Dodano dnia: 2005-09-12 22:45:22\nNo wlasnie interesuje mnie, czy ktos tutaj czesto krozysta z torrenta, czy tam innego p2p by sobie possac jakies nowe epizody jakis ciekawych seriali? :>\nOsobiscie mam dosc spore zainteresowania w tej dziedzinie, bo jak wiecie w naszej rodzimej telwizji ni uja wafla nie ma czego ogladac, wiec sam musze sie zaopatrywac w ’towar’.\nBy wszystko opisywac raczej czasu by nie starczylo, moge jednak polecic nastepujace pozycje:\n- Dead Like Me (obowiazkowo bez pytania sciagac kto nie widzial; niestety uciety po 2 sezonach :|)\nCarnivale (uciety takze po krotkich 2 sezonach)\nFuturama (5 sezonow; zakonczony)\nFamily Guy (wznowiony po polrocznej przerwie)\nLost (niedlugo 2 sezon)\nMonk (sic! :D;aktualnie przerwa w 4 sezonie)\nRevelations (miniserial; wyszlo 6 odcinkow)\nSmallville (niedlugo 5 sezon)\nStargate SG-1 (ho, 9 leci, pobije niedlugo X-files :d)\nStargate Atlantis (emisja 2; niedlugo przerwa na sc-fi chanel - tak samo jak i sg zreszta)\nWonderfalls (uciety po pierwszym sezonie damn)\nWiekszosc informacji o nich mozna znalezc na filmweb.pl, czy po prostu ruszyc gogolem. Wiekszosc wciaz do sciagniecia na stronach torrentowych (chociazby torrentspy.com).\nJak widzicie nie chce mi sie na razie rozpisywac, po prostu chce sie dowiedziec, czy tez tu ktos lubi cos dobrego sobie obejrzec, moze cos ktosik pleci takze.\nDa sie zauwazyc niezla tendencje do ucinana materialu ze swietnym potencjalem (lol) - DLM, Wonferfalls, Carnivale - sa to IMO swietne pozycje, raczej malo znane w Polsce, ktore juz raczej nigdy nie doczekaja sie kontynuacji i przewaznie koncza sie w najlepszym momencie, d’oh.\nJesli ktos bedzie zainteresowany tematem, czy jakas pozycja to wtedy jestem w stanie podac wiecej informacji, nakierowac gdzie i co i w ogole ;-).\nhola Wam, ide zaraz cos zarzucic :P.\nDodano dnia: 2005-09-13 17:31:56\nDa best0r ser1al0r evah - Band Of Brothers... tylko to mini-serial, więc nie wiem czy się liczy ;)\nKlimat serialu jest po prostu niesamowity. W słabych filmach wojennych zawsze denerwowało mnie przede wszystkim to, że przedstawia się... historie danych ludzi. Opisuje się tych ludzi, widz się z nimi utożsamia. Z kolei wojna wygląda w rzeczywistości nieco inaczej. Oglądaliście np. Black Hawk Down? W książce ledwo co można było się zorientować kto jest kto. Film był jeszcze gorszy, tam już każdy był taki sam, każdy był sobie równy. Nie było "podziału na postacie". Jako idiotyczny film wojenny uważam np. Enemy At The Gates. Dobry film, nieźle wykoanny... ale to nie jest film wojenny, tylko sensacyjny.\nZa to zawsze lubiałem np. A Bridge Too Far czy właśnie Black Hawk Down. Jedynym wyjątkiem od tego, co napisałem może być ew. Saving Private Ryan, jednak tam też jest sporo elementów z życia wielu żołnierzy i w odróżneiniu od tych debilizmów, nikt nie jest ukazany jako jakiś prze-@#$%-karate-mistrz, bo takich ludzi najzwyczajniej nie ma.\nAnyway... polecam recenzje na IMDB, bo choćbym próbował, to nie umiem tego dobrze opisać. Zresztą, ocena 9,7 właśnie tam, to coś, co widziałem pierwszy raz w życiu dla czegokolwiek =oo\nTen film jest po prostu pozbawiony wad. Każdy kolejny element - scenariusz, zdjęcia, montaż, muzyka, aktorstwo jest doskonałe. Zlane w całość przez ekipę z Tomem Hanksem, Stephenem E. Ambrosem i Stevenem Spielbergiem na czele, tworzą przez wielu uważany za najlepszy i najbardziej realistyczny obraz ruchomy o drugiej wojnie światowej.\nAż wyczuwa się ten klimat, beznadziejność sytuacji, świadomość z konieczności spełnienia swojego obowiązku połączonego z przeraźliwym strachem, którego nie da się nawet pokazać.\nNa ogół potrafię, ale tutaj po prostu nie umiem wskazać swojego ulubionego odcinka, a to już o czymś świadczy.\nDodano dnia: 2005-09-13 19:08:34\n^M^ masz jakies namiary http/ftp na futurame, familguya ew anime wolf’s rain lub furi kuri ?\nDodano dnia: 2005-09-13 20:02:58\nhalski - no wlasnie obecnie z takimi rzeczami na jakims serwerze ftp to raczej tak sobie, domyslam sie, ze skoro pytasz o to, to torrent nei wchodzi w rachube - a tam wlasnie od cholery ludzie to seeduje i sciaga.\nMav - to czasem nie szlo u nas pewien czas na TVN’ie ’Kompania braci’ jak sie domyslam? :) U mnie raczej filmy wojenne ciezko strasznie wchodze, ale moze kiedys sie skusze zeby kilka pierwszych odcinkow zassac (choc nie wiem ile ich tam bylo :P).\nAktualnie po delektowniu sie FF7:AC (o czym gdzie indziej) nadrabiam sobie od czasu do czasu zaleglosci w Family Guy’u wlasnie ;-).\nDodano dnia: 2005-09-13 23:37:51\nno zgadles z torentami jest ciezko na lanie z blokowanym portami i natem\nkliknij czasem tvn o 14.40 na Przystanek Alaska\nDodano dnia: 2005-09-14 00:11:47\nCytat z posta - autor: [halski](?id=users&details=10598)\n> kliknij czasem tvn o 14.40 na Przystanek Alaska\nhyhyhy, to też fajne ;)\nDodano dnia: 2005-09-14 23:52:24\nta, kiedys nawet ogladalem - dzis nie bylbym w stanie powiedziec o czym jest ten serial :P. Moze i pora sobie przypomniec conieco ;).\nW ogole to ’Allo, Allo’ (klasyk! :D) znowu zaczeli puszczac na tvp2, tylko kiedy z francuskim dubbingiem o_O (to dopiero zrobil sie paradoks :b).\nDodano dnia: 2005-09-15 08:31:54\nemek (tak się zastanawiałem, którą literę tego wyrazu napisać z dużej ;) ), daj mi na prv adres, to Ci prześlę tą kompanię ;)\nMam dzisiaj dzień dobroci dla zwierząt i nie mam co robić z kilkoma płytkami ;))\nI wpadnij czasami na redakcyjne, skrobnąć coś śmiesznego!\ned: as u wish, ale jakby coś, to daj znać śmiało.\nDodano dnia: 2005-09-15 20:02:04\nheh ;). Milo z Twojej strony, ale naprawde musze... odmowic :D. Naprawde co za duzo to niezdrowo, niedlugo przez ta ybana konsole i te cholerne seriale to z domu nie bede wychodzic... cholera! Ja juz praktycznie nie wychodze :ASD.\nPoki co to chcem Family Guy’a skonczyc, Digital Devil Saga przejsc (juz cos 20h gry :Q), a jako, ze mam mozliwosc sobie sam to sciagnac, to Cie nie bede na koszta narazal ;). Po prostu gdy juz bede mial czas i przetrawie obecny material to sobie zassam, ale dzieki :P.\nDodano dnia: 2005-09-15 20:23:07\nFuturama’e i Family Guy’a oglądałem jak siedziałem za oceanem :P Monk ownz.\nDodano dnia: 2005-09-17 11:44:40\nLost (ktoś mi powie co to za drzwi opancerzone? bo ku*** na axn nie doszli dalej nigdy niz do prob rozwalenia ich :D a nie zassalem jeszcze)\nOstry Dużur (po miesiacu ogladania znałem juz taka terminologie, że hoho :)\nThe Shiled (świat glin)\nFX (daaawno daaaaawno temu na polsacie było)\nPrzygody supermana (do czasu jak sie ożenili, potem to już kicha)\nCo to jest to Stargate Atlantis?\nDodano dnia: 2005-09-17 14:33:55\nCo do tych drzwi w Lost to sie dowiesz w ostatnim odcinku pierwszego sezonu jesli jeszcze nie widziales :d. Tzn. w sumie sie niczego nei dowiesz, ale dostaniesz kolejna porcje znakow zapytania ;bb.\nSG Atlantis to serial, ktory powstal dzieki okienku w ostatnim podwojnym epizodzie SG-1 - nie wiem, czy widziales, czy nie, tak czy siak powiem :b - po odkryciu placowki Pradawnych. To byla mozliwosc stworzenia calkiem nowego serialu traktujacego o Gwiezdnych Wrotach, ale calkiem w innym miejscu - na Atlantydzie wlasnie. Cos jak sprawa ze StarTrekami (ile tam roznych czesci wyszlo?), tylko, ze bez przesady :P. Musze powiedziec, ze drugi sezon bije w berecik i juz nie wyobrazam sobie sciagac samego sg-1 :d.\nCo do F/X to si - bylo kiedys, w sumie to chyba dwa razy, bo potem powtorki dawali (tez mi nowosc :d).\nSimpsonow mam pierwszy sezon (ha, ktory to rok byl :D), ale az tak to za nimi raczej nie szaleje ;).\nJak lubiles Supermana to Smallville polecam naprawde - cos traktujacego o nim, tylko troche wczesniej :P. [link]\nDodano dnia: 2005-09-18 15:16:51\nHajke, mam SG-1 ale, niestety tylko do 8 części, z tego co wiem, to brakuje mi dwóch odcinków z tego sezonu, plus... ile było sezonów SG? Jakby ktoś wiedział gdzie to i z czym się je, to z góry był bym wdzięczny. Jak dla mnie świetny serial - te osiem odcinków (z czego pierwszy ponad póltora godziny) obejrzałem od razu jeden po drugim.\nA czy ktoś by miał do zaoferowania wszystkie sezony i odcinki serialu ’One Three Hill’?\nDodano dnia: 2005-09-18 18:37:32\nDodano dnia: 2005-09-18 22:08:38\nLost - w najbliższą środę za oceanem rusza druga seria = trza grzać łącze w poszukiwaniu wersji z hd-tv :)\nFuturama - za-je-faj-ne :) obejrzałem wszystkie odcinki i czuje lekki niedosyt (dr Zoidberg roxuje :P)\nDesperate Housewifes - na polsacie leci\nPrzystanek Alaska - ostatnie 10 odc. na tvn’ie (puscili wszystkie jak do tej pory - a nakrecili 110)\nAndromeda - szkoda ze na tele5 puszczaja caly czas pierwsze 8 odcinkow serii 1, a na axn, serie 3 i 5 - zero logiki ;)\nStarTrek: Enterprise - moda na prequele dotarła do seriali, ale i tak siuper :)\nnie wiem czy to do seriali mozna zaliczyc, ale i tak sie przyjemnie oglada:\nTheAmazing Race - wyscig dookola swiata po 1mln dolarów, nakręcono 7 serii, i jadą z następną (na axn jest dopiero 3)\nSurvivor - kolejny reality show, ktory mozna z przyjemnoscia obejrzec (pomimo tego ze byla polska wersja, polecam zagraniczne (US/UK) - o dwa tygodnie krótsze, i o wiele wieksza wygrana)\nDodano dnia: 2005-09-19 17:20:07\nTylko i wyłącznie "MillenniuM" Chrisa Cartera (twórcy xfiles). Pierwszy i drugi sezon. IMO najlepszy serial jaki szedł w telewizji. Nie spodziewajcie sie efekciarstwa, cycastych lasek i dennych dialogów. To serial wysokich lotów, o seryjnych mordercach, religii, bardzo psychologiczny. Polecam!\nDodano dnia: 2005-09-19 20:48:26\nswiat wg bundych i tak jest the best :D\nDodano dnia: 2005-09-20 08:36:42\n> swiat wg bundych i tak jest the best :D\ndo tego dodalbym jeszcze Futurame, Simpsonow i Stargate\nDodano dnia: 2005-09-21 08:55:58\nPrzyjaciele i Świat wg Bundych rox :D\nDodano dnia: 2005-09-22 11:14:01\nHa, wlasnie ssam najnowszy odcinek Lost’a (//htmlarea/images/smiles/3.gif)\nSzakalu - 8 czesci, masz na mysli 8 sezonow? Misiex podal wykaz, na ktorym wszystko znajdziesz. Najnowszy odcinek to 9x10, aktualnie bedzie nieco dluzsza przerwa (tak samo z Atlantis - w piatek w stanach 10 epizod i takze przerwa).\n^t0d - si, wielka szkoda, ze Futurame przestali krecic. Przynajmniej ostatni odcinek taki jak... przystalo na ostatni odcinek ;). Ehh, ta opere to ja ogladalem nie wiem ile razy :P.\ned: ojapierdzielejakiodcinekkwamac! O_o Tego mi brakowalo wlasnie\nDodano dnia: 2005-09-24 21:02:06\nNikt Joeygo nie oglada?! Miazga serial, wczoraj wlasnie rozpoczął się 2gi sezon. Polecam, nie tylko fanom Friendsów!\nZ pozostałych seriali, Jestem wielkim fanem That 70’s Show, no i oczywista Monk.\nVideogames are bad for you? That’s what they said about rock-n-roll.\nDodano dnia: 2005-09-25 04:30:43\ncień anioła (wiadomo dlaczego :D)\ntop gear (program motoryzacyjny, ale traktuje go jak serial :D)\nDRAGON BALL Z!!! (wersja amerykańska, a nie francuski shit)\nDodano dnia: 2005-09-29 09:26:20\nDrew Carey Show :}}}\nDodano dnia: 2005-10-07 17:52:50\nKoniecznie poszukuję wszystkich (to jest 5) epizodów serialu ’Ed’.\nMogę ponieść koszta zgrania i wysłania, jeżeli ktoś ma możliwośc ściągniecia ! ! !\nDodano dnia: 2005-10-11 01:27:32\nmoze mi ktos przyblizyc co to jest te LOST ?? bo nie wiem czy mysle o tym samym ... z gory dzieki ...\n[white]pLuG iT, uNpLuG iT dOn`T sTrAiN...\ni LoVe yOu[/color] [green]MaRrY JaNe[/color] [white]:D:D:D[/color]\n[white]aLL tHe BiTcHeS sAy hooooo :D:D:D:D[/color]\n[white](...)so you can suck my dick if you don`t like ... my shit,\ncause I dont give a fuck if you dont like my shit ... ha ha(...)


Akademia Pedagogiki Specjalnej - Nostryfikacja stopni naukowych\nStrona główna Doktoranci Nostryfikacja stopni naukowych\nNostryfikacja to procedura prowadząca do ustalenia polskiego odpowiednika zagranicznego dyplomu. Nostryfikacji podlega stopień naukowy i stopień w zakresie sztuki, nadany przez uprawnioną instytucję działającą poza UE, OECD lub EFTA i nie podlegający uznaniu za równoważny na podstawie umów międzynarodowych (Podstawa prawna: art. 328 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020, poz. 85).\nPosępowanie nostryfikacyjne przeprowadza się na podstawie Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 września 2018 r. w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki nadanych (Dz.U.poz.1877) - link do pliku\nZasady i Regulamin postępowania przy nostryfikacji stopni naukowych w APS - link do pliku\nOsoba ubiegająca się o nostryfikację składa do Rektora Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej za pośrednictwem Biura ds. Obsługi Procedur Awansowych wniosek o uznanie stopnia naukowego za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym z odpowiednim polskim stopniem naukowym - link do pliku\n1) W przypadku ubiegania się o uznanie stopnia naukowego za równoważny:\na) polskim stopniem naukowym doktora:\nb) w przypadku ubiegania się o uznanie stopnia naukowego za równoważny z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego:\n- dyplom potwierdzający nadanie stopnia naukowego uprawniający do wszczęcia postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego, o uznanie którego ubiega się\n2) Oświadczenie wnioskodawcy zawierające:\na) informację, czy stopień naukowy, o uznanie którego ubiega się, stanowił przedmiotu postępowania nostryfikacyjnego w Rzeczypospolitej Polskiej - link do pliku\nb) informację o miejscu i dacie urodzenia - link do pliku\n3) Zaświadczenie, wydawane przez uczelnię (instytut), która wydała dyplom lub przez polskie ministerstwo właściwe w sprawach nauki i szkolnictwa wyższego, że uczelnia ta lub instytut był/a, w dniu wydania dyplomu akredytowaną uczelnią w rozumieniu wewnętrznego prawa państwa, w którego systemie szkolnictwa wyższego działa lub realizowała akredytowany program studiów w dniu wydania dyplomu.\n4) Dane teleadresowe link do pliku\nDokumenty, o których mowa w ust. 1 i 3 mogą być złożone w postaci kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem przez pracownika Akademii lub przez notariusza.\nWnioskodawca zobowiązany jest złożyć dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 3 wraz z tłumaczeniami zwykłymi na język polski. Tłumaczeniem zwykłym w rozumieniu § 5 ust. 1 rozporządzenia jest przekład języka obcego na język polski, dokonany przez osobę trudniącą się zawodowo działalnością tego rodzaju. Do przetłumaczonego dokumentu wnioskodawca załącza dokument potwierdzający fakt dokonania tłumaczenia przez wymienioną wyżej osobę.\nW ciągu 14 dni od dnia złożenia dokumentów wymienionych w ust. 1 i 2, Wnioskodawca zobowiązany jest do wniesienia opłaty za postępowanie nostryfikacyjne na konto Akademii: 61 2490 0005 0000 4530 3456 2606 albo do złożenia umotywowanego wniosku o zwolnienie z opłaty, skierowanego do rektora. Podstawą zwolnienia z opłaty może być w szczególności trudna sytuacja materialna wnioskodawcy.\nKoszt postępowania nostryfikacyjnego określa zarządzenie Rektora link do pliku\nInformacja, kto będzie pokrywał koszty przeprowadzenia postępowania nostryfikacyjnego - link do pliku


Wkłady “Pots”- Verdeat\nWkład z włókna kokosowego jest przyjaznym dla środowiska rozwiązaniem dla hodowania roślin doniczkowych w systemie Verdeat. Wkład jest barierą między glebą, a systemem nawadniania, poprawia też ukorzenianie roślin. Składa się z trwałego włókna kokosowego i naturalnego lateksu. Oba elementy są całkowicie biodegradowalne biologicznie. Jedno opakowanie zawiera 5 dysków (20 wkładów). Włókno kokosowe jest bardzo wytrzymałe, a jednocześnie elastyczne. Włókno pod upływem czasu nie ulega zniszczeniu. Błonnik jest zbierany z łupiny orzecha kokosowego, który jest powszechnie dostępny. Palmy kokosowe rosną na 10 milionach hektarów ziemi w tropikach. Tylko ułamek z ogromnej ilości orzechów jest zbierany do użytku przemysłowego. Przemysł spożywczy jest głównym konsumentem i koncentruje się na mięsie kokosowym. Włókna są tylko produktem ubocznym.


Reserved - Dresowa czapka - Czarny - MODNAPOLKA.pl\nniedziela, 24 czerwca 2018 Kobiety Akcesoria Czapki i kapelusze Czapki Reserved - Dresowa czapka - Czarny\nCzapki damskie Tally weijl\nReserved - Dresowa czapka - Czarny\n139.90 zł 159.90 zł Calvin Klein Jeans - Czapka - czarny Czapka z daszkiem typu baseball z kolekcji Calvin Klein Jeans. Model wykonany z gładkiego materiału. - Zakrzywiony daszek. - Regulowany obwód. Skład: 100 % Bawełna ID produktu: 4921-CAD00S Kod producenta: K40K400084\n44.90 zł 99.90 zł Answear - Czapka Blossom Mood - czarny Czapka z kolekcji Answear. Model wykonany z grubej, gładkiej dzianiny. - Dopasowany model. - Wywijana krawędź. - Model z odpinanym pomponem. Skład: 100 % Akryl ID produktu: -70-CAD021 Kod producenta: HAT004MULTIKOLOR\n239.90 zł 299.90 zł Calvin Klein Jeans - Czapka - czarny Czapka z kolekcji Calvin Klein Jeans. Model wykonany z grubej, gładkiej dzianiny. Skład: 35 % Nylon, 21 % Wełna, 38 % Wiskoza, 6 % Alpaka ID produktu: 4921-CAD02T Kod producenta: K60K603740\n29.90 zł 69.90 zł Missguided - Czapka - czarny Czapka z daszkiem typu baseball z kolekcji Missguided. Model wykonany z gładkiej tkaniny ze wstawkami. - Zakrzywiony daszek. - Regulowany obwód. Skład: 100 % Poliester ID produktu: 4931-CAD079 Kod producenta: A2502182\n79.90 zł 89.90 zł Converse - Czapka - czarny Czapka z daszkiem typu baseball z kolekcji Converse. Model wykonany z gładkiej tkaniny. - Zakrzywiony daszek. - Regulowany obwód. Skład: 100 % Bawełna ID produktu: 100-CAD00G Kod producenta: 526560D\n19.90 zł 49.90 zł Only - Czapka - czarny Czapka z kolekcji Only. Model wykonany z cienkiej, gładkiej dzianiny. - Dopasowany model. Skład: 100 % Akryl ID produktu: 4930-CAD013 Kod producenta: 15139820\n99.90 zł 189.90 zł Herschel - Czapka Sepp - czarny Czapka z kolekcji Herschel. Model wykonany z cienkiej, gładkiej dzianiny. - Dopasowany model. - Wywijana krawędź. - Model z pomponem. Skład: 62 % Akryl, 38 % Poliester ID produktu: 4930-CAD03M Kod producenta: 1064.D


Cykliczna inspekcja zewnętrzna prowadzona przez Patrole - Securitas Ten serwis używa plików cookies i podobnych technologii. Ustawienia dotyczące cookies można zmienić w przeglądarce internetowej. Brak zmiany tych ustawień oznacza akceptację na ich stosowanie. Korzystanie z formularzy kontaktowych oznacza akceptacje polityki prywatności. Więcej informacji.\nUsługa podjazdów kontrolnych ma charakter prewencyjny, polega na cyklicznym przeprowadzaniu inspekcji zewnętrznej przez Patrol. Do zadań Patroli należy podjechanie do obiektu oznakowanym pojazdem i weryfikacja stanu bezpieczeństwa.\nPodjazdy kontrolne Kontakt


tak duża, ludzie nie zwracali uwagę na takie rzeczy, jak narzędzia internetowe, czy też wyniki w wyszukiwarce. Jednak jak widać w obecnych czasach rynek rośnie w zastraszającym tempie. Można powiedzieć, że jak grzyby p\nPozycjonowanie stron to coś, co pomaga w chwili obecnej zaistnieć przedsiębiorstwom w sieci. Kiedyś, kiedy konkurencja na rynku nie była tak duża, ludzie nie zwracali uwagę na takie rzeczy, jak narzędzia internetowe, czy też wyniki w wyszukiwarce. Jednak jak widać w obecnych czasach rynek rośnie w zastraszającym tempie. Można powiedzieć, że jak grzyby p\nPraca w poligrafii. Drukowanie, przygotowywanie materiałów...Kartki świąteczne- Polska tradycjaEngine should work perfectlyJak naleźć dobrego dentystę?Some plumbing stuffJak mieć ciepło w domu, w domku ogrodowym lub w magazynie?Daj Mi 8 Dni A Ja Pokażę Ci Jak zainwestować w fotowoltaikęLaserowe terapie. Dobroczynny wpływy laseraPrace do których koniecznie przyda się podnośnikDentysta Zabrze Do you know how to buy us auto parts so you don't regret it later? Wybieramy ogrodzenie. Typy i rodzaje płotów i ogrodzeńSilesia - mountains, palaces and much moreO energii słonecznej - czy to się opłaca?Dieta i odżywki przy ćwiczeniach siłowychOgólnie o ogrzewaniuNie Musisz Być Ekspertem Aby naprawić laptopa. Wystarczy, że Zastosujesz Te 5 Zasad.Why You should visit Cracow?Ogólny tekst o prawieDobre i złe praktyki marketingoweZabiegi medycyny estetycznej i chirurgii plastycznejSouthern Europe - SpainRenowacja kamienicyRóżne źródła ciepła - porozmawiajmy o ogrzewaniuJak wynająć krzesła - nowości w 2020Oto Jak Szybko I Bezpieczenie transportować ponadgabarytyZwolenienia lekarskie otrzymywane w małym gabinecie ortopedycznymImplantologia GliwiceWycieczki, zjazdy lub mecze. A co z transportem?Tanie pozycjonowanie stron


Przegląd Militarny: Mniejszy budżet MON\nSa powazne problemy z budzetem. Nie czas zalowac roz kiedy ...\nNie wygląda to dobrze. Aż strach myśleć co będzie dalej...\nBudżet się nie dopina? To skąd 10mld mniejszy deficyt na miesiąc przed koncem roku?\nMiesiac to duzo czasu.


mojortodonta - galeria - obraz MOJ#WN-3693-PIC-232\nNie ulegając wątpliwości, współczesna plaga cholery, której można całkowicie zapobiec, szaleje wśród osób dotkniętych ubóstwem i wysiedlonych, a nawet jedna na pięć osób z ciężką chorobą umierającą z powodu braku bezpiecznej wody pitnej i warunków sanitarnych oraz prostą terapią składającą się z soli, cukru i woda. Cholera, przera�...\nCzęstości występowania migotania przedsionków i choroby naczyń obwodowych nie różniły się istotnie między obiema grupami. Częstość występowania chorób tętnic wieńcowych była większa w grupie kontrolnej niż w grupie zawału. W tabeli 2 przedstawiono częstość występowania blaszek w aorcie wstępującej i proksymalnym u pacjentów i kontro...\nKrwinki kwasochłonne można znaleźć także w stolcach obok kryształów Charcot-Leydena. Przy należytym leczeniu w ciągu 5-10 dni następuje wyraźna poprawa tak iż chory uważa siebie już za zupełnie wyleczonego. W rzeczywistości wyzdrowienie jest przeważnie pozorne, gdyż pełzaki pozostałe w jelitach po pewnym czasie wywołują zaburzenia oraz do...\nW ropnym zapaleniu ślinianki stwierdza się, że skóra nad nią jest zaczerwieniona, mało przesuwalna i obrzmiała. Niekiedy podczas uciskania gruczołu można spostrzec wydzielinę ropną w ujściu przewodu. Często, zwłaszcza w przypadkach ciał obcych, sprawa zapalna bywa ograniczona wyłącznie do przewodu wyprowadzającego ślinianki (sialodochitis). ...


O sprawach górali, Zakopanego, Podhala\nDodano: Środa, 7 kwiecień 2010 / Ilość wyświetleń: 2724- Może pan opowiedzieć o swojej działalności artystycznej? Wydaje mi się, że w dużym stopniu jest ona związana z góralszczyzną.\n- Idzie w dwóch kierunkach. Była to działalność związana z zespołami regionalnymi i z teatrem, niekoniecznie regionalnym, z Towarzystwem Miłośników Teatru im. Heleny Modrzejewskiej oraz Studium Słowa. Oprócz tego była też działalność poetycka. Praca dla radio krakowskiego, różnych programów, ale to są inne pokolenia, inna historia...\n- Czy łatwo było połączyć działalność artystyczną z pracą samorządowca, senatora, działacza Związku Podhalan?\n- Te dwie działalności powinny się uzupełniać. Wychowany zostałem przez poprzednie pokolenia działaczy Związku Podhalan, którzy zwracali uwagę na merytorykę, przygotowanie człowieka. Człowiek pracując w ZP musiał czymś się wykazać. Musiał być członkiem zespołu regionalnego, albo coś innego jeszcze robić. Popatrzmy na Władysława Walkosza, Tadeusza Staicha, Stanisława Gąsienicę Gładczana. To byli z jednej strony działacze związkowi, nawet czasem polityczni, ale Stanisław Gąsienica Gładczan był jednocześnie rzeźbiarzem, o czym mało kto wie. Jednym z nielicznych przedwojennych wykształconych rzeźbiarzy. Skończył warszawską ASP. Byli to ludzie wybitnie przygotowani, wykształceni jeszcze w czasach zaboru austriackiego. Inżynier lub działacz społeczny oprócz tego, że zajmował się swoją pracą, był rysownikiem, malarzem, zawsze coś jeszcze robił. Dlatego w Związku Podhalan wszystko razem się trzymało. ZP na początku miał sekcję teatru, kółko rolnicze, z którego potem wyrosła gminna spółdzielnia, oraz kasę zaliczkową, z której z kolei wyrósł Podhalański Bank Spółdzielczy. Była to wiec grupa ludzi, która wszystko to ożywiała i kierunkowała. Zakopane było równe nawet kurortom alpejskimi, takimi jak Davos. Dokładnie wzorowaliśmy się na Szwajcarii.\n- Dziś, gdy pan jest zajęty w pracy zawodowej, ma pan czas na pisanie wierszy, działalność artystyczną?\n- W życiu zawsze trafiam tam, gdzie trzeba czyścić stajnię Augiasza. Tak było ze Związkiem Podhalan po roku 1951, kiedy trzeba było tworzyć nowe struktury, które zresztą się nie przyjęły, do dziś Związek idzie w ilość a nie jakość. Podobnie nie utrzymała się koncepcja Tatrzańskiego Ośrodka Swojszczyzny. Dzisiaj została tylko nazwa; zapominają, co to było, że to była duża idea; forpoczta powiatu tatrzańskiego. Tatrzański Ośrodek Swojszczyzny powstał w 1987 roku. Ale wcześniej, od 1984 roku, pracowała Rada Programowa. Idea tworzona była w dyskusji z ludźmi, którzy działalność organizacyjną, społecznikowską, prawdziwą pracę u podstaw, wywodzili jeszcze z zaboru austriackiego. Potem następne pokolenie niezdolne do dyskusji na ten temat nie przyjęło tego, tylko marnotrawiło.\n-Jak ocenia pan dzisiaj znaczenie Związku Podhalan?\n- Rola ZP jest zmarginalizowana. Chociażby w Zakopanem, tak jak 2 podstwowe sprawy, którymi Związek w Zakopanem powinien się zajmować: sprawa wypasu wysokogórskiego, tatrzańskiego, oraz dorożkarstwo zakopiańskie. Rola Związku będzie nadal karlała. Na 100-lecie Związku Górali poza odsłonięciem tablicy, nic w Zakopanem się nie dokonało. I jeszcze rozbierano Tatrzański Ośrodek Swojszczyzny. Za rok jest 100-lecie Zjazdu Podhalan, czyli dla górali karpackich najważniejszego zjazdu. Czy trwają jakieś przygotowania do zjazdu? Czy coś się na tę okoliczność zbuduje, zrobi? Traktuję swoją wypowiedź jako zaczyn -może ktoś coś zrobi?\n- Laikowi jednak może wydawać się, że górali widać...\n- Górali widać, ponieważ różne momenty historyczne sprawiły, że strój góralski był najlepszą przepustką do tronu papieskiego. Aż tak daleko. 7-krotnie w czasie pontyfikatu Jana Pawła II będąc w Watykanie nikt nigdy nie zapytał mnie o żadne przepustki. Byłem w stroju góralskim i dochodziłem do Ojca Świętego, jeszcze za mną podążali inni. Pamiętam, jak ludzie, zakopiańczycy, nawet ci, którzy z okolic przybywali do Zakopanego, po prostu przebierali się w strój góralski. Ale gdyśmy studiowali, to byliśmy tutaj z Andrzejem Gąsienicą Makowskim, Jaśkiem Fudalą, pierwszymi góralami, którzy jako młodzi ludzie ubierali się w stroje. Niektórzy wytykali nam to. -Co wy w ogóle robicie? To nie w tym kierunku powinna iść tutejsza inteligencja -mówili.\n- Teraz ubrać się w strój góralski oznacza prestiż.\n- Poprzez swoją wieloletnią pracę samorządowca, senatora, burmistrza, sekretarza miasta, zarządcy Geotermii, w końcu dyrektora Centralnego Ośrodka Sportu w Zakopanem ma pan doskonały ogląd na przekrój najważniejszych spraw i problemów Zakopanego, Podhala i Tatr. Jakie pana zdaniem są to problemy i sprawy?\n- Najważniejszy problem polega na tym, że wszystkie sprawy ważne dla Zakopanego i Podhala są niedokończone. Np. Geotermia. Geotermia wynikała z głębokiego zaangażowania się Związku Podhalan w sprawy środowiska. Myśmy powołując Radę Naukową, nie użyli podczas konferencji słowa ?ochrona". Myśmy użyli wtedy słowa "ratowanie" środowiska przyrodniczego (...) Geotermia została tylko w części zrealizowana. By mogła efektownie i efektywnie działać, najpierw Geotermię powinien był przyjąć Nowy Targ. Z Białego Dunacja do Nowego Targu jest9 km, w dodatku -w dół. To Nowy Targ potrzebuje tlenu przy tym zamgleniu, nie mówię -zadymieniu - i spalaniu odpadów kożuszniczych (...) Ale Nowy Targ nie przyjmuje Geotermii, ponieważ Zakopanego ma Geotermię. To kompleks Zakopanego, znam ten temat. Zakopane również nie doprowadziło geotermii do końca. Miasto nie ma do dziś ochrony programu powietrza. Gdyby taki program miało, wzięłoby dodatkowe środki, które były do dyspozycji (...)\nZakopiańska niecka potrzebuje Geotermii. Oczywiście, że uzupełnionej gazem. Nie ma wymogu ustawowego, by miasto miało program ochrony powietrza, bo ma go mieć powiat, ale tego Zakopane absolutnie powinno taki program mieć.\nZakopanemu brakuje modelu administracyjnego. Z historycznych osiedli zostały porobione ulice. Po co? W ogóle temat rolniczego charakteru Olczy, Harendy, czy peryferii miasta przez Olczański, Bachledzki Wierchu Pasmo Gubałowskiego, w ogóle nie został dostrzeżony. Istnieje Rada Miasta, ale nie ma rady ulic, nie ma rady dzielnicy. Urzędnicy, radni, rządzą jak chcą (...) Gdyby Zakopane taki model miało, niepotrzebny byłby park kulturowy -gdyby były zrobione granice osiedli. Zwykłe granice nie pozwoliłyby na nielegalną rozbudowę. Zniszczone zostały nawet granice rolno-leśne.\n- Zwłaszcza, że dzielnice Zakopanego, jak Olcza, Harenda, Cyrhla, to oddzielne enklawy.\n- I ten walor należałoby zachować.


Sprawy karne, rodzinne i inne czyli zastępstwo procesowe praga północ odzą na czerwonym świetle. Unikają jak mogą spotkań z policją i sądami, Niestety, życie często jest nieobliczalne i czasami okazuje się, że mimo podjętych środków zapobiegawczych, nieuniknione będzie\nPrawnik- kiedy go potrzebujemy?Od prawa rodzinnego po cywilne...Czy znaleźć dobrego prawnika jest trudno?Szukasz jak znaleźć prawnika dla firm?O tym, jak korzystać z pomocy prawnejCzy można zatrudnić adwokata rano?Jak korzystać z porad radcy prawnego Natychmiastowo?Jak Znaleźć Dobrego Prawnika Natychmiastowo?Wartość tego jak znaleźć dobrego prawnika w 2020Komu opłaca sie iść do radcy prawnego po poradę?Sprawdzone metody jak prowadzić sprawy prawneJak rozwieść się w roku 2020?Co warto wiedzieć o prawieO odszkodowaniuWykańcza Cię Już Szukanie Rozwiązań Aby zatrudnić adwokata?Wycena tego jak znaleźć odpowiedniego prawnikaO dobrych adwokatach i prawieDo obrony w sądzieCzym zajmują się prawnicy - krótko i na tematZobacz czy potrzebujesz znaleźć dobrego prawnika?Na pewno nie wiesz jak iść do radcy prawnego po poradę. Wystarczy, że przeczytasz ten wpisOd odszkodowania po rozwód. Po co chodzimy do prawnikaO prawieSzeroki zakres usług prawnych, czy to dobra rzecz?Profesjonaliści od prawaKrok Po Kroku Instrukcja Aby Znaleźć Dobrego PrawnikaO adwokatach w KatowicachPorady o prawieJak ogarnąć rozwód? Kwestie prawnePotrzeba pomocy prawnej


Grudzień 2017 - Miejska Biblioteka Publiczna w Turku\nMiejska Biblioteka Publiczna w Turku - Coraz bliżej święta…\nAnna Pękacz to urodzona 19 marca 1958 roku w Milejowie mieszkanka Turku. Szkołę Podstawową ukończyła w Tokarach. Następnie uczęszczała do Szkoły Zawodowej w Turku, gdzie zdobyła zawód fryzjera. Najpiękniejsze lata młodzieńcze spędziła w Milejowie. Interesuje się malarstwem na płótnie, desce, szkle oraz płaskorzeźbą ze skóry. Zaczęła pisać po śmierci Artura Jurgawki, turkowskiego poety. Pierwszy wiersz pt. „Przytul się” ukazał się\nw tomiku poetyckim Stowarzyszenia „Przystań” w Turku, w roku 2011. W kolejnych latach jej wiersze ukazywały się m.in. w antologiach poetyckich wydawanych przez turkowską książnicę czy Stowarzyszenie „Przystań”.\nNa tomik „Olśnienie” składają się wiersze utrzymane w nastroju pełnym spokoju i refleksji, często malujące niezwykle sugestywne obrazy przyrody. Poetka wielokroć odwołuje się w nich do dzieciństwa spędzonego w rodzinnych stronach. Przywoływane, ukryte wcześniej we wspomnieniach, obrazy są niezwykle plastyczne i odwołują się do wrażeń zmysłowych czytelnika. Pokaźną część zbioru, chyba tę najbliższą sercu Autorki, stanowią wiersze, w których dominuje tęsknota za bliskimi.\nTak do sięgnięcia po tomik poezji zachęca we wstępie Jadwiga Mariola Jankowska: „…mogę stwierdzić, iż tomik poezji pt. „Olśnienie” wart jest przeczytania. Przedstawiony tu świat poetycki istnieje naprawdę w realnej rzeczywistości. A rzeczywistość ta ma charakterystyczną barwę, zapach i smak. Anna niczego nie upiększa, pokazuje przyrodę taką, jaka jest w swojej istocie. Czasem ostrzega, zarazem wzrusza, dzieląc się swoją tęsknotą za bliskimi, którzy już odeszli…”.\nWraz z Poetką serdecznie zapraszamy na uroczystą promocję książki, która odbędzie się 19 grudnia o godz. 17.00 w Sali konferencyjnej MBP w Turku.\nO 38 pozycji w górę przesunęła się Miejska Biblioteka Publiczna im. Włodzimierza Pietrzaka w Turku w siódmej edycji Rankingu Bibliotek, którego organizatorami są Instytut Książki oraz dziennik Rzeczpospolita. Awans pokazuje, że działania podjęte przez nową dyrektor Ewelinę Derucką przynoszą zamierzone efekty.\nMiejska Biblioteka Publiczna w Turku po analizie wszystkich danych i zliczeniu punktów znalazła się na 138 miejscu wśród zgłoszonych placówek z całej Polski i na 13 miejsc wśród bibliotek wielkopolskich. W porównaniu z rokiem poprzednim, daje to awans o 38 miejsc w rankingu ogólnopolskich i o 5 miejsc wśród instytucji znajdujących się na terenie województwa.\n– Awans w rankingu pokazuje, że działania które podejmujemy w naszej bibliotece, zmierzają w dobrą stronę. Szeroka oferta dostosowana do różnych grup odbiorczych, wykorzystanie nowych technologii, zwiększona liczba nowości książkowych i filmowych dają efekty w postaci nowych, zadowolonych użytkowników – komentuje awans Ewelina Derucka, dyrektor MBP w Turku.\n– Ciągle jest jeszcze dużo do zrobienia. Dlatego też, nie spoczniemy na laurach i postaramy się, aby w przyszłych latach znaleźć się w pierwszej setce najlepszych bibliotek w kraju. – dodaje Derucka.\nOpublikowano w dniu 08 Gru 2017 Autor: admin\nMiejska Biblioteka Publiczna im. Włodzimierza Pietrzaka w Turku przyjęła w poczet prawie stu nowych czytelników. Oficjalne pasowanie starszaków z Przedszkola Samorządowego nr 5 i 7 odbyło się w miniony wtorek, 5 grudnia w Filii nr 4.\nPasowanie zorganizowała Filia na 4 MBP w Turku przy współpracy i ogromnym zaangażowaniu dzieci i bibliotekarek – Agnieszki Mądrachowskiej, Jolanty Szczepaniak i Katarzyny Dobrowolskiej ze Szkoły Podstawowej nr 5 w Turku, które przygotowały wprowadzającą w świat książek inscenizację.\nOpublikowano w dniu 07 Gru 2017 Autor: admin\nBaywatch Słoneczny patrol\nGdy niebezpieczna fala przestępczości dociera na plażę, legendarny porucznik Mitch Buchannon (Johnson) przewodzi elitarnej grupie najlepszych ratowników – ich misja ma dowieść, że niepotrzebna jest odznaka, by stać na straży bezpieczeństwa i uratować Zatokę. Dołącza do nich trójka ambitnych rekrutów z byłym olimpijczykiem Mattem Brodym (Efron) na czele, którzy porzucili beztroski surfing na rzecz tajnej służby, chcąc dopaść bezwzględną bizneswoman (Priyanka Chopra, serial TV Quantico) i zniweczyć jej przebiegły plan zagrażający przyszłości Zatoki.\nDaj się ponieść dynamicznej akcji w filmie, który krytycy zgodnie okrzyknęli „gorącym, kuszącym i nieprzyzwoicie śmiesznym!”\nMarcin Dorociński jakiego jeszcze nie znacie, w przebojowej komedii o tym, że czasem taniej jest wynająć płatnego zabójcę, niż rozwieść się po kilkunastu latach małżeństwa!\nKapitan Majtas nie ma żadnych mocy i niewiele potrafi, ale już wkrótce będzie musiał wkroczyć do akcji i stawić czoło arcywrogowi, który nieoczekiwanie pojawia się w szkole i dąży do przejęcia władzy nad światem. Przyszłość wisi na włosku – a raczej na gumce od majtek…\nOpublikowano w dniu 06 Gru 2017 Autor: MarcinMichalak\nOpublikowano w dniu 04 Gru 2017 Autor: MarcinMichalak\nKoronny nr 1. Pseudonim Masa.\nABW. Nic nie jest tym, czym się wydaje.\nPani noc. Cykl Pierwsze intrygi.\nNamiętny romans w wielkim stylu Kiedy George Bolton wraca do Devonu po zakończeniu wojny, Rita, która wiernie na niego czekała, jest przekonana, że ukochany ożeni się z nią, a ich wspólna przyszłość będzie kontynuacją szczęśliwej przeszłości. Ale George’a nieodwracalnie odmieniły straszliwe przeżycia wojenne. Nie potrafi się odnaleźć w monotonii sennego prowincjonalnego miasteczka i postanawia wyjechać na rok do Argentyny, Mimo rozczarowania, Rita obiecuje na niego czekać. Ani ona, ani George nawet przez chwilę nie przypuszczali, że wyjazd tak dramatycznie zaważy na całym ich życiu…\nowa książka Szczepana Twardocha.\nStacja Jagodno. Tom 6. Dom pełen słońca.\nSamozwaniec. Moskiewska ladacznica.\nŚwietny ciąg dalszy znakomitego cyklu „Orły na Kremlu”. Książek Jacka Komudy można nie lubić za ich specyficzny styl… ale można je też za ten styl uwielbiać! Mi osobiście zdecydowanie bliżej do tej drugiej grupy 🙂 Rzeczpospolita Szlachecka dawno odeszła w niepamięć i przepadła w odmętach czasu, lecz wiele jest z jej dziejów historii wartych opowiedzenia – Komuda podejmuje się tego dzieła i sięgnięcie po każdą jego nową książkę nigdy nie jest czasem straconym.\nMożna by się spierać, czy opowieść o dymitriadach z początku XVI wieku w wersji Komudy trąci bardziej o fantastykę, czy bardziej o prozę po trosze historyczną… Według mnie i o jedno i o drugie. I wychodzi z tego bardzo ciekawy mix. Ciekawy i poprzez fabułę, jak i poprzez bohaterów, zwroty akcji, a momentami bezczelną awanturniczość całej opowieści. Książce świetnie to robi!\nFaktem niezaprzeczalnym jest, że tego rodzaju lektury trzeba lubić. Inaczej… można polec. Zagubić się w wiernie przytoczonym języku epoki, jej realiach, czy szczegółowych, pełnych nazwisk i nazw własnych opisach, których autor nie szczędzi na kolejnych stronach. Trzeba to (po)lubić 🙂 Po prostu… lecz jeśli już się to stanie – jesteście przez Komudę kupieni 🙂\nBrakuje mi bardzo większej liczby książek takich jak ta. Trochę historii, awanturnictwa, przygody, adrenaliny – wszystko mi tu po prostu gra 🙂 Chciałoby się takich książek jak najwięcej.


Blender Mikser Turystyczny Usb Akumulator 380Ml 🛒 Arena.pl\nOGNIWO AKUMULATOR 18650 3,8V Mr.Henry\nNamiot Iglo Turystyczny 4os Wytrzymały 210x180cm\nAktywny tryb życia i ciągłe zabieganie nie zawsze pozwalają na przygotowanie świeżego, smacznego soku. Ten blender to całkowita nowość! Bez problemu możesz wrzucić go do plecaka. Jest niewielki i lekki przez co nie odczujesz jego ciężaru. Do działania nie potrzebuje baterii, wbudowany akumulator pozwala na długi czas pracy. Dzięki wbudowanemu portowi USB można go naładować nawet z power banka! Szczelna zakrętka z wbudowanym ustnikiem pozwala na spożycie napoju bezpośrednio po jego przygotowaniu. Ostrze blendera zostało wykonane ze stali nierdzewnej, a kielich i obudowa z wytrzymałego tworzywa ABS.\nUproszczony sposób użycia:\nBlender po wyjęciu z opakowania należy naładować a kielich i zakrętkę umyć z użyciem lekkiego detergentu i wytrzeć do sucha. Owoce należy umyć, usunąć twarde części typu pestki i podzielić na mniejsze kawałki. Całość umieścić w blenderze i miksować do uzyskania pożądnej konsystencji. Nie należy miksować twardych warzyw typu surowa marchew itp. Po każdorazowym użyciu blender należy wyczyścić.\nTOWAR WYSYŁAMY W LOSOWYCH KOLORACH W PRZYPADKU BRAKU KOLORU\nBLENDER MOŻE SIĘ RÓŻNIĆ ZAKRĘTKĄ W ZALEŻNOŚCI OD DOSTAWY


Napisane: 29 wrz 2012, o 23:06\nMiało nie być, ale jednak jest. Oto ostatnia odsłona tej miniaturki.\nBetowała – jak zwykle – Aev, która na tę okoliczność straciła cztery macki.\nHogwart, godz. 19:00\nDraco przestał przejmować się zawrotami głowy, kiedy przybył na granicę hogwarckich błoni i zobaczył testrale, czekające na sygnał, by pociągnąć powozy do Hogwartu. Nie czuł się przez nie zagrożony, nie był też nieszczęśliwy, jednak na ich widok zaczęła zanikać fala ciepła niesionego przez eliksir. Stwierdził, że w sumie woli się przejść.\nChłodne wieczorne powietrze było niezwykle orzeźwiające. Gdy znalazł się w pewnej odległości od testrali, ponownie zaczął odczuwać radość i powoli zaczął mu się udzielać podniosły nastrój wieczoru. Spostrzegł też kilka innych osób, które — pewnie podobnie jak on — chciały znaleźć się z dala od testrali. Wiele z nich rozmawiało, śmiejąc się radośnie, i nawet jeśli on sam zaśmiał się głośno raz czy dwa w czasie spaceru do zamku, nie zostało to zauważone przez kolorowo ubrane pary i grupy rozmawiających ze sobą przyjaciół, które również wybrały tę drogę.\nWielką Salę wypełniał już tłum. Przystanął przy drzwiach, zerkając na stoły domów i na stół nauczycielski. Atmosfera przypominała szkolne czasy, szczególnie okresy przedświąteczne, gdy cała sala wrzała z podniecenia i oczekiwania. Nawet twarze były te same, choć odrobinę starsze.\nJednak było inaczej, zupełnie inaczej.\nTo McGonagall siedziała na złotym fotelu stojącym pośrodku stołu nauczycielskiego, na którym początkowo siedział Dumbledore, a później Snape. Obok niej siedzieli Kingsley Shackelbolt i Harry Potter. Podobnie jak Granger i Weasley. Pełno tam było Gryfonów.\nMożna by było przypuszczać, że dzięki temu stół Gryffindoru będzie bardziej pusty. Nic bardziej mylnego — był wypełniony niemalże po brzegi. Dostrzegł dziewczynę Pottera — byłą dziewczynę, poprawił sam siebie — siedzącą wygodnie między Longbottomem a jakimś innym Gryfonem. Stół w rzeczywistości był przepełniony Weasleyami — byli rodzice, i ten bez ucha, i były prefekt przemądrzalec, co myślał tylko o sobie i… był też Bill Weasley, który właśnie na niego patrzył. Bill skinął głową, w niemalże przyjazny sposób i Draco uśmiechnął się do niego szeroko. Bill zamrugał i w odpowiedzi również krótko się uśmiechnął.\nNatomiast stołowi Slytherinu raczej nie groziło przepełnienie. Garstka młodszych Ślizgonów siedziała przy jednym końcu, a starszych — przy drugim. I nawet jeśli Draco zakłuło w sercu na myśl o twarzach ludzi, których brakowało, to szybko o tym zapomniał na widok kilku Gryfonów, którzy nie znaleźli miejsca przy innych stołach i byli zmuszeni usiąść tutaj. Roześmiał się na widok ich zawstydzonych i obrażonych twarzy.\nDaphne siedziała przy stole z rodzicami i z kimś, kto musiał być jej narzeczonym, natomiast Astoria ze Smithem siedzieli w innej jego części. Draco podszedł do nich i opadł na ławkę obok Smitha, szeroko się do niego uśmiechając.\n— Astorio — powiedział, nieznacznie pochylając się do przodu, by zza Smitha lepiej ją widzieć. — Moja matka przesyła pozdrowienia.\nWyglądała na przyjemnie zaskoczoną i uśmiechnęła się uroczo.\n— Dziękuję, Draco. Nie wiedziałam, że znasz moje imię.\n— To oczywiste, że je znam — powiedział Draco, a następnie zwrócił się do Smitha, który był co najmniej tak samo zaskoczony jak Astoria, ale na pewno mniej zadowolony. — Smith, jeśli jesteś taki lojalny, to dlaczego nie siedzisz przy stole Hufflepuffu?\nAstoria roześmiała się, jakby powiedział coś niesamowicie zabawnego. I co, w opinii Draco, dokładnie takie było.\n— Jestem lojalny wobec osoby, która mi dziś towarzyszy — powiedział dobitnie Smith.\nAstoria w końcu przestała chichotać i uśmiechnęła się do Smitha, niczym zadurzona nastolatka, którą w istocie była, jednak Puchon tego nie zauważył. Był zbyt zajęty wpatrywaniem się w srebrne wykończenia szaty Draco.\n— Czy to moja szata?\n— Poprawka — odparł Draco. — To była twoja szata, zanim Potter powiedział ci, że jesteś lalusiem, a ty odrzuciłeś ją i wyszedłeś ze sklepu.\nSmith wściekle się zarumienił i mocno zacisnął usta, a Draco poklepał go po plecach.\n— Nie martw się, nie chciałbyś jej. Jeśli byś ją założył, Potter wpatrywałby się w twój tyłek przez cały wieczór.\nSmith komicznie wybałuszył oczy.\n— Potter patrzy na mój tyłek?\n— Patrzył. Kiedy miałeś na sobie tę szatę.\n— Czekaj, więc… — Smith urwał, wyglądając na szczęśliwszego niż przed chwilą. — Dlaczego masz ją na sobie? Czyżbyś chciał, żeby patrzył na twój tyłek?\nDraco spojrzał na przyglądającą mu się Astorię i odrobinę się speszył.\n— Tego nie…\n— Przepraszam — powiedziała McGonagall, po czym podniosła się z miejsca przy stole nauczycielskim, najwyraźniej szykując się do przemówienia.\n— Ooo… Gryfońska profesorka mówiąca coś głębokiego — szepnął Draco. — Wprost nie mogę się doczekać.\nAstoria znów zachichotała.\nMcGonagall rozejrzała się po sali, zatrzymując wzrok na stole Ślizgonów. Może zaraz ogłosi, że zaszła pomyłka i że po tysiącu lat zostało ostatecznie udowodnione, iż Slytherin jednak był złym domem, a po uczcie — ale przez tańcami — każdym siedzącym przy złym stole zostaną nakarmione akromantule z Zakazanego Lasu. To wydało mu się tak cholernie zabawne, że zachichotał. Smith spojrzał na niego, unosząc brew.\n— Zacząłeś świętować wcześniej, co Malfoy?\n— O, wierz mi Smith, świętowałem cały dzień. — Draco spojrzał na Pottera przy stole nauczycielskim i zauważył, że ten patrzy prosto na niego. Ewentualnie na Smitha. Musiało mu być ciężko zadecydować, na którego z siedzących obok siebie niegryfońskich i wątpliwych moralnie blondynów ma patrzeć. Draco prychnął rozbawiony i ktoś ze stołu Ravenclawu usiłował go uciszyć.\nUświadomił sobie, że McGonagall zaczęła swoją przemowę i przez chwilę słuchał, myśląc, że powinien nadstawić uszu na wypadek, gdyby jednak pojawił się temat akromantul. Strzeżonego Merlin strzeże.\nNaprawdę, żaden był z niej mówca. Dumbledore był zwariowanym, starym głupcem i od czasu do czasu karygodnie faworyzował swój dom, ale wiedział, jak wygłaszać interesujące mowy.\nRaptem, bez żadnego ostrzeżenia, zaatakowało go wspomnienie — Dumbledore, na wieży, chwalący jego pomysłowość i oferujący mu łaskę; Dumbledore, spadający z wieży, martwy.\n— A teraz — usłyszał mówiącą McGonagall — uczcijmy pamięć poległych.\nNie, pomyślał Draco, a jego zadowolenie zanikło w chłodzie ogarniającym jego ciało, nie, nie róbmy tego. Rozejrzał się po sali i ujrzał innych, którzy nie wydawali się zadowoleni z pomysłu upamiętniania poległych. Co najmniej dwójka z Weasleyów była szczególnie blada, a kolejny z nich schował twarz w dłonie. I nagle Draco zaczął się zastanawiać, ilu z nich nie miało teraz rodziców, rodzeństwa lub dzieci, które były z nimi zaledwie rok temu? Jak wielu z nich widziało śmierć najbliższych?\nPrzypomniał sobie, jak w dzień bitwy siedział w tej sali, przy tym stole z rodzicami. To był jedyny raz w jego życiu, gdy był tulony przez oboje rodziców jednocześnie. Kilka godzin później jego ojca zabrano do Azkabanu.\nZastanawiał się nad tym, o czym teraz myśli ojciec, co w tym momencie, nieogolony, robi w celi. Próbował zepchnąć swoje myśli do miejsca, w którym były zamknięte przez tygodnie, miesiące. Zastanawiał się, co mógłby napisać Weasley — ten z twarzą ukrytą w dłoniach — do brata, jeśli gniłby on w Azkabanie, a nie w ziemi. Szczególnie, że dementorzy odeszli i pozwolono na używanie sów.\nI nie uważał, że to zabawne. Naprawdę. Ale prawie dusił się, próbując powstrzymać śmiech, więc zakrył twarz dłońmi, by nikt nie dojrzał jego przerażająco nieodpowiedniego zachowania.\nZachariasz przysunął się do niego, a potem pochylił się i wyszeptał:\n— Weź się w garść, Malfoy. Zachowujesz się absurdalnie. Nawet Potter na ciebie patrzy.\nZaskoczony Draco podniósł wzrok — Potter faktycznie na niego patrzył. Wciąż stał za stołem, nawet gdy McGonagall ponownie przemówiła, wymieniając poległych profesorów — Snape, Dumbledore, Burbage — a to Draco był jedyną osobą na sali, która widziała śmierć dwójki z nich. I co Potter myślał sobie, stojąc tam i śledząc go wzrokiem podczas hołdu składanego przez dyrektorkę? Nie wiedział, że nie można było nic zrobić? McGonagall zająknęła się, gdy Potter zszedł z podwyższenia i ruszył do drzwi. Weasley i Granger wymknęli się zza stołu zaraz po nim i popędzili do wyjścia.\nDraco ponownie zakrył twarz, a jego ramionami wstrząsały kolejne salwy cichego, niemal histerycznego śmiechu.\n— Jesteś żałosny, Malfoy — mruknął Smith.\nDraco wiedział, że nie był żałosny, był genialny. Ale był też zdezorientowany. Jak ma się jego oszałamiająco dobra passa do nieprzyjemnych retrospekcji, wahań nastroju i co on może z tego mieć? Po krótkiej wewnętrznej walce zdołał się opanować i podniósł wzrok. Astoria wpatrywała się w niego, a jej szeroko otwarte oczy wypełniało współczucie. Za to Smith wyglądał na dokładnie tak oburzonego, jak sugerował ton, którego używał.\n— Ale mam też nową informację, która może podnieść na duchu tych z was, którzy w zeszłym roku stracili rodziny i przyjaciół — kontynuowała McGonagall. — Właśnie dziś, zaledwie kilka godzin temu uratowano niezliczoną ilość ludzkich istnień, gdy Harry Potter pojmał Fenrira Greybacka.\nDraco zwrócił głowę w kierunku stołu nauczycielskiego, by zobaczyć, jak Kingsley Shacklebolt stojąc szepcze coś do ucha dyrektorki.\n— Z pomocą pana Draco Malfoya — dodała McGonagall, nawet nie zadając sobie trudu, by spojrzeć w jego stronę.\n— Że co, do cholery?! — powiedział Draco, zaskakując tym Astorię i przeszkadzając w ten sposób kilku najbliższym Krukonom i paru porzuconym Gryfonom.\nWstał od stołu i ruszył do drzwi. Heroiczny Gryfon Potter powinien mu wyjaśnić parę kwestii.\nNie musiał daleko szukać. Potter, Granger i Weasley stali przy frontowych, dębowych drzwiach i byli pogrążeni w dyskusji. Choć na pierwszy rzut oka było widać, że za większość tej „dyskusji” odpowiedzialna była Granger.\n— Nie chcesz go użyć, prawda? — spytała.\n— Oczywiście, że nie — zaprotestował oburzony Potter. — Po prostu… Pomyślałem sobie, że zostawienie go w tym lesie wcale nie było dobrym pomysłem.\n— Jesteś pewny, że nie szukasz pretekstu, by wyjść wcześniej? Harry, czy chodzi o Ginny?\nZszokowana Granger zamilkła, a Weasley wiercił się niespokojnie.\nPotter wyglądał, jakby czuł się winny, ale jego głos był stanowczy.\n— Przykro mi, ale nie. Nie wiem czemu, ale między nami nie układało się od czasów wojny. Starałem się, to znaczy wiem, że popełniałem błędy, ale starałem się. I nie sądzę, by wszystko się ułożyło, nie po dzisiejszym dniu. Pewne rzeczy, które dziś się wydarzyły, sprawiły, że myślę…\nDraco momentalnie poczuł ekscytację i zupełnie niestosowne trzepotanie w klatce piersiowej, które ustało niemalże natychmiast po tym, jak przypomniał sobie obwieszczenie McGonagall.\n— Cóż, nieważne — kontynuował Potter. — To bez znaczenia. Przykro mi, Ron.\nGłupek był oczywiście bardziej zaniepokojony możliwością rozpadu jego przyjaźni z najbardziej irytującym Weasleyem na tej planecie, niż tym, że sam jest w rozsypce.\n— Nie ma sprawy, stary — zaczął Weasley niezręcznie, nim spojrzał w kierunku sali i spostrzegł Draco. — Co on tu, kurwa, robi?\nPotter wytrzeszczył oczy, widząc Draco i szepnął coś do Granger i Łasicy. Oboje wrócili do Wielkiej Sali, po drodze obdarzając go nieprzyjemnymi spojrzeniami — Granger podejrzliwym, a łasicowaty groźnym.\nPotter i Draco wpatrywali się w siebie. Gryfon odchrząknął.\n— Malfoy… Wszystko w porządku? — Drań nawet wyglądał na zaniepokojonego.\nDraco naprawdę nie wiedział, czy wszystko jest w porządku. Oczywiście było, bo zauważyłby, gdyby coś się zmieniło, gdyby coś było poza jego zasięgiem, ale problem stanowiło to, że w tym samym czasie chciał powiedzieć jedno, a zrobić coś zupełnie innego. Pewna jego część chciała uderzyć Pottera, już teraz. A inna nie. To było mylące. Zapewne nie wziął wystarczającej dawki eliksiru.\nZorientował się, że stoi, wpatrując się, Merlin wie jak długo, w Pottera, kiedy Gryfon zrobił krok w jego kierunku unosząc rękę. Ten gest był decydujący. Draco szybko pokonał dystans między nimi i ręka Pottera opadła. Draco podszedł bliżej, bardzo blisko i Potter w końcu ponownie podniósł dłoń i położył ją niezobowiązująco na ramieniu Ślizgona.\n— Byłoby w porządku — powiedział napiętym głosem Draco — gdybyś nie przypisał sobie złapania Greybacka. Do czego ci to potrzebne, Potter? Ocalenie świata ci nie wystarczyło?\n— Co? — Zmarszczka ponownie pojawiła się na czole Pottera, a uścisk na ramieniu Draco osłabł. — O czym ty mówisz?\n— Mówię o McGonagall, ogłaszającej wszem i wobec, że po raz kolejny życie tysięcy ludzi zostało uratowane przez Harry’ego-Cholernego-Pottera!\n— Nic o tym nie wiem! — krzyknął Potter, a następnie zacisnął boleśnie dłoń na ramieniu Draco. — Ale czy to jest jedyny powód, dla którego to zrobiłeś? Dla uznania?\nDraco zalało wiele sprzecznych uczuć, podszeptujących mu odpowiedź, jednak nie miało to znaczenia, bo każda z nich była prawidłowa. Użył pierwszej, która mu się nasunęła.\n— A co jeśli tak? — zadrwił.\nPotter wyglądał, jakby Draco dał mu w twarz i po chwili nie wytrzymał.\n— No cóż, a co z Ronem? Co z Katie Bell? Jakoś nie widzę, żebyś chciał uznania za to, co im zrobiłeś!\n— Katie jaka?\nDraco nie był świadomy, że mógł spaść jeszcze niżej w hierarchii osób, o których Potter miał dobre mniemanie, ale najwyraźniej mógł.\n— Dziewczyna, której dałeś przeklęty naszyjnik, ty draniu!\nNo tak, oczywiście. Gryfonka, którą prawie zabił. To nie było śmieszne, a jednak nie mógł powstrzymać się od śmiechu. Tylko, że tym razem nie ukrył twarzy w dłoniach i obrzydzenie widoczne na twarzy Pottera zraniło go, mimo że nie powinno.\nPotter cofnął rękę, tak jakby Draco był tak samo brudny jak Greyback.\n— Ona mogła umrzeć — powiedział. — Ludzie umierali. A ciebie to nie obchodzi.\n— Nie ma sensu roztkliwianie się nad umarłymi — odparł ostro Draco. — To nie przywróci ich do życia.\n— Nie wierzę ci. Nie wierzę, że chciałem…\nChciałeś co, miał wykrzyczeć Draco, ale oczywiście wiedział, czego Potter chciał i gdy Gryfon usiłował go minąć, wracając do Wielkiej Sali, złapał go za szatę i pchnął na dębowe drzwi.\n— Ale nadal tego chcesz, prawda, Potter?\nOczy Pottera rozszerzyły się z przerażenia, ale gdy tylko Draco go pocałował, jęknął i naparł na niego rozchylając usta. Draco również jęknął, czując mokre wargi Pottera na swoich. Sięgnął w dół i przyciskając Gryfona do siebie, poczuł pod szatą jego erekcję. Potter zamarł, po czym gwałtownie go odepchnął.\n— Co z tobą nie tak? — krzyknął Potter.\nI znów Draco odczuwał zbyt wiele sprzecznych bodźców, więc odwrócił się nie odpowiadając. Potrzebował więcej Felix Felicis. Bezdyskusyjnie eliksir nie działał, nie miał szczęścia z Potterem, nieprawdaż? Ale chwilkę, on tego nie chciał, więc szczęściem było, że Potter go odepchnął. Zaczął się śmiać i nie mógł przestać, nawet gdy z kieszeni szaty wyciągnął buteleczkę. Potter chwycił go za rękę i popchnął na ścianę.\n— Co to jest? Daj mi to! — Siłą wyrwał buteleczkę z dłoni Draco.\nDraco patrzył jak Potter sprawdza zawartość buteleczki, w której pozostała jedna trzecia mikstury.\n— Mój Boże — powiedział gorzko Potter. — To sprawia, że dzisiejszy dzień nabiera sensu. —Urażony wpatrywał się w Draco. — Więc gdzie ona jest? Ukryłeś Ritę Skeeter w przedsionku? Zdjęcia też będzie robić?\n— Co? — spytał zdezorientowany Draco. — Nie, oczywiście, że nie. Oddawaj to! — Złapał za buteleczkę, jednak Potter ostro go odepchnął.\n— Nie sądzę. — Spojrzał na Malfoya chłodno, oceniająco. — Ile wziąłeś?\n— Oczywiście nie wystarczająco — odparł Draco, piorunując Pottera wzrokiem.\n— Nie słuchałeś co mówił Slughorn? — krzyknął Potter. — Przedawkowanie Felix Felicis powoduje lekkomyślność, zawroty głowy, niebezpieczną pewność siebie, a na dodatek jest on wyjątkowo toksyczny. Chcesz się zabić!\n— Co cię to obchodzi? — zawołał Draco, napierając na Gryfona i wtedy dało o sobie znać jego szczęście, bo buteleczka wyślizgnęła się Potterowi i wylądowała idealnie w czekającej na nią dłoni Draco. — Ha!\nWściekły i sfrustrowany Potter popatrzył na Draco.\n— Dobra, Malfoy. To twój pogrzeb.\nOdwrócił się i sztywnym krokiem wrócił do Wielkiej Sali, zostawiając Draco przed dębowymi drzwiami z butelką eliksiru w zaciśniętej pięści.\nZakazany Las, godz. 20:00\nDraco, ciężko dysząc, stał w pustym holu. Pocałował Pottera. Dlaczego, do cholery, pocałował Pottera? Mógł to, oczywiście, zgonić na efekty działania eliksiru, a kiedy eliksir przestał działać — bo oczywiście przestał — uznać to za szaleństwo, przypadkową pomyłkę niezwiązaną z działaniem Felix Felicis. Oczekiwał całego dnia szczęścia. I co? To, że Potterowi przypisano zasługi za heroiczny czyn Draco, nie było szczęściem. Pocałowanie Pottera przez Draco również nie można nazwać szczęściem.\nSpojrzał na buteleczkę z eliksirem, którą trzymał w drżących dłoniach.\nPotter to idiota. Tylko regularnie i w dużych ilościach zażywany Felix Felicis jest toksyczny. Z pewnością nie dotyczy to tej rozcieńczonej wersji, którą sprzedał mu aptekarz. Prawdopodobnie musiałby wypić cały galon, żeby można było mówić o przedawkowaniu.\nKusiło go, żeby zażyć cały pozostały eliksir na raz, tylko po to, by udowodnić Potterowi, że się myli, ale był pewny, że połowa pozostałej części będzie wystarczająca. Zalała go fala gorąca, palącego gorąca przesuwającego się w dół jego ciała i kiedy poczuł ostry ból w jelitach, przez chwilę znów martwił się, że jednak się pomylił. Jednak ból szybko minął i dobre samopoczucie powróciło. Właściwie bardziej niż dobre.\nOtworzył drzwi i rozejrzał się po błoniach otaczających Hogwart. Było ciemno, ale drogę prowadzącą do zamku oświetlały lewitujące świece, takie same jak te unoszące się nad stołami w Wielkiej Sali — dzięki nim mógł zobaczyć zaprzężone w testrale powozy, oczekujące na powracających z uroczystości gości. Bijąca Wierzba także była jasno oświetlona, poświatą obejmując teren obok zamku i skraj Zakazanego Lasu, a jej witki rzucały cienie wyglądające, jakby goniąc się, tańczyły na trawniku.\nDraco zszedł ze schodów i, trzymając się z dala od testrali, znalazł się na drodze do jeziora. Nigdy wcześniej, przez całe siedem lat szkoły, nie postawił stopy w pobliżu jeziora, ale teraz coś go tam ciągnęło. Zobaczył co, gdy go dostrzegł: biały marmur migoczący odbitymi w wodzie refleksami. Jego strach stłumiło przeczucie zbliżającego się triumfu i serce zabiło mu szybciej. Zbliżył się do grobowca, nadal nie wiedząc, co tu właściwie robi, kiedy nagle go olśniło. Miał okraść grób. Miał okraść grób Dumbledore’a. Przypomniał sobie Rękę Glorii i jego przeszywający, niemal histeryczny śmiech odbił się w wodach jeziora.\nNajlepszy przyjaciel złodziei i włamywaczy. Pański syn ma naprawdę dobry gust, sir!. Tak mówił Borgin, a ojciec nie był tym zachwycony. A teraz ojciec gnił w Azkabanie.\nZaklęciem otworzył grobowiec. Nawet będąc pod wpływem eliksiru nie mógł zajrzeć do środka, więc stanął w pewnej odległości od niego.\n— Accio różdżka.\nRóżdżka przyleciała do jego ręki i zacisnął na niej palce. Odczucie było porywające, mimo tego że jakaś jego część była przerażona tym, że zaledwie kilka sekund temu trzymał ją nieboszczyk. Znał tę różdżkę. Widział, jak płynie w powietrzu spadając z murów Wieży Astronomicznej.\nJak to jest być panem Czarnej Różdżki i nigdy nawet jej nie dotknąć? O to spytał Ollivander. Cóż, teraz ją trzymał. I nie ukradł jej. Wygrał prawo do różdżki, rozbrajając Dumbledore’a. Nawet Potter tak twierdził. Ale nie chciał zostawiać Dumbledore’a bez niczego. Za pomocą głogowej różdżki przelewitował tę drugą, zrobioną przez Girarda do wnętrza mogiły, a różdżkę z czarnego bzu wsunął do kieszeni.\nGdy ponownie zapieczętował grobowiec, szybko się odwrócił. Chciał się dowiedzieć, zgubieniem czego w Zakazanym Lesie tak martwił się Potter.\nNie było mu do śmiechu, gdy szedł w kierunku drzew. Było coś niepokojącego w obecności tej różdżki w jego dłoni, w uczuciu jej ciężaru w kieszeni szaty. Coś, co powodowało, że śmiech zamierał, nim zdążył wypłynąć na usta. Gardło miał zaciśnięte, czuł ucisk w klatce piersiowej, a jego ciało niemal wibrowało od boleśnie nagromadzonej wewnątrz energii, niemogącej znaleźć żadnego ujścia. Przyspieszył, starając się złagodzić dyskomfort. Cokolwiek było do zrobienia w Zakazanym Lesie, było niezwykle istotne.\nPoświata Bijącej Wierzby oświetliła ścieżkę prowadząca na skraj lasu. Idąc, czuł zawroty głowy, jednak ich przyczyna wydała mu się oczywista — przechodził obok gwałtownie poruszających się gałęzi drzew, co powodowało, że światła wirowały i gwałtownie poruszały się, a kilka z nich zamigotało. Przed wejściem między drzewa rzucił Lumos i coś na ziemi przykuło jego wzrok. Światło z różdżki oświetliło znicza, rozłupanego na pół, niemalże w całości zagrzebanego w ziemi. Pochylając się, poczuł w brzuchu kolejne ostre ukłucie bólu, które szybko przeminęło, gdy drżącymi rękami podniósł znicz i złożył obie części razem. Włożył je do kieszeni, w której znajdowała się różdżka z czarnego bzu. Ból i zawroty głowy powracały falami, ale nie mógł się na nich skupić. Nie zwracał uwagi na dźwięki lasu, nie obchodziło go, czy szelest w krzakach i łamanie gałązek powodują akromantule, centaury lub którekolwiek z pozostałych leśnych stworzeń, które zawsze go przerażały. Nie potrafił skoncentrować się na czymkolwiek, wiedział tylko, że musi iść dalej. W końcu potknął się o coś i upadł. Ledwie zarejestrował ból w kolanie, gdy uświadomił sobie, że to, czego szukał, znajduje się właśnie tutaj. Rękami prześledził teren przed sobą, odgarnął liście i wsunął palce w miękką ziemię, by w końcu trafić na mały kamień. W świetle różdżki dojrzał na nim jakiś symbol. Obrócił go raz, drugi i trzeci. Albus Dumbledore, Severus Snape, Charity Burbage i Vincent Crabbe pojawili się przed nim.\n— Co wy tu, do cholery, robicie? — krzyknął Draco i zatoczył się do tyłu.\nOd razu się zorientował, że nie byli duchami, byli na to zbyt materialni, jednak co z tego, jeśli w ogóle nie powinno ich tu być.\n— Najwyraźniej jesteśmy tutaj, by zobaczyć, jak umierasz — powiedział wyraźnie zdegustowany Snape.\n— Nie umieram — stwierdził Draco, wędrując wzrokiem od jednej nierzeczywistej twarzy do drugiej, gdy nagle poczuł, że ból brzucha wrócił ze zdwojoną siłą.\n— Jesteś zbyt mądry, by to negować, Draco — powiedział nieco delikatniej Snape. — Oczywiście, że umierasz. Zażyłeś więcej Felix Felicis w ciągu jednego dnia, niż mogłeś przyjąć przez całe życie. To śmiertelna dawka.\n— Nie mogłem przyjąć aż tyle — odparł Draco z szeroko otwartymi oczami. — Moje szczęście zanikało. Eliksir nie działał, był rozcieńczony.\nMimo że Snape nie miał całkowicie stałej formy, jego rozdrażnienie było doskonale widoczne.\n— Im więcej Felix Felicis masz w organizmie tym słabiej kontrolujesz swoje emocje i gorzej odróżniasz własne, mylące odruchy od rozwiązań, do których zachęca cię działanie eliksiru. Twoja mierna znajomość szczęścia jest bezpośrednim rezultatem kiepskiej oceny sytuacji. A twoją najbardziej kiepską dzisiejszą decyzją było, oczywiście, otrucie samego siebie.\n— I kto to mówi! Sam się zabiłeś. I dlaczego? Bo kochałeś matkę Pottera. Potter powiedział tamtej nocy Czarnemu Panu i wszystkim innym o twoim patronusie — łani. Żałosne.\n— Ona miała piękne oczy — powiedział Dumbledore.\nI wtedy wściekłość pozwoliła Draco w końcu wykrzyczeć prosto w twarz tego mężczyzny, ducha, czegokolwiek:\n— A ty się zamknij!\nDumbledore w odpowiedzi obdarzył go jedynie rozumiejącym spojrzeniem i Draco odsunął się od niego. Jego wzrok przez chwilę spoczął na Crabbe’ie i natychmiast przesunął się na Burbage. Miała na sobie to samo ubranie, w którym widział ją po raz ostatni, moment przed śmiercią, zawieszoną nad stołem.\n— A co ty tu robisz? — krzyknął. — Nawet cię nie znam!\n— Przypuszczam, że moja śmierć musiała być dla ciebie traumatycznym przeżyciem — odparła Burbage.\nCo za głupia kobieta. Cieszył się, że nigdy nie był w jej klasie.\n— Twoja śmierć wcale nie była dla mnie traumatycznym przeżyciem. Nawet raz o tobie nie pomyślałem!\n— U mugoli zaprzeczanie jest pierwszym etapem żałoby — powiedziała, jakby znów prowadziła wykład na zajęciach w Hogwarcie, a nie stała tu przed nim, martwa.\n— Nie jestem w żałobie po tobie, ty zakochana w mugolach suko!\n— Powiedziałabym, że to już drugi etap, gniew — podsumowała niewzruszona.\nNagle uderzyły w niego nudności i zawroty głowy, i upadł na ziemię, jęcząc.\n— Podejrzewam, że powinnaś powiedzieć mu o etapie trzecim — powiedział Snape.\n— Severusie — przerwał Dumbledore. — Zawsze zachowujesz w ten sposób, gdy się o kogoś martwisz.\nDraco podniósł głowę i zobaczył, jak Snape piorunuje Dumbledore’a wzrokiem, ale gdy mistrz eliksirów odwrócił się do niego, zobaczył w jego oczach również obawę. Po raz pierwszy dotarło do niego, że prawdopodobnie umrze.\n— Jeśli umieram, to nie możesz mnie uratować. Nikt z was nie może. Nie mogliście nawet ocalić siebie samych!\n— A jednak... — powiedział cicho Dumbledore. — Jesteś wart ocalenia.\n— Wart ocalenia? — krzyknął Draco niemal histerycznie. — Nie mówiłbyś tak, gdybyś wiedział... — I wtedy, na widok twarzy Dumbledore’a, zrozumiał, że bardzo możliwe jest, że on wiedział. Niezdolny do pogodzenia się z tą myślą odwrócił się do Crabba, który spokojnie patrzył na niego. — A ty nie masz nic do powiedzenia? Nawet w życiu po śmierci, tak jak w Hogwarcie, będziesz stał niczym jakiś głupek? Jak wtedy, gdy spaliłeś wszystko i się zabiłeś?\n— To nie było zbyt inteligentne z mojej strony — powiedział Crabbe. — Ale gdybyś wybierał sobie bystrych przyjaciół, to przyjaźniłbyś się z Granger, prawda?\nNie mógł tego znieść. Crabbe, tutaj, pytający czy Draco przyjaźniłby się z Granger?\n— Z Grangerówną? Masz na myśli tę szlamę, którą chciałeś potraktować Crucio? Tę, którą usiłowałeś spalić? Właśnie tę? — krzyknął Draco.\n— Żałuję, że to zrobiłem — odparł Crabbe.\nI wtedy w Draco coś pękło.\n— No, jaka szkoda! Bo jesteś, kurwa, martwy! Bo się, kurwa, sam zabiłeś i jest za późno, by cokolwiek zrobić!\nNadeszła kolejna fala zawrotów głowy i Draco w tym samym momencie zdał sobie sprawę z dwóch rzeczy: że jego policzki są mokre, i że między Burbage a Crabbe’em stoi wpatrujący się w niego Potter. Miał tylko tyle czasu, by pomyśleć, że tym razem Potter nie musi zawracać sobie głowy krojeniem go na plasterki, kiedy poczuł kolejne uderzenie bólu, tak intensywnego, jakby ktoś rozcinał go od środka. Kamień wyślizgnął mu się z palców i zniknęli wszyscy, poza Potterem. Poza Potterem, który odchylił mu głowę do tyłu, zmuszając do otwarcia ust i wetknął w nie coś — jakiś mały kamyk albo wysuszone ziarnko, które Draco usiłował wypluć.\n— Malfoy, ty głupi skurczybyku — powiedział Potter, przytrzymując usta Draco zamknięte i Ślizgon nagle uświadomił sobie, że ma w ustach bezoar. Przełknął go. Dysząc, opadł na ręce Pottera i ramiona Gryfona ściśle go otoczyły.\n— Skąd miałeś bezoar? — spytał w końcu Draco zachrypniętym głosem.\n— Od Slughorna.\n— Jak mnie znalazłeś?\n— Mam mapę.\nTo nie miało sensu, no chyba, że Potter miał mapę pokazującą dokładnie, gdzie znajdował Draco, ale to mogli przedyskutować później. Gdy minął kolejny, dłuższy moment i myśli Draco stały się bardziej przejrzyste, zdał sobie sprawę, że siedzi w środku Zakazanego Lasu wtulony w Chłopca, Który Przeżył. Skrępowany odsunął się, a Potter załapał aluzję i wycofał ramiona.\n— Znów mnie uratowałeś — powiedział w końcu Draco. — To naprawdę zaczyna być żenujące.\n— No cóż, jesteś wart ocalenia, prawda? Tak powiedział Dumbledore.\n— Słyszałeś to wszystko?\n— Słyszałem, co mówiłeś pod koniec. Nie widziałem z kim rozmawiałeś. Ale jakoś się domyśliłem.\nDraco zmusił się, by spojrzeć na twarz Pottera, tak by mógł w odpowiedni sposób przekazać, jak mało imponowała mu potterowska umiejętność wyciągania wniosków.\n— Nadal wszystkie swoje decyzje opierasz na tym, co mówi ten stary łajdak?\n— Nie — odpowiedział Potter. — Już tego nie robię.\nDraco usiłował się podnieść, ale nagły ból przeszył jego nogi i ostatecznie usiadł, udając, że od początku chciał to zrobić\n— Więc czym się kierowałeś podejmując swoją decyzję?\n— No dobra, byłem wściekły. Ale kiedy zdałem sobie sprawę, że przedawkowałeś, zacząłem myśleć o tym, co zrobiłeś w ciągu dzisiejszego dnia. Kiedy ja wziąłem Felix Felicis... Robiłem rzeczy, których nie zrobiłbym bez eliksiru. Ale nie zrobiłem niczego, na co naprawdę nie miałem ochoty.\nDraco splótł ramiona na klatce piersiowej. To był sposób rozumowania, którego nie chciał przyjąć do wiadomości.\n— Ty robiłeś dobre rzeczy. W większości. Nawet jeśli były podyktowane egoistycznymi pobudkami. — Potter na chwilę zamilkł i zmarszczył brwi. — Nawet jeśli niektóre robiłeś tylko po to, by być irytującym.\n— Nie uznał bym ich za podyktowane egoistycznymi pobudkami. Schwytanie Greybacka służyło interesom wielu osób.\n— Cóż, to mój punkt widzenia — odpowiedział Potter. — Pomyśl, co tak naprawdę powoduje ten eliksir? Sprawia, że jesteś bardziej pewny siebie. I pomaga dokonywać właściwych wyborów. Jeśli mógłbyś dokonywałbyś tych wyborów i był bardziej pewny siebie, to... robiłbyś to też w czasie wojny.\nLogika Pottera była żałosna.\n— Jakich „właściwych wyborów” miałbym twoim zdaniem dokonać? W ogóle mnie nie znasz, Potter.\n— Widziałem cię, gdy patrzyłeś na Greybacka. Nienawidzisz go, tak samo jak ja. I obchodzi cię to, że ludzie ginęli — płakałeś po nich nie dalej niż dziesięć minut temu.\n— Wcale nie — powiedział Draco z wściekłością.\nPotter tylko na niego patrzył. Zatem rozmowa była zakończona. Draco wstał, krzywiąc się. Wygładzając swoje zniszczone szaty, zauważył wciąż leżący na ziemi kamień.\n— Tak czy siak, Potter, co masz zamiar zrobić z tym kamieniem? Mówiłeś, że nie chcesz go tu zostawić. Nawiasem mówiąc, nie powinieneś go tu zostawiać, ta rzecz jest zła.\nPotter utkwił spojrzenie w kamieniu.\n— Czytałeś kiedyś „Opowieść o trzech braciach”?\n— Oczywiście, że czytałem. Czy ktokolwiek tego nie czytał? — urwał nagle. — Czekaj, chcesz powiedzieć, że to Kamień Wskrzeszenia z Baśni barda Beedle'a?\nPotter pokiwał głową.\n— Dziewczyna z historii, ta przywołana spośród zmarłych, tak naprawdę cierpiała. Tak jak mężczyzna, który ją sprowadził, zanim zwariował i zabił się z tęsknoty. Nie sądzę, by ten kamień był dobrą rzeczą. Chciałbym go zniszczyć, ale nie wiem jak.\n— Szatańska Pożoga dałaby radę — zasugerował Draco. — Moglibyśmy iść teraz do Pokoju Życzeń i go zniszczyć.\nPotter skierował światło różdżki na twarz Draco i pochylił się ku niemu.\n— Jesteś pewny, że twój organizm został oczyszczony z eliksiru? Naprawdę proponujesz, byśmy wrócili do Hogwartu, gdy zamek jest pełen ludzi świętujących jego odbudowę i chcesz, żebyśmy rozpętali w środku Szatańską Pożogę?\n— Oczywiście, że zostałem oczyszczony z działania eliksiru. Na litość Merlina, podałeś mi bezoar. A jeśli chodzi o pokój, to za pierwszym razem ją przetrwał, prawda? I nie świeć mi w oczy!\n— Byłeś tam, Malfoy. Crabbe się zabił. I omal nie pozabijał nas wszystkich.\n— Crabbe nie wiedział, co robi. Słuchaj... — Draco zamilkł. Nikomu nie powiedział tego, co właśnie zamierzał wyjawić Potterowi. — Ja... Przez ostatnie kilka miesięcy sporo czytałem o Szatańskiej Pożodze. Chciałem wiedzieć... Chciałem wiedzieć, czy mogłem coś zrobić. I co mógłbym zrobić, jeśli miałbym z nią styczność jeszcze kiedyś, w przyszłości.\nPotter milczał przez chwilę.\n— Czego się dowiedziałeś?\n— Są zaklęcia, które kierują trajektorią Szatańskiej Pożogi... przez kilka minut...\n— Jasne, to bardzo pocieszające — powiedział Potter, przewracając oczami.\n— Ale są też zaklęcia chroniące osobę rzucającą inkantację. I zaklęcie gaszące ogień. No i tym razem nic nie stoi na przeszkodzie, byśmy byli bliżej drzwi.\nDraco nie mógł nic wyczytać z wyrazu twarzy Pottera i prychnął rozdrażniony. Przede wszystkim nie wiedział nawet, dlaczego zaoferował swoją pomoc.\n— Słuchaj, Potter, to zależy od ciebie. Możesz zostawić ten kamień tutaj i mieć nadzieję, że nikt się na niego nie natknie. Albo możemy iść do Pokoju Życzeń i zniszczyć go jeszcze dziś wieczorem.\nPotter zastanawiał się przez chwilę, po czym podniósł kamień i schował go do kieszeni.\n— Dobra. Zróbmy to. Ale musimy udać się w jeszcze jedno miejsce, zanim pójdziemy do Pokoju Życzeń.\n— Potter, o jakim dystansie mówimy? Moje kolana nie mają się najlepiej — przyznał się Draco. — Tego wieczora raczej kiepski ze mnie wędrowiec.\n— Gdybym przyniósł miotłę — powiedział Potter marszcząc brwi — moglibyśmy na niej polecieć.\n— Nie, dzięki. Nie sądzisz, że byłoby to trochę żenujące? Poza tym, mogłoby ci się za bardzo spodobać. — I wtedy przypomniał sobie, że to on pocałował Pottera, że to on obmacywał Pottera, a Potter go odepchnął. Zapomnij o zażenowaniu, to jest cholernie upokarzające.\nRuszył w stronę zamku, a przynajmniej starał się, zanim poczuł, że jego kolano ugina się pod jego ciężarem. Potter chwycił jego rękę i otoczył nią swoje ramiona.\n— Nie bądź głupi — powiedział Potter prosto do jego ucha i Draco zadrżał. — Wiem, że znów jesteś... sobą i nie chcesz bym cię dotykał, ale nie możesz chodzić. Pomogę ci się dostać do zamku, a tam twoje kolana obejrzy pani Pomfrey. Resztą zajmiemy się później.\nPrzez chwilę szli razem, w ciszy. Nie było to zbyt trudne, gdy już dopasowali do siebie rytm kroków. Draco zastanawiał się, jak daleko w lesie się znajdują i jak blisko nich mogą być akromantule i centaury, ale trudno było mu być przerażonym z Harrym Potterem przytulonym do boku.\nI miał zamiar udawać, że nigdy o tym nie pomyślał. Nigdy.\n— Co zrobiłeś Potter? W swoim idealnym dniu? — Draco w końcu znalazł rzecz, o którą mógł zapytać.\n— Zdobyłem wspomnienie Slughorna o Voldemorcie. Później, tej nocy gdy wpuściłeś śmierciożerców do Hogwartu, oddałem resztę moim przyjaciołom, by mogli się obronić.\nDraco nie wiedział, co powiedzieć.\n— Tamtego roku wielokrotnie marzyłem, by mieć Felix Felicis — powiedział wreszcie. — Myślałem, że pomoże mi naprawić szafkę zniknięć. Teraz myślę... Nie sądzę, by się tak stało. — Czuł się na tyle niezręcznie, że postanowił coś dodać. — Doprawdy, rozdałeś całą resztę? To żałosne, Potter.\nWłosy Pottera musnęły jego policzek, kiedy Gryfon odwrócił się do niego.\n— Tak sądzisz?\n— No cóż. Nie, nie sądzę tak. W każdym razie nie do końca. Rozumiem potrzebę chronienia przyjaciół.\n— Czy dlatego tam byłeś? — spytał Potter. — Z Crabbe’em i Goyle’em w Pokoju Życzeń? Czy może naprawdę zdecydowałeś zabrać mnie do Voldemorta?\nDraco poczuł się zraniony oczywistą niechęcią Pottera do dyskusji o czymś innym, niż o tym, jakim był marnym śmierciożercą.\n— Nie podjąłem konkretnej... decyzji, w kwestii tego, co zrobię. Chciałem zapytać cię o diadem. Ogień tak jakby stanął nam na drodze.\nPotter zatrzymał się i odwrócił do Draco.\n— A co jeśli powiedziałbym ci o diademie? O tym czym był? I gdybym poprosił, byś stanął po mojej stronie, by mi pomóc, zrobiłbyś to?\nDraco spojrzał na niego. Wyobraził sobie Harry’ego Pottera wyjawiającego tajemnicę, proszącego o pomoc. Sama myśl wypełniła go komfortowym ciepłem. To wprawiało w zakłopotanie.\n— Musiałbyś użyć bardzo przekonującego argumentu — powiedział w końcu.\nPotter wyglądał na usatysfakcjonowanego wizją Draco wybierającego jego stronę.\nIdąc, Ślizgon spoglądał w bok, gdy tylko wydawało mu się, że Potter nie patrzy. Zadowolony uśmieszek czaił się w kącikach ust Pottera. Ust, które całowałem zaledwie dwie godziny temu, przypomniał sobie i natychmiast próbować usunąć tę myśl z głowy.\nDraco nigdy nie był tak szczęśliwy, widząc skraj lasu. Gdy tylko mogli zobaczyć błonie Hogwartu, Potter zatrzymał się, wpatrując się w boisko do quidditcha.\n— Byłeś pod wpływem Felix Felicis, kiedy mnie pokonałeś.\n— Oczywiście — powiedział Draco, przewracając oczami.\n— Wiesz, że to nielegalne.\n— To nielegalne w meczach zawodowych.\n— Zasadniczo to oszustwo — upierał się Potter.\n— Jasne, Potter. Bo dla ciebie przepisy zawsze są najważniejsze.\n— Pokonam cię następnym razem — powiedział stanowczo Potter, nawet nie zdając sobie sprawy z tego, co właśnie powiedział.\n— Zobaczymy — odparł Draco, przyglądając mu się z boku i usiłując mówić bez zadowolenia w głosie. — Znalazłem uszkodzony znicz na skraju lasu, w pobliżu chatki gajowego. — Wsunął rękę do kieszeni i uśmiech zamarł na jego ustach, gdy zamiast znicza wyczuł znajdująca się obok niego Czarną Różdżkę. Zapomniał o niej. A Potter myśli, że pod wpływem eliksiru ludzie pokazują na co naprawdę ich stać. Ich prawdziwą wartość. Czuł, jakby zaraz miał się rozchorować.\nPotter przystanął i patrzył na niego, jakby wszystko już wiedział. Ale najwyraźniej tak nie było.\n— Znalazłeś uszkodzony znicz koło chatki Hagrida? To... — Potter zaśmiał się słabo. — To naprawdę dziwne. — Po chwili Potter skłonił Draco do dalszej wędrówki i z każdym krokiem jego ramiona, zaciśnięte wokół Ślizgona, rozluźniały się. Draco nadal był spięty, jednak Gryfon tego nie dostrzegał. — To... To ten z mojego pierwszego meczu — powiedział wreszcie. — Ten, który złapałem ustami. Pamiętasz jaki był ubaw? — Potter odwrócił głowę i uśmiechnął się do Draco.\nObojętne jak dobrą opinię miał o nim Potter, już wkrótce ją straci. Po prostu jeszcze o tym nie wiedział. I na co mu to było? Zabrał Czarną Różdżkę, ale ona tak naprawdę nie należała do niego. Nie będzie mu posłuszna, tak jak nie była posłuszna Czarnemu Panu. Nagły dreszcz przeniknął jego ciało, gdy uświadomił sobie, że różdżka nie była jego, ale mogłaby być. Nie musiałby zabijać Pottera. Nie musiałby go nawet zranić. Wystarczyłoby go rozbroić. Tak czy tak, Potter i tak go nienawidzi.\n— Dumbledore zatrzymał go... — kontynuował Potter i Draco wzdrygnął się na dźwięk użytego nazwiska. — Przechowywał go przez te wszystkie lata. Gdy zmarł...\nDraco drżącą dłonią wyciągnął różdżkę z kieszeni. Szarpnięciem ściągnął rękę z ramion Pottera i robiąc kilka bolesnych kroków, kulejąc, odsunął się od ciepła bijącego z ciała Gryfona. Wycelował w niego, lecz nie mógł zmusić się do wypowiedzenia zaklęcia. Nie mógł go nawet odtworzyć w myślach. Zdezorientowany Potter zrobił krok w jego stronę, jednak zamarł, widząc różdżkę z czarnego bzu. Kołyszące światła i cienie rzucane przez Bijącą Wierzbę tańczyły na jego twarzy, uniemożliwiając Draco wyczytanie z niej czegokolwiek.\n— Skąd ją masz?\n— Wiesz skąd, Potter.\n— Racja, wiem. Zamierzałem tam pójść po zajęciu się twoimi nogami.\n— To było to miejsce, do którego mieliśmy się udać przez pójściem do Pokoju Życzeń.\nDraco nadal w niego celował, w duchu przeklinając dłoń, która wciąż drżała.\n— Myślałem... — mówił dalej Potter. Był zbyt spokojny, czyżby nie rozumiał, co Draco zrobił? — Myślałem, że będą bezpieczne. W lesie, w grobowcu. Ale dziś zdałem sobie sprawę, jak łatwo byłoby komuś — kto, powiedzmy, zażyje eliksir — przywłaszczyć je sobie. Wiesz, co ktoś inny, ktoś taki jak Grindewald czy Voldemort mógłby... — Potter zamilkł, wyglądając na zmartwionego. Jak gdyby splądrowanie przez Draco grobu Dumbledore’a nie było wystarczająco niepokojące.\n— Masz na myśli kogoś takiego jak ja? — krzyknął Draco.\n— Malfoy — odparł Potter. — Tę różdżkę nazywają Różdżką Przeznaczenia albo Berłem Śmierci. A ty już nie jesteś jej panem. Naprawdę chcesz o nią ze mną walczyć? Tego chcesz? Nie sądzę. Właściwie to wiem, że nie chcesz. — Zrobił krok w kierunku Draco, a jego spojrzenie było skupione i poważne. — Nie wierzę, że wziąłeś ją z grobowca, by stać się następnym Czarnym Panem. Albo żeby z nią uciec i cieszyć się posiadaniem wszechmocnej różdżki, dopóki ktoś cię nie zabije, by ją zdobyć. Myślę, że zrobiłeś to, by pomóc mi ją zniszczyć.\nRęka Draco opadła.\n— Powiedziałeś, że gdybym poprosił, to byś mi pomógł. Teraz proszę.\nPotter podszedł jeszcze bliżej, a Draco odtwarzał w myślach jego słowa, usiłując wydobyć z nich sens.\n— Chcesz, żebym ci pomógł — powiedział wreszcie.\n— Cóż... — powiedział Draco, a jego serce nadal biło szaleńczo. — Dobrze.\n— Teraz daj mi różdżkę — powiedział Potter wyciągając dłoń i Draco wręczył mu ją. Nie wiedział, czego się spodziewać po Gryfonie. Może tego, że odłoży różdżkę? Albo że pacnie go w łeb, jak tylko ją odzyska? Zamiast tego Potter wziął różdżkę i przykucnął przy stopach Draco.\n— Potter? — spytał odrobinę zaniepokojony. — Potter, co ty...?\n— Chwileczkę... Już. — Potter dotknął różdżką kolana Draco i ból nagle zniknął.\n— Och. — Draco zamrugał. Ta różdżka była doskonała. A on miał pomóc ją zniszczyć. To szaleństwo, ojciec mu nigdy nie wybaczy.\n— Wiedziałem, że się zgodzisz — powiedział Potter, podnosząc głowę, a Draco spiorunował go wzrokiem. — To był komplement! — dodał pospiesznie Potter. — To znaczy, chciałem powiedzieć dziękuję. Za powiedzenie tak.\n— Użyłeś bardzo przekonującego argumentu — wymamrotał Draco.\nRuszyli razem w stronę zamku, nie mówiąc zbyt wiele, każdy z nich pogrążony we własnych myślach. Draco wmawiał sobie, że nie tęskni do spaceru z ręką owiniętą wokół ramion Pottera i zamiast tego rozmyślał o kamieniu i różdżce. Coś przyszło mu do głowy.\n— Ta różdżka też jest z opowieści, prawda?\nPotter skinął głową.\n— Różdżka, kamień, przypuszczam, że zaraz powiesz mi, że masz pelery...\nZatrzymał się, wpatrując się w Pottera, a ten wzruszył ramionami.\n— Od naszego pierwszego roku.\n— Użyłeś peleryny niewidki Śmierci, by obrzucić mnie błotem na trzecim roku? Nic dziwnego, że cię nienawidziłem.\n— Używałem jej też, by śledzić cię na szóstym roku.\nJeszcze wczoraj ta myśl wywołałaby u niego złość, jednak teraz Draco jedynie się zaczerwienił i zastanowił, świadkiem jakich prywatnych chwil w tamtym okresie mimowolnie stał się Potter. Odepchnął od siebie te myśli. Kiedy dotarli do wejścia, Draco zatrzymał się, odwracając się do Pottera.\n— Potter. Nie chciałem tego. Nie chciałem się śmiać.\n— Wiem — odpowiedział Potter zaciskając usta. — Wiem, że tego nie chciałeś.\nPokój Życzeń, godz. 21:07\nDraco nie był pewny, co zastanie w Pokoju Życzeń. Poprosił o bezpieczne miejsce, w którym można będzie wykorzystać Szatańską Pożogę do zniszczenia różdżki i kamienia. Po otworzeniu drzwi znalazł się w bardzo dużym pomieszczeniu. Mniejszym niż pokój z ukrytymi przedmiotami, w którym stała szafka zniknięć, ale większym niż to, w którym Potter urządzał na piątym roku spotkania swojego małego klubu. Pomimo braku oczywistych źródeł światła, sala była jasno oświetlona. Ściany i sufit wykonano z błyszczącego, czarnego kamienia, a na środku pomieszczenia stała głęboka, kamienna misa wykonana z tego samego materiału. Na drugim końcu sali, po przeciwnej stronie niż drzwi, leżały stosy łatwopalnych materiałów: niektóre zupełnie oczywiste, jak drewno, czy słoma, a niektóre zaskakujące — jak meble, czy duże bele tkanin.\nPotter zamknął za nimi drzwi, a te natychmiast zamieniły się w czarny kamień, choć klamka nadal była widoczna. Potter czekał, patrząc na Draco. To było niepokojące.\n— Idź i... włóż je tam — powiedział Draco, wskazując misę i Potter tak zrobił, podczas gdy Ślizgon powtarzał sobie wszystkie niezbędne zaklęcia. Znał je, był tego pewny. Mógł nawet wyobrazić sobie książkę na biurku — książkę, na której siedziała sowa — i strony, na których znajdowały się zaklęcia. Mógł to zrobić. Ale gdy Potter szedł przez salę, poczuł zwątpienie. Gryfon mu zaufał. Co jeśli spaprze zaklęcie? Co jeśli Potter spłonie jak Crabbe? Nagle przypomniał sobie buteleczkę, nadal spoczywającą w jego kieszeni. Wyciągnął ją i przyjrzał się jej — nadal była w niej porcja eliksiru, ostatnia dawka. Podniósł wzrok i zobaczył, że Potter z ponurą miną wpatruje się w buteleczkę na jego dłoni. Draco wyciągnął rękę z prawie pustą buteleczką w jego stronę.\n— Słuchaj, ja oczywiście nie mogę tego wypić, ale nic nie stoi na przeszkodzie, byś ty to zrobił. Jeśli martwisz się o to, jak pójdzie...\n— Nie martwię się — powiedział stanowczo Potter ale wziął buteleczkę, po czym wsunął ją do własnej kieszeni. — Ale to nie znaczy, że zamierzam zostawić to w twoim posiadaniu. — Wyglądał na zirytowanego faktem, że nie pomyślał wcześniej, by skonfiskować eliksir.\n— Nie ma za co — powiedział oschle Draco.\nNie pozostało nic innego niż rozpocząć przedstawienie. Draco stanął dokładnie na wprost misy, jak najbliżej drzwi.\n— Musisz stanąć bliżej — powiedział nie patrząc na Pottera i robiąc wszystko, by jego głos brzmiał spokojnie. — Zaklęcie ochronne nie rozciąga się daleko poza osobę rzucającą czar, więc... im będziesz bliżej, tym lepiej.\nPotter przełknął ciężko, przelotnie spoglądając na Draco, a potem powoli podszedł do niego i otoczył go w pasie ramionami.\n— Tak dobrze? — spytał cicho.\n— Jasne — odpowiedział zwięźle Draco.\nSkierował swoją uwagę na środek sali, ignorując naciskające na niego ciało Pottera. To było zbyt ważne. Musiał się skupić. Ledwie dosłyszalnym szeptem rzucił zaklęcie ochronne, a następnie wypowiedział inkantację, która rozpętała Szatańską Pożogę.\nOgień wystrzelił z różdżki, rycząc i grożąc zniszczeniem wszystkiego, co stanie mu na drodze, jednak zdecydowana większość impetu skierowana była ku kamiennej misie. Draco i Harry w ciszy przyglądali się, jak ogień kłębi się, od czasu do czasu wylewając się poza misę, okrąża ją, by ponownie w niej zanurkować. Ściany pomieszczenia płonęły przytłumionym czerwonym blaskiem. Po chwili coraz więcej płomieni zaczęło wylewać się poza misę i Draco podniósł swoją różdżkę. Potter złapał go za rękę.\n— Minuta minęła — powiedział Draco. — Muszę to zakończyć.\n— Powiedziałeś, że jesteśmy chronieni przez zaklęcie — odparł Potter, obejmując Draco mocniej drugim ramieniem. — Pozwól, by to trwało tak długo, jak możesz. Nie wiemy, ile potrwa zniszczenie kamienia.\nPatrzyli, jak pojawia się więcej płomieni, przesuwających się w stronę drugiego końca sali, gdzie była zgromadzona cała podpałka. Języki ognia zaczęły przybierać przeróżne kształty — wężów, smoków, ptaszydeł — i zaatakowały łatwopalny stos, początkowo ignorując drewno i słomę, na rzecz bardziej osobowych, ludzkich przedmiotów — krzeseł i gobelinów — jednak wkrótce cały tył sali stal w ogniu.\nZ tego piekła wyłonił się smok i wydawał się na nich ryczeć, jednak nie można było go usłyszeć przez ogłuszające odgłosy Szatańskiej Pożogi. Draco ponownie uniósł różdżkę i Potter tym razem nie złapał go za rękę, ale zacisnął bardziej ramiona i krzyknął:\n— Jeszcze nie!\nDraco zdał sobie sprawę, że choć nie czuli żaru przez zaklęcie ochronne, pokój sam w sobie stał się swojego rodzaju piecem, a kamienna misa była w większości pusta. Materiały z tyłu sali strawiła pożoga i ognisty smok spadł teraz na nich, a zaraz po nim to samo zrobiły dwa węże i chimera.\nRzucił zaklęcie gaszące pożar. Wszystkie płomienie, które do tej pory nie przybrały zwierzęcej postaci, natychmiast znikły, ale musiał powtórzyć inkantację, osobno dla każdej ognistej zwierzęcej formy. Udało mu się unieszkodliwić smoka, ptaki i chimerę zanim do nich dotarły, ale było naprawdę blisko. Czar ochronny powinien je zatrzymać, jednak był zadowolony, że nie musiał go sprawdzać.\nKiedy pomieszczenie było już całkiem wolne od ognia, obaj stali nieruchomo jeszcze przez chwilę. Ramiona Pottera wciąż były mocno zaciśnięte wokół Draco i ten nie za bardzo wiedział, co o tym myśleć. Odchrząknął.\n— Ostatnie zaklęcie, którego użyłeś. Co to było? — zapytał w końcu Potter, a Draco stał się nagle świadomy ruchów klatki piersiowej Pottera wtulonej w jego plecy i jego oddechu na własnym karku. — Nie usłyszałem go.\n— Tak naprawdę to dwa zaklęcia połączone w jedno. Część odpowiada za ugaszenie ognia, a część to zaklęcie banicji, bo to ogień demoniczny i należy go wygnać.\nJedna z rąk Pottera powędrowała wyżej, na klatkę piersiową Draco, a druga pozostała na brzuchu, gdzie kciukiem delikatnie gładził mięśnie Ślizgona. Ręce Draco, które pozostawały pewne i spokojne przez całą Szatańską Pożogę, teraz zaczęły drżeć.\n— Potter... — powiedział Draco.\n— Myślę, że powinniśmy sprawdzić różdżkę i kamień. Tam. — Wskazał misę.\n— Eee... Racja — powiedział Potter i cofając się, zdjął ramiona z torsu i brzucha Draco.\nDraco natychmiast podszedł do środka pomieszczenia. Nie widział miny Pottera, bo celowo na niego nie patrzył. Kaszląc, rzucił zaklęcie rozpraszające dym unoszący się w powietrzu. W misie nie pozostało nic oprócz popiołu i sczerniałych, pokruszonych kawałków kamienia. Wyczuł obok siebie obecność Gryfona.\n— Udało się — powiedział Draco. — Szatańska Pożoga zniszczyła oba Insygnia. Nie stało się nic złego.\n— Nie martwiłem się o to — powiedział Potter.\n— Byłem przekonany, że zginę. — Draco spojrzał w górę i zobaczył, że Potter zaczyna marszczyć brwi. — To znaczy, nie tym razem, oczywiście. Poprzednio.\n— Wtedy nie zastanawiałem się nad tym, że mogę umrzeć. Nie miałem na to czasu. Za to później, kiedy szedłem na spotkanie z Voldemortem w lesie, byłem pewny, że nie przeżyję.\nDraco wzdrygnął się na samo wspomnienie tego zdarzenia. Nadal nie rozumiał, jak Potter mógł to zrobić.\n— O czym myślałeś? Wtedy, kiedy sądziłeś, że umrzesz?\n— Ostatnią rzeczą, na której się skupiłem, było to, że chciałbym pocałować Ginny.\nCoś w Draco zamarło i Ślizgon spiął się.\n— Och. — Odwrócił się, zamierzając iść prosto do drzwi, ale Potter znów złapał go za rękę.\n— Jednak nie było tak samo, jak zapamiętałem, kiedy udało mi się ją ponownie pocałować — powiedział cicho.\nNic nie jest takie, jak ja pamiętam, chciał powiedzieć Draco, ale nie chciał myśleć o tych wszystkich rzeczach, które były inne. O swoich przyjaciołach, którzy odeszli, o domu, który został splądrowany, o jego świecie, który całkiem się zmienił, o ojcu, który był w więzieniu. I definitywnie nie chciał myśleć o tym, co ojciec powiedziałby, wiedząc nad zrobieniem czego zastanawiał się teraz Draco.\nSpojrzał na Pottera, który wpatrywał się w niego. Prosto w jego usta.\n— Draco... W holu wejściowym. Kiedy ty...\n— Nie byłem wtedy przy zdrowych zmysłach, Harry.\nI to była prawda. Jedyny problem polegał na tym, że najwyraźniej nadal nie był przy zdrowych zmysłach. Albo może jego zdrowe zmysły to jedna z tych rzeczy, które utracił podczas jednego z bliskich śmierci doświadczeń, razem z umiejętnością podejmowania racjonalnych decyzji?\n— Więc twierdzisz, że tego nie chciałeś...?\nDraco zacisnął usta.\n— Czemu, Potter? Twierdzisz, że ty tego chciałeś?\n— Tak, dokładnie tak twierdzę.\nDraco utkwił w nim spojrzenie. Powinien powiedzieć Potterowi, że ma pecha, bo on woli dziewczyny. Dziewczyny takie jak Astoria Greengrass, albo Pansy. I że okoliczności, które doprowadziły do tej szalonej interakcji w holu wejściowym nigdy, przenigdy, się nie powtórzą. Ale najwyraźniej szaleństwo się rozprzestrzeniało, bo nie mógł przestać myśleć o rękach Pottera na swojej klatce piersiowej i brzuchu, o włosach Pottera ocierających się o jego policzek, o palcach Pottera, które czuł w swojej dłoni... A później nie mógł już nic powiedzieć, bo dłoń Pottera zaciskała się na jego włosach, a język Pottera był w jego ustach i, Merlinie, chciał tego, chciał tego tak mocno.\nZbyt mocno, co stało się dla niego jasne, gdy chwyt na włosach rozluźnił się, a palce Pottera zaczęły delikatnie gładzić jego głowę. Poza ustami, gładko przesuwającymi się po jego własnych, i poza naciskiem bioder Gryfona na erekcję Draco, której ten nie był w stanie zignorować, było jeszcze uczucie rąk Pottera owiniętych wokół niego, obejmujących go mocno i dociskających go do jego klatki piersiowej. No i był jeszcze zapach Pottera, który w jakiś sposób w ciągu dzisiejszego dnia stał się tak znajomy i powodował, że z Draco działo się coś dziwnego — coś zapierało mu dech w piersi, ściskało mu gardło. A przecież nie powinno chodzić o bycie blisko Pottera. Bo kiedy ludzie robią wspólnie takie rzeczy, nie powinno chodzić o nic więcej niż jednorazowy seks.\nTak jak poprzednio sięgnął w dół i przycisnął do siebie Gryfona, ale tym razem Potter go nie odepchnął. Oparł czoło o bark Draco i jęknął mu cicho do ucha. Draco drżał na całym ciele. Owinął swoje ramię wokół Pottera i zanurzył twarz w jego włosach. I ciągle chodziło o bycie blisko Pottera, uświadomił sobie i mocno odepchnął go od siebie.\nPotter stał tam, dysząc i zmieszany wpatrywał się w Ślizgona.\n— Draco, co…?\n— Ja nie jestem… Nie mogę… — powiedział Draco, a jego usta wciąż były wilgotne i obrzmiałe od pocałunków. Nie był pewny, co chciał powiedzieć, nie był nawet pewny, czy to prawda. Potter wpatrywał się w niego z zarumienionymi policzkami i rozszerzonymi źrenicami i Draco poczuł, że wciąż znajduje się niewystarczająco daleko od niego. Zrobił kilka kroków w tył i ciężko dysząc, oparł się o jedną z gładkich, czarnych ścian, z trudem próbując uzyskać panowanie nad własnym podnieceniem.\nNie zdawał sobie sprawy z tego, że Potter pokonał dystans między nimi, dopóki Gryfon nie położył mu dłoni na ramieniu. Draco wyszarpnął się z jego uścisku.\n— Słuchaj, Potter, mam nadzieję, że nie będę musiał powtarzać, że… — zamilkł, niezdolny do zakończenia zdania.\nPotter przez chwilę obserwował go w ciszy.\n— Cóż, jeśli jednak moglibyśmy, to następnym razem poproś o jakieś bardziej komfortowe miejsce. To Pokój Życzeń — dodał, niemalże z wyrzutem rozglądając się po ścianach pomieszczenia. — Można by pomyśleć, że dałby nam łóżko czy coś...\n— Przypuszczam, że go nie potrzebowaliśmy — powiedział Draco, usiłując nie myśleć o sobie i Potterze w łóżku. I tak w jego towarzystwie czuł się już bezwstydnie rozgrzany i bezpieczny, nie było potrzeby dodawania do tego jeszcze pościeli. — Muszę wyjść.\n— Draco, zaczekaj.\n— Wciąż jesteś mi winny rewanż.\n— Racja — powiedział wreszcie.\n— Co powiesz na jutrzejszy dzień?\nTo było absolutnie przerażające. Robienie czegokolwiek z Potterem, kiedykolwiek w tym roku było cholernie okropnym pomysłem.\n— Jutro brzmi dobrze. — Draco usłyszał jak sam to mówi. — Ale… — kontynuował znacząco, w odpowiedzi na triumfalny wyraz twarzy Pottera — na nic nie licz. Nie dostaniesz znicza, nie mówiąc już o… — zarumienił się i nieprzekonująco dokończył: — …czymś innym. —\nKąciki ust Pottera uniosły się w rozbawieniu i Draco się zjeżył. — To nie ma sensu. Za tydzień znów będziesz z Weasleyówną.\n— Nie sądzę — powiedział Potter, a wszystkie ślady rozbawienia zniknęły jak ręką odjął, a jego spojrzenie znów było intensywne i płomienne. I Draco tego chciał — chciał ramion Pottera owiniętych wokół niego, chciał jego ust na swojej szyi, jego palców w swoich włosach.\nChciał znów pocałować Pottera. Omal tego nie zrobił.\n— Muszę iść — powtórzył. Potrzebował czasu do namysłu. Wystarczająco dużo rzeczy zrobił dziś pod wpływem impulsu.\n— Draco — powiedział Potter. — Do jutra.\nDraco nie mógł kontrolować motyli w swoim brzuchu, ale mógł kontrolować swój wyraz twarzy. Uniósł więc jedną brew.\n— Jeśli będziesz miał szczęście, Potter.\nNapisane: 1 paź 2012, o 00:32\nO rety, ależ mi się podobało!\nPrzeczytałam to opowiadanko z niesamowitą przyjemnością i chociaż w gruncie rzeczy nie było czymś nadzwyczajnym, to sprawiłaś mi nim ogromną radość.\nCiekawy pomysł. Może wykorzystanie motywu Felix Felicis nie jest czymś całkowicie nowym (na pewno już o tym czytałam, choć kompletnie nie mogę sobie przypomnieć w czym), ale jak dotąd nie spotkałam się jeszcze z jego przedawkowaniem. Całkiem oryginalny był maraton Draco po Pokątnej, w dodatku z Harrym depczącym mu po piętach. Ponadto bardzo podobały mi się niektóre tak charakterystyczne po zażyciu eliksiru zdarzenia - nawet nie tyle wiedza Draco, co powinien w danym momencie zrobić, ale splot wydarzeń, dzięki któremu osiągał dokładnie to, co chciał. Być może pewne fragmenty były naciągane... na pewno były, szczególnie list, który dotarł do Ministerstwa albo chęć sprzedawcy do oddania za darmo najnowszego modelu miotły z powodu jakiejś promocji... a jednak całość opowiadania jest zaskakująco spójna i w jakiś sposób do mnie trafiła. Z jakiegoś nieznanego mi powodu kompletnie rozbroił mnie Potter wchodzący do księgarni z nową sową! Przyznam, że zupełnie się tego nie spodziewałam.\nTłumaczenie również było bardzo dobre i płynne. Osobiście przyczepiłabym się jednak do paru rzeczy:\nTo ostatnie zdanie trochę mnie wybiło z rytmu. Uważam, że po polsku lepiej brzmiałoby: "Potrzebuję eliksiru", ale to już typowe czepialstwo z mojej strony.\nW oryginale to były chyba "samopiszące pióra".\nCzy to skutek wordowskiej autokorekty?\nOgółem naprawdę mi się podobało, pomimo paru drobnych błędów i chwilami raczej mało prawdopodobnego rozwoju akcji. W pewnym momencie z wesołej historyjki opowiadanie stawało się w moim odczuciu coraz bardziej gorzkie i kiedy Draco znalazł Kamień Wskrzeszenia, przez chwilę naprawdę uwierzyłam, że umrze. Taka ironia: śmierć z powodu przedawkowania płynnego szczęścia. Ostatecznie jednak cieszę się, że tak się nie stało\nNapisane: 1 paź 2012, o 16:21\nJronja napisał(a): Osobiście przyczepiłabym się jednak do paru rzeczy:\nMalfoyowie nie proszą - Malfoyowie żądają\nRacja, były, ale osobiście nie uważam tego za najtrafniejsze tłumaczenie.\nTak, autokorekta. Zero wytłumaczenia.\nWielkie auć! *chowa się*. Oczywiście poprawione.\nNapisane: 1 paź 2012, o 18:09\nJakie śliczne opowiadanie! . Bardzo fajny pomysł z Felix Felicis, nie spodziewałam się, że dawka, którą przyjął Draco będzie śmiertelna... Doprawdy ironia losu - umrzeć ze szczęścia. Fik baardzo ociera się o kanon, a zwykle omijam takie rzeczy szerokim łukiem, bo wywołują we mnie Uczucia, ale tym razem przeszło jakoś bez zgrzytów.\nDrarry wyskoczyło właściwie tak ni stąd, ni zowąd, ale kto by się tym przejmował . Przyjemnie się czytało, tłumaczenie świetne. Więcej takich tekstów poproszę\nNapisane: 26 lis 2013, o 01:45\n— Potrzebuję twojej miotły dla mojej dziewczyny.\nPlakietka "Potter cuchnie" cudowna\nMi również troszeczkę przypomina mi "Czasami trzeba wiedzieć, kiedy się zamknąć".\nAstoria Greengrass i jej koleżanka (....) Kierowali się do lodziarni\nScenka z dziesięcioletnimi fankami rozczulająca\nStrasznie mi się podoba motyw przeklętej biżuterii Narcyzy oraz Pokątna, i to, że wszyscy się mijają, wpadają na siebie itd... Sama nie wiem, dlaczego. Najpierw zwykłe zakupy, potem schwytanie wilkołaka, wywiad i to wszystko... Akcja toczy się szybko, ale wszystko fajnie się komponuje. W końcu eliksir działa tylko jeden dzień, więc to wiadome, że będzie on obfitował w wydarzenia.\nOj, Harry, zazdrośniku. Niby nie chcesz rozgłosu, a jak ktoś inny zwróci na siebie uwagę, to czujesz się urażony?\nDyskusja z sową XD\nIdealne tłumaczenie idealnego opowiadania o idealnym dniu rozpoczynającym idealny związek!\nPrzede mną ostatnia część. Edytuję jak przeczytam, bo muszę iść spać :c\npowiedział stanowczo Potter ale wziął buteleczkę\nPrzecinek przed ale.\npowiedział nie patrząc na Pottera\nPrzecinek po powiedział.\nwięc... im będziesz bliżej, tym lepiej\n"Im bliżej, tym lepiej to przeurocza miniaturka\nTrzecia część "Idealnego dnia" jest bardziej poważna i mniej słodka od poprzednich, ale mimo to bardzo mi się podobała. Zakończenie cudowne, ta ich nieśmiałość i niepewność.\nPozdrawiam i życzę wielu równie udanych tłumaczeń!\nNapisane: 12 gru 2013, o 18:22\nCzytałam to opowiadanie przez jakieś 24h.\nChodziło za mną cały czas i jestem zawiedziona... Nie podoba mi się bardzo zakończenie. W sumie to uważam, że to nie ma zakończenia. Mógłby być chociaż króciutki epilog. Ale mimo wszystko zakochałam się <3. Oni są tu tacy prawdziwi! Ale no nie wrócę do tego opowiadanie przez zakończenie. Na nic bardziej konstruktywnego mnie teraz nie stać. Mimo wszystko dziękuje\nRe: [M] [Z] [T] Idealny dzień (3/3)\nNapisane: 12 lip 2014, o 22:23\nTo opowiadanie rozwijało się naprawdę interesująco i nagle zaczęło tracić potencjał. Na przykład byłam pewna, że skoro Draco umiera, to wykorzystają moc Insygni śmierci i w ten sposób uchronią go przed zatruciem Felix felicis. Byłam pewna! A tu nudny - w porównaniu z byciem Panem Śmierci - beozar.\nAlbo zniszczenie ich. Jak można zniszczyć tak potężne magiczne artefakty!? W imię czego? Wystarczyło je ukryć, Potter, nie mieszać w to byłego Śmierciożercę i nie robić takiego problemu.\nOraz to otwarte zakończenie. Jakby lekceważące, takie zupełnie nieważne, nieznaczące, jakby autorka zamierzała napisać sequel i zostawiała sobie furtkę wielką wrota. Trochę okropne zakończenie, choć oczywiście z wyraźną nadzieją na happy end, co jest dobre.\nMimo wszystko podobał mi się pomysł i większość rzeczy w środku (osobowość Draco, intymność ich dotyków, homoseksualizm Pottera). Tylko zawiódł mnie tekst jak na tak dobry fik.