Żywność śmieciowa. PSL chce zakazać sprzedaży w szkołach - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaWiadomościŻywność śmieciowa. PSL chce zakazać sprzedaży w szkołach\nNadwaga nie jest trendy. Chcemy, żeby nasze szkoły były wolne od żywności niezdrowej.\n- _ Przygotowaliśmy projekt ustawy, który przedstawimy i złożymy do laski marszałkowskiej w środę. Mamy pod nim już zebrane podpisy. Chcemy, żeby nasze szkoły były rzeczywiście wolne od żywności niezdrowej _ - powiedział szef klubu parlamentarnego PSL Jan Bury.\n- _ Szczególnie chodzi nam o żywność wysokosłodzoną, a także o bardzo wysokosłodzone napoje, które są dziś w powszechnym obiegu. Będziemy preferować w naszych rozwiązaniach żywność jak najmniej przetworzoną, ale przy okazji różnego rodzaju nabiały, a także zdrowe napoje, takie jak woda mineralna, czy naturalne soki _ - podkreślił polityk.\nCzytaj więcej [ ( http://static1.money.pl/i/h/52/m103220.jpg ) ] (http://manager.money.pl/strategie/zarzadzanie/artykul/podatek;od;niezdrowej;zywnosci;onz;apeluje,52,0,1040692.html) *Wprowadzą podatek od chipsów i batoników? * 3 miliony osób na świecie, każdego roku, umiera przedwcześnie z powodu niezdrowego odżywiania się. Poseł uważa, że długofalowo na takim rozwiązaniu państwo będzie zyskiwało również finansowo, bo nie będzie musiało łożyć tak dużo na walkę z chorobami wynikającymi z otyłości. - _ Nadwaga nie jest trendy _ - podkreślił Bury.\n- _ Jesteśmy bliscy tego, by w sposób wyraźny zawrzeć, że do szkół nie trafia żywność modyfikowana genetycznie, a jeśli już ma trafiać, to wyraźnie oznakowana, zgodnie z dyrektywami unijnymi: produkt przygotowany w oparciu o organizmy modyfikowane genetycznie _ - powiedział Bury.\n- _ Chcemy stworzyć taką formułę, która dawałaby dyrekcji szkoły do ręki narzędzie, że owszem może być u nas sklepik, ale w tym sklepiku ma być żywność, która nie będzie zawierać więcej niż określony procent, np. cukru w danym produkcie itd. _ - wyjaśnił szef klubu Stronnictwa.\nCzytaj więcej [ ( http://static1.money.pl/i/h/104/m246120.jpg ) ] (http://tech.money.pl/otylosc-czesciej-dotyka-jedynakow-0-1161328.html) *Otyłość częściej dotyka jedynaków * To, że jedynacy mają większe skłonności do otyłości może wynikać z indywidualnych różnic w środowisku rodzinnym i w strukturze rodziny - uważają naukowcy. Propozycja nie dotyczy szkół średnich. Ludowcy argumentują, że młodzież, która do nich uczęszcza, jest już na tyle dojrzała, że może sama decydować, co je w trakcie przerw.\nEksperci Stronnictwa pracowali nad projektem kilka miesięcy. - _ To nie jest łatwa ustawa, jak się okazuje. Im bardziej wchodzimy w ten obszar, tym bardziej widzimy, jaki jest w nim nieład. Brakuje różnych definicji, np. definicji cukrów, kwasów. Nasi eksperci musieli się trochę nad tym potrudzić _ - powiedział Bury.\n- _ To jest projekt, który nie jest polityczny. To jest projekt, który jest dobry dla dzieci, dobry dla zdrowia, dla samopoczucia i myślę, że rodzice dzieci powinni zareagować na niego w sposób bardzo dobry, a na tym środowisku nam zależy _ - zaznaczył Bury.\nZmiana ustawy w USA. "Historyczna decyzja" Z inicjatywą zakazu wyszedł burmistrz Nowego Jorku Michael R. Bloomberg.\nNaukowcy odkryli co powoduje otyłość Dzięki badaniom prowadzonym wśród Amiszów udało się odkryć bakterie, których obecność w przewodzie pokarmowym wiąże się z zespołem metabolicznym oraz otyłością.


KONCERT ANITY LIPNICKIEJ – RELACJA – Ośrodek Kultury w Swarzędzu\n15 lutego 2019 15 lutego 2019 Piotr\n14 lutego, z okazji Walentynek – Św. Zakochanych, w Swarzędzkiej Sali Koncertowej w Zalasewie odbył się wspaniały, akustyczny koncert Anity Lipnickiej, zatytułowany „z bliska”.\nWystęp był swego rodzaju przekrojem przez 25 lat pracy artystycznej wokalistki.\nMogliśmy usłyszeć wiele muzycznych niespodzianek. Począwszy od najbardziej znanych przebojów artystki: „Ptasiek”, „Księżycowa”, „Ona ma siłę”, „Piękna i rycerz”, „Bones of love”, „Trzecia zima” aż do coverów, takich jak chociażby „Nothing Compares 2U” Sinéad O’Connor, czy też „Creep” Radiohead, które jak sama mówiła, ukształtowały ją muzycznie.\nZapowiadając trasę koncertową, wokalistka informowała, aby zabrać ze sobą chusteczki, ponieważ będzie wiele powodów do wzruszeń. Jednak oprócz wzruszeń było też wiele radości i śmiechu, a to za sprawą zabawnych anegdot z życia artystki.\nPubliczność doceniając kunszt artystyczny całego zespołu podziękowała za koncert owacją na stojąco.\nWszystkim bardzo dziękujemy za obecność w ten walentynkowy wieczór, jest nam niezmiernie miło, że Swarzędzka Sala Koncertowa w Zalasewie była wypełniona po same brzegi.\nDo zobaczenia na kolejnym wydarzeniu.


Prof. Przemysław Żurawski vel Grajewski dla Frondy: Saryusz-Wolski będzie szefem RE? Rozstrzygną Niemcy | Fronda.pl\n06.03.17, 21:00Fot. YouTube/Instytut Sobieskiego\nProf. Przemysław Żurawski vel Grajewski dla Frondy: Saryusz-Wolski będzie szefem RE? Rozstrzygną Niemcy\nFronda.pl: ”Wysiadam z Platformy na przystanku Polska” – tak Jacek Saryusz Wolski skomentował opuszczenie PO. Decyzja o wyborze tego przystanku pokazuje, że to polityk odpowiedzialny?\nProf. Przemysław Żurawski vel Grajewski, doradca prezydenta RP: To jak najbardziej odpowiedzialny polityk. Muszę przyznać, że co do tego czuję się absolutnie pewny, albowiem miałem zaszczyt pracować przez wiele lat z panem Jackiem Saryuszem-Wolskim. Byłem jego podwładnym jeszcze w 1995 roku, kiedy był pełnomocnikiem rządu ds. integracji europejskiej i pomocy zagranicznej, rozpoczynając wprowadzanie Polski do Unii Europejskiej. Przygotowywał też negocjacje, które startowały w 1998 roku. Później przez rok pracowałem także na jego zaproszenie w Parlamencie Europejskim, a było to związane z rewolucją ukraińską z 2004 roku. Znam go więc nie tylko medialnie i mogę z pełnym przekonaniem powiedzieć, że jest to polityk, który dba przede wszystkim o interes Rzeczypospolitej. Obserwowałem go w działaniu wiele lat i jestem bardzo zadowolony, że podjął tę decyzję. Przyznam, że byłem zdziwiony, iż tak długo to trwało, zważywszy na naturę polityki prowadzonej przez Platformę Obywatelską. Dobrze, że wreszcie to się rozstrzygnęło. Jacek Saryusz-Wolski to polityk bardzo doświadczony na niwie UE. Sądzę, że stratą dla Rzeczypospolitej byłoby, gdyby nie był w stanie ofiarować swych usług krajowi. To stwarza nadzieje, że nadal będzie czynnym politykiem na gruncie europejskim.\nJak Pan ocenia szanse Jacka Saryusz-Wolskiego na to, by został wybrany szefem Rady Europejskiej?\nMoim zdaniem to bardzo trudne do przewidzenia. Z uwagi na fakt, że same procedury, a szczególnie procedury w przypadku, gdy możemy mieć do czynienia z reelekcją, są po prostu nieokreślone. Do tej pory mieliśmy tylko dwóch urzędników na tym stanowisku, bo przecież to urząd świeżo stworzony dopiero przez Traktat Lizboński. Trudno więc mówić o jakichś uświęconych tradycją obyczajach politycznych w tym zakresie. Ewentualny wybór Jacka Saryusz-Wolskiego zależy od głównych zainteresowanych państw. Myślę, że dla nikogo nie jest tajemnicą, że państwem, które w poprzednim rozdaniu rozstrzygnęło o wyborze Donalda Tuska były Niemcy. W związku z tym faktycznie od stanowiska Berlina będzie zależało to jak rzecz potoczy się obecnie. Dodam tylko, że stanowisko szefa Rady Europejskiej jest stanowiskiem zasadniczo administracyjnym. Trzeba znać wagę tego stanowiska, nieprzesadnie przywiązując się do niej.\nMinistrowie spraw zagranicznych Czech i Słowacji stwierdzili, że poprą jednak kandydaturę Donalda Tuska. Czy nie doprowadzi to do niepotrzebnych nieporozumień w ramach Grupy Wyszechradzkiej?\nTo są doniesienia medialne, na razie niepotwierdzone, a rozmowy nadal trwają. Gdyby państwa Grupy Wyszechradzkiej miały poprzeć Jacka Saryusz-Wolskiego, to w opozycji do jakich krajów musiałyby to zrobić? Wobec zakulisowej natury negocjacji na temat wyborów na szefa Rady Europejskiej, jesteśmy skazani na spekulacje. To spekulacje tym poważniejsze, że w ramach przetargu negocjacyjnego, na tym etapie rozmaite kraje mogą mówić co innego, niż ostatecznie uczynią. Póki co mamy do czynienia z wróżeniem z fusów.\nCzy zgadza się Pan z tymi, którzy mówią, że Donald Tusk sam pozbawił się szansy, by polski rząd poparł jego kandydaturę?\nOczywiście. Żadne szanujące się państwo nie może przyjmować procedury, w ramach której o tym kto będzie, a kto nie będzie kandydatem z danego państwa, będą decydowały inne kraje. Na dodatek wysuwany polityk to kandydat, który jest w ostrym sporze z obecnym rządem i miesza się w wewnętrzny konflikt co jest niezgodne z obyczajem politycznym. Mam tu na myśli obyczaj, który nakazuje, by polityk sprawujący funkcje międzynarodowe dystansował się od tego typu konfliktów. Przyjęcie takiej procedury byłoby zgodą państwa polskiego, na to by kandydatów w naszym imieniu zgłaszały inne państwa. To oczywiście niedopuszczalne. Należy dziwić się, iż ktokolwiek dziwi się, że sytuacja wygląda w taki właśnie sposób.


Zamknij oczy i spróbuj dotrwać do jutra: Rozdział VI - Zdrajca\nRozdział VI - Zdrajca\nZaraz sesja. I po co to komu?\nIt's alive - Dialysis\nAveryn tej nocy nie spała zbyt dobrze. Właściwie z tego wieczoru pamiętała tylko, że na zmianę było jej za ciepło lub za zimno, a jeśli już zasypiała, to śniła wyjątkowo niespokojnie i to wyłącznie koszmary. Choć rankiem – tak zakładała, ponieważ naturalne światło nie docierało do pomieszczenia – kiedy się obudziła, nie pamiętała niczego z nieprzyjemnych snów, nadal czuła silny niepokój. W dodatku wzmagający się ból w klatce piersiowej znowu nie pozwalał poprawnie funkcjonować. Dziewczyna miała tylko nadzieję, że nie będzie nadrabiać zbyt wielu zaległości po tym, jak trafiła do izolatki.\nDochodził jeszcze problem Dimy. Skrzywiła się nieznacznie. Właściwie nie powinna się nim martwić. Dima mógł tamtego dnia siedzieć na dupie i udawać, że cała ta sprawa go nie dotyczyła. Nie prosiła przecież o pomoc.\nDrzwi do pomieszczenia otworzyły się nagle i Averyn gwałtownie podniosła się do siadu. Aż stęknęła głucho, poczuwszy, jak krew zaszumiała jej w uszach, a w głowie zakręciło się na moment. Niespodziewane uczucie gorąca uderzyło w klatkę piersiową, kiedy dziewczyna zobaczyła stojącego w przejściu Varrena. Starszy Arane opierał się o framugę, przyglądając się podopiecznej z nieodgadnioną miną oraz ramionami skrzyżowanymi na piersi.\n— Za piętnaście minut zaczynają się zajęcia — poinformował oschle, patrząc z góry. — W tym czasie masz się umyć i najeść — nakazał, odsuwając się od wyjścia. — A spróbuj się spóźnić — zagroził jeszcze, marszcząc brwi — to trafisz tu na tydzień o chlebie i wodzie.\nW odpowiedzi kiwnęła tylko głową, nie czując się na siłach, by wypowiedzieć coś, co nie brzmiałoby jak seria niezrozumiałych jęków. Varrena najwyraźniej to usatysfakcjonowało, bo zaraz odszedł, informując jeszcze, że jej pokój był już zdatny do użytku.\nNa te słowa poczuła dziwny ucisk w żołądku oraz zimną gulę zsuwającą się wzdłuż przełyku. Oczywiście nie liczyła na żadne luksusy związane z faktem zabicia Derena, ale nie była pewna, czy po tym wszystkim potrafiła tak po prostu wejść do tego pomieszczenia i, cóż, mieszkać w nim.\nOdetchnęła głęboko, zwiesiła głowę, a potem potrząsnęła nią mocno, starając się rozbudzić. Nie powinna się teraz rozklejać, ale dziwne uczucie osłabienia dopadało ją za każdym razem, gdy targała nią silniejsza emocja. W tym wypadku bała się wrócić do swoich kwater i natychmiast poczuła, jak koniuszki jej kończyn stały się dziwnie chłodne oraz osłabione. Zamknęła więc na moment oczy, objęła ramiona i mocno je potarła, przywracając ciału odrobinę ciepła. Paradoksalnie po wcześniejszym uderzeniu gorąca nie było już nawet śladu. Wstała i, chcąc zmierzyć się ze swoim lękiem, wyszła na korytarz, ale zaraz się zatrzymała, w duchu przeklinając Varrena.\nMusiał mieć niezły ubaw, zdając sobie sprawę z tego, że Averyn w tej części Akademii znajdowała się pierwszy raz. Wspaniałomyślnie kazał jej coś zjeść oraz doprowadzić się do porządku, wiedząc, że zanim znajdzie drogę do kwater adeptów, minie przynajmniej połowa wyznaczonego czasu.\nKairn podniósł wzrok, kiedy usłyszał odgłos naciskanej klamki. Po chwili do sali wpadła zdyszana Averyn, rozglądając się nieco zagubionym spojrzeniem po wnętrzu pomieszczenia. Na jej czole perlił się pot, oddychała ciężko, a w drżących ze zdenerwowania dłoniach ściskała kilka pajd suchego chleba oraz zabutelkowaną wodę. Zdziwienie dziewczyny było tym większe, że zdążyła stawić się przed wszystkimi adeptami. Widząc wzrok młodszego Arane zawieszony na jedzeniu, zawstydziła się nieco, chcąc już schować prowiant za plecami.\n— Zjedz, byle szybko, zanim ktoś przyjdzie — mruknął jednak tamten, wracając wzrokiem do kartki, na której wcześniej coś notował.\n— Nikogo jeszcze nie ma? — zapytała cicho, zamykając za sobą drzwi.\n— Zajęcia zaczynają się za pół godziny — poinformował ją, nie odrywając spojrzenia od biurka.\nAveryn nie odpowiedziała nic, przeszła jedynie w stronę miejsca, które Kairn kazał jej zająć pierwszego dnia, usiadła z cichym westchnieniem i prawie od razu wepchnęła niemal całą pajdę chleba do ust.\n— Varren zabawił się twoim kosztem — bardziej to stwierdził, niż zapytał, kręcąc przy tym głową oraz uśmiechając się do własnych myśli.\nDziewczyna czym prędzej przełknęła to, co miała w ustach.\n— Na to wygląda — skwitowała tylko.\n— Nie ty pierwsza, pewnie nie ostatnia — powiedział, podnosząc na nią wzrok.\nLedwie skończyła jeść i popiła wszystko solidnym łykiem wody, a do środka wszedł Dima. Omiótł salę nerwowym spojrzeniem, które niedługo później zatrzymał na Averyn. Kairnowi skinął krótko głową, by zaraz zająć miejsce obok partnerki. Adeptka zauważyła, że z tego starcia wyszedł zdecydowanie gorzej niż ona. Skórę wokół prawego oka miał sinozieloną, na ustach widać było ślad po rozcięciu, a nos wyglądał na złamany i zdecydowanie kiepsko nastawiony.\n— Cześć — przywitała się niepewnie, zmuszając się do uśmiechu.\nCoś znowu ścisnęło jej żołądek, tym razem z taką siłą, że o mało nie zemdlała.\n— Cześć — odpowiedział szorstko, ale zaraz westchnął ciężko. — Nie łajaj się, to nie twoja wina, gdybym wtedy nie wstał… — urwał, przewracając oczami.\n— Ale dlaczego? — zapytała zbita z tropu.\n— Nie wiem. — Wzruszył ramionami, patrząc na Kairna.\nZastanawiał się, czy młodszy Arane ich podsłuchiwał. Właściwie rozmawiali dość cicho, ale Dima nie miał pojęcia, jak z tej strony działała akustyka. Może jakiś strzępek rozmów miał szansę do niego dotrzeć?\n— Jeśli chciałeś przypodobać się Varrenowi, to daruj sobie — mruknęła Averyn, drapiąc wybrudzony brzeg ławki. — Szczerze mnie nienawidzi, wątpię, żeby pomoc mi przysporzyła ci jego sympatii.\nDima spojrzał na nią ostro; przez moment nie odpowiadał.\n— Nie potrzeba mi jego sympatii — burknął w końcu.\n— Jasne — skwitowała niemal szeptem, ale chłopak i tak ją usłyszał.\nWkrótce sala zapełniła się adeptami – Averyn zauważyła, że było ich prawie o połowę mniej niż ostatnio – i Kairn zamknął drzwi, rozpoczynając zajęcia. Adeptka z uwagą przyglądała się, jak przyzwał niewielką kulę ognia, która zatrzymała się na jego dłoni, w ogóle nie parząc skóry.\nKażde przywołane przez młodszego Arane zaklęcie sprawiało, że dziewczyna czuła, jak zgromadzona wokół postaci Kairna moc biegnie wzdłuż tułowia, kumulując się na czubkach palców. Niemal widziała, jak energia przepływa z najdalszych zakątków jego ciała, by ostatecznie zebrać się tam, gdzie sobie tego życzył. Averyn nie miała pojęcia, czy reszta adeptów zauważyła to samo, ale myślała, że fakt odnotowania takiej rzeczy dobrze świadczył o jej własnej mocy oraz umiejętności spostrzegania.\nZaczęła jednak czuć się dziwnie, kiedy zdała sobie sprawę z tego, że słyszała coś jakby niezrozumiałe szepty krążące najpierw wokół ich wykładowcy, a później pełznące ku niej. Były coraz bliżej i bliżej, z każdą chwilą stając się głośniejsze, by ostatecznie wlewać się do głowy niemal szaleńczym krzykiem. Averyn ostatkiem sił zmusiła się do tego, by wyrównać oddech, siedzieć w niemal zupełnym bezruchu i wpatrywać się w jeden punkt. Nie umknęło to uwadze Dimy, który przyglądał się jej od czasu do czasu, ale dziewczyna to zignorowała, nie słuchając już nawet Kairna, kiedy starała się nie ściągnąć na siebie uwagi reszty sali.\nOdetchnęła z ulgą, czując sperlony na czole pot, kiedy młodszy Arane odwołał ostatnie zaklęcie. Zupełnie jakby jego magia wyrządzała jej krzywdę. Ból w klatce piersiowej pulsował tępo, co jakiś czas nasilając się i sprawiając, że Averyn niemal dusiła się, próbując zaczerpnąć trochę tchu.\n— Co się z tobą dzieje, co? — zapytał podenerowany Dima, gdy Kairn opuścił miejsce za biurkiem.\nDziewczyna odetchnęła głęboko, ale nie spojrzała na kompana.\n— Nie czuję się najlepiej — mruknęła, odprowadzając wykładowcę wzrokiem, nie chcąc jednocześnie wyjawiać koledze zbyt wielu szczegółów. — Nie spałam za dobrze — wyjaśniła, mając nadzieję, że dzięki temu Dima się odczepi; tak się jednak nie stało.\n— Może powinnaś to zgłosić i iść odpocząć? — zasugerował niewinnie.\nAveryn w jednej chwili odwróciła się ku niemu, gromiąc go spojrzeniem.\n— Chyba żartujesz — syknęła krótko. — Po takim czymś równie dobrze mogłabym nie wracać.\nWraz ze złością na Dimę przyszło jeszcze więcej bólu oraz dziwne szarpnięcie mocy. Jakby chciała się wydostać na zewnątrz albo rozerwać dziewczynę od środka. Kilku adeptów najprawdopodobniej wyczuło to niecodzienne wahnięcie energii, bo odwrócili głowy, chcąc znaleźć jego źródło. Przypominając sobie lekcję Kairna, Averyn skupiła się na wewnętrznej sile. Zacisnęła mocno powieki, kolejny raz wyobrażając sobie skumulowane źródło magicznej siły, które zaraz ścisnęła rękoma w wyobraźni. Moc wymykała się jednak z jej dłoni, przepływając między palcami i uciekając z zasięgu.\nAdeptka wciągnęła powietrze ze świstem i nagle uniosła się z miejsca. Najpierw zachwiała się niebezpiecznie, a potem zaczęła iść w stronę wyjścia z sali, zwracając tym samym na siebie uwagę wszystkich zebranych w pomieszczeniu adeptów. Nie przejmowała się tym. Czuła, że jeśli czegoś nie zrobi, wewnętrzny, palący ją od środka ogień wydostanie się na zewnątrz, niszcząc wszystko na swojej drodze.\n— Averyn! — Dima warknął ku niej karcąco. — Popierdoliło cię?!\nZignorowała partnera, drżącymi krokami zmierzając do drzwi.\nNa korytarzu dopadła do najbliższego okna, otwierając je na oścież, by odetchnąć głęboko, ale i to nie pomogło. Dziękowała tylko wszystkim znanym jej bogom za to, że w holu akurat nikogo nie było. Choć z drugiej strony żałowała, że nie zdążyła wyjść za Kairnem, a potem zatrzymać go na korytarzu lub wpaść na Naira. Może oni umieliby jej pomóc.\nAlbo skrócić cierpienia — pomyślała z bólem.\nStęknęła głucho, chcąc udać się do swojego pokoju, podczas gdy jej ciało zaczęła trawić wysoka gorączka. Mogła jeszcze odwiedzić Varrena, ale tego się bała. Chociaż kwatery oficerów znajdowały się na najniższym piętrze, zdecydowanie wolała spróbować wejść na samą górę części mieszkalnej. Może zimny prysznic jakoś by jej pomógł?\nTymczasem Eremtair zmarszczył brwi, przyglądając się słaniającej Averyn, kiedy ta, wspierając niemal cały ciężar ciała na poręczy przy schodach, mozolnie wspinała się na górę. Nie sądził, że pierwszy donos będzie mógł złożyć Najwyższemu tak szybko.\nKairnowi bardzo nie podobało się to, że do czasu oficjalnego awansowania Eremtaira kazano mu przejąć obowiązki Derena. Zdecydowanie wolałby święty spokój. Nie dość, że musiał od czasu do czasu niańczyć Averyn, to miał jeszcze dość własnych spraw spędzających mu sen z powiek. A teraz jeszcze sprawa Livii… Przeczesał ręką włosy, widząc gromadzących się na placu adeptów. Wzrokiem próbował odszukać podopieczną Varrena, ale wyglądało na to, że nie miała zamiaru stawić się na dzisiejsze zajęcia z walki mieczem. Zerknął na swojego kompana, który najwidoczniej również czekał na pojawienie się Averyn.\nKairn zacisnął mocniej usta. Przecież pojawiła się na porannych zajęciach, które prowadził. Faktycznie wyglądała jak siedem nieszczęść. Może źle się poczuła? Ale chyba miała na tyle rozumu, by wiedzieć, że lepiej było przynajmniej pokazać się na zajęciach… tym bardziej tych prowadzonych przez Varrena.\nStarszy Arane udawał jednak, że w ogóle go to nie obeszło. Spojrzał bowiem na umieszczony na ręce zegarek i spokojnie przemówił do zebranych adeptów:\n— Zaczynamy zajęcia. Macie podejść do stołu i wybrać sobie taki miecz, który nie będzie wam ciążył i jednocześnie nie będzie przeszkadzał w walce — wyjaśnił, wskazując ręką w stronę blatu, na którym ułożono różnej wielkości ostrza. Uczniowie nie wyglądali na specjalnie przekonanych. — W skrócie — podjął zażenowany, że znowu musiał przemawiać do bandy idiotów — macie wybrać sobie taki miecz, który będziecie w stanie podnieść, a zarówno taki, którym nie będziecie zahaczać o ziemię podczas wymachów.\nAveryn nie spóźniła się na te zajęcia – nie pojawiła się na nich w ogóle. Varren wydawał się starannie ignorować ten fakt, ale Kairn wiedział, że musiał być naprawdę wściekły.\nNajświętsza Sigmo, ona naprawdę szuka guza, jęknął w duchu, a potem ukrył twarz w dłoniach, widząc, jak jeden z adeptów zabijał się w tej chwili własnym mieczem.\nZa ciężkie ostrze wyśliznęło się z dłoni dzieciaka, kiedy natrafiło na broń przeciwnika i odbiło się od niej z głuchym szczęknięciem. Niestety gówniarz trzymał broń uniesioną dość wysoko nad głową, więc kiedy spadło na niego, niemal natychmiast rozpłatało mu szyję. Adept runął na ziemię, wydając z siebie jedynie głuchy jęk.\nKairn momentami przestawał się dziwić temu, że Varren tak sceptycznie podchodził do młodych uczniów przyjmowanych ostatnimi czasy do Akademii. Wyraźnie dało się zauważyć silną tendencję spadkową, jeśli chodziło zarówno o siłę, jak i wytrzymałość oraz inteligencję gówniarzy, którym wszczepiano kamień pod skórę. Zupełnie, jakby Ilvan zbierał wszystkich, jak leciało… Młodszy Arane miał jednak wrażenie, że takie działanie wcale nie miało okazać się bezcelowe. Może i tego rodzaju adepci nie sprawdziliby się w regularnej bitwie lub nie byliby dobrym towarem na sprzedaż, za to do roli mięsa armatniego nadawali się idealnie.\nWestchnął ciężko i wstał, by po chwili wyjść z cienia, widząc, że Varrenowi wcale się do tego nie spieszyło. Adepci przestali nagle mierzyć ciosy i natychmiast ustawili się w dwuszeregu. Kairn bez słowa sięgnął po miecz konającego właśnie dzieciaka krztuszącego się własną krwią. Ostrze najprawdopodobniej zniszczyło mu krtań, bo gówniarz rzęził wniebogłosy. Młodszy Arane przewrócił tylko oczami, zamachnąwszy mieczem w powietrzu tak, by cała krew znajdująca się na sztychu zleciała na ziemię. Później koniuszkiem palca dotknął brzegu ostrza i uśmiechnął się ponuro, czując, jak zimny metal natychmiast wgryzł się w skórę.\n— Naprawdę ostre — mruknął tylko i spojrzał na rząd przerażonych adeptów. Rana na palcu młodszego Arane zasklepiła się tak szybko, jak powstała. — To bardzo dobra broń. Szkoda, że wybrał ją tak słaby adept.\nTymczasem dzieciak leżący na ziemi wydał z siebie ostatnie, rozpaczliwe charknięcie.\nKairn wiele mógłby powiedzieć o procesie kształcenia młodych adeptów w Akademii. Problem tkwił w tym, że nikt nie pytał go o zdanie. W każdym razie wiedział, że przesiew, jaki zarządził Ilvan, nie był dobry. Taki sposób odrzucania słabszych jednostek sprawiał, że często potencjalni magowie lub medycy ginęli pod ciężarem własnego ostrza, nie mając wcześniej możliwości rozwinięcia talentów. Może nawet dzieciak, który zabił się chwilę temu, mógł okazać się w przyszłości naprawdę zdolnym medykiem i uratować na froncie nawet kilkudziesięciu kompanów?\nSprawa miała się tak, że, po przyjęciu w szeregi Akademii, adepci dostawali kilka dni na ogólną aklimatyzację, chociaż już na tym etapie zajęcia z władania mieczem oraz podstawy medycyny wybijały pierwsze jednostki. Mimo to i tak były to ostatnie chwile wytchnienia przed trudnym egzaminem, jaki szykowali dla nich oficerowie. Część dzieciaków zabijała się sama w zaciszu własnego pokoju, inni ginęli zabici przez rówieśników i oficerów, a kolejni zdychali, nie potrafiąc zapanować nad swoją mocą, która trawiła ich od środka. Dla słabych zarówno fizycznie jak i psychicznie nie było tu miejsca. Przeżywała więc ledwie garstka.\nMożna by więc z całą pewnością stwierdzić, że Kairn miał nieco więcej szczęścia i przydzielono mu „nauczanie indywidualne” u Varrena. Chęć pokazania temu skurwysynowi, że wcale nie był bezużyteczny, sprawiała, że nawet przez moment nie pomyślał o samobójstwie. A teraz, kiedy dotarł już na stanowisko oficera, zastanawiało go to, co tak naprawdę trzymało Averyn przy życiu i dlaczego, skoro dostała od losu taką szansę, zdecydowała się na pogrywanie z nim?\nNie miał pojęcia, co strzeliło jej do łba, by tak po prostu nie przyjść na te pieprzone zajęcia. Kiedy tylko nadszedł ich koniec, zupełnie zignorował Kairna i przeszedł przez plac treningowy, a potem zatrzasnął za sobą drzwi prowadzące do wnętrza głównego budynku Akademii. Niedługo później Varren ruszył schodami, przeskakując po dwa stopnie, wyprzedzając przy tym kilku zmieszanych adeptów, aż dotarł na ostatnie piętro. Bez wahania skręcił w odpowiedni korytarz i już po chwili nacisnął klamkę do pokoju Averyn, nie kłopocząc się pukaniem.\nNa moment zapomniał o całej złości, nie zastawszy jej w pokoju. Dopiero po chwili do jego uszu dotarł szum wody lecącej z prysznica. Starszy Arane zamknął więc za sobą drzwi, czując dziwne uczucie niepokoju ściskające jego gardło.\n— Averyn? — zapytał tonem bardziej niepewnym, niżby sobie tego życzył.\nNatychmiast przeklął się w myślach, ale odpowiedziała mu cisza. Odetchnął głęboko, obawiając się najgorszego. Chyba powiesiłby się, gdyby zastał ją tam z podciętymi nadgarstkami, zakrwawioną i martwą.\nBał się. Po raz pierwszy od naprawdę długiego czasu czuł rosnące w piersi przerażenie. Nie był w tak opłakanym stanie nawet wtedy, gdy wyciągał ją ze szponów Ilvana. Nie rozumiał, dlaczego nie czuł trwogi przed przełożonym, ale przerastało go to, co mógł zastać za drzwiami. Wiedział, że musiał postąpić jak z plastrem – zerwać go jak najszybciej, by jak najmniej bolało – ale jednocześnie nie potrafił się ruszyć. W końcu chwycił klamkę i naparł na drzwi, wpadając do środka. Niemal natychmiast odwrócił wzrok, układając w geście rozpaczy ręce na głowie.\n— Kurwa! Kurwa mać! — wrzasnął, nie wierząc w to, co dane mu było oglądać.\nZaraz jednak uderzył się otwartą dłonią w twarz, próbując doprowadzić się do porządku. Czym prędzej zakręcił wodę i kucnął przy dziewczynie. Nadgarstki miała całe, ale krew plamiąca jej koszulkę na klatce piersiowej nie wróżyła niczego dobrego. Złapał Averyn za ramiona i potrząsnął nią mocno, ale nie dało to żadnego efektu. Pulsu nie sprawdzał, bo widział, że oddychała, dlatego zaraz krótko zdzielił ją po twarzy, przez moment czując pod palcami rozgrzaną skórę.\nDziewczyna otworzyła oczy i przez moment błądziła nieobecnym spojrzeniem po pomieszczeniu. Za chwilę jęknęła głucho oraz charknęła, wypluwając trochę krwi. Varren wpatrywał się w twarz podopiecznej tak intensywnie, jakby miało to w jakikolwiek sposób pomóc w tej ciężkiej sytuacji.\n— Averyn, słyszysz mnie? — zapytał zdenerwowany.\nW odpowiedzi nie do końca świadomy wcześniej wzrok zatrzymał się na jego twarzy. W oczach Averyn jeszcze nigdy, nawet tamtego dnia, nie widział takiego oskarżenia. Wolałby chyba, żeby coś powiedziała, żeby krzyczała, żeby zbeształa go jak psa. Ale nie to. Tylko tego nie potrafił znieść. Tylko to potrafiło wywołać w nim jakiekolwiek emocje poza uczuciem złości i nienawiści.\nVarren odsunął się nieznacznie, widząc, jak Averyn drżącą dłonią sięgała do dekoltu i odsuwała go, oddychając przy tym szybciej. Kiedy odsłoniła miejsce nieco powyżej piersi, starszy Arane aż zaklął, zamykając na moment oczy. Fragment pękniętego kamienia wystawał ponad skórę. Właściwie cudem było to, że Averyn jeszcze dychała, chociaż i to mogło szybko stać się nieprawdą.\nNie wiedział, co powinien zrobić. Adepci i tak widzieli, jak wszedł do jej pokoju. Miałby tak po prostu wynieść ją na rękach na oczach wszystkich? Nie dbał o to, że ktoś mógłby pomyśleć sobie, że przez tę głupią dziewuchę zmiękł i właśnie starał się ją uratować, ale gdyby taka informacja dotarła teraz do Ilvana…\nOpuścił Averyn, pozwalając jej osunąć się tak, by z powrotem opierała się o ściankę prysznica, a sam przycisnął palce do skroni, czując, jak ćmiący ból zaczął rozsadzać mu czaszkę.\n— Musisz wstać — powiedział zrezygnowany. — Musisz przejść ze mną dwa piętra niżej — wyjaśnił i podniósł wzrok.\nAveryn ledwie uniosła brwi i charknęła prawie bezgłośnie, jakby chciała się zaśmiać, ale w efekcie wypluła tylko więcej krwi, która ściekała teraz po jej brodzie. Łzy spłynęły po twarzy dziewczyny, która zaraz zamknęła oczy, zaciskając mocno powieki. Varren nawet nie chciał wiedzieć, jak ogromny musiała czuć w tym momencie ból. Widział, że z trudem łapała powietrze. Nie mieli dużo czasu. Ale jak mógł wyprowadzić ją niezauważoną?\nEremtair zabębnił palcami o blat stołu. To nie jego sprawa. Mógł po prostu donieść Ilvanowi o tym, że z dziewczyną coś było nie tak. Po cholerę za nią poszedł? Co pokusiło go, by śledzić ją aż do jej pokoju? Nie powinien tego zobaczyć. To naprawdę nie jego sprawa.\nNie jego pieprzona sprawa.\nZawsze unurzał się po uszy w gównie. Zawsze.\nWestchnął ciężko, zerknął na rozpiskę zajęć wszystkich oficerów i sięgnął po telefon, wybierając odpowiedni numer oraz ostatecznie podejmując decyzję, która miała zaważyć o losach zarówno jego, Varrena oraz dziewczyny. Zdziwił się tym, jak szybko jego rozmówca odebrał.\n— Varren? — upewnił się. — Słuchaj, Averyn jest…\n— Już wiem — odpowiedział mu głos w słuchawce. — Wiem, gdzie jest. Jestem u niej.\nEremtair zamilkł. Nigdy nie słyszał, żeby starszy Arane wypowiadał się w taki sposób. Brzmiał, jakby był… zawiedziony? Zrezygnowany? Nie… Varren był zrozpaczony. Przyparty do muru, spod którego sam nie mógłby uciec. Eremtair miał tylko wrażenie, że w tym wszystkim wcale nie chodziło o to, że starszy Arane chciał ratować swoją skórę. Mimo wszystko wolał tego nie roztrząsać. A przynajmniej nie teraz.\n— Domyślam się, że na stole spierdoliłeś robotę — powiedział cicho, ale Varren nie odpowiedział, co uznał za potwierdzenie przypuszczeń.\nZacisnął palce na nasadzie nosa i zamknął oczy, rzucając w myślach wszystkimi możliwymi inwektywami w swojego rozmówcę.\n— Będziesz miał… — urwał na moment, kalkulując czas, jakiego sam potrzebował na załatwienie niektórych spraw — dwie minuty — poinformował spokojnie. — W tym czasie Kairn załatwi nowy towar, a Nair zorganizuje salę operacyjną. Ja zajmę się gówniarzami. Później się rozliczymy.\n— Nie — przerwał mu twardo. — Nie chcę wiedzieć więcej.\nVarren miał wrażenie, że minęła cała wieczność, nim usłyszał krzyk Eremtaira rozchodzący się po korytarzu, choć od ich rozmowy nie upłynęło więcej niż półtorej minuty.\n— Dodatkowe ćwiczenia! — usłyszał z holu. — Niestawienie się będzie surowo karane! Zbiórka na placu treningowym za trzydzieści sekund!\nEremtair nie skończył mówić, a część gówniarzy już zaczęła się zbierać, w popłochu wybiegając na zewnątrz. Varren słyszał jeszcze kilka podniesionych głosów, trzaskanie drzwiami, nawet szczękanie niezapiętego pasa od spodni. Kiedy wszystko ucichło, policzył w myślach do trzydziestu, poprawił omdlałą Averyn lejącą się przez jego ręce i naparł na drzwi, otwierając je łokciem.\nW panice rozejrzał się po korytarzu, nikogo jednak nie dostrzegł. Dziewczyna jęknęła coś niezrozumiale, majacząc w nieświadomości. Varren spojrzał na nią ukradkiem.\n— Na litość, choć raz zawrzyj ten niewyparzony ryj… — mruknął, szykując się do biegu.\nWiedział, że wykładzina w holu stłumi jego kroki, ale na schodach musiał narobić hałasu. W dodatku okazało się, że bezwładne ciało Averyn raz po raz wymykało mu się z objęć, więc ostatecznie musiał przerzucić ją przez oba ramiona, niosąc ją na karku jak worek ziemniaków.\nKopniakiem otworzył drzwi do gabinetu Naira, który zaraz zerwał się z miejsca, by zerknąć, czy nikt za nimi nie podążał. Dopiero potem spojrzał na dziewczynę, a Varren z krótkim sapnięciem odłożył ją na kozetkę.\n— Masz salę? — zapytał zdyszany.\n— Mam, ale musisz mi powiedzieć…\n— Spierdoliłem robotę. Pęknięty kamień wyłazi jej przez skórę — wyjaśnił krótko, posyłając Nairowi znaczące spojrzenie.\n— Nie ma takiej opcji — wycedził Nair, zaciskając dłonie na skrzyżowanych ramionach. — Nikt nie wie, co się stanie, jeśli żyjącego pozbawi się kamienia, a co dopiero…\n— Mam inny wybór, do cholery?! — ryknął, uderzywszy pięścią w blat biurka z taką siłą, że drewno pękło, a medyk beznamiętnym wzrokiem podążył za dłonią Varrena. — Masz mnie za idiotę?! Dokładnie wszystko przemyślałem. To jedyne wyjście.\nNair już chciał coś powiedzieć, ale w tym momencie drzwi do jego gabinetu otworzyły się z rozmachem, wpuszczając do środka zmęczonego Kairna.\n— Nie spóźniłem się? — zapytał, oddychając przy tym szybko. — Wisisz mi wagon wódki, Varren, wagon — wysapał jeszcze, akcentując, pochyliwszy się oraz oparłszy dłonie o kolana. — Musiałem zabić strażnika w magazynie. Będę musiał się przez to napocić. Poza tym Ilvan przyjebał się o dwa zaginione pistolety. Jestem pewny, że coś o tym wiesz.\nNaharev chciał się odezwać, ale medyk był pierwszy:\n— Pokurwiło cię do reszty — mruknął do Varrena, ale zaraz spojrzał na Averyn, nadal się krzywiąc.\n— Nair. — Starszy Arane opuścił głowę, oddychając ciężko. — To rozkaz.\nMedyk zacisnął na moment usta, zmełł w ustach kilka inwektyw, a potem przeniósł spojrzenie na Kairna.\n— Bierz ją na salę, bo zaraz wyskoczy nam tu z butów i będzie po zabawie — warknął, wyciągając z kieszeni klucz, by otworzyć drzwi prowadzące do pomieszczenia za jego gabinetem.\nGdy tylko otworzyła oczy, zobaczyła smugę białego światła lejącego się gdzieś, jak się jej wydawało, z sufitu. Niesamowita jasność oślepiła Averyn niemal natychmiast, jednocześnie sprawiając, że zakręciło się jej w głowie. Miała nadzieję, że obraz wreszcie się wyostrzy i będzie mogła ujrzeć wyraźne kształty, ale tak się nie stało. Zamiast tego w uszach słyszała pisk tak irytujący, jakby gdzieś niedaleko przed momentem nastąpił potężny wybuch ogłuszający każde żywe stworzenie znajdujące się w jego zasięgu.\nWydawało się jej, że coś ciężkiego spoczywało na klatce piersiowej, uniemożliwiając nabranie głębszego oddechu. Chciała to z siebie strącić, ale nie miała pojęcia, gdzie znajdowały się jej ręce. Zupełnie jakby bytowała gdzieś w przestrzeni, słysząc ledwie denerwujący pisk i widząc otaczające ją zewsząd światło. Cień ukazywał się momentami z dala od epicentrum jasności, ale nadal nie była w stanie zobaczyć czegokolwiek na tyle wyraźnie, by mogła chociaż zgadywać, przez co ów cień został rzucony.\nWreszcie łzy, wywołane zbyt długim wpatrywaniem się w promień jasności, spłynęły po twarzy, by po chwili zniknąć gdzieś we włosach. Mimo to nie była w stanie zmusić się do ponownego zamknięcia oczu, żeby ulżyć sobie choć na chwilę. Zupełnie, jakby ciało, w którym się znajdowała, nigdy nie było jej, jakby stała się wyłącznie biernym obserwatorem nieswojego życia.\nTo życie nie należało w tym momencie do niej, chociaż bardzo tego chciała. W tej chwili gotowa była oddać wszystko za jakikolwiek znak, który uświadomiłby, że nie znajdowała się w piekle. Wolała srogie baty wymierzane przez Varrena niż to, co działo się wtedy w jej głowie. Wolała żyć, będąc gnębioną i krzywdzoną, niż nie żyć w ogóle. Ból, jaki wcześniej czuła, sprawiał, że każdym kawałkiem skóry odczuwała istnienie. Każdy moment cierpienia uświadamiał, że to jeszcze nie koniec.\nDopóki czuła cokolwiek, wiedziała, że jeszcze nie przegrała.\nCiężar zniknął szybciej, niż zdążył się pojawić – czy też raczej tak niespodziewanie, jak Averyn zdążyła sobie zdać sprawę z jego obecności, równie szybko spostrzegła, że przestała go odczuwać. Wiedząc, że nie zdoła przeżyć bez tlenu, nabrała wdechu tak głębokiego, jak tylko mogła. Brudne, ciężkie powietrze dostało się do płuc naprawdę szybko. Zdecydowanie powinna zastanowić się, zanim zaczęła działać. Miała bowiem wrażenie, że, wciągając je, dotkliwie raniła się od wewnątrz, jakby sam tlen najeżony był setkami igieł. Zdecydowała się więc na jak najszybszy wydech, ale ból nie ustąpił. Nasilał się z każdym kolejnym rozpaczliwym oddechem, nasilał się nawet wtedy, gdy nie oddychała wcale.\nMoment zajęło jej, zanim spostrzegła, że to nie płuca okazały się źródłem cierpienia, lecz całe jej ciało. Nadal nie widziała niczego poza jaskrawym światłem, jednak do uszu zaczęły docierać coraz to nowe dźwięki. Umysł chłonął je zachłannie, starając się rozpoznać cokolwiek z wszechobecnej kakofonii szumów, stukotów i głosów. Próbowała nadać nazwy temu, co słyszała, ale miała wrażenie, że to było dla niej zbyt wiele.\nMinęło kilka nieznośnie długich chwil, gdy zorientowała się, że jeden dźwięk był zdecydowanie wyraźniejszy na tle innych. Słyszała czyjś głos! Ktoś coś mówił! Nie została sama!\nŚwiadomość powracała do niej ciągłym strumieniem, dlatego przeżyła ogromny szok, kiedy nagle poczuła obolałe ramiona, słabe dłonie i drżące palce nie będące nawet w stanie zacisnąć się w coś, co mogłoby choć przez moment przypominać pięść. Uda, dość szczupłe, wydawały się w tym momencie ciężkie oraz zupełnie bezwładne. Nie potrafiła zmusić stawów w kolanach do tego, by zgięły się odrobinę, a stopy zdawały się tak lodowate, jakby cała krew w tej chwili postanowiła z nich odpłynąć. Mimo całej tej świadomości reszta ciała pozostała bólem stającym się odrębnym bytem gdzieś wewnątrz niej, bytem, nad którym nie mogła zapanować, a który wyniszczał ją od środka.\nAle przecież żyła! Przecież jeszcze nie przegrała!\nWszystkimi siłami spróbowała się podnieść. Ledwie uniosła głowę i słabe, niepewne ręce, a coś przycisnęło ją z powrotem do powierzchni, na której leżała. Averyn nie była w stanie mierzyć się z tak wielką siłą. A może nie tak znowu wielką? Może to obecny stan sprawiał, że w starciu nawet z niedużą mocą nie miała żadnych szans?\nCoś nagle przysłoniło światło. Zamrugała, chcąc zobaczyć cokolwiek poza białymi plamami przesłaniającymi widok. I wtedy to poczuła. Jakby ktoś wyrwał cząstkę jej serca z klatki piersiowej. Za chwilę kolejną i kolejną. Jedne kawałki były większe, inne wydawały się mniejsze. Czy to jedna z zagrywek Varrena?\nZacisnęła oczy, ignorując fakt, że w końcu była w stanie tego dokonać, a łzy bólu natychmiast wydostały się spod powiek. Coś szarpnęło naprawdę dużą cząstkę, próbując wydostać ją z ciała, ale ta nie chciała odpuścić. Miała wrażenie, jakby ktoś starał się wyrwać życie z jej piersi. Nieposłuszne woli ciało wygięło się ku górze, głowa bezwładnie opadła na bok. Coś najpierw ścisnęło gardło, a potem wyrwało z niego nieludzki wrzask. Czuła się jak ranione zwierzę, które nie było w stanie się bronić.\nChoć przed momentem tak bardzo pragnęła życia, w tej chwili potrafiła myśleć jedynie o śmierci.\nCoś zakryło jej usta, uniemożliwiając dalszy krzyk. Averyn ponownie otworzyła załzawione oczy. Słone krople skutecznie ograniczały pole widzenia, ale tym razem mogła rozpoznać to, co ją otaczało. Wraz ze wzrokiem wyostrzył się też słuch, lecz wszelkie rozmowy, które wcześniej wydawały się tak głośne, teraz ucichły zupełnie.\nPara szarych oczu wpatrywała się w nią uważnie. To Varren! Trzymał jedną z jej rąk, a wolną dłonią zakrywał usta. Bolesna świadomość wróciła na stałe. Mimo wcześniejszego otępienia, chyba jednak wolała, gdy otaczało ją jedynie światło oraz pisk.\nStarszy Arane pochylił się ku niej, ściskając mocniej słabą rękę. Jego słowa docierały do uszu Averyn jakby z daleka.\n— Na znieczulenie zabrakło funduszy.\nMinęło kilka chwil, zanim udało się jej przetworzyć tę wiadomość. Kiedy jednak umysł zaczął rozumieć każde słowo i dotarł do niej sens tego komunikatu, uśmiechnęła się ponuro. Bo co innego jej pozostało?\nDziwnym, nie do końca świadomym ruchem omiotła dłonią najbliższe otoczenie na tyle, na ile pozwalała jej blokada stworzona z ramion któregoś z oficerów. Niespodziewanie natrafiła na czyjeś przedramię i chwyciła je w nadgarstku, ponownie zaciskając oczy. Chociaż nie obchodziło jej to, do kogo ta ręka należała, umysł powoli skojarzył fakty – Nair operował, Kairn ją trzymał, Varren przed momentem ściągnął dłoń z jej ust. Jego skóra była przyjemnie ciepła w porównaniu z własnymi chłodnymi palcami. Wydawała się jedynym stałym, a zarazem pewnym punktem we wszystkim, co ją otaczało.\nStarszy Arane zamrugał szybko, widząc, jak Averyn kurczowo trzymała jego nadgarstek. Spojrzał na nią zdziwiony, potem przeniósł spojrzenie na Naira, który rozcinał właśnie opakowanie z nowym kamieniem. Medyk kiwnął tylko krótko głową, dlatego Varren spojrzał na Kairna, który chciał odtrącić dłoń Averyn od starszego Arane.\n— Zostaw — nakazał mu jednak.\nKairn posłał mu pytające, pełne niezrozumienia spojrzenie.\n— Przynajmniej się nie rzuca — wyjaśnił krótko.\nNie mógł przecież powiedzieć, że wolał, by tak zostało, skoro przynosiło jej to choć odrobinę ukojenia.\nNair umieścił płaski kamień pod skórą dziewczyny i zastygł w bezruchu, czekając w napięciu. Naczynia krwionośne, przed momentem jeszcze rozcięte, a miejscami wręcz rozerwane, w jednej chwili zaczęły się regenerować, oplatając nowego pasożyta. Medyk podniósł wzrok na dwóch pozostałych wojowników. Varren przyglądał się kamieniowi z równą niepewnością, co przed momentem on sam.\n— Udało się — zawyrokował ostatecznie medyk, odwracając się, by sięgnąć po zestaw do zaszycia rany.\n— Słyszysz? Udało się! — Tymczasem Kairn szturchnął mocno Varrena, do którego najprawdopodobniej nie dotarła jeszcze ta jakże oczekiwana nowina.\nSzelma 16 stycznia 2016 15:02\nPosłusznie melduję iż we fragmencie "Próbował nadać nazwy temu, co słyszał, ale Averyn miała wrażenie, że to było dla niej zbyt wiele." Av dwa razy zmieniła płeć.\nA tak w ogóle to Łzy zaczęły być znacznie gęstsze opisowo. Miło.\n:c ten komentarz nawet nie jest spamem\nDeneve 16 stycznia 2016 20:43\n*retard mocno* Nerka sprawdza, ja poprawiam, a potem i tak dupa z tego jest, bo coś poprawię, zmienię formę, a dalej zostaje jakaś kaszana.\nI cieszę się, że opisowo trochę się poprawiło! :D Yay!\nMoileviera 22 stycznia 2016 22:17\nJa mam sesję właściwie już teraz! Właśnie dlatego uznałam, że najlepszym pomysłem jest nadrobienie zaległości na Łzach. W grudniu jeszcze miałam za mało roboty, żeby się zajmować czymś innym niż uczelnią, prawda?\nAle mimo wszystko jestem mocno nieprzytomna, jakiś... tydzień temu? otworzyłam Łzy w zakładce, żeby sobie potem przeczytać, dzisiaj w pociągu się wreszcie dobrałam, zapisałam coś o rozdziale, żeby wrzucić w komentarzu jak już zdobędę dostęp do internetu i kiedy teraz odświeżyłam stronę główną, starałam się przez ctrl+f z uporem maniaka przez jakieś pięć minut doszukać czegoś, co jest w poprzednim rozdziale i nie dotarło do mnie, że na głównej wisi już nowy. Więc nie spodziewaj się po mnie niczego szczególnie konstruktywnego.\nZostawiam tutaj dwie małe usterki, które wyłapałam w poprzednim rozdziale, tak żeby się nie zgubiły:\nPod sufitem kołysała się żarówka dająca ledwie nikłe światło. - Tu mi coś zgrzytnęło, ale do końca przez chwilę sama nie wiedziałam co, więc może się okazać, że wcale nie trzeba się tym przejmować. Dopiero po głębszym namyśle doszłam do wniosku, że mi tu nie pasuje "ledwie nikłe światło". Chodziło o to, że ona z ledwością to nikłe światło dawała (ta żarówka), czy to światło było takie biedne, że nie po prostu "nikłe", ale aż "ledwie nikłe"? Jeśli chodziło o to pierwsze, to niechcący przez układ zdania inny związek wyrazowy powstał, jeśli o to drugie, to na moje oko jedno określenie wystarczy.\nZresztą i tak ograniczał to do absolutnego minimum, wiedząc, że Indari poczułby urażony, a stąd droga do szybkiej śmierci była naprawdę krótka. - A tutaj się się się zgubiło.\nWait, się się... Się nie ma, o.\nI idę czytać drugi rozdział, tylko dokończę jeden tekst na zaliczenie, żeby się nie czuć aż tak okropnie z samą sobą.\nMoileviera 23 stycznia 2016 00:40\nTo teraz odnośnie aktualnego rozdziału. Zacznę od czepianda:\nZaczęła jednak czuć się dziwnie, kiedy zdała sobie sprawę z tego, słyszała coś jakby niezrozumiałe szepty krążące najpierw wokół ich wykładowcy, a później pełznące ku niej. - Czy tu przypadkiem nie zaginęło "że"?\nMoże i tego „rodzaju” adepci nie sprawdziliby się w regularnej bitwie lub nie byliby dobrym towarem na sprzedaż, za to do roli mięsa armatniego nadawali się idealnie. - A ten cudzysłów tu skąd? Bo trochę nie czaję, czy spełnia w ogóle jakąś funkcję. Chyba że to ironia, której nie zczaiłam, to wtedy spoko.\nSprawa miała się tak, że, po przyjęciu w szeregu Akademii, adepci dostawali kilka dni na ogólną aklimatyzację, chociaż już na tym etapie zajęcia z władania mieczem oraz podstawy medycyny wybijały pierwsze jednostki. - "W szeregi" miało być, no nie? A przy okazji, jak już się czepiam tego zdania, to czy dookreślenie "ogólna aklimatyzacja" jest konieczne? Bo aklimatyzacja to aklimatyzacja, wiadomo, nie wiem, czy "ogólna aklimatyzacja" od "aklimatyzacji" czymś się różni, a uczulili mnie na studiach bardzo na wywalanie zbędnych wyrazów.\nCzęść dzieciaków zabijała się sama w „zaciszu” własnego pokoju, inni ginęli zabici przez rówieśników i oficerów, a kolejni zdychali, nie potrafiąc zapanować nad swoją mocą, która trawiła ich od środka. - Ten cudzysłów to już na sto procent nie powinien tutaj być.\nPróbowała nadać nazwy temu, co słyszał, ale Averyn miała wrażenie, że to było dla niej zbyt wiele. - To zdanie już przeszło korektę po komentarzu powyżej? Bo jeśli tak, to nadal się małe gender ostało.\nZ czepianda to tyle. Przypominam jeszcze, że nadal jestem półprzytomna, więc nie bierz tego co tam jest na słowo.\nJeśli natomiast chodzi o odczucia, odnoszę wrażenie, że z rozdziału na rozdział styl się bardzo waha. W poprzednim miałam poczucie pewnej sztywności, w tym rozdziale już tego nie ma. Przypomniał mi, jak zarwałam noc przed jakimś ważnym dla mojej edukacyjnej kariery sprawdzianem, kiedy czytałam Łzy za pierwszym razem. Teraz jest mi jednocześnie bardzo smutno, że dalszej części nie ma i się bardzo cieszę, bo już i tak za mało sypiam.\nBardzo podobał mi się ostatni fragment. I bardzo podobał mi się Varren, ale on zawsze mi się podoba, zwłaszcza to, że jakiś przebłysk innych emocji niż nienawiść i irytacja nie równa się temu, że odkrywa w sobie romantyka.\n(Sorry, dzisiaj jestem już u kresu sił i więcej z siebie nie wycisnę, ale następnym razem może pójdzie mi lepiej!)\nDeneve 24 stycznia 2016 00:28\nU mnie sesja zaczyna się 2 lutego. :P Hahaha, przepraszam, że tak z zaskoczenia wyskoczyłam z nowym postem. :D\nWszystkie błędy na dniach poprawię (po ostatnich emocjach serio teraz mi się nie chce, jestem leniem, wiem), ogromnie dziękuję za ich wytknięcie.\nI tak, styl może się wahać, bo rozdziały pisałam w różnych odstępach czasu, wielokrotnie mijał miesiąc, nawet dwa między jedną a drugą częścią. Postaram się popracować nad poprzednim rozdziałem, może coś sensownego spłodzę.\nNo gdzieżby Varren miał nagle zostać romantykiem. :D Cieszę się, że go lubisz, mocno staram się go nie popsuć. :)\nDziękuję za komentarz, wcale nie musi iść lepiej. Doceniam każde najkrótsze słowo. :)\nA. 1 lutego 2016 14:34\nAhoj, kapitanie! Melduję się na stanowisku (może nie dostanę szlabanu za spóźnienie? xD).\n„Averyn skupiła się na wewnętrzne sile” – literówka.\nWidzę, że blogspot wywija ci taki sam numer jak mi – po opublikowaniu wstawia enter przy ostatnim akapicie :P.\nWiesz, teraz zdecydowanie bardziej podoba mi się Eremtair. Wcześniej robił bardziej za jakiegoś ducha i w sumie mało go było, a teraz może i znów czai się gdzieś na obrzeżach, ale mimo to zapada w pamięć. Naprawdę podoba mi się jego rozdarcie między Ilvanem i Varrenem. W sumie przy okazji Eremtair naprawdę dobrze oddaje Akademię i wartości, jakie tam się ceni. Nieco mnie bawi fakt, że w tak ekstremalnych warunkach ludzie wybierają lojalność ponad posłuszeństwo i strach, bo w sumie to bardzo dobrze świadczy o osobie.\nJak wcześniej Kairn nieco działał mi na nerwy przez to był taki dobry, tak teraz to jego rozdarcie i wahania odbieram bardzo pozytywnie. Ale kiedy ten dzieciak leżał, konając, myślałam, że Kairn go dobije albo coś zrobi, a on tylko rzucił tak standardowym tekstem… ech, chyba wolałabym, gdyby nic nie mówił. (Tłumaczenie Varrena, jaki miecz wybrać, jakoś do mnie nie trafiło… chyba też jestem idiotką. Bo przecież z dużą dozą prawdopodobieństwa ciężki miecz będzie również długi, a o chwycie nic nie mówił, a też chyba ma znaczenie, nie? A może nie, nie wiem sumie :P).\nW ogóle istnieje jakiś powód nagłego pogorszenia się stanu Averyn? Znaczy, czy to, że kamień wylazł na wierzch, jest raczej efektem treningu, sytuacji z Derenem, oddziaływania mocy Kairna czy tak po prostu się stało? Tak pytam, bo mnie to ciekawi.\nW ogóle Dima tak pięknie się wyłożył przed Averyn! Kurka, przecież chyba oczywiste, że warto mieć Varrena po swojej stronie, więc to zaprzeczenie w pewnym stopniu mnie rozczuliło (lubię patrzeć, jak cwaniacy wpadają xD).\nA ta końcówka i współpraca jest miodna. Varren, Kairn i Nair razem w akcji to cudeńko, a przyprawieni Eremtairem to już w ogóle! Tak, wiem, słodzę, mam nadzieję, że nie zeszłaś od nadmiaru cukru :P. Ale ten ich bromans po prostu mnie kupuje po całości – jasne, wiem, że chłopaki to skurczybyki, ale no jak ich nie lubić, kiedy okazują takie pozytywne uczucia.\nDeneve 1 lutego 2016 22:47\nA no niestety, blogspot chyba wszystkim robi żarty takie. W ogóle nie widzi mi akapitów z Worda już. ._.\nNo generalnie starałam się trochę wszystkim postaciom pogłębić profil psychologiczny, żeby ogólnie były ciekawsze i, no, bardziej autentyczne.\nDługi miecz niekoniecznie musi być cięższy od krótszego. Bo krótszy może przecież być szerszy. :P Chwyt ma znaczenie tylko przy podziale na jednoręczne, dwuręczne i półtoraręczne. Poza tym są raczej takie same.\nWiem, że to tak buracko brzmi, ale musicie mi uwierzyć na słowo, że sporo się wyjaśni, jak Ilvan zostawi Varrena samego w tej piaskownicy i, powiedzmy, że ten zacznie trochę węszyć, bo poczuje więcej... hm, luzu? Nie chcę bardziej spoilerować. No ale generalnie trochę więcej sensu będzie miało to całe opko. Nie będzie aż takim imperatywowym opkoizmem z krainy opkoizmów. :D (I hope so). I będzie wytłumaczone, dlaczego pęknięty, rozdrobniony kamień jest niebezpieczny.\nDima nie jest tak jednoznaczny, jak się teraz wydaje... mam nadzieję. :D\nA końcówka jest mocno podobna do tego, co było w poprzedniej części, trochę to podrasowałam, ale większość jest copy pastą ;p (akurat ten fragment mi się podobał).\nDeneve kiedy pojawi sie następny rozdział ? Czekam i czekam i nie mogę się doczekać :D\nDeneve 3 marca 2016 11:17\nJestem leniwo buło i zapomniałam ;_; wstawię dziś po zajęciach jakoś, pod wieczór. Może nie zapomnę. :c\nramoncia 15 kwietnia 2016 11:53\n„Drzwi do pomieszczenia otworzyły się nagle i Averyn gwałtownie podniosła się do siadu. Aż stęknęła głucho, poczuwszy, jak krew zaszumiała jej w uszach, a w głowie zakręciło się na moment, gdy za szybko się uniosła.” – imo „gdy za szybko się uniosła” jest zbędne (choć może się czepiam :P)\n„Averyn skupiła się na wewnętrzne sile”\n„Czuła, że jeśli czegoś nie zrobi, wewnętrzny, palący ją od środka ogień wydostanie się na zewnątrz" – czy po „środka” nie powinno być przecinka?\n„a potem zatrzasnął za sobą drzwi prowadzące do wnętrza głównego budynku Akademii. Zaraz potem”\nNo dobra, u Eremtaira górę wziął jednak dług u Varrena. Mam nadzieję, że Ilvan się o tym nie dowie (albo Livia), bo będzie dupa :P.\n„że minęła cała wieczność, nim usłyszał krzyk Eremtaira rozchodzący się po korytarzu, choć od ich rozmowy nie minęło”\nEj, a jak Varren tak przerzucał Averyn kiedy ją niósł to ten kamień, nie wiem, nie zaczął bardziej wypadać czy coś?\n„Ciężar zniknął tak nagle, jak zdążył się pojawić – czy też raczej tak niespodziewanie, jak Averyn zdążyła sobie zdać sprawę z jego obecności, tak szybko spostrzegła, że przestała go odczuwać. Wiedząc, że nie zdoła przeżyć bez tlenu, nabrała wdechu tak głębokiego, jak tylko mogła.”\n„Coś szarpnęło naprawdę dużą cząstkę, próbując wydostać ją z ciała, ale ta nie chciała odpuścić Miała wrażenie” – kropkę między zdaniami urwało :P\n„Choć przed chwilą tak bardzo pragnęła życia, w tej chwili”\n„na ile pozwalała jej blokada stworzona z ramion, któregoś z oficerów” – a ten przecinek tu po co? :P\nCholera, za krótkie te rozdziały, za szybko się czyta :D.\nDeneve 18 kwietnia 2016 18:56\nNo jednak blokowała go skóra. To znaczy tak myślę, że nie wyśliznąłby się jak, no nie wiem, mydło. Był pęknięty w kilku miejscach, wychodził poza skórę, ale się w niej trzymał jeszcze.\n(błędy ofc popoprawiam, to nie tak, że udaję, że ich nie ma, tylko średnio u mnie z czasem w tej chwili)\nramoncia 19 kwietnia 2016 08:01\nTak sobie tylko pomyślałam, bo Varren ją nieźle przerzucał xD.


Obniżanie poziomu cholesterolu u osób i grup wysokiego ryzyka ad – Medycyna – powiększanie biustu\nObniżanie poziomu cholesterolu u osób i grup wysokiego ryzyka ad\nRozdział dotyczący podejścia wspólnotowego zawiera użyteczne wskazówki dotyczące możliwych projektów społecznych i jest naturalnym rozszerzeniem rozdziału o strategii ludności. Omawia także zalecenia, ale z innej perspektywy. Dieta obniżająca poziom cholesterolu to staranna i akademicka analiza odpowiednich danych, ale nie zawiera wyraźnego przesłania o względnej lub bezwzględnej skuteczności. Nie określa, w jakim stopniu obniży się poziom cholesterolu u przeciętnego pacjenta leczonego dietą lub u różnych pacjentów. Nie ma wzmianki o potencjalnym wpływie modulującym na reakcję pacjentów na terapię dietetyczną. Bardziej praktyczny rozdział dotyczący wprowadzania zmian dietetycznych zawiera przydatne sugestie i informacje. Złożone algorytmy leczenia żywieniowego i oceny energii oraz tabele przypisywania ról lekarzom, zarejestrowanym dietetykom i innym pracownikom służby zdrowia w zakresie wdrażania diety prawdopodobnie nie będą pomocne dla większości czytelników.\nW krótkim rozdziale dotyczącym terapii lekowej nie poruszono kilku podstawowych kwestii, takich jak zależność dawka-odpowiedź dla żywic i inhibitorów reduktazy koenzymu A oraz różnice w efektach ubocznych, dawkach i zmianach lipoproteinowych pomiędzy preparatami niacyny o natychmiastowym uwalnianiu i opóźnionym uwalnianiu. Jasno napisany rozdział dotyczący efektywności kosztowej jest znakomitym przeglądem trudnego tematu dla większości lekarzy. Część dotycząca pomiaru cholesterolu i innych lipidów jest pomocna w interpretacji wyników laboratoryjnych, ale rozdział dotyczący analizatorów kompaktowych powinien omówić kontrolę jakości i lepiej poradzić sobie z apolipoproteinami.\nTa droga książka może być najbardziej przydatna dla klinicystów i badaczy, którzy nie zajmują się rutynowo problemami lipidowymi. Mimo to jest to kompendium wielu przydatnych odniesień związanych z tematem, a recenzje są wyczerpujące i przemyślane.\nUniversity of Alabama w Birmingham, Birmingham, AL 35205\nRobert Kreisberg, MD\nBaptist Health System, Inc., Birmingham, AL 35213\n[więcej w: wysiękowe zapalenie opłucnej, most do terabithii cda, fizjologiczne stany przejściowe u noworodka ]\nPosted in: Bez kategorii\tTagged: fizjologiczne stany przejściowe u noworodka, most do terabithii cda, wysiękowe zapalenie opłucnej\n15 stycznia 2019 at 17:48\n17 stycznia 2019 at 14:38\n19 stycznia 2019 at 11:42\n21 stycznia 2019 at 20:46\n[..] Artukul zawiera odniesienia do tresci: dermatolog[…]\n23 stycznia 2019 at 23:15\nPowiązane tematy z artykułem: fizjologiczne stany przejściowe u noworodka most do terabithii cda wysiękowe zapalenie opłucnej\nRozdział dotyczący podejścia wspólnotowego zawiera użyteczne wskazówki dotyczące możliwych projektów społecznych i jest naturalnym rozszerzeniem rozdziału o strategii ludności. Omawia także zalecenia, ale z innej perspektywy. Dieta obniżająca poziom cholesterolu to staranna i akademicka analiza odpowiednich danych, ale nie zawiera wyraźnego przesłania o względnej lub bezwzględnej skuteczności. Nie określa, w jakim stopniu obniży się poziom ... [Read more...]\nWyniki transplantacji ciężkiego złożonego niedoboru odporności, 2000-2009 AD 7\nWskaźnik przeżywalności był podobny u dzieci, które otrzymały przeszczepy od niedopasowanych spokrewnionych dawców po poddaniu się warunkom (66%), biorcom krwi pępowinowej (58%) i biorcom innych przeszczepów (74%). Wskaźniki przeżywalności wśród dzieci w wieku 3,5 miesiąca lub młodszych w momencie przeszczepu były wysokie dla wszystkich typów przeszczepów (78 do 100%) (ryc. 1F) i wahały się od ... [Read more...]\nProcent rozedmy płuc, niedrożność przepływu powietrza i upośledzone wypełnienie lewej komory cd\nPojemność minutowa serca była obliczana jako objętość skoku w lewej komorze (tj. Objętość końcoworozkurczowa minus objętość końcowa skurczowa) razy częstość akcji serca. Frakcję wyrzutową lewej komory obliczono jako objętość wyrzutową podzieloną przez objętość końcoworozkurczową. Ocena rozedmy płuc Rozmiary rozedmy zmierzono ilościowo na polach płucnych sercowych tomografii komputerowej, które obejmowały około 70% objętości płuc od karnityny ... [Read more...]


Oferujemy filmowanie z powietrza, filmy z powietrza, zdjęcia lotnicze, Warszawa | GrupaInspire.pl - blog firmowy\nDotychczas ujęcia filmowe można było wykonywać tylko przy zastosowaniu drogich helikopterów, których wynajęcie do kilkuminutowego ujęcia było bardzo kosztowne. Dziś jednak wraz z postępem techniki wszystko się zmienia i koszta nagrania filmów z powietrza znacznie zmalały. Dzięki zastosowaniu nowoczesnych dronów możecie pokazać swoją firmę z innej perspektywy.\nJeśli macie np. firmę logistyczną to oprócz standardowych ujęć samochodów jadących po ulicy, czy też ujęć w kokpicie kierowcy możemy wzbogacić Wasz film o zdjęcia wykonane z powietrza. Pokażemy Wasze hale przeładunkowe, procesy pakowania i przekazywania towaru do poszczególnych działów oraz załadunek.\nFilmowanie z powietrza to też świetne rozwiązanie byście mogli wyprzedzić konkurencję na Polskim rynku nieruchomości. Do tej pory na Waszej stronie dominowały zdjęcia i opisy budynków czy mieszkań, może to się jednak zmienić. W Stanach Zjednoczonych agenci zlecają filmowanie swoich nieruchomości, pokazywanie okolicy z powietrza tak aby przyszły klient mógł zobaczyć gdzie będzie mieszkać i jak daleko ma np. do najbliższego środka komunikacji miejskiej czy sklepu.\nFilmowanie z powietrza czy zdjęcia lotnicze już nie muszą kosztować Was kilkanaście czy kilkadziesiąt tysięcy złotych. Zapraszamy do kontaktu z Nami, przygotujemy wycenę Waszego zlecenia. Nagramy film i zmontujemy według najwyższych standardów.\n← GI na REHA FOR THE BLIND IN POLAND\nPrzekraczamy kontynenty, zdobywamy kolejne rynki. →


Grupa IV „Słoneczniki Van Gogha”\n751 wizyt Grupa IV „Słoneczniki Van Gogha”\nW środę, 16 marca, dzieci z grupy IV na zajęciach koła plastycznego wykonały pracę pt.: „Słoneczniki Van Gogha” z wykorzystaniem rolek po papierze toaletowym i wykałaczek. Zadaniem dzieci było sklejenie ze sobą rolek po papierze toaletowym, wycinanie pasków z papieru i doklejanie ich do rolek oraz oklejenie zieloną bibułą wykałaczek, które posłużyły za łodygę słoneczników. Nasze kwiaty umieściliśmy w słoiczkach ozdobionych przez dzieci, które posłużyły za wazony. Efekty prac dzieci można obejrzeć na przedszkolnym korytarzu.\nMożliwość komentowania Grupa IV „Słoneczniki Van Gogha” została wyłączona


Styczeń 2022 - Atrakcje po godzinach!\nChcesz wyposażyć recepcję w odpowiednie meble? Asortyment jest bardzo szeroki. O czym warto pamiętać, gdy dobiera się meble recepcyjne? Sprawdź porady, razem z którymi znalezienie tych odpowiednich będzie jeszcze łatwiejsze. Kiedy warto zamówić meble recepcyjne? Recepcja to miejsce, gdzie najczęściej klient pierwszy raz styka się z firmą. Właśnie dlatego warto dbać o to, aby była…


Czerwiec, 2015 | Grappling Kraków\nPodczas Amatorskiej Ligii MMA, która odbyła się dzisiaj w Katowicach w dniu 21 czerwca 2015 ekipa Grappling Kraków wywalczyła 13 medali w tym 4 złote, 7 srebrnych i 2 brązowe. Poniżej prezentujemy wyniki a niebawem udostępnimy pełną galerie zdjęć. Gratulujemy całej drużynie. MMA Pierwszy krok 61 kg Jabłoński Kamil 2 miejsce 93 kg Guzik Michał […]\nPodczas Pucharu Polski Południowej w BJJ, który dobył się w Tychach 14.06.2015 nasi reprezentanci wywalczyli 7 medali. Dariusz Basiak srebro kat. 88 kg elita BJJ Kacper Wilczak brąz kat. 70 kg niebieskie pasy BJJ Albert Rudolphi srebro kat. 94 kg niebieskie pasy BJJ Marcin Mazur brąz kat. open białe/niebieskie pasy BJJ Robert Kłapcia srebro kat. […]\nCopa Kids – wyniki oraz zdjęcia z zawodów W dniu 30 maja 2015 w Chorzowie odbyły się zawody dla dzieci „Copa Kids” w Brazylijskim Jiu-Jitsu. W turnieju wystartowało ponad 120 zawodników reprezentujących kilkanaście klubów z Polski. Z Krakowskiego Grapplingu wystartowała liczna bo 23 osobowa drużyna. Był to debiut dla naszych najmłodszych grapplerów. Poniżej prezentujemy wyniki […]\nPodczas obywających się w Myślenicach zawodów Runmageddon na starcie nie zabrakło ekipy Grapplingu Kraków którą reprezentowali: Anna Augustyn-Mitkowska, Agnieszka Gdula, Agnieszka Krupa, Marcin Dudek, Przemysław Miękina, Tomasz Blasiński, Michał Zapart Traktując ten start jako zabawę cała ekipa Grappling Kraków spisała się na “medal”. Przy liczbie startujących prawie 1300 zawodników Ani Augustyn-Mitkowskiej udało się zająć 4 […]


Start-upy we Francji i Wielkiej Brytanii otrzymują największe wsparcie | Start-upy | pulshr.pl\nStart-upy we Francji i Wielkiej Brytanii otrzymują największe wsparcie\nNajwięcej wsparcia finansowego otrzymują start-upy we Francji i Wielkiej Brytanii. Inwestorzy najchętniej pomagają firmom pracującym nad praktycznymi wdrożeniami nowych technologii - wynika z badania przeprowadzonego przez fundusz venture capital Mosaic Ventures.\n•5 cze 2018 12:09\nStartupy: Sztuczna inteligencja jest bez wątpienia sektorem, który dziś budzi największe zainteresowanie wśród inwestorów (fot.shutterstock)\nWyniki badania Mosaic Ventures wskazują na duże zainteresowanie inwestorów takimi dziedzinami, jak praktyczne zastosowania technologii sztucznej inteligencji (70 proc. zainteresowanych respondentów), oprogramowanie jako usługa (SaaS, 64 proc.), czy zdrowie cyfrowe (54 proc. badanych). Ponad połowa inwestorów zadeklarowała również, że chętnie udzieliłaby wsparcia finansowego dla start-upów z sektora fintech (52 proc.).\nMniejszym niż wcześniej zainteresowaniem cieszą się młode firmy z sektora cyberbezpieczeństwa (33 proc.), czy infrastruktury oprogramowania (30 proc.). Sektor, którym inwestorzy interesują się najsłabiej, to handel elektroniczny. 70 proc. badanych przez Mosaic Ventures zadeklarowało, że będzie unikało wspierania start-upów z tej dziedziny. Badanie wykazało również, że słabnie zainteresowanie inwestorów sektorem Internetu Rzeczy (24 proc.) oraz technologią wirtualnej i rozszerzonej rzeczywistości (30 proc.). Respondenci wskazali, że czynnikiem decydującym o niechęci do inwestycji w start-upy pracujące w tych dziedzinach jest duże ryzyko niepowodzenia firmy na rynku.\nCzytaj też: Aniołowie biznesu coraz bardziej aktywni w Polsce. W co chcą inwestować?\nZdaniem Mosaic Ventures sztuczna inteligencja jest bez wątpienia sektorem, który dziś budzi największe zainteresowanie wśród inwestorów ze względu na ogromny potencjał zastosowań na rynku w różnorodnych branżach.\nWedług badania, największym wsparciem inwestorów cieszą się start-upy z Francji (32 proc.), a także z Wielkiej Brytanii (31 proc.). Jedynie trzy proc. inwestorów zadeklarowało, że rozważa udzielenie pomocy start-upom z regionu Europy Wschodniej.\nBadanie Mosaic Ventures objęło 60 firm typu venture capital wspierających start-upy na terenie całej Europy i zostało przeprowadzone na jesieni 2017 roku.\nDo artykułu: Start-upy we Francji i Wielkiej Brytanii otrzymują największe wsparcie


Canon EF 11-24MM 1:4.0 L USM obiektyw do aparatu fotograficznego do wypożyczenia | Pozycz.to\nCanon EF 11-24MM 1:4.0 L USM obiektyw do aparatu fotograficznego\nObiektyw szerokokątny W zestawie: osłona przeciwsłoneczna, dekielek x2, pokrowiec. cena wypożyczenia 1-3 doby 170 PLN BRUTTO 138,21 PLN netto za 1 dobę cena wypożyczenia 4 doby i więcej 140 PLN BRUTTO 113,82 PLN netto za 1 dobę kaucja zwrotna 2000 PLN Prostoliniowy obiektyw zmiennoogniskowy o najszerszym kącie widzenia na świecie Zakres ogniskowych wynoszący 11-24 mm zapewnia niezwykle szeroki kąt widzenia otoczenia. Obiektyw EF11-24mm f4L USM jest idealnym narzędziem twórczym dla osób fotografujących krajobrazy, podróże i architekturę oraz operatorów filmowych pracujących w plenerach. Niepowtarzalne ujęcia krajobrazów, architektury i wnętrz Wykorzystaj związek między pierwszym planem, a tłem i twórz dynamiczne zdjęcia wypełnione dramatyzmem. Minimalne zniekształcenie w całym zakresie ogniskowych Fotografuj w ciasnych wnętrzach i rejestruj obrazy architektury przy minimalnym poziomie zniekształceń. W całym kadrze osiągnięta zostaje doskonała ostrość dzięki elementom obiektywu o bardzo niskiej dyspersji UD i elementom Super UD. Trzy różne rodzaje powłok obiektywu chronią przed odbiciami światła, zapewniając znakomitą jakość obrazu. Szybka, niemal bezgłośna automatyczna regulacja ostrości z pełną regulacją ręczną Obiektyw EF11-24mm f4L USM wykorzystuje ultradźwiękowy mechanizm pierścieniowy automatycznej regulacji ostrości USM w celu szybkiego jej ustawienia w niemal bezgłośny sposób. Funkcja pełnego ręcznego ustawiania ostrości umożliwia dokonywanie precyzyjnych korekt bez odsuwania aparatu od oka\n- 170 zł 140 zł\nKaucja: 2000 zł Kwota za opóźnienie: -


pokoje nad morzem - Uczeń Podróżnik\nWyjazd nad polskie morze jest organizowany co roku przez liczne rodziny z całego kraju, a także paczki przyjaciół czy też pary. Potrzeby i oczekiwania turystów są bardzo zróżnicowane, a zależne jest to od wielu czynników. Stąd też warto przyjrzeć się co oferuje baza noclegowa na polskim wybrzeżu. Rowy domki to świetny kierunek, nie tylko dla rodzin z dziećmi!\nAby wakacje nad morzem były udane niezbędne jest zadbanie zawczasu o odpowiednie miejsce noclegowe. Warto pamiętać, że im później bukujemy nocleg tym mniejsze szanse na znalezienie miejsca idealnego. Dlaczego? Otóż szczególnie w szczycie sezonu liczni turyści odwiedzają nadmorskie kurorty, a rezerwacje miejsc noclegowych mają miejsce już na wiele miesięcy przed planowanym wyjazdem. Stąd też im wcześniej dokonamy takiej rezerwacji tym większe szanse, że znajdziemy nocleg dopasowany idealnie do naszych potrzeb. Pamiętajmy również o zarezerwowaniu animacji dla dzieci Wrocław. Największą popularnością cieszą się oczywiście takie obiekty, które położone są w pobliżu takich atrakcji jak plaża, restauracje czy też zabytki. Jednak miłośnicy spokoju i ciszy mogą z powodzeniem znaleźć także liczne obiekty położone z dala od tłocznych miejsc. Oferta noclegowa nad całym polskim morzem jest bardzo rozbudowana, dlatego też znaleźć możemy zarówno wysokiej klasy hotele jak i mniejsze pensjonaty. Dodatkowo oferowane są także liczne apartamenty i pokoje prywatne, a także domki.\nBaza noclegowa jest na tyle duża, że korzystając z pierwszej lepszej strony rezerwacyjnej w internecie można dopasować nie tylko standard pokoju, ale także udogodnienia. Chodzi tu przede wszystkim o odległość od miejsc takich jak plaża, centrum miasteczka czy też innych atrakcji.\nPrzykładowe apartamenty nad polskim morzem:\nOpublikowano Styczeń 31, 2019 Styczeń 31, 2019 Kategorie Nocleg nad morzemTagi apartamenty, baza noclegowa, domki nad morzem, kurort, morze, nocleg, nocleg nad morzem, oferta noclegowa, pokoje nad morzem, polskie wybrzeżeDodaj komentarz do Baza noclegowa nad polskim morzem


HISTORIA – Bar Przystań\nPoczątek współpracy właścicieli Baru Przystań wiąże się z rokiem 1991, kiedy to się poznali i zaczęli prowadzić wspólny interes. Był to rok wielkich przemian w Polsce, zarówno pod względem politycznym jak i gospodarczym. Wiosną 1992 roku wynajęli skromny, gospodarczy budynek po byłej Centrali Rybnej, z zamiarem prowadzenia małego lokalu gastronomicznego, który miał funkcjonować tylko w sezonie letnim. Obaj Panowie nie mieli koncepcji na nazwę lokalu, a ponieważ w poprzednim sezonie letnim obiekt ten nazywał się Wirus, zmienili jedną z liter i w ten sposób powstała nazwa WIBUS.\nWiele pracy kosztowało przygotowanie do zaadoptowania tego budynku. Młodość i chęć przezwyciężyły jednak wszelkie przeciwności i w ten sposób pracą własnych rąk przygotowano lokal do otwarcia. Początkowo sprzedaż obejmowała tylko napoje, słodycze i… pizzę. Pizza na własnoręcznie robionym, grubym cieście drożdżowym była pieczona na zamówienie w piecu własnej konstrukcji i produkcji. Klientom bardzo smakowała, jednak coraz więcej osób sugerowało, że chętniej jedliby w takim miejscu świeżutkie – kupione u rybaków „po sąsiedzku”- RYBY.\nPierwsze ryby smażone były na zwykłej patelni przyniesionej z domu, na palniku butli turystycznej – gazowej, takiej jaką bierze się pod namiot. Szybko jednak wydajność owej patelni stała się niewystarczająca i zakupiono używaną frytkownicę, w której pieczono jednorazowo, aż sześć fląder. Od samego początku przywiązywano ogromną wagę do świeżości ryb i oleju na którym były smażone. Opracowano własną mieszankę przypraw i ziół, którymi obficie przyprawiano ryby, tak, aby smak ich był wyjątkowy.\nPo kilku tygodniach wspólnicy zauważyli, iż Klienci kupowali chętniej rybę, niż pizzę. W ten sposób zdecydowano o zmianie wiodącego asortymentu dań. Ryby stały się specjalnością BARU na Przystani Rybackiej. Miejsce to było niegdyś zapomniane, kojarzone z ulubionym ,,siedliskiem” miejscowych pijaczków. Jednak położenie tak wyjątkowe – na plaży, nad samym brzegiem wód Zatoki Gdańskiej, tuż obok sopockiego ,,portu rybackiego” dawało nadzieję rozwoju firmy – przyszłego Baru Przystań.\nSezon ’92 obaj wspólnicy uznali za udany i postanowili w następnym roku kontynuować działalność. Tak też się stało i z jeszcze większym zapałem do pracy, nowymi pomysłami rozpoczęli sezon letni ’93. Na ścianie budynku po byłej Centrali Rybnej powstało logo firmy BAR PRZYSTAŃ z przechodzącą charakterystyczną falą w kolorze błękitu. Sezon ten przyczynił się do dalszej specjalizacji obróbki ryb, zakupiono nowe maszyny. Specjalnością baru stały się potrawy niewyszukane, ale przepyszne, bowiem naprawdę świeże w większości na zamówienie, podawane ładnie, bez udziwnień. Smaczną surówkę ze świeżej kapusty wielu Klientów wspomina do dziś.\nBar Przystań zaczął zdobywać coraz więcej entuzjastów i smakoszy ryb. Stał się przystanią dla mieszkańców i turystów. „Ogródek dla Klientów” obsadzony świeżymi kwiatami już wtedy był gwarny i wesoły. Ulubioną muzyką często słuchaną przez Klientów i prowadzących były przeboje zespołu A-HA i Depeche Mode.\nSiedząc w owym ogródku i rozkoszując się smakiem ryb i widokiem morza nietrudno było nie zauważyć szpetnego budynku szaletu publicznego, który stał tuż obok. Drażnił on zarówno Klientów jak i samych wspólników Baru Przystań. Był to obiekt nieczynny od wielu lat, nie remontowany, cuchnący. Niegdyś obsługiwał plażowiczów, teraz straszył swym wyglądem. I wtedy w umyśle jednego ze wspólników powstał… pomysł. Pomysł wydawał się szalony. Był to pomysł na niezwykłe zaadoptowanie tego obiektu.\nGdy latem 1993 roku do Baru Przystań spacerkiem przyszedł na rybkę znany sopocki architekt Bruno Wandtke, wspólnicy przedstawili mu swój plan. Od samego początku Pan Bruno był pełen podziwu dla uporu i konsekwencji działania obu Panów. A ponieważ byli uparci, z marzeń powstała koncepcja, aby ,,klocek” przez odpowiednią rozbudowę zamienić na bar rybny z tarasami widokowymi od strony morza. Spod rąk Pana Architekta wyszedł projekt niezwykłego baru, nawiązujący charakterem i klimatem do już znanych – historycznych sopockich obiektów, takich jak Łazienki Południowe w Sopocie.\nGdy w listopadzie ’93 Urząd Miasta ogłosił przetarg, aby pozbyć się niechcianego budynku – szaletu publicznego – oferta przetargowa wspólników Baru Przystań i wcześniej przygotowany projekt Pana Bruna, stały się faktem wygranej. Jednak w środowisku biznesmenów wykpiwano obu Panów, że… kupili ,,sroczyk”, że nie dadzą sobie rady, gdyż nie starczy fantazji, aby w jakikolwiek sposób zaadoptować ten trefny obiekt. Jednakże ogromna siła woli, zdesperowanie, hart ducha i marzenie przyczyniły się do tego, że natychmiast po wygranym przetargu Panowie wspólnicy przystąpili do działania. Nastąpiła bardzo mroźna zima, a wewnątrz nieogrzewanego budynku Panowie wzięli się do ciężkiej, fizycznej pracy. Na początku wykonywali wszystko sami. Dopiero wiosną, gdy rozpoczęli prace murarsko-ciesielskie, zaczęli wynajmować podwykonawców. Murarze, konstruktorzy stalowi, cieśle, dekarze musieli się spieszyć, gdyż celem obu Panów było otwarcie nowego Baru Przystań jeszcze w sezonie ’94. Ktoś by powiedział, że to jest niemożliwe, a jednak… Po siedmiu miesiącach ciężkiej i wytężonej pracy, otwarto nowy BAR PRZYSTAŃ. Było to dokładnie 22 lipca 1994 roku.\nZgodnie z tradycyjnym stylem nowy obiekt został wyposażony w wysoki ,,czerwony” dach z wieżyczką oraz obszerną werandą od strony morza. Wspomniany wyżej ,,klocek” przestał straszyć swym wyglądem. Został kompletnie przebudowany na zaplecze Baru Przystań, do którego dobudowano nowe kubatury. Sukces budowlany był tak duży, że niedawni prześmiewcy – biznesmeni zaczęli zazdrościć obu Panom. Ukazanie się Baru Przystań na mapie gastronomicznej Sopotu stało się prawdziwym wydarzeniem w latach 1994 – 1995. Krótki sezon ’94 w bardzo małym stopniu zrekompensował poniesione koszta na budowę, ale dał wielką satysfakcję, że to co jest niemożliwe jest jednak osiągalne.\nBar Przystań stał się lokalem całorocznym, ku wielkiej uciesze mieszkańców Trójmiasta i Gości – turystów. Pieczenie własnej pizzy trwało jeszcze do końca sezonu ’94, potem ze względu na czasochłonność i małe zainteresowanie, zrezygnowano z własnej produkcji. Całkowicie przestawiono się na smażenie i pieczenie ryb. Sprowadzono specjalny piec w którym je pieczono. Dzięki niemu ryby przestały się przypalać, były złote, rumiane i dobrze wypieczone. Już wtedy olej roślinny używany do smażenia ryb był każdorazowo filtrowany.\nPierwsze długie kolejki po rybę nie świadczyły o braku przygotowania personelu, ale o wielkim zainteresowaniu klientów smaczną rybą. Ograniczone możliwości przerobu ryb, a także zatrudnienia pracowników wynikają z niewystarczającej (jak na potrzeby) kubatury budynku z czym obaj Panowie Wspólnicy zmagają się do dziś. Przyjęto zasadę, aby nie piec ryb „na zapas”. Ryba nie może czekać na Klienta, to Klient musi poczekać na rybę. A czas oczekiwania na potrawę zapewne zrekompensuje smak gorącej, chrupiącej, wyjętej prosto z pieca zamówionej ryby.\nPrzez kolejne lata Bar Przystań ciągle się rozbudowuje. Ciągle tworzy się coś nowego. Powstały rozległe tarasy konsumpcyjne i widokowe z szybami chroniącymi przed wiatrem. Otwarto Kawiarnię Baru Przystań (stojącą dokładnie w miejscu, gdzie kiedyś Wspólnicy zaczynali swój rybny interes – Bar Wibus). Połączono Kawiarnię z Barem Przystań tzw. łącznikiem, łącząc oba budynki w jedną całość. W sezonie letnim, aby przyspieszyć obsługę Klientów na dolnym tarasie również prowadzona jest sprzedaż ryb pieczonych, garmażu oraz napojów. Na tarasie górnym powstał barek sezony gdzie Klienci mogą się również zaopatrzyć w napoje.\nWciąż pracuje się nad atrakcyjnością wnętrz sal konsumpcyjnych. Zagospodarowano obejście wokół baru, wydmy. Powstała fontanna Neptuna – króla mórz, a także dobudowano nowe wejście na górny taras skąd rozpościera się niepowtarzalny widok na Zatokę Gdańską.\nW bezpośrednim sąsiedztwie Baru powstała w 1999 roku z inicjatywy i według projektu wspomnianego już Architekta Bruna Wandtke najpiękniejsza (zdaniem Ks. Arcybiskupa Tadeusza Gocłowskiego) na polskim wybrzeżu – kapliczka rybacka ,,O szczęśliwy powrót”. Zmienił się również na wielką korzyść wygląd rybackiej przystani, przebudowanej i zmodernizowanej w 2007 roku.\nWe wnętrzach lokalu zachowany jest morsko – rybacki klimat. Elementem wiodącym wystroju są sieci rybackie i płótna żeglarskie zawieszone na ścianach i pod sufitem. Oryginalne lampy nawigacyjne: czerwona i zielona, będące częścią wystroju, nie jednemu rybakowi wskazały kierunek i drogę powrotu. Eksponaty rybackie takie jak: pływaki – szklane kule, żaki, liny, kotwice, lampy naftowe z początku XX wieku, oryginalne koło ratunkowe, muszle, zasuszone skorupiaki i zęby ryby piły – one wszystkie mają swoją historię. We wnętrzach lokalu dają klimat wyjątkowy. Wyremontowana sala konsumpcyjna uzyskała jednorodność z Kawiarnią Baru Przystań, a latarnia morska będąca częścią wystroju niech będzie drogowskazem PRZYSTANI dla Wszystkich Gości.\nProjektując plany zespołów Jezior Raduńskich i Jezior Wdzydzkich ,,przy okazji” opracował plan powstającego właśnie najstarszego skansenu w Polsce – Kaszubskiego Parku Etnograficznego we Wdzydzach Kiszewskich.\nZ wielkiej miłości do Sopoćkowa – jak nazywał rodzinne miasto – zrezygnował z kariery architekta „na Zachodzie”. Z licznych podróży i zleceń zagranicznych (m. in. w Wietnamie i Algierze) zawsze wracał do rodzinnego miasta by bronić jego charakteru przed zakusami władzy i ludzką niepamięcią.\nJego pasją było – między innymi – zbieranie starych pocztówek i dokumentów o Sopocie. Uważał, że na nich najlepiej widać piękną architekturę miasta. Sopocianie znali go z licznych publikacji o historii miasta, głównie w Dzienniku Bałtyckim i Gazecie Wyborczej. Był też autorem kilku książek i albumów o starym Sopocie.\nW roku 1993 zaprojektował Bar Przystań na miejscu nieczynnego szaletu publicznego, w lipcu 1994 roku nastąpiło jego otwarcie. Przez kolejne lata we współpracy z architektem – Bar Przystań wciąż się rozbudowywał i wciąż cenne wskazówki i rady Pana architekta były tu uwzględniane.\nInnym marzeniem architekta projektującego na obszarach strefy nadmorskiej była budowa ,,mariny” – portu jachtowego z falochronem i przekopem prowadzącym do bagnistych terenów Parku Północnego. Był to zupełnie inny projekt od powstałej już mariny na sopockim molo.\nGdy ogłoszono ranking z inicjatywy Gazety Morskiej, Urzędu Miasta Sopot i Radia Trefl – o zaszczytny tytuł ,,Sopocianin Stulecia” – Bruno Wandtke wśród 80 – ciu uczestników, zajął II miejsce po historycznej postaci Janie Jerzym Haffnerze – zwanym Ojcem Sopotu. Tak więc z woli czytelników Gazety Morskiej – arch. Bruno Wandtke uzyskał tytuł: ,,Najpopularniejszego Żyjącego Sopocianina Stulecia”. Od władz miasta otrzymał dyplom i Medal 100-lecia Sopotu.\nO rybakach sopockich nigdy nie zapomniał. Uważał, że rybacy są nieodłączną częścią miasta, dlatego wciąż walczył o ludzkie warunki pracy dla nich. Jego autorstwa była fontanna Jasia Rybaka usytuowana w dolnej części ul. Monte Cassino. Niestety – decyzją władz miasta w związku z przebudową Placu Przyjaciół Sopotu – została rozebrana i usunięta. Architekt nigdy nie pogodził się z tą decyzją.\nWiele lat zmagał się dzielnie z chorobami coraz bardziej poważnymi. Cierpienie znosił z godnością nie skarżąc się i nie udając. Zawsze towarzyszył mu uśmiech, ufność do ludzi i wiara „o szczęśliwy powrót”.\nPrzez te wszystkie lata naszej współpracy łączyła nas nić prawdziwej przyjaźni. Dla nas Bruno był nie tylko architektem. Dla nas to człowiek wyjątkowo dobry i skromny, wielki talent i wrażliwość, ogromny talent architektoniczny, „do bólu” uczciwy i serdeczny.\nA dla Sopotu? Jak to ludzie mówią „o dużym i pojemnym sercu” dla swojego miasta i jego mieszkańców.\nDziękujemy Przyjacielu, Nauczycielu nasz… za wszystko!\nSercem myślałeś i pojmowałeś świat, dziękujemy, że mogliśmy być Twoimi przyjaciółmi! Cześć Twojej pamięci! Spoczywaj w spokoju.\nKapliczka ,,O szczęśliwy powrót”\nZapada nad przystanią czerwcowy, ciepły zmrok\nHen, hen nad horyzontem nie gaśnie zorzy blask\nPurpurą barwi wodę, przykuwa ludzi wzrok\nPrzecina z rzadka ciszę zbudzonej mewy wrzask.\nSzykują się rybacy, bo pora w morze iść\nSpychają zatem łodzie, silników słychać huk\nPogoda też im sprzyja, nie zadrży żaden liść\nNa ryby puste skrzynie w ładowni przykrył luk.\nNa środku tej przystani, gdzie ciężka praca wrze\nKapliczka mała stoi, a w koło kwiatów krąg\nTuż przy niej klon wyrasta, co w sztormach pień swój gnie\nWśród kwiatów różnorakich wyrasta róży pąk.\nKotwiczny łańcuch długi, co w kluzach różnych tkwił\nCo sól na swoich przęsłach do dzisiaj jeszcze ma\nWkręcany na kabestan żelazem w bęben bił\nDziś grodzi w koło miejsce, gdzie jest kapliczka ta.\nPotężne bale sosen wkopane w plaży piach\nPrzykryte są szeregiem drewnianych, suchych gont\nZwiązanych w zmyślny sposób – stanowią piękny dach\nNa którym często siada podróżnych ptaków rząd.\nPod dachem, w małej niszy, gdzie kwiatów słodka woń\nPrzysiadła postać skromna, zasłania dłonią twarz\nTo Jezus Frasobliwy omiata wzrokiem toń\nSyn Boży wśród rybaków, to rybak, On jest nasz.\nOn czuwa dniem i nocą, czy cisza jest, czy wiatr\nCzy skwarem słońce praży i pot zalewa oczy\nCzy mrozi nam z północy, czy wieje halny z Tatr\nCo Bałtyk rozkołysze i groźna falę toczy.\nOn czuwa też, gdy morze ogarnia lepka mgła\nCo świat welonem ściśnie, przysłania ludziom wzrok\nOn czuwa też, gdy bryza cichutko w linach łka\nI w czas porannej zorzy, i w czas co zbliża zmrok.\nO Jezu Niestrudzony, Ty liczysz łodzi rząd\nBy żadnej nie ubyło, by nie pękł żaden ster\nBy każdy z tych rybaków powrócić mógł na ląd\nI czuwasz, by żywioły nie miały z ludzi żer.\nJuż wstaje nad przystanią czerwcowy, ciepły brzask\nTam gdzieś spod horyzontu powraca łodzi sznur\nW spokojnym lustrze wody odbija zorza blask\nI dzień nam nowy wstaje z porannym pieniem kur.\nTe łodzie już przybiły, pokłady pełne ryb\nA Jezus Frasobliwy wciąż patrzy w siną dal\nPracują wyciągarki, gdzieniegdzie zgrzytnie tryb\nPot rybakom włosy zlepia, więc Jezusowi żal.\nPromienie słońca grzeją, kapliczki błyszczy dach\nOstatni umilkł silnik, przed chwilą jeszcze grał\nJuż wszystkie łodzie w domu, opuścił ludzi strach\nBo Jezus tym rybakom ,,szczęśliwy powrót dał”.\nRybak z Przystani Rybackiej w Sopocie\nRybacy na Przystani Rybackiej w Sopocie są sąsiadami Baru Przystań. Od nich kupujemy ryby, podziwiamy ich ciężką pracę, trud i wielką odwagę. Dlatego postanowiliśmy napisać i o nich kilka słów…\nPierwsze wzmianki o tym, że Sopot był osadą rybacką pochodzą z XIII wieku. Świadczą o tym również odkrycia archeologiczne w grodzisku wczesnośredniowiecznym położonym na północ od miasta przy ulicy Haffnera. Liczne kości zwierzęce i duża ilość szczątków ryb wskazują, że dużą rolę w gospodarce mieszkańców grodu odgrywała hodowla bydła i trzody chlewnej oraz rybołówstwo. Interesujące jest, że oprócz licznych ości ryb natrafiono też na kości – żyjących dawno temu w wodach Zatoki Gdańskiej – fok.\nW XVIII wieku osada rybacka znajdowała się u wylotu dzisiejszej ul. Monte Cassino (obecnie – Plac Przyjaciół Sopotu). Z Górnym Sopotem łączyła ją wąska ścieżka, przecinająca podmokłe łąki. W 1734 r. rybackie chaty i okazałe rezydencje w górnej części miasta zostały spalone. Po odbudowie, już nie wrócono do starego układu przestrzennego. Doceniając nadmorskie tereny i ich atrakcyjność dla celów uzdrowiskowych postanowiono, że rybaków trzeba przenieść w stronę obecnej ulicy Ogrodowej i Parkowej. Nastąpiło to w latach trzydziestych XVIII w. Po 1914 r. sopoccy rybacy zostali zepchnięci jeszcze dalej, do ujścia Karlikowskiego Potoku. Tak więc, przystani rybackich w Sopocie na przestrzeni dziejów było kilka, ale ta na brzegu karlikowskim, choć najmłodsza jest kontynuacją wcześniejszych. Jest to fenomen, przystań ,,żyjąca” nieprzerwanie od XIII wieku do chwili obecnej!\nNiewielka garstka rybaków sopockich, wbrew wszelkim przeciwnościom, przetrwała do dziś nad morzem. Zostało ich zaledwie -pięć załóg rybackich. Są małomówni, cisi i prawie niewidoczni, bowiem wypływają na morze bardzo wczesnym porankiem, często pod osłoną nocy. Wówczas -na przystani- niczym duchy uwijają się opatulone postacie, przypominające raczej zjawy nie wiadomo skąd. Nigdy nie wiedzą kiedy wrócą więc pospiesznie zabierają to co może się na morzu przydać. Łodzie wtulone w piach na brzegu morza spychają do wody. Cisza zostaje przerwana przez warkot motorów łodziowych i po chwili ginie ,,ów” hałas jak i same łodzie.\nRybacy wracają rano, czasami w południe. Wyskakują z łodzi niczym młodzieniaszki, po minach widać, że połów się udał. Innym razem z całodziennego połowu nie przywożą nic. Pływają na małych drewnianych łodziach, podobnych do tych z XIV wieku. To ,,pomeranki” czyli tradycyjne kaszubskie łodzie.\nWbrew wszystkiemu, garstka sopockich rybaków przetrwała do dziś. Los, podobnie jak surowe warunki, w których pracują, nigdy ich nie rozpieszczał.\nSą małomówni, jakby zagubieni. Widać, że mają swoją duszę i godność. Pod naporem ciężkich warunków i nieekonomicznych łowów jest ich coraz mniej. Wielu z nich wykonując ciężki i niebezpieczny zawód, nie powróciło z morza. Im też należy zawdzięczać uratowanie życia wielu nierozważnym wczasowiczom.\nTo tym, którzy nie powrócili z morza poświęcona jest kapliczka ,,O szczęśliwy powrót” stojąca tuż obok przystani. Kapliczka w formie palisady zbudowanej ze słupów, wprost z wody (z remontowanego sopockiego mola) w której przebywały 80 lat. Pozostawiono na nich wszelkie muszle, pąkle i wodorosty.\nPostać Jezuska frasobliwego siedząca w kapliczce ma podniesioną nad czołem dłoń i wypatruje rybaków powracających z łowisk zapewniając im – szczęśliwy powrót!\nRybacy mówią, że trzeba się nauczyć szacunku do morza i do swojego fachu. Trzeba przestrzegać kilku świętych zasad. Nie można podkradać ryb kolegom po fachu. Zakazane jest wrzucanie brudów do wody, bo morze to żywa istota. Tym ostatnim już mohikaninom rybackim należy pomóc w przetrwaniu obecnego kryzysu. Gdyż, kiedy by zniknęły z plaży żółto – zielono – czarne łodzie i malowniczy sprzęt rybacki – pustka i smutek zapanowałyby nad sopockim morzem.\nW Sopocie do niedawna – wrzesień 2010r. było jeszcze jedno miejsce, które w sposób szczególny oddawało cześć ciężkiej pracy rybaków. W historycznym miejscu, gdzie kiedyś była wieś rybacka, a obecnie Plac Przyjaciół Sopotu, stała fontanna JASIA Rybaka. Trzy ośmiokątne baseny z wodotryskami były przebite wysoką kolumną na której stał JASIO Rybak. Na głowie miał kosz pełen ryb. Fontanna ta choć stała się symbolem Sopotu została rozebrana, gdyż … przestała się podobać.\nGdy 5 kwietnia 1998r. fontanna JASIA Rybaka została odsłonięta – po wygranym konkursie projektowym – nikt nie przypuszczał, że będzie stała tam tak krótko. Autorzy projektu to architekt Bruno Wandtke oraz rzeźbiarz Stanisław Szwechowicz. Twórcy projektu oraz wielu mieszkańców Trójmiasta i Kaszub próbowali bronić fontanny, jej lokalizacji i idei dlatego mamy OGROMNĄ nadzieję, że Władze Miasta znajdą dla fontanny JASIA RYBAKA godne miejsce.\nW naszym kąciku poetyckim można znaleźć wiele wierszy napisanych przez jednego z sopockich rybaków Jerzego Piątka. Rybak to wyjątkowy. Teraz – jak mówi o sobie – już nie „rybaczy”. Jest pasjonatem sprzętu rybackiego i wszelkich pamiątek z tym związanych. Prowadzi w jednym z boksów Przystani Rybackiej MINI MUZEUM RYBACKIE, gdzie wspaniale opowiada o historii przystani i ciekawostkach z nią związanych, o swoich niezwykłych podróżach morskich i rybnych połowach. Warto posłuchać tych morskich opowieści.


Wieża widokowa na Radziejowej | Beskid Sądecki wyjade.pl - turystyczna Polska\nRadziejowa (1262 m n.p.m.) to najwyższy szczyt Beskidu Sądeckiego, leżący w głównym grzbiecie Pasma Radziejowej, między Wielkim Rogaczem, a masywem Złomistego Wierchu. Radziejowa wchodzi w skład Korony Gór Polski. Północny stok Radziejowej obejmuje rezerwat przyrody Baniska z jaskinią Bania w Radziejowej i małym osuwiskowym jeziorkiem.\nOd 2006 roku na szczycie Radziejowej stoi drewniana wieża widokowa o wysokości 20 m, udostępniona dla turystów. Wieża w 2010 roku została uszkodzona, ale po remoncie znów oddano ją do użytku. Roztacza się z niej szeroka panorama. Wraz z wieżą na Radziejowej powstała ścieżka przyrodnicza "Rogasiowy Szlak" w dolinie Roztoki Małej.\nSzlak na Radziejową - Czerwony Główny Szlak Beskidzki z Rytra przez Wielki Rogacz na Radziejową i dalej na Przechybę za schroniskiem.\nTen niezwykły obiekt to platforma widokowa wzniesiona w najwyższej miejscowości w gminie Stary Sącz z której rozpościera się widok na Dolinę Popradu, Pasmo Radziejowej i całą Kotlicę Sądecką....


• MIASTO i GMINA - Kultura\nZemsta - fot. Z. Pachulski\nRadzymiński Teatr Amatorski PARADOKS\nRadzymiński Teatr Amatorski "Paradoks" powstał w marcu 2007 roku przy Ośrodku Kultury i Sportu z inicjatywy grupy mieszkańców Radzymina, którzy na co dzień wykonują różne zawody. Są to pracownicy samorządowi, urzędnicy, nauczyciele, emeryci, młodzież szkolna.\nAktorzy- amatorzy swą działalnością pragną nie tylko kontynuować i rozwijać tradycje kulturalne naszego miasta, ale także reaktywować dzieło swoich ojców, którzy w 1946 roku utworzyli pierwszy radzymiński powojenny teatr amatorski. Wystawił on wiele spektakli Michała Bałuckiego, cieszących się wówczas olbrzymią popularnością.\nWspółcześni radzymińscy aktorzy poza pracą zawodową znajdują czas i ochotę, aby podzielić się z innymi swoim wielkim zaangażowaniem i niełatwą sztuką aktorską. Spotykają się raz w tygodniu w ROKiS- ie, gdzie odbywają się próby. W okresie od czerwca do grudnia 2008 roku siedmiokrotnie wystawili "Zemstę" Aleksandra Fredry. Obecnie trwają próby do "Ożenku" Mikołaja Gogola, premiera którego przewidziana jest na wrzesień- październik 2009 roku.\nZespół liczy obecnie 16 osób i stale się powiększa, co świadczy o wielkim umiłowaniu sztuki teatralnej naszej radzymińskiej społeczności, a także o jej bezinteresowności i pielęgnowaniu trwałych wartości.\nMotto przewodnie "Paradoksu" brzmi: "Vita brevis, ars longa", czyli "Życie jest krótkie, sztuka długotrwała". Odrodzony po latach swymi nietuzinkowymi spektaklami, a są to głównie komedie- perły klasyki polskiej i światowej, przyciąga coraz liczniejsze rzesze widzów, czego niewątpliwym dowodem jest przepełniona Sala Koncertowa, w której odbywają się spektakle.\nOpiekun Teatru- Jadwiga Jaworska- Woźniak


D+H Polska partnerem SARP - Oknonet.pl\n2018-01-18 | Wyświetleń:361\nD+H Polska partnerem SARP\nWraz z 2018 r. D+H Polska przystąpiła do grona partnerów Stowarzyszenia Architektów Polskich – SARP. Jest to konsekwencja ścisłej współpracy z architektami i projektantami na przestrzeni kilkunastu lat i chęci jeszcze większego zaangażowania w działalność tego środowiska.\nStowarzyszenie Architektów Polskich działa aktywnie od ponad wieku. W tym czasie przekształcało się i zmieniało nazwę, ale główna idea pozostawała taka sama – zrzeszać aktywnych architektów i wyznaczać wysokie standardy dla całej grupy zawodowej. Dziś SARP to nie tylko stowarzyszenie osób zajmujących się projektowaniem, ale także rozpoznawalna marka i opiniotwórcze gremium architektów.\nDla D+H bliska współpraca ze stowarzyszeniem to naturalna konsekwencja dotychczas realizowanych działań. Firma, z uwagi na swój asortyment, uważnie wsłuchuje się w potrzeby architektów i projektantów. Okna oddymiające, napędy do naturalnej wentylacji czy nawet urządzenia z segmentu sygnalizacji pożarowej zawsze wpisują się w kontekst architektoniczny, dlatego tak ważne jest umiejętne połączenie dwóch aspektów: estetyki i bezpieczeństwa. Potwierdzeniem sukcesów na tym polu może być nagroda Renowator przyznana firmie D+H Polska podczas XIII Europejskiego Kongresu Informacji Renowacyjnej za wysoki stopień przydatności do prac renowacyjnych.\nD+H Polska, jako partner SARP, będzie uczestniczyć w wydarzeniach organizowanych przez stowarzyszenie, wspierać inicjatywy skierowane do architektów, a także służyć wsparciem merytorycznym z zakresu projektowania systemów oddymiania, naturalnej wentylacji, wentylacji mechanicznej oraz sygnalizacji pożarowej w obiektach.\n#architekci, #sarp, #systemy_oddymiania, #naturalna_wentylacja, #ochrona_pozarowa, #wentylacja_mechaniczna


Chiński Nowy Rok: Ostatnia okazja! - Wiadomości i komunikaty - World of Warships official forum\nChiński Nowy Rok: Ostatnia okazja!\nBy The_EURL_Guy, January 28, 2020 in Wiadomości i komunikaty\nNowe okręty premium, więcej bonusów premium dla istniejących okrętów, zniżki oraz misje bojowe!\nno i totalna znowu ściema z tymi okrętami z kontenerów chińskich, hasie szkło i byle co z nich wypadło!!!!\n6 minutes ago, gall71kg said:\na masz gdzieś napisane że na 100% okręt ci wypadnie???\nnapisano tylko o ew szansie na drop\notworzyłem 8 na RU i EU bilans\nOd kiedy coś z darmowych ma wypadać dla każdego ? To łut szczęścia. 1-2% ? Nawet otwierając 20 płatnych, które mają wyższą szansę, możesz i niejednokrotnie zobaczysz 0 okrętów.\nWidziałem opening tych kontenerów na jednym z polskich strumyków. Na 20 otworzonych wypadło ... zero okrętów. Potem jeden z widzów podarował mu kolejnych 8 i wypadła deska. Wiadomo, kwestia szczęścia, ale raczej nie ma dużych szans na drop z chińskich pudełek (w porównaniu do świątecznych).\nTo jest proste. Jeżeli okręty które moga wypaść kosztują 150 zł-250 zł, a 20 skrzynek to 168 zł to maksymalna średnia szansa to będzie 1 okręt na 20 pudełek, czyli 5% szans na pudełko. Jeśli nawet nie mniej. W efekcie jeden z drugim dostanie z takiego losowania np. 2 okręty, jakiś szczęśliwiec i z 3, a iluś tam nastepnych nic. W efekcie średnio wypadnie np. ten 1 okręt.\n6 minut temu, Odo_Toothless napisał:\nTo jest proste. Jeżeli okręty które moga wypaść kosztują 150 zł-250 zł, a 20 skrzynek to 168 zł to maksymalna średnia szansa to będzie 1 okręt na 20 pudełek, czyli 5% szans na pudełko.\nSzansa może być większa. Bo wydając 150-250 PLN kupujesz wybrany okręt, a z kontenera wypadnie losowy, niekoniecznie chciany.\nPudełka są więc lepsze dla kolekcjonerów (równolegle też wypadnie sporo mniej i bardziej cennych gratów), ale jeśli ktoś chce mieć konkretny okręt (bo np. się spodobał), to bezpieczniej jest kupić bezpośrednio.\nZ mego doswiadczenia, zawsze otrzymywałem mniej w okrętach/dublonach/czasie premium niż płaciłem za pudełka. Bez względu na wydarzenie, więc bardzo, ale to bardzo wątpię. Według WG np. kama, czy szmaty sa coś warte i inaczej być nie może, bo są po prostu skąpi.\n6 darmowych chińskich - 0\n20 płatnych chińskich - 0\n24 (albo i wiecej) bezpłatnych brytyjskich - oczywiście 0, bo nawet drzewkowców skąpią\nSzanse ? Z co najmniej 50 nie wypadło nic, To ile tam jest 1, czy aż całe, oszałamiające 1,5 % ? Kilka osób pewnie coś dostanie, ale jak wyda najpierw multum kasy. XaXa.\n16 godzin temu, Odo_Toothless napisał:\nSzanse ? Z co najmniej 50 nie wypadło nic, To ile tam jest 1, czy aż całe, oszałamiające 1,5 %\nWczoraj wieczorem skończyłem misję na "chińszczyznę" z okazji ich nowego roku. Wpadło trochę szmat i kamuflaży, okrętów nie zauważono. Widocznie szansa na wylosowanie jakiegokolwiek okrętu była naprawdę niska. Pomyślałem - szkoda, a potem dla poprawienia humoru przeczytałem sobie na shipcomrade recenzje porównawcze, autorstwa LMM. Kilka zabawnych "kwiatków":\n- Wukong ma reload dział o pół sekundy lepszy od Martela (10,5 sek. / 11 sek.);\n- Wukong ma zasięg dział o dwa metry większy niż Martel :-))))) Yes, Wukong has 2 meters more main battery range;\n- Bajie ma sigmę 2.1, podczas gdy Izumo 2.0;\n- reload dział u Bajie to 32 sek, u Izumo - 30 sek.\nIdąc tym tropem, można wziąć na tapetę 70 ruskich łajb projektu 30-bis lub też 27 braci Clevelandów. Wystarczy zmienić kolor kamuflażu, minimalnie pokombinować parametrami i... WoWs "zaludni się" całymi chmarami kolejnych Pan-Asian okrętów :-)) Zabawne? No to dorzućmy niektórym radar / torpy głębokowodne / jakiś booster i niech sprzedaż rusza :-)) A bardziej poważnie: nie widzę zbytnio sensu wydawania pieniędzy na premki, które w dużym stopniu są tylko przemalowaną "silver" jednostką z pewnymi modyfikacjami :-(( Wpadnie z kontenera - fajnie, a jeśli nie, to nie ma po czym zbytnio żałować. Oczywiście - kwestia gustu, co kto lubi. Pozostaje otwartym pytanie, czy Chińczycy rzucą się kupować przemalowane premki, czy też zastanowią się chwilę i wezmą darmowe "silver" okręty z drzewka?\nZ darmowego wypadł mi Loyang. Za to z gb nic.\nW sumie większość camo ,wolne, dwa dni premki, 500 dublonów. I camo na Huanghe ...którego nie mam.I które w sumie ma już swoje camo przy zakupie,więc bo jakiego mi drugie.


Sprzedawca powiedział, że nie mogę przewozić córki w kombinezonie - DLACZEGO? - Galeria - Wygląda niepozornie, ale taki sposób przewożenia dzieci w fotelikach sprawia, że... między kurtką, a pasem może być nawet 13 cm luzu!!! :: fotelik.info - foteliki samochodowe dla dzieci\nfotelik.info : : aktualności : : Sprzedawca powiedział, że nie mogę przewozić córki w kombinezonie - DLACZEGO? :: Galeria\nSprzedawca powiedział, że nie mogę przewozić córki w kombinezonie - DLACZEGO? - Galeria - Wygląda niepozornie, ale taki sposób przewożenia dzieci w fotelikach sprawia, że... między kurtką, a pasem może być nawet 13 cm luzu!!!


Punkty: 12 [ ct:0, pr:0, gfx:0, biz:0, link:0, html:0, rss:0, ex:12 ] [ kontakt w sprawie wpisu ]\nBartinox jest firmą działającą od 2000 roku. Zajmujemy się produkcją materiałów ze stali nierdzewnej i kwasoodpornej. Wykonujemy m.in. balustrady systemowe ze stali nierdzewnej, łączone z drewnem polskim i egzotycznym, kwasoodporne, daszki i zadaszenia, pojazdy dla niepełnosprawnych, odboje i odbojnice, schody metalowe, balustrady na schodach. Oferujemy także spawanie, cięcie i wykrawanie, zaginanie. Z naszych usług możesz skorzystać na terenie całej Europy i Skandynawii. Gwarantujemy wysoką jakość świadczonych usług i materiałów.\nbalustrady systemowe ze stali nierdzewnej, balustrady na schodach, daszki, zadaszenia


Biblia Jakuba Wujka - 2 Księga Królewska - Rozdział: 1\nA Anjoł PANSKI rzekł do Eliasza Tesbitczyka, mówiąc: Wstań a idź przeciwko posłom króla Samaryjskiego i będziesz mówił do nich: Azaż nie masz Boga w Izraelu, że się idziecie radzić Beelzebuba, boga Akkaron?\nI wrócili się posłowie do Ochozjasza. Który im rzekł: Czemuście się wrócili?\nA oni mu odpowiedzieli: Zabieżał nam mąż i rzekł do nas: Idźcie a wróćcie się do króla, który was posłał, a powiedzcie mu: To mówi PAN: Izali że nie było Boga w Izraelu, posyłasz radzić się Beelzebuba, boga Akkaron? Przeto z łóżka, na któreś wstąpił, nie zstąpisz, ale śmiercią umrzesz.\nKtóry im rzekł: Co za osoba i odzienie jest tego męża, który wam zabieżał i mówił te słowa?\nA odpowiadając Eliasz rzekł pięćdziesiątnikowi: Jeślim jest człowiek Boży, niech zstąpi ogień z nieba a niech cię pożrze i pięćdziesiąt twoich! Zstąpił tedy ogień z nieba i pożarł go i piącidziesiąt, którzy z nim byli.\nI po wtóre posłał do niego rotmistrza pięćdziesiątnika drugiego i piącidziesiąt z nim. Który rzekł do niego: Człowiecze Boży, tak mówi król: Pośpiesz się, znidź na dół!\nUmarł tedy według mowy PANSKIEJ, którą mówił Eliasz, i królował Joram, brat jego, miasto niego, roku wtórego Jorama syna Jozafatowego, króla Judzkiego, nie miał bowiem syna.