Pierwszy powojenny burmistrz Żagania - FRANCISZEK WALTER\nOd 17.02.2009 w REPLICE BARAKU 104 prezentowana jest wystawa poświecona „Franciszkowi Walterowi - pierwszemu powojennemu burmistrzowi Żagania” . W ekspozycji prezentowanej w baraku znalajduje się wiele ciekawych dokumentów i zdjęć z pierwszy lat po II wojnie światowej.\nOd 24.06.2008 w Wieży Ratuszowej prezentowana jest wystawa poświęcona Johannesowi Keplerowi, który był wybitnym niemieckim matematykiem, fizykiem i astronomem. Odkrywca m.in. trzech reguł, zwanymi prawami Keplera, którymi rządzą się ruchy planet Układu Słonecznego. W ekspozycji prezentowanej w wieży znajdują się zdjęcia przedstawiające Keplera, jak i również miejsca z którymi związana była jego osoba, Żagania w którym mieszkał i pracował przez ostatnie dwa lata swojego życia (1628-1630). Ekspozycja zawiera również przedmioty użytku codziennego. Można zapoznać się również z prezentacją multimedialną „Miasta Keplera” ,która zainstalowana jest na samoobsługowym panelu komputerowym.\nThe Wooden Horse - Drewniany Koń\nW Muzeum prezentowana jest wystawa, poświęcona ucieczce trzech jeńców z obozu Stalag Luft III w 1943r., wydarzenie to znane jest pod nazwą "The Wooden Horse" (Drewniany Koń). Jeńcy wykopanym tunelem (którego wejście znajdowało się pod skrzynią gimnastyczną do skakania) wydostali się za druty obozu. Ucieczka ta znana jest z literatury i filmu, jako „The Wooden Horse”, „The Trojan Horse” lub „Saganer Horse” była pierwszą opisaną udana ucieczką z żagańskiego obozu\nOd 16.02.2007 roku w Muzeum Obozów Jenieckich można oglądać wystawę poświęconą tunelowi "DICK", który jako jeden z trzech ("TOM" i "HARRY") miał posłużyć do masowej ucieczki jeńców z obozu Stalag Luft III.\n„TOM” został odkryty i zniszczony przez Niemców.\n„HARRY” posłużył do „WIELKIEJ UCIECZKI” w marcu 1944 roku.\nZ prac nad tunelem „DICK” zaprzestano, ponieważ Niemcy rozpoczeli budowę sektora zachodniego obozu. Służył on jako magazyn oraz składowano w nim piasek z tunelu "HARRY". Nie został on odkryty przez Niemców.\nLatem 2004r., przeprowadzono finansowane przez Brytyjczyków prace poszukiwawcze tunelu i odnaleziono wiele obiektów. Prezentowane były one w Londynie w IMPERIAL WAR MUSEUM, a obecnie w Żaganiu.\n"Życie kulturalne w obozach jenieckich"\nW Muzeum Obozów Jenieckich zaprezentowana jest wystawa poświęcona działalności kulturalnej w żagańskich obozach jenieckich i innych obozach naszego regionu.\nSerdecznie zapraszamy do obejrzenia eksponatów prezentowanych w Muzeum.\nLotnicy polscy w Stalagu Luft III\nW Muzeum Obozów Jenieckich można oglądać wystawę "Lotnicy polscy w Stalagu Luft III". W ekspozycji prezentowane są bardzo interesujące fotografie oraz dokumenty polskich lotników przebywających w Stalagu Luft III.\n,,Lotnicy Czechosłowaccy w obozie Stalag Luft III"\nNa terenie Muzeum została otwarta nowa wystawa czasowa ,,Lotnicy Czechosłowaccy w obozie Stalag Luft III". Zaprezentowane zostały zdjęcia żołnierzy czechosłowacckich, którzy z różnych przyczyn losowych znaleźli się w niemieckiej niewoli. Ciekawe zdjęcia z opisem stanowią kolejne źródło, z którego możemy czerpać, w lepszym poznaniu histori naszego miasta.\nSerdecznie zapraszamy do zwiedzenia wystawy oraz stałej ekspozycji Muzeum.


Lythrum salicaria - Water and Garden\nLythrum salicaria jedna z najładniejszych roślin w naszym zbiorniku wodnym podczas kwitnienia. Roślina rośnie dość wolno, dobrze adoptuje się w środowisku podmokłym. Na pierwszy rzut oka nie porywa swoim wyglądem, natomiast w fazie kwitnienia "kładzie inne rośliny na łopatki".\nRoślina rośnie dość wolno, dobrze adoptuje się w środowisku podwodnym. W oczku wodnym prezentuje się dobrze na płytkiej wodzie od 10 cm do 20 cm głębokości. Zimuje w naszym klimacie.


Dwutygodnik Ziemia Lubańska - Kresowe Święto Plonów\n(GM.GRYFÓW ŚLĄSKI) 14 września br., w iście kresowym wydaniu, świętowano doroczne dożynki gminy Gryfów Śląski, które tym razem obchodzono jako Perepełkę w Rząsinach.\nŚwięto plonów poprzedził barwny i niezwykle radosny korowód dożynkowy od świetlicy wiejskiej do kościoła parafialnego pw. Matki Bożej Ostrobramskiej. Otwierał go potężny kombajn, którym kierował... ks. proboszcz Krzysztof Żmigrodzki w asyście strażaka z rząsińskiej OSP. Święto plonów uroczyście zainaugurowała Msza św., którą wraz z ks. Krzysztofem sprawował poprzedni proboszcz - ks. Stanisław Bakes. Do koscioła tłumnie przybyli mieszkańcy, zaproszeni goście z Polski i Niemiec, a także starostowie dożynek - Danuta Cierlik i Andrzej Midek, którzy przynieśli bochen chleba wypieczonego z tegorocznego ziarna. A ponieważ było to święto Podwyższenia Krzyża Świętego, uroczystość stała się okazją do przypomnienia - znaków wiary i pobożności, z którymi mieszkańcy Rząsin przybyli na Dolny Śląsk.\n- W ten dzień szczególnie dziękujemy także za chleb. Wdzięczność nasza jest tym większa, gdy uświadomimy sobie jak długa była droga tego chleba do ołtarza – mówił w homilii ks. Stanisław Bakes.\n- Kresowe święto plonów, czyli Perepełka w Rząsinach było bardzo udane i tu chciałbym bardzo podziękować Witoldowi Mikosowi, Stanisławowi Czajewiczowi, Tadeuszowi Deptule oraz ks. Krzysztofowi Żmigrodzkiemu i dyrektor Annie Domino – mówi burmistrz Olgierd Poniźnik. - Cieszy mnie zaangażowanie mieszkańców i dekoracje we wsi, a także owocna współpraca z organizacjami pozarządowymi.\nUnikalne Wizyty: 9875693 od 05-03-2007


Ostatnie 50% normy – Blog rowerowy\nBrak komentarzy do Ostatnie 50% normy\nW notce 50% normy wykonane Roch pisał, że przednie koło ma już z głowy, ale okres świąteczno-noworoczny przed nim i nie było większego sensu żeby rower stał na skrzynce, bo oba koła są w zaprzyjaźnionym Adventure. Kolejna sprawa to chwilowy brak kasy i brak nypli w mieście. W końcu jednak wszystko wróciło do normy, a do najbliższego wolnego święta mamy całe trzy dni (Nobla temu, kto to wymyślił, psia mać). Na szczęście Roch zaniósł koło i jutro ma po nie przyjechać, czyli rower będzie już na kołach. W zależności od tego ile kasy zostanie Roch założy hydraulikę jeszcze w styczniu, a jak się nie uda to dopiero w lutym, tak czy inaczej Roch jest blisko.\nDo zrobienia pozostało niewiele i śnieg, a tym samym zima, może powoli ustępować, bo Roch nie wyobraża sobie sytuacji, kiedy rower stoi gotowy, a na zewnątrz wciąż zima. Żeby było ciekawiej to rower stojąc w domu złapał gumę; z przedniego koła schodzi powietrze, ale aktywność Rocha ogranicza się tylko do przekręcania koła o 15° żeby opona nie zdeformowała się. Trzeba będzie zainwestować w nowe dętki, bo na starych jest tyle łatek, że oryginalnej gumy już mało co jest. Jest też możliwość, że Roch źle założył opaskę i dętka przecina się o wystającą szprychę, ale to okaże się jak Roch zdemontuje oponę, a na to póki co nie zanosi się.\n← No i mamy Nowy Rok → Na własnych kołach


Agent wie, gdzie znaleźć biznes [WYWIAD]\nTransfery.info Aktualności Paweł Staniszewski\n- Menedżerowie czują biznes, wiedzą gdzie go znaleźć. W końcu pracują również dla pieniędzy. A wiadomo, że o wiele łatwiej zarobić na młodym piłkarzy, który właśnie odniósł sukces.\nJa mam kilku zawodników, którzy osiągnęli coś dopiero po rozpoczęciu współpracy ze mną - mówi w rozmowie z Transfery.info Paweł Staniszewski, który zajmuje się interesami Jarosława Jacha, Łukasza Monety, Michała Przybyły i wielu innych młodych zawodników.\n- Jakiś czas temu powiedział pan, że dobrych i sławnych menedżerów piłkarze szukają sami. Jest pan już na tym etapie?\n- Poczta pantoflowa w moim przypadku faktycznie zaczyna już obowiązywać. Mam jednak inną filozofię. Szukam zawodników z potencjałem i nie zaczynam współpracować ze wszystkimi, którzy się do mnie zgłaszają. Nawet jeśli ktoś jest z polecenia kogoś zaufanego i posiada ekstraklasową renomę, wolę ocenić to samemu. Nie interesuje mnie reprezentowanie kogoś tylko dla samego reprezentowania.\n- Sam grał pan w piłkę. Były stołeczne Gwardia i Okęcie oraz Znicz Pruszków.\n- Do tego przez jeden sezon występowałem w barwach AZS UW w futsalowej Ekstraklasie. Zresztą w ten futsal trochę się zaangażowałem, bo nie dość, że biegałem po parkiecie, to pełniłem jeszcze parę innych funkcji organizacyjnych. Tak zaczęły się moje działania menedżerskie.\n- Ale nigdy nie wiązał pan na poważnie przyszłości z graniem?\n- W młodym wieku podjąłem pewne decyzje, które przekreśliły niektóre możliwości. W wieku 17 lat zamiast zostać w Okęciu, gdzie byłem pierwszym wchodzącym zawodnikiem, poszedłem dwie ligi niżej do Znicza. Namówił mnie jeden z pruszkowskich działaczy. Na drugoligowy poziom wróciłem dopiero w wieku 20 lat. Straciłem sporo czasu, a do tego chwilę później zacząłem studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. „Uwięziło” mnie to w Warszawie. Wolałem dokończyć studia, zamiast ruszać w Polskę. Zainteresowanie moją osobą było.\n- „Uwięziło” pana?\n- Legia i Polonia grały w Ekstraklasie, reszta warszawskich klubów występowała dwie klasy rozgrywkowe niżej. Ciężko było się wtedy rozwinąć. Przy braku wyjazdu z Warszawy, moim największym sukcesem były testy w Polonii, która była wtedy mistrzem kraju.\n- Ma pan żal do tego działacza?\n- Miał interes w tym, żeby ściągnąć niezłego zawodnika do swojego klubu. Gdybym miał wtedy menedżera, pewnie całkowicie by mi taki ruch odradził. Ale pokłosiem tej decyzji było właśnie to, że zaangażowałem się w menedżerkę i zająłem się młodymi zawodnikami. Już na początku kariery można poczynić takie ruchy, które utrudnią albo nawet uniemożliwią dalszy rozwój.\n- Czyli zapaliła się lampka: „Oho, będę pomagał młodym, którym może przytrafić się coś, co spotkało mnie”.\n- Zapaliła się ona, gdy skończyłem studia i zacząłem szukać dla siebie jakiejś drogi. Zastanowiłem się wtedy, dlaczego nie osiągnąłem w tej piłce więcej, chociaż pewnie mogłem to zrobić.\n- Ukończył pan prawo. Nie ma co ukrywać, że takie wykształcenie jest w tym fachu bardzo pomocne.\n- Na pewno jest przydatne, ale nie niezbędne. Jest mnóstwo agentów, którzy korzystają z pomocy prawników czy też radców prawnych. Sami skupiają się bardziej na negocjacjach niż zapisywaniu kontraktów i kruczkach prawnych. Ja staram się łączyć kompetencje. Być może, dzięki temu, zrobiłem kiedyś coś szybciej albo zapis był bardziej konkretny. Ale oznaczało to tylko to, że nie musiałem sięgać po opinie innych ludzi.\n- Co wcześniej raziło pana najbardziej w pracy menedżera?\n- Jako piłkarz nigdy nie współpracowałem z żadnym menedżerem. Trzeba powiedzieć, że gdy zaczynałem, było ich mniej. Zdecydowanie częściej współpracowali z zawodnikami, którzy mieli już uznaną renomę. Woleli renegocjować kontrakty na ekstraklasowym poziomie niż szukać młodych i utalentowanych zawodników w niższych ligach. Słyszałem o przeróżnych praktykach menedżerów. Ale mnie bezpośrednio nic nigdy nie dotknęło. Sam postępuję zgodnie ze swoją etyką.\n- O czym pan słyszał i co się panu nie podobało czy też nie podoba?\n- Nie podoba mi się jedna praktyka, a mianowicie, gdy menedżer najpierw dogaduje prowizję, a dopiero później kontrakt zawodnika. Żaden agent nie powinien tego stosować. Jeśli to robi, nie jest w porządku. Do dzisiaj zdarzają się takie przypadki.\n- Niech pan powie coś więcej o swojej agencji. Z iloma ludźmi pan współpracuje?\n- Najbliżej z dwoma osobami. Darek Łuszczyna zajmuje się weryfikacją zawodników w Polsce. To jemu podlega dział skautingu, na który składa się kilka innych osób. I jest jeszcze Bartek Moszczyński, który zajmuje się zagranicą. Bo działamy również tam.\n- Ilu zawodników macie obecnie w agencji?\n- Na chwilę obecną 25. To wystarczająca liczba. Myślę, że agent nie powinien zajmować się interesami o wiele większej grupy piłkarzy.\n- Chyba, że działa w spółce.\n- Też działam w jakiejś spółce, ale pewnych rzeczy się nie przeskoczy. Pewne sprawy menedżer musi załatwić osobiście i to ogranicza liczbę zawodników. Ale każdy ma inne pomysły i działa po swojemu.\n- Ciężko było wejść na rynek?\n- Działam już od ośmiu lat i tak naprawdę dopiero trzy lata temu wszystko mocniej ruszyło. Owszem, już wtedy przeprowadzałem transfery, chociażby Maćka Jankowskiego z Piaseczna do Ruchu Chorzów. Był też Wiśniewski, który przeszedł z Pruszkowa do Płocka. Jakieś ruchy więc były, ale poważniejsze traktowanie mojej osoby zaczęło się trzy lata temu. Wiąże się to z nawiązaniem współpracy właśnie z Darkiem Łuszczyną, byłym dziennikarzem.\n- Przytrafiały się chwile zwątpienia w ciągu pierwszych pięciu lat?\n- Przytrafiały się i właśnie dlatego zacząłem współpracować z szerszą grupą ludzi. Stwierdziłem, że większy zespół ludzi gwarantuje lepszą pracę przy zawodnikach.\n- Ale dać sobie spokoju pan nie chciał?\n- W życiu staram się być konsekwentny. Szukałem drogi i pomysłu. Nie ma się co oszukiwać, że na początku nie działałem w pełni profesjonalnie. Przez długi czas pracowałem jeszcze przy środkach unijnych. To dawało korzyści finansowe, ale z drugiej strony trochę mnie pochłaniało i ograniczało.\n- Wspomniał pan o Jankowskim. To był pierwszy transfer, przy którym pan pracował?\n- Pierwszy duży transfer. Bo w pewnym momencie współpracowałem na przykład z Kubą Wójcickim. Najtrudniejszym krokiem było przekonanie go do przenosin z Piasta Piastów do Nadarzyna. Był też Darek Zjawiński, ale Świt Nowy Dwór robił straszne problemy. Nie udało mi się go wytransferować wyżej. W końcu zrobił to inny agent. Już wcześniej współpracowałem z niezłymi zawodnikami, ale moje kroczki były raczej małe. Jankowski to był pierwszy naprawdę duży transfer.\n- Jak było z tym Zjawińskim?\n- Mieliśmy umowę, która wiązała nas w trakcie trwania jego pięcioletniego kontraktu z klubem. Ktoś musiał przyjść i zapłacić za niego spore pieniądze. Rozmowy oczywiście były, m.in. z Lechią Gdańsk czy grającym jeszcze w Ekstraklasie Łódzkim KS-ie, ale nikt nie chciał wyłożyć gotówki. Nasza umowa wygasła, a Darek stwierdził, że da szansę innemu agentowi. No i jemu, już po wygaśnięciu kontraktu ze Świtem, udało się wytransferować go za darmo do Dolcanu. Stamtąd trafił do Cracovii. Na życie agenta składają się różne sytuacje. Jeśli zawodnik jest związany z klubem dłuższą umową niż z menedżerem, trzeba szukać transferu gotówkowego. A ten przeprowadzić ciężko, jeśli klub odstępujący stawia żądania nie do spełnienia.\n- Czynników decydujących o przeprowadzeniu transferu jest mnóstwo.\n- Po pierwsze zawodnik musi być w formie, musi wzbudzać zainteresowanie, klub, który je wykazuje musi mieć pieniądze, a obecny chcieć go sprzedać. Dochodzą też kontuzje. To jest już pięć zmiennych, nie mówiąc już o sprawach indywidualnego kontraktu czy przeprowadzki do innego miasta.\n- Spoglądam na listę zawodników, którzy są w pańskiej agencji. Są młodzi, bardzo młodzi.\n- W tej chwili nie mamy w agencji piłkarza mającego więcej niż 21 lat. Taki był zamysł. 21-latkowie, a więc Jarek Jach czy Łukasz Moneta to zawodnicy, których wyszukaliśmy już wcześniej. Związali się z nami na dłużej i powoli wypływają na szerokie wody. Jeśli chodzi o Jacha, to mimo że zagrał dopiero kilka spotkań w Ekstraklasie, już interesuje się nim kilka zagranicznych klubów. Oczywiście nie zapominajmy, że on występuje również w młodzieżowej reprezentacji Polski.\n- Nie ma co ukrywać, że z młodymi zawodnikami współpracuje się zupełnie inaczej niż z bardziej doświadczonymi.\n- Ponieważ pracuję tylko z młodymi, ciężko mi powiedzieć jak wyglądałaby moja współpraca dajmy na to z Kubą Rzeźniczakiem. Starsi na pewno są nastawieni głównie na wynik finansowy. Młodszym trzeba pomagać w wielu innych aspektach, doradzać.\n- Chociażby porozmawiać. Nie tylko o piłce.\n- Kontakt z zawodnikiem jest rzeczą kluczową. I my rozmawiamy z nimi bardzo dużo. Czy chodzi o kwestie poza piłkarskie. Wydaje mi się, że w mniejszym stopniu. Jako agencja jesteśmy jednak spolaryzowani na piłkę, choć zdarzają się oczywiście sytuację, gdy rozmawiamy o bardzo prywatnych rzeczach. Wymieniamy doświadczenia z naszego życia.\n- Są jeszcze rodzice.\n- Kontaktujemy się z nimi niemal w każdym przypadku. Rozmowa daje jeszcze większe pole do analizy konkretnych sytuacji.\n- Oni często mówią o chmarze menedżerów, którzy po najmniejszym sukcesie doskakują do ich dzieci.\n- To oczywiste. Menedżerowie czują biznes, wiedzą gdzie go znaleźć. W końcu pracują również dla pieniędzy. A wiadomo, że o wiele łatwiej zarobić na młodym piłkarzy, który właśnie odniósł sukces. Ja mam kilku zawodników, którzy osiągnęli coś dopiero po rozpoczęciu współpracy ze mną. I faktycznie, teraz kontaktują się z nimi inni agenci.\n- Czyli musi pan uważać, żeby żaden z nich nikogo panu nie odbił?\n- Tutaj już wychodzi lojalność zawodnika. Jeśli on docenia pracę, którą się w niego włożyło, nie wierzy w niesamowite obietnice i ma coś w głowie, to nie mam się o co martwić.\n- Spotkał się pan już z brakiem lojalności?\n- Był taki jeden przypadek. W tym wypadku zadecydowała słaba głowa zawodnika. Jeśli ktoś nie docenia czyjejś pracy, może faktycznie lepiej jest się rozstać wcześniej niż później. Zresztą, ja nie płaczę po zawodnikach. Wychodzę z założenia, że po jakimś czasie docenią to co robiłem i wyciągną wnioski.\n- Wspomniał pan o Jachu. Spodziewał się pan, że tak fajnie pokaże się w tym sezonie.\n- Oczywiście. Zresztą, do każdego podchodzę tak samo, nie ważne czy jest obecnie w klubie z Ekstraklasy czy występuje w III lidze. Taki Kuba Bartosz, kojarzy pan?\n- Właśnie rozegrał pierwszy pełny mecz w Ekstraklasie w barwach Wisły Kraków.\n- Tak, najpierw rozegrał 70 minut z Legią, a ostatnio całe spotkanie z Lechią. Wyróżnił się nawet w ofensywie, a przecież wcześniej miał na koncie tylko epizody w pierwszej Wiśle. To bardzo dobry zawodnik, a do tego myślący chłopak. Profesjonalista. Ma dobrą prawą nogę, lubi wejść ofensywnie.\nWspółpracuję z utalentowanymi zawodnikami i patrzę na to w taki sposób, że za chwilę każdy z nich może wyprzedzić lepiej zapowiadających się kolegów. Nie zawsze chodzi tylko o talent, są jeszcze uwarunkowania zewnętrzne. I jeśli ktoś obecnie rozwija się trochę gorzej, za rok, czy nawet pół roku może wystrzelić.\n- Jach wystrzelił.\n- Ale cały czas mówimy o zawodnikach najbardziej znanych, a powtarzam, nie tylko im wróżę zrobienie dużej kariery. Każdy ma równe szanse. Wypożyczony z Lechii do Chojniczanki jest na przykład Garbacik. Rocznik 96', lewonożny środkowy obrońca. W Legii jest Tomasz Nawotka, a w Wigrach Łukasz Moneta, który możliwe, że już teraz trafi do Ekstraklasy. Jest jeszcze wielu, wielu innych i wyróżnianie któregokolwiek byłoby nie fair w stosunku do innych chłopaków.\n- Na pewno jest jeszcze Michał Przybyła z Korony.\n- Według mnie nie pokazał jeszcze pełni możliwości. Strzelił cztery gole w Ekstraklasie, ale nie może być w pełni zadowolony. On musi nabrać pewności, a do tego potrzebne jest konsekwentne stawianie na zawodnika. Rozumiem, że trenerzy muszą zdobywać punkty, ale takie Zagłębie pokazuje, że można stawiać na młodych chłopaków i zarazem łapać punkty.\n- Po niezłym początku sezonu Przybyle od jakiegoś czasu dość mocno się dostaje.\n- Krytyka jest częścią tego zawodu. Rzeźniczak mógłby popełnić samobójstwo, gdyby zaprzątał sobie nią głowę. Zawodnik musi to wytrzymać. A wzięło się to stąd, że Michał rozbudził bardzo duże nadzieje.\n- Wspomniał pan o zainteresowaniu zagranicznych klubów Jachem.\n- Ten chłopak musi jeszcze ugruntować swoją pozycję w polskiej lidze. Niektórzy myślą, że najlepiej, żeby odszedł już teraz. Moim zdaniem nie powinien jeszcze zmieniać klubu, chyba, że chodziłoby o drużynę, w której od razu mógłby zrobić krok do przodu. Ale w tej chwili on ten krok może zrobić jeszcze w Lubinie. Forma nie jest jeszcze równa. W sytuacji, gdy o miejsce w składzie rywalizuje czterech równych stoperów, jego błąd wykluczyłby go z grania na dwa miesiące. A młody zawodnik musi grać.\n- Czyli zachowujecie pełny spokój?\n- To znaczy wiadomo, że są jakieś spotkania. Zapraszamy scoutów, bo trzeba myśleć o przyszłości...\n- ...Jakie to są kierunki?\n- To jest pełna mapa. Kontakty są przeróżne, ale nie ma co mówić. To melodia przyszłości.\n- Moneta, którego właśnie testuje Ruch Chorzów, jest już gotowy na Ekstraklasę?\n- Moim zdaniem jest gotowy. Zainteresowanie również jest, ale jeśli nie spuentujemy tego teraz, nic się nie stanie, pogra jeszcze w I lidze. Nie sztuką jest wsadzić chłopaka do ekstraklasowego klubu tylko po to, żeby siedział na ławce.\n- Gołuński z Lechii, Kurbiel z Lecha, Piasecki z Górnika - oni mogą pójść w najbliższym czasie na wypożyczenie do I ligi?\n- To zależy również od klubów. Jeśli chodzi o Kurbiela, Lech nie bardzo chce go puścić. Piasecki na razie ma realną szansę na grę, a Gołuński bardzo fajnie się rozwija, zaczął być powoływany do kadry meczowej. Pamiętajmy, że mówimy o roczniku 97'. W tym roku szkolnym ma maturę i podobnie jak było z Monetą - umówiliśmy się, że jakiekolwiek ruchy mogą nastąpić dopiero po niej.\nTAGI: Paweł Staniszewski Polska Wywiad


Strona główna Kulinaria Microsoft: Koniec wsparcia\nMicrosoft: Koniec wsparcia dla starszych wersji przeglądarki Internet Explorer.\nFirma Microsoft, twórca przeglądarki Internet Explorer jakiś czas temu ogłosiła, że wersja oznaczona numerem 11 będzie ostatnią wersją flagowej przeglądarki firmy z Redmond. Tym razem świat obiegła informacja, że Microsoft zamierza zakończyć wsparcie dla starszych wersji Internet Explorera. Oznacza to, że wersje 10 oraz starsze otrzymają ostatnią aktualizację w styczniu przyszłego roku. Firma zamierza zakończyć wsparcie dla tych wersji 12 stycznia. Oczywiście korzystanie z niewspieranych przez Microsoft przeglądarek będzie nadal możliwe jednakże nie jest to zalecane przede wszystkim dlatego, że przeglądarki te będą podatne na przyszłe luki, które nie zostaną załatane. Microsoft prosi wszystkich użytkowników przeglądarki Internet Explorer o jak najszybszą aktualizację do wersji 11. Użytkownicy systemów Windows od wersji 7 wzwyż mają możliwość zaktualizowania swojej kopii ?IE? do wersji Internet Explorer 11. Użytkownicy systemów Windows Vista oraz starszych niestety nie mają możliwości instalacji wersji 11 na swoim komputerze i powinni poszukać nowej przeglądarki. Ciekawą alternatywą dla IE11 jest najnowsza przeglądarka Microsoftu ? Edge.\nPoprzedni artykułMicrosoft stawia na HTML5\nNastępny artykułMożliwość korzystania ze Skype przez stronę www


Ciekawy patron różnych Janków\nEwangelia Łukasza 1, 5-17 oraz 1,57-66.80\nDziś wielkie święto: pamiątka narodzin wielkiego człowieka, jakim był Jan zwany Chrzcicielem. Wielkie święto już od wczorajszego wieczoru, bo ma wigilię, mszę wigilijną. Nie „nakazane", pracujemy zawodowo, a jakże, ale to już inna sprawa. Zresztą ważne świecko, bo imieninowo: świętych Janów niemało, nawet i ten ma też swój inny dzień 29 sierpnia (pamiątka śmierci), niemniej patronuje Jankom i Jasiom przede wszystkim Chrzciciel. No i to dzień letniej radości ludowej (wianki itp.). Choć lato astronomicznie zaczęło się już w poniedziałek (klimatycznie w tym roku na „święte nigdy"?).\nJest to także mój patron (choć imieniny mam w końcu lata), więc napisałem już o nim tyle razy (pierwszy raz we „Wrocławskim Tygodniku Katolickim" lat temu pięćdziesiąt pięć), że trudno mi, bo nudno, znowu się wypowiadać. Chociaż postać jest wielka, więc i spraw wiele: spróbuję.\nPrzeznaczono nam do czytania na wczoraj i dzisiaj początki jego żywota, oba z Ewangelii Łukasza (Mateusz zajmuje się tylko małym Jezusem). Najciekawsze dla mnie są dwie wzmianki (druga spoza dzisiejszych lektur), z których wnioskować można o jego bezgrzeszności od samego poczecia. Anioł powiada jego ojcu Zachariaszowi, że już w łonie matki synek napełniony będzie Duchem Świętym, a potem dzieciątko porusza się w jej łonie, gdy jego matkę odwiedza Maria nosząca już Jezusa. Jak pisałem sto razy, był to argument dla tych, co uważali go za poczętego „niepokalanie", jak Maria z Nazaretu, czyli nieskażonego żadną skłonnością do moralnego paskudztwa. Informowałem też, że takie myśli przychodziły i pewnie dalej przychodzą do głowy raczej chrześcijanom wschodnim, którzy nawet mają aż pięć jego świąt: Zachód jakby preferuje Józefa.\nJan kojarzy się potocznie raczej z ascezą, pustynią, pokarmem szczególnym (szarańczą i miodem od pszczół dzikich), także z karceniem pary królewskiej, które kosztowało go życie. Jednak staram się nie nudzić, wobec czego podkreślam u mego patrona jego religijną inność. Był on przecież na pograniczu dwóch Testamentów. Dojrzał w swoim krewniaku Mesjasza, nie miał też ciągot nacjonalistycznych (gromił pychę rodaków potężnie), niemniej miał chyba trudności ze zrozumieniem, że to dopiero pierwsze przyjście Chrystusa, takie łagodne, bez doraźnego efektu (por. Mt 11,2-19 i Łk 7,18-35).\nNie wszystko rozumiał, ale święty był niebywale. Może jest po trosze patronem wszystkich wielkich świętych innych religii, których to ludzi mamy niemało. Z Buddą na czele.\nBiorę urlop, do zobaczenia 12 lipca!\n„Strzeżcie się fałszywych proroków"\nOwszem, jest powiedzenie: „Obym był fałszywym prorokiem", które dotyczy wróżbiarstwa. Niedawno w tym sensie okazałem się prawdziwym, ponieważ już dawno pomyślałem, że nowym arcybiskupem Rygi mógłby być mój znajomy Polak z tego kraju, Zbigniew Stankiewicz. Poznałem go parędziesiąt lat temu w Moskwie, na spotkaniu małej grupy ekumenicznej. Był tam wtedy moim tłumaczem, bo ze mnie rusofon słaby a anglofon wręcz beznadziejny. Zaprzyjaźniliśmy się i potem spotkaliśmy się w Polsce. Chyba jeszcze tam, w Moskwie, pomyślałem sobie, że ten nieżonaty inżynier informatyki mógłby zostać księdzem. I rzeczywiście potem tu, w Lublinie, wstąpił do seminarium duchownego, postudiował na KUL-u, a potem w Rydze przyjął święcenia prezbiteratu.\nPasł dusze trochę w swej łotewskiej ojczyźnie i został wysłany na dalsze studia do Rzymu. Wrócił z doktoratem, działał, wykładał teologię - aż dowiedziałem się parę dni temu z Radia Watykańskiego, że został metropolitą łotewskiej stolicy.\nCzy będzie dobrym biskupem? Radiu Watykańskiemu powiedział, że jako Polak pojmuje dobrze problem mniejszości - a tam nad Dźwiną jest przecież ogromna liczba Rosjan i dużo konfliktów między nacjami. Myślę, że rozumie ich racje. Jest to kraj także tradycyjnie raczej protestancki: mam nadzieję, że mając tamten start ekumeniczny będzie promotorem chrześcijańskiej jedności. Czy będzie dbał dostatecznie także o dialog ze światem laickim, którego oczywiście nie brak w kraju byłego ZSRR? Gratulując mu pocztą, poprosiłem o wywiad dla „Gazety", więc może poznamy jego poglądy.\nGdy jednak Chrystus mówił o fałszywych prorokach, myślał nie o kiepskich jasnowidzach, ale o przywódcach duchowych, którzy mamią wiernych. Jest wszakże problem, jak ich sprawdzić. Powiedziano dalej, że poznamy ich po owocach, ale czas dojrzewania myśli bywa bardzo powolny. Powoli fałszywi prorocy prawdziwieją. Kopernik nie był, co prawda, prorokiem w żadnym sensie z dwóch wymienionych, ale niech tu będzie przykładem na to, że na przykład Kościół katolicki (inne Kościoły oraz świeckie instytucje też!) niechętnie wycofuje się ze swoich personalnych anatem. A podałem ten właśnie przykład, bo mieliśmy Kopernikowe wspominanie i moi biskupi zachowali się dziwnie: jakby nigdy nic. Jakby w ogóle kanonik Kopernik nie był na indeksie albo też w każdym razie wyszedł zeń błyskawicznie. Wiem, że jego poglądy były rewolucyjnie nowatorskie, że udowodniono je naukowo dopiero później, że zgorszył również Lutra itp., ale była przecież okazja do maleńkiego choćby „mea culpa". Pomijając już to, że była też okazja, żeby wycofać się z wątpliwej tezy, iż był narodowości na pewno polskiej: mógł być przecież równie dobrze Niemcem czy raczej „germanofonem" wiernym jagiellońskiej dynastii. Ciąży niestety na moim polskim Kościele mentalność autoapologii za wszelką cenę. Głosi się (to z kolei „Gość Niedzielny"), że przecież Galileusz nie został spalony, więc nie ma sprawy.\nWracam do proroków w sensie ścisłym. Także cudzych. Jak wiadomo, muzułmanie uważają za ostatniego i największego - Mahometa. Chrześcijanom trudno się z nimi zgodzić, ale warto poczytać, co sądzą o sobie, jak się bronią wyznawcy sąsiedniej religii (nie „mahometanie" - oni nie deifikują swego inicjatora). „Pax" wydał coraz ważniejszą dzisiaj w Polsce książkę: Seyyeda Hosseina Nasra „Istotę islamu", w tłumaczeniu Katarzyny Pachniak, z podtytułem „Trwałe wartości dla ludzkości" oraz pięknym hasłem „W imię Boga miłosiernego i litościwego". Cieszy mnie, że również bratnia religia pokazuje miłą twarz Boga - jak to czyni z naszą religią ksiądz Wacław Hryniewicz, który jutro zostanie Kawalerem Orderu Świętego Jerzego, bo ze smokiem religijnego strachu walczy od dawna wspaniale!\nPS. A o islamie mamy też czerwcowy numer „Przeglądu Powszechnego": blok artykułów autorów różnowierczych!\n„Nie dawajcie psom tego, co święte, i nie rzucajcie swych pereł przed świnie, by ich nie podeptały nogami i obróciwszy się, was nie poszarpały. Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie. Albowiem na tym polega Prawo i Prorocy. Wchodźcie przez ciasną bramę. Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują".\nNa szczęście zajrzałem do „naszej" Ewangelii Mateusza i dopiero wtedy zorientowałem się, w czym rzecz, że brak owego związku nie jest usterką greckiego oryginału (pisałem tu, że niektóre „logia" Jezusa były czasem dopisywane do gotowego już tekstu) ani wadą przekładu, ale błędem watykańskiego liturgisty, który tak skrócił mowę Jezusową. „Wyleciał" mianowicie między innymi werset jedenasty, który bardziej wiąże się z owym dwunastym o zwierzętach domowych. Też nie za bardzo, ale bardziej (przetłumaczyliśmy go: „Jeśli więc wy, którzy źli jesteście, umiecie dobre dary dawać dzieciom waszym, to tym bardziej Ojciec wasz, który jest w Niebiosach, da, co dobre, tym, którzy Go proszą".\nPrzepraszam za lekturę pedantyczną, alem polonista, „tekstofil" i w ogóle pedant. I już przechodzę do analizy etycznej. No cóż, „złota reguła" etyczna, znana z innych miejsc Biblii i pism żydowskich pozabiblijnych, jest z tak szlachetnego kruszcu, że do przyjęcia chyba dla wszystkich moralistów. Ale do praktycznego nieprzyjęcia przez prawie wszystkich ludzi różnych wiar i niewiar...\nBrama ciasna, droga wąska.. Rozumiano, że chodzi po prostu o to, iż będzie mało zbawionych, dużo potępionych. Na szczęście dziś już nie straszy się piekłem powołując się na te słowa Jezusa. Nie o wieczne potępienie tu chodzi, ale o to - wyjaśnia Biblia Paulińska - że etyka ewangelijna nie jest łatwa w użyciu. Co niestety wręcz na banał zakrawa. Człowiek człowiekowi wiernym psem rzadko, świnią często bywa.\nZacytowałem z tomu ”O Karolu Wojtyle-Janie Pawle II - szkice,wspomnienia,wiersze” (Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2005).\nParę osób poprosiło mnie o „Listy więzienne" Pawła. Dzięki, niestety do wysyłki konieczna jest autodekonspiracja, również adresowa. Książka jeszcze w druku.\n„Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni. Bo takim sądem, jakim wy sądzicie, i was osądzą; i taką miarą, jaką wy mierzycie, wam odmierzą. Czemu to widzisz drzazgę w oku brata swego, a belki we własnym oku nie dostrzegasz?"\nBiblia Tysiąclecia. Nie wiem, czy to tłumaczenie lepsze od naszego, bo my mamy „źdźbło" zamiast „drzazgi". Ona tradycyjna i barwna, zaleca się ostrością, ale czy ta cecha tu właśnie pasuje? Poznanianka ma wręcz „pyłek", bo chodzi tu przecież o coś całkiem różnego od „belki", o coś nic nie znaczącego a „drzazga" mniejsza, ale dotkliwa diabelsko.\nJest jeszcze problem, co znaczy „nie sądźcie". Chodzi o czyjeś prywatne poglądy czy o jakiś publiczny trybunał sprawiedliwości? My mamy „nie osądzajcie" i Paulistka też, a to oznacza raczej to drugie. Niestety ewangelista oraz redaktor dzieła nie żyje i nie da się od nich dowiedzieć, co dokładnie mieli na myśli. Na szczęście nie jest to w tych wersetach najważniejsze.\nNajważniejsze jest przesłanie moralne: jest w naszym „ja" najgłębsze przekonanie, żeśmy zupełnie różni od innych ludzi. Bardzo nam trudno zrozumieć, że bliźni ma różne wady, owszem, tyle że my mamy je również i nieraz dokładnie te same. Albowiem inny człowiek lustrem naszym bywa. I plucie nań bywa prawie jak paskudzenie własnej fotografii.\nMożna jednak również skrzywdzić kogoś innym zarzutem, takim, który nie jest z tak zwaną ”wicewersą”: w lustrze owej wady nie widać. Przykład lustracyjny: ktoś, kto nie dał się skaptować, nie najlepiej myśli ”w tym temacie” o swoim szefie. Otóż okazało się jednak , że owszem, szef rozmawiał z panem oficerem, może nawet za dużo, ale akurat w przypadku tego niezłomnego podwładnego dobrze, że jego zwierzchnik nie był małomówny, ponieważ zapytany, czy ów podwładny nie nadawałby się na TW, przekonał esbola, że nie, bo ów podwładny za nerwowy itp. Zajrzawszy do swojej teczki ów ktoś podziękował szefowi - drogą nadziemską, bo on już na tamtym świecie - najserdeczniej. Teczka czasem rozczarowuje miło.\nGdy jesteśmy jednak przy podziękowaniach, napiszę o jubileuszu zupełnie „apolicyjnym". 50 lat działa jako kapłan (prezbiter) Adam Boniecki, postać znana stąd i owąd. Zakonnik marianin (MIC), duszpasterz akademicki krakowski, współredaktor „Tygodnika Powszechnego", potem szef sekcji polskiej „L`Osservatore Romano", potem marianów szef światowy (generał), potem naczelny owego tygodnika. Jubileusz był święcony mszą w Krakowie, potem również w Warszawie w sobotę w pięknym kościele mariańskim na Stegnach. Jubilat powiedział świetne kazanie, gdzie humor skrywał autentyczny patos, potem dzisiejszy generał chwalił Bonieckiego bardzo, tak jakby „Tygodnik Powszechny" nie był „Żydownikiem Powszechnym" dla niejednego katolika, a ukoronował pochwały list od papieża napisany przez watykańskiego sekretarza stanu.\nPo mszy natomiast można było kupić książkę pt. „Zaczęło się u Św. Anny. Ks. Adamowi Bonieckiemu na 50-lecie kapłaństwa", gdzie wspominają go jego owieczki akademickie. Na przykład tak:\n„Świadectwo życia kapłańskiego ks. Adama i spojrzenie na Kościół, które reprezentował, było dla mnie wówczas (i jest nadal) podstawą przekonania, że z duchem Kościoła prawdziwie Bożego pozostaje w sprzeczności wszelki triumfalizm, pycha i materializm jego członków (także, a może przede wszystkim duchowieństwa). Ks. Adam żył bardzo skromnie, nigdy nie przejawia nawet cienia niewłaściwie pojmowanego paternalizmu i triumfalizmu (choć po ludzku sądząc, mógłby mieć do tego liczne podstawy!). „Adam jest księdzem całkowicie pozbawionym »kapłańskiej gęby«, co nie jest częste w jego środowisku." Wypowiedź pierwsza Krystyny Kluzowej z domu Szwaja, druga Jana Gordziałkowskiego.\nWracam do sprawy Paetza. Arcybiskup molestował jednych seksem, innych teraz prośbą o litość. Kumoterstwo kościelne uruchamiał doskonale. Niestety wciąż udaje, że on nigdy nic. Seks siła jak powódź, trzeba to rozumieć sądząc człowieka. Ale jakieś tamy i wały muszą być. I takie tamy wreszcie Watykan postawił. Co było wcześniej, jasne nie jest. Myślę, że dobre wyrażenie padło w ”Wyborczej” w dzisiejszym tekście Włodzimierza Bogaczyka. Z poprzednich wynikało, że był rozkaz: otóż watykańskiego rozkazu nie było, ale były nalegania. Arcybiskup Gądecki postawił się - i wygrał. Nawet więcej, niż mogłem się spodziewać: Bogaczyk słusznie zauważył, że wreszcie zostało powiedziane jasno, za co abp Paetz został usunięty. W tekście watykańskim padło zdanie, że żadna rehabilitacja nie nastąpiła - a przecież jeśli kogoś nie można zrehabilitować, to znaczy że był winny.\nPaweł, patron ”pudłowanych”\n„Nie ma już żyda ani poganina, nie ma już niewolnika ani człowieka wolnego, nie ma już mężczyzny ani kobiety”.\nTo tłumaczenie Tysiąclatki, ale ten ”poganin” to tutaj błąd: już raczej Grek, bo w oryginale jest „Hellen”. My zresztą właśnie mamy tu Hellena. Owszem, to ktoś więcej niż Grek, bo należący do kultury helleńskiej, która rozlała się bardzo szeroko. Oraz kultura to sprawa umysłu, wręcz ducha, czyli ma sporo wspólnego z religią – ale tożsama z nią przecież nie jest.\nPo tym wstępie „translatologicznym” wygłoszę pochwałę Pawła z Tarsu. Pochwałę polemiczną: bo ten jego logion bywa niedoceniany.\nNajpierw jeszcze co do Żydów i Hellenów: pamiętam, że radykalny obrońca judeochrystianizmu, ojciec Daniel Rufeisen, krzywił się na tego apostoła („ten wasz Paweł” – powiedział do delegacji KIK-u z przekąsem). Nie miał racji, bo Paweł nie chciał wcale likwidować tej gałęzi chrześcijaństwa, tylko tworzył z zapałem nową. A że tamta przymarła i dopiero teraz się odradza, to nie jego wina.\nPaweł a ustrój niewolniczy: oczywiście nie dążył do jego likwidacji. Niemniej choćby List do Filemona w obronie zbiegłego niewolnika jest bardzo mocnym wezwaniem do dobrego traktowania owych pariasów tamtoczesnych.\nPaweł a płeć odmienna: również nie zamierzał obalać ustroju patriarchalnego. Nie róbmy jednak z niego (Pawła) szczególnego antyfeministy. W Liście do Efezjan (w Liście do Kolosan też krótko) pisze, co prawda, żeby „żony były poddane swoim mężom jak Panu, bo mąż jest głową żony, tak jak Głową Kościoła jest Chrystus”, niemniej owe wersety rozdziału 5 zaczynają się od słów: „Bądźcie poddani jedni drugim” i jest dalej mocne wezwanie do mężów, by miłowali żony. Owszem, jest też ostry passus o kobietach w 1 Liście do Koryntian, ale jeśli nawet nie jest to glossa innego autora, to jest faktem, że w gminach Pawłowych kobiety odgrywały wielką rolę nie tylko gospodarczą. Może któreś w Koryncie podpadły gwałtownikowi i wybuchnął nagle gniewem?\nNie przekroczył radykalnie swojej epoki, ale w jej ramach robił bardzo wiele.\nMoże zaś uchodzić za patrona więźniów, bo sam odsiedział sporo. I tu melduję, że po „Czterech Ewangeliach i Dziejach Apostolskich” ukaże się wnet nasza książka z „Listami więziennymi” Pawła (Do Efezjan, Filipian Kolosan, Filemona). Chętnym wyślę egzemplarz gratis.\nTo ekumeniczny przekład przyjaciół, który wybrałem nie tylko dla autoreklamy, także dlatego, że ma w wersecie 19 „podkopują", a nie w obu wierszach „włamują". Co prawda, w oryginale jest to samo słowo, ale takie zróżnicowanie fajniejsze stylistycznie. I merytorycznie: przecież skarb nieraz zakopujemy.\nTu szmonces. Moszek do Icka: - Przyszła wiosna, chyba skopię ogródek. Icek: Nie! Przecież tam zakopane są dolary! Moszek: - Coś narobił! Przyszło UB i skopało cały ogródek! Moszek: - Teraz możesz siać...\nNo i ile minęło: UB - oczywiście, ale również zwyczaj depeszowania („emalia" lepsza). „Przemija postać świata", zostają nasze dobre czyny. W pamięci potomnych, a ja wierzę, że również w Niebie, nagrane tam na wieki wieków.\nZa niebieską lokatą przemawia wiara w Paruzję. Otóż chrześcijanie wierzą w koniec tego świata. Że kiedyś ten świat może i najlepszy z możliwych, niemniej okropny, stanie się rewelacyjny. Że Chrystus przyjdzie ponownie, w taki sposób, w jaki Żydzi oczekują Mesjasza: tak, że Dobro wreszcie zwycięży. Ukazała się właśnie w Znaku książka na ten temat Judyty Syrek: jej wywiad rzeka z ojcem Joachimem Badenim pod tytułem: „Uwierzcie w koniec świata. Współczesne proroctwo o powtórnym przyjściu Chrystusa". Rzecz warta lektury, bo niedawno zmarły prawie stuletni dominikanin był postacią ciekawą. Były kawalerzysta nie wystrzegający się jakże ojczystego słowa k..., mistyk - no i właśnie przypominacz nadziei, że kiedyś ziemia zniebieszczeje dokumentnie. Dla mnie to żadna rewelacja, w końcu Pan Bóg jest wszechmocny albo nie. Nie da sobie bez końca diabłu w kaszę dmuchać. W przeciwieństwie do autora mam jednak nadzieję twardą, że Bóg, który jest władny dokonać ogólnej rewolucji moralnej, umie też uczynić ją w każdym ludzkim sercu: ufam mocno, że nikt nie wytrwa w oporze wobec Megamiłości!\nWracam jeszcze do książki Judyty i Joachima: zacytowałem wczoraj w ”Wyborczej” opinię ojca Badeniego o arcybiskupie Paetzu. Wypowiada się on tam parę razy bardzo mocno, najobszerniej tak: ”Aborcja i pedofilia - to są dwa grzechy, które budzą gniew Boga, wyraźnie to widzę. Aborcja dokonywana w milionach, pedofilia popelniana nawet wśód duchowieństwa(...) Mamy biskupa pedofila - nazwiska nie powiem, bo wiadomo, o kogo chodzi. Biskup pedofil to szczyty zła! A on sobie spokojnie siedzi tam, gdzie siedział - nie urzęduje, co prawda, nie zarządza diecezją, Ale gdzie kara? Gdzie publiczne przeproszenie wszystkich pokrzywdzonych? Tego nie ma!”\nOjcze Jedności... Po co nam patriotyzm?\nDziś w lekcjonarzu codziennym „Ojcze nasz". Napisało mi się kiedyś taki komentarz do tej modlitwy.\n„Ojcze nasz". Co to znaczy „nasz"? Bóg jest ojcem wszystkich ludzi, niezależnie od rasy i religii. Boże ojcostwo łączy nas wszystkich. W szczególny jednak sposób łączy uczniów Chrystusa, autora tej modlitwy. Mamy wspólnego Chrystusa, kogoś, kogo wspólnie uważamy za Zbawiciela. Wspólnie wierzymy w Boga trójjedynego. To nas zasadniczo wyróżnia spośród reszty wierzących i stanowi zasadniczą więź. Ojcze nasz, Ojcze Chrystusa, Ojcze wszystkich chrześcijan, daj nam Jedność.\n„Któryś jest w Niebie". Bóg jest w Niebie. Bóg jest blisko nas, jest w nas, ale zarazem ponad nami. Nieskończenie przekracza nasze pojęcia. Przekracza także nasze różnice: to, co nam się wydaje nie do pogodzenia, być może godzi się w Bogu, który jest Inny. Któryś jest w Niebie, a nie na naszej zrytej podziałami Ziemi, ukaż nam, jak przezwyciężyć podziały.\n„Święć się imię Twoje". Imię Twoje jest święte. Święte są też wszystkie miejsca, gdzie wzywa się Twego imienia, niezależnie od sposobu, w jaki się to czyni. Święte są księgi innych religii, a tym bardziej innych wyznań chrześcijańskich. Święte są ich modlitwy. Święć się imię Twoje, gdziekolwiek i jakkolwiek jest wzywane.\n„Przyjdź Królestwo Twoje". Przyjdź Królestwo Jedności! Niech już za naszych dni nadejdzie czas jeśli nie Jedności, to przynajmniej zgody między Kościołami chrześcijańskimi. Niech już za naszych dni minie czas wzajemnych oskarżeń i potępień, wzajemnego odsądzania się od chrześcijaństwa. Niech nadejdzie czas zrozumienia, że każdy ochrzczony ma prawo nazywać się chrześcijaninem, choć nie każdemu dana jest pełnia Prawdy i Miłości. Przyjdź Królestwo Twoje, które jest Jednością w Wielości.\n„Bądź wola Twoja, jako w Niebie, tak i na Ziemi". Wolą Twoją jest, abyśmy byli jedno. Jezus umarł, „aby rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno" (J 11,52), a więc brak troski o Jedność jest ciężkim grzechem, jest lekceważeniem Jego śmierci, jest lekceważeniem Krzyża. Bądź wola Twoja nie tylko wśród aniołów i zbawionych, ale również na Ziemi, w Kościele cierpiącym rozłam.\n„Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj". Daj, abyśmy wspólnie łamali się Chlebem Twego Ciała. Duchu Święty, wskaż, jak przekroczyć bariery różnic doktrynalnych, które uniemożliwiają wspólnotę Stołu. Chleba naszego najświętszego daj nam wspólnie.\n„I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom". Odpuść nam naszą część winy za rozłam, tak jak my wybaczamy naszym braciom z innych Kościołów ich winy wobec nas. I odpuść nam nasze grzechy przeciw Jedności.\n„I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode Złego". Nasza chęć Jedności jest szczera, ale słaba ludzką słabością: nie wystawiaj jej na próbę. Diabolos to po grecku ten, co rozdziela. Wybaw nas od podstępów Rozłamcy! I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw od rozłamu. Amen.\nQuozar pytał wczoraj o patriotyzm: „Ważniejszy jest naród jako całość czy jednostki w ramach tego narodu? (...) Czy katolik może być kosmopolitą?" Odpowiadam: jedno i drugie jest ważne, choć osoba ważniejsza. Osoba, nie jednostka, personalizm, nie indywidualizm, troska także o społeczność: rodzinną, narodową. Gdy ta troska ubóstwia wspólnotę, mamy kumoterstwo rodzinne, kolesiostwo (jakże częste w Kościele, stąd siła abp. Paetza), nacjonalizm - ale powiedzenie „koszula bliższa ciału" nie jest amoralne. Dlatego gdyby jakiś naród napadł na nasz, głupio jest powiedzieć, że to nie moja broszka. Ale wojna wyłącznie obronna i z możliwie najmniejszą liczbą ofiar!\nAwarcho: Jonasz zapoczątkował internacjonalizm mimo woli, bo opierał się misji w Niniwie. Chciał, by ją szlag boski trafił, bo brzydził się jej pogaństwem.\n„Gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy. Oni lubią w synagogach i na rogach ulic wystawać i modlić się, żeby się ludziom pokazać. Zaprawdę powiadam wam: otrzymali już swoją nagrodę."\nPowinienem napisać o używaniu modlitwy do celów politycznych, ale ten temat poruszałem już tyle razy, że chyba starczy. Niech będzie natomiast trochę „psychologii moralnej".\nSwoją drogą niełatwo o nim pisać. W przeddzień jego beatyfikacji postawiłem w „Gazecie Wyborczej" pytanie, czy nie było tak, że bronił wolności tylko dla katolików, dla ateistów już nie. Analizowałem pod tym kątem jego „Myśli wyszukane", które zebrał jego przyjaciel ksiądz Jan Sochoń (Znak 2001). Wynikało mi z tej analizy wyraźnie, że żadnego monopolu katolickiego nie głosił. Mogłem był dodać jeszcze taki argument, że przyjaźnił się bardzo z profesorem Szaniawskim, człowiekiem niewierzącym, ale poprzestałem na cytatach. Żeby jednak nie przypisywać mu na siłę wszystkich wartości myślowych, napisałem, że w swojej otwartości umysłowej nie szedł tak daleko, jak zachodni intelektualiści w rodzaju filozofa francuskiego Jeana Lacroix, autora książki „Sens i wartość współczesnego ateizmu". No i doczekałem się ataku byłego prowincjała jezuitów warszawskich, ks. Dariusza Kowalczyka, który w piśmie diecezji warszawsko-praskiej „Idziemy" uznał, że ta moja pisanka to „dość nikczemne dywagacje".\nAutor wraz z całym kościelnym tygodnikiem w ogóle nie znosi „Gazety", więc może nie powinienem się dziwić. I nie pisałbym tu o tym, gdyby nie bodziec dodatkowy: anonimowa pocztówka z Wrocławia, której autor polemizuje ze mną ze strony zgoła przeciwnej. Dla niego ksiądz Popiełuszko „był wyjątkowo niebezpiecznym i podstępnym politykiem. W swoich przemówieniach wzniecał i podtrzymywał w umysłach zdezorientowanych prostych ludzi nieufność wobec bliźnich." Co zdaniem autora pocztówki skutkuje tak, że w jego warszawskiej rodzinie „nie rozmawiają dotąd ze sobą solidaruchy z komuchami. Jedni to bliscy byłego zomowca - rencisty po kontakcie z pokojową demonstracją, drudzy to byli pracownicy Huty Warszawa". Nie dziwię się solidaruchom - jeżeli zomowiec trwa w swojej postawie moralnej. To, że bite solidaruchy czasem nie wytrzymywały i broniły się, nie gorszy mnie - a wina Popiełuszki, że go nie posłuchali, zgoła żadna.\nKisiel, felietonista wielki, wymyślił przysłowie: „Jeszcze się taki nie narodził, co by wszystkim nie dogodził". Pocieszam się, że jednak niektórym dogodziłem, a że wzbudziłem aż dwie polemiki, to też dobrze, bo jestem egocentryk i lubię rozgłos.\nPS. Co zaś do religii i etyki w szkole: jak już pisałem po wielekroć, katecheza to dla mnie „lekcja" nieporównywalna z wykładem etyki. To coś o wiele więcej: to etyka plus nadzieja, że w walce o dobro nie jesteśmy sami, jest jeszcze Ktoś wszechmocny! Zatem w szkole religioznawstwo, przy kościele katecheza. Tylko kto mógłby tego pierwszego uczyć? Azali mamy dosyć całkiem świeckich tej wiedzy nauczycieli, takich, co znają w ogóle przedmiot, a poza tym potrafią mówić o religiach opisowo, obiektywnie? Katecheta przeciętny - nie bardzo, a ktoś całkiem inny - dość douczony?\nInternacjonalizm wywiedziony z Ewangelii\nEwangelia Mateusza 5,43-44.46-47\n„Słyszeliście, że powiedziano: «Będziesz miłował bliźniego twego» i nienawidził wroga twego, ja natomiast mówię wam: miłujcie wrogów waszych i módlcie się za tych, którzy was prześladują (...). Jeśli bowiem miłujecie tych, którzy was miłują, jakaż nagroda wam się należy? Czyż i celnicy nie czynią tak samo? I jeśli pozdrawiacie jedynie braci swoich, czyż i narody nie czynią tak samo?"\nKomentarz zacznę od końca, od owych „narodów". To nie poganie po prostu? Sprawa nie jest prosta, albowiem termin grecki etnikoi formalnie narody, ich członków oznacza, czyli wszystkie poza tym jednym, skądinąd, rzecz jasna, innowiercze. To właśnie owi „goje", hebrajskie „goim". Może tu pasowaliby jednak „poganie", bo sens słów jest negatywny - w każdym razie warto wiedzieć, co w oryginale piszczy.\nPiszczy jednak oczywiście dużo bardziej w naszych uszach początek cytatu: czyżby Naród Wybrany kazał nienawidzić wrogów? Ważny jest oryginał, ważny też komentarz biblistyczny. Nieżałująca wyjaśnień Poznanianka zapewnia, że słów takowych nie ma w Biblii ani w pismach rabinicznych, są natomiast w Księdze Reguły z Qumran (1 Q S, 1,10). Z dalszego ciągu przypisu biblistycznego wynika jednak, że w potocznej myśli żydowskiej czasów Jezusa nienawiść kwitła na całego, szczególnie do Rzymian okupantów. Czemu się dziwić nie trzeba, znając choćby życiorys księdza Jerzego, który z nienawiścią do esbecji walczyć musiał. Mało kto też dziś pamięta, że zaraz po wojnie łamano zasady ortografii, żeby spostponować niedawnego okupanta: „Niemców" pisało się z małej litery.\nTo już, dzięki Bogu i obustronnym wielkim pojednawcom, tylko ponura historia. Usłyszałem o Niemce pracującej z zadowoleniem w Polsce. Żeby to jeszcze pracowała przykład w jakiejś firmie polsko-niemieckiej: nie, w Muzeum Powstania Warszawskiego!\nProblem policzkowania, bicia w ogólności. Dariusz Wielki\nEwangelia Mateusza 5,38-39\n„Słyszeliście, że powiedziano: «Oko za oko, ząb za ząb». Ja wam powiadam: nie stawiajcie oporu złemu. Lecz jeśli kto cię uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi".\nTłumaczenie Tysiąclatki, z mego periodyku-niezbędnika, czyli z mariańskiego „OREMUS".\nTe słowa to jak przysłowia, ale warto wiedzieć, co znaczą w Biblii. Czerpię wiedzę z Poznanianki: „Trudno wykazać, czy prawo odwetu obowiązywało jeszcze za czasów Chrystusa. Tylko pojedynczy przepis Pwt 19, 19 nakazujący fałszywemu świadkowi wymierzyć karę przewidzianą za przestępstwo, o które oskarżał, obowiązywał jeszcze częściowo." I dalej o mędrcach pozabiblijnych, po czym ważne wyjaśnienie: „Wzmianka o prawym policzku nawiązuje do policzkowania wierzchem dłoni, rozpowszechnionego u Żydów. Takie uderzenie uchodziło za cięższą zniewagę aniżeli uderzenie twardą dłonią". Rozróżnienie zniewag bardzo subtelne; czytałem też gdzieś, że bicie wierzchem dłoni bardziej boli niż to zwyczajne. Osobiście nie mam poglądu, bo nie doświadczyłem.\nCo mi przypomina problem bicia dzieci, ważny teraz politycznie. Oczywiście też pedagogicznie; zgadzam się, że penalizacja klapsa to mała przesada, zgoda też na to, że liberalizm pedagogiczny musi mieć swoje granice, bo inaczej nieznośność dzieci nie ma granic. Na szczęście zatem twórcy ustawy wycofali się z zakazu nacisków psychicznych. Ale zastanówmy się, co jest większym niebezpieczeństwem: katowanie dzieci czy ich rozpuszczanie. Sam byłem bity i potem biłem: idealna wydaje mi się postawa przyjaciółki moich rodziców, której mąż poszedł na wojnę, a synek był nieznośny: gdy ów drugi przebierał miarkę, mama zamiast bić mówiła mu, żeby ją sam karał w ten sposób. Chyba skutkowało.\n„Nie stawajcie oporu złemu". Hasło dwóch polskich świętych (JP II jest dla mnie takowy bez watykańskiego stempla) pochodzi jednak raczej z Listu do Rzymian 12,21, choć oczywiście Paweł wziął je od swego Mistrza.\nKs. Jerzy (Popiełuszko - mamy też od kilku lat innego swego Jerzego, na spółkę z Litwinami: Matulewicza- Matulajtisa, co walczył ze smokiem obu nacjonalizmów) zło dobrem zwyciężał między innymi własnym „antytupetem". Dawny naczelny „Gościa Niedzielnego" ks. Stanisław Tkocz wspomniał mi kiedyś, że na jakiejś imprezie księżej błogosławiony wyróżniał się tym, że w każdej kolejce był zawsze ostatni - i nie dlatego, że się zawsze spóźniał. Albowiem mogloby być przykazanie jedenaste: nie pchaj się! Co mi się skojarzyło z kolegą z Agory Darkiem Fedorem z racji tego, że napisał do wczorajszej „Stołecznej" o naszym patronie ładne wspomnienie, ale też dlatego, że z przeraźliwym uporem nie chciał tekstu drukować, choć redaktorzy nalegali. Mówił, że to grafomaństwo. Jak żyję 77,5 lat, nie spotkałem autora aż tak skromnego. Taka pokora w pale się nie mieści, w każdym razie nie w mojej.\nElżbieta Adamiak, Maria z Magdali, ma córka Joanna i inne ważne panie\nEwangelia Łukasza 7,36 - 8,3\nDziś biblijno-liturgiczny Dzień Kobiet! Inne teksty Pisma niekoniecznie dotyczą pań (Psalm 32 opowiadając o szczęśliwym człowieku, mówi w starszym tłumaczeniu o „mężu", czyli może nawet i człeku bezżennym, ale na pewno mężczyźnie), ale za to perykopa Łukasza pełna jest płci pięknej!\nNajpierw jest scena w domu faryzeusza Szymona, kiedy to ku jego zgorszeniu Jezus daje się namaścić jawnogrzesznicy, potem mamy informację, że z Jezusem i dwunastoma innymi „mężami" chodziło kilka kobiet. Trzy są wymienione z imienia: Maria zwana Magdaleną, Joanna, żona Chuzy, zarządcy u Heroda, i Zuzanna.\nZacznę od Joanny: imię w Biblii unikalne, występuje tylko tutaj. Na szczęście choć raz, dzięki czemu moja ukochana córka może szczycić się, że jest w Piśmie Świętym. Ważny szczegół, że tamta Aśka była zapewne „bogata z domu", bo majordomus króla pewnie ubogi nie był; może ona właśnie dofinansowywała całą ekipę. Zuzanna to na pewno nie ta z Księgi Daniela, którą podglądali starcy. No i - last not least - Maria Magdalena. Łukasz nie przewidział, że napisawszy o niej zaraz po opowiedzeniu o jawnogrzesznicy, utożsami niechcący jedną z drugą: na ową tożsamość żadnych dowodów w ewangeliach nie ma. Wynika z nich natomiast, że Maria z Magdali była osobą nieprzeciętną i że darzyła Jezusa miłością ogromną (acz na wzajemność również argumentów brak).\nTyle o innych niewiastach, teraz o znakomitej, która opisała dzielnie swoje współniewiasty w Piśmie Świętym. To teolożka poznańska wybitna, dr Elżbieta Adamiak, autorka między innymi dwóch tomów dzieła „Kobiety w Biblii". Jeden dotyczył Starego Testamentu (Znak), drugi, niedawno wydany, Nowego („Więź"). Imienniczka matki mego patrona jest nie tylko feministką, czyli promotorką połowy ludzkości, także uczoną: owe książki są biblistycznej scjencji pełne. Gratuluję i z tego miejsca serdecznie pozdrawiam!\nJakim synem był Jezus?\n”42. I stało się, gdy miał lat dwanaście, że poszli zgodnie ze zwyczajem na święto. I dobiegły końca dni pobytu; kiedy wracali, chłopiec Jezus pozostał w Jeruzalem, rodzice Jego zaś nie wiedzieli o tym.\n47. Ci wszyscy, którzy Go słuchali, nie mogli nadziwić się bystrości Jego umysłu i odpowiedziom.\n48. Widząc Go, przejęli się, a matka Jego rzekła do Niego: - Synku, cóżeś nam uczynił? Oto ojciec Twój i ja, pełni bólu, szukaliśmy Cię.\n49. I rzekł im: - Jak to szukaliście mnie? Czyż nie wiedzieliście, że trzeba mi być w tym, co jest mego Ojca?\n52. Jezus zaś wzrastał w mądrości, w latach oraz w łasce u Bogu i u ludzi.”\nDziś święto Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny, zaraz po uroczystości Największego Serca Jezusa. Myślę sobie o relacji tych dwóch serc. A mamy dzisiaj tekst ewangelijny stawiający ostro taki problem.\nBo myślac po laicku, Jezus zachował się wobec Maryi (i Józefa) niezbyt grzecznie. Nie dość, że nie uprzedził, iż zostaje w Świątyni, ale gdy Go po trzech dniach znaleźli, bynajmniej nie wykazał skruchy: winę zrzucił na nich. Można, co prawda, dziwić się, że Rodzice zauważyli Jego nieobecność dopiero uszedłszy dzień drogi: nie dowodziłoby to braku ich troski o Niego, niemniej przekonania, że jest już prawie dorosły, zatem może chodzić własnymi drogami. A jeśli tak, to ich zdziwienie byłoby trochę dziwne. Nawet jednak ludzie dorośli powinni raczej informować się nawzajem, gdy oddalają się od grupy.\nAle zamiast pedagogiki i psychologii potrzebna tu jest teologia. Ewangelie to nie powieści psychologiczne! Bibliści (i biblistki - także pani profesor Elżbieta Adamiak, specjalistka od kobiet w Piśmie Świętym, o której napiszę tu także jutro!) powiadają mniej więcej tak: Maryja i Józef nie zrozumieli, że ich Syn ma do spełnienia misję całkiem szczególną, a powinni byli to wiedzieć.\nMaryja jest drugi raz w dyskusji z Synem w Ewangelii Jana, na weselu w Kanie Galilejskiej. Na prośbę o zajęcie się (oczywiście nadnaturalne) niedoborem wina, Syn odpowiada jej niezbyt grzecznie: nazywa ją nie matką, tylko niewiastą (albo raczej po prostu kobietą) oraz chłodno odmawia. Są różne interpretacje biblistyczne, odnotuję tylko krótko po pierwsze wyjaśnienie, że nazywanie kobiety tak właśnie to żadne lekceważenie: tak samo na przykład nazwał Jezus swą matkę stojącą pod krzyżem, kiedy zatroszczył się o opiekę dla niej. Po drugie, tłumaczę sobie początkową odmowę cudu świadomością, że będzie oznaczał on początek misji, która zakończy się ma krzyżu. Nie śpieszyło Mu się do tego finału.\nJakim był synem? Jedno jest dla mnie pewne, że ich relacja nie mogła być zwyczajna: miał Boga za Ojca.\n”3. Odpowiedział więc im taką przypowieść, mówiąc:\n4. - Jaki człowiek spośród was, mając sto owiec i zgubiwszy jedną z nich, nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustkowiu i nie pójdzie za zaginioną, aż ją odnajdzie?\n5. I odnalazłszy, kładzie ją sobie na ramiona, radując się.\n6. I przyszedłszy do domu, zwołuje przyjaciół i sąsiadów, mówiąc im: - Radujcie się ze mną, bo odnalazłem owcę moją, tę zaginioną!\n7. Powiadam wam: taka radość będzie w niebie z jednego grzesznika, który się nawraca, większa niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie mają potrzeby nawrócenia.”\nOpowieść o zgubionej owcy służy różnym celom liturgicznym, tym razem dzisiejszej uroczystości. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Święto to jest stosunkowo nowe: zostało ustanowione w wieku XVIII; na jego powstanie ogromny wpływ mieli biskupi polscy. Można powiedzieć, że historia powtórzyła się w wieku XX, kiedy także z Polski wyszła idea święta Miłosierdzia Bożego, wyznanie: „Jezu, ufam Tobie". Tu i tam obrazy kiczowate, ale ich przesłanie różne od kościelnej potoczności. Tu i tam Chrystus nie tyle sądzi, ile kocha.\nA z dzisiejszej przypowieści wynika, że jakby bardziej kocha tych, co są daleko od Jego owczarni, od tych, co są blisko. Że grzesznicy jakby bliżsi Mu są duchowo niż „dobrzy" wyznawcy. Bo też przecież takie jest przesłanie całej Ewangelii, w której ludzie „po linii" (gdy się za takich mają) gorsi są od różnych zagubionych.\nTradycja obu świąt polska, niemniej narasta we mnie przekonanie, że mało ją widać w działaniu naszych biskupów dzisiejszych. Oczywiście, bywają różni: obrady Episkopatu są utajniane mocno, ale niektórzy ich uczestnicy wyznają, że spory tam nieraz ostre; zresztą na przykład między arcybiskupami Życińskim i Michalikiem widać na zewnątrz różnice niewąskie. Niemniej nasza dzisiejsza strategia arcypasterska jest w sumie jakby taka, że owcy zgubionej może i należy szukać, ale nie po to, żeby ją przytulić, raczej, by dołupić pastorałem.\nAbsencja na majowym powodem powodzi?\n”Nawiedziłeś i nawodniłeś ziemię,\na wzgórza przepasane weselem.”\nNie wybrałem tego fragmentu psalmu samowolnie, dla głupiego żartu, nigdy tak nie robię w moim blogu: przeznaczono go na dzisiaj jak zawsze w samym Watykanie. Gdy przed laty dokonywano planu liturgicznych tekstów biblijnych w cyklu trzyletnim, nikt nie przypuszczał, że nad Wisłą, Wartą i Odrą ów psalm trafi na wielką powódź. Również tylko przypadkiem mamy w dzisiejszej porcji Biblii pasującą do tego psalmu opowieść z 1 Księgi Królewskiej (18, 41-46) o tym, jak prorok Eliasz cudownie załatwił deszcz, gdy susza groziła głodem.\nNo cóż, teksty biblijne nie zawsze pasują do pogody, czasem wręcz „antypasują". Nie modlimy się teraz o deszcz, nie wychwalamy wodnego żywiołu. I bardzo trudno nam chwalić dobroć Boga, kiedy żywioł niszczy nam wszystko.\nKara za grzechy? Cytat z wywiadu z ks. rektorem Grzegorzem Rysiem w „Gościu niedzielnym" z 6 czerwca. Jacek Dziedzina: „W pewnej parafii na Śląsku proboszcz grzmiał, że woda zalała sąsiednie wioski bo... ludzie nie chodzą na majowe". Ks. Ryś: „A sąsiedzi chodzili i ich zalało, i co? Podejrzewam, że mówią tak tylko ci, których to nieszczęście nie dotyka osobiście. Ci, których dotyka, a są wierzący, próbują się mobilizować, sobie nawzajem pomagać".\nAle jak nie kara Boża, to co? Jednak Bóg dopuścił. Ks. Ryś daje odpowiedź taką oto: „Chrystus zostawił rany na ciele po zmartwychwstaniu. Te rany to jest cierpienie w świecie. Chrystus przezwyciężył zło, pokonał szatana, a jednocześnie raz po raz dotykamy Jego ran (...) jednocześnie mając pewność, że są to rany Zmartwychwstałego. To jest rzeczywista nadzieja, która jest dostępna w wierze. Ona nie banalizuje zła i cierpienia, nie bierze ich w nawias". Nadzieja na szczęście ostateczne. A wcześniej myśl, że „sens wydarzeń, które nas spotkały, odczytujemy dopiero po fakcie". Ale ta w pełni wyjaśniająca lektura to już raczej możliwość pośmiertna. Wtedy zobaczymy w pełni plany Opatrzności, będziemy wiedzieli, nie tylko wierzyli, że jest SENS.\nJest to jeden z fragmentów Ewangelii niezbyt jasnych: bo jednak chrześcijaństwo nie każe przestrzegać wszystkich 613 przykazań żydowskich. Bibliści tłumaczą, że chodzi tu o uzupełnienie i udoskonalenie Prawa, czyli etyki żydowskiej (chyba w tej religii jest jakieś utożsamienie owych dwóch systemów zobowiązań), i to jest zrozumiałe, bo Jezus gdzie indziej wzywa do większego radykalizmu. Tyle że jednak dodaje, ale zarazem ujmuje. Czy raczej ujęli potem Jego uczniowie.\nMoje własne, może ułomne, wyjaśnienie dzisiejszej wątpliwości jest takie. Nie mamy tutaj całego wykładu stosunku Jezusa do religii, którą udoskonalił samą swoją osobą oraz nauką. Ewangelie nie tylko nie są biografiami Jezusa, także nie są zgoła usystematyzowanym wykładem etyki, którą swoją osobą i nauką przedstawiał. Nie ma w nich nic z systemu, podobniejsze są na przykład do przypowieści buddyjskich niż do pisarstwa Tomasza z Akwinu. Jezus ze wschodnią przesadą wypowiadał myśli tak potem przedstawione w ewangeliach (które nie są zgoła zapisem dyktafonowym), uzupełniane potem w innych księgach Nowego Testamentu. Mówiąc o tych uzupełnieniach, mam oczywiście na myśli adaptację nauki Jezusa do potrzeb misji wśród pogan: rezygnację z obowiązku obrzezania i zasad gastronomicznych. Chrystus uważał, że jest posłany głównie do Żydów, i taką adaptację raczej zostawił uczniom. Tak sobie dzisiaj pomyślałem.\nSól papieża Benedykta XVI\nWpis na wtorek 8 czerwca 2010 r.\nEwangelia Mateusza 5, 13-15\n„Wy jesteście solą ziemi, jeśliby zaś sól straciła moc, czymże ją osolić? Na nic się już nie nadaje, tylko by ją wyrzucić na podeptanie przez ludzi. Wy jesteście światłem świata. Nie może skryć się miasto leżące na górze ani nie zapala się lampki i nie stawia pod korzec, ale na świeczniku, i świeci wszystkim w domu".\nTak jest, my, chrześcijanie, jesteśmy solą ziemi. Jeśli zwietrzejemy, to nie dziwmy się, że nas depczą. My jesteśmy miastem na wzgórzu, które widać zewsząd, i lampą potrzebną prawie jak woda.\nW Kościele były różne funkcje, różny ich rozdział, różne hierarchie, ale zawsze byli „starsi", to znaczy tacy, którzy mieli świecić nie tylko wykładem, także przykładem. W Kościele rzymskokatolickim jest wzgórze watykańskie, a na nim papież, który z tej wysokości ma świecić miastu i światu. Powinien, a jak jest naprawdę?\nW każdej sprawie trzeba umiaru w sądach. Bardzo ciekawy jest też dlatego majowy numer „Znaku", gdzie o kościelnych skandalach pedofilskich piszą Janusz Poniewierski i Arkadiusz Stempin. Obaj z umiarem.\nW swoim stałym felietonie wstępnym Poniewierski powiada tak:\n”Przypadki pedofilii wśród księży i zakonników «to, być może, najcięższa próba, jakiej doznaje dziś Kościół» - mówił w kazaniu wielkopostnym, wygłoszonym w obecności Benedykta XVI i jego najbliższych współpracowników, o. Raniero Cantalamessa, kaznodzieja Domu Papieskiego. Oczywiście, nie wolno tego grzechu ludzi Kościoła uogólniać - dodał - «biada jednak, gdy będzie się milczeć» na ten temat!\nTego akurat - milczenia, tuszowania pedofilii i jej bagatelizowania - nie można zarzucić Papieżowi, choć w ostatnich tygodniach wielu z tego właśnie powodu próbowało postawić obecnego biskupa Rzymu w stan oskarżenia. Wyraźnie szukano nań «haków», żeby tylko pokazać, iż Joseph Ratzinger - jako arcybiskup Monachium i prefekt Kongregacji Nauki Wiary - nie zawsze stawał na wysokości zadania i w związku z tym nie ma dziś prawa do występowania w roli autorytetu moralnego. W tym celu prześwietlono całą jego biografię - i w końcu udało się znaleźć dwa przypadki, które (odpowiednio naświetlone i nagłośnione) mogły stać się pretekstem do obrzucenia go błotem. Po pierwsze, sprawę ks. Murphy'ego ze Stanów Zjednoczonych - kapelana katolickiego ośrodka dla głuchoniemych dzieci, który w latach 1950-1974 dopuścił się czynów pedofilskich. W1996 roku rozpoczęto przeciwko niemu postępowanie kanoniczne, które powinno zakończyć się redukcją do stanu świeckiego. Tak się jednak nie stało, bo Lawrence Murphy był już wówczas ciężko chory (zmarł w roku 1998) i błagał Stolicę Apostolską o miłosierdzie (chciał umrzeć jako prezbiter), zaś jego sprawa dotyczyła przeszłości, za którą - jak twierdził - od przeszło dwudziestu lat pokutował. W tej sytuacji kierowana przez kard. Ratzingera Kongregacja Nauki Wiary zawiesiła swoje procedury - i, moim zdaniem, biorąc pod uwagę ów kontekst, można to zrozumieć. To zaś, co dziś przy tej okazji dzieje się w mediach, uważam za antypapieską nagonkę. Pikanterii dodaje fakt, że w roli głównego oskarżyciela, bezkrytycznie cytowanego przez „New York Times", występuje były arcybiskup Milwaukee Rembert Weakland, który musiał ustąpić ze stanowiska ze względów obyczajowych.\nBardziej dyskusyjny jest drugi przypadek, ujawniony przez prasę niemiecką. Otóż Joseph Ratzinger - kiedy był arcybiskupem Monachium - przyjął do swej diecezji ks. Petera Hűllermana z Essen, podejrzewanego o molestowanie nieletnich. Ksiądz ten miał poddać się terapii, w której skuteczność w tamtym czasie i w tamtych kręgach powszechnie wierzono, tymczasem niemal od razu skierowano go do pracy duszpasterskiej. Stolica Apostolska i Kościół w Niemczech twierdzą dziś, że decyzję tę - bez wiedzy Ratzingera! - podjął wikariusz generalny ks. Gerhard Gruber. To możliwe, warto jednak pamiętać, że ostateczną odpowiedzialność za diecezję ponosi zawsze jej ordynariusz. Byłoby zatem rzeczą «godną i sprawiedliwą», gdyby Papież osobiście się do tej sprawy odniósł. Dobrą okazją ku temu - niestety, z tego punktu widzenia nie w pełni wykorzystaną - było ogłoszenie przezeń listu do Kościoła w Irlandii (19 marca) poświęconego skandalowi pedofilii. Listu skądinąd bardzo przejmującego i przepełnionego bólem. Szkoda też, iż Benedykt XVI nie wykorzystał symboliki mycia nóg w czasie liturgii Wielkiego Czwartku. Bo przecież zamiast dwunastu księży, przed którymi ukląkł, mogła się tam znaleźć choć jedna ofiara molestowania. Jednak takich możliwości jest wiele i wciąż mam nadzieję, iż Biskup Rzymu znajdzie sposób, żeby publicznie podjąć jakiś akt skruchy - w imieniu własnym i Kościoła. Moim zdaniem, byłby to gest profetyczny i wielki.\nInna rzecz, że Kościół rzymskokatolicki - zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych I Europie - czuje się ostatnio traktowany jak chłopiec do bicia. Duża część opinii publicznej patrzy nań jak na organizację przestępczą, opartą na strukturze mafijnej. Nic dziwnego zatem, że wielu katolików zamiast okazywać skruchę, poczuwa się raczej do obrony Kościoła i manifestowania solidarności z Papieżem. Tak jak wspomniany o. Raniero Cantalamessa, który - cytując w Wielki Piątek anonimowego żydowskiego przyjaciela - przyrównał obecną fobię antykościelną («posługiwanie się stereotypami i przechodzenie od odpowiedzialności osobistej do zbiorowej») do... antysemityzmu. Porównanie to (zwłaszcza dla Żydów, ale także dla ofiar pedofilii) jest szokujące - i sam kaznodzieja później za to przeprosił - ale czy na pewno nie ma dlań żadnego uzasadnienia?!”\nWyważa również Stempin, choć podaje wiele wiadomości potwornych. Zajmuje się samym terenem Niemiec, skąd wystarczy jeden przykład: „Moje pierwsze doświadczenie seksualne to ejakulacja ojca P. na moich plecach" - oświadczył jeden z czterdziestu mężczyzn będących ofiarami przemocy mnichów z klasztoru w Ettal.\nStempin pisze dalej tak o samej dyskusji niemieckiej:\n”Większość biskupów niemieckich opowiada się za współpracą z prokuraturą i szybkim wyjaśnieniem przypadków pedofilii popełnionych przez przestępców w sutannach. Krzykliwa mniejszość woli jednak zachować dotychczasową autonomię Kościoła i trzymać państwowych urzędników z dala od swoich spraw. Ustami biskupa Ratyzbony Gerharda Miillera oskarżyła ona media o prowadzenie antykatolickiej kampanii. Jako głównych oskarżonych wskazała nie pedofilskich księży, lecz... rewolucję kulturową 1968 roku, winną «rozerotyzowania społeczeństwa». Taką retoryką twardogłowi dolewają tylko oliwy do ognia, radykalizując przeciwników, którzy z kolei uważają, że samooczyszczenie Kościoła to za mało. W samych Niemczech ludzie sceptycznie podchodzący do wewnętrznej odnowy Kościoła wskazują na fakt, że po skandalach pedofilskich w Stanach Zjednoczonych ordynariusz szczególnie skompromitowanej diecezji bostońskiej kardynał Bernard F. Law ustąpił wprawdzie ze stanowiska (udowodniono mu, że krył księży pedofilów przed prokuraturą), ale potem powierzono mu zaszczytną godność archiprezbitera rzymskiej Bazyliki Santa Maria Maggiore, co wielu uważa za jego rehabilitację.\nFakt, że w prasie i telewizji niemal codziennie pojawiają się doniesienia na temat skandalów w Kościele, sprawia jednak, że w społeczeństwie powstał nieco przesadzony obraz nadużyć duchowieństwa. Koryguje go kryminolog z Hannoveru Christan Pfeiffer. Na 138 tysięcy przypadków napastowania małoletnich w latach 1995-2009 w Niemczech jedynie 0,1 procent przypada na duchownych. Zatem, zdaniem Pfeiffera, «Kościół katolicki stoi wobec problemu jakościowego, a nie ilościowego». Jego przyczyn katolicy świeccy upatrują w obowiązkowym celibacie duchownych. Przyciąga on w dużym stopniu mężczyzn, którzy pod dachem kościoła mogą uniknąć konfrontacji z własną zaburzoną seksualnością, a w zamian za deklarację seksualnej abstynencji uzyskują aprobatę, status i niezłe pieniądze. Tyle tylko, że ten, kto jest seksualnie niedojrzały (także do prawdziwej abstynencji), szybko ulegnie presji własnej seksualności. Według Eugena Drewermanna, niemieckiego teologa i psychoterapeuty, także duchowni nie będący pedofilami cierpią na nerwice na tle seksualnym, co otwiera drzwi patologii i charakterologicznym dewiacjom. Celibat rodzi jeszcze jeden, poważniejszy problem. Tuszowanie afer przez biskupów w imię zachowania twarzy zdaje się mieć związek z wysokimi wymaganiami, jakie w kwestii moralności seksualnej przed wiernymi stawia Kościół.”\nI tu jest, zgodnie z niemieckim właśnie przysłowiem, pogrzebany pies. Problem jest ilościowy, nie da się zaprzeczyć, a nawet trzeba powtarzać - ale również jakościowy. Nie chodzi mi tu o celibat, który jest rozdziałem osobnym (na szczęście na szczytach coś ruszyło, jeżeli za otwartą dyskusją na ten temat wypowiedział się także dotąd umiarkowany w poglądach kardynał wiedeński Schönborn). Chodzi mi o to, że Kościół jest miastem na wzgórzu i solą ziemi, co więcej, w sprawach seksu wymaga szczególnie dużo, zatem jedno takie okropne świństwo na terenie eklezjalnym kłuje w oczy, jak sto pozakościelnych. I trudno się dziwić, że kościelną sól się depcze, gdy okazuje się niewiele warta.\nTyle tylko, że deptanie akurat personalnie Benedykta XVI wydaje mi się przesadne. Oprócz powodów, które podał Poniewierski, jest jeszcze taki, o którym przeczytałem niedawno w „Polityce", w wywiadzie z Tomaszem Polakiem, niegdyś księdzem Węcławskim. Był on mianowicie promotorem sprawy arcybiskupa Paetza, położenia kresu jego molestowaniu kleryków (czyli nie pedofilii, co prawda, ale czegoś podobnego, bo wykorzystywania podległości kościelnej dla wymuszania seksu). Jako członek Międzynarodowej Komisji Teologicznej znał jej ówczesnego szefa, kardynała Ratzingera, i dał mu poznać poznańską nieprawość. Ważne jest to, co mu powiedział przyszły papież: żeby wysłał oficjalne pisma w tej sprawie do jego Kongregacji Doktryny Wiary, ale też do dwóch innych dykasterii. Oczywiście dlatego, że hamulce w tej sprawie działają gdzie indziej. Nie wiemy od Polaka, co to były za urzędy watykańskie, ważne jest jednak, że dzisiejszy papież już wtedy próbował walczyć z tą kościelną zbrodnią. Oddawajmy mu zatem sprawiedliwość.\nOj, szewczyku, nie bądź głupi...\n„Widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie, On zaś rozpoczął naukę, mówiąc: - Szczęśliwi ubodzy w duchu, albowiem ich jest królestwo niebieskie.\nSzczęśliwi jesteście, jeżeli z mojego powodu lżą was i prześladują, i kłamliwie przypisują wam wszelkie zło.\nCieszcie się i radujcie, bo czeka was sowita nagroda w niebie. Tak bowiem prześladowali proroków, którzy żyli przed wami."\nPrzepisałem z Biblii Poznańskiej wersję bardziej oryginalną, bo i mniej stosowaną (choć za Poznanianką poszła Paulistka), i bardziej zgodną z oryginałem. Jak tu powtarzam jak mantrę, greka ma osobne odpowiedniki słów „błogosławieni" i „szczęśliwi", a tu mamy owych „makarioi" jak byk.\nOraz mamy receptę na szczęście. Z całą pewnością nie kupi się go za wódkę, jak uczyła piosenka sprzed pół wieku („Oj, szewczyku, nie bądź głupi, szczęścia za wódkę nie kupisz"). Nie daje szczęścia alkohol - to (teoretyczny) banał, ale również tysiąc innych towarów tego świata: „złoto, sceptr, sława, rozkosz, piękne oblicze..." - jak wyliczał Sęp Szarzyński w swym sławnym sonecie, zaczynającym się od słów: „I nie miłować ciężko, i miłować". Nie tylko tam, w niebiesiech, ale już tu, na ziemskim padole, widać gołym okiem, jak krótkotrwałe jest szczęście, które daje mamona, sceptr, czyli berło, symbol władzy, bycie „na topie", rozkosz na przykład łóżkowa. Poeta XVI-wieczny napisał dalej „...by tym nasycone i mógł mieć serce, i trwóg się warować" (czyli bronić się od nich). Jest między innymi taka oczywista właściwość ludzkiej kondycji, że brzuch daje się na jakiś zapełnić, duch wciąż woła: „więcej". Albo że przyzwyczajamy się do wygody błyskawicznie, odzwyczajamy się z dużym trudem. Albo że szczęście polega po prostu na zmianie sytuacji na lepsze: dlatego szczęśliwy jest żebrak, który załapał się na większy datek, natomiast melancholijny jest królewicz, który ma już tyle, że niczym go nie ucieszysz.\nTo są wszystko banały, nie mogłem ich jednak nie napisać komentując te genialne rady ewangelijne. Wiem to wszystko z własnego doświadczenia. Oczywiście raczej negatywnego: na przykład gonię za sławą, a jakże, choć wiem, że to idiotyzm.\nŻeby być szczęśliwym, trzeba szukać radości głębiej. Religie wspólnie uczą, że - tu znowu Sęp Sarzyński, poeta posępny, ale wskazujący coś, co zdolne jest rozświetlić szarzyznę każdego życia -\n„miłość jest własny bieg życia naszego.\nAle z żywiołów utworzone ciało (...)\nsamej nie widzi, celu swej miłości."\nGłębią, w której trzeba szukać szczęścia, jest Absolut, ale On niejedno ma imię. Nie wchodzę tu w przepastny problem owej nomenklatury, odnotowałem tylko coś, co wie może i wielu, ale mało kto z owej wiedzy wyciąga praktyczne wnioski. Do owej elity duchowej należał wczorajszy polski bohater dnia. Nie szukał cierpienia, wręcz przeciwnie, ale nie bał się go panicznie. Wiedział praktycznie, co jest w życiu najważniejsze.\nPS. Czytelnik napisał niedawno, że brat Jezusa Jakub nie wierzył w Zmartwychwstanie. Skąd ta wiedza? Na pewno nie z biblijnego Listu Jakuba ani z mojej pisanki. Nie wierzył w misję Jezusa, ale właśnie po Zmartwychwstaniu uwierzył.\nPatrząc na procesję\n1 List do Koryntian 11, 23-26\n„Ja bowiem otrzymałem od Pana to, co też wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, której został wydany, wziął chleb i po dziękczynieniu połamał i powiedział: - To jest moje ciało przez was wydane. To czyńcie na moją pamiątkę. Podobnie po wieczerzy wziął także kielich, mówiąc: - Ten kielich jest moim przymierzem w mojej krwi. To czyńcie, ile razy będziecie pić, na moją pamiątkę. Ile razy bowiem spożywacie ten chleb i pijcie kielich, śmierć Pana głosicie, aż przyjdzie”.\nPrzekład 11 Kościołów polskich i Towarzystwa Biblijnego w Polsce.\nDziś Boże Ciało: uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Oto zupełna niezwykłość doktrynalna chrześcijaństwa. Co prawda, nieco bardziej zrozumiała, gdy się pamięta, że Ostatnia Wieczerza była świętym posiłkiem żydowskim, szabasowym lub sederowym, paschalnym, ale obecność Mesjasza w chlebie i winie, wiktuałach owych sakralnych spotkań była Przymierzem absolutnie nowym. Nadzwyczajności tej nie może też zacierać świadomość, że Chrystus jest – w każdym razie w doktrynie katolickiej – obecny również w celebransie Eucharystii, w czytanym Piśmie Świętym, w całym zgromadzeniu eucharystycznym (Kościele). W sposób szczególny („substancjalny”) bywa nam dany jedynie pod postaciami chleba i wina.\nWśród polskich periodyków religijnych wychodzących czasem tematycznie i „tetycznie” (od słowa „teza”, pogląd) poza własne wyznaniowe podwórko mamy „pismo religijno-społeczne poświęcone polskiemu ewangelizmowi i ekumenii”, czyli ewangelicko-reformowaną „Jednotę”. Numer miesięcznika 1-2 traktuje ciekawie właśnie problem dzisiejszego święta.\nTrzeba wiedzieć, że to wyznanie, zwane w Polsce potocznie kalwińskim, szczególnie w naszym kraju nie powinno być tak nazywane. „Genetycznie” bowiem są to nie tylko synowie duchowi Kalwina, możni niegdyś na Litwie, ale też potomkowie Braci Czeskich, którzy uciekali ze swojej ojczyzny przed katolickim prześladowaniem przez Dolny Śląsk (ślady w sudeckiej Pstrążnej, Strzelinie u stóp Ślęży) na Mazowsze, gdzie ten maleńki dziś Kościół polski ma swoją największą parafię w miasteczku Zelów w rejonie Łodzi. Wywodzą się zatem nie tylko od Kalwina, także od Husa. Ale przede wszystkim także od Zwingliego, którego ”symbolizmu” Kalwin nie przyjmował, ”teologizował” jeszcze inaczej.\n”Fakt, że jesteśmy karmieni krwią i ciałem Chrystusa jest, jak to ujmuje Kalwin, wielką tajemnicą, tajemnicą, o której nawet marzyć nie możemy, że ją zrozumiemy. Jego wyznanie może być równie dobrze naszym: «Nie będę zawstydzony, kiedy wyznam, że to jest tajemnica zbyt wielka, by mój umysł mógł ją zrozumieć, a moje usta wypowiedzieć. I, żeby wyrazić się jeszcze jaśniej, ja raczej doświadczam tego, niż rozumiem. Stąd przyjmuję tutaj bezspornie prawdę Boga, w której mogę bezpiecznie odpocząć. On nazywa swoje ciało pokarmem mojej duszy, swoją krew jej napojem. Ofiaruję Mu moją duszę, by była nakarmiona takim pokarmem. W swojej Świętej Wieczerzy prosi mnie, żebym wziął, jadł i pił Jego ciało i krew pod postacią chleba i wina. Nie wątpię, że On je prawdziwie podaje, a ja je otrzymuję».\nZatem, kiedy celebrujemy sakrament, powinniśmy znaleźć przyjemność w doświadczeniu głębokiej, niewypowiedzianej duchowej tajemnicy: Chrystus spotyka nas przy stole i daje nam siebie – swoje ciało, swoją krew – jako duchowy pokarm na duchową podróż, żywiąc, wzmacniając i dając radość dzieciom Bożym na ich drodze.”\nNie „irenizuję” (od słowa „irene” – pokój), czyli nie zagłaskuję różnic: z innych sformułowań „Jednoty” nie wynika, że między kalwinizmem a katolicyzmem (i prawosławiem) nie ma już teraz żadnej różnicy. Kalwiniści akcentują duchową (ale realną!) Obecność, katolicy podkreślają jej „substancjalność” (jeśli nie „fizyczność”- ale przecież nie ”materialność”). Niemniej wydaje mi się, że subtelne rozróżnienia intelektualne potrzebne były w tej kwestii ludziom dawnych wieków, dziś wolimy stwierdzenia „zdrowo agnostyczne”.\nWreszcie w omawianym numerze „Jednoty” zostało też podkreślone, że Eucharystia to nie tylko pamiątka tamtej Wieczerzy, to rzeczywiste otrzymywanie i uczestnictwo w ciele i krwi Chrystusa. Gdzie indziej jest zarazem powiedziane, iż „Kościół rzymski wierzył, że miał w swojej mocy zdolność składania na nowo w ofierze Chrystusa za nasze grzechy”. Otóż słuszny jest tu czas przeszły: dziś dawna katechizmowa formuła „powtórzenia ofiary Chrystusa” została zastąpiona (zapewne dawną, tylko z czasem wypaczoną) wersją „uobecnienia” Ofiary.\nChrześcijaństwo wierzy wreszcie, że śmierć męczeńska nie idzie na marne. Przede wszystkim ta Chrystusowa, ale też takie, jak ta naszego księdza Jerzego, którego będziemy beatyfikować w niedzielę. Jaki z niej pożytek? Taki, jaki z żywotów innych świętych: moralny przykład.\nZawieszam na parę dni „blogowanie”, bo jadę do Gdańska na zjazd rodzinny familii mojej żony (Kalickich). Do widzenia w poniedziałek!\nWięźniowie Jezusa Chrystusa\n„Nie wstydź się zatem świadectwa Pana naszego ani mnie, Jego więźnia, lecz weź udział w trudach i przeciwnościach znoszonych dla Ewangelii według mocy Boga".\nNajwyraźniej listów Pawłowych zwanych więziennymi jest pięć a nie cztery. Zgrupowano razem epistoły do Efezjan, Kolosan, Filipian i Filemona i nazwano je więziennymi (wyda nam wnet nasze ich tłumaczenie nasz edytor kochany, dr Ryszard Tomaszewski), ale Apostoł był na cesarskim chlebie także wtedy, gdy pisał drugi list do ucznia swego ukochanego Tymoteusza. Nasiedział się nieźle i nie tracił czasu w owej niewoli. Co prawda, autorstwo Pawłowe listów do Tymoteusza nie jest dziś pewne, jak też zresztą tych do Efezjan i Kolosan, ale przecież prawdopodobne: zatem więźniowie, szczególnie ci polityczni, na wszystkich kontynentach mogą mieć go za patrona. A wielu z nich powiedzieć może o sobie, jak Paweł, że są więźniami Chrystusa.\n„Nasze życie to lat siedemdziesiąt,\na jeśli sił starcza, to lat osiemdziesiąt.\nszybko mijają i odlatują"\nPrzekład pióra duchownego luterańskiego ks. Alfreda Tschirschnitza.\nNo tak, trzeba kiedyś odlecieć, nie ma rady. Jesteśmy nieśmiertelni, ale nie na tym świecie, gdzie wszystko ma swój kres.\nBoję się śmierci, owszem. Nie czuję się do niej przygotowany. Ani etycznie: wciąż we mnie wiele małości, ani psychologicznie: w ogóle mam „Reisefieber", lęk przed każdą podróżą, a tam wyprawa w absolutnie nieznane, jakby skok w przepaść absolutną. Ufam w miłosierdzie Boże, ale tak czy inaczej będzie to INNOŚĆ. A cechą starości, także mojej, jest lęk przed nowością. Dużo znudzenia codziennością, ale i podświadoma obawa przed zaskoczeniem czymś dotąd nieznanym.\nNo i dramat owego odlatywania. Bo to przecież nie bicie skrzydłami ze wzrokiem utkwionym w górze, ale coraz rozpaczliwsze opadanie: grawitacja wzrasta nieuchronnie, wstajemy coraz trudniej. Póki możemy dowlec się do toalety, pół biedy, potem niewola fizjologii. Trywialność obrzydliwa. Na szczęście Bóg da mi może otępienie, żebym nie widział swego poniżenia. I mam nadzieję na łaskę pokory...\n„To, co cesarskie, oddajcie cesarzowi, ale Bogu to, co Boże!"\nEkumeniczny przekład przyjaciół. W Ewangelii Marka jest najwięcej pomysłów ks. Michała Czajkowskiego, tu mamy jego „ale" zamiast tradycyjnego „a". A ten cytat to logion fundamentalny wszelkiej teologii politycznej, oby także wszelkich polityków.\nTrzeba stale pamiętać, że rozdział owych dwóch wielkich dziedzin ludzkiego myślenia i działania wcale nie jest w praktyce łatwy. Kiedyś nie był możliwy również teoretycznie. Jest przecież wynalazkiem niemal współczesnym. Chrześcijaństwo zdobywało się na odróżnienie dwóch władz tylko w pierwszych wiekach swego istnienia, kiedy było swoistą kontrreligią. Konstantyn Wielki i jego następcy „upupili" je dokumentnie. Po prostu nie mieściło im się w głowach, że mogą mieć w swoim imperium jakiś czynnik niezależny. Zwoływali sobory, ingerowali w ich wyniki. Nie przesadzajmy: fundamenty chrystologii nie są głównie ich dziełem, choć zabiegali o jedność pokłóconych ojców soboru, żeby mieć pokój społeczny, podstawowe dobro polityczne. Niektórzy znali się na teologii, więc zresztą mieli prawo się wtrącać merytorycznie: świeccy nie ryby, mają głos. Chodzi tylko o to, żeby władza państwowa nie zastępowała religijnej, żeby trzymały się osobno. Także na Zachodzie bardzo długo trwało dziwne dzisiaj pomieszanie: królowie byli namaszczani przez biskupów, ale z kolei wyznaczali ich na swoim terenie (Bolesław Śmiały mianował Stanisława, swego późniejszego wroga i ofiarę).\nByło, minęło, ale nie całkiem. Mamy wzajemny wyzysk. Politycy wysługują się Kościołami, Kościoły politykami. Ciężko im zrozumieć, że takie alianse to mezalianse. Szczególnie niedobre dla Kościołów, którym zbyt ścisłe sojusze z tronami na dłuższą metę niewątpliwie szkodzą.\nNiemniej sprawy nie zawsze są jasne i proste. Polityk nie powinien nigdy pokazywać się publicznie „w kontekście kościelnym"? Na zlaicyzowanym Zachodzie nie ma takich spraw sumienia, u nas są: co gorsza, na pzykład kandydaci na prezydenta gorszą (demoralizują się) nawzajem. Jeden wybiera się na pielgrzymkę, drugi zatem też: dlaczego ma być gorszy? Dlaczego ma uchodzić za mniej pobożnego, kiedy naprawdę jest głęboko religijny? Zresztą przecież widać go co tydzień w jego parafii - to też jego gra Kościołem? Tyle że telewizja tam rzadko bywa - a to różnica spora.


Czy studia są konieczne? - Software Development Academy\nStrona głównaBlogCzy studia są konieczne?\nLiczba studentów systematycznie spada z roku na rok. Na ten moment jest ich ponad 1 200 000. To o 100 tysięcy mniej niż w 2018 roku. Czy to znaczy, że studia w dzisiejszym, szybko zmieniającym się świecie są nam zbędne? Już ponad 63% z nas według badań Pracuj.pl uważa, że nie potrzebuje studiów lub nie jest przekonana o ich realnej wartości. Czy warto poświęcić na to od 3 do 5 lat swojego życia i studiować?\nStudia kiedyś a dziś\nJeśli jesteś maturzystą, pewnie słyszałeś o tym nieraz. “Idź na studia, bo tak trzeba”. Rzeczywiście, w pokoleniu naszych rodziców i dziadków, jeśli ktoś miał dyplom wyższej uczelni, to było coś. Kilkanaście procent maturzystów szło na studia.\nDziś licencjat lub tytuł magistra nie mają już aż tak dużego prestiżu i znaczenia. Większość absolwentów liceów i techników idzie na studia. Obecnie aż 45% polskich 30-latków to osoby z wyższym wykształceniem. Dowolny dyplom to nic szczególnego, gdy na studiach głównie uczymy się teorii, a nie praktyki. Znamy setki osób, które powtarzają maksymę: “wiedza ze szkoły i studiów nigdy nie przydała mi się w pracy”. Skądś to znasz?\nOczywiście, bez wątpienia studia medyczne, czy inżynierskie zapewniają niezbędne narzędzia i merytorykę do rozpoczęcia pracy w zawodzie. Czy jednak ta sytuacja ma miejsce w wypadku branży IT?\nPracodawcy patrzą na realne umiejętności\nDoświadczenie zdobywane w pierwszej pracy, pierwsze zlecenia jako freelancer, portfolio i referencje, umiejętność pracy w grupie oraz wszelkie dodatkowe formy działalności i rozwoju – to realnie ceni zdecydowana większość pracodawców, gdy wchodzimy na rynek pracy. Chętnie rzucą okiem na to, co wpisałeś w polu “Wykształcenie” w swoim CV, ale potem zaproszą Cię do wykonania konkretnego zadania próbnego. Co wtedy?\nSzczególnie, jeśli planujemy naukę jako dorosły, możemy nie mieć czasu na studia. A jednak rewolucja umiejętności nie zwalnia, więc musimy uczyć się przez całe życie w formule life-long learning. Uwaga! Kompetencje przyszłości możemy zdobywać w inny sposób. Jaki? O tym za chwilę.\nA co z pracą za granicą? Może tam trzeba mieć ukończone studia, aby zdobyć wymarzoną pracę? Otóż niekoniecznie. Przykładowo, w Norwegii czy Wielkiej Brytanii, czyli w krajach, do których chętnie emigrujemy, bardzo dużo wakatów nie wymaga od nas studiów, a właśnie praktycznych umiejętności i znajomości języka angielskiego. Studia na pewno wzbogacą naszą aplikację i wyróżnią nas np. na norweskim rynku, gdzie niewielu lokalsów studiuje. Nie zastąpią jednak praktycznych skilli.\nW branży IT w wymiarze międzynarodowym tym bardziej studia nie mają większego znaczenia – liczy się portfolio programisty i praktyczna znajomość konkretnych języków programowania. Wybierz język programowania na początek, opanuj podstawy angielskiego dla programistów i działaj.\nKursy zamiast studiów?\nJeśli nie studia, to co? Odpowiedzią na zapotrzebowanie rynku pracy na specjalistów z prawdziwego zdarzenia powstają akademie i firmy szkoleniowe. Te są w stanie szybciej zareagować na zmiany w światowej gospodarce i prowadzić kursy i szkolenia, które naprawdę przydadzą się w codziennej pracy. Nawet jeśli zdecydujesz się iść na studia, spróbuj połączyć je w formie zaocznej z pierwszą pracą w wymarzonym zawodzie lub dodatkowymi szkoleniami.\nCo, jeśli chcesz zostać programistą? Alternatywą lub uzupełnieniem wiedzy z uczelni wyższych jest nasza Software Development Academy, największa akademia programowania i kompetencji cyfrowych w Polsce. Co ważne, zajęcia można efektywnie połączyć z pracą zawodową lub nauką na studiach.\nPodczas kursów dla przyszłych programistów w SDA przygotowujemy do pracy w zawodzie:\nNasi absolwenci po kilku miesiącach nauki mają pierwsze wpisy w swoim portfolio programisty, pierwsze aplikacje i strony WWW swojego autorstwa oraz ceniony w Polsce i w innych krajach Europy imienny certyfikat. Są kilka kroków dalej, przed ich studiującymi rówieśnikami.\nCzy studia są ważne? Studia nie są niezbędne, by odnieść sukces na rynku pracy, choć formalnie mogą nam się przydać. Prawdziwą wartością są jednak kursy, szkolenia i realne, twarde umiejętności, z którymi przychodzimy do nowej pracy. Szczególnie w świecie IT o wiele cenniejszy jest programista, który ma za sobą kilka “dowiezionych” projektów, niż absolwent informatyki, który wczoraj odebrał swój dyplom.\nChcesz zostać jednym z nich i poczuć, co to znaczy wysokie zarobki w IT? Kliknij tutaj i wybierz swoją ścieżkę rozwoju w IT.


Recenzja filmowa: Sierpień w hrabstwie Osage\nDzisiejszą recenzją zapraszamy Państwa do obejrzenia filmu produkcji USA „Sierpień w hrabstwie Osage” w reżyserii Johna Wellsa. Film miał swoją światową premierę 9 września 2013 roku, a na ekrany kin polskich kin wszedł 24 stycznia tego roku.\nPoprzednie recenzje: Życie Pi, Sęp, Lincoln, Operacja Argo, Niemożliwe, Nędznicy, Miłość, Intruz, Piękne istoty, Jurassic Park 3D, Wróg numer jeden, Układ zamknięty, Django, Iron Man 3, Drogówka, Wielki Gatsby, Tylko Bóg wybacza, Poradnik pozytywnego myślenia, Drugie oblicze,...\nPanna - Wdowa wciąż na scenie TOK\n27 lutego tucholska młodzież mogła obejrzeć spektakl wystawiany przez swoje koleżanki i kolegów. Sztuka pt. `Panna - Wdowa` w reżyserii Wojciecha Ziółkowskiego po raz kolejny została wystawiona w Tucholskim Ośrodku Kultury.\nGalerię zdjęć ze spektaklu można obejrzeć na stronie Tucholskiego Ośrodka Kultury: TUTAJ.\nW Tucholi również czytali Iwaszkiewicza\nTuchola była jednym z wielu miast, w którym w 120 rocznice urodzin Jarosława Iwaszkiewicza czytano fragmenty dzieł wybitnego prozaika i poety. Rocznicowe Czytanie to wspólna akcja młodych ludzi, którzy w różnych miastach w Polsce, w tym samym dniu i o tej samej godzinie prezentują utwory wybranych autorów. Inicjatorem przedsięwzięcia w Miejskiej Bibliotece Publicznej był Kazimierz Rink, który to spotkanie poprowadził i przybliżył sylwetkę pisarza.\nJarosław Iwaszkiewicz - artysta urodzony 20 lutego 1894 roku, był prawdz...\nO marzeniach i ich spełnieniu opowiedział Adam Woronowicz\nW piątek 21 lutego w Tucholskim Ośrodku Kultury odbyło się spotkanie z aktorem Adamem Woronowiczem.\nSpotkanie rozpoczęło się recytacją ważnych dla Woronowicza wierszy. Były to minuty pełne skupienia i refleksji aktora nad swoim życiem ubarwione słowami poetów. Po części poetyckiej spotkanie zrobiło się nieco mniej formalne i zgromadzeni na sali fani zaczęli zadawać pytania.\nAktor opowiedział o dzieciństwie, swoich początkach aktorskich, o szkole i najważniejszych rolach. Zgromadzonych na sali najbardziej interesowało odegranie ...\nRecenzja filmowa: Pod Mocnym Aniołem\nDopiero dzisiaj policzyliśmy recenzje i okazało się, że poprzednia nosiła nr 50. Z tej okazji Naszej Recenzentce serdecznie dziękujemy i oczywiście prosimy o kolejne. A nową pięćdziesiątkę rozpoczynamy mocnym akcentem. Film Wojtka Smarzowskiego miał swoją polską i oczywiście światowa premierę 17 stycznia tego roku.\nPoprzednie recenzje: Życie Pi, Sęp, Lincoln, Operacja Argo, Niemożliwe, Nędznicy, Miłość, Intruz, Piękne istoty, Jurassic Park 3D, Wróg numer jeden, Układ zamknięty, Django, Iron Man 3, Drogówka, Wielki Gatsby,...\nSejm: Otwarcie wystawy „Bory Tucholskie - inspiracje”\nWczoraj (19 lutego 2014 ), w holu głównym Sejmu, marszałek Ewa Kopacz dokonała uroczystego otwarcia wystawy malarskiej: „Bory Tucholskie - inspiracje”. Pani marszałek wspólnie z senatorem Andrzejem Kobiakiem objęła również patronat nad ekspozycją.\nJak informuje sejmowa strona internetowa, prezentowane na wystawie obrazy powstały we wrześniu ubiegłego roku w Brdzie, podczas II Pleneru Malarskiego im. Leona Wyczółkowskiego. Autorami prac są m.in. Jan Wołek, Waldemar Marszałek, Tomasz Lubaszka oraz Daniel Pielucha.\nPlener rozpoczął się 30 września. Tego dnia do miejscowości Brda, położonej niedaleko Raciąża przyjechała grupa jedenastu artystów z całej Polski. Mistrzowie malarstwa przez dwa tygodnie malowali najpiękniejsze zakątki Borów Tucholskich. Plener był efektem współpracy Urzędu Marszałkowskiego woj. kujawsko - pomorskiego z organizatorami, stowarzyszeniem &q...\nXI spotkanie z cyklu Dialogi Poetyckie\nDyrektor Miejskiej Biblioteki Publicznej w Tucholi zaprasza na XI spotkanie z cyklu Dialogi Poetyckie, które odbędą się 28 lutego (piątek) o godzinie 17.00 w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Tucholi. Szczegóły na plakacie.\nRecenzja filmowa: Czas na miłość\nDzisiaj zamierzamy wprowadzić Państwa w walentynkowy nastrój, proponując film w reżyserii Richarda Curtisa „Czas na miłość”. Film, który 16 stycznia tego roku ukazał się na dvd miał swoją światową premierę 27 czerwca 2013 roku, a na ekrany polskich kin wszedł 20 września tego samego roku. A już w następnym tygodniu „Pod Mocnym Aniołem” Wojtka Smarzowskiego, czyli kompletna zmiana nastroju.\nPoprzednie recenzje: Życie Pi, Sęp, Lincoln, Operacja Argo, Niemożliwe, Nędznicy, Miłość, Intruz, Pi...\ntrębacz Tomasz Dąbrow...\nWybierz stronę: |< << < 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 > >> >|


Poduszka do medytacji - Fiolet\n> Medytacja & Joga>Poduszki Medytacyjne>Poduszka do medytacji - ciemny fiolet\nmedytacja kadzidło naszyjnik kadzidełka wisiorek joga energia czakry patyczki cienkie\nPoduszki do medytacji w kolorze...\nPoduszka do medytacji - ciemny fiolet\nPoduszki do medytacji w kolorze ciemno fioletowym. Bez nadruku. wykonana ze 100% bawełny i wypełniona naturalną organiczną łuską gryczaną.\nPoduszka jest wypełniona łuską gryczaną. Stosowanie tego rodzaju wypełnienia zostało przeniesione do nas ze Wschodu i obecnie jest najlepszym i najczęściej stosowanym wkładem. Siedzenie na poduszce umożliwia zachowanie prostej i mocnej pozycji kręgosłupa z jednoczesnym właściwym ułożeniem miednicy. Naturalne biopole łuski gryczanej stwarza doskonałe warunki do wewnętrznego przepływu życiowej energii i wyciszenia w medytacji.\nŁuski gryki mają właściwości uniemożliwiające rozwój bakterii, pleśni i grzybni. Stosowane są w zapobieganiu chorobom serca, rozwojowi nowotworów. Oczyszcza, zwiększa odporność oraz wzmacnia naturalną żywotność organizmu. Skuteczna w silnych bólach mięśni przykręgosłupowych oraz w leczeniu wad kręgów szyjnych. Jest cenionym materiałem ze względu na swoje antyalergiczne właściwości oraz przepuszczalność powietrza. Łuska, przesuwając się pod ciężarem ciała, pobudza krążenie, pozwalając skórze dodatkowo się dotlenić. Utrzymuje neutralną temperaturę wsypu czego nie posiadają tradycyjne wypełnienia poduszek.


Funkcjonariusz służby więziennej postrzelił się w trakcie ćwiczeń Mieszkanka Krapkowic zapobiegła tragedii nad Odrą Śmiertelne potrącenie rowerzysty w Charbielinie na DK 40 Kolejny wypadek z udziałem motocyklisty. Wjechał do rowu, zabrał go śmigłowiec Pościg ulicami Niemodlina. Policja oddała strzały Opóźnia się otwarcie rozbudowanego Solarisa i parkingu na pl. Kopernika w Opolu 16 dzień strajku nauczycieli. Coraz mniej szkół kontynuuje protest Turawa: tłumy opolan wypoczywały podczas świąt nad jeziorami turawskimi Wielkanocne spotkanie motocyklistów na opolskim rynku [ZDJĘCIA] Pożar chemikaliów w Kędzierzynie-Koźlu ugaszony. Nikt nie ucierpiał