Siedem kręgów krakowskiego piekła | Wojażer\nFelietony Mój Kraków Polska TOP\nSiedem kręgów krakowskiego piekła\nKraków można kochać miłością wszechogarniającą, można go także bardzo szybko znienawidzić. Za co? Przekonajcie się sami.\nKrąg I – Krakowskie kluby gogo\nHello – zagaduje przeciętnej urody promotorka – maybe a strip club, gogo? – kiedyś były ładniejsze, ale te ładne znalazły sobie normalną pracę. Potem przyszły jeszcze Ukrainki, gdy ruszyła do Polski fala ukraińskiej imigracji. Postały trochę na Grodzkiej, wymuszonym uśmiechem i tymi swoimi pięknymi, dużymi oczyma, ściągnęły klientów w zasadzkę, ale i one znalazły normalną pracę. Lata wykorzystywania kobiecej urody jako jedynego atutu, najwyraźniej je zmęczyły. Przyjechały do Polski szukać czegoś lepszego, a nie tego samego, szowinistycznego stanu rzeczy. Przyszedł więc czas na te średnio atrakcyjne, które z każdej siły próbują zagnać zagranicznych mężczyzn w objęcia erotycznego kokonu, a właściwie cocomo. Minus piętnaście, oddychać się nie da, smog krakowski zieje siarą – Hi, maybe some drinks? Nice girls, only for you! On idzie przed siebie, zagryza zęby, odpowiada po włosku, że nie mówi po polsku, choć na czole ma wyrysowaną tę polskość tak zupełnie jednoznaczną. Swój swojego zawsze pozna. Ona się nie poddaje, wyskakuje z płynną włoszczyzną – Pani! – nie wytrzymuje mężczyzna – Dziesięc razy dziennie pytacie się mnie, czy chcę na to pieprzone gołgoł! Nie chcę, k**a, nie chcę! – Patrzy groźnie, po czym znika w Pasażu Hetmańskim. Następne ofiary nadchodzą, krakowskie życie toczy się dalej.\nKrąg II – Kraków, ulica Szewska\nMordor jest na Szewskiej. Trudno uwierzyć, że kiedyś tam jeszcze ludzie mieszkali. Największy alkoholik nie przeżyłby tych oparów wieczorem a tym bardziej rano. Na Szewskiej kończy się humanizm, jaki kochają ludzie a zaczyna się marzenie o eksterminacji. Na początku, po lewej idąc od Rynku sączy się żółte logo fastfooda przeplatane oparami kebabu z drugiego końca ulicy. Czeeeeeeść – jęczy nędznym angielskim kobieta o wschodniej urodzie. Jej koleżanka tylko się uśmiecha, jednak jemu to nie przeszkadza, przyjechał po przygodę – Skąd przyjechałeś? Ooo, z Anglii! A ja przyjechałam z Rosji – przymila się do niego. Rozmowa trwa może minutę, może pięć, ale on już wie, że jest mężczyzną – Idziemy na drinka? – proponuje dziewczyna. Idzie, choć jeszcze nie wie, że zmierza na stracenie. Hard Candy, miejsce, do którego największemu wrogowi nie życzy się, by tam trafił. W środku z reguły barczysty barman a przy drzwiach barczysty ochroniarz. I dwie dziewczyny zachwycone zupełnie przeciętnej urody mężczyzną. Kupuje drinki, najpierw paniom, później sobie. I potem jeszcze jedna kolejka, po której postanawia pójść dalej. 10,000 złotych. Ileeeeee? – krzyczy, denerwuje się, nie dowierza, chce wyjść a najlepiej uciec, trzeźwieje w sekundzie. Pytałeś o cennik? Płacisz, albo… Nie ma albo. Płacisz.\nKrąg III – kantory w Krakowie\nDzień dobry, chciałbym wymienić 500 Euro – uśmiecha się przemiła Niemka, która dopiero przyleciała na swój wymarzony „city break”. Niebieski kantor gdzieś w centrum, pan pod krawatem, piękne oświetlenie, wszystko czyste, jak w banku, wzbudza zaufanie. Mężczyzna liczy złotówki i wykłada kobiecie 1700 złotych – Przecież to o 400 mniej niż miałam dostać! – pokazuje na szyld! Ale droga Pani – wskazuje na tablicę z drobnymi literami – przecież tu jest napisane, że ta stawka ma zastosowanie na kwoty od 10,000 euro wzwyż! – uśmiecha się perfidnie nie zważając na płacze, krzyki i grożenie policją.\nKrąg IV – taksówki w Krakowie\nPamiętaj – mawiał już w prastarych czasach Szewczyk Dratewka – idąc z Rynku Grodzką w dół, na pierwszym skrzyżowaniu, po prawej znajdziesz taksówki prawe, po lewej lewe. Stoją ci po lewej niczym sępy spoglądające na spasione turystyczne gołębie. Zawsze któryś gołąb padnie ze zmęczenia i będzie uczta, zasada to złota i równie stara jak lewe taksówki po lewej stronie. Ile za przejazd do Muzeum Fabryki Schindlera? – zagaduje Amerykanka z wielką, rozkładaną mapą Krakowa. Kierowca wpierw wyrzuca peta, wypuszcza dym i z wielkim namysłem spogląda na plan miasta. To zależy od ruchu, tam zawsze są korki. Spogląda w niebo, jakby się bał czegoś, albo resztki sumienia go gryzły. Pięćdziesiąt złotych. To jakieś 12 dolarów – przelicza szybko mąż kobiety, strasznie tanio. Po chwili silnik odpala i spod kościoła Dominikanów ruszają Amerykanie w trasę, za którą mieszkańcy czcigodnego miasta płacą piętnaście, góra dwadzieścia złotych.\nKrąg V – Kraków, Izba Wytrzeźwień\nZgubiłem swoją żonę – mamrocze w hotelowej recepcji przerażony mężczyzna z Londynu. Drapie się po swojej siwej brodzie i nie wierzy chyba swoim własnym słowom. Recepcjonistka spogląda na niego ze spokojem i prosi go, by się uspokoił. Byliśmy na kolacji – mówi spanikowanym głosem – potem wyszliśmy na piwo a po piwie na drinka. Potem jeszcze była..nie pamiętam..była jeszcze wódka na tej, na tej no..na ulicy niedaleko, niedaleko od Rynku. Nie pamiętam za bardzo. Nie ma jej w pokoju, nie ma jej ze mną. Nie odbiera telefonu. Zgubiłem żonę! Recepcjonistka prosi, by się uspokoił i wykręca numer telefonu. Rozrywki 1, dla niektórych przyjezdnych ostatni krąg krakowskiego piekła, jeden z droższych hoteli w mieście – Izba wytrzeźwień, słucham? Dzień dobry – odpowiada dziewczyna – dzwonię z hotelu X. Chciałam sprawdzić, czy nie ma u Państwa żony naszego gościa hotelowego, Pani Y X? Chwilowa cisza po drugiej stronie, słychać stukanie w klawiaturę – Tak, mamy panią, przywieziona półtorej godziny temu, prawie nieprzytomna, zupełnie pijana. Recepcjonistka spogląda na mężczyznę i mówi – Jutro po 18:00 może Pan odebrać żonę pod tym adresem. Jest na izbie wytrzeźwień.\nKrąg VI – Krakowski smog\nStrasznie się źle czuję – narzekała kobieta z Norwegii. Gdzieś na dalekiej północy, w okolicach Tromso na kole podbiegunowym, powietrze jest przeraźliwie czyste. Prawdopodobnie tak czyste, iż mieszkaniec Krakowie mógłby dostać przepowietrzenia – Chyba muszę iść do lekarza, nie wytrzymam tego bólu głowy, nawet leki nie pomagają. Krakowska prywatna przychodnia, do której wysyłani są goście hotelowi. W jasnym, nowoczesnym gabinecie lekarka przeprowadza badania, skrzętnie przegląda wyniki, nasłuchuje serce i płuca. Jak długo to trwa? – pyta. W zasadzie odkąd przylecieliśmy. Lekarka otwiera aplikację na smartfonie, potem przeglądarkę internetową, sprawdza jakieś wskaźniki i z satysfakcją z odkrycia problemu, stanowczo mówi – Musi pani wyjechać z Krakowa. Najlepiej wrócić do Norwegii. Wszystkie wskaźniki zanieczyszczenia powietrza przekraczają od kilku dni normy od 200 do 400 procent. Tromso, daleka północ Norwegii, cztery dni później: ból mija całkowicie. Każdego roku z powodu smogu umiera w Krakowie przedwcześnie 400 osób.\nKrąg VII – Imprezy w Krakowie\n3 w nocy to nie jest godzina Szatana. Nie w Krakowie. Godzina Szatana w Krakowie to 6:00 rano w sobotę i niedzielę. Idziesz przez miasto, które jakby wymarło, jakby przeszedł przez nie gniew boży, pozostawiając jedynie niedobitki przytulone do ścian kamienic. Wiatr lekko unosi papierki i złotka po kebabie a koty wylizują ostatnie krople wódki z porzuconych wszędzie butelek. Nad miastem, im cieplej, tym bardziej, unosi się cierpki zapach uryny i wymiocin. Pani Jadzia zamiatająca chodnik pod Frantikiem nie wierzy już w ludzkość. Ludzkość upadła tak jak upadł ten Portugalczyk pod koszem obok McDonalda, upadła jak ta blond Irlandka w za krótkiej spódnicy pod Pijalnią Czekolady albo jak ten Anglik bez spodni leżący w głowie Mitoraja. W oddali siedzą jeszcze długowłosi mężczyźni z gitarą w skórzanych portkach wyśpiewując w kierunku Pani Jadzi: Płyniemy przez wielki Babilon / Dopóki miłość nie złowi nas / W korowodzie zmysłów możemy trwać / Niepokonani / Nim się ogień w nas wypali / Nim ocean naszych snów / Łyżeczką się odmierzyć da / Trzeba wiedzieć kiedy ze sceny zejść / Niepokonanym\nJeśli podobał Ci się tekst, wpadnij na fejsa lub na stronę główną bloga i poznaj inne, ciekawe historie z Polski i ze Świata. Może coś Cię zainteresuje?\nTagiKraków • krakowskie piekło • pułapki Krakowa • weekend • weekend w Krakowie • zima w Krakowie\n192 komentarze dotyczące “Siedem kręgów krakowskiego piekła”\nJeszcze przydaoby się wspomnieć o smogu. Chociaż w niektórych miasteczkach Małopolski jest jeszcze gorzej\nPingback: Podróż do Galicji, czyli sto lat wstecz w jeden weekendowy dzień – wojażer\nDrinki za 10000zł7 w Hard Candy na szewskiej!\nPingback: Nowa idea bogactwa i luksusu, która zmienia centra naszych miast – wojażer\nKrakus z podobnymi odczuciami pozdrawia Krakusa. W Krakowie można zrobić zasadniczo tylko trzy rzeczy – upić się, zaspać do pracy lub umrzeć 😉 Kochałam to miasto, ale z jadem w powietrzu zdecydowanie mu nie do twarzy i jakoś tak się odkochałam. Przeczytałam też trochę komentarzy i dostałam od niektórych raka. A może to od smogu?\nTakże pozdrawiam 🙂 Hehe, trudno powiedzieć, czy to od komentarzy czy od smogu, ale taka można się nabawić, to fakt. A jednak osobiście uważam, że ja, niżej podpisany, mieszkać w innym mieście bym nie potrafił. Ba, nie chciałbym. Gwoli ścisłości, mieszkałem kiedyś w Chinach, było super, nie tęskniłem, ale w granicach RP po prostu nie wyobrażam sobie mieszkania w innym mieście. Poza granicami RP owszem 🙂\nNad obejściem Jakuba Wędrowycza jak zwykle roznosił się aż do nieba a i na pewno parę metrów w głąb ziemi , wszechobecny smród parszywego bimbru z brukwii. W tym buroszarym polskim , podkrakowskim dniu listopadowym, błoto na obejściu wyjątkowo obrzydliwie mlaskało wymiocinami Wędrowycza, gnojem od świniaka , którego wczoraj zarżnął…Wokół leżały jeszcze resztki jego wnętrzności przemieszane z kawałkami jednego z Bardaków , który wrócił niedawno ze zmywaka w Anglii i zbyt długo chwalił się stoma zarobionymi funtami machając banknotem przed oczyma Wędrowycza. Nie namachał się długo… Ale najgorsze, …najgorsze stało się , gdy Jakub ściągnął swoje sławne gumofilce jeszcze z carskiej Rygi…Żółta , trująca mgła poszła krwawą chmurą w stronę Krakowa…a i hen w stronę gór i turni. Krakowianie dostrzelili trębacza na wieży, zaś górale przestali dodawać waty do swetrów …Nawet dziwki na Rynku ściągnęły przepocone, dziurawe pończochy i przestały wabić pijanych Anglików do wszechobecnych i stanowiących główną gałąź przemysłu turystycznego Krakowa , melin go-go…Kraków umarł z braku dopływu angielskich funtów….Smok zdechł …Żałoba opanowała Wawel…\nTeraz o wiele lepiej jest mieszkać w Nowej Hucie dawniej można było jak to się mówi zarobić kosę pod żebra a teraz już normalnie i bezpiecznie jest i ta wszechobecna u nas w Hucie zieleń (no pomijając te nowe więzienne ogrodzone osiedla gdzie bloki są 5m od siebie)\nPrzyznaję szczerze i bez bicia, że na Hucie bywam średnio co 7 lat, po prostu nie mam po co tam jechać. Jednocześnie absolutnie rozumiem tych, którzy tam mieszkają, gdyż:\n1. ceny mieszkań są tam jednak niższe niż w szeroko pojętym centrum Krakowa\n2. udogodnienia poprawiły się\n3. patologia znikła lub ograniczyła się, czytaj: kosy raczej się już nie dostanie, to chyba bardziej w centrum\n4. za PRL urbaniści budowali osiedla według pewnej logiki – przewiew miasta, tereny wspólne i zielone etc etc, teraz developerzy nie myślą ani o przewiewie miasta, ani o terenach zielonych, tylko żeby napieprzyć wszystkiego jak najwięcej na jak najmniejszym obszarze.\nJessu ! Jak można pisać „jestem na Hucie” Na jakiej Hucie, bywam w Hucie…..trza się dużoo uczyć….\nNo zdarza się najlepszym nawet 🙂 Swoją drogą, używanie wyrażenia „na”, np. „na Ukrainie, na Białorusi” świadczy o poczuciu wyższości w stosunku do miejsca, bo na przykład nie jeździmy „na Niemcy”, ale „do Niemiec”, nie „na Rosję”, ale „do Rosji”, jednak już „na Słowacją” a przy tym „do Czech” a nie „na Czechy”. Stąd też „na Hutę”, a nie „do Huty”, ot zwykłe krakowskie poczucie wyższości 😉 tak się drażnię… 😉\nA otóż Panie Marcinie wcale nie takie jest pochodzenie tego zróżnicowania. Wyrażenia typu „na Ukrainę”, czy „na Litwę” wynikają z prostego faktu, iż dawniej były to najzwyczajniej w świecie części Polski (tak samo jak mówi się „na Mazowsze”, oraz „na Śląsk”). Pewnym wyjątkiem są tutaj Węgry i Słowacja, jednak warto zauważyć, że kiedyś mieliśmy także unię personalną z Królestwem Węgier, które obejmowało tereny Słowacji, a zatem może wtedy tak już nam się w mowie utarło i zostało tak po dziś dzień.\nTaki sam schemat przynależności stosuje się do dzielnic miasta. Przecież jedzie się „na Bieżanów”, a nie „do Bieżanowa”. Jedynie nowe dzielnice, które nie zdążyły się wgryźć w świadomość mieszkańców, jako integralne części miasta pozostają przy starych formach (koronnym przykładem są tu chyba Łagiewniki, DO których a nie NA które ludzie się wciąż wyprawiają). Nie jestem pewien, ale z dużą dozą prawdopodobieństwa powiem, że mieszkańcy Nowej Huty w latach 50′ i 60′ musieli używać głównie tej właśnie formy „DO”, a znane nam obecnie „NA” pojawiło się w tym kontekście stosunkowo później.\nProsze sprawdzić w poradni pwn kiedy o dzielnicach piszemy „w”, a kiedy „na”. Jest na to reguła.\nJeśli ma na myśli hutę jako osiedle, to nie popełnia błędu. Idąc tą logiką powinnaś mówić że jesteś w Bronowicach a nie na Bronowicach, w Piaskach a nie na Piaskach, w Azorach a nie na Azorach. Głupi bezsensowny i niewłaściwy puryzm. W hucie możesz bywać jeśli jesteś pracownikiem huty. Pozdrawiam.\nDziękuję. Nie sądzę, że popełniłem błąd. Napisałem tak, jak mówię od zawsze 😉 Pozdrawiam!\ni tak powinienes napisać: w Bronowicach. I w Bronowicach było „Wesele”.\nJak dla mnie zwrot „na Hucie” można zaliczyć do pewnej gwary (?). Większość ludzi mówi, że jedzie na Hutę lub jest na Hucie..\nNie można. Ta większość jest spoza Krakowa i powinna się dosyosować: DO.\nSuper tekst ubawiłam się czytają go 😉\nDziękuję Kasia 🙂\nA po co ta mizoginia w pierwszych linijkach tekstu? Chcial Pan byc zabawny? Moze to osmy krag krakowskiego piekla, o ktorym zapomnial Pan wspomniec w tekscie?\nHaha, ostatnia cecha, jaką znalazłbym w sobie to mizoginizm, no ale dobrze, niech Panu / Pani będzie 😉\n„…kiedyś były ładniejsze, ale te ładne znalazły sobie normalną pracę.”\nOj, bo się poprawne politycznie obrażą…\nNajwiększa zaleta Krakowa? To że chlanie jest tu zdrowsze niż oddychanie. 😉\nFaktycznie Kraków nadaje się do imprezowania znacznie lepiej niż do mieszkania.\nPytanie tylko czy kiedy na Kazimierzu łatwiej było dostać kosę pod żebro niż dziś browara to było lepiej czy też gorzej?\nNie tylko picie. Także palenie papierosów zdaje się być w Krakowie, no właśnie, dosyć neutralne 🙂\nNa Szewskiej to nie kebaby są najgorsze, ani nawet wyziewy alkoholowe. Najgorsze jest bezustanne latrynizowanie czego popadnie: brama wejściowa, ściana kamienicy na rogu Jagiellońskiej, klamka mojego samochodu… Wszystko można z przeproszeniem olać. Albo nawet gorzej.\nProszę mi wierzyć. Mieszkałem tam 10 lat. A rodzice mieszkają nadal\nJa mieszkałem 6, moja żona 12. Wiemy i co chodzi. Przeżyliśmy pod numerem 21 kawał mordoru 😉\nPingback: „Czasy w których żyjemy nie potrzebują młodych kanapowych” – myśli na zakończenie ŚDM Kraków 2016 | Wojażer. Blog podróżniczy i życiowy\nPingback: Pięć kroków do krakowskiego raju. Myśli z dachu Akademii Muzycznej | Wojażer. Blog podróżniczy i życiowy\nTuryzm bywa okrutny. Najsmutniejsze w tym wszystkim to, że dotyka zwłaszcza tych ładnych miejsc.\nAlbowiem do tych ładnych miejsc walą drzwiami i oknami turyści… 😉\nPingback: Dlaczego się dziwisz, że boimy się Światowych Dni Młodzieży w Krakowie? | Wojażer | relacje i reportaże ze świata\nJako urodzony krakowianin ze smutkiem muszę przyznać, że obecnie w tym mieście nie da się żyć:( Jest piękne, ma klimat, ale dla mieszkańców przez ostatnie lata zrobiło się tragiczne. Wycieli wszystkie drzewa, zabetonowali co się dało, a teraz wszyscy się dziwią, że jest smog i nie da się oddychać.\nTo wszystko, co wyżej wymienione to prawda, ale ten tekst byłby jeszcze dłuższy, gdybym pisał go teraz. Cała historia wokół organizacji ŚDM to jest jakiś żart. Ja się pytam, gdzie są foldery informacyjne dla mieszkańców miasta? Nikt nic nie wie!\nAbsolutnie jeden z najlepszych blogowych tekstów jakie w ogóle czytałam. Nie znam dobrze Krakowa i tym bardziej od tej strony, ale jestem rodowitą warszawianką, grochowianką i mogę podobne klimaty z łatwością sobie wyobrazić. Marcin gratuluję stylu!\nDziękuję bardzo – niezwykle miło mi to słyszeć 🙂\nKażdy medal choćby nie wiem jak złoty, ma swój rewers. Podoba mi się, że zauważasz w swoim mieście nie tylko „Rynek”,”Wawel” i „Kopiec”, ale zdajesz sobie sprawę z tego jak wygląda życie na co dzień. To życie, w którym turyści nie uczestniczą, co najwyżej Ci bystrzejsi je zauważają jednym okiem; drugie przy tym mocno przymykając.\nW Łodzi też są takie kręgi, może nieznacznie inne, ale ich charakter zgadza się Twoimi… dobrze, że ciągle mówimy o Krakowie czy Łodzi, a nie o Boskiej Komedii w jednym z polskich miast 😉\nOczywiście, że każdy medal, podobnie jak każde miasto, ma tę swoją drugą stronę, którą każdy w miarę ogarnięty człowiek, zauważy.\nWypunktowałem te kilka złych rzeczy, ale ciągle i niezmiennie, nie wyobrażam sobie mieszkania w innym miejscu niż w Krakowie 🙂 Pozdrawiam!\nJa mam chyba nieco bardziej idealistyczny obraz Krakowa. Ale to może kwestia, że nigdy nie mieszkałam w nim na stałe, a jedynie marzyłam o tym, by w nim zamieszkać (tak się wszystko poukładało, że ostatecznie wywiało mnie do Warszawy, a nie bardziej na południe Polski). Z racji tego, że przez ponad 18 lat życia mieszkałam w Kielcach, to do Krakowa zaglądałam często i zawsze lubiłam tam wracać – mimo smogu, korku i tłumów na starówce. Teraz wciąż lubię tam wracać, aczkolwiek obecnie może nieco częściej dostrzegam różne krakowskie wady, choć zazwyczaj przymykam na nie oko. Bo jednak Kraków, to wciąż moje ulubione (po Kielcach oczywiście) miasto w Polsce.\nNie ma się co dziwić, że masz taki obraz Krakowa. Wśród osób, które do niego przyjeżdżają albo, które w nim bywają, jest to image dominujący. A ja znów wróciłem do domu, zapytany dziś 4 razy, czy chcę iść na go-go, i znów zastanawiam się nad kondycją ludzkości, co jeszcze bardziej wzmógł dialog, który zechcę zacytować:\nPan: Może klub ze striptizem?\nJa: Nie, dziękuję.\nPan: Podziękuje mi Pan jak Pan wyjdzie.\nNawet spokojni i flegmatyczni ludzie czasami nie wytrzymują :/\nAle tak, dla mnie to też nadal ulubione miasto, bo w końcu moje 🙂\nJa tej babce mówię, że jestem na 3 roku w seminarium i spytałem jej dwa razy czy zdaje sobie sprawę, że grzeszy namawiając innych do grzechu . Od tej pory jak mnie widzi to robi w tył zwrot 🙂\nTo masz szczęście, że Cię zapamiętała, bo mnie jakoś nie chcą zapamiętać 😀\nTo co, może jednak klub ze striptizem?\nPrzepraszam ze poprawiam ale autor nie doczytał twojej wypowiedzi a powinien wiedzieć że my krakusi nie posiadamy starówki 😉 jak juz coś to stare miasto😉zadłużonych w wawa bo tam jest starówka 😉\n@Tom sim – doczytałem, doczytałem, ale czy nie byłoby to według Ciebie już za nadto krakowskie, by tak kogoś ciągle poprawiać? 🙂\nW KrK nie ma starówki…😉\nBłagam!!! „Starym mieście” 😀 „Starówka to w Warszawie 😀\nWszyscy się tych starówek i starych miast uczepili 😀\nJezus tylko nie starówce 😂😊\nWow faktycznie piekielne kregi, mieszkam w Krakowie od dawna i nigdy tak tego miasta nie odebralam, przynajmniej nie wszystkie 7kregow . Ale tekst czyta sie genialnie jakby byl czescia dluzszej powiesci.\nJa mieszkam od zawsze i zawsze idealizowałem to miasto, chwaliłem, unosiłem się dumą, wiadomo. Ale przyszedł moment, kiedy w jednej chwili coś pękło. Przypomniałem sobie Kraków sprzed 25, sprzed 15 i sprzed 5 lat i jakoś trendy w nim panujące, średnio mi się podobają. Ale to życie i nic na to nie poradzę. Poza tym, że wyniosłem się z Szewskiej na Salwator 🙂\nproponowałem opisać funkcjonowanie clubu Ciemnia – ul. krowoderska 31. to jest materiał na książkę\nA czemu, co tam się dzieje?\nWłaśnie – więcej szczegółów prosimy, zaintrygowało mnie to! 🙂\nCiemnia to mocno undergroundowy klub gejowski, okazjonalnie wpuszczają heteryków i dziewczyny. Brama otwierana dopiero po zajrzeniu w wideofon. Ciemnia słynie z afterparty – w weekendy otwierana jest nie wcześniej niż o północy, za to bywa otwarta aż do niedzielnego wieczoru. W środku darkroomy, filmy porno z rzutnika, często dragi. Miłe miejsce!\nNo proszę. Tego to ja się po Krakowie nie spodziewałam. Myślałam, że to wymarzone miasto każdego Polaka. Brzmi jak film zgrozy. Co mi najbardziej przeszkadzało podczas ostatniej wizyty? Chyba tłumy turystów. Wolałabym, żeby było bardziej kameralnie, romantycznie. Chyba każde duże miasto ma swoje ciemne strony, zakątki, sekrety…\nOczywiście to tylko jedna strona Krakowa i jest tu też pięknie, cudownie, wspaniale, artystycznie, ale jak każde miasto, też Kraków ma swoje, czasami bardzo duże, minusy. Cóż… gdyby nie było tłumów to Kraków nie byłbym Krakowem, najbardziej turystycznym miastem Polski 🙂\nDoskonały tekst! I wszystko takie prawdziwe 🙂\nwcale że nie, bo koty nie piją wódki\nNiestety właśnie dla mnie taki jest Kraków. Jeździłem tam przez kilka lat na zajęcia więc dobrze znam sobotnie ranki, zarzygane chodniki i pijanych angoli. Mówią, że miasto studentów. Serio? Dla mnie miasto taksówkarzy naciągaczy i dumnych ludzi. Zbyt dumnych.\nW punkt z tą dumą – ja sam muszę, czy też musiałem z tym intensywnie walczyć. Inni mają nas za zaścianek (piję tu do Warszawy), a my sami z kolei zachowujemy się, jakbyśmy byli szlachtą ponad szlachtami 😉 „Uroki” Krakowa… 🙂\nHmm wiele z tych opisanych tu sytuacji i problemow zdarza sie tez w innych miejscach, Kraków wcale nie jest najgorszy. Ale strasznie nie lubię jak ktoś jest tak zapatrzony w jakies miejsce, że nie dostrzega jego wad. Trzeba zdjąć klapki z oczu i spojrzeć prawdzie w oczy! Nie bójmy się tego…\nTo prawda – można by to przyłożyć do wielu miejsc, ale niestety, te minusy powtarzają się w moim mieście, jak w wielu innych miastach świata. Nie uniknęliśmy tego, a mogliśmy, szkoda! PS: nastąpiła zmiana – nie ma już Pań z różowymi parasolkami, teraz są panowie z zielonymi! 😀 Pozdrawiam!\nMarcin H. Bryń\nTaki szkolny ten tekst, trąci lichością. Lovella by poczytał autor. Ale pozdrawiam. Nice try.\nZ chęcią poczytam.\nI to są mniej więcej powody, przez które do Krakowa nie wróciliśmy mieszkać po powrocie z podróży! Świetny tekst Marcin!\nDzięki Andrzej! W sumie nie dziwi mnie Wasza decyzja, szczególnie w kontekście tego, że chyba znaleźliście swoje (lepsze?) miejsce na ziemi.\nMatko, historie 1 i 7 są takie prawdziwe i zarazem uniwersalne. Najgorsze, że można odnieść je nie tylko do samego Krakowa w którym dzieję się akcja, ale i wielu innych miast w Polsce. Krąg III podbił jednak moje serce haha!\nTak, to w sumie tako wzór, który można by kopiować w każdym prawie mieście, a przynajmniej w każdym turystycznym.\nPingback: Siedem kręgów krakowskiego piekła - Buzzujemy | Magazyn ludzi kreatywnych\nDobrze się czytało:-) zastanawiam się, jak się uchowałam w Krakowie bez uszczerbku na zdrowiu fizycznym i psychicznym;-) szumna młodość między miasteczkiem studenckim a Rynkiem, jeszcze szumniejszy młodości schyłek na Kazimierzu i podczas nocno/porannych powrotównieoświetlonymi bulwarami z tegoż Kazimierza na Salwator i tylko jeden przestraszony niemiecki młodzieniec (ja go przestraszyłam zapytując czy mogę pójść moment w jego towarzystwie bo mi przyszło do głowy ze jednak 4 nad ranem i most Grunwaldzki od spodu to moze nie taka przednia idea;-) i kurczę – nie mam szans na nagabywanie;-) – jestem tu dopiero 25 lat – widać wszystko przede mną:-)))\nDziękuję 🙂 Cóż, niektórzy mają po prostu szczęście! 😉 25 lat w Krakowie? Przecież to tyle, co nic! Jeszcze tak wiele do przeżycia! 🙂\nNajbardziej rozbawiła mnie historia o pijanym angliku, który szukał żony. Skąd się biorą tacy ludzie… 🙂\nTak, jakkolwiek strasznie musiało to wyglądać z jego perspektywy, z naszej brzmi totalnie śmiesznie! 🙂 Ja nie pytałbym skąd się biorą tacy ludzie, tylko skąd przychodzi im do głowy tak pić, skoro pić ewidentnie nie potrafią! 🙂\nJa bym dodał jeszcze podpunkt: rynek wynajmu/mieszkań. Ceny jak w Londynie, jakość jak na Ukrainie. A ogólnie, nie rozpisując się. Jeżeli jest się „stąd”, ma się utarte ścieżki, sieć znajomości i kontaktów odziedziczonych po rodzicach to myślę, że całkiem fajnie można się tu zakręcić i w pełni czerpać z „uroczego Krakowa”. Jeżeli jest się „spoza” – musisz być po prostu odporny psychicznie, przede wszystkim na mentalny beton ludzi, których tu się spotyka. W żadnym miejscu (a sporo już zwiedziłem i pomieszkałem, również za granicą) nie spotkało mnie tyle zła, sytuacji, złych ludzi i historii. Mówię o życiu tutaj a nie o turystyce. Jak mieszkałem za granicą, przyjazd do Krakowa i czas tutaj spędzony był fantastyczny za każdym razem.\nZgadzam się, że najem u nas do najtańszych nie należy. Wynika to z pewnością z tego, że w Krakowie przebywa około 300 tysięcy osób, które gdzieś mieszkać muszą, więc właściciele wykorzystują to i dyktują ceny, to ich rynek. Im bliżej centrum, tym gorzej, a im dalej od centrum, tym gorzej kulturalno-społecznie.\nJa akurat należę do tych, którzy stąd są i rzeczywiście, przy dobrych kontaktach społecznych (bo przecież wszyscy się tutaj znają), życie w tym mieście jest naprawdę cudowne. Najgorzej jest do niego przyjechać i liczyć na to, że to miasto go/ją zaakceptuje. Cóż, pięć generacji wstecz, albo zawsze się będzie tym obcym. Taka specyfika, ale co się dziwić, gdy przyjezdni zawsze wychodzą „na dwór” od razu zdradzając swoje niekrakowskie pochodzenie 😉 Przesadzam oczywiście teraz i droczę się odrobinę, ale masz rację Krzysztof, tak tu jest. To nie Warszawa, gdzie rdzenni mieszkańcy to mniejszość. Pozdrawiam!\nTo ciekawe bo ja jestem przyjezdna i nigdy od rdzennych mieszkańców nie odczułam najmniejszego rozróżnienia na ‚swoich’ i ‚nie swoich’.\nW takim razie nic tylko pogratulować 🙂 Są jednakże tacy, którzy odczuli 🙂\nNatalia | BiegunWschodni.pl\nJakoś tak jeszcze do kompletu skojarzył mi się odcinek Pitu Pitu „Wykład o żulu miejskim”. Wiem wiem, styl zupełnie nie ten i może nawet nie przystoi przy takim piórze, ale musiałam się podzielić tą błyskotliwą myślą 😉\nNie ma sprawy 😉 Przyznam, wymalowało to uśmiech na mojej zakurzonej od smogu twarzy! 😉\nNatalia | Biegun Wschodni\nTaki był cel 🙂 Bo felieton taki dekadencki i jakoś tak zupełnie niepasujący do obrazu Krakowa, jaki znam. Ale spojrzenie ciekawe.\nMówiąc szczerze t nie rozumiem wpisów o tym jaki to Kraków jest niebezpieczny, jak to ludzie go nienawidzą. Trochę nad wyrost wydaje się to stwierdzenie.\nMieszkam w Krakowie od urodzenia ( mam jedynie 22 lata, więc niedużo czasu minęło od tego urodzenia 😛 ) i od 17 roku życia naprawdę często bywam na „mieście”, spędzało się czas w Jazz Rocku, Imbirze ( jak jeszcze istniał ), Towerze i wielu innych nie do końca kulturalnych miejscach. Jakoś nigdy mi się nic nie stało, a sytuacji niebezpiecznych było niewiele. Trzeba się oczywiście pilnować, ale to taki urok nocnego Krakowa, trochę ułańskiej fantazji i nieokiełznania.\nZgadzam się oczywiście z autorem w kwestiach naganiaczy czy to do klubów, czy do strip clubów, nie pasują zupełnie do klimatu Rynku i okolic. Trzeba jednak wziąć też poprawkę na to, że powstały niestety z racji turystyki „imprezowej” Anglików, Niemców, Hiszpan i obywateli innych krajów Europy Zachodniej – czysta odpowiedź podażą na popyt.\nNie zapominajmy jednak o lepszej części kawiarni i knajp na Rynku – stamtąd przecież wylewa si ten osławiony klimat Krakowa. Jest Piwnica pod Baranami, Nowa Prowincja i na przykład cafe Zakątek. Powstają różnego rodzaju knajpy z craftowym piwem, którego z racji na ceny wypić dużo się nie da ( czy też nie opłaca 😉 ).\nNie demonizujmy aż tak Krakowa! Ma swoje mankamenty, ale przyćmiewa je swoją oryginalnością, pięknem i urokiem.\nZgadzam się z autorem komentarza, że powstanie tych pewnych trendów, które, jak powyżej, średnio lubię, jest czystą odpowiedzią na potrzeby rynku turystycznego. Jednocześnie, w mieście, które dla turystów robi wiele, niewiele dzieje się w materii poprawy warunków mieszkańców. Miasta, które nie dbają o żywą tkankę, swoich mieszkańców, to szopki, skanseny dla przyjezdnych, miejsca nieautentyczne.\nChciałbym zaznaczyć, że nie demonizuję Krakowa, bo chyba na każdym kroku zaznaczam, że jako osoba stąd, nie wyobrażam sobie mieszkania w innym polskim mieście. Jedyne, co chciałem przekazać to pewne ostrzeżenie. Niech Kraków nie stanie się skansenem dla turystów, miastem bez prawdziwego życia w centrum, z bankowymi ulicami, kebabami i klubami. Pozdrawiam! 🙂\nNiestety sporo prawdy. Dla mnie osoby wychowanej na rynku, i brackiej szczególnie przykra obserwacja postępującej degrengolady centrum. Ale i tak kocham Kraków, i na szczęście jest tu nadal wiele wspaniałych miejsc.\nWitaj Bronisławie! Miło porozmawiać z przedstawicielem garstki z wewnątrz Plant 🙂 Też kiedyś nim byłem. I powiem Ci tak – wyobrażasz sobie, jak piękne byłoby centrum, gdyby nie było skansenem, tylko miejscem, gdzie każda kamienica ma swoich mieszkańców i życie wokół po prostu tętni! Odzyskiwanie centrum miast to trend w Europie Zachodniej i mam nadzieję, że kiedyś dotrze do Polski, w przeciwnym razie grozi nam to, co stało się w USA z „downtown”, czyli centrami miast, gdzie kiedyś tętniło życie a teraz tętni przestępczość. Pozdrawiam!\nCiekawe:) Umarłam ze śmiechu czytając krąg V:)\nA ten smog jeszcze bardziej odstrasza mnie od Krakowa;)\nKrąg V chyba wszystkich jakoś rozśmiesza! 🙂\nDo tej pory takie scenki jednoznacznie kojarzyły mi się z Azją, jak czytam, że w Polsce też się od naganiaczy opędzić nie można, tęskno mi mniej.\nCiekawostka – miałam tu u siebie na Jawie gości z Krakowa. Mi na co dzień wydaje się, że powietrze tu w mieście jest przesiąknięte smrodem i paskudnie zanieczyszczone spalinami od tych wszystkich motorów, trującym dymem z palenia śmieci na ulicach itepe.. Oni z zachwytem mówili, jaka tu widoczność dobra!\nP.S. W Tromso faktycznie oddycha się nieziemsko, potwierdzam, ale wystarczy przecież wpaść na polskie Pomorze! 🙂\nMi też kojarzyły się raczej z wszystkim innym a nie Krakowem, ale nie bez powodu mowa jest o „tajlandyzacji” Krakowa. A co do ciekawostki, w ogóle mnie to nie dziwi. Przeżyłem okrutne smogi w różnych krajach świata, ale do tej pory zwalił mnie z nóg (i to tak naprawdę zwalił), tylko jeden – ten w Teheranie.\nPrawie 20 lat temu próbowałam pokochać Kraków. Przez rok dawałam mu sposobność do pokochania mnie – dziewczyny z sudeckiego uzdrowiska do szaleństwa zakochanej w wyjątkowym Krakusie. Nigdy wcześniej ani później nie spotkało mnie w życiu tak wiele przykrych i niebezpiecznych sytuacji. W pewnym momencie poczułam, że to miasto mnie nie chce – toleruje mnie jedynie jako gościa. Teraz – z mojego ukochanego Wrocławia – przyjeżdżam do Krakowa jedynie na chwilkę, aby zapalić świeczkę na salwatorskim cmentrzu na grobie pewnego wyjątkowego Krakusa. I tak, choć Kraków ledwie mnie toleruje, noszę w sercu jego obraz.\nBardzo smutna historia, ale zapewne bardzo prawdziwa – Kraków potrafi w sobie rozkochać, i potrafi też odrzucić :/\nOprócz klubów go go brakuje jeszcze słynnych krakowskih melexiarzy którzy namawiaja na wycieczke po Krakowie, to o wiele większa plaga niz go-go\nIch w dużej mierze wyeliminowano z przestrzeni. Namawiają, ale nie czuć tego bardzo, są pochowani i jest ich mniej niż dawniej. A ma być jeszcze mniej, bo miasto się za nich wzięło. Kiedyś to była plaga, jak szarańcza!\nTak się za nich wzieli że Prezydent wprowadził martwy przepis który już został zniesiony a sprawa wraca do normy. Wieć w tym roku czeka nas kolejny ich wysyp.\njak brakuje jak sa, nawet przy -15 zapieprzaja tymi swoimi elektrycznymi wozidelkami\nW takim razie mam nadzieję, że wprowadzą takie regulacje, że zrobią z tym porządek. Nadal upieram się jednak przy tym, że jest lepiej, bo to, co było kilka lat wstecz, to był jakiś Bangladesz! Moim zdaniem większym problemem niż meleksy są w tej chwili te cholerne dostawy of 23 do 10:00 rano. Gdy idę przed 9:00 do biura to boję się, że mnie na Grodzkiej coś rozjedzie, taki ruch!\nhaha… mocno przerysowane, ale to bardzo dobry tekst 😉\nA kto powiedział, że nie musi być przerysowane? 🙂 Tak swoją drogą, to są same historie z mojego życia na Rynku, jakbym chciał opisać wszystkie, myślę, że powstałaby książka 🙂\n@Mikołaj – myślę, że kiedyś tak 🙂\nBoicie się Krakowa? W sensie centrum? Zapraszam na hute, wtedy wasze obawy przed okolicami rynku znikną jak ręką odjoł 🙂\nNie swiruj. Nie swiruj… Mieszkam tu od urodzenia, przereklamowane. Gorzej na prokocimiu i biezanowie 🙂\nNie świruj mieszkam na Prokocimiu od urodzenia, nie jest tak źle.\nAnonim numer 1 – nie ma się co dziwić, że ludzie boją się centrum Krakowa, skoro to tam jakiś szmaciarz zamordował gościa, który stanął w obronie dziewczyny. Kraków, miasto maczet polskich, w większości nawiązuje do centrum jednak. A poza centrum cóż, Wisła – Cracovia problem…\nwiesz nie wszystkie promotorki są takie srednie musisz tez zrozumiec ze kazdy ma swoje zycie i nie zawsze jest ono idealne wiec sa zmuszone do pracy w takim charakterze a kasa z tego jest naprawde sowita 😉\nAle ja nie oceniam tutaj promotorek! Wiem, one tylko wykonują tylko swoją robotę, ale są jednocześnie personifikacją tego problemu, jakim są te wszędobylskie kluby.\nPS: dziś po pracy znów mnie zapraszały, ale za to 3 godziny później, gdy przechodziłem z psem na spacer, jedna z nich zagadała na temat rasy i pytała, gdzie takiego można znaleźć. Ot, zwykła rozmowa z drugim człowiekiem.\nPrawdziwe i takie smutne. Pamiętam, jak cudownie wyglądało miasto jakieś 30 lat temu, natomiast współczesny Kraków po prostu mnie przeraża i czasami boję się, że za kilka lat utraci cały swój czar. Myślę, że winę ponoszą nie tylko niektórzy turyści, ale też część mieszkańców Krakowa.\nJa tutaj chyba nie ryzykowałbym zapędzania się w aż taką ocenę, gdyż 30 lat temu to najwyżej mogę pamiętać porodówkę w Narutowiczu, ale pamiętam już Kraków 20 lat temu i fakt, że Kazimierz to były slumsy. Naprawdę nie wiem, co było lepsze. Myślę, że teraz mogłoby być najlepiej, gdyby obywatele miasta naprawdę odebrali to miasto, zabrali je dla siebie, w swoje ręce. Wszystko sprowadza się do świadomego społeczeństwa obywatelskiego i do lokalnego patriotyzmu. Dla mnie idea Heimatu, małej ojczyzny, jest o wiele bardziej bliższa, niż jakiś narodowy patriotyzm, bo w podzielonych narodach wielkie patriotyzm z reguły prowadzi do wielkiego pieprznięcia, za przeproszeniem. Kraków i Małopolska to mój Heimat, w który wierzę i mam nadzieję, że w końcu znajdzie swój złoty środek dla dalszego rozwoju.\nNauczcie się drodzy czytelnicy głosować lub zwalczać rządy i mowa tu o szanownym panisku prezydencie Jacku Majchrowskim (nie wiem po co tu duże litery bo na żaden szacunek nie zasługuje, ale mniejsza z tym). To właśnie on doprowadził Kraków do stania się najbardziej popularnym „Burdelem Europy”. Życzę wytrwałości, może kiedyś znowu ujrzymy słońce rozświetlające czyste niebo nad Krakowem i jego zadowolonych mieszkańców.\nNie chcę iść za bardzo w rozmowy polityczne, bo wiadomo, w tych czasach dzielą jak nic innego, ale fakt – ja nawet nie pamiętam nazwisk innych prezydentów Krakowa oprócz tych z czasów Cesarstwa 😉 Prezydent Majchrowski jest niczym Król Krakowa i taki też nimb go otacza. Może warto, by w końcu do miasta weszła nowa krew, jednak jeśli w następnych wyborach na przeciw siebie stanie partia X i partia Y, i wszyscy wiedzą o kim tu mówię, to wiadomo, że znów wygra Król, bo gdzie dwóch się bije tam trzeci korzysta.\nJednak politycznie: Najciekawsze jest to, że kogo byś się nie zapytał, to on nie głosował na Majchrowskiego. Normalnie nikt. Nikt. Nikt na niego nie głosował. Zrób eksperyment, zapytaj 20 losowych znajomych/ludzi na ulicy.\nA jednak wygrał.\nSądzę, że kryje się za tym tzw. tajemnica poliszynela. Ale to już teoria spiskowa.\nKontrkandydatem dla majchrowskiego był Kracik ,były burmistrz Niepołomic, nikt nie patrzył na to ile i jak zmienił na lepsze Niepołomice.\nNiestety nie miał kolesiowatego poparcia łapówkarzy którym się marzą galerie handlowe nawet na środku Rynku gdyby to było możliwe.\nPrawda, prawda i jeszcze raz smutna prawda. Świetnie napisane!\nKapitalnie się czytało – jest moc. Ale mimo wszystko, i tak Kraków ma to „coś”.\nOczywiście, że ma 🙂 Dziękuję!\nJa się niestety brzydzę Krakowem (czasami-przez ludzi) ale i tez uwielbiam to miasto i jestem dumny z grodu Kraka . Chodzi mi przedewszystkim o bogate zaplecze kulturalne.. Jednakże ogromnie tez sie boje Krakowa niestety. Każdy powrot autobusem choc rzadki doprowadza mnie do szalu. Na przystanku czekając na nocny jakas grupka młodych szczyli usilowala sie dostać do jakiejs klatki. Szarpal coś niewiem. . Moze zapomnieli klucza ale dziwnie to wygladalo. Potem odeszli w nieznane. Pyty jechały i jakoś sie nie zainteresowały. Zawsze jakieś zakazane dziwne gęby jezdza autobusem. Przejście z przystanku do domu.. o zgrozoo. Tlumaczyc nie musze.. knajpy niebezpieczne. Niby wszędzie w wielkich miastach tak jest ale jednak tu… jakby wydajniej niestety ) i ogromnie boje Krakowa niestety. Każdy powrot autobusem z pracy ok 1 , 2 w nocy (gastronomia ) nie rzadko doprowadza mnie do szalu. Na przystanku czekając na nocny jakas grupka młodych szczyli usilowala sie dostać do jakiejs klatki. Szarpal coś zamkiem niewiem. . Kaptury na glowach.. Moze zapomnieli klucza ale dziwnie to wygladalo. Potem odeszli w nieznane. Policja jechała i jakoś sie nie zainteresowała przy ulicy Pawiej. Zawsze jakieś zakazane dziwne gęby jezdza autobusem. Przejście z przystanku do domu.. o zgrozoo. Tlumaczyc nie musze.. knajpy niebezpieczne. Niby wszędzie w wielkich miastach tak jest ale jednak tu… jakby niechlubnie wydajniej niestety….pracuję na Florianskiej. W…. barwnej meksykanskiej knajpie a ponoć Florianska najbardziej niebezpieczna nocami u lepiej nie szukac tam zbyt wiele w godzinach po późnej dobranocce… artykuł genialny. Gratuluję. Pozdrawiam 🙂\nCo zaszło w tym poście?\nNienawidzę tego miasta, a jestem urodzoną krakowianką, tu uczyłam się, tu studiowałam i po prostu … nienawidzę cię Krakowie. Wolę Wrocław !\nAż tak bardzo?\nKażde miasto ma kilka twarzy, i taką szpetną też.\nTo prawda. Są niestety też takie, które mają tylko szpetną twarz (nie mówię o Krakowie! 😉 )\nKarola Franieczek (@K_Franieczek)\nŚwietnie napisane. „Zgubiona żona” zmiotła wszystko.\nPozostaje tylko pytanie, czy jak się już w końcu do Krakowa wybiorę, to czy wrócę bez uszczerbku na ciele i umyśle. 😉\nDziękuję 🙂 Zgubiona żona to historia prawdziwa, nie mogę jej wymazać z pamięci. Myślę jednak, że gdy w końcu wybierzesz się do Krakowa, wrócisz z cudownymi wspomnieniami. Wiele zależy, moim zdaniem, od pogody oczywiście, bo inaczej odbiera się to miasto w styczniowe popołudnie, a inaczej w czerwcowy wieczór 🙂\nTypowe scenki z miasta, których na co dzień za bardzo nie chcemy zauważać.\nI chyba też cecha charakterystyczna centrów miast, bo im dalej tym bardziej można o tym zapomnieć 😉\nJa się założę, że wielu znajomych, którzy mieszkają dalej od centrum, pomyśli, że mnie, delikatnie ujmując, coś w głowę walnęło. Ale kilka lat mieszkania na tej słynnej Szewskiej (na szczęście od dwóch lat już poza) zrobiły mojej głowie wyłom, którego nie da się załatać 😉 Nigdy nie zapomnę, lecę na spotkanie z Szewskiej na Floriańską, czas przelotu: 5 minut, ilość zaproszeń do go-go: siedem. Dalej od centrum jest spokojnie. Obecnie mieszkam kilometr od Rynku, na Salwatorze, jednej z najprzyjemniejszych sypialni w centrum miasta i generalnie życie po 19 tutaj zamiera. Pozostają jedynie psy na spacerach i ich zmarznięci właściciele 🙂\nW punkt Panie Marcinie, w punkt 😉\n„Hello – zagaduje przeciętnej urody promotorka – maybe a strip club, gogo? – kiedyś były ładniejsze, ale te ładne znalazły sobie normalną pracę. Potem przyszły jeszcze Ukrainki, gdy ruszyła do Polski fala ukraińskiej imigracji. Postały trochę na Grodzkiej, wymuszonym uśmiechem i tymi swoimi pięknymi, dużymi oczyma, ściągnęły klientów w zasadzkę, ale i one znalazły normalną pracę. ”\ntwoja mentalnosc jest buracka, nie „cesarska”.\nDziękuję za opinię. Zdecydowanie cesarzem Krakowa nie jestem.\ncesarskie dal w cudzyslow\nPrawda w oczy kole? To widocznie moja też jest buracka i wszystkich moich znajomych. Twarzą krakowskiego rynku są pijackie knajpy, sexshopy i kluby gogo… ciężko uświadczyć coś jeszcze, miejsca normalniejsze, dla ludzi, a nie oblechów. Tj przykre, trzeba znać Kraków, żeby skorzystać z przyjemnych miejsc w rynku, ale te przyjemne już nie są jego twarzą, a tylko jego duszą głęboko schowaną, którą ciężko odkryć.\nA promotorki nocnych klubów wzbudzają niesmak w całym moim środowisku, a jest ono bogate w różne charaktery i każdy ma ich dosyć.\n@Akao – wygląda na to, że promotorski zostały w ostatnim czasie zastąpione promotorami. Nie wiem, co jest gorsze.\nDobrze, że mieszkam w Warszawie…\nDobrze, że mieszkam w Krakowie… 🙂\nPS: Najbardziej lubię w Warszawie weekendy. Wiesz dlaczego? Bo wszyscy z Warszawy wyjechali do Krakowa – hotele tanie, można przyjechać, odpocząć od zabytkowych budynków i napatrzyć się na wielki świat 🙂\nOjjj, to musisz chyba jeszcze raz przyjechać, zobaczyć tych „wszystkich, którzy wyjechali” 🙂\nDzięki za tekst, mocna inspiracja do napisania o nocnej Warszawie.\n@kjube – szczerze mówiąc, ja tam Warszawę bardzo lubię i cenię. Lubię w niej od czasu do czasu bywać, dla odświeżenia umysłu. Przespać się na jakimś 30 piętrze (bo u nas tylu nie ma!), popatrzeć na zabiegane miasto, zjeść w dobrej restauracji, spotkać super ludzi. Ale mieszkać bym nie mógł 🙂 Po prostu, krakowska rzecz genetyczna 😉\nRozumiem Twoje podejście – ja nie dałbym rady mieszkać w Krakowie zupełnie 🙂\nW Warszawie to dopiero się dzieje. Wracając z nadbałtyckiego tripa nockę musiałem przeczekać w okolicach Stacji Metra Wilanowska. To, co się tam działo przeraża. Jakaś menelowania, w której całą noc gruba ukraińska czy rosyjska biba się dbywała. Pełno Ukraińców, bitki, itp. Dziękuję Warszawo. Wolę Kraków 🙂\nJa za to ostatnio czekałem na Lux Express z W-wy do Krakowa na stacji Metro Marymont, i szczerze, nie wiem nawet gdzie na mapie stolicy to było, ale nie działo się tam kompletnie nic. Jakby miasto wymarło 🙂\nNic dodać, nic ująć (mieszkam kilometr od rynku wiec widzę to na codzień). Oczywiście wymienione te „złe” cechy Krakowa. Napisz o tych za które kochasz to miasto. Pozdrawiam\nTo też będzie, jakoś tak podskórnie czuję, że przyszedł czas na serię krakowską 🙂 Pozdrawiam!\nHej Marcin 🙂 świetny wpis! znamy, znamy, niektóre przemyślenia podobne… Ale zapisujemy się z Tobą na to zwiedzanie, które obiecałeś Kamili 🙂 Przy najbliższej możliwej okazji 🙂 Pozdrawiam z wietrznego i nasiąkniętego jodem Trójmiasta! 🙂\nHej Kasia, dziękuję! 🙂 W takim razie muszę zdecydowanie pomyśleć o jakimś dniu na wycieczkę dla znajomych zainteresowanych takim zwiedzaniem! Ale wiadomo, najfajniej jest wiosną i latem, więc wtedy najlepiej! Zapraszam oczywiście i pozdrawiam z nasiąkniętego drobinkami smogu Krakowa 🙂\nDziękujemy, na pewno skorzystamy 🙂 Może po Cieszynie? 🙂 stamtąd to już do Krakowa dla nas „rzut beretem”. Ale tak tylko piszę, bez zaglądania w kalendarz, za co mnie Maciek pewnie przechrzci 😛\ni już wiesz teraz dlaczego tak mi ciężko do Krakowa się wybrać. Nie takie miasto pokochałam ze 20 lat temu, nie takie pamiętam i nie takie chcę widzieć… ale w końcu przyjadę choćby na szybkie piwo 😉\nNiby tak, ale wiesz, masz ten komfort, że oprowadziłbym Cię po tym mieście ja, a co za tym idzie w ogóle byś Rynku nie widziała, bo są tu inne równie ciekawe miejsca. Nawet industrial i street art jest! 🙂\nale ja nie potrzebuję oprowadzania, ja Kraków doskonale znam, mam tam bliską bardzo rodzine i ogrom przyjaciół (sto lat przed blogowaniem ;)). Chodzi mi o całokształt, co się z tak fantastycznym miastem porobiło. i to w sumie w tak krótkim czasie…\nA to chyba, że tak. Nie wiedziałem o krakowskiej rodzinie i znajomych. Trudno mi ocenić, co się porobiło z Krakowem, bo ogólnie nie jest źle, ale wiem, że czasami wraz z postępem, miejsca tracą swoja „duszę”. Z drugiej strony dusza bez postępu pchnęłaby Kraków w jakąś niszę co najwyżej, a tak stał się on jedną z Top Destinations. Trudny i długi temat… idealnie na rozmowę przy piwie! 🙂\nFakt, ostatnie -20-15 lat to już nie to. Niby wszystko ładniejsze, dopucowane ale jakoś tak wolałam ten stary Kraków gdzie na wet przy rynku mieszkali jeszcze ludzie, Kazimierz był obdrapany a Planty nie tak czyste. No i Smok stał pod Wawelem a nie ten z „g” wisiał nad miastem i dusił tak niemiłosiernie alergików i astmatyków. Zresztą co tu kryć, Kraków zawsze miał dwa oblicza to tubylcze – do bólu „naturalne” i pocztówkowe. Do starego jednak mam sentyment a ten współczesny…no cóż…teraz patrzę na niego już perspektywy gościa nie tubylca.\nMarcin – świetnie napisane 🙂\nA ja przyznam szczerze, że nie wiem co wolę. Pamiętam Kazimierz z dzieciństwa – cegły spadały mi na głowę a w kamienicach mieszkał absolutny „element”. Kazimierz był jak slamsy Krakowa. Na Rynku owszem, ludzie mieszkali, ale też bardzo często, wchodząc w bramy, można było nieźle oberwać. Z drugiej strony mieszkali tam też naprawdę niesamowici ludzie. Moim zdaniem miasto poszło po prostu najłatwiejszą drogą historycznego skansenu bez pomysłu na centrum, na tą najpiękniejszą tkankę miasta. Dziękuję i pozdrawiam! 🙂\nWitam. Mieszkam w centrum Krakowa i cieszę się,że nie tylko ja zaobserwowałem „piekielne kręgi”. Dobrze napisane,ale może dla odmiany poszukać „kręgów zbliżonych do anielskich” :).Pozdrawiam.\nCześć Fabian, taki jest też plan, na anioły i inne dobre rzeczy, też przyjdzie czas. Ale zima, smog, szaro, buro, to i o złych rzeczach pisze się jakby łatwiej 😉 Pozdrawiam!\nZajebisty wpis! Niektóre opisy mogą się wydawać…absurdalne, ale mega prawdziwe. I kiedy wlokę się o 5 rano do pracy myśląc, że przegrałam życie, to widzę całe to pobojowisko i stwierdzam, że chyba nie jest ze mną aż tak źle…\nMiałam się wybrać do Norwegii, ale mnie nastraszyłeś z tym przepowietrzeniem ;p\nAle spokojnie, byłem i w Norwegii i na Arktyce i na Islandii, i przeżyłem 😉 choć czasami musiałem się położyć pod rurą wydechową 😉\nHahaha. Świetny tekst. Ja też z tych co kochaja i nienawidzą. Z tym, że ostatnio częściej to drugie. Czekam na anielski wpis.\nDziękuję 🙂 A wpis, jak się pojawi, oczywiście dam znać! 🙂\nPoniosło Nas (@ponioslonas)\nMyślę, że każde miasto ma takie swoje piekiełka, takie czasy. Z drugiej strony, dobrze że jeszcze nie wszyscy traktują to jako normalny stan rzeczy:-). Z Krakowa nie jestem, ale jako kibic piłkarski pewnie mógłbym wspomnieć o jeszcze jednym piekiełku… Tak poza tym gratuluję kolejnego dobrego tekstu – super się to czyta:-).\nDziękuję bardzo 🙂 Co do piekiełek, wiele osób macha na to ręką, bo po prostu tego jakoś nie zauważa, często ich to po prostu nie dotyczy. Ale siedząc w branży turystycznej nie da się tego nie zauważać.\nfajnie się czytało ale oczywiście obraz jest wykrzywiony i przerysowany .. pewnie podobny można by napisać o Barcelonie czy Pradze .. zależy ile ktoś się napije i gdzie chodzi :^) .. no i kto w dzisiejszych czasach wymienia w kantorze jak ma bankomaty wszędzie .. a nawet Amerykańscy turyści wiedzą co jest taksometr i czytają Lonely Planet :^))) … no a zanieczyszczenie jest głównie w zimie i nie jest domeną tylko Krakowa ale to dzięki pazernemu lobby węglowemu i beznadziejnych władz jednych po drugich, których to lobby węglowe szantażuje różnymi sposobami … ale ja i tak kocham Kraków bo wiem gdzie szukać jego magicznych miejsc no i jest ‚prawie’ mój :^)\nPewnie, że takie obrazki mozna znaleźć wszędzie indziej na świecie. Nie zmienia to faktu, że nie należy przechodzić obok nich obojętnie, bagatelizować. Marcin, świetny tekst!\n@Karol – dzięki!\n@peregrino – oczywiście, że jest to obraz przerysowany może odrobinę, taka konwencja. I tak, można to napisać o wielu miastach na świecie, co nie zmienia faktu, że to są historie prawdziwe i powtarzające. To moje miasto, które bardzo lubię i cenię, i jak każdy Krakus, ciarki mnie przechodzą na myśl o przeprowadzeniu się np. do Warszawy, co nie umniejsza temu, że problemów w tym mieście mamy sporo i czasami, podobnie jak o dobrych rzeczach, warto też napisać o rzeczach złych. Pozdrawiam 🙂\nrozumiem żartobliwą konwencję :^) .. oczywiście, że takie sytuacje mają miejsce w turystycznych miastach nie tylko nad Wisełką :^) … ale prawdę mówiąc odwiedzajac Kraków za każdym razem kiedy jestem w Polsce jakoś nie jestem nagabywany na ‚goł goł’ czy takie tam (a nie sposób się było odpędzić np w Rydze czy Buenos Aires ) .. może dlatego, że ja wolę Bracką od Grodzkiej … moim skromnym zdaniem nie ma co rozdzierać szat .. Kraków jest często w pierwszej 10 miast Europy do zobaczenia publkowanych w NYT choćby … inne miasta mogą pozazdrościć .. ja akurat bardzo lubię i Kraków i Waw każde z nich na inny sposób :^) ..i już wyglądam kiedy odwiedzę jak tylko będę mógł . Pozdrowienia!\nAle żeby nie było – ja naprawdę, przez większość roku, bardzo lubię to miasto. Ono jest moje, kocham je i czasami jednocześnie nienawidzę. Zapewniam jednak, że będzie także o tym co dobre, fajne i miłe, ale to w dalszych odcinkach krakowskiej serii! 🙂 Pozdrawiam! PS: a daleko masz do Krakowa teraz?\n:^) dokładnie 9,179 km od Rynku … ale od niedawna mam też swój adres w Krakowie czyli może 1 km od Rynku :^) .. chciałbym w tym roku zobaczyć ten nowy terminal na Balicach i dojazd pociągiem z Głównego\nNo to kawałek od Rynku 😉\nTak a propos – nowy terminal jest ok, ale nadal go rozbudowują, co znaczy, że nie jest to jeszcze miejsce kompletne według jakichkolwiek standardów. Nadawania bagażu odbywa się w starej części lotniska, do której idzie się otwartym przejściem „przez pole” 😉 i nie wygląda to jakoś bosko. Postęp jednak jest i to duży, szczególnie szybkie proste przejście do kolejki do centrum, która nie jest już droga. Jest dobrze!\nJest taki Kraków! Żałosny, blichtrowy, pijacki i wewnętrznie pusty. Jest lub bywa…. Zależy czego szukasz.\nZnajdziesz też inne. Ten po galicyjsku mieszczański, lajkonikowo-kawiarniany, co bajgle od obwarzanków niezmiennie odróżnia.\nJest profesorsko usztywniony tytułami, publikacjami i woluminami słów ważnych i ważkich.\nJest poetyczno-artystowski, zapatrzony w siebie.\nJest codzienny, zabiegany, zapracowany, który tamtych nie zna, nie widzi, nie czuje.\nCzego szukasz – znajdziesz. Bo to miasto wielkie, europejskie, żywe i kolorowe: bywa uciążliwe, bywa euforyczne. I choćbyś świat przemierzył, drugiego nie ma.\nTo prawda, Kraków to miasto, gdzie znajdziesz, co chcesz. Pisząc ten tekst akurat jednak nie szukałem. To mnie znalazło i kazało mi napisać, co napisałem 😉\nPS: kocham to miasto miłością toksyczną! 🙂\nNie wiem jak to jest z tymi „paniami” które zaczepiają pod lokalami, ale widocznie kompletnie nie wyglądam na tego rodzaju klienta, bo nigdy jeszcze nie byłem przez nie zaczepiony. Teraz zastanawiam się czy to dobrze czy źle 🙂\nHmm, to ciekawe. Ja i większość moich kolegów, stajemy już na głowie. Ja np. latem, codziennie, wychodząc z pracy o 17:00, byłem zapraszamy do lokalu. I nieważne, że mijałem się z tymi dziewczynami kilka razy dzienni, dziesiątki razy w miesiącu… Ale cóż, nie dałem się skusić 🙂\nAle wiesz Łukasz… jak człowiek idzie z siatami zakupów to działa, wtedy nie podchodzą. Na przykład wystarczy nieść chleb z piekarni, albo zakupy z Almy/Lidla/Cokolwiek, i wtedy odpuszczają. Jeszcze jest zasada, że nie odpuszczają, jak jesteś w garniaku 🙂\nSiaty to nie dla mnie, ale pewnie polar lub sweter puchowy równie skutecznie odstrasza 🙂\nTurystyczny koszmar mojego miasta ☺ brakuje tylko wieczorów kawalerskich brytyjskich gentlemanów. Ale Krakowa nie da się nie lubić, mimo wszystko…\nNie pisałem o nich, bo to się jakoś skończyło. W porównaniu do kilku lat wstecz, jakoś tego zupełnie nie widać. Wiem, że przenieśli się do Budapesztu kiedyś, potem do Rygi, a teraz sam już nie wiem, gdzie jest ich zagłębie 🙂\nTropiMy Przygody (@TropimyPrzygody)\nZ tego, co zdążyłam zaobserwować jeszcze przed wyjazdem, to chyba przenoszą się do Wrocławia…\nCałkiem możliwe. Pamiętam, że do WRO też dotarła ta Ryanaowa fala! 🙂\nCóż, smog okazał się nie do przeskoczenia. Nawet na bani 😊\nLa Valletta wyobraź sobie 🙂\nDotarło to też do La Velletty? Wow, a tak spokojnie tam było, gdy tam kiedyś przebywałem.\nPrzeczytałem Twój wpis o Valetcie i po prostu nie byliście w imprezowej dzielnicy. Impreza trwała tam dzień i noc, pamiętam że lał deszcz i WSZĘDZIE byli pijani Anglicy 🙂\nMoże się już tak masowo nie żenią 😉 a wracając do tekstu – te kręgi piekielne są nie tylko krakowskie, niestety. A co do smogu – w czasie romantycznego weekendu trzeba sobie odpuścić oddychanie 😉\n@kjube – to dobrze, że tam nie trafiliśmy. Mam przez to bardzo dobre wspomnienia 🙂\n@Magda – w Krakowie w ogóle czasami można sobie odpuścić oddychanie na rzecz innych, bardziej przyjemnych czynności 😉\nKrąg V powalił. Na bank zapamiętają tripa do Krakowa 🙂\nRomantyczny city break w Krakowie… 😀 Choć wiesz, ja w ich wieku to pewnie po powrocie bym z tego uczynił mają social story, żeby się znajomi pośmiali 😉\n„Ale w knajpie dorożkarskiej,\n— Póki dorożka dorożką,\nchćby nie wiem jaka biedna:\nZACZAROWANY KOŃ. ”\nAllegro furioso alla polacca 🙂\nOdpowiedz na „Marcin Wesołowski”\tAnuluj pisanie odpowiedzi


12 06.2021 wieczorne Marian - GDY ZIARNO BOŻEGO SŁOWA WPADŁO W DOBRĄ ZIEMIĘ - Jan 14:23\n12 06.2021 wieczorne Marian - GDY ZIARNO BOŻEGO SŁOWA WPADŁO W DOBRĄ ZIEMIĘ\nGDY ZIARNO BOŻEGO SŁOWA WPADŁO W DOBRĄ ZIEMIĘ\n12 06.2021 wieczorne Marian\nEwangelia Łukasza 8, 8.15: „A jeszcze inne padło na ziemię dobrą i, gdy wzrosło, wydało plon stokrotny. To mówiąc, wołał: Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha.” „A to, które padło na dobrą ziemię, oznacza tych, którzy szczerym i dobrym sercem usłyszawszy słowo, zachowują je i w wytrwałości wydają owoc.” Przeczytam jeszcze to samo z grecko – polskiej: „To zaś w dobrą ziemię, ci są, którzy w sercu pięknym” co znaczy zgodnym z celem, dla którego istnieje „i dobrym, usłyszawszy słowo, zatrzymują i owoc przynoszą w wytrwałości”. A więc serce nasze musi wrócić do tego stanu, w jakim być powinno przed Obliczem Bożym, gdyż ono jest dla Boga bardzo ważnym, i żeby Boża praca mogła prawidłowo przebiegać, to serce musi działać zgodnie z celem, dla którego zostało uczynione; dam im nowe serce. A więc to nowe serce potrzebuje każdy, który jest tą czwartą glebą. Jeśli nie ma serca, które funkcjonuje zgodnie z przeznaczeniem, to nadal nie umie zachować tego, co jest mówione, nie umie poddać się temu, co jest mówione i nie umie wśród doświadczeń wytrwać z tym Słowem. A więc stan serca, stan tych, którzy właśnie takim gotowym sercem zachowują to Słowo; tu szczerym jest użyte. Musimy mieć takie serce, które słysząc Słowo, będzie w stanie zatrzymać je, nie wypuścić, nie zapomnieć. Jezus mówi, że z obfitości serca mówią usta, a więc potrzebujemy serce, które będzie gotowe zachować prawdę Bożą, żeby ta prawda zaczęła pojawiać się na zewnątrz i w codziennym życiu. Więc bardzo ważnym to jest. Żeby owocować potrzebne jest mieć serce, które jest według serca Bożego, które jest w stanie zatrzymać to wspaniałe Boże Słowo, jako chwalebne Słowa Boga, jako klejnoty, które powodują, że człowiek doznaje, że jest bogatym, że staje się bogatym dzięki Słowu, które napełnia jego, czy jej serce. Słowo Boże mówi, że jesteśmy jak ten garnek gliniany, ale w garnku został umieszczony skarb. Żeby skarb mógł być umieszczony, to ten garnek musi być przygotowany na umieszczenie tego skarbu, musi być czysty, musi być otwarty na to, żeby słuchając Słowo, zachowywać je.\nEwangelia Jana 1,14: „A Słowo ciałem się stało i zamieszkało wśród nas, i ujrzeliśmy chwałę jego, chwałę, jaką ma jedyny Syn od Ojca, pełne łaski i prawdy.” A więc mamy Słowo, które stało się ciałem i zamieszkało między nami. Ale ono było między ludźmi, ale jeszcze nie było w ludziach. Ludzie nie mieli gotowego serca, żeby Słowo mogło w nich zamieszkać. A więc potrzebne jest serce, które będzie gotowe, aby to Słowo, które zamieszkało między ludźmi, mogło zamieszkać w człowieku. List do Kolosan 3,16: „Słowo Chrystusowe niech mieszka w was obficie; we wszelkiej mądrości nauczajcie i napominajcie jedni drugich przez psalmy, hymny, pieśni duchowne, wdzięcznie śpiewając Bogu w sercach waszych;” Czytamy tu, żeby Słowo Chrystusowe mieszkało w nas obficie i również dowiadujemy się, że i Ten, który wypowiada te Słowa, aby też mieszkał w sercach naszych. To jest bardzo ważne, żeby tak koniecznie było. Wtedy człowiek staje się innym człowiekiem. Sposób funkcjonowania człowieka zmienia się, to już nie jest tak, że człowiek pozwala sobie na to, żeby zachowywać jakieś swoje stare rzeczy, tylko ten człowiek jest zdeterminowany. Pamiętacie swoją determinację, żeby usunąć wszystko, co przeszkadza. Wszystko co Słowo nazywa złem, człowiek zaczyna usuwać, bo zaczyna to działać, pracować. To nie jest gleba, która ma skończyć przekleństwem, ta która wydaje ciernie i osty, przeklęta jest, jak mówi Słowo Boże; to nie ma być ta gleba. To ma być ta gleba, która jest obdarzona, na którą łaskawie spoglądają oczy Boga, która owocuje dla Boga trzydziestu, sześćdziesięciu, stokrotnym plonem, a więc owocuje. I żeby tak było, to Słowo Boże musi mieszkać obficie w sercu naszym i Ten, który je wypowiada.\nList do Efezjan 3,14-19: „Dlatego zginam kolana moje przed Ojcem, od którego wszelkie ojcostwo na niebie i na ziemi bierze swoje imię, by sprawił według bogactwa chwały swojej, żebyście byli przez Ducha jego mocą utwierdzeni w wewnętrznym człowieku, żeby Chrystus przez wiarę zamieszkał w sercach waszych, a wy, wkorzenieni i ugruntowani w miłości, zdołali pojąć ze wszystkimi świętymi, jaka jest szerokość i długość, i wysokość, i głębokość, i mogli poznać miłość Chrystusową, która przewyższa wszelkie poznanie, abyście zostali wypełnieni całkowicie pełnią Bożą.” Mówimy o rzeczywistości. To nie są opowieści bajkowe, to nie są opowieści biblijne, które nie pasują do życia na ziemi, to jest rzeczywista prawda czwartej gleby. Dlatego apostoł mówi do tych ludzi, którzy uwierzyli, że On się modli, żeby przez tą wiarę, którą oni mają, Chrystus zamieszkał w ich sercach, a oni, żeby byli wkorzenieni w Nim, żeby oni byli zwycięzcami, aby oni zaczęli owocować dzięki Chrystusowi. A więc jest to kolejna konieczna rzecz w tych, którzy należą do czwartej gleby, żeby oni byli otwarci, gotowi na to, żeby Boże działanie w nich mogło się dokonywać, tak jak dokonywało się, kiedy Jezus Chrystus chodził w ciele po ziemi. Większość wierzących ludzi w ogóle o tym nie myśli. Uważają, że skoro uwierzyli, to już jest to wszystko, co było najważniejsze. Podczas gdy wiara jest początkiem i człowiek potrzebuje wiary do dalszych kroków. Tak jak Mojżesz uznał hańbę Chrystusową za drogocenniejszy skarb, niż te wszystkie skarby Egiptu. On przez wiarę to zobaczył i wiarą to przyjął, i dlatego Egipt stał się dla niego niewiele warty. I to samo dzieje się w człowieku, który doznaje tego, i wtedy Chrystus przewyższa wszystko, co ma do zaoferowania ten świat, wszystko, dokładnie wszystko. Człowiek może korzystać z tego, ale serca nigdy z tym nie połączy. Używa jakby nie używał, kosztuje, jakby nie kosztował. Jest wolnym człowiekiem, bo wszystkim jest Chrystus. To jest człowiek nowego serca, w którym to się dzieje.\nW Ewangelii Jana 6, 56: „Kto spożywa ciało moje” - to znaczy, to się musi dostać do środka. „Kto spożywa ciało moje i pije krew moją, we mnie mieszka, a Ja w nim.” Następuje to połączenie, o którym mówił Jezus. A więc jeżeli karmimy się Jezusem Chrystusem i pijemy Jego krew, jako oczyszczenie nas od wszelkiego naszego grzechu, mieszkamy w Chrystusie, a On mieszka w nas. A więc tak musi się stać. Bez tego, Jezus powiedział, nie ma żywota wiecznego. Kto się karmi Nim i pije krew Jego, ma żywot wieczny, a kto tego nie robi, nie ma żywota wiecznego. A więc Chrystus musi koniecznie napełnić człowieka tym, kim jest i wszystkim, co On nam przyniósł. Dlatego chrześcijaństwo, które wygrywa, to jest chrześcijaństwo, które doznaje tego, co tu jest dokładnie napisane. Nawet czasami człowiek może nie umieć tego tutaj w ten sposób zobrazować, ale to się dzieje, bo dostaje wiarę, serce, doznaje śmiałości, żeby oczyszczać się, usuwać wszystko, co nie pasuje do Jezusa, doznaje śmiałości, żeby przyjmować to, co jest piękne, i coraz bardziej doświadcza, że zostaje zamieszkały przez Chrystusa Jezusa. Codziennie karmi się, żyje dzięki Jezusowi Chrystusowi, oczyszcza się w Jego krwi i to życie cały czas rozwija się, zaczyna wydawać owoc. A później człowiek może to wytłumaczyć, ale to dzieje się już nawet wtedy, kiedy człowiek nie umie jeszcze tego wytłumaczyć, bo to jest kolej rzeczy, która dokonuje się przy tym zbawczym działaniu Pana naszego Jezusa Chrystusa. Wszyscy wiemy o czym ja mówię, bo wszyscy musieliśmy tego doświadczyć. Będąc czwartą glebą jest nie możliwe, żeby tego nie znać. To jest normalną rzeczą, że człowiek wie o czym jest mowa, bo sam, czy sama osobiście tego doświadczyłaś, czy doświadczyłeś. Tak to się zawsze dzieje, w ten sposób to się dzieje. Nie inaczej, nie, że człowiek kieruje Jezusem, tylko Jezus kieruje człowiekiem i zawsze się tak dzieje. Nie, że człowiek wyznacza Jezusowi co ma robić, tylko zawsze Jezus wyznacza człowiekowi, a człowiek jest gotowy, żeby wykonać to, co mówi Jezus, nawet kiedy kosztuje go to wszystko. Bo to przychodzi z połączenia. To kim jest Jezus, zaczyna napełniać człowieka i człowiek zaczyna mieszkać w tym Chrystusie poprzez oczyszczenie, poprzez świętość Chrystusową. I zaczyna się ta jedność, o której Jezus mówił, o którą się modlił. Tak też Duch Święty prowadzi w tym kierunku.\nJeszcze z Ewangelii Jana 14, 2: „W domu Ojca mego wiele jest mieszkań; gdyby było inaczej, byłbym wam powiedział. Idę przygotować wam miejsce.” Wiemy, że my mamy być mieszkaniem dla Ojca i Syna. Jezus mówi nie to, że w domu Ojca będzie wiele mieszkań i tam Wiśniewski będzie mieszkał na ulicy Złotej, pod nr 16, Kowalski na ulicy Złotej pod nr 35. To nie o to chodzi. Tu chodzi o to, że my jesteśmy tu na ziemi mieszkaniem i Jezus mówi, że w domu Ojca jest pełno miejsca dla mieszkań, aby nas stąd wziąć. Jak my tu jesteśmy mieszkaniem dla Ojca i Syna, to tam jest miejsce dla nas właśnie w domu Ojca gotowe, abyśmy mogli tam trafić. A więc Jezus mówi o tym, że kto jest zamieszkały przez Ojca i przez Niego, ten ma pewne miejsce tam w niebie. Może od razu Jan 14,23, przeczytam z grecko-polskiej: „Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Jeśli ktoś będzie miłować Mnie, Słowa Mego strzec będzie i Ojciec Mój miłować będzie go i do niego przyjdziemy i mieszkanie u, lub z niego, albo w nim uczynimy. Do niego przyjdziemy i mieszkanie u niego uczynimy.” Kto miłuje, przestrzega przykazań; posłuszeństwo.\nCzasy będą coraz gorsze i ludziom coraz trudniej będzie być posłusznymi Panu Jezusowi, a więc coraz więcej ludzi będzie się zatrzymywało w rozwoju i ich własne egoistyczne działania będą zaduszały ich chrześcijaństwo, i do pełnego rozwoju nie dojdą. Człowiek musi być uwolniony od wszystkiego, żeby wejść w przykazania Chrystusa i żyć w ten sposób, żeby Bóg Ojciec wraz z Synem uczynili z tego z tego człowieka Swoje mieszkanie. Rozumiemy co to znaczy? Święty Ojciec i Święty Jego Syn mogą mieszkać tylko w świętym mieszkaniu. To nie jest tak, że ludzie mówią: Zapraszam Cię, Panie Jezu, i Jezus zaraz biegiem biegnie, i zamieszkuje w człowieku, i człowiek mówi: Ja zaprosiłem Jezusa, On we mnie mieszka. A jak żyjesz? No żyję w grzechu, w bałaganie, w brudach. Ale Jezus w nim „mieszka”, bo on Go zaprosił. To niech go zaprosi ktoś do jakiej nory i pewno on tam też od razu będzie mieszkał, bo przecież jak go zaprosili, to tam pójdzie. Człowiek by sam nie poszedł, ale mniema, że Jezus przychodzi do miejsca, które jest pełne grzechu, i żeby pomieszkać tam sobie wśród pożądliwości, pychy życia, dumy, samozadowolenia. Nie, tak nie ma. Ojciec z Synem poprzez Ducha Świętego przygotowują Sobie mieszkanie.\nJa wiem jak to się dzieje. Każdy z nas też powinien wiedzieć jak to się dzieje, jak to mieszkanie jest przygotowywane. Sam, czy sama doświadczasz, jak Pan cię oczyszcza, jak wyprowadza cię z tego i z tego. I później doświadczasz, że w sumie zostało ci tylko dobro. Masz już owoc Ducha, masz cierpliwość, masz łagodność, masz miłość, masz wytrwałość, wszystko już to masz. To jest mieszkanie, to jest mieszkanie godne Boga. Można to stracić, można stracić to przez głupotę, przez to, że człowiek uwikła się w jakieś grzechy, zacznie znowu wracać do jakichś starych rzeczy i można to stracić, ale po co, skoro jest to tak piękne, tak cudowne i czyste? A więc o tym Jezus tutaj mówi, o takich ludziach, w których On może mieszkać wraz z Ojcem.\nCzłowiek, który szuka Pana, potrzebuje Pana, lgnie do Pana, ciągnie go do Pana, to jest najlepszy czas, żeby dowiadywać się, co jest miłe Jezusowi, a czego On nienawidzi i poddawać się temu. To jest najlepszy czas, nie oglądając się w ogóle na ludzi, nie ma znaczenia jak inni ludzie żyją. My chcemy, aby Ojciec z Synem mieszkali w nas w taki sposób jak chce Bóg. Stąd to Słowo: Jak miecz obosieczny, stąd to Słowo: Jak młot kruszący, rozbijający te wszystkie opoki ludzkie, te wszystkie skały ludzkiego mniemania, czy cokolwiek innego, żeby usunąć to wszystko, i żeby było miejsce tylko dla Boga, tylko dla Jego chwały.\nList do Efezjan 2, 20-22: „zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, którego kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus, na którym cała budowa mocno spojona rośnie w przybytek święty w Panu, na którym i wy się wespół budujecie na mieszkanie Boże w Duchu.” Tak jak Paweł w Liście do Rzymian pisze: Nie w ciele już, a w Duchu. Już nie chodzimy w sile ciała, lecz w mocy Ducha. A więc przygotowywani na mieszkanie dla Boga, to jest najlepsze doświadczenie tej czwartej gleby, być zamieszkałymi przez Boga. Nie ma nic drogocenniejszego tu na tej ziemi jak to, żeby być mieszkaniem dla Boga, które On Sobie Sam przygotował przez działanie Swego Syna, który umarł na krzyżu, aby nas oczyścić, uwolnić, przez śmierć wraz z Nim na krzyżu, żeby później Duch Święty pomógł nam uporządkować to wszystko. Pamiętacie, jak nawróciliśmy się, jak własnymi rękoma żeśmy te wszystkie bałwany zbierali i wyrzucali na śmietnik, spalali, niszczyli. To jest właśnie zewnętrznie, a potem też i wewnętrznie wszystko to zostaje usuwane, aby Bóg mógł swobodnie mieszkać w nas.\n2Tymoteusza 1,13.14: „Wzoruj się na zdrowej nauce, którą usłyszałeś ode mnie, żyjąc w wierze i miłości, która jest w Chrystusie Jezusie; tego, co ci dobrego powierzono, strzeż przez Ducha Świętego, który mieszka w nas.” Człowiek nie może pozostać, rozumiecie, gdy mieszkanie jest przygotowywane i jest wystrojone, gotowe, a nie będzie zamieszkałe, wtedy demony wracają i stan człowieka jest gorszy niż był poprzednio. Musi nastąpić zamieszkanie, musi być to. Tak samo, kiedy Bóg wszedł do świątyni, którą Salomon zbudował, to było widoczne, że tam już siła człowieka nie działa, działa Bóg; ludzie nie potrafili tam ustać. A więc mamy piękne doświadczenie tego, że już nie jesteśmy puści, takie puste życie, pusty człowiek, taki pustostan, tylko zamieszkali, otoczeni opieką, troską, staraniem, abyśmy mogli przejść przez te ziemskie doświadczenia. Ten, który jest w nas, jest większy od tego, który jest w świecie, a więc dla nas to jest bardzo ważne. I tak samo, jeśli Pan domu nie ustrzeże, na próżno trudzi się stróż, a jeśli Pan domu nie zbuduje, na próżno trudzi się budowniczy. A więc chwała Bogu, Ten, który zaczął, ma moc też dokończyć. Czwarta gleba jest otwarta na działanie Boga i jest chętna, żeby Bóg dalej wykonywał Swoją pracę. Nie jest zablokowana, nie jest nie wiedząca o co chodzi, tylko wie, że chodzi o to, żebyśmy byli na podobieństwo Chrystusa, abyśmy byli coraz bardziej podobni do Jezusa Chrystusa.\nA więc w sumie mamy potężną pracę nad sobą wykonywaną. Tak samo jak napisane jest w Hebrajczykach, że my jesteśmy domem, a Budowniczym tego domu jest Chrystus. A więc myśląc o tym, zdajemy sobie sprawę, że Chrystus nie zostawi jakichś dziwnych rzeczy w nas i powie: Ojcze, to już jest gotowe, tylko to musi być naprawdę gotowe. A więc stąd to oczyszczenie krwią, stąd to ciało Chrystusa, które czyni nas silnymi, gotowymi, aby czynić wolę Ojca.\nJakuba 4,5: „Albo czy sądzicie, że na próżno Pismo mówi: Zazdrośnie chce On mieć tylko dla siebie ducha, któremu dał w nas mieszkanie?” Tak, Bóg tak chce, że nie na próżno, tylko dla Jego chwały, abyśmy tak żyli, obfitowali, żeby nie było dla nas obciążeniem żyć zgodnie z wolą Boga, tylko przyjemnością, jak było dzisiaj mówione, że wola Ojca to jest coś pięknego dla nas, dzieci Bożych.\nA więc mamy tą glebę, która ma owocować, ma wydawać coraz obfitszy plon, należąc do Boga. Te trzy wcześniejsze gleby tego nie mają, nie są gotowe na to, nie są przygotowane do zamieszkania. To są ludzie, którzy pozostają w jakiejś tam sferze. Ci ostatni, jak wczoraj mówiliśmy, doszli dosyć daleko, ale nadal nie oczyszczeni, rosnący ze swoimi pożądliwościami, nie mogą być zamieszkali przez Boga. A więc nie dochodzą do tego, po co człowiek w ogóle został wywołany z tego świata, po co Jezus umarł na krzyżu, po co zmartwychwstał. Człowiek nie dochodzi do tego miejsca, a więc nie jest gotowym, żeby być zamieszkałym. A do tego miejsca może dojść każdy, który widzi po co stał się chrześcijaninem, chrześcijanką, Każdy może tam dotrzeć, bo to jest łaska, że doświadczyliśmy, że nie tylko na ziemi Bóg chce nam tutaj cokolwiek czynić, ale On myśli o wieczności naszej z Nim.\n1Jana 3,24: „A kto przestrzega przykazań jego, mieszka w Bogu, a Bóg w nim, i po tym Duchu, którego nam dał, poznajemy, że w nas mieszka.” Tak jak znamy, że Duch ożywia, ciało nic nie pomaga. Po tym ożywieniu, po tym poddawaniu się Bogu, po tym przezwyciężaniu różnych przeciwności, które napotykamy jako ta czwarta gleba, widzimy, że Duch Boży napełnia nas, że On ożywia nas i przeprowadza przez te wydarzenia, też pomaga nam w pokonywaniu przeciwności, na które napotykamy, gdy zdążamy do rozmowy z Bogiem. A więc pracuje nad tym wszystkim, abyśmy mogli modlić się o to, co jest zgodne z wolą Boga.\n1Jana 4,12-15: „Boga nikt nigdy nie widział; jeżeli nawzajem się miłujemy, Bóg mieszka w nas i miłość jego doszła w nas do doskonałości. Po tym poznajemy, że w nim mieszkamy, a On w nas, że z Ducha swojego nam udzielił. A my widzieliśmy i świadczymy, iż Ojciec posłał Syna jako Zbawiciela świata. Kto tedy wyzna, iż Jezus jest Synem Bożym, w tym mieszka Bóg, a on w Bogu.” Tak mi przyszło: Nie masz gdzie mieszkać, a ja mówię: Mam dla ciebie fajne mieszkanie. To fajnie, to miło mi, że tak o mnie chcesz się zatroszczyć, masz dla mnie fajne mieszkanie. No chodź, pokażę. I prowadzę kogoś tam, jest mieszkanie, tylko, że nie ma dachu i okien, i drzwi, a tak poza tym, ściany są. Ale ktoś mówi: Ale czekaj, chwilę, a jak będzie padało, wiało, to jak ja tu będę mieszkał? No i właśnie. Musi być coś dokończone, tak? Jak zaczęte od fundamentu, to musi być i dach, i okna, i drzwi, i to jest mieszkanie. A więc mieszkanie Boże jest dokończone, nie jest w trakcie remontowania, kombinowania, co teraz zrobić, tylko ono jest dokładnie zakończone. I wtedy Ojciec. Jak świątynia była zakończona, czy w połowie, kiedy Salomon budował świątynię, Bóg mówi: Wiesz co Salomon, już mi się tutaj tak spieszy, to Ja zamieszkam, a wy dokończycie. Nie. Musiało być dokończone i wtedy dopiero Bóg przyszedł tak, jak przychodzi Bóg. I to samo jest z nami. Jeśli ta praca wydłuża się, to jest niepotrzebne wydłużanie, bo człowiek powinien, poddając się Bogu, dosyć sprawnie być doprowadzony przez Ducha Świętego do pełnej gotowości. Po to też jest potrzebna ta wiara. A więc mamy świadomość, że Bóg nie zamieszka w niedokończonym. Dlatego apostoł modli się o wierzących ludzi, żeby oni doszli do poznania, doszli do tego miejsca dokończenia. Tu w tym momencie mówi, żeby Chrystus zamieszkał przez wiarę w sercach waszych. Jezus mówi: Kto wypełnia Moje przykazania, ten Mnie miłuje i wtedy My z Ojcem zamieszkamy w nim. A więc mamy posłuszeństwo. To jest coś dokończone, coś, co pokazuje, że ten człowiek jest godny, by w nim Ojciec z Synem zamieszkali. To dzieje się w piękny sposób. To jest czwarta gleba, te wszystkie trzy w ogóle nie wiedzą o tych sprawach, bo nie dochodzą do zakończenia. Jedni tam się cieszyli już, ale szybko tam uschło. Drudzy podeptali jak nic nie warte, bo wydawało im się, że to nie ma takiego znaczenia. Trzeci zobaczyli, o, byli tacy, piękne, wspaniałe, życie wieczne. Ale idąc w tym kierunku i poznając, nie umartwiali swoich cielesnych pożądliwości. W pewnym momencie już: No, to wiem, to wiem, człowieku, ja już znam całą Biblię. I mam dalej kłopoty, i co zrobimy? No, kłopoty są wynikiem nie umartwiania tego, co cielesne. I człowiek sam sobie jest winien, że nie poddał się, czy nie poddała się Duchowi Świętemu, żeby to zostało skończone, żeby temat został zamknięty, i żeby doświadczyć, że człowiek stał się domem Boga tu na ziemi.\nA więc tu też dowiadujemy się, że „A my widzieliśmy i świadczymy, iż Ojciec posłał Syna jako Zbawiciela świata. Kto tedy wyzna, iż Jezus jest Synem Bożym, w tym mieszka Bóg, a on w Bogu. A myśmy poznali i uwierzyli w miłość, którą Bóg ma do nas. Bóg jest miłością, a kto mieszka w miłości, mieszka w Bogu, a Bóg w nim.” 1Jana 4,14-16. A więc mamy wyznanie, mamy miłość, mamy posłuszeństwo, mamy to wszystko, co jest potrzebne, aby dom mógł być zamieszkały. Pomyśl, jesteś człowiekiem, ale człowiek według Boga, godny Boga, to jest człowiek według nowego człowieczeństwa, który może być zamieszkały przez Boga. Jak Ojciec mieszkał w Synu, a Syn w Ojcu, tak samo teraz ma być ta sytuacja dokonywana dalej. 2Jana 3.2: „ Łaska, miłosierdzie, pokój od Boga Ojca i od Jezusa Chrystusa, Syna Ojca, niechaj będzie z nami w prawdzie i w miłości.” „ze względu na prawdę, która mieszka w nas i będzie z nami na wieki:” Prawda, która mieszka w nas. Poznacie prawdę i prawda was wyswobodzi. Jeśli Syn będzie w was, będziecie wolni, jeśli Syn was wyswobodzi. Chwała Bogu za to.\nNa ile my jesteśmy gotowi, żeby tak daleko pójść w kierunku Jezusa Chrystusa, żeby było z nas usunięte to co złe i żebyśmy mogli żyć w dobru. To jest ważne, na ile jesteś gotowy, czy gotowa pójść w tym kierunku, żeby tak się stało. To jest ważne. Nie na ile chcesz być chrześcijaninem, czy chrześcijanką. Te trzy wcześniejsze gleby; można być takim chrześcijaninem, chrześcijanką. Ale na ile jesteś gotowy, czy gotowa, żeby stało się to, co planuje Bóg dla ciebie, żeby być mieszkaniem dla Boga? Na ile jesteś gotowy, czy gotowa poddać się działaniu Ducha Świętego w taki sposób, żeby tak było? To jest najważniejsze, bo wtedy jest to osiągnięcie tej czwartej gleby, gdzie Słowo Boże jest zachowywane i w wytrwałości wydawany jest owoc. Po to wyruszyliśmy, żeby to mogło się stać, żeby Bóg mógł zabrać nas stąd do Swojej wieczności. Pan zachęca nas, żebyśmy wyparli się siebie, wzięli swój krzyż i poszli za Nim, by Go naśladować. Pan nas zachęca, byśmy poszli za Nim, by stać się jak On. Pan nas zachęca, byśmy mimo obaw, czy lęków co będzie z nami, zaufali, że to co najważniejsze dla nas, żebyśmy byli mieszkaniem Bożym, spotka nas i Pan przeprowadzi nas przez ziemskie życie, wprowadzi do Swojej wieczności. A więc w sumie, kto zaufał Bogu, nie zawiedzie się. Możemy być tego całkowicie pewni.\nCzas końca to jest zepsute chrześcijaństwo, które nie zna w ogóle tego, co to znaczy być zamieszkałym przez Boga. Zna literę, która w sumie wykańcza, a nie zna duchowego działania Boga, że człowiek staje się Bożym domem, staje się dokładnie to, co jest napisane w Biblii. Owoc Ducha nie jest wypracowany przez człowieka, owoc Ducha jest wypracowany przez Ducha Świętego w człowieku, który należy przez wiarę do Jezusa Chrystusa i rozumie, że po to się nawrócił, czy nawróciła, żeby stać się mieszkaniem dla Ojca i Syna. To jest powód naszego nawrócenia.\nKiedyś Bóg z powodu grzechów, nie mógł mieć już społeczności z człowiekiem. Bóg chce mieć z powrotem tą społeczność z człowiekiem. Kiedy czytamy 1List Jana, dowiadujemy się, że Bóg jest światłością, a kto chce mieć społeczność z Bogiem, musi chodzić w światłości, a krew Jezusa oczyszcza takiego człowieka od wszelkiego grzechu. A więc, aby wrócić do mieszkania w światłości, człowiek musi porzucić ciemność, bo ciemność nie może mieszkać w światłości. Kto grzeszy i mówi, że mieszka w światłości, kłamcę z Boga czyni, jest to niemożliwe. A więc pomyśl sobie, że twoje życie ma sens, gdy ty poddajesz się Duchowi Świętemu, który wprowadza cię w oczyszczenie, w uświęcenie, w poddawanie się woli Bożej i w to, żeby Ojciec z Synem mogli zamieszkać wewnątrz. Paweł nawet mówi w ten sposób, że Bóg nie mieszka w budowlach uczynionych ręką ludzką. On sam przygotowuje sobie dom do zamieszkania, a więc coś wspaniałego dzieje się na tej ziemi. Nie słychać młotka, nie słychać piły, nie słychać nic, jest cicho i spokojnie, a budowa rośnie. I to jest twoje i moje piękne doświadczenie, pamiętaj, to jest z łaski, to nie jest, bo ktoś jest lepszy, czy gorszy. To jest z łaski dla każdego człowieka, który doświadcza, że Bóg pociąga tego człowieka do Siebie i człowiek zaczyna wyruszać w to doświadczenie. I jeżeli jacyś ludzie nie przeszkodzą mu, nie zawrócą w głowie, że chrześcijaninem wystarczy być, kiedy wierzysz, że Jezus jest Synem Bożym i już masz wszystko, i w sumie nie musisz niczym przejmować się. I taki człowiek nie rozumie, że wierzyć w to, że Jezus jest Synem Bożym, to znaczy wygrać, pokonać przeciwności, to znaczy żyć na wolności. To nie znaczy; wiara, która jest bez uczynków jest martwa, a więc wmawia się ludziom martwą wiarę i mówi się, że są wystarczająco wierzący, żeby wejść do wieczności, podczas gdy odebrano im rzeczywistość po co jest wiara, do czego jest potrzebna wiara. Przez wiarę Jezus ma zamieszkać w sercach naszych. A więc to są drzwi w sercu, przez które Jezus ma wejść do serca i zamieszkać. A jeżeli człowiek nie poddaje się temu i nie potrzebuje tego, a wystarcza tylko, że myśli, że jest wierzącym, to pozostaje z brudnym sercem dalej, chodzącym i tu i tam, i gadającym głupoty. Ilu ludzi mówi, że wierzy, a za chwilę opowiada jakieś dziwadła zupełnie z ciemnogrodu, bo są oszukani i zwiedzeni, i oszukują innych tak samo, bo z obfitości serca mówią usta. Jeżeli usta byłyby czyste, człowiek by mówił piękne rzeczy. A jak są brudne, a mówi, że wierzy, to mnóstwo ludzi mówi, że wierzy, a potem mówią: Kto to wie. No wierzy, wierzy, kto to wie; kto wie kto Biblię napisał, kto wie, czy to prawda w ogóle. A więc w sumie mówi, że wierzy, ale nie uznaje, że to jest prawdziwe Boże Słowo.\nCo prawda istnieją na ziemi domy do wynajmu, ale gdyby nie było domów do wynajmu i każdy mógłby mieszkać tylko w domu, który sam przygotował; tak napisane jest w Biblii. Pamiętacie, że ten przyszły mąż miał najpierw wybudować dom, a potem dopiero miał wziąć ślub, a więc musiał przygotować miejsce. A ktoś nie przygotowuje miejsce, bierze ślub i idzie z żoną spać pod mostem, no bo po co im dom. No i ta żona jest zadowolona oczywiście, że pod mostem będą mieszkać. Czy nie? Czy mówi: Nie, no przecież powinieneś wybudować dom. Bóg nie chce wynajmować nas, nie chce wynajmować sobie mieszkania, nie chce opłacać wynajmu. Bóg chce mieszkać jak w Swoim. Mamy być Jego domem, nie wynajętym, nie jakimś oszukanym. Mamy być świętym domem dla Świętego Boga. Bóg nie zgadza się na jakieś pod mostem, czy pod innymi rzeczami. Bóg chce mieszkać w tobie i we mnie i to jest największy przywilej, jakikolwiek może być. W rzeczywistości nie widzisz potrzeby grzeszenia, nie widzisz potrzeby grzeszenia, nie masz potrzeby, żeby iść za czymkolwiek złym. Bóg porusza się w tobie, jesteś czysty, czysta, masz czyste myśli, czyste oczy, czyste serce. Jesteś czystym człowiekiem, czysty dom dla czystego Boga. Tak w rzeczywistości to wygląda. Nie słuchajcie czegokolwiek innego. Taki dom jedynie nadaje się dla Boga. W innym Bóg nie będzie mieszkać.\nList do Hebrajczyków 10, 19-22: „Mając więc, bracia otwarte wejście przez krew Jezusa do świątyni drogą nową i żywą, którą otworzył dla nas poprzez zasłonę, to jest przez ciało swoje, oraz kapłana wielkiego nad domem Bożym, wejdźmy ze szczerym sercem, w pełni wiary, oczyszczeni w sercach od złego sumienia i obmyci na ciele wodą czystą;” Tutaj jest „na nią”, ale tego nie ma. To sugerowałoby, żeby wejść na drogę. My mamy wejść do świątyni. Żeby wejść do świątyni, potrzebujemy być świętymi, potrzebujemy być oczyszczonymi krwią Jezusa Chrystusa. I to jest dla mnie i dla ciebie bardzo ważne.\nKsięga Objawienia 21, 22: „Lecz świątyni w nim nie widziałem; albowiem Pan, Bóg, Wszechmogący jest jego świątynią, oraz Baranek.” Oto do tej świątyni mamy wejść. Bóg wchodząc w nas wraz z Synem, jako Swoje mieszkanie, zamieszkują, i my mamy wejść w Boga, jako nasze mieszkanie. Dlatego jest napisane, że Bóg mieszka w nas, a my mieszkamy w Bogu. Jak wchodzisz do swojego mieszkania? Wkradasz się, wyłamujesz drzwi, wchodzisz przez okno? Jest dla ciebie otwarte. Jeżeli my jesteśmy Bożym mieszkaniem, mieszkanie w Bogu jest otwarte, abyśmy mogli w tej świątyni być. Lampą jest tam Baranek, jest napisane, światłem, chwałą świecącą nam. My potrzebujemy być w świątyni, a my mamy być świątynią dla Boga. To jest zachwycające dla nas, stąd ten Duch Święty, który wprowadza nas. Jedynie co z tego może ściągnąć człowieka, to ziemskość. Ona próbuje przeszkadzać w tym wspaniałym byciu w społeczności z Bogiem. Mamy wstęp do świątyni, otwarte wejście przez krew Jezusa do świątyni, abyśmy zawsze mogli tam być, już teraz, będąc na ziemi.\nZobaczcie jakie to jest święte i jak daleko jest posunięte to, co mówi Jezus Chrystus tutaj, że aż wprowadza nas w Boga, wprowadza nas w doskonałe miejsce. Dlatego też kiedy wszystko jest prawidłowo, wtedy człowiek jest zachwycony, będąc z Bogiem. Duch Boży powoduje tą modlitwę, która jest w tym miejscu prawidłowa. Jeżeli ktoś doznaje, że tego nie posiada, to nie znaczy, że człowiek nie może tego posiadać. Póki żyje człowiek, jest to otwarte. Wiara jest nam potrzebna po to, żeby tą prawdę Bożą poznać, i żeby przyjąć prawdę Bożą, która daje swobodę, wolność i wyzwala nas z ograniczenia ciała. Bóg jest łaskawy i miłosierny, i pozwala się podnieść człowiekowi, gdy gdzieś upadł, żeby mógł być w takiej społeczności z Bogiem.\nW Ewangelia Jana 17,21 czytamy te Słowa Jezusa: „Aby wszyscy byli jedno, jak Ty, Ojcze, we mnie, a Ja w tobie, aby i oni w nas jedno byli,” To masz to, co czytałem z Księgi Objawienia. Aby oni w nas jedno byli. Nie tylko Ojciec z Synem w tobie, we mnie, ale my też w Ojcu i Synu abyśmy byli. To jest to połączenie, to jest wysokie i godne Boga, abyśmy prowadzili życie godne Boga.\nRozumiecie, kiedy człowiek wchodzi w jakieś głupoty, zaczyna gasić Ducha Świętego i wtedy traci to w rzeczywistości co jest potrzebne, traci uroczysty nastrój, traci świadomość tej wspaniałej społeczności z Bogiem, i znowu zaczyna oglądać się za jakimiś ziemskimi rzeczami. I to jest tragedia wtedy. To samo, co było ze wspaniałą świątynią Salomona, kiedy oni odeszli od Boga. Co się stało z tą świątynią? Była wspaniała, najpiękniejsza, Bóg w niej mieszkał. Co się stało z nią? Zburzona została, zniszczona. Pamiętamy jak Paweł pisze w Liście do Koryntian: „Kto niszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg”. A więc w sumie można niszczyć świątynię, kiedy człowiek bezmyślnie pozwala sobie. Tak jakby Bóg musiał mieszkać we mnie bez względu na to, czy ja prawidłowo postępuję, czy nieprawidłowo. Nie ma tak.\nA więc wspaniała obecność już teraz przez wiarę, przez krew Jezusa w miejscu obecności Doskonałości. Niech Bóg napełnia. Dla czwartej gleby to jest cel. Ona wydaje błogi owoc. Bóg nie skazuje nikogo na tamto. Tamto jest wynikiem, że człowiek nie chce iść za Bogiem tak, jak Bóg prowadzi. I dalej czytając Ew. Jana 17,22-24: „A Ja dałem im chwałę, którą mi dałeś, aby byli jedno, jak my jedno jesteśmy. Ja w nich, a Ty we mnie, aby byli doskonali w jedności, żeby świat poznał, że Ty mnie posłałeś i że ich umiłowałeś, jak i mnie umiłowałeś. Ojcze! Chcę, aby ci, których mi dałeś, byli ze mną, gdzie Ja jestem, aby oglądali chwałę moją, którą mi dałeś, gdyż umiłowałeś mnie przed założeniem świata.” Jezus mówi o tej chwale, w której już teraz jest. Dał nam tą, w której był na ziemi, a teraz jest w tej chwale, w której my kiedyś też będziemy, należąc do Niego, jak On przyjdzie. „Ojcze sprawiedliwy! I świat cię nie poznał, lecz Ja cię poznałem i ci poznali, że Ty mnie posłałeś; i objawiłem im imię twoje, i objawię, aby miłość, którą mnie umiłowałeś, w nich była, i Ja w nich.”17,25.26.\nZwróćcie uwagę, że apostołowie, jeden, drugi, kolejni, byli słabo rozumiani przez ludzi. Oni mówili Słowo Boże, ludzie nie umieli ich zrozumieć. Powtarzali, znowuż docierali. Paweł pisze o orężu, który ma moc burzenia warowni, aby doprowadzić ludzi do posłuszeństwa Bogu we wszystkim. A więc zmaganie, zmaganie i zmaganie. Mnóstwo ludzi nawróconych, ale oni nie chcieli przyjąć tego celu dla swojego nawrócenia, zbawienia dusz. Nie chcieli przyjąć tej pełni, w której oni będą mogli mieszkać w Bogu, a Bóg mieszka w nich poprzez tą miłość, którą Bóg napełnia. A to wszystko zostało otwarte dla wszystkich, którzy uwierzyli; żeby zobaczyć to. Dlatego stawiane było to zawsze jako cel. Nie po to jesteście powołani, żeby toczyć spory między sobą, walki, zmagania. Jesteście po to, abyście miłowali się nawzajem, i żeby w tej miłości Bóg mógł być widoczny przez was. A więc piękne rzeczy. I teraz cała bitwa się toczy. Rozumiecie, że ciało spiera się z tą wspaniałością i przeszkadza w sumie, żeby do tego mogło dojść, bo ono nie umie znaleźć się w tak wspaniałym wyzwoleniu, w takim wyswobodzeniu z obaw, lęków, strachów.\nCzłowiek jest wypoczęty w Panu. Nie boisz się, nie myślisz o jutrze, że to wszystko jest dla ciebie bez znaczenia, jesteś tak szczęśliwym z Bogiem,. Bóg jest dla ciebie wyznacznikiem wszystkiego, Jezus Chrystus. A więc jest to stan, który jest dowodem i po tym Duchu, którego nam dał, poznamy, że On w nas mieszka, po Jego Duchu, po sposobie życia, funkcjonowania, po decyzjach, wyborach. To jest dla każdego człowieka. Tylko na ile człowiek jest gotów, aby porzucać swoje rzeczy, aby zobaczyć wspaniałość Chrystusa i tęsknić do tej wspaniałości. Pamiętamy te słowa: „Tak jak przyjęliście Chrystusa, tak w Nim chodźcie.” Jak w Nim chodźcie? Tak jak On w nas chodzi. On porusza się w nas poprzez święte pragnienia, święte działania. Twoje nogi są nogami pokoju, twoje myśli są myślami męża pokoju, twoje słowa, są słowami pokoju. Więc Jezus w tobie też, w Swojej świątyni porusza się, a ty w Nim żyjesz i poruszasz się. I to jest połączenie, to jest złączenie. A więc czwarta gleba ma łączność, ma łączność w światłości. Życie Boga napełniło życie człowieka i ten człowiek ożył, stał się nowym człowiekiem, który ma piękne wspaniałe pragnienia i dążenia, i wykonania. Tutaj bardzo potężne zadanie ma do wykonania wiara, która musi sięgnąć po to, co jest tutaj napisane w Biblii.\nMoże parę miejsc takich. Dzieje Apostolskie 26,18: „aby otworzyć ich oczy, odwrócić od ciemności do światłości i od władzy szatana do Boga, aby dostąpili odpuszczenia grzechów i przez wiarę we mnie współudziału z uświęconymi.” A więc przez wiarę w Jezusa następuje złączenie z uświęconymi. On jedną ofiarą uczynił nas świętymi, jedną ofiarą uczynił nas doskonałymi, połączenie z tymi, którzy też są doskonałymi, uświęconymi przez ofiarę Jezusa Chrystusa. Przez wiarę my stajemy się współudziałowcami tej jednej ofiary. I ta jedna ofiara działa na wszystkich nas, którzy należymy do Pana Boga i ta jedna ofiara oddziela nas od świata, czyniąc nas świętymi dla Boga, abyśmy mogli być z Bogiem. A więc to jest to pragnienie. I jeżeli to pragnienie napełnia twoje wnętrze, to ciesz się z tego jak ze skarbu i nigdy nie pozwól sobie zgasić tego, bo pragnienie daje Bóg i wykonanie też daje Bóg. Jeżeli masz te święte pragnienia, by tak należeć do Boga, by chodzić z Nim, by przebywać z Nim według Jego upodobania, w Jego czystości, w Jego świętości, to dziękuj Bogu i poddaj się Duchowi Świętemu we wszystkim, we wszystkim, a On sprawi, że człowiek będzie mógł tego doświadczać tu na ziemi. Nie później, później to jest dalszy ciąg tego doświadczenia. Już tu na ziemi jest takie życie, wspaniałe życie Jezusa w nas.\nList do Rzymian 3, 28: „Uważamy bowiem, że człowiek bywa usprawiedliwiony przez wiarę, niezależnie od uczynków zakonu.” I znowuż wiara sięga po to usprawiedliwienie, które mamy w Chrystusie zmartwychwstałym. „Usprawiedliwieni tedy z wiary, pokój mamy z Bogiem.” A więc potrzebna jest wiara w tych wszystkich sprawach. Bez wiary nie można podobać się Bogu. Trzeba wierząc wiedzieć, że On działa, że Bóg pracuje, że Bóg daje siłę Swemu ludowi, że Bóg napełnia nas tym, co potrzebne. Było powiedziane też, jak uniżasz się przed Bogiem, to On cię podniesie, On cię wywyższy. To nie znaczy, że jesteś przewrócony w grzechach i wtedy uniżasz się, żeby Bóg ci przebaczył grzechy. Nie jesteś pogrążony w grzechach, ale uniżasz się przed Bogiem oddając Mu chwałę. Pan Jezus mówił w duchu i prawdzie; uniżasz się, bo to jest Bóg, jest święty. Uniżasz się, oddajesz Mu z nabożnym szacunkiem chwałę i Bóg prowadzi cię dalej. Jeżeli nawet mówisz o jakichś wydarzeniach w swoim życiu z Bogiem, to Bóg też da rozwiązanie tych tematów, które są potrzebne, żeby Bóg mógł mieć ciebie na całość, na zawsze, w pełni, jako wyłączną własność tylko dla Swoich pragnień i działań. A my byśmy byli w Bogu dla Jego pragnień i działań. To jest piękne złączenie w Chrystusie, tak jak Chrystus tego doświadczał. Tutaj skrzydła wiary to nie mogą być jakieś tam przepióreczki, tylko muszą być to skrzydła wiary orła, który wysoko, wysoko leci do Boga.\nGalacjan 3,14: „aby błogosławieństwo Abrahamowe przeszło na pogan w Jezusie Chrystusie, my zaś, abyśmy obiecanego Ducha otrzymali przez wiarę.” Tam, że posłusznym synom daje Swego Ducha, tu widzimy, że posłusznym można być tylko przez wiarę, wierząc, należąc do Boga. A więc człowiek jeszcze nic specjalnie nie zrobił, ale wierzy, wierzy. Wiara jest otwarciem, wiara jest drogocennym skarbem z nieba, który pozwala nam uwierzyć Bogu w to, co On do nas mówi i z wiarą podejść do tych spraw, z wiarą się o to modlić, i z wiarą to przyjmować. Bez wiary nie można podobać się Bogu. Wielu straci wiarę i odwrócą się, ale kto zachowa wiarę, ten będzie też korzystać z tego, co tutaj Pan Jezus do nas mówi, co apostołowie też mówią.\nList do Efezjan 2,8: „Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar;” Wszystko, wszystko, te drogocenności przyjmowane przez wiarę. Nie przez to, że człowiek jest jakimś lepszym człowiekiem, ale wierzący człowiek, choćby były jakieś tam rzeczy w jego życiu, to wierząc, ten człowiek bardzo szybko z pomocą Boga, będzie robić porządek w tym życiu. To jest wspaniała pokuta, kiedy ty masz taką siłę, żeby to, co kiedyś cię zniewalało, tak jakby to nie miało żadnej siły nad tobą, pozbyć się tego, usunąć to ze swojego życia jak nic nie warte, jak śmiecie. I to daje Bóg.\n1Piotra 1,3-9: „Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który według wielkiego miłosierdzia swego odrodził nas ku nadziei żywej przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, ku dziedzictwu nieznikomemu i nieskalanemu, i niezwiędłemu, jakie zachowane jest w niebie dla was, którzy mocą Bożą strzeżeni jesteście przez wiarę w zbawienie, przygotowane do objawienia się w czasie ostatecznym. Weselcie się z tego, mimo że teraz na krótko, gdy trzeba, zasmuceni bywacie różnorodnymi doświadczeniami, ażeby wypróbowana wiara wasza okazała się cenniejsza niż znikome złoto, w ogniu wypróbowane, ku chwale i czci, i sławie, gdy się objawi Jezus Chrystus. Tego miłujecie, chociaż go nie widzieliście, wierzycie w niego, choć go teraz nie widzicie, i weselicie się radością niewysłowioną i chwalebną, osiągając cel wiary, zbawienie dusz.” A więc jest to cel. Wiara jest po to właśnie, żeby ten cel został osiągnięty. Jezus mówi, że przyjdzie po nas, którzy jesteśmy Jego świątynią i Ojca tu na ziemi, abyśmy mogli wejść w pełni już tam w wieczności w tą chwałę, ponad którą nie ma już większej, w najwyższą chwałę. Chwała Bogu za to! To jest drogocenne dla nas ludzi, że nas Bóg powołał do czegoś tak wspaniałego, tak potężnego, tak chwalebnego. To nie jest coś małego, coś niewielkiego, to jest wszystko. Współdziedzicami Chrystusa, myślmy o tym, to jest konieczne. Diabeł tu oferuje ludziom różne rzeczy, cóż one znaczą wobec Chrystusa, nic nie znaczą. Posady, awanse, nie wiadomo co, wszystko z tych światowych rzeczy; cóż to wszystko znaczy? Skoro jak masz Chrystusa, to masz wszystko, co najważniejsze. Masz owoc Ducha, którego ludzie, choćby nie wiem co robili, nigdy nie wyprodukują ani cząsteczki z tego owocu. A ty masz to z pozycji syna, córki w Chrystusie Jezusie, należąc do Boga. I to jest coś, co jest dziedzictwem wszystkich Bożych potomków, należących do Boga.\nCo do wytrwałości jeszcze, Pan Jezus mówi, że przez wytrwałość, kiedy jesteśmy wśród różnych doświadczeń, zyskamy swoje dusze. Tutaj przez wiarę zbawienie dusz. Pan Jezus mówi też to w Łukasza 21, 17-19 - „Przez wytrwałość swoją zyskacie dusze wasze.” W Liście do Hebrajczyków też Paweł pisze: „Wytrwałości wam potrzeba.” A więc chodzi o to, że to, co wspomniałem, że możesz stać się domem Bożym, jesteś czysty, masz czyste myśli, święte patrzenia. To co w tym świecie jest grzechem, jest poza tobą, nie ma w tobie nic z tych rzeczy. Ale musisz wytrwać do końca w tej czystości. Wróg będzie próbował podchodzić. Najczęściej nie da rady bezpośrednio, bo to jest zbyt czysty stan, więc próbuje przez ludzi, przez innych ludzi pochodzić, pokazując coś złego. Tu coś złego, tam coś złego, żeby odwrócić, bo masz czyste myślenie. Ty nie widzisz tego, co widzą ci, którzy nie dorośli do wymiarów Chrystusowych. Oni widzą wiele zła, ty tego nie widzisz już. Widzisz dobro i tym dobrem zwyciężasz zło. Ale diabeł wie, że jesteś wśród ludzi i przez nich próbuje mówić ci coś złego, żeby może się uda i ty gdzieś z powrotem spojrzysz w ten zły sposób na daną sytuację, i wejdziesz w grzech. A więc kusi przez to. I taki Boży człowiek musi się pilnować. Dlatego Paweł pisze: „Współudziałowcem cudzych grzechów nie bądź, zachowaj siebie czystym”. To jest ważne.\nTo nie jest gwarancja, że jak człowiek już jest mieszkaniem Bożym, to mogę robić co chcę i tak będzie do końca. Nie. Jeżeli mieszkasz w jakimś domu i runie ściana, nie mieszkasz już w tym domu. Jeżeli runie coś, co jest prawidłowe, i czyste, i tak być powinno, a w to miejsce pojawi się grzech, bezbożność. Pamiętacie co Jezus mówi do tego Kościoła, do tego zboru w Laodycei. Już jest na zewnątrz, puka do drzwi; to jest do wierzących ludzi, to nie jest do świata. I do tych wierzących ludzi puka, aby Mu otworzyli, aby mógł z nimi dalej wieczerzać, aby oni mogli być oczyszczeni, uświęceni, bo już zabrudzili to, co wcześniej mieli czyste. A więc widzimy ile jeszcze łaski jest w Panu naszym, ile pragnienia, aby tacy ludzie też jeszcze mogli przyjść do przytomności, i żeby mogli doświadczać dalej tej wspaniałej czystości. Niech Bóg to nam daje. Każdy z tych apostołów, bo to jest fundament nauki apostołów i proroków, każdy z nich doświadczał czystości, bo to musi być czyste, nie może być brudne. A kamieniem węgielnym tego jest Jezus Chrystus. Paweł mówi: Patrzyliście na moje życie, widzieliście moje życie. Nikt z was nie może powiedzieć, że znaleźliście mnie w jakimkolwiek grzechu. Prowadziłem czyste, święte życie między wami, bo taki jest Chrystus. A więc to było świadectwem. Pamiętaj, że jeśli Pan domu nie zbuduje, to człowiek sam tego domu nie zbuduje. Jeżeli człowiek nie da się oczyścić ze zła, to może budować, budować i tak cały czas to będzie rozpadać się. Tak jak Izrael próbował budować bez oczyszczenia i to wszystko rozlatywało się. A więc potrzebne jest oczyszczenie. Bóg nigdy nie będzie zaczynał z tobą dalszej wspaniałej pracy, jak nie przyjdzie do oczyszczenia tego, co jest brudem. Kiedy to będzie można usunąć, a to można usunąć, bo nadal krew Jezusa ma moc, krzyż ma moc. A więc chodzi o to, by człowiek zwrócił uwagę na to i poddał się usunięciu tego, co jest przeszkodą, aby Bóg Ojciec mógł z Synem mieszkać w człowieku. Nie ma lepszego stanu, nie ma lepszego stanu, jak być domem Bożym tu na ziemi. Nie ma lepszego stanu, nie ma. Tak jak Jan nawet pisze, że pożądliwość, pycha, to nie pochodzi od Boga, tego nie ma w człowieku, który jest napełniony Bogiem. Pełnia Boga mieszka w tym człowieku, jest zupełnie czystym człowiekiem, może żyć na tym świecie i być nieskażonym przez ten świat. To jest piękny stan i ten stan jest gwarancją, że człowiek został przygotowany na to, aby jako mieszkanie Boże móc być zabranym do wieczności, tam gdzie Jezus poszedł przygotować mieszkania. On wróci po tych, którzy należą do Niego.\nNie jest to stan osiągnięty wysiłkiem, ze jakiś człowiek jest silniejszy i poradzi sobie, drugi słabszy i nie poradzi sobie. Tu okazuje się zupełnie inaczej, że w słabości okazuje się moc. Kiedy człowiek polega na Bogu w pełni, wtedy jest najlepiej, nie wtedy kiedy polega na sobie i na Bogu, tylko na Bogu całkowicie. Z siebie to człowiek może wziąć obawy, lęki, niepewności, pychę, dumę, samowolę. Ale jeżeli polegamy na Bogu, tam tego nie ma. W Chrystusie jest wszystko czyste, doskonałe. My wierzymy w Jezusa, nie wierzymy w siebie. Bo jeżeli wierzymy w siebie, to taka mowa to jest tylko uciekać, bo co ma człowiek zrobić z tym, z tak wspaniałą sprawą. Ale kiedy wierzymy w Jezusa, to mówimy: Panie, inaczej nawet bym nie pomyślał, żebyś Ty szedł na krzyż, jak nie po to. Skoro wcześniej żyliśmy w ciemnościach i w złu, i czyniliśmy złe rzeczy, i Jezus umarł za nas, to chyba po to, żebyśmy żyli w dobrych sprawach, w świętych sprawach, w miłości wzajemnej. Myślmy o tym, że to jest stan, który Bóg chce mieć, gdzie bracia i siostry w zgodzie żyją, miłujemy się, cieszymy się nawzajem sobą, gdzie nikt nie wykorzystuje drugiego w jakiejkolwiek sprawie, gdzie jesteśmy jedno, jako ci, którzy czerpiemy z tego samego Ducha Świętego. To jest potrzebne. Tak jak mówiliśmy ostatnio, od drobnych spraw zaczyna się tak naprawdę oczyszczanie, od drobnych spraw. Człowiek zwraca uwagę na wielkie, mówi: No, już w sumie już nie widzę takich rzeczy. A drobnych, różnych pełno śmieci wala się to tu, to tam. Zaczyna się właśnie od drobnych – jak zwracasz uwagę na kogoś, w jaki sposób podchodzisz, jak rozsądzasz sytuację; takie rzeczy. I wtedy uczysz się, że te wszystkie sprawy należą do Jezusa Chrystusa, i do Jego działania. Jest to nawet w tym Liście Piotra 1,22: „Skoro dusze wasze uświęciliście przez posłuszeństwo prawdzie ku nieobłudnej miłości bratniej, umiłujcie czystym sercem jedni drugich gorąco, jako odrodzeni nie z nasienia skazitelnego, ale nieskazitelnego, przez Słowo Boże, które żyje i trwa.” Amen.\nLiczba odsłon witryny: 4 966 743.