[PRZEGLĄD TYGODNIA] Kojima, ciężki CoD i zwolnienia, sporo zwolnień / CD-Action\n[PRZEGLĄD TYGODNIA] Kojima, ciężki CoD i zwolnienia, sporo zwolnień\nNinho poniedziałek, 14 października 2019, 6:00 News\nJaki to był tydzień, wie każdy.\nW poniedziałek pojawiła się smutna informacja o zdetronizowaniu Polaka, Adama Leńca. Nasz rodak nie jest już dłużej największym nołlajfem fanatykiem Football Managera na świecie. Jego rekordowa kariera została zdetronizowana – w najnowszym wydaniu Księgi Rekordów Guinessa zapisany pod kategorią "najdłuższa rozgrywka w FM-a" został niejaki Sepp Hedel. Rozegrał on, bagatela, 333 sezony. Wszystko z dala od rodziny, podczas pracy w Afryce.\nZ tego co pamiętam, pan Adam ma rodzinę, a grać stara się w przerwach pomiędzy obowiązkami z nią związanymi. Dla mnie wciąż jest moralnym zwycięzcą.\nTydzień w naszym kraju rozpoczął Hideo Kojima. Wizjoner Developer rozpoczął tournee po całym świecie, podczas którego promuje Death Stranding. W Polsce wyjawił, że w grze pojawi się nasz dubbing (choć wiadome było to zdecydowanie wcześniej).\nAle co jednak Hideo, to Hideo.\nZnamy datę premiery Death Stranding\nW końcu wiemy, o co będzie chodzić w nowej grze Kojimy\nKojima: Gdybym chciał zrobić grę bez wysiłku, stworzyłbym battle royale\nKojima zaprasza do odpoczynku z garścią nowych screenów\nW Kanadzie szykowany jest pozew przeciwko Epic Games. Wszystko za sprawą uzależniającej natury Fortnite’a i jego wpływu na najmłodszych graczy. Kancelaria Calex Légal w specjalnej nocie przyrównała battle royale do kokainy, ponadto dowodzi, że Epic Games zatrudniło psychologów, by stworzyć tak uzależniającą grę, jak to tylko możliwe.\nTo, że młodzież powinna mieć nadzorowany dostęp do gier, jest faktem, jednak powyższa sprawa brzmi jak skok na kasę. Bo obstawiam, że skończy się na ugodzie na parę milionów dolarów. Dla Epica niewiele, dla kancelarii i pozywających studio rodziców, NIECO WIĘCEJ.\nWe wtorek Sony oficjalnie potwierdziło, że PlayStation 5 pojawi się na rynku na święta 2020 roku. Poza SSD-kiem w środku niewiele rewolucji, natomiast nowością ma być DualShock, który będzie można miziać, by wyczuć powierzchnię, jakiej dotyka postać w grze. Ja to bym wolał, by pad do PS5 trzymał dłużej niż DS4. No, przynajmniej te 6 godzin.\nA nie będę się specjalnie rozwodził nad samym ogłoszeniem, bo i po co, skoro samo Sony podeszło do niego po macoszemu i nie zdecydowało się wyjawić tajemnicy choćby podczas State of Play. Czyżby byli aż tak pewni swojej pozycji w konsolowej wojnie z Nintendo i Microsoftem?\nPS Na pewno nie jest u giganta tak dobrze, jak mogłaby wskazywać sprzedaż PS4, bo w Sony właśnie doszło do sporych restrukturyzacji. O dziwo zbiegły się one czasowo z ogłoszeniem daty premiery PS5. Nawet nie zapytam was, czy to przypadek, bo chyba nikt tak nie sądzi.\nŚrodę rozpoczniemy od Dooma i wiadomości o przełożeniu premiery tegoż, czym Bethesda robi sobie na własne życzenie powazny problem. Oczywiście chwalebna jest chęć dopracowania gry na tyle, by spełniła oczekiwania graczy, jednak w listopadzie Doom rywalizowałby z CoD-em i ewentualnie Death Stranding.\nW marcu piekielne pomioty czeka natomiast walka z The Last of Us Part 2 (wydanym pod koniec lutego), a także Dying Lightem 2 oraz Cyberpunkiem 2077 (w dalszej perspektywie). Zobaczymy, czy wypieszczenie do granic możliwości wyjdzie Doom Guyowi na dobre.\nW środę pojawiła się także sprawa Hongkongu i Blizzarda. Jest to jednak na tyle poważna rzecz i wytłumaczyć trzeba tak wiele, że jako leniwy człowiek, oddam głos Witoldowi:\nWe środę dowiedzieliśmy się również o ogromnym sukcesie mobilnego Call of Duty, które w pierwszym tygodniu pobrało 100 milionów graczy. Przełożyło się to na spory zarobek producenta, do którego kieszeni wpłynęło blisko 18 milionów dolarów. Z mikrotransakcji, bo gra jest darmowa – i jak mówił mi Krigore, całkowicie bez płacenia grywalna.\nZostawmy jednak każuali i Krigore'a mobilki, a zajmijmy się powaznym gamingiem. Wieci, ile na dysku będzie ważył nowy CoD? 175 GB! Żal mi wszystkich posiadaczy 256 gigabajtowych SSD-ków, oj żal.\nCall of Duty: Modern Warfare – Multiplayer nawet do 100 osób?\nCall of Duty: Modern Warfare – Ulepszona mechanika przebijania osłon oraz szczegóły na temat cross-playa\nJeśli jest ktoś, kto wciąż nie wierzy, że Red Dead Redemption 2 rzeczywiście zawita na pecety, to podrzucam minimalne wymagania sprzętowe ostatniej gry Rockstara. teraz możecie podwójnie niedowierzać – nie tylko RDR 2 pojawi się na blaszakach, ale też najpewniej pójdzie na waszym komputerze:\nKarta graficzna: Nvidia GeForce GTX 770 (2 GB) / AMD Radeon R9 280 (3 GB)\nKarta graficzna: Nvidia GeForce GTX 1060 (6 GB) / AMD Radeon RX 480 (4 GB)\nWięcej o Rockstarze i RDR 2:\nNintendo natomiast pochwaliło się, że sprzedano ponad 10 milionów Switchów w samej Europie. Przy blisko 37 milionach egzemplarzy kupionych globalnie, jak pisał Witold, sprawia to, że "ponad 1/4 użytkowników NS pochodzi z Europy. Całkiem nieźle, biorąc pod uwagę to, że firma na niektórych tutejszych rynkach wciąż nie działa przesadnie aktywnie (np. polskim, nie żebym się skarżył). Przypomnę też, że Wii U, poprzednia konsola firmy, na całym świecie sprzedało się w liczbie 13,56 miliona sztuk".\nWeekend zaczął się od jednej wiadomości i to dość dziwnej. Otóż Ubisoft postanowił stworzyć dwie kreskówki na podstawie swoich franczyz. Mowa o Watch Dogs i Far Cry'u 3, a dokładniej dodatku Blood Dragon. Co by nie mówić, plakat do tej drugiej produkcji wygląda kozacko:\nByły zwolnienia w Sony, są też zwolnienia w DayBreak Games. Jak pisał Kaladin:\nOkazało się, że grono, byłych już, pracowników studia postanowiło się tym faktem "pochwalić" w mediach społecznościowych. Afery nie udało się wyciszyć i Daybreak musiało opublikować specjalną notkę z wyjaśnieniami. Notka potwierdza, że w studiu rzeczywiście dokonano zwolnień (aczkolwiek nie precyzuje ich liczby). Wszystko w celu zoptymalizowania struktur, wyrównywania zasobów oraz "wspracia długoterminowej wizji przyszłego rozwoju". Tłumacząc to na prostszy język: studio przekształca się wewnętrznie w oddzielne zespoły, co ma lepiej podkreślić doświadczenie pracowników i ich zaangażowanie w produkowane gry. Daybreak zapewniło, że robi wszystko, co może, żeby jak najbardziej pomóc zwolnionym pracownikom.\nNiedzielę natomiast sponsoruje największy fan Fortnite'a w redakcji, Wokulski. I, no... Fortnite:\nTo się nazywa nietypowy marketing. Po dzisiejszym wydarzeniu globalnym (godzina dwudziesta czasu polskiego), w ramach którego kilkunastu Przybyszy spróbowało powstrzymać wyspę przed zagładą, doszło do naruszenia wiszącego na środku mapy Punktu Zero. Osobliwość nie zareagowała na to zbyt przyjaźnie i w odwecie wessała całą mapę na oczach milionów graczy.\nW chwili pisania tego newsa każdego śmiałka logującego się do gry wita animowana czarna dziura. Nie można dostrzec swoich statystyk ani zmienić ustawień. W rozwiązaniu problemu nie pomagają kanały społecznościowe; Facebook oraz Twitter produkcji przybrały kolor całkowitej czerni.\nWydarzenie, które odbyło się dziś o godzinie 20, zostało nazwane "Końcem" i podsumowało Sezon X poprzez dokończenie historii rozpoczętej wystrzeleniem rakiety w Sezonie 4. Animowany spektakl ukazał nam, gdzie właściwie prowadziły szczeliny w które Przybysz uciekł na początku 2018 roku, spiął kilka niedokończonych wątków oraz "rozmroził" wiszący od trzech miesięcy meteor.\nPrzeciętna ostatnio oglądalność gry na Twitchu podskoczyła do oszałamiającego 1.6 miliona, nieoficjalnie mówi się zaś o 2 milionach zalogowanych do samego Fortnite. Nic dziwnego, że nie wszystkie serwery dopisały. Niektórym osobom nie działał cały ekosystem Epic, włączając w to sklep.\nCo dalej? Nie każdy spodziewał się oglądania czarnej dziury przez kilka godzin, ale dalsze losy gry są nam z grubsza znane. Niedawny wyciek z włoskiego AppStore wskazał na rodzaj rebootu z nową mapą oraz pod szyldem „Rozdziału Drugiego”. Na omyłkowo wrzuconej miniaturce widniał zupełnie nowy region oraz avatary. Z kolei Ninja przy pomocy Twittera stwierdził, że jest „niezwykle podekscytowany” nadchodzącymi zmianami mechanik oraz interfejsu.\nJakkolwiek Epic rozwinie sytuację, należy przyznać – wyłączenia serwerów z takim rozmachem nie doświadczyliśmy od czasów Club Penguin.\nNagrane przez jednego z użytkowników serwisu YouTube wydarzenie można obejrzeć poniżej:\nA do tego na zakończenie przeglądu, tradycyjnie – topka Steama, bardzo monotematyczna, pragnę dodać:\nRynek gier Przecieki Ciekawostki Nintendo Blizzard Ogłoszenia Steam E3 2011 Steam, Direct2Drive, Impulse, EA Store i inne - najciekawsze oferty na weekend Nadgodziny Ubisoft E3 2013 Microsoft PlayStation konkurs Electronic Arts PlayStation 4 Xbox One Sony PlayStation Vita


O szkole | Szkoła Podstawowa im. Kazimierza Wielkiego w Kowalu\nSzkoła Podstawowa im. Kazimierza Wielkiego w Kowalu jest placówką oświatową szczebla podstawowego funkcjonującą w Kowalu. Organem prowadzącym szkołę jest Gmina Miasto Kowal zaś organem sprawującym nadzór pedagogiczny jest Kuratorium Oświaty w Bydgoszczy Delegatura we Włocławku.\nSzkoła mieści się w budynku oddanym do użytku w 1974 r. Mimo swojej już kilkudziesięcioletniej historii, otoczony zielenią budynek, stanowi wizytówkę Kowala. W kolejnych latach budynek SP Kowal był bowiem rozbudowywany i dostosowywany do zmieniającej się rzeczywistości. Rokrocznie prowadzone przez samorząd miasta prace remontowe pozwalają określić szkołę w Kowalu, jako jeden z najnowocześniejszych i najbardziej zadbanych budynków oświatowych w powiecie włocławskim. Doskonała infrastruktura sportowa tj. dwie sale gimnastyczne, stadion miejski, boiska typu Orlik, skatepark czy siłownia zewnętrzna, stanowiąca otoczenie budynku, podnosi atrakcyjność oferty edukacyjnej.\nObecnie do Szkoły Podstawowej w Kowalu uczęszcza 328 uczniów z Kowala i okolicznych miejscowości. Kadra pedagogiczna liczy 35 nauczycieli. W większości to pedagodzy posiadający najwyższy stopień awansu zawodowego – nauczyciele dyplomowani. Wśród kadry pedagogicznej 10 nauczycieli posiada stopień awansu nauczyciela mianowanego, 3 - nauczyciela kontraktowego oraz 1 - nauczyciela stażysty.\nDzieci w Szkole czują się bezpiecznie, a rodzice uważają, że placówka jest miejscem o wysokim poziomie bezpieczeństwa. Do szkoły uczęszcza grupa dzieci objętych pomocą psychologiczno-pedagogiczną, której to grupie udzielana jest pomoc w zakresie organizacji zajęć wymaganych orzeczeniami i opiniami z PPP.\nAnaliza efektów kształcenia na przestrzeni kolejnych lat wykazuje, że Szkoła Podstawowa w Kowalu jest placówką o wysokim poziomie nauczania, oraz że właściwie przygotowuje absolwentów do kontynuowania nauki na kolejnym poziomie edukacyjnym. Regularnie od kilku lat w egzaminach zewnętrznych, uczniowie SP w Kowalu, osiągają wyniki wyższe od średnich wyników w kraju i w województwie kujawsko-pomorskim.\nPierwszy Egzamin Ósmoklasisty odbył się w roku szkolnym 2018/2019. Spośród gmin i miast na prawach powiatu województwa kujawsko-pomorskiego SP Kowal osiągnęła:\n- Język polski - 1 miejsce w powiecie włocławskim, 1 miejsce aequo z 1 gminą w województwie kujawsko-pomorskim\n- Matematyka - 1 miejsce w powiecie włocławskim, 4 miejsce w województwie kujawsko-pomorskim\n- Język angielski - 1 miejsce w powiecie włocławskim, 2 miejsce w województwie kujawsko-pomorskim\nW roku szkolnym 2019/2020 uczniowie szkoły w Kowalu uzyskali równie wysokie wyniki plasując się wśród 13 gminach powiatu włocławskiego na pierwszym miejscu. Wśród gmin i miast na prawach powiatu województwa kujawsko-pomorskiego wyniki szkoły w Kowalu były następujące:\n- Język polski - 1 miejsce w powiecie włocławskim, 5 miejsce w województwie kujawsko-pomorskim\n- Matematyka - 1 miejsce w powiecie włocławskim, 1 miejsce w województwie kujawsko-pomorskim\nW roku szkolnym 2020/2021 uczniowie szkoły w Kowalu uzyskali następujące wyniki:\n- Język polski - 3 miejsce w powiecie włocławskim, 9 miejsce w województwie kujawsko-pomorskim\n- Matematyka - 1 miejsce w powiecie włocławskim, 13 miejsce w województwie kujawsko-pomorskim\n- Język angielski - 1 miejsce w powiecie włocławskim, 9 miejsce w województwie kujawsko-pomorskim\nSzkoła osiąga także sukcesy angażując uczniów do udziału w licznych konkursach. Każdego roku uczniowie Szkoły Podstawowej w Kowalu zdobywają liczne nagrody i wyróżnienia w konkursach z bardzo szerokiego spektrum zainteresowań: konkursach wiedzy, konkursach plastycznych, muzycznych a także w rywalizacji sportowej. Wśród wyróżnionych uczniów rokrocznie znajdują się laureaci bądź finaliści przedmiotowych konkursów organizowanych przez Kujawsko-Pomorskiego Kuratora Oświaty w Bydgoszczy.


Łajka | Kobiety i prawa zwierząt\nWitaj na Łajce - blogu o kobietach i prawach zwierząt.\nMarion Wallace Dunlop była uznaną artystką szkockiego pochodzenia. Zajmowała się malarstwem, pisarstwem i rzeźbą. Jednak największym jej dziełem okazało się prawdopodobnie jej życie. Wallace Dunlop była też – jak wiele innych sufrażystek – wegetarianką. Kobiety w tamtym okresie powszechnie podejmowały taką decyzję i robiły to z wielu powodów. Stosunkowo nowa teoria ewolucji dawała solidne podstawy do utożsamienia się … Czytaj dalej →


Gitary na ołtarzu - Tak grają Polacy\nGitary na ołtarzu\nRock zwany umownie chrześcijańskim kojarzy się młodszym z 2Tm2.3, starszym z „Jesus Christ Superstar”, a najstarszym z Mszą Beatową „Pan przyjacielem moim”. Bo też tylko najstarsi słuchacze pamiętają z autopsji narodziny Mszy Beatowej – właśnie minęło równo pół wieku od jej premiery. A było to wydarzenie!\nWydarzenie choćby dlatego, że rzecz działa się w czasach, w których wprowadzenie rocka na ołtarze wymagało odwagi podwójnej. W końcu lat 60. rock ciągle stanowił wartość kontrkulturową, dlatego nieprzypadkowo nazywano go muzyką młodzieżową (znamienne, że owo określenie w XXI wieku wyparowało). Uważano wtedy rocka za modę (która, jak to moda, przeminie), kaprys długowłosych (niekiedy w domyśle chuliganów) i ogólnie odmawiano prawa do aspirowania do miana sztuki. Stąd musiał przełamywać nie tylko oczywistą barierę pokoleniową, ale i – co nie mniej trudne – towarzyszącą jej obyczajową. Mówiąc inaczej – przyjmował ciosy z lewa (jako muzyka imperialistyczna), i z prawa (jako podgryzająca dotychczasową estetykę). A wszak Kościół był i jest ostoją tradycji, ładu, konserwatyzmu…\nCzyli źle widziano rocka nawet w filharmonii, a cóż dopiero na uświęconym ołtarzu.\nAle rock miał wtedy swój złoty czas. Jeszcze zachował świeżość nowości, a już szukał – i znajdował! – nowe źródła energii i inspiracji, wchodząc w twórcze reakcje z muzyką innych obszarów kulturowych i wyznaniowych. No i nie szemrał, jak dzisiaj, zewsząd – od wind poczynając, poprzez sto kanałów radiowych, na reklamach kończąc. Zresztą reklam w Polsce nie było…\nChociaż Msza Beatowa w sensie stylistycznym tak naprawdę wcale nie ma rockowych, ani beatowych, ani białych korzeni. Ma czarne – gospelowe i soulowe. Bo zainspirowała ją osoba daleka od rockowej estetyki, skomponowała artystka, która sama siebie nie uważa za rockmankę, a tekst opracował ktoś zupełnie spoza tego kręgu.\n„Jesus Christ Superstar” był potem\nMatką – rodzoną, nie tylko chrzestną – Mszy Beatowej „Pan przyjacielem moim” jest kompozytorka Katarzyna Gärtner, zainspirowana przez Agnieszkę Osiecką. W 1967 Agnieszka wróciła z Ameryki, gdzie była na mszy baptystów, ludzi czarnych, chyba w Nowym Orleanie, i jej pełna entuzjazmu opowieść zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Agnieszka opowiadała, jak ludzie skakali po ławkach, śpiewali, byli w modlitwie niesłychanie radośni. Wszystko tętniło muzyką gospel, soulem, rhythm’n’bluesem. Wtedy pomyślałam, że można by coś takiego zrobić u nas. Ale nie na czarno, tylko mieszając rock’n’rolla z Tamla Motown. Czyli w jednym worku James Brown, Wilson Pickett, The Supremes i Stonesi. A do tego chorał gregoriański. Po prostu przekrój muzyki czarnej i białej. W tym miejscu trzeba więc wyprowadzić z błędu tych, którzy Mszę Beatową uznają za polską odpowiedź na hipisowski musical „Jesus Christ Superstar”. To niewłaściwe skojarzenie nawet nie tylko ze względów formalno-stylistycznych. „Jesus Christ Superstar” jest bowiem m ł o d s z y od „Pan przyjacielem moim”. Tutaj byliśmy pierwsi – na świecie.\nKsiądz Leon Kantorski. Fot. PAP/Ryszard Rzepecki\nPomysł Mszy Beatowej w głowie Gärtner był warunkiem wprawdzie koniecznym, ale niewystarczającym. Trzeba było jeszcze kogoś, kto mógłby ów pomysł zrealizować. Bez tego Mszy albo by nie było, albo objawiłaby się dużo później… Mieszkałam wtedy w podwarszawskiej Podkowie Leśnej dosłownie parę metrów od małego kościoła, gdzie proboszczem był ksiądz Leon Kantorski – mówi Gärtner. I któregoś razu, to było latem, przyszedł do mnie. „Chcę gitary na mszy, żeby młodzież przychodziła do kościoła” – taka była jego teza. Bo wtedy młodzież nie bardzo przychodziła. Ale ja mogę powiedzieć, że ksiądz spadł mi z nieba. Nie tylko chciał mszy, lecz miał miejsce i wykonawców – miejscowych chłopców z gitarami. Ci chłopcy tworzyli zespół noszący nazwę Trapiści, który grał do jeszcze nie beatowej mszy od kilku lat.\nKsiądz Kantorski to była bardzo silna osobowość i bardzo niespokojny duch. Czego Msza Beatowa jednym z dowodów (następne miały już wymiar zdecydowanie opozycyjny, jako że chodzi o udostępnienie miejsca na głodówkę KOR-owcom kilka miesięcy przed Sierpniem ‘80 oraz spotkania z opozycyjnymi artystami i publicystami po Grudniu ‘81). Kantorski miał też wpływ na warstwę literacką „Pan przyjacielem moim” – polegającą na wybraniu wersetów z psalmów i osadzeniu ich we frazie, jak to ujmuje Gartner – w postaci nawiązania współpracy z Kazimierzem Grześkowiakiem, który libretto opracował. Kompozytorka zaznacza, że Msza Beatowa jest reakcją na wprowadzanie w następstwie Soboru Watykańskiego II języka narodowego na mszy zamiast łaciny.\nKantorski zapewnił również sprzęt i miejsce na próby. No i oddał jedną mszę w tygodniu. Był początek 1968 roku. Mogli zaczynać.\nKsiądz chciał mieć młodzież – i miał (choć starszych też, którzy potraktowali rockmanów na ołtarzu jako ciekawostkę). Po dwa tysiące osób co tydzień. A „Introitus” był przebojem WKD – podmiejskiej kolejki dojazdowej zabierającej długowłosych z Warszawy i spoza Warszawy. Bo Msza okazała się wydarzeniem wykraczającym daleko poza Podkowę. I nawet poza Polskę – Trapiści jeździli w późniejszych latach do Niemiec Zachodnich.\nStanęło na Czerwono-Czarnych\nAle to nie żadna mutacja personalna (w sumie było ich sześć) Trapistów przeniosła Mszę na płytę, żadna też nie wykonała jej premierowo w Podkowie Leśnej w styczniu ’68. Zdaniem kompozytorki Trapiści nie prezentowali wystarczającego poziomu. A szybko stało się jasne, że Msza wymaga fonograficznego utrwalenia. Kto jednak miał ją nagrać? Gärtner najpierw pomyślała o tym największym – Czesławie Niemenie. Wyraził zainteresowanie, ale w tym czasie przebywał za granicą, chyba we Włoszech. „Może za rok…” – usłyszałam od niego. Jednak nie mogłam czekać. Poszłam do Seweryna Krajewskiego, ale okazało się, że – prawdę mówiąc – miał to w nosie. Czerwone Gitary wtedy ostro szły do góry, miały hita za hitem, też ciągle wyjeżdżały. Oczywiście pomyślałam o Niebiesko-Czarnych, którzy również nie mogli, coś tam było z Kordą. Jeszcze jedną kandydaturę, poważną, stanowili Trubadurzy – właściwie mój zespół, bo to ja ściągnęłam go z Łodzi, więc byli pod ręką, ale… zrejterowali. Miałam też pomysł, do którego długo byłam bardzo przywiązana, a polegał na zrobieniu mszy na żeński tercet Sobczyk-Frąckowiak-Rusowicz, czyli polskie The Supremes. Ale Komitet Centralny nie zgodził się na te nazwiska. Nie i koniec. Nie zgadzał się na żadne znane nazwiska, takowe miały szlaban nieformalny, za to faktyczny. Nie trzeba dedukcji by stwierdzić, że chodziło o to, że im bardziej znane nazwisko, tym mocniej przyciąga – a to było władzy nie smak. W końcu ktoś podpowiedział mi, że w Estradzie Szczecińskiej są do wykorzystania Czerwono-Czarni – kontynuuje Gärtner. Oni nie kojarzyli się z taką muzyką, jakiej potrzebowałam, ale zapytałam ich. I odpowiedzieli, że wchodzą chętnie, tyle że ostatecznie weszli bez Jacka Lecha, bo on był znany, więc nie mógł – patrz wyżej. Mikołaj Nikandrow z Estrady Szczecińskiej, z którą związani byli Czerwono-Czarni, załatwił dwumiesięczny obóz, gdzie pojechałam z moim ówczesnym mężem, gdzie ćwiczyliśmy ten materiał według moich aranżacji. W studiu i na premierze zagrali Klaudiusz Maga (instrumenty klawiszowe), Tadeusz Mróz (gitara), Henryk Zomerski (bas), Ryszard Gromek (perkusja). Wszyscy oni śpiewali. Rewelacją okazał się Maga, który był godnym następcą Niemena, naprawdę. Tragicznie potoczyły się jego losy, popełnił samobójstwo z miłości. Zomerski i Gromek wtedy śpiewali pierwszy raz. W ogóle musiałam uczyć ich śpiewać, gdyż to byli instrumentaliści – opowiada Gärtner.\nEfekt płytowy pokazuje, że wybory z konieczności mogą być wyborami trafnymi. Bo płyta prezentuje się znakomicie również wyjęta z kontekstu religijnego. Znakomicie i zaskakująco, zwłaszcza dla tych, którym Czerwono-Czarnych kojarzą z przebojami rock’n’rollowopodobnymi względnie wczesnorock’n’rollowymi (z których najgorętsze są „Malowana lala” i „Jedziemy autostopem”) – a takie skojarzenia są przecież uprawnione. I opatrzność w kontekście Mszy dała znać o sobie po raz pierwszy (nie ostatni – o czym potem). Mówiąc inaczej – dobrze się stało, iż jednak nie padło na wyżej wymienionych i wyżej notowanych Trubadurów. Msza Beatowa jest najbardziej rockowym przedsięwzięciem w całej historii Czerwono-Czarnych. Choć tak naprawdę to nie tyle rock ani nawet big beat, co gatunkowy koktajl. Ten rock faktycznie bywa bardzo przebojowy (jak w pierwszej części „Introitus” i jej repryzie), ale oparte na riffie basowym „Credo” jest już intrygującą mieszanką rocka, soulu, musicalu i nawet progresji. Do tego chorał gregoriański przechodzący w – dziś powiedzielibyśmy – world music, choć z orientalną dominantą („Kyrie”), organy grają Bachem („Communio”, „Graduale”), ale nie zapominajmy, że Msza pozostaje mszą i ma swoje prawa. Generalnie Zachód spotyka się – muzycznie – ze Wschodem. Jest uduchowienie i powaga, ale jest też energia i jest radość. „Pan przyjacielem moim” zamyka kolęda „Płonie gwiazda”, która wprowadza w dodatki – Msza trwa pół godziny, więc trzeba było czymś wypełnić pozostałe miejsce. Padło na pastorałki – już nierockowe, więc kontrast jest (za) duży, a co gorsza mdłe. Choć deser nie może zepsuć smaku podstawowego dania.\nTrapiści w kościele w Podkowie Leśnej.\nCzy Msza może być atrakcyjna dla młodszego słuchacza? Może nie być. Może dla niego pobrzmiewać ramotką. Choć to chyba renoma Czerwono-Czarnych, a także religijna wymowa utworu spowodowały, iż płyta jednak nie weszła do kanonu polskiego rocka.\nCzerwono-Czarni już z Jackiem Lechem – i orkiestrą – wykonali Mszę Beatową w 69 roku w Filharmonii Krakowskiej, a tak w „odblokowaniu” Lecha, jak również pozyskaniu orkiestry pomógł Karol Wojtyła, który znał rodziców kompozytorki – i ta znajomość się przydała. Ale władze kościele miały do Mszy stosunek ambiwalentny. Zapalały raz zielone, raz czerwone, innym razem żółte światło – mówi Gärtner Ksiądz Kantorski był wzywany na dywanik, ale zadecydowała akceptacja prymasa Wyszyńskiego, który zaprosił całą ekipę do siebie na mszę i obiad – i pobłogosławił. Ale części hierarchów pomysł grania takiej muzyki w kościele wyraźnie się nie podobał, czego nie ukrywali. Wspomniane wykonanie Mszy przed prymasem było udziałem już Trapistów, co zdarzyło się we wrześniu ‘69 na Konferencji Episkopatu. Mówi długoletni gitarzysta Trapistów Krzysztof Domaszczyński: Prymas Wyszyński powiedział wprawdzie, że takiej muzyki nie rozumie, ale Boga można sławić na różne sposoby. Zapraszający nas proboszczowie – skoro zapraszali – byli nastawieni w najgorszym razie tolerancyjnie, ale przypominam sobie wrogie nastawienie na przykład proboszcza pobliskiego Brwinowa. Po trzydziestu latach zapis wykonania na Konferencji Episkopatu trafił na płytę i kasetę „Pan przyjacielem moim – Bożonarodzeniowa Msza Beatowa” (uzupełniony o wypowiedzi księdza Kantorskiego).\nDomaszczyński ocenia, że gorączka wokół Mszy potrwała do połowy lat 70., a w 1978 zakończono jej prezentacje coniedzielne. Kolejne składy Trapistów rozpadały się, a czasy nastały coraz mniej rockowe, bardziej polityczne – i w tym teraz realizował się ksiądz Kantorski. Msza Beatowa stała się zatem hasłem z kart historii. Ale ożywała w pięcioletnim rytmie jubileuszy. Kolejne były obchodzone przez Trapistów, a także przyciągały takie postaci z kart encyklopedii polskiego rocka (i nie tylko rocka), jak Czerwono-Czarny Henryk Zomerski, Halina Frąckowiak czy Muniek Staszczyk. Trapiści zresztą grywali nie tylko w Podkowie na jubileuszach, ale i w gościnie w bliższych i dalszych miejscowościach. No i w 1993 roku, na ćwierćwiecze dzieła, wydali je na kasecie, która dopełnia dyskografię Mszy Beatowej.\nGärtner wraca do Podkowy\nW tym roku przypada już pięćdziesięciolecie Mszy. Upływ czasu w dojmującym stopniu uzmysławia fakt, iż z każdym następnym jubileuszem ubywa bohaterów tego wydarzenia. To przy okazji apel pamięci całego czerwono-czarnego kwartetu, Grześkowiaka, zmarłego w roku 2010 roku księdza Kantorskiego. Z głównych bohaterów na specjalne uroczystościach będzie jednak Gärtner, choć i jej ostatnimi czasy los nie oszczędzał. Jest po dwóch wylewach i pożarze domu. Pożar strawił prawie wszystko – zachowało się jedynie to, co trzymała gdzie indziej, w tym okładkę płyty „Pan przyjacielem moim” podpisaną przez… Johna Lennona i Yoko Ono (kompozytorka pod koniec lat 60. była na stypendium w mateczniku Beatlesów – wtedy już faktycznie nie istniejących – czyli studiach Abbey Road) oraz oryginalny zapis nutowy Mszy Beatowej. Palec boży!\nKatarzyna Gärtner, Fot. PAP/CAF-Krzysztof Świderski\nAle Gärtner nie straciła swej charakterystycznej energii, którą w dużej części poświęca właśnie prezentacji Mszy. Wprawdzie do historii polskiej muzyki przeszła głównie dzięki formom jak najbardziej krótkim (by wymienić tylko „Małgośkę” i „Powołanie” Maryli Rodowicz), to sama wielką wagę przywiązywała do form wręcz przeciwnych – przykładami „Zagrajcie nam wszystkie srebrne dzwony”, „Na szkle malowane”, „Pozłacany warkocz” – które albo nie powstałyby, gdyby nie Msza, albo bez Mszy byłyby inne. Zresztą to do Mszy Beatowej kompozytorka dzieła wraca nie tylko w roku jubileuszowym, ale w jubileuszowym zwłaszcza. Gramy Mszę od dwunastu lat dwa czy trzy razy do roku – na przykład w kwietniu 2017 mieliśmy wielki koncert w Rzeszowie. Chociaż były i odmowy, jak ostatnio w Katowicach od burmistrza, w Warszawie, w Toruniu. Mamy taką grupę rodzinną – synowie, synowa. Jest sekcja dęta. Jest swing, jest soul. W jakimś sensie wracam do pomysłu polskiego Supremes. Ja już nie gram, bo po wylewie lewą ręka została mi niesprawna. Mamy wydać winyl z zapisem Mszy, a w grudniu planowy jest koncert w Krakowie z orkiestrą. Przez te kilka dekad czasy się zmieniły i nagranie z Mszą dotarło do papieża, a pocztą odwrotną poszło błogosławieństwo, przekazane przez Paolo Borgia – człowieka z bliskiego otoczenia Franciszka. Gärtner ceni je wysoko.\nPięćdziesięciolecie Mszy Beatowej łączy się z setną rocznicą urodzin księdza Kantorskiego, a takiego połączenia nic lepiej nie uczci niż Msza Beatowa „Pan przyjacielem moim”, co zdarzy się 14 i 15 kwietnia tam, gdzie wszystko się zaczęło.


Bezsenne Środy: „Święte miejsce” James Herbert – recenzja – Wielki Buk\n„Jakieś szaleństwo ogarnęło Banfield i łatwo zrozumieć dlaczego. Po raz pierwszy w historii świat zwrócił na nie uwagę.”\nBanfield to jedno z wielu niewielkich, nieciekawych brytyjskich miasteczek, które nie ma zbyt wiele do zaoferowania. Teraz jednak jest szansa, by stało się drugim Lourdes! Jedenastoletnia Alice doznała objawienia – na polu w okolicy miejscowego kościoła ujrzała Matkę Boską. Co więcej, dziewczynka została uleczona przez zjawę. Zresztą, nie ona jedna! Za pośrednictwem Alice, kolejni ludzie zostają uleczeni, do miasteczka zjeżdżają tłumy, ale… coś jest jednak nie tak, jak powinno być. Sprawę badają duchowni kościoła, ale także niewierzący dziennikarz Fenn, który na sprawie z Banfield może więcej zyskać niż stracić. Do czasu.\n„Zapowiedź katastrofy nie była niczym nowym – śmiertelny lęk towarzyszył mu od tygodni – ale teraz wiedział, że groza czai się o krok.”\nCzy „Święte miejsce” straszy? Straszy! Straszy pysznie moim zdaniem, straszy świadomie i straszy umiejętnie, a to nie jest taka prosta sztuka.\nZacznijmy od samej Alice – Herbert celowo nawiązuje tutaj do „Alicji z Krainy Czarów” Lewisa Carrolla. Robi to za pomocą imienia, co oczywiste, ale także wrzucając swoją młodziutką bohaterkę niejako do świata pomiędzy. To rzeczywistość zawieszona między jawą a snem, halucynacją a szaleństwem, objawieniem a nawiedzeniem. Gdzie kończy się dawna, a gdzie zaczyna nowa Alice?\nKolejna rzecz to cytaty, które prowadzą nie tylko poszczególne części powieści, ale też poszczególne rozdziały. Cytaty zaczerpnięte z dziecięcych rymowanek, z baśni Braci Grimm, z piosenek i kołysanek. Cytaty, które potrafią wywołać gęsią skórką, a które jednocześnie nadają tonu opowieści.\nNp. „Była małą dziewczynką, z małym kędziorkiem na samym środku czoła. Kiedy była grzeczna, była bardzo, bardzo grzeczna, ale kiedy robiła się niegrzeczna, była straszna.”\nTo zdanie wyjęte z kontekstu niby nic nie znaczy, ale wtłoczone w fabułę „Świętego miejsca” sprawia, że czytelnikowi oczy otwierają się szerzej ze strachu.\nWreszcie, zagadnienie religijne. Herbert nie bawi się w półśrodki, ba, wydarzenia w Banfield mogą być tylko dobre lub tylko złe. Dla osób wierzących to dodatkowy aspekt powieści, który – jak to bywa w horrorach z motywami religii – może wyprowadzić wyobraźnię z równowagi.\nŚWIETNY KAWAŁ HORRORU\n„To ci chyba sam diabeł powiedział, to ci chyba sam diabeł powiedział! – zawołał karzełek i ze złością tupnął prawą nogą tak silnie, że wbił ją całą w ziemię, potem w szale chwycił obydwiema rękami lewą nogę i sam się rozerwał na dwoje.”\nZ Jamesem Herbertem nie ma żartów. Jak idzie naprzód, to nie sposób go zatrzymać. Jego „Święte miejsce” jest doskonałym tego dowodem. Niby nic prostszego, takich opowieści w historii ludzkości było wiele, ale wciąż pozostaje coś niesamowitego w motywie dziecka, które doznaje potencjalnego objawienia religijnego. Także w motywie miasteczka, które zrobi wszystko, by utrzymać swój świeżo zdobyty status. I motywie dorosłych którzy mają szansę zajaśnieć światłem odbitym.\nPrzed Wami groza nastrojowa, która umiejętnie buduje napięcie, podbija stawki i zabiera czytelników prosto w mrok króliczej nory. Jednocześnie jeden z tych horrorowych klasyków, od których trudno oderwać wzrok. Nawet jeśli gwarantują prawdziwie bezsenną noc.\nDzisiaj nie zmrużę oka, bo ciemność wyłania się z jasności.\nKategorie: Bezsenne Środy, recenzja | Tagi: Bezsenne Środy, Bezsenne Środy Wielki Buk, James Herbert, James Herbert książki, najlepsza groza, najlepsze horrory, Święte miejsce, Święte miejsce horror, Święte miejsce James Herbert, Święte miejsce recenzja, Wielki Buk, WielkiBuk


Pierścionek białe złoto z szafirem i brylantami - 20052bsz\nPierścionek białe złoto z szafirem 0.30 karat i brylantami 0.10 karat Si1/H z certyfikatem autentyczności, złoto próba 585\nOprawione kamienie szlachetne w pierścionek 20052bsz - kamienie jubilerskie\nPierścionek 20052bsz - metal szlachetny kruszec białe złoto 14k złoto próby 585\nRozmiary pierścionków mają wpływ na ich wagę, rozmiar pierścionka 20052bsz wpływa na masę w gramach.\nKup śliczny pierścionek 20052bsz z białego złota z szafirem i pięknymi brylantami.\n-Jeśli znalazłeś w sieci podobny wyrób jubilerski np: piękny pierścionek 20052bsz wówczas nasza firma Jubiler Lisiewski zaproponuje atrakcyjniejszą cenę za pierścionek 20052bsz.\n-Skopiuj znaleziony link, podobny do naszego pierścionka 20052bsz i prześlij do nas np: korzystając z dostępnego czatu na naszej stronie sklep jubilerski online, lub wyślij nam link do znalezionej biżuterii emailem.\nZ przyjemnością informujemy, że istnieje możliwość negocjacji ceny pierścionka 20052bsz poprzez email, telefonicznie lub czat na stronie naszego sklepu jubilerskiego.\n- przetapianie złota na pierścionek 20052bsz,\n- usługi jubilerskiej wykonania pierścionka 20052bsz z powierzonego złota,\nJeśli masz własne złoto dowolnej próby jubilerskiej przyjmiemy na wymianę starą biżuterię, metal szlachetny, kruszec, złoto dowolnej próby i wykonamy pierścionek zaręczynowy 20052bsz, pierścionek na rocznice lub pierścionek na prezent, w uzgodnionej próbie złota.\nWymień starą biżuterię, stare złoto na nowy pierścionek 20052bsz\npierścionek zaręczynowy dla mężczyzny, pierścionek zaręczynowy za 100 zł, białe czy żółte złoto na zaręczyny, pierscionki biale zloto zareczynowe, pierścionki zareczynowe z brylantem, czy pierscionek zareczynowy musi byc z diamentem, pierścionki zaręczynowe platyna, platynowe pierścionki zaręczynowe, pierścionek zaręczynowy złoty czy srebrny, jaki pierścionek na zaręczyny złoty czy srebrny, pierścionek zaręczynowy białe złoto z szafirem, pierścionek zaręczynowy szafir z diamentami, pierścionek zaręczynowy zloty, jakie złoto na pierścionek zaręczynowy\nPierścionek białe złoto z szafirem i brylantami - 20052bsz wykonany z kruszców i kamieni szlachetnych najwyższej jakości, precyzyjnie oraz z dbałością o najdrobniejsze detale - jak cała nasza biżuteria w kategorii szafir. Certyfikat autentyczności dołączany do każdej biżuterii.\nRozmiar każdego pierścionka 20052bsz można dostosować dowolnie, a nasza biżuteria objęta jest 24 miesięczną gwarancją.