Starostwo Powiatowe w Pyrzycach - Biuletyn Informacji Publicznej / PROTOKÓŁ Nr 42/2014 z dnia 7 października 2014 r.\nPROTOKÓŁ Nr 42/2014 z dnia 7 października 2014 r.\nStarosta przedstawił wniosek o wyrażenie zgody na zmianę stawki za wynajem przez Zespół Szkół Nr 1 sal lekcyjnych Społecznemu Gimnazjum. Stawka za godzinę zrealizowanych zajęć wynosiła przez ostatnie 3 lata 15 zł. Wnioskuje się o podwyższenie stawki do 17 zł w związku z wzrostem kosztów rzeczowych, w tym między innymi energii cieplnej, energii elektrycznej, zużycia wody. Robert Betyna spytał czy ta zmiana została uzgodniona i zaakceptowana przez dyrektor Społecznego Gimnazjum. Starosta wyjaśnił, że odbyło się spotkanie w tej sprawie\ni dyrektor Zespołu Szkół Nr 1 zapewnił, że propozycja podwyższenia stawki wynajmu stawki sal lekcyjnych spotkała się ze zrozumieniem dyrekcji Społecznego Gimnazjum. Kolejna kwestia dotyczyła terminu wprowadzenia aneksu. Gdyby aneks miał obowiązywać od początku nowego roku szkolonego, to wniosek powinien zostać złożony jeszcze przed wakacjami. Obecnie można by rozpatrywać termin kolejnego roku szkolnego ewentualnie nowego roku kalendarzowego. W trakcie dyskusji ustalono, że nastąpi to od początku następnego miesiąca. Zarząd wyraził zgodę na podpisanie aneksu do umowy na wynajem sal lekcyjnych od dnia\n1 listopada 2014 r. Decyzja zapadła w wyniku głosowania: 3 głosy za.\nStarosta przedstawił wniosek o zaakceptowanie podziału środków na nagrody z okazji Dnia Edukacji Narodowej. Nagrody zostały przeznaczone dla dyrektorów placówek oświatowych, nauczycieli i pracowników administracji i obsługi. Wartość nagród została ustalona dla 18 osób na łączną kwotę 20 900 zł. Zarząd zaakceptował podział, zgodnie z wnioskiem, w wyniku głosowania: 3 głosy za.\nStarosta przedstawił projekt uchwały Rady Powiatu Pyrzyckiego w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu na 2015 r. Maksymalne stawki opłat obowiązujących w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy. Na każdy rok właściwy minister do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, maksymalne stawki opłat. Zarząd przyjął projekt w wyniku głosowania: 3 głosy za.\nStarosta przedstawił wniosek o wyrażenia zgody na adaptację pomieszczeń\nw budynku przy ulicy Młodych Techników 5a na potrzeby biurowe Zarządu Dróg Powiatowych oraz adaptację budynku na terenie Zespołu Szkół Nr 2 CKU, na potrzeby sekcji liniowej: warsztat, magazyn sprzętu, garaże i pomieszczenia socjalne dla dróżników. Na remont pomieszczeń biurowych szacuje się kwotę 90 000 zł.\nW budżecie powiatu została zabezpieczona kwota na ten cel i Zarząd wyraził zgodę na ogłoszenie przetargu i przystąpienie do remontu pomieszczeń biurowych jeszcze w roku 2014. Decyzja zapadła w wyniku głosowania: 3 głosy za. Adaptacja budynku na potrzeby sekcji liniowej wymaga decyzji o zmianie sposobu użytkowania\ni pozwolenia na budowę. Zarząd wyraził zgodę na rozpoczęcie procedury związanej ze zmianą sposobu użytkowania i uzyskaniem pozwolenia na budowę. Decyzja zapadła w wyniku głosowania: 3 głosy za.\nStarosta przedstawił wniosek o wyrażenia zgody na zakup używanego samochodu osobowego z napędem na 4 koła na potrzeby Zarządu Dróg Powiatowych. Wnioskuje się o przeznaczenie na ten cel 20 000 zł. Samochód jest niezbędny do wykonywania objazdów dróg powiatowych, w tym gruntowych\ni sprawdzania prac związanych z zimowym utrzymaniem dróg. Zarząd wyraził zgodę w wyniku głosowania: 3 głosy za.\nStarosta przedstawił wniosek o wyrażenie zgody na przystąpienie do konkursu na prowadzenie Lokalnego Punktu Informacyjnego. W roku 2013 zakończyło się porozumienie z Urzędem Marszałkowski na prowadzenie LPI w Starostwie.\nW październiku 2014 r. zostanie ogłoszony kolejny konkurs na prowadzenie LPI. Za ostatni okres Starostwo uzyskało pochlebne opinie i są duże szanse na zawarcie kolejnego porozumienia. W ramach LPI zostaną utworzone nowe miejsca pracy w wymiarze 3,5 etatu. Zarząd wyraził zgodę na przystąpienie do konkursu w wyniku głosowania: 3 głosy za.\nStarosta przedstawił projekt uchwały Rady Powiatu Pyrzyckiego w sprawie uchwalenia Programu współpracy Powiatu Pyrzyckiego z organizacjami pozarządowymi w roku 2015. Samorządy mają obowiązek uchwalenia rocznego programu współpracy po konsultacjach z organizacjami pozarządowymi. Uchwałą\nNr 59/2014 Zarządu Powiatu Pyrzyckiego z dnia 5 września 2014 r. zainicjowano konsultacje, które zakończyły się w dniu 19 września 2014 r. W ustalonym terminie nie zgłoszono żadnych uwag, co do treści Programu współpracy Powiatu Pyrzyckiego z organizacjami pozarządowymi w roku 2015. Zarząd przyjął projekt\nStarosta przedstawił sprawozdanie z prac Zarządu Powiatu przygotowane na najbliższą sesję Rady Powiatu Pyrzyckiego. Zarząd przyjął sprawozdanie w wyniku głosowania: 3 głosy za.\nData wprowadzenia : 2014-11-27 12:26:06\nData ostatniej modyfikacji : 2014-11-27 12:26:06\nlicznik odwiedzin: 12794193


Call of Juarez: Gunslinger | Western - Dziki Zachód - filmy, aktorzy, muzyka westernów\nCall of Juarez: Gunslinger (pol. Rewolwerowiec) jest trzecią grą komputerową z serii CoJ stworzoną przez polski Techland, która osadzona jest w realiach Dzikiego Zachodu.\nPo nieudanym Call of Juarez: The Cartel seria wraca do swoich korzeni, chociaż w nieco zmienionej formie. Tytuł ten nie jest dostępny w sprzedaży pudełkowej, można go kupić jedynie w wersji cyfrowej na PC, PlayStation 3 i Xbox 360.\nGra nie oferuje tak długiej fabuły jak poprzednie tytuły, skupia się jednak na dynamicznej i zręcznościowej rozgrywce, z bogatą narracją i na świecie, w którym pojawią się takie legendy Dzikiego Zachodu jak Billy the Kid, Jesse James, Daltonowie czy Pat Garret.\nGłównym bohaterem gry jest Silas Greaves. Grafika ma lekko komiksowe zabarwienie, a muzyka w grze jest wypełniona klimatem.\nTutaj teaser CoJ: Gunslinger’a, do którego zaangażowani zostali aktorzy:\nA tutaj trailer ze sporą dawką gameplay’u:\nI na koniec świetna piosenka nagrana na potrzeby gry, z tłumaczeniem w postaci polskich napisów:\nTagi: Billy the Kid, Daltonowie, Jesse James, Pat Garret, Silas Greaves\nZamieszczone Marzec 17, 2014 w 5:13 PM\nŚwietny FPS za taką cenę, narracja niczym z Bastionu, naprawdę warto. Na wyprzedażach steamowych można kupić nawet za 5 euro.


Tabletka dzień po – vademecum | Papilot\nTabletka dzień po – vademecumTabletka dzień po – vademecum\nTabletka dzień po – vademecum\nTabletka „dzień po” jest to swego rodzaju antykoncepcja awaryjna (inaczej nazywana również kryzysową), którą stosujemy w przypadku kiedy mamy uzasadnione podejrzenie, że inne metody antykoncepcyjne mogły zawieść lub wcale ich nie zastosowaliśmy.\nTabletki takie przyjmuje się już po odbyciu stosunku seksualnego ale w czasie, w którym nie doszło jeszcze do ewentualnego zapłodnienia. Warto być świadomym, że w Polsce tabletki „dzień po” sprzedawane są wyłącznie na receptę i dostępne są ich dwa rodzaje.\nKiedy potrzebna jest tabletka „dzień po”?\nW związku z tym, że tabletka dzień po to rodzaj antykoncepcji kryzysowej, nie powinny być one przez kobiety nadużywane i stosowane jako regularna metoda zabezpieczania się przed nieplanowaną ciążą. Nie powinno się więc rozmyślnie pomijać innych, powszechnie dostępnych metod zabezpieczania, z zamiarem zastosowania antykoncepcji awaryjnej. Do sytuacji, w których należy zastosować tabletkę „dzień po” możemy zaliczyć:\nUszkodzenie prezerwatywy jej pęknięcie lub niewłaściwe założenie czy też zsunięcie się – jest to podstawa do zastosowania dodatkowego zabezpieczenia w postaci tabletki „dzień po” ponieważ użyty środek antykoncepcyjny mógł nie spełnić swojego zadania,\nOdbycie stosunku seksualnego w dni płodne przy metodzie naturalnego planowania rodziny – ewentualna pomyłka przy obliczaniu dni płodnych również stanowi sytuację, w której należy zastosować dodatkową formę antykoncepcji jeżeli chcemy uniknąć nieplanowanej ciąży\nNierozpuszczone globulki antykoncepcyjne – w takiej sytuacji możemy uznać, że antykoncepcja chemiczna zawiodła i powinniśmy skorzystać z dodatkowej formy zabezpieczenia,\nBłąd w przyjmowaniu tabletek antykoncepcyjnych – mowa tu o pominięciu dawki jak również znacznym opóźnieniu jej zażycia (dotyczy zarówno tabletek antykoncepcyjnych jedno- jak i dwuskładnikowych),\nWysunięcie się wkładki wewnątrzmacicznej – to sytuacja zdarzająca się niezwykle rzadko jeśli jednak się przydarzy zdecydowanie warto skorzystać z tabletki „dzień po”,\nZbyt wczesne oderwanie plastra antykoncepcyjnego lub przyklejenie go z opóźnieniem – niezgodne z zaleceniami zastosowanie antykoncepcji powoduje obniżenie jej skuteczności dlatego warto zadbać o dodatkowe zabezpieczenie,\nOpóźnienie założenia pierścienia dopochwowego – również w przypadku kiedy pierścień został wyjęty z pochwy na dłużej niż 3 h powinniśmy zastosować dodatkową formę antykoncepcji,\nGwałt – to oczywista sytuacja, w której należy sięgnąć po antykoncepcję kryzysową żeby uchronić się przed ewentualną niechcianą ciążą.\nDostępne tabletki - Ellaone i Escapelle\nNa polskim rynku dostępne są dwa rodzaje tabletek „dzień po”, należą do nich Ellaone i Escapelle – mają to samo zadanie (nie dopuścić do ewentualnego zapłodnienia) jednak jest między nimi kilka dość istotnych różnic, o których warto wiedzieć. Porównania tych dwóch środków można dokonać ze względu na pewne cechy i interesujące kryteria, do których możemy zaliczyć między innymi:\nSkład tabletek – EllaOne - 30 mg octanu uliprystalu, który ma za zadanie wstrzymać wyrzut hormonu luteinizującego a co za tym idzie zahamować jajeczkowanie, Escapelle - 1500mg lewonorgestrelu – czyli syntetycznego hormonu, którego zadaniem jest między innymi opóźnienie owulacji,\nCena w aptece – EllaOne – około 90 zł, Escapelle – około 35 zł.\nTermin, w którym należy przyjąć tabletkę – to jeden z głównych czynników jakie bierzemy pod uwagę dobierając odpowiednią tabletkę dlatego warto wiedzieć, że termin przyjęcia EllaOne to 120 godzin (czyli najpóźniej w ciągu pięciu dni po odbyciu stosunku seksualnego), natomiast Escapelle – 72 godziny (czyli najpóźniej w ciągu trzech dni po odbyciu stosunku seksualnego),\nDziałanie tabletek – EllaOne – hamuje owulację, jednakże nie powoduje żadnych zmian w endometrium, Escapelle – tabletka hamuje owulację i dodatkowo powoduje zachodzenie zmian w endometrium, w związku z tym komórka jajowa już zapłodniona ma mniejsze szanse na zagnieżdżenie się w macicy. W przypadku kiedy tabletka zostanie zastosowana już po wystąpieniu owulacji nie będzie ona skuteczna,\nDostępność tabletek – oba rodzaje tabletek są obecnie w Polsce dostępne tylko na receptę, którą może wypisać lekarz po konsultacji. Możemy też zaopatrzyć się w tak zwaną e-receptę korzystając z pomocy internetu. Po przejściu odpowiedniego wywiadu lekarskiego, który polega na udzieleniu odpowiedzi na kilka podstawowych pytań dostajemy kod do e-recepty z odpowiednim dla nas środkiem antykoncepcyjnym,\nZastosowanie w trakcie trwającej już ciąży – żadna z tabletek nie należy do środków wczesnoporonnych wobec czego nie spowoduje ona przerwania istniejącej już ciąży.\nAntykoncepcja awaryjna - tylko na receptę\nW Polsce od 23 lipca 2017 roku nie ma możliwości zakupu tabletki „dzień po” bez odpowiedniej recepty. Wcześniej antykoncepcję awaryjną mogła w polskich aptekach wykupić każda osoba powyżej 15 roku życia bez posiadania recepty. Parlamentarzyści podjęli decyzję ograniczającą swobodny dostęp do antykoncepcji awaryjnej, uzasadniając ją troską o zdrowie kobiet, dlatego, żeby otrzymać preparat obecnie konieczna jest konsultacja z lekarzem. Przeciwnicy tabletek „dzień po” twierdzą, że powszechny dostęp do produktu sprzyjał nieodpowiedzialnym i ryzykownym zachowaniom seksualnym, które mogłyby zwiększyć ilość niechcianych ciąż. Ponadto tabletki te tak jak inne hormonalne środki antykoncepcyjne powinien przepisywać lekarz. Zwolennicy tabletek „dzień po” twierdzą z kolei, że ograniczenie dostępu do awaryjnej antykoncepcji jest niekorzystne, ponieważ w przypadku konieczności jej zastosowania ubieganie się o receptę znacząco wydłuża czas, w którym pigułka zostanie przyjęta a ponadto generuje dodatkowe, niepotrzebne koszty. Niezależnie jednak od poglądów obecnie każdy kto potrzebuje antykoncepcji awaryjnej musi posiadać odpowiedni dokument.\nZasadniczo istnieją dwa sposoby na otrzymanie recepty uprawniającej do zakupu tabletki „dzień po”. Pierwszy z nich to klasyczna wizyta stacjonarna u lekarza podczas której możesz poprosić o wystawienie odpowiedniego dokumentu. Co ciekawe warto wiedzieć, że nie tylko lekarz ginekolog jest uprawniony, żeby wystawić receptę na tabletkę „dzień po” – równie dobrze może to zrobić każdy inny lekarz. Inną formą otrzymania odpowiedniej recepty jest tak zwana e-wizyta czyli konsultacja przez internet, podczas której po odpowiedzi na kilka podstawowych pytań i braku przeciwwskazań zostanie nam przekazany kod do e-recepty uprawniającej do zakupu tabletki „dzień po”. Warto również wiedzieć, że zarówno tabletka Escapelle czy EllaOne nie należą do grupy leków refundowanych dlatego wszelkie koszty ich nabycia spoczywają na kupującym.\nTabletki „dzień po” są czasami jedynym wyjściem jeśli chcemy uniknąć nieplanowanej ciąży warto jednak pamiętać, by nie nadużywać tej formy antykoncepcji i zabezpieczać się korzystając z innych dostępnych sposobów, które prawidłowo stosowane zapewniają niemalże 100 % ochronę przed niepożądanym zapłodnieniem. Antykoncepcja kryzysowa jest natomiast ratunkiem jedynie w sytuacjach wyjątkowych i należy stosować ją zgodnie z zaleceniami lekarza lub treścią dołączonej do opakowania ulotki.\nPrzychodnia online dostępna 24/7: twoje-zdrowie24.pl\nŁucja (Ocena: 5) 29.12.2021 20:15\nChyba wiadome jest wszystkim, że najlepiej zapobiegać, niż potem cudować i się truć dużymi dawkami hormonów. Diafragma caya to mechaniczna forma antykoncepcji, dzięki której jest ochrona przed zapłodnieniem i przed chorobami przenoszonymi drogą płciową\nInga (Ocena: 5) 28.12.2021 01:04\nTaka tabletka potrafi koszmarnie rozregulować cykl i dawać dużo skutków ubocznych... dlatego trzeba uważać tak by nie było konieczności jej zażywania. Prezerwatywy to średnia ochrona przed ciążą, lepiej wybrać tabletki. Ja mam drovelis i żadnych ryzykownych sytuacji nie było, biorę zawsze o stałej porze, czuję się dobrze na nich.\ngość (Ocena: 5) 21.12.2021 00:59\nNa szczęście w Czechach bez problemu można dostać w aptece taką tabletkę, jedynie pani prosiła mnie o dowód osobisty, pękła gumka, był stres, sobota wieczorem i gdzie szukać lekarza na szybko, wizyta pewnie najwcześniej w poniedziałek czy wtorek a tu się liczy każda godzina by przyjąć taka tabelkę. Nie polecam to jako formy antykoncepcji ale są sytuację gdzie to ratuje du.pe od niechcianej ciąży. Nie jestem małolata, tylko z mężem narazie nie chcemy mieć dzieci.


Dla bardziej dla żartu niż poważnie niniejszym potwierdzam, że HP TouchPad 4G (czyli wersja z modemem 3G, która nigdy nie była w normalnym handlu, a w Europie nawet nie byłą certyfikowana znakiem CE) jest w pełni zgodny z Aero2 dzięki zastosowaniu standardowego modemu Ericsson F5521GW (znanego w PL między innymi pod nazwą Dell 5550). Spełnia także wymóg kategorii 10.\nUruchomienie nie wymaga tylko wprowadzenia APN i zezwolenia na pracę w roamingu. Więcej pojawi się na krótkim filmie testowym na youtube niedługo.\nDlaczego mówię o żarcie? Bo to prawdopodobnie jedyna sztuka tego urządzenia w Polsce...\nRE: HP TouchPad 4G\nJakubie, a jakie ogólne wrażenia?\n(mam w domku 2 HP-ki stacjonarne i uważam, że sprzęty bardzo przyzwoite i solidne firma HP robi!)\nHP TouchPada zwykłego miałem od ponad 1,5 roku. Jak tylko pojawiła się możliwość zakupu wersji z 3G za sensowne pieniądze to się nie powstrzymałem\nCo do solidności - to urządzenie powstało mniej więcej w 2010 w laboratoriach HP jako podstawa dla serii urządzeń pod Androida. Po zakupie Palma HP postanowiło na siłę wcisnąć w to WebOS i to widać, że nie do końca wszystko jest dopracowane programowo. Mimo to jest to kawał solidnego sprzętu - przez to nieco za ciężkiego.\nWydajność absolutnie wystarczająca, a możliwość wrzucenia najnowszego nawet Androida (jest ekipa, która robi na bieżąco CMy na wersję zwykłą i jeden człowiek robiący odmianę na wersję "4G").\nTablet naprawdę solidny, bezprzewodowa stacja dokująca (do kupienia oddzielnie) - marzenie, które dopiero dziś kopiują pierwsi producenci komórek (patrz: Nokia Lumia 820 i 920). Nie tylko Palm Pre 3, ale właśnie TouchPad to miał - jako pierwszy tablet na świecie.\nWalka była tylko ze zdobyciem końcówek do zasilacza (nie cierpię adapterów, a Palm to przecież zgrabnie zaprojektował - końcówki się po prostu odkręca) - na szczęście na ebay wyrwałem zasilacze z międzynarodowym kompletem końcówek.\nZ niemałym pozytywnym zaskoczeniem spotkałem miesiąc temu jedną klientkę, która potrzebowała... modemu do właśnie tego TouchPada. Oczywiście skończyło się na routerze mobilnym, ale wcześniej nikogo w Polsce nie spotkałem z TouchPadem.\nNo a wersji 4G to chyba faktycznie nie ma wcale poza moim\n(25-01-2013 08:52)pawelarc napisał(a): (mam w domku 2 HP-ki stacjonarne i uważam, że sprzęty bardzo przyzwoite i solidne firma HP robi!)\nZ tego co wiem, to wszystkie brandowane komputery są i tak składane ze standardowych części (może poza obudową).\nJeśli chodzi o samą markę, spoko. Miałem atramentówkę i była do niczego, teraz mam laser i śmiga aż miło (nie to co samsunga). Ale jakiegoś większego przekonania do tej marki nie mam - ale to tylko przekonanie, nie znaczy, że słuszne.\nOdp: RE: HP TouchPad 4G\ngrzech1991 ' napisał(a): Z tego co wiem, to wszystkie brandowane komputery są i tak składane ze standardowych części (może poza obudową).\nobudowy własne, zasilacze także, procesory wybierane (na kilku szkoleniach amd i intel byłem), płyty na zamówienie, pamięci na zamówienie . . . mówienie więc o brandowanym składaku jest dużym nieporozumieniem!\n(własne firmy wiele lat prowadziłem i naprawdę wiem, o czym piszę, w domu mam też 2 x compaq i kilka składaków )\nWszystko zależy, o jakim sprzęcie mówimy, ale faktycznie HP zawsze było do przodu z elektroniką i projektami sprzętowymi, jednak jednocześnie zawsze mieli problemy z oprogramowaniem i jego jakością. Sterowniki do drukarki o wadze 700 MB to piękny przykład. To, że kupili Palma i producentów oprogramowania też o tym świadczy (kupili i potem... popsuli\nDrukarki HP ma niektóre na prawdę bardzo dobre (właśnie niedawno naprawiałem sobie P2015 - nie do zajechania sprzęt i do tego szybki, nie mówiąc o tym, że tani w eksploatacji) jak i tragiczne też się zdarzają (kilka laserowych kolorów im się po prostu nie udało, dlatego ja kupiłem samsunga do druku w kolorze).\nMam także do czynienia ze stacjonarnym, malutkim Pavilionem - piękny kawał sprzęt, w zasadzie bezobsługowy.\nWiele lat kupowałem laptopy HP, teraz jednak tablety i ultrabooki bardziej mi się podobają Asusa i Samsunga. Ale główny laptop to ciągle HP, jednak znowu biurowy wół roboczy to Dell\nPrrrr.... stop - to jednak wątek o HP Touchpad\nOdp: HP TouchPad 4G\n. . . dziecko.me działa na IBM (z rozpędu zapomniałem) i niestety zgubił się firmowy zatrzask-docisk kart - nie do.załatwienia niestety, więc karty czasami muszę dopychać (i zawsze się zastanawiam, co dziecko wyrabia z kompem, że karty fruwają)\nnaprawdę lubię firmowe sprzęty (w piwnicy stary Dell stoi z dużym celeronem BEZ wiatraka!)\nINSERT INTO threadviews (tid) VALUES('1544')


Rowerem na szlaku TeH2O - Bydgoszcz - Turystyka, Oficjalny Serwis Turystyczny Przejdź do treści\nWakacje wkrótce dobiegną końca. Nie zdążyliśmy jeszcze nasycić się letnim słońcem, a już jesień depcze nam po piętach. Aby wykorzystać ten czas polecamy niezwykłe wycieczki rowerowe.\nDlaczego niezwykłe? Ponieważ przemierzając trasę rowerową możemy poznać historię Bydgoszczy, w tym miejsca wpisane w bydgoski Szlak Wody, Przemysłu i Rzemiosła TeH2O. Do dyspozycji mamy dwie interesujące trasy, które mają apetyczny finał. Na końcu czeka nas bowiem poczęstunek w postaci szneki z glancem lub kawy zbożowej. Obie trasy mają długość 6 km, co oznacza, że mogą w niej brać udział także mniej doświadczeni rowerzyści. Wycieczka będzie prowadzona przez przewodników, którzy będą komunikować się z grupą za pomocą zestawu słuchawkowego. Grupy gromadzą się pod Bydgoskim Centrum Informacji (Stary Rynek).\nBilety dostępne są na platformie TICKEO.PL.\nOrganizator wycieczek: Biuro Turystyki Visite.pl\nOto dwie proponowane trasy na rok 2020:\nWycieczka rowerowa szlakiem zbożowej historii Bydgoszczy.\nCena za osobę: 39 zł brutto/os. – max. Iiczba uczestników 10 os.\nTerminy: 22.08.20 – 10:00-12:30 (sobota); 29.08.20 – 10:00-12:30 (sobota)\nWycieczka rowerowa śladem zabytków techniki w mieście.\nTerminy: 19.08.20 – 10:00-12:30 (środa), 26.08.20 – 10:00-12:30 (środa)\nCena zawiera: - przejazd rowerami z przewodnikiem trasą spaceru (rowery we własnym zakresie – możliwe wypożyczenie roweru ze stacji BRA lub w BCI (przy wcześniejszej rezerwacji), - zestaw słuchawkowy dla każdego uczestnika, - pamiątkowy upominek związany z trasą, - szneka z glancem lub kawę zbożową (w zależności od wycieczki)\n->> Rowerem przez Bydgoszcz\n->> Rowerem w okolice zakola Wisły\n->> Wypożyczalnie rowerów


Przewidywalność trendów wyszukiwania - blog Bluerank o SEM\nPrzewidywalność trendów wyszukiwania\nPoznanie i zrozumienie trendów wyszukiwania może być bardzo wartościowe nie tylko dla specjalistów od reklamy online i marketerów, ale również dla ekonomistów lub naukowców. Nie jest tajemnicą, że pewne search queries (zapytania wpisywane przez użytkowników w pole wyszukiwarki) pojawiają się w polu wyszukiwania sezonowo i wedle określonego wzoru.\nDla przykładu, warto zwrócić uwagę na trendy wyszukiwania dla frazy narty, której popularność w USA regularnie rośnie w czasie sezonu zimowego. Podobne zjawisko zauważyć można dla słowa koszykówka, które co roku jest bardzo często wpisywane w okno wyszukiwarki, gdy tylko zbliżają się ważne, cykliczne spotkania ligowe. Powtarzalne tendencje można również zaobserwować dla pewnych kategorii, takich jak 'gastronomia' czy 'motoryzacja'. Pozwala to na przewidywanie sekwencji wyszukiwania na kolejne lata. Istnieją również search queries i kategorie, dla których trendów nie sposób przewidzieć - są to na przykład takie zapytania, jak: obama, twitter, android lub globalne ocieplenie.\nNie trzeba nikogo przekonywać, że umiejętność przewidywania trendów jest bardzo wartościowa w przypadku podejmowania ważnych decyzji biznesowych, jak choćby planowanie budżetu czy ustalanie strategii dla kampanii marketingowych. Specjaliści z Google Labs opracowali więc model przewidywania, który miał wykazać sezonowe i generalne trendy dla poszukiwanych fraz.\nZe szczegółową metodologią oraz procesem badania zapoznać się można czytając dokument - On the Predictability of Search Trends. Poniżej najciekawsze wnioski i obserwacje płynące z eksperymentu.\nPonad połowa, wśród najbardziej popularnych zapytań w Google, może zostać przewidziana w 12-miesięcznej prognozie, przy błędzie na poziomie około 12%.\nNiektóre kategorie charakteryzują się wysokim wskaźnikiem przewidywalności zapytań: zdrowie (74%), gastronomia (67%), podróże (65%).\nNiektóre kategorie charakteryzują się niskim wskaźnikiem przewidywalności zapytań: rozrywka (35%), serwisy społecznościowe & komunikacja online (27%).\nTrendy dla zebranych zapytań w obrębie kategorii są dużo bardziej przewidywalne: 88% trendów wyszukiwania zebranych w obrębie jednej kategorii (spośród 600 kategorii w Insights for Search) jest przewidywalnych, przy błędzie przewidywania na poziomie poniżej 6%.\nMożna zauważyć wyraźny związek między występowaniem sezonowych wzorów zapytań i wysoką przewidywalnością. Słowo 'podróże', którego wyszukiwanie charakteryzuje się dużą sezonowością, posiada wskaźnik przewidywalności na poziomie 65%. Z kolei zapytanie 'rozrywka', dla którego nie można ustalić powtarzalnych, sezonowych trendów posiada wskaźnik przewidywalności na poziomie 35%.\nPodczas procesu przewidywania aktualnych trendów należy liczyć się z faktem, iż wiele okoliczności może przyczynić się do znacznych odchyleń od prognoz. Można w ten sposób potraktować prognozowanie, jako podstawę do obserwacji interesujących odstępstw w aktualnych zapytaniach.\nW kwestii zaawansowanego i dokładnego przewidywania trendów jest jeszcze sporo do zrobienia. Umiejętne korzystanie z Google Trends oraz Google Insights for Search pozwoli jednak zabawić się w internetową wróżkę, która zamiast szklanej kuli ma dużo dokładniejsze, bardziej skuteczne i sprawdzone narzędzia.\nEtykiety: badania, google, słowa kluczowe\nmysle ze najlepsze to so kontekstowe podpowiedzi Google na frazę "czy "


Siewie.tv - Pomoc na start dla grup producentów – wnioski tylko do końca maja\nStrona główna Artykuły Aktualności Pomoc na start dla grup producentów – wnioski tylko do końca maja\nczwartek, 06 maja 2021 12:21\nPomoc przyznawana jest w okresie pierwszych 5 lat działania grupy lub organizacji producentów liczonych od dnia jej uznania. Wsparcie stanowi procentowy ryczałt od wartości przychodów netto grupy lub organizacji producentów i wynosi odpowiednio: w pierwszym roku – 10 proc. przychodów netto, w drugim – 9, w trzecim – 8, w czwartym – 7 i w piątym – 6. Maksymalny limit pomocy to 100 tys. euro w każdym roku pięcioletniego okresu przyznania wsparcia. Program finansowany z PROW na lata 2014-2020 kierowany jest do nowych grup producentów rolnych uznanych od 18 sierpnia 2020 r. Grupy te muszą składać się z osób fizycznych, prowadzących działalność jako mikro-, małe lub średnie przedsiębiorstwo. O dofinansowanie mogą starać się również organizacje producentów uznane na podstawie ustawy z 11 marca 2004 r. o organizacji niektórych rynków rolnych albo z 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych. Wsparcia nie mogą otrzymać producenci drobiu, wyrobów z mięsa drobiowego i jego podrobów oraz owoców i warzyw.


Pracodawca nie koryguje PIT-11 gdy pobrał zbyt duże zaliczki - interpretacja podatkowa - Podatek dochodowy - rp.pl\nAktualizacja: 03.04.2020, 07:16\nPracodawca nie koryguje PIT-11 gdy pobrał zbyt duże zaliczki - interpretacja podatkowa\nFirma, która pobrała zbyt wysokie zaliczki w 2019 r., nie koryguje informacji PIT-11. Pracownicy naprawią błąd w swoich deklaracjach.\nZmiana ustawy o PIT w trakcie 2019 r. wprowadziła wiele zamieszania w firmowych rozliczeniach. Zdarza się, że płatnicy naliczali pracownikom „po staremu" zaniżone koszty i pobierali zbyt wysokie zaliczki. Nie powinni jednak w tej sytuacji korygować PIT-11, ale poinformować pracowników, by prawidłowo rozliczyli swoje PIT-y.\nTaką odpowiedź otrzymał od skarbówki pracodawca, który w październiku 2019 r. z przyczyn technicznych naliczył pracownikom zbyt niskie koszty uzyskania przychodu, nie uwzględniając zmiany przepisów. W styczniu i lutym 2020 r. wydał pracownikom PIT-11 sporządzone zgodnie z zapisami w programie płacowym.\nCzytaj też: Jak prawidłowo stosować zmienioną skalę PIT i wyższe koszty\nPracownicy zostali poinformowani, że w rozliczeniu rocznym powinni uwzględnić prawidłowe koszty. Część z nich domaga się jednak, by pracodawca poprawił PIT-11. Przedsiębiorca zapytał, czy postępuje słusznie, nie korygując informacji PIT-11.\nDyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przyznał mu rację. Przypomniał, że płatnicy muszą co miesiąc wpłacać za pracowników zaliczki na podatek. Oblicza się je od dochodów, czyli przychodów pomniejszonych o koszty i składki. Do końca września 2019 r. zryczałtowane pracownicze koszty uzyskania przychodu wynosiły 111 zł miesięcznie (139 zł dla dojeżdżających). Od 1 października 2019 r. wzrosły one do 250 zł (300 zł dla dojeżdżających).\nZ art. 81 ordynacji podatkowej wynika, że korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, np. rachunkowego. Informacje i deklaracje podatkowe, w tym PIT-11, służą jednak do odwzorowania zaistniałego w trakcie roku podatkowego stanu faktycznego. Zatem w PIT-11 składanym za dany rok płatnik powinien wykazać kwoty faktycznie pobrane.\nJeśli z jakiegoś powodu (np. błędu płatnika z przyczyn technicznych) przy poborze zaliczek zostały uwzględnione koszty uzyskania przychodów niższe niż te, które pracownikowi przysługują, w PIT-11 należy wykazać jedynie te zaniżone koszty uzyskania przychodów – napisał dyrektor KIS.\nPłatnik powinien poinformować pracownika o nieprawidłowościach i o tym, jakie koszty powinien wykazać w deklaracji rocznej.\nNumer interpretacji: 0112-KDIL2-1.4011.278.2020.1.DJ\nWyższy PIT już w miesiącu przekroczenia progu podatkowego


"Uszczęśliwiamy je". Królewskie życie\nślimaków w zamian za śluz\nKiedyś uważano je za szkodniki\nKrzątał się po domu, w koszu znalazł kukanga małego - 19-05-2018\nDo niecodziennej interwencji została wezwana straż leśna Okręgu Autonomicznego Pingbian Miao w chińskiej prowincji Junnan. czytaj dalej\nSekret uzyskiwania śluzu najwyższej jakości? Uszczęśliwianie ślimaków.\nJeszcze nie tak dawno w Tajlandii ślimaki zwane "olbrzymimi afrykańskimi" (Lissachatina fulica) uważane były za uciążliwe szkodniki, pustoszące pola uprawne. Teraz są cenionymi zwierzętami hodowlanymi. Pozyskiwany od nich śluz ma zawierać mnóstwo kolagenu i innych składników sprzyjających regeneracji komórek skóry. Kosmetyki z niego produkowane podbijają rynki wielu krajów.\nZdrowy ślimak to dochodowy ślimak\nTawatchai Maneemart, rolnik z prowincji Nakhon Nayok w środkowej Tajlandii, hoduje około trzech tysięcy takich tropikalnych ślimaków. Stworzył dla nich dom o powierzchni 21 metrów kwadratowych, z warunkami imitującymi ich naturalne środowisko. Pozwala im swobodnie pełzać po całym pomieszczeniu. Karmi je ekologicznymi warzywami, w tym ogórkami czy sałatą.\nW tradycyjnych hodowlach, ciała ślimaków mechanicznie drażniono, by zwiększyć produkcję śluzu. Tawatchai jest jednak zwolennikiem bardziej humanitarnych metod. Wykorzystuje kapiącą wodę, która stymuluje powstawanie śluzu. Ślimacza wydzielina miesza się z wodą, następnie jest z niej wyodrębniana i butelkowana. Pozyskiwanie śluzu jest dla ślimaków bezinwazyjne.\n- Jeśli dobrze się nimi opiekujemy, uszczęśliwiamy je miłym otoczeniem i dobrym jedzeniem, będą zdrowe - mówi hodowca. - Śluz, który wydzielają, da nam wtedy większe zyski - dodaje. Sam miesięcznie zarabia na swej fermie mięczaków średnio 940 dolarów (niespełna 3,5 tysiąca złotych). Minimalna pensja w Tajlandii wynosi 193 dolary (około 700 zł).\nUrlop dla ślimaka\nHodowcy podkreślają, że jest to biznes o niskich kosztach początkowych. Nie trzeba nawet kupować ślimaków, ponieważ można je nazbierać.\nŚlimaki w miłosnym uniesieniu. Para przyłapana na gorącym uczynku - 19-07-2015\nWszystko zaczyna się od pierwszego spotkania i niezwykłego subtelnego oddziaływania. Miłosny zawrót głowy wywołuje pociągający zapach, a także smak śluzu pozostawianego przez partnera. Intensywna potrzeba nakazuje za nim podążać i zlizywać grudki śluzu z jego tylnej części ciała, aby w końcu zatracić się wraz z nim w namiętnym tańcu. czytaj dalej\nW prowincji Nakhon Nayok jest około 85 podobnych hodowli. Ich właściciele twierdzą, że pozyskują śluz nie częściej niż raz w miesiącu, bo chcą, aby zwierzęta były zdrowe i w dobrej formie. Ślimaki dostają też w roku cztery miesiące "urlopu", kiedy nikt ich nie niepokoi.\nŚluz, który upiększa\nŚluz produkowany jest w gruczołach znajdujących się na nodze zwierzęcia, ma konsystencję żelu. Wydzielina ta to źródło między innymi naturalnego kolagenu, elastyny, kwasu glikolowego, alantoiny i witamin.\nWytwarzane z niej preparaty kosmetyczne, stosowane od lat, zdobywają coraz więcej entuzjastów. Przekonują oni, że śluz ślimaka ma nie tylko działanie upiększające i przeciwzmarszczkowe, ale także wspomaga gojenie się ran, zmian trądzikowych, oparzeń i podrażnień, a nawet ma prowadzić do zanikania blizn.\nŚlimaki dla śluzu hoduje się na dużą skalę także w innych krajach, na przykład w Chile, Włoszech i Francji.\n20 20 16 21 21 22 19 19


Założenie spółki z udziałem spółek LTD | Silberman Sachs\nZałożenie firmy w Polsce z udziałem spółki zagranicznej – czy to możliwe? W jaki sposób przeprowadzić procedurę rejestracji? Decydując się na to rozwiązanie warto rozważyć założenie spółki z udziałem spółek LTD. Dlaczego? Czym jest spółka LTD?\nSpółka LTD jest kontrolowana przez prawo angielskie. Warunkiem jej założenia jest posiadanie brytyjskiego adresu siedziby. Warto jednak zaznaczyć, że działalność nie musi być prowadzona całkowicie w Wielkiej Brytanii. Przedsiębiorcy mają możliwość prowadzenia biznesu w Polsce.\nSpółka LTD najczęściej porównywana jest do polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Istotnie należy podkreślić, że angielska spółka ma wiele zalet pod kątem podatkowym oraz prowadzenia firmy.\nZałożenie spółki z udziałem spółek LTD – o czym pamiętać?\nJeżeli wspólnikiem nowej spółki z o.o. ma być spółka zagraniczna, należy przygotować następujące informacje:\nOsoba decydująca się na założenie tego rodzaju spółki musi również przygotować dane identyfikacyjne osoby uprawnionej do reprezentacji podmiotu oraz także przetłumaczony dokument z którego wynika uprawnienie do reprezentacji.\nDokumenty muszą zostać przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego.\nNasze biuro oferuje pomoc w zakresie rejestracji spółki z o.o. udziałem spółki zagranicznej – zapraszamy zainteresowanych do kontaktu.


Samodzielna naprawa okien i rolet – Nasz-Dach.pl\nSamodzielna naprawa okien i rolet\n9 lipca 2018 by Ania Domagała\nDecydując się na montaż nowych okien, rzadko kiedy bierzemy pod uwagę ich awaryjność. I słusznie, bo nowoczesne okna już na starcie dostają wieloletnią gwarancję, co ma być dowodem na ich długowieczność. Jednak wieloletnie używanie potrafi zaskoczyć także niemile.\nSkąd się biorą awarie okien\nChciałoby się powiedzieć, że dobrze użytkowane okna nie zepsują się nigdy. Tak jednak nie jest. Każdy materiał ma prawo się zużywać, chociaż bez wątpienia ten użyty w dobrej jakości oknach będzie nam służył bardzo długo. Nikt nie spodziewa się awarii po roku, dwóch czy nawet pięciu od zamontowania okien. Jednak okna montujemy właściwie na zawsze. Dwadzieścia czy trzydzieści lat to kawał czasu, uszczelka ma prawo stracić swoje właściwości izolujące, szyba może zostać przypadkowo wybita (tu akurat nie ma ryzyka, że pęknie sama), klamkę można urwać, podobnie rzecz ma się z zawiasami.\nAwaria to nie tragedia\nNowoczesne okna wydają nam się urządzeniami tak kompletnymi, że nie wyobrażamy sobie ich naprawy. W przypadku awarii przed oczami mamy konieczność wymiany całego okna na nowe i związane z tym całkiem spore koszty. Tymczasem rzeczywistość jest inna, o wiele korzystniejsza dla klienta. Praktycznie każdą część okna można wymienić bez konieczności ponoszenia kosztu całkowitej wymiany. Mało tego, większość rzeczy klient jest w stanie zrobić własnoręcznie. Na stronie https://www.velux.pl/dla-klienta/serwis/czesci-zamienne można obejrzeć filmiki instruktażowe, na których podstawie każdy, kto ma choć odrobinę zacięcia do majsterkowania powinien sobie poradzić z naprawą.\nNie tylko okna się psują\nTakże rolety i markizy potrafią sprawiać problemy. Usterki są na ogół banalne, ale uniemożliwiają swobodne korzystanie z osprzętu. Najczęściej wymienia się uchwyty do rolet i sznurki lub zakończenia sznurków. To dobra wiadomość dla osób, które korzystają z markiz i rolet – wymiana tych elementów jest prosta, a same części zamienne relatywnie tanie. Zamiast stosować domowe prowizorki, lepiej jest dokupić oryginalne części do rolet i markiz. Nie tylko ułatwi to korzystanie z nich, ale także sprawi, że będą wyglądały jak nowe.\nGdzie kupić części zamienne\nNajlepszym rozwiązaniem jest udanie się do sklepu firmowego, gdzie bez trudu dobierzemy części do naszego okna. Na tabliczce znamionowej znajdziemy wszystkie potrzebne dane. Jeśli boimy się, że ich nie zapamiętamy, zawsze można zrobić zdjęcie telefonem.\ntools-864983_640Drugim sposobem na nabycie części zamiennych jest kupienie ich w sklepie internetowym producenta okien. Tu też nie powinno być problemu z doborem części. Jeśli jednak coś pójdzie nie tak, mamy prawo w ciągu 14 dni zwrócić nieużywaną rzecz i kupić nową.\nProfil okienny, pakiet szybowy – co to takiego?\nPrevNa co zwrócić uwagę przy zakupie okien?\nNextJak wybrać zasłony na okna dachowe


Sprawdź Następny świt ebook pdf, chomikuj, epub, mobi. Legalna kultura\nNastępny świt - to ebook opublikowany przez Świat Książki.\nNumer ISBN tej publikacji to 9788380312197.\nPremiera "Następny świt" miała miejsce dnia 2016-07-15.\nZostał on zakwalifikowany w kategorii: . Napopularniejsze rozszerzenia plików dla Następny świt to MOBI, EPUB oraz PDF.\nAby przeczytać cały ebook Następny świt musisz poświęcić ~3 -5 godziny. Na ebook składa się około 158 stron co w uśrednionym przeliczeniu daje około 39000 słów.\nNastępny świt - powiązane ebooki do pobrania:


Rozdział 6a.Głosowanie korespondencyjne przez wyborców niepełnosprawnych - Kodeks wyborczy - kodeks wyborczy\nArt. 53a. Głosowanie korespondencyjne\nGłosować korespondencyjnie może również wyborca:\npodlegający w dniu głosowania obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych, o których mowa w ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1239, z późn. zm.);\nktóry najpóźniej w dniu głosowania kończy 60 lat.\nGłosowanie korespondencyjne jest wyłączone w przypadku głosowania w obwodach głosowania utworzonych w jednostkach, o których mowa w art. 12 tworzenie stałych i odrębnych obwodów glosowania § 4 i 7, oraz w obwodach głosowania utworzonych za granicą i na polskich statkach morskich, a także w przypadku udzielenia przez wyborcę niepełnosprawnego oraz wyborcę, który najpóźniej w dniu głosowania kończy 60 lat, pełnomocnictwa do głosowania.\nArt. 53b. Zgłoszenie zamiaru głosowania korespondencyjnego\nZamiar głosowania korespondencyjnego wyborca zgłasza komisarzowi wyborczemu do 15 dnia przed dniem wyborów, z wyjątkiem wyborcy podlegającego w dniu głosowania obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych, który zamiar głosowania komisarzowi wyborczemu zgłasza do 5 dnia przed dniem wyborów.\nZgłoszenie, o którym mowa w § 1, może być dokonane ustnie, pisemnie, telefaksem lub w formie elektronicznej.\nZgłoszenie, o którym mowa w § 1, komisarz wyborczy niezwłocznie przekazuje właściwemu urzędnikowi wyborczemu.\nZgłoszenie, o którym mowa w § 1, powinno zawierać nazwisko i imię (imiona), imię ojca, datę urodzenia, numer ewidencyjny PESEL wyborcy, oświadczenie o wpisaniu tego wyborcy do rejestru wyborców w danej gminie, oznaczenie wyborów, których dotyczy zgłoszenie, a także wskazanie adresu, na który ma być wysłany pakiet wyborczy.\nDo zgłoszenia, o którym mowa w § 1, wyborca niepełnosprawny dołącza kopię aktualnego orzeczenia właściwego organu orzekającego o ustaleniu stopnia niepełnosprawności.\nGłówny Inspektor Sanitarny lub działający z jego upoważnienia inny organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej przekazuje informację o wyborcach podlegających w dniu głosowania obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych właściwemu urzędnikowi wyborczemu, za pośrednictwem obsługującej go gminy.\nW zgłoszeniu, o którym mowa w § 1, wyborca niepełnosprawny może zażądać dołączenia do pakietu wyborczego nakładki na kartę do głosowania sporządzonej w alfabecie Braille'a.\nW przypadkach, o których mowa w art. 295 zbieg terminów wyborów do Sejmu i Senatu z wyborami Prezydenta RP § 1 i 2, zgłoszenie zamiaru głosowania korespondencyjnego jest wspólne dla wszystkich przeprowadzanych w danym dniu wyborów.\nW przypadku gdy wyborca zgłosił zamiar głosowania korespondencyjnego, zaświadczenia o prawie do głosowania w miejscu pobytu w dniu wyborów nie wydaje się po wysłaniu do wyborcy pakietu wyborczego, chyba że wyborca zwrócił pakiet wyborczy w stanie nienaruszonym.\nArt. 53c. Braki formalne zgłoszenia zamiaru głosowania korespondencyjnego\nJeżeli zgłoszenie, o którym mowa w art. 53b zgłoszenie zamiaru głosowania korespondencyjnego § 1, nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53b zgłoszenie zamiaru głosowania korespondencyjnego § 2–3a, urzędnik wyborczy wzywa wyborcę do uzupełnienia zgłoszenia w terminie 1 dnia od dnia doręczenia wezwania.\nZgłoszenie złożone po terminie, o którym mowa w art. 53b zgłoszenie zamiaru głosowania korespondencyjnego § 1, niespełniające wymogów, o których mowa w art. 53b zgłoszenie zamiaru głosowania korespondencyjnego § 2-3a, lub nieuzupełnione w terminie, o którym mowa w § 1, a także złożone przez wyborcę niepełnosprawnego lub wyborcę, który najpóźniej w dniu głosowania kończy 60 lat, który wystąpił z wnioskiem o sporządzenie aktu pełnomocnictwa do głosowania lub otrzymał zaświadczenie o prawie do głosowania w miejscu pobytu w dniu wyborów, pozostawia się bez rozpoznania, o czym informuje się wyborcę.\nArt. 53d. Umieszczenie w spisie wyborcę zgłaszającego zamiar głosowania korespondencyjnego\nArt. 53e. Doręczanie pakietu wyborczego wyborcy niepełnosprawnemu\nWyborca, który zgłosił zamiar głosowania korespondencyjnego, otrzymuje, nie później niż 6 dni przed dniem wyborów, pakiet wyborczy, z wyjątkiem wyborcy podlegającego w dniu głosowania obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych, który pakiet wyborczy otrzymuje nie później niż 2 dni przed dniem wyborców.\nW przypadkach, o których mowa w art. 295 zbieg terminów wyborów do Sejmu i Senatu z wyborami Prezydenta RP § 1 i 2, wyborca, który zgłosił zamiar głosowania korespondencyjnego, otrzymuje pakiety wyborcze odrębne dla danych wyborów.\nPakiet wyborczy doręcza wyborcy urzędnik wyborczy za pośrednictwem operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe. Do przesyłki pakietu wyborczego w zakresie nieuregulowanym stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe dotyczące przesyłki poleconej.\nPakiet wyborczy doręcza się wyłącznie do rąk własnych wyborcy, po okazaniu dokumentu potwierdzającego tożsamość i pisemnym pokwitowaniu odbioru.\nJeżeli odbierający nie może potwierdzić odbioru, osoba doręczająca pakiet wyborczy sama stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje odbierającego i przyczynę braku jego podpisu.\nW przypadku nieobecności wyborcy pod wskazanym adresem doręczający umieszcza zawiadomienie o terminie powtórnego doręczenia w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania wyborcy. Termin powtórnego doręczenia nie może być dłuższy niż 1 dzień od dnia pierwszego doręczenia.\nPakiety wyborcze niedoręczone w trybie określonym w § 4 i 6–8 są przekazywane obwodowej komisji wyborczej ds. przeprowadzenia głosowania w obwodzie do zakończenia głosowania. Jeżeli przekazanie pakietów wyborczych obwodowej komisji wyborczej ds. przeprowadzenia głosowania w obwodzie do zakończenia głosowania nie było możliwe pakiety takie przekazywane są właściwemu dyrektorowi delegatury Krajowego Biura Wyborczego.\nUrzędnik wyborczy niezwłocznie informuje wójta o wysłanych pakietach wyborczych.\nInformację o wysłaniu pakietu wyborczego umieszcza się w rubryce spisu wyborców „uwagi” odpowiadającej pozycji, pod którą umieszczono nazwisko wyborcy, który zgłosił zamiar głosowania korespondencyjnego.\nUrzędnik wyborczy prowadzi wykaz pakietów wyborczych, w którym odnotowuje się fakt przygotowania oraz wysłania danego pakietu wyborczego.\nMinister właściwy do spraw administracji publicznej, po zasięgnięciu opinii Państwowej Komisji Wyborczej, określi, w drodze rozporządzenia, wzór i sposób prowadzenia oraz aktualizacji wykazu pakietów wyborczych, tak aby zapewnić sprawność i rzetelność postępowania.\nArt. 53f. Uchylony\nArt. 53g. Zawartość pakietu wyborczego\nnakładka lub nakładki na kartę lub karty do głosowania sporządzone w alfabecie Braille’a – jeżeli wyborca niepełnosprawny zażądał ich przesłania;\nObwodowa komisja wyborcza ds. przeprowadzenia głosowania w obwodzie opieczętowuje karty do głosowania swoją pieczęcią.\nNa formularzu oświadczenia, o którym mowa w § 1 pkt 6, umieszcza się imię (imiona), nazwisko oraz numer ewidencyjny PESEL wyborcy.\nNa kopercie na pakiet wyborczy oraz na kopercie zwrotnej umieszcza się oznaczenie „przesyłka wyborcza”.\nNa kopercie zwrotnej umieszcza się adres właściwej obwodowej komisji wyborczej ds. przeprowadzenia głosowania w obwodzie.\nNa kopercie na kartę do głosowania umieszcza się oznaczenie „koperta na kartę do głosowania”.\nNa kopercie zwrotnej i kopercie na kartę do głosowania nie można umieszczać żadnych innych oznaczeń poza wymienionymi w § 3–5 oraz art. 53k przesyłki pakietów wyborczych i kopert zwrotnych § 3.\nCzynności, o których mowa w § 1a–6, wykonuje obwodowa komisja wyborcza ds. przeprowadzenia głosowania w obwodzie w obecności urzędnika wyborczego.\nPaństwowa Komisja Wyborcza określi, w drodze uchwały, wzór i rozmiar koperty na pakiet wyborczy, koperty zwrotnej, koperty na kartę do głosowania, oświadczenia, o którym mowa w § 1 pkt 6 oraz instrukcji głosowania korespondencyjnego, uwzględniając konieczność zapewnienia tajności głosowania oraz zwięzłości i komunikatywności instrukcji.\nWyborca głosujący korespondencyjnie po wypełnieniu karty do głosowania wkłada ją do koperty na kartę do głosowania, którą zakleja, a następnie kopertę tę wkłada do koperty zwrotnej łącznie z podpisanym oświadczeniem, o którym mowa w art. 53g zawartość pakietu wyborczego § 1 pkt 6, i przesyła ją do właściwej obwodowej komisji wyborczej ds. przeprowadzenia głosowania w obwodzie, z wyjątkiem wyborcy podlegającemu w dniu głosowania obowiązkowej kwarantannie lub izolacji w warunkach domowych, który kopertę zwrotną przekazuje przedstawicielowi operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe.\nWyborca niepełnosprawny oraz wyborca, który najpóźniej w dniu głosowania kończy 60 lat, może także przekazać kopertę zwrotną przedstawicielowi operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe.\nKoperty zwrotne dostarczane są do właściwych obwodowych komisji wyborczych ds. przeprowadzenia głosowania w obwodzie w godzinach głosowania.\nWyborca niepełnosprawny oraz wyborca, który najpóźniej w dniu głosowania kończy 60 lat, może w godzinach głosowania osobiście dostarczyć kopertę zwrotną do obwodowej komisji wyborczej ds. przeprowadzenia głosowania w obwodzie, w obwodzie głosowania, w którym jest wpisany do spisu wyborców.\nArt. 53i. Postępowanie z kopertami zwrotnymi niedostarczonymi do obwodowej komisji wyborczej\nKoperty zwrotne niedostarczone do obwodowej komisji wyborczej ds. przeprowadzenia głosowania w obwodzie do zakończenia głosowania przekazywane są właściwemu dyrektorowi delegatury Krajowego Biura Wyborczego.\nMinister właściwy do spraw łączności, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw administracji publicznej, ministra właściwego do spraw zdrowia oraz Państwowej Komisji Wyborczej, określi, w drodze rozporządzenia:\nszczegółowy sposób doręczania pakietów wyborczych wyborcom podlegających w dniu głosowania obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych,\nszczegółowy sposób i tryb odbierania kopert zwrotnych od wyborców niepełnosprawnych, wyborców, którzy najpóźniej w dniu głosowania kończą 60 lat, oraz wyborców podlegających w dniu głosowania obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych, oraz dostarczania ich do obwodowych komisji wyborczych ds. przeprowadzenia głosowania w obwodzie,\ntryb przekazywania pakietów wyborczych właściwemu dyrektorowi delegatury Krajowego Biura Wyborczego, w sytuacji, o której mowa w art. 53e doręczanie pakietu wyborczego wyborcy niepełnosprawnemu § 9 zdanie drugie,\ntryb przekazywania kopert zwrotnych właściwemu dyrektorowi delegatury Krajowego Biura Wyborczego, w sytuacji, o której mowa w art. 53i postępowanie z kopertami zwrotnymi niedostarczonymi do obwodowej komisji wyborczej § 1\nPaństwowa Komisja Wyborcza określi, w drodze uchwały, sposób postępowania z:\nkopertami zwrotnymi dostarczonymi do obwodowej komisji wyborczej ds. przeprowadzenia głosowania w obwodzie do zakończenia głosowania,\nkopertami zwrotnymi dostarczonymi do obwodowej komisji wyborczej ds. przeprowadzenia głosowania w obwodzie po zakończeniu głosowania,\nkopertami zwrotnymi zawierającymi niezaklejone koperty na kartę do głosowania,\nkopertami zwrotnymi niezawierającymi podpisanego oświadczenia, o którym mowa w art. 53g zawartość pakietu wyborczego § 1 pkt 6,\npakietami wyborczymi nieodebranymi przez wyborców niepełnosprawnych, wyborców, którzy najpóźniej w dniu głosowania kończą 60 lat, oraz wyborców podlegających w dniu głosowania obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych\nArt. 53k. Przesyłki pakietów wyborczych i kopert zwrotnych\nZadania polegające na przyjmowaniu, przemieszczaniu i doręczaniu przesyłek pakietów wyborczych oraz przesyłek kopert zwrotnych wykonuje, z wyjątkiem określonym w art. 53h sposób głosowania korespondencyjnego § 5, operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe.\nPrzesyłki, o których mowa w § 1, są przesyłkami listowymi w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe.\nPrzesyłki, o których mowa w § 1, są zwolnione z opłat pocztowych. Informację o zwolnieniu z opłat pocztowych umieszcza się na kopercie, w której znajduje się pakiet wyborczy, oraz na kopercie zwrotnej.\nArt. 53l. Skrócenie terminu do zgłoszenia zamiaru głosowania korespondencyjnego\nW ponownym głosowaniu w wyborach Prezydenta Rzeczypospolitej i wyborach wójta oraz ponownych wyborach Prezydenta Rzeczypospolitej termin, o którym mowa w art. 53b zgłoszenie zamiaru głosowania korespondencyjnego § 1, ulega skróceniu do 10 dnia przed dniem wyborów, a w przypadku głosowania korespondencyjnego przez wyborców podlegających w dniu głosowania obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych, termin ten ulega skróceniu do 5 dnia przed dniem wyborów.\nCzytaj dalej (Rozdział 7 Głosowanie przez pełnomocnika)


O tworcach Symbolicznego\nCmentarza pod Osterwa\nZdjecie z r. 1927, w ktorym Staflowie pobrali sie.\nNie bede ukrywac, ze do napisania tego tekstu sprowokowal mnie Hubert Jarzebowski, autor ksiazki „Cmentarz symboliczny pod Osterwa. Duchy miejsca.” Ten interesujacy i wielowatkowy esej poszerzyl moje spojrzenie na sprawy slawnej nekropolii. Ale jednoczesnie pojawil sie niedosyt wiedzy na temat wczesnych okolicznosci powstania tego niezwyklego miejsca pamieci. To zmobilizowalo mnie do przyjrzenia sie losom ludzi, ktorzy w latach miedzywojennych wspoltworzyli tatrzanski „cintorin”. Niektore watki okazaly sie na tyle ciekawe, ze postanowilam je zrelacjonowac Czytelnikom „Gorskiej Biblioteczki Historycznej”. Dopelnieniem niniejszego tekstu beda archiwalia zamieszczone w wydanym rownolegle 45 zeszycie GBH, ktory takze poswiecilismy historii Cmentarza Symbolicznego.\nWsrod ludzi zwiazanych z Tatrami zupelnie nieliczni nigdy nie byli w Dolinie Mieguszowieckiej i nie widzieli miejsca pamieci pod Osterwa. Cmentarzysko granitowych zlomow, porosnietych wiekowymi limbami, stanowi wyjatkowa scenerie dla miejsca pamieci o ofiarach Tatr i o ludziach dla Tatr zasluzonych, zmarlych w innych gorach. Wspolczesny turysta ma do rozczytania blisko 360 tablic, na ktorych utrwalono nazwiska 500 tragicznie zmarlych Slowakow, Czechow, Polakow, Niemcow i Wegrow. Jest ich dzis wielokrotnie wiecej, niz przewidywal projektant cmentarzyka, Otakar Stafl. A mimo to jego genialna kompozycja nie zostala w istotny sposob naruszona. Nakryta gontowym dachem kapliczka i ukryte w zieleni rzezbione detvianskie krzyze przemawiaja rownie mocno, jak przemawialy 70 lat temu. Zaden z pozniej zalozonych cmentarzykow symbolicznych na Slowacji i w Polsce (a powstalo ich juz blisko 10), nie moze sie rownac z Cmentarzem pod Osterwa. Ogromna w tym zasluga artysty-wizjonera Otakara Stafla i jego wspolpracownikow.\nOtakar Stafl – kartka pocztowa z autografem artysty.\nOtakar Stafl, pomyslodawca i inicjator powstania Cmentarza Symbolicznego w Tatrach, urodzil sie w roku 1884 w czeskiej miejscowosci noszacej obecnie nazwe Hlavickov Brod, w rodzinie rzezbiarza, Josefa Stafla. W roku 1903 porzucil nauke w gimnazjum i rodzinny dom. Rozpoczal studia malarskie w Pradze, w znanej szkole Ferdinanda Engelmullera. Szybko dostrzezono jego nieprzecietny talent. W ciagu kilku lat zdobyl popularnosc jako ilustrator ksiazek i czasopism, autor plakatow i ex librisow. Swoja pozycje zawodowa umocnil w roku 1910, zawierajac malzenstwo z Vaclava, corka dyrektora koncernu wydawniczego Politika, Arnosta Brichta. W firmie tescia w latach 1909–13 pelnil funkcje kierownika dzialu graficznego. Interesowaly go i inne formy artystycznej wypowiedzi – projektowal scenografie teatralne, krecil filmy, w ktorych sam kreowal role.\nW roku 1912 po raz pierwszy wyjechal na Slowacje. Celem wakacyjnej podrozy byla Detva, rozlegla wies polozona w centralnej czesci kraju, u podnoza Polany. Musial o niej slyszec od przyjaciol z praskiej bohemy, bo Detva od 10 lat byla miejscem plenerow czeskich artystow.\nO Detvie bylo glosno od dawna. W pierwszej polowie XVIII wieku opisal ja w swoich „Notitia Hungariae novae historico geographica” Matej Bel. W roku 1895 detvianski folklor zaprezentowano podczas wystawy etnograficznej w Pradze. Cztery lata pozniej posluge kaplanska w miejscowej parafii rozpoczal Karol Anton Medvecky (1875–1937). Ten mlody ksiadz, urodzony na Orawie, obdarzony byl naukowym zacieciem i pracowitoscia. Poczatkowo notowal ludowe piesni, ale wkrotce zainteresowal sie wszystkimi przejawami detvianskiego folkloru. Zaczal gromadzic materialy do monografii, ktora ukazala sie drukiem w roku 1905. Do szerokiej popularnosci Detvy bardziej niz dzielo Medveckiego przyczynily sie jednak publikowane i przedrukowywane na pocztowkach zdjecia i obrazy, ukazujace urode detvianskich krajobrazow, strojow, a takze oryginalnego rekodziela i budownictwa. Autorem pierwszych serii zdjec, wykonanych jeszcze w koncu XIX wieku, byl Pavol Sochan. Pozniej nadwornym fotografem Detvy zostal Karel Plicka. W srodowisku malarzy sciezki przedeptywal Jaroslav Augusta, sprowadzony w roku 1901 przez ksiedza Medveckiego.\nJedna z osobliwosci Detvy byly debowe krzyze, bogato zdobione roslinnymi i geometrycznymi wzorami, jaskrawo polichromowane. Ustawiano je na lokalnym cmentarzu na mogilach zmarlych, a takze przy drogach. Zwyczaj dekorowania grobow krzyzami znany byl i z innych miejscowosci Zupy Zwolenskiej, chocby z Hornego Tisovnika. Ze skromniej zdobionymi krzyzami mozna sie bylo zetknac na spiskich cmentarzach, miedzy innymi w Zdziarze, Jaworzynie, Lendaku, Smokowcach, a takze po polskiej stronie gor.\nNa zakopianskim Peksowym Brzyzku wsrod licznych krzyzy wyrozniaja sie trzy stylizowane na ludowe i wyjatkowo efektowne. Moga one przywodzic na mysl najozdobniejsze krzyze z Detvy. Dwa z nich stoja na mogilach milosnikow goralszczyzny – Bronislawa i Marii Dembowskich, trzeci na grobie Sabaly. Poniewaz Dembowscy jezdzili na Slowacje, nie mozna wykluczyc, ze stamtad Maria przywiozla pomysl udekorowania grobu meza. Bo to przeciez ona zlecila Wojciechowi Rojowi wykonanie krzyza, ktory zaprojektowal Stanislaw Witkiewicz. Tworca stylu zakopianskiego rozrysowal wspaniala dekoracje z roslin tatrzanskich, ktora Roj wiernie odtworzyl przy pomocy dluta. Pod drugim krzyzem, mniejszym i oszczedniej zdobionym, spoczal ojciec Marii, Gustaw Sobotkiewicz, a w r. 1922 ona sama. I ten krzyz uwazany jest za dzielo Wojciecha Roja. Oba mogly powstac w roku 1894, bo Bronislaw Dembowski zmarl w Wigilie 1893 roku, a jego tesc 7 miesiecy pozniej. Obok Bronislawa Dembowskiego, ale po przeciwnej stronie, spoczywa jego przyjaciel, najslynniejszy z gorali, Jan Krzeptowski – Sabala. Jego mogila, przez lata zaniedbana, w roku 1923 zostala uporzadkowana i ozdobiona efektownym rzezbionym krzyzem. Powstal on wedlug projektu Karola Stryjenskiego, zrealizowanego przez ucznia Szkoly Przemyslu Drzewnego, Wladyslawa Wieczorka.\nWrocmy jednak na Slowacje. Otakar Stafl przywiozl z Detvy teczke wypelniona szkicami. Czesc z nich zostala zaraz wykorzystana w albumiku, do ktorego wstep napisal ks. Medvecky. W wakacyjnym szkicowniku artysty pozostaly rysunki dokumentujace detvianskie krzyze. Malowniczy wiejski cmentarz zapadl Staflowi gleboko w pamiec. Rok pozniej artysta powrocil na Slowacje, ale tym razem skierowal sie w Tatry, w ktorych zakochal sie od pierwszego wejrzenia. Poznal radosc jaka daje wedrowka wysokogorskimi perciami. Do Pragi przywiozl kolejne rysunki. Snul gorskie plany na nastepne wakacje. Tymczasem jednak wybuchla wojna i wyjazd w Tatry trzeba bylo odlozyc. Podczas I wojny Stafl zajal sie dzialalnoscia charytatywna, glownie na rzecz sierot i wdow. W roku 1917 rozwiodl sie z pierwsza zona.\nLata dwudzieste, hotele na morenie Szczyrbskiego Jeziora, miejsce gdzie zrodzil sie pomysl utworzenia Cmentarza Symbolicznego. Rysunek Otakara Stafla zamieszczony w przewodniku po Tatrach dla dzieci „Rozpustily pruvodce po Vysokych Tatrach” (Praga 1926). Tekst napisal Josef Hais Tynecky, ktorego ksiazki Stafl ilustrowal wielokrotnie.\nPo wojnie rozpoczal sie okres letnich pobytow w Szczyrbskim Jeziorze i zimowych powrotow do Pragi. Tatrzanskim domem Stafla stal sie „Grand Hotel”, dzialajacy juz pod nowa nazwa „Krivan”. Byl to reprezentacyjny obiekt kurortu. Niewykluczone, ze Otakar pobyty w drogim hotelu odpracowywal. Zapewne dzieki temu powstaly malowidla zdobiace restauracje hotelowa, ze slynna panorama Doliny Bialej Wody (550 × 390). W ozdobionej obrazami Stafla sali zbierali sie wypoczywajacy w uzdrowisku przedstawiciele czechoslowackich elit – politycy, urzednicy ministerialni, luminarze kultury. Zawarte tu znajomosci stanowily kapital na przyszlosc. W zbudowanym obok „Krivania” gmachu „Hviezdoslava”, oddanym do uzytku w roku 1922, artysta urzadzil pracownie malarska, w ktorej wykanczal swoje obrazy. Szkice powstawaly czesto podczas wycieczek. Stafl – wytrawny turysta wysokogorski – docieral z farbami w niedostepne dla innych miejsca, stad bogactwo motywow i ujec. Szeroki odbior jego tworczosci zapewnialy objazdowe wystawy, a takze reprodukcje na kartach pocztowych. Stafl sam zostal wydawca pocztowek. Po raz pierwszy juz w roku 1920, gdy wszedl w spolke z Jaroslavem Vladimirem Otto. Ich wydawnictwo, mieszczace sie pod adresem praskiej pracowni Otakara (Praha-Vinohrady, Manesova 20), wypuscilo miedzy innymi 32 pocztowki w dwoch seriach, ozdobione akwarelami z Tatr. W roku 1921 serie tatrzanskich obrazow Stafla zreprodukowal na swoich pocztowkach Alois Chytil (1877–1949), praski wydawca, publicysta, fotografik, autor przewodnikow i ksiegarz. W latach miedzywojennych Chytil dzialal w Tatrach. Prowadzony przez jego zone Julie sklep miescil sie w budynku przylegajacym do hotelu „Krivan” w Szczyrbskim Jeziorze. W roku 1926 Stafl zostal autorem pierwszych w historii znaczkow pocztowych o tematyce tatrzanskiej. Jego obraz przedstawiajacy hotele nad Szczyrbskim Jeziorem, a w tle Gran Soliska i Gran Baszt, wzial na warsztat znakomity rytownik, Karel Seizinger (1889– 1978). Do obiegu weszly dwa rozniace sie kolorem znaczki o nominalach 4 i 5 koron. Niezwykle popularne, zostaly wznowione w roku 1928. W tym samym roku z okazji 10-lecia Czechoslowacji ukazal sie drukiem okazaly album „Vysoke Tatry”. Zawieral 120 barwnych reprodukcji prac Stafla i popularnonaukowe teksty kilku autorow, przyblizajace problematyke przyrodnicza Tatr.\nVlasta Staflova – zdjecie z lat II wojny swiatowej.\nW roku 1922 Stafl wpadl na pomysl, ze bedzie zabiegal o utworzenie miejsca pamieci o tragicznie zmarlych w gorach turystach i taternikach. Juz wtedy rozwazal wykorzystanie detvianskich krzyzy – znalazly sie one na pierwszych szkicach przedstawiajacych przyszly cmentarzyk. Wybral nawet odpowiednie miejsce: za willa Marina, na zachodnim brzegu Szczyrbskiego Jeziora. Zaplanowal rozmieszczenie krzyzy na morenowym stoku, a kapliczki na naturalnym polwyspie, na ktorym dzis stoi pomnik poleglych partyzantow. Swoj projekt przedstawil dyrektorowi uzdrowiska, panu Blazko. Niestety pomysl budowy cmentarzyka przy rekreacyjnym spacerowym deptaku nie uzyskal aprobaty zarzadu kurortu.\nW roku 1927 Otakar Stafl powtornie zawarl zwiazek malzenski – poslubil znacznie od siebie mlodsza corke lekarza, Vlaste Koskova (1907–1945). Vlasta wlasnie zaczynala przygode ze skala – szybko zyskala slawe jednej z czolowych taterniczek po poludniowej stronie Tatr. Wsrod poprowadzonych przez nia drog najbardziej znana jest Staflovka na pd. scianie Wolowej Turni. Zaslynela tez jako pisarka, z talentem wykorzystujaca watki autobiograficzne i motywy gorskie. W koncu roku 1928 Staflowie zostali dzierzawcami schroniska nad Popradzkim Stawem. Obowiazki objeli w poczatku nastepnego roku. Dolaczyl do nich Vaclav Fiska (1899–1976), dotychczasowy dzierzawca uzdrowiska Herlany kolo Koszyc. Fiska byl taternikiem i dzialaczem KCST. Wraz z rodzina sprowadzil sie na stale do schroniska i przyjal na siebie wiekszosc codziennych obowiazkow. Dzieki temu podzialowi rol, Staflowie mogli przez nastepne 10 lat krazyc miedzy Dolina Mieguszowiecka, a Praga.\nNad Popradzkim Stawem Stafl rozpoczal energiczne starania o urzeczywistnienie swojego pomyslu – budowy miejsca pamieci o ofiarach gor. Ta sprawa nie dawal mu spokoju, zwlaszcza, ze im mocniej wrastal w Tatry, tym czesciej mial do czynienia z wypadkami w gorach. Z jego inspiracji w czechoslowackiej prasie ukazalo sie kilka artykulow na ten temat. Wiekszy material zamiescila gazeta „Vecer” z 30 grudnia 1930 roku. Autorem tekstu byl Viktor Hanek, ilustracje stanowil rysunek Stafla przedstawiajacy jego wizje cmentarza: laki z detvianskimi krzyzami i kaplica o azurowych scianach, zwienczona rowniez detvianskim krzyzem. Artykul wzbudzil zainteresowanie, a Stafl uruchomil swoje praskie znajomosci. Zagladal do gabinetu zyczliwego sprawom Tatr wiceministra spraw wewnetrznych, Juraja Slavika i do biura dyrektora lasow panstwowych, dra Karela Simana. W roku 1932 sprawa cmentarzyka udalo sie zainteresowac KCST. Jesienia pomysl Stafla obiecala firmowac swiezo utworzona Komisja Tatrzanska KCST w Nowym Smokowcu. Zyczliwa dusza okazal sie powolany wlasnie na sekretarza tej komisji Alojz Lutonsky.\nAlojz Lutonsky (1905–1997), podobnie jak Staflowie, byl z pochodzenia Czechem. Juz jako uczen zapalal miloscia do gor Slowacji. Po ukonczeniu szkoly przeniosl sie z rodzinnych Moraw do Liptowskiego Mikulasza. Zaczal od skromnej posady urzednika, ale szybko pochlonelo go badanie i udostepnianie jaskin. Terenem jego glownej dzialalnosci stala sie Dolina Demianowska. W latach 1927–32 byl sekretarzem, a potem dyrektorem Przedsiebiorstwa Jaskinie Demianowskie. W Liptowskim Mikulaszu znalazl sie w gronie inicjatorow utworzenia Muzeum Krasu i Speleologii. Jego przejscie do etatowej pracy w Komisji Tatrzanskiej KCST w Nowym Smokowcu (od 1 lipca 1932) wiazalo sie z planami jaskiniowymi tej organizacji. Z ramienia KCST Alojz zajal sie badaniem i udostepnianiem jaskini Domica w Slowackim Krasie, a w roku 1933 doprowadzil do wydzierzawienia przez Komisje Tatrzanska na 30 lat Jaskini Bielskiej. Pracujac na rzecz KCST Lutonsky rozwinal niezwykle szeroka dzialalnosc. Zajal sie budowa szlakow (Magistrala, Ostrawska Perc) i kolejki na Lomnice. Odpowiadal za organizacje Mistrzostw Swiata FIS w roku 1935. W latach 1933–38 byl tez redaktorem czasopisma „Krasy Slovenska”, gdzie wykorzystal swoje wczesniejsze doswiadczenia wydawnicze, bowiem w poczatku lat trzydziestych, wraz z gronem wspolpracownikow, wydawal po slowacku i niemiecku „Informator Vysokych Tatier”. Mimo nawalu obowiazkow Alojz znalazl czas, by zaangazowac sie w sprawe organizacji cmentarzyka. Z mysla o tym zamierzeniu zajal sie ewidencja tatrzanskich wypadkow. Temat gorskich smierci byl dla niego wazny, bo juz w tym czasie zajmowal sie organizacja ratownictwa slowackiego i sam uczestniczyl w wielu akcjach ratunkowych.\nPrzygotowania do budowy miejsca pamieci ofiar gor nabraly tempa wiosna 1934 roku. Wowczas to dzialacze KCST wpadli na pomysl, ze otwarcie cmentarzyka moze uswietnic letni pobyt na Slowacji grupy francuskich alpinistow. Plan zorganizowania uroczystej fety w dniu 20 lipca 1934 byl rzecz jasna nierealny. Brakowalo pozwolen, projektu, nie bylo nawet ostatecznych uzgodnien co do lokalizacji. Ale ten nierealny termin sprawil, ze ruszyla machina przygotowan. Od marca trwala wymiana listow miedzy Staflem w Pradze, a wladzami KCST. Ponaglany artysta sporzadzil planik przyszlego cmentarza i rysunki detvianskich krzyzy – w oparciu o wlasne szkice oraz zdjecia. W liscie do Lutonskiego uscislal, ze krzyze nie powinny byc identyczne, bo cmentarz symboliczny nie moze przypominac cmentarza wojennego. Postulowal wiec, by krzyze robic w kilku typach i w roznych rozmiarach. Zapowiadal, ze malowane beda juz na miejscu – w domysle: pod jego nadzorem. Wykonawca krzyzy miala byc poczatkowo szkola artystyczna w Martinie. Okazalo sie jednak, ze w samej Detvie sa fachowcy sklonni przyjac zlecenie. Jeszcze w czerwcu podpisano umowe z Jozefem Fekiacem-Sumnym, ktory w przeciagu kilku tygodni wykonal dwa „vyrezavane i nefarbene” prototypy.\nW czasie, gdy rozstrzygala sie sprawa zlecenia na wyrob krzyzy, Stafl zaczal sie rozgladac za projektantem kaplicy. Postanowil namowic do wspolpracy samego Dusana Jurkovica. Ten najwybitniejszy slowacki architekt byl wymarzonym kandydatem na projektanta calego zalozenia cmentarnego. Zafascynowany slowackim folklorem – czerpal z niego pelnymi garsciami. Aranzowanie cmentarzy wpisanych w gorski krajobraz bylo poniekad jego specjalnoscia – w latach 1916–18 zaprojektowal 35 unikatowych cmentarzy wojennych, rozrzuconych w lesnych ostepach Beskidu Niskiego. Z trudnych dzis do ustalenia przyczyn Jurkovic nie odpowiedzial jednak na listowne zapytania Otakara.\nSporzadzony latem 1934 projekt kapliczki inzyniera Ladislava Horaka z Pragi, pozniej odrzucony. Reprodukcja ilustracji z ksiazki Alojza Lutonskiego „Symbolicky cintorin vo Vysokych Tatrach”.\nPoniewaz czas naglil, w polowie czerwca 1934 Stafl uzyskal projekt kapliczki od inzyniera Ladislava Horaka z Pragi. Zamowiono w Martinie odbitki pocztowek Karela Plicki, przedstawiajacych detvianskie krzyze – zapewne do celow propagandowych. Latem Komisja Tatrzanska KCST wystapila o pozwolenia. Utworzono specjalne konto bankowe – Stafl liczyl, ze wydatki uda sie pokryc z ministerialnych dotacji, ze zbiorki publicznej oraz z wplat rodzin. Rozeslano zapytania o kalkulacje do kandydatow na budowniczych kaplicy, a takze listy do krewnych ofiar Tatr. Jesienia zapadla decyzja dotyczaca lokalizacji – wybrano lasek limbowy na zwalach skalnych zlomow pod zachodnia sciana Osterwy. Na to miejsce zostalo wydane pozwolenie. Komisja Tatrzanska KCST z Nowego Smokowca nie byla zadowolona z tego rozstrzygniecia. Stafl tlumaczyl w liscie z 18 listopada 1934, ze nie upiera sie przy tej lokalizacji: „Zrozumcie mnie, panowie, ze to nie jest moj osobisty interes, aby cmentarz byl w poblizu Popradzkiego Stawu. Przeciez na Popradzkim wiecznie nie bedziemy my. Ale cmentarz bedzie tam w miejscu, ktore jest jedyne w swoim rodzaju. Jesli znajdziecie inne miejsce, ktore bedzie choc w czesci rownie atrakcyjne jak to, bedzie mi wszystko jedno. Chodzi mi w tym przypadku jedynie o sprawe, a nie o osobisty interes.” Do zmiany lokalizacji juz jednak nie doszlo.\nW poszukiwaniach najlepszego miejsca dla cmentarzyka czynny udzial braly trzy osoby – Otakar Stafl, Alojz Lutonsky i Genia Vyskocilova. W poswieconym Geni rozdziale swojej ksiazki Lutonsky wspomina, ze latem 1934 roku z obawa spogladal na przyprowadzona przez Otakara mloda, ladna dziewczyne, ktora razem z nimi miala sie przedzierac przez zarosla kosodrzewiny. Podczas poszukiwan na wschodnim stoku Grani Baszt okazalo sie jednak, ze Genie nielatwo jest zniechecic. To ona przekonala swoich towarzyszy, ze najlepszym miejscem pamieci o zmarlych bedzie malowniczy park skalny u stop Osterwy, niedaleko Popradzkiego Stawu. Przyprowadziwszy w to miejsce obu panow miala wypowiedziec slowa, ktore pozniej staly sie mottem nekropolii: „Mrtvym na pamiatku, zivym na vystrahu”. W nastepnych latach Genia prowadzala pod Osterwe znajomych turystow i wczasowiczow. Zmuszala ich do forsowania potoku i przedzierania sie przez kosowke, bo nie bylo jeszcze kladki, ani wycietej w zaroslach sciezki. Skutecznie zbierala od nich datki. W kolejnych latach uczestniczyla w pracach budowlanych, cierpliwie sadzila tatrzanskie rosliny, zamieniajac teren cmentarzyka w prawdziwy alpejski ogrod. Ona wreszcie ufundowala dzwon do kapliczki, odlany w roku 1937.\nKim byla Genia, dobry duch zespolu Stafla? Przezylam zaskoczenie wyczytawszy w reportazu Mariusza Szczygla, ze Genia byla Polka urodzona w szlacheckiej rodzinie. Jednak male sledztwo przeprowadzone z mojej inspiracji przez Mariusza Szczygla i jego praska tlumaczke z jezyka polskiego – przed laty bliska znajoma Geni – Helene Stachova, wykazalo, ze opowiesci o polskich arystokratycznych korzeniach i o ojcu zarzadzajacym zakladem chemicznym to prawdopodobnie konfabulacje starszej samotnej pani.\nGenia miala w rzeczywistosci na imie Jirina. Urodzila sie w roku 1900 – tak przynajmniej wynika z dedykacji na jej portrecie, prezencie slubnym od samego Alfonsa Muchy. Nie wiem jak brzmialo jej panienskie nazwisko. Zmienila je w roku 1926 wychodzac za maz za czeskiego pisarza i urzednika Quida Marie Vyskocila (1881–1969). Vyskocil w dziecinstwie otrzymal zwyczajne imiona: Antonin Ludvik. Jego literacki pseudonim – przybrane imiona w zestawieniu z zabawnym dla Czechow nazwiskiem – to byl temat docinkow (mowiono o nim Jezismarja Vyskocil). W latach dwudziestych nalezal on do grona bywalcow hotelu „Krivan” w Szczyrbskim Jeziorze i byc moze wlasnie tam poznal sie blizej ze Staflem. Obaj zawarli rok po roku malzenstwa z mlodszymi od siebie dziewczynami. Stafl ilustrowal jedna z ksiazek Vyskocila, a Vyskocil propagowal pomysl budowy tatrzanskiego cmentarzyka w Pradze, gdzie byl urzednikiem ministerstwa gospodarki. Quido Maria od wczesnej mlodosci pisal i publikowal. Jego wiersze, scenariusze filmowe i powiesci nie mialy wiekszej wartosci literackiej, sprzedawaly sie jednak niezle – dzieki watkom erotycznym, niekiedy na granicy dobrego smaku. Pisarza i w realnym zyciu cechowalo nadmierne zainteresowanie kobietami, co zdaje sie, kladlo sie cieniem na jego malzenstwie. Moze dlatego Genia szybko znalazla sobie azyl w Tatrach, gdzie spedzala dlugie miesiace. Wedlug relacji Heleny Stachovej, mloda mezatka ulegla nie tylko magii Tatr, ale takze meskiemu urokowi Otakara Stafla. To mogla byc prozaiczna przyczyna jej wielkiego zaangazowania w sprawy budowy cmentarzyka i trwania przy Staflach podczas ich pobytow nad Popradzkim Stawem.\nJesienia 1935 roku zgromadzono juz wiekszosc pozwolen potrzebnych do rozpoczecia budowy. Pojawil sie jednak klopot z projektem kaplicy. Sporzadzony przez inzyniera Horaka rysunek nie zyskal akceptacji praskich urzednikow. Zarzucano mu brak powiazania z miejscowa tradycja. Sadzac z zachowanego szkicu – nie bez racji. Trzeba sie bylo wystarac o nowy projekt, lepiej oddajacy ducha lokalnej architektury. Przygotowal go w kwietniu 1936 roku Robert Vosyka, dzialacz KCST i JAMES, zaangazowany juz wczesniej w sprawe budowy cmentarzyka. I on byl Czechem osiadlym na Slowacji. Pracowal w Popradzie jako inzynier drogownictwa. W roku 1930 nalezal do glownych inicjatorow budowy Chaty pod Waga i sporzadzil techniczny projekt tego schroniska. Kaplice dla cmentarzyka pod Osterwa zaprojektowal wzorujac sie na spiskich i liptowskich kapliczkach ludowych. Mial przy tym wykorzystac rysunek swojej zony, Marii, zaopiniowany przez Karela Plicke, lub – jak twierdzi Alojz Lutonsky – oprzec sie na ilustracjach zamieszczonych w ksiazce Josefa Vydry „Lidove stavitelstvi na Slovensku”, wydanej w roku 1925. Warto dodac, ze projekt Vosyki bardzo przypomina to, co naszkicowal w roku 1934 Stafl.\nCmentarzysko zlomow pod Osterwa. Akwarela Otakara Stafla, namalowana w latach dwudziestych. Dopiero kilka lat pozniej zapadla decyzja o umieszczeniu w tym miejscu cmentarza symbolicznego. Reprodukcja z albumu „Vysoke Tatry”, 1928.\nWlasciwe prace rozpoczely sie pod Osterwa 19 lipca 1936. Dwa miesiace wczesniej w Detvie zamowiono piec kolejnych krzyzy. W ciagu letnich tygodni brygady robotnikow wytyczyly droge dojscia, wiodaca od drogi dojazdowej do schroniska, wzniosly tez kapliczke. Stafl osobiscie osadzal krzyze. Warto wspomniec, ze poczatkowo mialy one symbolizowac mogily konkretnych ofiar Tatr – na pierwszych rysunkach Stafla byly na nich nawet zaplanowane imienne tabliczki. Z tych tabliczek zrezygnowano jeszcze w roku 1934. Znacznie pozniej, bo chyba dopiero po II wojnie, upadl pomyl umownego przyporzadkowywania krzyzy zmarlym. 18 sierpnia 1936 mial miejsce odbior techniczny kaplicy. O oddaniu cmentarzyka do uzytku w roku 1936 – jak wczesniej planowano – nie moglo byc jednak mowy. Zbyt duzo pozostalo do zrobienia. Mimo to 1 listopada 1936 po raz pierwszy mialy miejsce uroczystosci zaduszkowe. I stosunkowo czesto pod Osterwe zachodzili juz turysci.\nNa kontynuacje prac potrzebne byly pieniadze. Mimo usilnych staran, nie udalo sie uzyskac kredytu bankowego. U progu lata 1937 z prywatna pozyczka pospieszyl Vaclav Fiska, wyprobowany przyjaciel Stafla. Panowie razem dzierzawili juz dwa schroniska: Chate nad Popradzkim Stawem i Chate pod Waga. Od roku 1930 wspolnie wydawali tez pocztowki. Byly to reprodukcje obrazow Stafla, ale i czarno-biale zdjecia krajobrazowe Vaclava Fiski, Karela Prochazki i innych autorow. Dzieki 15 000 koron od Fiski splacono dlugi i zamowiono kolejnych 50 krzyzy. To ogromne zamowienie zmusilo Jozefa Fekiaca-Sumnego do zatrudnienia pomocnikow. Wiadomo, ze jego wspolpracownikiem, pewnie nie jedynym, zostal mlodszy brat – Jan, ktory po przedwczesnej smierci Jozefa (w roku 1944) jeszcze przez kilkadziesiat lat zajmowal sie wyrobem krzyzy. W roku 1937 pod kopulka kaplicy zawisl dzwon ufundowany przez Genie Vyskocilova. W publikacjach dotyczacych Cmentarza Symbolicznego pojawia sie informacja, ze ten dzwon pochodzi ze znanej odlewni Josefa Dytrycha i jego zony (nota bene Polki), Letycji Dytrychovej, mieszkajacych w Brodku u Prerova na Morawach. To jakies nieporozumienie, bo wspomniana odlewnia rozpoczela dzialalnosc dopiero w roku 1950 (przed II wojna Josef Dytrych byl juz wprawdzie przedsiebiorca, ale mial palarnie kawy i o dzwonach nawet jeszcze nie myslal).\nPo lewej: Cmentarz w Detvie, miejsce ktore zainspirowalo Otakara Stafla. Zdjecie autorstwa Karela Plicki wydane jako pocztowka w serii propagujacej kulture ludowa na Slowacji (seria IV nr 10). Ta wlasnie pocztowka zostala wydrukowana na zamowienie tworcow Cmentarza Symbolicznego.\nPo prawej: Jeden z krzyzy detvianskich na Cmentarzu Symbolicznym w latach siedemdziesiatych. Fot. Jozef Nyka\nLatem 1938 kontynuowano budowe. Otakar Stafl pracowal ramie w ramie z robotnikami, budzac powszechny podziw. Wlasnymi rekami osadzil 50 nowych krzyzy. Z Detvy przyjechal obejrzec swoje dzielo Jozef Fekiac-Sumny. Tworcy cmentarzyka byli zaskoczeni widzac stosunkowo mlodego czlowieka. Z gosciem omowiono sprawe zamowienia na wielki krzyz, ktory mial stanac u wejscia na teren cmentarzyka. Koszt wykonania debowego olbrzyma, liczacego 8–10-metrow wysokosci, mialy pokryc wplywy ze sprzedazy pocztowek. Termin realizacji wyznaczono na wiosne 1939. Pozniej miala zostac zamowiona figura Ukrzyzowanego, wzorowana na dziele wybitnego czeskiego rzezbiarza, Josefa Vaclava Myslbeka (1848–1922), do czego juz nie doszlo. Latem 1938 wciaz daleka od wykonczenia byla kaplica. Dzierzawca restauracji w Szczyrbskim Jeziorze, Karol Danko, zobowiazal sie ufundowac oltarz z limbowego drewna, ktorego projekt przygotowal Otakar Stafl, w sprawach zgodnosci z koscielnymi przepisami zasiegajac opinii proboszcza ze Szczyrby. Wykonania oltarza podjal sie szczyrbski warsztat. Wedlug zapiskow Lutonskiego, w tym czasie oplacone byly tylko trzy symboliczne mogily: Wspolny „grob” z dwoma krzyzami Wieslawa Stanislawskiego i Witolda Wojnara, ktorzy poniesli smierc 4 sierpnia 1933 na scianie Kosciolka w Dolinie Batyzowieckiej. Wplaty w wysokosci 600 koron dokonal ojciec Witolda, Jerzy Wojnar z Katowic. Krzyz i „grob” Tomasa Budzaka, ofiary wypadku lawinowego w Dolinie Starolesnej z 28 marca 1935, zostal sfinansowany przez przewodnikow tatrzanskich. „Grob” prawnika Otakara Vitaka, ktory zginal 22 lipca 1937 podczas zejscia na polska strone z Rysow, ufundowala siostra zmarlego. W sierpniu 1938 zatwierdzony zostal statut i sklad Kuratorium Symbolicznego Cmentarza. Do tego skladu weszli oczywiscie Stafl i Lutonsky. Kuratorium na dwoch dorocznych zjazdach mialo podejmowac decyzje dotyczace cmentarza i rozmieszczania tablic, ale w pelnym skladzie zdolalo sie spotkac tylko raz.\nWydarzenia polityczne z jesieni 1938 sprawily, ze Staflowie musieli opuscic Tatry i Slowacje. Przed nimi, w ostatnich dniach wrzesnia, do Pragi wyjechala tez Genia Vyskocilova. 1 listopada odbyly sie jeszcze zaplanowane uroczystosci zaduszkowe. Wkrotce nastapil rozpad KCST. Alojz Lutonsky przeszedl do nowopowstalego KSTL, gdzie w smokowieckim oddziale do 31 marca 1939 pelnil funkcje sekretarza. Pozniej go usunieto. Dalsze przygotowania do otwarcia Cmentarza Symbolicznego przebiegaly juz bez udzialu jego tworcow. Ustawiono wielki krzyz, zamontowano kilka tablic, wytyczono droge od strony Popradzkiego Stawu. Czlonkowie JAMES ufundowali okno i drzwi do kaplicy. Z pewnym wahaniem przystapiono do montazu oltarza – pojawil sie bowiem absurdalny zarzut, ze celowo rozmieszczono na nim znaki wolnomularskie. Sama idea budowy cmentarza stala sie zreszta takze celem ostrego ataku ze strony nacjonalistycznego dziennika „Slovak” (nr z 10 czerwca 1939). Mimo tych powaznych oskarzen szykowano uroczyste otwarcie, zaplanowane na 10 wrzesnia 1939 roku. Wydarzenia wojenne sprawily, ze huczna feta nie mogla sie odbyc. Dopiero w nastepnym roku, w sierpniu 1940, Cmentarz Symboliczny doczekal sie poswiecenia kaplicy, z udzialem najwyzszych wladz Slowacji i samego prezydenta ks. Tiso. Nazwiska Staflow, Lutonskiego i Vyskocilovej starannie pominieto w sprawozdaniach i okolicznosciowych materialach prasowych. Rzecz jasna zadne z nich nie moglo uczestniczyc w uroczystosciach.\nAlojz Lutonsky, mimo nieprzyjaznego klimatu, pozostal na Slowacji. Zapewne mialo znaczenie, ze mial tu rodzine. Formalnie byl zatrudniony w firmie budowlanej w Bratyslawie, ale mieszkal w Mikulaszu. Pod Osterwa pojawil sie po dluzszej przerwie w pazdzierniku 1941 roku. Swoje wrazenia przekazal w liscie do Stafla:\nLipt. Mikulas 14.10.1941\nW niedziele na Waclawa bylem z rodzina u Fiski. Bylem tez, po dlugim czasie, na Cmentarzu Symbolicznym, ktory poprzednio widzialem na dlugo przed uroczystym otwarciem. Oprocz starego urzadzenia, znalazlem tam tablice Huli [Emanuel Hula, urzednik z Koszyc, zginal 9 lipca 1922 podczas zejscia z Wysokiej; jego tablica wisiala w rejonie Wagi po stronie Czeskiego Szczytu od 7 wrzesnia 1924 i stamtad zostala przeniesiona], Franza [Johann Franz, doswiadczony przewodnik, zginal 18 sierpnia 1939 schodzac w niepogodzie wraz z klientem z Posredniej Grani], Bachledy i rowniez smiglo z samolotu kpt. Loflera [pierwszy lotniczy wypadek w Tatrach w 1938 w scianie Lomnicy]. Wnetrze kapliczki jest wylozone drewnem. Pokryte jest dziesiatkami podpisow (...). Rama na rozmiar Waszego obrazu czeka. Dobrze by bylo umiescic obraz w kaplicy. Rozmawialem z wieloma [osobami] i nigdzie nie ma przeszkod. Prosze w zwiazku z tym o wiadomosc, czy nie zmienily sie poprzednie decyzje. Jesli pozostaja aktualne, wystarajcie sie o papiery, ktore pozwola na wywoz obrazu za granice. Ja w tutejszych urzedach pozyskam wskazowki dotyczace przewozu. Gdy obraz znajdzie sie u mnie, zobacza go wszyscy, ktorzy juz o nim wiele roznych rzeczy slyszeli, ale go jeszcze nie widzieli. Zima jest dostatecznie dluga, abysmy do wiosny, gdy pojawi sie pierwszy krokus spod sniegu, obraz mieli na cmentarzyku w kapliczce. (...) Ufam, ze po przerwie prace beda kontynuowane tak, zeby dzielo nie zostalo opuszczone. Pozdrawiam uprzejmie mila pania i wszystkich, ktorzy z nami kiedys pracowali (...).\nUroczystosc odsloniecia tablicy Klimka Bachledy w Dolinie Jaworowej. Zdjecie z Tygodnika Illustrowanego nr 35, 2 IX 1911. Tablice okolo roku 1940 przeniesiono pod Osterwe.\nKilka informacji zawartych w tym liscie wymaga komentarza. Lutonsky wymienia tablice zamontowane od czasu jego ostatniej wizyty. Wiemy z innych zrodel, ze byl na cmentarzu po raz ostatni w lipcu 1939 roku – na rok przed ceremonia otwarcia. Dwie z wymienionych przez niego tablic odnosza sie do nowszych wypadkow, wykonano je wiec specjalnie pod Osterwe. Ale jest tez mowa o tablicy Klimka Bachledy, upamietniajacej jego bohaterska smierc w dniu 6 sierpnia 1910 roku. Zaprojektowal ja Wojciech Brzega. W dniu 17 sierpnia 1911 r. zostala ona odslonieta na ogromnej wancie w Dolinie Jaworowej. Z listu Lutonskiego wynika, ze do przenosin musialo dojsc juz po jego bytnosci w lipcu 1939 – czyli pozniej niz zwyklismy sadzic. Lutonsky porusza tez sprawe obrazu do kaplicy – obrazu o niejasnej historii. To malowidlo mialo stanowic najbardziej osobisty wklad Stafla w dzielo budowy cmentarzyka. Szkice do niego powstaly juz przed rokiem 1930. Galeria Tatrzanska w Popradzie ma w swoich zbiorach jeden z nich – gwasz na papierze z data 1929, zatytulowany „Znasanie raneneho horolezca”. O zamiarze przygotowania duzego obrazu dla kaplicy jest mowa w artykule z 30 grudnia 1930, a pozniej w jednym z listow do Lutonskiego. Ze wzgledu na duze rozmiary (145 × 200 bez ramy), dzielo powstawalo w praskiej pracowni artysty. Lutonsky w ksiazce z r. 1948 wspomina, ze w roku 1936 obraz byl juz „niemal gotowy”. Stafl zwlekal jednak z wykonczeniem twarzy ratownikow znoszacych rannego taternika, bo chcial sportretowac czolowych tatrzanskich przewodnikow i czekal na nadeslanie ich fotografii. Pozniej odkladano klopotliwy transport do czasu montazu oltarza i zalozenia w kaplicy okna i drzwi. Nim to nastapilo, Staflowie musieli opuscic Slowacje. W wojenne lata przeslanie obrazu nie bylo juz takie proste, choc, jak wynika z listu, Lutonsky nie tracil nadziei. Poczciwy Alojz najwyrazniej nie byl pogodzony z mysla, ze nowi opiekunowie Cmentarza pod Osterwa nie zycza sobie kolejnych czeskich akcentow. Rok pozniej dotarl do niego kolejny sygnal ostrzegawczy. 2 pazdziernika 1942 roku wystosowal pismo do KSTL z prosba o wypozyczenie mu zdeponowanych w willi „Janosik” w Nowym Smokowcu materialow ilustracyjnych Stafla, nosil sie bowiem z zamiarem powielenia przed 1 listopada zestawienia dat smierci ofiar Tatr. Po 3 tygodniach otrzymal arogancka odpowiedz, ze nie ma prawa pisac o Cmentarzu Symbolicznym.\nVlasta i Otakar Staflowie w wojenne lata bardzo tesknili. „Dalabym duzo za to, zeby znowu choc pare godzin byc w Tatrach” – pisala Vlasta w liscie do Lutonskiego. Niestety, obydwoje z mezem juz nigdy nie zobaczyli kochanych gor. Zgineli 14 lutego 1945 podczas tragicznego w skutkach alianckiego nalotu, pod gruzami zawalonej kamienicy mieszczacej ich pracownie. W rumowisku na ulicy Manesovej unicestwiona zostala takze duza czesc spuscizny malarskiej Stafla i jego slynna biblioteka. Los innych dziel podzielil najpewniej obraz „Obetiam hor”. Znamy go dzis tylko z zachowanych szkicow i zdjec. Od roku 1961 kapliczke zdobi drzeworyt artysty z Podolinca, Ladislava Tfirsta, nawiazujacy do zaginionego obrazu. Wsrod ratownikow uwieczniony jest Stafl, tak jak to zreszta bylo na jego szkicu. Wiadomosc o tym, ze obraz wisial w kapliczce pod Osterwa i stamtad zostal ukradziony, to kolejna niescislosc pojawiajaca sie w publikacjach dotyczacych cmentarzyka.\nGenia Vyskocilova w przeciwienstwie do Staflow dozyla poznej starosci. Mieszkala wraz z mezem w Pradze. Owdowiala w roku 1969. Dwa lata pozniej wybrala sie w Tatry razem z Helena Stachova. „Oczywiscie zaprowadzila mnie na cmentarz na Popradskim Plesie, zeby mi pokazac dzwon, ktory ufundowala” – pisze mi w liscie z 27 grudnia 2016 pani Helena. „Wyszlysmy razem jeszcze o wiele wyzej, do przeleczy Waga pod Rysami.” W polowie lat osiemdziesiatych sedziwa juz Genia byla pod Osterwa razem z inna przyjaciolka, pania Suchankova. Dojscie do samej kapliczki po kamiennych schodach, ktore pol wieku wczesniej wlasnorecznie ukladala, bylo juz dla niej powaznym wyzwaniem. Wspinajac sie z trudem, mowila do Suchankovej: „Widzisz, cosmy za schody z tym Staflem zbudowali! (...) Tak, jakbysmy nie chcieli wierzyc, ze bedziemy starzy i ciezko nam bedzie zadzierac nogi!”\nTablica pamieci Staflow – odslonieta pod Osterwa w roku 1947. Bylo to pierwsze odstepstwo od zasady, ze na Cmentarzu Symbolicznym upamietnia sie tylko tragicznie zmarlych w Tatrach. Fot. Monika Nyczanka\nAlojz Lutonsky takze przezyl wojne. Mial przy tym duzo szczescia, bo wiele ryzykowal. Bral udzial jako zwiadowca w Slowackim Powstaniu Narodowym, a potem uczestniczyl w dramatycznych walkach o Liptowski Mikulasz, gdy podczas trwajacych 62 dni dzialan frontowych zginelo ponad 4000 osob. Po wojnie ten urodzony organizator zaangazowal sie w sprawe upamietnienia swoich towarzyszy broni poleglych na przedpolach miasta. Zainicjowal budowe pomnika i najwiekszego w Czechoslowacji cmentarza wojennego na wzgorzu Haj nad Mikulaszem. Wrocil tez do dzialalnosci w organizacjach zwiazanych z turystyka i doprowadzil do realizacji swojego, jak sie zdawalo calkiem nierealnego pomyslu, ogloszonego publicznie jeszcze przez wybuchem wojny, 11 pazdziernika 1936 roku. Byla to propozycja przerzucenia kolejek krzeselkowych przez masyw Chopoka i budowy osrodkow narciarskich po obu stronach masywu. W roku 1946, mimo powojennej biedy, Lutonsky wyjechal do Szwajcarii, gdzie nawiazal wspolprace z wytwornia kolejek, firma Von Roll. Dwa lata pozniej ruszyla budowa na stokach Chopoka. Alojz przez 10 lat wchodzil w sklad zespolu koordynujacego wszystkie dzialania. Historia jednak zatoczyla kolo – w roku 1958 zostal usuniety z placu budowy. Znalazl sobie nowe pole do aktywnosci w Liptowskim Mikulaszu, gdzie przez szereg kolejnych lat kierowal muzeami.\nW okresie, gdy Alojza pochlaniala budowa osrodkow narciarskich na stokach Chopoka, nie zapominal on o sprawie upamietniania ofiar gor. Jesienia 1950 roku oglosil projekt utworzenia cmentarza symbolicznego w Niskich Tatrach. Wyszukal ladne miejsce na grzbiecie Ostredoka – blisko budujacego sie osrodka narciarskiego Jasna. Szybko okazalo sie, ze ta lokalizacja zostanie zarezerwowana pod pomnik bohatera Slowackiego Powstania Narodowego (SNP), Jana Svermy, ktory zmarl wraz z 83 innymi partyzantami z wyczerpania podczas przejscia grani Niskich Tatr. Niezrazony Lutonsky znalazl inne miejsce, 1,5 kilometra dalej, na tym samym grzbiecie, pod glowna kulminacja Ostredoka. W tym nowym miejscu 29 sierpnia 1954 uroczyscie odslonieto „Horska piete”, rzezbe dluta Alfonza Gromy. Aby komunistyczne wladze zaakceptowaly powstanie „gorskiego cmentarzyka” i religijne konotacje piety, rzezba Gromy zostala oficjalnie zadedykowana pamieci partyzantow, a uroczystosc jej odsloniecia wpleciona w obchody 10 rocznicy wybuchu SNP. Jednoczesnie odslonieto tablice upamietniajaca „cywilna” ofiare Niskich Tatr – 16-letniego narciarza, Alojsa Halasa z Trenczyna, ktory poniosl smierc 2 maja 1942 podczas zawodow na Dziumbirze. Nowe miejsce pamieci Alojz Lutonsky propagowal w swoim wydanym rok pozniej zimowym przewodniczku po Niskich Tatrach. „Tego pieknego godzinnego narciarskiego spaceru nie powinien zaniedbac zaden gosc Jasnej” – pisal. Z biegiem lat tablic wokol piety przybylo, ale cmentarzyk nie mial gospodarza ani regulaminu. Do jego uporzadkowania i planowej rozbudowy doszlo dopiero kilka lat po smierci Lutonskiego, zas uroczyste poswiecenie przebudowanej nekropolii mialo miejsce 26 czerwca 2010 roku. Przytaczam tu pozniejsze fakty z zycia Lutonskiego, by pokazac jak bardzo byl on czynny. Tymczasem na Slowacji przez wiele lat usuwano go w cien. Dopiero w roku 1999 odslonieto jego tablice pod Osterwa, a 12 lipca 2014 zostal upamietniony w Jasnej pod Chopokiem. Bogaty zyciorys Alojza Lutonskiego wart jest solidniejszego opracowania, zwlaszcza, ze zachowalo sie jego prywatne archiwum.\nTablice upamietniajace zasluzonych przy budowie cmentarza – Alojza Lutonskiego i rodzine Vaclava Fiski – zawisly dosc pozno, bo w roku 1999. Fot. Monika Nyczanka\nLutonsky procz tego, ze zasluzyl sie bezposrednio jako organizator Cmentarza pod Osterwa, byl tez jego kronikarzem i przywrocil pamiec o roli Staflow. Juz w roku 1945 apelowal na lamach czasopisma „Host' a Turista” (nr 3–4): „Uchwala Komitetu Glownego KSTL z dnia 28 wrzesnia 1945 zdecydowano o uczczeniu pamieci mistrza Stafla na Cmentarzu Symbolicznym. Cmentarz Symboliczny nie jest ukonczony. Pierwszym wyrazem holdu – chyba stosownym – bedzie, jesli Staflowi przynajmniej po smierci przyznamy faktyczne autorstwo dziela, ktoremu poswiecil kawal zycia. Praktycznym sposobem zadoscuczynienia bedzie wykonczenie Cmentarza i zbudowanie dojscia od Popradzkiego Stawu.” Dwa lata pozniej pod Osterwa odslonieto tablice upamietniajaca Staflow. A 14 lutego 1948, w trzecia rocznice ich smierci, w Liptowskim Mikulaszu ukazala sie drukiem ksiazka Alojza Lutonskiego zatytulowana „Symbolicky cintorin vo Vysokych Tatrach”. Wedlug notki redakcyjnej do publikacji doszlo „staraniem grupy przyjaciol Otakara i Vlasty Staflow”. Wydanie monografii cmentarza bylo planowane juz przed wojna. Alojz Lutonsky i Vlasta Staflova w roku 1938 pracowali nad ksiazka „Tatransky symbolicky cintorin”, poswiecona historii powstania cmentarza. Vlasta napisala 6 rozdzialow, a Alojz kolejnych 12. Material ilustracyjny przygotowywal Otakar Stafl. Ksiazke zdazyly zapowiedziec „Krasy Slovenska” i „Vysoke Tatry”. Niestety, wojna rozdzielila autorow, a materialy ulegly rozproszeniu i zniszczeniu. Ksiazka, ktora w roku 1947 dosc pospiesznie przygotowal Alojz, miala zapelnic ta luke. Starannie wydana, zawiera wiele cennych informacji z okresu budowy cmentarzyka. Znamienne jednak, ze Lutonsky pominal wydarzenia, ktore mialy miejsce po roku 1938. O uroczystosci z udzialem prezydenta Tiso zaledwie napomknal – nie podal nawet jej daty dziennej. Czy rozpatrywanie tych faktow bylo dla niego zbyt bolesne? Czy tez moze nie chcial relacjonowac wydarzen, ktorych nie wolno mu bylo naswietlic zgodnie z wlasnym sumieniem?\nStrona tytulowa ksiazki Alojza Lutonskiego z dedykacja dla Stefana Zwolinskiego. Egzemplarz z ksiegozbioru Marka Maludy.\nNie ulega watpliwosci, ze Lutonsky piszac ksiazke chcial oddac sprawiedliwosc tworcom cmentarzyka. W pierwszym rozdziale postawil pytanie, czy rzeczywiscie ich pomysl byl oryginalny. Aby upewnic sie, czy Stafla ktos nie ubiegl, Lutonsky w latach 1934–35 przeszukiwal biblioteki w Pradze i w Zakopanem, a pozniej rozpytywal zagranicznych dziennikarzy. Na kartach swojej ksiazki cierpliwie prostuje tez informacje, jakoby pomysl budowy cmentarza mial wyjsc od ktoregos ze slowackich dzialaczy, Milosa Janoski, Jaroslava Janaka czy Fera Liptaka. Litosciwie przemilcza jednak, kto i z jakich pobudek ojcem pomyslu uczynil Liptaka. A pisaly o tym „Krasy Slovenska” w relacji z uroczystosci otwarcia cmentarza (r. XVIII, 1939–40). W kolejnych rozdzialach Lutonsky podkresla zaslugi ludzi, ktorzy wspierali Stafla. Szerzej omawia role Geni Vyskocilovej, Vaclava Fiski oraz jego malej coreczki Vierki. Pisze o wielkim wsparciu, jakiego budowniczowie doswiadczyli ze strony pracownikow schroniska nad Popradzkim Stawem. „Wszystkim, ktorzy w jakiejkolwiek formie pomogli w dziele, nalezy sie wdziecznosc i bloga swiadomosc, ze pomogli w dobrej sprawie.” Lutonsky zadbal, aby jego podziekowania dotarly do zainteresowanych. Cieple jeszcze egzemplarze ksiazki rozeslal do wspomnianych osob. Jedna z adresatek byla Genia Vyskocilova. 21 marca 1948 odpowiedziala ona autorowi: „Bardzo mnie ucieszyla Wasza publikacja, ogromnie Wam dziekuje za przesylke. Odzyly we mnie liczne wspomnienia pieknych i niezapomnianych chwil w Tatrach. Ciesze sie, ze w miare sil moglam byc uzyteczna dla Stafla, mysle jednak, ze moja skromna wspolprace przeceniliscie, nadajac jej takie znaczenie.” Wiele wskazuje, ze Lutonsky pomyslal od razu o szerszym rozpropagowaniu swojej ksiazki i zawartych w niej informacji. Adresatami przesylek byli tez polscy dzialacze. Egzemplarz ksiazki, z ktorego moglam korzystac dzieki uprzejmosci Marka Maludy, ma odreczna dedykacje dla „milego przyjaciela Stefana Zwolinskiego”, wypisana w Sw. Liptowskim Mikulaszu 23 lutego 1948 roku, a wiec zaledwie tydzien po jej ukazaniu sie.\n1. ↑ Hubert Jarzebowski: Cmentarz Symboliczny pod Osterwa. Duchy miejsca. Wydawnictwo Stapis, Katowice 2016.\n2. ↑ L. Smatana, J. Hefty: W limbowym gaju pod Osterwa. Gorska Biblioteczka Historyczna, zeszyt 45, Warszawa 2017.\n3. ↑ Arnost Brichta (1852–1935), dziennikarz, zalozyciel i wydawca gazet „Narodni politika” oraz „Ceska politika”, dyrektor koncernu wydawniczego Politika. Ojciec szesciu corek, z ktorych co najmniej 3 wyszly za maz w r. 1910. Rodzina byla dobrze sytuowana, mieszkali na praskich Vinohradach (Kralovske Vinohrady). Vaclava po rozwodzie ze Staflem wyszla za maz za Vaclava Pohana (1887–1931). W biogramach Stafla panienskie nazwisko jego pierwszej zony pojawia sie w blednym zapisie: Brychta (Brychtova).\n4. ↑ Detva. Cyklus obrazu O. Stafla z uherskeho Slovacka. Wydawnictwo Politika, Praga 1913.\n5. ↑ Sale restauracyjna w hotelu „Krivan” w Szczyrbskim Jeziorze oprocz panoramy Doliny Bialej Wody zdobily cztery inne wielkoformatowe obrazy Otakara Stafla. Przetrwaly niemal 100 lat wciaz stanowiac najwazniejszy element wystroju restauracji. Niestety, bogaty inwestor, ktory w latach 2005–09 zrekonstruowal zespol hoteli na morenie Szczyrbskiego Jeziora, nie zachowal tych obrazow. Dziela Stafla zostaly sprzedane. Wiadomosc o tym podaly „Podtatranske noviny” w numerze z dnia 26 III 2014.\n6. ↑ Juraj Slavik i Karel Siman udzielali sie takze podczas prac zmierzajacych do utworzenia pogranicznych parkow narodowych w Tatrach i w Pieninach. Slavik w goracych latach 1936–39 byl przedstawicielem Czechoslowacji w Warszawie.\n7. ↑ Staflowi nie udalo sie nawiazac wspolpracy z Dusanem Jurkovicem, ale taka mozliwosc mial kilka lat pozniej Lutonsky, ktory koordynowal prace podczas budowy obu odcinkow kolejki na Lomnice. Jak wiadomo Jurkovic byl projektantem zachowanych do dzis gmachow stacyjnych tej kolejki.\n8. ↑ Kilkanascie serii pocztowek, miedzy innymi z motywami z Detvy, wydala przez rokiem 1930 Matica slovenska. Komisja Tatrzanska KCST zamowila 22 czerwca 1934 dodruk pocztowki nr 9 z serii III i pocztowki nr 10 z serii IV – obie przedstawialy detvianski cmentarz.\n9. ↑ Mariusz Szczygiel: Zrob sobie raj. Wydawnictwo Czarne 2010. Reportaz zatytulowany Po obu stronach okna.\n10. ↑ Helena Stachova, tlumaczka polskiej literatury na jezyk czeski, jest bohaterka reportazu Mariusza Szczygla, zatytulowanego Mam to spalic? Tekst opublikowalo czasopismo „Ksiazki – magazyn do czytania” w numerze 4(11)/2013.\n11. ↑ Jozef Fekiac-Sumny urodzil sie w roku 1897, a zmarl 21 IV 1944. Alojz Lutonsky w swojej ksiazce Symbolicky cintorin vo Vysokych Tatrach odmlodzil go pomylkowo o 8 lat.\n12. ↑ Pomysl polaczenia detvianskiego krzyza z figura Chrystusa byl juz wyprobowany na Podtatrzu. W roku 1936 z inicjatywy Alojza Lutonskiego zamowiono w Detvie duzy krzyz, ktory zostal ustawiony przy drodze laczacej Poprad ze Starym Smokowcem (za Wielkim Slawkowem). Dwa lata pozniej kolejny detvianski krzyz stanal nad Zdziarem. Na obu zawisly figury Ukrzyzowanego, zdjete z krzyzy–poprzednikow, stojacych wczesniej w obu tych miejscach.\n13. ↑ „Jak ujawnil „Taternik” z 15 wrzesnia 1911 (nr 3, s. 55), 17 sierpnia 1911 w Dolinie Jaworowej w obecnosci okolo 100 gosci uroczyscie odslonieto gipsowa kopie tablicy (60 x 90 cm), gdyz z odlewem w „bronzie” nie zdazono sie uporac.\n14. ↑ „Vecer” nr 303 30 grudnia 1930, autor – Viktor Hanek.\n15. ↑ Alojz Lutonsky: Nizke Tatry v zime, 1955.\n16. ↑ Alojz Lutonsky: Symbolicky cintorin vo Vysokych Tatrach, Liptovsky Sv. Mikulas 1948, s. 60.


Biblioteka – działania – Szkoła Podstawowa nr 1 im. Marii Kownackiej\nBiblioteka – działaniaSP1admin2018-10-19T10:10:55+02:00\nDZIAŁANIA PEDAGOGICZNE BIBLIOTEKI SZKOLNEJ ZAWARTE\nW PLANIE PRACY NA ROK SZKOLNY 2018/19\n1. Przygotowanie wystawy książek pod hasłem: „Motyw wolnej Polski w literaturze. Polska dzisiaj” w ramach Tygodnia niepodległości (11/2018).\n2. Organizacja międzyszkolnego konkursu literacko – plastycznego dla uczniów szkół podstawowych gminy Łomianki nt. „Bohater literacki w Łomiankach. Ciekawe miejsca tam, gdzie mieszkam” (10/2018 – 01/2019).\n3. Organizacja cyklicznych imprez bibliotecznych z okazji:\nPaździernika – Miesiąca Bibliotek Szkolnych (10/2018)\nDnia Czekolady (04/2019)\n4. Udział klas 3 – 8 w ogólnopolskiej akcji „Jak czytam…” (ciche i indywidualne czytanie ulubionych książek uczniów w plenerze 06/2019).\n5. Prowadzenie Klubu Detektywów Literackich na podstawie książek z serii Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai M. Widmarka, Kryminał Dietetyczny M. Oworuszko oraz czasopisma „Świerszczyka” dla kl. 2-3 (kontynuacja).\n6. Przygotowywanie wystaw nowości oraz okolicznościowych (na bieżąco).\n7. Prowadzenie zajęć bibliotecznych o tematyce zgodnej z obowiązującą podstawą programowa, czy nawiązujących do bieżących wydarzeń kulturalnych dla klas 1 – 8.\n8. Współpraca z Biblioteką Publiczną w Łomiankach w ramach spotkań z autorami, konkursów i lekcji bibliotecznych z zakresu wyszukiwania informacji w katalogu komputerowym tej biblioteki oraz książek na półkach (cały rok).\n9. Prowadzenie głośnego czytania w klasach 0 – 1 w ramach akcji Cała Polska Czyta Dzieciom (na bieżąco).\n10. Zaproszenie klas 1 na Pasowanie uczniów na czytelnika biblioteki szkolnej oraz zapoznanie dzieci z biblioteką, jej regulaminem i zabawy literackie (11/2018).\n11. Opieka nad uczniami z klas 3 – 6 działających w kole bibliotecznym oraz uczniami z klas 7 – 8 wykonującymi prace dla biblioteki na rzecz wolontariatu (cały rok).\n12. Współpraca ze świetlicą, wychowawcami, samorządem szkolnym, Radą Rodziców, Pedagogiczną Biblioteką Wojewódzką w Warszawie oraz MBS w Łomiankach\nw zakresie inicjatyw czytelniczych (cały rok).


9 października odbyło się niecodzienne wydarzenie. Na ławkach w parku na Placu Józefa Piłsudskiego pojawiły się tabliczki z aforyzmami Łukasza Zimnocha. Wcześniej autor w Miejskiej Bibliotece Publicznej przedstawił „Krótką historię drzew”.\nDr Łukasz Zimnoch jest Ślązakiem, społecznikiem, prezesem Stowarzyszenia WRAZIDLOK, facebookowym blogerem, rzecznikiem prasowym koncernu energetycznego, wykładowcą szkół wyższych, ale również autorem aforyzmów. „Ten, co raz czyta, dwa razy myśli”, „Rzeczami duszy nie umeblujesz”, „Najdalej zajdzie ten, co nie chodzi na skróty” to przykłady jego twórczości, które ożywiają myślą ławki w naszym parku.\nCelem inicjatywy było animowanie przestrzeni publicznej oraz promocja czytelnictwa.