Tagged jak powiększyć dom, kredyt remontowy, pożyczka na rozbudowę domu, więcej przestrzeni w starym domu\t Październik 31, 2018\nSandały trekkingowe — czyli wygoda w górach Grudzień 11, 2018\nPrzodem czy tyłem do kierunku jazdy? Listopad 16, 2018\nMikołajki z przymrużeniem oka! Jakie śmieszne prezenty wybrać? Listopad 6, 2018\nSkarpetki na prezent Listopad 1, 2018\nPowiększenie domu Październik 31, 2018\nWybór perfekcyjnej sukni ślubnej Październik 23, 2018\nJak kupować narożniki rozkładane? Poradnik Październik 19, 2018\nJakie skarpety kupować Wrzesień 24, 2018\nKołderka obciążeniowa – jak działa i kto może jej używać? Wrzesień 11, 2018\nSukienki ślubne zachwycają wieloma krojami, odcieniami, zdobieniami i materiałami. Kluczowy jest jednak wybór sukni, która będzie pasowała do sylwetki, karnacji...


Jaką rolę w rolnictwie odgrywa silnik hydrauliczny? | Pojazdy rolnicze\nHome/Porady/Jaką rolę w rolnictwie odgrywa silnik hydrauliczny?\nSilniki hydrauliczne, o których tu mowa, stały się popularne w XX wieku. Silnik hydrauliczny, a przede wszystkim hydraulika siłowa, miała swój początek już wiele wieków temu. Natomiast jej rozwój nastąpił dopiero w XX wieku. Przede wszystkim przyczyniła się do tego druga wojna światowa. Technologia „poszła” w zadziwiającym tempie do przodu. Cały czas ulepsza się silniki hydrauliczne, a zastosowanie ich jest wszechstronne. Między innymi są wykorzystywane w przetwórstwie, transporcie czy też wreszcie w rolnictwie, które to w ostatnim czasie ma dużo nowoczesnych udogodnień w kwestii technologii wykorzystującej hydraulikę. Teraz bez tych zalet jakie oferuje silnik hydrauliczny, nie jest do pomyślenia jak mogłaby funkcjonować dziedzina gospodarki, którą jest rolnictwo, ale również w innych dziedzinach. Poniżej przedstawiamy wykorzystanie silnika hydraulicznego oraz jego zastosowanie w rolnictwie.\nZasada działania hydrauliki\nGłówną dziedziną hydrauliki, która zyskała największą popularność to hydraulika siłowa. Jej główną rolą jest przede wszystkim wykorzystywanie elementów hydrauliki. Od projektowania do używania jej poszczególnych funkcji w maszynach. Układ hydrauliczny to przede wszystkim struktura, która umożliwia wspólne działanie wszystkich elementów wchodzących w skład bloków hydrauliki, za pośrednictwem przekazywanej energii z jednego elementu na kolejny element zespołu hydraulicznego. Umożliwia on również sterowanie układem w bloku zamkniętym za pośrednictwem tak zwanej cieczy hydraulicznej. Praca takiego układu polega na sterowaniu przepływem cieczy, poprzez wymuszenie jej przepływu do odpowiednich bloków hydraulicznych. Taka substancja porusza wykorzystując moc pompy, z której to siła pochodzi od siłowników. Także czasami zamiast siłowników są wykorzystywane cylindry hydrauliczne.\nGłówne elementy hydrauliki to :\nW rolnictwie widać zapotrzebowanie na elementy hydrauliki, a przede wszystkim na silniki hydrauliczne, które są wykorzystywane w maszynach rolniczych. Są odpowiednie sterowniki zajmujące się sterowaniem układów hydraulicznych. Ułatwia to głównie szybkość pracy, wydajność. Poprawia i usprawnia pracę każdego rolnika. Takie maszyny mogą być niezależne i funkcjonować w każdych warunkach, dlatego że nie zależą w głównej mierze od źródła prądu. Za pośrednictwem hydrauliki, możemy dokładnie regulować szybkość podnoszenia się i opadania elementów chwytających, obrotów korpusu, głowic (ruchy liniowo, obrotowe), czy też samej maszyny. Istnieje w tych elementach hydraulicznych odpowiednie zabezpieczenie przed przeciążeniem. Dużą zaletą tych układów jest wykorzystanie ich energii do zasilania odbiorników zewnętrznych: ruchów roboczych maszyny rolniczej. Silnik hydrauliczny zmienił świat, zrewolucjonizował maszyny – nie tylko rolnicze.


Atrakcje i premiery w kinie Forum - Bolesławiec - istotne.pl\nAtrakcje i premiery w kinie Forum\nfot. bok-mcc Od piątku, 4 września, dwie premiery „Transporter: Nowa moc” i komedia „Szkolna imprezka”. Dla dzieci „Barbie: Rockowa księżniczka”. Prezent dla widzów od firmy Aflofarm żelki Rutinacea Junior na wybranych seansach. Promocja trwa do wyczerpania zapasów.\n2015-09-04 17:17 istotne.pl Redakcja bok-mcc, kino forum\nW filmie „Transporter: Nowa moc” najlepszy kurier samochodowy świata, były agent specjalny Frank Martin otrzymuje nowe zlecenie. Wynajęty przez piękną Annę i jej trzy seksowne towarzyszki, szybko odkrywa, że stał się marionetką w rękach przebiegłej femme fatale. W najeżonej niebezpieczeństwami misji na malowniczej Francuskiej Riwierze nie zatrzyma go żaden człowiek, ani żadna z zasad transportera!\n„Szkolna imprezka”, to doskonała komedia, która uczniom pozwoli przez dwie godziny zagościć w szkole, o jakiej marzą, a starszym widzom – przekonać się, czy rzeczywiście tęsknią za latami nauki. Film nie tylko zbiera pozytywne recenzje krytyków, ale też jest laureatem wielu nagród, w tym na prestiżowym festiwalu komedii w Monte Carlo. Ze śmiechu może Was rozboleć brzuch!\n„Barbie: Rockowa księżniczka” - tym razem piękna Barbie udowodni nam swój wielki wokalny talent. Jej przygody pokażą nam, że jeśli naprawdę czegoś pragniemy, marzenia się spełniają!\nDrugi tydzień na ekranie wyświetlamy „Żyć nie umierać” z Tomaszem Kotem w roli głównej oraz „Hitman: Agent 47” oparty na cieszącej się ogromną popularnością serii gier komputerowych.\nSzczegółowy program i rezerwacje na bolesławieckiej stronie kina Forum.


Wiosna, a więc na bazarku pojawiła się młoda botwinka! Uwielbiam! Za kolor, za smak, za prostotę wykonania. Czasami robię też „oszukany barszcz ukraiński” tzn. zupę botwinkową z fasolą. Dla mnie pycha!\nDziś przepis na klasyczną, przepyszną zupkę, wprost idealną na dzisiejszą, paskudną pogodę za oknem.\n- 1 duży pęczek botwinki (lub 2 mniejsze)\n- 3 szt. niedużych buraków\n- 1 szt. pietruszki\n- sok z cytryny lub ocet\n- 1-2 domowe bulionetki\nBuraki szorujemy, zalewamy wodą i gotujemy ok. 1 h do miękkości. Gdy będą miękkie wyjmujemy je, ostudzamy, obieramy i kroimy dowolnie (np. w półtalarki). Odstawiamy na bok\nW czasie gotowania buraczków przygotowujemy inne warzywa.\nBotwinkę myjemy dokładnie. Ja odcinam małe buraczki i dokładnie je szoruję. Natomiast liście i łodyżki dokładnie płuczę i osuszam za pomocą wirówki do sałaty. Następnie kroje je w paski.\nMałe buraczki osuszamy, obcinamy korzonki i następnie kroimy w talarki.\nMarchewkę, pietruszkę oraz seler obieramy i kroimy w dowolne kawałki (np. na pół). Wrzucamy do garnka i zalewamy wodą. Dorzucamy liście laurowe i ziele angielskie. Gotujemy do miękkości warzyw.\nGdy warzywa będą miękkie wyjmujemy je z zupy i odstawiamy na bok. Wrzucamy ziemniaki i gotujemy je na w pół miękko, po czym dodajemy małe buraczki od botwinki pokrojone w talarki. Dokładamy domowe bulionetki i gotujemy ok. 10 minut.\nPo tym czasie dorzucamy do garnka poszatkowane liście i łodygi botwinki. Gotujemy ok. 5-10 minut. Dorzucamy ugotowane, pokrojone buraki, gotujemy chwilę razem, po czym dodajemy sok z cytryny albo ocet (żeby zupa nie straciła swojego pięknego koloru).\nSolimy i pieprzymy do smaku. Możemy dodać kwasek cytrynowy i cukier, aby nadać zupie smak słodko-kwaśny. Możemy doprawić maggi.\nZagęszczamy zupę. Do szklanki dodajemy ok. 1-2 łyżek mąki i dolewamy trochę wody. Dokładnie mieszamy, po czym dodajemy do zupy i dokładnie mieszamy. Zagotowujemy.\nŚmietanę (ilość wedle uznania) przelewamy do szklanki. Dodajemy kilka łyżek gorącej zupy, dokładnie rozprowadzamy, po czym dodajemy do garnka z zupą. Mieszamy i zagotowujemy.\nZupę zdejmujemy z ognia i doprawiamy koperkiem.\nPodajemy samą, lub np. z jajkiem.\nJeśli ktoś lubi jajka, tak bardzo jak mój T., możemy pobawić się i stworzyć słoneczko z jajek ;)\nBotwinka Obiad Zupa


SercezWegla.pl Największe Forum Górnicze w Polsce :: Zobacz temat - Zatwierdzenie - specjalność górnicza.\nSercezWegla.pl Największe Forum Górnicze w Polsce Strona Główna » Kopalnie, Firmy, Przyjęcia, Informacje » Edukacja górnika » Zatwierdzenie - specjalność górnicza.\nZatwierdzenie - specjalność górnicza.\nPracuję w: -\n§ 648. 1. Odstęp między:\n1) krawędziami zestawu transportowego z transportowanym ładunkiem a obudową\nwyrobiska, ociosem, odrzwiami lub maszynami i urządzeniami,\n2) mijającymi się zestawami transportowymi wraz z transportowanym ładunkiem – wynosi nie mniej niż 0,25 m.\n2. Odstęp między krawędziami najszerszego środka transportowego kolejek\npodwieszonych a obudową wyrobiska, ociosem, odrzwiami lub maszynami\ni urządzeniami wynosi nie mniej niż 0,4 m.\n3. W miejscach załadunku i rozładunku odległość między krawędziami najszerszego środka transportowego a obudową wyrobiska, ociosem, odrzwiami lub maszynami i urządzeniami wynosi nie mniej niż 0,8 m.\n4. W układach transportu kolejkami podwieszonymi odległość od spągu do dolnej\nkrawędzi środka transportowego lub transportowanego materiału wynosi nie\nmniej niż 0,3 m.\nPracuję w: KWK Murcki-Staszic\nOUG Gliwice 6.11.2017 Dozór ruchu specj. górnicza\n1. Skąd Pan jest, po co Pan przyszedł\n3. Jakie warunki muszą być spełnione, żeby osoba fizyczna została zatrudniona na kopalni\n4. Minimalna wysokość wyrobiska korytarzowego\n5. Dopuszczalne zawartości metanu w wyrobisku (co robimy kiedy jest 2%, 5% i z nowych przepisów 3%)\n6. Dla jakich robót opracowywuje się projekt techniczny (z nowych przepisów)\n7. Na podstawie czego wykonuje się prace strzałowe - wymienić metrykę strzałową, dokumentacje strzałową i opisać co znajduje się w metryce strzałowej + kto zatwierdza\n8. Wymienić zagrożenia naturalne w zakładach górniczych - klasy, stopnie, kategorie (zgodnie z nowymi przepisami)\n9. Jakie obostrzenia w strefach szczególnego zagrożenia tąpaniami\n10. Zabezpieczenia przenośnika taśmowego + gdzie znajdują się czujniki temperatury\nPracuję w: ZG Sobieski\nWysłany: Śro 08 Lis, 2017\nOUG Katowice - 7.11.17\n1.Skad Pan jest (zakład, stanowisko, staż pracy) i po co Pan przyszedł?\n2.Podstawowe akty prawne\n3. Co Pan zrobi jako osoba dozoru podczas wypadku na swojej zmianie\n4. Miejsca zapoczątkowania wybuchu pyłu węglowego + sposoby zabezpieczania tych miejsc\n5. Na podstawie czego wykonujemy roboty strzałowe?\n6. Co to jest pożar?\n7. Kto wyznacza strefy szczególnego zagrożenia tapaniami i na podstawie czego?. Obostrzenia w tych strefach.\n7. Plan ruchu\n8. Do czego wykonujemy projekty techniczne?\nPracuję w: KWK Piekary\nOddział: WOW - wentylacja\nWysłany: Czw 09 Lis, 2017\nPanowie ile w praktyce czekaliście na odpowiedź z WUGu z terminem egzaminu, i jaki to był czas oczekiwania na sam egzamin?\nWysłany: Pią 10 Lis, 2017\nPapiery składane pod koniec września. List z terminem przyszedł 11 października a sam termin wyznaczony na 7 listopada\nPracuję w: kwk ROW\nWysłany: Śro 15 Lis, 2017\nCzy mógłby mi ktoś powiedzieć czy istnieje funkcja nadgórnika w kopalniach ? Mianowicie chodzi mi o to czy po zrobieniu zatwierdzenia w spec. górnictwa podziemnego powinno się obejmować stanowisko nadgórnika czy odrazu wskakuje się na stanowisko sztygara ?\nPracuję w: Tauron Wydobycie S.A.\nOddział: ZG Brzeszcze\nWysłany: Wto 21 Lis, 2017\nnie ma już nadgórnika. W nowych przpisach funkcjonuje już pojęcie 'osoba dozoru' (nadgórnik + sztygar w jednym)\nOficjalnie nie,w praktyce po zatwierdzeniach masz miesiąc lub trzy miesiące (w zalezności od KWK,stażu pracy) tak zwanego stażu (czyli jakby nadgórnik). Śmigasz na rano z kierownictwem po oddziałach/ oddziale i uczysz się na czym polega na prawdę praca sztygara. Po tym czasie już prowadzisz zmianę sam\nWysłany: Czw 23 Lis, 2017\nWymieniając akty prawne trzeba podawać z łącznie z datami "...z dnia 2 sierpnia..."? Należy znać akty prawne z zakładki "Wymagana wiedza w zakresie prawa" gdzie jest ich 53, co dla mnie jest chyba niemożliwe do nauczenia :O\nCzy też akty normatywne ogłoszone, gdzie doszukałem się chyba koło 14\nCzęsto padające pytanie "po co Pan przyszedł? ma ukryte "drugie dno"? Można się na tym wyłożyć?\nJa mam pytanie do rozporządzenia dotyczącego zagrożeń naturalnych.\njak bym miał wymienić to wymieniłbym tą nazwe:\nRozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie zagrożeń naturalnych w zakładach górniczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1702, z późn. zm.)\nAle http://www.wug.gov.pl/prawo/zagrozenia w A10. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 czerwca 2017 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie zagrożeń naturalnych w zakładach górniczych (Dz. U. poz. 1247) jest zapisane że wchodzi w życie 1 lipca 2017r.\nCzy może trzeba dodać to:\n§ 1. W rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie zagrożeń naturalnych w zakładach górniczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1702 i 2204 oraz z 2016 r. poz. 949) § 44 otrzymuje brzmienie: „§ 44. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2017 r.”\nJak poprawie wymienić to rozporządzenie? jak wiemy zagrożenia się troche pozmieniały wg starego rozporządzenia\nKoledzy pomocy, nie mogę znaleźć odpowiedzi na pytanie:\nOcena ryzyka zawodowego w miejscach i na stanowiskach pracy?\nEgzamin 05.12 OUG KATOWICE, doz spec. górnicza\n1. Jaka kopalnia, po co Pan przyszedł\n4. Po której stronie w wyrobisku z trakcją el. ma być rurociąg do odmetanowania (podchwytliwe, po ŻADNEJ)\n5. Masz wyrobisko 1000m, zagr IV kat zagr metan i klasa B zagr wybuchem pyłu węglowego. Jak zabezpieczyć i gdzie to wyrobisko\n6. co robimy przy 2,3 % metanu\n7. Otwory wiertnicze - kiedy wykonujemy otwory badawcze, od jakiej długości otworu wymagany jest projekt techniczny, a co wymagane jest poniżej tej długości.\n8. Wymienić i sklasyfikować wszystkie zagrożenia\n9. Likwidowanie niewypału - postępowanie\n10. Zagrożenie klimatyczne\nWysłany: Nie 17 Gru, 2017\nEgzamin 11.12.2017 OUG Rybnik, specjalność górnicza, kwalifikacje osoby dozoru, p. 305\n1. Akty prawne\n2. Zagrożenie naturalne z wyszczególnieniem rozporządzenia które to reguluje\n3. Mapa (skala, uskoki, nachylenie pokładu, system eksploatacji, krawędzie pokładów, prądy powietrza itd)\n4. Odległości na przenośnikach + pyt o odległość taśmy dolnej do spągu ( nie może dotykać spągu)\n5.Podział zapór przeciwwybuchowych + rozmieszczenie\nPolecam przed egzaminem udać się do urzędu i pogadać o możliwych ewentualnych pytaniach. Panowie dysponują zagadnieniami.\nPracuję w: pniowek\nWITAM, chciałbym przystąpić do egzaminu OUG w Rybniku na dozór elektryczny. Czy ktoś z Was miał niedawno taki egzamin i jakie PYTANIA pojawiły się na owym egzaminie???? Z góry dzięki za odpowiedzi POZDRAWIAM


Pogoda Buteiky godzinowa ⇒ Dokładny Meteogramy • Wykresy pogody w Buteikach na METEOPROG.PL\nPogoda w Buteikach\nHourly weather forecast in Buteikach\nPogoda Buteiky – prognoza pogody na dzisiaj, na jutro, na tydzień, na miesiąc. Wychodząc z domu albo planując podróż, warto sprawdzić prognozę pogody, żeby nie znaleźć się w niezręcznej sytuacji bez parasola albo lekko ubranym w chłodną pogodę.\nPrognoza pogody Buteikach dzisiaj pomożemy sprawdzić temperaturę powietrza, prawdopodobieństwo opadów, otrzymać informacje dotyczące prędkości i kierunku wiatru, ciśnienia atmosferycznego i wilgotności powietrza, i jak te wskaźniki będą zmieniać się w ciągu dnia.\nPogoda v Buteikach na tydzień, na 10 dni albo na miesiąc pokazuje tendencje zmian pogody w ciągu kilka dni. Wykresy pogody, prawdopodobieństwo wystąpienia opadów i ciśnienie atmosferyczne pokazują ścisłą sytuację pogodową na 3, 10, 14 dni albo na miesiąc. Duży zakres danych na stronie – Temperatura powietrza, kierunek i prędkość wiatru, zachmurzenie, typy opadów i je intensywność w Buteikach - pomożemy Ci zorientować się w sytuacji pogodowej. Także możesz znaleźć informacje o wschodzie i zachodzie słońca, długości dnia i fazie Księżyca.\nDzięki ludzikom w naszym serwisie możesz zdecydować „jak ubrać się”, brać ze sobą parasol czy okulary przeciwsłoneczne w zależności od prognozy pogody. Codzienna prognoza pogody w Buteikach pomoże Ci nie przeziębić się jeśli wieczorem nastąpi ochłodzenie albo wzmoże się wiatr.\nPogoda długoterminowa Buteiky – ścisła i szczegółowa prognoza pogody na dzisiaj, jutro i dwa tygodnie. Także istnieje funkcja pogoda w Buteiky tylko na weekend, żeby zaplanować wypoczynek. Dane pogodowe ze stacji synoptycznych przetwarzane są co godzinę – to daje możliwość udostępnienia najbardziej ścisłej prognozy pogody, w tym godzinowej.\nDokładna pogoda godzinowa w Buteikach i meteogramy\nButeiky: Pogoda po godzinach\n+17°C +18°C 0 mm 748 mmHg 42% 2 m/s\n+9°C +10°C 0.5 mm 745 mmHg 88% 1 m/s\n+9°C +10°C 0.5 mm 744 mmHg 91% 1 m/s\n+9°C +10°C 0.5 mm 744 mmHg 93% 1 m/s\n+9°C +10°C 0.5 mm 744 mmHg 94% 1 m/s\n+8°C +9°C 0.5 mm 744 mmHg 95% 1 m/s\n+8°C +9°C 0.5 mm 744 mmHg 96% 1 m/s\n+8°C +9°C 0.5 mm 745 mmHg 96% 1 m/s\n+7°C +8°C 0.5 mm 745 mmHg 96% 1 m/s\n+7°C +7°C 0.2 mm 745 mmHg 96% 2 m/s\n+7°C +7°C 0.2 mm 745 mmHg 95% 2 m/s\n+6°C +6°C 0.2 mm 745 mmHg 95% 2 m/s\n+6°C +5°C 0.2 mm 746 mmHg 91% 3 m/s\n+7°C +7°C 0.2 mm 746 mmHg 90% 3 m/s\n+9°C +8°C 0.7 mm 746 mmHg 82% 5 m/s\n+8°C +7°C 0.7 mm 746 mmHg 87% 4 m/s\n+6°C +5°C 1.1 mm 746 mmHg 93% 4 m/s\n+6°C +5°C 1.1 mm 745 mmHg 95% 4 m/s\n+6°C +5°C 1.1 mm 745 mmHg 96% 4 m/s


wykonawca - masterdecor\n31 maja, 2021 31 maja, 2021 Karolinaarchitekt, beton, doradztwo, podział płyt, wnętrze\nJak wykonać podzielenie na płyty na już położonym betonie dekoracyjnym. Gruntujemy ścianę, zamykając zbytnią chłonność podłoża. Aplikujemy tynk w warstwie wstępnej Wyznaczamy za pomocą taśmy malarskiej kształt fugi i jej szerokość. Malujemy ciemno szarąContinue reading\n26 września, 2020 26 września, 2020 Karolinaarchitekt, beton, doradztwo, podział płyt, wnętrze\nŚcianka z betonu dekoracyjnego to ciekawy akcent w przestrzeni domu. Mamy do wyboru kilka sposobów na wykonanie dekoracji z betonu jako efekt jednolitego tynku oraz z wyodrębnieniem dowolnych kształtów płyt. Najbardziej popularną metodą jest uzyskanieContinue reading\n25 września, 2020 27 września, 2020 Karolinaarchitekt, beton, doradztwo, podział płyt, wnętrze\nEfekt płyt betonowych przy użyciu tynku dekoracyjnego uzyskamy na kilka sposobów, pierwszy efekt z cienką fugą wypełnioną zabarwionym na ciemny kolor betonem po rozcieńczeniu. Na powierzchni betonu dekoracyjnego wygładzoną i zaimpregnowaną rozrysowujemy linie, na którejContinue reading\n29 września, 2018 26 września, 2020 Karolinaarchitekt, beton, doradztwo, podział płyt, wnętrze\nDla projektantów wnętrz przygotowaliśmy strefę w której można zobaczyć panele ekspozycyjne, palety kolorów, próbki. Dysponujemy biblioteką tekstur wypraw betonowych. W ramach współpracy oferujemy: Dostęp do plików tekstur, katalogu kolorystycznego, próbek materiałów oraz ciekawych propozycji opracowanychContinue reading


Miller „zdumiony” słowami Czarzastego. „To język PiS” - Nowa Lewica Razem - rp.pl\nAktualizacja: 20.01.2020, 09:00\nEuropean Union 2020 - Source : EP/ Fred MARVAUX\n- Z dużym zdumieniem usłyszałem parę dni temu przewodniczącego (Włodzimierza) Czarzastego, który powiedział, że zadaniem europarlamentarzystów SLD jest robienie wszystkiego w Parlamencie Europejskim, żeby Polacy nie utracili szansy otrzymywania środków - powiedział były premier Leszek Miller.\nCzarzasty w piątek był pytany w Polsat News, dlaczego dwóch europosłów Lewicy - Bogusław Liberadzki i Marek Balt - nie zagłosowało za rezolucją ws. praworządności w Polsce. Eurodeputowani tłumaczyli, że byli przeciwni wiązaniu funduszy unijnych z praworządnością. - Doktryna SLD za którą odpowiadam brzmi następująco: europosłowie mają dbać przede wszystkim o to, żeby Polakom nie zostały zabrane pieniądze z jakiejkolwiek przyczyny. To, że mamy zły rząd PiS-owski i pana Kaczyński to jest jedno, ale Polki i Polacy to jest zupełnie inna sytuacja. Taką wykładnię dostali nasi europosłowie - mówił Czarzasty.\nLeszek Miller, który głosował za rezolucją, powiedział w poniedziałek w RMF FM, że „z dużym zdumieniem” przyjął słowa Czarzastego.\n- To jest język, którym posługuje się Prawo i Sprawiedliwość, że niezależnie co się dzieje w Polsce, jakie są zastrzeżenia do reform w Polsce albo tzw. reform, niezależnie od tego, jak następuje odejście od trójpodziału władzy, my wszyscy w Parlamencie Europejskim mamy na to zamknąć oczy i udawać, że się nic nie stało - stwierdził.\n- Unia musi dbać o swój budżet, on pochodzi ze składek wszystkich państw członkowskich. Musi mieć również ocenę praworządności w tych wszystkich krajach. Jeżeli ma zastrzeżenia, to musi o tym wyraźnie mówić - zaznaczył były premier.


Żyjąc w dwudziestym pierwszym wieku - wszelki standardowy mieszkaniec Polski winien zorientować się w dzisiejszych sposobnościach podróżowania i wygodach prędkiego przenoszenia się. Polscy obywatele coraz częściej wybierają się w inne kraje, niekoniecznie w kwestiach zarobkowych, lecz również po to, aby z pasją odkryć nieznane dotychczas umiejscowienia.\nWyjazd spędzony nad polskim morzem jest dla mnóstwa ludzi świetną opcją i raz do roku decydują się tam zaplanować choćby parę dni. Nie da się ukryć, że całe pomorze ma rewelacyjny urok i swobodnie od pory roku chce się tam przyjeżdżać. Obmyślając ferie w nadmorskim klimacie należy namyślić się nad wyborem noclegu. Niezwykle popularne jest obecnie wynajmowanie domków w niewielkich, nadmorskich miejscowościach. To rzecz jasna tam zdołamy rzeczywiście odpocząć i nabrać energii na kolejny rok. Jest to doskonała opcja dla każdego, kto chce zupełnie odciąć się od świata i zależy mu na solidnym spoczynku. Należy więc poświęcić trochę swojego czasu na znalezienie odpowiedniego noclegu.\nPolska to wspaniały kraj i w różnych miejscach możemy się o tym przekonać prawie w każdym miejscu. Rzeczywistość wygląda tak, że często wychwalamy cudze a tego, co nasze nie znamy. Ale, kiedy na przykład okazuje się, że należy pojechać do Legnicy i w końcu tam dotrzemy, to zaczynamy się zastanawiać czy przypadkiem nie trafiliśmy do jakiegoś ślicznego, mniejszego, zagranicznego miasteczka.\nTę najlepszą imprezę która kończy kolejny rok musimy obmyślić wiele wcześniej, bo potem najczęściej nie ma już wolnych miejsc.\nPolubiliśmy aktywny odpoczynek i nawet zimową porą kusi nas do uprawiania sportu.


Budyń jaglany z jabłkami - Wypieki Beaty\nStrona główna / Przepisy / Desery / Budyń jaglany z jabłkami\nPrzepis na budyń jaglany z karmelizowanymi jabłkami\nDziś trochę inny budyń, bo budyń jaglany zrobiony na mące jaglanej (nie na kaszy).\nTaką mąkę jaglaną możecie kupić w sklepach ze zdrową żywnością, albo na allegro.\nMożecie ją też zrobić z kaszy jaglanej.\nAby mąka po zmieleniu nie była gorzka, to trzeba kaszę najpierw porządnie wypłukać w ciepłej wodzie, potem jeszcze przelać na sicie gorącą wodą. Taką kaszę suszymy – można to zrobić w piekarniku – a gdy jest już sucha, to można ją zmielić :)\nCo do samego budyniu jaglanego, to ja jednak mimo wszystko fanką nie zostałam – przeszkadzała mi taka „mączystość” w konsystencji. Chociaż w smaku budyń wyszedł fajny – szczególnie gdy dodałam do niego jabłka w solonym karmelu :)\nTe jabłka jak dla mnie „zrobiły” całą sprawę.\nDeser jaglany co prawda stracił w tym momencie na swojej dietetyczności, ale co mi tam – odrobiłam to biegając ;)\nJeśli jesteście na diecie bezglutenowej, lub chcecie się zdrowo odżywiać, to taki domowy budyń jaglany będzie dla Was idealny.\nNa blogu znajdziecie też inne przepisy z wykorzystaniem mąki jaglanej – spróbujcie naleśniki jaglane, albo gofry jaglane :)\nBudyń jaglany z jabłkami przepis do druku\nPrzepis na bezglutenowy budyń jaglany z jabłkami w karmelu.\n2 lekko czubate łyżki cukru z wanilią (albo zwykły cukier i ekstrakt z wanilii)\n0,5 jabłka dużego - pokrojonego w kostkę\nZ mleka odlej około 100 ml, a resztę zagotuj razem z cukrem z wanilią (albo z cukrem i ekstraktem).\n500 ml mleka, 2 lekko czubate łyżki cukru z wanilią\nW odlanym mleku wymieszaj mąkę jaglaną, dodaj mieszaninę do gotującego się mleka i gotuj całość aż budyń zgęstnieje.\nPrzełóż budyń do miseczek.\nW rondelku podgrzej cukier aż się rozpuści i lekko zbrązowieje, dodaj masło i kremówkę oraz sól- dokładnie wymieszaj.\n2 łyżki cukru trzcinowego, 1 łyżka masła, 2-3 łyżki śmietanki kremówki, 1 szczypta soli\nDodaj jabłka i krótko podgrzej razem z karmelem.\nNałóż jabłka na budyń i zajadaj :)\nJaglany budyń bezglutenowy\nPrzepis na bezglutenowy budyń z mąki jaglanej. Jeśli jesteś na diecie i nie tolerujesz glukozy, to możesz przygotować sobie taki jaglany budyń. Jego przygotowanie jest szybkie i proste. Zobacz mój dokładny przepis krok po kroku. Ten budyń bezglutenowy zrobiony jest z mąki jaglanej. Taką mąkę kupisz w sklepach ze zdrową żywnością i w wielu miejscach w internecie. Ja swój budyń jaglany podałam z karmelizowanymi jabłkami. Takie jabłka w słonym karmelu smakują wyśmienicie i świetnie się komponują z budyniem.\nTen dietetyczny budyń możesz przygotować na zdrowe śniadanie albo podać na deser. Szczególnie w towarzystwie karmelowych jabłek ten budyń zyskuje jako deser. Przygotujcie ten jaglany budyń rodzinie. Wypróbujcie również inne moje przepisy z kaszą jaglaną - polecam wam budyń pomarańczowo-jaglany, ekspresową jaglankę, albo jaglankę kokosową. Zajrzyjcie również do innych moich przepisów bezglutenowych.


Akualności - Strona 2 z 3 - Mdk-Przeprowadzki\nOkres wakacji to z pewnością czas na regeneracje i odpoczynek… Nie dla wszystkich, my działamy na pełnych obrotach i swoje wakacje rozpoczniemy zapewne w styczniu/lutym 2019 rok . Przed nami …\nMDK-Przeprowadzki po godzinach Przeprowadzka to z pozoru rodzaj usługi, której do realizacji potrzebny jest człowiek i samochód. Nic bardziej mylnego. Aby w pełni zagwarantować satysfakcje z przeprowadzonej przeprowadzki, potrzebny …\nMDK-PRZEPROWADZKI DLA CARSERWIS Po raz kolejny mieliśmy okazję świadczyć usługi dla firmy Carserwis. Jesteśmy dumni również z faktu , że jest to firma, która poleca Nas jako ekspertów od przeprowadzek. …\nPrzeprowadzka- Jak ją zaplanować przed Świętami? Święta coraz bliżej co nie oznacza , że to zły czas na przeprowadzkę. Wręcz przeciwnie, obraz pierwszych świąt w nowym miejscu, w magicznej atmosferze …\nPrzeprowadzka Czas przedświąteczny Czas przedświąteczny to wyjątkowy czas, w którym dokładacie państwo wszelkich starań by w wigilijny dzień wszystko było przygotowane. Więc jeśli towarzyszy wam w tym okresie zmiana …


„Dopiero Barnaba przygarnął go i zaprowadził do apostołów” (Dz 9, 27) | Niedziela.pl\n„Dopiero Barnaba przygarnął go i zaprowadził do apostołów” (Dz 9, 27)\nEdycja warszawska (st.) 19/2004\nTen „przygarnięty” przez Barnabę to Paweł z Tarsu. Tak się to wszystko rozpoczęło. Przez jakiś czas Paweł był uczniem i podwładnym Barnaby. Nie wiadomo, jakby się ułożyły losy świeżo nawróconego Szawła, gdyby nie spotkał na drodze swego życia Barnaby.\nKimże więc był ten przewodnik przyszłych apostołów? W Dziejach Apostolskich znajduje się niemało wypowiedzi na jego temat. Wszystkie są arcy pozytywne, a najbardziej ogólna charakterystyka tego męża Bożego tak brzmi: „Był bowiem człowiekiem dobrym, pełnym Ducha Świętego i wiary” (Dz 11, 24).\n1. Ten „dobry człowiek” mieszkał na Cyprze, gdzie znajdowała się niemała kolonia chrześcijan pochodzenia żydowskiego. Niewykluczone, że Barnaba należał do grupy owych chrześcijan, którzy byli zmuszeni, wskutek pierwszych prześladowań, do opuszczenia Palestyny. Czytamy w Dziejach Apostolskich: „Ci, których rozproszyło prześladowanie, jakie wybuchło z powodu Szczepana, dotarli aż do Florencji, na Cypr…” (11, 19). Jeden z biografów Barnaby, niejaki mnich Aleksander, utrzymuje, że Barnaba pochodził z bardzo zamożnej rodziny, że jego rodzice posiadali niemałe dobra w Jerozolimie i okolicy. Miałoby to swoje potwierdzenie także w danych biblijnych: Maria, matka Jana Marka, krewnego Barnaby, miała swój dom w Jerozolimie (Dz 12, 12).\nDzieje Apostolskie wspominają również o tym, że przed przejściem na chrześcijaństwo Barnaba był lewitą. Z danych Starego Testamentu wynika, że lewici byli podzieleni na klasy (1 Krn 16, 4 nn); że pomagali przygotować ofiary (2 Krn 29, 34); że z nich składała się straż świątynna, ale także zarząd świątyni i towarzyszących jej budowli (1 Krn 9, 26-32); lewici tworzyli również chór przyświątynny (1 Krn 15, 16-23); niekiedy wyjaśniali prawo (Ne 8, 7) i czuwali nad jego przestrzeganiem (1 Krn 26, 29; 2 Krn 19, 8-11). Według Księgi Liczb (8, 6-22), lewitą stawał się młody Izraelita na mocy specjalnego obrzędu święceń, przez które był oddawany Bogu na służbę przynajmniej do pięćdziesiątego roku życia (Lb 3, 11 nn. 4-51).\nZ takiego to środowiska wywodził się Józef zwany Barnabą. I tak uformowany duchowo człowiek pewnego dnia przeszedł na stronę Jezusa.\n2. Każde nawrócenie się jest dziełem przede wszystkim łaski, ale także otwarcia się człowieka na działanie nadprzyrodzonych mocy. Ten udział człowieka jest wyrazem nie tylko zaufania Bogu, ale także osobistej odwagi. Mamy więc prawo powiedzieć, że Barnaba był człowiekiem nie tylko dobrym, ale i odważnym.\nTo właśnie owa odwaga dała o sobie znać, kiedy Barnaba postanowił przejść z pomocą dopiero, co nawróconemu Pawłowi przez wprowadzenie go w środowisko nie tylko zwykłych wyznawców Jezusa, lecz także apostołów. Warto pamiętać, kim dla ówczesnych chrześcijan był Szaweł: „Siał wszędzie postrach i zionął pragnieniem zabijania uczniów pańskich. Sam udał się do arcykapłana i poprosił o specjalne listy - pełnomocnictwa do synagog w Damaszku, aby mógł pojmać i przyprowadzić do Jerozolimy zarówno mężczyzn jak i kobiety, zwolenników… tej nowej drogi życia” (Dz 9, 1n). Potrzebna była nie lada odwaga, by zaufać takiemu człowiekowi, tym bardziej, że Barnaba z pewnością wiedział o nieudanych dotychczas próbach przeniknięcia Pawła do środowisk chrześcijańskich. Łukasz wyraźnie pisze: „A kiedy przybył do Jerozolimy, usiłował przyłączyć się do uczniów, ale wszędzie budził podejrzenie: nie wierzono, że jest uczniem” (Dz 9, 26). Między sobą zaś tak ludzie rozprawiali na temat Pawła: „Czyż to nie jest ten sam, który w Jerozolimie prześladował wyznawców tego imienia i przybył tu po to, aby ich uwięzić i zaprowadzić do arcykapłana?” (Dz 9, 21).\nOtóż ten człowiek, właśnie dzięki odważnej rekomendacji Barnaby zdobył sobie całkowite zaufanie nawet u chrześcijan jerozolimskich. Z czasem mógł wśród nich rozpocząć pełną działalność apostolską. Rychło jednak powtórzyła się sytuacja z Damaszku: pojawiły się trudności, ciekawe jednak, że nie ze strony rdzennych Żydów; zagorzałymi przeciwnikami Pawła okazali się helleniści, czyli Żydzi mieszkający na stałe poza Palestyną. Perspektywy dalszej pracy w Jerozolimie były żadne: „Bracia odprowadzili go (Pawła) do Cezarei i wysłali do Tarsu” (Dz 9, 30). Nie jest powiedziane, jaka rolę w tym odprowadzeniu Pawła do Cezarei odegrał Barnaba, ale mamy prawo przypuszczać, że niepoślednią. Jako jego w pewnym sensie przełożony, czuł się chyba za niego odpowiedzialny.\nI tak było jeszcze przez jakiś czas, przynajmniej do momentu niejakiego zorganizowania się Kościoła w Antiochii, gdzie pierwszym przełożonym był właśnie Barnaba. „Pozyskano tam tak wielką liczbę wyznawców Pana”, że Barnaba sam nie był w stanie obsłużyć wszystkich wiernych. Oto, co w tej sytuacji uczynił Barnaba: „Udał się do Tarsu, żeby odszukać Szawła. A kiedy go znalazł, przyprowadził do Antiochii i przez cały rok pracowali razem w Kościele, nauczając wielką rzeszę ludzi” (Dz 11, 25 n). Wszystko zdaje się przemawiać za tym, że głównym odpowiedzialnym za tę pracę był Barnaba, którego wspierał Paweł.\nNa czas tej wspólnej działalności antiocheńskiej przypada wydarzenie, które tak oto opisuje Łukasz. Kiedy „nastał wielki głód za cesarza Klaudiusza, uczniowie postanowili, że każdy według możności pośpieszy z pomocą braciom mieszkającym w Judei. Tak też zrobili, wysyłając [jałmużnę] starszym przez Barnabę i Szawła” (Dz 11, 30). Barnaba jest ciągle wymieniany na pierwszym miejscu.\n3. I kolejna rzecz, godna ze wszech miar uwagi: Barnaba wcale nie zabiegał o to, by zachować dla siebie role przywódcy. Nie wiemy, niestety, kiedy, w jakich okolicznościach dokonała się ta zasadnicza zmiana układów, ale do historii wczesnego chrześcijaństwa wszedł Barnaba jako, jeśli nie uczeń, to przynajmniej pomocnik Pawła w jego apostolskich trudach. Przypomina pod tym względem Jana Chrzciciela, który mawiał, gdy swoją publiczną działalność rozpoczynał Jezus: „Ten, który przyjdzie po mnie, jest mocniejszy ode mnie. Ja nie jestem nawet godzien nosić Jego sandałów” (Mt 3, 11 n); lub gdzie indziej: „On ma wzrastać, mnie zaś trzeba się umniejszać” (J 3, 30).\n4. Kolejny przymiot ducha Barnaby to jego roztropność. Ujawniła się ta moralna jakość męża Bożego przede wszystkim w czasie tak zwanego soboru jerozolimskiego. Do zwołania soboru doszło dlatego, że „niektórzy przybysze z Judei nauczali: Jeżeli się nie poddacie obrzezaniu według zwyczaju Mojżeszowego, nie możecie być zbawieni” (Dz 15, 1). Paweł był innego zdania. Uważał mianowicie, że fizyczne obrzezanie, po dokonaniu zbawczego dzieła przez Jezusa Chrystusa, wcale już nie było konieczne do osiągnięcia zbawienia. Otóż Barnaba - i do tego potrzeba była teologiczna roztropność - przyłączył się do Pawła. Z pewnością mając tę cnotę Barnaby na uwadze właśnie jego, wspólnie z Pawłem, ówczesna wspólnota wiernych wydelegowała na spotkanie w Jerozolimie, gdzieś i sam Barnaba odegrał chyba znaczącą rolę, skoro Paweł tak oto wspomina go po imieniu: „Uznawszy daną mi łaskę, Jakub, Kefas i Jan, uważani za flary, podali mnie i Barnabie prawicę na znak wspólnoty” (Ga 2, 9).\n5. Dobrze o Barnabie świadczy także przedkładanie przez niego dobra skutecznego głoszenia Ewangelii ponad ewentualne interesy rodzinne i więzy krwi. Ujawniło się to przed drugą podróżą misyjną Pawła, kiedy to apostoł był zmuszony odmówić zgody na udział w tej wyprawie Jana Marka, krewnego, jak się już wspomniało Barnaby. Powodem takiej postawy Pawła był fakt wycofania się Jana Marka już jakby z pierwszego etapu pierwszej podróży misyjnej (Dz 15, 38). Żeby nie stawiać Pawła w sytuacji trudnej i niezręcznej, „Barnaba zabrał Marka i popłynął na Cypr, a Paweł dobrał sobie za towarzysza Sylasa i wyszedł, polecony przez braci łasce Pana” (Dz 15, 40).\n6. O tym, że był Barnaba wrażliwy na dobro wspólne i potrzeby innych świadczy również fakt następujący: „Józef, nazwany przez apostołów Barnabą… lewita rodem z Cypru, sprzedał ziemie, którą posiadał a pieniądze przyniósł i złożył u stóp apostołów” (Dz 4, 36 n). Warto zauważyć, że jest to w ogóle pierwsza w Nowym Testamencie wzmianka o Barnabie, z czego można by wnosić, że wrażliwość na potrzeby ubogich uznał autor dziejów Apostolskich za cechę najbardziej znamienną dla osobowości Barnaby.\nDobrze, że taki święty coraz częściej zaczyna patronować wspólnotom naszych wiernych.


Jak uchwycić ducha kamienicy | zyciewarszawy.pl\nRenata Krupa Dąbrowska 04-10-2019, ostatnia aktualizacja 04-10-2019 09:04\nI dodaje: – Znane są przypadki jak ten w Gdańsku. Dla dawnych terenów stoczni uchwalono miejscowy plan, który dawał zielone światło dla inwestycji w tym miejscu. Deweloperzy podjęli pierwsze kroki, i co? Raptem cały teren trafił do rejestru zabytków. Gdański przykład jest doskonale znany wśród europejskich inwestorów. Pytają o niego. Dla nich pokazuje on, że nie warto w Polsce inwestować w zabytkowe nieruchomości, nawet jak jest miejscowy plan, bo można się mocno sparzyć.\nPodobnego zdania jest Bogdan Dąbrowski, radca prawny z Urzędu Miasta w Poznaniu. – Zabytek ma szansę na przetrwanie tylko, jeśli zostanie zaadaptowany do współczesnych standardów, a z tym bywa krucho. Podejście konserwatorów zabytków jest bowiem zbyt zachowawcze – uważa mec. Dąbrowski.\n– Często nie wyrażają zgód na prace, bez których inwestycje nie mają szans na realizację. W ten sposób chcą chronić walory historyczne budynków, a doprowadzają do tego, że one niszczeją. Tak dzieje się m.in. w przypadku Starego Rynku w Poznaniu. Często jest tam głośno do białego rana. Stali mieszkańcy się więc wyprowadzają. Kamienice przy rynku pustoszeją. Jednocześnie są świetnym miejscem na działalność użyteczności publicznej lub turystyczną. I co z tego, skoro np. prawo budowlane wymaga, by w przypadku tego rodzaju inwestycji umożliwić dostęp do budynku niepełnosprawnym. Tymczasem konserwator odmawia wykonania pochylni dla niepełnosprawnych od strony podwórka, bo zniszczy to wartość historyczną budynku – wyjaśnia Bogdan Dąbrowski.\nNie chcemy gargameli\nInnego zdania jest Jarosław Jędrzyński, ekspert portalu RynekPierwotny.pl, który broni konserwatorów.\n– Sytuacje konfliktowe pomiędzy wojewódzkimi konserwatorami zabytków a deweloperami są dziś na porządku dziennym w wypadku rewitalizacji wiekowych kamienic i innych obiektów zabytkowych. Najnowszymi i głośnymi przykładami tego typu sytuacji są zamrożenie inwestycji gdańskiego Nowego Miasta czy sprawa krakowskiej kamienicy przy ul. Podgórnej – przyznaje Jarosław Jędrzyński.\nWedług niego zachowawczo-konserwatywne stanowisko konserwatorów zabytków jest w pełni uzasadnione misją tej instytucji, która odpowiada za zachowanie zabytków.\n– A niestety już całkiem powszechną praktyką rodzimych deweloperów jest samowolne wyburzanie zabytków na zasadzie, że najpierw się wyburzy, a potem postawi konserwatora przed faktem dokonanym i jakoś się załatwi. Jest jednak niezaprzeczalnym faktem, że wiele zabytków, głównie starych kamienic, nie nadaje się z punktu widzenia deweloperów do uratowania głównie z racji stanu ruiny, a konserwatorzy, bez uwzględnienia tego faktu, kategorycznie obstają przy zakazie ich rozbiórki. A to z kolei prowadzi do długotrwałych sporów na linii deweloper–konserwator i powoduje wrażenie sytuacji patowej bez szans na rozstrzygnięcie – mówi Jarosław Jędrzyński.\n– Natomiast rolą konserwatora zabytków powinno być akceptowanie planów remontów i przebudowy zabytków np. kamienic, a następnie nadzór nad ich realizacją w taki sposób, aby elewacje zewnętrzne były zachowane z jak najwierniejszym odwzorowaniem formy pierwotnej, natomiast rozwiązania architektoniczne wnętrz budynku – maksymalnie dostosowane do standardów i funkcjonalności współczesnych, z wykorzystaniem najnowocześniejszych rozwiązań podnoszących komfort mieszkańców, oczywiście z zachowaniem oryginalnych form części wspólnych, głównie klatek schodowych. I tak w zasadzie się dzieje. Przykłady to najnowsze inwestycje warszawskie: kamienica Dom Pod Sowami przy ul. Okrzei, Hoża 42 czy Foksal 13/15 – podkreśla ekspert .\nŻelazko i Foksal\nW Polsce są przykłady udanych renowacji lub odbudowy zabytkowych kamienic. Nie ma ich jednak zbyt wiele. W 2011 r. z krajobrazu Poznania zniknęła kamienica pieszczotliwie nazywana przez mieszkańców Żelazkiem. Była w fatalnym stanie i trzeba było ją rozebrać.\nZnalazł się jednak inwestor, który zdecydował się ją odbudować. Dziś kamienica stoi na swoim dawnym miejscu.\nW Żelazku znalazło się 25 mieszkań o powierzchni od 25 do 130 mkw., a we współczesnej kamienicy od strony ul. Krysiewicza kolejne 27 mieszkań, których metraże wahają się od 23 do 90 mkw.\n– Mieliśmy świadomość, że to eksponowane i ważne dla urbanistyki poznańskiego śródmieścia miejsce, a także kamienica o randze symbolu. Były i lęk, że tak skomplikowany projekt pochłonie wszystkie nasze siły, i motywacja, żeby przywrócić temu fragmentowi miasta zasłużoną – a utraconą – energię i urodę, zapełnić puste miejsce wartościową realizacją. I wreszcie na koniec wielka satysfakcja, że osiągnęliśmy zaplanowany cel i sprawiliśmy tym radość wielu poznaniakom, którzy nam dziękują, gratulują i cieszą się, że Żelazko wróciło do Śródmieścia. To nas napędza do działania – mówi Piotr Janowicz, prezes Constructa Plus.\nOczy warszawiaków cieszą znowu kamienice przy Foksal 13/15, które niszczały przez długie lata. W obu stołecznych kamienicach znajduje się w sumie 55 apartamentów o powierzchni od 47 do 260 mkw. Za metr kwadratowy luksusu trzeba zapłacić od 25 do 40 tys. zł.\nRenowacja nie była prosta. Fasada Foksal 13 była ogromnym wyzwaniem, ponieważ została zrekonstruowana na podstawie jedynego odnalezionego zdjęcia.


UE liczy, że na początku roku zakończy negocjacje umowy handlowej z Meksykiem - GazetaPrawna.pl\nDla Meksyku porozumienie jest częścią strategii budowania większej niezależności od amerykańskiego rynku. 80 proc. meksykańskiego eksportu trafia obecnie do USA. / ShutterStock\nUnia Europejska po długich negocjacjach zawarła wcześniej w tym miesiącu umowę handlową z Japonią. Pracuje też nad podobnym porozumieniem z Mercosurem, organizacją zrzeszającą południowoamerykańskie państwa – Argentynę, Brazylię, Paragwaj i Urugwaj.\nMeksyk USA umowy handlowe


Amerykańska strategia i cele konfliktu na Ukrainie - POLITYKA POLSKA\nStrona główna Polityka Geopolityka Amerykańska strategia i cele konfliktu na Ukrainie\nNie ulega najmniejszej wątpliwości fakt, iż gdyby nie zaangażowanie się Waszyngtonu w „rewolucję” na Ukrainie w 2013 roku, to stan trwania Ukrainy, jako państwa „wielowektorowego” trwałby nadal, nawet nękany wstrząsami związanymi z brakiem deklaracji proeuropejskich ze strony rządzących. Zasadnicze pytanie, które ucieka w debacie na temat tego konfliktu, nie dotyczy tego czy i jak głęboko USA angażują się na Ukrainie, ale jakie są w tym ich cele strategiczne. Jest to istotna kwestia z punktu bezpieczeństwa narodowego Polski, gdyż pozwala ona w pewnym zakresie zdefiniować skalę zagrożeń dla tego obszaru, a co za tym idzie, przygotować odpowiednią strategię obronną.\nDla wielu znawców stosunków międzynarodowych nie ulega wątpliwości, iż teorie geopolityczne, które powstały kilkadziesiąt lat temu w USA, Rosji, Niemczech czy też Wielkiej Brytanii, są nadal aktualne w odniesieniu do swoich zasadniczych celów. Renesans geopolityki, który obserwujemy na głównych uczelniach w wymienionych państwach, trwający już trzecią dekadę, wymaga od badaczy i obserwatorów sceny politycznej zwracania uwagi także na te obszary działalności ośrodków wpływających na bieżącą politykę. To, że niekiedy podważa się wiele z tych teorii jest, według mojej opinii próbą naukowej debaty w obszarze doktryn politycznych, a tak naprawdę świadomą dyskredytacją w opinii publicznej starych koncepcji, które są nadal realizowane, aby ich aktualność i w pewnym zakresie wdrażanie, zdjąć z głównego pola widzenia mediów i polityków.\nWłaśnie w tej debacie umyka jakby stara koncepcja Nicholasa Spykmana, amerykańskiego geopolityka. Według jego koncepcji obszar, który nazwał Rimlandem, czyli pas półwyspowy, który otacza Eurazję, ma największe znaczenie geostrategiczne i jest największym źródłem konfliktów na świecie. Utrzymanie międzynarodowego pokoju i statusu USA, jako mocarstwa światowego jest, według autora, możliwe tylko dzięki utrzymaniu baz wojskowych w Europie i na Dalekim Wschodzie. Także istotnym elementem wspomnianej koncepcji jest niedopuszczenie do opanowania Rimlandu przez Rosję. W jednym zdaniu wspomniana koncepcja wyrażała się w tezie: „Kto kontroluje obrzeża ten rządzi Eurazją, kto rządzi Eurazją, kontroluje losy świata”. Oczywiście wspomniana teoria nie jest w czystej formie implementowana do polityki USA. Dużą rolę w jej polityce odgrywają także inne teorie m.in. Amerykanina Alfreda Thayera Mahana, o konieczności budowy potęgi morskiej, który twierdził, iż amerykańska potęga tkwi w sile morskiej.\nObszar Rimlandu według N. Spykmana1\nWspomniane hasłowo doktryny geopolityczne, do dzisiaj odgrywają istotną rolę w polityce międzynarodowej USA. Dlatego też analizując konflikt, na Ukrainie bez odwołania się do pewnych teorii w tym zakresie, było by pozostawieniem rozważań tylko na poziomie relacji bieżących, bez odniesienia się do zasadniczych celów polityki. Bardzo dobitnie wspomniane tezy owych doktryn do dzisiaj implementuje do polityki zagranicznej USA twórca Stratfordu, George Friedman, autor znanych w Polsce licznych książek i artykułów z tego zakresu2.\nTo właśnie on w swoim wystąpieniu na spotkaniu Rady do Spraw Globalnych w Chicago, które odbyło się 3 lutego 2015 roku3, w kontekście celów USA w świecie wyraźnie stwierdził, iż to nie islam jest podstawowym, egzystencjonalnym celem USA, a jest nim zbliżenie pomiędzy Niemcami i Rosją. Dlatego też, jak to nazwał, istnienie kordonu sanitarnego pomiędzy tymi krajami w postaci Polski i Ukrainy, jest podstawowym interesem Waszyngtonu. Chęć poszerzenia tego obszaru o zwasalizowaną Ukrainę, a przez to odsunięcie Rosji od Niemiec jest jednym z podstawowych celów polityki tego państwa. Oczywiście dla Polski w pewnym zakresie ten scenariusz jest także pożądany, pytanie tylko, jaka ma być owa Ukraina i czy w przyszłości nie będzie ona problemem dla Polski poprzez tradycyjny sojusz nacjonalistów ukraińskich z Niemcami, z czym mieliśmy do czynienia w okresie I i II wojny światowej.\nBezrefleksyjne podchodzenie do tego tematu ze strony Polski, może doprowadzić do stanu wielodekadowego skonfrontowania Warszawy z Moskwą w sytuacji, gdzie Kijów będzie rywalizował z Polską o pozycję w Europie Środkowej, otrzymując w tym zakresie pomoc Berlina. Nie ulega wątpliwości, iż Stany Zjednoczone nie będą się przejmowały takim scenariuszem, gdyż istotne swoje cele strategiczne, w postaci wpływów na Ukrainie, będą miały zapewnione. Tak więc poparcie Polski dla Kijowa powinno mieć swoje granice w postaci nie wiązania się w trwały konflikt z Moskwą, gdyż w pewnych warunkach to ostatnie państwo może się okazać w przyszłości nie wrogiem, ale sojusznikiem.\nDla Stanów Zjednoczonych problem islamu, jak twierdzi Friedman, nie jest zasadniczy. USA kontroluje wszystkie oceany jednocześnie nie zrobiła tego dotychczas żadna potęga, dlatego ten kraj może najeżdżać państwa w Azji, Afryce czy też w Europie, bez konsekwencji jego zagrożenia czy też niebezpieczeństwa w zakresie nielegalnej imigracji. Natomiast konsekwencje tych działań są i będą zawsze problem sojuszników Waszyngtonu. Przy realizacji tej polityki Amerykanie zdają sobie sprawę z tego, iż są za słabi, aby trwale okupować jakieś państwo w Eurazji, z uwagi na dysproporcje demograficzne. Zasadnicza strategia tego państwa polega właśnie na prowokowaniu przeciw sobie poszczególnych podmiotów politycznych na tym obszarze, a zakres interwencji USA ogranicza się w wielu wypadkach do wsparcia finansowego jednej ze stron, czy też wysyłaniu doradców i sprzętu. Wspomniani stratedzy zdają sobie przy tym sprawę, iż w wielu rejonach świata nie jest możliwa budowa demokracji w wydaniu zachodnioeuropejskim, dlatego też samo założenie jej implementacji jest zasadniczo tylko elementem gry informacyjnej, potrzebnej do utrzymania poparcia we własnym społeczeństwie i opinii międzynarodowej. Przy tym dodatkowo interwencje według amerykańskich strategów powinny mieć charakter selektywny i powinno dochodzić do nich w sytuacjach ekstremalnych. Biorąc pod uwagę konflikt na Ukrainie jasno ze wspomnianych założeń wynika, iż celem USA jest instalacja wpływów w tym państwie i wsparcie określonej strony konfliktu w ograniczonym zakresie, który nie pozwoli z jednej strony na przejecie całkowitej inicjatywy przez Rosję, a z drugiej strony na zbyt głębokie zaangażowanie się w ten konflikt.\nAmerykanie, opracowując swoją strategię interwencji, brali nauki z przeszłości. Mianowicie imperia, próbujące trwale okupować jakiegoś obszary, upadały a te, które podporządkowywały sobie elity danego kraju i jego administrację, trwały poprzez stulecia. Tę lekcję odrobiła także Moskwa i tak naprawdę wojna, która się toczy na Ukrainie, będzie bardziej walką o wpływy, niż realnym dużym konfliktem konwencjonalnym. W tej wojnie są i będą wykorzystywane elementy wojny informacyjnej skierowane do wewnątrz i na zewnątrz państw, jak również aktywa finansowe i uderzenia na przeciwnika w obszary gospodarcze. To, że Rosja w tym konflikcie stawia także na wybrane elementy militarne ma związek z faktem, iż konflikt rozgrywa się zaledwie kilkaset kilometrów od stolicy państwa i czynnik siłowy ma być ostatecznym zabezpieczeniem, w razie przegrania konfrontacji w postaci wojny informacyjnej na Ukrainie.\nNie ulega także wątpliwościom, iż neutralna Ukraina jest minimum, na które może zgodzić się Rosja. Wszelkie próby wykroczenia poza tę linię będą powodowały działania rosyjskie na granicy działań mających na celu dezintegrację w sferze obszarów interesów USA, a co za tym idzie w Azji, na Bliskim Wschodzie i w Afryce.\nDla Polski jest jasne, iż powinna ona mieć po wschodniej granicy państwo ukraińskie, niezależnie od jego wielkości. Państwo, które nie będzie obarczone wpływami nacjonalistów ukraińskich i państwo, które będzie w miarę stabilne, a co za tym idzie zamieszkałe przez społeczności, które będą stanowiły w poszczególnych jednostkach administracyjnych w miarę tożsame społeczeństwo pod względem cywilizacyjnym i historycznym. Dla Warszawy jest obojętny zakres wpływów USA na tym obszarze, ważne, aby stan tych wpływów, był tolerowany przez Moskwę i był ograniczony przez Berlin, gdyż tylko to gwarantuje stabilizację regionu. Naturalnym sojusznikiem w tym względzie są Węgry i po części Rumunia, która po pogodzeniu się z trwałą utratą wpływów w Naddniestrzu, będzie naszym sojusznikiem w tym obszarze.\nObserwując obecną sytuację na froncie ukraińskim widać, iż strony są przygotowane na różne warianty rozwoju sytuacji. Rosja i separatyści są gotowi do uzyskania wpływów w kolejnych obwodach Ukrainy i odblokowania Krymu i Naddniestrza. USA są gotowe do dalszej destabilizacji tego państwa poprzez kontrolowaną aktywność militarną. Ukraińskie władze są gotowe do pacyfikacji nieprzychylnych nastrojów w społeczeństwie, aby zachować władzę, a nacjonaliści ukraińscy rozgoryczeni wysiłkiem włożonym w EuroMajdan i walkach nacjonalistycznych batalionów z separatystami, w braku realnej władzy i spychaniu ich na margines polityczny państwa, są gotowi do walki o władzę.\nDla Polski nasuwa się jednoznaczna strategia na tym obszarze. Granicą realnego zagrożenia naszych interesów na wschodzie jest osiągniecie przez Rosję linii Dniepru. Do tego momentu nasze działania polityczne w odniesieniu do stron konfliktu powinny być wyważone, żeby nie powiedzieć – neutralne. Relacje z Rosją powinny być utrzymywane na poziomie nie konfrontacyjnym i w zakresie spokojnych relacji gospodarczych. Trzeba zdawać sobie sprawę z tego, że dla obecnych elit na Ukrainie nie jesteśmy istotnym partnerem politycznym i gospodarczym, a celem administracji w Kijowie jest jak najgłębsze wciągniecie nas w konflikt z Rosją.\n2 Chodzi mianowicie o m.in. Następne 100 lat: prognoza na XXI wiek, Warszawa 2009 czy też: Następna dekada: gdzie byliśmy i dokąd zmierzamy, Kraków 2012.\nPoprzedni artykułPolityka Polska, Nr 2/2015\nNastępny artykułPolityka Polska, Nr 3-4/2015\nPolityka Polska 19 lutego 2019 At 14:13\nO Białorusi + piękne ujęcia, których nie zobaczysz w TVP/TVN/Polsacie –...


Priorytety - Marek Gancarczyk - Portal OPOKA\nPriorytetem Matki Teresy był Bóg, dlatego odniosła - jeżeli możemy tak powiedzieć - absolutny sukces.\nZacznę nieco prowokacyjnie. Czegoś brakuje mi w skądinąd znakomitej idei wolontariatu. Myślę, że Matka Teresa z Kalkuty nie była wolontariuszką. Swoją drogą aż trudno uwierzyć, że ta święta kobieta dopiero teraz zostanie kanonizowana. Nie nazwałaby też siebie, jak sadzę, pracownikiem socjalnym, choć przecież pomogła tysiącom najbiedniejszych z biednych. Od czasu do czasu mam okazję przyglądać się pracy sióstr kalkucianek. Najczęściej trafiają do nich osoby, którymi już nikt nie chce się zająć. Różni życiowi rozbitkowie. Siostry ich nakarmią, umyją, podleczą, jak trzeba – przenocują i dadzą czyste ubranie. Ale przede wszystkim zaprowadzą do kościoła, przygotują do spowiedzi, nauczą odmawiać Różaniec czy Koronkę do Miłosierdzia Bożego. Dlatego w niedzielę najpierw jest Msza św., a dopiero potem obiad. Matka Teresa nigdy nie miała wątpliwości, że w najtragiczniejszym położeniu znajduje się człowiek, który z różnych powodów nie zna Boga, porzucił Go, czy też żyje tak, jakby Boga nie było. I ten brak w pierwszej kolejności trzeba zapełnić, a dopiero potem myśleć o ubraniu czy jedzeniu. Albo przynajmniej te dwie biedy próbować zaspokoić równocześnie.\nW wolontariacie, w pracy społecznej priorytety ustawione są inaczej. Tam na pierwszym miejscu postawione jest zdrowie, higiena, ubranie, mieszkanie, ale nie Bóg. Zresztą ten sposób myślenia jest bardzo charakterystyczny dla naszych czasów, wciska się też do Kościoła. Bóg jest ważny, ale wszystko inne jest ważniejsze. Przypomina mi się historia opisana kiedyś na naszych łamach. Grupa biskupów południowoamerykańskich złożyła wizytę kard. Ratzingerowi. Jeden z biskupów podzielił się wtedy smutnym doświadczeniem. Parafianie przyszli mu szczerze podziękować za opiekę nad ich wspólnotą. Wdzięczność była szczera. Jednocześnie oświadczyli, że wystąpią z Kościoła i przyłączą się do innej wspólnoty religijnej, bo potrzebują nie tylko pomocy charytatywnej, ale przede wszystkim Boga. Trochę to nieładnie podpierać swoją opinię autorytetem nieżyjącej osoby, ale mam nadzieję, że święta Matka Teresa zgodziłaby się z tym, co napisałem. Zresztą właśnie dlatego pomogła tak wielu, bo skupiła się na Bogu. Priorytetów nie należy lekceważyć. Są bardzo istotne. Mogą zdecydować o powodzeniu jakiejś sprawy. W najnowszym rankingu światowych uczelni polskie uniwersytety spadły o kilkadziesiąt pozycji i znalazły się w piątej setce. Po raz kolejny pierwsze miejsce zajął amerykański Uniwersytet Harvarda z budżetem kilka razy większym niż fundusze, jakie Polska przeznacza na wszystkie uczelnie. Ale, jak pisze Tomasz Rożek, to ostatecznie nie pieniądze są największym problemem, ale priorytety. Polskie szkoły wyższe skupiają się na kształceniu, a zachodnie na uprawianiu nauki, dlatego te ostatnie odnoszą sukcesy (więcej na ss. 60–61). Priorytetem Matki Teresy był Bóg, dlatego odniosła – jeżeli możemy tak powiedzieć – absolutny sukces.\nJest to słowo wstępne ks. Marka Gancarczyka do "Gościa Niedzielnego" nr 36/2016\nCopyright © by Gość Niedzielny (36/2016)\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: świętość wolontariat Bóg Matka Teresa z Kalkuty priorytety


Inspiracja - Radosna Twórczość\nWysłany: Pią 17:53, 10 Kwi 2009 Temat postu: Inspiracja\nCo sprawia, że czujecie, że po ciężkim dniu możecie tworzyć? Jedni oglądają koncerty lub słuchają muzyki, inni dostają wenotwórczego kopa po książce, innych zachwyca zachód słońca. A co Wam pomaga?\nJa osobiście czerpię inspirację z drobnych elementów mojego życia. Znajduję w styczniowy poranek motyla na oknie, który bije skrzydełkami w szybę - piszę opowiadanie. Śmieję się, że nie mogę pokroić chleba, że jest krzywy i ma dziury - napiszę o tym. Nie potrafię pić Herbaty Wyżyn Społecznych, sącząc ją prostacko przez rurkę i wcześniej słodząc - to też jest inspirujące. Inspirujący jest świat, a to, co widzę, pozwala mi tworzyć muzykę, opracowywać kroki taneczne, pisać, rysować, śpiewać... Nie potrzeba mi zwiedzania świata czy opracowywania jakiś wzniosłych tematów, powszechnie uważanych za ważne.\nA co dla Was jest inspirujące?\nWysłany: Pią 17:56, 10 Kwi 2009 Temat postu:\nInspiracją dla mnie jest mój kanarek. Oraz osoby, które kocham. Oraz, oczywiście, [link widoczny dla zalogowanych]\nCzasem anime, serial, film, które obejrzę, lub, częściej, książka, która wybitnie mi się spodoba. Najczęściej jednak po prostu przychodzi taki moment, kiedy mam ochotę tworzyć - z jakiegoś dziwnego powodu zwykle jest to pierwsza lub druga nad ranem. Wtedy pracuje mi się najlepiej.\nMoją ulubioną porą na tworzenie jest zdecydowanie dwudziesta trzecia. Mnie też inspiruje bardzo pogoda, na razie powstały z mojej strony dwie bajki na temat zjawisk atmosferycznych, jakimi są śnieg i deszcz. To, co się dzieje za oknem, daje niesamowitego kopa!\nA uwielbiam słuchać o tym Twoim kanarku ^^ Może i ja sobie kupię zwierzaczka, który mi pomoże pisać?\nTess, zakup sobie jakiegoś, niewątpliwie spłynie na Ciebie wena i inspiracja. ^^\nMnie inspiruje muzyka, dźwięki. Często także teksty piosenek, zwierzenia innych ludzi oraz ich uśmiechy. O, nie zapominając także o własnych przeżyciach, wspomnieniach i o tym, co mnie otacza. Zwykły podmuch wiatru lub spadająca gwiazda może być początkiem jakiegoś 'tworu'.\nWysłany: Sob 10:46, 11 Kwi 2009 Temat postu:\nInspirację można czerpać ze wszystkiego w sumie. Mnie z reguły inspirują na dłuższe opowieści (nigdy nie kończę, części nawet nie zaczynam, ale są, są pomysły nadal) z filmów (zwykle chodzi o jedną postać z filmu), muzyki (piosenki przewodnie, z reguły dwie-trzy na jedną opowieść). Jednak najlepsze są bezładne gonitwy myśli i półsen. Wtedy wpadają mi do głowy najdziwaczniejsze zdania i pojęcia. Albo lekcje polskiego, niezmiennie coś na nich skrobię, udoskonalam, dopisuję.\nBardzo inspirujące są też chmury, albo raczej samo ich działanie, jako że hamują słońce. Jak jest pochmurno, niezbyt ciepło i wietrznie, wpadam na pomysły opowiadań włóczęgowskich, wilczych, wolnościowych, można byłoby nawet powiedzieć tendencyjnych w swoim ładunku ideowo-poglądowym i w całym swym shippisieniu.\nNiemniej jednak nigdy nie piszę w nocy. Plączę wtedy i wychodzi tandeta. Najlepiej pisze się rano (tak od piątej mniej więcej) i późnym popołudniem i to tylko wtedy, gdy nie ma słońca.\noh, inspiracja. zazwyczaj czerpię ją z różnych sytuacji mojego życia. zazwyczaj jednak tworzę, kiedy mam zły dzień, coś mi nie pasuje i po prostu chcę się wygadać. również pogoda nieźle mnie nastraja. deszcz, szarość na dworze, burza. burzliwe emocje, nostalgia. inspirują mnie niekiedy ludzie, ich postępowanie, książki, filmy i muzyka instrumentalna. przy innej nie mogę się skupić w trakcie tworzenia.\nTak, do poezji ewidentnie złe dni. I język polski. Jak mam doła, znów mnie nawiedzają moje stany schizofreniczne, i do tego interpretujemy wiersze na polskim, zawsze coś nabazgrolę.\nWysłany: Nie 20:47, 12 Kwi 2009 Temat postu:\nZgadzam się, inspiracją może być dosłownie wszystko na tym świecie.\nU mnie są to zazwyczaj książki. Kiedy czytam coś, co mi się naprawdę spodoba od razu nachodzi mnie ochota na stworzenia własnej postaci, własnej historii, czy to w wersji pisanej czy to rysunkowej.\nCzasami pewne wydarzenia nie potrafią też przejść bez echa, dzięki nim w głowie pojawia się tyle pomysłu, że aż brakuje czasu, aby to wszystko z siebie wydobyć.


PANTERY WALCZĄ o I LIGĘ - Forum Jaslo4u.pl - Jasło dla Ciebie\nPost autor: WIELKI SKARBNIK » 13 września 2006, 18:12\nW dniach 23-24 września A.D 2006 Drużyna Pantery Jasło będzie miała okazję walczyć o wejście do I LIGI .Wpisujcie się proszę aby wesprzeć chłopaków.Dobrze by było zobaczyć że warto walczyć o I Ligę dla Jasła!\nPost autor: natalijka » 13 września 2006, 20:53\nJa zaciskam mocno moje garstki Zycze powodzenia z całego serca...\nPost autor: KakaR » 13 września 2006, 23:08\nJak najbardziej! Zycze chlopakom, zeby weszli, bo Jaslo na to zasluguje.\nCo to sie porobilo z baseballem w Jasle przez te lata. Kiedy ja gralem, to Miejska Gorka uczyla sie od Jasla jak trenowac, a teraz... Swoja droga - nigdy nie zapomne wyjazdow na Mistrzostwa Polski wlasnie w Miejskiej Gorce, w ktorej to sie bylo mistrzem, zeby pozniej wyjechac do Niemeic na ME. Ach to byly czasy...\nPost autor: PanteryJaslo » 14 września 2006, 09:17\npo kilku latach nieobecności Jasła w polskim baseballu , wiele sie zmieniło: podniusł się pzoiom gry pozostałych druzyn, powstały naprawde wspaniałe ośrodki baseballowe ( Kutno, Miejska Górka, Żory, nawet w Rybnikuwbudowali boisko po tylu latch itp...) Jasło, aby mogło sie ponownie liczyć w Polsce i nie tylko,musi mieć swoje boisko baseballowe w pełni przygotowane do gry. Ale o tym można narazie pomarzyć\nPost autor: kokos » 14 września 2006, 09:31\nRowniez mocno trzymam kciuki. Zycze awansu Fajnie byloby gdybysmy wreszcie mieli jakas dobra druzyne w Jaśle.\nPost autor: karson1910 » 14 września 2006, 10:47\nPowodzenia.Życze awansu do 1 ligi a za sezon do ekstraligi!!!!!!!!\nPanteryJaslo pisze: itp...) Jasło, aby mogło sie ponownie liczyć w Polsce i nie tylko,musi mieć swoje boisko baseballowe w pełni przygotowane do gry. Ale o tym można narazie pomarzyć\nBo boisku ostatnio biegały "koniki polskie".Może by tam krowy wypuścić to wtedy będzie użytkowane zgodnie ze swoim przeznaczeniem\nPost autor: WIELKI SKARBNIK » 14 września 2006, 14:28\nŻycie jest brutalne więc aby pojechać do Kutna i nie stracić szansy trzeba będzie obłożyć daniną pogan, heretyków i Saracenów.... problem w tym że nie ma ich dużo w powiecie:-)\nDlatego nie uciekajcie z kapitałem za granicę a grosza junakom nie skąpcie.....\nZapowiada się piękna walka.Szkoda że Państwo tego nie będą widzieć....\nWyruszamy w piątek 22 września o 14.00. wchodzimy do najbliższego lasu ścinamy drzewa i budujemy tratwy a później to już z górki wisłoką do wisły a wisłą wiadomo gdzie........\nPost autor: Davs » 14 września 2006, 14:34\nZycze powodzenia w Kutnie i awansu do pierwszej ligi. Ktory z rywali jest najsilniejszy. Jedziecie w najsilniejszym skladzie?\nPost autor: PanteryJaslo » 14 września 2006, 19:05\nKtóra z drużyn jest najsłabsza to sie dowiemy po zakończeniu turnieju. Nie patrzymy na tabele i wyniki zainteresowanych druzyn gdyz baseball to jest taka gra , że kazdy może wygrac z kazdym ....... dlatego trenujemy, trenujemy i jeszcze raz trenujemy i jedziemy z wiara iż wygramy ten turniej i pokażemy na co naprawdę stać PANTERY!!!!!\nNa dzień dzisiejszy wszystko wskazuje na to iz pojedziemy w najsilniejszym składzie jaki obecnie mozemy wystawic.\nPost autor: Davs » 14 września 2006, 20:16\nMasz racje. Najlepszym przykladem jest MLB gdzie druzyny z budzetem 30 milionow pokonuja druzyny o placach 6 razy wiekszych szczegolnie w pojedynczych meczach\nPost autor: ReX » 16 września 2006, 01:32\nPodobno Sasza bedzie gral jako drugi catcher...?\nPost autor: PanteryJaslo » 16 września 2006, 12:39\nObecnie w drużynie mamy tylko jednego catchera ( Leszek), a na turniej w Kutnie, gdzie bedę rozegrane 3 mecze pasuje mieć liczniejsze zaplecze. Dlatego pojadą ci którzy chodza i trenuja ( Sasza chodzi na wszystkie treningi i robi postepy )\nDo ReX : Jeżeli uważasz iż jesteś lepszy od niego to przyjdź na trening i sie sprawdzisz.\nPost autor: Pablodiablo » 18 września 2006, 08:58\nKróciutko- pojedziemy wszystkich az miło\nPost autor: ReX » 18 września 2006, 21:28\nPanteryJaslo pisze: Dlatego pojadą ci którzy chodza i trenuja ( Sasza chodzi na wszystkie treningi i robi postepy )\nNie nie ja nic niesugeruje ze jestem lepszy wręcz przciwnie Sasza jest dobrym cachterem ;] wlasnie jestem za aby pojechal do Kutna ;] ... a co do treningow to czekam az zaczna sie obiecane dla juniorow teraz niebede sie starszym wpychal na boisko ^^ ... pozdrawiam\nPost autor: Nobek » 22 września 2006, 11:51


Łódzkie: 11 nowych zakażeń koronawirusem - ePiotrkow.pl - Piotrków Trybunalski\nŁódzkie P.Kwiatkowski Środa, 13 maja 202011 6554\nPotwierdzone wyniki dotyczą: jednej nastoletniej dziewczynki, dwóch młodych kobiet, trzech kobiet w średnim wieku, jednej kobiety w starszym wieku oraz czterech mężczyzn w średnim wieku. Są to osoby w wieku od 13 do 88 roku życia. Kolejnych 31 osób, które były zakażone koronawirusem, po leczeniu otrzymały 2 wyniki ujemne i są zdrowe. To: dwie nastoletnie dziewczynki, dziesięć młodych kobiet, pięć kobiet w średnim wieku, jedna kobieta w starszym wieku, czterech młodych mężczyzn, siedmiu mężczyzn w średnim wieku oraz dwóch mężczyzn w starszym wieku. W ciągu poprzedniej doby laboratoria w województwie łódzkim wykonały 1380 testów.\nPiotrkowski sanepid obecnie obejmuje 25 osób nadzorem epidemiologicznym, a 362 przebywa na kwarantannie.\nLiczba osób z potwierdzonym badaniami laboratoryjnymi zakażeniem koronawirusem w województwie łódzkim to 1212. Podział na powiaty przedstawia poniższa tabela:\n~gość123 (Gość)13.05.2020 18:32\nA ja pytam ile osób z 1380 testów w województwie wykonano w drugim co do wielkości mieście Piotrkowie Tryb?\n~gość 5 (Gość)13.05.2020 18:43\nSytuacja z liczb dla Piotrkowa nie jest za. Prawda jest na pewno dużo gorsza bo wśród nas jest wielu bez objawów, a testy robią tylko zakwalifikowanym przez lekarza. Ludzie patrząc na cyferki zatracili czujność. Chodzą bez lub z opuszczonymi maskami i to w przestrzeniach zamkniętych jak autobusach MZK, sklepach itp.


In vitro. Rozmowy intymne - Oceny, opinie, ceny - Małgorzata Rozenek-Majdan - Lubimyczytać.pl\n101 ocen 19 opinii\n"Jestem szczęśliwą mamą dwóch wspaniałych synów. Nie byłoby ich ze mną, gdyby nie pomoc lekarzy. Gdyby nie in vitro. Dyskusja wokół tego tematu wciąż rodzi niezdrowe emocje, powiela krzywdzące stereotypy. Kilkakrotnie przeszłam procedury in vitro, i tak jak tysiące kobiet, mających problem z zajściem w ciąże, znam radość sukcesu i smutek porażki. Nie mogę dłużej milczeć. Czuję, że mam obowiązek zabrać głos. Czuję, że mam obowiązek zabrać głos. Pragnę, żeby atmosfera wokół in vitro się zmieniła, aby moje dzieci, wszystkie dzieci, mogły dorastać w atmosferze tolerancji i szacunku. Bo za drzwiami laboratorium kliniki leczenia niepłodności kryje się magia. Magia rodzicielstwa."\nCzym dokładnie jest in vitro? Jak wygląda procedura? Co się dzieje z mrożonymi zarodkami? Co przeżywają pary, które przez lata nieskutecznie starają się o dziecko? Czy in vitro jest moralne?\nTrzynaście rozmów i jeden temat – in vitro. Małgorzata Rozenek-Majdan wciela się w rolę dziennikarki i zadaje trudne pytania lekarzom, embriologom, seksuologom. Rozmawia z pierwszą Polką, która urodziła dzięki in vitro, oraz z kobietą, która padła ofiarą pomyłki in vitro i urodziła nie swoje dziecko. Autorka oddała głos również księdzu dominikaninowi oraz parom, które szczerze opowiadają o swoich doświadczeniach walki o własne dziecko, a także dzieli się, po raz pierwszy tak otwarcie, swoją historią, która jest niezwykle trudną drogą do macierzyństwa.\nŚwiadoma mama Małgorzata Rozenek-...\nPoradnik sąsie... Mateusz Gessler, Pa...\nPerfekcyjny ślub Małgorzata Rozenek-...\nPerfekcyjne ma... Małgorzata Rozenek-...\nDzieci z probó... Peter Singer, Deane...\nZmanipulowany ... Zbigniew Kaliszuk\nTest wrażliwości. Ile kresek?\nWiedziemy życie przepełnione emocjami. Wielkich wzruszeń dostarczają nam zasłyszane historie – o bohaterstwie, o miłości, o dzieciach (zwłaszcza małych) i zwierzakach (głównie porzuconych). Mocno przeżywamy smutne opowieści i nieszczęścia przyjaciół. Wydawałoby się: dotykamy życia z każdej strony. A jednak oduczyliśmy się wrażliwości, tej najważniejszej „słabości” naszego gatunku – cechy, która sprawia, że jesteśmy ludzcy. Takie braki rzadko zauważamy od razu, u siebie natomiast nie widzimy ich prawie nigdy. Właśnie dlatego „In vitro. Rozmowy intymne” są nam tak potrzebne.\nJaka może być książka o in vitro? Przede wszystkim – kontrowersyjna. W Polsce ideologiczny spór o tę metodę nie cichnie już od długich lat. Mimo to dzieci poczęte dzięki niej rodzą się cały czas, na świecie jest ich już osiem milionów. Ich rodzice z lęku przed wykluczeniem społecznym nieczęsto opowiadają o kulisach zapładniania, także zdarza się, że nawet ich najbliżsi nie są wtajemniczeni. Książka o in vitro może być także stronnicza, zwłaszcza jeśli przygotowała ją osoba, która właśnie dzięki dobrodziejstwom medycyny jest matką dwójki synów, do czego Rozenek-Majdan przyznaje się już we wstępie. A jednak to nie jest laurka dla in vitro, stronniczości nie ma, są strony – wiele, wiele stron, z których na problem można patrzeć. Dlatego autorce należy się wielki szacunek za to, że wsłuchała się w różne głosy i wszystkie pozwoliła też usłyszeć czytelnikowi. Już samo to sprawia, że „In vitro. Rozmowy intymne” są dobrą pod względem dziennikarskim robotą.\nJakie mogą być głosy w dyskusji o in vitro? Na pewno wiele entuzjastycznych. Mamy wypowiedzi osób, którym ta metoda w jakiś sposób uratowała życie. Tego zdania są pary zbliżające się do przełomowego 40. roku życia, który dla kobiet jest tak naprawdę ostatnim dzwonkiem na zajście w ciążę w naturalny sposób. Dzięki zapłodnieniu pozaustrojowemu mogły spełnić swoje marzenie o rodzicielstwie. A więc in vitro nie tyle ratuje życie, ile wręcz ratuje wiele żyć – osób, które pragną, i osób, które w innym przypadku nie mogłyby zaistnieć. Ale pojawia się też głos męski, opowiadający o tym, co dzieje się z kobietą, kiedy pragnie począć nowe życie za bardzo. O swoistej manii, obsesji, o niepogodzeniu się albo po prostu desperacji – to czytelnik może wybrać odpowiednią szufladkę. Mamy głosy profesjonalne, tłumaczące krok po kroku całą procedurę i subtelności wszystkich specjalistycznych urządzeń, ale z drugiej strony mamy głośny krzyk kobiety, która stała się ofiarą pomyłki pracownika szpitala. Pomyłki, która zmieniła jej życie, której trzeba się bezwzględnie podporządkować. Pomyłki, za którą nikt nie przeprosił.\nTe głosy nie tworzą chóru, bo każdy z nich gra tu pierwsze skrzypce. Wszystkie są tak samo ważne, bo pokazują in vitro z zupełnie innej perspektywy. Głosem, któremu chciałabym się szczególnie przyjrzeć, jest wypowiedź dominikanina, ojca Pawła Gużyńskiego. Choć całą książkę czytałam raczej na chłodno, to zapoznając się z tym fragmentem, gotowałam się z emocji. Główne wrażenie: brak porozumienia. Rozenek-Majdan zadawała pytanie, a ksiądz zataczał wielkie koło, obficie cytował Pismo Święte, po czym w ostatnim zdaniu odnosił się do pytania bezpośrednio i odpowiadał… wymijająco. Podczas czytania niemal trzydziestostronicowej rozmowy z duchownym towarzyszyło mi poczucie dziwnej niezręczności. Oto mamy wywiad, w którym rozmówca nie rozumie (a może nie słucha?) pytań autorki. Rozumiem, że ojciec Paweł prezentuje spojrzenie Kościoła na kwestię in vitro. Mam jednak nadzieję, że postawa zamknięcia na dialog, którą reprezentuje, jest tylko jego, a nie całej instytucji. W przeciwnym razie obawiam się, że porozumienia nie będzie. Podczas lektury zdarzały się też wstrząsy. Duchowny potępił ataki na rodziców poddających się in vitro i na ich dzieci, nazywając takie zachowania obrzydliwymi. Parę zdań później, w odpowiedzi na pytanie, czy w takim razie powinniśmy edukować społeczeństwo, padają jednak słowa: „Jeżeli ktoś decyduje się na procedurę in vitro, to musi być przygotowany na pełny wachlarz reakcji społecznych powiązanych z takim wyborem”. Czy to nie oznacza, że odpowiedzialność za „obrzydliwe słowa” ponoszą rodzice? Czy w ten sposób nie daje się pozwolenia na szerzenie nienawiści?\nKsiążka, poza intelektualnymi, zaspokaja też potrzeby estetyczne. Jest bardzo ładnie wydana. Okładka prosta, ale przykuwająca uwagę. Niebieski kolor ma kojący odcień i oznacza spokój. Nie zaznamy go na pewno podczas lektury, bo w umyśle wraz z początkiem lektury zacznie się festiwal odkryć i przemyśleń, ale może dzięki tej książce zaznają go „napiętnowani” in vitro. Na duży plus trzeba policzyć autorce także wspomnianą już merytoryczną oprawę w postaci rozmów z lekarzami z kliniki. Dzięki nim możemy się dowiedzieć, jak dokładnie wygląda procedura zapłodnienia pozaustrojowego, i zweryfikować, czy któryś krok jest godny najwyższego potępienia. Na minus z kolei – że fragmentami wygląda to jak reklama. O ile jestem w stanie zrozumieć i zaakceptować, że miejsce pracy ekspertów jest podane wraz z nazwą, o tyle wspominanie jej przy każdej okazji staje się nie tylko irytujące, ale też ujmuje wiarygodności przedstawianych informacji.\nKoniec końców przyznać należy, że Małgorzata Rozenek-Majdan wypuściła bardzo dobrą rzecz. Jej rozmowy są świetnym podręcznikiem otwartości, a także papierkiem lakmusowym na naszą zdolność rozumienia drugiej osoby. Trzeba też przyznać, że te wywiady są – jak w tytule – bardzo intymne, dotykają spraw, którymi często nie dzielimy się nawet z przyjaciółmi. Szkolimy więc otwartość na wyjątkowo kruchym i wrażliwym materiale. Ale czy takie lekcje nie uczą najlepiej?\n1201 405 6\nNie spodziewałam się tak dobrze napisanej książki. Pokazuje wiele historii, niekoniecznie zakończone happy endem. Mimo wszystko daje wiarę.\nBardzo dobra i potrzebna książka, która odczarowuje temat in vitro, zwłaszcza w aktualnej sytuacji politycznej jaką pis nam zgotował.\nZ początku spodziewałam się relacji pani Małgosi, takiej trochę autobiografii pod kątem in vitro, a dostałam świadectwo specjalistów, duchownego, pierwszej polskiej Mamy, która urodziła dziecko poczęte dzięki in vitro, mężczyzn i kobiet, położnych.. dostałam coś o wiele bardziej cennego, bo pozostającego na dystans w stosunku do wypowiedzi każdego bohatera.\nPozycja ta to wstęp do fachowej wiedzy dla laika, ale też obowiązkowa lektura dla każdej pary, która rozważa in vitro, bądź ma problem w zajściu w ciążę. Otrzymacie wypowiedzi zarówno za jak i przeciw, pełne nadziei, pełne strachu, ale przede wszystkim oswajające z problemem niepłodności.\nZdaję sobie sprawę, że jest to książka, która powstała przy współpracy z kliniką Novum, nie mniej bardzo się cieszę, że miałam dzięki temu okazję, by do niej dotrzeć.\nWarto też zapoznać się z działanością i informacjami na stronie fundacji Nasz Bocian\nZ początku spodziewałam się relacji pani Małgosi, takiej trochę autobiografii pod kątem in vitro, a dostałam świadectwo specjalistów, duchownego, pierwszej polskiej Mamy, która urodziła dziecko poczęte dzięki in vitro, mężczyzn i kobiet,...\nMomentami naiwna i patetyczna,tak jak przewidywałam.\nW prawdzie można znaleźć rzeczowe informacje trochę chaotyczne, ale jednak.\nNiemniej będąc na początku drogi badań i leczenia niepłodności mam za sobą wszelakie dostępne lektury online po polsku i po angielsku i musze powiedzieć, że niczego nowego z książki się nie dowiedziałam.\nJedyne czego się dowiedziałam i co mnie wkurzyło to chory Polski system refundacji. Wszystko rochodzi się o kasę!!Wiadomo. Współczuję ludziom którzy leczą niepłodność w Polsce.\nDlatego tak się ciesze że, już nie mieszkam w tych zacofanym skorumpowanym kraju i będę sie leczyć w UK.\nJedyne czego się dowiedziałam i co mnie...\nMimo że nie pałam sympatią do pani Rozenek, muszę przyznać że jej książka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Sama jestem w trakcie procedury in vitro i w książce znalazłam wiele cennych informacji. Forma wywiadów również mi się bardzo podoba ponieważ dzięki temu książka jest bardzo przystępna dla kogoś kto nie ma w ogóle pojęcia czym jest in vitro. Uważam że to książka dla każdego kto przechodzi przez ten trudny proces starania się o dziecko, ale też dla tych, którzy chcieliby zrozumieć na czym ten proces polega, jak jest widziany m.in: przez kościół, lekarzy czy też ludzi, którzy tej procedurze się poddali.\nMimo że nie pałam sympatią do pani Rozenek, muszę przyznać że jej książka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Sama jestem w trakcie procedury in vitro i w książce znalazłam wiele cennych informacji. Forma wywiadów również mi się bardzo podoba ponieważ dzięki temu książka jest bardzo przystępna dla kogoś kto nie ma w ogóle pojęcia czym jest in vitro. Uważam że to książka dla...\nBardzo dobra merytorycznie pozycja. Dużo opini fachowców z każdej dziedziny. Historie z życia wzięte. Polecam zwłaszcza przeciwnikom - w celu poszerzenia horyzontów i wyjścia ze średniowiecznego i zaściankowego myślenia o tej metodzie.\nMyślałam, że będzie Bardziej opowiadala o różnych przypadkach ludzi.\n- Czy chce się Pani starać o dziecko na ten moment ?\n- Nie , na razie nie .\n- To dobrze , ponieważ aby była Pani w ciąży potrzebne jest długie leczenie i walka …\nTe słowa usłyszałam od swojego ginekologa , były jak wyrok , były jak tornado które niszczy , burzy wszystko wokół …\nPCOS to chora która nosze w sobie , główna jej wadą jest problem zajścia w ciąże …\nTe słowa , ten wyrok słyszy coraz częściej wiele kobiet których marzeniem jest bycie mama …\nKsiążka Małgorzaty Rozenek jest poradnikiem jak radzić sobie z takimi problemami , jest tez w jakimś stopniu instrukcja jak wyglądają procedury postepowania w wypadkach problemu z brakiem możliwości bycia rodzicami , ale zarazem wsparciem dla wielu kobiet , mężczyzn którzy często nie maja go od otoczenia .\nGdy usłyszałam o książce '' IN VITRO '' byłam pewna że trafi do moich rąk mimo tego jak otoczenie reaguje na te słowa i nie żałuje tego , nie żałuje czasu który jej poświeciłam …\nTe słowa ,...\nNie spodziewałam się tak wciągającej lektury. Rozmowy o in vitro z przeróżnymi osobami, z często naprawdę przejmującymi przeżyciami dosłownie otworzyły mi oczy. Kompletnie nie wiedziałam z czym muszą się mierzyć osoby decydujące się na taki sposób zostania rodzicem i jak bardzo jest to trudny temat. Przeczytałam migiem i często z pełnymi zdziwienia lub smutku oczami.\nPo książkę sięgnęłam tylko dlatego, że chciałam poznać opinie tej skrajnie drugiej strony, osób, które bardzo pragną dziecka i co więcej - koniecznie biologicznego, jako osoba bezdzietna z wyboru nie zamykam się na osoby o innych poglądach. Tak bardzo jak ja nie chcę dziecka, tak bardzo ktoś może go chcieć i ja to rozumiem.\nPrzy okazji czytania targały mną takie emocje, że aż musiałam z kimś porozmawiać, rozpoczęłam więc dyskusję z rodzicami, z mężem. Na szczęście okazało się, że całkowicie się zgadzamy. Do tego wszystkiego zastanowiłam się głęboko nad moją sytuacją w wielu aspektach.\nPierwszym takim aspektem jest moje miejsce w Kościele, a raczej chyba jego brak. Jakie miejsce zajmuję w Kościele jako osoba bezdzietne, z mężem pobraliśmy się od razu zakładając brak potomstwa, przecież Kościół nierzadko mówi o tym, że małżeństwo bez dzieci jest wręcz nieważne, że to nie rodzina. Do tego wszystkiego nie zgadzam się na to, żeby ksiądz z ambony mówił o tęczowej zarazie, bo każdy człowiek jest tyle samo wart, jestem przekonana, że również w oczach Boga. Nie wiem też co miałoby być złego w seksie przedmałżeńskim, nie potrafię znaleźć ani jednego takiego powodu, dla którego człowiek nie powinien go uprawiać. Chyba, że o negatywnym skutku myślimy w kontekście ciąży, wtedy pomogłaby seksualna edukacja w szkole. Aha, ale Kościół przecież też jest na nie... Dzięki Ci Boże za silną wiarę, bo gdybym jej nie miała, już dawno, w podskokach wypisałabym się z Kościoła, przeraża mnie jego zacofanie. Książka w każdej wzmiance o duchownych jest jednoznaczna. Teksty są kulturalne, ale wyziera z nich obraz prawdziwego duchowieństwa, osób niekoniecznie światłych, przekonanych o swojej nieomylności i kochających władzę. Wywiad z Ojcem Dominikaninem rozczarował mnie, ponieważ ojciec (wolałabym mówić o nim po prostu Pan, ale niech już będzie) ewidentnie jest przeciwny procedurze in vitro i zasłaniając się filozofią, ładnymi słowami zaciera złe wrażenie prostackiego podejścia do osiągnięć medycyny. W ogóle mnie się jawi to tak, jakby Kościół stał w kontrze do medycyny i widzę to dopiero w tej książce. Wręcz w kontrze do nauki. Duchowni chcieliby, żeby świat się zatrzymał, żeby nadal mogli kontrolować ludzi, a zwłaszcza kobiety. Co ksiądz może mi powiedzieć o małżeństwie i macierzyństwie? To śmieszne i żałosne zarazem. Dlaczego ktoś ma decydować za mnie, czy ja chcę mieć dzieci? Czemu ktoś daje sobie prawo do krytykowania mniejszości z ambony? Przecież to powinno być ścigane z ramienia prawa. Nie chodzę już do kościoła, bo "współkochać przyszłam, nie współnienawidzić", a w kościele niestety miłości już nie ma. Dla zachowania własnej wiary i dobrego imienia Boga, modlę się w domu, a dobra szukam wszędzie, tylko nie w kościele. Amen. Nie spodziewałam się tego, że lektura o in vitro wyzwoli we mnie aż takie emocje, a jednak.\nDrugą kwestią, która wzbudza we mnie wielki sprzeciw jest sprawa finansowania in vitro. Jestem absolutnie temu przeciwna, a porównanie bezpłodności (i niepłodności) do chorób innych, chociażby cukrzycy, jest po prostu nieodpowiednie. Ja bez insuliny umrę, osoby bezdzietne bez dzieci nie umrą, nie poniosą żadnego uszczerbku na zdrowiu, psychicznego nie licząc, ale ludzie mają różne traumy. Nie zgadzam się na to, żeby finansować in vitro, kiedy państwo będzie na stać, proszę bardzo, ale stanie się to wtedy, kiedy wszystkie choroby wymagające leków do podtrzymania życia uzyskają pełną refundację na leczenie ich. Ludzie, nie choroby, rzecz jasna, ale tutaj ludzi rozpatrujemy pod kątem ich chorób. Dzieci można mieć inaczej, są adopcje i nie oburza mnie oburzenie niektórych bohaterów, kiedy ktoś im proponuje adopcję. Aha, taki jesteś wspaniały, że chcesz obdarzyć miłością dziecko, ale musi ono mieć coś z Ciebie, bo jak nie, to już Ci tej wspaniałości braknie? Jest to dla mnie żałosne, niemniej potrafię zrozumieć (a przynajmniej się staram) osoby, który naprawdę mają jakąś obsesję na punkcie rodzenia i koniecznie muszą mieć własne dziecko. Niech tak będzie, ale niech płacą sobie za to sami. Ja też nie produkuję własnej insuliny, a się nie rzucam, biorę syntetyczną. Jedna para opisuje, że wydała ponad 100 tysięcy złotych, bo potrzebowała iluś tam prób. Naprawdę nie wiem z jakiej okazji ktoś miałby to finansować, to nie jest potrzeba nadrzędna człowieka, aby urodzić własne dziecko. Mieć dziecko rozumiem, można mieć "nieswoje", że tak powiem, ale chęć koniecznego rodzenia to zwyczajna fanaberia.\nSłabym elementem książki są zdjęcia na końcu (naprawdę, wygląd gabinetu nie jest aż tak interesujący jak się może wydawać), wywiady z lekarzami (są bardzo podstawowe, dla kogoś, kto naprawdę nie ma pojęcia jak działa in vitro), z położną, z Paniami z fundacji, są zwyczajnie nudne. Mocną stroną są wywiady z parami oraz "połówkami par", bo niestety, nie wszystkim udało się wytrwać razem. Albo i stety, jak czytam o toksycznej (i z pewnością nienormalnej żonie jednego z Panów - zaraz rozwinę). Są interesujące, można się wciągnąć w historie. Niemniej, pragnę zwrócić uwagę na to, że wydaje mi się, iż bohaterowie mają mocno zaburzony obraz rzeczywistości i dziwne priorytety.\nJedna z par skarży się, że zostawali wyrzucani z pracy, bo ciągle ich nie było. Ja się pytam, a co w tym dziwnego? Pracodawca nie jest Caritasem i prowadzi swoją firmę/zakład w celach zysku, jak jakiś pracownik nie przynosi zysku to się go zwalnia, jeśli jest inaczej, coś tu jest nie tak. Nikt nie będzie pracownika trzymał z litości, bo to by było nienormalne. Ostatnio rozmawiałam z koleżanką o tym, że tyle się mówi o tym, że kobiet się nie chce zatrudniać, tym bardziej z dziećmi. Serio, kogoś to dziwi? Kobiet ciągle nie ma, dzieci w kółko chore, to przeszkadza innym pracownikom. Żeby mi ktoś nie wyleciał z tym, że jest specjalne miejsce w piekle dla kobiet, które nie wspierają kobiet - świetnie, ale czy nie przyszło komuś do głowy, że w pracy trzeba być profesjonalnym i wykonywać swoje obowiązki, a jeśli macierzyństwo na to nie pozwala, to może z czegoś trzeba zrezygnować? Pięknie brzmi, że kobieta powinna łączyć jedno i drugie, ale mało mówi się o tym, że często cierpią na tym pozostali pracownicy, taka osoba jest niepewna, nie można na niej polegać, terminy wykonania zadań przecież się przesuwają "bo dziecko". Zirytowała mnie postawa bohaterów. Jak nawalasz w pracy, zwolnią cię, niezależnie od tego, z jakiego powodu nawalasz, nikogo to nie interesuje. I nie ma takiego obowiązku, żeby go interesowało.\nWspomniane zostało także to, że rodzina raczej nie akceptuje in vitro, bo wierzą w propagandę, bla bla. A nie przyszło komuś do głowy, że można być przeciwnikiem in vitro i znać jego zasady? Sama jestem jak najbardziej za, niech każdy robi co chce (za swoje pieniądze). Kiedyś koleżanka spytała mnie, czy lubię Happysad, odpowiedziałam, że nie, a ona na to, że nie rozumiem tekstów. Nie ma opcji, że rozumiem teksty i nie lubię. Taka sama sytuacja.\nNajbiedniejszym bohaterem jest dla mnie Pan, który stoi na granicy rozwodu z żoną, która wpadła w obsesję macierzyństwa. Najstraszniejsze w tym wszystkim jest to, że ten pan myśli, że takie są kobiety. Nie, nie są. Trafił na kobietę, która z pewnością nie jest fajna i nie zachowuje się fajnie. Na jej podstawie wysnuł wnioski że "kobiety mają ciśnienie na macierzyństwo" - nie wiem, dlaczego panie, wysnuwasz wnioski na podstawie wypowiedzi jednej, nie do końca zrównoważonej kobiety? W moim otoczeniu raczej żadna z kobiet nie chce mieć dzieci, ma inne ambicje. Pisze on też o wizji Matki Polki - w moim i mojego męża domu nikomu jej nie wpojono, u znajomych też nie, więc może warto przemyśleć? Na koniec pan jednak wysnuwa doskonały wniosek, więc jest dla niego nadzieja - coś w rodzaju, że może miłość nie jest jedynym spoiwem w związku, że może muszą nas łączyć cele. No jasne, że muszą! W życiu nie wyszłabym za kogoś, kto chce mieć dzieci, wiedząc, że ja ich nie chcę!\nKsiążka budzi emocje, człowiek się zaczyna zastanawiać nad swoją sytuacją, nad swoim miejscem w Kościele, w społeczeństwie. Warto było przeczytać, dlatego zawyżam o dwie gwiazdki.\nPrzy okazji czytania targały mną takie emocje, że...\nJeżeli kogoś interesuje ten temat i chce więcej się dowiedzieć to spokojnie można sięgnąć po tą pozycję ja przeczytałam z ciekawości\nMiędzy bogiem a prawdą, to pary korzystające z in vitro faktycznie częściej słyszą od księży, że są pomocnikami doktora Frankensteina, niż słowa twardo brzmiącej w ich uszach Dobrej Nowiny. Takie słowa są obrzydliwe. Wypowiedzi, postawy i działania, które odczłowieczają, poniżają lub stygmatyzują dzieci poczęte metodą in vitro, należy konsekwentnie piętnować.\nMiędzy bogiem a prawdą, to pary korzystające z in vitro faktycznie częściej słyszą od księży, że są pomocnikami doktora Frankensteina, niż s...\nMałgorzata Rozenek-Majdan In vitro. Rozmowy intymne Zobacz więcej


Data dodania: 2010-12-01 11:10:37\nData dodania: 2010-12-01 11:28:13\nspoko spoko - że tak się wyrażę :) - powyższe zdjęcia są z 4 listopada... jeszcze parę sesyjek przed nami. krótko mówiąc - ogólnie zasypane :)\nData dodania: 2010-12-01 12:18:43\nData dodania: 2010-12-02 18:21:34\nWitajcie, My rowniez zaczynamy na wiosne budowac w Jasle dom pod Figowcem. Mam pytanie w zwiazku z tym o Waszego kierownika budowy - czy Waszym zdaniem to dobry i rzetelny fachowiec? Jesli tak to bardzo prosze o namiary. Dziekuje i pozdrawiam.\nData dodania: 2010-12-30 20:47:18\nData dodania: 2011-02-20 16:26:52\nls viva jaślanie


Demony wojny | Historicon\nPosted by Kamil Nadolski on 7 maja 2020 7 maja 2020\nNaziści tworzyli podwaliny najważniejszych instytucji RFN. 70 lat po wojnie historycy co rusz wyciągają z archiwów kolejne rewelacje. Najnowsze są szokujące.\n– Początki Bundeswehry to przecież rok 1955. Okazuje się, że wojsko nie znosi próżni. Dokumenty budzą niepokój. Wynika z nich, że niemiecki kanclerz Konrad Adenauer nie miał wiedzy o istnieniu paramilitarnego ugrupowania aż do roku 1951. Kiedy się o nim dowiedział, nie zrobił jednak nic, by je rozwiązać. Raport obnaża słabe punkty demokratycznych standardów Republiki Federalnej Niemiec. Albert Schnez, główny inspirator tajnego porozumienia,został później dowódcą wojsk lądowych RFN. Popierali go m.in. Hans Speidel, późniejszy dowódca sił NATO w Europie Środkowej, i Adolf Heusinger, pierwszy inspektor generalny Bundeswehry. Odkrycie po raz kolejny pokazuje, jak nazistowska przeszłość dogania współczesne Niemcy.\nBył 23 marca 1944 r., kiedy włoscy partyzanci zabili w okolicy Rzymu 33 niemieckich żołnierzy. Odwet był bezwzględny. Aresztowano 335 osób, w większości przypadkowych przechodniów, których ciężarówkami zawieziono do Jaskiń Ardeatyńskich. Prowadzono ich w małych grupkach i strzelano bez ostrzeżenia w plecy. Po masakrze zawalono wejście za pomocą ładunków wybuchowych. Zbrodnię tę uznano za jedną z największych masakr na ziemiach włoskich w okresie drugiej wojny światowej. Wśród Niemców, którzy bezpośrednio strzelali do cywilów, był niejaki Johannes Clemens, Hauptsturmführer SS, którego wszyscy nazywali „tygrysem z Como”. Po wojnie nie tylko uniknął kary, ale znalazł zatrudnienie w zachodnioniemieckim wywiadzie. Podobnie jak Georg Wilimzig, który wraz z 300-osobowym szwadronem IV/2 wymordował w latach 1939-1945 w okupowanej Polsce tysiące mężczyzn, kobiet i dzieci.\n– Niemieckie archiwa kryją setki podobnych historii – mówi prof. Fabian Virchow z Uniwersytetu Nauk Stosowanych w Düsseldorfie. – Denazyfikacja w Niemczech okazała się kompletnie nieskuteczna, a byli zbrodniarze jeszcze przez długie lata obejmowali najwyższe państwowe posady. Już w latach 50. brytyjska prasa pisała o byłych nazistach zatrudnionych w niemieckich służbach wywiadowczych. Nazywała ich szyderczo „Gestapo Boys”. Adenauer przymykał na to oko. 1 grudnia 1953 r. na jego biurku wylądował raport sporządzony przez Reinharda Gehlena, szefa wywiadu. Informował w nim, że 40 jego pracowników ma za sobą przeszłość w SS. Adenauer niewiele sobie z tego robił, choć nie wiedział, że dokumentacja fałszowała obraz sytuacji. Dziś wiemy, że co najmniej 200 spośród 2450 pracowników wywiadu miało przeszłość nazistowską. Sam Gehlen, który przez 12 lat stał na czele tej instytucji, był w czasie wojny generałem Wehrmachtu. Jeszcze gorzej było w ministerstwie spraw zagranicznych. W 1952 r. funkcje na wysokich stanowiskach pełniło tam więcej byłych nazistów niż członków NSDAP za czasów Ribbentropa. Wśród powojennych ambasadorów RFN ośmiu miało nazistowską przeszłość. Jak donosi Norbert Frei w książce „Polityka wobec przeszłości”, co trzeci członek gabinetu Adenauera był członkiem nazistowskiej partii. Ówczesne władze RFN konieczność zatrudniania byłych nazistów uzasadniały brakiem nieobciążonych przeszłością fachowców. Kiedy w 2011 r. rząd Angeli Merkel zgodził się w końcu na otwarcie archiwów Federalnej Służby Wywiadowczej i powołał specjalną komisję do ich zbadania, na światło dzienne zaczęły wychodzić kolejne rewelacje. Wiemy na przykład, że jeszcze w połowie lat 60. dawni członkowie NSDAP zajmowali ponad 60 proc. wszystkich kierowniczych stanowisk w ministerstwie sprawiedliwości. – Nazistowska przeszłość nie stanowiła po wojnie żadnej przeszkody w karierze w wymiarze sprawiedliwości – powiedział kierujący Niezależną Komisją Historyków Manfred Görtemaker.\nNierzadko osoby podejrzewane o zbrodnie podczas drugiej wojny światowej były osądzane przez sędziów z nazistowską przeszłością. Autorzy raportu sprzed trzech lat podkreślają, że po zakończeniu wojny niemal żaden z sędziów i prokuratorów, którzy w czasach III Rzeszy wydawali niesprawiedliwe wyroki, nie został pociągnięty do odpowiedzialności. Niechlubnym przykładem jest choćby Wolfgang Fränkel, prokurator generalny RFN od 1962 r., który w 1942 r. skazał na śmierć złodzieja damskiej torebki. Taryfy ulgowej nie stanowiła niska szkodliwość czynu ani fakt, że sprawca był ograniczony umysłowo. Jak się okazało, Fränkel wnioskował w czasie wojny o karę śmierci w 30 innych zwykle błahych sprawach (kradzież jedzenia, roweru etc.). Komisja Bundestagu, która badała sprawę, nie dopatrzyła się w postępowaniu sędziego i prokuratora żadnych uchybień.\nBrytyjski dziennikarz Guy Walters w książce „Ścig ając zło” donosi, że nikomu prócz Izraelczyków specjalnie nie zależało na tropieniu zbrodniarzy. Zwłaszcza samym Niemcom. Jako dowód przytacza informację, że niemieckie służby wywiadowcze wiedziały, gdzie dokładnie przebywa Adolf Eichmann już w 1952 r., czyli osiem lat przed jego ujęciem. Trafił w ręce sprawiedliwości dopiero w roku 1960 i tylko dlatego, że Izraelczycy wzięli sprawy w swoje ręce.\nNikt dziś nie ma wątpliwości, że denazyfikacja przeprowadzona zaraz po wojnie zakończyła się klęską. Prof. Anna Wolff-Powęska, dyrektor Instytutu Zachodniego w Poznaniu i autorka książki „Pamięć – brzemię i uwolnienie. Niemcy wobec nazistowskiej przeszłości (1945-2010)”, nazywa ją wręcz nieudanym eksperymentem. – Zamierzenia zwycięskich mocarstw były bardzo szczytne. Od razu pojawiły się jednak wątpliwości. Przede wszystkim kogo karać, elity przestępcze czy cały naród? Osoby wydające czy wykonujące rozkazy? We wszystkich dziedzinach doskwierał dramatyczny brak fachowców. Gdyby zdenazyfikować nauczycieli, z których większość była nazistami, nie byłoby niemieckiego szkolnictwa. To dlatego alianci od samego początku napotykali opór społeczeństwa. Niemcy uważali, że są karani w sposób kolektywny – tłumaczy profesor.\nWe wszystkich strefach okupacyjnych z wyjątkiem radzieckiej mieszkańcy, którzy ukończyli 18. rok życia, musieli wypełnić ankiety zawierające 131 pytań. 99 z nich dotyczyło stosunku do nazizmu. Było to ogromne wyzwanie logistyczne. – Tylko w amerykańskiej strefie okupacyjnej było do sprawdzenia 13 mln ankiet. W tym celu powstało 545 izb orzekających, w których zatrudniono 20 tys. osób. Od samego początku część kompetencji trzeba było zlecić niemieckim izbom orzekającym. W efekcie to nie sądy rozstrzygały o winie, tylko niemieckie izby orzekające udowadniały niewinność – mówi „Wprost” prof. Wolff-Powęska. Efekt był taki, że 95 proc. postępowań umorzono, a wielu badanych przez komisje denazyfikacyjne otrzymało dokumenty oczyszczające z zarzucanych im win. Nazywano je „Persilscheine”, od nazwy popularnego proszku do prania. Konrad Adenauer, pierwszy kanclerz Niemiec Zachodnich, nie zamierzał dzielić społeczeństwa. Nie chciał, by dopiero co powstający system demokratyczny skazał się na wewnętrzną opozycję w postaci zepchniętych na margines byłych sympatyków Hitlera. Jego nadrzędnym celem było stworzenie zjednoczonego i spójnego państwa. Przykładem postawienia grubej kreski wobec przeszłości była uchwalona już w 1949 r. ustawa o amnestii, z której skorzystało 800 tys. osób już ukaranych bądź takich, wobec których toczyły się postępowania.\n– Pora przestać węszyć za nazistami. Jeśli raz zaczniemy, nie wiadomo, dokąd nas to zaprowadzi – powiedział kanclerz dwa lata później. Wiedział, co mówi. Jedna trzecia pracowników jego gabinetu oraz znaczny procent pracowników służby cywilnej, sądownictwa i MSZ stanowili dawni funkcjonariusze NSDAP. Mało tego, jeden z autorów ustaw norymberskich i architekt hitlerowskiego prawa Hans Globke został w latach 1953-1963 szefem Urzędu Kanclerskiego. W takim kontekście historycznym Albert Schnez, przyszły dowódca sił lądowych RFN, miał prowadzić rozmowy z byłymi oficerami Wehrmachtu i Waffen SS w sprawie tajnej armii. Jak pisze „Der Spiegel”, finansowanie zapewniali sobie u prywatnych firm i weteranów wojennych. Z dokumentacji wynika, że wśród ochotników byli biznesmeni, handlowcy, prawnicy, a nawet pewien burmistrz. 24 czerwca 1951 r. Schnez wystąpił do Organizacji Gehlena, poprzedniczki Federalnej Służby Wywiadowczej, z propozycją przyłączenia. Przez jakiś czas dostawał nawet na ten cel pieniądze. Nie wiadomo jednak, jak długo miała istnieć owa tajna armia.\nTo tylko fragment tekstu opublikowanego w tygodniku Wprost (24/2014). Cały artykuł dostępny jest w papierowym wydaniu magazynu.\nBundeswehraHans GlobkeHitlerJohannes ClemensNaziściNaziści po wojnieNorbert FreiOrganizacja GehlenaProcesy norymberskieSSTrzecia RzeszaWaffen SSWehrmacht\nPrevious Post Wiatr na Bałtyku w cenie\nNext Post Naziści bigamiści