Być kobietą...: maja 2012\nUlubieńcy maja 2012\nWitam Was w ten słoneczny majowy dzień i zapraszam na moje ulubione produkty kosmetyczne tego miesiąca! Dziś będzie wiele produktów, które dostałam od najbliższych i tak mi się spodobały, że muszę je Wam pokazać :)\nBielenda, Vanity laser expert, zestaw do precyzyjnej depilacji- NOGI- to nowość, która choć znalazła się w moim ulubieńcach to ma kilka minusów. Cena promocyjna zestawu to około 9 złotych. Cena regularna to około 12 złotych. Zestaw zawiera 100ml tubkę z kremem, szpatułkę i 2 chusteczki enzymatyczne po depilacji. Przede wszystkim jest to produkt mało wydajny, bo wystarczy na 2-3 użycia. Ja mam wersję do depilacji nóg. Możecie kupić sobie jeszcze zestaw do depilacji pach i bikini. Ja swojego zestawu używałam również do depilacji pach. Depilacja kremem jest szybka i prosta. U mnie się sprawdza i skóra po zabiegu jest gładka, później przecieram ją chusteczką. Włoski faktycznie wolniej odrastają i są cieńsze tak jak obiecuje producent. Nie podoba mi się jednak jego wydajność i to, że w zestawie są tylko 2 chusteczki.\nSyoss, Anti- Grease, Suchy szampon do włosów szybko przetłuszczających się- kupiłam go w promocyjnej cenie 10 złotych i w tej cenie go Wam polecam. Regularnie kosztuje około 15 złotych. Jest to mój pierwszy suchy szampon i jestem z niego bardzo zadowolona. Używam go jedynie na włosy przy skórze głowy, bo tam najszybciej się przetłuszczają. Ładnie unosi włosy, odświeża, przy czym nie tracą jakoś drastycznie blasku. Efekt utrzymuje się cały dzień. Ma całkiem przyjemny zapach.\nOriflame, Nature Secrets, Hand Cream, krem do rąk z energetyzującą miętą i maliną- jest to produkt, który jak wiecie dostałam od Ady w blogboxie :) Nie znam więc dokładnej ceny, przypuszczam, że jest to 10-12 złotych. Jeśli lubicie maliny i miętę to pokochacie zapach kremu. Jest świetny to codziennej pielęgnacji. Szybko się wchłania i ładnie nawilża. Moim zdaniem nie sprawdzi się u osób z bardzo suchą i zniszczoną skórą.\nClinique, zestaw pielęgnacji 3 kroki- pisałam o nim tutaj, także zapraszam do poczytania. Teraz w skrócie, powiem, że zestaw kosztował 29 złotych. Na początku myślałam, że to bubel, ale szybko zmieniłam zdanie. Świetnie oczyszcza i pielęgnuje buzie :) Bardzo się cieszę, że w go dostałam. :)\nAvon, foot works, intensywnie pielęgnujący krem do masażu stóp na noc- zapłaciłam za niego 9,90. Regularna cena sięga około 15 złotych. Krem jest wydajny i ma typowy ,,avonowy" zapach :P W tym miesiącu nowe buty, doprowadziły moje stopu to tragicznego stanu, ten krem pomógł mi je podleczyć. Używałam go na noc i nakładam skarpetki, lub w ciągu dnia chodziłam z nim w skarpetkach przez godzinkę. Efekt? Gładkie i miękkie stopy, dobrze nawilżone i odżywione. :)\nLa Roche Posay, woda termalna- mam ją już od dawna, ale przypomniałam sobie o niej gdy nadeszły upały. W mojej aptece zapłaciłam za nią mniej niż 22 złote , jest to opakowanie 150 ml. Woda jest idealna do odświeżenia i nawilżenia twarzy przez nałożeniem makijażu, po opalaniu, po użyciu mocno oczyszczającego twarz produktu np. maseczki, czy żelu. Przy regularnym stosowaniu poprawia wygląda skóry twarzy na lepsze.\nBourjois, maxi format, witamizowany bezalkoholowy tonik- kupiłam go w promocji za około 10 złotych, normalna cena to 12-14 złotych. Jest mega wydajny, ładnie oczyszcza buzię i ją odświeża. Zawiera witaminę C, która ma nawilżać cerę i dodać jej blasku.\nA teraz coś dla miłośniczek lakierów do paznokci! :)\nJoko, find your colour- pisałam o nim tutaj. Dostałam go również od Ady. Ma świetny pędzelek i kolor J143-spicy oragne, idealny na lato. Jeśli chcecie wiedzieć o nim więcej, to kliknijcie w link, który podałam wyżej. Kosztuje około 11 złotych\nDeborah Milano- o tym lakierze też pisałam tutaj. Ma piękny malinowy kolor i lśniące kolorowe drobinki. Można go używać jako topu, lub samodzielnie. Kosztuje około 18 złotych.\nBell, fashion colour- mam numer 305 i jest to prezent od mojej kochanej babci. Z tego co wiem, kosztuje około 10-11 złotych. Lakier ładnie podkreśla paznokcie, jednocześnie niezbyt rzucając się w oczy. Jest idealny do pracy czy szkoły. Pięknie błyszczy i jest trwały.\nVirtual, fashion colour - to najnowsza seria lakierów tej marki. Kolor 150-chamelon charm, również dostałam go od Ady. Jest bardzo delikatny i ma w sobie maleńkie fioletowo- niebieskie drobinki. Wymaga nałożenia 3 warstw. Szybko schnie i dobrze się trzyma.\nEssence, marble mania, róż do policzków- to absolutny hicior w cenie 13,99. Idealny dla młodszych i starszych. Możemy go kupić w jednym uniwersalnym kolorze. Dodaje cerze blasku, ale bez drobinek brokatu i dziewczęcej świeżości. Łatwy w użyciu, trzyma się cały dzień. Na pewno nie zrobicie sobie nim krzywdy. Warto go spróbować, bo naprawdę daje świetny efekt.\nAle się dziś rozpisałam! Zapraszam Was na mój kanał yt!\nZajrzyjcie też na blog Ady, od której dostałam kilka wymienionych dziś produktów: http://adakochakosmetyki.blogspot.com/\nCzekam na Wasze komentarze! Buziaki ;*\nAutor: Magdalena o 07:20 5 komentarzy:\nEtykiety: Avon, Bell, Bielenda, Bourjois, Clinique, Deborah, Essence, Joko, La Roche Posay, Lakiery do paznokci, Oriflame, Syoss, ulubieńcy miesiąca, Virtual\nClinique - Zestaw Pielęgnacji Skóry 3 Kroki\nNie zależnie od tego jaki mamy rodzaj cery i ile mamy lat, najważniejsze jest dobre oczyszczenie i nawilżenie twarzy. Właśnie taki program pielęgnacyjny już kilka miesięcy temu wprowadziła na rynek marka Clinique. Ich zestaw 3 kroków: oczyszcza, złuszcza i nawilża. Możecie wybrać zestaw, zależnie od typu skóry, który macie:\n- Typ 1- skóra sucha i bardzo sucha\n- Typ2- skóra mieszana w stronę suchej\n- Typ 3- skóra mieszana w stronę tłustej\n- Typ 4- skóra bardzo tłusta.\nJa mam mini wersję tych produktów, Typ 3 w cenie 29 złotych. Zestaw z pełnowymiarowymi opakowaniami kosztuje około 300 złotych.\n- mydła w płynie do mycia twarzy\n- płynu delikatnie złuszczającego skórę twarzy, szyi i dekoltu.\n- beztłuszczowej emulsji nawilżającej.\nMój zestaw ma wystarczyć na 10 dni użytkowania. Jednak te 10 dni już dawno minęło, a ja wciąż mogę go używać. Na początku przeraził mnie mocny alkoholowy zapach produktów. Bałam się, że totalnie wysuszą moją buzię. Po kilku pierwszych użyciach, na mojej twarzy pojawiło się kilka niespodzianek. Jak się okazało jest to dobry efekt, ponieważ moja skóra oczyszcza się od środka. Niespodzianki szybko zniknęły i zaczęłam zauważać, jak ten zestaw dobrze wpływa na moją twarz. Jest świetnie oczyszczona, nawilżona, mniej zaczerwieniona, rzadziej pojawiają się na niej pryszcze itp. Wiele dziewczyn robi jednak błąd używając tych produktów. Płyn- Lotion to nie jest tonik! Każde miejsce na twarzy możemy nim przetrzeć tylko raz. Emulsja musi być użyta za każdym razem, ponieważ mydełko i lotion wysuszają cerę. Emulsja to nie krem i , dlatego dodatkowo musimy też aplikować dowolny krem np z Clinique. Ja używam kremu z Alterry. Nie jestem w stanie stwierdzić, czy dzięki temu zestawowi moja skóra mniej się błyszczy, ponieważ mamy obecnie wysokie temperatury, więc i tak nasza skóra nie wygląda idealnie.\nZestaw 3 kroków naprawdę przypadł mi do gustu. Robi wiele dobrego dla naszej cery, przy systematycznym stosowaniu.\nProdukty, które ja mam to mini zestaw. Zapakowany jest w mini kosmetyczkę, która na pewno mi się przyda. Same opakowania będę mogła również ponownie napełnić i zabrać np. w podróż. Jeżeli jesteście zainteresowane właśnie taką pielęgnacją twarzy, nigdy nie miałyście do czynienia z tą marką i nie chcecie wydawać 300 złotych, to polecam Wam kupienie właśnie tego mega wydajnego zestawu za 29 złotych. :)\nBiochemia urody- puder bambusowy, NOWE OPAKOWANIE!\nKilka miesięcy temu w moich ulubieńcach, pisałam Wam o pudrze bambusowym z Biochemii Urody. Nadal go uwielbiam, ale dziś oprócz mini recenzji, chciałabym Wam zaprezentować jego nowe opakowanie.\nChociaż zostało mi jeszcze sporo produktu z pierwszego opakowania jakie zakupiłam, to ostatnio robiłam duże zamówienie dla przyjaciół na stronie Biochemii Urody i postanowiłam kupić sobie jeszcze jeden puder.\nOkazało się, że podrożał i sprzedawany jest w nowym opakowaniu.\nZacznijmy od kilku informacji na temat samego pudru. Otrzymywany jest ze specjalnego gatunku bambusa. Zawiera ponad 90 % krzemionki. Działa antybakteryjnie, łagodząco, wspomaga gojenie i reguluje aktywność gruczołów łojowych. Polecany jest głównie dla osób z cerą tłustą.\nJa mam cerę mieszaną i używam pudru w strefie T. Bardzo ładnie matuje moją buzie, na długo, nie zależnie od tego jakiego podkładu użyje. Nie podkreśla suchych skórek, jest transparentny i bezzapachowy. Jest naprawdę tani w porównaniu ze swoim działaniem i wydajnością. Myślę, że takie jedno opakowanie wystarcza na rok. Podsumowując to prawdziwe cudeńko w kiepskim opakowaniu.\nZarówno stare jak i nowe opakowanie mieści w sobie 50 ml. Puder jest drobny i bardzo się sypie, dlatego aplikacja jest utrudniona.\nPuder w starym opakowaniu kosztował około 11 złotych. Aby go użyć wysypywałam odrobinę produktu na zakrętkę i używałam pędzelka. Niestety puder obsypywał się na dywan, toaletkę i ubranie. Na szczęście łatwo go strzepać, ale częste używanie odkurzacza i ściereczki było nieuniknione.\nPuder w nowym opakowaniu kosztuje 14.80. Jest solidniejsze i zawiera siteczko. Przyznaje się, aplikacja stałą się prostsza i puder mniej się obsypuje, ale to wciąż nie jest to czego oczekuję.\nMimo wszystko jednak uwielbiam ten produkt i będę mu wierna. Zapraszam Was na stronę Biochemii Urody.\nZnacie inne godne polecenia pudry matujące?\nAutor: Magdalena o 09:39 6 komentarzy:\nGlossyBox- maj 2012- mój pierwsze pudełeczko!\nWitajcie ślicznotki! :)\nGlossyBox wszedł na nasz rynek całkiem niedawno. Jest to comiesięczna subskrypcja w cenie 49 złotych. Do naszego domu przychodzi eleganckie pudełko z próbkami, lub też pełnowymiarowymi opakowaniami kosmetyków. Po upadku KissBoxa, czułam pewien niedosyt. Do mojego domu już nie przychodziły paczuszki- niespodzianki. GlossyBox wydawał mi się i nadal wydaje dość drogi, no i forma płatności też niezbyt mi odpowiadała. W tym miesiącu jak wiecie mamy Dzień Matki. Ekipa GlossyBoxa zaproponowała wyjątkową możliwość zapłaty za pudełeczko przelewem i postanowiłam, że i ja staną się jego posiadaczką. Jako kosmetyko-maniaczka muszę choć raz zajrzeć do GlossyBoxa. Pomyślałam też, że coś z jego zawartości podaruję mamie w dniu jej święta. I tak oto dziś, przyszedł do mnie mój pierwszy GlossyBox :D\nNa pewno już widziałyście zawartość pudełeczka, bo wiele dziewczyn pokazywało go wcześniej. Jednak chciałbym podzielić się z Wami moją radością. A może, któraś z Was jednak nie wie co jest w środku? :)\n1. Avene- płyn micelarny do oczyszczania i demakijażu skóry wrażliwej.\n2. Deremika- zmysłowy peeling kwiatowy do ciała z serii Passione Body\n3. Lierac- rozświetlający kem multiwitaminowy Mesolift Creme\n4. L' occitane- krem do rąk z masłem Shea\n5. L'occitane- krem do stóp z masłem Shea\n6. Rene Furterer- suchy szampon do włosów Naturia\nO i tak to wygląda! Moje wrażenia są bardzo pozytywne. Zamawiając pudełeczko miałam bardzo dobry kontakt z GlossyBoxem. Czekałam na nie tydzień i dokładnie wiedziałam, kiedy do mnie przyjdzie. Pielęgnacyjne produkty jak najbardziej mi odpowiadają, ponieważ ostatnio bardzo dbam o pielęgnacje. Marki są bardzo ciekawe, jedne znam inne nie, dlatego z przyjemnością będę testować. :) Kiedyś na pewno jeszcze zamówię sobie GlossyBoxa. :)\nAutor: Magdalena o 18:30 1 komentarz:\nEtykiety: avene, Deremika, glossybox, l'occitane, lierac, rene furterer\nMoja kolekcja lakierów do paznokci!\nLakieromaniaczki i nie tylko!\nW końcu nadszedł ten dzień! Dziś pokażę Wam moją kolekcję lakierów do paznokci. Temat nie był łatwy do ogarnięcia, zabrało mi to sporo czasu, ale w końcu się udało.\nMam nadzieję, że moja kolekcja przypadnie Wam do gusty i nie nazwiecie mnie wariatką, tylko szaloną lakieromaniaczką. Mam dużo lakierów, o wiele za dużo, ale po prostu każdy kto mnie zna, wie że uwielbiam malować paznokcie i często dostaje je w prezencie. Oczywiście sama, też kupuje sobie mnóstwo lakierów. Bez długich wstępów! Zaczynajmy....\nTutaj mieszkają moje lakiery. Zaczynałam od małego koszyczka, potem pojawiło się pudełko, a teraz są już dwa . Pokażę Wam moją kolekcję wg kolorów. Myślę , że marki są dość dobrze widoczne, ale gdyby coś to pytajcie. Podam Wam numerki i nazwy , zaczynając od pierwszego lakieru z lewej strony.\n243, 122, 22, J143-spicy orange, 288, 138, 409, 521, 714, 152, 64, sweet new ride, 38, 624, 38, 199, 364, 469, 140\n12, 175, 134, 70, 44, P135, 150, pale violet, 421, 351, 505, 328, 128\n141, 266, 07, 431, 296, 57, strawberry lollipop, 119, 269, come shine, 517, 9, numerek się starł,\n217, 2, 21, 451, 29, 840-genius in the bottle.\n625, 64, 16, 450, brak, 371, 204, 248, 147, 20-icy metal, 9, 595, 349, 54\nBEŻE, BRĄZY, ZŁOTO, NUDE...\n265, 253, where's my purse?, 55, 5, 457, cocoa 28, creme de la creme, 3, 13, 26, 1, 8, 28, 117, 231, 11, 9, 623, 362, 4, 604, 134, 44.\nBIEL, CZERŃ, SZAROŚCI...\n1,243, 05, 39, 32, 63, 961, come rain\n058 -lemon drop, 452, summer, sunrise, brak, 01, 13, 585, 303, 14, 396\n64, 201, 162, 06-edward, 01, 204, 002- stamp me black, 36, 39, 20, brak, 57, 17, 4, 30, 3, 23, 13- love at first sigh, 501, 410, 419, 503, 157, 336, 172, 140, 169, 3, 338, 504, 505, zestaw nr.11\nCo sądzę o markach, które posiadam?\nEveline- cenowo całkiem nieźle od 2.50 do ok 9 złotych, z trwałością raz lepiej raz gorzej, ogólnie lubię tę markę\nSephora- cena około 12-15 złotych, jakością mnie nie powalają\nPierre Rene- cena 8-12 złotych, dużo kolorów, dobra jakość\nJoko- 8-14 złotych, nie są najtrwalsze, ale je lubię, szybko schną\nCelia- 5-8 złotych, dobra cena, niezła jakość, piękny połysk\nH&M - 5 - 20 złotych, piękne kolory i bardzo dobra jakość\nWibo-4-9 złotych, mnóstwo kolorów, uwielbiam je\nBell- 8-9 złotych, bardzo dobra trwałość i jakość\nInglot- około 20 złotych, zdarzają się lepsze i gorsze lakiery, ogólnie je lubie\nGolden Rose- 5-10 złotych, duży wybór kolorów i naprawdę dobra jakość\nAstor-9-20 złotych, mała gama kolorystyczna, ogólnie ok\nVipera- 4-10 złotych, raz lepsze, raz gorsze lakiery, trwałość średnia\nIngrid- 4-9 złotych, nie przepadam za nimi, ponieważ szybko odpryskują\nSoraya- około 10 złotych, jakoś nie jest powalająca, ogólnie może być\nSimply beauty- około 5 złotych, bardzo słaba trwałość, ale ciekawe kolory\nLovely- 4-7 złotych, piękny połysk i dobra trwałość\nVirtual- 5-10 złotych, lubię te lakiery i za kolory i za jakość\nCM colours- około 8 złotych, nie przepadam za tymi lakierami, ponieważ bardzo szybko odpryskują\nMiyo- około 4-5 złotych, świetne kolory, ale bardzo nietrwałe\nCatrice- 10-12 złotych, ciekawe kolory, jakość zadowalająca\nMollon- 8-10 złotych, całkiem niezłe\nRimmel- 8-13 złotych, trwałe, szybko schną bardzo je lubię\nMiss Sporty- 4-6 złotych, tanie, ale nie trwałe\nLenax- 4-5 złotych, całkiem ok do robienia różnych wzorków\nDeborah- około 20 złotych, łatwo się zmywają, szybko schną i długo utrzymują\nCoral- 4-6 złotych, ładne kolory i dobra jakość\nMagic Visage- 5-6 złotych, nadają się do zdobiena, ale dość szybko wysychają\nEssence- 4-7 złotych, wszystko zależy od serii lakierów, jedne są extra, drugie beznadziejne.\nDelia- około 8 złotych, dają ciekawy efekt, ale długo schną.\nEuphoria- około 11 złotych, świetne lakiery, bardzo trwałe\nEuphora- 6-7 złotych, całkiem dobre\nClassics- 3-5 złotych, nie są zbyt trwałe, ale je lubie\nBeauty Line- Biedronka- 4-5 złotych, nie są trwałe, ale mocno kryjące i błyszczące\nMiss Selene 2-4 złote, ładne kolorki, ale niezbyt trwałe.\nUfff... dotrwaliśmy do końca. Żyjecie? Jeśli jesteście ciekawe jakichś szczegółów dotyczących mojej kolekcji to oczywiście pytajcie w komentarzach. Jak widzicie przeważają u mnie lakiery w przystępnych cenach. Wyznaje zasadę, że lakier za 50, czy 150 złoty nie będzie się niczym różnił od takiego za 5, czy 10 złotych. Może kolorem, ale czy jakością? Raczej nie.\nPrzesyłam buziaki dla wszystkich Lakieromaniaczek ;*\nAutor: Magdalena o 14:21 9 komentarzy:\nJoko find your color i Deborah Milano\nLubicie maliny i truskawki? Jeśli tak, to myślę , że spodoba Wam się to co za chwilę pokażę. Oto moje dwa najnowsze lakiery.\nLakier z Joko, jak wiecie dostałam ostatnio w BlogBoxie. Kocham go! Ma piękny odcień czerwieni, jak dla mnie idealny na lato. Lekko pomarańczowy, ale moim zdaniem truskawkowy! Mam numer J143 spicy orange. Lakier ma szeroki pędzelek, który ja osobiście lubię. Ładnie kryje, szybko schnie i jest całkiem trwały. Do tego bardzo ładnie lśni, co zobaczycie na zdjęciu. Lakier dostałam, ale wydaje mi się, że kosztuje około 11 złotych.\nDrugi lakier z Deborah to 13- love at first sigh. Dostałam go od koleżanki, więc też nie znam dokładnej ceny, ale sięga ona około 18 złotych. Jest różowo- malinowy z pięknymi drobinkami brokatu. Można go używać jak topu lub też samodzielnie. 3 warstwy wystarczą, by pokryć paznokieć kolorem. Szybko schnie, jest trwały i nawet nie, aż tak ciężki do zmycia, jak bywa to w przypadku lakierów brokatowych.\nA oto moje malinowo-truskawkowe paznokcie! :)\nW końcu udało mi się ogarnąć temat, dotyczący mojej kolekcji lakierów do paznokci. Także.... oczekujcie filmiku i wpisu! :)\nAutor: Magdalena o 15:11 2 komentarze:\nEtykiety: Deborah, Joko, Lakiery do paznokci\nDziś coś nie kosmetycznego, ale wiążącego się z naszą urodą i dobrym samopoczuciem. Tag, pierwszy raz zobaczyłam u kolorowego pieprzu i postanowiłam, że i ja go zrobię. Zachęcam wszystkie moje czytelniczki i blogowiczki do zrobienia tego tagu :)\nJem wiele zdrowych produktów, ale niestety tych niezdrowych też jest sporo. Choć codziennie jem owoce, warzywa itp, to w mojej kuchni goszczą też np. sosy z torebki , czy paluszki. Jednak bardzo, bardzo rzadko jem chipsy, czy hot-dogi.\nZwracam uwagę na skład produktów, ale nie robię tego nałogowo. Zwykle robię to kiedy kupuję coś nowego. Kupując np, jakiś produkt z kurczaka, zwrócę uwagę na to ile kurczaka jest w składzie produktu. Jeśli jest go dajmy na to tylko 10%, to jest to zwykły bubel.. Sprawdzam też, czy tak naprawdę soki bez cukru, zamiast cukru nie mają słodzika itp.Wychodzę też z założenia, że im dłuższa lista składników, tym gorszy jest to produkt.\n3. Jesz dużo warzyw i owoców?\nTak, codziennie jem warzywa i owoce.\n4. Czy kiedykolwiek się odchudzałaś? Na jakiej diecie? Zamierzasz odchudzać się w przyszłości?\nWielokrotnie się odchudzałam z lepszym lub gorszym skutkiem, ale nie były to jakiejś popularne diety. Na pewno będę się odchudzać w przyszłości.\nNie jestem szczupła i nigdy nie będę. Są dni kiedy czuję naprawdę dobrze w swoim ciele, a są też takie kiedy jestem załamana.\nMam wiele ulubionych potraw, ale jeśli mam wybrać jedną, to jestem miłośniczką rosołu. Kocham też wszelkiego rodzaju sałatki i surówki.\nTak lubię, choć nie robię tego często.\n8. Co chciałabyś wyeliminować z diety, a co do niej wprowadzić? Dlaczego?\nChciałabym wyeliminować cukier, bo nie jest zdrowy. Chętnie wprowadziłabym do swojej diety picie większej ilości wody, bo jest najlepsza dla organizmu.\nNie zjem wszelkiego rodzaju salcesonów, kiszek, móżdżków, robaków itp. Cały czas mogłabym jest sałatki i wafle Sonko :)\n10. Ile jesz posiłków dziennie?\nMyślę, że około 4, różnie to bywa. Raz jem więcej a raz mniej.\n11. Wypijasz odpowiednią ilość wody ( 8 szklanek dziennie)?\nNie. Piję mało wody, a więcej soków, czy herbaty.\n12. Czy możesz polecić jakąś zdrową, prostą przekąskę?\nHmm... może zaproponuje Wam pomidorki pokrojone w plastry, do tego robimy sos z jogurtu, kilku ząbków czosnku, dużej ilości pietruszki i soli oraz pieprzu. Sos mieszamy i polewamy nim pomidory. Smacznie, szybko i zdrowo! :)\nP.S Na moim blogu pojawiły się etykiety, mam nadzieję, że ułatwi to poruszanie się po blogu :)\nAutor: Magdalena o 11:15 2 komentarze:\nMój pierwszy BlogBox ;D\nDziś mam bardzo dobry humor, ponieważ otrzymałam swojego pierwszego BlogBoxa. Wymieniłam się z jedną z moich ulubionych blogerek. Jeśli jesteście lakieromaniaczkami i nie tylko to zapraszam Was na blog Ady.\nJuż piękne różowe i ciężkie pudełeczko, było zapowiedzią interesującej zawartości.\nDostałam liścik, dużo cukiereczków i....\nBielenda, Cukrowy peeling do ciała, Granat, skóra normalna- bardzo podoba mi się zapach produktu, który przypomina mi peeling z linii do profesjonalnego stosowania, również z Bielendy.\nOriflame, nature secrets, eneregetyzujący krem do rąk z miętą i maliną- już dawno nie miałam styczności z produktami Oriflame. Krem do rąk do produkt, który zawsze się przyda. A zapach maliny to po prostu mój zapach.\nJoanna, Naturia body, sól do kąpieli o zapachu truskawki- kocham truskawki! Teraz będę mogła się w nich kąpać :)\nMontagne Jeunesse, maseczka czekoladowa i truskawkowa- znowu moje kochane truskaweczki i jeszcze czekolada. Uwielbiam maseczki, a właśnie te już od dawna chciałam wypróbować.\nVirtual, Fashion mania- idealny podarunek dla lakieromaniaczki :) Lakier pochodzi z najnowszej kolekcji, ja mam kolor 150-chamelon charm. Jest lawendowy i posiada cudowne różowe, fioletowe i niebieskie drobinki.\nJoko, find your color- już dawno chciałam sobie kupić lakier właśnie z tej serii. Dostałam kolorek J143- spicy orange. Kolor powiedzmy, że czerwony, ale wpadający w pomarańcz. Będzie pięknie wyglądał na moich paznokciach.\nBardzo dziękuję Adzie za pudełeczko. ;* ;* Trafiła w moje gusta, jakby znała mnie od lat. Ja biorę się za testowanie, na pierwszy ogień, pójdą oczywiście lakiery!\nAutor: Magdalena o 14:28 5 komentarzy:\nEtykiety: Bielenda, BlogBox, Joanna, Joko, Lakiery do paznokci, Montagne jeynesse, Oriflame, Virtual\nTanie i dobre, dobre i tanie część 5 + kupon rabatowy dla Was\nBardzo lubicie serię ,,Tanie i dobre, dobre i tanie", która pojawia się na moim blogu i kanale. Już dawno jej nie było i często mnie o nią pytałyście. W głowie mam dużo pomysłów, ale często brakuje czasu na realizację. Ostatnio jest go coraz mniej, ale dziś zapraszam Was na 5 część serii ,,Tanie i dobre, dobre i tanie"\nDax Cosmetics, Chusteczka samoopalająca- jestem jej wierna już od wielu lat, a kosztuje 1,60. To produkt dla wszystkich, którzy lubią być brązowi, ale nie przepadają za słońcem, czy też tradycyjnymi samoopalaczami, których aplikacja nie należy to najłatwiejszych. Dzięki tym chusteczką, "opalicie się" dosłownie w kilka chwil. Nie tworzą smug, ani plam, mają przyjmy zapach. Jedna chusteczka wystarczy do przybrązowienia twarzy, dekoltu, rąk, a czasem nawet i nóg. Efekt jest naturalny i możemy go sobie dozować, będzie widoczny już po godzinie. Bardzo ładnie się zmywa. Dodatkowo chusteczki zawierają składniki pielęgnujące jak: wyciąg z lilii wodnej, d-pantenol i witaminę E.\nMIYO, OMG! Eyeshadows, cień do powiek- mój kolor to numer 27. Jest zwariowany, bardzo słoneczny i mega modny. Nie odważyłabym się na sukienkę, czy płaszcz w takim kolorze, ale lubię zaszaleć w makijażu. Cień kosztuje mniej niż 5 zł, a jego jakoś jest powalająca. Świetna pigmentacja i trwałość to jego największe plusy. Odpowiednie nałożony na pewno się nie obsypie. Nie wszystkie cienie z tej serii są tak dobrze napigmentowane, ale sprawdźcie testery, bo naprawdę warto zaopatrzyć się w te małe cudeńka.\nInglot, Freedom system, Cień do powiek Rainbow- za tą niezwykłą paletkę zapłacimy 15 złotych. Ja mam kolor 108R, czyli paletkę w odcieniach pomarańczu. Polecam Wam też inne warianty kolorystyczne! Cienie są dobrze napigmentowane, trwałe i łatwe w użyciu. Nie obsypują się i pozwalają stworzyć naprawdę piękny makijaż oka.\nDove, Intensive Nourishment hand cream- możecie go kupić w promocji za około 5 złotych, bez promocji kosztuje około 6 złotych. Przeznaczony jest to odżywienia bardzo suchych dłoni i naprawdę działa. Ma przyjemny zapach, szybko się wchłania i pozostawia miłą w dotyku i nawilżoną skórę. Pomoże naszym dłoniom, nawet w mroźne zimowe dni!\nMarion Spa, Nawilżająco odżywcza maska na twarz- kosztuje około 4 złotych. Jest tańszym odpowiednikiem maski o podobnym działaniu i formie, która kosztuje około 20 złotych. Bardzo dobrze nawilża i odżywa twarz, pozostawią ją miękką i promienną. W opakowaniu znajdziemy specjalne włókno nasączone dobroczynnymi składnikami, które ma wycięte otwory na oczy, nos i usta. Aplikacja jest więc szybka i przyjemna. Do wyboru macie też inne maseczki z tej serii.\nEssence, I love rock, błyszcząca kredka do powiek- jej cena to około 6 złotych. Kupiłam ją do codziennego stosowania i spisuje się świetnie. Jest mega czarna i miękka. Długo się utrzymuje, jest wydajna, idealna do robienia smokey eye. W tej cenie, naprawdę Wam polecam :)\nBell precison, stay on eye liner, konturówka do oczu- możecie ją mieć w cenie 8-10 złotych. Ja mam kolor 02- fioletowy.Kredka jest automatyczna, więc nie trzeba jej temperować. W połączeniu z cieniem daje nam ciekawy, rozświetlający efekt. Jest całkiem trwała i nie rozmazuje się. Polecam Wam ją do kupienia właśnie w jakimś kolorze, jednak nie koniecznie czarnym, ponieważ jak dla mnie akurat w tym kolorze nie jest dobra. Idealnie nadaje się do wiosenny i letnich, kolorowych makijaży.\nNa koniec mam coś dla Was moi kochani czytelnicy! Otrzymałam kupon rabatowy na zakupy w Rossmanie. Część kuponu już wykorzystałam na zakup podkładu. Dla Was mam 20% rabat na pędzle. Wystarczy, że wydrukujecie ten rabat i możecie wybrać się na zakupy :)\nAutor: Magdalena o 12:26 2 komentarze:\nEtykiety: Bell, dax cosmetics, Dove, Essence, Inglot, Marion, Miyo, ulubieńcy miesiąca\nVilmorin, Beauty &Spa, czyli zioła dla urody.\nWitam Was w pierwszym dniu maja!\nJest ciepło, słonecznie, kolorowo, cuuudnie! I proszę mi nie marudzić, że jest za gorąco ;)\nOstatnio kupując nasionka do swojego ogródka, zauważyłam serię ziół, przygotowaną specjalnie dla kobiet. Są to ziółka, które możemy posiać u siebie w ogródku, w doniczce w domu, na działce, lub gdzie tylko sobie chcemy. Wybierać możemy pośród 4 zestawów: ziół do kąpieli, na piękną cerę, na zgrabną figurę i wzmacniających włosy. Czyż to nie kuszące? Ja póki do skusiłam się na zestaw ziół na piękną cerę, za który zapłaciłam około 4 złotych.\nNie ma co się oszukiwać. Na nic zdają się najdroższe kremy, odżywki i inne kosmetyki, jeśli nasze dieta, nie będzie nam dostarczała niezbędnych witamin i składników. Wiem to z własnego doświadczenia. Moja dieta bogata jest w warzywa, owoce, kiełki itp i dzięki temu mam dość mocne i zdrowe włosy, długie paznokcie i całkiem ładną cerę. Wiele moich koleżanek, które pomidora na swoim talerzu widzą raz na miesiąc, niestety często narzekają na wypadające włosy, poszarzałą cerę, czy łamliwe paznokcie. Wydaja mnóstwo pieniędzy na najróżniejsze kosmetyki, które choć pomagają, to niestety krótkotrwale. Jeśli nie dbamy o siebie od środka, wszystko to co złe będzie widocznie na zewnątrz. Dlatego, apeluję do Was o wprowadzenie do swojej diety zdrowych produktów. Dziś prezentuje Wam zestawy ziół, ale wkrótce pokaże też swoją hodowlę kiełków.\nJeśli skusicie się na taką mieszankę ziół, na pewno nie pożałujecie. Nie wymagają, wiele opieki, a pomogą nam być zdrowe i piękne. Kiedy urosną możemy je dodawać do kanapek, sałatek, zup i do wielu innych potraw.\nW polecanych dziś przeze mnie zestawach znajdziecie:\n- szałwie, działa antyseptycznie i wzmacniająco\n- tymianek, działa bakteriobójczo\n- rozmaryn, pobudza krążenie krwi, działa tonizująco i przeciwzapalnie\n-rumianek, przeciwdziała stanom zapalnym, dodaje blasku włosom\n- nasturcję, zawiera witaminę c, pomaga na pryszcze, wzmacnia włosy\n- nagietek, działa bakteriobójczo, łagodzi podrażnienia\n- lubczyk, poprawia przemianę materii\n- bazylię, łagodzi niestrawność, likwiduje zmęczenie\n- tymianek, łagodzi dolegliwości układu trawiennego\n(To tylko niektóre właściwości, opisanych przeze mnie ziół.)\nSkusicie się na takie ziółka dla zdrowia? Jesteście zadowolone ze swojej diety?\nAutor: Magdalena o 16:09 7 komentarzy:\nBiochemia urody- puder bambusowy, NOWE OPAKOWANIE!...\nTanie i dobre, dobre i tanie część 5 + kupon rabat...


Blog - Strona 17 z 18 - Materialination\nMagiczne ramiona dla małej Emmy\nZobaczcie do jakich fantastycznych celów można wykorzystać drukarki 3d. Poznajcie historię małej Emmy i jej magicznych ramion wydrukowanych w 3d!\n25. Paź 2012 0\n13:30 – tyle właśnie czasu potrzeba na wydrukowanie wszystkich części do słuchawek, które po uzupełnieniu o potrzebną elektronikę pozwolą na rozkoszowanie się ulubioną muzyką.\n23. Paź 2012 0\nMaterialination jedzie do Londunu\nW drugiej połowie października, w Londynie odbędą się międzynarodowe targi, w całości poświęcone drukowaniu i drukarkom 3d. Impreza zapowiada się bardzo interesująco, dlatego tym bardziej cieszymy się, że nie zabraknie na niej przedstawiciela Materialination!\n09. Paź 2012 0\n10 przykazań Materialination\n1. Jesteśmy po to żeby wzajemnie się uczyć, wymieniać wiedzą i inspirować. 2. Wspieramy kreatywność i eksperymenty , tolerujemy pomyłki. Jeśli masz pomysł, w którym możemy pomóc – pisz do nas śmiało!\n08. Paź 2012 0\nNa pierwszy dzień szkoły\nOpowiadamy na pytania Piotrka z 2Edu.pl\n04. Paź 2012 0\nMaterialination w Podaj Dalej!\nMieliśmy dużo szczęścia i wielki zaszczyt napisać artykuł do pierwszego numeru nowo powstałego czasopisma dla studentów.\nWywiad na Antyweb.pl\nZapraszamy do przeczytania naszego pierwszego artykułu, który ukazał się w druku. Jest to nie tylko pierwszy z artykułów, który został wydrukowany, ale również pierwszy, który mieliśmy okazje napisać po angielsku. Numer, w którym można szukać artykułu znajdziecie tutaj, poniżej cały artykuł.\nDla wszystkich chętnych osób które chciałby by spróbować sił przy skanowaniu 3D przygotowaliśmy krótki tutorial dzięki któremu z sensora Microsoft Kinect zrobicie skaner 3d.\n02. Paź 2012 0\nStrony 17 z 18\nMasz pytania dotyczące druku 3D, szkoleń lub potrzebujesz pomocy?\nWszystkie nowości ze świata druku 3D w postaci wygodnego Newslettera. Bądź na bieżąco!\nNie przegap najnowszych wiadomości…


Miasto Poznań zdobyło srebro w kategorii Marketing Miejsc w prestiżowym konkursie KTR. Nagrodę przyznano za film promocyjny „Kalejdoskop”. Jest to już druga nagroda w tym roku, po statuetce przywiezionej z berlińskiego festiwalu The Golden Citygate.\nPoznań zgłosił do konkursu nakręcony w 2010 roku spot wizerunkowy. Zaproszony do współpracy utalentowany reżyser młodego pokolenia Xawery Żuławski odświeżył wizerunek Poznania i stworzył obraz miasta nowoczesnego, otwartego, oferującego możliwość realizacji wszelkich ambicji i planów. Żuławski spędził w helikopterze ponad 50 godzin kręcąc Poznań z lotu ptaka. Efektem pracy ekipy filmowej jest ponad 3-minutowy film oddający współczesny charakter miasta.\nMiasto Poznań nagrodzone zostało za profesjonalne i spójne podejście do swoich działań wizerunkowych w 2010 roku. Na Festiwalu Promocji Miast i Regionów Złote Formaty Strategia Promocji Marki Poznań została najwyżej ocenioną strategią promocji spośród polskich miast. O wysokiej jakości poznańskiej strategii promocyjnej stanowi także otrzymany w marcu br. tytuł Superbrands Miasta Poznania. Przyznawana w Polsce od 2005 roku nagroda ma na celu promowanie i nagradzanie szczególnie wyróżniających się marek.\nKlub Twórców Reklamy jest jednym z najważniejszych konkursów reklamy w Polsce. Od 2004 współpracuje z najbardziej prestiżowym konkursem reklamy na świecie Cannes Lions. W jego jury zasiadają najbardziej uznani specjaliści od marketingu w kraju. W kategorii Marketing Miejsc, Miasto Poznań wyprzedził tylko Kraków. Zdobywając srebro, poznański „Kalejdoskop” pokonał między innymi projekty Gdańska, Lublina, Polskiej Organizacji Turystycznej czy Województwa Mazowieckiego.\nKomentujesz: Poznań laureatem prestiżowej nagrody\nTagi: konkurs, poznań, wielkopolska, nagrody biznesu, targi itb


Wirtualna Zawoja - Dni testowe Centrum Górskiego Korony Ziemi\nHomeImprezy 2015Dni testowe Centrum Górskiego Korony Ziemi\nDni testowe Centrum Górskiego Korony Ziemi\nUtworzono: środa, 24, grudzień 2014 21:15\n"Centrum Górskie Korona Ziemi" serdecznie zaprasza mieszkańców regionu babiogórskiego, turystów odwiedzających Zawoję oraz wszystkich zafascynowanych górami na Dni Testowe Centrum Górskiego (Otwarte), które rozpoczną się już w najbliższą niedzielę 28. grudnia o godzinie 10.00.\nW tym niesamowitym okresie między świątecznym chcemy udostępnić Państwu do zwiedzania serce naszego centrum – SALĘ Z MAKIETAMI NAJWYŻSZYCH SZCZYTÓW ŚWIATA, jednocześnie za cel obieramy sobie poznanie Państwa opinii dotyczących funkcjonalności obiektu. Ten zabieg pozwoli nam na dokonanie niezbędnych ulepszeń przed wielkim otwarciem całości Centrum Górskiego Korona Ziemi.\nW czasie DNI TESTOWYCH każdy odwiedzający będzie mógł zwiedzić pierwszą z sal ekspozycyjnych, opowiadającej o ciekawostkach z zakresu eksploracji górskiej. Podczas zwiedzania zapewniamy profesjonalnych przewodników, którzy wprowadzą Państwa w magiczny świat gór. Warunkiem wstępu będzie zakupienie barwnego komiksu pod tytułem: „Lodowi Wojownicy” opowiadający o pierwszym historycznym zdobyciu zimą najwyższego szczytu globu – Mount Everestu. Dochód ze sprzedaży komiksów zostanie przekazany na rzecz Centralnego Archiwum Górskiego. Dodatkowo w niedzielę będziemy gościć w Centrum Górskim Korona Ziemi wybitnego polskiego himalaistę – Ryszarda Pawłowskiego, któremu „zdarzyło się” m.in. wspiąć 5 razy na Everest, 9 razy na McKinleya, 32 razy na Aconcague itp. W niedzielę, o godzinie 12.00 serdecznie zapraszamy na prelekcję Pana Ryszarda podczas której będziecie mogli Państwo posłuchać jeg apierających dech w piersiach opowieści.\nWejścia na teren Centrum odbędą się o pełnych godzinach tj. 12.00, 13.00 itd. ostatnie wejście o godzinie 17.00. Wejścia tylko z przewodnikiem.\nUWAGA!!! WEJŚCIE ZA ZAKUPIENIEM KOMIKSU „LODOWI WOJOWNICY” – ceny:\nrodzinny (2+2) – 35 zł\nWięc do zobaczenia już w najbliższą niedzielę w Koronie Ziemi w Zawoi! Nie przegapcie okazji!"


Amanoiwato – Wikipedia, wolna encyklopedia\nNiebiańska Jaskinia (jap. 天岩戸 Ama-no-iwato; Brama Niebiańskiej Jaskini Skalnej) – w mitologii japońskiej miejsce, w którym ukryła się bogini Amaterasu przerażona okrucieństwem swojego brata – Susanoo.\nW Kojiki nie jest określone położenie Niebiańskiej Jaskini, ale jej nazwa wskazuje na to, że zapewne znajduje się ona na Wysokiej Równinie Niebios. W Japonii jednak znajdują się miejsca, które tradycyjnie uważa się za kryjówki bogini Amaterasu. Z tego powodu Ama-no-iwato występuje jako nazwa kilkunastu miejsc i chramów na terenie Japonii.\nJedną z jaskiń uważanych za miejsce, w którym mogła się ukryć bogini jest jaskinia położona w pobliżu miejscowości Isobe, w prefekturze Mie na półwyspie Kii. Każdy turysta, który chce odwiedzić to miejsce musi najpierw poddać się rytualnym ablucjom, za nim dostanie pozwolenie na przekroczenie kamiennej bramy torii.\nZ kolei jaskinia w pobliżu miejscowości Takachiho, w prefekturze Miyazaki na wyspie Kiusiu, jest traktowana jako obiekt kultu w świątyni Ama-no-iwato Jinja. Sama jaskinia nazywa się Ama-no-yasugawara (天安河原). Z werandy, która znajduje się za pawilonem modlitwy, widać w oddali wejście do niej, które przysłaniają drzewa zalesiające zbocza. Kapłani z tej świątyni sądzą, że Amaterasu była człowiekiem deifikowanym dopiero po śmierci, dlatego opisana w mitach kryjówka znajduje się na ziemi, a nie w niebiosach.\nJaskinia uważana za Ama-no-iwato w pobliżu miejscowości Takachiho, w prefekturze Miyazaki\nInformator o jaskini i regionie Takachiho\n↑ Agnieszka Kozyra: Mitologia japońska. Warszawa: Wydawnictwo Szkolne PWN, 2011, s. 116. ISBN 978-83-262-1002-0.\n↑ a b c Agnieszka Kozyra: Mitologia japońska. Warszawa: Wydawnictwo Szkolne PWN, 2011, s. 119. ISBN 978-83-262-1002-0.


KTO WYRASTA, TEN „ŁODSTAJE”, CZYLI WEWNĘTRZNA NIEPEWNOŚĆ „CZWARTEJ WŁADZY” – Blog – Prof. dr hab Rafał Krawczyk\nOtto Bismark miał kiedyś powiedzieć, że wiarygodne są tylko takie wiadomości, które zostały zdementowane. W tym kontekście można uznać, ze sugestia rozbioru Ukrainy naprawdę się pojawiła i to ze strony poważniejszych polityków, niż tylko Władimir Żyrynowski. Sądząc po wypowiedziach Putina, odnoszących sie do „sztuczności” ukraińskiego państwa, trudno jednak dać wiarę temu, że używana przez Żyrynowskiego mapa projektowanego podziału, mogła powstać bez wiedzy obecnego jej władcy a przynajmniej jego cichej aprobaty. Putinowe zamiary w stosunku do „bratniego sąsiada” były przecież publiczną tajemnicą. Co więc takiego się wydarzyło, że ujawnienie tej sprawy przez byłego ministra spraw zagranicznych i dzisiejszego marszałka polskiego Sejmu okazało się polityczną bombą z opóżnionym zapłonem?\n1. Przyszłość Ukrainy według Żyrynowskiego.\nAfera, która wybuchła wokół tej sprawy, wiąże się z wydarzeniami sprzed sześciu lat. Jest unikalna i zadziwiająca w tym, że mało kto zastanawia się, co właściwie jest jej przedmiotem. Większość z najbardziej oburzonych zapewne nie przeczytała artykułu, w którym uwagi Sikorskiego są cytowane na marginesie głównego toku rozumowania. Politykom i politycznym komentatorom mogło to się przydarzyć nie tylko z tej przyczyny, że mogą nie znać angielskiego, ale również dlatego, że w polskiej polityce, sama istota wydarzenia nie ma zwykle większego znaczenia. Istotne jest tylko to, ile zamieszania można zrobić, by zwrócić na siebie uwagę i komu z przeciwników da się najbardziej zaszkodzić. Nie wiemy więc, czy sednem sprawy była treść tego, co Sikorski zrozumiał z putinowych sugestii podziału Ukrainy w 2008 roku, ale też to, czego nie powiedział, albo też jeszcze coś innego, mianowicie to, że wkrótce potem wszystko odwołał, jako zdarzenie niebyłe, twierdząc, że zawiodła go pamięć i niczego, co powiedział, wcale nie chciał powiedzieć. Jakie jest prawdziwe tło całej sprawy, skoro nikt nie kwapi się powołać na podstawowe źródło i zainteresować się tym, czego mianowicie dotyczył sam artykuł, którego autor zacytował Sikorskiego, a który wywołał w Polsce medialne trzęsienie ziemi? Autorem tekstu jest amerykański dziennikarz, który w internetowym magazynie politico.com z 19 października tego roku, opublikował własną ocenę postępowania Putina i jego linii rozumowania. Tekst ukazał się pod znamiennym tytułem: „Putina zamach stanu. Jak rosyjski przywódca używa ukraińskiego kryzysu dla konsolidacji własnej dyktatury?”. Tytuł słusznie nie sygnalizuje, że dotyczy spraw polskich, czy też polskich polityków, Sikorski występuje tam bowiem nie w roli głównego aktora, ale tak, jak przyjęło się w amerykańskiej publicystyce, czyli jako osoba, której opinie są od czasu do czasu przywoływane dla ilustracji wywodów samego autora. Amerykański komentator stawia przy tym tezę od spraw polskich jak najbardziej odległą, że oto Putin nie ma zamiaru zajmować zbrojnie Ukrainy, a jego prawdziwym celem jest coś zupełnie innego. Na fali nacjonalistyczno-patriotycznej euforii zamierza unicestwić w Rosji wszelką opozycję i stać się kimś w rodzaju niekoronowanego cara z władzą dożywotnią i absolutną. Autor cytuje uwagi rosyjskich wojskowych nie kryjących zachwytu nad perspektywą otrzymania w związku z tym dodatkowych wielkich pieniędzy na rozwój armii, ale także przestrach nie wymienionych z nazwiska przedsiębiorców, obawiających się ostatecznego unicestwienia praw ekonomii, które opierają się przecież na prywatnym, a nie państwowym sposobie gospodarowania. To, że Putin nie zamierza zajmować się takimi drobiazgami, jak ekonomiczna kalkulacja, widać jak na dłoni.\nPutin nie jest wyjątkiem pośród rosyjskich samodzierżców również i z tej przyczyny, że Rosja nigdy poważnie nie wzorowała się na Europie, ponieważ Rosjanie uważali ją zawsze za zbiór krajów słabych i ułomnych, bo nie potrafiących utworzyć prawdziwego imperium. Nawet wielkie reformy Piotra I sprzed trzystu lat, tworzące zręby późniejszego państwa rosyjskiego, nie sięgały do samej istoty europejskiego modelu społeczno-politycznego. Piotrowi, tak, jak i później Stalinowi, chodziło tylko o technikę i nic więcej. Władzom dawnej Rosji, tak, jak i przywódcom radzieckim, a dzisiaj ekipie Władimira Putina, społeczeństwo i państwo kojarzyło się wyłącznie z wojskiem, siłami porządkowymi i jego urzędami, a zwykli ludzie nigdy nie byli uważani za podmiot rządzenia. W tradycyjnym rozumieniu władz Rosji społeczeństwo, poza wąską elitą, to tylko źródło podatków, rekruta i siły roboczej.\nLogika postępowania Putina jest żelazna i wywodzi się z trwałej w Rosji tradycji nieuznawania obiektywności istnienia praw obywatelskich. Odmienność traktowania tam jednostki w porównaniu z krajami europejskimi, ma też i dodatkowe odniesienie historyczne i językowe. Po angielsku – obywatel, to citizen, po francusku – citoyen, po włosku – cittadino, a to z tej przyczyny, że wolności demokratyczne wyrosły na gruncie praw i swobód europejskich mieszczan. Rosyjskie słowo grażdanin, było i za czasów sowieckich formalnie używane jako odpowiednik europejskiego pojęcia „obywatel”, ale zawsze niosło z sobą inną treść. Grażdanin, to nie ktoś, kto dysponuje ustalonym przez konstytucję zakresem praw i wolności osobistych, lecz osobnik, do którego nie można odnieść się per towariszcz, a zatem element podejrzany i potencjalnie groźny.\nBrak poszanowania dla wolności obywatelskich i zasad efektywnego gospodarowania ze strony władz Rosji, to żadna nowość, lecz stara tradycja sięgająca czasów pierwszych carów. Piotr I, przeszedł do historii Rosji jako Wielki właśnie z tego powodu, że jako pierwszy z władców rachunek ekonomiczny otwarcie zastąpił imperialną nonszalancją zdobywania kolejnych terytoriów. To on ustanowił zasadę, że Rosjanie, zamiast dobrobytu, otrzymają nędzę i półniewolnictwo, okraszone za to ułudą imperialnej potęgi, zestawioną przy tym w jednym pakiecie z absolutnym jedynowładztwem cara. Zachód, posługujący się „od zawsze” zasadą racjonalnego działania, nigdy nie mógł tego pojąć i miał w związku z tym tendencję do przeceniania rosyjskiej potęgi, opacznie myląc wielkość terytorium, liczbę produkowanych karabinów i czołgów z wartością produktu krajowego brutto. Nie mogąc zrozumieć źródeł trwałości, pozornej w gruncie rzeczy potęgi Rosji, był skłonny podejrzewać, że posiadła ona jakiś tajemny patent na mocarstwowość, którego on sam nie zna. Pozorna tajemnica sprowadzała się tymczasem do wrodzonej rosyjskiemu ludowi ociężałości w organizowaniu społeczeństwa obywatelskiego i bezwładności politycznej. Nie jest przypadkiem, że po rosyjsku, określenie narod, to „naród” i „lud” jednocześnie. Od czasów Iwana Groźnego po Putina – wciąż umacniało się przekonanie, że brak dyktatorskiej władzy w rękach cara, Pierwszego Sekretarza, czy też prezydenta, to nic innego, jak tylko chaos, bałagan i słabość w relacjach z innymi krajami, czyli określając to tradycyjnie – smuta. Zachodnia myśl, że oto prawdziwym żywiołem życia ludzi jest demokracja, czyli „władza ludu” oraz konstytucyjne wolności jednostkowe, jest dla Rosjan niepojęta i odrzucana jako wymowny dowód braku charakteru Europejczyków oraz politycznego bałaganu uniemożliwiającego pełnienie imperialnej misji. Rosja, nigdy w swej historii, nie posiadła innego zamysłu na własne istnienie, jak tylko poszerzanie wpływów przez podbijanie kolejnych sąsiadów. Rosjanie, żyjąc w przekonaniu, że nie mają innego wyboru, jak tylko to, aby szacunek w świecie zdobywać siłą i terrorem, nie zaś osiągnięciami gospodarki, czy kultury, w ciągu całej swej historii zawsze opowiadali się za despotią i przeciwko kolegialnym, czy też demokratycznym formom rządzenia. Rosjanie, to po prostu zupełnie inna mentalność niż mentalność zachodnia, inna historia, inna geopolityka, inne priotytety i azjatycka, a z całą pewnością nieeuropejska, logika współżycia wolnych ludzi. Pierwszy, wielki eksperyment w tej przestrzeni i do tego w pełni udany, przeprowadził jeszcze Iwan Groźny, pierwszy car państwa nazwanego już Rosją dla odróżnienia od dawnej, nazbyt dla niego europejskiej Rusi. Twór powstał z połączenia niektórych cech Księstwa Moskiewskiego, dalekiego północno-wschodniego obrzeża dawnego państwa kijowskiego, ze stepowym imperium Mongołów, rządzącym Moskwą przez trzy kolejne stulecia. Car Iwan, niezadowolony z wciąż istniejących ograniczeń jego władzy, 3 grudnia 1564 roku ogłosił, że rosyjscy ludzie obrazili go nieposłuszeństwem i brakiem zaufania, udaje się więc na dobrowolną banicję w formie bezterminowej pielgrzymki, nie pozostawiając nikogo, kto rządziłby krajem w jego zastępstwie. Udał się do Aleksandrowej Słobody i tam pozostawał w izolacji, nie kontaktując sią z nikim z poddanych. W innym kraju, natychmiast pojawiłaby się grupa pretendentów do władzy, starających się banitę zastąpić, ale to nie mogło zdarzyć się wśród Rosjan, nienawykłych do swobód jednostkowych i brania odpowiedzialności za siebie samych. Po z górą miesiącu, Moskwianie wysłali do cara błagalną delegację z pokorną prośbą o powrót i z zapewnieniem, że nigdy już w niczym mu się nie przeciwstawią. Car łaskawie powrócił, ponownie objął Kreml we władanie i rozpoczął rządy teroru o nieznanym dotąd zasięgu, który przeszedł do historii pod nazwą opricznina. Ogłosił, że ma teraz prawo do egzekucji każdego mieszkańca bez sądu oraz do konfiskaty majątku bez pytania kogokolwiek o radę i zgodę. Rozpoczęły się wielkie deportacje, całkowicie zniszczony został starożytny i w znacznym stopniu zeuropeizowany już i hanzeatycki Nowogród Wielki, a wielcy posiadacze na zawsze pozbawieni pewności swej własności. Odtąd, wszystko było własnością władcy, oddawaną najwyżej w okresowe zarządzanie wybrańcom. Dzisiaj, historycy nie mają wątpliwości, co do tego, że Iwan był psychopatą. Wcale nie przeszkadza to jednak Rosjanom uznawać go za jednego ze swoich najwybitniejszych przywódców i twórców rosyjskiego imperium.\nSystem stworzony przez Iwana IV, z mniejszymi lub większymi korektami, przetrwał niemal cały okres caratu, ale jego prawdziwym apogeum stał się Związek Sowiecki. To z tej przyczyny Putin uznał, że upadek tego ostatniego, to największa tragedia XX wieku i nie ukrywał zamiaru przywrócenia dawnej i despotycznej potęgi kraju. Spotkał go jednak geopolityczny zawód, a zmienione okoliczności światowej polityki zepchnęły Rosję na dalszy plan. Cytowany amerykański dziennikarz argumentuje, że mając ambicję odnowienia rosyjskiego imperium w dawnym jego kształcie, Putin musi przywrócić również dawne zasady jedynowładztwa – pełnej i niepodważalnej władzy rządzącej jednostki, wobec której wszyscy inni są nikim, a on sam zapewnić ma sobie dożywotnie rządzenie. Patrząc na rzecz z tego punktu wiedzenia, kwestia Ukrainy jest dla Putina na dalszym planie, będąc tylko parawanem dla działań, które mają mu zapewnić pozycję cara-jedynowładcy. To dopiero przy okazji tego rozumowania wypłynęła w amerykańskim artykule sama sprawa Ukrainy i tylko w kilku akapitach artykułu pojawiło się nazwisko Radosława Sikorskiego z jego domniemaniami co do putinowskich planów wobec Kijowa, które zresztą nie były osią wywodów.\nJest publiczną tajemnicą, że Putin, w swoim dążeniu do przywrócenia Rosji imperialej pozycji, prędzej czy później musiał (a nie tylko mógł) zagrozić Ukrainie unicestwieniem. Rosja bez Ukrainy i Białorusi nie może pretendować do misji kontynuowania średniowiecznej Rusi Kijowskiej. Problem w tym, że jak dotąd, udało mu się odebrać Ukrainie tylko niewielki skrawek w postaci Doniecka i Ługańska. Krym, to zupełnie odrębna historia, ponieważ więcej roszczeń do półwyspu mają prawo mieć krymscy Tatarzy, niż Rosjanie, czy Ukraińcy. Tyle, że Zachód, jak na niezbyt inteligentnego kochanka przystało, nigdy nie ośmielił się sprawdzić cnoty partnerki, czyli prawdziwej zdolności Rosji do unicestwienia i wchłonięcia Ukrainy po to tylko, by na nowo słowa „Ruś” i „Rosja” stały się tożsame. Prawda, że od czasów powstania Chmielnickiego, czyli od czterech wieków, toczy się postępujący proces przetwarzania Ukrainy w małorosyjską prowincję Rosji. Okazał się jednak ostatecznie nieudanym i niemożliwym już dzisiaj do przeprowadzenia. O tego rodzaju procesach nie decydują choćby najwyższej rangi polityczne osobistości, lecz ich istotą jest długotrwała ewolucja narodowościowa, kulturowa i cywilizacyjna, nad którymi nie panuje nikt, poza Matką Historią. Ludzie, a w szczególności władcy despotycznych państw, prędzej, czy później, popadają jednak w megalomanię, sądząc, że są w stanie historię przechytrzyć. Rosja, nie będąc już od ćwierćwiecza potęgą globalną, czuła się zbyt słabą, by tę operację przeprowadzić samodzielnie tak, jak to bywało za czasów carskich i sowieckich. Potrzebowała jakiegoś rodzaju przyzwolenia ze strony Zachodu. Wiedząc, że jej zamiary wobec Ukrainy są w głębokiej sprzeczności z polską racją stanu, Putin być może postanowił, że przekupi Polaków mirażem czegoś więcej niż tylko ochłapu jej terytorium. Zgodnie z sugestiami Żyrynowskiego miał zasugerować, że ofiaruje Polsce nie tylko Galicję, Wołyń i Podole, ale i Kijowszyznę jako polską kolonię. Zamiar był więcej niż przejrzysty. Po pierwsze, rosyjską dyplomację cechuje to, że nigdy nie ma zamiaru dotrzymywać słowa. Dyplomacja i polityka Rosji jest ze swej zasady kłamliwa, a prawdę mówi tylko wtedy, gdy się pomyli. Taką opinię wypracowała sobie Komunistyczna Partia Związku Sowieckiego, której Putin był kiedyś członkiem. Powtarzano wtedy „żart-wcale-nie-żart”, że „jeśli Partia mówi „tak”, to znaczy, że „tak”, jeśli Partia mówi „nie”, to znaczy, że mówi”. Wiarygodność rosyjskich propozycji jest dzisiaj dokładnie taka sama i zamiana pojęć „KPZR” na „Putin” w niczym nie podważa treści porzekadła. Na pierwszy rzut oka widać, że opiera się na kłamstwie i dążeniu do poprowadzenia partnera na manowce jego własnych interesów. Po drugie, wiedząc, że nie ma zamiaru obietnicy spełnić, Putin mógł oferować ile tylko się da, tak jak Pan Zagłoba oferował Szwedom Niderlandy, aby tylko osiągnąć cel w postaci nawet chwilowego zainteresowania się sprawą przez polskie media. Miałby wtedy wspólnika, któremu już by nie było dane się z tego wywikłać. Takie niebezpieczeństwo było juz bardzo bliskie po wypowiedzi Sikorskiego, a chociaż podobno sprawy nie było wcale, to jednak Tusk ledwie się z niej wywinął, zmuszony przy tym do poświęcenia Sikorskiego. Co więc by się działo, gdyby chociaż przez chwilę rozważał tę sprawę jako poważną propozycję? A co by się działo, gdyby rosyjska dyplomacja okazała się na tyle biegła, jak dobra jest o niej opinia i cynicznie potwierdziła, że Tusk przyjął informację do „milczącej wiadomości”? Aż strach pomyśleć!\nJest przy tym i kolejna trudność. Nie jest łatwo w tej grze posunąć się tak daleko, by zwrócić uwagę rosyjskim władzom, że notorycznie kłamią jak z nut i to w głęboko złych zamiarach, bo też i w całej swojej historii, Rosja akceptowała tylko dwa rodzaje partnerstwa: wasali i byłych wasali, czyli takich, wobec których nie zamierzała dotrzymywać żadnych obietnic. W tej sytuacji, jakikolwiek przywódca Polski, czy Rumunii, który podjąby rozmowy na temat planów rozbioru Ukrainy, musiałby najpierw upaść na głowę. Jakie możliwości reakcji miał w tej sytuacji Donald Tusk, kiedy usłyszał informację o możliwości otrzymania przez Polskę terenów, które prowadziłyby do kontrolowania terytorium Ukrainy aż po Don? W normalnych warunkach, każdy powiedziałby niedoszłemu darczyńcy, że najwyraźniej wypił znacznie za dużo i powinien natychmiast pójść spać. Mógł też powiedzieć „pocałuj mnie w d… Mógł również wybuchnąć lekceważącym śmiechem. Każda z tych reakcji byłaby usprawiedliwiona, ale niekoniecznie zgodna ze sztuką dyplomacji. Mógł również zachować się państwowo-oficjalnie, jak pełną gębą partner rosyjskiego imperium i powiedzieć „nie interesują mnie rosyjskie propozycje, przejdźmy do rzeczy”. Problem w tym, że Tusk nie miał wystarczającej pozycji, żeby lekceważyć rozmówcę i sugerować mu, że zwariował. Był gościem w czasie, kiedy jego pierwszorzędnym zadaniem było udowodnić Zachodowi, że Polska nie jest atawistycznym nieprzyjacielem Rosji, ale stara się ją rozumieć. Więc bezpiecznie sprawę przemilczał w zgodzie z maksymą, że „milczenie jest złotem”. Jednak w naszym kraju, ta maksyma nie ma wzięcia, tak jak i nie ma tu szacunku dla większości zasad postępowania obowiązujących w krajach nieco bardziej filozoficznie zaawansowanych. Putin, mając zapewne doskonałe rozeznanie sposobu, w jaki Polacy rozumowali w dawniejszych czasach, zakładał, że może liczyć tylko na jedno, a mianowicie na resztki polskiego nacjonalizmu, rodem jeszcze z czasów I i II Rzeczypospolitej. Tyle, że od tamtej pory minęło już prawie trzy czwarte stulecia, pojawiły się nowe pokolenia, mające zupełnie odmienne od przodków pragnienia i priorytety, a sam kraj od z górą dziesięciu lat jest już pełnoprawną częścią Zachodu. W ramach zachodnich zasad międzynarodowej polityki istnieją głęboko już utrwalone standardy, które nie pozwalają na frymarczenie cudzą ziemią. Po części zresztą, sama Rosja jest współautorem kulturowej reorientacji Polski, ponieważ dokonując po 1945 roku przesunięcia jej granic, miejscami nawet o kilkaset kilometrów na zachód, wspomogła również zmianę jej sytuacji geopolitycznej z wielonarodowego państwa wschodniej Europy w homogeniczny kraj mieszczący się dzisiaj bez trudu w kulturowym obszarze jej zachodniej części.\nPutin, dawny sowiecki kagiebista i prawdziwie „russkij czieławiek”, ma z samej istoty swego pochodzenia ograniczoną wiedzę o świecie oraz wewnątrzrosyjski, w pełni zrozumiały dla Rosjan, ale intelektualnie bardzo ograniczony punkt widzenia, który uniemożliwia realistyczne i globalne spojrzenie na własnych sąsiadów oraz na resztę świata. Z całą pewnością nie rozumie fenomenu Unii Europejskiej, która niezależnie od wielu ułomności, stała się czynnikiem zmieniającym zarówno geopolitykę, jak i obraz samej Europy. Po rozszerzeniu o jej wschodnią część, okazała się przy tym na tyle atrakcyjnym wzorcem, że jedynym krajem kontynentu, który razem z Rosją ostentacyjnie ogłasza brak zainteresowania korzyściami płynącymi ze stowarzyszenia z Unią, jest już tylko łukaszenkowa Białoruś. To dla Putina oznacza, że nie rządzi już prawdziwą Rosją, ale tylko jej cieniem. Powrót do zasad funkcjoniowania dawnej, nieistniejącej już Rosji i aprobata jej społeczeństwa dla jego carskich ambicji, może nastąpić w pokojowy sposób tylko wtedy, gdy do laurowego wieńca poczucia potęgi dorzuci rodakom dorzuci zwłoki jakiegoś sąsiada, najlepiej Ukrainy. Tylko wtedy jej mieszkańcy, podniesieni na nacjonalistycznym amoku, akceptują – jak za czasów dawnej Rosji – konieczność obniżenia standardu życia i pełną międzynarodową izolację w zamian za zwiększenie potęgi armii i ułudy dawnej mocarstwowości. Taka jest prawdziwa otoczka putinowskiego postępowania. Godzi się jednak zapytać, czy ma ono szanse sukcesu i co się stać może, gdy sukcesu nie będzie? Odpowiedź na pierwszą część pytania jest całkowicie negatywna, na drugą – trudna i bardziej skomplikowana. Rysują się w tym względzie dwie możliwości. Pierwsza, to taka, że Putin zdąży ze zdemolowaniem w kraju resztek wolności zanim opadnie nacjonalistyczny amok, dla Rosjan będzie już jednak za późno i będą musieli pogodzić się na długie lata z dyktaturą w stylu podobnym do komunistycznej. Druga jest taka, że z tym nie zdąży, jego koncepcja upadnie, a kraj zapadnie się w chaos, ponieważ nie ma wypracowanej żadnej alternatywy wobec despotii. Wtedy, może to być koniec Rosji, jaką znamy od pięciuset lat. A jaka to wtedy będzie Rosja? Ba, to pytanie, na które odpowiedź też bardzo chciałbym poznać.\nAni Rosja Putina, ani jakakolwiek inna, która po nim nastąpi nie ma szansy na realizację jego utopii. Paradoksalnie, dowodem tego są karesy czynione pod adresem Tuska i Sikorskiego w 2008 roku, które są też istotą dzisiejszego trzęsienia ziemi w Polsce. Tyle, że nikogo – ani opozycji, ani mediów, tak naprawdę nie interesuje sama sprawa ukraińskich granic, lecz awantura, którą – jak im się wydaje – jest łatwo sprzedać. Czy ktoś z przejętych sprawą polityków, czy zaangażowanych w nią dziennikarzy przeanalizował przesłanie autora artykułu, który cytował opinie Sikorskiego? Nawet nie pytam o to, czy analizował rzetelnie i dogłębnie, pytam, czy w ogóle je rozważał? Odpowiedź wydaje się być negatywna. Nie widać oznak, by analizował je ktokolwiek, a żaden z liczących się polityków artykułu nie przeczytał, koncentrując się tylko na przekazach o dwóch krótkich akapitach dotyczących opinii Sikorskiego o Ukrainie oraz jednorazowego i przypadkowego wspomnienia przez niego nazwiska Donalda Tuska. O co więc w całej sprawie idzie?\nJest zrozumiałe, że nie znając stanu umysłu rosyjskiego przywódcy, nikt nie może przewidzieć, jak daleko Putin się posunie. Wydaje się jednak, że wszystkie agresywne gesty, wojskowe loty nad Estonią, łódź podwodna pod Sztokholmem, to tylko markowanie potęgi, której Putin nie ma. To zasłona dymna dla wewnątrzrosyjskiej potrzeby powrotu do starych i sprawdzonych oraz despotycznych metod rządzenia. Prawdę mówiąc, współczesna Rosja innego wyjścia nie ma. Eksperymenty z wolnym rynkiem i demokratycznymi instytucjami skończyły się fiaskiem, pozostaje tylko jedno – utrzymywanie pozorów imperialnej pozycji jak długo się da. Potem, i tak przyjdzie potop.\nJak to się wszystko ma do naszego politycznego grajdołka? W tej „debacie” o Sikorskim i rzekomym rozbiorze Ukrainy, wcale nie szło o Polskę i jej stanowisko w sprawach wschodniej części kontynentu, a tymbardziej nie szło o integralność terytorialną Ukrainy. Szło o samego Tuska. Wymknął się krajowym wrogom dowodząc, że jest od nich lepszy o pięć długości. Takiej potwarzy znieść nie potrafią. Każde stanowisko, jakie by zajął w tej sprawie, byłoby przez zaściankowych działaczy uznane za światowych rozmiarów skandal i rozpoczęliby starania o niedopuszczenie do objęcia unijnego stanowiska przez człowieka, który miał uczestniczyć w zamiarze rozbioru europejskiego kraju. Taki jest tych działaczy poziom, że mając pełne usta Polski i dobra jej przyszłości, są w stanie storpedować każde osiągnięcie, jeśli tylko nie są jego współautorami. Jaka więc opozycja, taki i skandal. Dziwi natomiast to, że właściwie nikt nie kwapi się wyjaśnić na czym ten skandal tak naprawdę polegał? Ludzie biorący w nim udział, świadomie ukrywają jego drugie i prawdziwe dno, bo rzecz się zupełnie kupy nie trzyma. Zadziwia też poziom agresji emanujący z mediów. To jednak zupełnie inna sprawa, z samym Tuskiem związana tylko przypadkowo i również należy się w tej sprawie komentarz.\nKiedy, po 1989 roku, nastała w Polsce demokracja, byłem tak zapalony do szans, jakie wydawały się dawać nowe przepisy o samorządzie lokalnym, że zgłosiłem swoją kandydaturę do lokalnego samorządu gminy położonej w rolniczej części Mazowsza. Wykupiłem tam kiedyś upadłe gospodarstwo rolne i mieszkałem z rodziną na stałe. Jak się okazało, nie byłem w tym zamiarze sam. W tej samej okolicy kandydowała na radnego osoba o dobrze znanym w kraju nazwisku, równie jak ja zapalona do czynienia samorządowego dobra. Ona sama przetrwała już tylko połowę kandencji, ja całą, tyle, że czyniłem to z narastającą świadomością braku sensu i znaczenia własnej pracy. W jej pierwszej części, lokalne postacie wybrane z miejscowych mieszkańców, czuły się wobec wielkomiejskich inteligentów nieco zagubione i trochę zakompleksione, więc nasza pozycja była wysoka i zgłaszane projekty brano jakoś pod uwagę. Rychło jednak zrozumiano, że władzę ma większość, a nie jakość, szybko utraciliśmy autorytet, a moja koleżanka w coraz większym stopniu traktowana była nie tyle nawet nonszalancko, ile z narastającym chłopskim chamstwem. Nie będąc kobietą, ani przedmiotem niewybrednych żartów, wytrzymałem do końca kadencji, lecz w pełni świadom tego, że mój wpływ na gminne życie jest zerowy. Zapytałem wtedy jednego z samorządowych kolegów, jaka jest przyczyna tego, że dla dobra sprawy nie chcą wykorzystać umiejętności ludzi najlepiej przygotowanych? Odpowiedź była zaskakująca: „pan po prostu łodstaje”, orzekł kolega posługujący się lokalną gwarą. Zdziwiony, chciałem jakoś wykazać swoją intelektualną wyższość, zadałem więc jeszcze jedno pytanie, które miało postawić go pod ścianą: „w którą mianowicie stronę to ja „łodstaję” – w lewo, czy w prawo?” Ten, wcale nie zmieszany, odrzekł: „nie ma znaczenia, w którą, ważne, że pan łodstaje”. Zrozumiałem wtedy klucz do polskiej polityki. Przesłaniem dążących do wygrania wyborów jest jednakowość z wyborcami i niedopuszczenie do zjawiska odstawania od przeciętności. A wyborca jaki jest, każdy widzi, a ja sam mieszkając w terenie wiejskim wiem to nazbyt dobrze. Tym sposobem, zerwałem z polityką w pełni świadom tego, że skoro nie stać mnie na poniżanie się do udawania kogoś innego, to do tej gry się nie nadaję. Z perspektywy czasu przyznaję sobie całkowitą słuszność i już jako weteran „łodstawania” obserwowałem polityczne przygody Joanny Muchy i Radosława Sikorskiego z ciekawością, ale i znajomością sprawy. Oboje od reszty „łodstają”, chociaż każde z nich czyni to na inny sposób. Patrząc na rzecz z perspektywy czasu trzeba uznać, że Joanna Mucha była najciekawszym i chyba najinteteligentniejszym ministrem sportu. Niestety, jej uroda i kobiecy wdzięk pobudzały męską wyobraźnię tak bardzo, że nie potrafili znieść myśli, że nie tylko jest ministrem, ale na codzień jest z kimś innym i że inteligencja dorównuje urodzie. Rzucano więc obelgi i przytyki tak długo, aż media dopięły swego i ministrem być przestała, przestała też drażnić swą figurą wielu niedoszłych mężów stanu. Z Radosławem Sikorskim sprawa w swej istocie jest podobna, chociaż nie wiążą się z tym zapewne nocne polucje. Sikorski, przy swojej megalomanii i słabościach, jest w świecie uważany za człowieka Zachodu i równego partnera dla tamtejszych polityków. Dla świata nie jest prowincjuszem, jak większość polskich polityków, ale światowcem, operującym doskonałą angielszczyzną, ożenionym ze znaną nowojorską dziennikarką i do tego mieszkającym w szlacheckim dworku. To za dużo jak dla mieszkańców kraju, w którym – jak wiadomo – każdy jest jakiejs odmiany szlachcicem, a przecież „szlachcic na zagrodzie równy wojewodzie” i żaden zagraniczny przybłęda nie ma prawa psuć dobrego mniemania o samych sobie. W tej sytuacji, jego los był przesądzony, a niegdysiejsza próba wygrania prezydenckich wyborów, to nie tyle nawet dowód naiwności, ile świadectwo owej „światowości”, obciążonej nieznajomością mentalności prowincjuszy. Tacy zawsze wolą „swojaka”, nigdy kogoś, kto nawet z jak najbardziej uzasadnionych przyczyn, aspiruje do wybitności. Polacy w swej większości, przyznają zwykle rację tylko sobie samym, a ludzi wybitnych zaczynają cenić dopiero po ich śmierci.\nŚwiat mediów, tak jak inne instytucje i zjawiska społeczne, również nie powstaje z niczego jak deus ex machina, lecz jest produktem własnego otoczenia. Trudno się więc spodziewać, że w naszym kraju mógłby pojawić się i utrzymać w mediach tak wybitny dziennikarz, jak Ted Koppel. Jeszcze w czasie, gdy mieszkałem w Waszyngtonie, z podziwem oglądałem prowadzone przez niego wywiady z najwybitniejszymi osobistościami świata, nawet tymi najbardziej kontrowersyjnymi. Urzekało w nim jedno: sam mówił mało i trudno było nawet zorientować się w jego osobistych poglądach, ale pytania zadawał w taki sposób, że interlokutor stawał się widoczny jak na dłoni. Gdyby polskie dziennikarstwo było podobne do amerykańskiego, nie doświadczalibyśmy karczemnych widowisk z udziałem ludzi mediów, lecz moglibyśmy dowiedzieć się czegoś ważnego. Tymczasem, królują u nas poglądy i racje żurnalistów, dla których opinie osób zapraszanych, to tylko tło dla własnego brylowania. Jeden z telewizyjnych prezenterów posunął się nawet tak daleko w krytyce posła Niesiołowskiego, że zasugerował widzom, by posła już nie wybierać na następną kadencję. „Czwarta władza”, to w państwach demokratycznych określenie wolnej prasy, mediów elektronicznych i środków masowej komunikacji, którą uważa się za tak ważną, że stawia w jednym szeregu wpływów obok władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej. Jej siła może być tak ogromna, że mająca wpływ na kształtowanie społeczeństwa i polityki. Poza tym, spełnia ważną funkcję kontrolną poprzednich trzech władz, aby nie dochodziło do nadużyć i korupcji. Musi to jednak spełniać przynajmniej jeden warunek, a mianowicie w sprawach, w których się wypowiada, wypowiadać się kompetentnie. Polskie media są natomiast pełne nie tyle kompetencji, ile medialnego jazgotu i zadowolenia z tego, że udało się zrobić jakieś zamieszanie. Nic bardziej dowodnego, że albo nie rozumieją istoty swojej misji, albo też nie mają umiejętności, by ją realizować.\nKtoś może dojść do wniosku, że przedstawiona opinia jest cyniczna. Odpowiadam na to, że tylko narody wiecznie przegrywające są romantyczne. Narody silne i stabilne są z tej właśnie przyczyny silne i stabilne, że potrafią być też egoistyczne. Warto się cieszyć, że zasada stosuje się wreszcie i do samej Polski. Medialny obraz nie ma w tej sprawie nic do rzeczy i pozostanie tylko przemijającym zjawiskiem. Rozumne jest natomiast poddać się prawom natury rzeczy, a nie pławić się w płaczliwym romantyzmie prowadzącym donikąd. Po wybuchu medialnej burzy godnej grajdołka, a nie poważnego kraju, nie można nie uznać, że zachowanie strony polskiej w kontaktach z Rosjanami w 2008 roku było w pełni racjonalne. Okres nie sprzyjał czynieniu ze sprawy rosyjskich sugestii jakiegoś rodzaju alarmu z dwóch powodów. Po pierwsze, trzeba było wziąć pod uwagę ówczesne euforyczne nastroje większej części Zachodu w stosunku do pozornej, jak się okazało, perspektywy demokratyzacji Rosji i marzeń o czynieniu z nią wielkich interesów. Niektórzy, nawet sam Zbigniew Brzeziński, uznawali wtedy jeszcze za możliwe poszerzenie europejskiej strefy wolnego handlu o Rosję oraz sięgnięcie z nią aż do Pacyfiku i chińskiej granicy. Liczono już krociowe zyski z transkontynentalnego handlu. Ujawnienie w tym samym czasie treści padających ze strony Putina sugestii spotkałoby się nie tylko z niedowierzaniem, ale mogłoby wręcz pogłębić ówcześnie panujący pogląd o odwiecznej antyrosyjskości Polski i Polaków oraz ich wrodzonej nieodpowiedzialności. Po drugie, o czym przekonani do swej zawodowej szlachetności żurnaliści wiedzieć nie chcą, nie leżało w polskich interesach nagłaśnianie putinowskich zamiarów w stosunku do Ukrainy Janukowycza, lecz raczej przygotowanie się do tych wydarzeń. Znamienny jest spokój, z jakim polska polityka zagraniczna potraktowała i traktuje nadal wydarzenie ukraińskie. Nie ma cienia zabiegania o udział w konferencjach, ani pędu do współpracy z Poroszenką i jego ekipą. Przyczyna jest prosta. W interesie Polski leży Ukraina stabilna i kulturowo trwała. Jednak w obecnych granicach nie jest ona w stanie tego osiągnąć. Powinna stać się mniejsza, niż dzisiejsza, ale za to narodowo jednolita i politycznie stabilna. Tego nie dałoby się zrobić ani z Ukrainą Janukowycza, ani Julii Tymoszenko, ale trudno będzie również i z Ukrainą w jej obecnym kształcie. Wciąż jest za duża i targana zbyt wieloma sprzecznościami. W interesie Polski nie są sensacyjne wydarzenia, lecz oczekiwanie na pojawienia się na wschodniej granicy odpowiedzialnego i przychylnego partnera, nie zaś kłopotliwego sąsiada. Ten sąsiad stanie się kłopotliwy, jeśli będzie za duży jak na swoje możliwości oraz zbyt różnorodny kulturowo. Jeśli porzucimy polityczną poprawność, a z całą pewnością nie zrobi tego dzisiaj żaden polityk, to przyznamy, że postępowanie Putina w stosunku do Ukrainy jest do pewnego stopnia w polskim interesie geopolitycznym. Rosja, to prawda, najchętniej widziałaby zniknięcie tego państwa z mapy Europy i jego wchłonięcie przez „bratni naród rosyjski”. W interesie Polski nie leży zniknięcie Ukrainy, ale oczekiwanie na zmniejszenie się rozmiarów jej państwa oraz jego ujednolicenie na tyle trwałe, by dokonało się ostateczne rozejście się narodowych emocji Rosjan i Ukraińców. Szczęśliwie, to się właśnie dzieje i polska ingerencja byłaby nie tylko nie na miejscu, ale i kontrproduktywna. W tej fazie rozwoju, wydarzeń, znacznie lepiej jest stać na uboczu głównego nurtu wydarzeń, niż szarpać się z niewyjaśnioną rzeczywistością.\nOpozycja żeruje na emocjach historycznych, podpowiadając, że dzisiejsza granica polsko-ukraińska „sztucznie rozdziela” homogeniczny obszar, który posiada mocne wewnętrzne więzi: ekonomiczne, kulturowe, językowe, etnograficzne, historyczne oraz religijne. Granica, to tylko linia, która rzekomo rozdzieliła rodziny i więzi pomiędzy ludnością zamieszkującą te obszary od wieków. Z pozoru, nic więc prostszego, jak przegnanie z Ukrainy Rosjan i unicestwienie ostatniej przeszkody do odczuwania przez jej mieszkańców takiego samego rodzaju emocji, jak ma to miejsce ze strony najbardziej romantycznych Polaków. Jest tylko z tym jeden problem. Historia ekspansji i upadku Pierwszej Rzeczypospolitej, to również historia odebrania Ukraińcom przez Polaków całej ich warstwy inteligencji i przekształcenie jej w polską szlachtę. Tym sposobem, Ukraińcami pozostały „chamy”, ale już nie „pany”, którzy przesiedlili się w rezultacie II wojny światowej na zachodni brzeg Bugu. Dzisiejsza polsko-ukraińska polityka, to nie zwykłe zagadnienie międzynarodowe, ale dla obu krajów jak najbardziej wewnętrzne, które musi odpowiedzieć na pytanie, jak pogodzić aspiracje ukraińskich „chamów” z romantycznym poczuciem wyższości polskich „panów”. Ci ostatni widzą całą przestrzeń pomiędzy Odrą i Dnieprem jako swoistą wspólnotę pomalowaną tylko w odmienne barwy narodowe. Wydaje się, że większe zrozumienie tego problemu wykazują Ukraińcy, niż sami Polacy i nie spieszą się nadmiernie z pokazem przyjaźni. Warto się poważnie zastanowić nad tym, w jaki sposób budować sąsiedzką przyszłość również w zgodzie z ich, a nie tylko z naszymi interesami narodowymi. Pytanie tylko, czy na takie postawienie sprawy stać stronę polską?\n2. Kształt wschodnioeuropejskiej przestrzeni w oczach polskich romantyków.\nWarto również zdać sobie sprawę z tego, że Ukraina w obecnym kształcie nie jest dla nikogo wiarygodnym partnerem, ponieważ tak dramatyczne zróżnicowanie pod względem języka, poczucia narodowości i poziomu kulturowej wspólnoty wywołuje najzupełniej sprzeczne siły i emocje i grozi przyszłymi wstrząsami. Najważniejsze z tych komplikacji ilustruje mapa językowo-etnicznego jej zróżnicowania. Słuszne są twierdzenia, że na całą sprawę spoglądać należy z pewnego oddalenia. Przyjdzie czas, kiedy trzeba będzie energicznie wkroczyć do akcji. To, co jest z całą pewnością racjonalne w dniu dzisiejszym, to przygotowywanie się do tej przyszłości i to najlepiej bez zbędnego hałasu i prowadzących donikąd awantur.\nJak wynika z powyższej mapy, tereny o zwartej i w miarę jednolitej ludności uważającej się za Ukraińców „z dziada pradziada”, to nie bez przyczyny tylko obszar dawnej Ukrainy z czasów Rzeczypospolitej Polski i Litwy. Dodajmy, że to również obszar, który był przedmiotem wojen polsko-kozackich opisanych w sienkiewiczowskim „Ogniem i mieczem”. Ich rezultatem, był podział Ukrainy na Zadnieprzańską (rosyjską) i Przeddnieprzańską (polską). Cała reszta – Naddniestrze, Odessa, Krym i Donieck, to regiony powstałe w następstwie zupełnie innych wydarzen – wojen rosyjsko-tureckich prowadzonych od czasów carycy Katarzyny Wielkiej. Również ich zasiedlanie odbywało się wedle rosyjskich norm, a nie polskich, ukraińskich, czy europejskich. Dzisiaj, najzupełniej niespodziewanie dla wszystkich, połączyło je to, że wcale nie zapragnęły znaleźć się pod władaniem Rosji. Ale tego, czego naprawdę pragną, nikt jeszcze nie wie. Nie wie tego jeszcze i sama Ukraina, ani jej mieszkańcy. To z tej przyczyny nie należy się spieszyć z „pomaganiem”, lecz poczekać na dalszy rozwój wydarzeń. Wybieganie przed orkiestrę zawsze kończy się śmiesznością.\n2 thoughts on “KTO WYRASTA, TEN „ŁODSTAJE”, CZYLI WEWNĘTRZNA NIEPEWNOŚĆ „CZWARTEJ WŁADZY””\nRafal Krawczyk says:\n26/10/2014 at 15:53\nNie wiem co to za kontrrewolucja ta narodowa, ale jest pewne, że rozdzielanie wiedzy od mądrości jest tradycją azjatycką (również i rosyjską), nigdy europejską, gdzie wiedza i mądrość, to jedno, a mądrość jest następstwem wiedzy. Dlatego nie ma w niej miejsca ani dla cara z Bożej łaski, ani dla Boga jako elementu wiedzy. To tylko przestrzeń wiary, nigdy racjonalności. W przestrzeni wiedzy panem jest człowiek a nie Bóg, czy półbóg w rodzaju Putina. Osiągnięcie stanu mądrości bez wiedzy jest zjawiskiem religijnym i ma miejsce w rezultacie Objawienia. To jednak nie wymaga żadnej wiedzy i może przydarzyć się nawet analfabecie. Dla mnie to jednak za płytki rodzaj wiedzy, by tracić czas a Objawienie,jeśli ma mi się przydarzyć, to przypełznie samo.\nNa marginesie megalomanii komentatora: Radzi mi podszkolić się w ekonomii, więc spieszę poinformować, że jestem profesorem nauk ekonomicznych z czterdziestoletnim doświadczeniem, jeśli to nadal mało by mu dorównać, znaczy to że sam jest półbogiem o rozmiarach Putina.\n27/10/2014 at 09:32\nBardzo ciekwy punkt widzenia. Mogę powiedzieć, że jestem stałym czytelnikiem i cenię sobie rzetelną analizę spraw poruszanych na tym blogu. Wydaje mi się także, że szkoda czasu na odnoszenie się do komentarzy wynikających z niezrozumienia podstaw rozważań – chociaż przyznaję, zabawnie jest je czytać.\n©2019 Blog – Prof. dr hab Rafał Krawczyk\t| Powered by WordPress & Superb Themes


Z notatnika kłusownika - cz. 20: Trondheim - skoki narciarskie\nKolejna wygrana Kamila Stocha jest doskonałym pretekstem do rozpoczęcia "Notatnika" od informacji o występach Polaków - a tych dzisiaj wyjątkowo dużo, bo i jubileusz wyjątkowy...\nKamil. Tylko fakty. Po pierwsze - to jubileuszowe, pięćdziesiąte zwycięstwo Polaka w Pucharze Świata. Szczegóły w polonikach poniżej. Po drugie - w tabeli wszech czasów Stoch awansował o kolejne trzy pozycje - jest już 34. Wyprzedził w piątek Rathmayra, Jandę i Opaasa, jest tuż za Romoerenem. Aby znaleźć się przed nim potrzeba mu albo dwóch wygranych, albo jednego zwycięstwa i trzech drugich miejsc.\nW klasyfikacji „tych, co na podium” (dzisiejsza wygrana była piętnastym „pudłem” Kamila w karierze), Stoch też jest już w czołowej pięćdziesiątce. Awansował na 46. miejsce, wyprzedzając m.in. Freunda, Hildego i Kuettela. Większą liczbą zwycięstw, ale zawsze. O tym, że Polak jest po Trondheim trzeci w generalce sezonu, nie piszę. Zostawiam to innym. Ja poczekam z określeniem i oceną miejsca w klasyfikacji do końca sezonu.\nPiotr. To był jego setny kontakt z Pucharem i 85. konkurs w karierze. Uczcił to w najlepszy możliwy sposób - piąty raz w sezonie znalazł się w czołowej dziesiątce. Zdobył też w Trondheim tyle punktów, że od piątku obecny sezon może śmiało nazywać najlepszym w karierze. Ma tej zimy na koncie 280 oczek wobec 267 zdobytych w sezonie poprzednim. No i równie ważne - po raz piętnasty z rzędu zdobył punkty.\nDawid. Było przyzwoicie, a mogło być - tak jak z reguły - lepiej. Polak wpadł po piątku w wir trzynastek i ich wielokrotności. Trzynaście konkursów punktowanych, trzynaście nieudanych kwalifikacji i dwa razy po trzynaście zawodów głównych bez punktów. Czyli udział w 3 x 13-tu konkursach i 4 x 13 pucharowych podejść. Ale punktowanym miejscem, które dotąd najczęściej zajmował, nie jest trzynaste - tego nie zajął jeszcze nigdy. Natomiast siedemnaste, jak w piątek, zajmował już łącznie trzy razy. O awansie Kubackiego wśród polskich skoczków - zdobywców pucharowych punktów - poniżej.\nMaciek. Jedyne, co warto podkreślić, to fakt, iż od wczoraj ma więcej punktowanych, niż zakończonych bezpunktowo, konkursów. No i że pech może go opuścić już w Oslo. A wtedy to...\nStefan. Lepsze dwa punkty niż nic. Ale nie wiem, czy te dwa punkty są warte nieobecności w Trondheim Bieguna. Żeby było śmieszniej, a może bardziej groteskowo: przez te dwa piątkowe punkcisze to jest trzeci najlepszy pucharowy sezon Stefana w karierze - po sezonach 2010/11 (95 oczek) i 2008/09 (51).\nKrzysztof. Trzeci najgorszy wynik Polaka w sezonie. To były już 25. zawody w jego karierze, w których nie zdobył punktów. Dwa konkursy wstecz pisałem, że może przegonić Hulę, jeśli chodzi o łączne pucharowe zdobycze punktowe w całej karierze. Dalej jestem pewny, że tak się stanie, ale mam już też pewność, że nie w tym sezonie.\nNa wspomniane wyżej pięćdziesiąt polskich wygranych złożyli się:\nWygrane Polaków w Pucharze Świata\nZajmujemy pod względem liczby pucharowych zwycięstw szóste miejsce. Do piątych Japończyków tracimy dziesięć, a nad siódmymi Słoweńcami mamy siedemnaście oczek przewagi.\nPunkty zdobyte w piątek przez Kubackiego spowodowały, że wyprzedził on w klasyfikacji najlepiej punktujących w Pucharze Polaków Łukasza Rutkowskiego. Czołówka najlepszych pod tym względem polskich skoczków wygląda jak następuje:\nNajlepiej punktujący w PŚ Polacy\n* - głowy nie dam\nRichard Freitag wywalczył w piątek swoje dziesiąte już pudło. Ciekawostkę stanowi fakt, że ani jedno z tych podiów nie było tym najniższym. Był to również już jego 55. punktowany konkurs. Niemiec ma niesamowitą końcówkę sezonu. Myślę, że to on - wraz z Ito - już do końca sezonu mogą być najgroźniejszym rywalem Kamila. No i, tradycyjnie, Kranjec w Planicy.\nDaiki Ito, tak jak w poprzednim sezonie na samym końcu zwyczajnie był spuchł, tak teraz rośnie w siłę z każdym skokiem i przed tą końcówką wydaje się być niezwykle mocny. Dobił w piątek, tak jak Stoch, do piętnastego podium w karierze. Wypada tylko żałować, że przez kontuzję nie mógł uczestniczyć w tym cyrku przez cały sezon.\nDla Severina Freunda to był niewątpliwie dzień pełen mieszanych uczuć. Z jednej strony w 105. kontakcie i w setnym konkursie w karierze po raz 45. kończył w czołowej dziesiątce. Ale jednocześnie spadł z wirtualnego pudła tegorocznego PŚ. I niekoniecznie musi na nie wrócić.\nPonad osiemset punktów w swojej karierze wywalczył już Andreas Wank. Dokładnie to 803. Po piątku ma na liczniku 55 punktowanych zawodów, z czego 25 kończył w trzeciej dziesiątce.\nW swoim 275. kontakcie z Pucharem i jednocześnie 245. konkursie Bobby Kranjec po raz czterdziesty znalazł się w dziesiątce, ale poza podium. Kolejne podium Słoweńca też będzie oznaczać „okrągłość”.\nPrevc, jak to Prevc - znów bardzo dobrze skakał i znów za słabo, żeby wskoczyć na podium. Wskakiwanie na pudło wychodzi mu, jak widać, dużo lepiej na imprezach mistrzowskich. Tam ma skuteczność rzędu kilkudziesięciu procent.\nW piątek miało miejsce setne podejście Tepesa do Pucharu. Uczcił to piątym najlepszym wynikiem w karierze. Końcówki sezonu nie ma może tak mocnej, jak Freitag, ale ostatnie trzy konkursy - nie powiem - palce lizać. I mam nadzieję, że to jednak bez udziału tatusia się odbyło.\nNoriaki Kasai ma od wczoraj w dorobku równo 9 600 pucharowych punktów. Punkty zdobywał w równo 350 konkursach. Byłaby heca, gdyby tak stanął jeszcze raz na podium. Miałby wtedy na liczniku 45 pudeł i 140 miejsc w dziesiątce. Ale na podium raczej nie stanie. A ostatnią szansę na wejście do dychy to będzie miał chyba w niedzielę. Na mamucie go na to - moim zdaniem - stać nie będzie na pewno.\nDla Bardala to trzynaste miejsce nie było może jakimś szczególnie pożądanym, ale przy okazji po raz 150. znalazł się w czołowej dwudziestce zawodów. Poza tym 195. raz punktował. No i przybliżył się, znacząco, do trzeciego miejsca w klasyfikacji generalnej za ten sezon :)\nAndreas Stjernen w swoim 45. konkursowym występie po raz trzydziesty zdobył punkty. Ale żeby był z tego jakoś szczególnie zadowolony, to nie zauważyłem. Razem z Kotem i Wankiem trafili bowiem w drugiej serii na wyjątkowo paskudne warunki.\nTo 25. taka sytuacja, że Schlierenzauer, wtedy kiedy punktuje, kończy konkurs poza czołową dziesiątką. Zawody w Trondheim były też jego piętnastym najgorszym punktowanym konkursem w karierze.\nFettner startował wczoraj w konkursie po raz 115. Punkty zdobył siedemdziesiąt razy. Na podium, najniższym zresztą, był dotąd tylko raz.\nJuta Łataze po raz dwudziesty zakończył rywalizację w trzeciej dziesiątce. Można zapytać: no i co z tego? Właściwie nic.\nEstończyk Nurmsalu po raz okrągły, bo dwudziesty, nie dostał się do finału konkursu. Nieudanych kwalifikacji też ma okrągłą liczbę - piętnaście. Tylko punktowań na razie nie chce zaokrąglać. Od Lahti pozostaje na dwóch.\nPiętnasty raz natomiast nie udało się zapunktować Helwetowi Deschwandenowi. Do tego dziesięć razy oblał kwalifikacje i siedem razy uczestniczył w podziale punktów. Jak na drugie, aktualnie, narty kraju, to trochę licho. Szczególnie że kraj ma tradycje.\nPierwsze narty kraju tym razem zupełnie się nie popisały. Po raz 45. Ammann nie dostał się do drugiej serii, w 290. konkursie w karierze.\nDanny Queck ma już na koncie dziesięć konkursów, w których zabrakło go w drugiej serii. Dużo, zważywszy że brał udział w zaledwie czternastu.\nPo konkursie w Kuopio pisałem o zbliżającym się kolejnym jubileuszu Morassiego. Tak jak przewidywałem, stało się to już w Trondheim. Włoch, startując w zawodach głównych po raz pięćdziesiąty, nie wywalczył punktów. Z takiej okazji parę liczb z nim związanych: ma na liczniku 134 pucharowe podejścia, 56-krotnie nie przeszedł eliminacji i tutaj jest niepodważalnym liderem. Startował w 78 konkursach. Jak łatwo skontatować z powyższego - 28 zawodów zakończył zdobyciem punktów. Tylko trzy razy był w dziesiątce (raz, w Oberstdorfie, stał na najniższym stopniu podium), siedem razy w drugiej i osiemnaście razy w trzeciej. Łączny jego dorobek punktowy to 330 punktów. Nie sprawdzałem, czy jest skoczkiem punktowo najsłabszym z „pudłujących”, ale nawet jak nie, to ścisła czołówka takich osobników murowana.\nTo był 120. kontakt Lukasa Hlawy z Pucharem i jego setny konkurs w karierze. Muszę przyznać, że widziałem już bardziej udane jubileusze niż odpadnięcie z tej okazji, po raz 45. zresztą, w pierwszej serii.\nTrwa czarna, wręcz hebanowa, seria Koflera. To jego piąty z rzędu konkurs bez punktów. Jeszcze jeden statystyczny szczególik - Austriak podchodził w piątek do Pucharu po raz 245.\njakiego nowego systemu?\nchodzi ci o inny system punktowania w sez. 1979/1980 do 1992/1993 ???\nNajprawdopodobniej nie policzyłeś Japończykowi punktów zdobytych przed wprowadzeniem nowego systemu. Wikipedią się nie przejmuj. Będziesz zdrowszy.\nwytłumac z sie z kasajego.. bo nie rozumiem, wikipedia po mojej stronie.\nKraft, o ile się nie mylę, ma dopiero 189 punktów, a też już na podium stawał. ;-)\nU mnie z kolei P. Fijas ma punktów 1920, a Bobak 722 (znalazłem 24. m. w St. Moritz i 23. w Gstaad w 1981 w zdigitalizowanym Dzienniku Polskim). Pozdrawiam.\nkamil tylko on\nO co informacja o tym, że pod względem punktów to 3ci najlepszy sezon Huli zmienia w Twojej opinii, że to zawodnik, który indywidualnie radzi sobie różnie, ale w drużynie jest solidny? Bo nie rozumiem. A 5 punktowań na 9 startów (lub 10, jak ktoś chce liczyć odwołane Klingenthal) to całkiem przyzwoity wynik. W porównaniu z młodą generacją polskich skoczków nie jest imponującym zawodnikiem, ale on, podobnie jak Stoch i Żyła, to jeszcze "stara gwardia", która skakała przed sukcesami Małysza. No i siedzi mocno w 10tce Polaków z największą zdobyczą punktową w PŚ, całkiem możliwe, że trochę tam pozostanie, np. aż Zniszczoł z Murańką nie staną się etatowymi pucharowiczami i punktującymi, na co pewnie każdy liczy.\nStoch został zdyskwalifikowany w II serii, więc zapunktował.\n" Hlava", ale "Lukasz" ("Lukas" jest zapisem po angielsku, chyba że... wiadomo). Chyba że orginalnie, ale tego nie wymagamy.\nZiobro prędzej mógłby zastąpić Hulę niż Biegun, ale i tak nie gwarantowałby punktów. Biegun już prędzej na Planicę.\nCo do Hlawy - nie jest to transkrypcja, tylko zwykła odmiana. Na tej samej zasadzie zamienia się c -> k przy odmianie słowa "Metallica" ("Metalliki", bo "Metallici" wygląda i brzmi źle :P)\nTo jest najzwyczajniejszy mój błąd wynikający z pośpiechu przy pisaniu tekstu, który powinien wychwycic i poprawic redaktor-korektor. Nie wiem dlaczego do tej pory taki byk widnieje jeszcze w tekście. Przeoczyli:) Przy okazji. Panie Redaktorze! Proszę o poprawkę!\nTrochę racji w tym jest. Ale nie każdy ma mentalnośc Lisa, panie The Fox, i przelicza wszystko na pieniądze. Ludzie mają swoje pasje, które realizują.\nteż chciałbym miec swoją rubrykę w "przeglądzie Sportowym" i pisac to samo za dużą kasę. Ale, jak na razie, nikt mnie nie "dostrzegł" i propozycji nie dostałem:)\nAle w Klingenthal go zdyskwalifikowali. To go stawia pod pręgierzem:)\nFaktycznie. Trochę z tym "liderowaniem" Morassiego wyskoczyłem przed szereg. U mnie Urbanc i T.Fijas też mają tyle punktów. Tylko ile startów mają ci dwaj, szczególnie Polak, a ile Andrea. Z tymi 35 "pudłującymi" to mnie zaskoczyłeś. Muszę to kiedyś sprawdzic:)\nCo do Fijasa i Bobaka się nie kłócę, bo nie dysponuję wszystkimi wynikami drugich 15-tek poszczególnych konkursów z lat 80-tych. I pewnie tu też masz rację.\n...Morassi ma pudło na koncie? Nie oglądałem tego konkursu i stąd tego nie pamiętam...\nI tak jeszcze dopytam, naprawdę szczerze, bez złośliwości, bo to autor ustala zasady, nawet jeśli się z nimi nie zgadzam, ale... czy autor uznaje za konieczną transkrypcję nazwiska "Hlava" zapisywanego łacinką, i czy miała na to wpływ odmiana tego nazwiska w tym konkretnym przypadku? No, chyba że było to jakieś przeoczenie, bo z tego co pamiętam to taki zapis we wcześniejszych odcinkach się nie zdarzał. ;)\nTego o Stefanie nie wiedziałem... Tego by nawet Pythoni nie wymyślili... A szkoda, bo jeszcze do niedawna Stefan kojarzył się wyłącznie pozytywnie, jako ten, który indywidualnie spisywał się różnie, ale w drużynie zawsze był solidny.\nKamil też 15 razy pod rząd zdobył w tym sezonie punkty.\ngdzie naliczyłeś kasajemu 9600 pkt???\nnie powinno być: 8425 ?\nProwokac ja godna mistrza :)\nZobaczymy co Kamil nam zgotuje, jeszcze 3 indywidualne konkursy będzie się działo ! :)\nPodziwiam ze komuś chce się pisać takie rzeczy i dociekać takich szczegółów... pewnie jakby tą energię i determinację przeznaczyć na coś pożytecznego i przynoszącego profity to efekty mogłyby być całkiem zadowalające... a tak... szkoda pary, która idzie w gwizdek\nups, za pozno.\nWyzej wymieniony jest nizej od Morassiego - ma 132 pkt, z czego 100 to zwyciestwo :D\nU mnie Fijas ma 1917pkt a Bobak 707. Natomiast co do pudłujących z małym dorobkiem punktowym jest całkiem sporo, u mnie przewodzą Tadeusz Fijas i Jngo Lesser z wynikiem nie do pobicia czyli 60pkt, następny to Y.Ashimoto z 82pkt. Mało tego, poza tym jest jeszcze aż 35 pudłujących z dorobkiem nie większym od Morassiego a więc nie jest to ścisła czołówka :) Ze zwycięzców prowadzi tu oczywiście Rok Urbanc - 132pkt.\nIto kontuzję wyleczył jeszcze w czerwcu, całe lato startował w konkursach krajowych w Japonii, a że jego najlepsze miejsce latem to było jedenaste, to i w LGP nie startował.\nZ notatnika kłusownika - cz. 20: Trondheim\nDodano: 15 marca 2013, 23:13\nOstatnia aktualizacja: 15 marca 2013, 23:13


Bielizna erotyczna - menmania.pl - męskie forum\nPost autor: Heniuś12 » 30 lip 2021, 11:14\nWitam, możecie mi powiedzieć skąd kupujecie bielizne? Z tego co wiem to marka babydoll jest bardzo znana i polecana ale nie wiem jak jest z jakością bielizny i czy warto ją kupić. Możecie mi powiedzieć coś na temat tej marki czy raczej nie kupujecie bielizny i nie słyszeliście o tej marce?\nPost autor: JakubczykŚ » 18 sie 2021, 13:59\nNa tym blogu erotycznym https://sexshop112.pl/blog znajdziecie dużo ciekawych artykułów, również o bieliźnie erotycznej. Dużo wrzucają tego typu treści. Ja lubię czytać takie porady erotyczne bo zawsze mogę się czegoś dowiedzieć, co później mi się przydaję. Wychodzę z założenia, że o życie seksualne trzeba dbać bo inaczej jest lipa\nPost autor: Oluś66 » 30 wrz 2021, 10:44\nSporo osób zastanawia się skąd kupić porządną bielizne. Według mnie warto rzucić okiem np. na sklep online https://loris.pl/441-rozowe-ponczochy-g ... ronka.html Między innymi można kupić z tego sklepu różowe pończochy z delikatną koronką.\nPost autor: Klęczak » 23 paź 2021, 13:30\nMy się wkręciliśmy bardzo w bieliznę erotyczną. to nasze odkrycie tego roku a na https://valetta.pl/collections/bodystocking to co rusz skladamy zamowienia. Wszystko dla ludzi i warto sprobować. Może się okaże że to coś co dla was jest naprawdę wow nic nie szkodzi zamowic


Polecane zapowiedzi | Regał Nowości\nRegał Nowości » Polecane zapowiedzi\n„W imię natury” Jędrzej Pasierski\nDATA PREMIERY: 19.06.2019r.\n„Nawiedzenia. Historie prawdziwe” Ed i Lorraine Warren\nKtoś kiedyś powiedział, że duchy są zawsze głodne, a nikt nie wie tego lepiej, niż Ed i Lorraine Warren, najbardziej znani badacze zjawisk paranormalnych na świecie.\nPrzez dziesięciolecia Ed i Lorraine poznawali prawdę kryjącą się za najbardziej przerażającymi zjawiskami nadprzyrodzonymi. Badali niezwykłe sprawy nawiedzeń i opętań. Od osławionego domu uwiecznionego w „The Amityville Horror” po mrożące krew w żyłach wydarzenia, które zainspirowały twórców takich kinowych hitów jak „Obecność” czy „Annabelle”.\nDATA PREMIERY: 25.06.2019r.\nPowieść o pasji, uporze i pokonywaniu traumy, ale też bluźniercza i niesamowita historia samotności i nieludzkiej wręcz obsesji na punkcie tego, by zostawić po sobie jakiś ślad na tym świecie.\nStephen jest wychowanym przez babkę sierotą, który dzięki stypendium sportowemu trafia na któryś z zapomnianych przez Boga wiejskich college’ów w Północnej Dakocie. Oficjalnie uczy się po to, aby uzyskać dyplom licencjata sztuk wyzwolonych, lecz prawdziwym celem jego życia w Oregsburgu jest uprawianie zapasów. Tytuł mistrzowski jest dla chłopaka świętym Graalem, spełnieniem i – być może – kresem lub początkiem wszystkiego. Florida podporządkowuje więc zawodom całe swoje życie, a każdy trening i każda walka mają stanowić kolejny krok w stronę wielkości.\nCENA DETALICZNA BRUTTO: 36,90 zł\n„Siedmiu mężów Evelyn Hugo” Taylor Jenkins Reid\nTo spotkanie zmieni życie Monique. Młoda dziennikarka dostaje propozycję przeprowadzenia wywiadu z Evelyn Hugo – aktorką, która ma za sobą imponującą karierę w Hollywood. Warunek jest jeden: ta rozmowa nie może zostać opublikowana przed śmiercią artystki. Evelyn opowiada o tym, jak wyrwała się z biedy i trafiła do wymarzonego świata kina. Sława, pieniądze, skandale i blask reflektorów… W Hollywood nikt nie jest bez grzechu. Dlaczego Evelyn ma za sobą aż siedem małżeństw? Kogo kochała naprawdę? Jej życie kryje tajemnice, które nigdy nie powinny trafić na pierwsze strony gazet.\n„Atlas miast Polski” Anna Garbal, Anna Rudak\nZwiedzaj Polskę z tym ilustrowanym atlasem 30 miast z różnych regionów naszego kraju!\nPoznaj słynnych ludzi, znane budynki, ośrodki kultury oraz miejsca przyjazne dzieciom dzięki szczegółowemu przewodnikowi, który zapewni wiele godzin dobrej zabawy zarówno dzieciom, jak i dorosłym.\nOdwiedź z książką wszystkie miasta wojewódzkie, a także wybierz się do innych uroczych miejscowości. Niech ten album stanie się inspiracją do samodzielnego odkrywania pięknych zakątków Polski, również tych, które się w nim nie zmieściły!\nAnna Rudak pochodzi z Gdańska, gdzie mieszka i skończyła studia na ASP. Tworzy oprawy graficzne dla wydarzeń kulturalnych, ilustracje do magazynów, wydawnictw muzycznych, opakowań i branży modowej. Inspirują ją ludzie, podróże, a przede wszystkim emocje i pozytywne skojarzenia, które stara się wpisywać w swoje prace.\nJest to zapewne jedyny wypadek w dziejach piśmiennictwa, gdzie jeden tekst zawiera dwie zupełnie różne książki: jedną dla dzieci i drugą dla bardzo dorosłych. „Alicja” dla dzieci jest opowiastką pełną niezwykłych przygód, zdumiewających bohaterów, zabawnych wierszyków i nagłych zwrotów akcji, zupełnie zrozumiałych i przyjętych w królestwie bajki. „Alicja” dla dorosłych jest (…) arcydziełem, którego myślą przewodnią jest analiza umysłu ludzkiego pogrążonego we śnie.\nDATA PREMIERY: 12.06.2019r.\n„Yerba mate w tydzień” Rafał Przybylok\n„321 superciekawych faktów, które trzeba poznać, zanim się skończy 13 lat” Mathilda Masters\n- żyrafa może sobie wylizać uszy?\n- zęby czyścimy już od tysięcy lat?\n- możesz zważyć swoją głowę, wsadzając ją do wiadra z wodą?\n- bambus czasem rośnie ponad metr dziennie?\n- astronauci sikają do odkurzacza?\nŚwietnie zaprojektowana książka z zaskakującymi, błyskotliwymi ciekawostkami i przecudnymi ilustracjami. Wciąga i bawi czytelnika w każdym wieku.\nksięgarnia Kinderboekwinkel Kakelbont w Utrechcie\nIntrygująca i różnorodna, pełna ciekawostek i humoru!\nksięgarnia Verhalenhuis w Gandawie\nCENA DETALICZNA BRUTTO: 64,90 zł


Lara Gessler opowiedziała o swojej rodzinie i nagim zdjęciu - WP Gwiazdy\nMagda Gesslerdzieci gwiazd\nLara Gessler opowiedziała o swojej rodzinie i nagim zdjęciu\nLara Gessler opowiedziała w rozmowie z "Fleszem" opowiedziała o relacjach rodzinnych i o tym, dlaczego zdecydowała się opublikować nagie zdjęcie.\nPo udziale w "Ameryka Express" widzowie zaczęli inaczej postrzegać córkę słynnej restauratorki:\n- Ludzie piszą do mnie, że kiedyś mieli mnie za wyniosłą, bogatą dziedziczkę, a okazało się, że jestem normalna – powiedziała magazynowi "Flesz".\nLara opowiedziała o tym, jak to jest mieć znaną matkę i wychowywać się w cieniu jej sławy:\n- Długo sądziłam, że nie mam nic do zaoferowania. Dopiero gdy popracowałam nad sobą, pokonałam kilka wewnętrznych "kamieni milowych", pomyślałam, że mogę odwrócić się twarzą do ludzi i spróbować im coś dać od siebie.\nZobacz także: Lara Gessler: "Nowy mężczyzna może bardziej pasować do jej stylu życia"\nJako trzecie, najmłodsze dziecko, czasem czuła się jak piąte koło u wozu. Ale kochała i podziwiała swoich starszych braci:\n- Tadek, syn mojej mamy, był dla mnie zawsze bardzo inspirującą osobą. Wydawało mi się, że to, co robi, jest najlepsze na świecie. (...) Mikołaj jest podobny do taty: introwertyczny, wycofany, ale ma niesamowite pasje! Jest fotografem sportowym, instruktorem nurkowania i snowboardu. Ale i tak, podobnie jak my, wylądował w gastronomii. Genów nie da się oszukać.\nLara Gessler zupełnie goła na tarasie. Pokazała zdjęcie\nZapytana o to, dlaczego zdecydowała się opublikować nagie zdjęcie na Instagramie, odpowiedziała, że uznała je za piękne:\n- Nie chodzi o to, że ja byłam na nim piękna, tylko emocje z nim związane. (...) Żyjemy w świecie ciągłej presji związanej z tym, jak powinniśmy wyglądać. Mam normalne ciało, lubię je i akceptuję. Chciałabym, żebyśmy patrzyli na siebie i innych łaskawiej.


Dove Nutritive Solutions Intensive Repair szampon do włosów 250ml – Druga rzecz-kosmetyczna\nDove Nutritive Solutions Intensive Repair szampon do włosów 250ml\nStworzyliśmy unikalną formułę, która przy ciągłym użytkowaniu wyraźnie odnawia i stopniowo odżywia zniszczone włosy: Dove Nutritive Solutions Intensive Repair szampon do włosów zniszczonych z formułą Nutri-Keratin Repair Actives pomaga w regeneracji włosów na dwa posoby. Po pierwsze naprawia oznaki uszkodzenia na powierzchni włosa, dzięki czemu włosy stają się gładsze i są bardziej odporne na złamanie. Po drugie wnika do wewnątrz włosa, aby zapewnić głębokie odżywienie, dzięki czemu włosy z każdym myciem wyglądają zdrowiej.\nZ każdym myciem widoczna poprawa i stopniowe odżywianie.Nutri Keratin Repair Actives wnika w głąb włosów i regeneruje je od środka.Nadaje włosom zdrowy, mocny i piękniejszy wygląd.Przy regularnym użyciu pomaga chronić włosy przed przyszłym zniszczeniem. Nadaje się do codziennego użytku.\nSKU: 8f4be62f4be7 Kategorie: Pielegnacja_i_stylizacja_wlosow, Szampony_do_wlosow, Uroda Tagi: maybelline color drama pomadka w płynie, róż milani luminoso, semilac no wipe\n, żel micelarny garnier\n, golden rose cienie do brwi\n, 166 semilac\n, kręcone włosy męskie\nRimmel Natural Bronzer wodoodporny puder brązujący SPF 15 odcień 026 Sun Kissed 14 g zł14,34\nHelen Seward Synebi Glowing szampon do włosów Szampon Rozświetlający Z Witaminą E I Olejkiem Arganowym 300ml zł27,07\nAA Oxygen Foundation Podkład Mocno Kryjący Dotleniający 204 Medium Beige 30ml zł13,99\nEco Cosmetics Olejek Na Komary Z Olejkiem Jojoba 50ml zł29,69


DOZ S.A. - pracodawcy.pracuj.pl\nDOZ S.A. to spółka zarządzająca największą w kraju siecią DOZ Aptek dbam o zdrowie, która liczy blisko ponad 1100 placówek z czego część z nich jest rozwijana w systemie franczyzy. Jesteśmy największym pracodawcą na rynku aptecznym. Zatrudniamy ponad 5 000 Pracowników, którzy dbają o bezpieczeństwo leczenia farmakologicznego ponad 5 miliona Pacjentów miesięcznie.\nNa co dzień realizujemy i rozwijamy misję „Pacjent w Centrum Uwagi” w oparciu o konsekwentnie pielęgnowane wartości: rozwój, zaufanie i zaangażowanie. W unikalny na polskim rynku sposób łączymy dużą, doskonale zorganizowaną strukturę z przyjazną atmosferą charakterystyczną dla rodzinnych polskich firm, wyznaczamy nowe standardy rozwoju — zarówno na poziomie technologicznym, jak i w obszarze jakości obsługi pracy z Pacjentem.\nDOZ to nie tylko Apteki stacjonarne, ale również największy portal e-commerce na rynku farmaceutycznym. Poruszamy się w szerokim wachlarzu nowoczesnych technologii. Mamy rozbudowany Dział IT, który tworzy Zespół kilkudziesięciu Specjalistów i Ekspertów w 3 różnych lokalizacjach: Warszawa, Łódź, Olsztyn realizując przy tym innowacyjne projekty z różnych obszarów.\nStawiamy na innowacje i rozwój zarówno całej organizacji jak i naszych Pracowników.\nMarzec 2017 roku. Zasoby ludzkie są największą wartością naszej firmy. Razem z zespołem wyznaczamy nowe standardy w zarządzaniu zasobami ludzkimi, między innymi dlatego zostaliśmy wyróżnieni w prestiżowym konkursie Great Place to Work – Najlepsze Miejsca Pracy 2017 w kategorii dużych firm. Konkurs Great Place to Work, nad którego Galą patronat honorowy objęta Elżbieta Rafalska, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, opiera się na rzetelnym badaniu opinii pracowników na temat ich pracodawców i warunków pracy w firmie. To oni, poprzez swoje odpowiedzi, wskazują przedsiębiorstwa, które potrafią z sukcesem rozwijać u siebie wyjątkowe relacje z zatrudnionymi oraz budować wzajemne zaufanie. Konkurs Instytutu Great Place to Work, jest konkursem globalnym, mającym już ponad 30-letnią tradycję. Badanie jakości miejsc pracy przeprowadzane jest według tej samej metodologii na całym świecie.\nMarzec 2018 roku. Drugi rok z rzędu zostaliśmy wyróżnieni w Konkursie Najlepsze Miejsca Pracy 2018 tytułem przyznawanym dla najlepszych miejsc pracy w kraju w kategorii firm zatrudniających powyżej 500 pracowników. Zdobycie wyróżnienia ważne, ponieważ zależało bezpośrednio od anonimowego badania ankietowego przeprowadzonego wśród Pracowników. Pracownicy naszej firmy ponownie docenili m.in. możliwość podnoszenia kwalifikacji i ciągły rozwój- w tym tworzenie własnej, indywidualnej ścieżki kariery.\nKwiecień 2019. Trzeci raz z rzędu zostaliśmy docenieni tytułem przyznawanym dla najlepszych miejsc pracy w kraju.\nTytuł Great Place to Work 2019 to ogromne wyróżnienie, które jest świadectwem, że nasi Pracownicy doceniają naszą konsekwencję w działaniach na rzecz tego by DOZ S.A. było wspaniałym, twórczym i angażującym miejscem pracy. Pracownicy niezmiennie doceniają nas za klarowną wizję rozwoju, która pozwala skupiać się na priorytetach i skutecznie realizować założone cele, rozwój i możliwość podnoszenia kwalifikacji zawodowych oraz udziału w ambitnych projektach pozwalających na wykorzystanie pełnego wachlarza posiadanych kompetencji oraz za jasną i rzeczową komunikację.\nKwiecień 2020. Kolejny raz zostaliśmy wyróżnieni tytułem Great Place to Work.\nMaj 2021. Po raz piąty zostaliśmy wyróżnieni tytułem Great Place to Work i tym samym otrzymaliśmy tytuł Legendy.\nUzyskanie tego zaszczytnego wyróżnienia świadczy o trwałym zadowoleniu Pracowników. Nie spoczywamy na laurach — dzięki stałemu pielęgnowaniu najwyższych standardów pracy codziennie zapewniamy profesjonalną opiekę, a także budujemy ofertę, która nie tylko odpowiada ich zróżnicowanym potrzebom, ale także je wyprzedza.