Synopsis • Mahabharata, księga XII: Santi Parva, część 2\nCopyright © 2014-15 by B. Mikolajewska\nMahabharata, księga XII: Santi Parva, część 2, Mokszadharma\n1. O filozofii Mokszadharmy\n2. O religii Wyzwolenia i ścieżce wiedzy w opozycji do ścieżki działania\n3. O procesie stwarzania świata, ewolucji Prakriti i stworzeniu żywych istot przez Brahmę\n4. O poznawaniu duszy w kontekście procesów mentalnych zrodzonych z połączenia duszy z ciałem\n5. O charakterze procesów poznawczych, wiedzy i jej źródeł\n6. O uniwersalnej ścieżce prawości i cnocie prawości\n7. O znaczeniu samokontroli i ujarzmiania umysłu\nNa zakończenie części pierwszej księgi XII Mahabharaty zwanej Księgą Pokoju (Santi Parva) przedstawiliśmy rozmowę Judhiszthiry z braćmi dotyczącą czterech celów życiowych: Prawa, Zysku, Przyjemności i Wyzwolenia. Judhiszthira pyta, na którym z tych celów należy przede wszystkim skupić umysł, szukając najwyższego dobra. Sam opowiada się za czwartym celem, którym jest Wyzwolenie (moksza) prowadzące do stanu najwyższej błogości. Celu tego nie można zrealizować przez działanie, lecz jedynie poprzez dyscyplinę umysłu, wiedzę i doskonalenie swej duszy. Druga część Santi Parvy zawiera rozmowy Judhiszthiry z Bhiszmą na temat drogi prowadzącej do Wyzwolenia. Rozwija się tam dalej tematy poruszane przez Krysznę w rozmowie z Ardżuną w Bhagavad Gicie. Kryszna zalecał tam trzy ścieżki prawości: nieegoistycznego działania, wiedzy oraz emocjonalnego oddania bóstwu. Tak jak pierwsza część księgi XII dotyczyła ścieżki działania, tak druga i trzecia dotyczy głównie ścieżki wiedzy, która jest drogą prowadzącą do Wyzwolenia.\nCzęść druga i trzecia Santi Parvy tworzy odrębną całość zwaną Mokszadharma Parva, czyli księga o dharmie wyznaczającej drogę do mokszy. Mokszadharma już bardzo wyraźnie formułuje stwierdzenia zaliczane obecnie do nurtu sankhji i jogi. Prezentuje system pojęć charakterystycznych dla tych dwóch najstarszych nurtów indyjskiej filozofii opisujących różne wymiary ludzkiej subiektywności rozważanej w kontekście jej powiązań ze światem zewnętrznym, wewnętrznym, metafizycznym jak i z historią życia konkretnej żywej istoty. Ta sięgająca odległej przeszłości myśl zainspirowała wiele religijnych i filozoficznych kierunków wschodu i przedarła się na zachód inspirując psychologię głębi i wszelkie formy psychoanalizy. Warto się z nią zapoznać i w ten sposób powrócić do oryginału, który ciągle może być inspiracją dla tego, co uważamy za nowoczesną humanistykę.\nMokszadharmę podobnie jak Bhagavad Gitę zalicza się dzisiaj do jogi i pre-klasycznej teistycznej sankhji, bo choć należą one bardziej do filozofii niż religii, ich związek z religią jest silniejszy niż w klasycznej sankhji, która ma charakter świecki. Stwierdzenia sankhji i jogi różnią się między sobą w pewnych kwestiach, lecz ze względu na ich ogromne podobieństwa są często traktowane łącznie. Za legendarnego twórcę sankhji uważa się mędrca Kapilę, podczas gdy za klasyczną pracę z tej dziedziny uznaje się Sankhjakartikę Iśwarykriszny, a za klasyczną pracą w systemie jogi uważa się Jogasutry Patańdżaliego. Obie prace klasyczne mogą być traktowane jako punkt odniesienia dla często jeszcze niejasnych sformułowań Mahabharaty, które powstały w okresie między IV w. p.n.e. i II w. n.e., podczas gdy sformułowania klasycznej sankhji przypadają na okres między II i XI w. n.e.\nBhiszma w rozmowie z Judhiszthirą cytuje często rozmowy między słynnymi mędrcami. I tak na przykład opowieści 146-147 są rozmową między Bhrigu i Bharadwadżą, opowieści 151-153 między Manu i Brihaspatim, opowieści 158-163 między Wjasą i jego synem Śuką. Niektóre opowieści, jak na przykład opowieść 168, zawierają nauki mędrca Kapili, legendarnego twórcy sankhji, a opowieść 155 przedstawia nauki jego ucznia Panczasikhi.\nPrezentowane w drugiej części Santi Parvy rozmowy krążą wokół kilku tematów, sięgając coraz głębszego dna, gdzie ukrywa się prawda, której ta myśl szuka. Są to tematy takie jak stwarzanie i niszczenie wszechświata; dusza i ciało; rzeczywistość duchowa i materialna; nierealność tego świata; rozwój duchowy i wyzwalanie się spod wpływu natury materialnej oraz obowiązku reinkarnacji; przeciwstawność i ograniczenia ścieżki działania w porównaniu ze ścieżką wiedzy, która jest ścieżką jogi i zaprzestania działań; natura Brahmana i bogów. Równocześnie wiele rozmów dotyczy obrony autorytetu Wed i dowodzenia, że sprzeczności między ich stwierdzeniami są pozorne i wynikają z niezdolności tego, kto je studiuje, do zrozumienia że odnoszą się one do dwóch ścieżek—działania i wiedzy—które są rozłączne i wykluczają się, choć z drugiej strony są dla siebie uzupełnieniem. W wielu rozmowach widać inspirację pochodzącą z Bhagavad Gity i próbę rozwinięcia i rozumienia pojawiających się tam tez.\nNa pierwszy rzut oka ma się wrażenie, że stwierdzenia dotyczące zarówno istoty Brahmana, jak i stworzenia świata oraz inne są pełne sprzeczności. Jednakże przy bliższym spojrzeniu sprzeczności te znikają, gdyż zakłada się tutaj, że istnieją różne poziomy poznania i poznanie może iść coraz głębiej, aż dotrze do rzeczywistości ostatecznej, która jest niepoznawalną przez zwykłe mechanizmy poznawcze prawdą. Zanim umysł ludzki tam się znajdzie, błąka się po dżungli sprzeczności i antynomii. Świat zjawiskowy ciągle przybiera inną formę zależnie od tego, kto poznaje i ten kto dociera ostatecznie do prawdy o rzeczywistości, wie, że tak gnębiące myśl zachodu antynomie są jedynie złudzeniem i wynikają z iluzji stwarzanej przez zmysły i umysł. To, że coś jest i równocześnie nie jest, lub że coś równocześnie ma i nie ma jakiegoś atrybutu, jest w indyjskiej filozofii kategorią logiczną, lub inaczej iluzją, czy własnością ludzkiego umysłu, czy rozumienia.\nTe same tematy poruszane w poszczególnych rozmowach noszą na sobie ślady tego, że zostały napisane w różnym czasie i stąd tym bardziej wydają się niekiedy ze sobą sprzeczne. Indyjska filozofia jednakże z łatwością przekracza sprzeczności, widząc w nich jedynie błądzenie umysłu, który nie potrafi uwolnić się od wpływu zjawiskowego świata, który zresztą sam tworzy. Sprzeczności te są ważne dla historyków myśli i purystów, lecz nie przeszkadzają w widzeniu Mahabharaty jako koherentnej całości. Dokonajmy teraz krótkiego przeglądu najczęściej pojawiających się tematów.\nPierwsze dwie opowieści (144-145) mają wyraźnie charakter wstępny i wskazują na Wyzwolenie jako na najwyższy cel, którego realizacji powinna rodząca się na ziemi żywa istota szukać. Wychwalają ścieżkę wiedzy prowadzą Wyzwolenia, która uwalnia osobę od obowiązku ponownych narodzin i prowadzi do stanu wiecznej błogości, który jest stanem właściwym dla Brahmana, przeciwstawiając ją ścieżce religijnych działań prowadzącej co najwyżej do szczęścia w niebie, które jest krótkotrwałe i nie uwalnia duszy od obowiązku ponownych narodzin oraz konsumpcji skutków swych przeszłych działań. W opowieściach tych zostały również przedstawione indywidualne przypadki osób, które zdobyły Wyzwolenie poprzez nagle olśnienie lub świadomie szukały drogi prowadzącej do Wyzwolenia. Sugeruje się tutaj, że Wyzwolenie wiąże się z osiąganiem pewnego określonego stanu umysłu, który jest do zdobycia za życia, a nie dopiero po śmierci, jak to jest w przypadku nieba zdobywanego poprzez religijne działania.\nNastępne dwie opowieści (146-147) przedstawiają rozmowę, podczas której wielki riszi Bhrigu odpowiada na pytania mędrca Bharadwadży dotyczące procesu stwarzania budulca wszechświata, tajemnicy życia oraz stworzenia żywych istot przez Brahmę. W rozmowie tej mamy pierwszy zarys opisu mechanizmu stwarzania budulca wszechświata w procesie określanym przez sankhję jako ewolucja natury materialnej Prakriti (ewolucja ta, tak jak się ją opisuje w hinduizmie współcześnie, została przedstawiona w Aneksie 2). W wersji proponowanej Bhrigu, Mahat (Rozumienie) wypływa z Manasa (umysłu, czy też śladów pamięciowych na poziomie globalnym?), następnie pojawia się ego-świadomość (ahamkara) i następnie pięć „wielkich” elementów mahabhuta. Paralelnie opisuje się pojawienie się stwórcy żywych istot Brahmy, który jest pierwszym i najstarszym ucieleśnieniem lub kombinacją wymienionych składników budulca wszechświata występujących razem w formie ciała, w którym zamieszkuje dusza. Dodaje się tu istnienie oceanu i Boskiego Lotosu stworzonego przez Manasa. (W opow. 152 stwierdza się, że ten Lotos wyrósł z pępka Kryszny, który położył się na wodach, zwanego również Narajaną.)\nW powyższym opisie stwarzania pozostaje wiele tajemnic, jak choćby tajemnica życia i tego czynnika, który ożywia ciało. Bhrigu w odpowiedzi na pytanie Bharadwadży zarysowuje charakterystyczny dla sankhji dualizm duszy i ciała (dyskutowany bliżej w opowieści 155 przez ucznia Kapili) wymieniając duszę jako ten czynnik, którego obecność nadaje ciału życie, równocześnie jednak wyjaśnia, że tym co umożliwia ciału ruch i życie, jest pięć „wielkich” elementów, które tworzą ciało i jego organy, czyli ogólnej produkty ewolucji natury materialnej Prakriti.\nW opisie stwarzania świata przez Bhrigu, Brahma, pierwsza żywa istota, jest stwórcą zamieszkujących wszechświat żywych istot, czyli ucieleśnionych dusz. Nie jest jednak ich stwórcą bezpośrednim i co więcej nie jest bezpośrednim stwórcą ich zróżnicowania. Sam stworzył swych synów braminów Pradżapatich i prawo, że każda ucieleśniona dusza musi sama skonsumować owoce swych działań, czyli tzw. prawo karmy. Wszystkie żywe istoty stworzone przez Pradżapatich skłaniane przez naturę materialną do działania same są odpowiedzialne za to, na jakim poziomie istnienia urodzą się ponownie. Prezentowane w opow. 146-147 nauki Bhrigu są o wiele bliższe stwierdzeniom filozofii sankhji niż mitologii.\nW tym zarysowanym w naukach Bhrigu schemacie charakterystycznym dla sankhji brakuje jeszcze wyraźnych stwierdzeń o Puruszy. Bhiszma uzupełnia ten obraz wskazując na Najwyższą Duszę (Puruszę) jako oryginalną i pierwszą przyczynę stwarzania świata wyjaśniając to bezpośrednio Judhiszthirze (opow. 148) oraz powtarzając rozmowę między Manu i Brihaspatim (opow. 150), której Manu naucza o pozbawionym atrybutów Brahmanie jako przyczynie wszechświata.\nKontynuując wątek stwarzania świata w dalszych opowieściach rozważa się bardziej szczegółowo temat Puruszy i Prakriti w jednym ciele będących twórczą zasadą wszechświata (opow. 152 i 154), jak i temat Brahmana i jego dwojaki sposób istnienia, jako tego, kto jest bez atrybutów i jako tego, kto posiada atrybuty (opow. 150). Poszczególne rozmowy opisują więc proces stwarzania świata coraz głębiej. Tak jak rozmowa Bhrigu i Bharadwadżą ukazuje stwarzania świata jako ewolucję Prakriti, rozmowa Manu z Brihaspatim wskazuje na pozbawionego atrybutów Brahmana jako przyczynę wszechświata będącą ponad Prakriti, a opowieść 152 dotycząca Kryszny jako stwórcy świata przedstawia Krysznę jako Najwyższą Osobę Boga o podwójnej naturze (Purusza-Prakriti) będącą źródłem lub twórczą zasadą wszechświata i Narajanę (tego, który leży na wodach), który sam jeden zna Brahmana.\nObok stwarzania świata porusza się temat jego niszczenia. Zjawiskowy lub inaczej zamanifestowany wszechświat jest nietrwały. Ewolucja natury materialnej Prakriti dostarczająca wszechświatowi budulca stwarzając dwadzieścia trzy zasady rzeczywistości materialnej rozwija się i zwija w określony i regularny sposób tak jak pory roku. Wyjaśnia to Wjasa w rozmowie ze swym synem Śuką (opow. 158) odwołując się do pojęcia czasu. Opisuje szczegółowo miary czasu i cykliczność stwarzania, istnienia, psucia się i niszczenia wszechświata. Temat stwarzania i niszczenia pojawia się również w innych opowieściach, jak na przykład w opowieści 170 (p.4), gdzie mędrzec Dewala-Asika odpowiada na pytanie Narady o proces stwarzania i niszczenia, a także w opowieści 171, gdzie mędrzec Sanat-Kumara naucza asurę Wrtrę o cyklach tworzenia i niszczenia świata, i w tym kontekście dotyka ponownie tajemnicy Kryszny, nauczając, że Najwyższy Pan, który jest czystą świadomością i nie ma atrybutów, w okresie stwarzania przybiera atrybuty, którymi są produkty ewolucji natury materialnej Prakriti i zamieszkuje w żywych istotach zarówno jako to, co jest niezmienne, jak i to, co jest zmienne.\nWbrew pozorom rozważania na temat stworzenia i niszczenia świata nie odbiegają daleko od problematyki Wyzwolenia i ścieżki wiedzy. Prowadzą do określenia tego, co jest najwyższą wyzwalającą wiedzą i jak ją można zdobyć. Najwyższą wiedzą jest dotarcie do Brahmana, który nie ma atrybutów. Atrybuty przynależą do ciała, dusza jest bez atrybutów, jest czystą świadomością lub wiedzą (opow. 174).\nPowstaje pytanie o to, jak opisuje się aktywność Prakriti na poziomie indywidualnym. Odpowiedź na to pytanie znajdujemy w pod tematem adhjatmy, czyli w rozważaniach o duszy w kontekście procesów mentalnych zrodzonych z połączenia duszy z ciałem i jodze prowadzącej do wygaszenia tych procesów jako drodze do jej poznania. Tematu tego dotyczą bezpośrednio opowieści 148, 162, 174.\nJak nas naucza Mokszadharma, aktywność Prakriti na poziomie jednostkowym przejawia się na trzy sposoby:\nPo pierwsze, Prakriti tworzy pięć „wielkich” i pięć subtelnych (łącznie dziesięć) elementów, z których zbudowane jest ciało, wyposażone w trzy organy psychiczne (rozumienie, ego-świadomość i umysł) oraz organy poznania (pięć zmysłów) i działania (ręce, stopy, mowa, organy rozrodcze i organy wydalnicze), będące miejscem zamieszkania dla duszy. Ciało jest więc zbudowane z dwudziestu trzech (dwudziestu czterech włączając Moola Prakriti) elementów powstałych w procesie ewolucji Prakriti. Ciało jest miejscem zamieszkania dla duszy, która jest jedynym źródłem świadomości.\nPo drugie Prakriti za pośrednictwem ciała i jego organów poznania i działania tworzy przedmioty (lub raczej idee przedmiotów) zewnętrznego świata, które otaczają jednostkę i skłania ją do działania w stosunku do nich.\nI po trzecie, Prakriti tworząc ciało dla duszy z jednej strony więzi duszę w świecie stworzonych przez siebie przedmiotów zmuszając ją do ponownych narodzin, lecz z drugiej strony dając duszy ciało daje jej narzędzie do wyzwolenia się z kajdan natury materialnej i połączenia się z Brahmanem.\nOmówmy po kolei te trzy sposoby przejawiania się aktywności Prakriti.\nJeśli chodzi o liczbę konstytuant (elementów składowych) wszechświata Mokszadharma nie jest konsekwentna, zmieniając często kąt widzenia. Liczba ta zmienia się z dwudziestu trzech na dwadzieścia cztery zależnie od tego, czy włącza się, czy też nie, Moola Prakriti, a czasami gdy włącza się zamieszkującego ciało Puruszę, wynosi dwadzieścia pięć, kiedy indziej, gdy uwzględnia się tylko niektóre elementy, zmniejsza się do kilkunastu. Opisywanie wszechświata przez wyliczanie określonej liczby konstytuant jest charakterystyczne dla sankhji. Doktryna ta wywodzi swą nazwę z sanskryckiego słowa „liczba” i stawia sobie za zadanie określenie skończonej liczby konstytuant wszechświata. Czyniąc tak, uważa, że dostarcza doskonałej lub ostatecznej wiedzy na temat wszechświata, stąd sankhja znaczy również „doskonała wiedza”. Konstytuanty te są zwykle wymieniane w ściśle określonej kolejności ilustrując kolejne przekształcenia w ewolucji Prakriti i to, co wyłoniło się jako następne, jest podporządkowane temu, co je poprzedzało. Jak już była o tym mowa, Prakriti rozwija się i „zwija” w procesie tworzenia i niszczenia świata wyznaczając cykle jego istnienia zarówno na uniwersalnym, jak i jednostkowym poziomie. W procesie „zwijania się” Prakriti, czyli powrotu do stanu bezruchu, to, co było w jej ewolucji następne, łączy się po kolei z tym, co poprzednie wracając do stanu pierwotnego. Na tym założeniu o możliwości odwracania ewolucji Prakriti na poziomie jednostkowym opiera się wiara w możliwość docierania do duszy dzięki odpowiedniej duchowej praktyce (jodze) wyłączającej aktywność poszczególnych organów psychicznych (opow. 151).\nTo, co zwykło nazywać się organami psychicznymi, jest uważane za atrybut ciała (opow. 174). Psychikę tworzą trzy organy wewnętrzne powstałe w wyniku ewolucji Prakriti. Są to rozumienie, ego-świadomość i umysł. Istnieją one w ciele obok uniwersalnej jaźni, czyli duszy lub Puruszy, który jest odmiennej, czysto duchowej natury. Jak to zostało stwierdzone w Bhagavad Gicie, i co jest często powtarzane w Mokszadharmie, ciało i jego atrybuty są polem (kszetrą) dla duszy, która jest świadkiem zachodzących w nim procesów, czyli kszetra-dżiną. Umysł jest kopalnią myśli mających swe źródło w tym, co zostało w nim zakodowane w rezultacie przeszłego życia, jak i w tym, na co wskazują zmysły obecne w świecie zewnętrznym. Działanie umysłu samo w sobie jest nieświadome. Rozumienie jest nieświadomą samej siebie zasadą różnicującą obecne w umyśle myśli w języku prawdy i fałszu. Ego-świadomość czyli samookreślenie „to ja” jest poczuciem własnej odrębności, jednostkowością, która zdaje się być podmiotem działającym i tym, kto jest panem ciała będąc faktycznie rezultatem zaciemnienia duszy, która w swej naturze jest czystą świadomością (chit), przez ignorancję. U podstaw tego stwierdzenia leży nie podlegające kwestii założenie, że w przypadku wcielonej duszy (dżiwy) lub inaczej konkretnej empirycznej osoby, panem ciała jest dusza (Purusza), a tym kto działa, jest Prakriti. Ego-świadomość to rezultat mylenia samej siebie przez obserwującą procesy psychiczne duszę z Prakriti, lub tym, kto działa.\nDziałanie jest faktycznie rezultatem aktywności trzech jakości natury materialnej (gun) jasności-dobra (sattwa), namiętności (radżas) i ciemności (tamas), które utraciły swą równowagę pod wpływem obecności Puruszy i które są siłą aktywującą Prakriti. Tak jak rozumienie, umysł i zmysły są uważane za atrybuty ciała (opow. 174), guny są uważane za atrybuty rozumienia, umysłu, zmysłów i ego-świadomości (opow. 162), które towarzyszą duszy. Wcielona dusza, choć jej natura jest odmienna od ciała (opow. 155), zachowuje swój związek z ciałem nawet po śmierci ciała „grubego” zbudowanego z pięciu „wielkich” elementów, gdyż jest dalej odziana w ciało subtelne linga-sarira zbudowane z pięciu subtelnych elementów, które są również wytworem ewolucji Prakritii i zachowuje rozwinięte za życia osoby jej własności mentalne zakodowane w umyśle (chitta). Dopóki dana wcielona dusza pozostaje odziana w ciało subtelne, dopóty musi rodzić się ponownie na ziemi w nowym ciele „grubym” (opow. 150).\nPrzejdźmy teraz do obecnych w Mokszadharmie stwierdzeń dotyczących drugiego sposobu przejawiania się aktywności Prakriti na poziomie indywidualnym, czyli stwarzania przedmiotów tego świata, które otaczają jednostkę.\nJak stwierdza syn Wjasy Śuka (opow. 161, p. 2) istnieją dwa rodzaje stwarzania: „jedno—inicjujące—wypływające z Najwyższej Duszy prowadzące do wyłonienia się dwudziestu czterech elementów kolejnych przekształceń natury materialnej Prakriti i stworzenia ciała (kszara), które jest miejscem zamieszkania dla jednostkowej duszy, i drugie opierające na zmysłach i ich przedmiotach realizowane dzięki potędze rozumienia (intelektu i wiedzy). Ten drugi rodzaj stwarzania, pochodząc z pierwszego, przekracza go lub przykrywa stając się pierwszoplanowym ze względu swą moc związywania wszystkich jednostek”.\nPoprzez zmysły osoba ma kontakt z przedmiotami zmysłów (dźwiękiem, dotykiem, formą, zapachem i smakiem) obecnymi w świecie zbudowanym z pięciu „grubych” elementów i odbierając te informacje z pomocą rozumienia i umysłu, tworzy pojęcia lub przedmioty zewnętrznego świata dla samej siebie, zabarwiając je stanami emocjonalnymi wynikłymi z aktywności gun, które są właściwościami jej umysłu, rozumienia i ego-świadomości. Otaczające ją przedmioty są więc pod wpływem jej przeszłych doświadczeń, sięgających daleko do początków jej reinkarnacji zakodowanych w umyśle i gun wyznaczających emocje skojarzone z tymi przedmiotami. Świat zewnętrzny istnieje poza nią, bo jest wytworem aktywności Prakriti na poziomie uniwersalnym, ale dla danej jednostki świat zewnętrzny jest jej własny będący rezultatem jej własnej historii.\nMokszadharma wielokrotnie powraca do tematu stwarzania przedmiotów tego świata przez Prakriti na poziomie jednostek. W tym kontekście należy wspomnieć opowieść 153 w której mowa o tworzeniu przedmiotów tego świata przez ego-świadomość i konieczności kontroli wpływu gun poprzez uświadamianie sobie charakteru ich wpływu i uwalnianie się od ego-świadomości, która stwarza iluzje świata zewnętrznego i wiąże duszę z materialnym światem. Poczucie „ja” i „to jest moje” jest największym błędem lub grzechem duszy.\nW ten sposób przechodzimy do trzeciego sposobu przejawiania się Prakriti na poziomie indywidualnym: Prakriti zamykając duszę w ciele wyposażanych w organy poznania, działania, jak i w ograny psychiczne, z jednej strony zamyka ją w niewoli tworzonych za ich pośrednictwem przedmiotów tego świata, lecz z drugiej dając jej to ciało daje jej narzędzie służące Wyzwoleniu.\nJak już stwierdziliśmy, dusza jest odmiennej natury od Prakriti (opow. 155) i nie można jej poznać przy pomocy procesów poznawczych będących atrybutami ciała. Duszę można jednak poznać poprzez ciało praktykując duchową dyscyplinę zgodnie z zaleceniami sankhji i jogi. Temat ten łączy się ogólniejszym zagadnieniem charakteru procesów poznawczych, wiedzy i jej źródeł, któremu Mokszadharma poświęca wiele uwagi.\nRozmowy Manu z Brihaspatim (opow. 150-151), oraz Wjasy z Śuką (opow. 162 i 163) dotyczą bezpośrednio tematu poznania i wiedzy prowadzącej do Wyzwolenia. W rozważaniach dotyczących adhjatmy temat został jedynie zarysowany.\nNajwyższym celem żywej istoty jest poznanie prawdziwej natury swej duszy, która jest odmienna od wytworów Prakriti, i połączenie się z Brahmanem. Duszy nie można poznać jednak przez zwykłe procesy poznawcze bazujące na świadectwie zmysłów, wręcz przeciwnie, poznanie duszy wymaga wygaszenia tych procesów i uwolnienia się od wpływu Prakriti lub przekroczenia tego, co się nazywa ziemskim światem.\nManu w rozmowie z Brihaspatim (opow. 150) przeciwstawia wiedzę duchową, zdobywaną przez dyscyplinę duchową i praktykę jogi, wiedzy płynącej ze studiowania pism i religijnych działań. Poznanie pism i religijne działanie jest jedynie fazą wstępną na drodze do poznania duszy, która ostatecznie wymaga zaniechania działań i skupienia się na kontemplacji umysłu, i służą jedynie oczyszczeniu serca z przywiązania do ziemskich przedmiotów tworzonych przez umysł i działanie. Należy zaniechać działań, bo działania są zawsze źródłem skutków dobrych lub złych, które muszą zostać skonsumowane w następnym życiu. Ponadto Najwyższy Brahman jest pozbawiony atrybutów i nie można do niego dotrzeć przez zwykłe procesy poznawcze, które bazują na rozpoznawaniu atrybutów. Choć rozumienie zdolne do różnicowania prawdy od fałszu może być pomocne na drodze prowadzącej do Brahmana, to jednak, aby poznać subtelną w formie i wszechobecną duszę, należy użyć właściwych środków, które są opisywane przez jogę i sankhję.\nBrahman staje się widoczny jedynie po całkowitym wyciszeniu i uspokojeniu umysłu. Ów stan umysłu Manu nazywa stanem nieistnienia (opow. 151), do którego najbardziej zbliżony jest tzw. trzeci stan świadomości, czyli stan głębokiego snu pozbawionego marzeń sennych. Podczas takiego snu aktywność zmysłów i umysłu ustaje i tylko rozumienie pozostaje obudzone. Wszystkie indywidualne dyspozycje oddziałujące na procesy poznawcze (lub inaczej Istnienie) ulegają czasowemu zniszczeniu, lub mówiąc inaczej ustaje cała aktywność Prakriti. W czasie snu, któremu towarzyszą marzenia senne, jest wręcz przeciwnie, gdyż choć ciało „grube” pozostaje nieruchome, ciało subtelne (linga sarira) i obecna w nim dusza porusza się swobodnie wśród przedmiotów obecnych w umyśle, doświadczając emocji wynikłych z uaktywnienia skojarzonych z nimi gun. Taki sen jest uważany za jedną z przeszkód jogi, którą jogin powinien pokonać.\nBrak kontroli nad zmysłami i umysłem jest według Manu powodem doświadczania niedoli, podczas gdy poddanie ich kontroli prowadzi do Brahmana i wiecznej błogości. Kontynuując swą rozmowę z Brihaspatim, daje wskazówki, w jaki sposób uzyskać ów stan umysłu zwany Nieistnieniem prowadzący do poznania Brahmana. Po zaprzestaniu działania i wycofaniu zmysłów z kontaktu ze zmysłowymi przedmiotami należy je poddać kontroli poprzez kontrolowanie umysłu, w ten sposób zmysły zostają wycofane do umysłu; następnie w procesie jogicznych medytacji umysł powinien wycofać się do rozumienia, które zostaje wycofane z działania i oczyszczone z wpływu radżas i tamas. Według sankhji nawet czyste sattwiczne rozumienie nie potrafi rozpoznać duszy, gdyż dusza jest wobec niego nadrzędna, lecz dusza staje się widoczna dla samej siebie odbijając się w nim jak w lustrze. W przedstawionym bardzo ogólnie procesie prowadzącym do poznania Brahmana można rozpoznać wspominany poprzednio proces zwijania się ewolucji Prakriti.\nBrahman jest czystą świadomością i tym, co powinno być poznane (dżneja). Poprzez uświadomienie sobie różnicy między Prakriti i Puruszą i połączenie się z Brahmanem w procesie poznawczym sugerowanym przez sankhję lub jogę dociera się do najwyższej wiedzy. Wiedza gromadzona przez zwykłe procesy poznawcze za pośrednictwem organów będących wynikiem ewolucji Prakriti jest właściwie źródłem ignorancji (awidja) zaciemniającej duszę. Przeciwieństwem awidji, jest widja, do której należy wiedza zawarta w świętych pismach, których poznanie jest postępem na drodze do Brahmana, lecz nie wystarcza do realizacji najwyższego celu.\nRozmowa Wjasy ze swym synem Śuką (opow. 159-161) rozwija dalej temat wiedzy, jej źródeł, jak i różnicy między zwykłymi procesami poznawczymi będącymi pod wpływem gun i tym procesem poznawczym, który prowadzi do czystej lub najwyższej wiedzy i Wyzwolenia. Co więcej, Wjasa poświęca sporo uwagi stwierdzeniom Wed, które na pierwszy rzut oka wydają się sprzeczne, zalecając na przykład zarówno wykonanie, jak i zaniechanie religijnych działań. Wjasa w swych pouczeniach przyjmuje, że stwierdzenia Wed są niepodważalne i nie mogą podlegać krytyce. Ich pozorna sprzeczność ma źródło w tym, że odnoszą się do dwóch ścieżek prawości—działania i wiedzy—które są realizowane przy pomocy wykluczających się nawzajem środków, lecz choć nie mogą być realizowane równocześnie, uzupełniają się wzajemnie, mając na uwadze ten sam najwyższy cel, którym jest Wyzwolenie. Stwierdzenia Wed są zawsze obowiązujące i należy dążyć do Wyzwolenia bez łamania wedyjskich nakazów (opow. 161).\nReligijne działania zalecane przez Wedy, jak i samo studiowanie Wed są jednakże realizowane za pośrednictwem cielesnych organów będących pod wpływem gun. Same w sobie nie mogą więc doprowadzić do poznania Brahmana, co jest możliwe dopiero po oczyszczeniu procesu poznawczego z wpływu gun. Zarówno ścieżka działania i wiedzy jest jednak godna zalecenia, lecz należy pamiętać o tym, że tak jak wiedza płynąca ze studiowania Wed jest jak tratwa pomagająca osobie przepłynąć rzekę czasu i ocean życia, tak joga prowadząca do Brahmana jest tym, co pozwala je przekroczyć. Kontynuując ten temat Wjasa odwołując się do metafory ciała jako rydwanu, który umiejętnie powożony zawiezie duszę do Brahmana, poucza syna o zasadach praktykowania jogi, wymieniając dwanaście wymogów jogi, opisując technikę koncentracji umysłu dharana, jak i wskazując na konieczność wyrzeczenia się przez jogina władzy nad tym, co zamanifestowane, którą zdobywa dzięki jogicznej medytacji, bo tylko wtedy będzie mógł dotrzeć do Brahmana i zrealizować najwyższy cel (opow. 159).\nW dalszej części swych nauk Wjasa analizuje charakter tego poznania, które prowadzi do Brahmana, czyli czystej świadomości, która jest tym, co rzeczywiste i prawdziwe, polemizując zarówno z buddyjskim idealizmem zgodnie z którym wszystko, czyli cała wiedza, jest zaledwie ideą w umyśle i nie ma oparcia w niczym, co rzeczywiste, jak i z doktrynami materialistycznymi, zgodnie z którymi wszystko, łącznie ze świadomością jest wytworem ciała i przyrody i umiera razem z ciałem (opow. 160). Zgodnie z doktryną reprezentowaną w Mahabharacie świat duchowy jest tym, co rzeczywiste i niezmienne, podczas gdy tak zwany materialny świat ziemskich przedmiotów jest jedynie iluzją wynikłą z aktywności natury materialnej Prakriti, choć ona sama jest także tym, co rzeczywiste, będąc energią Brahmana. Wiedza może mieć różny charakter. Może to być wiedza instrumentalna pomagająca w realizowaniu technicznych problemów życia, może to być znajomość Prawa (dharmy) lub sformułowań Wed lub może to być wiedza najwyższa, czyli poznanie Brahmana. Wiedza i jej charakter jest tym, co decyduje o różnych poziomach istnienia. Ci, którzy poznali duszę, czyli dotarli do najwyższej prawdy, stoją w hierarchii istnienia najwyżej.\nW kontekście rozważań o wiedzy prowadzącej do najwyższej prawdy pojawia się ponownie problem charakteru stwierdzeń Wed. Choć Wedy nie ulegają zmianie, ich autorytet zmienia się wraz z biegiem czasu, i w kolejnych eonach upada coraz bardziej. Podczas kalijugi upada tak nisko, że zaczynają pojawiać się wątpliwości co do obowiązkowego charakteru poszczególnych nakazów i powstaje pytanie, na jakiej podstawie ludzie żyjący w tym eonie mają decydować o tym, jakie nakazy mają charakter uniwersalny i zawsze obowiązujący, jako te, które bazują na prawdzie. W odpowiedzi na to pytanie Wjasa stwierdza, że są nimi te, które prowadzą do postępu na drodze do Wyzwolenia.\nChoć sankhja i joga realizują ten sam cel (Wyzwolenie) różnią się koncepcją procesu poznania, który prowadzi do najwyższego celu. Wjasa opisuje ten proces wskazując na różnice. Według sankhji najwyższa wiedzą jest odkryciem różnicy między naturą Puruszy i Prakriti. Według jogi najwyższa wiedza jest zjednoczeniem rozumienia z umysłem, zmysłami i przenikającą wszystko duszą. Jogin dociera do tej najwyższej wiedzy pokonując stany umysłu wynikłe z aktywności Prakriti (opow. 160).\nNa zakończenie rozmowy ze swym synem Wjasa powraca co tematu adhjatmy, czyli poznawania duszy zamieszkującej w ciele wyposażonym w organy psychiczne, jak i w organy poznania i działania, które są produktem ewolucji Prakriti, mają jej naturę i przechowują w sobie ślady swych przeszłych wcieleń, i osiąganiu Wyzwolenia dzięki przekroczeniu świata zmysłów i przedmiotów stworzonego przez Prakriti (opow. 162-163).\nW tym kontekście na uwagę zasługuje również opowieść o tym, jak wielki demon asura Wrtra krocząc ścieżką wiedzy osiągnął Wyzwolenie (opow. 171). Wrtra, który był synem bramina Kaśjapy, stworzonym specjalnie w celu pokonania Indry, został jednak ostatecznie pokonany przez Indrę, który uzyskał pomoc od Wisznu i Śiwy. Mimo klęski nie poddał się smutkowi koncentrując całą swą uwagę na szukaniu prawdy. Zrozumiawszy, że to, co zdobył swymi umartwieniami, stracił swym działaniem, poszukiwał wiedzy o tym, jak uwolnić się od skutków działania i zdobyć Wyzwolenie. Nauk w tej sprawie udzielił mu mędrzec o imieniu Sanat-Kumara. Mędrzec ten wychwala Wisznu, którego wielbicielem był Wrtra, twierdząc, że jego głowa jest miejscem Wyzwolenia, do którego można jednak dotrzeć jedynie przez kontrolowanie zmysłów i rozwijanie wiedzy duchowej, chociaż religijne ziałania nie są całkowicie na tej drodze bezużyteczne, gdyż można je oczyścić przy pomocy oczyszczonego z wpływu jakości natury materialnej rozumienia i przez uwolnienie się od przywiązania do ziemskich przedmiotów. Droga do Wyzwolenia jest długa i prowadzi przez wielokrotne cykle ponownych narodzin, które pozwalają na rozwój właściwego stanu umysłu. Różne stany umysłu wyznaczają różne poziomy istnienia. Różnym poziom istnienia są również przypisane różne kolory. Wyodrębnia się sześć kolorów, biorąc pod uwagę obecną w nich proporcję trzech jakości natury (sattwa, radżas, tamas), jak i związany z nimi poziom szczęśliwości oraz właściwe dla nich sześć różnych poziomów istnienia. Żywa istota rodząc się wielokrotnie na ziemi migruje poprzez różne poziomy istnienia i różne kolory. Do najwyższego koloru białego dociera się dzięki jodze podróżując przez różne światy, które trzeba porzucić, aby dotrzeć do Brahmana.\nInnym tematem, na którym skoncentrowana jest cała Mahabharata i który powraca również w części drugiej Santi Parvy, jest prawość (dharma), o której zakłada się, że bazuje na prawdzie i jest drogą prowadzącą do tego, co najwyższe. Tak jak w części pierwszej Santi Parvy wiele uwagi poświęcono różnicy w Prawie między kastami i trybami życia właściwymi dla określonego etapu w jednostkowym rozwoju, tak w części drugiej poszukuje się uniwersalnej ścieżki prawości, która może być realizowana bez względu na wymienione różnice i co więcej prawość traktowana jest tutaj jako wyróżniająca osobę cnota przez nią zdobyta. Tego tematu dotyczą bezpośrednio opowieści 165-168.\nJudhiszthira pyta Bhiszmę o to, na jakiej podstawie konkretna jednostka, która pragnie kroczyć ścieżką Prawa, powinna decydować o tym, które z możliwych działań wybrać w określonej sytuacji, w której się znalazła. Choć istnieją różne źródła wiedzy na temat prawego działania, jak pisma, czy przykłady dobrego postępowanie dostarczane przez tych, którzy są nazywani dobrymi, Judhiszthira ma tu pewne wątpliwości, bo jak twierdzi, sformułowania pism są często zbyt ogólne i nie odnoszą się w sposób oczywisty do różnych konkretnych sytuacji, a jeśli chodzi o podążanie za czyimś przykładem, to niekiedy trudno określić czyje zachowanie powinno być uznane za dobry przykład. Analizując swoje własne wybory wskazuje na istnienie jakiegoś wewnętrznego światła, które pozwala mu na rozróżnienie dobra od zła. Zastanawia się też nad tym, czy istnieje takie postępowanie, które byłoby dobrodziejstwem dla każdego w każdej sytuacji. W końcu pyta, czy standardy Prawa są czymś arbitralnym ustanowionym przez starożytnych i przekazywanym następnym pokoleniom, czy też mają swe oparcie w prawdzie i mogą być odkryte na nowo przez tych, którzy szukają prawdy (opow. 165).\nBhiszma w odpowiedzi na te pytania cytuje rozmowę między braminem Dżadżali i kupcem Tuladharą, który, choć jest tylko kupcem, zdaje się przewyższać swą cnotą prawości bramina Dżadżali, który od dawna praktykował surowe umartwienia zgodnie z nakazami Wed. Na pytania bramina o to, jak to jest możliwe, Tuladhara wyjaśnia, że rozwinął w sobie cnotę prawości idąc przez życie ścieżką nieranienia i dalej zachęcany przez bramina wychwala ścieżkę nieranienia jako uniwersalną ścieżkę prawości. Naucza, że w wyborze swego postępowania należy kierować się własnym oczyszczonym z namiętności (radżasu) i ciemności (tamasu) rozumieniem i nie godzić się na wykonywanie okrutnych religijnych praktyk sprzecznych z zasadą nieranienia tylko dlatego, że wszyscy je praktykują lub ze zawsze były praktykowane. Należy uwolnić się od złych wpływów tego świata szukając prawdy. Należy poprawnie zrozumieć ofiarę i wybrać raczej wewnętrzną ofiarę (tj. ofiarę wewnątrz swej jaźni) w formie uczciwości i samo-kontroli niż godzić się na okrucieństwo. Właściwą formą ofiary dla bramina jest joga bazująca na ofierze wewnętrznej. Rezultat ofiary zależy od stanu umysłu ofiarnika, a nie od rytualnej dokładności w jej wykonaniu. Szukając tego, co najwyższe, Wyzwolenia, należy wykonywać ofiarę, kierując się poczuciem obowiązku, a nie traktując ją jako drogę prowadzącą do zaspokojenia pragnień. Tym, co prowadzi do najwyższej nagrody, jest wyrzeczone życie (opow. 166).\nJudhiszthira, widząc ogromne zalety wychwalanej przez kupca Tuladharę ścieżki nieranienia, pyta Bhiszmę dalej, co należy uczynić w sytuacji, gdy nakaz nieranienia jest w konflikcie z innym nakazem, jak np. posłuszeństwo rozkazowi ojca. Bhiszma cytuje wypowiedź króla Wiczakhy przeciw zabijaniu zwierząt ofiarnych i wychwala namysł przed podjęciem jakiegokolwiek działania, które wymaga aktu przemocy podając przykład syna mędrca Gautamy, Czirakarina, który po otrzymaniu od ojca rozkazu, aby zabić swoją matkę, którą uwiódł Indra, rozmyślał tak długo nad tym, czy powinien wykonać rozkaz ojca, że Gautama miał dość czasu na to, aby ochłonąć ze swego gniewu i przemyśleć raz jeszcze swój rozkaz. Judhiszthira zastanawia się dalej nad tym, w jakim stopniu król może iść ścieżką nieranienia, skoro jego obowiązkiem jest wymierzanie sprawiedliwości. Bhiszma cytuje w odpowiedzi rozmowę między królem Djumatsenem i jego synem Satjawatem, który sprzeciwiał się karze śmierci i innym karom cielesnym. Djumatsen poucza syna, że król powinien przede wszystkim uczyć swych poddanych dając im przykład własnym prawym działaniem, lecz z drugiej strony popełnione przestępstwo musi zostać ukarane. W miarę możliwości należy unikać kar cielesnych, lecz rodzaj kary, którą dysponuje król, zależy nie tylko od niego, ale także od charakteru eonu, w którym się urodził. Kara staje się coraz surowsza w miarę starzenia się czasu. W czasach, gdy realizowanie ścieżki nieranienia staje się niemożliwe, należy wybrać ścieżkę alternatywą, którą jest ścieżka wiedzy (joga), której realizowanie jest niezależne od charakteru eonu (opow. 167).\nNastępna opowieść przedstawia rozmowę mędrca Kapili z mędrcem Sjumaraśmi ukrywającym się w formie ofiarnej krowy na temat charakteru niektórych stwierdzeń Wed zalecających zabijanie zwierząt, które zdają się być sprzeczne z doktryną nieranienia (opow. 168). Jak już była o tym mowa, Wed nie wolno ani krytykować, ani chwalić. Kapila, który uchodzi za mitycznego twórcę filozofii sankhja, próbuje je zrozumieć i wyjaśnić. W rozmowie z Sjumaraśmi naucza, że wszystkie stwierdzenia Wed odnoszą do duchowego rozwoju, lecz poszczególne zalecane ścieżki prowadzą do realizacji tego celu w różnym stopniu. Realizowanie działań zalecanych przez Wedy oczyszcza serce, lecz dopiero zaniechanie działania prowadzi do Wyzwolenia. Kapila naucza, że prawa osoba może wybrać taką drogę i takie rytuały, które nie wiążą się z okrucieństwem. Realizowanie wedyjskich rytuałów przynosi naprawdę korzyść tylko tym, którzy mają kontrolę nad czterema bramami formy, w której zamieszkuje dusza (tj. ramionami, żołądkiem, mową, organami prokreacji) i ostatecznie uwalniają się od wpływu tej formy zdobywając Wyzwolenie. Sprzeczności w stwierdzeniach Wed znikają, gdy zdobędzie się tą najwyższą wiedzę, w konsekwencji której wszystko jest widziane jako identyczne z Najwyższą Duszą. Poprawne rozumienie Wed bazuje na zdolności zrozumienia duszy. Uniwersalną drogą prowadzącą do poznania duszy, niezależną od urodzenia i realizowanego aktualnie trybu życia, jest joga i wyrzeczone życie. Ujarzmienie zmysłów, wybaczanie, uwolnienia się od pragnień i zaprzestanie działania jest uważane za drogę do doskonałego szczęścia.\nProwadząca do Wyzwolenia ścieżka wiedzy bazuje więc na rozwijaniu samokontroli i ujarzmianiu umysłu, co uwalnia osobę od wpływu jakości natury materialnej Prakriti i pozwala zobaczyć różnicę między zmiennym i nierzeczywistym światem ziemskich przedmiotów będącym rezultatem działania Prakriti, a niezmiennym i realnym światem duchowym. Samokontrola i ujarzmianie umysłu jest tematem wszechobecnym w części drugiej Santi Parvy, tak jak i zalecenia, aby dochodzić do nich przez rozwijanie wiedzy duchowej, a nie przez zalecane wcześniej praktyki surowych umartwień, czy wykonywanie okrutnych rytuałów. Temat ten pojawia się nie tylko w opowieściach o naukach mędrców o drodze prowadzącej do Wyzwolenia, których charakter jest wyraźnie filozoficzny, ale także w tych, których charakter jest czysto mityczny, i których jest tu ciągle sporo. I tak opowieść o pewnym braminie, który oddawał cześć obłokowi (opow. 169) ilustruje pogląd, że cnota prawości jest trudna do zdobycia i jest darem od bogów.\nZdobycie samo-kontroli i wiedzy dotyczącej natury tego świata jest nie tylko ścieżką prowadzącą do Wyzwolenia, ale pomaga osobie w zachowaniu spokoju umysłu i radzeniu sobie z charakterystyczną dla tego świata zmiennością szczęścia i nieszczęścia. Ilustrują to rozmowy Indry z pokonanym przez niego asurą Wali (opow. 156 i 157). Podobne w charakterze są opowieści 175, 176, 177, 179. Opowieść 175 zasługuje na szczególną uwagę ze względu na to, że mowa tu o samym Wyzwoleniu jako tym stanie umysłu, który zdobywany za życia pomaga osobie w radzeniu sobie z nieszczęściem.\nNa zakończenie warto wspomnieć jeszcze o innych opowieściach czysto mitycznych, które pojawiają się trochę w charakterze dygresji i zdają się nieco odbiegać od głównego tematu. I tak opowieści 172-173 przedstawiają różne wersje mitu o walce Indry z demonem Wrtrą i pokonaniu go przez Indrę z pomocą gorączki zrodzonej z gniewu Śiwy wywołanego faktem niezaproszenia go do uczestnictwa w rytuale ofiarnym Dakszy. Opowieść 164 z kolei przedstawia jedną z wersji mitu o narodzinach Śmierci i jej umartwieniach, a opowieść 178 dotyczy mitycznego wyjaśnienia tego, jak nauczyciel demonów Uśanas zdobył imię Śukra.\nOstania opowieść (opow. 180) powraca do zagadnień filozoficznych. Judhiszthira pyta o różnicę między sankhją i jogą, dwoma filozoficznymi nurtami, które opisują drogę prowadzącą do Wyzwolenia, na co Bhiszma stwierdza, że nie ma między inni żadnej różnicy poza tym, że bazują na innych źródłach i że on sam akceptuje obydwie ścieżki.\nCzęść druga księgi XII Mahabharaty jest o wiele bogatsza w treści moralne i filozoficzne niż zdołaliśmy to przedstawić w tym krótkim Synopsis, którego celem było jej krótkie podsumowanie i ukazanie jej w szerszej filozoficznej perspektywie. W tym miejscu nie pozostaje więc nam nic poza zachęceniem Czytelnika do jej przeczytania.\nSynopses, Mahabharata: księga I księga II księga III księga IV księga V księga VI księga VII księga VIII księga IX księga X księga XI ks. XII, cz. 1 ks. XII, cz. 2 ks. XII, cz. 3 ks. XIII, cz. 1 ks. XIII, cz. 2 First posted: 23 Feb 2014;


Montecelio Chocolates czekolada mleczna toffee 10 szt\n» Montecelio Chocolates czekolada mleczna toffee 10 szt.\nMontecelio Chocolates czekolada mleczna toffee 10 szt.\nGęsta, mleczna czekolada Montecelio o smaku toffee w formie saszetek. Posiada wysoką zawartość kakao, pożądaną gęstość oraz intensywny czekoladowy smak. Tworzona na bazie najlepszych ziaren kakaowca z Afryki zachodniej. Posiada intensywny smak mlecznej czekolady oraz gęstą konsystencję. Czekolada Montecelio perfekcyjnie sprawdza się w kawiarniach. Do szybkiego i prostego przygotowania za pomocą spieniacza do mleka. Czekoladę można również przygotować w warunkach domowych.


Czy osteoporoza jest wyleczalna? - Erazdrowia.pl\n23 kwietnia 2019 23 kwietnia 2019 RedakcjaComment(0)\nW terapii osteoporozy najczęściej stosowane są generyczne bisfosfoniany, czyli leki o działaniu zmniejszającym utratę tkanki kostnej. Obecnie w Polsce refundowany jest także denosumab, podawany w formie podskórnej iniekcji.\nLudzkie kości posiadają zdolność do samoodnowy w praktycznie każdym okresie życia. Osteoporoza to jednak schorzenie, którego nie da się całkowicie wyleczyć. Można natomiast kontrolować jej stan i ograniczyć negatywne następstwa, stosując odpowiednie leki i zmieniając tryb życia. Niezwykle istotne jest również wczesne wykrycie osteoporozy, polegające na badaniu gęstości mineralnej tkanki kostnej.\nGłównym celem leczenia osteoporozy jest zwiększenie masy kostnej oraz zapobieganie jej kolejnym ubytkom, a także poprawa struktury wewnętrznej kości. Zastosowane metody terapeutyczne muszą zatem nie tylko pobudzać tworzenie się tkanki kostnej, ale również hamować jej utratę. Pozwala to na zapobieganie złamaniom kości, które pod wpływem osteoporozy stają się wyjątkowo słabe. Na leczenie osteoporozy powinny zdecydować się osoby z obniżoną masą kostną, wysokimi wskaźnikami przebudowy kości oraz kobiety z przedwczesną menopauzą. Więcj o nowoczesnych metodach diagnostyki osteoporozy przeczytacie na stronie Norax Medical.\nFarmakoterapia w leczeniu osteoporozy\nW terapii osteoporozy najczęściej stosowane są generyczne bisfosfoniany, czyli leki o działaniu zmniejszającym utratę tkanki kostnej. Obecnie w Polsce refundowany jest także denosumab, podawany w formie podskórnej iniekcji raz na pół roku. Lek ten jest biologicznym przeciwciałem monoklonalnym, zmniejszającym resorpcję kości oraz przyczyniającym się do wzrostu gęstości mineralnej kości. Jego zastosowanie w leczeniu osteoporozy znacząco zmniejsza ryzyko złamań.\nLeczenie drugiego wyboru opiera się na stosowaniu terypartydu, a także raloksyfenu, który zmniejsza ryzyko złamań wyłącznie trzonów kręgu. Środki te przeznaczone są dla pacjentów, u których występują przeciwwskazania do przyjmowania leków pierwszego wyboru lub są niedolni do przestrzegania wymagań dotyczących ich stosowania.\nUtrzymanie sprawności fizycznej wymaga odpowiedniej ilości aktywności ruchowej. U pacjentów prowadzących siedzący tryb życia, badanie gęstości kości pokazuje zwykle bardzo niekorzystne wyniki. Regularna aktywność fizyczna może wzmocnić nie tylko kości, ale również mięśnie. W leczeniu osteoporozy znaczenie ma także optymalnie zbilansowana dieta, dostarczająca duże ilości składników mineralnych i odżywczych.\nZapotrzebowanie pacjenta jest indywidualne, uzależnione m.in. od wieku, trybu życia i płci. Wskazane jest także zażywanie kąpieli słonecznych, ze względu na zdolność organizmu do syntezowania witaminy D pod wpływem ekspozycji skóry na promienie.\nFizjoterapia w leczeniu osteoporozy\nZabiegi fizjoterapeutyczne pozwalają na zapobieganie bólom kości w przebiegu osteoporozy, a także ułatwiają zachowanie siły mięśniowej oraz naturalnej ruchomości w stawach. Pacjentom szczególnie zalecana jest fizykoterapia, ukierunkowana na delikatny masaż ręczny, elektroterapię, masaż podwodny oraz zastosowanie pola magnetycznego.\nZaleca się również ćwiczenia czynne w obciążeniu oraz ćwiczenia oporowe. Terapeuta powinien poinstruować pacjenta i pozwolić mu na samodzielne wykonywanie najważniejszych ćwiczeń w domu. W ten sposób można też wzmocnić mięśnie kręgosłupa oraz zadbać o prawidłową postawę ciała.\nDobre suplementy – czy one istnieją?


Polska podpisze groźną konwencję - rodzina.wiara.pl\nrodzina.wiara.pl » Informacje » Polska podpisze groźną konwencję\nPolska podpisze groźną konwencję\nPAP/Radek Pietruszka\tPremier Tusk na spotkaniu z Kongresem Kobiet\nNa spotkaniu z przedstawicielkami Kongresu Kobiet Donald Tusk 4 lipca zapowiedział, że w ciągu trzech tygodni podpisze Konwencję Rady Europy ws. zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej.\nJeszcze w maju br. premier po posiedzeniu Rady Ministrów mówił o potrzebie publicznej debaty. Przeciwko podpisywaniu Konwencji występują środowiska pro-life, członkowie Zespołu ds. Rodzin Komisji Wspólnej Rządu i Episkopatu, stowarzyszenia rodzinne i kobiece.\nPremier Tusk w maju zapowiadał, że do debaty zostaną zaproszone „różne środowiska”, gdyż z jego informacji wynika, że „wiele zorganizowanych środowisk kobiecych jest też sceptycznych co do niektórych zapisów tej Konwencji”.\nPodpisaniu Konwencji sprzeciwia się też minister sprawiedliwości Jarosław Gowin.\nZadaniem Konwencji RE jest ochrona kobiet przed wszelkimi formami przemocy oraz dyskryminacji. Aby ją ratyfikować, Polska musi m.in. zmienić przepisy dotyczące trybu ścigania gwałtu. Obecnie następuje to na wniosek ofiary, a nie z urzędu. Projekt zmian w tej sprawie przedstawiło ministerstwo sprawiedliwości oraz posłowie PO.\nSprzeciw wobec ratyfikacji Konwencji przez Polskę wyraziły m.in. stowarzyszenia rodzinne i kobiece. Ich zdaniem Konwencja niesie ze sobą poważne zagrożenia. Zmienia np. prawną definicję płci, promując terminologię genderową, wedle której płeć to „społecznie skonstruowane role, zachowania, działania i cechy, które dane społeczeństwo uznaje za właściwe dla kobiet i mężczyzn”.\nW zastrzeżeniach podkreśla się także, że dokument zamiast przeciwdziałać przemocy wobec kobiet nastawiony jest na „walkę z tradycją, moralnością chrześcijańską i wartościami określonymi w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”.\n„Zamiast ratyfikacji tego dokumentu rząd powinien wzmacniać pozycję rodzin, poprawiać opiekę zdrowotną kobiet i dziewcząt, prowadzić poradnictwo rodzinne, w tym edukację seksualną typu A, czyli przygotowania do życia w rodzinie, które, jak pokazują badania Eurostatu, jest najbardziej skuteczna w Europie” – napisały w kwietniu kobiety z organizacji rodzinnych. Pod protestem podpisały się m.in. członkinie Związku Dużych Rodzin, Forum Kobiet Polskich i Polskiego Związku Kobiet Katolickich.\nPrzeczytaj komentarz Głos kobiet - jak zwykle - „słuchany”\ndodane 06.07.2012 09:49\nTAGI| KONWENCJA,\tRODZINA\nagresja wobec kobiet na co dzień jest promowana w mediach, w szczególności w seksistowskich reklamach, które przedstawiają kobietę przedmiotowo; tradycja i Kościół mają o wiele mniejszy wpływ niż młócone w kółko reklamy i reszta przekazu w mediach, pomijając, że te pierwsze nie zachęcają do agresji\nDomagam sie rowniez zapisow i konwencji chroniacych mezczyzn przed agresja kobiet.\nAż dziw bierze, jak łatwo można manipulować - piękny tytuł Konwencji - ws. zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej. Kto o zdrowych zmysłach może nie popierać TAKIEJ Konwencji? Problem w tym, że hasło - "zwalczanie przemocy wobec kobiet" to jedynie przykrywka do rozwalania tradycyjnego modelu rodziny, który od wieków stanowił fundamenty cywilizacji (kobieta i mężczyzna - matka i ojciec) Akurat w polskim prawodawstwie po ostatnich zmianach zwalczanie przemocy wobec kobiet i dzieci jest bardzo dobrze "zabezpieczone" i nie potrzebna jest jakaś pokrętna Konwencja. I nawet Gowin to zrozumiał...Czy z nami już naprawdę jest aż tak źle, że dajemy sobie wciskać kit, że płeć człowieka jest determinowana przez rolę społeczną a nie biologię? Czy naprawdę zależy nam, aby nasze dzieci już w przedszkolach były skrzywiane psychicznie zgodnie z filozofią gender? (to się już dzieje w niektórych krajach!) Apeluję do tych którzy na tym forum rozdzierają szaty nad biednym losem umęczonych polskich kobiet (mimo, że w naszej kulturze bardziej dominował matriarchat) - aby postarali się dotrzeć do istoty problemu...\nCzy w Polsce i Europie istnieje przemoc wobec kobiet?\nŚmiem wątpić.Wręcz odwrotnie.W moim środowisku to kobiety rzadzą domem ,wychowaniem dzieci,wydawaniem pieniędzy.Przypadki agresji realizowane są w prawie w całości przez kobiety.Jest to przemoc psychiczna,dyskryminacja i doprowadzenie do wyeliminowania Ojca ,jako głowy Rodziny.W skrajnych przypadkach jest to bezdomność.\nProszę sprawdzić statystyki, m.in. liczba zamarzniętych z mrozu bezdomnych mężczyzn.\nKto ich wygonił z Rodziny?To nie alkoholizm.Alkohol jest tylko skutkiem alienacji.\nCo do zasadności uchwalania takich ustaw,to wygląda tak jak -im gorzej a Państwie,tym lepiej.


zalety domów szkieletowych Techniczna Industrial Park\n8 lutego 2015 Posted in Bez kategorii\nNa podstawie otrzymanych przekrojów geologicznych złoża sporządza się mapy pokładowe oddzielnie dla poszczególnych pokładów złoża pokładowego, np. węgla lub innej kopaliny użytecznej. Sporządza się je jako mapy warstwicowe h Mapy warstwi- cowe pokładów węgla charakteryzują ukształtowanie powierzchni pokładów pod ziemią. Obrazują one sposób zalegania oraz wszelkie sfałdowania i zaburzenia w zaleganiu pokładów.\nWarstwice pokładu podają częściej położenie spągu pokładu, rzadziej stropu w stosunku do poziomu odniesienia. Z układu otrzymanych warstwie można zorientować się co do kierunku rozciągłości, nachylenia i grubości pokładu oraz jego zmienności na całej powierzchni rzutu poziomego pokładu.\nMapy warstwicowe pokładów węgla umożliwiają obliczenie ich powierzchni potrzebnej do obliczenia zasobów węgla w poszczególnych pokładach. Służą one jednocześnie do odpowiedniego usytuowania w pokładzie wyrobisk górniczych przy projektowaniu eksploatacji. Mapę warstwicową przedstawiono na rys. 3.45.\nOkreślenie rozciągłości i nachylenia pokładu za pomocą trzech otworów wiertniczych\nW przypadku wykonywania poszukiwań górniczych za pomocą otworów wiertniczych, określa się rozciągłość, linię nachylenia oraz kąt nachylenia pokładu w sposób wykreślny, na podstawie danych uzyskanych z trzech otworów wiertniczych — nie leżących na jednej prostej, czyli rozmieszczonych w wierzchołkach trójkąta.\nNajbardziej rozpowszechniona jest tu metoda opracowana przez radzieckiego profesora W. I. Baumana, zwana potocznie konstrukcją Baumana. W celu określenia rozciągłości pokładu odmierza się prostopadle do bolću łączącego najpłytszy i najgłębszy otwór, czyli do boku AC, głębokość ha z punktu A oraz hc z punktu C. Końce tych głębokości łączy się, otrzymując linię Następnie w od ległości hb przeprowadza się linię bb równoległą do boku AC, która przetnie linię A1C1 w punkcie Dt. Z punktu Di prowadzi się linię prostopadłą do linii bb aż do przecięcia się jej z bokiem AC w punkcie D. Po połączeniu punktu B z punktem D otrzymuje się linię BD będącą linią rozciągłości pokładu.\nLinia nachylenia pokładu leży w płaszczyźnie pionowej prostopadłej do linii BD, a przeprowadzonej z punktu A lub C. W przykładzie pokazanym na rys. 3.46 płaszczyznę tę przeprowadzono w punkcie C, otrzymując linię nachylenia pokładu EC prostopadłą do linii BD.\nW celu określenia kąta nachylenia pokładu, tj. kąta zawartego pomiędzy linią nachylenia a płaszczyzną poziomą, prowadzi się z punktu C linię prostopadłą do linii EC, na której odmierza się różnicę głębokości otworów C i B [czyli wartość hc – hb), otrzymując punkt F. Po połączeniu linią prostą punktu F z punktem E otrzymuje się kąt FEC (a) równy kątowi nachylenia pokładu.


Shani :: Postacie :: Wiedźmin 3: Serca z kamienia :: Gry :: Game Exe\nShani to bliska przyjaciółka sławnego Geralta z Rivii, z którą – w zależności od wyborów gracza w pierwszej odsłonie gry – mogła łączyć wiedźmina wspólna zażyłość, wzmocniona opieką rudowłosej dziewczyny nad Alvinem. Studentka medycyny na Akademii Oxenfurckiej nie pojawia się podczas ścigania królobójców, zaś w podstawowej kampanii "Dzikiego Gonu" zostaje jedynie wspomniana przez Joachima von Gratza.\nShani pojawiła się na kartach sagi Andrzeja Sapkowskiego jako członek ekipy szpitala polowego Milo Vanderbecka podczas sławnej bitwy pod Brenną. Zgodnie z książkami, umiera siedemdziesiąt lat od tego wydarzenia jako honorowy dziekan katedry medycyny Uniwersytetu Oxenfurckiego. W grach pracowała w Szpitalu Lebiody w temerskiej stolicy. Później wróciła do Oxenfurtu, gdzie zrobiła doktorat. Chociaż otworzyła własną praktykę, to nie cieszyła się długo niezależnością, bowiem wkrótce wybucha wojna z Nilfgaardem. Wtedy też siłą została wcielona do sztabu medycznego redańskiej armii. Chociaż nie musi leczyć rannych na froncie, to wciąż pozostaje do dyspozycji Radowida.\nPonowne spotkanie z Geraltem ma miejsce w oxenfurckich kanałach. Biały Wilk został wynajęty przez Olgierda von Everec, aby pozbyć się bestii zabijającej przede wszystkim kobiety. Shani także się tam znalazła z rozkazu redańskiej armii, która chciała rozwiązać problem bestii zatruwającej wodę. Medyczka liczyła na to, że uda jej się zebrać próbki i znaleźć antidotum, lecz wkrótce oddział został zaatakowany zarówno przez utopce, jak i głównego winnego śmierci wielu kobiet zwabionych obietnicą odczarowania królewicza.\nJako jedyna ocalała, Shani towarzyszy wiedźminowi i pomaga mu dotrzeć do leża, gdzie Biały Wilk zastawia przynętę na potwora. Medyczka ulega namowom Geralta i wraca na górę z próbkami wydzieliny potwora, z których wkrótce tworzy lekarstwo. Ponownie spotyka Białego Wilka w swojej lecznicy w Oxenfurcie. Wiedźmin prosi o pomoc w sprawie przywołania ducha brata Olgierda – Witolda. Medyczka zna położenie kaplicy rodowej i właśnie tam wyznacza miejsce spotkania z Geraltem. "Pożycza" z uniwersyteckich zasobów kadzielnicę, jednak ostatecznie wiedźmin sam schodzi do krypty, gdzie rozprawia się z widmami rodu von Everec. Tam też medyczka odkrywa, że Witold jest w stanie przejąć ciało Białego Wilka.\nKorzystając z zaproszenia na ślub Aldony Lamch i Jawnuta de Bogar we wsi Bronovitz, oferuje "Geraltowi" swoje towarzystwo w nadziei, że duch będzie dobrze się bawić w Bronovitz i w ten sposób pierwsze z zadań od Olgierda zostanie wykonane. Martwy z von Evereców już od pierwszej chwili zaleca się do medyczki, lecz ta odtrąca jego zaloty.\nZ biegiem czasu zaczyna jednak doceniać dużą swobodę martwego szlachcica, jego odwagę i niezachwianą wiarę w brata. W zależności od wyborów gracza, bierze udział m.in. w tradycyjnym łowieniu bucika z jeziora oraz wypełnia swoje obowiązki druhny. W trakcie tańca Witold kradnie jej pocałunek, jednak medyczka nie pochwala tej impulsywnej decyzji, wciąż dopytując o możliwość rozmowy z Geraltem. Zwyczaj oczepin niespodziewanie przynosi jej wianek Aldony, co powinno zwiastować rychły ślub.\nJeśli liczymy na romantyczną przygodę, zdobywamy dla Shani ulubioną jarzębinę i zapraszamy na spacer. Dowiadujemy się, że apodyktyczna matka nie akceptuje jej wyborów życiowych zarówno w kwestii zdobycia dyplomu, jak i mężczyzn. Zaręczamy o słuszności obranej ścieżki, po czym zapewniamy oprawę wyprawy łódką na środek pobliskiego jeziora. Tam też spędzamy z przyjaciółką chwile uniesienia, by nad ranem odbyć z nią poważną rozmowę. Shani musi wszystko przemyśleć i prosi o chwilę na zastanowienie w kwestii związku z Białym Wilkiem.\nPo pewnym czasie dziewczyna prosi o spotkanie z Geraltem, który zdołał wykonać wszystkie trzy zadania dla Olgierda. Mówi wiedźminowi o tym, że nie może się z nim związać. Docenia wspólne chwile, ale została oddelegowana na front do Kaedwen i wkrótce wyjeżdża. Wyświadcza mu jednak ostatnią przysługę i opowiada o pewnym profesorze, którego wiedza przyda się podczas próby rozwiązania problemu związanego z Olgierdem. Wspomaga Białego Wilka i umożliwia mu przedostanie się na teren Akademii Oxenfurckiej, gdzie ukrywa się Szezlock. Jej dalsze losy na kaedweńskim froncie pozostają nieznane.\nlogin766 · wtorek, 25 czerwca 2019, 19:25\nmam pytanie jak się edytuje opis postaci?\nGarmin · środa, 3 lipca 2019, 16:19\nNieco przykrótki ten artykuł.... (bez spojlerów).


zlecenia - Wyniki wyszukiwania | Light ERP | Systemy ERP, systemy mobilne, programy dla firm, systemy Symfonia i oprogramowanie Sage\nSekcje: Aplikacje i Dodatki / Symfonia ERP\nTagi: Forte, Projekty, Zlecenia\nZlecenia Forte to niezwykle wyrafinowany dodatek analityczny do Symfonii Handel dla wszystkich firm usługowych jak i produkcyjnych. Organizacja pracy w zlecenia i podzlecenia, pozwala na określenie zyskowności realizowanych przedsięwzięć oraz bieżącą kontrolę kosztów w stosunku do planowanych zysków. Ergonomiczna i funkcjonalna konstrukcja, zapewnia efektywną i dokładną pracę użytkownikom, zaś menedżerom daje wyśmienite narzędzie wspomagające zarządzanie przedsiębiorstwem.\na) klienci posiadający system Symfonia Handel lub Forte Handel\nb) nowoczesne przedsiebiorstwa świadczące usługi\nc) firmy realizujące procesy produkcyjne\nZlecenia Forte to rozwiązanie informatyczne, wspomagające organizację i zarządzanie zleceniami w programie Symfonia Handel. Aplikacja jest w pełni zintegrowana z Symfonią, tak iż dla użytkownika jej uruchomienie staje się niezauważalne, jednocześnie dając zarządzającym nieograniczone możliwości analizy realizowanych zleceń.\nZlecenia Forte funkcjonuje jako dodatek do aplikacji Symfonia Handel. Uruchomienie Symfonii skutkuje automatycznym uruchomieniem Zlecenia Forte. W zależności jakie są uprawnienia użytkownika, praca aplikacji przyjmuje różne formy.\nOsoby wykonujące standardowe operacje, zobowiązane są do uzupełniania numerów zleceń podczas tworzenia nowych dokumentów. Zlecenia można uzupełniać do wszystkich nowopowstałych dokumentów zakupowych, sprzedażowych jak i magazynowych.\nUżytkownik kluczowy, wyposażony jest w dodatkowe możliwości edycji zaakceptowanych już dokumentów oraz zmiany numeru zlecenia w takim dokumencie. Użytkownik taki może również zakładać nowe zlecenia oraz podzlecenia wraz z ich schematami dekretacji. Aplikacja przewiduje tutaj możliwość tworzenia do 5 poziomów zagłębień.\nTak więc, każde przedsiębiorstwo realizujące swoją działalność usługową czy też produkcyjną, może stworzyć dowolny system tworzenia zleceń i podleceń, a co za tym idzie pełnej ewidencji przychodów oraz kosztów związanych z tymi zleceniami.\nEfektem takiego podejścia jest możliwość szerokiej analizy założonych zleceń już na etapie ich realizacji. W każdym momencie możemy wykonać zestawienie przychody/koszty zlecenia oraz inne jak chociażby zyskowność zleceń wg handlowców. Podsumowując można powiedzieć, że Symfonia współpracująca z Zlecenia Forte oferuje wszystkie dostępne zestawienia wzbogacone o dodatkową zmienną jaką jest numer zlecenia czy też podzlecenia.


Kariera w Centrali - prudential.pl\nOsiągaj wyniki, Stawiaj wyzwania, Inspiruj, Współpracuj – zachowania Prudential to wyznaczniki naszych działań.\nStawiamy ambitne cele, regularnie i otwarcie omawiamy postępy, rozwijamy się poprzez zdobywanie doświadczeń oraz codzienny coaching. Jesteśmy dumni z tego, że możliwość nieustannej nauki jest dostępna dla wszystkich na co dzień.\nNasz proces rekrutacji jest tak zaprojektowany, by zidentyfikować osoby, które mają zarówno odpowiednie umiejętności, doświadczenia jak również kierują się wartościami zdefiniowanymi jako kluczowe wartości Prudential.\nJeśli praca w Prudential wpisuje się w Twoje plany rozwojowe, przejrzyj dostępne oferty pracy i prześlij nam swoje CV.\nDepartamenty w Centrali\nPracując w Centrali Prudential możesz realizować swoją karierę w następujących departamentach\nDepartament Ryzyka i Compliance\nDepartament Finansowy i Aktuarialny\nPoprawnie skonstruowany życiorys powinien być przejrzysty i dokładnie opisywać przebieg Twojej kariery zawodowej. Przede wszystkim rzetelnie i dokładnie opisz swoje doświadczenia:\nzakres odpowiedzialności i uprawnień.\nPomocny może być schemat:\nzakres dat, nazwa firmy (krótki opis jej działalności w przypadku, gdy nie jest to duża znana firma): zajmowane stanowisko- zakres obowiązków.\nOpisując wykształcenie i udział w kursach, pamiętaj, aby uwzględnić nazwę szkoły, uzyskany tytuł czy certyfikat. Tu także trzeba pamiętać o datach. W CV nie może zabraknąć informacji o znajomości języków obcych. Określ poziom swoich umiejętności, możesz posłużyć się na przykład skalą: podstawowy, komunikatywny, dobry, bardzo dobry lub płynny, biegły.\nTrudno wymagać od osoby, która ma kilkanaście lat doświadczenia, by opisała je na jednej stronie. Musisz wyważyć – starać się opisać maksymalnie konkretnie i zwięźle swoje doświadczenie, najlepiej w podpunktach, opisać je dokładnie – ale nie nazbyt szczegółowo.\nJeśli CV zawiera zdjęcie – to bardzo pomaga rekruterom w zapamiętywaniu kandydatów. Należy pamiętać, że osoba, która czyta CV, w ciągu dnia przegląda ich dziesiątki. Umieszczenie zdjęcia ułatwia zapamiętanie aplikacji.\nGotowe CV prześlij mailem na adres podany w ogłoszeniu. Najlepiej nazwij plik swoim imieniem i nazwiskiem a mail zatytułuj numerem referencyjnym i nazwą stanowiska, o które się ubiegasz.\nOferty pracy Prudential w Polsce znajdują się stronie naszej Grupy M&G plc.\nMożna się z nimi zapoznać tutaj https://mgpru.wd3.myworkdayjobs.com/mandgprudential.


Mistycyzm popkulturowy: Czy Zakon Feniksa to antifa?\nCzy Zakon Feniksa to antifa?\nfragment grafiki z Pottermore, całość tutaj.\nOd pewnego czasu da się zauważyć na Facebooku pewien interesujący trend – bardzo często, gdy zaczyna toczyć się dyskusja o Harrym Potterze, pojawia się ktoś, kto wkleja hiperlink do grupy noszącej nazwę „i’m begging you please read another book” (błagam cię przeczytaj jakąś inną książkę). To – przyznam, że zrozumiały dla mnie – wyraz zmęczenia nieprzerwanie trwającym już od ponad dwudziestu lat fenomenem literackim i kulturowym, jakim jest seria książek autorstwa J.K. Rowling. Momentami naprawdę można odnieść wrażenie, że Harry Potter to jedyny istotny cykl powieściowy istniejący w naszym kręgu kulturowym – a osoby, które go nie znają (albo, poznawszy, nie przykładają do niego zbyt dużej wagi) mogą czuć się sfrustrowane i wyalienowane. Coś jak jedyny człowiek niebędący miłośnikiem piłki nożnej pracujący w miejscu, gdzie wszyscy są zapalonymi kibicami – po pewnym czasie najzwyczajniej w świecie chciałoby się porozmawiać o czymkolwiek innym niż kopanie piłki. I czasami w takich warunkach trudno powstrzymać się od pewnych złośliwości w stosunku do osób, które – nieświadomie, bez złych intencji, ale jednak – wykluczają nas z pewnych obszarów interakcji społecznych.\nJa jednak uważam, że (w przypadku Harry’ego Pottera – nie mam żadnych skonkretyzowanych opinii o piłce nożnej) warto te rozmowy prowadzić, nawet jeśli niekoniecznie zawsze prowadzą nas do jakichś odkrywczych wniosków. Siedmioksiąg o Chłopcu, Który Przeżył jest kulturowym fenomenem formatu Gwiezdnych Wojen – a im mocniej zakotwiczony w powszechnej świadomości tekst kultury, tym łatwiej traktować go jako pomost do rozmowy o znaczących rzeczach. To ważna funkcja społeczna kultury masowej – dawanie nam punktów odniesienia do rozmawiania o sprawach istotnych dla prawdziwego, pozafikcyjnego świata. Owszem, wiele z tych rozmów zatrzymuje się na poziomie porównywania nielubianych polityków do złoczyńców tego czy innego tekstu popkultury, ale przecież na tym dyskusja nie musi się wcale kończyć. Nie, nie uważam, by Harry Potter był dziełem znakomici rozbrajającym wszystkie społeczne i polityczne procesy, które opisuje w ramach opowiadania swojej historii – rzadko kiedy mamy do czynienia z tak komfortową sytuacją (a jeśli wykluczymy książki z oznaczeniem Świat Dysku na okładce, to już w ogóle szanse spadają niemal do zera), nie powinno nas to jednak zniechęcać do rozmów i myślenia.\nJakiś czas temu napisała do mnie w prywatnej wiadomości osoba zajmująca się prowadzeniem prelekcji kinowych dla dzieci w wieku szkolnym z pytaniem czy może w swojej pracy wykorzystać moją facebookową notkę o porównaniu Zakonu Feniksa z działalnością antify. Oczywiście się zgodziłem (choć pierwszy przyznam, że moja zgoda lub jej brak nie mają tu specjalnego znaczenia – to był krótki wpis z Internetu, który można spokojnie cytować bez oglądania się na zgodę autora czy jej brak), choć po pewnym czasie zorientowałem się, że tamten wpis, choć nie do końca błędny, w żadnym razie nie wyczerpuje tematu i nie kreśli pełnego obrazu tej analogii. A zatem… oto pełnowymiarowa blognnotka o tym, na ile (i czy w ogóle) można kreślić analogie pomiędzy antifą, a fikcyjną organizacją czarodziejów oraz czarodziejek walczących ze śmierciożercami. Mam nadzieję, że uda mi się nie denerwować nią zbyt wielu osób.\nZacznijmy od tego, czym tak właściwie jest antyfaszyzm, bo krąży na ten temat wiele mitów i przekłamań – część z nich wynika ze zwykłego niedoinformowania, część z ignorancji, część ze złej woli osób powtarzających te mity i przekłamania. Oliver „Olly” Thorn, autor kanału na YouTube Philosophy Tube stworzył w 2017 roku materiał video noszący tytuł The Philosophy of Antifa, w którym w bardzo przystępny sposób tłumaczy wszelkie zawiłości związane z tym terminem i reprezentowanym przez niego ruchem społecznym. Video jest naprawdę dopracowane i posiada nawet włączenia polskich napisów – ma jednak tę wadę, że trwa ponad godzinę i nikogo nie chciałbym zmuszać do zapoznawania się z taką kobyłą (choć zarazem bardzo do tego zachęcam). W skrócie zatem – antyfaszyzm, jak sama nazwa wskazuje, jest społeczną postawą mającą na celu powstrzymanie dominacji faszyzmu w sferze publicznej. Można to robić na wiele sposobów. Antyfaszystowskim działaniem jest na przykład zmywanie graffiti z antysemickimi i nazistowskimi komunikatami, zdrapywanie wlepek organizacji faszystowskich (pamiętajcie, by zawsze używać kluczy, bo często zaklejają za nimi żyletki – tę taktykę wykorzystują też zresztą środowiska antyaborcyjne), alarmowanie ośrodków kultury w sytuacjach, gdy organizacje faszystowskie chcą wykorzystać je do szerzenia antysemickich treści, ujawnianie powiązań indywidualnych faszystów albo całych organizacji faszystowskich z organizacjami publicznymi, apelowanie do księgarń i dystrybutorów, by nie sprzedawały propagandowych książek pisanych przez faszystów – ostatnio pod naporem fali krytyki Empik wycofał się ze sprzedaży książki byłego księdza i (obecnego) nazisty Jacka Międlara. Antyfaszyzmem mogą być również działania mniej bezpośrednie, jak choćby pomoc byłym neonazistom w powrocie na łono społeczeństwa, ochrona ich przed niegdysiejszymi kolegami, pomaganie w usunięciu tatuaży z nazistowskimi symbolami oraz znalezieniu nowej pracy i odcięciu się od poprzedniego środowiska; oraz ochrona marszy i parad przed brutalnymi kontrmanifestacjami organizowanymi przez faszystów.\nAntifa nie jest jednak organizacją w takim sensie, w jakim jest nią, dajmy na to, partia polityczna czy organizacja religijna. Nie ma żadnego prezydenta czy wodza, nie da się wstąpić ani wystąpić z antify, nie istnieje żaden scentralizowany ośrodek koordynacji działań antyfaszystów na całym świecie. Antyfaszyzm jest trochę jak feminizm w tym sensie, że reprezentuje pewien określony nurt społeczny, ale w jego ramach istnieje wiele odmian, sposobów myślenia i działania oraz mimo rozproszenia i pozbawienia wewnętrznej hierarchii posiada wspólne tradycje i rozpoznawalną ikonografię. Antifa sama w sobie jest ruchem, z którym identyfikują się raczej osoby z lewej strony politycznego spektrum, nic nie stoi jednak na przeszkodzie by ludzie o liberalnej czy nawet konserwatywnej wrażliwości (albo osoby identyfikujące się jako apolityczne, którym zależy na rozwiązaniu określonych problemów społecznych bez wpisywania się w określoną narrację polityczną) włączali się do działań antyfaszystowskich. Poprzez fakt, iż działania antify są uzależnione od lokalnych potrzeb i czynników oraz elastyczne można, w zależności od sytuacji, popierać niektóre posunięcia antify, a niektóre nie, albo angażować się tylko częściowo, albo wejść w (zawsze żywy) dyskurs odnośnie stosowanych w danych sytuacjach taktyk.\nZanim przejdziemy do Zakonu Feniksa, przyjrzyjmy się najpierw Śmierciożercom. Na ile uzasadnione jest określanie działalności Voldemorta i jego popleczników mianem faszyzmu? Ostatecznie nie każde zło ma faszystowski charakter, nie każdy autorytaryzm to faszyzm i nie możemy nadużywać tego terminu, ponieważ prowadzi to do jego dewaluacji, a to bardzo niebezpieczny proces, który pozwala realnie istniejącym i działającym faszystom zasłaniać się prawem Godwina albo przemycać swoje postulaty naklejając na nie inne określenia. Do najpowszechniejszych cech faszystowskich ustrojów i nurtów politycznych należy odrzucanie demokracji na rzecz dyktatury (coś, do czego dąży Voldemort infiltrując Ministerstwo Magii i umieszczając w nim własnych ludzi oraz manipulując za pomocą zaklęcia Imperius kluczowymi politykami), skłonność do militaryzacji i nadzoru oraz kontrolowania obywateli na wielu szczeblach ich życia (słynne, makabryczne oko wydłubane Moody’emu i umocowane w drzwiach gabinetu Umbridge, nieustannie śledzące i kontrolujące urzędników Ministerstwa Magii), odwoływanie się do dawnej chwały i czasów minionej świetności oraz szukanie wroga odpowiedzialnego za zmianę stanu rzeczy na gorsze (ideologia czystej krwi i „problem” czarodziei mugolskiego pochodzenia, którzy rzekomo psują społeczność brytyjskich magów) oraz rasizm. Autorka wielokrotnie kreśli zresztą paralele między ideologią czystej krwi i drugowojennym nazizmem, robi to również tłumacz, wprowadzając do polskiej wersji Insygniów Śmierci termin „szmalcownicy” używany w czasach II Wojny Światowej na określenie ludzi donoszących nazistom na ukrywających się Żydów.\nPodobieństw między antyfaszystami, a Zakonem Feniksa jest sporo i wyłapywanie analogii samo w sobie jest fascynującym doświadczeniem. Zaangażowanymi w antifę osobami są często przedstawiciele zepchniętych na margines mniejszości społecznych – w Zakon zaangażowany jest wilkołak Lupin i półolbrzym Hagrid, którzy przez wzgląd na swoją odmienność mają problem w odnalezieniu się w konserwatywnym społeczeństwie czarodziejów. Na rzecz Zakonu Feniksa aktywnie działa również Severus Snape, co jest interesującą analogią zreformowanych faszystów, którzy po odrzuceniu sentymentów faszystowskich i odcięciu się od tego środowiska dołączają do organizacji antyfaszystowskich. Tak, wiem że motywacje Snape’a są przedmiotem nieprzerwanych dyskusji, ale technicznie rzecz biorąc łapie się do kategorii, o którą mi tu chodzi. Osoby, które wcześniej romansowały z problematyczną ideologią (Dumbledore) czy takie, które straciły rodziny wskutek działań śmierciożerców (Harry) oraz te, które po dojściu Voldemorta i jego popleczników do władzy będą w sytuacji zagrożenia życia (czarodziejka mugolskiego pochodzenia Hermiona) również włączają się do działań Zakonu.\nZ niejakim rozbawieniem uświadomiłem sobie, że Zakon Feniksa wykorzystuje najbardziej radykalne i kontrowersyjne taktyki walki ze śmierciożercami – bezpośrednia przemoc (liczne starcia jeszcze nawet przed odzyskaniem pełni sił przez Voldemorta), infiltracje szeregów śmierciożerców celem zidentyfikowania ich, walka z aurorami w sytuacji, gdy ich działania służą – nawet nieświadomie – sprawie Voldemorta, pośrednia i bezpośrednia odpowiedzialność z szkody i zniszczenia poczynione wskutek starć z wrogiem. Za każdym razem gdy organizacje antyfaszystowskie angażują się w podobne działania jest to przedmiotem wielkiego wzburzenia społeczeństwa, zainteresowania mediów i nieustannie powracających dyskusji odnośnie granic defensywnej przemocy. O ile Zakon Feniksa niekoniecznie jest idealną analogią dla antify – z przyczyn, o których napiszę za moment – o tyle Harry Potter dostarcza dzięki niemu poręcznych narzędzi retorycznych tłumaczących te zachowania. Antyfaszyści zasłaniają twarze w trakcie demonstracji na marszach i budzi to niepokój osób twierdzących, że jeśli ukrywasz swoją tożsamość, to znaczy że masz nieczyste sumienie? Cóż, członkowie Zakonu Feniksa korzystali z modyfikującego wygląd eliksiru wielosokowego, by utrudnić śmierciożercom identyfikację ich tożsamości. Antifa bije się z policją, a zatem jest tak samo zła jak faszyści? Dumbledore w piątym tomie walczył z próbującymi go aresztować aurorami – którzy nie byli śmierciożercami ani nie znajdowali się pod kontrolą Imperiusa, po prostu wykonywali rozkazy głupich polityków, którzy nie rozumieli skali zagrożenia. Można sarkać na masy, które bez przerwy odtwarzają raz po raz te same dyskusje na temat Harry’ego Pottera w mediach społecznościowych – można też jednak wykorzystać to jako okazję do porozmawiania o czymś ważnym językiem czytelnych dla tych mas metafor i w ten sposób wytłumaczyć pewne społeczne procesy. Jasne – Harry Potter nie jest do tego narzędziem idealnym, ale też kultura nie działa w taki sposób, że zawsze dostarcza nam idealnych narzędzi do opisu i zrozumienia rzeczywistości.\nPorównywanie Zakonu Feniksa z działającymi w realnym świecie nieformalnymi organizacjami antyfaszystowskimi traci jednak sens gdy uświadomimy sobie, jak niewiele w gruncie rzeczy czarodzieje zaangażowani w Zakon wykonują działań u samych podstaw. Olbrzymią częścią wykonywanej przez antifę pracy jest dbanie o to, by faszyzm nie miał podatnego gruntu na społeczny rozrost. To przecież nie jest tak, że ludzie zostają faszystami sami z siebie – musi istnieć jakiś powód, dla którego decydują się na taki krok. Jednym z najpowszechniejszych powodów jest frustracja związana z niemożnością zaspokojenia własnych egzystencjalnych potrzeb. Z tego też powodu tak wielu antyfaszystów identyfikuje się z opcjami politycznymi nieprzychylnymi kapitalizmowi – ponieważ nierówności ekonomiczne są jednym z kluczowych powodów takiego stanu rzeczy. Z tego też powodu wiele działań antify skupia się na, w granicach możliwości, rozładowywaniu tej frustracji przez próby eliminowania jej przyczyn – stąd wielu osób identyfikujących się z antyfaszyzmem udziela się w wolontariatach, angażuje w prowadzenie przytułków dla bezdomnych i lokalną samopomoc. Poza tym antyfaszyzm to również nieprzerwana kampania informacyjna, identyfikująca środowiska radykalnych, tłumaczenie ludziom procesów społecznych potencjalnie wiodących do faszyzmu i proponowanie zdrowszych alternatyw.\nZakon Feniksa tego nie robi. To ruch czysto reakcyjny – po zakończeniu pierwszej wojny z Voldemortem organizacja została rozwiązana i nie kontynuowała swojej działalności. Tymczasem o ile Czarny Pan został pokonany (jak się okazało, tylko tymczasowo), o tyle społeczne powody, dla których udało mu się zdobyć tylu sojuszników zostały zignorowane. Spychanie na margines społeczny mniejszości, wygodna eksploatacja innych rozumnych ras magicznych przez ludzkich czarodziei, przekonanie o inherentnej wyższości czarodziei czystej krwi nad wszystkimi innymi… gdyby antifa istniała w świecie Harry’ego Pottera, jej działania po pokonaniu Voldemorta skupiałyby się na próbach włączenia do magicznej społeczności mugoli, szukanie sposobu na to, by umożliwić skrzatom domowym niezależność od swoich właścicieli w sposób, który nie będzie budził ich dyskomfortu (coś, co do pewnego momentu stara się robić Hermiona, a co na kartach książek prezentowane jest jako źle ukierunkowane dobre intencje), popieranie emancypacyjnych postulatów goblinów… próby realnej transformacji społeczeństwa na bardziej otwarte. O ile niektórzy członkowie Zakonu starają się, do pewnego stopnia, podejmować takie próby – Dumbledore dający pracę wilkołakowi Lupinowi – o tyle są one raczej listkiem figowym i plasterkiem na otwarte złamanie niż czymkolwiek poważniejszym.\nCzarodziejski światek przechodził ten cykl już co najmniej trzykrotnie – najpierw z Grindelwaldem, potem dwa razy z Voldemotem. Na początku pojawia się jednostka, która potrafi zagospodarować społeczne sentymenty (i resentymenty) celem uzyskania faszystowskiej władzy, a gdy zostaje powstrzymana, nie zachodzi żadna społeczna zmiana, żadna refleksja czy trwały kontrkulturowy ruch, który funkcjonowałby analogicznie do „naszej” antify – kontestował zastaną rzeczywistość, starał się diagnozować przyczyny problemów i aktywnie działał, by je wyeliminować zamiast skupiać się wyłącznie na objawowym leczeniu w momencie, gdy mleko już się wylało. Zakon Feniksa to fantazja o zwyczajnych dobrych ludziach, którzy w chwili potrzeby biorą sprawy w swoje ręce i powstrzymują zło, przywracając wcześniejszy porządek i „normę”, od której odstępstwem jest aberracyjna ideologia czystej krwi. Problemem jest natomiast to, że w prawdziwym świecie rzadko kiedy tak to funkcjonuje – głównie dlatego, że faszystowska „aberracja” jest na ogół bezpośrednim rezultatem tego, w jaki sposób funkcjonuje norma społeczna. Rzeczywistość czarodziejów ze świata Herry’ego Pottera jest naszpikowana uprzedzeniami w stosunku do innego – mugola, mugolaka, goblina, charłaka, centaura, półolbrzyma, wilkołaka, skrzata domowego, lista ciągnie się bez końca – i jest to powszechnie akceptowalne status quo. Nierówności społeczne, nieprzepracowane uprzedzenia i systemowa niesprawiedliwość to grunt, na którym bardzo łatwo wyhodować faszyzm – wskazać „innego”, odwołać się do „tradycji”, przekierować społeczny gniew na korzystne dla siebie tory i (możliwe, że najważniejsze) przekonać większość ludzi, że „to nie jest ich sprawa”.\nCzy Zakon Feniksa to antifa? Zadane w tytule tej notki pytanie miało na celu – jak każdy tytuł – przyciągnięcie uwagi do tego tekstu. Ciężko jest odpowiedzieć na nie bez jego wcześniejszej dekonstrukcji. Zakon Feniksa jest fikcyjną organizacją działającą w fikcyjnym świecie rządzącym się abstrakcyjnymi i często bardzo niejasno opisanymi zasadami, przez co kreślenie jednoznacznych analogii – za którymi pójdą jednoznaczne odpowiedzi – jest prawie niemożliwe. W gruncie rzeczy nie ma to naprawdę tak wielkiego znaczenia. Można i trzeba krytykować Rowling za wiele decyzji artystycznych i fabularnych, jakie podjęła w trakcie tworzenia cyklu o Harrym Potterze (oraz wiele lat później), warto jednak wykorzystać fakt, że w wielu innych aspektach udało jej się powiedzieć coś intersującego o świecie i dostarczyć wielu poręcznych retorycznych narzędzi, którymi możemy wytłumaczyć sobie i innym niektóre procesy, jakie zachodzą w prawdziwym świecie.\nAutor: Misiael o 23:36\nEtykiety: Harry Potter , Mistycyzm Popkulturowy


ul. Piłsudskiego: Remont odcinka od ul. Pileckiego do ronda 100-lecia Praw Kobiet - ekoszalin.pl\n2021-03-29 10:31:00 Ala, fot. Dominik Wasilewski\nTrwa remont pierwszego odcinka jednej z najładniejszej ulic Koszalina - Marszałka Józefa Piłsudskiego. Na razie zdejmowana jest nawierzchnia i chodniki w części ulicy od ul. Pileckiego do ronda 100-lecia Praw Kobiet.\nPrace mają zakończyć się we wrześniu tego roku. Dodatkowo, budynki przy ulicy Piłsudskiego zostaną przyłączone do sieci ciepłowniczej, co pozwoli wyeliminować użytkowanie nieekologicznych pieców.\nTaką piękną kostkę odsłonięto na ul. Piłsudskiego.\nTo pierwszy etap remontu ulicy Piłsudskiego. Prace na kolejnym odcinku mają zakończyć się w październiku 2022 r. Remont ul. Piłsudskiego na odcinku od ul. Pileckiego do ul. Traugutta ma kosztować 13,5 mln zł. Ponad 5 mln zł pochodzi z Rządowego Funduszu Rozwoju Dróg.\nDocelowo ten fragment drogi zostanie zrównany do jednego poziomu (obecnie jezdnia jest z jednej strony wyżej niż chodnik). Istotna zmianą będzie likwidacja kanalizacji ogólnospławnej, zmieniając ją na sanitarną i deszczową. Prace mają zakończyć się we wrześniu tego roku i spodziewać się możemy nowego oświetlenia, ścieżki rowerowej, nowych miejsc parkingowych oraz siedmiu nowych drzew. Aby uzyskać efekt ekologiczny, budynki przy ulicy Piłsudskiego zostaną przyłączone do sieci ciepłowniczej, co pozwoli wyeliminować użytkowanie pieców.\nTo pierwszy etap remontu ulicy Piłsudskiego. Prace na kolejnym odcinku mają się zakończyć do października 2022 r. Remont ul. Piłsudskiego od ul. Pileckiego do ul. Traugutta ma kosztować 13,5 mln zł (ponad 5 mln zł pochodzi z Rządowego Funduszu Rozwoju Dróg).\nZ końcem kwietnia możemy się także spodziewać oddania do użytku ulicy Kościuszki wraz z rondem na skrzyżowaniu ulic Piłsudskiego, Kościuszki i Waryńskiego (prace zostały przedłużone z powodu warunków atmosferycznych uniemożliwiających roboty ziemne). Prace wykonuje firma Domar i kosztować będą miasto 4 mln zł (połowa tej kwoty pochodzi z Rządowego Funduszu Rozwoju Dróg.\nKoszalin: Nowa ul. J. Piłsudskiego coraz bliżej\n13 Grudnia 2020 godz. 6:00 Ala za UM Koszalin\nPrezydent Koszalina Piotr Jedliński podpisał z firmą Strabag umowę na kompleksową modernizację ulicy Piłsudskiego. Inwestycja jest warta 13,2 mln złotych. Jeszcze w tym roku przekazany zostanie plac budowy i przygotowywana będzie organizacja ruchu na czas budowy. Prace z pełnym rozmachem rozpoczną się wiosną przyszłego roku i potrwają do końca 2022. Inwestycja uzyskała wsparcie w wysokości ponad 5 mln zł z Funduszu Dróg Samorządowych. - Prezydent Koszalina Piotr Jedliński podpisał z firmą Strabag umowę na kompleksową modernizację ulicy Piłsudskiego. Inwestycja jest warta 13,2 mln złotych. Jeszcze w tym roku przekazany zostanie plac budowy i przygotowywana będzie organizacja ruchu na czas budowy. Prace z pełnym rozmachem rozpoczną się wiosną przyszłego roku i potrwają do końca 2022. Inwestycja uzyskała wsparcie w wysokości ponad 5 mln zł z Funduszu Dróg Samorządowych. - Ulica Marszałka Józefa Piłsudskiego to jedna z najbardziej zniszczonych dróg w mieście. Dlatego cieszę się, że po licznych przygotowaniach, zdobyciu dofinansowania i zabezpieczenia środków w budżecie miasta, możemy przywrócić jej świetność - mówi prezydent Piotr Jedliński. Oprócz wymiany nawierzchni, chodników i miejsc parkingowych, zaplanowano także kompleksową wymianę oświetlenia (na ten cel miasto pozyskało pieniądze unijne z RPO Województwa Zachodniopomorskiego), budowę ścieżki rowerowej i wymianę całej infrastruktury podziemnej. W ramach tej inwestycji w latach 2020-2022 przebudowana zostanie cała ulica - od ulicy rotmistrza Pileckiego do ul. Traugutta z budową ronda z ulicą Kościuszki (ta inwestycja rozpoczęła się na początku listopada i będzie kosztować ponad 4 mln zł również z dofinansowaniem w wysokości około 2 mln zł z rządowego Funduszu Dróg Samorządowych). Prace przy ul. Piłsudskiego na pewno będą prowadzone etapami (I odcinek od ul. Rotmistrza Pileckiego do planowanego ronda z ulicą Kościuszki /Waryńskiego, II etap wykonywany będzie w roku 2021/2022). Harmonogram prac przedstawimy Państwu po jego uzgodnieniu z wykonawcą. ...\n12 Grudnia 2018 godz. 2:10 Ala za Urząd Miejski Koszalin\nDziś o godz. 9.00 w sali 300 koszalińskiego Urzędu Miejskiego rozpocznie się spotkanie konsultacyjne w sprawie nowego wariantu koncepcji rozbudowy ul. Piłsudskiego wraz z ul. Kościuszki. Konsultacje dotyczyć będą pierwszego etapu rozbudowy, czyli proponowanych zmian na ul. Kościuszki. Nową koncepcję przedstawi jej projektant - Bartosz Sontowski. Do udziału w spotkaniu zostali zaproszeni przedstawiciele Ligi Ochrony Przyrody oraz Rady Osiedla "Jedliny". Spotkanie jest otwarte i mogą w nim wziąć udział wszyscy zainteresowani tematem. ...\nPiłsudskiego do remontu\n5 Października 2017 godz. 14:36 Ekoszalin z mat. informacyjnych\nW przyszłym roku rozpocznie się przebudowa ulicy Piłsudskiego - jednej z głównych arterii Koszalina. U zbiegu z ulicą Kościuszki powstanie nowe rondo, będą nowe zatoki autobusowe i ścieżki rowerowe. Obecnie drogą nie da się praktycznie jeździć, drogowcy regularnie łatają… łaty. Jednak jest nadzieja na lepszą, choć bardzo odległą przyszłość. Trwa właśnie opracowywanie projektu przebudowy drogi. Najpierw położony zostanie nowy ciepłociąg i kanalizacja wodno-ściekowa. Potem przebudowana zostanie jezdnia , powstaną ścieżki rowerowe i zatoczki autobusowe. Drogowcy mają się pojawić już w przyszłym roku, jednak inwestycja nie będzie ani tania, ani krótka. Nową ulicą Piłsudskiego pojedziemy może za trzy lata od teraz. ...\n« „Dobra zmiana” nie przestaje zmieniać prezesów spółek Skarbu PaństwaTrwa rewitalizacja Parku im. Tadeusza Kościuszki »


Dippo Cliper - Forum 2021 - RODZICE.PL\nCzy któraś z was korzysta z tego wózka? Naszemu po trzech spacerach zaczęło piszczeć kółko, jak tym bezdomnym co nieraz wożą w wózkach swoje gratki, wstyd jak nie wiem. Nawet nie potrafię ściągnąć tych kółek żeby je posmarować. Po za tym po nierównym asfalcie wszystko klekocze, tacka skacze, te klipsy do przekładania rączki też:/ Zdecydowanie odradzam, na internecie zdjęcia były fajne i jest ładny ale to jeden wielki szajs i 300zł wyrzucone w kosz:(\n4 odpowiedzi na pytanie: Dippo Cliper\nna skrzypiące kółka najlepszy silicon w sprayu.psikasz i nie piszczy:)\nPolałam je olejem i jakoś narazie cisza, ale to jest nowy wózek, taka sytuacja wogóle nie powinna mieć miejsca:/\npracuje w sklepie z wózkami i niestety nowe najczęsciej piszczą bo są nowe:)\nwystarczy naoliwić kóleczka i juz jest dobrze:) tylko nie używaj wd40 bo ma w sobie substancje ścierne -tylko czysty silicon:)\nadeek Dodane ponad rok temu,\nA ja jestem po przejściach z z wózkiem Dippo Cruiser – znajomi kiedyś kupili, spisywał się u nich dobrze, więc też taki kupiłem ale ja ich osobiście nie polecam: z wózka WYPADAŁY KOŁA i to nawet gdy próbowałem wozić dziecko po mieszkaniu, o chodnikach nie wspominając, bolce które miały blokować karb osi wózka “odbijały” !!! po prostu porażka, dość słaba jakość i nie polecam. Zażądałem zwrotu pieniędzy no i czekam na ich decyzję, poza tym zgłosiłem wózek do uokik jako produkt niebezpieczny.\nJeżeli to piszczenie pomimo posmarowania będzie dalej występować to zgłoś reklamację. wrazie problemów polecam infolinie Stowarzyszenia Konsumentów Polskich 0-800-800-008 napewno pomogą przy reklamacjach itd, mi dobrze doradzili w sprawie mojego wadliwego wózka no i czekam na zwrot pieniędzy.\nOby w Twoim przypadku nie występowały takie problemy jakie ja miałem.\nZnasz odpowiedź na pytanie: Dippo Cliper


BLOG ROKU 2013 - głosowanie czytelników ZAKOŃCZONE - AWX2 BLOG\nJak co roku o tej porze zastanawiamy się dlaczego to robimy i pozwalamy adrenalinie zawładnąć naszą przestrzenią.\nOd 3 lat, odkąd prowadzimy blog wahamy się czy warto startować w konkursie, w którym trzeba znać całą masę właścicieli telefonów komórkowych, by zabawa mogła trwać dalej.\nAle też co roku poddajemy się temu szaleństwu z jednego najważniejszego powodu:\nChcemy zarazić jak najwięcej osób dobrą Architekturą.\nJeśli dzięki temu konkursowi możemy sięgać dalej, docierać do osób, które jeszcze nie wiedzą, że mozna żyć inaczej, piękniej, bardziej funkcjonalnie i zgodnie z sobą samym, jeśli start w konkursie oznacza, że jest Was tu coraz więcej to nasze nerwy nie mają najmniejszego znaczenia.\nJeśli zatem tak jak nam zależy Wam na tym, by ludzie inaczej myśleli o otaczającej ich przestrzeni to przesuńcie AWX2 BLOG do drugiego etapu konkursu BLOG ROKU 2013 w Kategorii KULTURA I POPKULTURA.\nJak to zrobić ? To proste:\nWyślij SMS o treści G00088\n( G zero zero zero osiem osiem)\nGłosowanie trwa do 06.02.2014 do godz. 12.00. Z jednego telefonu można wysłać tylko jeden SMS.\nKoszt 1,23 zł przeznaczony na cele charytatywne\nDo drugiego etapu przechodzi 10 blogów z każdej kategorii z największą ilością głosów SMS’owych. Następnie Juror – tym razem Novika wybierze swoje typy, które idą dalej.\nWięcej o konkursie dowiecie się z BLOG ROKU 2013\nMy już tu nic nie wskóramy to czy przejdziemy dalej zależy tylko od Was !\nJeśli macie ochotę dołączyć do osób, które trzymają za nas kciuki to zapraszamy na : https://www.facebook.com/events/1439291732955152/\nDziękujemy za oddane już głosy i za każdy następny, który przybliży nas do pierwszej dziesiątki 😉\nOrganizatorzy BLOG ROKU 2013 postanowili przenieść nasz blog z kategorii KULTURA I POPKULTURA do kategorii PROFESJONALNE I FIRMOWE w trakcie trwania głosowania. TO NIE FAIR ! Nie zgadzamy się z tak nieprofesjonalnym traktowaniem blogerów !\nMy im się jednak nie damy i udowodnimy, że w świecie liczy się również SZTUKA – SZTUKA ARCHITEKTURY !\nNIEZALEŻNIE OD KATEGORII BĄDŹCIE Z NAMI I POMÓŻCIE NAM WYGRAĆ BLOG ROKU 2013 !\nOstatecznie po tygodniu głosowania nasz blog zajął 31 miejsce na 213 blogów zgłoszonych lub przeniesionych do kategorii PROFESJONALNE I FIRMOWE. Wszystkim, którzy oddali na nas głos DZIĘKUJEMY. Wierzymy, że było warto i choć trochę wspomogliśmy łódzką Fundację Gajusz, na która przeznaczone zostaną pieniądze zebrane z SMS’ów.\nTags: blog rokukonkurs blog rokublog roku 2013\nDziwi mnie Wasze oburzenie, bo też bym Was zaklasyfikował jako blog firmowy – jest przecież ściśle powiązany z Waszą pracownią.\n31 stycznia 2014 o 12:32\nPiotr, w zeszłym roku startowaliśmy w Profesjonalnych, w tym zrobiono osobną kategorię dla Architektury, dlatego właśnie w Kulturze i Popkulturze wystartowaliśmy.\nZgłosiliśmy się 3 tygodnie temu. Organizatorzy nie zareagowali podczas zgłaszania się ani przez ten cały czas. Sami napisali, że to bloger wybiera kategorię.Przecież wystarczył jeden mail.\nTeraz uważamy, że to nie fair, bo puściliśmy informacje w obieg, ludzie głosują i się gubią.:(\nTylko o to nam chodzi.\n31 stycznia 2014 o 23:13\nNasza pozycja w konkursie w poszczególnych dniach:\n1 dzień godz. 24 – miejsce 6\n2 dzień godz. 12 – miejsce 10\n2 dzień godz. 24 – miejsce 22\nDREWNO I DOM – apartament w Odessie / Denisa Svirida | AWX2_blog\n[…] wcześnie nie zaśniemy, znów będziemy czekać na kolejne przeliczenie wyników w konkursie BLOG ROKU 2013. A Was zostawiamy sam na sam z tym bardzo przyjemnym apartamentem […]\nNastępny wpis DREWNO I DOM – apartament w Odessie / Denisa Svirida\nPoprzedni wpis DOM I DREWNO – domek w Nosice na Słowacji / Pokorny architekti


DigiChicks - Optimo24.pl - katalog stron www\nDzieci od najmłodszych lat uwielbiają cudnymi kolorowymi zabawkami, które wydają z siebie harmonijne dźwięki. Radość opiekuna jest ogromna, gdy kupiona zabawka podoba się maluchowi i chętnie się nią bawi. Tym bardziej gdy zabawki przedstawiają przemiłe figurki zwierząt miedzy innymi: kurczaki i oprócz tego posiadają ruchome części a także występują w szeregu wariantach kolorystycznych. To świetna seria innowacyjnych zabawek, które mają różnorakie zalety takie jaki: potrafią odtwarzać nagrane głosy i dużo innych. Gdy zakupisz tylko pojedynczą śpiewającą zabawkę to dziecko zapragnie być ich dyrygentem i posiadać cały chór ślicznych śpiewaków. Wszelkie niezbędne wiadomości na temat tych wspaniałych zabawek można znaleźć na stronie o nazwie DigiFriends.pl. Zapraszamy.\nSłowa kluczowe: ptaszki, figurki, figurki, DigiChicks, , digibirds, pingwiny, DigiPenguins, digifrinds


Froyo 2.2 kilka problemów po wgraniu - Pomoc techniczna - Forum Android.com.pl\ndodany przez tomi555, 6 Lutego 2011 w Pomoc techniczna\nPo ogromnych męczarniach udało się wygrać 2.2 PB3 - wszystko chodzi w miarę sprawnie, ale jest z nim kilka problemów.\n1.Nie da się zmienić nic w Gaosp cenfiguration - daje zastosuj zmiany, a on, że aplikacja została niespodziewanie zamknięta (i zmiany się nie zapisują)\n2. Problem z rozpoznawaniem karty pamięci - niby w systemie widzi SD, ale pokazuje jej rozmiar jako 0. Gdy odłączę go od kabla USB to pokazuje, że mogę bezpiecznie usunąć kartę SD i jak to zrobię, to odłącza pamięć wewnętrzną.\n3. Długie wybudzanie się - odblokowanie i czasem trzeba czekać nawet 4 sekundy - przecież to wieczność...\nDa się coś z tymi problemami zrobić, czy wgrywać od nowa 2.2 ?\n1. Czy dałeś Gaosp Conf. uprawnienia do root'a? Tzn. przy pierwszym włączeniu GC, powinno Ci się pojawić okienko przy którym należy kliknąć 'Allow', jeśli nie wejdź w Superuser'a i tam zaznacz na zezwalanie dla GC. Jeśli to jest w porządku, zamiast wychodzić, gdy dostajesz fc, kliknij 'Wait' i spróbuj jeszcze raz. Btw co chcesz zmienić w Gaosp Conf?\n2. Też to mam. Tzn. po odłączeniu od pc, rozłącza sd, które należy potem ręcznie zamontować przez 'Mount SD'. Co do jej rozpoznawania w systemie. Nie ma takiego problemu, że nie widzi rozmiaru, podeślij screenshot'a\n3. Sprawdź czy faktycznie tyle to trwa ;p Przypominam, że 4 sekundy to nie szybkie policzenie do 4 Postaraj się zoptymalizować aplikacje w tle i dobierz mało 'pstrokatą' tapetę. Ponadto, jeśli będziesz korzystał z SetCPU (co gorąco polecam do OC, zamiast zmian w Gaosp Conf) i poustawiasz profile, również możesz wydłużyć wzbudzanie, ale niekoniecznie (patrz - u mnie nie).\nPolecam swoje ustawienia z tematu o konfiguracji: http://forum.android.com.pl/f124/nasze-konfiguracje-froyo-38438/index2.html#post441352\nPotem sam popróbuj, jak chodzi Ci najlepiej. Pamiętaj, żeby nie przesadzić z O/C\nEdytowane 6 Lutego 2011 przez innocence\nPrzede wszystkim zrób nandroid backup przed O/C i zmianą progów pamięci. Cokolwiek robisz miej backupy. Telefon Ci siędługo wybudza z tego względu że masz go nieoptymalnie ustawiony. Polecam też zaraz po uruchomieniu wejść w Aplikacje-Uruchomione aplikacje i wyrzucać jakieś pierdoły\nPolecam też zaraz po uruchomieniu wejść w Aplikacje-Uruchomione aplikacje i wyrzucać jakieś pierdoły\nAlbo korzystać z jakiego TasKiller'a, np. Advanced Task Killer (dostępny w markecie w wersji darmowej lub płatnej). Jednak co do tego zdania są podzielone. Jedni mówią, że lepiej zabijać, inni że jak nie będzie potrzebne to się samo wyłączy.\nPo to się ustawia progi pamięci, żeby Android wiedział kiedy ma zamykać sam aplikacje. Robi to lepiej niż Task Killery bo tak został zoptymalizowany.\nCo do jej rozpoznawania w systemie. Nie ma takiego problemu, że nie widzi rozmiaru, podeślij screenshot'a\nTak android pokazuje , że pojemność karty 0. Jak podłączę pod kompa to widze ją jako dysk przenośny, ale nie mogę otworzyć - pokazuje Włóż dysk (czy coś takiego ) i we właściwościach też pojemność 0 ...\nMasz włączone debugowanie USB?\nżeby Android wiedział kiedy ma zamykać sam aplikacje.\nZgadzam się, tylko nie można przesadzić ze zmniejszaniem progów, bo zdarza się, że zamyka w trakcie pracy, wiem z doświadczenia - pisałem sms'a i LockBot Pro zassał 3M (btw, program ten ma czasem tendencję do zamulania ram'u, więc uważajcie) i dosłownie zamknął proces od wiadomości (a niby są priorytety na aplikacje). Miałem tak z dwa razy, wywaliłem LBP i przeszło. Zbyt niskie progi mogą też powodować problemy z launcher'ami, choć nie muszą. Jeśli taki adw/ lp będzie miał za mało pamięci to wyskoczy FC. Chyba, że zaznaczymy Lock Home w CyanogenMod\nPróbowałem w obu trybach - i nic. Wkładałem inną kartę pamięci i nic - cały czas jej nie czyta. Przed wgrywaniem wszystko było ok.\nMoże to trzeba gdzieś w ustawieniach zmienić ?\nWkładałem inną kartę pamięci i nic\nNie wspomniałeś, że to karta zewnętrzna\nWydawało mi się to oczywiste - po mojemu kartsd to karta zew a pamięć wew to pamięć zainstalowana w telefonie :-)\nWIęc dlaczego nie czyta Zewnętrznej Karty SD ?


Sylwester Tarnów Opolski 2018/2019 - oferty sylwestrowe\nSylwester Tarnów Opolski 2018/2019\nNoc sylwestrowa to najbardziej osobliwa noc w roku. Wielu z nas czyni przygotowania do wspaniałej zabawy i chce uczcić owy okres w jak najlepszym towarzystwie i właściwym nastroju. W dzisiejszych czasach także osoby mieszkające w niedużych miasteczkach, takich jak Tarnów Opolski, mają coraz bogatszy wybór spośród propozycji na bawienie się podczas Sylwestra. Nie tylko popularne domówki rywalizują o naszą uwagę, ale także gospodarze okolicznych lokali. W Tarnowie Opolskim wszyscy się znają, chociażby z widzenia, wobec tego możemy liczy na to, że spotkamy kogoś znajomego.\nCoraz częściej włodarze małych miast wzorując się na dużych miastach jak Katowice organizują własne sceny z ciekawymi występami sylwestrowymi. Osoby, które nie mogą zbyt nadwyrężać domowej kasy, świetną ideą jest spędzenie Sylwestra pod gwiazdami. Żeby przywitać Nowy Rok w świetnych nastrojach nie potrzeba wiele - wystarczy wybrać się na koncerty gwiazd w odpowiednich ubraniach wraz z butelką szampana. Rywalizowanie o ewentualnego przyjezdnego niedużych miejscowości, takich jak Tarnów Opolski, nie tylko podwyższa popularność miasteczka, ale także skutkuje, że młodzież może dobrze wykorzystać swoją młodzieńczą energię.\nBal sylwestrowy w Tarnowie Opolskim 2020/21\nAlternatywą jest skorzystanie z oferty sylwestrowej jednej z okolicznych restauracji, która urządza Bal Sylwestrowy. Możemy wybrać się na zabawę, na której będzie obowiązywał elegancki strój lub tematyczny, jak na przykład potańcówka w stylu retro czy też szalonych lat osiemdziesiątych XX wieku. Mimo, iż jest to stanowczo bardziej uszczuplająca nasz budżet propozycja od domówek tudzież koncertów, tego rodzaju Sylwester niezaprzeczalnie utkwi w naszej pamięci na długie lata.\nSylwester w Tarnowie Opolskim 2020/21\nIlość miejsc, w których można bawić się podczas ciekawego Sylwestra w Tarnowie Opolskim jest stopniowo coraz większa. Sylwester pod gwiazdami był dość niedawno domeną tylko dużych miejscowości, jednak współcześnie imprezy takiego typu organizowane są nieomal wszędzie. Ponadto wybór, jeśli rzecz dotyczy lokali i Bali Sylwestrowych w dużym stopniu zmienił się na lepsze. Mimo, iż jeszcze kilka lat temu tego typu zabawy były zastrzeżone raczej dla starszych osób, w dzisiejszych czasach z powodu zabaw tematycznych ochoczo interesuje się nimi także młodzież.\nofert sylwestrowych w Tarnowie Opolskim\nSylwester Opole (~16,17 km)\nSylwester Gliwice (~51,87 km)\nSylwester Katowice (~74,92 km)\nSylwester Izbicko (~5,11 km)\nSylwester Gogolin (~9,89 km)\nSylwester Chrząstowice (~10,48 km)\nSylwester Krapkowice (~13,61 km)\nSylwester Prószków (~14,90 km)\nSylwester Kędzierzyn-Koźle (~26,68 km)\nSylwester Pyskowice (~43,71 km)