Annika Bengtzon. Zamachowiec - Liza Marklund - ebook - Legimi online\nAnnika Bengtzon. Zamachowiec ebook\nKobieta, która wkrótce miała umrzeć, wyszła ostrożnie z bramy i szybko rozejrzała się dookoła. Klatka schodowa za nią tonęła w ciemnościach. Schodząc po schodach, nie zapaliła światła. Poły jej jasnego płaszcza zawisły w powietrzu na tle ciemnego drewna niczym duch. Zanim wyszła na ulicę, zawahała się, jakby się obawiała, że ktoś ją obserwuje. Zaczerpnęła głęboko powietrza, jej oddech zamienił się w białą parę, przez kilka sekund unosiła się wokół niej niczym aureola. Po chwili poprawiła pasek torebki, którą miała na ramieniu, i chwyciła mocniej rączkę aktówki. Wyprostowała się i szybkim krokiem zaczęła iść w stronę Götgatan, starając się robić jak najmniej hałasu. Mróz był dojmujący, na nogach w cienkich nylonowych pończochach poczuła ostry powiew wiatru. Ominęła oblodzony kawałek chodnika, zachwiała się lekko, ale szybko odzyskała równowagę. Pospiesznie ruszyła dalej, zostawiła za sobą światło latarni i weszła w mrok. Mróz i cienie tłumiły odgłosy nocy: szum wentylacji, krzyki pijanych młodych ludzi i dochodzący gdzieś z oddali głos syreny.\nSzła szybko, zdecydowanie. Pewna siebie, pachnąca drogimi perfumami. Kiedy nagle odezwała się jej komórka, zmieszała się. Zamarła w pół kroku, zatrzymała się i rozejrzała. Po chwili schyliła się, oparła aktówkę o prawą nogę i zaczęła szukać komórki w torebce. Nagle straciła pewność siebie, widać było, że jest poirytowana. Wyjęła komórkę i przyłożyła do ucha. Nawet w ciemności jej reakcja była doskonale widoczna. Rozdrażnienie zamieniło się w zdziwienie, żeby po chwili przejść w złość, a na koniec zamienić w strach.\nKiedy skończyła rozmawiać, stała jeszcze dobrych kilka sekund z komórką w ręku. Pochyliła głowę, wydawała się zamyślona. Minął ją jadący powoli radiowóz. Podniosła głowę, przyglądała mu się chwilę uważnie, jakby na coś czekała, ale nie wykonała żadnego gestu, żeby go zatrzymać.\nW końcu podjęła decyzję. Odwróciła się na pięcie i ruszyła z powrotem tą samą drogą. Minęła ciemne drewniane drzwi, kierowała się do przejścia przez jezdnię przy skrzyżowaniu z Katarina Bangata. Zatrzymała się, czekała, aż minie ją nocny autobus. Uniosła głowę i spojrzała na ciągnącą się przed nią ulicę, przecinającą rynek Vintertullstorget i prowadzącą wzdłuż kanału Sickla. W oddali, wysoko nad kanałem, wznosił się główny obiekt olimpijski, Stadion Victorii. Za siedem miesięcy miały się rozpocząć letnie igrzyska olimpijskie.\nNocny autobus pojechał dalej. Kobieta przeszła przez szeroką, dwupasmową Ringvägen i ruszyła ulicą Katarina Bangata. Twarz miała bez wyrazu, tylko pospieszny krok wskazywał, że jest jej zimno. Przeszła kładką nad kanałem Hammerby i mijając centrum prasowe, wkroczyła na tereny olimpijskie. Szła szybko, rwanym krokiem, cały czas w stronę stadionu. Postanowiła iść nad wodą, chociaż była to dłuższa droga, a nad brzegiem bardziej wiało. Czuła lodowate podmuchy wiatru znad Saltsjön, ale nie chciała, żeby ktokolwiek ją zauważył. Ciemność była nieprzenikniona, potknęła się, raz, potem drugi, ale szła dalej.\nObok poczty i apteki skręciła w stronę terenów treningowych, ostatnie sto metrów pokonała biegiem. Kiedy w końcu zdyszana dotarła do głównego wejścia, była już wyraźnie zła. Pchnęła bramę i wkroczyła w ciemność.\n– Powiedz szybko, o co chodzi – rzuciła, patrząc chłodno na wyłaniającą się z cieni postać.\nZobaczyła uniesiony młotek, ale nie zdążyła się przestraszyć.\nPierwsze uderzenie trafiło ją w lewe oko.\nTuż za ogrodzeniem z żerdzi było gigantyczne mrowisko. Jako dziecko stawałam obok niego i przyglądałam mu się w skupieniu. Podchodziłam tak blisko, że mrówki bez przerwy właziły mi na nogi. Zdarzało się czasem, że śledziłam pojedynczą mrówkę, jak szła od trawnika na podwórzu, przecinała żwirową ścieżkę, a potem przechodziła obok piaszczystej łachy i szła do mrowiska. Bardzo się starałam nie stracić jej z oczu, ale na koniec zawsze tak się działo. Inne mrówki pochłaniały moją uwagę. Kiedy było ich za dużo, rozpraszałam się i traciłam cierpliwość.\nCzasem kładłam na mrowisku kostkę cukru. Mrówki to uwielbiały, a ja się śmiałam, widząc, jak się na nią rzucają i wciągają do mrowiska. Jesienią, kiedy robiło się chłodniej i mrówki stawały się powolniejsze, wkładałam do mrowiska patyk, żeby je nieco ożywić. Kiedy dorośli zauważyli, co robię, byli na mnie źli. Twierdzili, że niszczę pracę mrówek. Jeszcze dzisiaj pamiętam to poczucie krzywdy, bo przecież nie miałam złych zamiarów. Dla mnie to była tylko zabawa. No i chciałam, żeby mrówki trochę się ożywiły.\nZabawy z mrówkami z czasem zaczęły mnie prześladować w snach. Moja fascynacja nimi zamieniła się w bezimienny strach. Kiedy dorosłam, nigdy nie byłam w stanie znieść widoku więcej niż trzech owadów jednocześnie, nieważne, czy to były mrówki, czy coś innego. Kiedy traciłam nad nimi kontrolę, wpadałam w panikę. Fobia zrodziła się w momencie, kiedy uświadomiłam sobie podobieństwo między mną a tymi maleńkimi błonkówkami.\nByłam młoda i wciąż jeszcze bardzo aktywnie szukałam odpowiedzi na otaczającą mnie rzeczywistość, tworzyłam teorie i przeciwstawiałam je sobie w różnych konfiguracjach. To, że życie mogło być jedynie kaprysem, nie mieściło się w moim światopoglądzie. Coś mnie stworzyło. Nie potrafiłam powiedzieć, co to mogło być: przypadek, los, ewolucja czy może Bóg.\nNatomiast to, że życie może być pozbawione sensu, uważałam za prawdopodobne. Napawało mnie to smutkiem i złością. Jeśli nasz czas tu, na ziemi, jest pozbawiony sensu, to nasze życie jawi się jako ironiczny eksperyment. Ktoś umieścił nas tutaj, żeby obserwować, jak toczymy ze sobą wojny, jak pełzamy, cierpimy, walczymy. Czasem ten Ktoś rozdawał przypadkowe nagrody, które można było porównać do kostki cukru wrzuconej do mrowiska, a potem przyglądał się, jak się cieszymy i rozpaczamy, z tym samym pozbawionym uczucia zimnym zainteresowaniem.\nZ czasem przyszła pociecha. W końcu zrozumiałam, że to, czy moje życie ma jakiś sens, czy nie, nie odgrywa żadnej roli. A nawet jeśli, to nie będzie mi dane go poznać tu i teraz. Gdyby istniały jakieś odpowiedzi, na pewno już bym je poznała, skoro tak się nie stało, to nie ma znaczenia, ile będę się nad tym zastanawiała.\nDało mi to pewien rodzaj spokoju.\nDŹWIĘK DZWONKA DOTARŁ DO NIEJ w środku dziwnego erotycznego snu. Leżała na szklanym podwyższeniu w statku kosmicznym, Thomas leżał na niej, czuła go w sobie. Obok stało trzech mężczyzn, prowadzili radiowy program Studio 6 i patrzyli na nich oczami bez wyrazu. Czuła, że musi oddać mocz.\n– Nie możesz teraz iść do łazienki, lecimy w kosmos – powiedział Thomas.\nWyjrzała przez panoramiczne okno. Miał rację.\nDrugi dzwonek rozerwał kosmos. Leżała w mroku, spocona i spragniona. Nad nią w ciemnościach unosił się sufit.\n– Odbierz, do diabła, zanim wszyscy się obudzą – wymamrotał Thomas niezadowolony, gdzieś wśród poduszek.\nOdwróciła głowę i spojrzała na zegarek: trzecia dwadzieścia dwie. Całe podniecenie nagle gdzieś uleciało. Ciężką jak z ołowiu ręką sięgnęła po leżącą na podłodze słuchawkę. Dzwonił Jansson, szef nocnej zmiany.\n– Stadion Victorii wyleciał w powietrze. Hajcuje się jak diabli. Nasz reporter jest już na miejscu, ale potrzebujemy cię do wydania podmiejskiego. Jak szybko dasz radę przyjechać?\nOddychała chwilę, starała się zrozumieć, co się stało. Poczuła, jak fala adrenaliny przechodzi przez jej ciało i dociera do mózgu. Stadion olimpijski, pomyślała. Pożar, chaos, niech to szlag! Południowa część miasta. Obwodnica Południowa albo most Skanstullsbron.\n– Jak sytuacja na mieście? Ulice są przejezdne?\nJej głos brzmiał chrapliwie, bardziej, niżby chciała.\n– Obwodnica Południowa jest zablokowana. Estakada obok stadionu się zawaliła, ale to wszystko, co wiemy. Tunel Söder też może być zamknięty, jedź raczej górą.\n– Kto robi zdjęcia?\n– Henriksson właśnie tam pojechał, część reporterów jest już na miejscu.\nRozłączył się, nie czekając na odpowiedź. Wsłuchiwała się jeszcze chwilę w martwy szum, po czym położyła słuchawkę z powrotem na podłodze.\n– Doszło do eksplozji na stadionie olimpijskim. Muszę tam jechać. Pewnie zajmie mi to cały dzień. – Zawahała się. – I może też wieczór – dodała.\nThomas wymamrotał coś ledwie słyszalnie.\nOstrożnie wyswobodziła się z wilgotnej od potu piżamy Ellen. Chłonęła zapach dziecka: słodki zapach skóry i kwaśny z ust, w których cały czas tkwił kciuk. Pocałowała aksamitnie gładką główkę córeczki. Ellen przeciągnęła się rozkosznie, po czym zwinęła się w kłębek. Miała trzy latka i zawsze była sobą, nawet we śnie. Annika ręką jak z ołowiu wybrała numer korporacji taksówkowej, wstała z przyjemnie ciepłego łóżka i usiadła na podłodze.\n– Poproszę taksówkę na Hantaverkargatan 32. Bengtzon. Zależy mi na czasie. Na stadion olimpijski. Tak, wiem o pożarze.\nPoczuła, że musi natychmiast oddać mocz, inaczej umrze.\nNa dworze było przenikliwie zimno, co najmniej dziesięć stopni mrozu. Podniosła kołnierz płaszcza, naciągnęła czapkę na uszy, jej przesiąknięty zapachem pasty do zębów oddech unosił się wokół niej niczym chmura. Taksówka podjechała w chwili, gdy usłyszała, jak zamykają się za nią drzwi.\n– Hammarbyhamnen, stadion olimpijski – rzuciła, kiedy razem ze swoją wielką torbą wylądowała na tylnym siedzeniu.\n– Bengtzon? Z „Kvällspressen”, tak? – upewnił się, uśmiechając się niepewnie. – Czytam pani felietony. Podobało mi się to, co pani pisała o Korei. Moje dzieciaki są stamtąd. Adoptowałem je. Byłem w Panmundżonie, świetnie pani opisała, jak ci żołnierze stoją tam i na siebie patrzą, ale nie wolno im słowa ze sobą zamienić. Świetny artykuł.\nSłuchała pochwał, ale nie brała ich do siebie. Bała się, że zniknie magia, która sprawia, że jej teksty jakby się unosiły w powietrzu.\n– Dziękuję – powiedziała. – Miło, że się panu podobał. Sądzi pan, że uda nam się przejechać przez tunel? – zmieniła temat. – Czy może raczej pojedziemy górą?\nTaksówkarz, jak większość jego kolegów, był na bieżąco. Jeśli o czwartej nad ranem gdziekolwiek w kraju coś się dzieje, zawsze należy wykonać dwa telefony: na policję i do taksówkarzy. I ma się gotowy artykuł do porannego wydania. Policja potwierdza, a taksówkarz zawsze jest w stanie przytoczyć zeznanie naocznego świadka.\n– Byłem na Götgatan, kiedy usłyszałem huk – powiedział kierowca, zawracając na linii ciągłej. – Nieźle grzmotnęło, aż latarnie zadrżały. Cholera, pomyślałem, pewnie atomówka. Ruscy przyszli. Próbowałem wywołać kogoś przez radio. Co się dzieje, do cholery, pomyślałem. Wtedy usłyszałem, że Stadion Victorii wyleciał w powietrze. Jeden z kolegów był tam właśnie w tym momencie, miał kurs do tego nielegalnego klubu, w tamtych nowych domach, wie pani…\nTaksówka mknęła w stronę ratusza. Annika wyłowiła z torby notatnik i ołówek.\n– Co z nim, z tym pana kolegą?\n– Chyba w porządku. Kawałek metalu przebił szybę i wleciał do środka, minął go o kilka centymetrów. Rany cięte twarzy, tak mówili w radiu.\nMinęli stację metra Gamla Stan, zbliżali się do Slussen.\n– Dokąd go zabrali?\n– Tego pańskiego kolegę, z kawałkiem metalu.\n– Brattström. Tak się nazywa. Pewnie do Szpitala Południowego, jest najbliżej.\n– Nie wiem, ale mogę spytać przez radio…\nMiał na imię Arne. Annika sięgnęła po komórkę, włożyła do ucha słuchawkę, wcisnęła jedynkę i połączyła się bezpośrednio z Janssonem. Był w redakcji. Na ekranie zobaczył jej numer. Odebrał.\n– Ranny taksówkarz. Arne Brattström. Został przewieziony do Szpitala Południowego. Może ktoś od nas go tam odwiedzi, mamy szansę zdążyć do pierwszego wydania…\n– Dobrze, sprawdzimy go w bazie danych.\nJansson odłożył słuchawkę i krzyknął do reportera nocnego:\n– Sprawdź dane Arnego Brattströma, dowiedz się, czy policja zawiadomiła rodzinę. Jeśli tak, zadzwoń do żony, jeśli jakąś ma. – Potem znów sięgnął po słuchawkę: – Mamy zdjęcie z lotu ptaka. Kiedy tam będziesz?\n– Za jakieś siedem, osiem minut. Wszystko zależy od tego, czy wygrodzili już teren. Co planujecie?\n– Mamy opis zdarzenia, komentarz policji, reporterzy dzwonią do mieszkań w domach po drugiej stronie ulicy i zbierają wypowiedzi ludzi, jeden z reporterów jest na miejscu, na stadionie, ale wkrótce wraca do domu. Poza tym zrekapitulujemy wcześniejsze zamachy związane z igrzyskami, napiszemy o facecie, który zarzucił petardami stadiony w Sztokholmie, kiedy miasto starało się o przyznanie…\nKtoś mu przerwał, Annika w taksówce poczuła, że wszyscy w redakcji są zestresowani.\n– Dam znać, jak się dowiem czegoś więcej – rzuciła szybko.\n– Wygląda na to, że wygrodzono cały teren wokół boisk treningowych – powiedział kierowca. – Proponuję podjechać od tyłu.\nSkręcili w Folkungagatan i ruszyli w stronę trasy Värmdöleden. Annika wybrała kolejny numer. Czekając na połączenie, przyglądała się imprezowiczom. którzy po upojnej nocy, wrzeszcząc i zataczając się, wracali do domów. Było ich wielu, znaczniej więcej, niż się spodziewała. Sama wychodziła na miasto, tylko kiedy gdzieś popełniono przestępstwo. Zapomniała, że miasto żyje nie tylko zbrodnią i pracą, wyparła z pamięci, że jest też życie, które się toczy jedynie nocą.\nPołączyła się ze swoim informatorem, był zdenerwowany.\n– Wiem, że jeszcze nic nie możesz mi przekazać – zaczęła. – Powiedz, kiedy będziesz mógł rozmawiać. Zadzwonię, tylko podaj jakąś godzinę.\nMężczyzna po drugiej stronie westchnął.\n– Bengtzon, do cholery, nie wiem. Po prostu nie wiem. Zadzwoń później.\n– Jest za dwadzieścia czwarta. Piszę do wydania podmiejskiego. Może być wpół do ósmej?\nObiecał jej, trudno mu będzie się wycofać. Policjanci nie lubili, kiedy dziennikarze dzwonili tuż po zdarzeniu i natychmiast chcieli wszystko wiedzieć. Nawet jeśli coś już wiedzieli, zwykle nie potrafili jeszcze ocenić, co można podać do publicznej wiadomości, a czego nie. Koło wpół do ósmej będzie miała własne obserwacje, pytania i teorie, a policja już będzie wiedziała, co może powiedzieć, a czego nie. Będzie dobrze.\n– Widać dym – zauważył taksówkarz.\nAnnika pochyliła się do przodu i spojrzała w prawo.\nCienka czarna smuga unosiła się na niebie, wskazywała w stronę bladego półksiężyca. Taksówkarz zjechał z obwodnicy Värmdöleden i skręcił w południową obwodnicę.\nAutostrada była zamknięta już kilkaset metrów od wylotu tunelu i stadionu. Obok blokad stało jakieś dziesięć samochodów. Taksówkarz zatrzymał się za nimi, Annika podała mu służbową kartę klienta.\n– Kiedy pani wraca? Mam zaczekać? – spytał.\n– Nie, dziękuję, to może trochę potrwać.\nZaczęła się zbierać. Wzięła notatnik, ołówek i komórkę.\n– Wesołych świąt! – zawołał taksówkarz, zanim zamknęła drzwi i wysiadła.\nBoże drogi, pomyślała. Do świąt jeszcze cały tydzień, a już zaczyna się festiwal życzeń?\n– Nawzajem – rzuciła w stronę tylnej szyby.\nPrzeciskając się przez tłum między samochodami, dotarła do barierek. Na szczęście to nie policja je tam ustawiła. Policyjny zakaz na pewno by uszanowała, a tak… nawet nie zwolniła. Szybko przeskoczyła przez barierki i pobiegła dalej.\nNie słyszała dobiegających zza jej pleców oburzonych głosów. Patrzyła w górę, na wznoszący się przed nią potężny obiekt. Wiele razy przejeżdżała tędy samochodem i za każdym razem przyglądała mu się zafascynowana. Stadion był wbudowany w skałę, jakby wyżłobiony w stoku. Ekolodzy oczywiście protestowali, jak zawsze, kiedy trzeba wyciąć kilka drzew. Obwodnica Południowa prowadziła dalej, w głąb góry, pod stadionem. Ale teraz wlot do tunelu był zastawiony dużymi betonowymi blokami i pojazdami służb ratunkowych. Żółtoczerwone migoczące światła na dachach odbijały się w pokrytym lodem asfalcie. Północne trybuny, sterczące nad wlotem do tunelu niczym kapelusz wielkiego grzyba, były zniszczone. To tam musiało dojść do wybuchu. Części porozdzieranej okrągłej konstrukcji sterczały na tle nocnego nieba. Annika biegła dalej. Podejrzewała, że wkrótce ktoś ją zatrzyma. I rzeczywiście.\n– Zaraz, zaraz, a dokąd to? – usłyszała głos jakiegoś strażaka.\n– Na górę! – krzyknęła.\n– Tam wszystko jest wygrodzone!\n– Tak? No to mnie zatrzymajcie! – mruknęła pod nosem.\nPobiegła dalej, cały czas starała się kierować w prawo. Pod nogami miała teraz zamarznięty kanał Sickla. Nieco dalej, po drugiej stronie pokrytego lodem kanału, widać było betonową podmurówkę, na której opierała się jezdnia obwodnicy, tuż przed wlotem do tunelu. Annika złapała się balustrady, podciągnęła się i skoczyła z wysokości ponad metra. Wylądowała na ziemi, torba uderzyła ją w plecy.\nZatrzymała się na chwilę i rozejrzała. Była tam wcześniej dwa razy, raz latem, na pokazie dla prasy, i jesienią, w niedzielne popołudnie, razem z Anne Snapphane. Po prawej widać było na wpół gotowe budynki w nabrzeżnej części Hammarby, które w przyszłości miały się stać wioską olimpijską. To tam podczas igrzysk mieli mieszkać sportowcy. Okna zamieniły się w czarne dziury, wszystkie szyby w okolicy wyleciały. Gdzieś w dali, w ciemnościach, widać było zarysy jednego z boisk. Po lewej wznosiła się dziesięciometrowa betonowa ściana. To tam, na górze, znajdowała się płyta z głównym wejściem na stadion.\nRuszyła biegiem wzdłuż ściany. Próbowała rozpoznać dźwięki, które do niej docierały: dalekie wycie syreny, głosy i syk armatki wodnej czy może wentylatora. Na ścianie tańczyły czerwone światła pojazdów ratunkowych. Okrążyła ją i zaczęła zbiegać po schodach do wejścia dokładnie w momencie, kiedy policjanci zaczęli rozwijać swoje biało-niebieskie taśmy.\n– Wygradzamy teren! – krzyknął jeden z nich.\n– Tam na górze jest mój fotograf! – wrzasnęła. – Pójdę po niego.\nPolicjant dał jej znać ręką, że ma przejść.\nSchody składały się z trzech równej długości biegów. Dotarła na górę i nagle poczuła, że brakuje jej powietrza. Spojrzała w dół: płyta była zastawiona pojazdami z migoczącymi światłami, wszędzie biegali ludzie. Dwa filary podtrzymujące północne trybuny zawaliły się, leżały roztrzaskane na ziemi. Wszędzie były porozrzucane powykręcane zielone krzesełka. Po chwili pojawiła się ekipa telewizyjna. Był też reporter konkurencji i trzech fotografów, wolnych strzelców. Podniosła głowę i zobaczyła lej po bombie. Na górze, nad nią, krążyło pięć śmigłowców, przynajmniej dwa należały do prasy.\nJohan Henriksson był fotografem, odbywał staż w „Kvällspressen”. Miał dwadzieścia trzy lata, wcześniej pracował dla jakiejś lokalnej gazety w Östersund. Był inteligentny i ambitny. Podbiegł z dwoma aparatami na piersi, na ramieniu podskakiwała mu torba na sprzęt.\n– Co masz? – spytała Annika, wyciągając bloczek i ołówek.\n– Byłem tu jakieś pół minuty po strażakach. Zdążyłem jeszcze pogadać z kierowcą karetki, która zabrała taksówkarza. Podobno był tylko pokaleczony. Strażacy mieli problem z doprowadzeniem wody na trybuny, w końcu wjechali wozem na stadion. Pstryknąłem kilka zdjęć wozu z zewnątrz, ale na samą płytę nie udało mi się wejść. Kilka minut temu gliniarze, tam, na dole, zaczęli biegać jak wściekli. Coś się musiało stać.\n– Albo coś znaleźli – stwierdziła Annika i schowała bloczek.\nTrzymając w ręku ołówek niczym pałeczkę sztafety, ruszyła biegiem w stronę najdalszego wejścia. O ile dobrze pamiętała, powinno być po prawej stronie, pod zawaloną trybuną. W tym chaosie nikt nie próbował jej zatrzymać. Biegła między kawałkami betonu, poskręcanymi prętami zbrojeniowymi i zielonymi plastikowymi krzesełkami. Do wejścia prowadziły czterobiegowe schody, zdyszana dotarła na szczyt. Policja zdążyła już wygrodzić teren przed wejściem, ale to nie miało znaczenia. Zobaczyła to, na czym jej zależało. Brama nie była uszkodzona, wyglądała na zamkniętą. Firmy ochroniarskie miały w zwyczaju przyklejać nalepki ze swoim logo na drzwiach budynków, które chroniły. Stadion nie okazał się wyjątkiem. Annika znów wyciągnęła bloczek i szybko zapisała nazwę firmy i numer telefonu.\n– Prosimy opuścić teren! Ryzyko zawalenia! Powtarzam…\nRadiowóz wyposażony w megafon jechał powoli po płycie. Ludzie wycofywali się pospiesznie w stronę obiektów treningowych i miasteczka olimpijskiego. Ruszyła wzdłuż zewnętrznej ściany stadionu, nie chciała znów schodzić na płytę. Szła wzdłuż rampy prowadzącej łagodnym łukiem wokół całej budowli. Wejść było więcej, chciała się przyjrzeć wszystkim. Żadne nie było uszkodzone, żadne drzwi nie były wyłamane.\n– Przepraszam, ale musi pani stąd iść – powiedział młody funkcjonariusz, kładąc jej rękę na ramieniu.\n– Kto tu dowodzi? – spytała i pokazała mu legitymację prasową.\n– Szef nie ma czasu. Proszę stąd iść. Musimy opróżnić cały teren.\nZaczął ją ciągnąć za rękę, był zdenerwowany. Wyswobodziła się i stanęła przed nim. Postanowiła zaryzykować:\n– Co znaleźliście na stadionie?\nZwilżył językiem wargi.\n– Dokładnie nie wiem, zresztą nie wolno mi nic mówić.\n– A kto może mi udzielić jakichś informacji? I kiedy?\n– Nie wiem. Proponuję skontaktować się z dyżurnym wydziału kryminalnego. A teraz proszę już iść!\nPolicja wygrodziła teren aż do hali sportowej, oddalonej od stadionu o dobre kilkaset metrów. Przy budynku, w którym w przyszłości miały się mieścić restauracje i kino, Annika wpadła na Henrikssona. Na chodniku przy poczcie, tam, gdzie było najszerzej, zaczęło powstawać prowizoryczne centrum prasowe. Dziennikarzy cały czas przybywało, krążyli i witali się z kolegami. Annika nie przepadała za takim koleżeńskim poklepywaniem po plecach. Pomyślała, że to miejsce zbrodni, a ludzie zachowują się, jakby byli na imprezie. Cofnęła się, pociągając za sobą fotografa.\n– Nie musisz jechać do redakcji? – spytała. – Pierwsze wydanie idzie zaraz do druku.\n– Przekazałem zdjęcia, więc spokojnie.\n– Dobrze. Mam przeczucie, że coś może się tu zacząć dziać.\nWóz transmisyjny jednej ze stacji telewizyjnych zaparkował obok nich. Odwrócili się i ruszyli w przeciwną stronę. Minęli bank i aptekę i skierowali się w stronę kanału. Po chwili się zatrzymali, Annika spojrzała na stadion. Na płycie nadal stali policjanci i strażacy. Co tam się dzieje? – zastanawiała się. Od wody wiał lodowaty wiatr, w oddali widać było jezioro Hammarbysjö. Skruszony na środku lód zostawił błyszczący pas wody, czarną ranę na białym śniegu. Annika odwróciła się plecami do wiatru, próbowała ogrzać nos rękawiczką. Nagle między palcami zobaczyła dwa białe samochody, jechały kładką dla pieszych od strony Södermalmu. O cholera, karetka! I samochód pomocy lekarskiej. Spojrzała na zegarek, pięć po wpół do piątej. Dopiero za trzy godziny będzie mogła zadzwonić do informatora. Włożyła do ucha słuchawkę i spróbowała się połączyć z dyżurnym wydziału kryminalnego. Zajęte. Wybrała numer Janssona, wcisnęła jedynkę.\n– Na stadion jadą karetki.\n– Za siedem minut kończą skład.\nSłyszała, jak uderza palcami w klawiaturę.\n– Co podaje Agencja Informacyjna TT? Wspominali o rannych?\n– Podali, że taksówkarz trafił do szpitala, ale nie rozmawiali z nim. No i że są duże zniszczenia. To informacja od dyżurnego z wydziału kryminalnego. Poza tym same ogólniki.\n– Taksówkarza karetka zabrała już godzinę temu, to musi być coś innego. Policyjne radio milczy?\n– Nie podają nic ważnego.\n– Nikt nic nie mówi?\n– Na razie nie. Na szóstą zapowiedziano specjalne wydanie „Raportu”.\n– Widziałam ich wóz transmisyjny.\n– Trzymaj rękę na pulsie. Odezwę się, kiedy jedynka pójdzie do druku.\nRozłączył się. Annika wcisnęła „zakończ”, ale nie wyjęła słuchawki z ucha.\n– Po co ci to? – spytał Henriksson, wskazując na kabelek zwisający jej przy policzku.\n– Mózg się lasuje od tego promieniowania. Nie wiedziałeś? – Roześmiała się. – To bardzo praktyczne rozwiązanie. Mogę iść i pisać i jednocześnie rozmawiać przez komórkę. Poza tym postronni nic nie słyszą.\nOd mrozu oczy zaszły jej łzami, musiała się wysilić, żeby dojrzeć, co dzieje się obok stadionu.\n– Masz duży teleobiektyw?\n– W tych ciemnościach nic ci nie da.\n– Weź największy, jaki masz, i spróbuj zobaczyć, co tam się dzieje – powiedziała, wskazując rękawiczką na coś w oddali.\nHenriksson westchnął. Postawił torbę z aparatami na ziemi, wziął obiektyw i spojrzał przez niego.\n– Przydałby się statyw – mruknął.\nSamochody wjechały zboczem na górę i zatrzymały się przy schodach, przy jednym z dużych wejść. Z karetki wysiadło trzech mężczyzn. Stanęli za nią i zaczęli rozmawiać. Po chwili podszedł do nich funkcjonariusz w mundurze, przywitał się. Obok drugiego samochodu nic się nie działo.\n– Nie wygląda na to, żeby im się spieszyło – rzucił Henriksson.\nPodeszło jeszcze dwóch funkcjonariuszy: jeden w mundurze, drugi w cywilu. Rozmawiali, gestykulując, jeden wskazał na lej po bombie.\nZadzwoniła komórka Anniki. Wcisnęła „odbierz”.\n– Co z karetkami?\n– Nic. Czekają.\n– Więc co dajemy?\n– Ktoś rozmawiał z taksówkarzem w szpitalu?\n– Jeszcze nie, ale mamy tam ludzi. Facet jest singlem, mieszka sam.\n– Skontaktowaliście się z szefową komitetu olimpijskiego Christiną Furhage?\n– Nie udało nam się jej złapać.\n– To musi być dla niej straszne, bardzo się w to zaangażowała… Może napisać coś o tym? Co z igrzyskami? Uda się naprawić trybuny na czas? Jak to komentuje Samaranch? I tak dalej.\n– Więc ja się zajmę samą eksplozją. To musiał być sabotaż. Mamy trzy artykuły: policja ściga zamachowca, miejsce zbrodni i…\n– Ratownicy otwierają tylne drzwi karetki. Wysuwają nosze, idą z nimi do wejścia na stadion. Niech to szlag, jest jeszcze jedna ofiara!\n– W porządku. Pościg, Byłam na miejscu i Ofiara. Daję ci szóstkę, siódemkę, ósemkę i środek.\nAnnika przyglądała się w napięciu, jak ratownicy idą w stronę stadionu. Usłyszała, że Henriksson szykuje kamerę. Nikt z pozostałych dziennikarzy nie zauważył karetki, boiska zasłaniały im widok.\n– Piekielnie zimno – powiedział Henriksson, kiedy ratownicy zniknęli na płycie.\n– Wsiądźmy do samochodu, muszę zadzwonić w kilka miejsc – powiedziała Annika.\nRuszyli z powrotem w stronę dziennikarzy. Wszyscy marzli, ekipa z telewizji rozwijała kable, kilku reporterów stało i chuchało na długopisy. Że też się nie nauczą brać ołówków, kiedy temperatura spada poniżej zera, pomyślała Annika i uśmiechnęła się. Radiowcy z urządzeniami do nadawania na plecach wyglądali jak owady. Wszyscy czekali. Dziennikarz, który pracował dla „Kvällspressen” jako wolny strzelec, właśnie wrócił z redakcji.\n– O szóstej mają coś podać – powiedział.\n– Podczas specjalnego wydania „Raportu”, wspaniale – wymamrotała Annika.\nOkazało się, że Henriksson zostawił samochód na tyłach kortów tenisowych i przychodni.\n– Przyjechałem drogą, którą zamknęli jako pierwszą – powiedział przepraszająco.\nMusieli przejść spory kawałek. Annika powoli zaczynała tracić czucie w stopach. W powietrzu wirowały drobne płatki śniegu, utrudniały robienie zdjęć teleobiektywem. Kiedy dotarli do saaba Henrikssona, musieli odśnieżyć przednią szybę.\n– Tu będzie dobrze – stwierdziła Annika, patrząc w stronę stadionu. – Widać karetkę i ten drugi samochód. Mamy wszystko pod kontrolą.\nWsiedli. Henriksson włączył silnik i ogrzewanie.\nAnnika zaczęła dzwonić. Najpierw spróbowała jeszcze raz połączyć się z dyżurnym wydziału kryminalnego. Zajęte. Zadzwoniła na numer ratunkowy, spytała, kto pierwszy powiadomił centralę o wybuchu i ile mają zgłoszeń. Czy ktoś z lokatorów mieszkań, w których wyleciały szyby, został ranny i czy można wstępnie oszacować straty. Jak zwykle nikt nie potrafił jej nic powiedzieć.\nNastępnie wybrała numer agencji ochrony, który spisała z naklejki przy wejściu na stadion. Okazało się, że to telefon do centrali mającej siedzibę w Stadshagen na Kungsholmen. Spytała, czy wcześnie rano odnotowali alarm na stadionie olimpijskim.\n– Tego rodzaju informacje są objęte tajemnicą – odpowiedział mężczyzna po drugiej stronie.\n– Rozumiem, ale nie pytam o sygnał, który odebraliście, tylko o ten, którego, jak podejrzewam, nie odebraliście.\n– Nie odpowiadamy na żadne pytania dotyczące sygnałów alarmowych.\n– Rozumiem – powtórzyła Annika cierpliwie. – Chodzi mi o to, czy w ogóle odebraliście jakiś sygnał alarmowy ze stadionu.\n– Czy pani ma problemy ze słuchem?\n– No dobrze. W takim razie proszę mi powiedzieć, co się dzieje, kiedy odbieracie sygnał alarmowy.\n– No, trafia do nas.\n– Do centrali?\n– Oczywiście. Trafia do systemu komputerowego. Informacja wyświetla się na naszych ekranach razem z planem działania, żebyśmy wiedzieli, co robić.\n– Więc jeśli ze stadionu nadejdzie sygnał, to zobaczy go pan na monitorze?\n– Wraz z instrukcją, co w tym konkretnym przypadku należy zrobić?\n– Więc co zrobiliście w nocy na stadionie? Nie zauważyłam tam ani jednego waszego wozu.\n– Na stadionie doszło do wybuchu, to fakt. Co w takim przypadku powinna zrobić ochrona? To znaczy jeśli wybuchnie pożar albo ktoś zostanie ranny?\n– To określi komputer.\n– Więc co zrobiliście?\nMężczyzna znów nie odpowiedział.\n– Nie otrzymaliście zgłoszenia ze stadionu. Mam rację? – spytała Annika spokojnie.\n– Nie mogę się wypowiadać na temat zgłoszeń, których nie otrzymaliśmy – odezwał się w końcu.\nAnnika zaczerpnęła głęboko powietrza i uśmiechnęła się.\n– Rozumiem, że nie napisze pani nic o tym, co pani powiedziałem? – spytał mężczyzna. Był zaniepokojony.\n– Co pan mi powiedział? Przecież pan mi nic nie powiedział. Zwrócił mi pan tylko uwagę na to, że obowiązuje pana tajemnica służbowa.\nRozłączyła się. Miała artykuł. Wzięła głęboki oddech i spojrzała przez szybę samochodu.\nJeden z wozów strażackich odjechał, ale karetka i samochód pomocy lekarskiej zostały. Przyjechali też technicy, ich samochody stały w kilku miejscach na płycie. Mężczyźni w szarych kombinezonach zaczęli wynosić potrzebne sprzęty. Ogień już nie płonął, nie było już nawet widać dymu.\n– Kto nam przekazał tę wiadomość? – spytała.\nKażda redakcja miała kilku mniej lub bardziej profesjonalnych informatorów. Kontrolowali wszystko, co się działo, każdy na swoim terenie. Redakcja „Kvällspressen” nie była wyjątkiem. Najlepsi byli Smidig i Leif, mówiło się, że sypiają z policyjnym radiem przy uchu. Jak tylko coś się działo, natychmiast dzwonili i informowali, niezależnie od tego, czy chodziło o coś poważnego, czy o coś mniej istotnego.\nAnnika się zamyśliła, powiodła wzrokiem po zabudowaniach stadionu. Na wprost wznosił się dziesięciopiętrowy budynek, w którym miała pracować techniczna obsługa igrzysk. Z dachu w stronę góry prowadziła kładka. Dziwne. Kto miałby nią chodzić? – zastanawiała się.\n– Henriksson, chciałabym, żebyś zrobił jeszcze jedno zdjęcie.\nSpojrzała na zegarek. Wpół do szóstej. Powinni zdążyć na konferencję prasową.\n– Gdyby tak się wdrapać na górę, tam, koło znicza olimpijskiego… byłby stamtąd niezły widok.\n– Tak myślisz? – spytał fotograf, nie do końca przekonany. – Otoczyli wszystko wysokim murem, żeby nikt nie oglądał bez biletu.\n– Płyta, na której walczą zawodnicy, na pewno jest osłonięta, ale północną trybunę stamtąd widać, a to ona nas interesuje.\nHenriksson spojrzał na zegarek.\n– Zdążymy? Może ci ze śmigłowca już zrobili te zdjęcia? Nie powinniśmy raczej pilnować karetki?\nAnnika przygryzła wargi.\n– Śmigłowca w tej chwili nie ma. Może policja kazała im lądować. Poprosimy któregoś z wolnych strzelców, żeby miał oko na samochody. Chodź, idziemy.\nInni dziennikarze też już zauważyli karetki. Pytania fruwały w powietrzu. Ekipa „Raportu” przestawiła wóz bliżej kanału, żeby lepiej widzieć stadion. Zmarznięty reporter przygotowywał wstawkę do wydania, które miało pójść o szóstej. W pobliżu nie było widać żadnego funkcjonariusza. Annika przekazała jednemu z dziennikarzy instrukcje i ruszyli.\nPodejście było dłuższe i trudniejsze, niż się spodziewała. Stok był śliski, kamienisty. Potykali się w ciemnościach, klęli. Henriksson dźwigał duży statyw. Nie musieli jednak pokonywać żadnych barierek i po chwili byli na miejscu. Natknęli się na betonowy mur – wysoki na dwa metry.\n– Nie wierzę własnym oczom – jęknął Henriksson.\n– No i dobrze. Wejdź mi na ramiona, to cię podniosę. A potem wdrapiesz się na znicz. Stamtąd powinieneś coś zobaczyć.\nFotograf patrzył na nią zdziwiony.\n– Miałbym stanąć na zniczu olimpijskim?\n– A dlaczego nie? Nie jest zapalony i nie jest ogrodzony. Na pewno dasz radę się tam wdrapać, to pewnie niecały metr od muru. Skoro ma unieść ciężar wiecznego ognia, to twój też wytrzyma. Wchodź!\nPodała mu statyw i torbę z aparatami, wszedł na metalową konstrukcję.\n– Pełno tu małych dziurek! – krzyknął.\n– To otwory na gaz. Widzisz trybunę? – dopytywała się.\nWstał i spojrzał na płytę stadionu.\n– Widzisz coś? – zawołała Annika z dołu.\n– A niech to, tak! – Podniósł powoli aparat i zaczął robić zdjęcia.\nNie spuszczając wzroku z płyty, opuścił aparat.\n– Oświetlili część trybuny. Jest tam jakieś dziesięć osób. Chodzą w kółko i zbierają coś do małych foliowych torebek. Są też ratownicy. Też coś zbierają. Są bardzo dokładni.\nZnów uniósł aparat. Annika poczuła, że jeżą jej się włosy na karku. Niech to szlag. Naprawdę jest aż tak źle? Henriksson zaczął ustawiać statyw. Wypstrykał trzy rolki, skończył i ruszyli biegiem na dół. Chwilami ślizgali się po kamieniach. Byli wzburzeni i było im niedobrze. Co ratownicy medyczni mogli zbierać do foliowych torebek? Resztki materiałów wybuchowych? Wątpliwe.\nKilka minut przed szóstą byli na dole. Zebrali się tam już pozostali dziennikarze. Niebieskawe światło kamer sprawiało, że płatki śniegu skrzyły się w powietrzu. Dziennikarze „Raportu” sprawdzali połączenie, sprawozdawcy przypudrowano twarz. Grupa policjantów z szefem na czele zmierzała w ich stronę. Jeden z nich uniósł plastikową taśmę, ale nie poszedł dalej.\nDziennikarze stali, tworząc zwarty mur. Zapadła cisza. Szef zmrużył oczy w ostrym świetle. Spojrzał na kartkę, którą miał przed sobą, podniósł wzrok i zaczął mówić:\n– O trzeciej siedemnaście na Stadionie Victorii eksplodował ładunek wybuchowy. Nie wiemy, jakiego rodzaju materiału użyto. Wybuch poważnie naruszył konstrukcję północnej trybuny. Nie wiadomo, czy da się ją naprawić.\nPrzerwał i znów spojrzał na kartkę. Aparaty pstrykały, bety pracowały. Annika stanęła na skraju po lewej stronie, żeby móc słuchać i jednocześnie obserwować karetkę.\n– Po wybuchu na stadionie wybuchł pożar, obecnie jest już pod kontrolą.\n– W wyniku wybuchu ranny został taksówkarz. Kawałek zbrojenia rozbił szybę i wpadł do samochodu – ciągnął funkcjonariusz. – Taksówkarz został przewieziony do Szpitala Południowego. Czuje się dobrze. W dziesięciu mieszkaniach w domach po drugiej stronie kanału z okien wyleciały szyby, część budynków ma uszkodzone fasady. Część z nich ciągle jeszcze jest w trakcie budowy. Nie mamy informacji o ewentualnych rannych.\nKolejna przerwa. Funkcjonariusz wyglądał na zmęczonego, mówił krótkimi, urywanymi zdaniami.\n– To był sabotaż. Ładunek miał dużą moc. Policja zabezpiecza ślady. Użyjemy wszelkich dostępnych środków, żeby ująć sprawcę. To wszystko, co na obecnym etapie mamy wam do przekazania. Dziękuję.\nOdwrócił się i zaczął cofać się za taśmę. Usłyszał podniesione głosy i krzyki i zatrzymał się.\n– …jakiś podejrzany…\n– …jakieś ofiary…\n– …ratownicy medyczni są na miejscu?\n– W tej chwili to wszystko – powtórzył funkcjonariusz i odszedł.\nSzedł szybkim krokiem, ze spuszczoną głową. Jego koledzy podążyli za nim. Dziennikarze się rozproszyli. Reporter „Raportu” stanął w świetle reflektorów, odczytał przygotowany tekst i oddał głos do studia. Wszyscy sięgnęli po komórki i długopisy.\n– No to niewiele się dowiedzieliśmy – powiedział Henriksson.\n– Pora ruszać – stwierdziła Annika.\nZostawili jednego z wolnych strzelców na miejscu i zaczęli iść w stronę samochodu Henrikssona.\n– Przejedziemy obok Vintertullstorget i porozmawiamy ze świadkami – rzuciła Annika.\nPostanowili zacząć od tych, którzy mieszkali najbliżej stadionu. Rozmawiali z rodzinami z dziećmi, z emerytami, z alkoholikami i japiszonami. Wszyscy mówili o huku, który ich obudził. Nadal nie mogli się z tego otrząsnąć, byli w szoku.\n– No, dosyć tego – stwierdziła Annika za kwadrans siódma. – Musimy to wszystko jeszcze uporządkować.\nW milczeniu ruszyli do redakcji. Annika układała w głowie fragmenty relacji i podpisy do zdjęć, Henriksson przeglądał w pamięci negatywy, porządkował je, odrzucał niektóre, inne wywoływał, naświetlał filmy.\nŚnieg sypał, temperatura zdecydowanie się podniosła, nawierzchnia była niebezpiecznie śliska. Na Essingeleden zderzyły się cztery samochody. Henriksson zatrzymał się i pstryknął zdjęcie.\nTuż przed siódmą dotarli do redakcji. Wszyscy byli skupieni, pracowali w napięciu.\nJansson był na miejscu. W weekendy szef nocnej zmiany odpowiadał także za wydania podmiejskie. Zwykle w soboty wymieniano po prostu jakiś pojedynczy artykuł, ale w razie potrzeby zespół zawsze musiał być gotowy do przeredagowania całości. Tak jak teraz.\n– Wiecie już coś? – spytał i podniósł się z krzesła.\n– Na trybunach na pewno jest trup. Niestety mogę się założyć, że w kawałkach. Za pół godziny będę wiedziała na pewno.\nJansson stał i kołysał się na piętach.\n– Za pół godziny? Wcześniej się nie da?\nSpojrzała na niego przez ramię i zaczęła zdejmować płaszcz. Wzięła wydanie podmiejskie i poszła do swojego pokoju.\n– W porządku – mruknął Jansson pod nosem i wrócił na krzesło.\nAnnika najpierw zabrała się za artykuł o tym, co się stało. Po prostu uzupełniła notatkę z nocnego wydania, dodała kilka wypowiedzi okolicznych mieszkańców i informację, że ogień jest już pod kontrolą. Następnie przeszła do własnych wrażeń. Typowy artykuł z cyklu: byłam tam. Uzupełniła swoje wcześniejsze notatki: napisała o tym, co słyszała na miejscu, podała kilka szczegółów. Dwie minuty przed wpół do ósmej zadzwoniła do informatora.\n– Nic jeszcze nie mogę ci powiedzieć – usłyszała.\n– Wiem. Dlatego to ja będę mówić, a ty będziesz albo milczał, albo zaprzeczał…\n– Tym razem nie mogę – przerwał jej.\nSzlag. Zaczerpnęła powietrza i postanowiła przystąpić do ataku.\n– Najpierw mnie wysłuchaj. Wydaje mi się, że sytuacja przedstawia się następująco: dzisiaj w nocy na stadionie olimpijskim zginął człowiek. Pod trybunami leżą porozrzucane strzępy jego ciała. Właśnie je zbieracie. To robota kogoś z pracowników, bo wszystkie urządzenia alarmowe były wyłączone. A w takim obiekcie muszą ich być setki: alarmy antywłamaniowe, pożarowe, czujniki uruchamiane ruchem, wszystko było wyłączone. Żadne drzwi nie były wyłamane. Ten, kto tam wszedł, posłużył się kluczem, znał kody do alarmów i je wyłączył. Zrobiła to albo ofiara, albo sprawca. Właśnie próbujecie ustalić kto.\nZamilkła i wstrzymała oddech.\n– Nie wolno ci tego napisać – odezwał się policjant.\nWypuściła powietrze, szybko, gwałtownie.\n– Że zrobił to ktoś z pracowników. Na razie chcemy zachować to w tajemnicy. Alarmy były sprawne, ale zostały odłączone. Ktoś zginął, to prawda. Jeszcze nie wiemy kto.\nSłychać było, że jest wykończony.\n– Kiedy będziecie wiedzieć?\n– Nie mam pojęcia. Trudno będzie zidentyfikować ofiarę wzrokowo, że tak to określę. Chociaż oczywiście mamy i inne ślady. Nic więcej nie mogę ci powiedzieć.\n– Nie teraz – powiedział i rozłączył się.\nAnnika pobiegła do Janssona.\n– Zgon został potwierdzony, ale policja nie wie, kim jest ofiara.\n– Siekanina? – spytał Jansson.\nHelena Starke obudziła się z nieprawdopodobnym kacem. Dopóki leżała w łóżku, było jeszcze nieźle, ale jak tylko wstała, żeby przynieść szklankę wody, zwymiotowała na chodnik w holu. Stała chwilę na czworakach, z trudem łapiąc powietrze, potem podniosła się i na chwiejnych nogach ruszyła do łazienki. Napełniła wodą szklankę do płukania zębów i zaczęła łapczywie pić. Boże drogi, już nigdy się tak nie upije. Podniosła głowę i między plamami po paście do zębów na lustrze zobaczyła swoje przekrwione oczy. Naprawdę nigdy się nie nauczy? Otworzyła szafkę, wyjęła blister panodilu i wycisnęła dwie tabletki. Przełknęła je, popijając dużą ilością wody. Modliła się w duchu, żeby nie zwymiotować.\nLekko się zataczając, doszła do kuchni i usiadła przy stole. Siedzenie pod jej nagimi udami było zimne, poczuła lekki ból w podbrzuszu. Ile właściwie wypiła? Butelka po koniaku stała na blacie, była pusta. Przyłożyła policzek do blatu, próbowała przywołać wspomnienia z poprzedniego wieczoru. Knajpa, muzyka, twarze, wszystko zlewało się w jedno. Boże drogi, nie była nawet w stanie przypomnieć sobie, jak dotarła do domu! Była z nią Christina, a może nie? Wracały razem, tak?\nJęknęła, wstała, napełniła dzbanek wodą i zaniosła do sypialni. Przechodząc przez hol, zwinęła chodnik i wrzuciła go do stojącego w garderobie kosza z brudnymi rzeczami. Poczuła odór wymiocin i znów zrobiło jej się niedobrze.\nNa stojącym przy łóżku budziku z radiem była za pięć dziewiąta. Jęknęła. Im była starsza, tym wcześniej się budziła, szczególnie jeśli poprzedniego dnia za dużo wypiła. Kiedyś potrafiła przespać cały dzień. Ale to było kiedyś. Teraz budziła się wcześnie, czuła się fatalnie, a potem leżała cały dzień w łóżku i się pociła. Zdarzały się krótkie chwile, kiedy odpływała, ale zasnąć nie była w stanie. Z trudem sięgnęła po wodę, wypiła łyk prosto z dzbanka. Oparła poduszki o wezgłowie i ułożyła się wygodniej. Nagle zauważyła, że ubranie, które miała na sobie poprzedniego dnia, leży starannie złożone na komodzie pod oknem, i przeszył ją dreszcz. Kto, do diabła, mógł je tak złożyć? Pewnie zrobiła to sama. To było najgorsze: kiedy piła, nic potem nie pamiętała. Chodziła jak zombi, robiła mnóstwo najróżniejszych rzeczy i w ogóle nie zdawała sobie z tego sprawy. Wzdrygnęła się i włączyła radio. Czekając, aż panodil zacznie działać, równie dobrze mogła wysłuchać „Echa”.\nPierwsza wiadomość sprawiła, że znów zwymiotowała. Teraz już wiedziała na pewno, że ten dzień na pewno nie będzie spokojny.\nSpuściła w wucecie wodę z wymiocinami, podniosła słuchawkę i zadzwoniła do Christiny.\nAgencja Informacyjna TT powtórzyła to, o czym napisała Annika o dziewiątej trzydzieści cztery. A więc „Kvällspressen” pierwsza podała wiadomość o śmiertelnej ofierze wybuchu na stadionie olimpijskim. Nagłówki krzyczały:\nW WYNIKU WYBUCHU NA STADIONIE OLIMPIJSKIM ZGINĘŁA JEDNA OSOBA\nZAMACHOWIEC ŚCIGANY ZA MORDERSTWO\nTo ostatnie nie było do końca pewne, ale Jansson się uparł, żeby tak napisali. Środek wypełniało zdjęcie Henrikssona, zrobione z podstawy znicza, niezwykle sugestywne: oświetlony krąg nieco poniżej leja, pochyleni mężczyźni i tańczące w powietrzu płatki śniegu. Robiło wrażenie, ale nie było makabryczne. Żadnej krwi, żadnych zwłok, jedynie świadomość tego, co robią widoczni na nim ludzie. Już zdążyli je sprzedać Reutersowi. W „Raporcie” o dziesiątej też cytowano „Kvällspressen”, podczas gdy „Echo” uznało, że to ich własny news.\nKiedy wydanie miejskie poszło do druku, reporterzy śledczy i szefowie działu wiadomości zebrali się w gabinecie Anniki. W rogu piętrzyły się kartony z segregatorami i starymi wycinkami prasowymi. Kanapę odziedziczyła po poprzednim lokatorze, ale biurko było nowe. Dostała pokój dwa miesiące wcześniej, kiedy została szefową redakcji kryminalnej.\n– Jest kilka kwestii, którym musimy się przyjrzeć. No i trzeba też rozdzielić zadania – zaczęła.\nPołożyła nogi na biurku. Kiedy numer poszedł do druku, nagle dopadło ją zmęczenie, jakby ktoś trafił ją cegłą w tył głowy. Musi się skupić. Odchyliła się na krześle i sięgnęła po kubek z kawą.\n– Mamy pięć punktów. Pierwszy: kim jest trup z trybun. To główny temat jutrzejszego wydania, zdecydowanie rozwojowy. Drugi: poszukiwanie mordercy. Trzeci: kontekst olimpijski. Czwarty: jak mogło do tego dojść. I piąty: taksówkarz. Nikt z nim jeszcze nie rozmawiał. Może coś widział, coś słyszał?\nPodniosła głowę i spojrzała na zebranych w pokoju ludzi. Próbowała się zorientować, co myślą. Jansson przysypiał. Wkrótce miał skończyć zmianę i wrócić do domu. Szef działu wiadomości, Ingvar Johansson, patrzył na nią pustym wzrokiem. Reporter Nils Langeby jak zwykle nie był w stanie ukryć wrogości. Miał pięćdziesiąt trzy lata i był najstarszy w redakcji kryminalnej. Drugi reporter, Patrik Nilsson, słuchał jej w absolutnym skupieniu. Widać było, że jest pod wrażeniem. Trzecia z zespołu reporterów, Berit Hamrin, ze spokojem wsłuchiwała się w jej słowa.\nBrakowało tylko Evy-Britt Qvist, która pełniła dwie funkcje: researchera i sekretarza redakcji.\n– Cholernie mi się nie podoba nasze podejście do sprawy – oświadczył Nils.\nAnnika westchnęła. Znów się zaczyna.\n– A co według ciebie powinniśmy zrobić?\n– Za dużo miejsca poświęcamy tego rodzaju spektakularnym aktom przemocy. A co z ochroną środowiska? O tym nigdy nie piszemy. No i jest jeszcze przestępczość szkolna.\n– To prawda, powinniśmy poświęcić więcej uwagi takim zagadnieniom…\n– Jasne, że powinniśmy! A zamiast tego nurzamy się w jakimś cholernym bagnie, ronimy łzy nad rozhisteryzowanymi babami, bombami i wojnami gangów motocyklowych.\nAnnika wzięła głęboki oddech i policzyła do trzech. Dopiero wtedy odpowiedziała:\n– Podjąłeś ważny temat, Nils, ale mam wrażenie, że nie jest to najlepszy moment, żeby o tym…\n– Dlaczego nie? Myślisz, że nie potrafię sam zdecydować, jakie tematy poruszyć, a jakich nie?\nUniósł się na krześle.\n– Ochrona środowiska i szkoły to twoja specjalność – powiedziała Annika spokojnie. – Pracujesz nad tym na co dzień. Uważasz, że niepotrzebnie zajmujemy ci czas, dzwoniąc do ciebie w takiej sytuacji?\n– Tak właśnie uważam – zagrzmiał.\nAnnika przyglądała mu się. Był wściekły. Jak, do diabła, miała sobie z nim poradzić? Gdyby do niego nie zadzwoniła, na pewno byłby zły, że nie został wezwany i nie może pisać o zamachowcu. Była pewna, że jeśli teraz wyznaczy mu jakieś zadanie, najpierw odmówi, a potem wszystko zawali. Jeśli natomiast każe mu zostać w redakcji na dyżurze, zapewne uzna, że skazała go na zamrażarkę.\nWszedł redaktor naczelny Anders Schyman i przerwał jej rozmyślania. Wszyscy, łącznie z Anniką, przywitali się z nim i poprawili na krzesłach i w fotelach.\n– Gratuluję, Annika! A tobie, Jansson, dziękuję za świetną robotę – powiedział. – Pobiliśmy wszystkich. Słowo honoru! A zdjęcie na rozkładówce jest fantastyczne! Nikt takiego nie ma. Jak wam się to udało, Annika? – spytał, siadając na jednym z kartonów w rogu.\nAnnika opowiedziała historię zdjęcia. Wszyscy byli zachwyceni. Kolejna anegdotka, którą potem będzie się opowiadać na spotkaniach w Klubie Prasy.\nAnnika opuściła stopy na podłogę, nachyliła się nad biurkiem i zaczęła odhaczać kolejne punkty na liście.\n– Patrik zajmie się polowaniem na mordercę – powiedziała. – Zbierz dowody techniczne, skontaktuj się z szefem policji i ze śledczymi – zwróciła się do reportera. – Po południu ma się odbyć konferencja prasowa. Dowiedz się o której, a wcześniej załatw zdjęcia. Powinniśmy tam pójść wszyscy.\n– Berit zostawiam ofiarę. Dowiedz się, kto to jest i dlaczego zginął. No i jeszcze nasz stary olimpijski zamachowiec. Tiger. Tak go wtedy nazwano. Na pewno jest wśród podejrzanych, nawet jeśli jego bombki to nic w porównaniu z tym, co się teraz stało. Trzeba sprawdzić, co robi i gdzie był w nocy. Spróbuję go złapać. Robiłam z nim wtedy wywiad. Nils może się zająć kwestią bezpieczeństwa w związku z igrzyskami. Jak to możliwe, że coś takiego ma miejsce siedem miesięcy przed olimpiadą? Jaki jest stan zabezpieczenia obiektu?\n– To mało istotna kwestia – wszedł jej w słowo Langeby.\n– Naprawdę? Jestem innego zdania – stwierdził Schyman. – Uważam, że to wręcz jedna z najważniejszych, najbardziej podstawowych kwestii. Drążąc sprawę, pokazujemy to zdarzenie nie tylko w kontekście społecznym, ale i globalnym. Jak taki zamach wpływa na sport w ogóle? To jeden z najważniejszych tematów dnia, Nils.\nLangeby nie bardzo wiedział, jak zareagować. Czy ma się czuć wyróżniony tym, że powierzono mu tak ważne zadanie, czy urażony, bo zwrócono mu uwagę? Jak zwykle wybrał to, co było dla niego najbardziej pochlebne. Wyprostował się.\n– Jasne, wszystko zależy od tego, jak się to zrobi – stwierdził.\nAnnika spojrzała na Schymana z wdzięcznością.\n– Może nocna zmiana zajmie się komentarzem w związku z olimpiadą? I taksówkarzem?\nJohansson skinął głową.\n– Nasz zespół właśnie wiezie taksówkarza do hotelu, do centrum. Facet mieszka w kawalerce w Bagarmossen, ale tam każdy go znajdzie. Ukryjemy go do jutra w hotelu Royal Viking. Janet Ullberg spróbuje dopaść Christinę Furhage, jej zdjęcie na tle leja po bombie byłoby strzałem w dziesiątkę. Zwerbowaliśmy studentów dziennikarstwa do odbierania telefonów w ramach ankiety telefonicznej „zadzwoń i podziel się opinią”…\n– Na jaki temat? – przerwał mu Schyman, sięgając po gazetę.\n– Czy mamy się wycofać z organizacji igrzysk olimpijskich. Zadzwoń dzisiaj między siedemnastą a dziewiętnastą. Wydaje się oczywiste, że to sprawka Tigera albo jakiejś grupy, która nie chce, żeby Szwecja była gospodarzem igrzysk.\nAnnika nie była tego pewna.\n– Na pewno należy o tym wspomnieć, ale nie jestem przekonana, czy rzeczywiście tak jest.\n– Tak? – zdziwił się Johansson. – Moim zdaniem nie powinniśmy się od tego odcinać. Głównym tematem jutrzejszego wydania będzie oczywiście ofiara, ale wątek ataku terrorystycznego też poruszymy.\n– Nie forsujmy teorii sabotażu – przestrzegła Annika, przeklinając w duchu, że obiecała nie wspominać o tym, że sprawcą mógł być ktoś z pracowników. – Dopóki nie wiemy, kim jest ofiara, nie możemy spekulować, przeciwko komu czy czemu był skierowany zamach.\n– Oczywiście, że możemy – zaprotestował Johansson. – Poprosimy policję o komentarz, chociaż w tej sytuacji pewnie nie będą w stanie ani nic potwierdzić, ani zdementować.\nSchyman postanowił zabrać głos:\n– Nie rozstrzygajmy o niczym. Bądźmy otwarci na wszystkie możliwości i pracujmy dalej. Temat dnia wybierzemy potem. Coś jeszcze?\n– Nie, na razie za mało wiemy. Kiedy ofiara zostanie zidentyfikowana, będziemy mogli spróbować się skontaktować z rodziną.\n– Pamiętajcie, że trzeba to zrobić z wyczuciem – podkreślił Schyman. – Nie chciałbym, żeby nam zarzucono, że naruszamy czyjąś prywatność.\n– Sama się tym zajmę.\nKiedy zebranie dobiegło końca, zadzwoniła do domu. Odebrał Kalle, jej pięcioletni synek.\n– Cześć, jak się czujesz? – spytała.\n– Dobrze. Idziemy do McDonalda, a Ellen wylała sok pomarańczowy na 101 dalmatyńczyków. Jest głupia, bo teraz nie będziemy mogli go oglądać…\nZamilkł, słyszała tylko jego szloch.\n– To rzeczywiście przykre. Ale jak to się stało? Dlaczego kaseta leżała na stole w kuchni?\n– Nie leżała na stole w kuchni, tylko na podłodze w pokoju. Ellen kopnęła szklankę, kiedy szła zrobić siusiu.\n– Postawiłeś szklankę na podłodze? Tyle razy mówiłam, że nie wolno zabierać śniadania do pokoju i jeść przed telewizorem!\nCzuła, jak narasta w niej złość. Wystarczyło, że wyszła z domu, a natychmiast coś się działo. Wszystkie zasady przestawały obowiązywać.\n– To nie moja wina – płakał Kalle. – To wszystko przez Ellen! To ona zniszczyła film.\nRozpłakał się na dobre. Puścił słuchawkę i gdzieś pobiegł.\n– Kalle! Halo! Kalle!\nCholera, że też zawsze kończyło się tak samo. A przecież zadzwoniła, żeby porozmawiać chwilę z dziećmi i zagłuszyć wyrzuty sumienia. Usłyszała, jak Thomas podchodzi do telefonu i bierze słuchawkę.\nWestchnęła i poczuła, że zaraz rozboli ją głowa.\n– Dlaczego jedli śniadanie przed telewizorem?\n– Nie jedli – powiedział Thomas. Starał się zachować spokój. – Pozwoliłem Kallemu wziąć do pokoju szklankę z sokiem. Co, zważywszy na konsekwencje, rzeczywiście nie było najlepszym pomysłem, ale przekupię ich obiadem w McDonaldzie, a potem kupimy nowy film. Bez ciebie też jakoś sobie poradzimy. Skup się na swoich artykułach. Jak ci idzie?\n– Wyjątkowo paskudna sprawa. Morderstwo, samobójstwo, a może po prostu wypadek. Nic jeszcze nie wiemy.\n– Tak, słyszałem. Pewnie wrócisz późno?\nDziwne, ale poczuła, że ma łzy w oczach.\n– Ja ciebie też – wyszeptała.\nJej informator pracował całą noc i zdążył już pójść do domu, więc musiała skorzystać ze zwykłych źródeł. Do południa nie wydarzyło się właściwie nic więcej. Nadal nie zidentyfikowano ofiary, ale udało się ugasić pożar. Na stadionie pracowali technicy.\nPostanowiła pojechać tam jeszcze raz, z innym fotografem, młodym stażystą Ulfem Olssonem.\n– Chyba jestem niewłaściwie ubrany – stwierdził Ulf, kiedy zjeżdżali windą do garażu.\nAnnika spojrzała na niego zdziwiona.\nMiał na sobie ciemnoszary wełniany płaszcz, półbuty i garnitur.\n– Miałem fotografować tłum w teatrze, w Dramaten. Ktoś powinien mnie uprzedzić, że jedziemy na miejsce zbrodni. Musieliście o tym wiedzieć już od kilku godzin.\nSpojrzał na nią wyzywająco i nagle w jej głowie nastąpiło zwarcie. Zmęczenie zrobiło swoje.\n– Nie mów mi, co powinnam, a czego nie powinnam robić! – krzyknęła. – Jesteś fotografem, musisz być przygotowany na wszystko, od wypadków drogowych po galę w teatrze. A jeśli nie chcesz fotografować jatki w garniturze od Armaniego, to noś ze sobą kombinezon, do diabła!\nKopnęła drzwi i weszli do garażu. Amatorzy, niech ich szlag!\n– Nie podoba mi się ton, jakim do mnie mówisz – powiedział fotograf podniesionym głosem.\nWybuchnęła. Odwróciła się do niego.\n– Jesteś strasznie delikatny – wysyczała. – Poza tym chyba nic nie stoi na przeszkodzie, żebyś się sam zorientował, co się dzieje w redakcji. Oczekujesz, że ja albo ktoś inny będziemy cię informować, jak masz się ubrać?\nChłopak przełknął ślinę i zacisnął pięści.\n– Uważam, że jesteś bardzo niesprawiedliwa – wymamrotał.\n– Na litość boską, przestań marudzić. Siadaj za kierownicą i jedź. A może ja mam to zrobić?\nZwykle kiedy wyjeżdżali w teren, prowadził fotograf, także wtedy, kiedy korzystali z samochodu redakcji. W wielu gazetach samochody redakcji były z zasady służbowymi samochodami fotografów. Nieustanne kłótnie o rozliczanie przejazdów sprawiły, że redakcja „Kvällspressen” odstąpiła od takiego rozwiązania.\nAnnika usiadła za kierownicą i ruszyła Essingeleden w stronę Hammarbyhamnen. Atmosfera była gęsta. Postanowiła pojechać inną drogą: skręciła w Hammarby Fabriksväg, ale niewiele im to dało. Całe miasteczko olimpijskie było ogrodzone. Poirytowana zauważyła, że fotograf najwyraźniej odetchnął z ulgą, że nie pobrudzi sobie butów.\n– Musimy mieć zdjęcie trybuny w dziennym świetle – powiedziała, zawracając przed plastikową taśmą przy Lumavägen. – Jedna ze stacji telewizyjnych ma tu siedzibę. Mam tam znajomą, więc jeśli będziemy mieli szczęście, może ktoś nas wpuści na dach.\nSięgnęła po komórkę i wybrała numer koleżanki, Anne Snapphane, producentki talk show dla kobiet w telewizji kablowej.\n– Właśnie coś redaguję – warknęła Anne. – Kto mówi?\nPięć minut później stali na dachu dawnej fabryki lamp w południowej części Hammarbyhamnen. Widok na zniszczony stadion był niesamowity. Olsson nałożył teleobiektyw i wypstrykał cały film. Powinno starczyć.\nW drodze powrotnej oboje milczeli.\n– O drugiej zaczyna się konferencja prasowa! – krzyknął Patrik, jak tylko weszła do redakcji. – Zdjęcia czekają.\nPomachała mu w odpowiedzi i weszła do swojego pokoju. Powiesiła płaszcz na wieszaku, rzuciła torbę na biurko, wymieniła baterię w komórce, starą podłączyła do ładowarki.\nAwantura z fotografem wyczerpała ją. Była z siebie niezadowolona. Dlaczego zareagowała tak gwałtownie? Dlaczego tak osobiście potraktowała jego uwagi? Zawahała się i wybrała numer szefa.\n– Oczywiście, że mam dla ciebie czas – usłyszała w słuchawce głos Schymana.\nPrzeszła przez otwarte biuro do znajdującego się w rogu pokoju szefa. W redakcji nie działo się prawie nic. Ingvar Johansson siedział ze słuchawkami na uszach i jadł sałatkę z tuńczyka. Pelle Oscarsson klikał od niechcenia w Photoshopa, jeden z redaktorów rozplanowywał w komputerze strony jutrzejszego wydania.\nZamknęła za sobą drzwi i w tym momencie z radia dobiegł sygnał południowego wydania „Echa”. Prowadzący obstawał przy teorii sabotażu. Twierdził, że policja poszukuje szaleńca, który nienawidzi igrzysk olimpijskich. Nic więcej nie mieli.\n– Całkowicie błędne założenie – powiedziała Annika. – Policja podejrzewa, że sprawcą jest ktoś z pracowników.\nSchyman aż zagwizdał.\n– Nie ma śladów włamania, a wszystkie alarmy były odłączone. Albo zrobiła to ofiara, albo zamachowiec. I jedno, i drugie oznacza, że mamy do czynienia z kimś z pracowników.\n– Niekoniecznie, alarmy mogły być niesprawne.\n– Nie, były sprawne, zostały odłączone.\n– Może ktoś zapomniał je włączyć – upierał się Schyman.\nPokiwała głową i zaczęła się zastanawiać. Rzeczywiście, tak też mogło być.\nUsiedli na wygodnych kanapach stojących pod ścianą. Oboje jednym uchem słuchali radia. Annika spojrzała na budynek ambasady rosyjskiej. Dzień odchodził, zanim naprawdę zdążył nadejść. W szarej mżawce okna sprawiały wrażenie brudnych. Zauważyła, że ktoś się w końcu zlitował i wstawił do gabinetu doniczki z czerwonymi gwiazdami betlejemskimi i dwa adwentowe świeczniki.\n– Huknęłam dzisiaj na Olssona – zaczęła.\nSchyman milczał, czekał na dalszy ciąg.\n– Skarżył się, że nie jest właściwie ubrany, żeby jechać do Hammarbyhamnen. Uznał, że to moja wina. Że powinnam go uprzedzić, dokąd jedziemy.\nZamilkła. Schyman przyglądał się jej chwilę.\n– Nie ty wybierasz sobie fotografa. O tym decyduje szef działu zdjęciowego. Poza tym i reporterzy, i fotografowie powinni być ubrani tak, żeby mogli pracować w każdych warunkach i o każdej porze. Na tym polega ich praca.\n– Rzuciłam kilka ostrych słów – przyznała się.\n– To nie było zbyt rozsądne. Na twoim miejscu przeprosiłbym go za język, a przy okazji udzielił kilku rad na temat stroju. Poza tym uważaj na to, co piszemy o sabotażu, żebyśmy nie wpadli w pułapkę. Może się okazać, że to fałszywy trop.\nWstał, dając jej w ten sposób znak, że skończyli.\nPoczuła ulgę: szef poparł jej wersję wydarzeń, no i zdobyła się na to, żeby powiedzieć mu, że się wściekła. To prawda, że w redakcji ciągle ktoś się na kogoś wściekał, ale ona była kobietą – od niedawna na kierowniczym stanowisku. Wiedziała, że będzie pod obstrzałem i że musi się do tego przyzwyczaić.\nPoszła prosto do pokoju fotografów. Po drodze wzięła dużą torbę z logo gazety. Ulf Olsson był sam, siedział i przeglądał jakieś eleganckie pismo dla mężczyzn.\n– Przepraszam, że na ciebie nakrzyczałam – zaczęła. – Proszę, to torba, do której możesz włożyć zimowe ubrania: długie kalesony, zimowe buty, czapkę i rękawice. Wstaw ją do swojej szafki albo włóż do bagażnika.\nSpojrzał na nią skwaszony.\n– Powinnaś była mnie uprzedzić, że…\n– O tym powinieneś porozmawiać ze swoim szefem albo z redaktorem naczelnym. Wywołałeś zdjęcia?\nWyszła, czując na plecach jego wzrok. W drodze do swojego pokoju uświadomiła sobie, że cały dzień nic nie jadła, nawet śniadania. Poszła do stołówki, kupiła kanapkę z klopsikami i colę light.\nWiadomość o wybuchu na stadionie olimpijskim obiegła już świat. Wszystkie duże stacje telewizyjne i zagraniczne gazety wysłały przedstawicieli na konferencję prasową, która miała się odbyć o czternastej w komendzie policji. Zjawili się dziennikarze CNN, Sky News, BBC, telewizji skandynawskich, korespondenci „Le Monde”, „European”, „Timesa”, „Die Zeit” i wielu innych. Wozy transmisyjne blokowały niemal cały podjazd.\nAnnika przyszła w towarzystwie czterech współpracowników: dwojga reporterów, Berit i Patrika, i dwóch fotografów. Sala była wypełniona ludźmi i sprzętem. Annika i towarzyszący jej reporterzy usiedli na krzesłach przy wyjściu, fotografowie próbowali się przepchnąć jak najbliżej podium. Ludzie z telewizji jak zwykle ustawili się tuż przed nim i zasłaniali widok pozostałym. Wszyscy potykali się o ich kilometrowe kable, które wiły się po całej podłodze. Było oczywiste, że to redaktorzy z telewizji pierwsi będą zadawać pytania. Reflektory oświetlały całą salę, większość była skierowana na prowizoryczną scenę, z której policjanci wkrótce mieli przemówić do ludu. Wiele stacji nadawało na żywo, między innymi CNN, SKY i szwedzki „Raport”. Dziennikarze ćwiczyli swoje kwestie, coś notowali, fotografowie zakładali filmy, reporterzy radiowi sprawdzali magnetofony: raz, dwa, raz, dwa. Panujący w sali gwar przypominał szum wodospadu. Już było potwornie gorąco. Annika jęknęła i rzuciła płaszcz na podłogę.\nW końcu w bocznych drzwiach obok podestu stanęli policjanci. Głosy zamarły, zastąpił je trzask aparatów. Na podium weszło czterech mężczyzn: rzecznik prasowy sztokholmskiej policji, prokurator rejonowy Kjell Lindström, śledczy z wydziału kryminalnego, którego nazwiska Annika nie mogła sobie przypomnieć, i Evert Danielsson z sekretariatu komitetu organizacyjnego igrzysk. Powoli zajmowali miejsca za stołem, każdy z nich sięgnął po obowiązkową szklankę wody mineralnej.\nZaczął rzecznik prasowy policji. Przytoczył znane już powszechnie fakty: doszło do wybuchu, jedna osoba zginęła, są straty materialne, badania techniczne trwają. Już sprawiał wrażenie zmęczonego. Annika zaczęła się zastanawiać, jak będzie wyglądał po kilku dniach dochodzenia.\nPo nim głos zabrał prokurator:\n– Nie udało nam się jeszcze zidentyfikować osoby, która poniosła śmierć na stadionie – oznajmił. – Prace się przedłużają między innymi z powodu złego stanu ciała. Mamy jednak cały szereg innych śladów, które, jak sądzimy, pozwolą nam ustalić tożsamość ofiary. Próbki materiału wybuchowego zostały przesłane do analizy do Londynu. Nie wiemy jeszcze nic konkretnego, ale ze wstępnych danych wynika, że prawdopodobnie chodzi o materiał wybuchowy do użytku cywilnego, co znaczy, że nie użyto broni ani żadnych materiałów, z których korzysta wojsko. – Wypił kilka łyków wody. Było słychać, jak pracują kamery. – Poszukujemy mężczyzny, który siedem lat temu został skazany za podłożenie bomb, które wówczas uszkodziły dwa obiekty sportowe. Na razie nie jest o nic podejrzany, ale chcielibyśmy go przesłuchać. – Spojrzał na notatki i jakby się zawahał. Po chwili podniósł głowę i zaczął mówić wprost do kamery „Raportu”. – Tuż przed wybuchem przy stadionie widziano człowieka w ciemnym ubraniu. Zwracamy się z apelem o zgłaszanie wszystkiego, co mogło mieć związek z ostatnimi wydarzeniami na Stadionie Victorii. Policja prosi o kontakt wszystkich, którzy byli w porcie Södra Hammarby między północą a godziną trzecią dwadzieścia rano. Nawet jeśli to, co wiecie, wydaje wam się nieistotne, może się okazać ostatnią, rozstrzygającą częścią układanki.\nWyrecytował kilka numerów telefonów, które „Raport” miał pokazać na planszach po programie. Kiedy skończył, Evert Danielsson z sekretariatu komitetu organizacyjnego igrzysk odchrząknął i przejął mikrofon.\n– Tak, to wielka tragedia – zaczął zdenerwowany. – Zarówno dla Szwecji, jako gospodarza igrzysk, jak i dla sportu w ogóle. Igrzyska olimpijskie symbolizują rywalizację na równych zasadach, bez względu na rasę, religię, przekonania polityczne czy płeć. Dlatego to bardzo smutne, że ktoś obrał stadion za cel ataku terrorystycznego.\nAnnika stanęła na palcach, żeby móc cokolwiek zobaczyć ponad kamerą CNN. Była ciekawa, jak policja i prokurator rejonowy zareagują na wygłaszane przez Danielssona peany na cześć igrzysk. Tak jak się spodziewała, wzdrygnęli się, kiedy stało się jasne, że Danielsson nie tylko podał motyw, ale też powiedział, co się stało. Stwierdził wyraźnie, że był to atak terrorystyczny skierowany przeciwko igrzyskom. A przecież policja nadal nie miała pojęcia, kim jest ofiara. A może coś się zmieniło? Zaczęła się zastanawiać, czy Danielsson nie wie tego, co jej już się udało ustalić, a mianowicie że sprawcą prawdopodobnie był ktoś, kto miał dostęp do stadionu.\nProkurator próbował przerwać słowotok Danielssona, ale on perorował dalej:\n– Apeluję do wszystkich, którzy mogli coś widzieć, o pilny kontakt z policją. Zatrzymanie winnego jest sprawą najwyższej… Tak, o co chodzi?\nSpojrzał zdziwiony na prokuratora, który kopał go pod stołem.\n– Chcę tylko podkreślić – prokurator nachylił się do mikrofonu – że w obecnej sytuacji nie możemy wskazać motywu. – Spojrzał krzywo na Danielssona. – Nic, powtarzam, nic nie wskazuje na to, że był to atak terrorystyczny skierowany przeciwko igrzyskom olimpijskim. Nikt nie groził, że dokona zamachu na obiekt sportowy, nie grożono też komitetowi organizacyjnemu. Jesteśmy więc otwarci na wszelkie motywy. – Odchylił się do tyłu. – Jakieś pytania?\nReporterzy tylko na to czekali. Natychmiast zaczęli się przekrzykiwać. Pierwsze pytania dotyczyły jak zwykle spraw, o których już była mowa, ale mówiono o nich zbyt zawile i rozwlekle, żeby się zmieściły w półtoraminutowej wstawce. Reporterzy powtarzali je, mając nadzieję, że tym razem odpowiedź będzie krótsza i zwięźlejsza.\n– Macie podejrzanego?\n– Są jakieś ślady?\n– Zidentyfikowaliście ofiarę?\n– To mógł być zamach terrorystyczny?\nAnnika westchnęła. Chodziła na takie konferencje przede wszystkim po to, żeby obserwować śledczych. Ich wypowiedzi trafiały do mediów, ale mimika tych, których nie obejmowała kamera, była niekiedy bardziej wymowna niż słowa. Zauważyła na przykład, że Kjell Lindström był wściekły na Danielssona, kiedy ten zaczął mówić o ataku terrorystycznym.\nJeśli było coś, do czego szwedzka policja nie chciała dopuścić, to na pewno do tego, żeby zaczęto mówić o Sztokholmie jako o mieście zagrożonym terroryzmem, szczególnie teraz, przed igrzyskami. Poza tym najprawdopodobniej był to fałszywy trop. Przyznali, że pojawiły się nowe poszlaki, co było rzeczą dość wyjątkową.\nNabazgrała w notesie kilka pytań. W okolicach stadionu widziano człowieka w ciemnym ubraniu: kiedy i gdzie? Okazuje się, że jest świadek: kto to jest i co tam robił? Próbki materiałów wybuchowych wysłano do Londynu: dlaczego? Dlaczego nie zlecono analizy wydziałowi kryminalno-technicznemu w Linköping? No i kiedy można się spodziewać odpowiedzi? Skąd wiadomo, że materiały nie pochodziły z zapasów wojska? Jakie to ma znaczenie dla dochodzenia? Zawęża je czy wręcz przeciwnie? Jak łatwo dostępne są materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego? Ile potrwa naprawa północnej trybuny? Czy stadion jest ubezpieczony? A jeśli tak, to gdzie? No i kim jest ofiara? Czy policja już to wie? O jakich śladach wspominał Kjell Lindström i w jaki sposób miałyby pomóc w identyfikacji ofiary?\nZnów westchnęła. Wyglądało na to, że dochodzenie może się ciągnąć w nieskończoność.\nProkurator rejonowy Kjell Lindström szedł korytarzem na tyłach sali konferencyjnej. Twarz miał białą, kurczowo ściskał aktówkę. Musiał zająć czymś ręce, inaczej udusiłby Danielssona, szefa sekretariatu komitetu organizacyjnego. Za nim kroczyli pozostali uczestnicy konferencji i trzech funkcjonariuszy w mundurach. Pilnowali porządku. Jeden z nich zamknął za wszystkimi drzwi, tuż przed nosem ostatnich, najbardziej namolnych dziennikarzy.\n– Nie rozumiem, dlaczego nie można powiedzieć głośno tego, co wszyscy i tak podejrzewają – rzucił Danielsson. Był obrażony. – To chyba jasne, że to był zamach terrorystyczny. W sekretariacie uważamy, że należy jak najszybciej zmobilizować opinię publiczną, żeby wystąpiła przeciwko próbom sabotowania igrzysk…\nProkurator odwrócił się i podszedł do niego – najbliżej, jak mógł.\n– Read my lips: Nie ma nic, co by wskazywało na to, że to był zamach terrorystyczny. Jasne? Ostatnią rzeczą, jakiej policja teraz potrzebuje, jest publiczna debata o terroryzmie i przeciwdziałaniu zamachom. Zaczęto by się domagać kolejnych zabezpieczeń igrzysk i budynków publicznych, na które nas po prostu nie stać… Wie pan, ile stadionów w taki czy inny sposób jest związanych z igrzyskami? Musi pan to wiedzieć. A pamięta pan burzę, która się rozpętała wokół Tigera? Zdetonował kilka niewielkich ładunków, a cholerni dziennikarze z całego kraju zaczęli wchodzić w nocy do niestrzeżonych obiektów sportowych i wypisywać skandaliczne rzeczy o ich kiepskim zabezpieczeniu.\n– Skąd pewność, że to nie był zamach terrorystyczny? – spytał Danielsson, nieco przestraszony.\nLindström westchnął i ruszył dalej.\n– Proszę mi wierzyć, że mamy podstawy tak sądzić.\n– Jakie? – Danielsson nie ustępował.\nProkurator znów się zatrzymał.\n– Za tym stoi ktoś z pracowników. To dzieło kogoś z ludzi pracujących przy organizacji igrzysk. Kogoś od was. Dlatego to dość niefortunne, że właśnie pan ciągle wraca to teorii zamachu. Rozumiemy się?\nLindström ruszył przed siebie.\n– Owszem, możliwe. A teraz proszę się udać ze śledczym do wydziału kryminalnego i powiedzieć mu, kto ma dostęp do przepustek, kluczy i kodów alarmowych na stadionie.\nJak tylko Annika wróciła do redakcji po konferencji, od razu zobaczyła Ingvara Johanssona. Machał do niej zza komputera.\n– Chodź i spójrz na to! Może coś z tego zrozumiesz! – krzyknął.\nAnnika poszła najpierw do siebie, zdjęła torbę z ramienia, powiesiła płaszcz i szalik, zdjęła rękawiczki. Sweter był przepocony pod pachami, kleił jej się do skóry. Uświadomiła sobie, że rano nie zdążyła wziąć prysznica. Otuliła się szczelniej marynarką w nadziei, że nie czuć od niej zapachu potu.\nJanet Ullberg, młoda reporterka na stażu, i Ingvar Johansson stali pochyleni nad jednym z komputerów, wyposażonych w szybki modem. Ingvar stukał w klawiaturę.\n– Janet przez cały dzień nie udało się złapać Christiny Furhage. Numer telefonu podobno jest aktualny, ale nikt nie odbiera. W sekretariacie komitetu organizacyjnego igrzysk twierdzą, że Furhage jest w Sztokholmie, prawdopodobnie w domu. Chcieliśmy ją sprawdzić w bazie adresowej i pojechać do niej do domu, ale kiedy wstukujemy jej dane, coś się nie zgadza. Nie ma jej w systemie.\nWskazał na ekran: osoba spełniająca podane kryteria nie istnieje…\nAnnika przecisnęła się obok Janet i usiadła na drewnianym krześle przed komputerem.\n– Na pewno jest w systemie, wszyscy w nim jesteśmy – stwierdziła. – Za bardzo zawęziliście poszukiwania.\n– To dla mnie za trudne – stwierdziła stażystka cienkim głosem. – O co tu chodzi?\nAnnika zaczęła stukać w klawiaturę i wyjaśniać.\n– Dafa Spar to państwowy rejestr osób i adresów. Teraz to się chyba nazywa jakoś inaczej. Bodajże Sema Group, ale wszyscy używają starej nazwy. Poza tym właścicielem nie jest już państwo, tylko jakaś francusko-angielska firma… Tak czy inaczej każdy, kto mieszka w Szwecji, Szwed czy obcokrajowiec, jest tu zarejestrowany: imię, nazwisko, PESEL, adres, aktualny i wszystkie poprzednie, miejsce urodzenia. Dawniej były też informacje o dzieciach i małżonkach, ale kilka lat temu zostały usunięte. Używając modemu, możemy się połączyć z czymś, co się nazywa rynek danych. O, spójrz tutaj. Widzisz? Można wybrać różne opcje: rejestr samochodowy, rejestr spółek akcyjnych, ale nas interesuje Spar. Więc wpisujemy spar, tu, na górze, na pasku…\n– Wracam do siebie. Zadzwońcie do mnie później – rzucił Ingvar Johansson i ruszył w stronę pulpitu wiadomości.\n– I jesteśmy. Teraz możemy wybrać różne opcje, w zależności od tego, czego chcemy się dowiedzieć. Jeśli masz PESEL, wybierasz F2, jeśli masz tylko datę urodzenia, bez ostatnich cyfr PESEL-u, wybierasz F3. F4 i F5 to dane zastrzeżone, czyli powiązania rodzinne, ale z F7 i F8 możemy swobodnie korzystać. Jeśli chcesz się dowiedzieć, gdzie dana osoba mieszka, wybierasz F8. Voilà! – Wcisnęła klawisz i na monitorze pokazał się formularz. – Szukamy Christiny Furhage, która mieszka gdzieś w Szwecji – powiedziała i zaczęła wypełniać kolejne pola: płeć, imię i nazwisko. Pole z przybliżoną datą urodzenia zostawiła puste, nie podała też litery oznaczającej województwo i kod pocztowy. Komputer zastanawiał się chwilę, po kilku sekundach na ekranie pojawiły się trzy linijki danych.\n– Dobrze, sprawdzimy wszystko po kolei – powiedziała Annika, wskazując ołówkiem na ekran. – Spójrz: Furhage, Eleonora Christina, Kalix, rok urodzenia 1912, hist. Ten ostatni skrót znaczy, że informacja jest historyczna, czyli nieaktualna. Osoba ta prawdopodobnie już nie żyje. Dane osób zmarłych figurują w rejestrze jeszcze przez jakiś czas po ich śmierci. Chociaż równie dobrze może to znaczyć, że zmieniła nazwisko. Mogła na przykład wyjść w domu opieki za jakiegoś dziadka. To też możemy sprawdzić. Zaznaczając jej nazwisko i wciskając F7, dotrzemy do tych danych, ale teraz to sobie darujemy. – Wskazała ołówkiem na ostatnią linijkę. – Furhage, Sofia Christina, Kalix, rok urodzenia 1993. Prawie dziecko. Pewnie rodzina tej poprzedniej. Rzadkie nazwiska niemal zawsze występują w tej samej miejscowości. – Znów przesunęła ołówkiem po ekranie. – To chyba jest nasza Christina – powiedziała w końcu.\nZaznaczyła linijkę i kliknęła. Na ekranie wyświetliła się zaskakująca informacja. Wzdrygnęła się.\nPochyliła się nad monitorem, jakby nie mogła uwierzyć własnym oczom.\n– Co się stało? – spytała Janet.\n– Jej dane są objęte ochroną.\nWcisnęła p i podeszła do drukarki. Z wydrukiem w ręku ruszyła do Ingvara Johanssona.\n– Czy kiedykolwiek pisaliśmy, że Christina Furhage ma ochronę? Czy ktoś jej groził?\nJohansson odchylił się w fotelu i zaczął się zastanawiać.\n– O ile mi wiadomo, nie. Czemu pytasz?\nPokazała mu wydruk.\n– Grożono jej śmiercią. Sprawa musi być poważna. Jedyną osobą, która wie, gdzie mieszka, jest kierownik urzędu skarbowego w Tyresö. W całej Szwecji zaledwie sto osób jest objętych taką ochroną.\nPodała wydruk Johanssonowi. Spojrzał na niego, jakby nic nie rozumiał.\n– Co? Jaką ochroną? Przecież tu jest podane jej nazwisko.\n– Tak, ale spójrz na adres: kierownik urzędu w Tyresö.\n– Jeśli komuś ktoś grozi, władze mogą zdecydować o różnych formach ochrony – zaczęła. – Przede wszystkim można zastrzec adres takiej osoby w rejestrze ludności. To wcale nie jest takie rzadkie, w Szwecji dotyczy to około pięciu tysięcy osób. W takim przypadku wyświetla się napis: dane osobowe zastrzeżone.\n– W tym przypadku tak nie jest – wszedł jej w słowo Johansson.\nAnnika udała, że go nie słyszy, ale on ciągnął dalej:\n– Żeby można było zastrzec czyjeś dane, musi istnieć realne zagrożenie.\n– Decyzję podejmuje kierownik urzędu skarbowego w miejscu, gdzie dana osoba jest zameldowana.\nAnnika postukała ołówkiem w wydruk.\n– Natomiast ta forma ochrony jest cholernie rzadka – podkreśliła. – Wymaga wiele zachodu, ale skutek jest taki, że nazwisko znika z urzędowych rejestrów. To jedyna wzmianka, jaka została: odsyła nas do kierownika urzędu skarbowego w Tyresö, pod Sztokholmem. To jedyny urzędnik w całej Szwecji, który wie, gdzie ona jest.\nJohansson patrzył na nią bez przekonania.\n– Skąd wiesz takie rzeczy?\n– Pamiętasz moje artykuły o fundacji Raj? Pisałam o ludziach żyjących w podziemiu. Tu, w Szwecji.\n– Tak, pamiętam. I co z tego?\n– Wtedy po raz pierwszy – i jak dotąd jedyny – natknęłam się na taki zapis. Kiedy próbowałam znaleźć ludzi, których władze za wszelką cenę starały się ukryć.\n– Nie wierzę, żeby ktoś ukrywał Christinę Furhage.\n– Ale jak dotąd nie udało nam się jej znaleźć, prawda? Co to za numer, ten, na który wydzwanialiście?\nOkazało się, że został wzięty z redakcyjnej książki telefonicznej, zainstalowanej we wszystkich komputerach. Po wpisaniu imienia: Christina, i nazwiska: Furhage, i podaniu tytułu: przewodnicząca komitetu organizacyjnego igrzysk olimpijskich, na ekranie pokazywał się numer komórki. Kiedy Annika go wybrała, natychmiast odezwała się poczta głosowa.\n– Komórka nie jest podłączona – stwierdziła Annika.\nZadzwoniła do biura numerów, żeby się dowiedzieć, na kogo numer jest zarejestrowany. Okazało się, że to dane zastrzeżone.\n– Teraz i tak jest już za ciemno, żebym mógł sobie pstryknąć fotkę z panią Furhage na tle stadionu. Przełóżmy to na jutro.\n– Musimy się z nią jakoś skontaktować. Chciałabym, żeby to skomentowała – nie odpuszczała Annika.\nPo chwili wstała i poszła do swojego pokoju.\n– Co zamierzasz? – rzucił za nią Johansson.\n– Zadzwonię do sekretariatu komitetu organizacyjnego. Muszą, do diabła, wiedzieć, co się dzieje – odpowiedziała.\nOpadła ciężko na krzesło, oparła głowę o blat biurka. Uderzyła czołem o suchą bułeczkę z cynamonem, która leżała tam od poprzedniego dnia. Odgryzła kawałek. Smak cynamonu wymieszał się w jej ustach z resztkami coli light, którą piła do lunchu.\nZebrała palcami okruchy i wybrała numer centrali komitetu olimpijskiego. Zajęte. Zadzwoniła jeszcze raz, tym razem zastępując ostatnie zero jedynką. Stara sztuczka pozwalająca ominąć centralę i trafić na czyjeś biurko.\nCzasem trzeba było wykonać wiele takich telefonów, ale w końcu prawie zawsze trafiało się na jakiegoś urzędującego po godzinach biedaka. Tym razem udało jej się za pierwszym razem. Telefon odebrał sam szef, Evert Danielsson.\nAnnika się zawahała. Postanowiła dać sobie spokój z grzecznościowymi formułkami i od razu przejść do rzeczy.\n– Chcielibyśmy zamieścić komentarz Christiny Furhage – powiedziała. – Sprawa jest pilna.\n– To już chyba dziesiąty telefon dzisiaj. Obiecałem, że przekażę jej wasze pytania.\n– Chcielibyśmy z nią porozmawiać. Osobiście. Nie może się ukrywać przed ludźmi w takiej chwili, to chyba zrozumiałe. Jak to wygląda? To przecież jej igrzyska, do licha! Zwykle chętnie się wypowiada. Dlaczego teraz się ukrywa? Proszę mnie z nią połączyć.\nDanielsson przez kilka sekund głośno oddychał w słuchawkę.\n– Nie wiemy, gdzie jest – powiedział w końcu cicho.\nAnnika poczuła, jak jej tętno przyspiesza. Włączyła stojący na biurku obok telefonu magnetofon.\n– Nie macie z nią kontaktu? – spytała.\nDanielsson przełknął ślinę.\n– Nie mamy – potwierdził w końcu. – Od rana. Nie udało nam się jej złapać, ale proszę o tym nie pisać.\n– Nie mogę panu nic obiecać. Jak pan myśli, gdzie może być?\n– Sądziliśmy, że jest w domu.\n– Czyli gdzie? – spytała Annika, mając w pamięci dane z komputera.\n– Mieszka tu, w Sztokholmie. Tylko nikt nie otwiera.\nAnnika zaczerpnęła powietrza i spytała szybko:\n– Jakie groźby otrzymywała?\nDanielsson z trudem łapał powietrze.\n– Słucham? O co pani chodzi?\n– Niech pan nie udaje – przerwała mu. – Jeśli pan nie chce, żebym napisała o naszej rozmowie, to proszę powiedzieć prawdę.\n– Ale jak… kto pani to…\n– Jej dane są zastrzeżone. To oznacza, że jej grożono. Groźby były na tyle poważne, że prokurator wydał zakaz zbliżania się do niej. Czy tak właśnie było?\n– Boże drogi – westchnął Danielsson. – Kto pani to powiedział?\nAnnika jęknęła cicho.\n– To wszystko można wyczytać z Dafa Spar. To znaczy jeśli się potrafi czytać między wierszami. Czy prokurator wydał taki zakaz? Zabronił temu, kto jej groził, się do niej zbliżać?\n– Nie mogę nic więcej powiedzieć – wyszeptał Danielsson zduszonym głosem i odłożył słuchawkę.\nAnnika wsłuchiwała się jeszcze chwilę w ciszę, po czym westchnęła i też odłożyła słuchawkę.\nEvert Danielsson spojrzał na stojącą w drzwiach kobietę.\n– Jak długo tu stoisz?\n– A co ty tu robisz? – spytała Helena Starke, krzyżując ręce na piersi.\nDanielsson wstał z fotela Christiny Furhage i zmieszany zaczął się rozglądać, jakby dopiero w tej chwili się zorientował, że siedzi przy biurku szefowej.\n– Ja… chciałem coś sprawdzić. Grafik Christiny. Chciałem sprawdzić, czy zapisała coś w kalendarzu. Może miała gdzieś wyjechać albo… Ale nie znalazłem go, to znaczy kalendarza.\nKobieta patrzyła na niego. Była zła, ale on wytrzymał jej spojrzenie.\n– Okropnie wyglądasz – rzucił. Nie mógł się powstrzymać.\n– Typowo męski szowinistyczny komentarz – powiedziała zniesmaczona i podeszła do biurka. – Zalałam się wczoraj w trupa i rano zarzygałam chodnik w holu. Jeśli powiesz, że to wyjątkowo mało kobiece, wybiję ci zęby.\nDanielsson mimowolnie przeciągnął językiem po przednich zębach.\n– Christina spędza dzisiaj cały dzień z rodziną – powiedziała Helena Starke, wyciągając pewnym ruchem drugą szufladę biurka. Widać było, że czuje się jak u siebie. – To znaczy, że zamierza pracować w domu zamiast tu, w biurze – dodała, żeby nie było wątpliwości.\nDanielsson przyglądał się, jak wyjmuje z szuflady opasły terminarz. Otworzyła go prawie na samym końcu i przerzuciła kilka kartek. Papier zaszeleścił.\n– Nic. Sobota, osiemnasty grudnia, jest pusta.


Natalie Portman: Razem z ciążą przyszła fobia - Kozaczek.pl\nponiedziałek 21-03-11, czytany: 29098 razy, autor: Fat Berthe\nnatalie portman benjamin millepied ciąża fobie\nCzego tak boi się gwiazda?\nNatalie Portman / © PR Photos Natalie Portman latem zostanie mamą. Okazuje się jednak, że razem z ciążą pojawiła się u aktorki fobia.\n- Dostała na tym punkcie lekkiej fobii - mówi znajomy gwiazdy. - Nosi przy sobie żel odkażający i nie chce podawać ludziom dłoni. Boi się nawet stać blisko innych!\nFaktycznie, to już zakrawa na lekką fobię. W dodatku narzeczony, Benjamin Millepied, ma podobne objawy. Para kupiła już sterylizatory i nawilżacze powietrza. Razem dbają o to, by ich dom był sterylny.


Wrzesień 2021 – Szkoła Podstawowa nr 2 im. Tadeusza Kościuszki w Mielcu\nW środę – 22 września uczniowie klas drugich (wraz z wych. J. Grzech oraz E. Stanko), a także z p. A. Jędrzejowską udali się na wycieczkę do Muzeum Lalek w Pilźnie, miniaturowej wsi w Lipinach oraz Gospody u Wiedźmy, gdzie dzieci mogły skosztować wybornych pierogów. Uczniom od samego początku towarzyszyła narastająca ciekawość poznania nowych miejsc. Dzieci były bardzo zainteresowane atrakcjami, które zostały dla nich przewidziane: m.in. dowiedziały się jak powstają lalki, a nawet mogły wykonać kukiełki, które zabrali ze sobą. W miniaturowej wsi zobaczyły jak w dawnych czasach wyglądała wioska, a także jakie prace zostały wykonywane przez mieszkańców przy pomocy odpowiednich sprzętów. Uczniowie byli bardzo zadowoleni z wyjazdu, czego dowodem był uśmiech nie schodzący z twarzy, a także słowa pełne zachwytu.\nPani jesień z jarzębiny\nWyniki konkursu „PRYMAS TYSIĄCLECIA I NIEWIDOMA MATKA NIEWIDOMYCH”\nI miejsce: Aleksandra Surowiec, kl. II b\nII miejsce: Michalina Trzpis: kl. III b\nIII miejsce: Amelia Dereń, kl. II a\nwyróżnienie: Aleksandra Jemioło, kl. III b\nMiło nam poinformować, iż prowadzony w ubiegłym roku szkolnym międzynarodowy projekt eTwinning pt. „All About Music”, którego koordynatorem była pani Katarzyna Pluta, otrzymał Krajową Odznakę Jakośći – eTwinning Quality Label. Jest to już trzecia odznaka dla naszej szkoły.\nNasz projekt popierają najlepsi z najlepszych. Musisz to obejrzeć!\n15 września obchodzimy International Dot Day, czyli Międzynarodowy Dzień Kropki. Jest to święto kreatywności, odwagi i zabawy. W naszej szkole odbyła się audycja na temat tego święta. Samorząd uczniowski przedstawił historię powstania książki The Dot, którą napisał Peter Reynolds. Jest to historia dziewczynki, która dzięki małej kropce zmieniła myślenie o sobie i uwierzyła we własne możliwości. Podczas audycji wszyscy wysłuchaliśmy jej treści, a na korytarzu szkolnym oglądać można było prace plastyczne wykonane wyobraźnią naszych uczniów.


Blog o życiu - comprze.com.pl, Skuteczne leczenie zatok - badanie RTG zatok we Wrocławiu Chelsea\nŚcieżka: Strona główna » Kategoria: Medycyna, Zdrowie » Skuteczne leczenie zatok - badanie RTG zatok we Wrocławiu\nSkuteczne leczenie zatok - badanie RTG zatok we Wrocławiu\nKiedy leczenie zatok jest skuteczne? Jeżeli lekarz jest w stanie postawić odpowiednią diagnozę. Chodzi tu przede wszystkim o to, aby u pacjenta zostały wykonane odpowiednie badania, w tym rtg zatok Wrocław. To właśnie dzięki temu badaniu można będzie ustalić przyczynę zaistniałej sytuacji.\nWłaściwy proces leczenia\nMożna będzie rozpocząć właściwy proces leczenia, który nie dość, że będzie skuteczny, to jeszcze przyniesie ulgę pacjentowi. Można będzie wtedy cieszyć się z uzyskania bardzo wielu korzyści, przede wszystkim ulgi z tego, że już nie musimy cierpieć z powodu chorych zatok. Lekarz, dzięki temu, że ma obecnie dostęp do tak nowoczesnych badań, jak RTG, może zdiagnozować pacjenta w bardzo skuteczny sposób, bez najmniejszych problemów.\nWszystko może zostać przeprowadzona w sposób bezinwazyjny i komfortowy dla pacjenta, ponieważ RTG zatok nie boli. Dlatego też, pacjent nie będzie narażony na dodatkowy ból i niedogodności z tym związane.\nBędzie diagnozowany sposób bezbolesny, a dla wielu osób jest to niezwykle istotne. Dlatego też, warto stawiać na takie badania, które są obecnie dostępne. Będziemy dzięki temu zadowoleni z efektów, jakie uda nam się w takiej sytuacji uzyskać.\nPrzede wszystkim RTG zostanie przeprowadzone w skuteczny sposób i będziemy mogli cieszyć się z tego, że otrzymany wynik jest miarodajny i pozwala na postawienie odpowiedniej diagnozy. Przecież o to właśnie w tym wszystkim chodzi. Warto zdecydować się na takie właśnie postępowanie.\nPrzemoc Emocje obrazy na szkle Smartchwatch szkło dekoracyjne Opaski mycie alpinistyczne Wrocław Hulajnogi elektryczne Zegarki Smartband Wearable Gadżety Gadżety dla par Prezenty miłosne


Profesjonalny skaner negatywowy Epsona - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nProfesjonalny skaner negatywowy Epsona\n28.01.2005, godz. 12:45\nNa rynek trafił nowy skaner Epson Perfection 4990 Photo o podwyższonej gęstości optycznej, wynoszącej maksymalnie 4,0 D. Oferowana rozdzielczość to 4800 x 9600 ppi.\nMożliwa jest reprodukcja filmu 35 mm nawet w formacie DIN A1, zaś szybkość skanowania przewyższa szybkość poprzednika Epson 4870 Photo nawet do 40 procent. Epson Perfection 4990 Photo potrzebuje mniej niż minutę na zeskanowanie filmu negatywowego 35 mm z rozdzielczością 2400 ppi. Dzięki ruchomej przystawce do materiałów przezroczystych, o jasności wyższej o 20 procent, urządzenie skanuje materiały filmowe od małoobrazkowych do dużych formatów, niezależnie od skanowania zdjęć i dokumentów w formacie do A4. Ponadto, powiększony obszar skanowania przystawki do materiałów przezroczystych oszczędza miejsce, umożliwiając jednoczesną digitalizację do 20 przezroczy. Wbudowana w pokrywę dioda LED informuje na bieżąco o postępie skanowania.\nW trakcie skanowania zdjęć za pomocą Epson Perfection 4990 Photo możliwa jest również poprawa ich wyglądu. Ulepszona, dwupoziomowa technologia Digital ICETM automatycznie usuwa pyłki i zarysowania. Ponadto, oprogramowanie Epson Scan Software przywraca wyblakłym zdjęciom żywe kolory. Wyposażenie skanera Epson Perfection 4990 dopełnia wszechstronne oprogramowanie do skanowania i przetwarzania obrazów Silverfast SE 6.\nUrządzenie oferowane jest w cenie 2288 zł brutto.


Jak donoszą branżowe media, w ostatnich latach obserwuje się niespotykany wcześniej wzrost liczby turystów odwiedzających szkockie destylarnie whisky. W przypadku niektórych destylarni należących do Diageo, wzrost liczby odwiedzających w 2017 w stosunku do poprzedniego roku wyniósł nawet ponad 100 procent (Clynelish). Obroty działającego na terenie destylarni Tomatin centrum dla zwiedzających wyniosły w ubiegłym roku nieco ponad milion funtów (wszystkie dane za thespiritbusiness.com). Zmieniają się też oczekiwania zwiedzających – coraz częściej nie wystarczy już zwykłe oprowadzenie po zakładzie przez przewodnika i omówienie procesu produkcji. Odwiedzający szkockie destylarnie coraz częściej wybierają bardziej szczegółowe, specjalistyczne spotkania z ludźmi bezpośrednio związanymi z procesem produkcji, degustacje w magazynach celnych, czy bardziej przekrojowe sesje degustacyjne.\nNie dziwi więc, że coraz więcej szkockich gorzelni otwiera swoje podwoje i inwestuje w atrakcje, mające na celu przyciągnięcie jeszcze większych rzesz gości. Naturalnie, nie każda destylarnia cieszyć się będzie równie wielką popularnością wśród turystów, a czynników wpływających na ten fakt wyróżnić można co najmniej kilka, spośród których najważniejsze to popularność whisky wytwarzanej w danej destylarni, a także lokalizacja destylarni. To ostatnie wydaje się mieć czasami największe znaczenie – mimo niemałej popularności, rzadko widzi się tłumy w Caol Ila czy Bunnahabhain, a w GlenDronach nierzadko jest się jedynym gościem, na którym skupia się cała uwaga obsługi. Co ma swoje dobre, ale też i złe strony. Z kolei, Blair Athol, z której whisky single malt dość rzadko pojawia się w kieliszkach wielbicieli whisky i trudno o niej mówić jako o faworytce rzesz smakoszy, odnotowuje rekordową popularność, co przypisać należy bliskości ośrodków turystycznych Pitlochry, Perth czy Stirling, a także lokalizacji tuż przy najważniejszej trasie wiodącej na północ, drodze A9.\nNiemałe znaczenie dla popularności poszczególnych destylarni mają również działania marketingowe szkockich instytucji odpowiedzialnych za promocję turystyczną Szkocji w ogóle. Mowa tu między innymi o zapoczątkowanej kilka lat temu inicjatywie North Coast 500, w skrócie określanej jako NC500. Chodzi tu o popularyzację trasy turystycznej wiodącej wzdłuż wschodniego wybrzeża na północ, następnie na zachód wzdłuż północnego wybrzeża, wreszcie na południe, wijąc się wokół zatok zachodniego wybrzeża, by wrócić w okolice Inverness, gdzie trasa ma swój początek i koniec. Ten niezwykle urokliwy, lecz stosunkowo rzadko uczęszczany fragment Szkocji ma do zaoferowania najpiękniejsze krajobrazy, niezwykle ciekawe atrakcje turystyczne, dostęp do otaczających Szkocję wysp, a także – co nie bez znaczenia – usiany jest malowniczymi zamkami i ruinami, a także destylarniami whisky szkockiej.\nObejmująca nieco ponad 500 mil trasa (stąd liczba 500 w nazwie), czasami określana jako „szkocka Route 66” i uznawana za jeden z najpiękniejszych na świecie szlaków turystycznych wiodących wzdłuż wybrzeży, cieszy się ogromną popularnością od chwili, gdy zaczęła być promowana przez instytucje zajmujące się rozwojem turystyki w Szkocji w 2015 roku. W sposób naturalny zwiększony ruch turystyczny wzdłuż północno-wschodniego wybrzeża spowodował wzrost zainteresowania znajdującymi się w tym regionie destylarniami. Są wśród nich funkcjonujące od dawna Glenmorangie, Dalmore czy Pulteney, ale także nowe inicjatywy – GlenWyvis w Dingwall, Dornoch Castle w Dornoch czy Wolfburn w Thurso. O ile jednak zlokalizowana na terenie średniowiecznego zamku Dornoch Castle Distillery stanowi trakcję turystyczną sama w sobie (w pomieszczeniach zamku funkcjonuje również hotel i wielokrotnie nagradzany bar z whisky), a powstająca właśnie GlenWyvis od samego początku projektowana była jako atrakcja turystyczna, o tyle w Wolfburn dość szybko pożałowali, że w fazie projektowania nie przewidziano możliwości zwiedzania, a destylarnię uruchomiono w mało atrakcyjnych barakach z blachy falistej. Wolfburn założono dwa lata zanim pojawiła się idea NC500 i wzmożony ruch turystyczny w okolicy Thurso na północnym wybrzeżu Szkocji.\nPowstające w ostatnich latach jak grzyby po deszczu destylarnie w hrabstwie Fife, w północno-wschodniej części Lowlands, a więc w pobliżu innych ośrodków i atrakcji turystycznych, napływ turystów miały od samego początku wpisane w plany działalności, a wpływy finansowe z funkcjonowania specjalistycznych Visitor Centres stanowią lub stanowić będą ważne źródło finansowania działalności tych zakładów w pierwszej fazie działalności, zanim na rynku pojawi się wytwarzana przez nich whisky (która, jak wiadomo, zgodnie z prawem musi odleżakować minimum 3 lata). Swoją atrakcyjnością urzeka Kingsbarns, zbudowana wśród zabytkowych budynków gospodarskich, z szeroko otwartymi ramionami wita turystów Eden Mill, brak atrakcyjności wizualnej nadrabiając szeroką ofertą – jest to jednocześnie browar, destylarnia whisky i wytwórnia ginu. Z kolei, o turystycznej atrakcyjności Lindores Abbey Distillery można by napisać grubą książkę. Przepiękna, nowoczesna destylarnia, zbudowana tuż obok ruin historycznego opactwa Lindores, gdzie w 1494 zaczęła się historia szkockiej whisky. To tu, zgodnie z zapiskami w księdze podatkowej, braciszek John Cor miał otrzymać około pół tony słodu jęczmiennego, z którego na królewskie potrzeby miał sporządzić „wodę życia”. Lindores Abbey przeprowadziła pierwszy odpęd dopiero krótko przed Bożym Narodzeniem w ubiegłym roku, lecz doskonale wyposażone i świetnie zarządzane Visitor Centre już zaprasza gości. Chwile spędzone przy kieliszku lub filiżance czegoś pysznego w barze tuż obok hali alembików na pięterku, z widokiem na ruiny oryginalnego opactwa Lindores, nie mają sobie równych, a atmosfera może śmiało konkurować z tym, co oferują bez porównania starsze i bardziej uznane szkockie gorzelnie. Tym bardziej, że jak się okazuje, podczas prac budowalnych natknięto się na pozostałości czegoś, co już wkrótce może stać się niemałą sensacją, a o czym pracownicy i właściciele Lindores Abbey Distillery mówią tajemniczym szeptem i proszą o nieujawnianie szczegółów do czasu zakończenia badań archeologicznych.\nJak wynika z powyższego, renesans whisky szkockiej, jakiego jesteśmy świadkami już od niemal dwóch dekad, oznacza nie tylko zwiększenie liczby wytwórni whisky, wielkości produkcji czy reaktywację zamkniętych gorzelni. To również ogromny zastrzyk dla szkockiego przemysłu turystycznego. Wszak turyści odwiedzający Szkocję w celu zwiedzania destylarni mają również inne wydatki na miejscu – korzystają na nich hotele i pensjonaty, rozwija się oferta pubów, barów i restauracji, wreszcie same destylarnie w sposób znaczący wspierają swoją działalność za pomocą dochodów z działalności turystycznej. To zjawisko cieszy – nawet jeśli na wiodącej na północ A9 częściej zdarzają się korki, a hotele i pensjonaty w Tongue potrafią nie mieć wolnego miejsca dla strudzonego wędrowca. Ostatecznie, rozwój turystyki okołogorzelnianej to w gruncie rzeczy jedno z niewielu źródeł korzyści z posiadania destylarni whisky na swoim terenie, płynących wprost do społeczności lokalnych. Poza nielicznymi destylarniami niezależnymi, zdecydowana większość szkockich gorzelni znajduje się w rękach międzynarodowych koncernów, przez co z miliardowych obrotów przemysłu gorzelniczego w Szkocji na miejscu pozostaje niewiele, albo nic.\nKiedy więc będziecie planować kolejną – a może pierwszą w życiu – wyprawę do Szkocji, warto przyjrzeć się dokładnie gdzie w pobliżu znajdują się jakieś destylarnie. I starannie sprawdzić czy przypadkiem nie ma możliwości ich zwiedzenia. A jeśli jest – jakie opcje przewidziano. Zdarzyć się bowiem może, że w magazynie Cadenhead’s na terenie Springbank w Campbeltown znajdziemy perełkę wartą wszelkich poszukiwań whiskowego Graala. Być może jedna z beczek Octomore, której nie zabutelkowano w swoim czasie, a z której można sobie pociągnąć w magazynie w Bruichladdich okaże się objawieniem. Może będzie to któraś z butelek na półkach w barze zamku Dornoch, może świeży destylat w Ardnamurchan, może coś w magazynie Balvenie. Cokolwiek będzie naszym whiskowym odkryciem – niech nasze pieniądze wydane w miejscu, gdzie wytwarzana jest ta whisky będą dodatkowym hołdem złożonym tym, którzy tak naprawdę przyczyniają się do tej cudownej różnorodności, jaką oferuje nam świat whisky.\nKończy się styczeń, czas najwyższy zaplanować tegoroczne wakacje. Jeśli dotąd nie było w planach wizyty w ojczyźnie whisky szkockiej – być może czas najwyższy pomyśleć o tej opcji? Szkocja ma do zaoferowania coś ciekawego dla wszystkich, niekoniecznie wielbicieli whisky. Może więc rodzinne wakacje w Szkocji?


Strona główna / Produkty / Namioty / 2-osobowe / Namiot Robens Starlight 2\nTrekkerzy i cykliści docenią niską wagę, małe gabaryty po spakowaniu i łatwość rozkładania namiotu Starlight 2. Cztery krótkie aluminiowe pałąki w każdym rogu dodają powierzchni w okolicach głowy i stóp, podczas gdy główny stelaż zewnętrzny powoduje optymalne wykorzystanie powierzchni "do życia". Mądrze przemyślany system wentylacji z licznymi otworami odprowadzającymi wilgoć z wnętrza, minimalizuje efekt kondensacji pary wodnej wewnątrz tropiku. Mimo minimalistycznej natury, namiot jest wygodny i posiada praktyczny przedsionek. Namiot rygorystycznie testowany pod kątem przemakalności i stabilności na wietrze.\nNamiot dwuosobowy Starlight 2\nTropik: HydroTex HD RS, 75D poliester 189T, Ripstop, Fire retardant, 100% poliester\nWymiary sypialni: 215 x 90/115 cm\nMaksymalna prędkość wiatru: 160 km/h\nSystem Clip-on Hook - proste łączenie tropiku ze stelażem za pomocą podwójnych klipsów\nKolor: zielony tropik, szara sypialnia\nFilmy poglądowe Sposób rozkładania:


Wspólnie ze zranionymi\ntarnow.gosc.pl → Informacje → Wspólnie ze zranionymi\nWspólnie ze zranionymi\tprzejdź do galerii\nNabożeństwo ekspiacyjne w bazylice św. Marii Magdaleny i św. Stanisława BM w Szczepanowie.\nW bazylikach mniejszych diecezji tarnowskiej modlono się za ofiary nadużyć seksualnych.\nW piątek po Popielcu, w dniu modlitwy i pokuty za grzech wykorzystania seksualnego nieletnich, odprawione zostały w bazylikach mniejszych diecezji tarnowskiej nabożeństwa Drogi Krzyżowej.\nW sanktuarium św. Stanisława BM w Szczepanowie nabożeństwo pokutne poprowadził ks. dr Jan Paweł Lorek.\n- Rozważania przy poszczególnych stacjach łączą słowa „Wspólnota ze zranionymi”. Teksty zostały przygotowane przez osoby zranione wykorzystaniem seksualnym, a także przez przedstawicieli grup, stowarzyszeń i fundacji zajmujących się pomocą ofiarom nadużyć seksualnych - mówi ks. Lorek.\nW rozważaniach wybrzmiały prośba o przebaczenie, współczucie i bliskość z pokrzywdzonymi, potępienie grzechu, ale również stanowcza deklaracja, by w przyszłości nie dochodziło do wykorzystywania seksualnego nieletnich.\nDzień pokuty został wprowadzony do kalendarza działań duszpasterskich Kościoła w Polsce przez KEP w 2016 roku.\n- We współpracy z duszpasterzami osób pokrzywdzonych i Fundacją Świętego Józefa Konferencji Episkopatu Polski powstała też strona internetowa wspolnotazezranionymi.pl. Znalazły się tam materiały pomocne w towarzyszeniu ofiarom molestowania i animowaniu wrażliwości we wspólnotach. Z kolei osoby skrzywdzone znajdą tam dane kontaktowe do duszpasterzy osób pokrzywdzonych, którzy udzielają duchowego wsparcia - informuje Rafał Łączny z KAI.\nModlitwa w intencji zranionych w Szczepanowie\nW bazylice szczepanowskiej przepraszano w pierwszy piątek Wielkiego Postu za grzech wykorzystania seksualnego nieletnich.\ndodane 19.02.2021 19:46


Warsztaty „DoMowy” za nami!\nJesteś tutaj: Strona Główna Warsztaty dla Dzieci i Młodzieży Warsztaty „DoMowy” za nami!\nOpublikowano: wtorek, 09, lipiec 2019 08:18\nW sobotę, 6 lipca 2019r. w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Świeciu gościliśmy nasze aktywne rodziny czytelnicze na warsztatach „DoMowy. Rodzinne historie o słowach” organizowanych przy współpracy z Centrum Edukacji Obywatelskiej. Tematyka zajęć dotyczyła wynalazków słownych funkcjonujących w rodzinach.\nW pierwszej części warsztatów, wykorzystując przygotowane rekwizyty, bawiliśmy się w gry słowne, odkrywaliśmy znaczenia słów. W drugiej części tworzyliśmy rodzinne archiwum słów – słownik domowy, do którego należy wklejać wspólnie stworzone ilustracje słów, których używamy tylko my.\nPrzy okazji dowiedzieliśmy się, co to jest „piszczek”, „fufka” i „dizol”… Dziękujemy za dużą dawkę śmiechu i wspólną zabawę!


Nowe zasady przyznawania świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego i większa kontrola dłużników. Sejm znowelizował ustawę | Adwokat polski\nZa rządową nowelizacją w celu poprawy skuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych opowiedziało się 426 posłów, dwóch było przeciw i dwóch wstrzymało się od głosu.\nPosłowie odrzucili poprawki Nowoczesnej dotyczące m.in. podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do świadczeń z funduszu alimentacyjnego do 1000 zł.\nZgodnie z nowymi przepisami, organizatorzy robót publicznych będą mieli obowiązek zatrudniania w pierwszej kolejności dłużników alimentacyjnych. Nowelizacja przewiduje też podniesienie – od 1 października 2019 r. – kryterium dochodowego uprawniającego do świadczeń z funduszu alimentacyjnego z 725 do 800 zł. Dzięki temu – jak podkreślają wnioskodawcy – dodatkowe 60 tys. dzieci będzie mogło korzystać z funduszu.\nNowelizacja wprowadza także kary grzywny wobec nieuczciwych pracodawców, którzy zatrudniają dłużników alimentacyjnych „na czarno”. Rozwiązanie to ma wejść w życie wraz z uruchomieniem Krajowego Rejestru Zadłużonych.\nZgodnie z nowymi przepisami, organy egzekucyjne będą mogły prowadzić egzekucje z otrzymywanych przez dłużników alimentacyjnych diet z tytułu podróży służbowych – do 50 proc. tych diet.