Kreml skomentował informację o możliwości wymiany Whelana na Butinę - Sputnik Polska\n04:42 13 Maj 2021\nKreml skomentował informację o możliwości wymiany Whelana na Butinę\n07:01 10.01.2019 Krótki link\nMoskwa nie wykorzystuje ludzi w charakterze „pionków w rozgrywkach dyplomatycznych”. Taką informację przekazał rzecznik rosyjskiego prezydenta Dmitrij Pieskow, poproszony o skomentowanie doniesień na temat możliwej wymiany podejrzewanego o szpiegostwo Amerykanina Paula Whelana na trzymaną w amerykańskim areszcie Rosjankę Marię Butinę.\nMSZ Rosji podkreśliło, że kwestii tej nie należy podejmować przed postawieniem oficjalnych zarzutów obywatelowi Stanów Zjednoczonych. Na początku stycznia Whelana osadzono w areszcie na okres dwóch miesięcy.\n„Co się tyczy możliwości takiej czy innej wymiany, to rzeczą niemożliwą i niesłuszną jest rozpatrywanie kwestii pod tym kątem teraz, kiedy nawet nie postawiono oficjalnych zarzutów” — powiedział wiceszef MSZ Siergiej Riabkow w rozmowie ze Sputnikiem.\n28 grudnia, od od razu po zatrzymaniu przez organy FSB amerykańskiego obywatela MSZ Rosji powiadomiło o tym ambasadę USA, tak jak to przewiduje dwustronna konwencja konsularna. Departament Stanu potwierdził, że powiadomienie otrzymał, i przekazał, że skierował stronie rosyjskiej wniosek o dopuszczenie konsula.\n„Wiemy o zatrzymaniu obywatela USA przez rosyjskie władze. Powiadomiło nas o tym oficjalnie Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Zgodnie ze zobowiązaniem wynikającym z Konwencji Wiedeńskiej Rosja musi zapewnić konsulowi dostęp do zatrzymanego. Złożyliśmy wniosek o taki dostęp i czekamy, aż strona rosyjska go udzieli” — brzmi oświadczenie resortu.\n2 stycznia ambasador USA w Rosji John Huntsman odwiedził Paula Whelana. Szczegółów ich rozmowy nie ujawniono, wiadomo jednak, że podejrzewanemu zaoferowano pomoc ambasady. W czasie pobytu w areszcie okazało się, że Whelan poza amerykańskim ma jeszcze brytyjskie, kanadyjskie i irlandzkie obywatelstwo. 7 stycznia jednak rzeczniczka resortu spraw zagranicznych Rosji Maria Zacharowa zauważyła, że Whelana odwiedzili tylko amerykańscy dyplomaci.\nAmerykanin w ostatnich latach pracował jako dyrektor ds. bezpieczeństwa w firmie Borg Warner i odpowiadał za bezpieczeństwo obiektów amerykańskiej firmy w stanie Michigan i innych regionach świata, w których jest ona obecna. Pojawiła się też informacja, że Whelan służył w marines i kilka razy był wysyłany służbowo do Iraku. Jednocześnie już w 2006 roku, kiedy Whelan odbywał służbę w Iraku, na dwa tygodnie jeździł do Rosji. Po zatrzymaniu Whelana jego brat w rozmowie z CNN powiedział, że Paul przyjechał do Moskwy na wesele. Tymczasem Rosjanka Maria Butina, którą USA oskarżają o „zmowę w celu pracy jako agent Federacji Rosyjskiej w Stanach Zjednoczonych bez wstępnego powiadomienia prokuratora generalnego” znajduje się w areszcie od 15 lipca 2018 roku. Rosja uważa prowadzoną przeciwko niej sprawę za politycznie umotywowaną.\nW Moskwie zatrzymano Amerykanina, podejrzewanego o szpiegostwo\nPodejrzewany o szpiegostwo Amerykanin chciał zdobyć listę pracowników służb specjalnych\nPaul Whelan, Maria Butina, USA, Rosja


INFORMACJA DLA WYCHOWANKÓW BURSY W ZWIĄZKU Z WYKWATEROWANIEM\nCzerwiec 2, 2020 Przez admin\nWykwaterowanie wychowanków Bursy będzie możliwe począwszy od 08.06.2020r.(poniedziałek), w dni pracy Bursy, po wcześniejszym jego uzgodnieniu telefonicznym (kontakt telefoniczny wyłącznie w godz. 9.00-15.00). Wychowankowie ze względu na środki bezpieczeństwa będą mogli wykwaterować się tylko w dniu i godzinie uzgodnionej z wychowawcami Bursy.\nPo każdorazowym wejściu do budynku Bursy należy obowiązkowo zdezynfekować dłonie oraz mieć założoną maseczkę w przestrzeni ogólnodostępnej (nie dotyczy pokoi wychowanków).\nW czasie wykwaterowania, w Bursie obowiązuje zakaz zapraszania do swoich pokoi innych wychowanków. Należy unikać spotkań grupowych.\nWychowankowie podczas wykwaterowania zobowiązani są do posiadania własnych środków ochrony osobistej (maseczki, rękawiczki) oraz przestrzegania obostrzeń wynikających z panującej epidemii (nie grupowanie się, zachowanie przepisowej odległości, przestrzegania higieny osobistej), zgodnie z wprowadzoną przez Dyrektora Bursy procedurą bezpieczeństwa w okresie pandemii – COVID-19 na terenie Krakowskiej Bursy Szkolnej.\nWychowankowie przyjęci do Bursy na rok szkolny 2020/2021 obowiązkowo zabierają ze sobą pościel (którą otrzymali w dniu zakwaterowania), a z której będą korzystać podczas pobytu w Bursie w nowym roku szkolnym. Ponadto wychowankowie zabierają pozostałe rzeczy i przedmioty codziennego użytku. Wprowadzone zalecenia wynikają z konieczności przeprowadzenia w całej Bursie stosownej dezynfekcji.


Światowa umowa klimatyczna z Paryża wejdzie w życie za miesiąc - sejm-rząd\nŚwiatowa umowa klimatyczna z Paryża wejdzie w życie za miesiąc\n06 października 2016 09:59\nPorozumienie przypieczętowała potwierdzona przez Parlament Europejski zgoda Unii Europejskiej, która odpowiada za ok. 12 proc. światowych emisji (fot.pixabay.com)\n• Uzgodnione w Paryżu światowe porozumienie klimatyczne, które ma pomóc utrzymać wzrost globalnych temperatur poniżej 2 stopni Celsjusza w porównaniu z epoką przedindustrialną, wejdzie w życie za 30 dni - podano na stronie konwencji klimatycznej ONZ.\n• Listy ratyfikacyjne złożyły 72 kraje.\nZ zamieszczonych tam informacji wynika, że w oenzetowskim sekretariacie tzw. listy ratyfikacyjne złożyły dotąd 72 kraje odpowiadające za 56,75 proc. światowych emisji gazów cieplarnianych.\nDo wejścia w życie umowy potrzebna była ratyfikacja przez 55 krajów odpowiadających za 55 proc. światowych emisji. Porozumienie przypieczętowała potwierdzona przez Parlament Europejski zgoda Unii Europejskiej, która odpowiada za ok. 12 proc. światowych emisji. Listy ratyfikacyjne złożyła UE i osobno siedem europejskich krajów: Francja, Niemcy, Węgry, Austria, Portugalia, Słowacja i Malta.\nDzięki temu porozumienie wejdzie w życie przed zaplanowanym na 7-18 listopada kolejnym światowym szczytem klimatycznym w Maroku. W związku z tym będzie się tam mogło odbyć pierwsze posiedzenie stron, które zaakceptowały umowę, i zacznie się praca nad jej implementacją.\nSzybka ratyfikacja porozumienia paryskiego stała się kluczowa dla UE, gdy umowę zatwierdzili na początku września dwaj najwięksi emitenci gazów cieplarnianych na świecie - USA i Chiny. Przeprowadzenie ratyfikacji przez 28 państw członkowskich jeszcze przed listopadowym szczytem klimatycznym w Maroku było nierealne, dlatego zdecydowano się na szybką ścieżkę. Ratyfikacja na poziomie UE nie oznacza, że nie będą musiały tego dokonać też państwa członkowskie.\nUE Unia Europejska Parlament Europejski porozumienie klimatyczne\nCo z Beatą Szydło po złożeniu funkcji premiera?


Serwis małego AGD Inowrocław ✔ AGD, naprawy pogwarancyjne\nNaprawa małego AGD Inowrocław ✔\nSerwis małego AGD w Inowrocławiu\nNaprawa i serwis małego AGD Inowrocław. Profesjonalna naprawa małych urządzeń AGD w Inowrocławiu.\nObecnie nie prowadzimy serwisu i napraw małego AGD w Inowrocławiu (żelazka, odkurzacze, mikrofalówki, miksery, ekspresy do kawy itp.), gdyż jest to w dzisiejszych czasach po prostu nieopłacalne. Bardzo często taniej wychodzi zakup nowego sprzętu. Zapraszamy do zapoznania się z aktualną ofertą promocji małego AGD w Inowrocławiu, wyprzedaży oraz okazji z dużymi rabatami.\nInowrocław - nowe małe AGD i pozostały sprzęt AGD. Pełna oferta nowego sprzętu AGD w Inowrocławiu dostępna w sprzedaży. Sklep z nowym sprzętem AGD w Inowrocławiu Nowy sprzęt AGD można też kupić na stronie WWW sklep.agd.tm.pl.


Szkolenie zarządzanie eksportem - Portal Menedżera - szkoleniazarzadzanie.pl\nCelem szkolenia Zarządzanie eksportem. Strategie i najlepsze praktyki jest przekazanie uczestnikom wiedzy i umiejętności niezbędnych do profesjonalnego zarządzania działania eksportowymi produktów i usług.\nUczestnicy szkolenia nabędą następujące umiejętności:\numiejętność planowania i wyboru optymalnych rozwiązań (planowanie, produktu marketing, dystrybucja),\npolepszenie komunikacji wewnętrznej i zewnętrznej w działalności eksportowej,\nwybór właściwych i najbardziej optymalnych rozwiązań dla różnych rynków,\numiejętność wymiernej oceny działań eksportowych,\numiejętność doboru personelu dla działań eksportowych.\nUczestnicy szkolenia zdobędą wiedzę dotyczącą:\nprawidłowych zasad organizacji eksportu %. w przedsiębiorstwie, ale również roli sprzedaży vs organizacja dostaw,\nzasad planowania, realizacji działań eksportowych wg potrzeb organizacji oraz wymagań poziomu obsługi klienta,\nzasad optymalizacji zamówień klienta minimum dostaw w celu optymalizacji współpracy,\nzasad prawidłowego przepływu informacji w zakresie eksportu pomiędzy różnymi podmiotami organizacji (produkcja, dystrybucja, marketing,\nzasad oceny i wartościowania efektu dla organizacji w dziedzinie eksportu.\n1. ORGANIZACJA EFEKTYWNYCH DZIAŁAŃ EKSPORTOWYCH\nDziałania eksportowe – cel, struktura, model biznesowy\nRynki i port folio eksportowe – identyfikacja rynku i klienta\nDobór rynków eksportowych – badania rynku, strategia cenowa i dystrybucyjna, bariery w eksporcie\nAnaliza przewagi konkurencyjnej na wybranym rynku\nPodstawowe metody wspierania sprzedaży eksportowej\nPersonel w działalności eksportowej\nWymogi prawne dla produktu w eksporcie certyfikaty, rejestracje itp.\nModel finansowy w działalności eksportowej\n2. ZARZĄDZANIE EKSPORTEM W ORGANIZACJI\nOrganizacja rynków eksportowych z punktu widzenia ich efektywności\nPozyskiwania klientów na poszczególnych poziomach dystrybucji\nUmowy handlowe w eksporcie najczęściej popełniane błędy\nBudowa długofalowych relacji z klientami eksportowymi rozwiązywanie spraw spornych\nWsparcie sprzedaży , marketing w eksporcie – synergia kosztów i efektów\nReakcja na zmiany w przepisach prawnych i finansowych\nFinansowanie i płatności w działaniach eksportowych oraz ich zabezpieczenie\nPrawo w eksporcie cła podatki\n3. ROZWÓJ EKSPORTU KIERUNKI, ROZWIĄZANIA, MOŻLIWOŚCI\nPotencjał eksportowy, nowe kierunki i klienci\nSpecyfika i organizacja negocjacji handlowych w eksporcie\nWykorzystanie nowoczesnych kanałów marketingowych\nRestrukturyzacja obecnych działań eksportowych\nInnowacyjność w działaniach eksportowych\nPomoc instytucjonalna w organizacji działań eksportowych\n4. STUDIA PRZYPADKÓW JAKO, NAJLEPSZA METODA ANALIZY MOŻLIWOŚCI DZIAŁAŃ EKSPORTOWYCH\n← Polskie ciepłownie czekają ogromnie inwestycje. Zmieniają się przepisy dotyczące emisji spalin, dlatego część kotłowni musi przejść modernizację\nTrener - Praktyk. Ekspert w zakresie zarządzania logistyką, dystrybucją, customer service i eksportem. Menedżer wyższego szczebla z ponad 20 letnim doświadczeniem zawodowym. Karierę zawodową rozpoczynał w 1989 roku od stanowiska koordynatora biura handlowego w polsko - szwedzkiej firmie dystrybucyjnej działającej na rynku FMCG. W latach 1992 - 2006 związany zawodowo z ZT "Kruszwica" S.A. (część koncernu Bunge) zajmował stanowiska kierownicze związane z marketingiem i sprzedażą. Od 2000 roku Kierownik działu obsługi klienta zarządzał logistyka dystrybucji i logistyka magazynową (wolumen 50 tys. palet), odpowiadała za całość zagadnień współpracy z operatorami logistycznymi, wdrażanie systemu komunikacji wewnętrznej i inne. W latach 2007 - 2009 pełnił funkcję Kierownika ds. Logistyki w OKT Polska , a następnie Dyrektora ds. Rozwoju w firmie EUROPAL. W OKT było to min. kompleksowa zarządzanie magazynem wysokiego składowania z procesami magazynowania, kompletacji i dystrybucji. W Europalu zajmował się gospodarką paletową w oparciu o sieć franczyzową . Od 2009 roku związany Laboratoriami Natury Sp. z o.o liderze produkcji suplementów (obecnie część koncernu Maabarot) diety. Na początku jako Manager Klienta Kontraktowego a następnie Export Manager. Realizował projekty związane z kontraktacją złożoną (produkcja i logistyka kontraktowa) a następnie projektami eksportowymi Litwa, Czechy, Słowacja Węgry. Obecnie zarządzając spółkami zależnymi Laboratoria Natury na terenie Czech, Słowacji i Węgier odpowiada za kompleksowe zarządzeniami tymi spółkami w zakresie rozwoju sprzedaży i dystrybucji, logistyki, optymalizacji kosztów. Projekty realizowane przez niego przynosiły i przynoszą znaczące efekty w pozyskaniu nowych klientów i oszczędnościach związanych z optymalizacją procesu obsługi klienta i supply chain. Absolwent Akademii Techniczno- Rolniczo w Bydgoszczy. Ukończył studia podyplomowe "Zarządzanie Logistyczne" w Wyższej Szkole Logistyki w Poznaniu oraz studia podyplomowe "Marketing Żywności" w Akademii Ekonomicznej w Poznaniu. Trener współpracujący B&O NAVIGATOR Firma Szkoleniowa.


Będąc w potrzebie finansowej nierzadko popadamy w zadłużenia a jedyną deską ratunku są wówczas osoby które udzielają prywatnych pożyczek pozabankowych przez serwisy internetowe i portale ogłoszeniowe.\nPożyczka chwilówka to zapewne jedna z najpospolitszych form takiej pożyczki. Jest wiele niepaństwowych instytucji na naszym rynku, które trudnią się przyznawaniem właśnie takich pożyczek niebankowych. Kruczki prawne zawarte w takich umowach pożyczkowych powodują, iż dużo ludzi z niechęcią podchodzi do tego typu pożyczek finansowych.\nPopatrz na inne produkty pieniężne dostępne na rynku nim zdecydujemy się na tego rodzaju ruch. Polecamy poszukać propozycji polegających na dawaniu pożyczek od ręki. Reprezentanci tych propozycji szukają jak najbardziej trafnych okazji na zainwestowanie. Udzielają niepaństwowych produktów pod zastaw lub pod weksel.\nZatem aby wykorzystać tego rodzaju oferty musisz posiadać mienie pod zastaw typu nieruchomość lub inny wartościowy przedmiot ruchomy. Określonego typu oferta z pewnością będzie posiadać najkorzystniejsze warunki polegające na oddaniu częci od swoich zarobków. W ten sposób jednak nie uzyskamy błyskawicznej zapłaty na planowany cel.\nDawaniem niebankowych produktów trudnią się również skoki Stefczyka, jako że nie są to instytucje bankowe. Nie nadają się one zbytnio do zakładania lokat. Jednak kiedy musimy się zadłużyć i kiedy parabanki nie dają nam szansy z uwagi na bycie wpisanym na krajową listę dłużników Bik, skok nie jest najgorszym ratunkiem, jeśli szczególnie obawiamy się zawierania niekorzystnych dokumentów z niepublicznymi instytucjami udzielającymi szybkich pożyczek. Ta forma kredytowania zrzesza osoby bardzo często na blogach, które chcą zainwestować czy też wzbogacić się na osobach w potrzebie. Dzięki sposobowi w jaki działa serwis, pożyczanie od ludzi prywatnych w ten sposób jest bezpieczne, ponieważ wszystkie sprawy prawne są uregulowane przez serwis. Poza tym jeśli mamy już zepsutą opinię wśród rodziny i przyjaciół i oczywiste jest iż jesteśmy niewypłacalni będzie nam zapewne ciężko przekonać kogoś znajomego do pożyczania pieniędzy szczególnie gdy myślimy o wyższej kwocie. 2 najpopularniejsze korporacje chwilówkowe wyświetlające kampanie reklamowe od wielu lat to Wonga i Vivus.\nTo reklamy nie tylko w kablówce ale też na uczęszczanych portalach w internecie takich jak na przykład Wirtualna Polska. Za każdym razem jednak zapisy prezentowane w reklamach są obwarowane innymi warunkami, których dopiero dowiemy się starannie studiując umowę pożyczkową. Pamiętajmy, że decyzji nie podejmujemy bazując na treści zajawki tylko tekstu umowy. Realna roczna stopa procentowa bardzo często równa się od kilkuset do nawet ponad 1000 procent. Żaden inny wskaźnik nie powie nam o tym ile tak naprawdę będziemy zmuszeni oddać inwestorowi. Korporacje najczęściej nie przechwalają się tym wskaźnikiem i nie eksponują go w umowach. Gdy suma którą musimy mieć nie przekracza 4000 zł najbardziej rozsądnym ratunkiem z opresji jest pożyczka społecznościowa. W przeciwnym razie powinniśmy zwrócić się do familii czy też znajomych jeśli nie chcemy mieć później problemów ze spłatą, wierzycielem czy innymi firmami windykacyjnymi.\nPosted in mazowieckieTagged Pieniądze dla zadłużonych\nPrevious PostPożyczki Bez Baz Gniezno\nNext PostPożyczki Bez BIK Łowicz


Apple mówi „dość” okruchom w klawiaturze\nKategoria: Ciekawostki, Tematyka: Patenty Apple Na Topie, Producenci: Apple\nProducent MacBooków opatentował rozwiązanie, które ma skutecznie zapobiegać odkładaniu się okruchów i innych zanieczyszczeń w klawiaturze. Propozycja nie jest zbyt skomplikowana, co pozwala wierzyć w jej wdrożenie.\nWybierając najlepszą klawiaturę, chcemy by była solidnie wykonana i wygodna w użytkowaniu, a do tego dobrze się prezentowała. Firma Apple najwyraźniej doszła do wniosku, że nie mniej ważne jest to, by łatwo było ją utrzymać w czystości – szczególnie tę w jej wysokiej klasy laptopach. Ma nawet sposób na to, jak osiągnąć ten cel.\nKlawiatura pełna bakterii i resztek jedzenia\nLudzkie dłonie przenoszą wiele różnych bakterii na wszystkie powierzchnie, których dotykają. A że mają stały kontakt z klawiaturami, badacze w rozmaitych eksperymentach odnajdują na nich często nawet bardzo groźne mikroorganizmy. Równocześnie człowiek wciera w klawisze swój złuszczony naskórek, a w szpary między nimi dostają się okruchy jedzenia, drobinki cukru czy włosy, których kilkadziesiąt tracimy każdego dnia.\nNa bakterie najskuteczniejszą metodą jest dbanie o higienę – nie tylko własną (czyt. mycie rąk), ale też miejsca pracy. Z rozmaitymi pozostałościami codziennej aktywności poukrywanymi między i pod klawiszami, można z kolei uporać się za pomocą odkurzaczy o niewielkiej mocy, sprężonego powietrza lub specjalnych preparatów. Być może jednak jest lepszy sposób…\nApple patentuje: klawiatura bez okruchów\nFirma Apple złożyła wniosek o patent na „okruchoszczelną” klawiaturę. Sposobem na rozwiązanie tego powszechnego problemu, który negatywnie wpływa na estetykę urządzenia i może prowadzić do awarii, ma być system membran i uszczelek. Ich zadaniem ma być izolacja „śmieci” od mechanizmu, dzięki czemu nie przedostawałyby się one w miejsca niedostępne dla użytkownika.\nA jak je wydostać z tych „izolatek”? Otóż na to Apple też znalazło sposób, mianowicie: mieszek powodujący wypychanie zanieczyszczeń ze szczelin. Naciśnięcie przycisku oznaczałoby wypuszczenie powietrza i tym samym wydostanie okrucha. W ten sam sposób klawiatura może być oczyszczana z kurzu czy innych pyłków. Co o tym myślicie?\nŹródło: Independent, Engadget. Foto/ilustracje: Pexels/Pixabay (CC0) (1), StockSnap/Pixabay (CC0) (2), USPTO/Apple (3)\n‹ Poprzedni news Epson XP-15000 czyli najmniejsza fotograficzna drukarka formatu A3+ Następny news › Dźwięk ponad obraz - inteligentne okulary Bose\nPIRAT_PL , 10 marca 2018, 13:52 #\nJakieś zabezpieczenie przed śmieciami to to jest ale kurz to takie dziadostwo że wlezie wszędzie gdzie tylko jest choćby mikro szparka.\nNie mniej na pewno chociaż "grubsze" śmieci nie będą zalegać pod klawiszami w klawiaturze.\nKwestia że mimo prostego patentu nie będzie to tani interes w wykonaniu Apple bo jak wiadomo jabłuszko się ceni dlatego trzeba poczekać aż na podobne pomysły wpadną inne firmy.\nczorcik696 , 10 marca 2018, 15:12 #\nDobre rozwiązanie dla ludzi, którzy mają w klawiaturze więcej jedzenia niż w lodówce.\nBlackshadow , 10 marca 2018, 16:00 #\nA wystarczy nie jeść przy komputerze.\nQ'bot , 10 marca 2018, 17:59 #\nJa nie jem, a i tak jest brudna ;P czasami mi utkwi jakaś śrubka, kawałek izolacji, tynku, lakieru itp.\n(żeby była jasność, w pokoju jest tylko PC i kredens z drukarką i skanerem, więc ciężko powiedzieć skąd się to bierze)\nKENJI512 , 10 marca 2018, 18:33 #\nKlawiatura w nocy staje i podjada, stąd to się bierze.\nPIRAT_PL , 10 marca 2018, 19:37 #\nNo to już jasne czemu znika jedzonko z lodówki i kredensu :P\nrasiaknorris1 , 10 marca 2018, 20:59 #\nSąsiadka się ostro rypie :)\nGatts-25 , 11 marca 2018, 11:59 #\nBłąd.Środowisko zbyt jałowe dla Naszych organizmów oznacza śmierć.Gdy organizm nie ma z czym walczyć staje się podatny na zwykłe przeziębienia jakby miał do czynienia z groźnym wirusem.\nPIRAT_PL , 15 marca 2018, 17:04 #\nCo fakt to fakt ale tona kurzu w klawiaturze i okruchów raczej nie robi klawierce i nam na dobre :P\njaredj , 12 marca 2018, 12:44 #\nJak przeczytałem tytuł to mi na myśl przyszło od razu rozwiązanie - górna część klawisza zintegrowana z jakąś membraną gumową, która przylega do płyty klawiatury - i to musiało być opatentowane???? Co do tych "mieszków" - to niezły pomysł i nie tuzinkowy, więc może i patent jak najbardziej godny przyznania. Ale szczerze to wątpię by takiego rozwiązania już nie było.\nSilver , 17 marca 2018, 17:53 #\nA wystarczyłoby, aby była łatwo demontowana i możliwa do mycia na mokro i problem brudnej klawiatury sam się rozwiąże nie mówiąc, ze cenowo korzystniejsze.


Rynek mieszkaniowy w Europie: Wynajem najdroższy Paryżu\nRynek mieszkaniowy w Europie: Wynajem najdroższy w Paryżu\n9 sierpnia, 06:00 2\nNajdroższe mieszkania w Europie kupimy obecnie w Paryżu. (Fot. Getty Images)\nZ raportu wynika, że wskaźnik 380,7 mieszkań na tysiąc mieszkańców stawia Polskę na ostatnim miejscu wśród analizowanych krajów.\n"Zapotrzebowanie na własne lokum jest u nas nadal bardzo duże, ale ograniczony dostęp do kredytowania związany choćby z zakończeniem rządowego programu Mieszkanie dla Młodych, znajduje swoje odbicie w ogólnym spadku poziomu transakcji kupna o 11 proc. w ciągu roku. Największy, bo aż 16-procentowy, odnotowało Trójmiasto" – komentuje, cytowana w raporcie, Marta Jurek z Deloitte.\nWęgierski Debreczyn uznany został za najtańsze miasto do zakupu nieruchomości. (Fot. Getty Images)\nWedług Deloitte, w Polsce w 2018 roku za metr kwadratowy nowego mieszkania płacono średnio 1 370 euro, czyli o 3,8 proc. więcej niż rok wcześniej. Spośród analizowanych krajów taniej jest tylko na Węgrzech i w Portugalii. Najdrożej zaś we Francji, Niemczech i Wielkiej Brytanii.\nNajtańszy jest natomiast węgierski Debreczyn (1,1 tys. euro za m kw.). Taniej niż w Warszawie było zaś m.in. w Zagrzebiu (1 720 euro za m kw.), Rydze (1 744 euro za m kw.), Budapeszcie (1 853 euro za m kw.). Z kolei w Pradze koszt ten wzrasta już do 3 162 euro za m kw.\nW Polsce buduje się sporo mieszkań, ale wciąż jest ich za mało. Dodatkowym problemem jest niewielka zdolność finansowa Polaków. (Fot. Getty Images)\nWedług Deloitte, biorąc pod uwagę wysokość średniej rocznej pensji brutto w danym kraju, najszybciej na własne mieszkanie mogą sobie pozwolić Portugalczycy i Belgowie, których już po odpowiednio 3,8 i 4 latach pracy byłoby stać na 70-metrowe lokum. Czesi muszą swoją pensję brutto odkładać w całości przez ponad jedenaście lat. W Polsce z kolei potrzeba na to 7,5 lat.\nRaport opisuje też ceny wynajmu mieszkań. Najdrożej jest w Paryżu, gdzie na wynajem metra kwadratowego w centralnych dzielnicach Paryża należy przeznaczyć 27,8 euro miesięcznie. Dwa kolejne miejsca zajmują Oslo i Trondheim (odpowiednio 25,3 i 21,3 euro za metr), ale w przypadku Norwegii brano pod uwagę jedynie wynajem domów.\nWarszawa z 14,6 euro za metr kwadratowy znalazła się na 13. miejscu spośród analizowanych miast. We Wrocławiu i Krakowie jest to 10,8 euro, a Łodzi 8,4 euro. Najmniejsze obciążenie dla kieszeni stanowi wynajęcie mieszkania w Debreczynie (6,4 euro).\n9 sierpnia, 08:05\nDopiero pisali ze jest za dużo mieszkań, że nie kupują, że ceny spadają, informacja to jednak bajka, a tak na marginesie, PO to zło\n9 sierpnia, 10:31\nZgadza się... PiS to zło.


Nazwa wywodzi się od łacińskiego słowa carpio- co oznacza staw dla karpi. Pierwsze wzmianki pochodzą z XIII w. Od 1274r. w posiadaniu cystersów z Lubiąża. Najstarszym obiektem we wsi jest kościół pw. Narodzin Najświętszej Marii Panny. W Kierpniu znajdują się neolityczne stanowiska archeologiczne.\n2.\tLudność 334\nOgólna powierzchnia gruntów wynosi 784 ha, grunty orne 555 ha, łąki i pastwiska 137 ha\nPrzez wieś przepływa dopływ rzeki Osobłogi. W Kierpniu znajdują się neolityczne stanowiska archeologiczne.\nkościół pw. Narodzin Najświętszej Marii Panny,\nWykonanie ogrodzenia centrum kulturalno-rekreacyjnego – konkurs małych grantów 2008,\nWyposażenie centrum kulturalno-rekreacyjnego – konkurs małych grantów 2009\nFestyn Sportowy, Dzień Kobiet, Weihnachtsfeier\nLiczba odwiedzin: 8947996


Browarnik Tomek: Chmielaton - I Gdański Maraton Piwny\nW końcu! Tak można by rzec odnosząc się to Chmielatonu, czyli I Gdańskiego Maratonu Piwnego. Planowany od kilku miesięcy, ... w końcu się urzeczywistnił. Głowna w tym zasługa Wojtka Szlosowskiego, menadżera gdańskiej Degustatorni, w którego to głowie ów pomysł się zrodził.\nDo Chmielatonu przystąpiło 9 lokali. śród nich są dwa browary restauracyjne: Browar Piwna i Mini Browar Lubrow oraz siedem piwnych lokali: Degustatornia, Cup of Tea, Pułapka, Lawendowa 8, Flisak '76, Pub U Szkota i Loft. Warto zaznaczyć, że wszystkie biorące w Chmielatonie knajpy są zlokalizowane w samym centrum Gdańska, a dystans między najbardziej oddalonymi od siebie jest równy spokojnemu dziesięciominutowemu marszowi. Chmielaton swój start ma w Browarze Piwna, gdzie odbiera się specjalne karty, które służą do kolekcjonowania pieczątek za wypite minimum jedno piwo w każdym z lokali. Po zebraniu wszystkich pieczątek, kartę zdaje się w lokalu, w którym uzyskało się ostatnią pieczątkę, co powoduje, że maratończyk dostaje w zamian imienną kartę rabatową, która upoważnia do 10% zniżki na lane piwo w każdej z knajp biorących udział w Chmielatonie.\nJa, jak każdy swój maraton rozpocząłem w Browarze Piwna. Tam otrzymałem kartę uczestnika, zakupiłem festiwalową szklankę, no i kupiłem sobie piwo. Był to miejscowy pils 0,3l.\nW Browarze Piwna nagrałem też krótki wywiad z piwowarem Wojtkiem Piaseckim, którego rezultat możecie zobaczyć poniżej.\nJako drugi przystanek, wybrałem knajpę zlokalizowaną bardzo blisko Browaru Piwna, a mianowicie pub Flisak'76. Tam skosztowałem 0.3l Primatora Premium. Tu chciałbym zaznaczyć, że w moim maratonie towarzyszyło mi kilku zacnych przyjaciół, którzy także pili i kolekcjonowali pieczątki.\nJako trzeci na ruszt poszedł Pub U Szkota, który jest oddalony zaledwie kilka schodków od Flisaka '76. Tam popłynął z kranu Belhaven Ale, także wybrałem pojemność 0,3.\nNa czwartym miejscu znalazł się u mnie Cup of Tea. Tam w bardzo przyjemnej atmosferze wychylone zostało Angielskie Śniadanie od Pinty.\nPo piątą pieczątkę wybrałem się do Loftu. Tam najpierw przemiła pogawędka ze spotkanymi turystami z Norwegii, a potem już do mojego szkła popłynął Primator Wiezenbier i tu także 0,3l.\nPo piątą pieczątkę, wraz z moimi towarzyszami broni, znaczy się piwa, wyruszyliśmy do Lubrowa. Tam spoczęliśmy na dłużej, gdyż tam posililiśmy się. Do picia wybrałem miejscowe piwo SKM, ale tu już zamówiłem 0,5l.\nNo i została ostatnia trójca przede mną. Na początek zahaczyliśmy o Lawendową 8, który to lokal jest drugim pubem chłopaków od Cafe Lamus. Tam, w dość gwarnej i tłocznej atmosferze wypity został Koniec Świata od Pinty. Tu ponownie 0,3l.\nZaraz potem szybki skok przez ulicę do Pułapki. Tam napotkałem kilku znajomych, co zaowocowało dłuższym posiedzeniem i wypiłem premierowe piwo od Bieszczadzkiej Wytwórni Piwa, czyli Ursa z połoniny. Całkiem zacne piwo, dlatego wziąłem pół litra.\nMetą mojego piwnego maratonu była Degustatornia, która ostatnimi dniami zmieniła nazwę na Degustatornia Multitap. Tam, niestety potłukła mi się szklanka i ostatnie piwo wypiłem nie z chmielatonowej. Tam też wymieniłem swoją kartę na kartę rabatową. Do picia wziąłem Czarną Krowę z Pracowni Piwa i także 0,5l.\nJako, że na swoją metę wybrałem Degustatornię, to nadarzyła się okazja do przeprowadzenia krótkiej rozmowy z pomysłodawcą Chmielatonu, czyli z Wojtkiem Szlosowskim.\nPo maratonie przyszedł czas już tylko na biesiadę piwną. Działo się, naprawdę przyjemnie się działo.\nMimo faktu, że Chmielaton zaplanowany został na trzy dni, to już po pierwszym dniu można powiedzieć, że okazał się wielkim sukcesem. Tylu ludzi knajpy biorące udział w maratonie dawno nie widziały. Wśród maratończyków można było spotkać piwowarów rzemieślniczych i domowych, właścicieli lokali i sklepów piwnych, hurtowników, blogerów, ludzi kultury i mediów. Naprawdę pierwszy dzień dostarczył sporo fantastycznych wrażeń. Ja swój maraton 'przebiegłem' w 4,5 godziny.\nDziś natomiast planuje dzień spokojniejszy. Będę tego dnia stał za barem w Degustatorni i jeśli ktoś ma ochotę na dobre piwo spod mojej ręki i na krótką pogawędkę, to serdecznie zapraszam już od 16.00.\nEtykiety: Browar Piwna - Gdańsk, Cafe Lamus - Gdańsk, Chmielaton, Cup of Tea- Gdańsk, Cup of Tea- Gdańsk (zamknięte), Degustatornia - Gdańsk, I Gdański Maraton Piwny, Pułapka - Gdańsk\nBardzo słaby event, z tysiąc osób zaproszonych (szacując z części tych co zadeklarowali się na FB i tych co mimo chmielatonu szli do pubów), a 9 pubów po paredziesiąt miejsc co w konsekwencji sprawia, że chmielaton zamienia się w spacer po starówce pełnej pijanych i agresywnych gdańszczan bo i tak nigdzie nie ma miejsc. Odradzam i będę odradzał również przyszłe edycje ponieważ te puby nie są przygotowane na eventy tej skali.\nAndrzej 5 października 2013 18:10\nChyba nie byłeś na Chmielatonie. Z jedyną agresją jaką się spotkałem to Twój komentarz.\nBrowarnik Tomek 6 października 2013 12:02\nZupełnie nie rozumiem tego komentu Anonimowego. No ale cóż, każdy ma swoje zdanie, a czasami wydaję mi się, że niektórym zawsze coś nie będzie pasić. Pozdrawiam!\nKrystian Sarna 5 października 2013 18:51\nDokładnie, nie wiem o czym ten anonim bredzi bo chyba byliśmy na różnych eventach.Naturalnie jedne puby wypadły lepiej drugie słabiej, paru lokali też mi zabrakło, może będą dołączać w następnych edycjach.Pozdro dla wszystkich którzy już kartę chmielatonu uzyskali i tych którzy nadal na trasie.BTW mój czas to 5h40min ale szedłem inną trasą, do tego częściej sięgałem po piwa 0,5 l no i kolosalne kolejki do kranów.\nAnonimowy 5 października 2013 21:23\nŻałuję że nie studiuję teraz... Wtedy tylko cotton i żadnych sensownych piw. Tu u mnie zrobiłem kiedyś taki chmielaton tyskie/tyskie/okocim/warka...\nDzisiaj mam swój chmielaton- 9 fajnych piw... i monitor:(


Pytania | Smolensk-2010.pl\nStrona główna » Archiwum pytania\nWnikliwie czy od niechcenia?\nPełnomocnicy rodzin ofiar katastrofy smoleńskiej zapowiadają wnioski dowodowe o dodatkowe przesłuchania świadków To są subiektywne zapatrywania – stwierdza wojskowa prokuratura w...\nAndrzej Seremet: To mógł być zamach\nProkurator generalny Andrzej Seremet w TVN24 potwierdził, że polska prokuratura nie wyklucza zamachu przy użyciu broni niekonwencjonalnej jako jednej z przyczyn prezydenckiego samolotu TU-154 ...\nGdzie są brakujące fragmenty samolotu?! Czy nadal nikt nie dostrzega problemu? źródło: maxik ...\nzobacz wcześniejsze 29 pytań 30. Czy wiedział, że w 2004 roku płk. Aleksander L. przedstawiając się jako rzecznik prywatnych interesów Bronisława Komorowskiego oferował dziennikarzo...\n29 pytań do Bronisława Komorowskiego\n1. W jakich okolicznościach podczas internowania w roku 1982 poznał Pan późniejszego współpracownika WSI o pseudonimie „Tomaszewski” (stomatolog leczący internowanych) i jak długo trwa�...\nMiędzynarodowa komisja ds. katastrofy pod Smoleńskiem może uratować śledztwo\nMoim zdaniem powołanie międzynarodowej komisji ds. zbadania przyczyn wypadku pod Smoleńskiem mogłoby sprowadzić śledztwo na właściwie tory. Mijają prawie dwa tygodnie od wypadku i nadal ni...\nPrzedstawiamy Państwu poniżej tekst, który jest tłumaczeniem tego co napisały zagraniczne media o katastrofie prezydenckiej „tutki”. Dzisiaj oficjalnie pożegnaliśmy kwiat polskiej polity...


uzależnienie od gier | PurePC.pl\n"Gierki". Jedno słowo, a tysiąc myśli. Dla grających to raczej dobre myśli, a dla niegrających - często wręcz przeciwnie. Nic dziwnego: nie od dziś boimy się nieznanego. Zwłaszcza, jeśli wydaje nam się, że owo coś wpływa negatywnie, i to na nasze własne dzieci. Wokół gier wideo narosło więc sporo mitów, a rosnące zainteresowanie dzieciaków takimi tytułami jak Minecraft, Fortnite czy nawet GTA sprawia, że rodzice przestają sobie zupełnie radzić z tematem. Stąd też narodził się pomysł...\nChiny posiadają dość restrykcyjną politykę wobec rozrywki. Zarówno jeśli chodzi o dopuszczane tam do dystrybucji filmy, które ukazują się bez żadnych ograniczeń wiekowych (a więc podlegają de facto cenzurze), jak i gier wideo (wydawanie nowych tytułów w 2018 było zamrożone na 9 miesięcy). To drugie medium będzie teraz podlegało dodatkowym restrykcjom, które chiński rząd właśnie wprowadził w życie. Nowa ustawa jest czymś na kształt „godziny policyjnej” i jest skierowana do osób nieletnich....


Podsumowanie ostatnich turniejów w wykonaniu naszych zawodników cz. 9 | Klub Szachowy Polonia Wrocław\nPodsumowanie ostatnich turniejów w wykonaniu naszych zawodników cz. 9\nBy Kamil Stachowiak|2017-06-28T10:55:19+02:0027 czerwca, 2017|Kategorie: BLOG, Starty Polonistów|Tagi: Michał Mamczar, Relacja|0 komentarzy\nZapraszamy do zapoznania się ze spostrzeżeniami przygotowanymi przez instruktora Michała Mamczara z wyników osiąganych przez naszych juniorów w 2017 roku!\nSprawozdanie Pana Michała Mamczara:\n06.05.2017 r. – Otwarte Mistrzostwa Wrocławia w roczniku do lat 9, 11 i do 14\nDo lat dziewięciu grały 22 osoby. W tym trójka naszych dzieci, a ich pozycje w końcowej tabeli przedstawiają się następująco: 2. W. Nagły 5. K. Nagły 16. A. Gabryszewski.\nW grupie do lat 11 grało dwanaście osób w tym piątka polonistów, a ich miejsca to : 1. Jaworski Tymon 3. Adam Halhoul 6. Jakub Demski 9. Zimny Jakub 11. Bednarek Karol.\nW grupie do lat 14 wystąpiła tylko dwójka naszych graczy. Michał Demski odniósł pewne zwycięstwo. Natomiast Sebastian Osiakow zajął miejsce czwarte. Zauważa się zadziwiającą rzecz, a mianowicie jest to turniej z tradycjami. Dobrze stoi organizacyjnie, a mimo to frekwencja wyraźnie maleje szczególnie w roczniku starszym. Odnosi się wrażenie jakby młodzieży w tym roczniku był mniej.\n29.04-07.05.2017 r. – Turniej „Ostravsky Konik” w Czechach grupa „B”\nNie będę stosował „kraso mowy” lecz od razu stwierdzę, że po nie tak odległych Mistrzostwach Polski w swoim roczniku, to start w Ostravie był drugim sukcesem panny Magdaleny Pawickiej. Na poparcie mojej opinii podpowiem następująco: Numer startowy Magdaleny wg rankingu 82, a wyśrubowała w końcowej tabeli turnieju miejsce 23! Przy własnym aktualnym rankingu 1667 uzyskuje ranking w turnieju 1942. Przyrost 124 oczek. Jeśli chcieć czegoś jeszcze, to podobnych powtórzeń w każdym następnym poważnym występie. Szczere gratulacje! Rówieśnikom przypominam, że właśnie takie wyniki pojawiają się nie tylko ze spotkań z trenerem, ale także dzięki bogatej samodzielnej pracy. Gdyby ktoś z młodzieży pragnął dociec co rozumiem pod określeniem „ bogatej, samodzielnej …”, to z chęcią objaśnię.\n13.05.2017 r. – Wrocławska Olimpiada Młodzieży\nOlimpiada niniejsza posiada bogatą tradycję i bywały lata kiedy to frekwencja biła rekordy, bowiem brały udział w rozgrywkach reprezentacje szkół oraz kluby uważały za swój obowiązek uczestniczyć w swoim lokalnym święcie sportowym. Dzięki rodzicom Fabryczną – Polonię reprezentowało trzynaścioro młodzieży i trzeba stwierdzić, że godne pozajmowali pozycje:\nW grupie C-14 Jakub Luberański zdobył srebro, 6. Topoła Rafał 9. Kubicki Piotr 10. Sebastian Osiakow.\nW grupie C-11 4. Dawgiel Bartosz 5. Starościak Szymon. D-14 brązowy medal wywalczyła Kamila Jarocka.\nW roczniku 2008/9 Julia Salamon również wywalczyła brązowy medal. Piąty był Szymon Czapliński, a dwunasta Aleksandra Pawicka.\nW roczniku 2010 i młodsi królował Filip Pawicki zdobywając złoty medal, natomiast Maja Wieczorek brązowy medal, a Wojciech Kurach zajął miejsce siódme i wywalczył czwartą kategorię. Fabryczna – Polonia wyraźnie zaznaczyła swój udział w ważnej dla Wrocławia imprezie.\n14.05.2017 r. – Gramy w Planszówki pl.\nWśród dwunastolatków zwyciężył Sebastian Osiaków.\n20.05.2017 r. – 25. Otwarte Mistrzostwa Wrocławia w rocznikach 7 i 8 lat\nW grupie do lat siedmiu grających było dwanaścioro w tym czwórka polonistów. A oto ich miejsca w końcowej tabeli turnieju. Drugie miejsce zajął Wojciech Kurach, trzecie miejsce zajął Piotrek Madalski, czwarte Żyto Szymon, a ósme miejsce Maksymilian Małas.\nW grupie do lat ośmiu grała również dwunastka młodzieży w tym nasza jedynaczka Magdalena Rejman i to Ona zwyciężyła pokonując wszystkich rywali.\n20/21.05.2017 r. – Mistrzostwa Dolnego Ślaska w Grze Przyśpieszonej Chłopców i Dziewcząt\nWe wszystkich kategoriach wiekowych. Mistrzostwa dziewcząt do lat ośmiu zakończyły się jako pierwsze ze względu na zaledwie sześcioosobowy skład grających.\nZ Polonii grała tylko Maja Wieczorek i Ona też zasłużenie została Mistrzynią Dolnego Śląska w swojej kategorii wiekowej pokonując wszystkie swoje rywalki. Dziękuję Maju i prosimy o więcej.\nW kategorii do lat dziesięciu grało piętnaście osób wśród nich dzielnie walczyła polonistka Julia Salamon, zajmując czwarte miejsce z dorobkiem sześciu punktów i trzema partiami przyzwoicie rozegranymi. W kategorii chłopców do lat ośmiu grało 33 osoby włącznie z naszym Bartoszem Grot. który uplasował się na dziewiętnastym miejscu.\nW grupie chłopców do lat dziesięciu grało ich 42 w tym siedmiu polonistów i od razu śpieszę donieść, że wszyscy oni wypadli bardzo dobrze, a mianowicie: Turniej wygrał Michał Demski niemal ze stu procentowym wynikiem. Medal brązowy wywalczył Błażej Grot. Szósta wysoka lokata przypadła Mikołajowi Grobelnemu. Dziewiąte miejsce zajął Szymon Starościak 10. Grzegorz Latacz 12. Jakub Demski 13, Tymon Jaworski.\nW grupie do lat dwunastu grało 27 osób w tym nasz Rafał Topoła, który bardzo dobrze popisał się zdobywając srebrny krążek.\nW grupie do lat czternastu mieliśmy trzech przedstawicieli. Bardzo dobrym miejscem i dobrą grą zaprezentował się Michał Fiedorek wywalczając złoty medal. Czwarty był Jakub Dołharz, piąty Jakub Luberański.\nDo lat osiemnastu Józef Mastalarz uaktywnił się zawodniczo i bez większego wysiłku wywalczył srebrny medal.\n24.05.2017 r. IV Puchar Wrocławskiej Wieży, Wysoka.\nTo już czwarta edycja interesującego drużynowego turnieju Szkół Podstawowych. Jest to turniej „dziecko” p. arc. Moniki Krupa, wyróżniający się tym, że drużynę stanowią dziewczynki i chłopcy do trzeciej klasy włącznie i o składzie ośmioosobowym (6 + 2). Osobiście odczytałem, to tak, że dzięki zbiegowi okoliczności ujawniło się, która szkoła wespół ze szkoleniowcem prowadzi zajęcia tzw. „ławą”, a którzy skupiają się na wyselekcjonowanej grupce. Wydaje się, że moje odczucia są bliskie prawdy. Dobrze się stało, że mimo określonych zaburzeń podtrzymano ciągłość imprezy, mimo zmiany miejsca rozgrywek, mimo zmniejszenia ilości osób w drużynie do 4 + 2 i mimo przesunięcia terminu rozegrania turnieju. Wszystkie wymienione perturbacje spowodowały, że zamiast szesnastu drużyn grało dwanaście, średni ranking imprezy, był raczej słabiutki w porównaniu do wcześniejszych turniejów. Nie bez znaczenia był brak dwukrotnego zwycięscy tej imprezy S. P. nr 50, bowiem w tym czasie klasy drugie i trzecie wyjechały na „zieloną szkołę.” Podsumowując stwierdzam, że turniej wygrała uczelnia, która powinna, to uczynić, czyli SP 71, choćby ze względu na posiadany ranking, a i pozostałe zespoły powinny być usatysfakcjonowane z końcowych rezultatów. Prawdę mówiąc, to Szkoła Podstawowa nr 97 była uprawniona do zwielokrotnionego zadowolenia, bowiem dotychczas plasowała się w środku tabeli, a tym razem wywalczyła wysokie czwarte miejsce, a jej lider Piotr Osada zdobył maksymalną ilość punktów.\n27.05.2017 r. – Otwarte Mistrzostwa Wrocławia P15, K. Sz. „Hetman” Wrocław\nW grupie do lat dziewięciu grało osiemnaście osób w tym dwójka z Fabr.- Polonii. czyli Krzysztof Raczek z najwyższym rankingiem oraz Natalia Nakielna z czwartą kategorią. Krzysztof zajął trzecie miejsce, a Natalka wysokie piąte miejsce.\nGrupa do lat jedenastu grała w składzie dziesięcioosobowym z pięcioma polonistami, a ich lokaty w końcowej tabeli są następujące. Wreszcie Tymon Jaworski wrócił na swoje „tory” i pewnie przewodził swojej gromadce od pierwszej do ostatniej rundy, co dało Mu zwycięstwo. Drugie miejsce zajął Adaś Halhoul. Trzecie miejsce zajął Jakub Demski. Piąty był Mikołaj Grobelny z wielce pozytywnym dorobkiem punktowym. Mikołaj wykazuje się widoczną odwagą wybierając grupy starszaków i wśród nich dobrze sobie radząc. Dziesiąte miejsce zajął nasz Jakub Zimny. Panie Jakubie proszę powrócić na zajęcia bo koledzy „uciekają”. Określony zasób wiedzy jest nieodzowny!\nGrupa do lat czternastu Grających sześciu i tu ciśnie się stwierdzenie im starsi tym frekwencja niższa. Piątce starszaków przewodził nasz młodszy kolega Michał Demski i On również „rzucił” się na głębsze wody nie po raz pierwszy i to z powodzeniem, wygrywając grupę nie ponosząc żadnych strat punktowych. Brawo p. Michale!\n27.05.2017 r. – Rodzinny Turniej Szachowy. Organizator M.D.K. Śródmieście we Wrocławiu\nTurniej nie tylko odżywa, ale i kwitnie bacząc na czystość rodzinną drużyny. Wystąpiło dwanaście drużyn rodzinnych w tym dwa zespoły powiązanie z Klubem Fabryczna – Polonia. Pierwsza z nich, to drużyna przesympatyczna Pawickich, która zajęła miejsce trzecie w składzie Magdalena, Filip i Aleksandra. Jako piąty zespół mistrzostw, to drużyna miłych” trzech muszkieterów” Piechockich czyli Krystian, Karol i Andrzej. Jak donoszą obserwatorzy było prawdziwie rodzinnie.\n03.06.2017 r. – Turniej Wrocławskiego Krasnala. Organizator Fabryczna – Polonia we Wrocławiu\nW pierwsze grupie „Chochlików” grało siedemnaścioro milusińskich, rocznik 2011, w tym jedenaścioro objętych szkoleniowo przez Fabryczna – Polonia we Wrocławiu. Wszyscy nasi adepci spisali się można powiedzieć znakomicie i każdy na własną miarę. Szkoleniowcy mają powód do zadowolenia. Zwycięzcy tej grupy nie można pominąć, a został nim Krystian Piechocki. Krystian zremisował tylko jedną partię!\nW grupie „Elfów” czyli rocznik 2009/10 grało dwadzieścia sześć osób w tym trzynaścioro naszej dziatwy, którzy tym razem wydaje się z przymusu oddali pierwsze cztery miejsca koalicji z MDK Śródmieście Wrocław, ale kolejne miejsca, to już utrzymali dla siebie i tak: Zimny Daniel, Karol Król, Nakielna Natalia, Madalski Piotr, Kozieł Andrzej itd.\nWreszcie grupa „Krasnali” rocznik 2007/08 w sile zaledwie ośmiu osób z dwójką naszych reprezentantów, którym przypadły następujące miejsca w końcowej tabeli turnieju. Jakub Zimny zajął szóste miejsce, a Małgorzata Kaczmarczyk ósme miejsce.\n9/11.06.2017 r. Mistrzostwa Makroregionalne Młodzików na 2017 r.- DS+LB do lat 10\nDziewczęta i chłopcy rocznik 2007/08 i 2009\nW makroregionie wystartowało osiemnaście dziewcząt. Z LB grało pięć dziewczynek pozostałe z DS w tym trzy polonistki. Końcowy układ tabeli poza jednym przypadkiem potwierdził dotychczasowy układ sił. Silniejsze pozostały w czołówce tylko pozamieniały się miejscami, a „średniaczki” właśnie poza Leną Rau nadal markują grę i są zadowolone bo przecież uzyskały pewną ilość punktów. Mistrzynią makroregionu została polonistka Julia Salamon. Gratulacje! Dziesiąte miejsce zajęła Laura Najdecka, a miejsce piętnaste Amanda Najdecka.\nChłopców grało trzydziestu sześciu, z lubuskiego było ich dziewięciu, pozostali to Dolnoślązacy w tym jedenastu naszych „budrysów”, którzy z lekką przesadą można by rzec nie pozwolili na wiele swoim szachowym oponentom. Przedstawię górną część tabeli końcowej: Zwyciężył można by rzec w sposób jak zaplanował Błażej Grot. Jednocześnie jak mi przekazano okrasił zwycięstwo dwoma w miarę poprawnie rozegranymi partiami. „Rzutem na taśmę” drugie miejsce zajął Michał Demski. Czwartym graczem tych zmagań został Filip Nowak. W nim widziano zwycięzcę ze względu na dłuższy staż oraz wiek. Piąte wysokie miejsce przypadło Tymonowi Jaworskiemu, który pozwalał sobie na niespodziewane relaksy w czasie prowadzenia sporu na szachownicy. Pozostali nasi młodsi koledzy dosłownie „rozpychali” się w środku tabeli, jedynie Wojciech Nagły był znacznie precyzyjniejszy i to pozwoliło na wydźwignięcie się na jedenaste miejsce i uzyskanie rankingu 1725, czyli zupełnie nieźle, to właśnie Wojciech poważnie zredukował aspiracje Tymona.\n15/18.06.2017 r. Mistrzostwa Polski Juniorów do lat sześciu i siedmiu w kat. chłopców, Poronin\nW bloku P30 do lat sześciu grało 37 osób w tym nasz jeden reprezentant Krystian Piechocki, który zajął wysokie piąte miejsce z dorobkiem 6/9 pkt. Gdyby Krystian znalazł się o trzy pozycje wyżej nie byłoby dla nikogo zaskoczeniem. Złoty medal był raczej zarezerwowany dla grającego w miarę równo, a niektóre partie nawet poprawnie. Różański Mateusz.\nW grupie chłopców do lat siedmiu grało 69 osób w tym dwójka z Fabrycznej – Polonia. U naszych chłopców zauważono wyraźny nowy zasób nabytych wiadomości i to stawiało ich w pierwszej części zawodów w kolejce do medali. Po derbowym spotkaniu nastąpiły niespodziewane potknięcia( zawsze lękam się derbów). W ostatnich dwóch rundach przyszło odrodzenie, co pozwoliło Filipowi Pawickiemu zdobyć brązowy medal, a Mikołaj Grobelny uplasował się na czwartym również dobrym miejscu. Moim skromnym zdaniem ze startu w Poroninie mogą być zadowoleni dziatwa, rodziciele oraz szkoleniowcy. Przy sześciolatkach pozwoliłem sobie użyć określenia rezerwacja, jeśli chodzi o zwycięzcę w siedmiolatkach, to kol. Krzysztof Wojtacha został bezdyskusyjnym zwycięzca. Rozmiłowanym w śledzeniu zmagań naszych najmłodszych adeptów przedstawiam ostatnią partię turnieju Filipa Pawickiego: Juliusz Klim 1600 kontra Filip Pawicki:\n[Event "Mistrzostwa Polski do lat 7"] [Site "Poronin"] [Date "2017.06.18"] [Round "9"] [White "Klim, Juliusz"] [Black "Pawicki, Filip"] [Result "0-1"] [ECO "A46"] [WhiteElo ""] [BlackElo ""] [PlyCount "68"] [EventDate "2017.05.30"] 1.e4 e5 2.Nf3 Nc6 3.Bc4 Nf6 4.d3 Bc5 5.Bg5 h6 6.Bh4 g5 7.Bg3 d6 8.c3 Bg4 9.0-0 Qd7 10.h3 Be6 11.Bxe6 Qxe6 12.Nbd2 Nh5 13.Bh2 Nf4 14.Nc4 g4 15.hxg4 Qxg4 16.Bg3 Qxg3 17.Nh4 Qxh4 18.Qf3 Rhg8 19.Rad1 Nh3+ 20.Kh1 Nf2+ 0-1\nPodsumowanie Pana Michała Mamczara cz. I – TUTAJ\nPodsumowanie Pana Michała Mamczara cz. II – TUTAJ\nPodsumowanie Pana Michała Mamczara cz. III – TUTAJ\nPodsumowanie Pana Michała Mamczara cz. IV – TUTAJ\nPodsumowanie Pana Michała Mamczara cz. V – TUTAJ\nPodsumowanie Pana Michała Mamczara cz. VI – TUTAJ\nPodsumowanie Pana Michała Mamczara cz. VII – TUTAJ\nPodsumowanie Pana Michała Mamczara cz. VIII – TUTAJ


Zostałem skierowany do aresztu, który mieścił się na najwyższym piętrze koszar. Tam spotkałem dużo kolegów, którzy podobnie jak i ja dezerterowali. Czekaliśmy na sąd, obstawieni silną wartą.\nPewnego dnia wyczytano kilkudziesięciu aresztantów i Feldfebel polecił ogolić się, oczyścić i przygotować do raportu karnego. Sierżant uczył nas meldować się po niemiecku. Mnie to szło łatwo, ponieważ uczyłem się tego języka w gimnazjum. Gorzej było z tymi, którzy nie znali języka. Ale prowadzący raport pułkownik i tak wiedział o co chodzi.\nSierżant, który nas przyprowadził, podawał, który ile dni dezerterował i czy sam wrócił do pułku. Od tego zależała wysokość kary. Obchodzili się z nami bardzo łagodnie i dawali niskie kary. Chcieli w ten sposób zachęcić dezerterów do powrotu do pułku, gdyż potrzeba było żołnierzy na froncie. Wcześniej za dezercję była wymierzana kara śmierci. Ja za trzy miesiące dezercji dostałem 6 dni aresztu.\nPod koniec raportu stary oberst (pułkownik) palnął do nas mowę, którą nie wszyscy rozumieli. Mówił, że uwzględniają naszą skruchę i za to, że sami zgłosiliśmy się do pułku - wymierzają niską karę.\nPo raporcie zaprowadzono nas do aresztu kompanijnego. Drzwi aresztu wychodziły na wspólny korytarz. W areszcie było pełno dezerterów. W nocy leżeliśmy na podłodze jak śledzie. W dzień chodziliśmy z karabinami na ćwiczenia. Służbę, tj. posterunek koło aresztu pełniliśmy sami.\nZdarzyło się raz, że służba wypadła na mnie. Przed wieczorem zjawił się oficer dyżurny. Melduję mu, że na stanie jest 28 aresztantów. Kazał otworzyć areszt, popatrzył i z wielkim krzykiem zwrócił się do mnie. W areszcie było tylko trzech chłopaków. Zapytał się, gdzie reszta. Odpowiedziałem, że poszli do miasta. Zagroził mi, że zamknie mnie razem z nimi. Wyjaśniłem mu, że ja i tak tu do nich należę i jestem aresztantem. Pokazałem swoje nazwisko na liście karnej. Wyjaśniłem mu, że musiałem wypuścić ich do miasta, bo w przeciwnym wypadku dostałbym w nocy "koca". Uspokoiłem go, że do godziny dziewiątej wieczorem wszyscy wrócą. Po godzinie dziewiątej oficer jeszcze raz przyszedł sprawdzić. Wszyscy byli w celi.\nPo odbyciu kary zaprowadzili mnie na komisję lekarską. Na podstawie orzeczenia komisji przydzielono mnie do kompani marszowej. Zastałem tam Tomka. Wydali nam nowe mundury, dobrze odżywiali i przygotowywali do wysłania na front.\nPewnego dnia zaprowadzili nas pod eskortą do kościoła Dominikanów. Byliśmy niby wolni, ale posterunkom nas pilnującym wydano ostrą amunicję. Szli koło nas i pilnowali, aby nikt nie uciekł. Przez cały czas naszego pobytu w kościele i przy spowiedzi wszystkie wyjścia były obstawione posterunkami. Taki zwyczaj przyjęty był w katolickiej Austrii. Na drugi dzień rano, z taką samą paradą i w towarzystwie posterunków szliśmy do tego samego kościoła do komunii.\nKilka dni po takiej uroczystości przyszedł rozkaz przygotowania się do wyjazdu na front. Po śniadaniu wyprowadzono nas na podwórze koszar, gdzie uzupełnialiśmy ekwipunek polowy. Karabinów i naboi nam jeszcze nie dali. Nadal nam nie dowierzano. Uzbrojeni żołnierze nadal trzymali wartę wokół nas. Po południu wyruszyliśmy do pociągu stojącego na rampie w Bakończycach. Droga do wagonów była niedaleka. Eskortowali nas piechurzy i kawalerzyści. Na dachach stojących na innych torach wagonów ustawiono karabiny maszynowe. Wnioskowałem z tego, że wojna ma się ku końcowi - jeżeli już pod bagnetami muszą wysyłać bataliony na front. Odprowadzał nas tłum ludzi. Z tłumu dochodziły okrzyki :\n- Wracajcie prędko! Wojna się kończy.\nNa rampę przywieziono nam obiad. Po obiedzie dostaliśmy chleb i suchą kawę zbożową. Wreszcie padł rozkaz:\n- Wszyscy do wagonów.\nRampa opróżniła się, tylko przechodzący oficerowie sprawdzali, czy kompanie są pełne. Przed samym odjazdem zamknęli nas w wagonach. W drodze jednak, przy pomocy kolejarzy, wagony pootwierało się. Oficerowie, chociaż zauważyli to, nie mieli odwagi zamykać nas znowu. Jechaliśmy z Przemyśla na Sanok, Homel dalej przez Węgry (Budapeszt) do Bośni. Wyładowano nas na stacji Brod Bośniacki.\nJadąc poprzez tereny Galicji, chłopcy wyskakiwali i szli do swoich rodzin pożegnać się. Byli to tacy, których domy znajdowały się w pobliżu trasy naszego przejazdu. Gdy wyjechaliśmy poza granice Galicji, brakowało prawie połowy stanów kompani. W Budapeszcie mieliśmy dwudniowy postój. W czasie postoju dołączyli do nas pozostali po drodze koledzy. Doganiali nas pociągami osobowymi. W momencie wyjazdu z Budapesztu byli już wszyscy, którzy wyjechali z Przemyśla.\nPo drodze chłopcy z transportu dokonywali różnych rabunków. Po tylu latach wojny wojsko było już zdemoralizowane. Na jednej stacji rozbili stojący na bocznicy wagon i przynieśli do mojej kompani 3 beczki wina. Popiło się bractwo, nabrało odwagi i humoru. Kadra oficerska nie miała odwagi interweniować.\nNa innej stacji otworzyli wagon z cukrem. Każdy nabrał ile się dało i dobrze schował. Rewizja nic nie znalazła.\nW nocy stanęliśmy na stacji Osijek. Tam wydano nam menaż. Na stacji pachniało intensywnie jabłkami. Za węchem odkryliśmy stojący opodal pociąg z jabłkami. Wzięliśmy się do otwierania drzwi. Jabłka sypały się na ziemię. Chłopcy podbiegali z workami i chlebakami i brali ile wlazło.\nNa stacji stał transport Węgrów, wracających z niewoli, z Rosji. Węgrzy, widząc co się dzieje, rzucili się na nas, aby ochronić majątek węgierskich obywateli. Rozpoczął się bój o jabłka. W wyniku bijatyki dwóch Węgrów zostało pobitych na śmierć. Widząc to Węgrzy z chęci odwetu, rzucili się na nas z kijami, metalowymi sztabami, kamieniami. Było ich znacznie więcej niż nas. Doszło do strzelaniny. Nie wiadomo skąd podrzucono nam kilka karabinów. Krew się lała. Zanosiło się na tęgą bitwę.\nNie ustępowaliśmy. Zostałem ranny w przedramię. Nawet nie wiedziałem, kiedy i od kogo oberwałem. Nadeszło wojsko z koszar. Wycofaliśmy się do swoich wagonów. Padła komenda do odjazdu.\nW końcu dojechaliśmy do stacji Brod Bośniacki. Miasto to rozciąga się na obu brzegach rzeki Sawy, stanowiącej granicę pomiędzy Slawonią a Bośnią. Stanęliśmy po stronie Bośniackiej. Tam dopiero wydano nam karabiny.\nObok stacji był plac targowy. Tu po raz pierwszy zobaczyłem muzułmańskie kobiety. Jak nakazuje Koran - chodziły z zakrytymi twarzami.\nW Bośni i Dalmacji tory kolejowe miały mniejszy rozstaw torów, niż na terenie Austro-Węgier. Przeładowaliśmy się na wagony kolei wąskotorowych. Z Brodu Bośniackiego skierowano nas na Dalmację, ku morzu Adriatyckiemu. Jadąc przez góry, obserwowałem okolicę. Zauważyłem tu, że wszelką paszę dla bydła, taką, jak siano i kukurydzę, składano na sterty, umieszczone na specjalnie do tego przysposobionych drzewach. W tym celu drzewa były specjalnie przycinane. W miejscach, gdzie nie było drzew, budowano specjalne rusztowania tak, aby pasza nie leżała na ziemi.\nDojechaliśmy do morza gdzieś w okolicy Zielonik. Góry i wzniesienia opadały łagodnie, aż przechodziły w nizinę nadmorską. Tutaj załadowano nas na okręt. Każdy z nas otrzymał krótki, bardzo ostry sztylecik. Na zapytanie, do czego to służy, odpowiadano: zobaczycie.\nRóżnie kombinowaliśmy. Ostatecznie ustaliliśmy, że zapewne przyłączają nas do batalionu szturmowego. Widziałem jak na froncie rosyjskim, bataliony szturmowe ćwiczyły podobnymi nożami na wypadek, gdyby doszło do walki wręcz. Wspomniany sztylet w czasie ataku trzymano w zębach.\nMiałem jednak pewne wątpliwości, co do użycia otrzymanego noża do walki wręcz, gdyż miał on trochę inny kształt od noża szturmowego. Cichaczem doszła do nas wiadomość, że okręt, który odjechał z wojskiem kilka dni temu, natrafił na minę morską.\nNa nasz okręt załadowało się dużo wojska różnych formacji. Każdy chciał zostać na pokładzie. Trochę z ciekawości, a trochę ze strachu. Myśleliśmy, że w razie uszkodzenia okrętu łatwiej się będzie ratować. Zapędzono nas jednak do kabin. Kabiny były małe, dlatego było dosyć ciasno. Pocieszali nas, że za 24 godziny będziemy już na miejscu. Nie kazali nawet rozbierać się. Na pokładzie mogli przebywać jedynie żołnierze pełniący służbę.\nZgłosiłem się na ochotnika do pełnienia służby. Na pokładzie upatrzyłem sobie koło ratunkowe i schowałem pod różnymi rupieciami obok mostku kapitańskiego. Liczyłem, że w przypadku rozbicia okrętu będę się na nim ratował.\nDopłynęliśmy do jakiegoś portu w Albanii, gdzie wyładowaliśmy się. Tu odebrano nam sztylety. Dowiedzieliśmy się wreszcie, że sztylety służyły do ratunku samego siebie podczas podróży morskiej. W wypadku zatopienia okrętu, każdy ratował się na czym mógł. Było za mało szalup i kół ratunkowych. Nieszczęśnicy, którym nie udało się znaleźć w łodziach skakali do morza i czepiali się szalup i kół ratunkowych, na których pływali koledzy. Przeciążone szalupy były zatapiane. Sztylety służyć miały do obcinania palców i przebijania nieszczęśników czepiających się przepełnionych łodzi ratunkowych. Nie było tu miejsca ani na przyjaciela, ani na brata. Każdy musiał walczyć o własne życie.\nW Albanii, w jednej z dolin, kwaterowaliśmy kilka dni w namiotach. Albańczycy byli względem nas wrogo usposobieni, więc nie szukaliśmy kwater po domach. Nie wolno było pojedynczo oddalać się od obozu, bo były przypadki zabójstw żołnierzy.\nSkierowano nas w góry. W mijanych wsiach spotykaliśmy drewniane budki, w których uzbrojone w strzelby kobiety sprzedawały tytoń (tuchan). Jedzenia nie można było nigdzie nabyć. Widać było, że jest to kraj ubogi i do tego zniszczony wojną. Bardzo rzadko udawało się kupić jakiś placek kukurydziany.\nChociaż była tu już późna jesień, było tu dosyć gorąco. Spotykaliśmy i tutaj kobiety z zakrytymi twarzami.\nPo krótkim odpoczynku zaczęliśmy wchodzić w wysokie góry, były przeważnie gołe, bez pokrycia leśnego. Gdzieniegdzie czerniały duże przestrzenie zarośli i krzaków.\nDoszliśmy w pobliże frontu. Nasze stanowiska były dosyć wysoko w górach. Widać było w oddali okopy i front. Odgłosy strzelaniny dochodziły do nas wyraźnie. Naprzeciw nas stały wojska włoskie i albańskie.\nDo frontu mieliśmy podejść przełęczami i grzbietami. Klimat tu był ostry, kontynentalny. W dzień gorąco, tym większe, że dodatkowo grzało od rozpalonych skał. Nocą woda prawie zamarzała w manierkach. Po wodę musieliśmy schodzić daleko w dół do potoku. Tu staliśmy kilka dni, czekając na rozkaz. Zbliżał się już koniec października. Dla bezpieczeństwa wokół miejsca postoju trzymaliśmy "feldwache".\nPewnego dnia stałem na sąsiedniej górze, na posterunku. Stąd miałem dobry widok na dolinę. Późnym rankiem, kiedy mgły opadły zauważyłem, że doliną maszeruje jakieś wojsko. Nie rozpoznałem, do jakich formacji należy. Przypuszczaliśmy, że być może są to wojska nieprzyjacielskie. Zgłosiłem to dowódcy kompani. Był nim młody student gimnazjalny w randze leutnanta. Dla rozpoznania sytuacji porucznik wysłał w dolinę patrol. Zgłosiłem się na ochotnika pomimo tego, że całą noc pełniłem wartę. W razie, gdyby to był wróg, zajęlibyśmy odpowiednie stanowiska do obrony.\nPo zejściu do doliny rozpoznaliśmy, że są to wojska austriackie. Zastanowiło nas ich ciekawe zachowanie. Żołnierze śpiewali pieśni w różnych językach, byli bardzo rozradowani. Szli bez końca. Zauważyliśmy, że większość szła bez broni. Na czapkach żołnierze poprzypinali różne narodowe odznaki w formacie maleńkich proporczyków. Zauważyłem też polskie proporczyki. Szli Polacy i Czesi, Słowacy i Rusini, Węgrzy i Austriacy. Była armia cesarstwa Austro-Węgier.\nZbliżyliśmy się do bezładnego pochodu. Szli, przemieszani razem żołnierze piechoty i kawalerii, artylerii i saperów. Na nasze zapytanie, gdzie to wojsko idzi,e odpowiedzieli jacyś Galicjanie, że już po wojnie i idą do domu tworzyć własne państwa narodowe.\nPodeszli do nas Węgrzy i zerwali nam czapki z głów. Poodrywali z nich "bączki" z literą "K" - co oznaczało inicjał cesarza Karola. Rzucili te "bączki" na ziemię i podeptali je. Wskazali na swoje czapki, gdzie mieli poprzypinane proporczyki w węgierskich barwach narodowych. Krzyczeli:\n- Idźcie do domu !!... wojna się skończyła.\n- Bracku ...hajdy kuczy (bracie ...idź do domu).\nUsiedliśmy na pagórku obok drogi i obserwowali. Nic nam nie groziło, bo już symbolu "K" nie mieliśmy na czapkach. Żołnierze szli kupami lub pojedynczo. Od czasu do czasu kilku kawalerzystów przegalopowało na koniach. Jechały podwody, na których siedziała masa wojska. Przejechała obok nas armata, zaprzężona w trzy konie. Na każdym koniu siedział żołnierz. Żołnierze siedzieli również na armacie, jaszczyku i gdzie tylko kto mógł. Niektórzy nieśli jeszcze karabiny, a nawet jeden oddział niósł karabin maszynowy. Byli to prawdopodobnie Bośniacy, którzy od razu zamierzali tworzyć własną armię wyzwoleńczą. Interesowało ich nasze uzbrojenie i wyposażenie.\nW pewnym momencie od maszerującej grupy odłączył się jakiś żołnierz, podszedł do nas i rzucił się z radosnymi okrzykami na szyję jednego z kolegów. Był to jego rodzony brat. I pyta się:\n- Co ty tu robisz. ..przecież byłeś w niewoli w Rosji?\nKolega wraz z bratem dołączyli do maszerującej grupy. My zaś szybko wróciliśmy do kompanii na górę.\nZ daleka dawaliśmy już znaki kolegom, że jedziemy do domu. Nie mogliśmy się powstrzymać od chęci podzielenia się z kolegami tak radosnymi i oczekiwanymi wiadomościami. Jednak zrozumieli nas inaczej - że wojska nieprzyjacielskie otaczają nas. Dowódca zarządził alarm.\nGdy dochodziliśmy do oddziału zauważyłem, że wszyscy stali w pełnym uzbrojeniu gotowi do boju. Ogromnie zdziwili się, że na czapkach nie mieliśmy już austriackich "bączków". Niektórzy z naszego patrolu zdążyli już przyczepić na czapkach biało - czerwone szmatki. Zdałem dowódcy meldunek z tego, co widzieliśmy i słyszeliśmy.\nDowódca miał do nas pretensje, że nie próbowaliśmy zatrzymać tych żołnierzy w dolinie. Przecież, według niego, byli to dezerterzy. Zebrał jeden pluton i pomaszerowali w dolinę. Porucznik ustawił pluton na drodze, aby zmusić tamtych żołnierzy do powrotu na stanowiska bojowe. Nie udało się. Tamci żołnierze nie mieli ochoty ani zamiaru wracać na front. Kiedy porucznik okazał się nieustępliwy, żołnierze zerwali mu czapkę, rzucili w błoto i podeptali butami. Poodrywali mu dystynkcje oficerskie i mocno poturbowali. Wrócił na górę załamany i pobity. Prawie połowa żołnierzy z tego plutonu nie powróciła na górę. Poszli z innymi do domu.\nW międzyczasie, na skutek mojej agitacji, przygotowywaliśmy się do powrotu do Galicji. Zapanowała wielka radość i śpiewy żołnierskie. Kucharze błyskawicznie ugotowali obiad. Resztę zapasów żywności podzieliliśmy między siebie. Po powrocie porucznik, widząc nas zbuntowanych, nie miał odwagi zaprowadzać dyscypliny. Na odchodnym podeszliśmy jeszcze do niego. W imieniu kolegów podziękowałem porucznikowi za opiekę i zaproponowałem, aby tak jak przewodził nami w drodze na front poprowadził nas do wolnej ojczyzny. Powiedział:\n- Róbcie jak chcecie....sami odpowiadacie za siebie....jesteście starymi żołnierzami i znacie dyscyplinę.\nZe śpiewem ruszyliśmy w dolinę. Na wszelki wypadek broń wzięliśmy ze sobą. Może trzeba będzie się bronić w obcym kraju?\nDrugiego dnia byliśmy już w stolicy Bośni, Sarajewie. W mieście widać było już ślady rewolucji. Pełno wojska, sklepy porozbijane. Trafiłem na wojskowy magazyn pełen wojska i cywilów. Wziąłem parę paczek sucharów i woreczek mąki i parę nowych, wojskowych trzewików.\nNa stacji był ogromny tłok. Każdy chciał jak najprędzej odjechać do domu. Chłopcy z naszej kompani w miarę możliwości trzymali się razem. Podstawiono pociąg towarowy. Każdy starał się upchać, gdzie mógł. Jechaliśmy z wesołymi minami, ale tak naprawdę jeszcze w pełni nie wierzyliśmy, że to już koniec wojny. Obawialiśmy się, że jeszcze nas mogą zatrzymać. Wieczorem wjechaliśmy na stację Wysoka koło Sarajewa. Po obu stronach toru stały szpalery żołnierzy z nasadzonymi na karabinach bagnetami. Po niemiecku wydano rozkaz do wysiadania i złożenia broni.\nBośnia jest krajem górzystym. Wysiadaliśmy spokojnie. W pobliskich górach słychać było gęste strzały. Jadący z nami Bośniacy z Północnej Bośni starali się uciekać w te góry i do nich to strzelano.\nZaprowadzono nas do baraków, gdzie już było wielu podobnych do nas dezerterów. Byli tu Polacy, Węgrzy, Niemcy i inni. Otoczono nas silną wartą z karabinami maszynowymi.\nPo dwóch dniach rano spostrzegliśmy, że koło baraków nie ma już uzbrojonej warty. Pomału wykradaliśmy się do miasta. Jedni poszli do miasta z ciekawości, a inni na rabunek. W mieście był jeszcze jaki taki spokój. Na ulicach, na poręczach wisiało dużo garbowanych skór baranich. Bośniacy robili z tych skór chodaki. Skóry farbowano na różne kolory.\nW innych miejscach siedzieli na trotuarze szewcy i robili chodaki. Wykonane chodaki ustawiali rzędem obok siebie na krawędzi trotuaru. Przez dzień taki szewc robił kilka par chodaków.\nGdzie indziej bezpośrednio na ulicy sprzedawano różne drobiazgi: kłódki, brzytwy, zegarki itp. Zwyczaj był tam bardzo szlachetny. Właściciel sklepu, czy uliczny rzemieślnik, idąc na obiad zostawiał towar rozłożony, nie zabezpieczając go. Szafki z zegarkami przyparte były tylko kołeczkami. Towar na ziemi przykrywano płachtami. Skóry na poręczach suszyły się całą noc. Nasi ludzie nie byli przyzwyczajeni do takiego porządku. Majątek pozostawiony bez opieki, drażnił ich. Zaczęli robić porządki. Płachty skór brali na portfele. Chodaków nie zabierali, bo to nie dla naszych ludzi. Szczególnym powodzeniem cieszyły się brzytwy i zegarki. Namawiali jeden drugiego aby brać, bo tego przecież nikt nie pilnuje.\nOd tego czasu zapanował w mieście porządek. Kupcy idąc na obiad zamykali sklepy, drobni handlarze zabierali w płachtach towar ze sobą. Rzemieślnicy zaczęli pilnować swoich skór.\nChleba tam wypiekali mało. Piekarnie przeważnie piekły placki. Ciekawie zorganizowano sprzedaż pieczywa. Od strony lady był otwór w ścianie, szeroki na ok. 1,5 m i wysoki na 0,5 m. W drugim pomieszczeniu, w pewnej odległości, leżało na stole różne pieczywo. Obok okienka stały drewniane pociaski. Klient tym pociaskiem przyciągał sobie wybrane pieczywo. Była tam też drewniana łopatka na długim drążku. Na tą łopatkę kładło się należność za pieczywo i wsuwało do okienka. Nasi chłopcy dopatrzyli się, że tutaj będzie można kupować bez pieniędzy. Wyciągali pociaskami pieczywa ile się dało, a pieniędzy na łopatkę nie kładli. Po takiej lekcji piekarnie także się zabezpieczyły. Bośniak najpierw brał pieniądze, a potem dopiero wydawał chleb.\nPo mieście chodziły muzułmanki z zakrytymi twarzami. Zdarzył się wypadek, że dwóch żołnierzy pochwyciło jedną taką niewiastę i odsłoniło jej twarz. Chcieli z ciekawości zobaczyć, jak wyglądają te kobiety. Okazało się, jak opowiadali, że była to bardzo ładna kobieta. Kobieta ta w obronie swojej czci wyciągnęła sztylet. Żołnierze szczęśliwie wyszli z tego cało.\nWybryk ten wywołał w całym mieście bunt. Według Koranu taki postępek jest świętokradztwem. Niedługo po tym wypadku barak nasz został otoczony przez tłum muzułmanów. Dobijali się do wejścia i żądali wydania napastników. Nie było żartów. Nabraliśmy strachu. Sprawcy tego zdarzenia gdzieś się ukryli. Z magazynów wydano nam szybko broń, amunicję i ręczne granaty. Wyciągnięto także karabin maszynowy. Zanosiło się na wielką masakrę. Jednak po pewnym czasie dowództwo uspokoiło jakoś rozwścieczonych Muzułmanów obiecując, że już nikogo do miasta nie wypuszczą.\nNa trzeci dzień w nocy ogłoszono alarm. Wybrano i uzbrojono około dwóch plutonów. Ja także zostałem włączony do tego oddziału. Faktycznie to sam się zgłosiłem, bo byłem ciekaw w jakim celu nas użyją. Zaprowadzono nas na stację kolejową. Dowódca powiedział, że pociągiem jadą dezerterzy. Należy ich rozbroić i zmusić do opuszczenia wagonów. Pociąg miał przyjechać od strony Węgier. Nałożyliśmy na karabiny bagnety, załadowaliśmy broń. Ustawiono nas z obu stron toru kolejowego. Pociąg wjechał w nasz szpaler. Wysadzono jadących dezerterów. Byli to tylko sami Bośniacy. Wieźli ze sobą worki mąki, skrzynie, słoninę, odzież - wszystko pochodziło z rabunku.\nCały transport zamknięto w poczekalniach na stacji. Noc przeszła spokojnie. W ciągu dnia słychać było strzelaninę w górach za miastem. Dworzec kolejowy stał na skraju miasta, w pobliżu zalesionej góry. Obawialiśmy się trochę ataku z gór. Myśleliśmy, że ktoś będzie chciał uwolnić aresztowanych Bośniaków.\nW dzień stałem na bramie od strony miasta. Podszedł do mnie jeden Bośniak i prosił, że chce przynieść z kolegami wody ze studni. Poszedłem z nim do ogrodu za płotem, gdzie była studnia. Bośniak nabrał wody i daje pięć koron, abym go puścił. Pieniędzy nie wziąłem i kazałem mu uciekać w kukurydzę rosnącą w ogrodzie. Wróciłem sam na posterunek udając, że poszedłem tylko napić się wody. Podchodzi do mnie drugi Bośniak z propozycją, że zapłaci za odprowadzenie jego i kolegów w kukurydzę. Widzieli bowiem, jak poszedłem z poprzednim i wróciłem sam. Bezinteresownie odprowadziłem ich do ogrodu, skąd uciekli w kukurydzę. Po powrocie na stanowisko poprosiłem kolegę, żeby mnie zastąpił, a ja przeszedłem na inną placówkę.\nPo południu przyszedł młody podporucznik i wydał rozkaz eskortowania złapanych Bośniaków na Węgry. Oświadczyliśmy jednogłośnie, że nie pojedziemy w charakterze eskorty. Oficer zdenerwował się, popędził do miasta i przyprowadził nowy oddział młodych chłopaków. Nadjechał pociąg osobowy. Załadowano do niego Bośniaków. Towary jakie przywieźli - pozostawiono na stacji. Myśmy trochę jeszcze posiedzieli na stacji i obserwowali, jak wojsko jedzie z frontu. Byliśmy głodni.\nWróciliśmy do baraków. W barakach nie wiedzieli, co się dzieje na świecie. Do miasta nie wypuszczano. Poszliśmy spać. Rano wydano śniadanie. Wysłano kilku żołnierzy na stację. Ci przynieśli nowinę, że całą noc jechało wojsko z frontu i nadal jedzie. Rozległy się okrzyki:\n- Huraa....jedziemy do domu...\nRozbiliśmy magazyny, porozdzielali żywność a część oddali do kuchni. Mięsa było pod dostatkiem, tak, że każdy otrzymał dobrą porcję. Na magazyny z bielizną i obuwiem rzuciła się ludność cywilna. My nie braliśmy, bo nie mieliśmy co z tym robić. Najwyżej niektórzy powymieniali swą odzież na świeżą i nową.\nPrzy barakach było więzienie, gdzie przetrzymywano bośniackich żołnierzy. Wyłamaliśmy zamki i wypuścili ich na wolność. Uciekli w śliwkowy las. Na marginesie nadmienić należy, że duże obszary Bośni zalesione były śliwami. Śliwki bośniackie uważane były za najsmaczniejsze w całych Austro - Węgrach.\nPóźnym popołudniem wybraliśmy się na stację. Było nas, Galicjaków prawie kompania. Na stację zajeżdżały pociągi z Sarajewa. Były przepełnione. Wsiadłem do wagonu pocztowego, pełnego przesyłek. W czasie jazdy żołnierze rozpakowywali niektóre przesyłki. Urzędnicy pocztowi próbowali bronić powierzonych im paczek. Rozpakowałem jedną paczkę. Spodziewałem się tam zegarków. Okazało się, że są tam jakieś wisiorki i dewizki do zegarków.\nNa jednej ze stacji przyszli do nas podpici Bośniacy. Zaczęli strzelać dla postrachu i żądali oddania broni. Karabiny pochowaliśmy pod siebie, mogą się jeszcze przydać.\nNa następnej stacji sprzedałem Bośniakowi karabin za 5 koron, bagnet za koronę oraz magazynki naboi po 50 halerzy każdy. Kupujący Bośniak powiedział, że i tak daleko broni nie powiozę, bo mi zabiorą - i to za darmo.\nW jednej z miejscowości kupiłem manierkę samogonu śliwowicy. Prawie każdy gospodarz posiadał tam w sadzie budkę, w której przerabiał śliwki na samogon. Na stacjach stały olbrzymie cysterny, w których zaprawiały się śliwki do przerobu na wódkę. Zerwane z drzew śliwki sypano do takiej olbrzymiej beczki, w której długo fermentowały. Masę destylowano, a samogon przepompowywano do cystern kolejowych i wysyłano do rektyfikacji. Sam samogon był bardzo silny i niezdrowy. Myśmy mało na to zwracali uwagę. Przecież nie wypadało jechać z wojny i nie upić się z radości.\nSamogon tak podziałał na mnie, że spałem całą dobę bez pamięci. Koledzy opowiadali, że w międzyczasie działy się straszne rzeczy. Kilka razy dochodziło do walki wręcz z podpitymi Bośniakami.\nKoledzy zbudzili mnie na stacji Brod Bośniacki. Byliśmy tu już przed miesiącem, wyjeżdżając na front. Zebrało się nas pięciu kolegów i razem wyruszyliśmy w dalszą drogę. Przeszliśmy rzekę i weszliśmy do miasta Brod-Slawonia. Most był bardzo długi. Przez most przejeżdżała kolej normalnotorowa oraz kolej wąskotorowa. Most ten służył również do transportu kołowego. Ruch odbywał się na jednej powierzchni. Po obydwu stronach mostu były rampy, które regulowały ruch kołowy i kolejowy.\nW Brod-Slawoni zaszliśmy do restauracji, aby coś zjeść. Wybór potraw był niewielki, bo wielu żołnierzy przeszło tędy już przed nami. Przekąsiliśmy trochę i kazaliśmy sobie podać wina. Zaszumiało nam w głowach. Zaczęliśmy głośno rozmawiać i trochę śpiewać. Potem trochę przedrzemaliśmy. Było tu wielu żołnierzy, którzy spali na stołach, ławach i pod stołami.\nNa stacji Brod-Slawonia znaleźliśmy się nad ranem. Tu dowiedzieliśmy się, że nie należy spodziewać się rychło jakiegoś pociągu. Brak było lokomotyw. Na stacji leżały sterty ziarna słonecznikowego wysypanego z wagonów. Wagony pewnie użyto do przewozu wojska. Nabraliśmy tego ziarna i ruszyliśmy w drogę. Slawonię przeszliśmy pieszo i o głodzie. Nie było można nic kupić do jedzenia. Tą drogą przeszło już mnóstwo wojska i wykupiono wszystko, co się dało zjeść. Część żołnierzy po prostu rabowała. Spotykaliśmy jeńców rosyjskich, którzy też wracali do domów.\nPrzeszliśmy rzekę Sawę i weszli do Kroacji. Sytuacja komunikacyjna i żywnościowa podobna jak w Slawoni. Udało nam się po drodze kupić trochę chleba i wina. Skromnie to było, ale jakoś dało się przeżyć.\nDoszliśmy do Dunaju. Przeszliśmy rzekę i wkroczyli na Węgry. Tu nas poinformowano, że pociągi do Galicji odjeżdżają ze stacji Szabadka. Do Szabadki było jeszcze 50 kilometrów. Ciągnęliśmy dalej piechotą. Gdzieniegdzie mogliśmy coś kupić do jedzenia.\nDo stacji Szabadka doszliśmy już późno wieczorem. Na stacji stał pociąg towarowy, ale tak załadowany, że nie było już miejsca dla nowo przybyłych. Wojsko przybywało na dworzec bez przerwy. Byli tam Austriacy, Niemcy, Węgrzy, Moskale. W każdym kącie widać było człowieka. Ludzie siedzieli na dachach wagonów, buforach, hamulcach i schodach. My z Tomkiem chcieliśmy się dostać do wagonu. Niemcy zajmujący wagon zatarasowali sobą wejście i nie puszczali nikogo do środka, mimo że było tam jeszcze trochę miejsca. Na każdym kroku widać było niezgodę Niemców z poddanymi Austro - Węgier.\nW ostateczności wdrapaliśmy się na dach wagonu i ulokowali pomiędzy Moskalami. Było raczej średnio wygodnie, za to bardzo niebezpiecznie. Można było we śnie zsunąć się z dachu na ziemię. Tak dojechaliśmy do Budapesztu. Pociąg zatrzymał się na dworcu południowym. Wysiedliśmy wszyscy. Konduktor, Słowak, wskazał nam kierunek do drugiej stacji, skąd odchodziły pociągi do Czech i Galicji. Z Tomkiem i jeszcze dwoma kolegami puściliśmy się ulicami poszukując drugiego dworca. Zaszliśmy na olbrzymi rynek. Tam w sklepie kupiliśmy końskiej kiełbasy. O chlebie nie było mowy.\nZa głosem gwizdu lokomotyw trafiliśmy na dworzec kolejowy. Było tam mnóstwo żołnierzy różnych narodowości. Stało kilka pociągów gotowych do odjazdu w różne strony Austro-Węgier. Węgierskie patrole wojskowe pilnowały porządku. Robili rewizje u żołnierzy i rekwirowali zapasowe części umundurowania, buty, koce, broń.\nNie udało mi się schować przed patrolem. Kiedy zauważyłem maszerujących w moją stronę, usiadłem pod murem, okryłem się kocem i zacząłem się trząść (niby z zimna). Zainteresował się mną patrol. Pewnie chcieli mi zabrać koc. Podeszli do mnie, ale nie wstawałem, trząsłem się nadal i jęczałem. Powiedziałem, że jestem chory na malarię. Porozumiewaliśmy się po niemiecku. Zostawili mnie w spokoju i skierowali do pociągu jadącego w nasze strony. A miałem przy sobie dwa nowe koce i drugą parę nowych trzewików.\nWsiedliśmy do wskazanego przez patrol pociągu. Żołnierze z patrolu pomogli umieścić się w wagonie. Tomek udawał, że się mną opiekuje.\nPod wieczór pociąg ruszył. Nad ranem stanęliśmy na jakiejś stacji. Lokomotywę przepięto do innego pociągu. Na stacji żołnierze rozkładali ognie i gotowali co kto miał. Przeważnie kawę. Nabrałem wody do manierki, wsypałem kawę, mocno zakręciłem i wstawiłem w gorący żużel wygarnięty z lokomotywy. Woda zaczęła się gotować. Para wysadziła korek i poparzyła mi twarz. W manierce pozostało tylko trochę kawy. Takie było moje śniadanie.\nNadjechał pociąg osobowy. Razem z Tomkiem wsiedliśmy do niego. Jechaliśmy wygodnie. Współpasażerowie gościli nas winogronami.\nTak zajechaliśmy do Miszkolca. Pociąg skończył jazdę. Następny pociąg do Szatra Ujhel odchodził wieczorem. Dwa wagony z pociągu z Budapesztu miały być do niego doczepione. Tam spotkaliśmy się z kolegami, którzy pojechali wcześniejszymi pociągami. Poinformowali nas, że tutaj także patrole węgierskie zabierają dodatkowe części umundurowania. Umieściliśmy z Tomkiem plecaki na dachu wagonu myśląc, że patrol ich nie zauważy.\nNa stacji była kuchnia wojskowa. Dostaliśmy, gęstą, pożywną zupę. Z peronu nasze plecaki umieszczone na dachu wagonu były widoczne jak na dłoni. A my myśleliśmy, że znaleźliśmy świetną kryjówkę. Po powrocie do wagonu schowaliśmy plecaki pod ławkami.\nO oznaczonej godzinie nadjechał pociąg osobowy. Doczepiono nasze wagony. W drodze konduktor Słowak spisywał nazwiska żołnierzy wyjaśniając, że zdarzają się wypadki śmierci i wtedy nie można zidentyfikować nazwiska i narodowości denata.\nNocą wjechaliśmy na stację Szatra Ujhel. Stał już tam pociąg towarowy, oblepiony wręcz masą ludzką. Miał być skierowany na Stryj i Lwów. Nie odpowiadał nam ten kierunek. Do jazdy w stronę Meżilaborc i Sanoka zostało nas ośmiu. Podszedł do nas pełniący służbę żołnierz i zaprowadził do baraku. Powiedział, że nas powiadomi, jak przyjedzie nasz pociąg. Był to jakiś poczciwy Słowak.\nByło to już po pierwszych walkach pomiędzy Węgrami i Słowakami. Do wojny duża część Słowacji wchodziła w skład Węgier. Słowacy, korzystając z rewolucji, chcieli wywalczyć sobie niepodległość.\nPo pewnym czasie żołnierz powrócił i powiedział, że nadjechał pociąg do Meżilaborc. Ten pociąg także był już pełny. Wyleźliśmy z Tomkiem na dach wagonu. Było tam jeszcze trochę miejsca. Umieściliśmy się między Moskalami wracającymi z niewoli do Rosji. W tej chwili nadjechał transport Węgrów wracających z frontu rosyjskiego. Prawie wszyscy byli w bieliźnie. Na granicy Galicji Wschodniej nowo utworzone wojska ukraińskie porozbierały ich biorąc umundurowanie dla swoich żołnierzy.\nMówiono, że takie "białe transporty" od czasu do czasu przyjeżdżają ze wschodu. Patrole wojskowe przechodziły po wagonach, wyciągały żołnierzy i rozbierały z mundurów, które natychmiast dawano tym, którzy przyjechali w bieliźnie. Patrole także przechodziły po dachach wagonów. Nie było czasu, a nawet gdzie się schować. Nadchodził patrol. Zerwałem czapkę siedzącemu koło mnie rosyjskiemu jeńcowi i założyłem na głowę. Znając nieco rosyjski wytłumaczyłem mu o co chodzi. Dałem mu kawałek chleba, żeby cicho siedział. Patrol przeszedł koło mnie i pokazując na czapkę żołnierze spytali:\n- Da....da Rus.\nI tak mi się udało.\nPociąg ruszył. Myślałem, że już teraz dojedziemy szczęśliwie do granicy Galicji. Spaliśmy podczas jazdy. W pewnym momencie czuję, że ktoś mnie szarpie - a to kolega budzi mnie, bo mogłem się zsunąć z dachu. Były już takie wypadki.\nW pewnym momencie pociąg stanął i zaczął coraz szybciej się cofać. Trasa toru kolejowego wspinała się w górę. Pociąg był ciężki. Wagony oderwały się od lokomotywy i toczyły się w dół. Powstał ogromny krzyk. Lokomotywa goniąc wagony gwizdała bez przerwy. Było to o świcie, więc wielu jeszcze spało. Maszynista gwiżdżąc chciał obudzić jeszcze śpiących.\nWagony coraz szybciej pędziły w dół. Przygotowałem się do skoku na skarpę. Zanim się namyśliłem, to skarpa już minęła. Żołnierze w wagonach pracowali koło hamulców i powoli opanowali sytuację. Doczepiono lokomotywę i dojechaliśmy do stacji. Był to Meżilaborc - ostatnia stacja przed granicą.\nGranicę Galicji przekroczyliśmy piechotą. Szła wielka masa ludzi. Byli też między nami powracający z niewoli Moskale. Późną nocą wstąpiliśmy do przydrożnej chaty w Łupkowie. W izbie było już pełno żołnierzy, którzy rozmawiali z domownikami po ukraińsku. Do nas, Polaków, odniesiono się wrogo. Szybko opuściliśmy ten dom.\nNad ranem doszliśmy do stacji kolejowej w Komańczy. Rozłożyłem ogień i ugotowałem polewkę z zapasów mąki. Polewkę podzieliłem na 4 porcje pomiędzy kolegów. Postanowiliśmy iść do wsi, poprosić o jedzenie i ewentualnie zanocować. Zapukaliśmy do skrajnej chałupy. Na pytanie gospodarza kim jesteśmy, powiedzieliśmy, że żołnierzami, Polakami, wracający z frontu. Usłyszeliśmy szepty po ukraińsku:\n- Iwany....dawaj gewera... to Lachy.\nNie czekając, szybko wróciliśmy na stację. Na stacji była już placówka wojsk polskich. Poinformowano nas, abyśmy nie chodzili po wsiach, bo możemy stracić życie. Ukraińcy przygotowują się do walki o wolną Ukrainę. Szykuje się nowa wojna.\nNaczelnik stacji objaśnił nas, że pociągu nie będzie i żebyśmy dalej szli pieszo do Zagórza. Tam prawdopodobnie będzie można złapać jakiś pociąg do Sanoka lub Przemyśla. Przespaliśmy się pod płotem i ruszyliśmy w drogę.\nPo drodze wstąpiliśmy do stojącej opodal chałupy. Gospodarze nie mieli już nic do jedzenia. Poczęstowali nas maślanką i owocami. Idąc dalej zobaczyliśmy folwarczne pole kartoflowe. Na polu było chyba więcej ludzi niż ziemniaków.\nPrzed wieczorem byliśmy pod Sanokiem. Idąc przez pola, doszliśmy do skrajnej chałupy. Gospodarz odniósł się do nas nieufnie. Położyliśmy się w ogrodzie, a kolega Rusin poszedł do chaty. Siedział tam dosyć długo. Zapadał już zmierzch. Po wyjściu z chałupy odwołał nas w pole i przekazał wypowiedź gospodarza. Mówił on, że tu jest już Ukraina i są wojska ukraińskie. Biją się one z Polakami. Przejście przez te okolice dla Polaków jest niebezpieczne. Na moście stoi nasze wojsko, powiedział Rusin. Gospodarz na nocleg nas nie przyjmie, bo nocami zachodzą tu patrole ukraińskie. Poradzono nam, abyśmy obeszli miasto polami w stronę na zachód. Tam natrafimy na polską wieś, Dąbrówkę. Mówił, że byliśmy kolegami frontowymi, dlatego stara się nam pomóc. Pożegnał nas i wrócił do chałupy.\nCofnęliśmy się w pola i mijając miasto doszliśmy do Dąbrówki. Tam przenocowaliśmy i wieczorem byliśmy już w Wesołej.\nZakończyłem wojnę światową.\nPrzechodząc koło kancelarii gminnej, zauważyłem tam jakieś zgromadzenie. Wybiegło kilku mężczyzn i serdecznie się ze mną przywitało. Powiedzieli, że od dawna na mnie już czekają. Znieśli austriackich urzędników gminnych i wybrali polskiego wójta. Mnie wytypowali na miejsce pisarza gminnego.\nWchodząc do domu spotkałem wracającego właśnie z niewoli w Rosji szwagra, męża siostry Tekli.\nByła to sobota, początek listopada 1918 roku. W niedzielę pod kościołem zebrało się nas dosyć dużo byłych żołnierzy. Rozmawialiśmy o tym, że oficjalnie wojna się skończyła i trzeba jakoś ułożyć sobie życie .\nOdcinek poprzedni - cz. X\nOdcinek następny - cz. XII


Oświadczenie PSES: Energetyka słoneczna lekarstwem na ograniczenie dostaw energii elektrycznej | ŚwiatOZE.pl\nOświadczenie PSES: Energetyka słoneczna lekarstwem na ograniczenie dostaw energii elektrycznej\nPrzedstawione przez Polskie Stowarzyszenie Energetyki Słonecznej (PSES) oświadczenie dotyczy przyszłości sektora energetycznego. Według PSES to energetyka słoneczna może być rozwiązaniem, które pomoże uniknąć podobnych wydarzeń, jak te mające miejsce w zeszłym tygodniu.\nPolskie Stowarzyszenie Energetyki Słonecznej, podkreślając ostatnie wydarzenia, tj. ograniczenia dostaw energii elektrycznej przez operatora sieci przesyłowych, spółkę Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A., jak również przyjęcie przez Radę Ministrów Rozporządzenia w sprawie wprowadzenia ograniczeń w dostarczaniu i poborze energii elektrycznej, w swoim oświadczeniu uważa, że w celu uniknięcia podobnych sytuacji w przyszłości jest zwiększenie udziału instalacji słonecznych (fotowoltaicznych) w produkcji energii elektrycznej w ramach koszyka odnawialnych źródeł energii.\nPSES zwraca uwagę na fakt, że energia elektryczna ze słońca jest produkowana dokładnie w godzinach, kiedy jej potrzebujemy, podkreślając jednocześnie, że w przypadku energetyki wiatrowej sytuacja jest odwrotna – tam energia jest produkowana w godzinach kiedy popyt na energię spada. Zakłady przemysłowe oraz budynki użyteczności publicznej posiadają profil zapotrzebowania na energię elektryczną o kształcie bardzo zbliżonym do krzywej produkcji z fotowoltaiki, a w ten sposób godziny letniego szczytu konsumpcji pokrywają się z godzinami najwyższej produkcji z PV tj. pomiędzy 10.00 a 17.00, czyli w czasie, w którym PSE wprowadziło ograniczenia w dostawach energii. Eksperci twierdzą, że obecnie w polskim systemie energetycznym potrzeba 1-2 GW mocy, aby uniknąć podobnych sytuacji w przyszłości. Przy zrównoważonym rozwoju rozproszonych elektrowni PV w postaci przydomowych mikroinstalacji oraz małych i średnich instalacji o mocy do 1MW, lokalizowanych na terenie całego kraju, energetyka słoneczna jest w stanie wypełnić lukę systemową w ciągu maksymalnie 2-3 lat. Dodatkowo jest to dużo tańsze rozwiązanie niż wypełnianie całej luki za pomocą turbin gazowych, które powinny być wyłącznie dopełnieniem do energetyki słonecznej.\nStowarzyszenie podkreśla również wpływ fotowoltaiki na odciążenie sieci przesyłowych – upały mają negatywny wpływ na funkcjonowanie wyeksploatowanych sieci przesyłowych w Polsce, powodując ich przeciążenie i tym samym ograniczenie w dostawach prądu. Charakterystyka generacji rozproszonej w źródłach fotowoltaicznych polegająca na ich współpracy z siecią dystrybucyjną lub bezpośrednim zasilaniu odbiorców powoduje, że większość wyprodukowanej energii w takich instalacjach jest konsumowana na bieżąco, ograniczając w ten sposób straty w sieciach przesyłowych, jak również koszty wynikające z konieczności ich modernizacji.\nPSES w swoim oświadczeniu dodaje również, że mają oni nadzieję, iż „zaistniała sytuacja na rynku energii będzie pretekstem do głębszej refleksji na temat wykorzystania energetyki słonecznej jako źródła zapewniającego dywersyfikację źródeł energii, bezpieczeństwo energetyczne w skali nie tylko lokalnej, ale i regionalnej, a nawet w perspektywie długookresowej, w skali krajowej. Aktualna strategia koncentracji wyłącznie na energii wiatrowej w ramach OZE pokazała jak błędne jest budowanie monolitycznej struktury produkcji energii”.\nPonadto Stowarzyszenie zwraca uwagę, że biorąc pod uwagę, że obecne ograniczenie dostaw energii elektrycznej nie jest zjawiskiem jednorazowym i jego wystąpienie jest nieuniknione w kolejnych latach ze względu na przestarzałe konwencjonalne bloki energetyczne, stale zwiększające się zapotrzebowanie na energię elektryczną (szczególnie w szczycie letnim) jak również rosnące temperatury będące efektem zmian klimatycznych oraz uwzględniając znaczny spadek kosztów technologii fotowoltaicznych, wdrażanie i promocja rozproszonych instalacji przetwarzających energię promieniowania słonecznego w energię elektryczną powinno być naturalnym kierunkiem rozwoju polskiego systemu energetycznego.\nCo krąży w pompie ciepła?\nTagi: blackout, energetyka słoneczna, Polskie Stowarzyszenie Energetyki Słonecznej, przerwy w dostawie prądu, PSES


Tatar ze śledzia z oliwą – Kulinarne S.O.S.\nTatar ze śledzia z oliwą\nBEZ GLUTENU • PRZYSTAWKI & PRZEKĄSKI • SAŁATKI & SURÓWKI • WIGILIA i BOŻE NARODZENIE\nTatar ze śledzia to smaczna zimna przekąska w formie sałatki😉 Szybko się go robi i jest łatwy do przygotowania. Można go podać na talerzyku, w miseczce, w porcjach ułożonych na grzankach lub krakersach (to zależy od Twoich upodobań i wyobraźni). Doskonale się sprawdzi na imprezach oraz wigilijnej kolacji.\n250 g filetów śledziowych (około 4 sztuki)\nJeśli masz płaty śledziowe z oleju, wystarczy je osuszyć i użyć do przygotowania dania. Natomiast śledzie solone należy namoczyć w zimnej wodzie lub mleku i odstawić na kilka godzin, by sól odmokła. Po 2-3 godzinach moczenia sprawdź, czy są nadal zbyt słone – jeśli tak, wymień wodę na świeżą i ponownie odstaw na godzinę lub dwie.\nŚledzie, obrane jabłko, ogórki, jajka i cebulę pokrój w drobniutką kostkę. Dodaj posiekany koperek, oliwę, musztardę, sok z cytryny oraz szczyptę pieprzu. Całość dokładnie wymieszaj. Odstaw na minimum godzinę, by składniki „się przegryzły”.\nTatara możesz przygotować nawet dzień przed podaniem. Przechowuj w lodówce.\nPomysły na śledzie:


Minister E.Rafalska w Strzelcach Kraj. uroczyście otworzyła ŚDS - Strzelce Krajeńskie estrzelce.pl portal\nJesteś tutaj: Home Finanse Minister E.Rafalska w Strzelcach Kraj. uroczyście otworzyła ŚDS\nMinister E.Rafalska w Strzelcach Kraj. uroczyście otworzyła ŚDS\nOpublikowano: poniedziałek, 12, luty 2018 11:35\nźródło: mpips.gov.pl oraz lubuskie.uw.gov.pl\nDziś w Strzelcach Krajeńskich odbyło się uroczyste otwarcie Środowiskowego Domu Samopomocy. W uroczystości wzięła udział Elżbieta Rafalska i wojewoda Lubuski Władysław Dajczak.\n– „To najlepsze inwestycje, na które można wydawać publiczne, państwowe pieniądze, dlatego, że to nie jest inwestycja w infrastrukturę, ten budynek ma tylko służyć temu, żeby osoby niepełnosprawne mogły tu znaleźć drugi dom, swoje miejsce, w którym będą czuły się bezpiecznie, dobrze, z którym będą mogły rozwijać swoje zainteresowania, uczyć się poruszania czasami w trudnych kwestiach, uczyć się różnych życiowych umiejętności" – powiedziała podczas otwarcia minister rodziny.


Czarna plaża Reynisfjara i półwysep Dyrhólaey - Kierunki Świata | Blog podróżniczy\nCzarna plaża Reynisfjara działa na wyobrażnię jak chyba żadne inne miejsce na Islandii. Skąpana w deszczu zmienia kolor na kruczoczarny, a wystające z wody skały faktycznie zaczynają przypominać zaklęte trolle. Odgłos fal uderzających o brzeg i trzepot skrzydeł maskonurów tworzą jedną spójną całość. Czy to nie brzmi jak fragment prastarej baśni? Taka właśnie jest czarna plaża w Vik.\nO mały włos, a nie zobaczyłabym tego miejsca… Kilka dni wcześniej stopił się jeden z lodowców, przez co plaża Reynisfjara była zamknięta, ze względu na powstałe osuwiska. Codziennie sprawdzaliśmy informacje na stronach i gdy tylko pojawił się komunikat o ponownej dostępności plaży – od razu tam pojechaliśmy. Uff… 🙂\nNie znam osoby, która nie marzy o tym, aby położyć się (choć na chwilę) na złocistym piasku, w otoczeniu palm i turkusowej wody. Plaże na południu Tajlandii? Zanzibar? Malediwy? A może Seszele? Dzisiaj opowiem Wam o plaży Reynisfjara, która może i nie jest rajska (palm tam raczej nie znajdziemy), ale mimo to uznawana jest za jedną z najpiękniejszych na świecie.\nPowstała na skutek zetknięcia się gorącej, wulkanicznej lawy z lodowatą wodą oceanu. Jej nazwa pochodzi od wysokiej góry Reynisfjall, która wyrasta na plaży na wysokość 340m (fjara to po islandzku plaża, fjall – góra). Czarny piasek, bazaltowe kolumny i wystające z oceanu klify składają się w cały, niesamowity obraz tego miejsca.\nParking przy plaży jest bezpłatny. Zaraz obok znajduje się również restauracja “Black Beach”, w której można spróbować lokalnej kuchni np: zupę z baraniny czy krem z rzepy.\nSłynne bazltowe kolumny i jaskinia Hálsanefshellir\nPierwsze co rzuca się w oczy po wejściu na plażę to bazaltowe kolumny, które przypominają wielkie organy kościelne. Niesamowite jest to, że powstały one zupełnie naturalnie, bez jakiejkolwiek ingerencji ze strony człowieka. Identyczne formacje można spotkać jeszcze przy wodospadzie Svartifoss. Bazaltowe kolumny posłużyły również jako inspiracja dla architekta, który zaprojektował kościół Hallgrímskirkja w Reykjaviku.\nZaraz za kolumnami wyłania się kolejne dzieło natury jakim jest jaskinia Hálsanefshellir. Wewnątrz niej można podziwiać bazaltowy sufit jak i strukturę całego klifu. Wejście do środka nie zawsze jest możliwe, ponieważ zależne jest ono od przypływów i wielkości fal na oceanie. Jaskinia na czarnej plaży przez setki lat dawała schronienie przed żywiołami dla zmęczonych podróżników, a nawet dla stad owiec.\nLegenda o zaklętych trollach\nKilka metrów od brzegu widać wystające z wody formacje skalne. To Reynisdrangar, o których legenda mówi, że są zaklętymi w skały trollami, które próbowały wciągnąć na brzeg trójmasztowy statek. Trolle mogły wychodzić ze swoich pieczar tylko w nocy. Któregoś razu wyszły na łowy zbyt późno, zastał je świt i zamienił w kamień. Pewnie zastanawiacie się czy Islandczycy naprawdę wierzą w trolle, elfy, gnomy i inne nadprzyrodzone istoty? Oczywiście, że tak! Sagi to podstawowy element dziedzictwa kulturowego tego kraju. Uczy się o nich już w pierwszych klasach podstawówki.\nIslandzkie nazwy określające czarną plażę oraz jej pobliskie atrakcje mogą dla niektórych być mylące. Łatwo pogubić się w tym, co dokładnie wpisać w nawigację, więc spieszę z pomocą:\nReynisfjara – to czarna plaża.\nReynisfjöru – to również ta sama czarna plaża, jednak tego słowa używają wyłącznie lokalni mieszkańcy.\nReynishverfi – tak nazywa się mała wieś oraz okolica w pobliżu Reynisfjara.\nReynisdrangar – są to to 66-metrowe słupy skalne wystające z morza przy plaży (zaklęte trolle).\nReynisfjell – jest to 340-metrowa góra z kolumnami bazaltowymi u swojego podnóża i jaskinią Hálsanefshellir.\nJuż pierwsze kroki na plaży udowadniają, że nie jest to miejsce w którym możesz rozłożyć sobie koc, usiąść na nim i w ciszy delektować się otaczającymi widokami. Ocean przy Reynisfjara jest bardzo zdradziecki i występują tu silne prądy morskie. Szum fal słychać już z daleka, a woda potrafi wylać się na plażę nawet kilkadziesiąt metrów w głąb. Stanowczo odradza się w tym miejscu zbliżanie się do wody. Dzieje się tak, gdyż pomiędzy brzegami Reynisfjara a Antarktydą nie ma żadnych lądów, przez co fale mają tysiące kilometrów, aby się rozpędzić. Niejeden turysta został już tam wciągnięty do oceanu, chociaż wcale się na to nie zapowiadało.\nNiestety jaskinia Hálsanefshellir może również okazać się niebezpieczna. Jeśli poziom wody za mocno się podniesie, może ją zalać. Dodatkowo 16 listopada 2013 roku w jaskini runęło około 100 ton słupów bazaltowych. Na szczęście w tym czasie nikogo nie było w środku.\nPoniżej zamieszczam krótki filmik znaleziony w internecie, który idealnie pokazuje to co może się stać każdemu z nas przy odrobinie nieuwagi:\nPrzylądek Dyrhólaey to niewelki półwysep zaraz obok miejscowości Vik i Myrdal. Z góry rozpościera się wspaniały widok na niekończące się czarne wybrzeże. Cypel był w przeszłości wyspą, która na skutek podwodnej erupcji połączyła się z lądem. Przed półwyspem znajduje się ogromny, łuk skalny, od którego miejsce to wzięło swoją nazwę – Dyrhólaey oznacza Wzgórze z dziurką od klucza. Łuk ma 120m wysokości, a pod nim, przy spokojnym oceanie mogą przepływać małe statki.\nMaskonury – symbol Islandii\nO tym aby spotkać te przeurocze Puffiny marzy chyba każdy kto wybiera się na Islandię. Maskonury mają sympatyczny i zabawny wygląd zewnętrzny przez swój duży, kolorowy dziób, czerwono-czarne obwódki wokół oczu, jasne policzki i jasnopomarańczowe nogi, na których zabawnie się kołyszą. Niektórzy nazywają je również Morskimi Papugami lub Morskimi Klaunami.\nJesień i zimę maskonury spędzają na otwartym morzu, natomiast wiosną wracają na ląd, gdzie się rozmnażają. Islandia jest domem dla prawie połowy populacji maskonurów na świecie. Są monogamistami i każdego roku wracają do tych samych norek. Rodzice razem dbają o swoje młode. Samiec zwykle spędza większość dnia pilnując nory, w czasie kiedy samica wysiaduje jajko.\nKażdej wiosny samica znosi tylko jedno duże jajo, które jest wysiadywane przez około dwa miesiące. Młode po wykluciu większość swojego czasu spędzają w norach i przez 40 dni są karmione przez rodziców małymi rybami, potem są pozostawione same sobie.\nLegendy mówią, że maskonury uważa się za wcielenie poległych na morzu żeglarzy.\nPlaża Reynisfjara i półwysep Dyrhólaey to idealne miejsca do obserwacji tych słodkich stworów. Należy jednak pamiętać, że spotkać je tam można tylko w okresie od początku kwietnia do połowy (końca) sierpnia.\nTagged Czarna plaża Reynisfjara, jaskinia Hálsanefshellir, kolumny bazaltowe, Maskonur zwyczajny, Maskonury, Półwysep Dyrhólaey, Puffin, Reynisdrangar, Reynisfjara, Reynisfjell, trolle, Vik, Vik i Myrtal