Wciąż można zapisać się na OZSA. Rozmowa z Komitetem Organizacyjnym | HISTORIA.org.pl - historia, kultura, muzea, matura, rekonstrukcje i recenzje historyczne\nPublicystyka, Wiadomości, Wywiady | Grzegorz Racinowski |\t8 lutego 2017 18:15\nGrzegorz Racinowski: Wasz OZSA odbędzie się w dniach 5-7 kwietnia, a więc dwa tygodnie przed OZHS-em. Taka sytuacja nie miała miejsca od dobrych kilku lat. Dlaczego zdecydowaliście się porzucić termin majowy?\nOrganizatorzy OZSA: Wybrany przez nas termin nie był przypadkowy. Zdajemy sobie sprawę, że wielu uczestników naszej konferencji ma zamiar wziąć udział również w OZHS-ie. Postanowiliśmy przenieść konferencję na kwiecień, z tego powodu gdyż w maju odbywają się juwenalia na wszystkich uczelniach w Polsce. Wiemy, że zawsze była to strata dla któregoś ośrodka. Poza tym jest to tylko powrót do terminu kwietniowego, w którym został zainicjowany Zjazd i kontynuowany przez kolejne lata. Termin majowy funkcjonuje dopiero od Zjazdu w Opolu, czyli od 2014 roku.\nJednocześnie, abstrakty można wysyłać aż do 28 lutego. Uda wam się w miesiąc ustalić harmonogram oraz uporać się ze wszelkimi kwestiami organizacyjnymi?\n- Mamy zgrany Komitet Organizacyjny i wiele osób zaangażowanych do pomocy w organizacji konferencji. Mimo wszystko, do 5 kwietnia zostało jeszcze sporo czasu.\nW czasie sejmiku na poprzednim OZSA, jednym z zarzutów skierowanych w waszą stronę był brak doświadczenia. Jak radzicie sobie przy swojej pierwszej konferencji? Jest dużo potu, łez i krwi?\n- To nieprawda, że nie mamy żadnego doświadczenia w organizowaniu tego typu wydarzeń, gdyż wiele osób włączonych w przygotowanie naszego Zjazdu, brało udział w organizowaniu innych konferencji odbywających się na naszej uczelni. Mamy sporo pracy, ale to, co robimy sprawia nam satysfakcję. Efekt będzie widoczny w kwietniu.\nSkoro o tym mowa, co dotąd udało się wam zrobić?\n- Do tej pory uzyskaliśmy patronaty władz uczelni, m.in. rektora, dziekana, dyrektora Instytutu Historii; patronaty ważnych instytucji: Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych, Instytutu Pamięci Narodowej w Krakowie, Narodowego Archiwum w Krakowie, Stowarzyszenia Archiwistów Polskich. Znaleźliśmy też dobrą bazę noclegową dla uczestników konferencji.\nCo dostarcza wam największych problemów?\n- Na chwilę obecną nie mamy większych problemów.\nJedna z sal, na których toczyć się będą obrady\nA finanse i kwestie dofinansowania konferencji?\n- Otrzymaliśmy dofinansowanie od dziekana i rektora naszej uczelni. Staramy się także uzyskać wsparcie finansowe od Narodowego Archiwum w Krakowie i różnych firm branżowych. Udało nam się zamknąć w kwocie 120 złotych za opłatę konferencyjną.\nJakie „atrakcje” znajdują się w tej kwocie?\n- W skład opłaty konferencyjnej zostały wliczone koszty noclegowe i wyżywienie. Zgodnie z tradycją Zjazdu planujemy bankiet rozpoczynający konferencję. Na pewno odbędzie się też impreza integracyjna. Zaplanowaliśmy również liczne warsztaty, wycieczki po mieście i po muzeach. Będzie nam ciężko pokazać cały Kraków w dwa dni, ale zrobimy wszystko żeby oprowadzić referentów po najciekawszych miejscach. Chcemy pokazać przede wszystkim Stare Miasto i dzielnicę żydowską Kazimierz.\nRok temu obiecaliście, że pokażecie Kraków z bardziej archiwalnej strony.\n- Nie ma chyba wątpliwości, że w Krakowie zasób archiwalny jest bardzo bogaty. Postaramy się pokazać wszystkim uczestnikom to, co pod względem archiwalnym jest najcenniejsze. Możecie zatem liczyć na wizyty w archiwach krakowskich. Dla zainteresowanych nowszymi technologiami zorganizujemy warsztaty z elektronicznego zarządzania dokumentacją oraz infobrokeringu.\nNie zmienia to faktu, że przed wami trudne zadanie. Raz, że organizujecie OZSA rok po OZHS-ie na Uniwersytecie Jagiellońskim, co może być problematyczne w kwestii imprez okolicznościowych. Dwa: macie tylko dwa dni, by pokazać uczestnikom Kraków. Nie boicie się porównań?\n- Porównania na pewno się pojawią, nie mamy co do tego wątpliwości. Jednak nasze środowisko archiwistów jest zdecydowanie mniejsze, co sprawia, że mamy bardziej rodzinną i przyjacielską atmosferę. Zrobimy wszystko, co w naszej mocy, aby pokazać Kraków z jak najlepszej strony. Naszym głównym celem jest, to, aby każdy uczestnik XIX OZSA wyjechał z Krakowa uśmiechnięty i zadowolony.\nJak dużo osób jest zaangażowanych w organizację OZSA?\n- W organizację OZSA zaangażowanych jest dziesięć osób. Mamy także liczną grupę wolontariuszy, którzy nam bardzo pomagają. W skład Komitetu Organizacyjnego wchodzą: Renata Jońca (przewodnicząca), Halina Kumur (zastępca), Izabela Gura, Angelika Filipczyk, Monika Kempa, Beata Janeczek (członkowie).\nCzy wiecie już w ilu, i w jakich panelach toczyć się będą obrady?\n- Panele dostosujemy do zgłoszeń. Nie chcemy teraz narzucać konkretnych, bo to jest zjazd a nie konferencja problemowa.\nA teraz nadszedł czas na autopromocję…\n-Niezdecydowanym przypominany, że OZSA odbędzie się 5-7 kwietnia. Na zgłoszenia czekamy do 28 lutego. Dla uczestników mamy przygotowane liczne atrakcje archiwistyczne, historyczne, wycieczki. Gwarantujemy dobrą zabawę i owocną wymianę poglądów naukowych i nie tylko. Do zobaczenia w kwietniu!\nMerytoryczna: Iwona Górnicka\nTagi: konferencja, Kraków, OZSA, UP


Morska: W tym kraju optymiści muszą mieć wybitnie krótką pamięć – KrytykaPolityczna.pl\nIlustracja Małgorzaty Drohomireckiej\nWiele osób czuje tylko jedno: „Ja nie mam słów. Nie mam słów na to, co się dzieje”. To jest trudny, ale też potencjalnie twórczy moment. Należy te zgubione słowa znaleźć lub wynaleźć nowe – mówi Izabela Morska w rozmowie z Pauliną Siegień. I zaprasza na prowadzone przez siebie warsztaty twórczego pisania online.\nPaulina Siegień: Co to jest Sekret Rodziny Kociej?\nIzabela Morska: O sekrecie rozmawiają sąsiadki obserwujące nową rodzinę, rodzinę Kocią, która dopiero co wprowadziła się do kamienicy. Te sąsiadki to emerytki, potraktowane w tej opowieści z czułością. Są trochę tradycyjne, a trochę nowoczesne, bo korzystają z dóbr Unii Europejskiej. Zapisały się na kurs malarstwa przez internet i uczą się obsługi komputera. Rodzina Kocia wzbudza ich ciekawość, bo chyba niewiele się dzieje w tej okolicy. Wszyscy tam wszystkich znają. Trochę jest tu miejsko, a trochę podmiejsko, centralnie, ale i na uboczu, jak w gdańskiej Oliwie, gdzie zresztą akcja się toczy, na ulicy Kwietnej.\nCała rodzina Kocia to pracująca w banku zasadnicza Hania, bardziej artystyczna, zajmująca się domem i komputerową freelanserką Iwo, a także dwoje dzieci, Piotrek i trochę starsza od niego Natalka. Sąsiadki nie mają problemu z tym, że w rodzinie nie ma taty. Uznają, że to musi być sprawa eurosieroctwa, że tata pewnie zarabia za granicą, przysyła pensję i pocztówki…\nAle nie na tym polega sekret…\nA sekret polega na tym, że Piotrek i Natalka od zawsze chyba wiedzą, że ich mamy co wieczór zmieniają się w koty. O tym i o innych rodzinnych sprawach wie też kot Migdał, który okazuje się kotką Migdałką, czyli jest po prostu niebinarną osobą kocią. Dzieci czują się dobrze w swojej rodzinie, ale obawiają się o bezpieczeństwo swoich matek. Chcą je osłonić przed jakimś niebezpieczeństwem, które w tej bajce nabiera kształtu tylko w ich wyobraźni… Te obawy dzieci to historia z życia wzięta, a zarazem jedyny dramatyczny moment w bajce. Sekret sprawia, że dzieci czują się oddzielone od swoich rówieśników, bo nie wiedzą, jak podzielić się z nimi wiadomością, że ich dwie mamy zmieniają się w koty. Bajka kończy się dobrze, bo napędza ją wiara w edukację. To dlatego Natalka decyduje napisać w szkolnym wypracowaniu o swojej niezwykłej rodzinie.\nUla Chowaniec, która wczoraj prowadziła z nami – ze mną i autorką ilustracji Małgorzatą Drohomirecką – spotkanie autorskie, powiedziała, że zakończenie bajki jest właściwie jej początkiem. Przenosi ono bowiem na czytelników i czytelniczki obywatelską odpowiedzialność za to, jak ta bajka się skończy. To od nas zależy, jak zareaguje nauczycielka. Od nas zależy, jak odpowiedzą na to wypracowanie inne dzieci w klasie – i jak się będzie Natalce dalej układało w szkole. Jest to zatem bajka najpierw dla dorosłych. Ale że jest też pięknie ilustrowana, wprowadza w świat fantazji i pozwala dorosłym na chwilę poczuć się jak dziecko, bajka nadaje się też do obejrzenia – bo jest animowana – wspólnie, przez dzieci i rodziców.\nBajka pozwala więc na przeżycie wspólnego momentu edukacyjnego na linii rodzice–dzieci–szkoła. Wzbogaca słownictwo (pojawiają się w niej, jakby od niechcenia, nowe czy trudniejsze terminy, jak kadencja w wierszu). No i można się z jej pomocą rozwijać językowo, gdyż powstała też równolegle jej wersja w języku angielskim.\nSkąd pojawiła się u pani potrzeba, by taką bajkę miejską stworzyć?\nJa chyba po prostu jestem miejską osobą. Zawsze chciałam mieszkać w bloku czy ostatecznie w kamienicy. Moi rodzice bardzo pragnęli mieć dom i w ten sposób stworzyli mi wyizolowane dzieciństwo. A ja uwielbiam kulturę klatek schodowych i małych ogródków. W jednej klatce schodowej, w każdym mieszkaniu rozgrywa się inna historia. To mnie fascynuje. Podoba mi się też, jak działa wspólnota, przynajmniej w mojej kamienicy, że szanujemy nawzajem te nasze małe prywatności, a jednak w każdej sytuacji mogę na moich sąsiadach polegać.\nWłaśnie się do tej kamienicy wprowadziłam, kiedy zostałam poproszona o napisanie bajki na pierwszy Festiwal Tęczowych Rodzin, który odbył się jesienią 2013 roku w Gdańsku. Naładowana jest więc ta bajka pozytywną energią, patrzy się w niej z nadzieją w przyszłość. Piotrek i Natalka czują się w Kociej rodzinie bezpieczni. Ich obawy, a raczej przeczucia, dotyczą niebezpieczeństwa, które mogą przynieść inni ludzie. I zakłócić im tę rodzinną idyllę.\nTak się w rzeczy samej stało, bo po ataku aktywistów Fundacji Pro – Prawo do życia na piknik z udziałem małych dzieci na sopockiej plaży, od 2017 roku ten festiwal jest zawieszony. Chociaż sprawa znalazła finał w sądzie, rodziny się wystraszyły. Ta historia może być też przypisem do dyskusji na temat pokojowych działań, do których wszyscy ostatnio jesteśmy zachęcani. Niestety, pokojowe inicjatywy kończą się ostatnio w ten sposób. W tym kraju optymiści muszą mieć wybitnie krótką pamięć.\nW sobotę rozpoczyna pani warsztaty twórczego pisania online. Uczestnicy i uczestniczki pod pani literacką opieką będą mogli stworzyć swoje bajki albo inne utwory. Kto może do tych warsztatów dołączyć?\nWarsztat jest otwarty dla wszystkich osób, które chcą się poczuć wolne. Bo wyobraźnia nie ma ograniczeń. Dobrze jest przez chwilę to poczuć. Jest dla osób, które czują ostatnio tylko jedno: „Ja nie mam słów. Nie mam słów na to, co się dzieje”. Bo to jest trudny, ale też potencjalnie twórczy moment. Należy te zgubione słowa znaleźć lub wynaleźć nowe.\nWarsztat jest dla osób, które poczuły się zranione, bo o kimś obok lub o nich samych powiedziano „to nie są ludzie”. Bajka pozwala odkryć, że „ludzie” to może nie jest jakieś szczytne miano.\nA także dla tych, którzy chcą skorzystać z nadzwyczajnej okazji. Jest to bowiem warsztat bezpłatny dla osób uczestniczących, realizowany w ramach programu stypendialnego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego – Kultura w sieci.\nDa się prowadzić takie warsztaty online?\nWiosną, podczas najgłębszej pandemii zaczęłam prowadzić warsztaty twórczego pisania online. Zdaję sobie sprawę, że wiele osób nie ma zaufania do takiej formy zdalnego nauczania. Mówią, że nie wyobrażają sobie, jak można tu nawiązać głęboki i autentyczny kontakt, niezbędny do twórczego procesu. Otóż u mnie to wychodzi. Co więcej, warsztat twórczego pisania online to miejsce dla autonomicznych jednostek. Pozwala na ochronę prywatności. Nikt nas nie musi oglądać. Jeśli coś nam się nie spodoba, to nie musimy tam tkwić i się męczyć. Jak nam się nie podoba, w każdej chwili możemy się wyłączyć. To daje poczucie bezpieczeństwa.\nWciąż można zgłaszać się na warsztaty z Izabelą Morską, więcej informacji znajdziecie na fejsbukowej stronie warsztatów.\nIzabela Morska jest pisarką i wykładowczynią, pracuje w Zakładzie Literatury i Kultury Amerykańskiej Uniwersytetu Gdańskiego. Jej ostatnia powieść Znikanie została nominowana do Literackiej Nagrody Europy Środkowej ANGELUS w 2020 roku.


Każdego przeciwnika można pokonać\nRafał Rocki w meczu z Belgią podczas zeszłorocznych Mistrzostw Europy w Danii (fot. nadesłane)\nRafał Rocki ma 34 lat. Mieszka w Elblągu. Jest szczęśliwym ojcem i mężem. Od 11 lat nie rozstaje się z wózkiem. Kręgosłup złamał jak wielu innych, po niefortunnym upadku z wysokości. 21 września rozegra swój pierwszy mecz na Mistrzostwach Świata. Jest bowiem jednym z dwunastu wybrańców z Polski, którzy na boiskach w Vancouver w Kanadzie walczyć będą o tytuł mistrza świata Rugby na Wózkach.\nZawodnik z Elbląga swoją przygodę z rugby na wózkach rozpoczął bardzo wcześnie, bo już dwa lata po wypadku. Co ciekawe do gry nakłonił go człowiek, który razem z Rafałem już za kilkanaście dni reprezentować będzie Polskę na Mistrzostwach Świata w Kanadzie. Rafał Rocki już w roku 2002 znalazł się w składzie Reprezentacji Polski na rozgrywanych w Szwecji Pre-World Championship, w których znakomicie grający Polacy zajęli pierwszą lokatę. Nie przewidywał wtedy, że 8 lat później zostanie powołany na Mistrzostwa Świata. Następnie przez kilka lat okazjonalnie pojawiał się w składzie drużyny narodowej, by w roku 2008 stać się podporą Reprezentacji Polski Rugby na Wózkach.\nOd samego początku Rafała cechowała ambicja i zacięcie sportowe. Jego marzeniem była gra w Reprezentacji Polski i to, aby stać się jednym z najlepszych zawodników w Polsce i w Europie. Po ubiegłorocznych Mistrzostwach Europy w Danii, gdzie Polska zajęła rewelacyjne 5-te miejsce i uzyskała awans na Mistrzostwa Świata, nikt już nie ma wątpliwości, że to marzenie zostało zrealizowane. Nadeszła pora by o zawodniku z Elbląga usłyszała reszta świata.\nRafał przez wiele lat związany był z lokalną drużyną rugby – IKS Atak Elbląg, później grał również w jednej z najlepszych lig świata – lidze brytyjskiej w drużynie North Wales Dragons. Od roku reprezentuje barwy wielkopolskiej drużyny Balian X-Team. Zarówno w lidze, jak i Reprezentacji jest kluczowym zawodnikiem. Jak sam przyznaje, bardzo lubi rywalizację międzynarodową. Przez kilka lat gry w Reprezentacji Polski Rafał miał możliwość gry przeciw najlepszym zespołom Europy. Nadal jednak czeka na zwycięstwo nad drużyną brytyjską, z którą Polacy rozgrywają ostatnio bardzo wyrównane, ale i bardzo trudne mecze. Zdaniem zawodnika z Elbląga nie ma takich przeciwników, przed którymi należałoby drżeć zanim mecz się rozpocznie. Każdy przeciwnik wymaga szacunku, jednocześnie jednak każdego przeciwnika można pokonać. Na tym polega sport. Sam jednak przyznaje, że Polskę czekają bardzo trudne konfrontacje w grupie z Australią czy Nową Zelandią. Jako innych faworytów wskazuje Kanadę i USA. Są to kraje z czołówki światowej.\nNajwiększym marzeniem Rafała jest wyjazd na Paraolimpiadę razem z Reprezentacją Polski. Reprezentacja Polski Rugby na Wózkach po raz pierwszy ma realne szanse na udział w tym wielkim, sportowym wydarzeniu. Mistrzostwa będą bardzo trudnym turniejem dla Polaków i tylko jedno jest pewne – Polacy chcą pokazać się w Vancouver z jak najlepszej strony.\nPowodzenia, - fan radiowej trójki\nfan radiowej trójki(2010-09-14)\nWarto wspomnieć, że Rafał karierę sportową zaczynał jako piłkarz ręczny. .. .zresztą trenowaliśmy razem, choć byliśmy z różnych szkół. .. .\nPowodzenia Rocek! Pozdrowienia dla rodzinki; )\nnom, radiowa trójka - nie wypada teraz słuchać radia bzdet albo RFN FM\nRocki zawsze był debeściak nawet jak grał w ręczną - pewnie pojedzie na tą paraolimpiadę, tego mu życzę.\npowodzenia rafał trzymamy kciuki!!!\nSerdeczne gratulacje dla Pana Rafała.


"Pierwszych piętnaście żywotów Harry'ego Augusta" - Claire North | Strefa Czytacza ' : ''; var month = [1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12]; var month2 = ["Jan","Feb","Mar","Apr","May","Jun","Jul","Aug","Sep","Oct","Nov","Dec"]; var day = postdate.split("-").substring(0,2); var m = postdate.split("-"); var y = postdate.split("-"); for(var u2=0;u2\nHome / Claire North / polecanaksiazka / recenzje / strefa czytacza / Świat Książki / "Pierwszych piętnaście żywotów Harry'ego Augusta" - Claire North\n18:15 Claire North , polecanaksiazka , recenzje , strefa czytacza , Świat Książki\nRzadko mi się zdarza, by serce biło mi mocniej na myśl o nieznanej książce, nieznanego autora ze streszczeniem, które nie do końca mnie porywa. A jednak coś kazało mi wyszukiwać wzrokiem „Pierwszych piętnaście żywotów Harry’ego Augusta” w każdej księgarni czy markecie, do których akurat zdarzyło mi się wejść. I niemal zawsze, gdy tylko napotkałem wzrokiem charakterystyczną okładkę, podchodziłem i brałem do rąk książkę Claire North czując delikatne ukłucie żalu – bo do „dziesiątego” daleko… Skąd taki pociąg do tej książki?\nIntuicja? Nieee… To zarezerwowane dla kobiet.\nWięc co? Wrodzony geniusz i dostrzeganie piękna w nieznanym?\nTo już prędzej i będę sobie powtarzał, że właśnie te cechy skłaniały mnie ku powieści North.\nKsiążka opowiada o Harrym Auguście, człowieku niezwykłym. Niezwykłym, bo podróżującym w czasie, choć nie w tej oklepanej formie, którą znamy z dziesiątek filmów czy innych książek. Harry August ma zdolność przeżywania swojego życia na nowo. Umiera i za każdym razem rodzi się w tym samym miejscu i czasie, by od nowa przeżyć całe swoje życie i na ogół umrzeć w ten sam sposób. Tyle, że Harry nie jest jedynym, który ma taką zdolność. U schyłku jedenastego życia przy jego szpitalnym łóżku zjawia się dziewczynka z wiadomością, którą bohater musi przekazać w przeszłości. Stawką jest przyszłość. Harry musi uczynić wszystko, co w jego mocy, by zapobiec katastrofie.\nSam fakt opisu piętnastu żywotów bohatera, nierzadko przeplatających się ze sobą i łączących, to olbrzymie wyzwanie. Miałem lekkie obawy, że to może być zbyt duży ciężar dla autorki, która porywa się z motyką na słońce. Fabułę tej książki można było skomplikować (jeszcze bardziej) z dziecinną łatwością. Tyle, że Claire North zdecydowanie była świadoma tego, co chce zrobić. W każdej sekundzie lektury „Pierwszych piętnastu żywotów…” dostrzegałem jej kunszt i tylko mogę sobie wyobrażać, jak wielkim wyzwaniem było zaplanowanie tego wszystkiego.\nKsiążkę – pomimo ciężkiej tematyki i poważnej formy przedstawienia, czyta się nadzwyczaj dobrze. Plastyczny styl, porywające opisy i fenomenalnie nakreślony bohater (a nawet i bohaterowie, ponieważ w tej książce każdy z nich żyje własnym życiem) szybko sprawiają, że wszelkie obawy ulatniają się w niebycie. Brak jednoznaczności jest błogosławieństwem przedstawionych w powieści postaci.\nFabuła jest… zawiła. Ależ to odkrywcze stwierdzenie! Zupełnie jak opisanie wody jako mokrej. Ale tak – jest ona zawiła i wielokrotnie zakręca, nierzadko w najmniej spodziewanych momentach. Najważniejsze, że czytelnik w żadnej chwili nie natrafia na mur czy nie potyka się o absurd. Przecież w tej powieści było tyle elementów, które mogły nie wyjść, że prawdziwym cudem byłoby, gdyby do żadnych błędów rzeczowych czy logicznych nie doszło. A jednak! Książka jest tak spójna i kompletna, że w mojej głowie błąka się tylko jedno określenie na nią: majstersztyk.\nFabuła świetna, prowadzenie przez nią – równie dobre. Styl kapitalny, bohaterowie cudowni. Czego chcieć więcej?\nWiem, że znajdzie się masa malkontentów, którzy stwierdzą, że dzieło Claire Nort jest ciężkie. To prawda – książka nie należy do najłatwiejszych, ale jest wystarczająco plastyczna, by móc się w niej zakochać bez pamięci. Stanowi sumę wszystkich atutów doskonałej książki. Niezwykle błyskotliwa, inteligentna i wciągająca bez reszty. Świetnie nakreślone zmagania Harry’ego Augusta z jego antagonistą. Podkreślenie wagi przyjaźni i przedstawienie zmian wynikających z różnych sposobów prowadzenia życia. Niekiedy wróg jest najlepszym przyjacielem, innym razem wrogiem – tak po prostu. Ale relacje pomiędzy bohaterem, a jego przeciwnikiem są tak mocno rozwinięte, że gdzieniegdzie zaciera się granica pomiędzy dobrem, a złem. Poczucie względności i relatywizm moralny to wielkie zalety powieści North.\nZ bólem serca odkładałem „Pierwszych piętnaście żywotów…” na półkę. Niemal od razu pożałowałem, że autorka zdecydowała się opisać zaledwie piętnaście cykli życiowych Harry’ego, zamiast pięćdziesięciu. Ciężko było mi rozstać się z tą książką i pomimo, że dobrnąłem do końca, nieustannie chciałem (i chcę!) czegoś więcej.\nMógłbym reasumować swoje rozważania i napisać bardziej lub mniej ładne podsumowanie, ale wiem, że żadne słowa nie oddadzą tego klimatu i emocji towarzyszących lekturze. A ja – zamiast rozpisywać się na kolejne stronice, podsumuję krótko: to jedna z najlepszych książek, jakie w życiu czytałem. Czytacz drzemiący w mojej piersi czuje się całkowicie ukontentowany.\nŁukasz Masior 4 października 2015 20:08\nJa też uważam, że ta książka jest jedną z najlepszych jakie czytałem w swoim życiu.\nHP Kolekcja 13 listopada 2015 21:18\nJa mam teraz wielki dylemat - szykuję ranking najlepszych książek przeczytanych w 2015 i przechodzę prawdziwą wewnętrzną batalię :)


Marta Lewin 09.11.2014 09:36\nKiedy wicher wieje, a deszcz zacina marzysz, żeby otulić się ciepłym kocykiem i rozgrzać kubkiem gorącego płynu... czy też może otulić się ciepłym olejem ze świecy i rozgrzać balsamem do ciała? Tak, to jest możliwe, jeśli sięgniesz po kosmetyki rozgrzewające.\nBędę szczera. Miałam focha na Pat&Rub. Powód był osobisty, prozaiczny, a swe źródło miał w najzwyklejszej ludzkiej zawiści. Otóż, postanowiłam znielubić Kingę Rusin i jej markę. No bo tak: sławna, do tego ładna i zgrabna, a przy tym jeżdżąca fajnym samochodem i zapewne obrzydliwie bogata - jakby mało jej było kariery w mediach, to jeszcze wzięła się za kosmetyki. A co Kinga Rusin może wiedzieć o kosmetykach?! I o naturalnej pielęgnacji?! Po co ta Kinga Rusin w branży kosmetycznej?! No po co?! I nie kupowałam NICZEGO od Pat&Rub ignorując pojawiające się tu i tam dobre opinie o produktach. Kiedyś co prawda pożyczyłam krem do dłoni od koleżanki (to był akt desperacji) i okazał się niezły. Był do tego stopnia skuteczny, że napomknęłam o nim od niechcenia w tekście o kosmetycznych prezentach...\nAż tu nagle, firma Pat&Rub zaproponowała, że wyśle mi kilka produktów do wypróbowania. Wykręcanie się fochem na panią Kingę wydało mi się trochę niedojrzałe, więc postanowiłam wypróbować produkty mając na uwadze to, że jakby kosmetyki były takie sobie, to zawsze mogę je obsmarować w swoim tekście, prawda?\nRozgrzewający zestaw łazienkowy\nOtrzymałam od Pat&Rub paczuszkę ze ślicznie zapakowanymi produktami z serii rozgrzewającej - w sam raz na sezon jesienno-zimowy. Muszę przyznać, że nie spodziewałam się tak szerokiej gamy produktów. Zwykle firmy ograniczają się do 2-3 kosmetyków. Tu natomiast każdy zmarzluch znajdzie coś dla siebie: balsam do rąk, balsam do stóp, balsam do ciała, masło do ciała, olejek do ciała, olejek do kąpieli, żel myjący, scrub cukrowy... uf, dużo tego. Osobiście przetestowałam Rozgrzewający Balsam do Ciała, Rozgrzewający Scrub Cukrowy i Rozgrzewający Olejek do Kąpieli.\nProdukty z serii rozgrzewającej zawierają między innymi cynamon, imbir, goździki i szałwię i to te składniki stanowią podstawę kompozycji zapachowej. Czyli pachnie trochę... surowym ciastem na pierniczki. Ale spokojnie, jeśli nie lubicie prezentować się partnerowi w kuchennych zapachach, śpieszę z wyjaśnieniem, że zapach nie utrzymuje się na skórze długo. Natomiast jeśli jesteście na diecie, a macie ochotę na pierniczki, to zamiast piec, otwórzcie sobie pudełeczko z produktem i powąchajcie. Skóry natomiast nie wąchajcie, bo niewiele wyczujecie.\nDla skóry firma Pat&Rub przygotowała nieco inną ucztę - nawilżającą i ujędrniającą. Poza komponentami, które wymieniłam wcześniej, w rozgrzewającej serii znajdziecie wyciąg z hibiskusa, ekstrakt z zielonej herbaty, masło shea, olej babasu, masło kakaowe, kwas hialuronowy, witaminę E i substancje nawilżające z oleju kokosowego. Mniam (powiedziała skóra).\nOkazuje się, że kosmetykami można zastąpić: pierniczki, grzańca, termofor, koc...\nJak te cuda działają? A przede wszystkim - czy rozgrzewają? Powiem tak, jeśli spodziewacie się rozkosznego pieczenia na skórze, czy też fali gorąca, która uderzy was, jak wtedy, kiedy podejdziecie do ogniska (lub włożycie ręce nieuzbrojone w rękawice ochronne do piekarnika - jak ja przy wyciąganiu ciasta), zawiedziecie się. Skóra nie zacznie was palić, nie oblejecie się pąsowym rumieńcem, ani nie spocicie. Myślę, że to lepiej i zdrowiej. Natomiast kosmetyki w wyraźny sposób pobudzają krążenie. Jestem straszliwym zmarzluchem, kiedy wychodzę spod prysznica muszę mieć na sobie gruby ręcznik i włączoną farelkę. Inaczej nikt mnie nie wyciągnie spod strumienia gorącej wody. Traf chciał, że tej jesieni nie mam ani wrzątku w kranie, ani piecyka w łazience. Natomiast po wysmarowaniu się Balsamem Rozgrzewającym byłam w stanie dzielnie i nago znieść pozostałe łazienkowe rytuały. Podobnie z kąpieli z Olejkiem Rozgrzewającym nie wychodziłam z wanny trzęsąc się jak galareta. Było mi dobrze w skórę. I dobrze w skórze. Bo co jak co, ale te produkty dbają o skórę jak szalone. Nawilżają cudownie. Bardzo sobie to nawilżanie cenię, bo niełatwo jest mi znaleźć naprawdę dobre kosmetyki, szczególnie w chłodnej porze roku, kiedy ogrzewanie skórę wysusza, a zimny wiatr, czy mróz kontynuuje dzieło ziszczenia. Tymczasem moja skóra jest mięciutka, jedwabista i nie wygląda na taką, która za chwilę zacznie się łuszczyć. Co prawda mrozy jeszcze przed nami, ale jestem dobrej myśli.\nScrub do ciała to nigdy nie był kosmetyk, który wzbudzałby moje pożądanie. Wśród wszystkich produktów pielęgnacyjnych, ten najłatwiej wykonać metodą chałupniczą i to za grosze. Ale Scrub Cukrowy z rozgrzewającej serii Pat&Rub jest kosmetykiem, który pokochałam. I tu nie chodzi o masowanie, złuszczanie, czy ujędrnianie. Nawet nie chodzi o to ogrzewanie. Chodzi o to, że on wspaniale nawilża. W zasadzie, po jego zastosowaniu, nie ma już potrzeby użycia balsamu, masła, czy jakiegokolwiek innego nawilżającego lub natłuszczającego preparatu. I myślę, że jest to produkt, który spokojnie możecie sprezentować bliskiej osobie, bo jest zarówno niezwykle przyjemny w użyciu, jak i uniwersalny.\nMoje odkrycie. Szczególnie polecam do masażu... dłoni i stóp!\nNie wiem, czy kiedykolwiek wpadł wam w ręce produkt taki, jak świeca do masażu? Przyznam, że ja po raz pierwszy zetknęłam się z tą koncepcją przeglądając ofertę firmy Pat&Rub i bardzo mnie ona zaintrygowała. Dostałam świecę (Otulająca wanilia z cytrusami) do wypróbowania, i co tu dużo mówić - jest to absolutny odlot! Świecę należy rozpalić, poczekać około dwudziestu minut, zgasić i wylać olej na dłonie. Olej jest rozkosznie ciepły, doskonale rozgrzewa, natłuszcza, hmmm... rozleniwia. Idealnie, jeśli macie w domu dodatkową parę rąk do wykonania ciepłego masażu, ale samodzielny zabieg również dostarcza niesamowitych zmysłowych wrażeń. Świeca zawiera olej z migdałów oraz olejki eteryczne: waniliowy, grapefruitowy i cytrynowy, dzięki którym pachnie przepięknie. Podobno te olejki działają energetyzująco. Ja tam nie wiem, po masażu wykonanym ta świecą mam ochotę jedynie leżeć i mruczeć.\nWoreczek po świecy jest wielokrotnego użytku. Miałam w nim trzymać biżuterię, niestety, córka wpadła na ten sam pomysł...\nOstatni produkt, którym Pat&Rub postanowiła mnie rozgrzać i rozpieścić, to aromatyczna świeca z wosku sojowego z kompozycją olejków cynamonowego, goździkowego i pomarańczowego. Nie chcę tu jednak rozwodzić się nad aromatem, a jedynie zwrócić uwagę na przepiękny woreczek, w który świeca została zapakowana. Naprawdę, tym woreczkiem firma Pt&Rub ostatecznie podbiła moje serce (a jest jeszcze ładniejszy, czerwony ze świecą oraz perfumami do pomieszczeń).\nW ramach podsumowania napiszę tyle: muszę odwołać swojego focha. Produkty Pat&Rub, które miałam okazję testować, to dobre kosmetyki. Skuteczne i bardzo przyjemne w użyciu. I koniec końców - jest mi miło, że znane nazwisko firmuje produkty wysokiej jakości, a nie próbuje wcisnąć konsumentowi chłam pod przykrywką medialnego pięknego uśmiechu. Pozdrawiam Pani Kingo (bo przecież czyta Pani Focha, prawda?)!\n09:42 Trwa wyprzedaż letnich sukienek w Reserved i Orsay! Kupisz je teraz o połowę taniej\n09:10 Agnieszka Sienkiewicz zmieniła kolor włosów. Fani są zachwyceni: "Wow, ale zmiana!"\n04:00 Horoskop dzienny - 14 czerwca [Baran, Byk, Bliźnięta, Rak, Lew, Panna, Waga, Skorpion, Strzelec, Koziorożec, Wodnik, Ryby]\nMydło i powidło - przegląd kosmetyków wszelakich


W cieniu ziębickiej synagogi – recenzja książki Adama Tatarskiego jeszcze przed jej premierą… – ziebice.info\nCo? Gdzie? Kiedy? Historia Ludzie\nW cieniu ziębickiej synagogi – recenzja książki Adama Tatarskiego jeszcze przed jej premierą…\n5 grudnia 2018 6 grudnia 2018 arzepka 0 Comments Ziębice\nW najbliższy czwartek, 6 grudnia, o godz. 17.00, w Ziębickim Centrum Kultury odbędzie się spotkanie autorskie z Adamem Tatarskim, promujące jego nową książkę „Pamięć i świadectwo”. Warto być na tym spotkaniu, o czym zapewnia recenzja Bogusława Panka, byłego ziębiczanina, który tę lekturę ma już za sobą i pewnie nie raz jeszcze do niej wróci. Oto jego recenzja…\nPrzez książkę „Pamięć i Świadectwo” o środowisku żydowskim w Ziębicach w latach 1945-1968 autorstwa Adama Tatarskiego miałem zarwaną noc. Już od pierwszej strony nie byłem w stanie oderwać się od tej lektury. Pasjonująca! Autor dokonał heroicznej pracy przeprowadzając dziesiątki ciekawych wywiadów z mieszkańcami Ziębic. Okazuje się, że ziębiczanie doskonale pamiętają i z sympatią wspominają swoich nie tak dawnych sąsiadów, znajomych i przyjaciół narodowości żydowskiej, którzy mocno zaznaczyli swoją obecność w Ziębicach, zwłaszcza w pierwszych latach powojennych, organizując miejsca pracy, życie społeczne, kulturalne i sportowe.\nPonieważ dzieciństwo spędzałem na ul. Wąskiej, poniekąd w cieniu miejscowej synagogi, z Żydami miałem do czynienia na co dzień. I czytając teraz poszczególne wspomnienia spisane przez Adama Tatarskiego wracają reminiscencje tamtych dni. Pamiętam, że każdej soboty ulica zapełniała się tłumem ludzi, przede wszystkim mężczyzn, część z nich z długimi brodami, pejsami, w długich czarnych sukmanach i obowiązkowo w kapeluszach z dużym rondem. Było to dla mnie takie inne, dziwne, obce, ale jednocześnie intrygujące. To żydowscy mieszkańcy Ziębic schodzili do synagogi na szabasowe modły.\nMiałem chyba 12 lub 13 lat gdy opiekun bożnicy, znający mnie z widzenia, poprosił, abym zapalił im świece, gdyż religia nie zezwala Żydom w tym dniu na wykonywanie takich czynności. Chętnie się zgodziłem, bo chłopięca ciekawość pchała mnie do tego, by zobaczyć jak jest wewnątrz żydowskiej świątyni. Wchodziłem z pewnym lękiem, a jednocześnie zaciekawieniem. Zaskoczyła mnie różnica pomiędzy atmosferą panującą w „moim” kościele a w synagodze. Pamiętam, że na podwyższeniu stał brodaty mężczyzna i kiwając się majestatycznie czytał niezrozumiały dla mnie tekst. Ciekawe, że obecni w świątyni mężczyźni, jak zapamiętałem, chodzili po sali modlitwy, rozmawiali między sobą, palili papierosy, a nieliczne kobiety miały swoje miejsce na balkonie. Obraz zupełnie niepodobny do atmosfery panującej w kościele katolickim.\nW 1953 r. przeniesiono mnie z ówczesnej „podstawówki” nr 2 przy ul. Gliwickiej do nowo otwartej szkoły TPD przy pl. Wolności. Była pięknie położona na skraju parku, lepiej wyposażona, ze stołówką, modelarnią lotniczą, rozległym boiskiem i bez… lekcji religii. W nowej szkole uczyły się także dzieci żydowskie. Szybko nastąpiła integracja, zawiązały się przyjaźnie. Pamiętam, że najwięcej czasu spędzałem z Joskiem Bestermanem i zawsze wesołym Joskiem Steinbergiem, po cichu „podkochiwałem się” w ślicznej czarnowłosej i ciemnookiej Esterce Hajzler, która z kolei przyjaźniła się z Marysią Jędrczyk i Ewą Waszkowiak. Moja starsza siostra Krystyna długie lata utrzymywała kontakty z Sonią Grzywacz.\nPo 1956 r. a zwłaszcza po 1968 r. ul. Wąska straciła swój nieco egzotyczny koloryt. Jak pisze Adam Tatarski, praktycznie wszyscy Żydzi wyjechali do Izraela, USA, Australii i innych krajów. Bożnica została zamknięta, z czasem stała się magazynem spółdzielni ogrodniczej, potem hurtowni artykułów chemicznych. Dziś stoi pusta i zaniedbana, podobnie jak żydowski cmentarz…\nO byłych mieszkańcach wyznania mojżeszowego pozostały tylko ciepłe wspomnienia w sercach nieco starszych ziębiczan, które oby trafiły również do serc młodego pokolenia. Pomoże im w tym z pewnością cenna książka Adama Tatarskiego „Pamięć i Świadectwo”.\nBogusław Panek dzieciństwo i wczesną młodość spędził w Ziębicach. W latach 1959-1961 był bokserem Sparty Ziębic. Porzucił ten sport z chwilą pojęcia studiów na Uniwersytecie Wrocławskim. Od początku lat 60-tych jest na stałe związany z Wrocławiem. Zawodowo związany był z dziennikarstwem (Gazeta Robotnicza, Ośrodek TVP) oraz szkolnictwem. Obecnie jest emerytem.\n← Rozśpiewane przedszkolaki\nUwaga! Od niedzieli nowy rozkład jazdy PKP →\nOstatnia sesja już w piątek\n15 listopada 2018 arzepka 6\n9 października 2018 arzepka 32\n2 lutego 2018 aantczak 0


Midguard. Na podbój Dziewięciu Światów (recenzja) - Gry fabularne - RPG - POLTERGEIST\n» Recenzje » Polskie » Midguard\nRedakcja: Szymon 'Kaworu92' Brycki, Lavernia\nOd pewnego czasu na polskim rynku ukazuje się coraz więcej erpegów ufundowanych dzięki społecznościowym zbiórkom. Choć nie wszystkie akcje mające na celu wprowadzenie do sprzedaży nowych systemów kończą się powodzeniem, to wyraźnie widać, że zarówno dla dużych wydawców jak i autorów dopiero zaczynających działalność ten sposób finansowania publikacji wydaje się być bardzo atrakcyjny.\nJedną z gier fabularnych, które w ostatnim czasie ukazały się dzięki crowdfundingowym zbiórkom, jest MidGuard autorstwa Artura Szymały. Przybliżaliśmy już czytelnikom Poltergeista jej demonstracyjną wersję – wysoka jakość systemowego startera sprawiła, że i po podręcznik podstawowy do pełnej edycji sięgnąłem z zainteresowaniem.\nNa pierwszy rzut oka robi on jak najlepsze wrażenie – czytelny skład, liczne i estetyczne ilustracje utrzymane w spójnej stylistyce (nawet jeśli spora część portretów to ewidentnie przerobione zdjęcia). Niestety, gdy wczytać się w treść podręcznika, okaże się, że nie jest on wolny od błędów, i właściwie trudno byłoby wskazać ich rodzaj, którego przedstawiciel nie znalazł się na kartach MidGuardu. Od brakujących czy nadmiarowych spacji i znaków przestankowych, przez literówki, aż po dziwne konstrukcje językowe i ewidentne ortografy ("muzgów”). Co gorsza, nie obyło się też bez błędów rzeczowych – znów, podobnie jak w systemowym quickstarcie, autor myli równik z terminatorem, a w opisie miasta na planecie pozbawionej rytmu dnia i nocy pisze o dzielnicach, do których lepiej nie zapuszczać się po zmroku (którego przecież tam nie ma); także w zasadach możemy znaleźć potknięcia – w jednym przypadku pomylono klasy okrętów kosmicznych o podobnych nazwach, ale zupełnie innych rozmiarach i możliwościach. Cytując klasyka, można powiedzieć, że jest dobrze, ale nie tragicznie – błędy są w podręczniku obecne, ale stosunkowo nieliczne, biorąc pod uwagę jego objętość; natomiast na tle ogólnie dobrze napisanego i zredagowanego tekstu tym bardziej kłują w oczy. Mam wrażenie, że MidGuardowi przydałaby się jeszcze jedna runda korekty, która pozwoliłaby wyłapać te błędy i ostatecznie doszlifować tekst. Jego lektura jest bowiem naprawdę przyjemna i szkoda, że zakłócają ją przeoczenia korekty.\nLiczący 320 stron tom otwiera Wprowadzenie, w którym w najogólniejszym skrócie dowiemy się, czym są gry fabularne oraz poznamy podstawowe założenia tego konkretnego systemu. Nie ma ich wiele, ale wszystkie w istotny sposób wpływają zarówno na opowiadane na sesjach historie, jak i sposób ich przedstawiania. Po pierwsze i najważniejsze – w MidGuard wcielamy się w kosmicznych wikingów, a postacie nie bez powodu określane są w tym systemie mianem Weteranów, są one bowiem doświadczonymi uczestnikami walk w powstaniu rozpętanym przez agentów mrocznych potęg. Po drugie – nordyccy bogowie są tu nie tyle mistycznymi bytami, co członkami niewiarygodnie zaawansowanej cywilizacji. Po trzecie wreszcie – nadchodzi Ragnarok, Koniec Czasów, Zmierzch Bogów, chociaż wedle niektórych można mu zapobiec, a inni zaprzeczają nieuchronnemu, ale nie da się ukryć, że teraz bohaterowie będą potrzebni bardziej niż kiedykolwiek. Krótkie otwarcie bardzo dobrze zarysowuje konwencję łączącą stylistykę cyberpunka i space opery z nordyckimi sagami, ale – rzecz jasna – każdy z przedstawionych tu elementów zostaje omówiony bardziej szczegółowo w kolejnych fragmentach podręcznika.\nPierwszym z nich, któremu poświęcono obszerny rozdział zatytułowany Weteran, są same postacie graczy. Proces ich tworzenia składa się z kilku kroków i nie powinien być zbyt czasochłonny. Na początek wybieramy jedną z czternastu klas postaci, które trzeba pochwalić za dobre wpisywanie się w niecodzienną mieszankę futurystycznych realiów z motywami jednoznacznie kojarzonymi z fantasy. Mnogość opcji zapewnia, że każdy znajdzie tu coś dla siebie – gracze nastawieni na walkę mogą wybierać między innymi wśród takich klas jak brutalny berserker, wszechstronny wiking i jaeger stanowiący zarówno tropiciela jak snajpera, osoby chcące skupić się na magii i mistyce dostają wieszcza, wolwę i bojowego huskarla, a miłośnicy społecznych interakcji znajdą skalda, będącego futurystycznym celebrytą i jarla dzierżącego władzę. Nie zabrakło opcji dla osób lubiących działania ukradkowe, dla fanów zaawansowanych technologii i urodzonych śledczych. Z jedną tylko klasą mam pewien problem, a właściwie z jej nazwą – otóż do mieszanki nazw polskich (wieszcz, techmistrz) i nordyckich (einher, ulfhendar, huskarl) zupełnie od czapy wrzucono anglojęzycznego trickstera. Choć rozumiem, że mogło sprawiać trudność znalezienie dobrego zamiennika w języku polskim (oszust to nie do końca to samo), z pewnością można było zastąpić go jakimś skandynawskim, a nawet gdyby był nie do końca adekwatny, i tak nikt by nie zauważył. Trochę przypomina mi to pierwszą edycję Afterbomb Madness, gdzie też zupełnie niepotrzebnie niektórym profesjom nadano anglojęzyczne nazwy.\nKażda klasa daje nam od razu zestaw startowych umiejętności i odgórnie określone wartości podstawowych atrybutów, każda dysponuje też unikalnymi specjalnymi zdolnościami (w systemowej nomenklaturze określanymi jako Zalety). Oprócz tego dostajemy na początek pewną pulę pedeków, które można wykorzystać do rozwinięcia postaci jeszcze przed rozpoczęciem rozgrywki i lepszego dopasowania do własnych preferencji.\nDalsze fragmenty podręcznika także będą nieodzowne przy tworzeniu naszego Weterana. Atuty to odpowiednik analogicznie nazwanego elementu z trzeciej edycji D&D czy neuroshimowych sztuczek, dają one postaciom wyjątkowe manewry i talenty; Ekwipunek zaś, co nie będzie niespodzianką, pozwoli wyposażyć bohaterów w potrzebny im sprzęt. Z pewnym zaskoczeniem przyjąłem stosunkowo niewielką liczbę modeli dostępnego uzbrojenia – spodziewałem się rozbudowanych tabel rozmaitych rodzajów oręża, niczym w Starfinderze, tymczasem dostajemy po kilka rodzajów broni w poszczególnych kategoriach (pistolety, rewolwery, strzelby, etc.). Mnie to nie przeszkadza, tym bardziej że znalazły się też możliwe modyfikacje broni, ale przynajmniej część odbiorców może czuć się rozczarowana, zwłaszcza fani ciężkich giwer, którzy dostaną tylko granatniki i wyrzutnie rakiet – w podręczniku na ilustracjach znalazły się postacie uzbrojone zarówno w karabiny maszynowe jak i działka szturmowe, ale statystyk podobnych broni niestety próżno szukać; być może doczekamy ich w systemowych suplementach.\nOczywiście oprócz broni i pancerzy znalazły się też farmakologiczne stymulanty, pojazdy i nie tylko, ale szczególną kategorię stanowią przedmioty będące wytworem tak zaawansowanej technologii, że zgodnie ze starą maksymą Artura C. Clarka, mogą wręcz uchodzić za magiczne. To jeden z elementów podkreślających specyfikę systemu, mogą też stanowić znakomitą nagrodę dla postaci. Nie dostajemy tu za to cybernetycznych wszczepów – ich opisy i charakterystyki zamieszczono w odrębnym rozdziale.\nI tu od razu można zgłosić zastrzeżenie co do układu treści w podręczniku – dla przynajmniej części czytelników (w tym niżej podpisanego) wygodniejsze byłoby, gdyby wszystkie fragmenty poświęcone elementom związanym z tworzeniem bohaterów były umieszczone kolejno po sobie. Tymczasem po rozdziale omawiającym ekwipunek dostajemy Zasady.\nMechanika MidGuardu nie jest może przesadnie skomplikowana czy rozbudowana, ale daje graczom spore pole manewru i wpływania na wyniki testów. Standardowo testy wykonuje się rzucając dwiema kostkami dwudziestościennymi. Jedna z nich określana jest jako kość Odyna i uzyskany na niej wynik sumuje się z poziomem używanego atrybutu (tymi są Budowa Ciała, Zręczność, Percepcja, Inteligencja, Opanowanie i Entropia) oraz umiejętności, a następnie wynik porównuje ze stopniem trudności testu. Patrząc na startowe poziomy cech i umiejętności, widać, że postacie są kompetentne i przeciętne, a nawet trudne działania standardowo raczej będą im wychodzić. Wyrzucenie na tej kości naturalnej dwudziestki oznacza krytyczny sukces, z którym będą się wiązać dodatkowe efekty (na przykład w walce – obniżenie skuteczności pancerza przeciwnika), wyturlanie jedynki zaś skutkuje pechem, który uniemożliwia modyfikowanie rezultatu rzutu, a ponadto może mieć inne nieprzyjemne efekty. Druga kostka to kość Norn i uzyskany na niej rezultat zazwyczaj nie odgrywa roli, jeżeli jednak na obu kostkach wypadną takie same wyniki, mamy do czynienia z Dubletem, który zapewnia dodatkową premię do końcowego wyniku, a w przypadku niektórych broni – specjalne efekty trafienia. Dodatkowo postacie dysponują ograniczoną możliwością Przesunięć (czyli zwiększania wyniku na którejś z kostek), Łaski Norn (czyli zamiany miejscami wyników na obu kościach) i Przerzutów (przy których trzeba powtórzyć rzut obiema kostkami). Postać może też dotykać Fatum – zamiast dwudziestościennymi, rzuca wówczas kostkami dziesięciościennymi, co zwiększa szanse na pecha (ale i Dublet) i uniemożliwia uzyskanie krytyka.\nJak widać, kwestii do wzięcia pod uwagę przy testach jest całkiem sporo, ale nic nie stoi na przeszkodzie, by traktować je modułowo i wprowadzać do rozgrywki stopniowo, w miarę opanowywania przez graczy kolejnych segmentów mechaniki, lub w ogóle zrezygnować z wszelkich dodatkowych elementów (pecha i krytyka, Przesunięć, Łaski Norn i Fatum), pozostawiając tylko Dublet (bez którego rzucanie dwiema kostkami nie miałoby sensu), gdy zależy nam na szybkości i płynności rozgrywki, na przykład na sesji konwentowej.\nOsobne fragmenty rozdziału poświęcono walce w zwarciu i dystansowej, a także rozgrywaniu starć z użyciem pojazdów – od zwykłych motocykli czy pasażerskich samochodów aż po gigantyczne kosmiczne okręty. Te ostatnie zasady, dotyczące toczenia starć w międzygwiezdnej pustce, dość znacząco odbiegają od standardowych reguł, przyznając postaciom na statku zestaw predefiniowanych ról, mam jednak wrażenie, że i tak mogą pojawiać się na sesjach zdecydowanie rzadziej niż pozostałe segmenty mechaniki, w końcu niewiele grup postaci będzie dysponować własnym okrętem kosmicznym.\nObszerny rozdział zatytułowany Mistrz Gry omawia rolę i zadania prowadzącego. Oprócz kwestii dość oczywistych (zarządzanie testów i interpretowanie ich wyników, kontrolowanie tempa rozgrywki, dzielenie czasu antenowego) sporo miejsca zajmują tu zagadnienia specyficzne dla tego konkretnego systemu. Dostajemy na przykład kilka pomysłów na kampanie mocno osadzone w realiach MidGuardu – od eksploracji nieznanych zakątków kosmosu, przez przeciwdziałania knowaniom agentów mrocznych potęg po próby zapobiegnięcia nieuchronnemu nadciągnięciu Ragnaroku.\nBardzo dobrym pomysłem, przynajmniej potencjalnie, jest Faza Sagi – ciąg scen, które nie są rozgrywane w standardowy sposób, a w których gracze opowiadają o działaniach swoich postaci w określonym celu, determinując ich rezultaty kilkoma rzutami kośćmi. Mogą one stanowić swego rodzaju interludium pomiędzy istotnymi elementami opowiadanej historii, nie zmuszając graczy do szczegółowego odgrywania czasochłonnych i niekoniecznie interesujących elementów scenariusza, które mogą jednak wpłynąć na przebieg fabuły.\nDwa następne fragmenty podręcznika dotyczą dwóch pozornie diametralnie odmiennych kwestii, a jednak w świecie MidGuardu są one nierozerwalnie ze sobą powiązane. Hexeri to systemowa magia, czerpiąca z pierwotnej energii przepełniającej wszechświat, zaś Wszczepy są cybernetycznymi implantami zastępującymi lub usprawniającymi naturalne ludzkie organy. Jedne i drugie korzystają jednak z tych samych źródeł, zarówno na poziomie fabularnym jak i – do pewnego stopnia – mechanicznym. Magiczna energia funkcjonująca w świecie gry dzieli się na kilka rodzajów (fani Warhammera, czy to fabularnego, czy bitewnego, dostrzegą analogię z ośmioma Wiatrami Magii), przy tworzeniu postaci każdy z graczy wybiera swemu bohaterowi jeden znany przez niego mistyczny język (oprócz migdardzkiego, znanego wszystkim); wybór ten determinuje kategorię zarówno zaklęć, jak i wszczepów, do których postać będzie miała dostęp. Pomysł oryginalny, ciekawy i dający możliwość dalszego zróżnicowania bohaterów należących do tej samej klasy.\nO ile spodziewam się, że z czasem doczekamy systemowych dodatków rozbudowujących rozmaite elementy gry, to mam równocześnie nadzieję, że autor MidGuardu nie ulegnie pokusie dodawania kolejnych czarów i implantów – praktyka wskazuje, że łatwo wówczas nie tylko zaburzyć równowagę rozgrywki, ale także utracić specyficzny charakter poszczególnych grup zaklęć i wszczepów. Nie mówiąc już o tym, że posiadanie kilku (konkretnie dwóch lub pięciu) cyborgizacji z jednej kategorii zapewnia dodatkową premię – w tej chwili do uzyskania wyższej z nich bohater musi zainwestować w najpotężniejsze implanty z danej grupy, a przy zwiększeniu liczby dostępnych opcji ten sam efekt będzie można uzyskać znacznie łatwiej, montując kilka słabych i tanich wszczepów.\nNie tylko cyborgizacje przypominają w MidGuardzie futurystyczną, cyberpunkową konwencję. Innym takim elementem jest Yggdrasil, opisany w kolejnym rozdziale podręcznika – niewiarygodnie zaawansowana sieć informacyjna. Choć nie bardzo wiadomo, na jakiej zasadzie działa, to ludzie potrafią z niej korzystać, mimo że wiąże się to z olbrzymim ryzykiem. Yggdrasil to bowiem zarazem sieć, odrębny wymiar, jak i żywa (a przynajmniej w jakimś stopniu świadoma) istota, zazdrośnie strzegąca swych tajemnic przed ciekawskimi śmiertelnikami. Fabularnie koncept ciekawy, bardzo nośny, mechanicznie jednak stanowi on odrębną mini-grę, do tego wymagającą specjalnej talii. Zobaczymy, na ile ten element będzie wykorzystywany w oficjalnych systemowych przygodach, bo chociaż jest ciekawy i interesujący, to mam równocześnie wrażenie, jakby był swego rodzaju nakładką, na poły autonomicznym dodatkiem wyglądającym, jakby został dołączony do systemu na późniejszym etapie jego tworzenia, a nie wyrastał od początku z jego korzeni.\nNa szczęście tego samego nie można powiedzieć o rozdziałach składających się na opis settingu. Fragmenty zatytułowane Galaktyka, Planety oraz Midgard zajmują łącznie niemal sześćdziesiąt stron i dostatecznie wyczerpująco przybliżają świat gry – od jego prehistorii do czasów współczesnych i od maksymalnie szerokiej kosmicznej perspektywy aż po opisy konkretnych frakcji, lokacji i wydarzeń. Także i tu autor umiejętnie łączy skandynawską mitologię i cyberpunkowe realia – na czele wielkich korporacji stoją boscy Aesirowie, wieszczki doradzają szefom giełdowych spółek, a bohaterskim wojownikom wyruszającym w bój towarzyszą wszędobylscy reporterzy. Ciekawym pomysłem jest uczynienie mitologicznych krain odrębnymi systemami planetarnymi, a zamieszkujących je legendarnych ras – inteligentnymi gatunkami obcych.\nUważny czytelnik pomiędzy wierszami może też wyczytać drugie dno oficjalnej wizji świata – nominalni dobroczyńcy ludzkości chcą jej rękami załatwiać własne, niekoniecznie czyste interesy, błyszczące miasta ze szkła i stali zbudowano na wyzysku podbitych nieludzi zmuszonych do egzystencji poza nawiasem społeczeństwa, a rzekome powstania kierowane jakoby przez agentów plugawych sił mogą w rzeczywistości być wolnościowymi zrywami wyzyskiwanych mas podludzi, co tłumiących je członków Gwardii Migardu (w tym postacie Weteranów) stawia w zupełnie innym świetle.\nPrzedostatnim rozdziałem jest Bestiariusz – sześćdziesiąt stron pełnych potencjalnych sojuszników i wrogów; od ludzi, przez dzikie zwierzęta, aż po obce rasy i rozmaite fantastyczne monstra przepuszczone przez cyberpunkowy filtr. Ogniste olbrzymy z cybernetycznymi wszczepami, wirtualni strażnicy Yggdrasila, nieumarli, demony i całe mnóstwo innych stworzeń – wyraźnie widać, że MidGuard ma ogromny potencjał rozbudowywania tego aspektu podręcznika i przypuszczam, że z czasem doczekamy odrębnego suplementu poświęconego nowym potworom.\nNa koniec dostajemy dwa scenariusze przygód – Demony przeszłości oraz Trollshammare. Pierwszy z nich to minisandbox ze ścisłym horyzontem czasowym, w którym Weterani mają zabezpieczyć uszkodzony frachtowiec zmuszony lądować awaryjnie na opuszczonym, porośniętym dżunglą księżycu, ale przekonują się, że sprawa ma drugie dno, a zamieszanych jest w nią kilka frakcji (w tym dość nieoczywiste), drugi zaś, oparty na fragmencie fińskiego eposu Kalewala, pokazuje z kolei, jak można łatwo szukać inspiracji do midguardzkich historii w klasycznych sagach.\nPodręcznik zamyka karta postaci, ale osoby, które w serwisie wspieram.to wspomogły zbiórkę na wydanie systemu, otrzymały też kilka dalszych scenariuszy – niewykluczone, że z czasem zostaną one udostępnione przez wydawcę do pobrana szerszemu gronu odbiorców lub może nawet wydane w formie drukowanej. Na razie bowiem linia wydawnicza systemu nie prezentuje się zbyt imponująco – oprócz Ekranu MG nie ma żadnych suplementów, choć wydawca zapowiedział już prace nad pierwszym dodatkiem.\nDo czasu jego ukazania się systemowa podstawka będzie jednak w zupełności wystarczająca do tworzenia zróżnicowanych przygód i rozgrywania sesji. Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że dostajemy system nastawiony na historie stricte wojskowe, ale uważna lektura podręcznika wyraźnie pokazuje, że w tej grze jest miejsce na znacznie więcej – polityka, intrygi, śledztwa, survival, horror, eksploracja – MidGuard pomieści wszystko to i jeszcze więcej, nawet jeśli do rozgrywania niektórych typów przygód i kampanii dobrze byłoby stworzyć sprofilowane drużyny.\nChociaż na rynku mamy obecnie dostępnych po polsku przynajmniej kilka gier fabularnych utrzymanych w fantastyczno-naukowej czy cyberpunkowej stylistyce (Cyberpunk Red, Warpstar, Mothership, Obcy, Nibiru), to mimo całego tego bogactwa system o kosmicznych wikingach spokojnie ma szanse na znalezienie swojej niszy i zdobycie sympatii fanów. Interesująca i nieprzekombinowana mechanika, ciekawy setting pełen nieoczywistych konfliktów i z mnóstwem miejsca dla bohaterów, a przede wszystkim niestandardowe połączenie elementów z, wydawałoby się, zupełnie innych światów – wszystko to zachęca do zanurzenia się w świat stojący na progu Ragnaroku.\nDziękujemy wydawnictwu Dark Rabbit za udostępnienie podręcznika do recenzji.\nAutorzy: Artur Szymała, Andrzej Stój, Marcin Łączyński\nIlustracje: Mariusz Gandzel, Anna Jarmołowska, Andrew Malewski, Krzysztof Matusik, Bartosz Pławecki, Adam Szary, Tomasz Ściolny\nWydawca polski: Dark Rabbit\nMiejsce wydania polskiego: Bielsko-Biała\nTagi: MidGuard | Dark Rabbit | wspieram.to | MidGuard: Gra Fabularna


BARTŁOMIEJ BISKUP Wiadomości -\nDlaczego nagle nieślubne dzieci JKM zaczęły przeszkadzać. "Sytuacja partii jest inna, idą wybory i..."\n- Do KNP przykleja się wyraźna narodowo-katolicka łatka - mówił w Radiu TOK FM dr Bartłomiej Biskup o nagłym zastąpieniu Janusza Korwin-Mikkego przez Michała Marusika. Zdaniem politologa trudno ocenić, czy nieślubne dzieci lidera KNP zaszkodziłyby...\nReferendum w Warszawie: PO traci, ale PiS nie zyskuje. Ani wśród wykształconych, ani ogólnie [ANALIZA]\n- Owszem, PO straciło w Warszawie zwolenników, ale PiS ich nie zyskał - mówi dziennikarzowi ?Gazety Stołecznej? Michałowi Wojtczukowi socjolog Bartłomiej Biskup. Wojtczuk analizuje, jacy wyborcy wzięli udział w niedzielnym referendum.\n"Wydarzenie roku w polskiej polityce". Dlaczego referendum w Warszawie jest tak istotne?\nDlaczego stołeczne referendum może być istotne nie tylko dla warszawiaków? - O ile nie wydarzy się nic dramatycznego, warszawskie referendum to najważniejsze wydarzenie roku w polskiej polityce - tłumaczy w rozmowie z Tokfm.pl prof. Antoni Dudek,...\nOrzeczenie TK wzmacnia Gowina? "Jako konkurenta Tuska tak. A jako minister może być teraz za mocny"\nJarosław Gowin cieszył się dziś przed kamerami, komentując korzystne dla siebie orzeczenie TK. - Trybunał uznał, że jego sztandarowy projekt - reforma sądów - może być wdrożony. Być może, paradoksalnie, oznacza to dla niego osłabienie w rządzie, b...\n- PO i PiS to jedyne dwie partie, które mają na tyle pieniędzy, żeby się profesjonalnie nienawidzić, żeby profesjonalnie zająć się badaniem tego - mówił w Pierwszym Śniadaniu w TOK FM dr Bartłomiej Biskup, politolog.\n"PO i PiS mogą sobie na dużo pozwolić. Mają stabilny elektorat" - dr Biskup dla TOK FM\n- Jest za wcześnie, żeby oceniać, jaki wpływ na zaufanie pośród wyborców miały ostatnie działania głównych partii - twierdzi dr Bartłomiej Biskup, politolog z UW. - Jedno jest pewne: te partie mogą sobie na dużo pozwolić - dodaje.\n- Kampania niedługim czasie nabierze rozpędu. Poważnie mówiąc, to nic się nie wydarzyło, a niepoważnie to oczywiście jest temat debat - mówił w TOK FM politolog z Uniwersytetu Warszawskiego Bartłomiej Biskup.\nWybory 2011. "Marketingowy strzał w dziesiątkę". Eksperci o propozycji Tuska\nPolitolodzy zgadzają się, że oferta premiera dotycząca przeprowadzenia debat z Prawem i Sprawiedliwością to także próba pokazania, że poza dwoma głównymi partiami nie liczą się inne ugrupowania. - To, co zrobił premier, to marketingowy strzał w...\nCzy doczekamy się merytorycznej kampanii? "Nie te czasy, nie to społeczeństwo"\nKampania wyborcza - nazywana informacyjną - nie toczy się na argumenty, lecz na billboardy i spoty. Czy nastąpi jeszcze merytoryczna dyskusja przedwyborcza? - Nie spodziewam się. Takie mamy czasy - mówi w rozmowie z TOK FM Bartłomiej Biskup,...\n- Chyba dorośliśmy już do tego, żeby wprowadzić dla samorządu wybory w okręgach jednomandatowych. Zróbmy to w końcu, bo w samorządach nie siedzą partie, nie siedzą procenty takie czy inne, tylko siedzą ludzie - mówił w Radiu TOK FM Jerzy Stępień,...\nPolitolog Bartłomiej Biskup z Uniwersytetu Warszawskiego nie jest zaskoczony poparciem dla przyszłej partii Palikota na poziomie 3,8 procent. Biskup uważa, że wynik ten i tak może być zawyżony, a zainteresowanie ruchem prawdopodobnie się obniży.


ergo 04.10.2018 16:47\n@koksu idź sobie na FB Kiecy wypisywać te bzdury, to jest forum dla idiotów.\nkoksu 04.10.2018 15:07\nZmiana pokoleniowa jak najbardziej powinna się dokonywać. Ale w racjonalny sposób, nie można do rady wrzucić stada dzieciaków bez żadnego doświadczenia. Albo ludzi zupełnie przypadkowych - a to własnie wodzislaw 2.0 dawał ogłoszenia w internetach, że poszukują kandytatów na radnych (kandydaci z łapanki - śmiechu warte). To już zdecydowanie lepszym wyborem jest drużyna Mieczysława gdzie są zarówno ludzie młodzi, w średnim wieku i starsi. Czyli przekrój społeczeństwa.\nzezem 04.10.2018 12:08\n~heh (89.66. * .166), masz racją , gnom z żoliborza, biskupi ze swoich pałaców, terleckich z sejmu........\n"od żłoba nawet łomem nie oderwiesz..."\n~heh (89.66. * .166) 04.10.2018 11:56\ntych starzyków od żłoba nawet łomem nie oderwiesz...\n~Wyborczyk (5.173. * .8) 04.10.2018 11:24\nJa powiem tak p.Kieca nie jest zły bo to tak naprawdę jedyny kandydat na prezydenta trzeba tylko bardzo solidnie „odświeżyć” radę miasta na młodych ludzi.\nWtedy prezydent nie będzie miał łatwo a młoda rada będzie miała jakieś lepsze pomysły.\nKrótko mówiąc lepsza nowa rada i stary prezydent niż nowy prezydent i stara rada.\n~A_Teista (79.162. * .5) 04.10.2018 10:50\nmhl999, nie wiem jakie doświadczenie pozwalają ci wypisywać te frazesy, ale jak pokolenie młodych myśli o swoich rodzicach, to doskonale widać po ilości starszych osób, skubanych bezlitośnie ze swoich emerytur, śladowej ilości młodzieży, podnoszącej zad z fotela w autobusie miejskim, żeby ustąpić osobie starszej, czy po młodych rodzicach, którzy może wiele dzieci spłodzą, i nawet z tego powodu rzekomo nie mogą podjąć pracy, a jednak ich dziećmi całymi dniami opiekować się muszą właśnie ci schorowani rodzice.\nJeśli całym programem wyborczym ma być "teraz, k..., my!" to gratuluję Wodzisławowi świetlanej przyszłości. Dodam jeszcze, że Kieca chyba jest niewiele starszy od tego Biernackiego, a wybór pana z PIS chyba Wodzisławowi nie grozi.\nzezem 04.10.2018 09:55\nno dobra, a jakieś może lepiej argumenty merytoryczne ?, bo gnom , butapren terlecki, hierarchowie kościelni w podeszłym wieku jakoś wam nie przeszkadzają.\nmhl999 04.10.2018 08:20\ni święta racja, zmiana pokoleniowa to prędzej czy później konieczność, a jak wiadomo lepiej prędzej niż później. to przecież młodzi będą tworzyć to miasto dla siebie, o emerytach raczej nie zapomną bo w tym wieku są przecież ich rodzice


Poprzedni wykład księdza Adama spotkał się ze sporym zainteresowaniem a więc już drugi raz w tym roku pojawi się z wykładem w ramach Stowarzyszenia Fides et Ratio ksiądz Adam Lenik. Serdecznie zapraszamy.\nWobec wielorakich działań ze strony zorganizowanych struktur negujących przyrodzone prawo do życia każdego człowieka od naturalnego poczęcia do naturalnej śmierci powołujemy przy Stowarzyszeniu Fides et Ratio w Krakowie – Krakowskie Forum Obrony Życia.\nCelem uczestników forum wywodzących się z różnych organizacji oraz osób dobrej woli, będzie reagowanie i przeciwdziałanie różnym formom kwestionowania prawa do życia dzieci poczętych, obejmujące zasadnicze dziedziny życia społecznego: kulturę, edukację, politykę a szczególnie media masowe.\nUczestnicy Forum upowszechniać będą prawdę o życiu dziecka przed urodzeniem w odpowiedzi na różne przejawy współczesnych manipulacji dokonywanych w tej dziedzinie sfery publicznej.\nDo uczestnictwa w forum zapraszamy wszystkich rozumiejących potrzebę obrony życia w obecnej rzeczywistości Polski i świata.\nKraków, 4 kwietnia A.D. 2011.\nWYKŁAD WSZECHNICY NARODOWEJ W KRAKOWIE\nTEMAT: ” czy za polską polityką stoją scjentolodzy ? ”\nwykład wygłosi: dr Stanisław Krajski\nPodczas spotkania zaprezentowana będzie najnowsza książka dr Stanisława Krajskiego\n”MASONERIA I SCJENTOLOGIA”\n26 LUTEGO 2011 ( SOBOTA ) – O GODZ. 16.00\nUWAGA ! ZMIANA MIEJSCA WYKŁADU W TYM MIESIĄCU:\nWYKŁAD ODBĘDZIE SIĘ PRZY PLACU SIKORSKIEGO 1 W KRAKOWIE\n– partet – Restauracja Chińska\nWstęp – scjentologia jako narzędzie masonerii\nGdy pisałem książkę „Masoneria i kryzys” i poszukiwałem punktu, w którym zbiegałyby się wszystkie, najważniejsze dla przyszłości, związane z tworzeniem Nowego Wspaniałego Świata masońskie nici natrafiłem na powstałą w drugiej połowie XIX w. w Londynie organizację Golden Dawn – Hermetyczny Zakon Złotego Brzasku.\nWszystkie późniejsze organizacje masońskie, masońskie pomysły oraz inicjatywy były jakoś, w taki czy inny sposób, w tej organizacji zakorzenione.\nIdąc tropem głównych inicjatyw poszedłem w książce „Masoneria i kryzys” tropem wyznaczonym przez H. G. Wellsa, a przede wszystkim A. Huxleya. Obaj powiązani był poprzez Golden Dawn z Alisteirem Crowley`em – największym satanistą wszechczasów, najgorszym, jak go nazwali dziennikarze, człowiekiem na świecie.\nW trakcie zbierania materiałów do książki „Masoneria i kryzys” natrafiłem analizując początki aktywności wymienionych osób na L. Rona Hubbarda – twórcę scjentologii. Był on personalnie i programowo z nimi wszystkimi powiązany.\nKażda z wymienionych osób zapoczątkowała jakiś ważny, z masońskiego punktu widzenia, element Nowego Porządku. L. Ron Hubbard, gdy przyjrzeć się późniejszej jego aktywności również reprezentuje poprzez Kościół Scjentologiczny ten Nowy Porządek i wprowadza we współczesną światową rzeczywistość ważny jego, demoniczny wymiar.\nMasoneria zawsze działała poprzez dziesiątki różnorodnych organizacji. Organizacja stanowiąca jej zasadniczy trzon – masoneria sensu stricte skupiała się na sferze politycznej i gospodarczej. Powstały z inspiracji masońskiej ruch New Age upowszechnia właściwą dla masońskiej kultury i cywilizacji duchowość (nie bez powodu główny masoński periodyk, który zaczął się ukazywać na początku XX w. nosił nazwę „The New Age”). Różokrzyżowcy stanowią duchowe zaplecze dla masonów-polityków. Rotary Club czy Lions Club są przedszkolami masonerii i jej uszami i oczami „w terenie”. Komisja Trójstronna czy Klub Bildelberg stanowią polityczne i gospodarcze płaszczyzny traktowane przez masonerię jako rozsadniki i swoiste pasy transmisyjne dla właściwych masońskich centrów decyzyjnych.\nCzym jest, czym może być, w organizacyjnej masońskiej mozaice scjentologia?\nPełni ona, jak wszystko na to wskazuje, szereg ważnych i różnorodnych funkcji.\nPo pierwsze, to jedno z ramion-odnóg masonerii, poprzez które realizuje ona swoje cele i sprawuje władzę.\nPo drugie, to cenne dla masonerii narzędzie zyskiwania ważnych informacji o różnorodnym charakterze.\nPo trzecie, to ważny element niszczenia chrześcijaństwa tak w duszach ludzkich jak i obszarze kultury oraz życia społecznego.\nNajważniejsza jednak, jak się wydaje, jest rola jaką scjentologia spełnia w służbie samemu szatanowi.\nMasoneria jest w rzeczywistości ze swojej istoty, jak dowiadujemy się o tym z dokumentów Kościoła, pomocnikiem szatana na ziemi.\nMasoni to tak naprawdę biedni niewolnicy szatana.\nMasoni realizują plan szatana wobec świata, plan, którego realizacja polega na tym, że ludzie zajmują miejsce Boga i zachowują się „jak bogowie” tworząc świat, która ma być zarazem odzwierciedleniem i realizacją ich boskości, środowiskiem, w którym ta boskość ma być w jak najwyższym stopniu aktualizowana.\nJak wiemy szatanowi nie chodzi jednak w istocie o to, by uczynić człowieka Bogiem. Szatan pożąda boskich uprawnień dla siebie i kreując ludzi na bogów stara się jednocześnie całkowicie ich sobie podporządkować.\nStosuje w tej perspektywie różne metody – zawiera z ludźmi umowy, wikła ich w różny sposób, odbiera im wolność poprzez wpędzanie ich w pychę, wzbudzanie w nich niepohamowanej rządzy bogactwa i władzy.


Jonizator powietrza ozonator sieciowy oczyszczacz - PrzydaSie.pl - przydatne dla Ciebie\nStrona główna / Wszystkie przedmioty / RTV i AGD / Elektronika / Jonizator powietrza ozonator sieciowy oczyszczacz\nJonizator powietrza ozonator sieciowy oczyszczacz\nWymiary:16 × 11 × 9 cm\nJonizator pokojowy skutecznie oczyści powietrze wewnątrz Twojego domu! Jonizator wykorzystuje naturalne zjawisko fizyczne występujące podczas burzy, a po niej każdy czuje się doskonale. Dzieje się tak dlatego bo podczas pracy urządzenia wytwarzane są jony ujemne które oczyszczają i odświeżają powietrze z nieprzyjemnych zapachów.\nJonizator posiada niezwykle wydajny generator wytwarzajacy jony ujemne-prozdrowotnie cząstki powietrza o emisji ponad 9 milionów ujemnych jonów na 1 cm^(3) powietrza, oraz towarzyszącą jonizacji emisję ozonu do 5ppm. Inne najbardziej znane jonizatory maja wydajnosc emisji jonow - 5 razy mniejsza.\n• Oczyszcza i odświeża powietrze w pomieszczeniach w których się znajduje.\n• Usuwa dym papierosowy.\n• Eliminuje z powietrza bakterie, wirusy oraz roztocza.\n• Neutralizuje bądź eliminuje nieprzyjemne zapachy.\n• Przynosi ulgę alergikom i cierpiącym na astmę.\n• Utrzymuje w otoczeniu optymalny bilans jonów.\n• Poprawia samopoczucie i sprawność psycho-fizyczną.\nPo włożeniu jonizatora do gniazda sieciowego zapala się niebieska lampka sygnalizująca pracę jonizatora wytwarzającego mikro wyładowania elektryczne do tworzenia jonów - tak jak w przypadku burzy.\nDzięki znikomego poborowi energii jonizator może pracować bez przerwy.\nZasięg działania: 15 ~ 30 m2.\nWymiary: 58mm x 73mm x 107mm.\nGłośność: < 28dB.\nRodzaj pracy: ciągła.\nEmisja jonów ujemnych 9 000 000 jonów /cm3.\nEmisja ozonu < 0.05ppm.\nNapisz pierwszą opinię o „Jonizator powietrza ozonator sieciowy oczyszczacz” Anuluj pisanie odpowiedzi\nUchwyt rowerowy telefon etui rower wodoodporny 5,5 Okulary lupa zegarmistrzowska mocna led 20x 15mm


Jestem przedsiębiorcą z wieloletnim doświadczeniem samorządowym. Zarządzam nieruchomościami w powiecie lwóweckim.\nPoza pracą zawodową i działalnością w samorządzie sporą część czasu poświęcam na pomoc ludziom, pomoc w rozwiązywaniu ich problemów na styku Administracja – Człowiek. Sprawia mi to wielką satysfakcję.\nCzas wolny uwielbiam spędzać z rodziną, w szczególności z wnukami, których mam trójkę. Relaksuje mnie praca w ogrodzie. Chętnie sięgam także po książkę – lekki dreszczowiec.\nMoim zdaniem przyszłość Naszego Powiatu jest w naszych rękach i nie możemy pozwolić, by dalej tak słabo się rozwijał. W rankingu gazety samorządowej WSPÓLNOTA, Powiat Lwówecki spadł z miejsca 13 w roku 2001 na miejsce 123 w roku 2017.\nUważam, że mamy wielki potencjał, który w przyszłości wykorzystać mogą jedynie ludzie NIEZALEŻNI, osoby z INICJATYWĄ chcące działać na rzecz SAMORZĄDU.\nUdało mi się skupić w ramach Niezależnej Inicjatywy Samorządowej grono osób sprawdzonych i skutecznych w działaniu, którym tak samo jak mnie zależy na tym, aby nie następowała dalsza degradacja i marginalizacja Powiatu Lwóweckiego.\nProszę o oddanie głosu na moją osobę, godną zaufania, bardzo skuteczną i zawsze pomocną.


Bieg pod Tysiącletnimi Dębami – Kobiety Biegają\nBy\tMagda\t- lip 31,2012\t- 12 komentarzy\nMiejsce akcji: Kazimierz Biskupi koło Konina\nDystans: 15 km.\nPo tym biegu czas odpocząć od cotygodniowych startów. Teraz w ramach planu do maratonu czekają mnie długie wybiegania (25-30 km). Postanowiłam jednak nieco zmodyfikować przygotowania. Tak, aby w tygodniu były 4 jednostki treningowe, a nie 5 jak to było dotychczas.\n15 km w sobotę to była straszna tortura. W momencie startu na termometrach było grubo ponad 30 stopni. Wystartowałam tym razem wolno, na samym końcu. Szybko jednak zaczęłam wyprzedzać innych zawodników. Upał coraz bardziej dawał się we znaki. Właściwie sensem tego biegu stało się odliczanie kolejnych kilometrów do mety. Aż tu nagle na 7 km. złapałam zająca. Można powiedzieć, że straciłam panowanie nad ciałem. Jego prawa połowa była cała pokryta piaskiem. Trochę zdezorientowana wstałam czym prędzej z pomocą M. i nie użalając się za bardzo nad swoim stłuczonym kolanem, pobiegliśmy dalej nadrabiając straty. Wyglądałam jak dwa nieszczęścia, do końca biegu ściągając na siebie nieco skonsternowane spojrzenia. Do mety dobiegliśmy w 1:25:56 min. Kompletnie nie myślałam podczas tego biegu o czasie. Nie w takiej temperaturze. Dla mnie z kilku powodów był to bieg survivalowy. Po zaliczeniu upadku przewinęła mi się przez głowę myśl, że może by tak przespacerować do końca, ale ambicja jak zwykle wzięła górę.\nBieg w pięknej Puszczy Kazimierskiej. Trasa urozmaicona. Z kilkoma mało groźnymi podbiegami i w większości w cieniu.\nMuszę odnotować, że bieg jest bezpłatny (my płaciliśmy 20 zł. tylko dlatego, że zapisaliśmy się tydzień przed). Na trasie znajdowały się dwa punkty z wodą. Na mecie wszyscy otrzymali ciekawy medal.\nCzy polecam na przyszły rok?\nTak. Z nadzieją na niższe temperatury.\nFot.: Tomasz Kupczyk (www.bezformy.pl)\nJak przygotowania do maratonu? Plan trochę zaniedbany przez częste starty, po których marzę o regeneracji. Poza tym zbliża się to, co lubię najbardziej, a więc naprawdę długie wybiegania. Kończy się to, co lubię najmniej, a więc podbiegi.\nWt.- 9 km\nCzw.- 10 km\nNiezwykły Marathon du Medoc 2013 cz. 1\nsie 2,2012 at 09:45\nbardzo dobry czas, podziwiam za wytrwałość w takich warunkach! :) no i całe szczęście, że na piach upadłaś, bo tylko dezorientujące to było :)\nsie 6,2012 at 17:20\nDziękuję. Siniak wciąż wątpliwie zdobi moje kolano ;)\nsie 1,2012 at 20:01\nFajnie! Mi się podoba! Gdyby nie to że pewnie miałbym problemy z dojazdem to chętnie bym pobiegł tam za rok.\nsie 6,2012 at 17:21\nBiegnij. Naprawdę warto bo miejsce piękne :)\nsie 1,2012 at 14:08\nPodziwiam za determinację i wytrwałość. Ja nawet nie próbuje biegać jak jest gorąco to naprawdę może być niebezpieczne.\nMyślę, że i do tego można się przyzwyczaić. Ale jak dla mnie izotonik musi być :)\nlip 31,2012 at 15:50\nNo okurzyło Cię, to fakt, ale z drugiej strony wygląda to trochę tak jakbyś takie tempo narzuciła, że aż piach latał na wszystkie strony ;) Gratuluję samozaparcia :D i powodzenia w treningach.\nsie 1,2012 at 11:33\nDziękuję. Mam nadzieję, że pierwszy i ostatni raz miałam okazję tak bliskiego spotkania z ziemią podczas biegu :)\nlip 31,2012 at 13:42\nWyglądałaś prawie jak po jakichś solidnych przełajach ;) Ja ostatnio dwa razy ratowałam się przed upadkiem paszczą na asfalt ;)\nsie 1,2012 at 11:32\nMyślę, że to dobrze, że miałam piaszczyste lądowanie. Inaczej nie obyło by się bez potoku krwi i łez. Aż strach pomyśleć, co mogłoby się zdarzyć z moimi zębami :)\nlip 31,2012 at 12:15\nOstatnio zająca złapałem w lutym w Lesznie. Zdarza się! Ale mój upadek był nieco mniej brudny.\nNiech to lato minie, bo jak widzę te męczarnie w upałach, to samemu mi się odechciewa biegać!\nsie 1,2012 at 11:30\nZgadza się. Myślę jednak, że już zimą zatęsknimy za polskimi tropikami. PS. próbowałam dodać Twojego bloga do zakładki, ale nie mogę.\nSkomentuj Kuba (Formatownia) Anuluj pisanie odpowiedzi


Prymas Tysiąclecia w oczach jego następcy - Kościół - Przystanek Historia\nSłupsk, 26 czerwca 1977 r. – piąta rocznica kanonicznego uregulowania organizacji kościelnej na Ziemiach Odzyskanych; obok Prymasa Stefana Wyszyńskiego ks. prał. Józef Glemp. (fot. historialomzy.pl)\nAutor: Milena Kindziuk 10.09.2021\nKościół Stefan Wyszyński Milena Kindziuk\nGdy zapytałam kiedyś kard. Glempa – ostatniego arcybiskupa gnieźnieńsko-warszawskiego – jak zapamiętał swego poprzednika, odpowiedział, że:\n„był [on] człowiekiem zawierzenia, który umiał modlić się stale. Nie przeszkadzała mu w tym ani podróż, ani rozmowa, ani posiłek, ani wykonywane zajęcia. Z modlitwy czerpał moc do działania”1.\nDo końca życia kard. Glemp pamiętał swój pierwszy z nim kontakt. Kiedy w 1950 r. był na pierwszym roku studiów seminaryjnych w Gnieźnie i chory na grypę leżał w swoim pokoju, odwiedził go prymas Stefan Wyszyński:\n„Zastał mnie w łóżku, nad nieruszonym talerzem kaszy. Zmieszałem się nieco, a kard. Wyszyński tak po prostu zachęcił mnie do jedzenia. «Bo trzeba być zdrowym» – powiedział. To było moje pierwsze spotkanie z prymasem”.\nPóźniej alumn Glemp spotykał kard. Wyszyńskiego w katedrze, słuchał jego kazań i okolicznościowych przemówień, formował się pod ich wpływem.\nSzokiem dla niespełna dwudziestoczteroletniego alumna było aresztowanie kard. Wyszyńskiego w 1953 r.:\n„Czuliśmy się osieroceni, zagrożeni, nagle zabrano nam ojca, pasterza, biskupa”\n– wspominał. Właśnie z powodu uwięzienia prymasa nie mógł przyjąć z jego rąk święceń kapłańskich, mimo że bardzo tego pragnął.\n„Lubił zorganizowaną pracę”\nW 1967 r., po studiach doktoranckich w Rzymie z prawa kanonicznego, ks. Glemp otrzymał nominację na referenta prawnego w Sekretariacie Prymasa Polski w Warszawie. Został również sekretarzem i kapelanem kard. Wyszyńskiego, a zatem jego najbliższym współpracownikiem. Dzięki temu pośredniczył w kontaktach prymasa z innymi hierarchami, którzy przyjeżdżali do stolicy na zebrania plenarne Konferencji Episkopatu Polski; także z przedstawicielami świata polityki, kultury, życia publicznego. W tym okresie prymasowska rezydencja przy ul. Miodowej w Warszawie była centrum życia kościelnego i ważnym ośrodkiem myśli społecznej. Ksiądz Glemp asystował również kard. Wyszyńskiemu w podróżach do Rzymu, brał udział w audiencjach u papieża, pełnił funkcję tłumacza. Był też nieformalnym rzecznikiem prymasa. Wreszcie, towarzyszył mu w podróżach po Polsce, najczęściej podczas wizytacji parafii.\nKardynał Glemp opowiadał:\n„Z prymasem Wyszyńskim pracowało mi się dobrze, lubił zorganizowaną pracę, był bardzo stanowczy i konkretny, stabilny w osądach, nie zmieniał raz podjętej decyzji. To mi pasowało, umieliśmy się zgrać”.\nNiekiedy prymas chciał poznać zdanie swego sekretarza na określony temat.\n„Czynił to zręcznie, przejawiając wielką troskę o Kościół. Ja natomiast nigdy mu nie przytakiwałem, tylko wprost mówiłem, co myślę. I to się podobało prymasowi, chociaż często nasze opinie się różniły, a ja bywałem nawet krytyczny”\n– opowiadał kard. Glemp.\nNiezależność myślenia i otwartość w wyrażaniu poglądów należały do cech, które kard. Wyszyński bardzo cenił. I dlatego liczył się ze zdaniem młodego sekretarza. Co najważniejsze – był całkowicie pewny jego lojalności. Toteż zapraszał ks. Glempa na prywatne spotkania, w których uczestniczyli goście, na przykład prof. Władysław Tatarkiewicz z żoną, prof. Jan Józef Szczepański czy pisarz Jan Dobraczyński. Rozmowy te miały swój rytuał, przy stole bowiem nigdy nie mówiło się o sprawach publicznych. Prymas Wyszyński chętnie natomiast opowiadał dowcipy, nawet gwarą góralską. Lubił czytać skecze. Kiedyś miał anegdotę zapisaną na kartce. Zajmowała pół strony. A on ją czytał i czytał. W końcu ktoś zajrzał mu przez ramię i powiedział: „Ojcze, przecież tego tutaj nie ma”. A on na to: „Oj, dziecko, nie umiesz czytać między wierszami!”.\nKard. Stefan Wyszyński z prof. Władysławem Tatarkiewiczem (fot. historialomzy.pl)\nTak bliska współpraca ks. Glempa z Prymasem Tysiąclecia zakończyła się w marcu 1979 r., kiedy to ten pierwszy został ordynariuszem diecezji warmińskiej. Sakrę biskupią otrzymał z rąk kard. Wyszyńskiego. Prymas już wcześniej starał się o biskupstwo dla swego sekretarza, najpierw w 1975 r., kiedy był on kandydatem na arcybiskupa wrocławskiego, a następnie w 1977 r. – z myślą o arcybiskupstwie poznańskim. Władze państwowe dwa razy odrzuciły jednak tę kandydaturę. Najprawdopodobniej obawiały się nadmiernego wpływu kard. Wyszyńskiego, wiedząc, że ks. Glemp ma bliski dostęp do niego oraz do ważnych dokumentów i w ten sposób może wywierać wpływ na działalność całego duchowieństwa w Polsce. Z perspektywy władz państwowych był to więc kandydat niebezpieczny.\nOd marca 1979 r. współpraca Glempa z kard. Wyszyńskim miała inny, bardziej formalny i okolicznościowy charakter. Nadal jednak Prymas pozostawał dla młodego hierarchy wielkim autorytetem i wzorem, a zarazem kimś bliskim. Dlatego też jego śmierć była dla biskupa warmińskiego ogromnym przeżyciem. Miał poczucie, że stracił ojca.\n„Chociaż racjonalnie ta śmierć była spodziewana, wiedziałem przecież o chorobie prymasa i ogromnych cierpieniach, to jednak odczułem ją boleśnie”\n– opowiadał później kard. Glemp. O odejściu Prymasa Tysiąclecia dowiedział się w Olsztynie. 28 maja o 6.00 rano otrzymał telefon z Warszawy. Jeden z księży poinformował go, że kard. Wyszyński nie żyje. Biskup Glemp w milczeniu odłożył słuchawkę:\n„Po chwili zadzwoniłem do Sekretariatu Prymasa na Miodową, aby upewnić się, czy to prawda. Wtedy po raz pierwszy poczułem się osamotniony. Odczułem pustkę”.\n30 maja odprawił za zmarłego uroczystą Mszę św. w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Olsztynie. W homilii przypomniał poszczególne aspekty życia kard. Wyszyńskiego, na zakończenie zaś pytał retorycznie:\n„Czy to już zwycięstwo? Na zwycięstwo czeka się na krzyżu… Przychodzi ono w chwili, kiedy człowiek oddaje w ręce Ojca swego ducha”2.\nWraz z całym episkopatem bp Glemp uczestniczył w pogrzebie, który zapamiętał jako szczególne świadectwo jedności Narodu. Polacy zgromadzili się przy trumnie zmarłego prymasa:\n„jakby zawieszonej pomiędzy niebem a ziemią na warszawskim placu i dalej w pochodzie niezliczonych uczestników tej uroczystości żałobnej”3.\nW końcu nadszedł 7 lipca 1981 r., kiedy to Jan Paweł II mianował bp. Glempa następcą prymasa Wyszyńskiego. Jak twierdził kard. Stanisław Dziwisz, była to autonomiczna decyzja papieża, który uważał:\n„że Glemp ma tego samego ducha, co Wyszyński, z racji na wieloletnią z nim współpracę”4.\nNowy prymas zadanie miał nad wyraz trudne. George Weigel, biograf papieża Jana Pawła II, pisał z perspektywy czasu o tej nominacji:\n„Mianowanie Glempa prymasem Polski oznaczało postawienie tego człowieka w sytuacji trudnej, której niemal nie da się sprostać. Wyszyński posiadał niezwykły osobisty autorytet, który nie mógł zostać przekazany, nawet za sprawą papieskiego mianowania. Wyszyński był imponujący pod względem fizycznym, Glemp nie miał tego atutu. Wyszyński był mistrzem w odwoływaniu się do powszechnych uczuć religijnych, Glempowi, nie mniej inteligentnemu niż stary prymas, brakowało umiejętności nawiązywania osobistego kontaktu, myślał raczej w kategoriach biurokratycznych niż społecznych. Wyszyński mógł wołać o jedność w Kościele i przemawiać autorytetem człowieka, który przeciwstawiał się reżimowi swoim historycznym non possumus, w obliczu aktywnego, młodszego duchowieństwa, inspirowanego przez Jana Pawła II i «Solidarność»; J. Glemp mógł jedynie przywołać autorytet swego urzędu, a tym samym nieuchronnie popaść w autorytaryzm. J. Glemp prezentował prawnicze spojrzenie na negocjacje, to znaczy uważał, że powinny one toczyć się między ekspertami – nie było to podejście, które zjednałoby mu zaufanie robotników i dysydenckich intelektualistów doświadczających po raz pierwszy smaku demokracji w ramach «Solidarności»”5.\nTrudno nie zgodzić się z tymi sądami. Trzeba jednak przyznać, że od samego początku abp Glemp zdawał sobie z tego wszystkiego sprawę i nie usiłował się wcielać w rolę wielkiego prymasa.\nW 1967 r., po studiach doktoranckich w Rzymie z prawa kanonicznego, ks. Glemp otrzymał nominację na referenta prawnego w Sekretariacie Prymasa Polski w Warszawie. Został również sekretarzem i kapelanem kard. Wyszyńskiego, a zatem jego najbliższym współpracownikiem.\nPozostał sobą, ale do Poprzednika nieustannie się odwoływał, stawiając go za wzór. Od początku swej prymasowskiej posługi wypowiadał się publicznie o kard. Wyszyńskim, przywoływał jego nauczanie, interpretując je oraz wskazując współczesny kontekst.\nJednak pierwsze słowa, które prymas Glemp wypowiedział o swym Poprzedniku, miały wydźwięk sentymentalny i dotyczyły wątków osobistych. Dwa miesiące po nominacji, 9 września 1981 r., w bazylice prymasowskiej w Gnieźnie abp Glemp mówił:\n„Ludzie pytają mnie często, co odczuwam na początku mojej służby pasterskiej w nowym wymiarze. […] Przychodzę w duchu kard. [Augusta] Hlonda […]. Przychodzę też w duchu wielkiego Kardynała Wyszyńskiego. Trudno mi nazwać się jego następcą. Był mi tak bliski, był dla mnie ojcem, uczyłem się od niego wielu rzeczy”6.\nKontynuator linii Prymasa Tysiąclecia\nJuż w pierwszych wystąpieniach w okresie od lipca do października 1981 r. abp Glemp zwracał uwagę na wielkie dziedzictwo kard. Wyszyńskiego i wskazywał główne kierunki jego nauczania. Stwierdził m.in.:\n„Ksiądz Prymas uczył niezwykłego umiłowania Ojczyzny i wierności Narodowi”7.\nW wywiadzie dla „Polityki” zaznaczył, że pragnie kontynuować linię kard. Wyszyńskiego, chociaż „w nowych warunkach”8. Na Jasnej Górze odwołał się do kazania swego poprzednika z 26 sierpnia 1980 r.:\n„Odpowiedzialność – to także uznanie własnych błędów i win. Niech mi będzie wolno przypomnieć tu wygłoszone dokładnie rok temu przez nieodżałowanej pamięci Prymasa Stefana kazanie, które wzbudziło nawet kontrowersje, ale też było głosem męża Kościoła, który czuł się odpowiedzialny i chciał odpowiedzialność budzić”9.\nTo przesłanie wygłoszone przez nowego prymasa na Jasnej Górze wyznaczało kierunek jego myślenia, było jasną wskazówką dla społeczeństwa, że będzie kontynuował dzieło Prymasa Tysiąclecia i przywiązywał dużą wagę do dialogu. Arcybiskup Glemp zwracał uwagę na ważny aspekt nauczania kard. Wyszyńskiego, mianowicie na troskę o zachowanie jedności Narodu. Mówił na ten temat w wielu swoich wystąpieniach, na przykład na Jasnej Górze 10 lipca 1981 r.:\n„Zmarły Ksiądz Prymas zabiegał o jedność Narodu. Był zwolennikiem pluralizmu, przekonany, że w jednej Ojczyźnie mogą zmieścić się ludzie, którzy wyznają różne światopoglądy” 10.\nKilkanaście dni później, 26 lipca, mówił podczas spotkania z Polakami w Rzymie:\n„Ogromnego przymnożenia skarbu Kościoła w skarbcu naszej Ojczyzny dokonał zmarły Ksiądz Prymas Wyszyński. […] Bo czyż nie trzeba było wiary, czyż nie trzeba było niezwykłej nadziei, czyż nie trzeba było olbrzymiej miłości, ażeby wtedy, kiedy przychodził obejmować stolicę, kiedy niemal wszystko zdawało się sprzysięgać przeciwko niemu – powiedzieć, że będziemy odbudowywać, że będziemy tworzyć Ojczyznę zwartą, jedną, tę, która wyrasta i z Wawelu, i ze Wzgórza Lecha, spod Gdańska, od Fromborka aż po Tatry?”11.\nW kazaniu ingresowym zaś, wygłoszonym w Warszawie 24 września 1981 r., prymas Glemp przywoływał ingres abp. Wyszyńskiego i jego kazania o jedności Narodu12.\nKsiądz Glemp asystował również kard. Wyszyńskiemu w podróżach do Rzymu, brał udział w audiencjach u papieża, pełnił funkcję tłumacza. Był też nieformalnym rzecznikiem prymasa. Wreszcie, towarzyszył mu w podróżach po Polsce, najczęściej podczas wizytacji parafii.\nNauczanie Prymasa Tysiąclecia wyznaczało więc główne kierunki działań podejmowanych przez jego następcę, co najbardziej widoczne okazało się w stanie wojennym, kiedy to postawa kard. Wyszyńskiego była wyznacznikiem całej strategii prymasa Glempa.\nJego słynne kazanie z 13 grudnia 1981 r. i apel o niepodejmowanie walki były w duchu wskazań Wyszyńskiego o konieczności zachowania „tkanki Narodu” i ocalenia każdego ludzkiego życia. Za tę homilię i przyjętą linię abp Glemp zbierał cięgi, tymczasem był konsekwentnym kontynuatorem linii Prymasa Tysiąclecia. Za tę postawę dziękował mu zresztą później, także publicznie, Jan Paweł II13.\nPomnik i mauzoleum Prymasa Tysiąclecia\nNowy arcybiskup gnieźnieńsko-warszawski od początku wspierał ideę wzniesienia pomnika kard. Wyszyńskiego, która pojawiła się krótko po jego śmierci (już 2 września 1981 r. został wpisany do rejestru komitet budowy tego pomnika)14. Kardynał Glemp poświęcił i odsłonił pomnik Prymasa Tysiąclecia przed kościołem Sióstr Wizytek w Warszawie 27 maja 1987 r. Przy tej okazji przywołał spuściznę swego poprzednika, mówił o jego zasługach dla budowania świadomości narodowej Polaków.\nJózef Glemp przyjmuje sakrę biskupią z rąk kard. Wyszyńskiego. Gniezno, 1979 r. (fot. EAST NEWS/Wojtek Łaski)\nArcybiskup Glemp szybko dał do zrozumienia, że pragnie kontynuować linię swego poprzednika. Ostrożna postawa prymasa w stanie wojennym była w duchu wskazań Wyszyńskiego o konieczności zachowania «tkanki Narodu»i ocalenia każdego ludzkiego życia. Przypomniał też jego publikacje ukazujące historię i teraźniejszość, kulturę ojczystą. Stwierdził, że nauczanie kard. Wyszyńskiego zawsze nawiązywało do konkretnej sytuacji i było związane z jego wizją życia narodowego, w którą włączał się Kościół w Polsce. Wspominał okres Wielkiej Nowenny. Wreszcie tak charakteryzował Prymasa Tysiąclecia:\n„On był zawsze pełen wiary, zawsze krzepiący innych, nigdy nieopuszczający rąk, mający otwarte oczy na wszystko, potrafiący się cieszyć, ale potrafiący także cierpieć. Cierpień Prymasowi Wyszyńskiemu nie brakowało. Zadawane były z wielu stron, z niespodziewanych czasem stron”.\nKardynał Glemp 5 czerwca 1987 r. poświęcił w warszawskiej archikatedrze św. Jana kaplicę z sarkofagiem Prymasa Tysiąclecia. Chodziło o:\n„przeniesienie doczesnych szczątków tej czcigodnej osoby do nowego miejsca, w którym łatwiej będzie nam się modlić”\n– mówił prymas w kazaniu wygłoszonym podczas Mszy św. poprzedzającej tę uroczystość15. Zwrócił szczególną uwagę na świętość i patriotyzm swego poprzednika:\n„Zmarły Kardynał Stefan Wyszyński, Prymas Polski, był postacią, która nie tylko imponowała swoim dostojeństwem, patriotyzmem, rozeznaniem sytuacji w kraju i na świecie, ale wyczuwamy w nim przede wszystkim świętość”.\nInicjator procesu beatyfikacyjnego\nNależy też podkreślić, że 20 maja 1989 r. kard. Glemp rozpoczął proces beatyfikacyjny prymasa Wyszyńskiego.\nOd marca 1979 r. współpraca Glempa z kard. Wyszyńskim miała inny, bardziej formalny i okolicznościowy charakter. Nadal jednak Prymas pozostawał dla młodego hierarchy wielkim autorytetem i wzorem, a zarazem kimś bliskim.\nPodczas publicznej sesji inauguracyjnej, która odbyła się w Gnieźnie, podkreślił, że życie Prymasa Tysiąclecia, obejmujące lata 1901–1981, przypadło na ważny okres dziejów Polski:\n„Osiemdziesiąt lat w XX wieku, w czasach ogromnych zmian i przewartościowań – oto bogactwo tego życia. Składa się na nie i okres zaborów, i okres zrywu niepodległościowego, i okres II Rzeczypospolitej, i czasy strasznej okupacji, i powojenne trudne czasy. Już samo wyszczególnienie tych okresów pozwala zauważyć, w jak bogaty kontekst życia społeczno-narodowego było wpisane to życie”16.\nZ kolei w pierwszą rocznicę rozpoczęcia procesu17, 20 maja 1990 r., prymas skierował do wiernych archidiecezji warszawskiej list, w którym zachęcał do powiadamiania o wszelkich znanych dokumentach i zdarzeniach z życia Wyszyńskiego. Informował, że gromadzone są świadectwa o łaskach doznawanych za jego wstawiennictwem. Dodajmy, że z inicjatywy kard. Glempa, z okazji jubileuszu czterechsetlecia stołeczności Warszawy (obchodzonego w 1996 r.), na ścianie archikatedry warszawskiej wmurowano tablicę ze słowami Prymasa Tysiąclecia:\n„Naród bez dziejów, bez przeszłości, staje się narodem bez przyszłości”18.\nTe słowa prymas Glemp traktował jak motto swego nauczania i przesłanie dla kolejnych pokoleń Polaków.\nPrezydent Lech Kaczyński dekoruje kard. Józefa Glempa Orderem Orła Białego, 2009 r. (fot. Instytut Prymasa Józefa Glempa w Inowrocławiu)\n1 M. Kindziuk, Kardynał Józef Glemp. Ostatni taki Prymas, Warszawa 2010, s. 78–79. Jeśli nie zaznaczono inaczej, także kolejne wypowiedzi kard. Józefa Glempa o prymasie Stefanie Wyszyńskim pochodzą z tej książki.\n2 J. Glemp, Słowo Boże nad Łyną. Wybór przemówień i homilii 1979–1981, Olsztyn 1991, s. 164.\n3 Ibidem, s. 199.\n4 Rozmowa autorki z kard. Stanisławem Dziwiszem.\n5 G. Weigel, Świadek nadziei. Biografia papieża Jana Pawła II, Kraków 2000, s. 528.\n6 Abp J. Glemp, „Przychodzę w duchu wielkiej przeszłości ku przyszłości”. Homilia podczas pierwszego spotkania z mieszkańcami Gniezna, Gniezno, 9 IX 1981 r., [w:] idem, Nauczanie pasterskie 1981‒1982, t. 1, Poznań 1988, s. 9. Podobnie abp Glemp wypowiedział się na Jasnej Górze: „On, zmarły Prymas, Stefan Kardynał Wyszyński, był dla mnie ojcem, nauczycielem, duszpasterzem”. Zob. idem, „W trosce o jedność Narodu”, Jasna Góra, 10 VII 1981 r., [w:] Człowiek niezwykłej miary. Ojciec Święty Jan Paweł II o kardynale Stefanie Wyszyńskim. Kardynał Stefan Wyszyński o sobie. Kardynał Józef Glemp o kardynale Stefanie Wyszyńskim, red. M. Plaskacz, A. Rastawicka, W. Wojdecki, Warszawa 1984, s. 147.\n7 Idem, Wielkim skarbem jest nasza Ojczyzna. Homilia wygłoszona podczas spotkania z Polakami w polskim kościele pod wezwaniem św. Stanisława, biskupa i męczennika, Rzym, 26 VII 1981 r., [w:] idem, Nauczanie pasterskie 1981–1982…, s. 26–29.\n8 Idem, Chciałbym być blisko tego, co się dzieje. Wywiad dla tygodnika „Polityka”. Rozmowę przeprowadził A. Krzemiński, Warszawa, 18 VII 1981 r., [w:] idem, Nauczanie pasterskie 1981–1982…, s. 26.\n9 Idem, Napełnijcie stągwie wodą, wypełnijcie je aż po brzegi (por. J 2,7). Homilia wygłoszona w uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej, Jasna Góra, 26 VIII 1981 r., [w:] idem, Z Jasnogórskiego szczytu. Homilie głoszone w uroczystości Maryjne (3 maja – 15 sierpnia – 26 sierpnia) 1981–2003, Częstochowa 2004, s. 16–17.\n10 Idem, W trosce o jedność Narodu…, s. 148.\n11 Idem, Wielkim skarbem jest nasza Ojczyzna…, s. 26–29.\n12 Zob. idem, Oby Chrystus Odkupiciel i Jego Niepokalana Matka znaleźli miejsce w duszy każdego Polaka. List do kapłanów i wiernych archidiecezji warszawskiej z okazji ingresu do archikatedry pod wezwaniem świętego Jana Chrzciciela w Warszawie, Warszawa, 24 IX 1981 r., [w:] Idem, Nauczanie pasterskie 1981–1982…, s. 65.\n13 Zob. M. Kindziuk, Historyczne i polityczne aspekty komunikacji społecznej prymasa Józefa Glempa w okresie przełomu w Polsce w latach 1981–1992, Warszawa 2019, s. 123–200.\n14 Więcej na ten temat w: Rok pracy Komitetu Budowy Pomnika Kardynała Stefana Wyszyńskiego, „Wiadomości Archidiecezjalne Warszawskie” 1982, nr 6 (72), s. 263–268.\n15 Tu i w następnym zdaniu: kard. J. Glemp, Kazanie z okazji poświęcania kaplicy-mauzoleum Kardynała Stefana Wyszyńskiego w archikatedrze św. Jana Chrzciciela, Warszawa, 5 VI 1987 r., [w:] idem, Nauczanie pasterskie 1987, Poznań 1991, s. 368.\n16 Archiwum Archidiecezjalne Warszawskie, kard. J. Glemp, Świętość to patrzenie na życie po Bożemu. Publiczna sesja inaugurująca proces beatyfikacyjny sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego w archidiecezji gnieźnieńskiej, Gniezno, 17 XI 1989 r.\n17 W katedrze warszawskiej w maju 1989 r. uroczyście został zaprzysiężony Trybunał Beatyfikacyjny. Dla usprawnienia prac, w październiku 1989 r., prymas powołał w Gnieźnie drugi Trybunał Beatyfikacyjny. Oba miały udowodnić heroiczność cnót Prymasa Tysiąclecia na etapach diecezjalnych.\n18 M.M. Drozdowski, Obrońca narodowego dziedzictwa, [w:] Caritati in iustitia. Dwadzieścia lat posługi prymasowskiej kardynała Józefa Glempa, red. S. Budzyński, I. Burchacka, A. Mazurek, A. Wieczorek, Warszawa 2006, s. 351. Zob. też S. Wyszyński, Bądźcie dumni z waszej przeszłości, [w:] J. Glemp, Z rozważań nad kulturą ojczystą, Warszawa 1998, s. 160–161: „Naród bez dziejów, bez historii, bez przeszłości, staje się wkrótce narodem bez ziemi, narodem bezdomnym, bez przyszłości. Naród, który nie wierzy w wielkość i nie chce ludzi wielkich, kończy się”.


tvgry.pl Komentarz Metal Gear Solid V i skradanie w otwartym świecie 04.09.2015 - Forum | GRYOnline.pl\ntvgry.pl Komentarz Metal Gear Solid V i skradanie w otwartym świecie\nKomentarz: Metal Gear Solid V i skradanie w otwartym świecie\ndlaczego przez pierwszą połowę materiału głos Kacpra leci w tle, a wstawki z nim samym wyglądają jak z marnie zrobionego playbacku? wygląda jakby materiał był marnie przygotowany lub zepsuty.\nKrótko - Najlepsza skradanka wszechczasów i po 20% gry mogę stwierdzić, że jedna z najlepszych gier wszechczasów (czy najlepsza ocenię na koniec). Mnogość opcji, otwartość misji, projekt terenów i baz, zabawki. No i fantastycznie dopracowany gameplay. Nigdy w sumie MGSa nie traktowałem jako typowej skradanki, bo wiadomo jak ten cały gameplay wyglądał (walki z bossami i tysiące cutscenek z super fabułą). Z kolei teraz w nowej części jak na razie po 20 godzinach nie widzę tu praktycznie MGSa, ale genialną skradankę. Czy to minus? Na pewno dziwne odczucie, ale minus to nie jest. Ale w sumie tyle ile przeszedłem na razie to odblokowywanie elementów gry itd., więc pewnie to się rozwinie niedługo jakoś mocniej. Mimo, że mam Big Bossa cały czas na środku ekranu to muszę powiedzieć, że bardzo mało go w tej grze. Siedzi cicho i głównie słucha to co mówią inni.\nW tym materiale jak i wczoraj w przypadku filmu Jordana o MGS tez miałem taki problem gdzie głos słychac do połowy a póżniej cisza i gameplay. Po odświeżeniu strony już było ok i komentarz trwał do końca materiału :D\n@dendriche mi też coś się psuje, spróbuj innej przeglądarki.\nNadal jest problem z dźwiękiem, Kacper żegna się w 3:28. ;_; Gambri jakieś nowe info na ten temat? Jakieś ETA naprawy?\nKtoś zaliczył niezła wpadkę przy montażu? xd Coś jest zdecydowanie nie tak z dźwiękiem, nie spójny z obrazem i zresztą Kacper się żegna w połowie materiału, naprawcie to ;_;\nU mnie na Firefoxie wszystko działa poprawnie, wszystkie filmiki, bez żadnych odświeżań itp. Na pewno nie macie nic zwalonego z przeglądarką?\nNa Chromie działa, na Firefoxie słabo. Może to jakiś urok Windowsa 10, bo już mi pomysłów brakuje.\nGra jest calkiem spoko, duzo gameplaya a malo typowego dla Kojimy pitolenia o niczym, wiec plus.\nZgadzam sie ze wszystkim co powiedziano na filmiku.\nJedyne czego do konca nie moge obczaic to oceny po misji. Skradam sie ladnie, usypiam, uzywam fultona, nie wywoluje alarmu- B. Dalem sie zauwazyc, wszystkich wystrzelalem, alarm wyje, odbijam wieznia i uciekam- A. Cos tu chyba nie gra.\nU mnie też "ni ch***". Odświeżałem normalnie i po przez Ctrl+R/Ctrl+F5. Włączałem i wyłączałem Firefoxa. Próbowałem oglądać zarówno w SD jak i MOB. Bez zmian. Filmiki nie ładują się, a jak już, to po 2-3 minutach dźwięk ucieka a potem leci gamepley bez tła. :(\nZauważyłem jednak coś dziwnego ... Flesh działa normalnie. Reszta, komentarz odnośnie MGSV, Mad Max, Act of Aggression "lecą" z w/w problemami. :(\nMoże to zależy od długości filmu?\nU mnie tvgry od kilku dni nie działa dobrze. Albo nie mogę oglądnąć filmu do końca, albo jak tutaj w połowie filmu kończy się dzwięk.\nNaprawdę jesteś dobry w tym co robisz Kacper i to widać oby tak dalej ,no a sama gra istne cudo mało takich gier no cóż ... i tyle\nJedyny zarzut jaki mam do tej gry na ten moment to mała ilość cutscenek z których słynie seria. Fabuła jest strasznie rozciągnięta i nie ma już takiego napięcia jak w poprzednich częściach.\nGameplay oczywiście świetny i gra się bardzo fajnie. Jest dużo możliwości w jaki sposób możemy rozegrać daną misję i samo skradanie daje dużą frajdę.\njak bedziesz we Wrocku, to masz u mnie browar za ten tekst!\nRób więcej tak dobrych komentarzy.\nWitaj Kacper świetny Materiał jak zawsze. Mam pytanie i proszę o szybkie info.\nU mnie w Gorzowie WLKP nigdzie nie mogę kupić MGS Phantom Pain w pudełku. Oczywiście wersja PC\nJest wo gule gdzieś ta wersja do kupienia czy pozostaje mi jedynie wersja cyfrowa do kupienia.\nOprócz Stema bądź Allegro gdzie mogę nabyć klucz ?\nJa jestem zwolennikiem tradycyjnych wersji pudełkowych a nie dystrybucji cyfrowej.\nWersja pudełkowa i tak nie zawiera gry na płycie i trzeba ją ściągać ze ze steama. Powiem tylko, że na allegro jest jedno kup teraz za 179zł klucz Nvidii. Bardzo opłaca się wziąć, bo gra i tak po tyle chodziła jak były ogólnodostępne egzemplarze, albo czekać na kolejny napływ kluczy Nvidii i drugi nakład za jakieś 2 tygodnie. Obecnie ceny powyżej 200zł i już ledwie dostepne, więc zależy od ciebie i twojej chęci zagrania już teraz.\nPuci3104 Wielkie dziękuje za tak szybką odpowiedz . Jasne że chce zagrać jak najszybciej he heh\nCeny kluczy faktycznie są kosmiczne. Tak czy owak mam teraz jasność co do całej sprawy dziękuje\nPuki co idę dalej się zastanawiać :P Miłego grania dla osób które maja już nowego MGSA.\nGratki Kacper. Masz łeb na karku. Materiał świetnie punktujący zalety MGSa. Powoli stajesz się ekspertem w temacie gier.\nTo polecam kupić ten klucz za 179 jak chcesz zagrać jak najszybciej, bo jak ktoś bardzo zainteresowany zobaczy to pewnie momentalnie weźmie. Ceny drugiego nakładu pewnie nie zejdą poniżej tej ceny, a wątpię aby ta gra szybko staniała.\nEdit: Wróć już ktoś kupił minute temu :P\nJa na kinguin kupiłem nvidia voucher za ok. 150. Gra jest kapitalna od wtorku nie robię nic tylko infilrtuję bazy :>\nDokładnie spóźniłem się o minutę :P Następnym razem na-pewno się uda.\nMi się udało nabyć nvidia voucher za równowartość 40zł :D\nWitam i pozdrawiam wszystkich SNEJKÓW. Zgadzam sie z Kacprem w 100% czysta radosc i cwiczenie cierpliwosci. Ostatni raz mialem taka frajde grajac w MGS3 Snake Eater. A tak dla ciekawostki kupilem gre dopiero dzisiaj po ostatnich przygodach z preorderem Wiedzmina 3 w Game.uk (dostalem gre tydzien po premierze). Dzisiaj od rana gra byla niedostepna w Londynie ja moja kopię kupilem wyciagnieta z konsoli w sklepie tylko dlatego ze sprzedawca byl fanem MGS.\nMysle ze za tydzien CEX-y beda zawalone kopiami uzywek MGS5 poniewaz tak jak rozmawialem ze sprzedawca z GAME wiekszosc ludzi kupila gre na fali niedosytu dobrych gier na PS4 i calej otoczki medialnej a prawda ze gry z tej serii albo sie pokocha od pierwszego zagrania albo nienawidzi i nigdy sie do niej nie wraca. Tak czy siak zycze wszystkim fanom gier Mistrza Hideo kupe zabawy i do zobaczenia online.\nPs. Pozdrowienia dla calej redakcji robicie kawal dobrej roboty oby tak dalej.\nU mnie też tak było, że jego gadka kończy sie w połowie gdzieś. I to po... deinstalacji Flasha.\nTo może być kompletna skradanka, godna najlepszych splinter cellów, trzeba ją sprawdzić\nOna nie jest godna najlepszych Splinter Cellów. Przy MGSV taki Chaos Theory to duża gierka indie. I mówię to naprawdę szczerze jako olbrzymi fan serii Splinter Cell i gatunku skradanek. W tej grze jeśli chodzi o skradanie nie brakuje nic.\na prawda ze gry z tej serii albo sie pokocha od pierwszego zagrania albo nienawidzi i nigdy sie do niej nie wraca.\nNo właśnie z MGSV jest inaczej. Mało tutaj MGSa, a jest to wybitna skradanka. Odnośnie poprzednich części to stwierdzenie było prawdziwe, tutaj nie ma już większej racji bytu.\n** PYTANIE ** Czy w tej grze są tylko misje typu: infiltracja bazy i wydostanie więźnia? Bo do tej pory mam wrażenia że tylko takie misje tam są (gry jeszcze nie kupiłem).\nMisji pobocznych jest sporo rodzajów: ekstrakcja żołnierza, zniszczenie oddziału czołgów, czyszczenie pól minowych, ratunek zakładnika, pomoc naszemu żołnierzowi i pewnie będzie jeszcze kilka rodzajów. Misje są czasami umieszczone w tym samym miejscu, ale nigdy nie powtarza się ten sam rodzaj misji w tym samym miejscu.\nMisje główne z kolei to oczywiście głównie infiltracja bazy i tam w środku mamy już różne cele do wykonania, ale są też inne rodzaje misji, których nie chcę spoilerować, także nie odczuwa się ani trochę znużenia, a czas przy tej grze mija niemiłosiernie szybko (usiadłem dziś koło 8:30, a nim się obejrzałem jest prawie 11). Wydaje mi się, że różnorodność jest zadowalająca jak na razie (20% gry ukończone), bo jednak mimo powtarzalnyc celów misji to podejście do różnych miejsc jest różne i nie odczuwa się monotonii. Dodatkowo w grze mamy wybory moralne podczas misji co dodatkowo urozmaica grę.\nMam jakieś 14 godzin w tej grze i muszę przyznać że zabawa jest Przednia. Naprawdę zaje***ta gra. Polecam :)\nPanowie, a gdzie recenzja?\nNie dostali chyba egzemplarza przed premierą, a żeby porządnie ograć i ocenić potrzeba kilkadziesiąt godzin, także miej wyrozumiałość. I tak teraz niemal nie ma egzemplarzy dostępnych do kupienia, więc nie muszą się tak bardzo mocno spieszyć. Ja szczerze zastanawiam się czy dycha czy 9,5 będzie. Dla mnie na razie jest coś na poziomie 97/100 po 25 godzinach, a gra się jeszcze tak naprawdę nie rozkręciła, bo większość rzeczy to odblokowywanie elementów gry, więc pewnie ocena pójdzie w górę\nSuper materiał Kacper ;) Co byś powiedział na filmiki w low key, gdy mowa o skradankach ? W końcu chcemy pozostawać w cieniu.\nFajny materiał - widać, że Kacper zna się na temacie, a wszyscy fani skradanek powinni być zadowoloni, że kolejny raz otrzymali dobrą grę z tego gatunku.\nCoś się posypało?! Dźwięk minął się z video. Kacper żegna się w 3-4min a materiał leci...\nMi tak sie zrobiło po deinstalacji flasha. To niedopracowany player, który niekorzysta prawidłowo z html5\nSuper materiał. Jak zwykle filmik Kacpra jest na bardzo wysokim poziomie. Swoją drogą - kiedy kolejny 'Dekonstruktor'? :)\nPrzecież jest minimapa. Podczas przeglądania mapy trzeba wcisnąć trójkąt.\nKolejny świetny materiał Kacper! :)