Przedawnienie zobowiązania a przychody i koszty - GOFIN.pl\nAktualnie jesteś: Gofin.pl (strona główna) » Podatki » Podatek dochodowy » Przedawnienie zobowiązania a przychody i koszty\nUpływ terminu przedawnienia oznacza brak możliwości skutecznego żądania wykonania zobowiązania. Przedsiębiorcy, którym kontrahenci zalegają z zapłatą, powinni zatem skrupulatnie kontrolować czas, jaki upływa od wymagalności roszczenia (terminu zapłaty), aby nie dopuścić do przedawnienia, które oprócz niekorzystnych skutków cywilnoprawnych może też negatywnie wpływać na rachunek podatkowy.\nPodatkowe skutki u wierzyciela\nTermin przedawnienia generalnie wynosi 6 lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 3 lata (art. 118 K.c. - Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm.). Przepisy szczególne mogą jednak przewidywać inne, zwykle krótsze terminy przedawnienia, np. dla roszczeń związanych z umową sprzedaży w ramach działalności gospodarczej - 2 lata, a jeśli roszczenie wynika z umowy przewozu osób lub rzeczy - rok.\nW podatku dochodowym kosztów nie stanowią wierzytelności odpisane jako przedawnione (art. 23 ust. 1 pkt 17 ustawy o pdof - Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm. oraz art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o pdop - Dz. U. z 2019 r. poz. 865 ze zm.). Dla wierzyciela oznacza to konieczność rozpoznania przychodu w wysokości wartości nieściągalnej wierzytelności zaliczonej uprzednio do kosztów.\nRozliczenie przedawnionej wierzytelności po stronie przychodów czeka też tych przedsiębiorców, którzy działając w oparciu o art. 23 ust. 1 pkt 21 ustawy o pdof albo art. 16 ust. 1 pkt 26a ustawy o pdop utworzyli zaliczone do kosztów odpisy aktualizujące wartość należności. Odpisy te są bowiem kosztami podatkowymi, ale tylko do czasu upływu terminu przedawnienia (art. 14 ust. 2 pkt 7b ustawy o pdof oraz art. 12 ust. 1 pkt 4d ustawy o pdop).\nJeżeli przedawniona wierzytelność nie została uprzednio zaliczona do kosztów, jej przedawnienie jest neutralne podatkowo.\nNależy zauważyć, że problem przedawnionych wierzytelności dotyczy przede wszystkim transakcji zawieranych w latach minionych. Obowiązująca obecnie tzw. ulga na złe długi (art. 26i ustawy o pdof oraz art. 18f ustawy o pdop) jest instrumentem umożliwiającym efektywniejszą niż dotąd walkę z zatorami płatniczymi, a na przyjęty w jej ramach mechanizm odliczania przez wierzyciela nieuregulowanej wartości wierzytelności przedawnienie nie ma wpływu.\nPrzychód u przedsiębiorcy-dłużnika\nPrzedawnienie wierzytelności wpływa na sytuację podatkową przedsiębiorcy-dłużnika. Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy o pdof oraz art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o pdop, przychodem firmowym jest również wartość umorzonych lub przedawnionych zobowiązań, w tym z tytułu zaciągniętych kredytów (pożyczek), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z FP. Przedawnione zobowiązania stają się przychodem podlegającym opodatkowaniu już w momencie przedawnienia, ustalonym w oparciu o przepisy prawa cywilnego a nie w dniu, w którym dłużnik faktycznie skorzysta z zarzutu przedawnienia.\nNależy też zauważyć, że od ustalenia przychodu nie uchroni przedsiębiorcy nawet ewentualne zrzeczenie się zarzutu przedawnienia, gdyż w myśl art. 117 § 2 K.c., aby było ono ważne, powinno nastąpić już po upływie terminu przedawnienia.\nSposób określenia wysokości przychodów nie został wprost uregulowany w przepisach podatkowych, ale ustawodawca posługując się pojęciem wartość zobowiązania, daje do zrozumienia, że chodzi o całą kwotę wynikającą z faktury, a więc łącznie z podatkiem VAT.\nWątpliwy przychód u pozostałych podatników\nJeżeli roszczenie o zapłatę nie powstało w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, wartość przedawnionego zobowiązania (realnego przysporzenia majątkowego) stanowi dla podatnika przychód do opodatkowania, gdyż ustaje obowiązek świadczenia. Przychód ten rozpoznawany jest w ramach tzw. innych źródeł na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o pdof - ten pogląd dominuje w interpretacjach fiskusa (por. interpretację indywidualną Dyrektora KIS z dnia 9 czerwca 2020 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.394.2020.JK).\nNatrafia on jednak na silny opór ze strony sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II FSK 301/18, i WSA w Warszawie z 14 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 56/18).\nSądy argumentują, że z chwilą przedawnienia wcale nie ustaje obowiązek spełnienia świadczenia, a jedynie odchodzi możliwość przymusowego egzekwowania tego obowiązku. Zobowiązany nadal jest dłużnikiem i nie uzyskuje prawa do mienia, którym dysponuje. Jego przysporzenie nie ma więc charakteru definitywnego, a zatem przychód po stronie dłużnika nie powstaje.\nNależy sądzić, że stanowiska judykatury nie zmieni obowiązujący od dnia 9 lipca 2018 r. art. 117 § 21 K.c., który stanowi, że po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Przepis ten odbiera wprawdzie wierzycielowi możliwość domagania się spełnienia świadczenia na drodze sądowej, ale nie unieważnia obowiązku dłużnika.\nSpełnienie świadczenia po upływie terminu przedawnienia\nW obrocie gospodarczym zdarza się, że dłużnik ureguluje swoje zobowiązanie także po upływie terminu przedawnienia. Zazwyczaj ma to na celu podtrzymanie dobrych relacji z kontrahentem, a więc jest w pełni uzasadnione ekonomicznie i służy osiągnięciu przychodu.\nZapłata przedawnionego zobowiązania nie zwalnia jednak dłużnika z obowiązku uprzedniego rozpoznania wartości tego zobowiązania jako przychodu podatkowego. Ponadto dłużnik nie zaliczy do kosztów podatkowych zapłaconej kwoty, mimo celowości wydatku. Nie można bowiem rozpoznawać dwukrotnie tego samego kosztu: raz w dacie wystawienia faktury albo ujęcia w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury, a drugi raz z chwilą faktycznego uregulowania zobowiązania.\nNatomiast wierzyciel, otrzymując świadczenie po upływie terminu przedawnienia, nie wykazuje przychodu z działalności gospodarczej, ponieważ należność została już ujęta i rozliczona w rachunku podatkowym.\n•Przychód z przedawnionych zobowiązań\n•Przedawnienie zobowiązań i należności\n•Umorzenie zobowiązania w przychodach\n•Umorzona wierzytelność jako koszt podatkowy


Dziś już piątek, zaczynamy na sportowo:\nDziś przenosimy się do lasu:\nPorozmawiajcie chwilę o lesie: z jakich warstw się składa? jakich znacie jego mieszkańców?\nNazwijcie proszę położenie misia względem biurka (na pierwszym obrazku miś stoi ZA biurkiem; na drugim- OBOK biurka.... itd.); wytnijcie misiowe obrazki i zróbcie sobie z nich grę ćwiczącą pamięć :) zamieszajcie odwrócone obrazkiem do dołu ilustracje, a potem odkrywajcie je w poszukiwaniu par. Miłej zabawy!\nNa koniec utrwalmy wszystko to, co warto zapamiętać:\nZadania na popołudnie: dziś dowiecie się jak rosną kwiaty i czego potrzebują do wzrostu.\nObejrzyjcie filmik przedstawiający wzrost i ruch roślin.\n- Jaki instrument słyszycie?\nJeśli odpowiedzieliście, że skrzypce to DOSKONALE!\n-A jak myślicie czego rośliny potrzebują do życia? Obejrzyjcie kolejny filmik, to się dowiecie.\nSkoro już wiecie jak rosną rośliny i czego potrzebują do życia to rozwiążcie jeszcze jedno zadanie.\nW tej aplikacji waszym zadaniem jest ułożenie historyjki obrazkowej ,,Od nasionka do rośliny''. Powodzenia!\nZadanie dla bardzo chętnych :) Rozejrzyjcie się po swoim domu albo ogrodzie i odnajdźcie jakiś kwiatek lub roślinę. Narysujcie ją i zróbcie zdjęcie waszego rysunku a następnie prześlijcie nam na maila :)\nA dzieciom i rodzinom prawosławnym\n,slady zwierzat.jpg (50.55 KB)\nmis.jpg (26.38 KB)\nwarstwy.jpg (62.77 KB)\nzasady zachowania sie w lesie.jpg (211.63 KB)


Natalia Rybicka: kim jest wschodząca gwiazda TVP? - WP Teleshow\nblondynkatvptelewizja polskaseriale polskie\nNatalia Rybicka uchodzi za aktorkę, która nie obawia się zawodowych wyzwań, a krytyka nie szczędzi jej słów zachwytu. Zanim jednak pochłonęło ją aktorstwo, a widzowie mogli podziwiać ją na szklanym ekranie, przez długie lata trenowała taniec.\n- Ten rozdział zamknął się dla mnie w momencie, kiedy dostałam się na Akademię Teatralną i musiałam wybrać: taniec czy aktorstwo. Nie dałoby się z jednakowym zaangażowaniem poświęcić obu tym pasjom. Kocham taniec, ale nigdy nie żałowałam mojego wyboru - mówiła w rozmowie z portalem nazdrowie.pl.\nChoć początki w zawodzie aktorki nie były łatwe, Rybicka nawet na moment nie chciała z niego zrezygnować. I słusznie. Teraz doceniła ją TVP i zaangażowała do kolejnego sezonu serialu "Blondynka". Pamiętacie, jak zaczęła się jej przygoda ze szklanym ekranem?\nZobacz także: Joanna Moro o serialu ''Blondynka''


» 2016 rok najcieplejszy w historii pomiarów. Według NOAA.Paweł Lenart\nAktualności - 19 Sty, 2017\nAmerykańska Narodowa Służba Oceaniczna i Meteorologiczna nazywana też Narodową Administracją ds. Oceanów i Atmosfery która jest agencją rządową i zajmuje się przede wszystkim prognozą pogody, ostrzeżeniami sztormowymi, ostrzeżeniami przed innymi ekstremalnymi zjawiskami pogodowymi (m.in. rekonesansem cyklonów tropikalnych), czyli działalnością operacyjną, działa też w obszarze badań naukowych. Na podstawie zebranych danych, podsumowała rok 2016 i opublikowała w tej sprawie raport.\nMożna w nim przeczytać, że w zeszłym roku Ziemia ustanowiła nowe globalne rekordy temperatur i to trzeci rok z rzędu. Słupki rtęci osiągnęły nowe krajowe maksima w wielu częściach Indii, Kuwejtu i Iranu, a lód morski topi się szybciej niż kiedykolwiek wcześniej w dotkniętej globalnym ociepleniem Arktyce. Biorąc pod uwagę globalne średnie temperatury powierzchni lądów i oceanów w ciągu roku NOAA ostatecznie uznała rok 2016 za najcieplejszy, odkąd rozpoczęły się stałe pomiary meteorologiczne w 1880 roku. Globalna średnia temperatura w ubiegłym roku była o 0,94 Celsjusza powyżej przeciętnej dla XX wieku, tym samym było o 0,04 st. C cieplej niż w 2015 roku, który został uznany za ostatni najcieplejszy w historii.\nTakże z innej analizy przeprowadzonej przez Amerykańską Agencję Kosmiczną NASA wynika, że w roku 2016 odnotowano najwyższe temperatury od ponad 135 lat. Światowa Organizacja Meteorologiczna w Genewie, w Szwajcarii, potwierdziła ostatnie raporty i zauważa, że koncentracja zarówno dwutlenku węgla jak metanu w atmosferze osiągnęła rekordowy poziom. „Rok 2016 był skrajnym rokiem dla globalnego klimatu i wyróżniał się jako najcieplejszy rok na Ziemi” – powiedział sekretarz generalny WMO, Petteri Taalas.\nAż osiem miesięcy z rzędu w zeszłym roku ustanowiło nowe globalne rekordy temperatury – podaje NOAA. Według niej, główną przyczyną ocieplenia jest spalanie paliw kopalnych, tj. ropa czy gaz, które emitują dwutlenek węgla, metan i inne zanieczyszczenia zwane gazami cieplarnianymi do atmosfery i ocieplają planetę. „Od początku XXI wieku roczna globalna temperatura została ustanowiona aż pięciokrotnie – w 2005, 2010, 2014, 2015 o 2016″ – podaje NOAA.\nInnym czynnikiem, który spowodował nagły wzrost temperatur w zeszłym roku, była anomalia El Nino, która wzmacnia obserwowane ocieplenie na Ziemi. Jednak El Nino to zjawisko stosunkowo krótkie – ostatnie zapisało się jako jedno z najsilniejszych w historii i miało niepodważalny wpływ na klimat na Ziemi. Anomalia była odpowiedzialna za jedynie niewielki ułamek zeszłorocznego rekordu ciepła – poinformował p.o. dyrektora brytyjskiego Met Office Hadley Center Peter Stott. Dodał, że „głównym czynnikiem przyczyniającym się do ocieplenia w ciągu ostatnich 150 lat jest ludzki wpływ na klimat wynikający ze zwiększenia emisji gazów cieplarnianych w atmosferze”.\nPiers Forster, dyrektor Priestley International Center for Climate na University of Leeds, zgodził się ze słowami Stotta. „Nawet jeśli usunąć dodatkowe ocieplenie spowodowane El Nino, 2016 i tak był najcieplejszym rokiem w historii” – tłumaczy ekspert. „W 2017 będzie prawdopodobnie chłodniej. Jednakże, jeśli nie będziemy mieli poważnego wybuchu wulkanu, spodziewam się, że kolejny rekord zostanie ponownie osiągnięty w ciągu kilku lat” – podkreśla Forster.\nCała Ameryka Północna była w 2016 roku najcieplejsza od rozpoczęcia stałych pomiarów w 1910 roku, bijąc poprzedni rekord ciepła ustanowiony dla tego kontynentu w 1998 roku. W Europie i Azji odnotowano trzeci najcieplejszy rok, a globalne temperatury w Australii były czwarte najwyższe, odkąd zapisy rozpoczęły się ponad sto lat temu.\nNiezwykłe skoki temperatur zarejestrowano w Phalodi w Indiach, gdzie w dniu 19 maja temperatura osiągnęła 51 stopni – to był najcieplejszy dzień w historii kraju. Podczas kolejnej fali upałów w irańskiej miejscowości Dehloran słupki rtęci sięgnęły 53 stopni (22 lipca). Tymczasem w Mitribah w Kuwejcie w dniu 21 lipca zarejestrowano 54 stopni – była to najwyższa wartość temperatury, jaką kiedykolwiek zarejestrowano w całej Azji – informuje NOAA.\nRekordowe ciepło sprawiło, że w zeszłym roku na półkuli północnej i południowej zarejestrowano rekordowe topnienie lodowców i lodu morskiego. W 2016 w Arktyce zniknęło aż 10,2 miliona kilometrów kwadratowych lodu – najwięcej w historii. Na Antarktydzie odnotowano drugie najszybsze topnienie od 1970 roku. W listopadzie i grudniu zarówno w Arktyce, jak i na Antarktydzie zasięg lodu morskiego był rekordowo niewielki.\nPadające rekordy ciepła wcale nie oznaczają, że cieplej w danym roku jest wszędzie. Są miejsca, które były chłodniejsze w stosunku do roku poprzedniego. Jednak w skali całego świata, według podawanych oficjalnie do wiadomości pomiarów było cieplej. Pojawiają się też przeciwnicy teorii globalnego ocieplenia, twierdzący, że dane są zafałszowywane i nieprawdziwe. Jak jest w rzeczywistości? To już temat do drążenia dla chcących bardziej zgłębić temat. ;))


» Tynk dekoracyjny Trawertyn Pigio\n* Wielkość zestawu:\nwybierz Sam tynk 15 kg Sam tynk 7,5 kg Komplet 10 m2 Komplet 5m2\nKod produktu: 2D94-6744D\nTynk strukturalny Trawertyn\nTynk dekoracyjny włoskich designerów. Produkt importowany prosto z Włoch od producenta Pigio. Tynk jest pakowany w wiadra w postaci suchej, dzięki temu po rozrobieniu klient otrzymuje 20 kg mokrej mieszanki w cenie 15 kg. Recepta jest prosta wystarczy dodać 0,35 litra wody na każdy kilogram suchego trawertynu. Tynk dekoracyjny wykonany w systemie charakteryzuje się bardzo wysoką odporność na wilgoć. Jest oddychający i trwały. Odporny na mycie. W przypadku zabrudzenia zagłębień, najlepiej wypłukać brud używając spryskiwacza do kwiatków z wodą i niewielkim dodatkiem detergentu, po czym wytrzeć czystą szmatką. Zalecamy pracować w systemie Producenta , czyli podkład + verniks (przecierka) powinny być od tego samego producenta.\nZASTOSOWANIE TYNKU STRUKTURALNEGO TRAWERTYN.\nJest to tynk dekoracyjny więc najczęściej jest stosowany w pokojach dziennych takich jak salon, sypialnia czy pokój dziecięcy. Jednak ze względu na jego wysoką odporność na wodę może być również wykonany w miejscach takich jak kuchnia czy łazienka. Można go bez problemu myć co oznacza, że kontakt z wodą i przebywanie w wilgotnym otoczeniu nie jest dla niego w najmniejszym stopniu problematyczne. Łatwość w utrzymaniu go w czystości jest również bardzo dużym plusem w przypadku pokoi dziecięcych, w przypadku zabrudzeń w postaci plam itp. wystarczy go na wilgotno przetrzeć i problem rozwiązany. To samo tyczy się również jego odporności. Trawertyn charakteryzuje się również niemałą wytrzymałością dzięki czemu jest odporny na drobne uszkodzenia mechaniczne. Czy to już koniec zastosowań tynku? Otóż nie. Można w nim również rzeźbić. Pozwala to na wykonanie wielu wymyślnych wzorów czy nawet nieskomplikowanych płaskorzeźb. Daje to ogromną paletę dodatkowych zastosowań. Na dobrą sprawę to co sobie wymyślimy może powstać. Wystarczy, że za pracę weźmie się osoba z odpowiednimi umiejętnościami.\nNAJWAŻNIEJSZE WŁAŚCIWOŚCI TYNKU STRUKTURALNEGO TRAWERTYN.\nTrawertyn jest całkowicie odporny na wilgoć oraz kontakt z wodą.\nMożna go czyścić przy pomocy niewielkiej ilości detergentu.\nPosiada bardzo dużą odporność mechaniczną.\nJest to tynk dekoracyjny przeznaczony do stosowania wewnątrz budynków.\nMożna w nim rzeźbić.\nPosiada kolor zbliżony do ecru.\nJest bardzo uniwersalny i można zastosować go w wielu pomieszczeniach.\nZESTAW TRAWERTYNU NA 10M2 ZAWIERA KILKA ELEMENTÓW.\n5 kg podkładu Quartzo.\n15 kg suchej mieszanki (ponad 20 kg mokrej).\n1 litr verniksu (bezbarwna powłoka zabezpieczająca dekorację - można ja barwić standardowymi pigmentami na dowolny kolor).\nZESTAW TRAWERTYNU NA 5M2 ZAWIERA KILKA ELEMENTÓW.\n3 kg kg podkładu tzw płynny marmur.\n7,5 kg Trawertynu w postaci suchej (ponad 10 kg).\n1 l verniksu (malujemy 2 razy).\nKolor - naturalny zbliżony do ecru.\nTrawertyn jest tynkirm wysokiej jakości można go kłaść jednowarstwowo oraz można w nim rzeźbić np. logo firmy.


Gniazdo GAR-BG-DK-SAT podtynkowe końcowe\nKod towaru: R62196\n31,55 zł 38,81 zł 0 % od 1 szt.\nGniazdo GAR-BG-DK-SAT R/T podtynkowe, końcowe przeznaczone do indywidualnych i zbiorczych instalacji RTV/SAT.\n• Typ końcowe\nGniazdo GAR-BG-DK-SAT R62196 przeznaczone jest do stosowania w sieciach abonenckich systemów SAIZ (SMATV) typu nieprzelotowego oraz satelitarnych antenowych instalacji indywidualnych (SAII) i służy do przyłączania do tych sieci abonenckich urządzeń RTV i odbiorników (tunerów) satelitarnych.\nGniazdo R62196 wyposażone jest w jedno przyłącze, służące do dołączania linii abonenckiej doprowadzającej sygnały w.cz. oraz w trzy przyłącza abonenckie, z których dwa są wykonane zgodnie z normą IEC 162-2 i służą do przyłączania abonenckich urządzeń odbiorczych R i TV. Trzecie przyłącze jest gniazdem typu F i służy do przyłączania odbiorników (tunerów) satelitarnych. Dzięki zastosowaniu odpowiednich urządzeń filtracyjnych (znajdujących się wewnątrz korpusu gniazda) na wyjściach R i TV występują sygnały radiodyfuzji naziemnej z zakresu częstotliwości 5 - 862 MHz, zaś na wyjściu SAT - sygnały satelitarne zawarte w paśmie 1-wszej pośredniej częstotliwości satelitarnej 950 - 2400 MHz.\nGniazda są również kompatybilne z osprzętem niżej wymienionych producentów: ELEKTROPLAST, ELDA , HAGER POLO, BERKER, KONTAKT-SIMON, LEGRAND, TAREL.\nNazwa GAR-BG-DK-SAT R/T\nGniazdo GAR-BG-DK podtynkowe nieprzelotowe\nGniazdo przelotowe Signal RTV-SAT\n31,55 zł netto


Namaszczenie chorych | Parafia Św. Józefa Robotnika w Katowicach - Józefowcu\nChoruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone (Jk 5,14).\nPrzed przyjściem kapłana trzeba przegotować pokój chorego. Ustawić stół nakryć obrusem, najlepiej białym, Na stole postawić krzyż i dwie świece, naczynie z wodą święconą i kropidło lub gałązkę nadającą się do kropienia; talerzyk z tamponem waty dla otarcia palców z oleju świętego; może też być nieco soli tub plasterek cytryny. Po przyjściu kapłan składa Najświętszy Sakrament na stole.\nSakramentu chorych udziela się przez włożeni ręki na głowę chorego, namaszczenie czoła i dłoni olejem chorych, z wypowiedzeniem formuły sakramentu:


Odwrócona hipoteka - emeryci dostaną silną broń - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaKomentarzeOdwrócona hipoteka - emeryci dostaną silną broń\n| 29.04.2014 6:00\nChoć nie będzie popularna, jest potrzebna - pisze Bartosz Chochołowski.\nWreszcie po wielu latach rząd zajmie się dziś prawem, które ureguluje zasady, na jakich starsi ludzie mogą oddać swoje mieszkania w zamian za pieniądze i mieszkać w nim do końca życia. Jeśli projekt ustawy wejdzie w życie, to wreszcie seniorzy będą mogli bezpieczniej zamienić prawo własności na zastrzyk gotówki.\nNowe prawo jest bardzo ważne mimo tego, że renta dożywotnia i odwrócony kredyt hipoteczny jeszcze przez parę pokoleń pozostaną w Polsce produktami niszowymi (czym taka renta różni się od odwróconej hipoteki prezentujemy poniżej)\n. Po pierwsze dlatego, że głód mieszkań jest tak duży, że rodzina nie pozwoli pozbyć się seniorowi mieszkania - bez ogródek mieszkania, które prędzej czy później się zwolni i wreszcie będzie gdzie zamieszkać w lepszych warunkach lub sprzedać, co istotnie zasili budżety spadkobierców.\nPo drugie, choćby nie wiem jak seniorzy biedowali, to do głowy nie przyjdzie im pozbawić się nieruchomości, która przecież _ jest dla wnuczka _. Często zresztą już dawno wnuczek jest formalnym właścicielem, bo babcia je przepisała - to bez porównania korzystniejsza dla potomka opcja niż podział spadku.\nDlaczego zatem potrzebne jest nowe prawo? Koniecznie trzeba zadbać o bezpieczeństwo tych nielicznych, którzy decydują się na taki krok. Po drugie, następują u nas zmiany, niekorzystne ale i nieodwracalne - coraz więcej seniorów pozostawać będzie samych. Głównie przez falę emigracji.\nWreszcie po trzecie, z każdym kolejnym rocznikiem kończącym pracę, sytuacja będzie się pogarszać. Emeryci będą musieli przeżyć za 30 procent swojej ostatniej pensji. Jeśli dzieci będą mogły ich wspierać, to dobrze, ale jeśli same ledwo wiążą koniec z końcem? Odwrócona hipoteka rozwiąże część ich problemów.\n*Przeczytaj *więcej komentarzy ekspertów na temat odwróconej hipoteki.\nWażna będzie również dla tych, którzy mają nie tyle biedne potomstwo, co nieprzejmujące się rodzicami. Odwrócona hipoteka da im silny argument: _ kochane dzieci, albo sobie o nas przypomnicie, albo zapomnijcie, że mieszkanie będzie wasze _. Plusem odwróconej hipoteki będzie to, że taka decyzja nie będzie nieodwracalna, jak w przypadku renty dożywotniej. Tak czy inaczej, na całym przedsięwzięciu jak zwykle najlepiej wyjdą banki.\nPodstawowe różnice między rentą dożywotnią a odwróconym kredytem hipotecznym\nDożywotnie świadczenie pieniężne w zamian za przeniesienie własności nieruchomości Odwrócony kredyt hipoteczny\nTabelę przygotowała KNF 31.10.2013 roku. Od tego czasu nie nastąpiły istotne zmiany w projekcie. Dziś Rada Ministrów może ich dokonać, lub zaakceptować dokument bez zmian.\nŚwiadczeniodawca Podmiot prowadzący działalność gospodarczą, nazywający się np. funduszem hipotecznym. Bank, instytucja kredytowa, oddział banku zagranicznego, instytucja kredytowa prowadząca działalność transgraniczną.\nWłasność nieruchomości Świadczeniobiorca zbywa własność nieruchomości z jednoczesnym ustanowieniem prawa dożywotniego. Świadczeniobiorca do swojej śmierci pozostaje właścicielem/wieczystym użytkownikiem nieruchomości i w niej zamieszkuje. Na rzecz banku ustanawiana jest hipoteka na nieruchomości lub określonym prawie do tej nieruchomości.\nZobowiązanie świadczeniodawcy Wypłata periodycznego świadczenia dożywotnio (do śmierci świadczeniobiorcy). Wypłata periodycznego świadczenia do wysokości kwoty udzielonego kredytu (lub jednorazowo całej kwoty kredytu).\nSytuacja spadkobierców świadczeniobiorcy Nieruchomość staje się własnością świadczeniodawcy, spadkobiercy świadczeniobiorcy nie mają do niej żadnych praw. Istnieje możliwość spłaty wypłaconej kwoty kredytu przez spadkobierców i zachowania przez nich prawa własności nieruchomości. W przypadku braku spłaty zobowiązania instytucja kredytująca pokrywa wartość zobowiązania konsumenta, a różnicę wynikającą z wartości nieruchomości i zobowiązania przekazuje spadkobiercom.\nMechanizmy zabezpieczające interesy świadczeniobiorcy na wypadek zaprzestania wypłacania świadczeń Projekt rządowy przewiduje bardzo uproszczone wymogi finansowe wobec funduszu hipotecznego zabezpieczające przed niewypłacalnością, zasadnicze zabezpieczenia mają charakter cywilnoprawny, wymagać będą przeprowadzenia postępowania upadłościowego lub cywilnego (w ograniczonym zakresie) i ewentualnie egzekucji komorniczej. Banki podlegają rozbudowanemu systemowi wymogów finansowych mających gwarantować ich wypłacalność. Niezależnie od tego funkcjonują zabezpieczenia cywilnoprawne. Dyskutowana jest kwestia objęcia świadczeń z zakresu odwróconego kredytu hipotecznego gwarancjami Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (BFG).\nWymogi finansowe wobec świadczeniodawcy Projekt rządowy przewiduje bardzo uproszczone wymogi finansowe wobec funduszu hipotecznego zabezpieczające przed niewypłacalnością, ograniczające się do niskiego wymogu kapitałowego oraz obowiązku bieżącego utrzymywania pewnych środków na wypłaty świadczeń w najbliższych okresach. Banki podlegają rozbudowanemu systemowi wymogów finansowych mających gwarantować ich wypłacalność, obejmujące między innymi adekwatność kapitałową oraz szereg wymogów jakościowych.\nPubliczne gwarancje finansowe wypłat świadczeń Zobowiązania świadczeniodawców nie są objęte państwowymi gwarancjami, projekt rządowy nie przewiduje żadnych rozwiązań w tym zakresie. Depozyty gromadzone w bankach są objęte gwarancjami Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (BFG). Dyskutowana jest kwestia objęcia świadczeń z zakresu odwróconego kredytu hipotecznego gwarancjami BFG.\nNadzór Zgodnie z projektem założeń do ustawy, podmioty oferujące rentę dożywotnią będą musiały uzyskać zezwolenie Komisji Nadzoru Finansowego, ale aktualny projekt nie przewiduje dla KNF instrumentów efektywnego bieżącego nadzoru, takich jak np. przeprowadzanie inspekcji, obowiązek przekazywania do nadzoru kwartalnych sprawozdań, czy zatwierdzanie kandydatów na prezesa i członka zarządu. Nadzór ostrożnościowy Komisji Nadzoru Finansowego, przewidujący szereg uprawnień kontrolno-nadzorczych, w szczególności możliwość przeprowadzania inspekcji, rozbudowaną sprawozdawczość banków do KNF, zatwierdzanie kandydatów na prezesa i członka zarządu.\nKontrola struktury własnościowej Zgodnie z aktualnym projektem założeń do ustawy, po uzyskaniu zezwolenia właściciel funduszu hipotecznego może go sprzedać w dowolnej chwili dowolnej osobie bez zgody KNF. Właściciel banku może przekazać kontrolę nad bankiem innemu podmiotowi tylko po zbadaniu przez KNF, że nowy właściciel daje rękojmię prowadzenia spraw banku w sposób zabezpieczający ostrożne i stabilne zarządzanie bankiem.


Główne korzyści korzystania z usług biura rachunkowego – Ściśle tajne\n3 lata ago admin Możliwość komentowania Główne korzyści korzystania z usług biura rachunkowego została wyłączona\nKsięgowość musi prowadzić każdy przedsiębiorca, niezależnie czy jest to działalność jednoosobowa, czy nawet fundacja. Można jednak wybierać zarówno formę prowadzenia działalności jak metodę: samodzielny księgowy lub biuro rachunkowe.\nBiuro rachunkowe jest znacznie bardziej ekonomiczną alternatywą niż samodzielny księgowy. Ofertę jednego z takich biur znajdziesz na stronie – qbilans.com.pl/oferta/korzysci.html.\nPoza tym, biuro rachunkowe oferuje kompleksową obsługę kadrowo-płacową, wsparcie w zarządzaniu firmą, czy nawet ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej.


Na Starym Mieście post walczy z karnawałem. „To wymowny komentarz tego, co się dzieje wokół nas” (wideo) : Lublin112.pl Wiadomości z Lublina i regionu. Lublin, Lubelskie, Lubelszczyzna. Ważne informacje z kraju\nNa Starym Mieście post walczy z karnawałem. „To wymowny komentarz tego, co się dzieje wokół nas” (wideo) 18:44 18-10-2020\nOd piątku na lubelskim Starym Mieście można podziwiać jedną z instalacji, jaka była przygotowana na tegoroczną Noc Kultury. Wydarzenie to, ze względu na dramatycznie pogarszającą się sytuację pandemiczną, zostało w ostatniej chwili odwołane. Częściowo już porozmieszczane instalacje artystyczne, trzeba było zdemontować, zanim jeszcze mieszkańcy mogli je zobaczyć. Zapadła jednak decyzja, że jedna z nich pozostanie.\nInstalacja autorstwa Jarosława Koziary nosi nazwę „Walka postu z karnawałem”. Znajduje się ona na kamienicach przy ulicy Grodzkiej, w pobliżu Placu po Farze. Jak wyjaśnia Agata Fijuth-Dudek z Warsztatów Kultury, zdecydowano się nie usuwać tej pracy, gdyż jest ona wymownym komentarzem tego, co się dzieje wokół nas, kiedy chcielibyśmy normalnie żyć, cieszyć się i realizować marzenia, a nadszedł czas przymusowej izolacji i lęku przed drugim człowiekiem. Podczas pandemii taka walka postu z karnawałem toczy się w każdym z nas – dodaje Agata Fijuth-Dudek.\nJarosław Koziara tłumaczy, że wraz z ekipą Nocy Kultury postanowili, że jednak ta praca zostanie dokończona. Oprócz smutnych, postnych elementów, zawiera ona część karnawałową, która jest bardziej radosna, optymistyczna i dynamiczna. Instalację będzie można podziwiać przez dwa tygodnie.\n(fot. wideo/Warsztaty Kultury/nadesłane)\nendrju 18 października 2020 o 18:56\nA TEN *** NI NOSI MASKI? MAM NADZIEJĘ ŻE ZALICZYŁ MANDAT.\nps 18 października 2020 o 19:24\n… jeśli kasa z moich podatków idzie na takie ” instalacje ” ? ! … to szacun . zachwyt mój nie ma końca\njak muwi wój muj 18 października 2020 o 19:28\n… jednak to miasto inspiracji !!! … a to potwierdzenie tego sloganu\nNeo 18 października 2020 o 19:34\nSUPER ! POMYSŁ.\nPiotr 18 października 2020 o 19:42\nSuper bardzo mi sie podoba fajny pomysł i wykonanie\n!!!!!! 18 października 2020 o 19:53\nMi ta instalacja kojarzy się bardziej z Halloween\nmario 18 października 2020 o 20:25\nMi się kojarzy z czym innym ale zaraz ktoś wyskoczy z teorią spiskową i płaskoziemcą więc zostawię to dla siebie. Programowanie Polaków trwa.\nLSW 18 października 2020 o 21:13\nMi kojarzy się z marnotrawstwem pieniędzy i utrzymywaniem pasożytów!\nps 19 października 2020 o 09:10\n… 100 % !!!\na 18 października 2020 o 22:26\nTo wygląda jak wyprzedaż w taniej odzieży… KICZ ART\nkonkretny 18 października 2020 o 23:09\nszkoda ubrań, a poza tym, nie ważne, że przez epidemię prawie nikt tego nie zobaczy, bo to chodzi o to, żeby tylko kasę wyciągnąć od miasta, czyli naszych podatków\nBHDFIsofhioshf 19 października 2020 o 11:54\nmi sie te maski kojarzą tylko z epidemią dżumy ;)))


Szamanizm - Ognia\nZnany także jako: Valis Wall\nKategoria: Szamanizm Ognia\nTen czar skutecznie broni przed wszelkim ogniem (czary Szamanizmu, smoczy dech i zwykły ogień). Fala ognia rozstępuje się przed magiem, a czary rozpraszają się na boki.\nZnany także jako: Bomb Rod\nW ręku maga tworzy się bicz z ognia. Obrażenia zadane jednorazowo przez bicz są takie, jak przy Flare Lance, ale tu mag ma możliwość pełnego kontrolowania ruchu bicza, więc szansa na trafienie w cel jest większa, do tego dochodzą jeszcze nowe sposoby rażenia wroga - smaganie z góry lub w poprzek. Dodatkowo czar ma pewien - spory - czas trwania, co znowu stawia go ponad Flare Lance.\nNajpotężniejszy czar Szamanizmu Ognia, o którym mówi się, że jest w stanie go rzucić jedynie legendarny Rei Magnus (twórca czaru Dragon Slave). Zaklęcie to tworzy kule światła o wielkości pięści - czyli czar ten przypomina Flare Bit, ale każda z tych kul ma taką moc, jak Burst Flare!!! Nawet Lina nie może rzucić tego zaklęcia bez Talizmanów z Demoniej Posoki.\nZnany także jako: Bomb Spread\nNa pierwszy rzut oka czar ten przypomina Fire Ball, ale zadaje znacznie mniejsze obrażenia. Powstałą kulę można zdetonować gdzie tylko się zapragnie (kontroluje się czar, by wybuchł później albo poleciał dalej), co czyni zeń doskonałą pomoc przy chwytaniu uciekających wrogów. Przy wybuchu czar emituje jedynie światło, nie ciepło, więc nie ma obawy, że coś się przy okazji podpali. Według Slayers RPG jest to czar aż 3 poziomu (chyba lekka przesada...)\nKula światła pojawia się nad wyznaczonym obszarem i chwilę później wybucha, wzniecając jęzor błękitno białego ognia. Płomienie z łatwością roztapiają nawet golema. Jeśli potraktować tym czarem człowieka, nie ostaną się nawet kości. Jest to najpotężniejszy czar Szamanizmu Ognia, jaki zdolny jest rzucić zwykły człowiek. Czar ten ma w Slayers RPG przyznany poziom 9!\nWaga te ni tsudoite rengoku to nase! Baasuto Furea!\nLśniący, płonący szkarłatny płomieniu! Burst Flare!\nCzar wytwarza liczne kule światła w pobliżu celu, które wybuchają i szerzą płomienie. Zaklęcie robi wrażenie jeśli chodzi o wygląd, ale zadaje niewielkie obrażenia. Nawet bezpośrednie trafienie da w efekcie lekkie oparzenie, co czyni ten czar przydatnym jako odwracacz uwagi i do przestraszania wroga.\n[Kula Ognia] (w RTL7 - Ogniokula)\nPomiędzy dłońmi maga formuje się kula ognia, którą może on rzucić. W momencie kontaktu z celem kula eksploduje, szerząc dookoła płomienie. Należy zachować ostrożność, kiedy używa się czaru w zamkniętych pomieszczeniach lub w lesie, gdyż płomienie obejmują duży obszar. Zaklęcie to jest bardzo popularnym czarem ofensywnym. Lina stosuje różne warianty tego zaklęcia, np. nie formuje go między dłońmi, ale np. wysoko nad sobą (element zaskoczenia) albo sprawia, ze kula ognia rozszczepia się i wybucha na komendę "Break" ("Rozpadnij się"). Umiejętność rzucenia tego czaru to swoista "matura" dla maga ^_^. Wbrew pozorom, jest to czar dość zaawansowany - wg Slayers RPG ma on poziom 4 z 10. Inkantacja: Subete no chikara no minamoto yo\nWaga te ni tsudoite chikara to nare! Faiaa Booru! Inkantacja po polsku: Źródło wszelkiej mocy, Lśniący, płonący szkarłatny płomieniu!\nUdziel się mym dłoniom i bądź mi mocą! Fireball!\n(w RTL7 - Ogniostrzała)\nZaklęcie przywołuje kilka ognistych strzał w polu przed magiem, które to lecą wprost do wyznaczonego celu. Tym czarem można atakować, ale i podpalać przedmioty. Ilość strzał zależna jest od umiejętności maga. Przy większym nakładzie sił można sprawić, by strzały pojawiły się niekoniecznie tuż przed magiem. Jest to absolutnie podstawowe zaklęcie ofensywne, ale inkantacja jest bardzo krótka, więc czar jest przydatny w czasie walki. Wg Slayers RPG jest to czar poziomu 1... Inkantacja: Subete no chikara no minamoto yo\nKagayaki moeru akaki honoo yo! Furea Aroo! Inkantacja po polsku: Źródło wszelkiej mocy; Lśniący, płonący szkarłatny płomieniu! Flare Arrow!\nZnany także jako: Inferno Array\nZaklęcie produkuje kilka tuzinów małych kul światła, które wybuchają w momencie zetknięcia się z celem. Każda kula zadaje obrażenia porównywalne z dość silnym ciosem pięścią, więc czar jest służy raczej do chwytania, a nie zabijania przeciwnika. Czarem tym można też straszyć wroga albo wykorzystać powstały od wybuchów dym do zmniejszenia widzialności.\nKilka scalonych strzał Flare Arrow daje ten oto oszczep - można nim rzucać we wroga lub wzniecać nim pożary, albo - przy odpowiedniej kontroli - przemienić duży głaz w kaloryfer albo kamień w patelnię.\nZaklęcie wysokiego poziomu, chroniące przed ogniem. Jest na tyle potężne, ze nawet stojąc w samym środku pożogi nie czuje się ciepła. Czar ma jednak niewielkie zastosowanie w czasie walki, gdyż wymaga długiej inkantacji.\nTworzy płonący oszczep, czerpiąc moc wprost od ducha ognia. To zaklęcie jest nieco słabsze od Burst Flare, ale jest to najsilniejsze zaklęcie Szamanizmu Ognia, które razi pojedynczy cel. Jako że czar ten to czysta energia, nie ma obaw o wywołanie pożaru.\nZnany także jako: Va Ru Flare\nNa pierwszy rzut oka wygląda jak powiększona Flare Arrow, ale w zetknięciu z celem wywołuje potężną eksplozję i zadaje niesamowite zniszczenia. Może być używana przeciw żywym stworzeniom, a także do robienia dziur w ścianach. Należy uważać przy rzucaniu czaru w drewnianych budynkach, gdyż mogą się zapalić.\nPotężniejsza wersja Val Flare. Zarówno pole, jak i siła rażenia jest większa. Zaklęciem tym mag zdolny jest zrobić w ścianie wyrwę, przez którą może przejść wyprostowany człowiek. Używanie tego czaru w zamkniętych pomieszczeniach zagraża jednak również magowi.\nStrona wygenerowana w: 0.74430300 1276777306


Janukowycz: to ja jestem prezydentem. Rosja pomoże? - PCh24.pl - Prawa Strona Internetu. Informacje z życia Kościoła i prawicowa publicystyka\n#ROSJA #AUTONOMIA KRYMSKA #TATARZY #KRYM #JANUKOWYCZ #ROZPAD #UKRAINA #PREZYDENT #ROSJANIE #LEGALNOŚĆ\n„Tak jak wcześniej uważam się za legalnego prezydenta ukraińskiego państwa, wybranego nieskrępowaną wolą obywateli Ukrainy” - napisał Janukowycz w oświadczeniu przesłanym do rosyjskiej agencji Interfax.\n„Zostałem zmuszony prosić władze Rosyjskiej Federacji o zapewnienie mi osobistego bezpieczeństwa od działań ekstremistów” - czytamy w oświadczeniu Janukowycza. „Niestety wszystko co dzieje się w Wierchownej Radzie Ukrainy nie ma legalnego charakteru. W tej sytuacji, oficjalnie informuję o swojej determinacji, by do końca walczyć o wypełnienie kompromisowych ustaleń w kwestii wyjścia Ukrainy z głębokiego kryzysu politycznego”.\n„Staje się już oczywiste, że naród Ukrainy na południowym wschodzie i Krymie nie przyjmuje bezwładzy i faktycznego bezprawia w kraju, kiedy szefowie ministerstw wybierani są na placu” - pisze Janukowycz.\nObalony przywódca oświadczył również, że jakiekolwiek rozkazy wydawane organom bezpieczeństwa, aby włączyły się w rozwiązanie wewnętrznego konfliktu na Ukrainie, będą uznane za przestępstwo. Zwrócił też uwagę, że opozycja nie wypełniła porozumień zawartych z nim, w obecności ministrów spraw zagranicznych: Polski, Niemiec i Francji.\nDATA: 2014-02-27 11:53\nUzgodnienia z Janukowyczem należy traktować jak uzgodnienia terorysty który grozi śmierciom zakładników a psychologiem który wszystko obiecuje aby uwolnić zakładników. Janukowycz połknął rybkę, ale ości nie pogryzł.\nJANUKOWICZ będzie prezydentem Rosyji Putynjuż zmęczony i namaścił Janukowicza naród rosyjski jest zachwycony chwała PUTYNOWI\nponad 6 lat temu / Jelcyn\nNaród wybrał, aby należycie i rzetelnie sprawował w jego imieniu władzę, ale jak nie sprawuje tej władzy w imieniu Narodu to jakoś dziwnie stołki przykleiły się do tyłka władcom czy to na Ukrainie czy patrząc na nasze polskie podwórko, że uważają się ciągle wybrańcami mimo że pokazali się niegodni. To są politycy bez honoru, bez wstydu.\n@DNA Tak sie sklada, ze koktajle molotowa od dwoch miesiecy rzucali ci z majdanu. Zadna propozycja nie byla dla nich wystarczajaca poza "wladza zupelna". Tak sie sklada, ze milicjanci / policjanci zgineli w podobnej liczbie co "majdanisci".\nponad 6 lat temu / gaugan\nFaceta wybrano demokratycznie a nastepnie przy uzyciu chocby pieniedzy z zachodu (vide sprawa filmiku z mloda Ukrainka) zrobiono przewrot. Polska powinna trzymac sie z daleka od tego wszystkiego niestety pcha sie tam, zeby zalatwiac interesy w imieniu plemienia zony Radoslawa Sikorskiego. Szczytem wszyustkiego bylo przedstawianie przez media rezydencji panstwowych jako rezydencji Janukowicza. szatan na imie ma KLAMSTWO. A kto tu klamie widac z dalek.\nJest legalnym prezydentem zabójcą.


ROZPORZĄDZENIE MINISTRA OBRONY NARODOWEJ z dnia 6 lipca 2006 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wzorów, noszenia umundurowania, odznak i oznak wojskowych oraz uzbrojenia przez żołnierzy w czynnej służbie wojskowej - Tekst pierwotny - Baza aktów prawnych - INFOR.pl - portal księgowych\nzmieniające rozporządzenie w sprawie wzorów, noszenia umundurowania, odznak i oznak wojskowych oraz uzbrojenia przez żołnierzy w czynnej służbie wojskowej\nW rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie wzorów, noszenia umundurowania, odznak i oznak wojskowych oraz uzbrojenia przez żołnierzy w czynnej służbie wojskowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 7, poz. 54) wprowadza się następujące zmiany:\n„w sprawie wzorów, noszenia umundurowania, odznak i oznak wojskowych oraz uzbrojenia przez żołnierzy”;\n1) wzory, zasady i sposób noszenia umundurowania, odznak i oznak wojskowych,\n– przez żołnierzy, o których mowa w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, zwanych dalej „żołnierzami”.”;\n3) § 38 otrzymuje brzmienie:\n„§ 38. 1. Oznakę identyfikacyjną:\n2) Żandarmerii Wojskowej – nosi się na pasku podpiętym do lewego guzika lewej górnej kieszeni ubioru patrolowego;\n3) żołnierza rezerwy, wykonaną z metalu, przedstawiającą stylizowaną literę „R” w okrągłym wieńcu z liści laurowych o średnicy 2,7 cm, w kolorze srebrnym dla Wojsk Lądowych i Sił Powietrznych oraz złotym dla Marynarki Wojennej – nosi się:\na) w Wojskach Lądowych i Sitach Powietrznych na:\n– obu naramiennikach ubiorów galowych, wyjściowych i polowych oraz płaszczach (5 mm od ich wszycia),\n– oznace stopnia wojskowego (5 mm od dolnej krawędzi), noszonej na lewej piersi kurtki wyjściowej i ubioru ochronnego,\n– obu kołnierzach kurtek mundurowych letnich i zimowych, w odległości 30 mm od linii styku kołnierza z klapą i 30 mm od skrajnego rogu kołnierza; admirałowie noszą oznakę rozpoznawczą na klapach kurtek mundurowych symetrycznie w linii pionowej pod orłem admiralskim,\n– lewym rękawie bluzy wyjściowej, bluzy wyjściowej letniej i półpłaszcza marynarskiego, centralnie, bezpośrednio na oznace stopnia wojskowego,\n– środku naramienników do płaszczy zimowych i letnich, bluz olimpijek, koszulo-bluz, wiatrówek, bezpośrednio na oznace stopnia wojskowego,\n– środku naramienników do bluz i kurtek polowych, koszulo-bluz polowych, bezpośrednio na oznace stopnia wojskowego,\n– podkładkach oznak stopnia do kurtek wyjściowych, kurtek wiatrówek, swetrów oficerskich umieszczone bezpośrednio pod oznaką stopnia,\n– podkładkach oznak stopnia do bluz ćwiczebnych, kurtek zimowych nieprzemakalnych, koszulo-bluz ćwiczebnych, umieszczoną symetrycznie do bocznych krawędzi podkładki, dolną krawędzią oznaki na styku z dolną krawędzią podkładki; posiadający stopień wojskowy marynarza na środku podkładki do kurtki nieprzemakalnej, na koszuli ćwiczebnej bezpośrednio na bluzie w miejscu przyszycia numeru okrętowego.\n2. Wzory i sposób rozmieszczenia oznak identyfikacyjnych określa załącznik nr 18 do rozporządzenia.”;\n4) załącznik nr 18 do rozporządzenia otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.\nZałącznik 1. [WZORY I SPOSÓB ROZMIESZCZENIA OZNAK IDENTYFIKACYJNYCH]\nNarodowej z dnia 6 lipca 2006 r. (poz. 996)\nWZORY I SPOSÓB ROZMIESZCZENIA OZNAK IDENTYFIKACYJNYCH


Newsletter Sektora Publicznego (07/2018) | Obligacje przychodowe – dodatkowy instrument finansowania JST Deloitte\nObligacje przychodowe pomogą sfinansować inwestycje\nDzięki ich emisji samorządy mogą zrealizować przede wszystkim przedsięwzięcia infrastrukturalne. Powinny jednak z góry określić źródło spłaty zadłużenia\nAkademia Skutecznego Samorządu - Newsletter Sektora Publicznego (07/2018)\nPrzejściowy brak środków finansowych nie musi oznaczać dla samorządów rezygnacji z zaplanowanych inwestycji ani uzależniać ich przeprowadzenia od dostępności środków unijnych. W ich realizacji jednostki samorządu terytorialnego może wspomóc emisja obligacji przychodowych. Wśród zadań własnych, do których wykonywania samorządy są zobowiązane, „przychodówki” pozwalają na sfinansowanie m.in. przedsięwzięć w mieszkalnictwie komunalnym, transporcie publicznym lub gospodarce wodno-ściekowej.\nZgodnie z ustawą z 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 483) obligacje przychodowe to papiery wartościowe, które mogą być emitowane m.in. przez jednostki samorządu terytorialnego, związki tych jednostek oraz spółki komunalne. W zasadzie prawie każdy obszar działalności samorządu może być finansowany emisją takich obligacji, w praktyce są to jednak projekty głównie infrastrukturalne, wymagające większego nakładu środków i dłuższego okresu spłaty zaciągniętego zadłużenia. Okres finansowania wynosi w tym przypadku zwykle kilkanaście lat, ale może zostać skrócony lub wydłużony w zależności od rodzaju projektu i sytuacji finansowej emitenta.\nŚrodki unijne bezsprzecznie zmieniły oblicze polskich miast i wsi. Pozwoliły na szybsze i wygodniejsze podróżowanie dzięki nowym drogom, przywrócenie piękna dawno zapomnianych budynków i wprowadzenie do miast zieleni. Obecnie duży nacisk kładzie się na promowanie projektów o większej funkcjonalności oraz realizację kompleksowych przedsięwzięć, uwzględniających różne obszary, które nie zawsze mogą być finansowane ze środków unijnych. W ten właśnie trend wpisują się obligacje przychodowe pozwalające na realizację przedsięwzięć infrastrukturalnych. Środki z ich emisji mogą bowiem również uzupełniać finansowanie z innych źródeł, w tym stanowić wkład własny wymagany przy pozyskiwaniu środków unijnych. Ważną zaletą obligacji przychodowych jest możliwość dostosowania zarówno celu, jak również struktury i warunków finansowania.\nFinansowanie inwestycji lub zadań własnych poprzez emisję obligacji przychodowych ma wiele zalet. Przede wszystkim umożliwia realizację działań kompleksowych, nieograniczonych wytycznymi programowymi lub kwalifikowalnością kosztów. Pozwala także odejść od zasady odpowiedzialności całym majątkiem gminy oraz daje większą elastyczność - emitent może bowiem dostosować warunki zadłużenia do swoich potrzeb. Kolejną zaletą jest nieponoszenie kosztu czasochłonnej procedury zamówień publicznych w procesie emisji.\nObligacje przychodowe dają samorządom większą elastyczność i pozwalają im dostosować warunki zadłużenia do swoich potrzeb.\nJednym z ich zastosowań mogą być inwestycje dotyczące zasobu komunalnego. Dotyczy to zarówno wybranych działań rewitalizacyjnych obiektów pod ochroną konserwatorską, użytkowych, jak i mieszkalnych. Zapotrzebowanie gmin na takie działania jest ogromne, dlatego też alternatywne finansowanie może być elementem szerszego programu rewitalizacji i zmiany przestrzeni oraz odtworzenia albo wręcz utworzenia atrakcyjnego zasobu mieszkalnego i lokalowego. W każdej gminie znajdą się bowiem wyjątkowe obiekty, których remont, renowację lub odbudowę odkłada się latami z powodu braku środków. Samorządy, zamiast sprzedawać takie nieruchomości po symbolicznych cenach, mogą wykorzystać przychód z takiego obiektu (np. czynsz z najmu) do spłaty obligacji, które z kolei pozwolą na sfinansowanie prac budowlanych. Rezultatem będzie spłacający się w dużej mierze samodzielnie obiekt, który ma szansę stać się wizytówką samorządu.\n- Katarzyna Piper, Deloitte\nWymagane źródło przychodu\nObligacje przychodowe tym różnią się od innych sposobów finansowania, że z reguły wymagają wskazania określonego źródła przychodu pozwalającego na zaspokojenie roszczeń obligatariuszy. Może go przynosić zarówno sam realizowany projekt, jak i inne przedsięwzięcie, co jednak musi zostać jasno określone w dokumentacji emisyjnej. Odpowiedzialność emitenta może zostać ograniczona do tak wskazanych przychodów z finansowanego przedsięwzięcia, do jego majątku lub też przychodów z innego przedsięwzięcia. Wierzycielom (obligatariuszom) przysługiwać będzie pierwszeństwo zaspokojenia ich roszczeń w tym zakresie.\nObligacje przychodowe co do zasady wymagają, aby finansowane nimi przedsięwzięcie przynosiło przychód będący podstawowym, lecz niekoniecznie jedynym źródłem spłaty zadłużenia. Samorząd lub wyznaczona spółka komunalna może wydzielić na ten cel jedną lub kilka nieruchomości o potencjale komercyjnym. O takim potencjale może świadczyć wyjątkowe położenie, historia lub dziedzictwo kulturowe, możliwość ingerencji w układ pomieszczeń, otoczenie, planowane inwestycje wokół itp. Ważne, aby wybór tych nieruchomości został poprzedzony rzetelnymi analizami rynkowymi i finansowymi. Samorząd musi również przewidzieć, do jakiego rodzaju działalności takie nieruchomości mogłyby zostać wykorzystane, przekonując w ten sposób bank do udziału w procesie emisji. Takie podejście pozwoli sprecyzować źródła możliwego dochodu przy jednoczesnym zachowaniu realizowania zadań własnych gminy.\nPrzeprowadzenie samej emisji obligacji zasadniczo nie jest długotrwałe, jeśli emitent dysponuje odpowiednim doświadczeniem lub profesjonalnym wsparciem doradczym. Po drugiej stronie występuje bowiem zazwyczaj bank, który zwykle dysponuje wzorcem standardowej dokumentacji, na którą składa się przede wszystkim umowa emisyjna oraz warunki emisji obligacji. Kluczowe jest wynegocjowanie postanowień, które będą korzystne dla obu stron i pozwolą na przeprowadzenie transakcji bezpiecznie dla budżetu samorządu. Istotnym elementem jest również uchwała o emisji obligacji przychodowych, która musi wskazywać przedsięwzięcie, sposób obliczenia przychodów z niego oraz to, do jakiej części przychodów z przedsięwzięcia lub majątku przedsięwzięcia przysługuje obligatariuszom prawo do zaspokojenia roszczeń z pierwszeństwem przed innymi wierzycielami.\nKorzystna kwalifikacja budżetowa\nAlternatywne formy finansowania gminnych przedsięwzięć są stosowane przez samorządy coraz częściej z powodu ograniczeń budżetowych. Wybierając model finansowania należy jednak zwrócić uwagę na ryzyko, jakie wiąże się z zastosowaniem niestandardowego mechanizmu. Ma to o tyle istotne znaczenie, że planowana jest nowelizacja ustawy o finansach publicznych, która ma ograniczyć możliwość korzystania z takich nietypowych instrumentów. W przeciwieństwie do innych rozwiązań obligacje przychodowe są już wyczerpująco uregulowane i znane samorządowym organom kontroli i nadzoru.\n- Mariusz Banaś, Deloitte\nZgodnie z art. 243a ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm.) środków związanych z przychodami z przedsięwzięcia zgromadzonych na rachunku bankowym emitenta ani świadczeń emitenta należnych obligatariuszom uprawnionym z obligacji przychodowych nie uwzględnia się przy ustalaniu ograniczeń zadłużenia jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w art. 243 tej ustawy. Pozyskiwanie finansowania pozabilansowego, przy którym zobowiązania nie wliczają się do ustawowych limitów zadłużenia, może być zatem istotną zachętą dla samorządów do jego stosowania. Niemniej głównym argumentem za obligacjami przychodowymi powinna być chęć poprawy jakości świadczonych usług publicznych oraz ochrony tego, co wyjątkowe dla danego samorządu. W szczególności instrument ten może pozwolić np. na odnowę zabytkowych nieruchomości lub przestrzeni miejskiej.\nObligacje przychodowe – dodatkowy instrument finansowania JST\nWynajem krótkoterminowy w turystyce\nKluczowe zmiany w zasadach zadłużania się Jednostek Samorządu Terytorialnego\n+48 505 65 90 88\nKatarzyna zajmuje się doradztwem w zakresie planowania i rozwoju miast. Interesuje się tematyką smart city oraz rewitalizacji. Specjalizuje się w opracowaniu studiów wykonalności dla projektów inwesty... Więcej\nMariusz jest członkiem zespołu Bankowości i Finansów Deloitte Legal. Specjalizuje się w transakcjach finansowania oraz refinansowania spółek w drodze kredytu bankowego oraz za pomocą emisji instrument... Więcej\nAleksandra odpowiada za marketing i komunikację Kancelarii Deloitte Legal oraz Programu CFO w Polsce. Poprzednie doświadczenie zdobyte w strukturach firmy dotyczyło wsparcia obszaru konsultingu, w szc... Więcej\nOSiR – czy przyszedł czas na spółkę?


##### Galeria porno dziewcząt uczelni – Oglądaj prawdziwe porno prosto z Polski | FilmyPorno.blog.\nin galeria, porno, dziewcząt, uczelni\nTagged with galeria, porno, dziewcząt, uczelni\nOglądaj PublicAgent - Wysoka blondyna rucha gaelria za kase na najlepszą stronę dla hardcoreowych porno. Najczesciej w tym tygodniu ogladane filmy porno małe dziewczynki ssące duże kutasy kat. Nowy kierunek studiów na uczelni ojca Rydzyka. Reymonta, przejdź do galerii. zobacz galerię (35 zdjęć). Zebraliśmy dla ciebie najlepszą kolekcję polskiego porno. Piłkarze na.\nzobacz galerię (36 zdjęć). Gwiazdy porno mają straszną reputację smutnych, wulgarnych dziewczyn z niską. Galeira galeria porno dziewcząt uczelni GALERII, w której zobaczycie tę kochającą się rodzinę.\nRywal Rafała. zobacz galerię (14 zdjęć). Oto najpiękniejsze kreacje dziewcząt.\nKażda z tych dziewczyn jest hojnie obdarzona przez matkę naturę w jędrne cycuszki, drgające z każdym ruchem. Reklamy z Traffic Junky · Blondyneczka z uczelni robi mi loda. Oglądaj filmy porno, Ekscytujące gorące dziewczyny są przyjemne gorące kurwa grupy lesbijek at Fetysz Porno. Na pozór niczym szczególnym się nie wyróżnia – owszem, jest ładna i zgrabna, ale takich dziewczyn na uczelni z pewnością jest znacznie. Dziewczyny na politechniki, Otwarty dzień tylko dla dziewczyn Politechnika Warszaw zobacz galerię (17 zdjęć). Asów. Uczelnia bardzo mi pomaga. Zobaczcie w GALERII, którzy gracze Pasów są dziś najwięcej warci i którzy. Znalazłem fajny serwis randkowy dla seksu, wiele dostępnych dziewcząt i kobiet z mojego miasta!\nDuda. zobacz galerię (55 zdjęć). Barlinek nastolatków seks się porno. ASP, z której zostają. gablotę z artefaktami ucaelni, w tym z indeksami dziewczyn z akademii. Najczęściej oglądane filmy XXX ze STUDENTKAMI są dostępne na Pornhub! OSTRE IMPREZY DZIEWCZYN - Impreza na play. Kręcimy porno, „Porozmawiajmy o aborcji”, czy Dojrzewanie i masturbacja bez tabu to tylko. Obejrzyjcie naszą GALERIĘ, w której prezentujemy setki uczestników. Gwiazda porno zapewniła dobry weekend piłkarzowi Sheffield?\nCi jednak, nawet jeśli organizują w swoich galeriach wystawy o. Wyniki najbardziej trafnych filmów: galeria porno dziewcząt uczelni robi loda. Przede wszystkim brawo dla dziewczyn, bo pokazały charakter - podsumował. Jesteś galeria porno dziewcząt uczelni na dziką seks IMPREZĘ, gdzie wiele napalonych kobiet ssie penisa i kreskówka porno bloo rżnięta w. Zobacz galerię (1 zdjęcie). Gwiazda porno zapewniła dobry weekend taleria Sheffield?\nNastępnie w kopercie uczelni ktoś z yczelni powinien odesłać papiery na adres. Wyświetlono 1-20 z 1073. Zlikwiduj reklamy.\nPomysłodawcami przyciągania dziewcząt do zapomnianych przez nie. Ogólnopolski Dzień Otwarty Tylko Dla Dziewczyn w uczelniach już 3 kwietnia. OSTRE IMPREZY DZIEWCZYN • FILMY XXX - PORNO [+18] • pliki użytkownika.\nSex singiel sex video elektronicznej bardzo duży kucharz wyższej serwisów randkowych. Młoda 19 lat zamiast galeria porno dziewcząt uczelni daje w cipe na erotycznym kastie.\nZobacz GORĄCE DZIEWCZYNY w akcji, uprawiające hardcorowy SEKS na. Sylwester. Oto najpiękniejsze kreacje dziewcząt · Ranking Perspektyw.\nYomi on Dziewczyny robią porno azjatyckie dziewczyny\nMijas on Gejów kreskówek uprawiających seks\nKajicage on Lesbijki fryzura hd\nMooguzshura on Blac Chyna xxx wideo\nDecember 31, 2019 Realistyczne obciąganie\nJanuary 11, 2020 Nastoletnie owłosione porno\nJanuary 24, 2020 Azjatycki seks cheerleaderka\nJanuary 9, 2020 Nastolatków xxx porno com\nKreskówka porno wielki czarny kogut Darmowe prace z dużym kutasem Historie seksu z czarnej afryki Seksowne zdjęcie obciąganie


Lokal do wynajęcia - Tychy, D - LW-921 - Domus Nieruchomości\nparter 132,00 m2 41,67 zł/m2\nOferujemy do wynajęcia stosunkowo duży lokal użytkowy położony na parterze pięciopiętrowego bloku mieszkalnego znajdującego się na Osiedlu "D", w północnej części tyskiego śródmieścia.\nPodłoga w pomieszczeniach wyłożona została płytkami typu gres, zaś okna są wykonane z PCV, ściany oraz sufit utrzymane w kolorze białym. W pomieszczeniu socjalnym oraz WC na ścianach położono płytki. Pomieszczenia te ogrzewane są centralnie.\nDo miesięcznej kwoty czynszu (odstępnego) należy doliczyć opłaty za administrację oraz zużytych mediów w liczników.\nSymbol oferty LW-921


Co robić, gdy u sąsiadów dochodzi do przemocy?\nCo zrobić, gdy u sąsiadów dochodzi do przemocy?\nJeżeli martwisz się o osoby doświadczające przemocy w mieszkaniu obok, możesz brać pod uwagę następujące opcje:\njeżeli słyszysz, że z mieszkania obok dobiegają krzyki, dochodzi do kłótni lub napaści fizycznej - proszę zadzwonić na policję - 999. Policjanci po przybyciu ocenią powagę sytuacji. Mają obowiązek podjąć pozytywne działanie mające na celu ochronę ofiary i dzieci, może to być:\n- aresztowanie oprawcy i umieszczenie go w areszcie (zwykle do 24 godzin)\n- udanie się z ofiarą do mieszkania aby bezpiecznie mogła zabrać swoje rzeczy (jeśli chce odjeść) lub przebywanie z ofiarą w mieszkaniu podczas gdy sprawca będzie pakował swoje rzeczy (jeśli to on będzie musiał opuścić mieszkanie)\n- odizolowanie oprawcy od ofiary i dzieci - odwiezienie go pod inny adres (do jego znajomych, rodziny itp)\n- zapewnienie transportu ofierze przemocy i dzieciom do schroniska lub innego bezpiecznego tymczasowego zakwaterowania\nNawet jeśli ofiara przemocy nie będzie chciała złożyć oficjalnej skargi po rozmowie z policjantami, to i tak mogą oni odseparować sprawcę, jeśli uznają, że istnieje poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa ofiary, a zwłaszcza dzieci.\nOsoby mieszkające obok często wahają się, nie są pewne, czy wzywać policję, gdy coś się dzieje. Nie chcą się wtrącać lub boją się, że ofiara może ponieść przez to jakieś negatywne konsekwencje. Może tak się zdarzyć, ale może się również okazać, że po wizycie policji zacznie sobie uświadamiać, że nie musi żyć w strachu, bo policja może podjąć określone działania, jak również uzyska zwykle od policjantów informacje o innych organizacjach, które mogą udzielić jej wsparcia. Ofiary przemocy bardzo często nie mają odwagi same zadzwonić na policję w obawie przed oprawcą.\njeżeli znasz sąsiadów, a w szczególności osobę doświadczającą przemocy, możesz spróbować z nią porozmawiać (proszę nie rozmawiać ze sprawcą, to nie zmieni jego zachowania). Powiedzieć jej, że martwisz się tym, że dzieje się w ich domu coś złego i na niebezpieczeństwo narażona jest ona (i jej dzieci, jeśli takie są). Proszę podać jej numer telefonu do ogólnokrajowego telefonu zaufania 0808 2000 247. Udzielą jej tam informacji o pomocy dostępnej w jej rejonie i dostępnych opcjach. Nie jest to zobowiązujące, nie musi nic robić, ważne aby wiedziała, że jest wyjście z jej sytuacji i że może z kimś porozmawiać. Jeśli nie potrafi mówić po angielsku, mogą zorganizować tłumacza telefonicznego. Możesz też spytać, czy ta osoba chce, abyś dzwonił na policję jeśli będzie się coś działo w jej domu.\nCokolwiek zdecydujesz, proszę nie interweniować samemu i narażać siebie na niebezpieczeństwo. Jeśli uważasz, że grozi komuś niebezpieczeństwo, proszę dzwonić na policję.


Daleko i blisko czyli Plan ~ Patrycja Gryciuk – Chwile rozkoszy\n1 kwietnia 2015 24 kwietnia 2020 Patrycja 'Pyciaaa'\tBrak komentarzy Patrycja Gryciuk, Plan, Poligraf\nMiłość w świecie milionerów nie jest bezpieczna, zwłaszcza gdy jesteś świeżo upieczoną studentką, a twój ukochany prowadzi jedną z największych firm świata. Ale przecież miłość przezwycięży każą przeszkodę… A może to blef? Nic nie warte powiedzenie? W końcu nie zawszeuczucie, którym darzymy drugą osobę jest odwzajemnione, nie zawsze jest jak w bajce i nie zawsze liczy się jedynie miłość.\nPlan mimo swojej obszerności nie odpycha, a wręcz przeciwnie przyciąga. Każda strona szykuje dla czytelnika nowe atrakcje, z każdą stroną odkrywałam ‚Plan’na nowo. Jeżeli chcecie coś spokojnego z nudnym i monotonnym wątkiem miłosnym to trafiliście pod zły adres.\nAutorka robi z czytelnikiem co chce. Owija go wokół palca, bawi się jak marionetką. Czytając Planjesteśmy po prostu zależni od tego co stanie się z bohaterami. Pani Gryciuk gra na naszych emocjach z ogromną łatwością i za to ją podziwiam.\nI na sam koniec, komu polecić Plan? Hm… Czy mogę odpowiedzieć wszystkim? Historia z dreszczykiem, z miłością (nie)ograniczoną, rozgrywająca się w świecie milionerów na pewno spodoba się dla wielu osób. Nie wiem komu konkretnie mam to polecić. Po prostu przeczytajcie i sami się przekonajcie o czym mówiłam.\n← Oczekiwane odkąd dowiedziałam się, że wyjdą czyli Nowości na pierwszą połowę roku 2015\nWywiad z p. Patrycją Gryciuk „Zawsze chciałam pisać i zawsze pisałam”. →\nNie czekaj, aż szczęście samo zapuka do twoich drzwi – Pretty Happy. Przepis na pokochanie siebie ~ Kate Hudson\n29 kwietnia 2018 23 kwietnia 2020 Patrycja 'Pyciaaa' 5\nNawet najbardziej wrażliwa osoba na świecie może się przyzwyczaić do robienia okropnych rzeczy – Piąta fala ~ Rick Yancey\n1 lutego 2018 23 kwietnia 2020 Patrycja 'Pyciaaa' 3\n[Przedpremierowo] Prawda ma drugie, trzecie, a może i czwarte dno – Drugie dno ~ Jolanta Kosowska\n27 sierpnia 2017 23 kwietnia 2020 Patrycja 'Pyciaaa' 3


Uzyskanie przez nas osobistego miejsca zamieszkania to niewątpliwie nadzwyczaj wypatrywana chwila w naszym życiu. Nareszcie będziemy mogli bowiem cieszyć się własnym kątem, w którym będziemy zupełnie niezależni. Taki stan rzeczy na ogół dotyka przede wszystkim młode małżeństwa, jakie wreszcie po długim wyczekiwaniu mogą się wyprowadzić z domu rodzinnego.\nW tej sytuacji trzeba podkreślić fakt, że na ogół główna materią powodującą największą ilość kłopotów z prawdopodobną zmianą miejsca pomieszkiwania wytwarza nam kwestia środków finansowych. Na szczęście możemy ją dzisiaj bez trudności przezwyciężyć, decydując się na różne narzędzia pieniężne proponowane nam na szeroką skalę. Następnym z wyzwań, jaki staje na naszej drodze to naturalnie wybór naszego potencjalnego mieszkania oraz jego należyte wyposażenie. Okazuje się, że wybór elementów zaopatrzenia na pierwszy rzut oka wydaje się być względnie łatwym zadaniem, niemniej jednakże jest to jak w największym stopniu mylne mniemanie.\nCzyżbyś miał chęć na więcej wpisów na opracowany tu temat? Namawiamy więc do kolejnej witryny - po prostu naciśnij to krzesła do restauracji i przeloguj się do naszego serwisu.\nLiczba detalów wyekwipowania, która będzie musiała zostać przez nas wybrana do każdego z pomieszczeń jest ogromna. Z uwagi na taki stan spraw dobrze jest kierować się zdaniami ekspertów z branży aranżacji wnętrz, aby na podstawie ich drogocennego doświadczenia względnie jak najszybciej wypełnić wszelakie niezbędne zakupy.\nTe interesujące wiadomości mają swą kontynuację. Chcesz się z nią zaznajomić? Więc idź do strony (https://www.francke-art.pl/meble-metalowe/stoliki/skandynawskie/) i tam rozkoszuj się frapującymi informacjami.\nZasadniczo największą ilość naszej uwagi skupiamy przede wszystkim wokół salonu, który stanowi w pewnym sensie wizytówkę naszego domu. Kwestią, która odgrywa w nim koronne znaczenie to wybór oświetlenia. Powinno ono być równocześnie energooszczędne oraz atrakcyjne dla oka - najlepsze żarówki led e27.\nPrzydatne w tym miejscu będą bez wątpienia żarówki LED e27 cieszą się sporą popularnością zadowolonych klientów. Doskonale rozświetlają one wszelkie przestrzenie, a też dzięki nim nasze meble biurowe zyskają w żaden sposób nowe oblicze. W naszych nabytkach nie możemy naturalnie także zapominać o kuchni, w której w szeregu przypadków będziemy przygotowywali każego typu posiłki dla naszych przyjaciół. Aby wyglądały one smacznie obligatoryjnie podać je w świetnym stylu, używając do tego talerze luminarc. Dzięki nim przyrządzone posiłki ubogacone w starannie dopasowane sosy będą stworzyły atrakcyjną wizualnie całość. W szerokim asortymencie e-sklepów znajdziesz zarówno jedno i drugie: eleganckie meble biurowe.\nKażdy, kto dziś decyduje się na zakup mieszkania, chce, aby jego wymarzony kawałek podłogi był oryginalny, funkcjonalnie urządzony i stylowy. Aranżacja wnętrz nie jest prostą sprawą, a wiele osób po prostu nie czuje się na tyle odważna, by podjąć się udekorowania nowo zakupionego lokalu.


Popioły [Stefan Żeromski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00601 013566 21066221 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Stefan Żeromski Liczba stron: 1729\nISBN: 978-83-65810-66-3 Data wydania: 2017-07-26\nW obu książkach mamy do czynienia z powieścią-panoramą, która rezygnuje z tempa i zawikłania akcji na rzecz epickiej wszechstronności w obrazowaniu życia narodu, równolegle prowadzi kilka wątków fabularnych, opowiadających dzieje postaci fikcyjnych, krzyżuje te wątki z szeroko rozbudowanym opisem wydarzeń historycznych.\nTOM I.W GÓRACH.TOM II.TOM III. Stefan Żeromski POPIOŁY Projekt okładki: Avia Artis W projekcie okładki wykorzystano zdjęcie Stefana Żeromskiego. Autor: Anonim. Wydawnictwo Avia Artis2017 ISBN 978-83-65810-66-3\nTOM I. W GÓRACH. Ogary poszły w las. Echo ich grania słabło coraz bardziej, aż wreszcie utonęło w milczeniu leśnem. Zdawało się chwilami, że nikły dwugłos jeszcze brzmi w boru, nie wiedzieć gdzie, to jakby od strony Samsonowskich lasów, od Klonowej, od Bukowej, od Strawczanej, to znowu jakby od Jeleniowskiej góry... Gdy powiew wiatru nacichał, wynurzała się cisza bezdenna i nieobjęta na podobieństwo błękitu nieba z pomiędzy obłoków, i wówczas nie słychać było nic a nic. Naokół stały jodły ze spłaszczonymi szczytami, jakoby wieże strzeliste, niewyprowadzone do samego krzyża. Ich pnie sinawe jaśniały w mroku. Mchy stare zwisały z olbrzymich gałęzi. Wrósłszy między głazy, w niezmierną ławicę skalisk aż do gruntowej posady serdecznym korzeniem, wszczepiając pazury pobocznych skrętów w każdy zuchelek ziemi i wysysając każdą kroplę wilgoci, wielkie jedle chwiały królewskie swe szczyty w przeciągu nie jednego już wieku pomiędzy mgłami Łysicy. Tu i owdzie stała samotnica, której gałęzie uschły i sterczały, jak szczeble, obcięte toporem. Sam tylko jej wierzchołek jasnozielony, z szyszkami w górę wzniesionemi, niby gniazdo bocianie, bujał nad przestworem. Gałęzie świerków, na których leżała ciężka pościel śniegowa, zwieszona ku ziemi, powyginały się w pałąk. Te wyciągnięte zewsząd, zbliska i zdaleka, kosmate łapy w białych oponach, wyłożone jak gdyby perłową macicą, zdawały się czaić i czyhać. Radosna zieloność najmłodszych, końcowych igieł jaśniała, niby wysunięte pazury. Co chwila, ulegając własnemu ciężarowi, czułe na każde westchnienie wiatru, sypały się puchy śniegowych owalów i ginęły w podścielisku na ziemi tak bez śladu, jak krople deszczu w toni jeziora. Ze szczytów zlatywał pyłek ledwie dostrzegalny, tak lekki, że stal długo w powietrzu, migocząc swymi kryształy, nim spłynął ku ziemi, Około południa łagodna odwilż poczęła rozgrzewać śniegi. Wskroś bladoniebieskiego przestworu płynęły białe obłoki, przeniknięte od blasku słońca. Na najwyższych, krzyżowych spławach świerków stopniały lód zamieniał się na olbrzymie krople, które w ciemnej zieleni sopel, zwisając ze zdrewniałego mchu, z kory popękanej i chropawej, miotały snopy zimnych iskier. Niżej, pod śniadym cieniem gałęzi, był dawniejszy, ranny chłód. Niektóre młode rsioki, w sobie czerwonobrunatne, a żółtawe u szczytu, zgięte pod nadmiernym ciężarem śniegu trzymały wysokie głowy u samej ziemi, nie mogąc oderwać od niej przemarzłych gałęzi. Gdzie indziej sterczały wykroty pniów, wysiepanych z ziemi przez srogie świętokrzyskie wichry, tworząc pod zaspami strachem zionące pieczary. Rafał, plecami oparty o pień grubego buka, stał bez ruchu i nasłuchiwał. Nad sobą i przed oczyma miał tęgie, powykręcane, obmarzłe gałęzie o barwie łuski okonia. Cienkie, stalowe rózgi były nieruchome, a wielki śniat ze skrętami i kłębami, jak wyprężone mięśnie człowieka, zdał się być duchem mrozu. Olbrzymi buk stał samotny, twardy i zimny, jakby nie należał do drzew. Król na Łysicy! Nie drżą przed wiatrem jego gałęzie, pień się nie chylą. Rozłożysty, nad lasy wyniesiony wierzchołek, patrzy się z władczego cypliska w szerokie niziny na północ i na południe, ogląda się po górach jednoramiennych. Pustki wszędy, niwki, wsie... Daleko, za ostatniem wzgórzem łańcucha, za Stróżną, ciągną się wpoprzek role, aż do Krajna, aż na szczyt góry Kamienia. Odwieczny buk pamięta za wiosen swej młodości bór nierozdarty w nizinie Wilkowa, Ciekot, Brzezinek, po górach aż ku Kielcom. Zginęły za jego żywota pod siekierą dąbrowy, oschły między działkami chłopskiej nowiny mokre, zakisłe, nieprzebyte gozdy, z których się wieczne wody sączyły. Tam gdzie kosmaty rsiok wiekami rósł i gnił — wiatr po badylach świszczę. Polanki ról wżarły się w samą knieję, liszajem pełzną w strzępy jej płaszcza, z roku na rok wdzierają się wyżej aż ponad szczyty zawalone głazami Psar, Radostowej... Wysycha u stóp górskich nieciecz, drzew żywicielka, zostaje grunt czerwony i szczerzy się kamieniami pod słońcem. Tylko jałowiec osłania jego nagość i rany. Już coraz rzadziej niedźwiedź ociera się kudłatem ciałem o pień starego buka; coraz rzadziej przychodzi śnić w cieniu jego gałęzi wielkorogi jeleń — i wilk-kobylarz nie tak często czatuje tutaj na dropiate jagniątka łani. Już nie świszczą ponad konarami skrzydła orłowe, i sęp tylko kiedy niekiedy przylata popatrzeć z wierzchołka w zgrozie i gniewie na zniweczoną dziedzinę. Wbrew srogim myśliwskim zasadom, Rafał zeszedł był ze stanowiska i chyłkiem dotarł do szczytu góry. Przez chwilę stał tam u wejścia na gołóborze i, przejęty głuchą trwogą, patrzał w to miejsce, gdzie wiedźmy, strzygi, błędnice zlatują się o północku, i gdzie się ukazuje sam Zły. Gładkie boki olbrzymich złomów kwarcytu iskrzyły się w słońcu ziarnistem szkliwem, jakby sam mróz. Obmarzłe kije, sterczące z pod śniegu, były podobne do broni, wykutej z kryształu. Stare jodły rzucały cień na połowę urwiska. Wróciwszy na swe miejsce, młody myśliwiec wytężył słuch... Gdy go do ostatniej granicy na zwiady posłał, łudziło mu się, że i las z nim razem słucha. Cisza była wciąż ta sama, głęboka, głęboka, zaiste niezgruntowana... Ale oto z krańców leśnych wypłynął gnuśny powiew, ze snu twardego obudzony szept, tchnienie rzewne, przeciągłe długo wstrzymywanego oddechu puszcz łysogórskich. Szczyty drzew pochylały się przed nim jakby we czci, gdy płynął w bory ów śpiew niewysłowiony. Brzmienie jego, ledwo wydobyte z nicości, jak płaczem cichym zdradzone wyznanie wzruszeń przedwiecznych, jako jęk bez nadziei, szło z samotni leśnych po wtóre, po trzecie i, sącząc się cichemi odcieniami dźwięków, nicestwiało w otchłani. Zdało się, że ten śpiew zaklęty, mieszkający w drzewach, coś wypomina, że wola... W jasnem powietrzu, między zielonemi kępami igieł płynął pod niebem. Knieja obejmowała go tajemniczem ramieniem swojem, puszcza go znowu brała, matka rodzona, puszcza — dusza praojcowska, puszcza — siostra-miłośnica. Zamierał jak westchnienie ów żałosny świst — poświst... Gdzie zamierał? Może na zburzysku wysokich skał, które się po odejściu fal i pian morza rozpadły w rumowie głazów, mchami rudymi porosłe... Może w kolisku dębowych pniów, do gruntu zmurszałych, które zwartą strażą otaczają prochy z przyciesi świętej kontyny, gdzie przed wiekami Pogoda łaskawie przyjmowała obiaty... Może na czole kamiennem, na twardych piersiach bożyszcza Lelum-Polelum, które śpi w dole nieznanym, mchem tysiąca zim i tysiąca wiosen okryte, i spać będzie nikomu nieznane na wieki wieków... Może w tropach wiecznego jelenia, który między rogami nosi po lasach drzewo krzyża świętego, a ukazuje się ludziom raz na sto lat... Kiedy nadciągała zdaleka owa pieśń lasów, zdało się Rafałowi, że płynąć będzie przez jego ciało tak samo, jak przez drzewa. Zapominał wówczas, gdzie jest, i co się z nim dzieje. Snuły się w nim wspomnienia nieujęte, niedotykalne, zamglone, przedziwnie żebrzące o pamięć. Był daleko od tego miejsca, nie pod szczytem Łysicy, na stanowisku. Był w ogrodzie swego dzieciństwa. Tajała kra i okiść wszystkiego, co rzeczywiste... Ogród zapomniany, na tyłach starego dworu. Rozłożyste jabłonie z pniami w pewnych miejscach zwężonymi od dawnych szczepień, jak butle. Pęki, bukiety różowych kwiatów... Bujny agrest, gęste porzeczki obrosły każdą drożynę. Nad wysokiemi trawami, które jeszcze powleka kroplista rosa, wznoszą się śnieżnobiałe, dziewicze drzewka wiśniowe. Zda się, że to chmurki wiosenne, obłoczki ranne z krańców nieba aż tu przyżeglowały i między wysokiemi topolami, między starymi parkany bezradnie osiadły. Brzęczą pszczoły, osy, muchy, napełniają cały sad gwarem, a serce, dla niewiadomej przyczyny, czcią i grozą. Och, jakże miło, jak radośnie w tym cienistym sadzie rodzinnego domu! Za drzewami owocowemi ciągną się niedostępne zarośla, gaje wiklów i rokiciny. Na kępach, wśród zapleśniałej wody, straszą oczy kudłate wierzby o pniach spróchniałych i lesie bujnych prętów, olchy smutne, czarne z krwawemi odziemkami. Żaby kumkają w wodzie lśniącej grzybieniem i skrzekiem, a niezliczone ptaki pogwizdują. Szmer liści, pogwar owadów i ledwie dające się ująć, przyciszone szepty, szmery, syki, ledwie dające się ciałem wyczuć westchnienia, czy ciche jęki, jakoby mrowienie i łechtanie przechodzi wpoprzek i wzdłuż... Mały chłopczyk, gadułka zdrowy, szczęśliwy, wesół i rozśpiewany, biegnie ścieżkami tego ogrodu. Skacze u nóg ojca, niosącego nabitą strzelbę, i dba o to tylko, żeby w rosach nóg nie zamoczyć. Tu rzuca mu się w oczy biedronka, pełzająca po mokrym liściu, tam ślimak zaczerniał w białej rosie; promień słońca padł na ponsowy kielich tulipana, świeżo rozkwitły tego poranka... Cicho, cicho... W gąszczach rozlega się słodki i wesoły, jak sama wiosna, jak dusza dziecięca, głos wiwilgi. Wtem z łoskotem piorunu wybucha strzał i huczy w drzewach. Serce drętwieje i staje w biegu. Radosne ciało całe drży... Z wyżyny wiązu, rosnącego w kącie ogrodu, spada, trzepocząc skrzydłami, złotolita wiwilga i broczy krwią mokre trawy. Ach, jeszcze widać jej otwarty dziób i straszne, przeraźliwe oczy! Słychać jej sepleniący syk, zdławiony, gdy po nią rękę wyciągnął. I nagły ów strach! Nagły, przeszywający strach, radość, zemstę, rozkosz i niewysłowiony, dziecięcy ból. Trzepie się ptak i miota z boku na bok. Wstaje na nogi... Oczy jego zmętniały, kilkakroć wytężyły się jeszcze. Patrzą. Coś je zamazało, zawlekło... Kiedy to było i gdzie? Czy były naprawdę, czy mu się śniły tylko te okrutne, ptasie oczy, wbite w pamięć, jak gwoździe, wbite w rany, które na samym początku życia istnieją? Ale oto cisza nastaje, a pospołu z nią, niby chmurki w wyżynie, inne przepływają widzenia. Las ciemny, srogi, oświetlony blaskiem księżyca. Ogromne śniegi na nim leżą, na czarnym lesie. Dzwonią janczary i echo ich odbija się w kniei, jak zuchwałe wzywanie do boju. Księżyc w zimnym przestworze króluje. Źrenice nie mogą oderwać się od jego tarczy, i przedziwne szepty, półsłowa, wreszcie jakieś wyrazy płyną do niego z piersi. To bezlitosne światło woła ku sobie, wciąga na wysokość ku słodkiej harmonii, ku rozkosznym, jak ta leśna, melodyom... Ojciec lubi tamtędy jeździć, drogą »na las«, mało znaną. W tych ostępach włóczyły się stada wilków. To też, gdy wjeżdżano w posępne gąszcze drzew zwartych, podsypywano prochu na panewki dwu flint, i dobywała się z za pasa podwójne pistolety. Słychać jeszcze szept modlitw matki... Dreszcz zimny do szpiku przejmuje i, niby czyjeś skostniałe palce, podnosi włosy na głowie. Janczary rzegoczą coraz głośniej, coraz głośniej, im dalej w knieję; wreszcie zda się, że biją jak dzwony. Cztery konie mkną drogą, której nie przetarła sanica. Od uderzeń kopyt rozpryskują się zadmy śniegu, jak góry pytlowej mąki. Kiedy niekiedy coś pod saniami trzaska. W lesie słychać niepojęte głosy... Cały bór wre i huczy od echa janczarów. Aż oto w pewnem miejscu zasłona świerków na krótko się rozchyla: z wąskiej, leśnej polanki widać górę, a na niej poszczerbione ruiny. Księżyc oświetla śnieg i lód, który na gzymsach zburzonych ścian, na krawędziach wybitych okien leży. To ruiny aryańskiego kościoła. Jaki dziwny, niespodziewany żal!... Gdzież jest ten dzień, gdzież się na wieki został?.. A ta wiosenka... Po świętach Wielkiejnocy powrót z rodzicami od krewnych do domu. Jadą tą samą drogą. Wolno wlecze się bryka po korzeniach i ciemnych bagnach szlaku. Naokół las gęsty, mokry, dymiący się od pary. Wszędzie w mroku poddrzewnym lśni stojąca woda. Oślizgłe, czarne kije zgniłemi gałęziami leżą w ciemnych bajorach drogi. I oto znowu ruiny ukazują się na drodze. Konie wstrzymano, i rodzice pozwalają dzieciom wejść na szczyt wzgórza. Brat starszy i siostry biegną na wyścigi... Niegdyś wdzierała się na tę górę szeroka, jezdna droga dla landar, bryk, kutych wozów, ale już i na niej sosny wyrosły. W kolejach stoją grube świerki, na zakrętach stanęły jodły stuletnie, z przykopy, biegnącej środkiem, strzeliły białopienne brzozy. Las zamknął dostęp do ruin, wziął w posiadanie, co weń weszło, i napowrót stał się sobą. Już ani okien, ani drzwi. Nikt nie strzeże wyklętej świątyni, oprócz wysokich kęp ostu. Dzika róża po nagich skarpach pełza zwysoka i wyciąga kolczaste, żebracze badyle. W tem miejscu, gdzie może był ołtarz, gdzie oczy wyznawców szukały widomego znaku — czarny szkielet jeżyny. Niestrudzona woda gryzie cegłę i kamień, a mech rozsypane ich prochy grzebie pod sobą. Nazewnątrz murów, w głębi świątyńki i w lesie jakie mnóstwo podlaszczek! Ubogie kwiatuszki, siwe biedotki leśne, są jakby kroplami bladego nieba północnej wiosny, które spadły zwysoka na ziemię i rozprysły się w kształt kwiatka. Jaka rozkosz, jaka tajemnicza, niedostępna rozkosz — niby ów las... A jakie coś drapieżne, bolesne, oślizgłe od deszczów i straszliwe od echa każdego kroku w tej ruinie kościoła! Co w niej jest, co płacze i woła z ziemi za odchodzącem dzieckiem? Oczy nie mogą się z nią rozstać, i nogi nie mogą odejść. Zerwane kwiecie z rąk wylatuje, i w uszach odzywa się jak gdyby syk sepleniący wiwilgi, zabitej w ogrodzie... Nagły, daleki, jadowity głos drgnął w lasach. Za pierwszym ozwał się drugi, rzewny i czysty, niby miąższy tenor. Rafał ocknął się jak ze snu i machinalnie dźwignął strzelbę do twarzy. Po chwili oprzytomniał i napastnicze oczy w las wlepił. Pierzchły marzenia. Słońce przypiekało, wzmogły się powiewy ciepłego wiatru, i ze wszystkich drzew leciały raz w raz na ziemię ogromne płaty lepkiego śniegu. — Psy gonią... — szepnął do siebie. W istocie słychać już było dźwięk dwu głosów, Niemna i Wisły, ale tak daleko, gdzieś w ciepłej kniei, na południowym stoku łańcucha gór, że tylko młode ucho mogło rozróżnić to granie. Echo płynęło zwolna, jakby w znużeniu, ale zbliżało się ciągle. Nim jedno krańców leśnych dosięgło, już płynął w pościgu rzeźwy huk, niby muzyka złowroga, pełna dzikiego czaru, gwałtu i siły. Młody mężczyzna obejrzał starannie panewkę swej broni, troskliwie przyjrzał się suchym i lśniącym ziarenkom prochu. Zaczaił się i cały przeistoczył w narzędzie śmierci. Tęsknota, jaka mogłaby zdusić życie, osiadła w jego oczach i zmieniła je we dwa pociski. Serce głośno biło w piersiach i każdem uderzeniem zdało się również czatować. Psy nadciągały bliżej, bliżej... Już można było rozróżnić same głosy. W pewnej chwili, od szczytu góry dał się słyszeć tępy, jednostajny, rytmiczny odgłos biegu — duch-duch, duch-duch... Serce w słuchającym zamarło i ustało. Trzasła w pobliżu gałązka. Przez chwilę gęściej, obficiej śnieg się posypał... Oto z pomiędzy zarośli młodej świerczyny wysunęło się stado sarn, a na ich czele szedł z wysuniętą głową ciemnoorzechowy rogacz. Rafał wziął go na oko, przycisnął kolbę do szczęki i położył palec na cynglu. W tej samej chwili sarn stanął. Przednią lewą nogę podniósł, odwrócił śliczną głowę z różkami i uważnie nasłuchiwał. Z całego stadka para szła gęsta. — Na komorę... — marzył Rafał, kierując lufę pod przednią łopatkę kozła, Nagle olbrzymia czapa mokrego śniegu runęła na jego ręce, twarz, kolbę i panewkę. Pociągnął za cyngiel. Krzemień sucho trzasnął, ale iskra nie zapaliła zmoczonego prochu. Gdy młodzieniec przetarł oczy, ujrzał już tylko sarnie nogi, wytężone jak stalowe sprężyny, i białe ich »talerze«. Przesadziły najwyższe stojące szczyty chojaków i znikły. Tylko te szczyty zielone i giętkie jeszcze długo drżały i kiwały się, a śnieg leciał niespokojnie z potrąconych gałęzi. Ujrzawszy, że znowu jest sam na tem miejscu, gdzie przed sekundą odbyło się coś jak misteryum tajemne, Rafał ze wściekłością cisnął strzelbę w zarośla, a sam runął na ziemię, dusząc, się od łkania. Ocucił go strzał, po nim drugi. Jak gromy rozległy się i długo huczały w lesie. Po ostatnim dało się słyszeć z dołu, w połowie wysokości górskiej, nawoływanie: — Na-hohoho! Na-hoho! Na-hoho! Psy ucięły. Zaraz potem drugi głos, bliższy Rafała, odpowiedział jednokrotnie tym samym sposobem. Młody myśliwiec jeszcze przez czas pewien leżał na ziemi, pękając ze złości. Po chwili jednak zerwał się na równe nogi, strzepnął śnieg z siebie, odszukał w krzakach pojedynkę. Wytarł oczy i, na podobieństwo sarn, skacząc przez choiny, pomknął na dół. W odległości kilkuset kroków stał nad zabitym rogaczem ogromny chłop w krótkiej brunatnej sukmanie i oglądał uważnie swoją małą fuzyjkę. — Zabiliście, Kacper! — szepnął Rafał zdyszany od biegu. — Ij!... tak mi się ta nawinął... Sam nawet nie wiem, jak to być mogło. Myślałem se, że tego koziełka to przecie jaśnie panicz położy. — A kiedy nie wyszły na mnie... — rzekł Rafał, czerwony jak burak. — O, hery! Widzicież wy, moi ludzie... A na to miejsce przecie wagę miały. Nie wyszły i pokój! A już ta pod tym bukiem niejeden wygarnął. Czasem to tam nawet dłużej przystaną i wezmą szukać wrzosu, abo chwycą wargami, ile zdolą, młodych koniuszków jedli. Poszły sobacze bokiem... — mówił stary wyga, wlepiając z jawnym śmiechem w młodzieńca swe wypełzłe oczy. W tej samej chwili jeszcze raz odezwał się w dole niecierpliwy głos: — Na-hoho! — O, nasz pan woła! — z trwogą mruknął Kacper. — Chodźwa. — A cóż zrobicie z rogaczem? — Trza go brać na ramię, tylego konia!... Zabity sarn, trafiony w samo serce, leżał martwy. Dokoła niego zamróz odtajał, i krople wody sączyły się ze świerkowych gałęzi. Pyszna jego głowa, rzucona bezwładnie, patrzała w Rafała umarłemi oczyma. Młodzieniec uczuł nagle poryw wściekłości, chwycił za kordelas, który miał przy sobie, i byłby zadał zdechłemu zwierzęciu cios jeszcze jeden, ale już strzelec podsadzał się pod nie. Dowlókł rogacza do sąsiednich wykrotów, dźwignął go w górę i, ująwszy rękoma po dwie jego nogi, zarzucił sobie na plecy to brzemię ze zdumiewającą siłą. Poszli na dół. Co chwila nogi ich zapadały w szczeliny między złomami brył kamiennych, w rumowiska stoku góry pod mchem ukryte. Rozwalali zgniłe pnie, miękkie jak ciasto, o próchnie rudozielonem od pleśni. Skomlenie psów w zagajnikach na dole wskazywało im drogę. Rafał, wielkimi kroki postępujący przodem, ujrzał wreszcie wuja. Chudy szlachcic, niewielkiego wzrostu, siedział w kucki nad sarną i patroszył ją. Skrwawionemi rękoma wyrywał dymiące jeszcze wnętrzności i ciskał psom. Gdy nadeszli, pan Nardzewski obejrzał się złowrogo na strzelca, zmierzył okiem rogacza i z lekka sepleniącym głosem zauważył: — Toś, kundlu, kozła musiał dla siebie zostawić... — Ale bo... — Nie wiedziałeś, prawda? że ja tu czekam na stanowisku. Gdzieżbyś ty o takich rzeczach mógł pamiętać! Żebym ja kozy po tobie strzelał, chamska szyjo! — Ale bo szły jakosi krzywo... — Krzywo szły od buka!... Łżesz! — Jeszcze, rzekę, psiedusze wiatr owieje. Wiatr szedł od Klonowa, akuratnie. Takem se ozmyślał... — Jak ci dam ozmyślanie, to się nogami nakryjesz! Kładź kozła! A cóż ty, Rafciu, jakoś nic nie niesiesz z Łysicy! — łaskawie zwrócił się do siostrzeńca. — Nie wyszły na mnie. Słyszałem tylko że walą za drzewami, aż ziemia stękała. — Ts... Nie przeszły koło wielkiego buka... Słyszane rzeczy!... Patrosz... — mruknął do strzelca. Gdy ten otwierał mały składany koziczek, wiszący u jego pasa na rzemyku, Nardzewski spytał go opryskliwie: — Skądżeś strzelał? — A z pod znaczonej jedli, kajem stał. Wylazł mi sarn pod lufę, jakby go tam pastuch przygnał. Jeszcze ta była ścięta jedla, okrzesana, to se stanął, ma-li skoczyć. — Skądże się tam wzięła jedla okrzesana? — Skąd jedla? A to ją, wielmożny panie, ściął ten chłop z Porąbek, co to z Miemcem miał sprawę. — Nic nie wiem o żadnym Niemcu, ani o sprawie. — O, dyć to we wszystkich, we wsiach gadają. — No, to i ty gadaj, kiedy wszyscy. — Dobrze. To tak było, żeby to z końca... Przyjechał chłop z Porąbek, Jamrozek ma na przezwisko, parą koni doskonałych i gołym wozem, że to tylko koła były i ozwora, w sam szczyt Łysicy po suchą jedlę, żeby ta już była dobra jedla, smolna, we wiatrach wysuszona. Robi króbki na sól — to mu potrza suchego drzewa. No, dobrze. Ściął on se jedlicę tylą, co wieża na Świętym Krzyżu, odziabał wszystkie gałęzie precz, jak się patrzy. Ma se kloc tylośny, że byłby z niego wał do młyna. Wzieni mój Jamrozek, rozsunęli wóz jak najdłużej, że się poślednie koła ino ino trzymały za ozworę, sworzeń se wyrychtowali, żeby zatkać, patrzą, a tu z krzaków wyłazi dozorca leśny. Odzionie na nim zielone, na głowie ma skopeczek z jakimsi guzikiem, w ręku strzelba. Spojrzał ino raz na Jamrozka, tram opatrzył, wymierzył go jakimsi żółtym łokciem i zaczął pisać na papierze. Jak skończył, dopiero zaczął gadać do chłopa niby po naszemu, ale jakosi frymuśnie. Chłop zdjął czapkę, drapie się... Myśli se: — »Źle!« Wziął do niego Miemiec szwargotać z polska, a wreszcie zawrzasnął: — Marsz do Słupia! — No, dobrze. Chłop wdział czapkę, okiełznał konie i pojechał z góry tą dróżką, co ta idzie nad strugą ku Porąbkom. Miemiec szedł przy wozie, sapał i fajkę kurzył. Jak wyszli z lasu, są ta polanki wykarczowane, a idą z pieca na łeb po górze jeden za drugim. Jamrozek zdjęli czapkę, pokłonili się i pedają: — Niechże ta wielmożny pan feśter darują... Miemiec swoje: — Marsz do Słupia! Ano pojechali znowu noga za nogą miedzami, abo i prosto bez pola, Ujechali kawałek drogi, chłop zdjął czapkę i gada: — Niechże ta choć wielemozny pan feśter wlezą na wóz, bo tak to na jutro na rano do Słupi nie zajedziewa. Miemiec se pomyślał, wytrząsnął faję i siadł na wóz. Poślednie koła były kawał od przodka. Wziął się pluder za kłonice, trzyma się krzepko, za obie. Jamrozek to samo wleźli na przodek, kulasy postawili na orczyki i zacięli szkapska, ale tak, żeby przecie poczuły. Ale cóż ta mieli jechać »do Słupia« drogą? — poszli na przełaj, a potem na ukos bez rolą, po zagonach, po skibach. Wzięły poślednie koła tańcować na prawo, na lewo, prać z zagona w zagon, z przykopy w przykopę. Miemiec się trzyma garściami, wrzeszczy. Chłop nic, jedzie, kaj mu kazali... Co się ma oglądać? Ino sprzężaj zacina... Aż jak ta konie poszły co duchu, jak tylne koła wytną w skibę, czy ta w kamień... Jakosi się Miemiec uciszył. — Jakto uciszył się? — pytał Rafał. — A ja sam tego nie wiem, bo się ta i oni, choć i Jamrozek, nie oglądali. Myśleli se: »co mi do tego?« Kazał pan feśter jechać, to jadę. I pokój. Dopiero, jak już w Porąbki wjechali, na wieś, obejrzeli się: niemasz Miemca. Zamartwili się. Ale pedają: Noc szła, cóżem ta miał robić?... — Któż Niemca znalazł? — spytał Nardzewski łagodniejszym głosem, puszczając kłęby dymu z krótkiej fajeczki. — A musi go ktoś znalazł, bo cięgiem po lasach łazi. Kwardy. — Dobrze wam tak, podłe chamy! — mruknął szlachcic — całybyście las wycięli! — Ij, wielmożny panie, któż ta tyli las wytnie? Nie było nas, był las, nie będzie nas, to samo las na Łysicy będzie. Jak świat światem, ludzie ze solą jedzą. Trza ją w króbkach trzymać. Zawdy ludzie króbki robili, jedle na nie ścinali, a las stoi. A cóż ta dopiero za prawo ma do niego taki pluder! Las je królewski. Starostwo je i pokój. Tu my takie stada dzików gonili, jeleniemy płoszyli z Cisowskich lasów aż po Siekierno... Ile razy ja tu na Łysicy niedźwiedzia widział, jakem jeszcze był małym berbeciem! Abo to jest dźwierz piękny — niedźwiedź. Abo jeleń... Mocny Boże! Jak rogi położy po sobie, jak lasem pójdzie — okropnie pieknie patrzeć! Aby tylko na świętego nie trafić... Panie, zachowajże też... — Jakto na świętego? — dopytywał się Rafał. — A to widać paniczek nie wie o naszym jeleniu... — mruknął strzelec niechętnie. — Nie wie, skoro pyta — rzekł Nardzewski. — Ludzie gadają tacy, co widzieli... — Który widział? — A Łakomiec widzieli. Powiadają to samo o starym Szafrańcu, co miał ze sto lat abo więcej, że go to samo ślepiami widzieli. — Jakże to było? Chłop spoglądał posępnie i zwlekał. — Łakomiec nama gadali i zaprzysięgli się. Wyśli, pedają, ze swoją fuzyjczyną, i stanęli na stanowisku, jak ogary pana krajczego Olchowskiego... — Aha... — wtrącił Nardzewski. — No, przecie nie ja stał, ino oni, choć ta już na boskim sądzie, Panie świeć... Stoją se oto pode drzewem zcicha i czekają. Aże słyszą: duch-duch. Idzie. A dzień był wietrzny, ciemny. Idzie na dół po kamieniach, a przed nim jakiesi światło, tak jakby dodnia pod zimę, kiej słonie z lasu wychodzi. Zda im się spojrzeć ku niemu: widzą, idzie wolnego jeleń stary, wielki jak koń cugowy i okropnie piękny. Rogi położył... Wzieni go na oko, a prosto w łeb. Dopiero co się nie dzieje!... Trzymają kolbę przy pysku i nie widzą jelenia, tylko światło, tak jakby czerwone słonie wyszło z lasa i prosto im w ślepie lunęło. Strzelba im z rąk wypadła, a i samych łomot o ziemię. A jeleń poszedł kole nich, bokiem. Dopieroż zobaczyli, że miał między rogami krzyż złoty, i że z onego takie światło w las waliło. — Duży był krzyż? — poważnie pytał Nardzewski. — Biedyć-ta duży! Pasyjka niewysoka, ino gruba na dwa palca. Dopiero mój Łakomiec za lufę i w nogi co tchu! To ich jeszcze na trzeci dzień tarmosił strach, jak se wspomnieli, że oni do takiego gada chcieli wygarnąć... A jakby go też człowiek zabił... Rany! — Ty, żebyś go i z krzyżem spotkał, tobyś nie ścierpiał. Chłop udał, że nie słyszy, i ciągnął dalej: — Tera taki psia para jedli ściąć nie da! Sadził ją tu, czy co? Nic, ino »kamera«. Wszystko, pada, do »kamery« należy. — A tak, teraz wszystko do kamery... — westchnął Nardzewski. — No, skończyłeś? Strzelec wyprostował się i wytarł ręce w śniegu. — Wielmożny panie, ony nama tu i zapolować z pieskami nie dadzą!... — To nie twoja rzecz. — A przecie gadają, że Górno, Krajno, Porąbki, Brzezinki, Masłów wszystko precz niemiecki król puścił w dzierżawę młodemu panu z Olchowa. — No, więc cóż z tego? — A to i do lasów ma wręb, choć i rządowe dozorcę będą drzewa pilnowały. A on już koźlątka nie popuści — choć i jaśnie pan Olchowski. — Zobaczymy, a teraz weź-no, rozpal trochę ognia. Ręce mi zgrabiały. Strzelec w mgnieniu oka wyczyścił miejsce, śnieg zgarnął, naniósł suchych żółtych gałązek jałowcu i sośniny. Skrzesał ognia i umiejętnie, szybko, z dziwną wprawą, rozdmuchał płomień. Igły poczęły trzaskać, i niewidoczny błękitnawy płomyczek biegał to tu, to tam po zgiętych pałąkach. Rafał pomagał Kacprowi, znosił suche gałęzie i rzucał w ogień. Stary pan siedział na wystającym głazie nieruchomy i chmurnie patrzał w ognisko. Już wtedy nadchodził szybki wieczór styczniowy. Wiatr się odwrócił i dął z północy. Z drzew nie leciały już kępy śniegu, a spadąjące strugi wody nagły mróz w sople zamieniał. Strzelec upatrzył młodego świerka i począł go ścinać u samej ziemi małą siekierką, którą nosił za pasem. Okrzesał prędko gałęzie, ściął wierzchołek i przygotował drąg kilkułokciowy. Wówczas związał do kupy rzemiennymi pasami przednie i poślednie nogi dwu zwierząt i drąg ów między nie wsunął. Gdy to wszystko załatwił, zbliżył się do ognia i rozgrzewał nad nim ręce. Właśnie wtedy pan Nardzewski wyciągnął z kieszeni kapciuch i nabijał »galicyjskim« tytuniem swą glinianą fajeczkę. W trakcie tej czynności, nie patrząc, podał strzelcowi dużą szczyptę tytoniu. Chłop zdjął czapkę i pięknie podziękował. Zaraz też roztarł tytuń na lewej dłoni, zwilżył go śliną obficie, ugniótł palcami i dopiero tak przygotowaną masą naładował fajkę. Potem całą fajkę wsunął w gorący popiół, pełen czerwonych węgielków. Gdy zwilżony tytuń dobrze zaprzał, wyjął fajkę z popiołu i jeden z węgielków umieścił na wierzchu. Rafał, zaciekawiony, spytał go, czemu to wszystko robi. — Czemu? Abo tak dopiero będzie prawdziwie tęgie paliwo. To je dopiero tutiun! Żeby też tak jaśnie paniczek zapróbował... Już się ta z tem nie zrównają ani debrejskie liście, ani knaster niekrajany, ani ta i nasz powszedni w obertuchach. — No, pokażcie. — Rafciu, ostrożnie! — zawołał Nardzewski. Podrażniony młodzieniec starannie otarł cybuszek i pociągnął, ale natychmiast puścił go z rąk i zatoczył się, jak uderzony drągiem w głowę. Przez pewien czas tchu złapać nie mógł, a choć się wreszcie uspokoił, długo jeszcze czuł ogień w piersiach i w gardzieli. — Takie je chłopskie paliwo, jaśnie paniczku, che-che... — No, dość już twego palenia. Chodźmy. Zdeptali ognisko. Strzelec chwycił jeden koniec drąga, Nardzewski drugi; schylili się obadwaj i jednocześnie, jak na komendę, podnieśli zawieszone zwierzęta. Chłop szedł pierwszy. Koniec drąga był wsparty o jego ramię. Niższy wzrostem Nardzewski dotrzymywał mu kroku, choć się zataczał w prawo i w lewo. Kiedy Rafał, palony żądzą współdziałania, dopominał się, żeby mu wuj miejsca ustąpił, szlachcic go ofuknął: — Daj-no pokój! Pilnowałbyś strzelby... Szli tak dość długo z góry w kierunku klasztoru. Nie dochodząc do źródła świętego Franciszka, skręcono na lewo. Nardzewski ochrypłym głosem dał rozkaz, żeby stanąć, i wręczył siostrzeńcowi tak upragniony koniec pawęzu. Rafał z pietyzmem oparł go na ramieniu, ale w tej samej chwili zgiął się i przysiadł pod ciężarem. Doznał wrażenia, że mu w barach kości pękły. Ze ściśniętymi zębami, oddechem zapartym i twarzą brunatną od nabiegłej krwi, szedł jednak twardo aż do drogi bodzentyńskiej. Tam go znowu zluzował stary myśliwiec. RESZTA DOSTĘPNA W PEŁNEJ WERSJI.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Popioly-ebookRO/p128142i230015" target="_blank" title="Popioły [Stefan Żeromski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Popioły [Stefan Żeromski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>