Strona główna » Sympatia\nWspółczesny świat ulega daleko idącym zmianom. Tradycyjne modele kobiety i mężczyzny, do których przywykliśmy, bardzo się zmieniły i tak naprawdę nie istnieje dobra definicja tego, kim jest współczesny Mężczyzna dla współczesnej Kobiety i odwrotnie, jak również tego, czym tak właściwie jest ich wspólne „bycie razem”. Dlaczego w świadomości Polaków istnieją miejsca, w których wypada poznać swoją partnerkę, jak i takie, które są podejrzane i budzą nieufność? Biuro matrymonialne? – tu nie wypada. Dlaczego? Być może dlatego, że mit romantycznej miłości zawiera elementy przypadku, spontaniczności, zaskoczenia i przeznaczenia, a to wyklucza ingerencję jakiejkolwiek instytucji.\nZmieniły się czasy, zmieniły się obyczaje, zmienił się stosunek ludzi do biur matrymonialnych. Z usług naszego biura korzysta zarówno wykształcona, atrakcyjna i młoda dziewczyna, jak i dojrzały, ustawiony życiowo mężczyzna w średnim wieku. I nikogo to już nie dziwi. Liczba osób korzystających z naszych usług stale wzrasta, maleje natomiast zainteresowanie internetowymi portalami towarzyskimi.\nBiuro zapoznawczo-matrymonialne Duet Centrum to miejsce, w którym dobór odpowiedniego partnera / partnerki nie jest przypadkowy. Najważniejsze jest dla nas zaufanie i potrzeby każdego Klienta – to o nich rozmawiamy najgłośniej. Mając wyobrażenie, jaka powinna być poszukiwana przez Was sympatia, jesteśmy w stanie dopasować usługę ściśle pod kątem Twoich oczekiwań.\nJesteśmy dla tych, którzy szukają trwałej relacji. Dzięki temu, że wszystkich naszych Klientów znamy osobiście, potrafimy dla każdego z nich indywidualnie kształtować usługę.


Kolory Orientu - Domosfera - aranżacja wnętrz\nAleksander Lesiak 14-01-2009 11:30\nOrient jest potraktowany oczywiście bardzo umownie, bo inspiracji jego barwami możemy szukać zarówno w Turcji, Iranie czy Syrii jak i w dalekich Chinach i Japonii. Pokazujemy stylizację z czerwienią, bo to część materiału o orientalnych inspiracjach, o których pisaliśmy w Domosferze (patrz tutaj) .\nWykorzystane zostały dwa odcienie, jeden jaśniejszy, intensywny, który jest podkładem dla ciemniejszego. Ponieważ zostały nałożone techniką przecierek (najpierw jaśniejsza farba podkładowa a na niej ciemniejsza, rozprowadzona nieregularnie), uzyskano efekt głębi. Niebieski w połączeniu z czerwonym może się wydawać dosyć ryzykownym zestawieniem, ale w tym przypadku dobrze się sprawdził, głównie dla tego, że nie został nadużyty. Dodatki i meble trzymają się kolorów ziemi, brązu i jasnego beżu. Co sądzicie o takim zestawieniu? Energetyczny czy przytłaczający? A może już tak mieszkacie? Piszcie i przysyłajcie zdjęcia.


Night Changes ~ Darker life: 12. Can you stop?!!\nHmm.. Dziękuje, ze spełniacie warunek :*\nDziękuje za ponad 2500 wyświetleń.. <3 *-*\nTo zapraszam na rozdział 12..\nJ: - ja (Nath, potem Hazz)\nHoran zaczął mnie zagadywać na inne tematy, na niektóre pytanie odpowiadałam wymijająco, ale naprawdę podobała mi sie jego postawa do życia, taka beztroska. Świetnie spędza czas, nie musi sie o nic martwić, jest po prostu szczęśliwy, a świadomość że teraz siedząc tu z nim, śmiejąc sie razem z nim, jest dla mnie przybijająca, bo wystarczy jeden strzał i po nim. A ja tak bardzo tego nie chce.. - Co powiesz na spacer? - zaproponował gdy wyszliśmy z restauracji.\nJ: Kiepski pomysł.. - stwierdziłam rozglądając sie.\nN: No proszę Cie.. Musze ci sie za tą kolacje odwdzięczyć.. - namawiał.\nJ: Ja i moi osobiści goście zawsze mają kolacje za darmo, więc nie masz sie za co odwdzięczać.. - starałam sie brzmieć przekonująco. Spacer z nim, to nie jest dobry pomysł, w dodatku jest ciemno, co zmniejsza moje szanse obrony go przed jakimkolwiek Sokołem.\nN: Niech Ci będzie, ale za to następnym razem sie nie wymigasz.. - skrzywiłam sie przypominając sobie, że miałam go dzisiaj od siebie odsunąć już na zawsze. A ja świetnie sie przy nim bawiłam i kompletnie nie zrobiłam nic by go przed samą sobą ratować.\nJ: Wiesz Niall.. Chciałabym, żebyś dożył siedemdziesiątki, ale jeśli będziesz w moim otoczeniu to możliwe nie będzie.. - powiedziałam poważniej, ciszej i smutniej. Naprawdę zaczynałam go lubić i zależało mi na nim.\nN: Znowu zaczynasz ta swoją gadkę.. - mruknął - .. Przestań ostrzegać i zacznij żyć.. - podszedł do mnie i spojrzał w moje oczy, chciał mnie już pocałować ale zatrzymałam go.\nJ: Nie.. Nigdy więcej nie próbuj tego robić. - powiedziałam stanowczo, w jego oczach coś sie zmieniło.. A tak, to smutek!\nN: Pamiętasz co mówiłem ostatnim razem?\nJ: Ty mówisz wiele rzeczy.. - uśmiechnęłam sie\nN: Mówiłem że sie nie poddam, więc nie odpuszczę tak łatwo. - jego głos też przybrał stanowczości. Pomimo moich wcześniejszych sprzeciwów nachylił sie nade mną i cmoknął mój policzek. Zaraz potem zostawił mnie koło mojego auta i odszedł w kierunku swojego. Kolejna próba przegrana, a ja nigdy nie przegrywam! Wróciłam nabuzowana do domu, mój telefon, którego tu zostawiłam wydawał z siebie dźwięki że mam kilka połączeń. Nie interesowały mnie połączenia, moją uwagę przykuła wiadomość on Billa. ' Zdecydowana?'. Krótka, zwięzła i na temat, Bill jakiego znam.\nJ: ' Zdania nie zmieniłam!' - odpisałam od razu po odczytaniu.\nB: 'W takim razie wiesz jak jest.' - miałam pewne przeczucia że najbliższe kilka miesięcy ja i moi dawni znajomi odnowimy kontakty na nowo. Od razu znalazłam sie w biurze, połączyłam sie z systemem Billa i moje przeczucie sie potwierdziło. Już wysłał wiadomość do jednego z Sokołów. Znalazłam szybko wszystkie dane na temat zabójcy i postanowiłam sama sie z nim rozprawić, nikt nie może nawet tknąć blondyna! Szybko znalazłam sie w sypialni a jeszcze szybciej sie przebrałam, włożyłam na siebie dresy i czarną bokserkę, zeszłam na najniższe piętra domu i skanując palca weszłam do zbrojowni. Bardzo szybko znalazłam odpowiednią broń i mogłam władować cały magazynek w tekturową postać, muszę zacząć sie ćwiczyć jeśli chce bez błędnie likwidować wrogów. Poćwiczyłam jeszcze w siłowni i poszłam pod prysznic, miałam w głowie uśmiechniętego blondyna, to jak na mnie działa.. Zasnęłam z myślą o nim, zaczynałam odczuwać dziwne emocje w stosunku do niego. Chciałabym kiedyś bezkarnie i bez jakichkolwiek konsekwencji wtulić sie w niego i już nigdy nie puszczać..\nPrzez kolejne dni nie pokazywałam sie w Midnight Memories, śledziłam każdy ruch blondyna, obserwowałam wszystko co dookoła niego sie dzieje, pilnowałam go jak oka w głowie, ale też nie dałam sie nakryć. Kilka razy widziałam w jego otoczeniu podejrzane twarze, ale wtedy przy nim byli jego przyjaciele. Z tego co sie o nich dowiedziałam żyją w podobnym świecie co ja..\nJ: Niall, a Tobie co? - zapytałem go lekko sie już denerwując, chłopak nic nie robi tylko co chwile sprawdza telefon.\nN: Nic.. - mruknął i kolejny raz spojrzał na ekran.\nLou: No przecież widzimy.. - Louisa głos też nie był najweselszy. Chyba żadne z nas dzisiaj nie miało humoru.\nN: Dajcie mi dzisiaj spokój.. - schował dłonie w kieszeń i oparł sie bezwładnie o kanapę. Z tego co pamiętam mieliśmy fajnie spędzić ten dzień, a tu takie coś.. Ale nie miałem najmniejszej ochoty na pocieszanie czy rozbawianie ich.\nJ: Tommo, a jak interesy? - zagadałem, to zawsze mnie ciekawi.\nLou: Dobrze.. Biznes sie rozprzestrzenia.. - uśmiechnął sie chciwie, lubiłem takie informacje.\nL: Aaa.. zapomniałbym. - każdy z nas podniósł wzrok na Liama, nawet naburmuszony Horan. Swoją drogą ostatnio ma dziwne humorki. - Dostałem maila, że jesteśmy zaproszeni na jakiś tam bal charytatywny, jako dawne One Direction.. - tylko nie to, znów będziemy musieli grać grzecznych, niewinnych i takie tego typu rzeczy. Ale w oczach Nialla coś błysło, wiem, że brakuje mu śpiewania, koncertów i wszystkiego innego, ale to już przeszłość.\nZ: Musimy tam być? - zapytał zrezygnowany.\nL: No nie napisali, że obecność obowiązkowa.. Ale może byśmy tak pokazali sie z tej dobrej strony, a nie tylko ciemne interesy..?! - znów włączyła mu sie rola tatusia.\nLou: To skoro tak bardzo chcesz to idź! - rozzłościł sie.\nL: Może ty też byś sie w końcu zainteresował tym co sie dzieje dookoła nas! - zaczęli podnosić głos.\nZ: Nigdy z Louisem nie lubiliśmy takich szopek! Czemu teraz mielibyśmy?! - dołączył sie\nN: Spokój kurwa!! - wrzasnął i każdy z nich z wielkim zaskoczeniem w oczach spojrzał na Nialla, sam byłem pod wrażeniem jego wyskoku. - Może jak nie chcecie, to pójdę ja i Liam, z reszta nie nadajecie sie tam.. Jesteście nieobliczalni i zbyt niebezpieczni dla normalnych osób! - zatkało mnie, Horan i takie zachowanie. - I macie sie nie kłócić!! Niech nasza przyjaźń sie nie rozpierdala jak wszystko inne! - wstał z miejsca i wyszedł, chwile później słyszeliśmy tylko trzaśnięcie drzwiami.\nJ: Wow.. - tylko tyle zdołałem powiedzieć. - Noo.. Dobra to kiedy jest ten bal? - spojrzałem na Liama.\nL: Coo?! Aaa.. Chyba za dwa tygodnie, o 8 pm.. - był w szoku, każdy z nich miał w oczach to uczucie.\nL: Myślę, że bardzo mu zależy..\nLou: Więc postanowione, idziemy na ten pierdolony bal..\nJa wiem, że warty zostawienia komentarza.. :D To chce min. 5 komów!!!!!!!!!!!!!!!\nPaulina 4 marca 2015 21:43\nJa pierdole Naat *-* ! Kuźwa jaki idealny kurwa rozdział *-* Napisał coś po prostu kurwa cudownie boskiego *-* Po prostu zajebistego *-* Kurwa, dawaj mi tu next'a ! :o\nKarolina a 4 marca 2015 22:34\nJa nie mogę niesamowity jest ten rozdział :-D\nPo prostu nie wiem co napisać\nŻyczę ci weny weny i jeszcze raz weny 😘\nZuzol xd 4 marca 2015 23:40\nJeju swietny vcbhxgbjv *-*\nKarolina a 5 marca 2015 07:08\nJannette J. 5 marca 2015 21:13\nJak zawsze mega ❤\nAnia Daria 6 marca 2015 12:35


✨Hifu - najniższe ceny w Warszawie. Opinie, ranking ❁ NewFaceBeauty\nTowary kategorii Hifu:\nTechnologia HIFU jest niezwykle popularna ostatnimi czasy. Zabieg z użyciem tejże technologii określany jest „liftingiem bez skalpela”, bowiem wykorzystuje on skoncentrowaną wiązkę ultradźwięków mającą na celu zagęszczenie skóry, co sukcesywnie prowadzi do jej wyraźnego ujędrnienia.\nZastosowanie wiązki ultradźwięków nie jest metodą nową, bowiem zdefiniowano ją po raz pierwszy w latach czterdziestych ubiegłego wieku. Co ciekawe po 1990 roku rozpoczęto specjalistyczne badania, które wykazały iż technologia HIFU odnajduje zastosowanie w leczeniu zarówno łagodnych jak i złośliwych postaci raka prostaty, pęcherza moczowego czy też nerek. Technologia ta już od kilku lat z powodzeniem stosowana jest również w medycynie i dermatologii estetycznej.\nNajważniejsze w przypadku wykonywania zabiegu przy użyciu technologii HIFU jest precyzyjne ogniskowanie fali ultradźwiękowej o wysokiej energii na małym, punktowym obszarze. Na wskazanym obszarze widoczne są dwa efekty:\nTermiczny, za sprawą którego tkanka absorbuje falę ultradźwiękową, co skutkuje powstaniem efektu cieplnego powodującego koagulację tkanki.\nMechaniczny, który polega na wytwarzaniu gazu wewnątrz komórki i narastaniu ciśnienia w jej wnętrzu, co w konsekwencji niszczy jej struktury.\nJaki skutek przynosi uszkadzanie komórek?\nSkutkiem uszkadzania komórek jest zagęszczanie tkanki i pobudzenie w organizmie reakcji obronnej, która przyczynia się do naturalnych procesów regeneracji, gojenia i odbudowy uszkodzonej zabiegiem struktury.\nJaki efekty przynosi zastosowanie technologii HIFU?\nSpodziewać się możemy przede wszystkim efektu uniesionej i zagęszczonej skóry. Skóra staje się mniej wiotka, za sprawą czego redukcji ulegają wszelkie zmarszczki. Poprzez zwiększoną produkcję kolagenu poprawiona zostaje elastyczność skóry, brwi zostają uniesione, poprawia się ogólny owal twarzy, ponadto poprawiony zostaje wygląd szyi.\nNa rezultat zabiegu z użyciem technologii HIFU nie trzeba czekać długo, bowiem widoczny jest o już w ciągu pierwszych 24-48 godzin po zabiegu. Co ciekawe efekt ten ulega nasileniu z czasem, co sprawia, że najlepsze efekty widoczne są w czasie od 2 do 24 tygodni od wykonania zabiegu. Efekt ten utrzymuje się aż do 18 miesięcy! Warto pamiętać, że zabieg z użyciem technologii wykonywany może być nie tylko na twarzy, ale również na całym ciele.\nZabieg z zastosowaniem technologii HIFU jest całkowicie nieinwazyjny, a jego zastosowanie jest bezpieczne. Z wykonania tego zabiegu płyną liczne korzyści, takie jak spektakularne efekty widoczne w szczególności o osób, które posiadają wyjątkowo nieelastyczną skórę. Efekt, którego spodziewać możemy się po zabiegu jest efektem trwałym i jako jeden z nielicznych zabiegów stosowanych przez gabinety kosmetyczne nie wymaga powtarzania zabiegu. Zabiegu tego nie wykonuje się bowiem seriami, ponieważ wystarczy jego pojedyncze przeprowadzenie. Wiele osób z pewnością zastanawia się, czy zabieg ten należy do bolesnych, dlatego podkreślić należy, że jest to zabieg bezbolesny, nie wymaga on ingerencji chirurgicznej i co istotne, nie wymaga żadnych wcześniejszych przygotowań. Czas wykonania zabiegu jest niezwykle krótki, bowiem wynosi od 30 do 40 minut przy uwzględnieniu, iż jest on wykonany na całej twarzy. W przypadku zastosowania innowacyjnej technologii HIFU nie oddziałuje się warstwę rogową naskórka, nie ściera się jej, ani nie złuszcza, zatem pozostaje ona w stanie nienaruszonym, co również stanowi o wyjątkowości tego zabiegu, zwłaszcza w świetle tego, że wiele zabiegów na twarz wymaga właśnie złuszczenia warstwy rogowej naskórka. Najistotniejszą korzyścią, jaką zaobserwować można po zabiegu jest… natychmiastowy powrót do normalnego życia! Tak, to nie żart! Pacjent od razu po zabiegu może powrócić do dotychczasowego życia, nie jest potrzebny żaden okres rekonwalescencji\nZabieg metodą HIFU zastosować można osobno lub po zabiegach intensywnie złuszczających, takich jak mikrodermabrazja, peelingi, kwasy. Nie ma także przeciwwskazań w wykonaniu zabiegu przy zmianach trądzikowych, trądziku różowatym oraz opalonej skórze.


St. Truiden 1:2 Anderlecht 29.01.2016 - piątek - Skróty meczów - bramki, gole i wideo\nSt. Truiden 1:2 Anderlecht 29.01.2016 - piątek\nData: 29.01.2016 20:30\nObejrzyj już teraz St. Truiden - Anderlecht skrót meczu. Zobacz jak padły gole, bramki dzięki wideo z meczu który odbył się w dniu 29.01.2016 20:30. Najciekawsze okazje i akcje w meczu St. Truiden - Anderlecht, a także piękne gole i bramki zobaczysz w skrócie meczu. Skrót meczu &event to jednak nie wszystkie wideo z wydarzeń rozgrywanych w ramach Liga Belgijska. Zapraszamy też do obejrzenia innych skrótów z meczów, spotkań i wydarzeń. Oglądaj największą ilość skrótów, wideo, a także materiałów video takich jak bramki, okazje, gole z wydarzeń sportowych a wśród nich między innymi Piłka nożna. Każdego dnia na naszej stronie pojawiają się też skróty Liga Belgijska z podobnych wydarzeń które odbyły się w ramach dyscypliny Piłka nożna.\n1 połowa37'Liga MXGuadalajara1:0Toluca


Ciąg dalszy niepowtarzalnych atrakcji w powiecie - Powiat Ostródzki\nCiąg dalszy niepowtarzalnych atrakcji w powiecie\nData utworzenia: 08.07.2019 |\nKolejny tydzień sezonu turystycznego w powiecie upłynął pod znakiem spektakularnych wydarzeń. Samorząd Powiatu Ostródzkiego uroczyście obchodził jubileusz XX-lecia powstania. Z tej okazji w powiecie gościły partnerskie delegacje samorządowe z Czech (Ustecki Kraj), Litwy (Rejon Wileński) oraz z Ukrainy (Rejon Nadwórna). Nasi zagraniczni przyjaciele, w piątek (5 lipca) uczestniczyli w uroczystej jubileuszowej sesji rady powiatu i w rejsie po pochylniach Kanału Elbląskiego. W sobotę i niedzielę (6 i 7 lipca) – rozegrali emocjonujący turniej piłki na wodzie (Jez. Szeląg Mały) z reprezentacją samorządową naszego powiatu oraz kibicowali narodowym drużynom piłki ręcznej plażowej podczas Mistrzostw Europy w tej dyscyplinie, rozgrywanych na plaży hotelu „Anders” w Starych Jabłonkach.\nRelacje i zdjęcia z tych wydarzeń można obejrzeć na naszej stronie i naszym powiatowym Fanpage. A już przed nami kolejna porcja wrażeń jakie niosą Dni Grunwaldu z kulminacyjną inscenizacją bitwy pod Grunwaldem – 13 lipca oraz Ostróda Reggae Festival (11 – 14 lipca). Podobnie jak w minionych, tak i w tych wydarzeniach nie zabraknie patronatu powiatowego, gdyż celem wszystkich tych eventów jest promocja powiatu i Mazur Zachodnich jako terenu bardzo atrakcyjnego turystycznie, co realizuje się, m.in., za pośrednictwem mediów o zasięgu ogólnopolskim i międzynarodowym. Serdecznie zapraszamy mieszkańców powiatu i turystów, jak również przygodnych gości do udziału w tych wydarzeniach oraz życzymy dobrej zabawy. Takie rzeczy tylko w powiecie ostródzkim.\nFoto: Wydział Promocji Starostwa Powiatowego w Ostródzie\nVideo: Nasz Powiat TV, Telewizja Mazury


Prof. Iwona Szarejko | Uniwersytet Śląski w Katowicach\nhome link uczelnia o nas Historia Laureaci nagrody Pro Scientia et Arte Prof. Iwona Szarejko\nProf. Iwona Szarejko\nWybitna uczona, autorytet w dziedzinie genetyki roślin, specjalistka w zakresie analizy genetycznej roślin uprawnych, zajmująca się identyfikacją genów kodujących ważne gospodarczo cechy, koordynatorka krajowych i międzynarodowych projektów badawczych, ceniony nauczyciel akademicki i organizatorka badań naukowych.\nAbsolwentka studiów magisterskich na Wydziale Ogrodniczym Akademii Rolniczej im. Hugona Kołłątaja w Krakowie, które ukończyła w 1974 roku. Stopień naukowy doktora nauk przyrodniczych (1982 r.) oraz stopień naukowy doktora habilitowanego nauk przyrodniczych w zakresie biologii, dyscyplinie genetyka (1992 r.) uzyskała na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego. W 2004 roku otrzymała tytuł naukowy profesora nauk biologicznych; w 2009 r. została zatrudniona na stanowisku profesora zwyczajnego.\nW 1975 roku podjęła pracę naukowo-dydaktyczną w Katedrze Genetyki na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego, w którym pełniła wiele odpowiedzialnych funkcji: dziekana wydziału w latach 1996-2002 oraz 2008-2016, w latach 1983-2003 pełniła obowiązki kierownika Katedry Genetyki, a od 2007 roku pełni funkcję kierownika Katedry Genetyki; w kadencji 2016-2020 pełni funkcję przewodniczącej senackiej Komisji ds. badań naukowych, twórczości artystycznej i współpracy z gospodarką.\nProfesor Iwona Szarejko pracowała również w międzynarodowym środowisku naukowym, najpierw jako stypendystka Fundacji Fulbrighta, IAEA i EC w wiodących ośrodkach badawczych na świecie, a po uzyskaniu habilitacji jako ekspert FAO/IAEA w zakresie genetyki i biotechnologii roślin w rozwijających się krajach Afryki, Azji i Ameryki Południowej.\nZainteresowania badawcze dotyczą głównie identyfikacji i analizy funkcjonalnej genów odpowiedzialnych za wybrane cechy rozwojowe i reakcję na stresy abiotyczne u jęczmienia (Hordeum vulgare L.), a także analizy molekularnej typów i częstotliwości mutacji indukowanych przez fizyczne i chemiczne czynniki mutagenne w genomach roślinnych. Badania naukowe realizowała w ramach projektów finansowanych przez Komitet Badań Naukowych, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Narodowe Centrum Nauki, Narodowe Centrum Badań i Rozwoju, Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a także IAEA, UE i inne fundusze europejskie – kierownik 21 projektów badawczych, w tym 7 w ramach międzynarodowych programów badawczych (7. Program Ramowy UE, IAEA, COST oraz ERA-CAPS) i 14 krajowych.\nWieloletnie badania dokumentuje oryginalny dorobek naukowy z zakresu genetyki i genomiki funkcjonalnej roślin, obejmujący ponad 90 prac opublikowanych w wiodących czasopismach międzynarodowych oraz 20 rozdziałów w monografiach wydanych przez renomowane wydawnictwa naukowe: Kluwer, Springer czy Elsevier. Łączny Impact Factor prac opublikowanych po uzyskaniu tytułu naukowego profesora wynosi 177,84 (co przekłada się na ponad 1700 pkt. MNiSW); prace były cytowane w prestiżowych czasopismach i wydawnictwach książkowych – wg bazy Web of Science odnotowano 710 cytowań prac (bez autocytowań), a h-index wynosi 14.\nWypromowała 11 doktorów nauk biologicznych, a 4 doktorantów ma otwarte przewody doktorskie; większość osób kontynuuje karierę naukową na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska lub w innych ośrodkach naukowych.\nZa działalność naukową, dydaktyczną i organizacyjną została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi (2000 r.) oraz Złotą Odznaką „Za zasługi dla Uniwersytetu Śląskiego” (1993 r.).\nW 2018 roku została wyróżniona uniwersytecką Nagrodą „Pro Scientia et Arte” przyznaną w uznaniu wybitnych osiągnięć naukowych i dydaktycznych.


Historyczny wyrok w Poznaniu. Czyściciele kamienic idą do więzienia – Portal STRAJK\nDwa lata więzienia bez warunkowego zawieszenia kary – taki wyrok usłyszał przed poznańskim sądem Piotr Ś. Za to, że po zreprywatyzowaniu pięciu kamienic zamienił w piekło życie lokatorów budynków. Właściciele, którzy go wynajęli, nie byli ścigani.\nSędzia Magdalena Adamiec, uzasadniając trzy wyroki bezwzględnego więzieniach – dla Piotra Ś. i jego dwóch wspólników – nie miała wątpliwości: działali w stosunku do lokatorów z wyjątkowych okrucieństwem, zmienili ich życie w piekło. – Dlatego sugerowali, że kamienica najlepiej pali się od drugiego piętra, albo że wiedzą, gdzie chodzą do szkoły dzieci pokrzywdzonych. Dlatego zbudowali atrapę grobu i wieszali wstęgi pogrzebowe – mówiła. Przypomniała także, że tego rodzaju metody „negocjowania z lokatorami”, jak oskarżeni określali swoją działalność, stosowano w odniesieniu do osób schorowanych i starszych.\nPrzedmiotem procesu były wydarzenia z lat 2011-2013, rozgrywające się w pięciu zreprywatyzowanych kamienicach. Miasto zwróciło te obiekty potomkom dawnych właścicieli, ale ostatecznie przejęli je biznesmeni Lechosław Gawroński i Grzegorz Liberkowski oraz poznański NeoBank. Oni korzystali z usług Fabryki Mieszkań i Ziemi – firmy oskarżonych. A ci przystępowali do nękania lokatorów.\nSąd uznał za wiarygodne zeznania lokatorów, którzy mówili, jak podrzucano martwe zwierzęta do skrzynek pocztowych, zawieszano na budynku wstęgi pogrzebowe, zaklejano zamki, zalewano mieszkania (jednej z rodzin szesnastokrotnie), rozmyślnie odcinano prąd, gaz i wodę, obrażano lokatorów i grożono im. Opowiadali o „remontach”, które w istocie prowadziły do niszczenia kamienic. Sąd nie miał także wątpliwości, że głównym organizatorem nękania był Piotr Ś. Mężczyzna już po tym, gdy sprawa trafiła do sądu, twierdził, że jest ofiarą „poznańskiej mafii lokatorskiej” i nadal szykanował mieszkańców kamienic.\nTeraz wymierzono mu karę dwóch lat pozbawienia wolności bez zawieszenia za stalking. Jego wspólnik Paweł Ż. pójdzie do zakładu karnego na rok; potraktowano go łagodniej, bo po zatrzymaniu przez policję przestał „czyścić” kamienice i sprzedał udział w firmie koordynującej proceder. Na jego miejsce Piotr Ś. znalazł Adriana W., trzeciego oskarżonego. On pójdzie do więzienia na dziesięć miesięcy. Oskarżeni mają również zapłacić każdemu pokrzywdzonego 10 tys. złotych zadośćuczynienia, co łącznie składa się na sumę ponad 300 tys. złotych.\nOdcinali gaz, rozrzucali robactwo i podrzucali padlinę. „Czyściciele” kamienic trafią do więzienia https://t.co/405nRGLQKf #TOKFM\n— Radio TOK FM (@Radio_TOK_FM) 30 kwietnia 2018\n– Tylko surowa kara może spełnić cele wychowawcze. Ten wyrok to też informacja dla potencjalnych naśladowców, że na wszelkie takie zachowania państwo będzie surowo reagować – oznajmiła sędzia Adamiec. Zauważyła, że wymiar sprawiedliwości dysponował dowodami, by skazać czyścicieli, ale bezkarni pozostali zleceniodawcy. Poznańska prokuratura nigdy nie postawiła właścicielom kamienic żadnych zarzutów.\nLokatorzy obecni na sali sądowej przyjęli wyrok brawami. Oskarżonych na ogłoszeniu nie było.\n#Poznań-czyściciele kamienic skazani przez sąd:Piotr Ś na 2 lata więzienia i Piotra Ż na 1 rok.Zapłacą też zadośćuczynienie. @TOKFM_NEWS pic.twitter.com/ovV7ZsTupX\n— Karol Kański (@KarolKanski) 30 kwietnia 2018\ntagi Ukraina unia europejska protest lewica Trump uchodźcy PiS usa rasizm syria Izrael Rosja policja francja związki zawodowe


Sprzedam dom : Lutynia , ulica Lutynia, 131 m2, 649000 PLN, 5 pokoi - Domiporta.pl\nDom na sprzedaż Lutynia, Lutynia - 131,17m2\n649 000 zł 4 947,78 zł/m2\nDom 131,17m2, 5 pokoi Lutynia, Lutynia\nCena za m2 4 947,78 zł/m2\nOferta deweloperska 0% prowizji ! Oferuję na sprzedaż dom w zabudowie bliźniaczej. Dom o powierzchni 131mkw z garażem. Opcjonalnie można zagospodarować poddasze. Do domu przynależy taras 10mkw oraz ogród 289mkw. W skład domu wchodzi : Parter: Kuchnia otwarta na salon, pokój dzienny z jadalnią, wiatrołap, WC oraz schowek,garaż(17mkw). Piętro : Sypialnia, Pokój 1, Pokój 2, 2 x łazienka, 2x garderoba oraz taras. Udogodnienia: Internet światłowodowy, ogrzewanie podłogowe, bliskość terenów zielonych. Przynależności: Każde mieszkanie posiada ogród. Bezpieczeństwo: Domofon, drzwi antywłamaniowe. Wielkość Projektu: Inwestycja składa się z 24 domów w zabudowie bliźniaczej. Komunikacja: Dojazd drogą krajową 94 Odległość od Centrum Wrocławia: 19,2 km Dostępne media w budynku: Instalacja c.o. z pompa ciepła i ogrzewaniem podłogowym Instalacja światłowodowa doprowadzona do budynku Instalacja kanalizacyjna Instalacja wodna Instalacja elektryczna wewnętrzna Zapraszam do kontaktu telefonicznego! Zainteresowany? Zadzwoń teraz i umów się na spotkanie online\nNumer oferty: EX353970\n120 m2 0,0400 ha 5 5 825 zł/m2\nZapraszam do zakupu bliźniaków w inwestycji położonej w miejscowości Błonie. NOWY ETAP INWESTYCJI - dostępne bliźniaki z widoki...\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Dom Lutynia, Lutynia Powierzchnia: 131,17 m2 Cena: 649 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr EX353970\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Dom Lutynia, Lutynia Powierzchnia: 131,17 m2 Cena: 649 000 PLN Proszę o kontakt


Pora coś zjeść - apetyczny blog kulinarny. Proste przepisy i piękne zdjęcia.: Jesienne nowości książkowe\nTak jak i latem, również jesienią przygotowałam zestawienie jesiennych książek do Małopolskiego Apetytu. Zapraszam do lektury!\nKiedy zaczynałam czytać blogi kulinarne, to właśnie Jej blog, był moim pierwszym. Było to wiele lat temu, a moja miłość do Moich Wypieków wciąż trwa. Właśnie ukazało się nowe wydanie debiutu książkowego Doroty pod tytułem “Moje wypieki”. Książka jest wzbogacona o nowe zdjęcia, jak również o aż dziesięć nowych przepisów. Jak zawsze jest bardzo słodko i apetycznie. To nie tylko publikacja dla wielkich fanów Doroty, jak również dla osób zaczynających przygodę z pieczeniem czy na prezent. Pięknie wydana, z prostymi, klarownie przedstawionymi przepisami, którymi zachwycicie swoje rodziny i gości. Z pomocą autorki staniecie się mistrzami słodkich wypieków!\n“Moje wypieki” Dorota Świątkowska\nMaia Sobczak, blogerka kulinarna znana z bloga o wdzięcznej nazwie Qmam kasze właśnie wydała swoją pierwszą książkę kulinarną. Jak nie trudno się domyślić książka jest w 100% poświęcona kaszom. Pewnie każdy z Was pamięta z dzieciństwa kasze przygotowywane przez nasze Babcie, które owijały kołdrą i pozostawiały aby spokojnie doszły. Co to był za smak! Niestety kaszę w dużym stopniu zastąpiły na talerzach ziemniaki, a przecież kasza to zdecydowanie nasza tradycja, więc powinniśmy do niej wrócić i celebrować jej smak oraz wartości odżywcze. W książce znajdziecie ponad 70 przepisów - smacznych, zdrowych, z naturalnych składników. Nie zabrakło tutaj podstawowych przepisów, jak również wariacji na śniadania, obiady czy desery z udziałem tych ziaren. A wszystko opatrzone apetycznymi zdjęciami z duszą.\n“Qmam kasze czyli powrót do korzeni” Maia Sobczak\nWydawnictwo MUZA SA 2015\nTwarda oprawa, złote litery, a z okładki pięknie uśmiecha się do nas Anna Starmach, jurorka polskiej edycji MasterChefa. W swojej nowej książce prezentuje aż 86 przepisów na słodkości. Jest to idealna propozycja dla łasuchów. Są to przepisy zebrane z 3 wcześniejszych książek autorki z serii Pyszne. Od dzisiaj nie będą Ci straszne babeczki, tarty, ciasteczka czy trudniejsze wypieki takie jak torty. Wszystkie przepisy są przedstawione na apetycznych fotografiach (chociaż małym minusem jest brak jednorodnego stylu - zdjęcia do książki przygotowywały 2 osoby). Część zdjęć do publikacji przygotowała nasza redacyjna koleżanka Agnieszka Piątkowska.\n“Pyszne na słodko” Anna Starmach\nSIW Znak 2015\nCo zabrać ze sobą na drugie śniadanie? Odwieczny dylemat rodziców przygotowujących posiłki do swoich dzieci, a także dla siebie do pracy. Zwykłą kanapkę z wędliną i serem? Drożdżówkę kupioną po drodze w cukierni? Zdecydowanie nie! Z pomocą przychodzi autorka książki “Pyszne do pudełka” prezentująca ponad 80 przepisów na szybkie w przygotowaniu, łatwe w przechowywaniu dania idealne do zabrania ze sobą. Autorka w swojej książce pokazuje nie tylko przepisy, ale i małe kompendium wiedzy na temat przygotowywania posiłków na wynos. Znajdziecie tutaj interesujące dania z jajkami, zupy, sałatki, ryże i makarony, klopsy oraz wypieki zarówno słodkie jak i wytrawne. Dużą zaletą publikacji są praktyczne zdjęcia - z zapakowanymi daniami w pudełeczka śniadaniowe lub słoiki. Od dzisiaj już nie będziesz mieć problemów z drugim śniadaniem.\n“Pyszne do pudełka” Grażyna Bober-Bruijn\nPiotr Ogiński - bliżej znany jako autor kulinarnego vloga Kocham Gotować, a także uczestnik znanych programów kulinarnych Top Chef i Hell’s Kitchen. Właśnie wydał swoją pierwszą książkę kulinarną, w której zaprasza do spróbowania dań z charakterem. Faktycznie dania przedstawione przez Piotra są interesujące, zawsze dobrze doprawione i ciekawe. W publikacji znajdziecie ciekawe działy jak dobrze zjeść, gotowanie na świeżym powietrzu, spotkania z przyjaciółmi czy też we dwoje, jak również standardowe działy typu zupy, śniadania, słodkości. Są tutaj dania prostsze i trudniejsze, bardziej pracochłonne lub mniej, jednak każde z nich z pewnością uda się Wam przygotować samodzielnie w domu. Warto nadmienić, że zdjęcia do książki przygotowała nasza redakcyjna koleżanka Natalia Nowak-Bratek.\n“Kocham gotować” Piotr Ogiński\n“Apetyt na Polskę” to specjalna publikacja wydana przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości we współpracy z Magazynem Usta i szanowanymi Szefami Kuchni z myślą o EXPO Milano 2015 i słusznie, ponieważ uznano ją za Najlepszą Książkę Kucharską Roku 2015 w piątej edycji konkursu Poland 100 Best Restaurants. Autorzy przygotowali 48 przepisów inspirowanych tradycyjną kuchnią polską i włoską z użyciem naszych lokalnych, polskich produktów. Dania to istna symfonia smaków i aromatów opatrzona pięknymi zdjęciami. W środku znajdziecie dania z takimi produktami jak fasola wrzawska, bryndza podhalańska czy kiełbasa lisiecka. Publikacja jest dopieszczona w nawet najmniejszych szczegółach, jednym słowem jest po prostu piękna. Tym bardziej szkoda, że nie spotkamy jej w regularnej sprzedaży - jest dostępna jedynie online www.expo.gov.pl/ksiazka_kucharska.\n“Apetyt na Polskę” opracowanie zbiorowe\nWydawnictwo Full Meal 2015\nRodzynek w zestawieniu nowości jesiennych - książka nie dotycząca kulinariów, ale za to dotycząca Krakowa. “Jestem miasto Kraków” to urocza publikacja zarówno dla dzieci jak i dorosłych. Do tego stopnia mnie urzekła, iż musiała trafić do mojej bliblioteczki. Książka w bardzo przystępny sposób opowiada o historii Krakowa. Na każdej karcie znajdziesz inną epokę, ważne wydarzenia i różnych bohaterów. Z każdą kolejną stroną zmieniają się zabudowania, granice, ulice. Zaczynając od Wiślan, przez wczesne Średniowiecze, jesień Średniowiecza, Międzywojnie, okupację, PRL, aż do obecnych czasów. Dlaczego ta książka jest tak wyjątkowa? Ponieważ każda mapa to piękne ilustracje! Oprócz ogólnego planu miasta i budynków są tutaj również małe rysunki takie jak sprzedawcy obwarzanków, rowerzyści, ważne postacie takie jak Tadeusz Kantor, Marek Grechuta czy Królowa Bona.\n“Jestem miasto Kraków” Ilustracje - XULM\nGW Foksal 2015\nKuchnia arabska staje się bardzo popularna w naszym kraju, w końcu większość z nas zajada się pysznym hummusem, falafelem, tahini, serkiem labneh czy baba ghanoush. Samar Khanafer znana bliżej z trzeciej edycji programu MasterChef zaprasza nas w kulinarną podróż po Libanie. W swojej pierwszej książce opowiada o kuchni Bliskiego Wschodu, smaku i miłości. Podróż po rodzinnych stronach autorki to nie tylko pyszne dania, ale również piękne krajobrazy Libanu. Zdjęcia dań są niezwykle apetyczne i stylizacją oraz naczyniami nawiązują do kultury Bliskiego Wschodu. Patrząc na danie, można poczuć aromat ziół i przypraw.\n“Hummus za’atar i granaty” Samar Khanafer


Odpowiedzialność urzędnicza to fikcja. Nie sposób udowodnić wydanie błędnych decyzji - Aktualności - Praca - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nOdpowiedzialność urzędnicza to fikcja. Nie sposób udowodnić wydanie błędnych decyzji\n19 grudnia 2019, 19:27 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty\nOdpowiedzialność finansowa za błędne decyzje urzędników / DGP\nWśród funkcjonariuszy publicznych nie ma osób, którym można udowodnić wydanie błędnych decyzji. Do prokuratury wpływają pojedyncze zawiadomienia o rażącym naruszeniu prawa, ale aktów oskarżenia nie ma.\nW styczniu minie dziewięć lat od uchwalenia ustawy z 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1169). Jedynym jej skutkiem dla urzędników jest doprowadzenie do tego, że niektórzy z nich – przede wszystkim ci, którzy zajmują się wydawaniem decyzji administracyjnych – zdecydowali się wykupić specjalne ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej. W efekcie na wprowadzeniu tego prawa zyskały wyłącznie firmy ubezpieczeniowe.\nUstawa zobowiązała szefów instytucji państwowych, które wypłaciły odszkodowania firmom lub osobom fizycznym za błędną decyzję urzędnika, do zawiadamiania o tym prokuratury. Lawina takich zgłoszeń się jednak nie posypała.\n– W powszechnych jednostkach prokuratury w 2016 r. zarejestrowano dwie sprawy prowadzone na podstawie ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa, a w 2018 r. cztery sprawy – potwierdza Ewa Bialik, rzecznik prasowy Prokuratury Krajowej.\nWyjaśnia, że w 2016 r. zakończono trzy takie sprawy, a w 2018 r. – cztery. Prokuratura w tym okresie nie skierowała żadnego aktu oskarżenia na podstawie wyżej wymienionej ustawy.\nSprawdziliśmy też, czy w ostatnich latach doszło do prawomocnego wyroku skazującego urzędnika za rażące naruszenie prawa. Resort sprawiedliwości przyznał, że w bazie danych statystycznych pochodzących z Krajowego Rejestru Karnego nie odnotowano prawomocnych skazań na podstawie ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa. Czyżby urzędnicy byli nieomylni?\n– To, że nie ma takich spraw w sądach i prokuraturach świadczy o tym, że ustawa o odpowiedzialności urzędniczej jest nieprecyzyjna – uważa Robert Barabasz, szef „Solidarności” łódzkiego urzędu wojewódzkiego.\nZachęca on jednak urzędników, którzy podejmują decyzje majątkowe wpływające na sytuacje prawne i majątkowe innych osób, aby się ubezpieczali, bo zawsze może dojść do pomyłki.\n– Pamiętam, że gdy wprowadzono tę ustawę, wśród urzędników zapanowała psychoza, że za byle jakie przewinienie będą płacić z własnej kieszeni odszkodowanie wynoszące nawet 12 pensji. W praktyce okazało się, że są to martwe przepisy – mówi.\nEksperci zauważają, że choć podmiotowy zakres odpowiedzialności w omawianej ustawie jest określony bardzo szeroko, praktycznie nie ma przypadków pociągnięcia kogokolwiek do odpowiedzialności.\nWedług Bartosza Batora, adwokata i eksperta ds. administracji publicznej, przyczyną tego stanu rzeczy jest to, że do postawienia zarzutów urzędnikowi za rażące naruszenia prawa może dojść po spełnieniu łącznie kilku przesłanek (patrz infografika), a to nie zawsze da się stwierdzić.\nZbyt mała liczba przypadków, w których urzędnicy dopuścili się rażącego naruszenia prawa, może wynikać również z trybu wydawania decyzji.\n– Dochodzenie odpowiedzialności w administracji jest utrudnione, bo decyzje rzadko są podejmowane przez jednego urzędnika. Najczęściej pracuje nad nimi kilka osób, w tym radcowie prawni, a wtedy odpowiedzialność się rozmywa – tłumaczy prof. Bogumił Szmulik, radca prawny, ekspert ds. administracji publicznej.\nDodaje, że wykazanie rażącego niedbalstwa urzędnika nie jest łatwe. Według niego ustawa powinna mieć zastosowanie również do tzw. zwykłego niedbalstwa. Wtedy tego typu spraw byłoby znacznie więcej.\nPrzepisy do likwidacji\nPrawnicy postulują, aby zlikwidować ustawę o odpowiedzialności funkcjonariuszy. – Od początku była ona źle napisana. Procedura jest bardzo zawiła i nikomu nie chce się uruchamiać całej tej machiny. A rola poszkodowanych w całym tym procesie jest znikoma – uważa prof. Stefan Płażek, adiunkt w Katedrze Prawa Samorządu Terytorialnego Uniwersytetu Jagiellońskiego.\nPrzekonuje, że prokuratura nie powinna zajmować się takimi sprawami. – Jeśli pojawia się szkoda na rzecz urzędu, to z automatu sprawa powinna być kierowana do sądu pracy o odszkodowanie od osób, które dopuściły się rażącego naruszenia prawa – uważa profesor Płażek.\nEksperci zwracają uwagę, że na podstawie kodeksu pracy pracownik za dopuszczenie się błędu odpowiada maksymalnie do trzech pensji. Limitu nie ma, gdy dopuścił się tego w sposób umyślny.\n– Lepiej byłoby uchylić tę ustawę i stosować ogólne zasady kodeksu pracy i prawa cywilnego – uważa prof. Płażek.\nObecnie jednak nikt nie jest zainteresowany uchylaniem ani zmienianiem ustawy o odpowiedzialności urzędniczej. W przyszłym roku do konsultacji społecznych może trafić najwyżej nowelizacja ustawy o służbie cywilnej, ale zmiany będą dotyczyły przede wszystkim uproszczenia procesu naboru.\n>>> Czytaj też: Brak lekarzy w karetkach to już standard. Teraz zaczyna brakować ratowników\nadministracja prawo praca urzędnicy


Mecz pływacki Polska-Czechosłowacja - 1933r - Baseny i Aquaparki w Polsce Baseny i Aquaparki w Polsce\n19 marca, 2015 iplywamy Brak komentarzy\nCzechosłowacja zwycięża Polskę 58 : 44\nNiema nic trwałego na świecie. W pierwszych latach naszych spotkań z Czechosłowacją, kiedy pływacy czescy byli dla nas niedościgli, jedyną deską ratunku były nasze pływaczki. Jeszcze podczas ostatniego ciężko przegranego meczu w Pradze w r. 1931, ratowały naszą mizerną punktację zwycięstwa Nowakówny, Jarkuliszówny, Klauzówny i sztafety pań 4X100 m.\nTymczasem teraz wystarczyło, by Nowakówna i Jarkuliszówna wyszły za mąż i wycofały się z czynnego życia sportowego, by nasza reprezentacja pań poniosła ciężką klęskę 16:32. W tym stanie jednak na zmianę panowie, mimo przegranej w piłce wodnej, żabce i trampolinie, nadrobili w sumie 2 punkty. Mecz mimo to musiał być już przegrany. Mimo wielkich postępów, jakie poczyniły pływaczki czeskie w ostatnich dwu latach, gdybyśmy mieli dziś naszą kobiecą drużynę w takiej formie, w jakiej była ona w r. 1931 w Pradze, wygralibyśmy mecz bez trudu. Straciliśmy bowiem nie tylko Jarkuliszównę i Nowakównę, ale ponadto wszystkie crawlerki pogorszyły się w sposób niesłychany. Jedna Kratochwilówna stoi w sprincie na tem samem miejscu, i poprawiła się na 400 m., podczas gdy wszystkie pozostałe robią o kilka do kilkunastu sekund gorzej. Wystarczy wskazać, że na 4×100 m., pierwsze dwie miały w Pradze po 1:22, następne obie poniżej 1:30, Podczas gdy dzisiaj poza Kratochwilówną żadna z naszych crawlerek poniżej 1:30 nie zeszła, a taka np. Arndtówna, Wicemistrzyni Polski, pozwoliła sobie na czas 1:39 w sztafecie!\nHonor naszych pań ratowała tylko Kratochwilówna zajmując dwa drugie miejsca w crawlu, oraz Klauzówna i Kokalji-Kowalewska w skokach. Obie one wprawdzie są gorsze, niż w roku zeszłym, w szczególności na Klauzównie znać skutki ciężkiej kontuzji, jakiej uległa na początku sezonu, jednak na swoje przeciwniczki okazały się one dostatecznie silne.\nWszystko się zmienia, i zmienił się też nasz stosunek w konkurencjach panów. Czechom nie przybył żaden nowy wielki talent (poza Leikertem w skokach), stracili dawne gwiazdy — Antosa, Medrickiego, Getreuera (chwilowo), i podobnie jak nasze panie Czeszkom, tak samo Czesi naszym pływakom nie byli w stanie w crawlu nikogo przeciwstawić. Jeden Steiner walczył jak równy z równym z Bocheńskim, ale też doczekał się w Polsce drugiego niebezpiecznego konkurenta, Karliczka, który w setce ustępował mu minimalnie. Szafetę 4×200 m., stanowiącą najlepszy sprawdzian rozwoju sportu pływackiego w danem państwie, oddali nam Czesi zupełnie bez walki, tak że Bocheński i Karliczek oszczędzając się do piłki wodnej, mogli w tej sztafecie płynąć spacerskiem po 2:35.\nWszystko się zmienia, i oto styl klasyczny, dawniej jedyna konkurencja, w której mieliśmy prawo głosu, dziś Jest naszą piętą achillesową. Straciliśmy ogółem w żabce osiem punktów, w sztafecie zmiennej 3×100 m. panów byliśmy bardzo radzi, gdy nasz żabkarz, Kaputek, oddał Czechowi Czegce tylko te parę metrów, które wyrobił Karliczek.\nBohaterem zawodów był, jak zwykle, Karliczek. Bocheński zrobił swoje, to jest zwyciężył na 100 i 400 m., i wprawdzie w sztafecie zmiennej uległ bezpośrednio Steinerowi, od którego wcześniej wystartował, jednak zrobił dość, by sztafetę wygrać. Bocheński zatem zrobił to, czego od niego oczekiwaliśmy, i co uważaliśmy z góry za wyniki „murowane”, jednak nie pokazał nic nadzwyczajnego.\nKarliczek miał natomiast zadanie nierównie cięższe. Przede wszystkiem program, który był układany w tych czasach, gdy nikt nie przypuszczał, że ten sam pływak będzie nas reprezentować na 100 m. na wznak i na 400 m., kazał Karliczkowi odbyć dwie walki z groźnym Heilingiem bezpośrednio po 400 m., w których także musiał on pokonać obydwu Czechów. Ze wszystkiego tego wywiązał się on bez zarzutu. Zawsze był pierwszy, ale zawsze oglądał się za przeciwnikiem, by oszczędzać się do następnych konkurencyj. Drugiego dnia zawodów Karliczek pobił wicemistrza Czechosłowacji Schona — a więc po raz pierwszy kto inny, niż Bocheński pokonał czeskiego sprintera. Potem pływał jeszcze Karliczek w sztafecie, i wreszcie w meczu polo wykazał, że jest jednak najlepszym w Polsce graczem piłki wodnej.\nZ piłkarzy naszych jesteśmy zupełnie zadowoleni. Przegrali 1:4 — ale przecież dotąd przegrywaliśmy zawsze 10 lub 8:0. Ostatecznie po straceniu w meczach z Czechami 4 bramek, uzyskaliśmy wreszcie jedną zdobytą! Szczęśliwym jej strzelcem był Schwaen, debjutujący w reprezentacji Polski. Mecz niedzielny przekonał nas, że druży¬na polska pod względem pływania i techniki piłki nie ustępuje Czechom, a to jest przecież zdobyczą najtrudniejszą do uzyskania, i jeżeli w roku przyszłym popracuje się dłużej nad jej zgraniem, będzie dla naszych rywali przeciwnikiem równorzędnym.\nZ zawodników polskich zawiodły pokładane w nich nadzieje tylko niektóre pływaczki, porobiwszy czasy skandaliczne, ale ponieważ i tak przewidywaliśmy dla nich ostatnie miejsca, nie zaważyło to na punktacji ogólnej meczu.\nOrganizacja zawodów była bez zarzutu, a zawiodła jedynie publiczność i pogoda. Fatalne zimno było główną przyczyną słabych na ogół czasów. Padło wprawdzie kilka rekordów polskich i czeskich, lecz tylko z rąk młodych zawodników, będących w pełni postępów.\nSport Wodny, Nr 14, wrzesień 1933r.\nHistoria Piłki WodnejHistoria pływaniaHistoria Zawodów PływackichPiłka Wodnapływanie przedwojenne


Operacja Singe - Marcin Faliński, Marek Kozubal - ebook + audiobook - Legimi online\nOperacja Singe ebook i audiobook\nMarcin FalińskiMarek Kozubal\nWyjechał zza zakrętu na otwartą przestrzeń. Las miał za sobą. Postanowił na chwilę się zatrzymać. Wysiadł z samochodu, nie gasząc silnika. Nadal był jednak zdenerwowany, z czego zdał sobie sprawę, gdy zobaczył, jak mu się ręce trzęsą, kiedy otwierał papierośnicę. Stojąc w otwartych drzwiach, zapalił papierosa i mocno się zaciągnął. Zorientował się, że jest przed Habkowcami, a więc niedaleko Cisnej. Wziął z siedzenia pasażera lornetkę i przyłożył ją do oczu. Dostrzegł stojącą na wzgórzu trójdzielną cerkiew, a poniżej, wzdłuż Habkowskiego Potoku, wiejskie zabudowania. Przesunął nieco lornetkę w lewo i ujrzał murowany prostokątny budynek na skrzyżowaniu dróg prowadzących do Cisnej i w głąb wioski. Wyglądał na karczmę. Nie zauważył przy nim żadnego ruchu. Skierował lornetkę na polany nad wioską. Dostrzegł kilkanaście koni gnanych w dolinę od strony Jabłonek. Wokół nich krążyło trzech jeźdźców. Jeden z nich trzymał w ręku karabin Mauser w skróconej wersji, a reszta miała taką samą broń na plecach. Mężczyźni ubrani byli w brązowe rusińskie kurtki i szare koszule z samodziału. Jeden z nich miał na głowie zimową skórzaną czapkę z opuszczanym na kark kołnierzem.\n– Nie ukrywam, że cała ta sytuacja kosztowała mnie sporo nerwów.\n– Zaraz zadzwonię do naszej placówki w Lesku, żeby się rozejrzeli po okolicy.\n– Panie Władysławie, zanim siądziemy do stołu, proszę do samochodu, bo mam sporo bagażu.\nKiedy major już rozpakował swoje rzeczy w przydzielonym mu jasnym, dużym pokoju, zszedł na dół i usiadł za solidnym drewnianym stołem. Po chwili zaczęły dochodzić do niego głosy kilku osób i dźwięki walenia butami o drewnianą podłogę w pokojach na piętrze. „Zawsze te same dźwięki, te same zapachy smażonej kiełbasy z cebulą z kuchni. Typowe schronisko w Karpatach” – pomyślał i zaczął wpatrywać się w duży, owalny portret w złotej ramie. Przedstawiał dystyngowaną kobietę uczesaną gładko do tyłu, w czarnej sukience z głębokim dekoltem i dużym wisiorem na łańcuszku – panią Annę, żonę właściciela pensjonatu. Zwykle w wakacje kłębił się tu tłum letników, organizowano obozy i kolonie dla dziewcząt, słychać było gwar, chichot dziewczynek, tupot stóp ganiających się chłopców. Teraz wypoczywających próżno było szukać, bo Czakucki wynajął na kilka dni cały pensjonat.\nMajor wiedział, że zaraz spotka ludzi, których być może będzie widział ostatni raz. Niewykluczone, że wysyła ich na misję, która spowoduje rozłąkę z ich bliskimi na bardzo długo. Niektórzy z nich nigdy nie wrócą do domu. Nie miał wątpliwości, że wojna zbliża się z każdym dniem. Trzecia Rzesza podciągała wojska na wschód. Mnożyły się prowokacje, widoczny był ferment wśród Niemców zamieszkujących Polskę.\n– Kazałem im się stawić za piętnaście minut! – krzyknął ze schodów Fijałkowski. Usiadł koło Czakuckiego i otworzył wysoką butelkę z miejscowym bimbrem. – Poleję, panie majorze, bo wychodzi na to, że możemy się jakiś czas nie widzieć. A panu przyda się na uspokojenie po tej strzelaninie.\nSprawnie rozstawił kieliszki i wlał do nich alkohol.\n– Coś panu powiem. Był u mnie dzisiaj kolega z naszej komendy w Sanoku. Powiedział, że jak będzie się miało coś dziać, to przyjedzie do mnie kurier z rozkazami w zalakowanej kopercie. Podobno mamy ruszyć do Lwowa.\n– Co zrobić, panie Władysławie, służba.\n– Służba, służba. Pan wie. Zostawimy tu wszystkich i wszystko. Po tym, co się niedawno stało w Solince i odkąd Korpus Ochrony Pogranicza stacjonuje nad granicą w Roztokach, nie jest wesoło.\n– Tak. Propaganda ukraińska jest coraz mocniejsza. My tu, panie majorze, w Cisnej dobrze ze wszystkimi żyjemy. Ale pan wie, nastroje nienawiści podsycają OUN-owcy, nawet komuniści.\n– A tak. Właśnie tak. Ostatnio od znajomego Żyda, tego, u którego pan wódkę zawsze kupował, dowiedziałem się ciekawych rzeczy. To porządny człowiek, można mu zaufać… Moja opiekowała się jego żoną, gdy ta chorowała na płuca ostatniej zimy. Niedawno odwiedził go kuzyn, który mieszka po tamtej stronie, w Bardejowie. Powiedział, że na granicy gromadzą się oddziały niemieckie i słowackie. To chyba ważne?\n– Bardzo ważne, niech pan opowiada – zaciekawił się Czakucki.\n– Mówił, że u nich w mieście wojsko nawet po domach na kwaterach siedzi. Wspominał, że jak jeden słowacki oficer mocno popił, to gadał, że niedługo będą w Komańczy i Sanoku w defiladzie maszerować. – Policjant znowu wlał do kieliszków mętny alkohol.\n– Nie wysyłał pan jeszcze meldunku?\n– Nie, czekałem na pana. To na zdrowie. – Wychylili kieliszki wódki. – Panie majorze, co to, kurwa, będzie? A Sowieci się nie ruszą, nie wbiją nam noża w plecy za tysiąc dziewięćset dwudziesty rok? Aha, ten Żyd mówił też, że ciężkie czasy dla mojżeszowych nastają na Słowacji. Chciał nawet z rodziną do nas uciekać. Ale ja tak myślę, panie majorze, po co, skoro zaraz hitlerowskie ścierwo na nas ruszy.\nCzakucki patrzył tępym wzrokiem na ponownie napełniony przez Fijałkowskiego kieliszek i milczał. Nagle podniósł go energicznie, wypił i poprosił o dolanie następnej porcji samogonu.\n– Rozumiem, że schowek w Żubraczem jest już zabezpieczony i gotowy do wykorzystania? – zapytał, zmieniając temat.\n– Tak jest. Wszystko gotowe, zgodnie z ustaleniami. Dotarł do nas ten młody porucznik z Warszawy, no, ten wysoki, z jasną czupryną.\n– Jak co z nim? Tak jak pan major polecił, od razu wyekspediowałem. Poszedł z jednym przemytnikiem z Leska na Humenne, oczywiście z całym wyposażeniem. Zgodnie z rozkazami ma organizować tam punkt kontaktowy.\n– To dobrze, bo stacja przerzutowa już działa. W takiej wsi koło Egeru. A gdzie, panie Władysławie, walizki?\n– Walizki, zgodne ze specyfikacją, są u nas na posterunku. Na razie nie chciałem po wsi z nimi paradować. W nocy przerzucimy je tutaj. Bo wie pan, jak się coś zacznie, a że zacznie się, to pewne, wtedy rzucą się na posterunki policji, Straży Granicznej, czy KOP-u. Więc lepiej je tu… – Nie dokończył, bo do pomieszczenia zaczęli się schodzić uczestnicy spotkania.\nCzakucki nieco ściszonym głosem wyjaśnił zgromadzonym żołnierzom w cywilnych ubraniach, że prawdopodobnie niebawem wybuchnie wojna. Poinformował, że ich zadania będą polegały na utrzymaniu punktów kontaktowych i przerzutowych dla ludzi, którzy będą musieli się ewakuować na Węgry lub do Rumunii. Przypomniał, że zabiorą z sobą specjalny bagaż i że jeśli będą w poważnym niebezpieczeństwie, to mają go dobrze ukryć, oznaczyć oraz zanotować opis miejsca. Podkreślił, że nie można dopuścić, aby dostał się on w ręce wroga.\nPo jego słowach wszyscy zamarli. Widział, jak młodzi mężczyźni patrzyli pytającym wzrokiem jeden na drugiego, jakby nie wierzyli, że przygotowują się do wojny. Major wyciągnął ze swojej torby papierowe pakiety, zalakowane i obwiązane cienkim biało-czerwonym sznurkiem. Złamał pieczęcie, rozciął nożem sznurek. Otworzył je. Wyjął dokumenty legalizacyjne dla swoich ludzi, a następnie rozłożył płachtę kolorowanej mapy z naniesionymi punktami, przy których znajdowały się opisy miejsc i tras przemieszczania się. Następnie dobrał zgromadzonych w pięć dwuosobowych zespołów.\n– Panowie, proszę bliżej… i przypominam, że to, co tutaj usłyszycie, nie ma prawa nikt powtórzyć komukolwiek, nawet matce czy dziwce z burdelu. Przypominam, że po odprawie idziecie zapoznać się swoimi nowymi danymi osobowymi, informacjami o sytuacji bieżącej w terenie, politycznej w krajach, gdzie możecie dotrzeć, i co najważniejsze, z mapami Wojskowego Instytutu Kartograficznego. Bo ze sobą zabierzecie jedynie mapy i przewodniki turystyczne. Wieczorem wszystkich przepytam, dokładnie! – rzucił tonem służbisty.\nPo zakończonej odprawie Fijałkowski wraz z Czakuckim zostali w jadalni, zjedli pachnącą zalewajkę na maślance, świeże proziaki prosto z gorącej blachy na piecu, a gdy na stole pojawiły się też fuczki – placki z kapusty kiszonej, major się rozluźnił. Lubił kuchnię południowego pogranicza. Zawsze twierdził, że styk kultur ma doskonały wpływ na kuchnię, obyczaje, a także urodę kobiet.\n– No, panie majorze, jeszcze po jednym i idziemy na polowanie – powiedział komendant i konfidencjonalnie dodał: – Czeka na nas zaufany, który ma ciekawe obserwacje. To ten Janek Chojnacki, którego przenieśliście do wywiadu. Nie możemy się tutaj z nim spotykać, za dużo oczu i uszu we wsi.\nKilkanaście minut zajęło im przebranie się w stare, używane myśliwskie ubrania. Na ramię zarzucili błyszczące belgijskie strzelby Browning 125, które policjant zarekwirował niedawno słowackim kłusownikom. Czakucki przepasał się skórzanym pasem na naboje. Okrążyli pensjonat, pokonali w zakolu płytką o tej porze roku Solinkę i weszli do lasu. Po chwili przecięli tory kolejki drzewnej. Kilkadziesiąt metrów szli wzdłuż torowiska. Kierowali się na południe. Po ostrym podejściu major wyciągnął manierkę i pociągnął z niej łyk wody. Przy okazji zlustrował okolicę. Sprawdził, czy ktoś za nimi nie ruszył. Pół godziny później stali na niewielkiej polanie. Fijałkowski rozejrzał się, przyłożył do ust dłonie i wydał dźwięk przypominający pohukiwanie puchacza. Odpowiedział mu krótki gwizd. W cieniu na pniu zwalonego przez wichurę drzewa siedział mężczyzna. To był Chojnacki, były funkcjonariusz Straży Granicznej, który przez kilka lat zajmował się rozpracowywaniem beskidzkich szlaków przemytniczych, ale jakiś czas temu został zmobilizowany i zaczął realizować zadania związane z wywiadem. Posługiwał się pseudonimem Mucha. Do jego głównych obowiązków należało zbieranie informacji o dyslokacji jednostek wojskowych na przedpolu granicy i powstających tam instalacjach militarnych.\n– Oto i zaufany generała Czumy – przedstawił Muchę Fijałkowski.\n– Czołem. Słyszałem, że ma pan ciekawe obserwacje. Coś niepokojącego dzieje się u naszych słowackich braci? – Czakucki powiedział to z nieukrywanym sarkazmem, akcentując słowo „bracia”.\n– Wejdźmy bardziej w las, bo tu jesteśmy zbytnio na widoku. Ostatnio różni się kręcą po okolicznych lasach.\nWyjaśnił, że Węgrzy zajęli tereny koło Użhorodu, które Czesi w 1936 roku ufortyfikowali. Magazynowali tam gazy bojowe. Na tym odcinku, jego zdaniem, było w miarę bezpiecznie. Ale Niemcy podchodzili od południa. W słowackich miastach byli już żołnierze przebrani w cywilne łachy.\n– Z tymi przebierańcami to pewne? – spytał Czakucki.\n– Pewne, panie majorze! Co najważniejsze, transport kolejowy jest podporządkowany przerzutowi wojska, przez co cywile narzekają na opóźnienia. Niemcy dokonują rekonesansu na drogach i przeprawach mostowych. Mam informacje o budowanych schronach i magazynach polowych, które powstają pod nadzorem austriackich inżynierów. Termin zakończenia prac budowlanych określono na pierwszego września.\n– A jak ruchy wojska?\nMucha zamyślił się.\n– Ostre pogotowie jest już na przedpolu naszego Obwodu Jasło. Dojście do granicy z tego kierunku jest zamknięte. Zresztą tamtejsza Straż Graniczna jest odwoływana w głąb kraju i zastępuje ją wojsko. Na przykład ze wsi Hobgrat ewakuowano dzieci niemieckich kolonistów. – Mucha przerwał swoje sprawozdanie i spojrzał na rozmówców. – To mało?\n– To za dużo! Dzisiaj rano, w drodze do Cisnej, za Jabłonkami, ktoś ostrzelał mój samochód. Potem widziałem, jak trzyosobowa grupa pastuchów, uzbrojona w krótkie mauzery, pędziła kilkanaście koni. Uważacie, że po naszej stronie mogą już działać grupy dywersyjne?\n– Konie, mówi pan major. – Na twarzy Muchy pojawił się lekki uśmiech. – W trzydziestym szóstym zaobserwowaliśmy przemyt koni na dużą skalę. Okazało się, że rozpoczęła się wtedy rejestracja koni przez czechosłowacką intendenturę wojskową, a potem ich zakup na potrzeby armii. Hodowcy wpadli w panikę. Przeprowadzili konie na naszą stronę. Jeżeli weszliście na te konie na wysokości Jabłonek, to znaczy, że przekroczyli granicę w okolicach Solinki. Musieli mieć jakieś wtyki u naszych, bo tam została wzmocniona obsada.\n– Czyżby ruszyła już po tamtej stronie akcja poboru koni do wojska? Tylko że ci jechali do granicy. I mieli buty z opinaczami, jakich używają w Wehrmachcie! O pieprzonych czechosłowackich wersjach mauzera nie wspominając – rzucił poirytowany major.\n– Niewykluczone, że chcieli zmylić pościg. Ale sprawa bardzo ciekawa. Zgadza się, panie majorze, ta broń nie jest popularna wśród jakichś przemytników, pastuchów czy nawet zwykłych żołnierzy. Sprawdzę to. Ale zawsze to może być jakaś działalność bandycka, tak przy okazji, albo rozpoznawcza. Pan wie. Jest tu w okolicy parę bogatych rodzin. Dwór, tartak, sklepy. A wojna takie szumowiny zawsze uaktywnia. Ale żebyście byli świadomi, oni też wiedzą o naszej mobilizacji.\n– Czyli najbardziej bezpieczny kierunek przerzutu to Węgry i prosto do Rumuni? – włączył się do rozmowy Fijałkowski.\n– Zdecydowanie tak, panowie. Taka jest moja ocena sytuacji. I jeszcze jedno. Granicę naruszają słowackie samoloty zwiadowcze. Być może analiza ich tras lotów może wskazać kierunki planowanego uderzenia.\nInformator spojrzał w bok, zauważył bowiem jakiś ruch po drugiej stronie polany.\n– Panie majorze, mieliśmy też na posterunku kilku dezerterów z armii słowackiej, a nawet Czechów. Zgodnie z instrukcją odesłaliśmy ich do Krakowa – dodał oficjalnym tonem funkcjonariusz defensywy.\n– Mówisz pan, że pierwszego września kończą pracę przy umocnieniach? Czy wtedy wybuchnie wojna…?\n– To wie chyba tylko Hitler, prawda, panie majorze? – odpowiedział nieco filozoficznie Mucha.\nW tym momencie, cofając się ostrożnie, odszedł kilka metrów od dwójki pozostałych mężczyzn, wziął do ręki sztucer Mannlicher-Schönauer, który dotąd stał oparty o rozłożysty buk, skierował lufę w kierunku Czakuckiego, po czym przesunął broń w prawo i strzelił. Z oddalonej od nich o kilkanaście metrów gałęzi jodły spadł okazały kogut głuszca.\n– Przepraszam, że z zaskoczenia, ale przecież poszedł pan major na polowanie.\nCzakucki z Fijałkowskim pożegnali się i ruszyli w drogę powrotną.\n– Panie majorze. Po drodze odwiedzimy naszego… wodzireja.\n– Andrzeja Drozda. Tak go tutaj nazywamy. Jego dom znajduje się ze sto metrów od tartaku. Porządny chłop. Pięć lat temu odszedł z policji i zajął się stolarstwem.\n– On też był w Defensywie Policyjnej?\n– Prosiłem, żeby miał oko na granicę. Poza tym podejdziemy do tartaku, do Arona Sommera. Trochę z nim było problemów w ostatnich latach.\n– A co on zaczął tu mącić?\n– Ludzie się skarżyli. Strasznie ich wykorzystywał w robocie. Jakby miał mało pieniędzy. Bywało, że nie płacił robotnikom, tylko dawał kupony do realizacji w żydowskich sklepach. No i mieliśmy niezły ferment. Robotnicy i niemojżeszowi handlarze zaczęli się burzyć. Ledwie to uspokoiliśmy! A mało to jest tu problemów? Niewiele brakowało, a od razu byłoby, że to antyżydowskie niepokoje. A po prawdzie to się robotnikom, również mojżeszowego wyznania, nie dziwię. No bo niech pan powie, jak tak można ludzi i ich rodziny traktować?\n– Ma pan rację. Do naszej roboty potrzebny spokój i cisza. Tylko że to wygląda na ciszę przed burzą. Podejdźmy potem na pocztę. Trzeba sprawdzić, czy nie ma przerw w łączności. Cholera wie, czy czegoś nie pocięli.\nPo powrocie do pensjonatu Czakucki pogrążył się w rozmyślaniach. Widmo wojny, po informacjach od Fijałkowskiego i Muchy, nabierało realnych kształtów. Na chwilę zamknął się w swoim pokoju. Chciał odpocząć po wrażeniach z drogi, odprawie i górskiej wycieczce. Po godzinie napisał meldunek i poszedł z nim do Fijałkowskiego.\n– Panie Władysławie, niech pan wyśle zaufanego policjanta po cywilnemu samochodem albo motocyklem do Sanoka z pakietem. Niech bezpośrednio idzie do zastępcy dowódcy 2 Pułku Strzelców Podhalańskich. Pan wie, tego majora, który odpowiada od czerwca za organizację Samodzielnego Batalionu Szturmowego do akcji dywersyjnych za granicą.\n– Wiem, o kogo chodzi, było u nas paru chłopaków od niego. Za granicę chodzili.\n– Niech natychmiastową szyfrówką wyślą meldunek do szefa Oddziału II w Warszawie. Oni tam mają mocną radiostację. Niech powie, że to ode mnie.\nFijałkowski odwrócił się, zamknął drzwi i szybko zbiegł na dół.\nWieczorem z krótkiej drzemki wyrwał Czakuckiego hałas na schodach i głośne pukanie do drzwi.\n– Proszę! – krzyknął, zerwał się z łóżka, po czym drzwi do jego pokoju otworzył Fijałkowski i zaczął wnosić pięć sporych drewnianych walizek.\n– Panie majorze, przywiózł je z miesiąc temu pan Wacław. Ma dobre kontakty na Węgrzech, bo kiedyś tam pracował. Jechał z Częstochowy do Budapesztu, tak twierdził.\n– Tak, znam sprawę.\n– Naprawdę, świetna robota, panie majorze. Pan Wacław mówił mi, że zostały wykonane w naszym specjalnym zakładzie w jednostce wojskowej w Myszkowie. Mają wzmocnione, numerowane zamki, okucia, gumowe uszczelki, uchwyty do pasków, żeby móc je nieść jak plecak. To ja się na razie odmeldowuję.\nCzakucki zamknął na klucz drzwi pokoju. Zaczął przecinać sznurki i łamać plomby w workach, które przyniósł po przyjeździe z samochodu. Zawierały dokumenty najwyższej rangi, które mogły umożliwić normalne funkcjonowanie rządu polskiego na emigracji, a po wojnie stanowić dowód na ciągłość polskiej państwowości. Kierownictwo Dwójki obdarzyło Czakuckiego pełnym zaufaniem. Te dokumenty należało chronić za wszelką cenę.\nMajor rozpoczął od wypakowania wyprodukowanych przez Mennicę Polską urzędowych i sądowych pieczęci z charakterystycznymi, pomalowanymi na czerwono krawędziami i godłem Rzeczpospolitej. Włożył je do małych woreczków. Następnie układał w specjalnych tekturowych teczkach karty papieru z próbkami pisma prezydenta, premiera, szefa Sztabu Generalnego, kilku ministrów i szefów urzędów, a także prezydentów i prezesów sądów z największych polskich miast, między innymi Warszawy, Krakowa, Poznania, Wilna, Lwowa i Katowic. Do tego dołożył czyste karty papieru, który był wykorzystywany do sporządzania pism urzędowych. W pakowanych materiałach znalazły się też próbki papieru banknotowego i farb, a także wzory podpisów prezesa Banku Polskiego, naczelnego dyrektora oraz skarbnika. Czakucki dołączył też klisze, które mogły posłużyć do produkcji polskich banknotów. Ponadto dorzucił spięte papierową banderolą pięć plików banknotów o nominale tysiączłotowym, które dotychczas nie pojawiły się w obiegu. Zgodnie z założeniami do każdej z waliz włożył po dwie banderolowane paczki dolarów amerykańskich – pieniądze, które miały pozwolić kurierom na w miarę bezpieczną podróż.\nNie zapomniał o teczce z trzema rysunkami Albrechta Dürera, które na przechowanie otrzymał od Andrzeja Lubomirskiego w czasie swego krótkiego postoju w Przeworsku. Rysunki pochodziły z prywatnej kolekcji księcia. Zostały kupione przed laty w Wiedniu. Ordynat przeworski poprosił Czakuckiego, aby wywiózł je z kraju. Sugerował Szwajcarię, gdzie mieszkała jego rodzina. Poinformował również majora, że reszta rysunków pozostanie w muzeum we Lwowie. Przed spakowaniem ich w sztywną kopertę zauważył, że dwa rysunki przedstawiają chyba jakieś postacie, być może biblijne. Jednak jeden zrobił na nim wrażenie. Piękny szkic oka oraz brwi z autoportretu Albrechta Dürera. Na karcie znajdował się charakterystyczny znak artysty, duża litera A z wpisaną literą D oraz datą 1499.\nNa koniec położył na podłodze pakiet otrzymany od Augusta Krasickiego w Lesku. Posegregowane i ułożone materiały zajmowały całą podłogę pokoju. Następnie zaczął wszystko ostrożnie pakować w pięć brezentowych worków lekko nasączonych naftą, co miało eliminować bakterie i pleśń. Każdy z nich zawiązał biało-czerwonym sznurkiem i opieczętował. Trochę się przy okazji poparzył gorącym lakiem, podgrzewanym na elektrycznej maszynce w niewielkim garnuszku. Poukładał je ostrożnie w walizach, przymocował wewnętrznymi paskami, aby uniknęły przesuwania, i zamknął walizy, a ponumerowane kluczyki do nich schował do kieszeni, choć nie wiedział dlaczego. Może liczył, że kiedyś, po wojnie, po prostu je otworzy.\nCzakucki zdawał sobie sprawę, jak ważny dla państwa polskiego, dla jego powojennego bytu, może być każdy pakunek. Zgodnie z planem miał je powierzyć sprawdzonym i mającym odpowiednie predyspozycje i umiejętności żołnierzom. Przygotowania do tej delikatnej tajnej misji ruszyły wiosną 1939 roku. Wiedział, że zapewne nie jest jedynym, który prowadzi takie działania. W tym samym czasie generał Marian Kukiel w pobliskiej Sieniawie ukrywał najcenniejsze zbiory z kolekcji Izabeli Czartoryskiej. Major zastanawiał się, kto zajmie się ewakuacją złota z Banku Polskiego albo wawelskiego skarbca i królewskich arrasów.\nAltun Kupri, Rawanduz (Irak) – lato 1943\nMajor Romuald Czakucki przetarł podwiniętym rękawem bluzy mundurowej czoło wilgotne od potu. Siedział na drewnianym krześle przy wypełnionym dokumentami stoliku, na którym stał bukiecik polnych kwiatów. Nad jego głową wisiała lampa naftowa, a przy drewnianej nodze stał gliniany, pokryty niebieskim, popękanym szkliwem dzbanek z wodą.\nMajor utkwił wzrok w ciemnym punkcie rogu namiotu, w którym zasłonięte były wszystkie otwory. „To cholerne lato na pustyni. Gorąc nie do wytrzymania, nie do życia. Jak przetrwać to piekło!?” – pomyślał i lekko się uśmiechnął. Przypomniał sobie, co kilka lat temu powiedział mu po wizycie na Bliskim Wschodzie jego kolega, również oficer Dwójki, Jerzy Niezbrzycki: „Chłopie, tylko w zaciemnionym pomieszczeniu jakoś wytrzymasz. Wyjście na ostre słońce cię zabije!”. Niezbrzycki prowadził wtedy tajne rozmowy na temat szkolenia wojskowego żydowskich bojowników w Polsce. A potem negocjował niejawną operację ich przerzutu na teren Brytyjskiego Terytorium Mandatowego w Palestynie.\nMajor pociągnął duży łyk zimnej kawy. Jakby od niechcenia spojrzał na stojącego przed nim na baczność młodego żołnierza.\n– Poruczniku Godlewski… – zaczął nieco oficjalnym tonem.\n– Melduję się, panie majorze.\n– Nie było ostatnio czasu porozmawiać dłużej. Potrzebuję tu paru bystrych i zaufanych chłopaków. Naczelne dowództwo po ujawnieniu w naszych szeregach sowieckiej siatki wywiadowczej doszło do wniosku, że musimy wzmocnić działania wywiadowcze i kontrwywiadowcze. Może niekoniecznie spodoba się to w pełni naszym angielskim sojusznikom, ale trudno. To dlatego zdecydowałem o przeniesieniu cię z Batalionu Przeciwdywersyjnego z Kirkuku. Podobnie jak Winieckiego, niech się oderwie od tych bagdadzkich luksusów…\nCzakucki, który tego dnia miał na sobie galowy, jasny mundur Polskich Sił Zbrojnych, wziął do ręki papierośnicę, wyjął cygaretkę i powoli zapalił ją srebrną zapalniczką. Po namiocie rozszedł się siwy dym palonego tytoniu.\n– Sojusznicy też zresztą na to naciskali. Zwłaszcza po zdjęciu przez nich niemieckiego szpiegowskiego towarzystwa z hotelu Maude w Bagdadzie. Zdajesz sobie sprawę, że to bardzo ważne…\n– To świetnie. Szczególnie po zamieszaniu z Kleinerem i Konarską… – Zawiesił głos.\nCzakucki miał świeżo w pamięci zabójstwo dokonane przez jego dawnego podwładnego z Dwójki – Mieczysława Kleinera. Poznał go jeszcze przed wojną w czasie szkolenia żydowskich bojowników w rejonie Andrychowa. Miał o nim doskonałą opinię. Kleiner wykonywał zadania specjalne. Jeszcze przed wojną, jako przemytnik na granicy wschodniej, przechodził nielegalnie granicę z ZSRR. Natomiast po wybuchu wojny realizował operacje wywiadowcze pod przykryciem. Podszywał się pod funkcjonariusza Trzeciej Rzeszy lub oficera Wehrmachtu. Po dekonspiracji przedarł się z okupowanej Polski przez Związek Radziecki na Bliski Wschód. Był dobrym żołnierzem, ale w niejasnych dla Czakuckiego okolicznościach zastrzelił w Bagdadzie Marię Konarską, która okazała się podwójną agentkę, pracującą zarówno dla Sowietów, jak i Niemców. Myśli o Kleinerze rozproszył hałas przejeżdżającej obok wojskowej półciężarówki marki Leyland. Nad wewnętrzną drogą w polskim obozie w Altun Kupri uniosła się chmura kurzu, który spowił też okolice sztabowego namiotu. Major ponownie popatrzył na młodego oficera, który stał przed nim na baczność.\n– Ale do rzeczy, Filip. Ustaliliście już z Winieckim, co z tym Zygutem? Siadaj. – Czakucki spojrzał na szary karton teczki z nakreślonym ołówkiem napisem Rozpracowanie operacyjne Singe. Stuknął w nią palcem.\n– Dziękuję, panie majorze. Melduję, że w marcu, w czasie obozów narciarskich w górach Kurdystanu, tam gdzie nasi prowadzili prace pomiarowe i przygotowywali umocnienia w okolicach Rajatu…\n– Wiem, wiem, gdzie to jest – przerwał major.\n– I w tej dziurze przed granicą perską, to znaczy przed przełęczą, porucznik Dariusz Zygut razem z innymi uczył kurdyjskie dzieci jazdy na nartach. Niech pan major sobie wyobrazi, że te dzieciaki pierwszy raz w życiu widziały taki sprzęt. Wtedy też skrzyknęli paru chłopaków pochodzących z Podhala i próbowali pokazać Kurdom, jak produkować sprzęt narciarski w domowych warunkach, a konkretnie narty i kijki.\n– Filip, co ty mi tu pieprzysz! Czy coś ustaliłeś na temat jego pobytu na Węgrzech, w Rumunii i Libanie oraz tego, jak się tutaj znalazł i czy się z kimś zwąchał?\n– A co? Panu majorowi znudziły się już narty? Nie tęskni pan do jazdy, do słonka na stoku…?\n– Poruczniku Godlewski! Nie pieprzcie mi tu. Ogłuchliście? Do rzeczy!\n– Bo to właśnie, to wszystko, panie majorze, się łączy.\n– Skoro tak twierdzisz, słucham…– Powoli wypuścił dym z cygaretki.\n– Ostatnio, jak byłem nad rzeką w Rawanduz, dobili do nas na przepustce chłopaki z żandarmerii. Pan wie, ci, co jeżdżą na motocyklach w obstawie generała Andersa. Opowiedzieli historię porucznika Olszewskiego, instruktora jazdy w plutonie motocyklowym.\n– Jak mówisz? Olszewski?\n– Tak jest. Nie tak dawno, w czasie testów amerykańskiego motocykla firmy Indiana, ten Olszewski wybrał się na daleką przejażdżkę właśnie z Zygutem. Ruszyli spod hotelu Farah w Sulajmaniji.\n– Farah, Farah, cholera – przerwał major. – Był jakiś meldunek o tym hotelu i sowieckiej siatce. Wiem! To Kleiner miał cynk, że stamtąd razwiedczyki ruszyli w okolice Chanakinu do ich ukrytej radiostacji. Chyba tak. – Major sam sobie odpowiedział. – Ale mów dalej. Mów…\n– Pojechali w kierunku granicy perskiej. Byli przed przełęczą i wtedy motocykl stanął. Silnik im się zagrzał. Musieli poczekać na jego schłodzenie. I wtedy otoczyli ich uzbrojeni ludzie. Wie pan, w tych ich śmiesznych szarawarach i w turbanach z biało-czarnych chust. Olszewski to podobno niezły kozak i nieraz miał z nimi do czynienia. Uniósł rękę do czoła i powiedział: salam alajkum. Ich herszt zapytał, czy są Anglikami. A ci mu odpowiedzieli: we are Polish. Wtedy Kurd uśmiechnął się, coś powiedział do swojej bandy i podał naszym papierosy. Na koniec wymienili się podarunkami. Kurd dostał od nich zegarek, a oni sztylety w futerałach…\n– Filip, kurwa, i co z tego wynika dla naszej sprawy!? Wejść! – krzyknął.\nPoły namiotu rozchyliły się gwałtownie. Wiszący przy wejściu bukłak na wodę niemal spadł na ziemię. Do środka wszedł jak zwykle rozpromieniony porucznik Piotr Winiecki, nazywany przez kolegów Armandem.\n– Melduję się, panie majorze. Wszytko wiem! – dodał z nieukrywaną radością w głosie.\n– Ty, Armando, co ty tam wiesz? Ten mi tu opowiada o miłośnikach nart i rajdów motorowych, a ty z miejsca, że wszystko wiesz. Popraw to, bo mi resztka zimnego piwa wypłynie. – Wskazał na bukłak.\n– Panie majorze, to ja tylko skończę – odezwał się Godlewski. – Chodzi o to, że oni wcale nie mieli jechać na żadne testy. Zygut namówił Olszewskiego, żeby go pilnie podwiózł do jakiejś doliny w górach. Dokładnie dwa kilometry nad Rajatem. Zygut chyba nawet mu zapłacił. Tak mi mówili. A że butelkę whisky jestem do tyłu w związku z uzyskaniem tej informacji, panie majorze, to moja strata…\n– Dlaczego tam pojechał? Nie wiesz? Szkoda, cholera…\n– Nie wiem, ale powiedzieli mi, że Zygut miał ze sobą jakiś większy bagaż. A potem, jak wrócił, to już go nie miał. Z Olszewskim nie udało mi się porozmawiać, bo on już jest w Palestynie. Więc pewnie tam go niedługo znajdziemy.\n– Dobra… A jednak Filip nauczyłeś się czegoś na tym kursie wywiadowczym u Angoli w Bagdadzie. A ty, Armando, czego się dowiedziałeś? – zwrócił się major do stojącego na baczność Winieckiego. – Spocznij. I siadaj.\n– Wszystko się zgadza, a w każdym razie układa w całość, panie majorze – zaczął. – Ustaliłem dyskretnie przez naszych oficerów w obozie w Qizil Ribat, no i u nas w Altun Kupri, że Zygut koleguje się z niejakim podporucznikiem Ludwikiem Januszkiewiczem. To zaprawiony taternik. Znają się jakoś od tysiąc dziewięćset trzydziestego ósmego. Na początku wojny Januszkiewicz prowadził jakieś schronisko w Tatrach i zajmował się przerzutem naszych żołnierzy uchodzących na południe.\n– Czekaj, czekaj. No tak! Januszkiewicz! Teraz skojarzyłem, jak mi o tych Tatrach powiedziałeś…\n– Januszkiewicz potem sam musiał uciekać w tysiąc dziewięćset czterdziestym roku na Węgry, bo mu gestapo deptało po piętach. Przez Rumunię dostał się do Syrii. W ubiegłym roku byli z Zygutem na jakimś wspólnym wypadzie w Libanie. Nie wiadomo po co, ale miał zgodę ze sztabu.\n– Robi się coraz ciekawiej, panowie – wtrącił Czakucki.\n– Ale to jeszcze nie wszystko, panie majorze. Kilka dni temu Januszkiewicz uruchomił kurs wspinaczkowy. Ściągnął na niego ponad pięćdziesięciu chłopaków. Ten kurs odbywa się właśnie w okolicach Rajatu. Tak jak Filip mówił, blisko przełęczy na granicy z Persją.\n– Tak, tak. Pamiętam. Tam gdzie Kleiner często jeździł robić pomiary.\n– Jak ustaliłem u kierowców, co ich tam zawieźli, w transporcie jechał Zygut, ale na liście kursantów go nie było. Nie pamiętali, czy z nimi wrócił, bo jakieś osunięcie skał było i sakramenckie zamieszanie.\n– Czyli podsumowując, panowie, Zygut dotarł do Januszkiewicza i od tego czasu słuch o nim zaginął.\n– Tak jest, panie majorze – odpowiedzieli razem.\n– Januszkiewicz jest dzisiaj z kursantami w rejonie gardzieli Rawanduz. Chłopaki z kolumny transportowej przewieźli ich tam wczoraj – dodał Godlewski.\nCzakucki się zamyślił. Wciągał w nos słodkawy zapach rozwiniętych już kwiatów, których bukiet w dużej puszcze po konserwie postawiła mu rano na stole Karolina z biura ewidencyjnego. Twierdziła, że to dla jego lepszego samopoczucia. „To ostatnie w tym roku” – zaznaczyła. Ich zapach mieszał się z dymem z cygaretki i lekką stęchlizną indyjskiego płótna wysłużonego namiotu. Major był dzisiaj w sentymentalnym nastroju. Czerwone zawilce z daleka przypominały polskie tulipany z okolic jego rodzinnej Lidy. Przypomniał sobie, jak jeździł z synkiem i jego matką na majówki nad Niemen.\n– W porządku, panowie… – Ocknął się i mocno zaciągnął cygaretką, którą zaraz ścisnął dwoma palcami i wrzucił do metalowej popielniczki. – Pytajcie chłopaków o Januszkiewicza. Chcę o nim wszystko wiedzieć. Do roboty. Oczekuję meldunków na bieżąco.\n– Sam ustalę, kto podpisał zgodę na ich wyjazd do Libanu i co mieli tam robić. Czas się panowie powoli zwijać z Iraku.\nGdy młodzi oficerowie wyszli z namiotu, Czakucki po raz kolejny otarł rękawem nieco spocone czoło. W dwa palce wziął niewielki kawałek soli i delikatnie wsunął go do ust – jakby obawiał się, że się pokruszy. Ssał go chwilę jak cukierek. Skrzywił się i przepłukał usta piwem imbirowym z glinianego naczynia. Major od kilku godzin czuł ból głowy. „To przez te pustynne upały. Jakoś w zeszłym roku tak mi nie doskwierały” – doszedł do wniosku.\nJego myśli coraz częściej zajmowała sprawa, która powoli układała się w pewną całość. Chodziło o Zyguta, oficera, którego przerzucił na Węgry latem 1939 roku. Pojawiał się w miejscach, które następnie nawiedzały różne katastrofy. Do tego Zygut znikał przełożonym. Już kilka miesięcy temu major rozkazał swoim ludziom wziąć go pod dyskretną obserwację i przeprowadzić rozmowy operacyjne z ludźmi, którzy mieli z nim styczność. Wszystko to jednak były przypuszczenia oparte tylko na poszlakach, że mógł dla kogoś pracować. „Tylko dla kogo? – zastanawiał się major. – Dla Sowietów? Niemców? A może w tym wszystkim grają teraz jeszcze jakąś rolę Brytyjczycy?”\nPonownie spojrzał na teczkę z napisem Singe, w której lądowały wszystkie meldunki dotyczące Zyguta.\nOd miesięcy męczyła go niezwykle poważna sprawa, która dotychczas nie została solidnie rozpracowana przez wywiad. Chodziło o materiały ewakuowane we wrześniu 1939 roku na kierunku Cisna – Miszkole – Eger, za które odpowiadał – a które zniknęły. Znajdowały się wśród nich pakiety zabezpieczone w specjalnych walizkach. Zaginięcie ich można było oczywiście wytłumaczyć ogólnym chaosem po wybuchu wojny, ale Czakucki nie miał takiej pewności. Czuł przez skórę, a miał dobrą intuicję, że ktoś za tym stał. Sprawę tę traktował ambicjonalnie, bo stracił z oczu też niezwykle cenne i unikatowe rysunki Dürera, które otrzymał w zaufaniu od Lubomirskiego. Zniknęła również walizka z pakietem przekazanym przez Augusta Krasickiego w Lesku, z jego dokumentami rodzinnymi. Dla niego była to zatem również sprawa honorowa.\n– Zaraz, zaraz. No tak! Olszewski! Żandarmeria! Zygut! Gdzie to jest? – powiedział i nerwowo zaczął przeglądać jeden z segregatorów. Dopiero po półgodzinie dokopał się do tajnej notatki z dowództwa żandarmerii, jeszcze sprzed roku. Oparta była na informacjach porucznika Olszewskiego, który w 1940 roku był świadkiem nietypowej sytuacji w pobliżu dworca kolejowego Gara de Nord w Bukareszcie. Raportował, że jakiś mężczyzna dotkliwie pobił Polaka, który niósł solidną drewnianą walizę. Zabrał mu bagaż i próbował uciec. Wtedy Olszewski obezwładnił napastnika. W tym samym miejscu pojawił się porucznik Zygut. Powstało jakieś zamieszanie i sprawca napadu uciekł. Zygut zadeklarował, że pomoże napadniętemu i odprowadzi go do punktu medycznego na dworcu. Wziął też jego walizkę – czytał notatkę sporządzoną ręcznym pismem. – Psiakrew, że ja wcześniej tego nie skojarzyłem – pomyślał i włożył tę notatkę do teczki.\n– Dyżurny! – krzyknął, a do namiotu wbiegł żołnierz z przewieszonym przez ramię stenem.\n– Za piętnaście minut leyland i obstawa! Niech wpiszą w celu wyjazdu Rawanduz!\nPo kilku godzinach jazdy wyboistymi górskimi drogami północnego Iraku, podczas której mijali kurdyjskie wioski, samochód Czakuckiego zjechał powoli krętą drogą w kierunku głębokiej doliny. Przejechał most ze stalowych kratownic i zatrzymał się nad słynną gardzielą Rawanduz. Szum rzeki był wyraźny. Jej wody niosły przyjemny chłód. W towarzystwie obstawy major poszedł do dużej grupy żołnierzy. Na pierwszej czujce zameldował się kapral, który poinformował go o tym, gdzie przebywa podporucznik Januszkiewicz. Po pięciu minutach oficer na baczność meldował się Czakuckiemu.\n– Spocznij. Proszę usiąść, podporuczniku. Mam do pana parę pytań.\n– Rozumiem. Jak mogę panu majorowi pomóc?\n– Jak pan dotarł na Bliski Wschód i gdzie pan poznał porucznika Zyguta? – zapytał Czakucki nieco zdziwionego Januszkiewicza.\n– Razem z Jurkiem Włoczkowskim, taternikiem jak ja, w tysiąc dziewięćset czterdziestym przedzieraliśmy się przez Węgry. Tam zatrzymaliśmy się na kilka tygodni we wsi Bogacz koło Egeru. Takie madziarskie zadupie, ale wina z okolicznych piwniczek były wyśmienite. – Januszkiewicz powoli zbierał myśli. Pot pojawił się na jego czole.\n– W niewielkim pensjonacie koło kościoła, na wzgórzu? Tak?\n– To nieważne, po prostu wiem. Niech pan mówi dalej, podporuczniku.\n– Warunki były ciężkie. Mieszkaliśmy po kilku w jednym pokoju. A że nie było łóżek, to spaliśmy na słomie przykrytej kocami. Stacją kierował były policjant, chyba z Podkarpacia…\n– Rozumiem, ale co z Zygutem? – niecierpliwił się major.\n– Po jakichś dwóch tygodniach dobił do stacji Darek, to znaczy porucznik Zygut. Był w dobrej kondycji. Tydzień później ruszyliśmy razem do Rumunii i Turcji. Latem tysiąc dziewięćset czterdziestego roku dotarliśmy do syryjskiego Hims i wstąpiliśmy do Brygady Strzelców Karpackich. Przeszliśmy jej cały szlak bojowy. Potem przerzucili nas przez Kanał Sueski do Basry i do Qizil Ribat. Darek cały czas był ze mną.\nJanuszkiewicz wytarł dłonią kropelki potu z czoła.\n– To wszystko? – zapytał niepewnie Czakucki.\n– Nie, ale przyniosę teraz, panie majorze, piwo. Już się pewnie schłodziło w rzece. – Januszkiewicz wstał i po chwili wrócił z czterema butelkami. – Nie ma to jak między górskimi zboczami porośniętymi sosnami. I ten chłód, krystalicznie czysta rzeka… Coś jest, majorze, tu takiego, jak w naszych Tatrach czy Czarnohorze – dodał, otwierając butelkę.\n– Całą drogę byliście razem?\nPodporucznik zastanowił się, przygryzł lekko zębami górną wargę i pomasował dłoń.\n– Tak. Prawie całą. Tylko raz zgubiliśmy się w Rumunii – kontynuował. – Pamiętam, to było w Bukareszcie, chyba jakoś w okolicach dworca… Gara de Nord. Darek i kilku naszych inżynierów i techników, którzy jechali do zakładów lotniczych koło Ankary, nie zdążyli wsiąść do pociągu. Ale po kilku dniach się odnaleźliśmy. Jeszcze przed zaokrętowaniem w Konstancy na statek do Stambułu.\n– A teraz tak między nami, podporuczniku. Niech mi pan powie, czy od czasu ucieczki z Polski kontaktował się ktoś z panem z naszych dawnych kolegów… z Dwójki – rzucił niespodziewanie major, czym wprowadził Januszkiewicza w wyraźne zakłopotanie.\n– Panie majorze, pan doskonale wie, że nie patrzą na nas tutaj przyjaznym okiem. Ja pracowałem na kierunku niemieckim i daleko mi było do tego, co się działo w naszym wywiadzie na Wschodzie. Nie chcę mówić o tych sprawach. Nie chcę, aby ktoś teraz wracał do mojej pracy dla Dwójki. Pan wie, jak jest? Ja mam teraz swoje zadania w Sztabie 3 Dywizji. Prowadzimy w kilka osób prace planistyczne związane z przygotowaniami do pokonywania przez jednostki szturmowe trudnych przełęczy górskich. A teraz w zasadzie pakujemy się już i pewnie zaraz ruszymy do Palestyny.\n– Dobra, rozumiem. Panie podporuczniku, kiedy pan widział ostatnio Zyguta?\nJanuszkiewicz spojrzał w bok. Zbierał myśli.\n– Nie pamiętam dokładnie. Chyba ostatnio w Kirkuku na motorze. Wcześniej spotykałem go czasami w obozie w Dżaluali i Qizil Ribat. On zawsze dużo się przemieszczał, zawsze było go pełno. W końcu był oficerem w Dowództwie Służby Geograficznej. – Januszkiewicz nie patrzył na Czakuckiego, jego wzrok błądził gdzieś w oddali.\n– A jak pan dostał zgodę na wyjazd do Libanu w ubiegłym roku?\n– Od generała Kopańskiego! Poprosiłem o zgodę na wyjazd w naszym konwoju. Chciałem wejść razem z dwoma chłopakami z baonu na najwyższy szczyt Antylibanu Dżabal asz-Szajch. Przekonałem generała, że to dla wprawy, że nam się to przyda w szkoleniach tutaj, w Iraku. A Zygut miał przygotować drożnię, pan wie, taki raport dotyczący systemu dróg Kirkuk–Damaszek. Dlatego się zabrał z naszą grupą. Zresztą, o ile pamiętam, Darek jeździł tam już kilka razy i dobrze znał drogę. A że za kołnierz nie wylewał i po francusku mówił, to było z nim wesoło. – Januszkiewicz urwał i zawahał się. – To zwykła rozmowa? Tak? To nie jest przesłuchanie, majorze? Z taką obstawą pan przyjechał!\n– Na razie to tylko rozmowa. Skąd te przypuszczenia o przesłuchaniu?\n– Skoro to nie przesłuchanie, to nie muszę panu odpowiadać.\n– Nie, nie musi pan odpowiadać.\nJanuszkiewicz popatrzył na Czakuckiego, pokiwał głową. Milczał. Poprawił swój szeroki parciany pas i wstał.\n– Panie majorze, zapraszam. Dołączmy do reszty chłopaków, bo mocniejszy alkohol czeka i się wietrzy. Przecież nie będziecie wracać po nocy! Ja jutro muszę się zameldować w swojej jednostce. To chyba mój ostatni piknik w gardzieli Rawanduz. Za kilka dni zbieramy się i przez Sulajmaniję do Qizil Ribat. A potem pewnie już dalej. Jak Niemcy dostali w dupę w Afryce, a Amerykanie i Anglicy wylądowali na Sycylii, to tylko patrzeć, jak my wejdziemy do akcji.\n– Sierżancie, gdzie jest ten lwowiak Kurtycz?! – krzyknął Januszkiewicz do żołnierzy siedzących przy ognisku. – Zanim go nam na dobre zabiorą do teatrzyku Konarskiego, niech nam pogra na gitarze. Aha, i przynieś z mojego jeepa porządną whisky dla pana majora, a nie żadną fałszywą ćmagę pędzoną w nocy po namiotach.\nSłońce chowało się za górskimi szczytami. Chłód nad rzeką działał rozleniwiająco. Czakucki podszedł do swojego leylanda i wyciągnął z niego skórzaną teczkę. Wyjął kilka kartek papieru. Zaczął pisać. „Najlepsza notatka jest sporządzona zaraz po rozmowie. Nic nie ucieknie. A jak jeszcze popijemy, to może się zatrzeć jakiś szczegół” – pomyślał. Wyjął niewielki nożyk i naostrzył nim ołówek. „Zygut jest zbyt tajemniczy. Za dużo jeszcze tych znaków zapytania, aby go jednoznacznie ocenić, ale ta rozmowa przybliża do prawdy”.\nCzęść żołnierzy pływała, a inni tylko skakali do wody z nadbrzeżnych skał. Pozostali pełnili wartę. Nad ogniskiem wisiał spory kociołek z herbatą. Żołnierze leniwie popijali anyżkowy arak, whisky, angielskie ciemne piwo i grali w karty albo czytali „Orła Białego”. Zapadła ciemność. Blask ogniska zaczął rzucać na pobliskie skały cienie nienaturalnie wielkich, kanciastych postaci. Dźwięki gitary Kurtycza i śpiew żołnierzy niosły się po czarnych, spadzistych ścianach gardzieli Rawanduz. Ten spektakl uzupełniały strzelające iskry z palonego iglastego drewna.\nNagle ostry świst pocisków wyrwał wszystkich z błogostanu. Odgłosy strzelaniny dochodziły zza mostu. Żołnierze odruchowo przylgnęli do ziemi.\n– Co się tam, do cholery, dzieje?! – krzyknął Czakucki do Januszkiewicza.\n– Sierżancie! To w okolicach drugiej placówki, powyżej mostu. Idźcie tam z patrolem! Natychmiast! – Nasłuchiwali jeszcze chwilę, ale strzały szybko ustały. Żołnierze wstali. Po chwili przybiegł zdyszany sierżant i zameldował:\n– Panie majorze. Nasza czujka zatrzymała jakiś oddział konny. Tamci zaczęli strzelać. Jeden z chłopaków dostał w podeszwę, drugi kamieniem po rykoszecie. Innych strat brak.\nW milczeniu słuchali zasapanego sierżanta.\n– Dobra, wracamy do ogniska. Kurtycz, graj dalej. Jak to było, kapralu, z tym piątym przykazaniem? Nie odbijaj pestek z innych brygad! – zwrócił się Januszkiewicz do grającego na gitarze żołnierza, a pozostali roześmiali się chóralnie. – A ten, co te wiersze pisze, niech się przygotuje, to w końcu publicznie posłuchamy jego twórczości.\nNastępnego dnia o świcie, w czasie zwijania obozowiska, do Czakuckiego podszedł Januszkiewicz.\n– Panie majorze, wszystko jasne. Po wschodzie słońca przyjechało do nas na koniach dwóch kurdyjskich przemytników. Przepraszali za wczorajszy incydent. Nie wiedzieli, że my Polacy. Na przeprosiny przywieźli kozicę i trzy butelki porządnej whisky. Przyda się na drogę do Ziemi Świętej. Odchodząc, mówili, że będzie teraz panować wieczna zgoda między nami a Kurdami. Ale pan wie, jak to z nimi jest… i tak nigdy nie wiadomo, co będzie następnym razem.\nAltun Kupri, Sulajmanija (Irak) – lato 1943\nCzakucki po powrocie do Altun Kupri znowu czuł się nie najlepiej, koszula kleiła się do rozgrzanego ciała. Oczy szczypały od soli, gdy z czoła kapał na nie pot.\nW pewnym momencie bez pukania do jego namiotu, jak zwykle z rozmachem, wszedł Winiecki.\nWyglądał, jakby przed chwilą wynurzył się z kąpieli, zapachniało od niego wodą kolońską. Towarzyszył mu Godlewski. Ten z kolei miał za sobą ciężką noc. Był wymiętoszony, czuć było od niego jeszcze słodki zapach alkoholu.\n– Panie majorze! Ustaliliśmy parę rzeczy – zaczął zdecydowanie Armando.\n– Było wejść, poruczniku?!\n– Przepraszamy, panie majorze. Chcieliśmy zameldować, co nam wyszło w sprawie tego Zyguta.\n– Dobra, mówcie.\n– Niektórzy zwracali nam uwagę na jego dziwne zachowanie. Że czasem to wyglądało, jakby on coś ukrywał… no, że trochę się konspirował. Poza tym potwierdziliśmy, że Zygut na pewno był w rejonie Rajatu w czasie szkolenia wspinaczkowego. I od tego czasu nikt go już nie widział.\nZamyślony Czakucki pokrótce opowiedział im, czego dowiedział się od samego Januszkiewicza. Wyglądało na to, że do końca sprawy jeszcze daleko.\n– Teraz pozostaje nam wyjaśnić, z jakiego powodu Januszkiewicz kłamał i nie powiedział panu, że Zygut go odwiedził. No i jeszcze dziwna jest ta sprawa z Libanem – podsumował Godlewski.\n– Co masz na myśli, Filip?\n– Nic szczególnego. Bo mówili mi, że jeździł tam regularnie i zawsze jęczał do kierowców, żeby załapać się do jakiegoś konwoju do Bejrutu.\n– A w ogóle, panie majorze, to my się zastanawialiśmy z Filipem, dlaczego zajmujemy się naszymi, grzebiemy się w starych sprawach, gdy zaraz pewnie nas do Włoch wyślą.\nCzakucki chrząknął. Nie było sensu dłużej tego przed nimi ukrywać.\n– Latem trzydziestego dziewiątego pracowałem na południowym pograniczu Polski. Przygotowywaliśmy różne rozwiązania, w tym drogi ewakuacji i punkty przerzutowe dla szczególnie ważnych osób i rzeczy istotnych dla naszego państwa, dla ciągłości, kultury, systemu finansowego… Bo kiedyś ta kurewska wojna się przecież skończy…\n– Niemcy w dupę dostają, a Sowieci się wykrwawiają – rzucił Armando.\n– Właśnie wtedy do mojej grupy specjalnej dołączył taki lekko zgarbiony, wysoki blondyn, wtedy miał jasną, rzadką brodę. Pochodził z warszawskiej Pragi. To był porucznik Dariusz Zygut. Jego zniknięcie w górach Kurdystanu jest podejrzane i układa się w pewien obraz, niestety również w związku z jego wcześniejszymi zadaniami. Rozumiecie?\n– A nie myśli pan major, że może był jakiś wypadek drogowy po pijaku czy bójka z Kurdami? Żandarmeria prowadzi trochę takich spraw – wtrącił Godlewski.\n– Może? Sam jeszcze nie wiem wszystkiego… Jeśli nasze podejrzenia, nie daj Boże, się sprawdzą, to Zygut naprawdę mógł nam napsuć krwi. Straty mogą być duże… Cholernie duże.\nSiedzieli w milczeniu. Wszyscy zastanawiali się, czy zniknięcie Zyguta ma jakieś drugie dno, ale Czakucki nie nabrał jeszcze takiej pewności. Liczył na to, że jego podwładni przyniosą mu wreszcie twarde dowody.\nPo chwili milczenia odezwał się Armando, który najwidoczniej był już myślami w Palestynie:\n– Czy po dyslokacji będziemy mieli tam jakąś swobodę poruszania się. Bo wie pan, zabytki, Jerozolima, Betlejem, morze, plaże…\n– Poruczniku, nie pierdolcie mi takich głupot. Doskonale się orientuję, co wam chodzi po głowie. Pamiętajcie, że jak zaczną coś grzebać w sztabie przy sprawie zaginięcia Kleinera i śmierci Marii Konarskiej, to nam wszystkim nogi z dupy powyrywają.\n– Może nie powyrywają? Ale panie majorze, bo my z dziewczynami już się dogadaliśmy, że…\n– Słuchajcie, chłopaki – zwrócił się do nich Czakucki już zupełnie innym tonem – Każdy z nas kogoś gdzieś zostawił, zgubił na tej pieprzonej wojence. Czy myślicie, że nie chciałbym kogoś, tak prywatnie, po ludzku odnaleźć? W Lidzie został mój syn, jego matka, rodzina, przyjaciele. Od czterech lat nie wiem, co się z nimi dzieje. A chciałbym. Ale to nie znaczy, że polecę zaraz liberatorem, skoczę ze spadochronem na Wileńszczyznie i zacznę ich szukać po okolicy z jakimś wydzielonym do tego oddziałem polskiej Armii Krajowej!\n– To nie końca tak, panie majorze – odezwał się w końcu Godlewski.\n– Dobrze. Dzisiaj nic już chyba nie wymyślimy, a ja muszę dopilnować raportów z działań w okolicy Habaniji i Rutby na granicy z Cisjordanią. Możecie się odmeldować i teraz zapieprzajcie do Sulajmaniji, hotel Farah. Przyciśnijcie Januszkiewicza. Po swojemu.\nNastępnego dnia jeep z dwoma polskimi oficerami wyruszył na wschód. Z każdym kilometrem zbliżali się do wielkiej ściany gór. Widoki zapierały dech w piersiach, dlatego zatrzymywali się na krótkie postoje. Po kilku godzinach dotarli do miasta. Minęli najpierw długie ogrodzenie, za którym znajdował się obszerny, iście kolonialny budynek z kolumnadą – siedziba gubernatora. Samochód zwolnił, aż w końcu zatrzymał się przed jedynym przyzwoitym hotelem.\nHamujący jeep Polaków wzbił w górę pustynny pył. Na sennej jeszcze o tej porze dnia ulicy pojawiali się już pierwsi handlarze w białych szarawarach. W wejściach do sklepów i warsztatów stali wąsaci Kurdowie, dumnie prezentując swoje zakrzywione kindżały nazywane handżarami, zatknięte za wojskowe brytyjskie pasy. W powietrzu unosił się zapach kawy z kardamonem zmieszanym z dymem z szisz i wonią świeżego pieczywa z niewielkich piekarni. Panował jeszcze lekki, poranny chłód. Choć czyste niebo zwiastowało, że niebawem słońce będzie w zenicie i stanie się piekielnie gorąco.\nNa podjeździe hotelu stało kilka wojskowych pojazdów. Parkowała też półciężarówka. Po napisach na drzwiach widać było, że należy do irańskiej firmy.\n– Ty, patrz, Armando, jakiś znajomy z Pahlawi. Może wino od niego kupimy dla dziewczyn na drogę? – powiedział Filip, wskazując palcem na wypłowiały napis na drzwiach samochodu.\n– Dlaczego nie. Popytamy. Dawaj, szukamy tego Januszkiewicza.\nMimo wczesnej pory w recepcji hotelu panował spory ruch. Część gości siedziała na wielkich, obitych bordowym pluszem fotelach. Dziury na oparciach świadczyły o ich zaawansowanym wieku. Kamienną podłogę pokrywały granatowo-bordowo-rude dywany. Polacy skierowali się do hotelowej restauracji. Przystanęli w drzwiach i bacznie przyglądali się gościom. Kelnerzy roznosili kawę oraz zestawy śniadaniowe.\nPrzy stoliku w rogu sali siedział Januszkiewicz. Rozmawiał z cywilem, krótko ostrzyżonym brunetem średniego wzrostu o nieco orientalnych rysach. Kiedy podeszli bliżej, usłyszeli, jak siedzący obok Januszkiewicza mężczyzna mówi z akcentem z kresów wschodnich, z charakterystyczną miękką wymową głoski „l”, a nawet wtrącał słowa rosyjskie.\n– Podporuczniku, mamy sprawę, musimy porozmawiać.\n– Panowie prosto z drogi, jak widzę. Zapraszam. Czy my się już gdzieś nie widzieliśmy? – rzucił z uśmiechem Januszkiewicz do młodych oficerów. – Proszę do nas.\n– Panowie pozwolą, pan Kazimir Sokołow, nasz rodak właśnie dotarł do Iraku okazją z Pahlawi. A w zasadzie Kazimierz, bo to chyba właściwsze imię niż to mołdawskie.\nMężczyzna ubrany był w marynarską koszulkę w paski z podciągniętymi do łokci rękawami. Miał też szerokie ciemne spodnie, a na głowie nieco sfatygowaną czarną wełnianą czapkę. Obok leżał marynarski, płócienny, biały worek. Wyglądał na typowego marynarza albo robotnika portowego.\n– Porucznik Winiecki.\n– Porucznik Godlewski.\n– Panowie może z naszego sztabu w Bagdadzie?\n– Niestety już nie. Przenieśli nas do tej zasranej, a w zasadzie zasypanej piaskiem dziury Altun Kupri. Mieszkamy w namiotowym niby mieście. Daleko mu do takich pensjonatów jak tutaj – powiedział Armando, otrzepując furażerką bluzę munduru z kurzu.\n– Nazywają je karawanseraje – wtrącił Sokołow i dalej obserwował nowo przybyłych.\n– A dlaczego uważa pan, że z Bagdadu? – zapytał Godlewski.\n– Liczyłem, że może macie jakieś wieści ze sztabu, kiedy ruszamy z Iraku? Pewnie nam powiedzą niebawem. Kawa? Miałem tu ze cztery miesiące temu nieprawdopodobne zdarzenie. Proszę sobie wyobrazić, że pewien żołnierz pełniący służbę u miejscowego dowódcy garnizonu, jakiś znajomy Darka Zyguta, może go znacie, zaprosił nas na poranną kawę. W czasie rozmowy żołnierz zaczął mnie wypytywać o Polskę. Myślałem, że Darek mu coś opowiadał. Ów żołnierz wiedział co nieco o Warszawie, Krakowie, o naszej historii. Wieczorem umówiliśmy się z nim w tym hotelu, nawet siedzieliśmy przy tym samy stoliku co teraz. Znajomy Darka przyszedł na spotkanie, trzymając w ręku książkę wydaną w Bagdadzie w języku kurdyjskim pod tytułem Bulonia, to znaczy Polska.\n– I co z tą książką? – zapytał nieco zniecierpliwiony Armando.\n– Jej autorem, jak się dowiedzieliśmy, był kapitan armii irackiej, który zmarł jeszcze przed wojną – zakończył opowieść akurat w momencie, kiedy kelner stawiał przed nimi cztery pachnące kawy, a na spodkach filiżanek leżały kawałki chałwy.\n– A jak się pan dostał do Iranu? Przecież Sowieci wstrzymali ruch pasażerski do naszego wojska – zwrócił się do Sokołowa Godlewski.\n– To długa historia. Pracowałem przed wojną w rumuńskiej Konstancy. Mój ojciec był Polakiem, matka Mołdawianką. Stąd znałem rumuński. Studiowałem trochę na politechnice. Po wybuchu wojny zaciągnąłem się na turecki drobnicowiec i pływałem jako pomocnik mechanika do spraw łączności i elektryki. Kiedyś nasz statek burza rzuciła na skały gdzieś w Dardanelach. Ledwo z tego wyszedłem. Wróciłem do rodziców, którzy poważnie chorowali i w końcu zmarli na początku roku. Nic mnie już nie trzymało.\n– Bardzo ciekawa biografia…