Procedura obowiązuje na terenie województwa opolskiego w sytuacji wystąpienia podejrzenia/zachorowania na gorączkę krwotoczną Ebola. - PDF Darmowe pobieranie\nDownload "Procedura obowiązuje na terenie województwa opolskiego w sytuacji wystąpienia podejrzenia/zachorowania na gorączkę krwotoczną Ebola."\n1 PROCEDURA KWARANTANNY 1. Cel procedury Celem niniejszej procedury jest ustalenie zasad organizacji i nadzoru nad kwarantanną osób, które miały kontakt z osobą chorą/podejrzaną o zachorowanie na gorączkę krwotoczną Ebola 2. Zakres stosowania procedury Procedura obowiązuje na terenie województwa opolskiego w sytuacji wystąpienia podejrzenia/zachorowania na gorączkę krwotoczną Ebola. 3. Definicje Kwarantanna odosobnienie osoby zdrowej, która była narażona na zakażenie w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych. Na terenie województwa opolskiego zorganizowana zostanie kwarantanna domowa lub zbiorowa w wyznaczonym przez WCZK Ośrodku. 4. Sposób postępowania W przypadku wystąpienia na terenie województwa opolskiego przypadku podejrzenia lub zachorowania na gorączkę krwotoczną Ebola, pracownicy powiatowej stacji sanitarno-epidemiologicznej (właściwej ze względu na miejsce zamieszkania chorego) ustalają kontakty osób z osobą podejrzaną o zakażenie. Osoby, które miały kontakt z osobą chorą /podejrzaną o zachorowanie na gorączkę krwotoczną Ebola będą skierowane do odbycia kwarantanny domowej lub zbiorowej Jeżeli istnieje możliwość zorganizowania kwarantanny domowej (np. dom jednorodzinny): 1. Powiatowe Centrum Zarządzania Kryzysowego uzgadnia z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym warunki i możliwości zorganizowania kwarantanny domowej. 2. Powiatowe Centrum Zarządzania Kryzysowego wyznacza osobę lub osoby do obsługi ludzi poddanych kwarantannie. 3. Powiatowe Centrum Zarządzania Kryzysowego kontaktuje się z Policją (dyżurnym Komendy Wojewódzkiej Policji, tel.77/ ) w sprawie skierowania nieoznakowanego samochodu policyjnego z policjantami ubranych po cywilnemu Aktualizacja r. 1\n2 do obstawy kwarantanny. Całodobowe dyżury policji mają na celu uniemożliwienie opuszczenia miejsca kwarantanny oraz wejścia do lokalu innych osób z zewnątrz. 4. Przedstawiciel Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego przekazuje osobom poddanym kwarantannie, w bezpieczny sposób (bez kontaktu osobistego z osobą poddaną kwarantannie), materiały informacyjne na temat zakażenia wirusem Ebola, w tym stosowania profilaktyki i zasad dezynfekcji. 5. Pracownicy wytypowani przez Powiatowe Centrum Zarządzania Kryzysowego do obsługi osób poddanych kwarantannie ustalają z nimi sposób komunikowania się z otoczeniem (tel. komórkowy, poczta elektroniczna, umówiony sygnał dzwonka do drzwi, walkie - talkie) i wyposażają w niezbędny sprzęt. Ustalają również sygnał przekazywania/odbierania żywności, odpadów itp. 6. Wyznaczeni pracownicy do obsługi zabezpieczają osobom poddanym kwarantannie niezbędne świadczenia socjalne, to jest: dostawę produktów spożywczych lub gotowych posiłków (w opakowaniach jednorazowych), leków, środków czystości, środków dezynfekcyjnych i innych artykułów oraz pośredniczą w załatwieniu koniecznych spraw np. realizują opłaty. 7. Wyznaczeni pracownicy do obsługi wyposażają mieszkania w jednorazową pościel, a w przypadku stosowania pościeli wielorazowej traktują ją jako potencjalnie zanieczyszczoną mikrobiologicznie (zawarcie umowy na pranie pościeli wielokrotnego użytku, skażonej biologicznie). 8. Wyznaczeni pracownicy do obsługi zapewniają właściwą gospodarkę odpadami (umowa na wywóz odpadów niebezpiecznych potencjalnie skażonych czynnikami biologicznymi). 9. Zgodnie z materiałami przekazanymi przez PSSE osoba kwarantannowana ma obowiązek kontaktowania się telefonicznie z lekarzem lub pielęgniarką poz-u (wskazanymi przez PSSE wraz z numerami telefonów) dwa razy dziennie (rano i wieczorem) oraz przekazywania informacji o stanie swojego zdrowia. W razie potrzeby pilnej konsultacji lekarskiej osoba poddawana kwarantannowaniu kontaktuje się telefonicznie z lekarzem lub pielęgniarką, którzy ustalają sposób postępowania. 10. W przypadku konieczności kontaktu bezpośredniego z kwarantannowanym wyznaczony personel medyczny, przeszkolony w zakresie właściwego stosowania ochron indywidualnych podejmuje niezbędne działania diagnostyczno lecznicze. 11. Ochrony indywidulane dla osób wchodzących do miejsca kwarantanny w wersji podstawowej i dodatkowej zabezpiecza PCZK. 12. Osoba kwarantannowana jest zobowiązana do przestrzegania reżimu sanitarno - higienicznego w pomieszczeniach sanitarnych (WC, łazienka), poprzez wykonywanie zabiegów dezynfekcji ogólnie dostępnymi środkami na bazie chloru. W tym zakresie Aktualizacja r. 2\n3 instruktaż przeprowadza pracownik Powiatowej Stacji Sanitarno Epidemiologicznej z chwilą rozpoczęcia kwarantanny. 13. O zakończeniu kwarantanny decyduje Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (kwarantanna obejmuje okres 21 dni od ostatniego kontaktu z osobą podejrzaną o zakażenie lub do czasu uzyskania negatywnych wyników laboratoryjnych pacjenta, z którym miała kontakt osoba poddana kwarantannie) Jeżeli nie ma możliwości zorganizowania kwarantanny domowej osoby odbywają kwarantannę w wyznaczonym na ten cel ośrodku: 1. Wojewódzkie Centrum Zarządzania Kryzysowego po uzgodnieniu z Opolskim Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym uruchamia miejsce do kwarantanny (obiekt całkowicie wyodrębniony, zapewniający możliwość izolacji indywidualnej oraz wszelkie potrzeby bytowe osób tam przebywających). 2. Transport osób skierowanych do kwarantanny organizuje WCZK z miejsca ich pobytu do wytypowanego ośrodka. 3. Wojewódzkie Centrum Zarządzania Kryzysowego kontaktuje się z Policją (dyżurnym Komendy Wojewódzkiej Policji, tel. 77/ ) w sprawie skierowania samochodu policyjnego z policjantami do obstawy obiektu i pełnienia całodobowych dyżurów. 4. Wojewódzkie Centrum Zarządzania Kryzysowego wyznacza osoby do całodobowej obsługi ludzi poddanych kwarantannie. Wyznaczone osoby zabezpieczają: świadczenia socjalne, to jest: dostawę niezbędnych produktów spożywczych lub gotowych posiłków (w opakowaniach jednorazowych) i innych artykułów np. leki, środki czystości, środki dezynfekcyjne, wyposażenie pokoi w jednorazową pościel lub w przypadku stosowania pościeli wielorazowej traktowanie jej jako potencjalnie zanieczyszczonej mikrobiologicznie (zawarcie umowy na pranie pościeli wielokrotnego użytku, skażonej biologicznie). właściwą gospodarkę odpadami-umowa na wywóz odpadów niebezpiecznych potencjalnie skażonych czynnikami biologicznymi (zawarcie umowy na wywóz odpadów skażonych biologicznie), w przypadku pozostawienia w domu inwentarza żywego-zapewnienie nad nim opieki. 5. Przedstawiciel WSSE w Opolu przekazuje w bezpieczny sposób (bez kontaktu osobistego z osobą poddaną kwarantannie) materiały informacyjne dla osób poddanych kwarantannie na temat zakażenia wirusem Ebola, w tym stosowania profilaktyki i zasad dezynfekcji. Aktualizacja r. 3\n4 6. Pracownicy wytypowani przez Wojewódzkie Centrum Zarządzania Kryzysowego do obsługi osób poddanych kwarantannie ustalają z nimi sposób komunikowania się z otoczeniem (tel. komórkowy, poczta elektroniczna, umówiony sygnał dzwonka do drzwi, walkie - talkie) i wyposażają w niezbędny sprzęt. Ustalają również sygnał przekazywania/odbierania żywności, odpadów itp. 7. Zgodnie z materiałami przekazanymi przez WSSE w Opolu osoba /osoby poddane kwarantannie mają obowiązek kontaktowania się telefonicznie z lekarzem lub pielęgniarką poz-u (wskazanymi przez WSSE w Opolu wraz z numerami telefonów), a także osobami nadzorującymi kwarantannę - dwa razy dziennie (rano i wieczorem) oraz przekazywania informacji o stanie swojego zdrowia. W razie potrzeby pilnej konsultacji lekarskiej osoba poddana kwarantannie kontaktuje się telefonicznie ze wskazanym lekarzem lub pielęgniarką poz-u oraz osobą nadzorującą kwarantannę. Osoba nadzorującą kwarantannę po uzgodnieniu z lekarzem lub pielęgniarką, przekazuje osobie poddanej kwarantannie ustalony sposób postępowania. 8. W przypadku konieczności kontaktu bezpośredniego pracowników ochrony zdrowia z kwarantannowanym wyznaczony personel medyczny, przeszkolony w zakresie właściwego stosowania ochron indywidualnych podejmuje niezbędne działania diagnostyczno lecznicze. 9. Ochrony indywidulane dla osób wchodzących do miejsca kwarantanny w wersji podstawowej i dodatkowej zabezpiecza WCZK. 10. Osoby kwarantannowane zobowiązane są do przestrzegania reżimu sanitarnohigienicznego w pomieszczeniach sanitarnych (WC, łazienka), poprzez wykonywanie zabiegów dezynfekcji ogólnie dostępnymi środkami na bazie chloru. W tym zakresie instruktaż przeprowadzi pracownik Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Opolu z chwilą rozpoczęcia kwarantanny. 11. Personel sprzątający miejscach kwarantanny zobowiązany jest do przestrzegania zasad sprzątania pomieszczeń potencjalnie zanieczyszczonych mikrobiologicznie, szczególnie powierzchni dotykowych (klamki, uchwyty). Zaleca się osobom kwarantannowanym przeprowadzanie zabiegów dezynfekcyjnych powierzchni dotykowych środkami wirusobójczymi (o zakresie obejmującym wirusy otoczkowe) zgodnie z udzielonym instruktażem. 12. O zakończeniu kwarantanny decyduje Opolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (kwarantanna obejmuje okres 21 dni od ostatniego kontaktu z osobą podejrzaną o zakażenie lub do czasu uzyskania negatywnych wyników laboratoryjnych pacjenta, z którym miała kontakt osoba poddana kwarantannie). Aktualizacja r. 4\n5 5. Zadania i kompetencje jednostek realizujących procedurę: 5.1. Powiatowe Centrum Zarządzania Kryzysowego 1. Uzgadnia warunki i możliwości kwarantanny domowej. 2. Kontaktuje się z Policją i ustala ochronę, przekazuje adres miejsca objętego kwarantanną. 3. Wyznacza osobę lub osoby do obsługi kwarantannowanych. 4. Zapewnia osobom poddanym kwarantannie posiłki, środki czystości i inne niezbędne produkty. 5. Zabezpiecza ochrony indywidualne dla pracowników miejsc, w których zorganizowana będzie kwarantanna (w wersji podstawowej i dodatkowej). 6. Zawiera umowy na pranie pościeli wielokrotnego użytku oraz wywóz odpadów skażonych biologicznie. 7. Zabezpiecza personel medyczny do podejmowania niezbędnych działań diagnostyczno leczniczych Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna właściwa ze względu na miejsce zamieszkania chorego 1. Uzgadnia warunki i możliwości kwarantanny domowej. 2. Ustala listę osób skierowanych do kwarantanny. 4. Przygotowuje i przekazuje osobom kwarantannowanym materiały informacyjne na temat zakażenia wirusem Ebola. 5. Ustala sposób komunikowania się z otoczeniem. 6. Wskazuje numer telefonu do lekarza i pielęgniarki poz-u. 7. Przeprowadza instruktaż dot. przestrzegania reżimu sanitarno higienicznego. 8. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny podejmuje decyduje o zakończeniu kwarantanny Wojewódzkie Centrum Zarządzania Kryzysowego 1. Uzgadnia i uruchamia miejsce do kwarantanny. 2. Zabezpiecza transport osób skierowanych do kwarantanny. 3. Wyznacza osoby do całodobowej obsługi ludzi poddanych kwarantannie. 4. Kontaktuje się z Policją i ustala ochronę, przekazuje adres miejsca objętego kwarantanną. 5. Zawiera umowy na pranie pościeli wielokrotnego użytku oraz wywóz odpadów skażonych biologicznie. Aktualizacja r. 5\n6 6. Zabezpiecza pracowników miejsca kwarantanny w ochrony indywidualne (w wersji podstawowej i dodatkowej). 7. Zabezpiecza personel medyczny do podejmowania niezbędnych działań diagnostyczno leczniczych. 8. Nadzoruje pracę personelu zatrudnionego w miejscu kwarantanny Wojewódzka Stacja Sanitarno- Epidemiologiczna w Opolu 1. Opolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uzgadnia miejsce do kwarantanny. 2. WSSE w Opolu wskazuje numer telefonu do lekarza lub pielęgniarki poz-u. 3. Przekazuje w bezpieczny sposób materiały informacyjne dla osób poddanych kwarantannie. 4. Przeprowadza instruktaż dot. przestrzegania reżimu sanitarno higienicznego. 5. Prowadzi nadzór sanitarny nad miejscem kwarantanny. 6. Opolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podejmuje decyduje o zakończeniu kwarantanny o zakończeniu kwarantanny. 6. Rozdzielnik 1. Wojewódzkie Centrum Zarządzania Kryzysowego 2. Powiatowe Centra Zarządzania Kryzysowego 3. Wojewódzka Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Opolu 4. Powiatowe Stacje Sanitarno-Epidemiologiczne woj. opolskiego Aktualizacja r. 6\nPan Adrian Marczyński Pielęgniarski Dom Opieki Ariadna ul. Podkowiańska Milanówek\nWOJEWODA MAZOWIECKI Warszawa, dnia 17 lutego 2016 r. WPS-II.431.3.1.2015.RM Pan Adrian Marczyński Pielęgniarski Dom Opieki Ariadna ul. Podkowiańska 11 05-822 Milanówek WYSTĄPIENIE POKONTROLNE Na podstawie\nINSTRUKCJA. STAŁEGO DYśURU LUBUSKIEGO PAŃSTWOWEGO WOJEWÓDZKIEGO INSPEKTORA SANITARNEGO W GORZOWIE WIELKOPOLSKIM. INSPEKTOR OC i SPRAW OBRONNYCH\nZ A T W I E R D Z A M LUBUSKI PAŃSTWOWY WOJEWÓDZKI INSPEKTOR SANITARNY... /podpis i data/ INSTRUKCJA STAŁEGO DYśURU LUBUSKIEGO PAŃSTWOWEGO WOJEWÓDZKIEGO INSPEKTORA SANITARNEGO W GORZOWIE WIELKOPOLSKIM


ᐅ Najlepszy Maszyna Do Karaoke 2021 » Ranking & Opinie\nMaszyna Do Karaoke\nNajlepsze Maszyna Do Karaoke 2020/2021 – Ranking & Opinie\n1 Najlepsze Maszyna Do Karaoke 2020/2021 – Ranking & Opinie\n1.1 Maszyna Do Karaoke ranking – Zwyciezca testu roku 2020\n1.2 Co nalezy wziac pod uwage przy zakupie Maszyna Do Karaoke\n1.3 Wiecej zródel o Maszyna Do Karaoke\n1.4 Ciekawe filmy o Maszyna Do Karaoke\nMaszyna Do Karaoke ranking – Zwyciezca testu roku 2020\nNa tej stronie znajdziesz szczególowe informacje o Slowo Boze. Oprócz porównania produktów, znajdziesz tu równiez aktualna liste bestsellerów, a takze inne artykuly i odpowiednie filmy wideo. Informacje na tej stronie sa oparte na aktualnych raportach z testów oraz na opiniach klientów Maszyna Do Karaoke, które zostaly przez nas przeanalizowane i podsumowane. W tym przypadku nie przeprowadzilismy wlasnego testu na slowo kluczowe. Sa to dane zagregowane z róznych zródel, które sa prezentowane w postaci wyraznego porównania. W ten sposób mozemy zapewnic jak najwieksza obiektywnosc.\nPrzedstawione wczesniej zwyciezcy testu Maszyna Do Karaoke sa wynikiem listy bestsellerów Amazon w odpowiedniej kategorii produktów. Lista, a w szczególnosci zamówienie, opiera sie na danych dotyczacych sprzedazy i ocenach nabywców. Znaczenie tych wyników jest duze, poniewaz recenzje Maszyna Do Karaoke sa oparte na rzeczywistych doswiadczeniach z produktami. Pozwala to na dokonanie porównania bez koniecznosci testowania samych produktów. W sumie oszczedzasz mnóstwo wysilku, czasu i pieniedzy.\nCo nalezy wziac pod uwage przy zakupie Maszyna Do Karaoke\nKazdy, kto chce kupic Maszyna Do Karaoke, powinien rozwazyc pewne kryteria. Podsumowalismy najwazniejsze czynniki ponizej w liscie kontrolnej, aby pomóc Ci w podjeciu decyzji o zakupie. Jesli wezmiesz pod uwage te kryteria, na pewno znajdziesz optymalny produkt w kategorii Maszyna Do Karaoke.\nProducent: Czy sa jacys renomowani producenci dla Maszyna Do Karaoke?\nSprawozdania z badan: Czy sa jakies sensowne i dobrze uzasadnione raporty z testów na Maszyna Do Karaoke?\nFundacja Konsumentów: Jaki jest wniosek organizacji konsumenckiej na temat Maszyna Do Karaoke?\nWynik testu: Który produkt jest zwyciezca testu w kategorii Maszyna Do Karaoke?\nCena: Jaki jest dostepny budzet i czy Maszyna Do Karaoke jest dostepny za rozsadna cene?\nZ powyzszej listy mozesz zidentyfikowac kilka produktów, które moga byc dla Ciebie odpowiednie. Nastepnie wystarczy je porównac i ocenic, aby znalezc najlepszy dla Ciebie produkt w kategorii Maszyna Do Karaoke. W wielu przypadkach sensowne jest zamawianie kilku produktów na raz. W ten sposób masz szanse porównac rózne modele i znalezc swojego wlasnego zwyciezce.\nWiecej zródel o Maszyna Do Karaoke\nNa kolejnych stronach znajdziecie Panstwo dalsze informacje i artykuly oraz recenzje Maszyna Do Karaoke. Nasza rada: spójrz na wszystkie wymienione zródla dla odpowiednich i uzyskac najlepsze mozliwe informacje o produktach przed zakupem okreslonego.\nPonadto, kupujacy moga zazwyczaj uzyskac przydatne informacje na gutefrage.net lub innych portalach konsumenckich. Dla kategorii produktów Maszyna Do Karaoke dostepne sa juz pewne oceny i zalecenia dla klientów. Bezposrednia wymiana z innymi nabywcami, którzy przeprowadzili juz praktyczny test, czyni portal szczególnie cennym.\nCiekawe filmy o Maszyna Do Karaoke\nFilmy do porównania Maszyna Do Karaoke nie zostaly wybrane przez nas osobiscie. Jednakze, zgodnie z nasza ocena, filmy sa na tyle istotne, ze mozna je rozpatrywac w zwiazku ze wspomnianymi raportami z badan. Zasadniczo, przy podejmowaniu decyzji o zakupie zawsze mozemy polecic poszukiwanie odpowiednich filmów dla danego produktu. Dla tej kategorii produktów sensowne jest wyszukiwanie „najlepszy Maszyna Do Karaoke” na YouTube!\nMaszyna Do Karaoke jest teraz dostepny u wielu producentów. Dlatego nie zawsze jest latwo podjac dobra decyzje o zakupie. Na podstawie obiektywnych kryteriów zakupu, które przedstawiamy Panstwu na tej stronie, wybór produktu moze byc dokonywany systematycznie. Upraszcza to caly proces zakupowy dla Maszyna Do Karaoke. Istotnym elementem sa sprawozdania z badan w kategorii produktów (np. z Fundacja Konsumentów). Wyniki testów Maszyna Do Karaoke powinny byc zawsze brane pod uwage, aby znalezc dobry produkt.\nPonadto, renomowane czasopisma branzowe, takie jak konsumenci.org lub chip.pl, oferuja stale aktualizowane listy najlepszych w wielu kategoriach produktów. Dlatego sensowne jest przeszukiwanie tych zródel w poszukiwaniu list najlepszych Maszyna Do Karaoke’a z roku 2020/2021. Poza listami, w wiekszosci przypadków znajdziesz równiez pomocne informacje – zwlaszcza o zwyciezcach testów.\nUzytkownicy 333 przyznali temu przewodnikowi srednia ocene 4.96 na 5 gwiazdek.\nKategorie Zdrowie i uroda Tagi Maszyna Do Karaoke Zobacz wpisy


Najwyższa jakość treści na blogi o budowie domu a opinie czytelników - splfever.co.uk\nNajwyższa jakość treści na blogi o budowie domu a opinie czytelników\nCi, którzy postanowili zacząć budowanie własnego domu, mogą liczyć na rady specjalistów również w sieci. Na odpowiednich stronach www znakomici specjaliści w tej branży są w stanie udzielić cennych wskazówek oraz rad. Polepszony oraz wciąż wzbogacany o informacje portal dla ludzi budujących dom porządkuje forum ze względu na tematy, dzięki czemu każdy zainteresowany jest w stanie w krótkim czasie znaleźć niezbędne informacje od ręki. Obecnie najbardziej zaawansowaną technologicznie nowością jest porotherm dryfix - porotherm dryfix.\nSystem porotherm dryfix opiera się na pustakach poryzowanych, we wnętrzu których występują specjalnie zaprojektowane układy drążeń. Mikroskopijne puste przestrzenie sprawiają, że są doskonałymi izolatorami cieplnymi. Cegły w systemie porotherm dryfix, łączone są specjalistyczną zaprawą w piance, która jako pierwsza w naszym kraju uzyskała certyfikat Instytutu Techniki Budowlanej. Zaprawa dryfix sprzedawana jest w zestawie z cegłami, także nie musisz martwić się o jej oddzielny zakup oraz dobieranie odpowiedniej ilości zaprawy.\nDla osób, które nigdy dotąd nie miały do czynienia z doświadczoną budową całe działanie może wydawać się jeszcze dodatkowo pomieszane. Na szczęście z pomocą przybędą nam zawodowcy z dziedziny budownictwa, którym w ciągu swojej pracy udało się wznosić nie jeden dom. Z naszej strony jesteśmy zobowiązani również obowiązkowo przyswoić pewną wiedzę, dzięki jakiej będziemy mieć chociaż śladowe rozeznania aktualnej sytuacji, która dzieje się na kupionej przez nas działce budowlanej. W tej sytuacji warto uświadomić sobie, że elementem, który sprawia nam najwięcej problemów przede wszystkim w początkowym etapie budowy to dach.\nW większości wypadków nie wiemy który wariant dachówki powinniśmy wybrać. Obecnie producenci podsuwają nam ich szeroki wybór, niemniej jednakże nie każdy rodzaj jest warty inwestowanych pieniędzy. Na które z nich zatem wskazane jest zwrócić wyjątkową uwagę?\nBlogi budowlane są robione w szczególności z pasją oraz z rzeczywistym zaangażowaniem (sprawdzone źródło). Dają niemało możliwości przez szczegółowe opisywanie poszczególnych opcji oraz opcji zastosowań.\nPrzejrzystość oraz właściwie dostosowany język treści to elementy szczególnie ważne niekoniecznie dla profesjonalistów w tym temacie. Publikowane na blogu treści bywają też nierzadko rekomendowane innym, bywa, że i na tematycznie zgodnych forach w sieci. Warto zwracać uwagę na profesjonalnie prowadzone blogi. Sieciowe rozwiązania sprawdzają się nie od dnia dzisiejszego, dlatego wskazane jest pomyśleć o nieustannym planowaniu budowy swojego nowego domu za pomocą tego typu opcji.\nCzym jest dziennik budowy online miało możliwość przekonać się już wielu, co nie dziwi, gdyż związane z nim możliwości są niezwykle szerokie. Dzięki uniwersalnemu zastosowaniu idealnie trafia w potrzeby budujących dom. Pozwala na przemyślane planowanie kolejnych kroków, jeśli chodzi o efektywną budowę i wcielanie w życie ciekawych rozwiązań. Więcej na ten temat - odnośnik www.


Nie przepadasz za klasycznymi pączkami z lukrem czy serowymi pączkami smażonymi na smalcu? Anna Lewandowska od lat proponuje swoim fanom totalnie inne pączki - w wersji fit. Żona Roberta Lewandowskiego, która obecnie jest w ciąży z drugim dzieckiem, stawia na zdrowe odżywianie - czy w tym roku zje w związku z tym pączka? Zapewne tak, ale zamiast sięgać po wysokokaloryczne i niezdrowe słodkości, z pewnością sięgnie po swój stary przepis na fit pączki. Jaki?\nZobacz także: Co Magda Gessler przygotowuje na tłusty czwartek? My wiemy! I znamy też sekret smaku jej faworków\nKilka lat temu na swoim blogu hpba.pl podała przepis na zdrowsze pączki - bez smażenia. Okazuje się, że trenerka woli opcję pieczenia. Do pączków wykorzystała m.in. mleko ryżowe oraz cukier ryżowy. Oto cały przepis i sposób na wykonanie.\nZobacz także: Faworki u Magdy Gessler za 60 zł!? Gwiazda TVN kupiła i pożałowała!\nSkładniki na pączki Anny Lewandowskiej\n– 180 ml mleka ryżowego lub kokosowego\n– 300 g mąki jaglanej (lub kokosowej, myślę, że można zmieszać dwie)\n– 100-120 ml oleju kokosowego (lub masło klarowane)\n– szczypta proszku do pieczenia bezglutenowego\n– 4-5 łyżek powideł – ja dałam domowe z jabłkiem (nadzienie)\n– 100 g cukru kokosowego lub syropu klonowego\nPrzepis na pączki Anny Lewandowskiej - krok po kroku\nOlej kokosowy doprowadziłam do płynnej postaci wstawiając słoiczek do rondelka z gorącą wodą. Wszystkie składniki oprócz powideł wymieszałam dokładnie i zmiksowałam. Foremki wypełniałam masą do połowy, kładłam do każdej łyżeczkę powideł i przykrywałam resztą masy. Wstawiłam do rozgrzanego piekarnika. Piekłam 20 minut w 180 °C. Stygły w piekarniku - czytamy na blogu hpba.pl.\nZobacz także: Normalnie Anna Lewandowska potraktowałaby go jak wroga, ale dziś jest bardzo wyrozumiała...\nCo sądzicie o przepisie na pączki Anny Lewandowskiej?\nSkusicie się na wersję fit czy zostaniecie przy tej klasycznej?


Jednak odszedl - Strona 4 - Kryzys małżeński :: Forum Pomocy SYCHAR :: Uzdrowienie Małżeństwa\nPost autor: Nino » 21 wrz 2021, 7:40\nCo masz na myśli pisząc, że miłość wróci?\nPost autor: vertigo » 21 wrz 2021, 10:05\n21 wrz 2021, 6:30\nTylko jest od dwóch lat kryzys i ja sama żyję w postawie miłości i nie mogę nigdzie ruszyć. Wybór jest taki, życie obok lub samotnie.\nCaliope, a jak chcesz ruszyć dalej, skoro - ja tak to widzę - Twoja postawy miłości w kryzysie wobec męża to przede wszystkim dopracowane do perfekcji stawianie granic wraz z konsekwentnym stosowaniem listy Zerty? A mąż na taką Twoją postawę wycofał się z intymności. I obydwoje "zabetonowaliście się" na siebie nawzajem...\nPost autor: Caliope » 21 wrz 2021, 11:49\n21 wrz 2021, 10:05\nMąż wycofał się z intymności przed zastosowaniem przeze mnie listy Zerty i jeszcze przed zastosowaniem mojej postawy miłości ze stawianiem granic. Więc nie rozumiem o co chodzi, gdyby nie to wszystko byłabym dawno po rozwodzie. Przecież nie pójdę prosić o czas i intymność, to upokarzające dla mnie. Mezczyzna lubi jak kobieta za nim łazi? nie. Sam nie przyjdzie, trudno.\nPost autor: Koszmar » 21 wrz 2021, 18:43\nNino - mój mąż bardzo mnie ranił powtarzając co chwilę jak kocha inną, że nigdy mnie już nie pokocha itd.\nCzułam , że chce z nią być , że dusi się w naszym małżeństwie . Ciągle szukał we wszystkim wad by potwierdzić swoje przekonanie , że tylko z nią będzie szczęśliwy , że tylko ona go rozumie i wspiera .\nWyparł moją miłość , w synach również doszukiwał się tylko udowodnienia , że wszyscy go wykorzystujemy.\nOn przestał dawać . Chciał tylko brać , chłonąć życie pełnymi garściami .\nTaki syndrom czterdziestolatka .\nWszyscy i wszystko mu przeszkadzało w dążeniu do szczęścia , którym dla niego była tylko kowalska.\nTego nie dało się powstrzymać. Ja wciąż czułam jej oddech na plecach , bo on nawet nie próbował mnie przekonać , że jest inaczej. Był , bo był ale tylko ciałem.\nGdyby nie ich kontakt wciąż byłabym cierpliwa i wyrozumiała, wciąż dawałabym mu czas na uleczenie się z tego zauroczenia.Ale kłamstw już nie znioslam.\nTemu moje słowa o miłości.\nPost autor: Nino » 21 wrz 2021, 20:47\nPrzecież nie pójdę prosić o czas i intymność, to upokarzające dla mnie. Mezczyzna lubi jak kobieta za nim łazi? nie. Sam nie przyjdzie, trudno.\nMyślę, że temu mogą słuzyc tzw. szczere rozmowy dwojga w miarę dojrzałych i szanujących się ludzi.\nWyrazenie swojej potrzeby w relacji nie jest wg. mnie niczym upokarzającym, choc nie da sie zaprzeczyc, ze jest tez pewna formą odkrycia się, a więc narazenia na zranienie.\nMysle tez, ze nie ma nic upokarzającego w tym, gdy kobieta pragnie podobac sie swojemu mężczyznie i go uwodzi. Daje sygnały, ze pragnie bliskosci z nim. Ze to dla niej wazne.\nMysle, ze na tym "wygrywa" wiele kowalskich.\nPost autor: contesempre » 22 wrz 2021, 6:55\nJak ktoś nie chce, znajdzie powód. Jak ktoś chce, znajdzie sposób.\nTaki banalny frazes ale nawet nie trzeba tego tłumaczyć. Szukał wad bo nie chciał dostrzec dobrej strony Waszego małżeństwa, tak jak piszesz " by potwierdzić swoje przekonanie , że tylko z nią będzie szczęśliwy , że tylko ona go rozumie i wspiera ".\nPost autor: Caliope » 22 wrz 2021, 8:44\n21 wrz 2021, 20:47\nNiestety w kryzysie Nino jest, popsułam sobie tym pierwsze miesiące. Jak wiedziałam jak leczyć moją chorobę byłam szczęśliwa, chciałam z mężem tyle rzeczy zrobić, a on mnie odtrącił jak rzecz niepotrzebną. Po tylu latach wiedzy, że mój mąż dalej chce być wyżej niż ja, po prostu nie wiem co zrobić i tu nawet poczucie wartości nie ma znaczenia, bo właśnie je znając nie mam chęci na upokorzenia i rozczarowanie. Nie ma żadnych sygnałów, gdyby były nagięłabym rzeczywistość. Jeszcze ja nie wiem czy ja jestem w relacji czy w układzie. Nie czuję tego że mogłabym się podobać mężowi jeśli nie spędzamy czasu.\nPost autor: Koszmar » 22 wrz 2021, 9:40\nCaliope wydaje mi się , że trochę dominujesz cudze wątki swoim problemem .\nJa również staram Ci się przekazać , że na siłę nic nie da się zrobić : u mnie w sferze uczuć , u Ciebie w fizycznej .\nKażdy z nas próbuje tu rozwiązać i znaleźć swój sposób na złagodzenie problemu , ale "Jednak odszedł " nie dotyczy fizyczności i nie chciałabym zamienić swojego wątku w pisanie o szczegółach sfer braku pożądania.\nPrzepraszam jeśli Cię to urazi , ale odkąd przestałam się godzić na kłamstwa męża , to nie pozwalam innym burzyć mojego ładu.\nPost autor: Caliope » 22 wrz 2021, 12:08\nJa poszerzam wiedzę, rozwijam się w taki sposób, jak ktoś pisze w moim wątku o sobie nie wyrzucam mu, że w nim dominuje, a staram się też przełożyć na moje doświadczenia. Owszem uraziło mnie to, twój ład nie jest gotowy na zmiany w różnych kierunkach. Twój wybór.\nPost autor: Koszmar » 22 wrz 2021, 20:51\nTak jak napisał Paweł dokonując wyboru podejmujemy decyzję czasem nie tylko za siebie .\nJa podjęłam decyzję za męża wyrzucając go świadoma konsekwencji: moja samotności a jego " skazanie" na kowalska .Mógł jeszcze wybrać samotność jak ja , ale jak tu nie skorzystać z okazji , przecież i tak mleko się już rozlało .\nJa buduje swój nowy świat bez niego, jego kłamstw i podwójnego życia , w spokoju.\nTo nie znaczy , że nie miewam wątpliwości, ale nie dotyczą one życia w obłudzie ,która mi stworzył.\nRozbudzanie nadziei , gdy z premedytacją planujesz odejście jest wstrętne.\nTo właśnie powoduje , że nie stoisz w miejscu tylko działasz , nawet jeśli robisz coś wbrew sobie .\nPróbowałam przez 2 lata " przeczekać".Wisialam w próżni ,łudząc się , że zauroczenie minie .A oni go pielęgnowali poza moimi plecami .\nTeraz po tych zmianach przynajmniej ja czuję , że żyje w prawdzie .I to jest mój ład.\nNie zamknęłam mężowi drogi do swojego serca, on go wyraźnie nie chciał i wybierał inną drogę.Takie zjazdy z autostrady .\nCzy droga ,która wybrał nie będzie zbyt wyboista lub przeciwnie- zbyt prosta , aż nudna to już jego sprawa.\nJa czuję , że nie biorę już udziału w fikcji i to jest dla mnie najważniejsze.\nŻycie to prócz miłości również praca , rodzina , obowiązki i przyjemności.Jesli nie chce nam w tym ktoś towarzyszyć to lepiej to uszanować niż domagać się uwagi lub czekać na cud .\nPost autor: Nowiutka » 22 wrz 2021, 22:38\n22 wrz 2021, 20:51\nBardzo mi to bliskie. Też zrozumiałam słowa "żyć w prawdzie" i staram się odnaleźć w tym co jest teraz. Kiepsko idzie ale się już nie łudzę. Zaczęłam też wobec innych wyrażać bardziej siebie - przynajmniej w zakresie ostatniego tygodnia.\nPost autor: Koszmar » 23 wrz 2021, 12:02\nJa mam jeszcze nadzieję , bo wiara mnie trzyma.\nZ wyrażaniem siebie wobec innych jeszcze mam problem , bo nawet tu na forum niektórzy tego nie rozumieją , że gdy zaczynasz stawiać granice to nie tylko sobie czy mężowi , ale też innym.\nGdy przestałam dawać sobie wchodzić na głowę to wszystkich zaczęło to nagle dziwić.A prawda jest taka , że ludzie traktują nas tak jak im na to pozwalamy.Na szacunek trzeba zasłużyć.\nMąż zawsze dziwił się , że gdy zniszczył swój autorytet to dzieci przestały go traktować poważnie, ale ile można kłamać? Wg niego tylko kowalska go szanuje i ceni .\nMoże też byłoby inaczej gdyby wiedziała jak zachowywał się w domu, jak udawał kochającego męża i ojca.\nJa odkąd przestałam brać udział w jego sztuce , to czuje się pewniejsza.Ta gra pozorów była tak męcząca , że aż sztuczna.\nWolę żyć w prawdzie sama , niż z nim w kłamstwie.I tego jestem pewna.\nPost autor: Nino » 23 wrz 2021, 14:50\nWiele fajnych rzeczy piszesz i życzę Ci wytrwania na drodze dochodzenia do siebie od zakłamanej sytuacji.\nMyślę jednak, że złudzeniem jest Twoje przekonanie, że podjęłaś decyzję za męża, wyrzucając go z domu.\nTo była Twoja decyzja. Nie mogłaś dłużej znieść fikcji i kłamstw. Targnęły Tobą bardzo silne emocje i ... wyrzuciłaś go z domu.\nMąż podjął decyzję, aby... na to przystać. Zgodził się. To była jego decyzja.\nRozumiem Cię, że nie byłaś w stanie trwać dłużej w tym bajorze kłamstw.\nSą też ludzie, którzy wybierają inną drogę.\nW Tobie jest jeszcze dużo złości na męża. I żalu. Tak to widzę.\nPost autor: Koszmar » 23 wrz 2021, 22:49\nByć może to złudzenie , ale gdy dziś z ulgą zrzekał się domu , jakby odkupił tym swoje winy , to miałam wrażenie , że jest mi wdzięczny za to , że zrobiłam coś za niego . Myślę , że on by trwał w tym bajorze nadal, bo jest tchórzem.\nZłość i żal przewijają się z tęsknotą i miłością .\nWiesz , bałam się , że pozwolę się mu przekonać kolejny raz,że to był błąd z tym drugim telefonem , że żałuje i się poprawi . Chyba temu nie pozwoliłam mu nawet wejść do domu .\nDziś pierwszy raz od tego czasu " spędziłam" z nim godzinę u notariusza. W milczeniu , unikając spojrzeń , bo nie chcę patrzeć w jego puste oczy.Obcy.\nJest już nie mój.Jak zwykle się spieszył, ciągle z telefonem w ręce .I mimo,że mi go brak to utwierdziłam się w przekonaniu , że takiego w niej zakochanego to ja nie chcę .Wolę być sama .\nZnów przepłynełam 2 km by oderwać się od złej codzienności .Każdy z nas potrzebuje czegoś dla siebie , by poprawić sobie humor czy zmienić myślenie.\nZłość i żal to jeden z etapów żałoby . Nie da się ich obejść . Może przyjdzie czas , gdy przestanie mnie to ruszać , ale to jeszcze zbyt świeże.\nPost autor: Nino » 24 wrz 2021, 17:56\nI pływaj ile wlezie Też lubię odreagować w ten sposób. Podziwiam wszystkie babki, które umieją zdobyć się na zdecydowane cięcie, pomimo bólu, żalu i tęsknoty.\nU mnie małżeństwo trwa. I nie dowiem się, czy były kowalskie i jak bardzo były...W mojej opinii były, ale nawet nie wiem już, jak mogłabym to sprawdzić i czy w ogóle chcę.\nBardziej martwię się obecnie chorobą męża i zadaję sobie pytanie, czy....chcę być przy nim w jego chorobie??? Czy on tego chce?\nŻyję zatem trochę z dnia na dzień, ciesząc się tym, co przyniesie dzień i nie martwiąc się na zapas. Jakoś tak stępiałam po tych wszystkich przejściach i emocjach...Nawet śmieszy mnie trochę, że tak mocno kiedyś przeżywałam. Gdyby teraz mąż wyskoczył z jakąś kowalską, to nawet byłoby mi go żal....\nBardziej przejmuję się obecnie moimi sprawami: zawodowymi i zdrowotnymi oraz sprawami dzieci. Mąż też podnosi mi ciśnienie, ale szybko odpuszczam. Wybieram, aby nie zżerać se nerwów z powodu jego zachowań i wyborów.\nCzasami jest bardzo fajnie między nami. Taka bliskość, porozumienie z tytułu razem przeżytych lat i spraw. Posiadania wspólnych dzieci...Takie kody, które tylko my odczytujemy. Nawet dzieciaki nie czają, o co chodzi. Bo co np. może być magicznego w smażeniu konfitur? Może.


Definicja strachu [Michał Wróblewski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00084 004102 21336586 na godz. na dobę w sumie\nDefinicja strachu - ebook/epub\nAutor: Michał Wróblewski Liczba stron: 448\nISBN: 9788378357049 Data wydania: 2018-11-22\nCoraz chętniej polscy autorzy wychodzą poza miasta i ojczysty kraj, w których żyją; wyszedł i Wróblewski. Powiem krótko: chwała mu za to! Mroczny klimat jednej z mglistych i wietrznych wysepek archipelagu Wysp Normandzkich przydaje opowiedzianej historii Nie, nie dreszczyku, tylko dreszczy. Wstrząsają opowieścią o dziennikarzu Ethanie Nero, który z psychiką poharataną wydarzeniami z przeszłości, walcząc z traumą, w pogoni za tematem trafia na Dale. Czy ostatnie morderstwo popełnione na wyspie ma związek z tym, które pięć lat wcześniej zmazało ją z mapy turystycznych atrakcji regionu? Przy wsparciu jednego z miejscowych policjantów Nero wikła się w coś, co momentami go przerasta. A kiedy uświadamia sobie, że coś niedobrego dzieje się z nim samym, jest już tylko gorzej Debiutancka 'Definicja strachu' Michała Wróblewskiego to zabarwiony kroplą noir kryminał, mroczny jak miejsce, w którym rozgrywa się jego akcja: czasem płynie leniwie, jak dym z dopiero co wyjętego zza ucha papierosa, czasem pędzi z prędkością fal przyboju, rozbijających się o mur latarni morskiej. Zabawa konwencją w zgrabny, pomysłowy i indywidualny sposób to coś, co lubię. Polecam! Marek Stelar, autor powieści kryminalnych: 'Rykoszet', 'Twardy zawodnik', 'Cień'\nmcagnes.blogspot.com Dowolnik: "Definicja strachu" Michał Wróblewski\nRedakcja, redakcja techniczna, skład, łamanie oraz opracowanie wersji elektronicznej Grzegorz Bociek Projekt okładki Autor Fotografia na okładce © Chris Joel Campbell | pexels.com Korekta Urszula Bańcerek Wydanie I, Chorzów 2018 Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA 41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c tel. 600 472 609 office@videograf.pl www.videograf.pl Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o. 01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21 tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12 dystrybucja@dictum.pl www.dictum.pl © Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2018 tekst © Michał Wróblewski ISBN 978-83-7835-704-9\nRozdział 1 Noc przykleiła się do drzew, jak skóra do żeber. Latarkę trzymałem nad głową. Drugą ręką osłaniałem twarz przed wiatrem. W gęstym błocie każdy krok przypominał mlaśnięcie, jakby las zjadał mnie żywcem, by ukryć swoją tajemnicę. Nagle coś dotknęło mojej twarzy. Ból i ciepło na policzku. Machnąłem ręką, by odpędzić intruza. To tylko gałęzie – przystanąłem i starłem krew z rozciętej skóry. Mokra od deszczu i potu koszula przylgnęła mi do pleców. Zmrużyłem oczy. Ray został w tyle i ledwo mogłem go dostrzec. Tętniąca w żyłach mieszanka adrenaliny i strachu kazała mi iść dalej. Gdzie to jest?! Przez szum ulewy nie wiedziałem, czy mówię to na głos, czy tylko w myślach. Rzęsiste krople trzaskały o liście, odwracały uwagę od naszych niespokojnych cieni, które przygarbione za powalonymi konarami przemykały w mroku, od drzewa do drzewa. Las na chwilę otworzył paszczę i do jego wnętrza wdarło się światło błyskawicy. Przetarłem powieki, by pozbyć się powidoków. Zniknęły, ale światło zostało – delikatny blask ukryty między drzewami. Przyśpieszyłem kroku. Kilka metrów dalej las zaczął się przerzedzać, aż w końcu stanęliśmy na polanie wokół latarni morskiej. Stuwatowe lampy techniczne na trójnogach tworzyły na ziemi jaskrawy krąg, wydobywały z błota koleiny i kępki trawy. Czas zwolnił. Policjanci w żółtych, przeciwdeszczowych płaszczach zabezpieczali wszystko, co mogło okazać się materiałem dowodowym. Komendant stał pod sięgającą nieba ścianą latarni. Ruszyliśmy w jego stronę. Niespokojny wiatr miotał zerwaną taśmą ostrzegawczą. Unosił ją w dziwnym hipnotycznym tańcu, jakby bawił się wstążką. W snopie światła padającym na potężny kamienny mur wirowały krople jesiennego deszczu. Leżała przed nami. Bosa. Wykrzywiona w nienaturalnej pozie. Rozrzucone włosy opadały na kark i sine wargi. Zakrzep w kąciku ust zdradzał krwotok wewnętrzny. Połowę twarzy miała zanurzoną w kałuży i błocie, a jej turkusowa sukienka, kiedyś elegancka, teraz rozdarta do samego krocza, obnażała paskudną ranę na udzie. Sterczała z niej kość– biała i zaostrzona, jak złamana brzozowa gałąź. W jednej chwili wokół zgęstniało powietrze. Dźwięki zaczęły rozchodzić się wolniej, docierały do mnie z większym trudem. Dwóch policjantów przykryło zwłoki plastikową folią. Potrzebowałem papierosa. Ethan, słyszysz mnie? Chciałem tylko papierosa. Ethan, idziemy! I wtedy sobie przypomniałem. Chodź, teraz nic tu po nas. Już ją widziałem. Słyszysz mnie? Kobieta w turkusowej sukience. Ethan? Miała na imię… Kilka dni wcześniej Powoli przebijałem się przez ciemność. Przez wyjałowioną drogę zmęczenia, przez tęczę kolorów pobłyskującą niczym neony Las Vegas. Tylko po to, by na końcu snu boleśnie wlać się w świadomość, jak tania whisky w przepite gardło. Monotonny dzwonek telefonu nawoływał mnie nieprzerwanie od kilku minut. Zamrugałem. Każdy ruch powiek kaleczył rogówki, jak papier ścierny. Spojrzałem na pajęczynę pęknięć w betonowym suficie. Cienkie żyłki ciągnęły się niemal do okna, omijając po drodze fragment odpadającej farby. Odrzuciłem koc i postawiłem stopy na podłodze. O tej porze roku zawsze była zimna. Wziąłem z biurka kubek wczorajszej kawy i stanąłem przed przeszklonymi drzwiami na taras. Wynajmowałem poddasze w piętrowym domu obok South Ford Road. Ulica biegła w górę wzgórza wznoszącego się nad centrum Dartmouth. Z okna widziałem rzekę Dart i miejski port. Przysadziste drzewa pięły się po zboczu, otaczały posesje i strome miejsca parkingowe. W gęstych koronach zielone liście powoli gubiły swój kolor. Jakby jesień zamoczyła je w złotej farbie. Lubiłem ten widok. Uspokajał mnie, choć od dawna chciałem wyjechać za ocean. Zapalić papierosa na plaży w Venice, pójść na koncert do The Troubadour, poczuć aurę Miasta Aniołów. Podobno jest tam dokładnie tak, jak w filmach. Kopia rzeczywistości na ekranie telewizora, bez retuszu i sztuczek Hollywood. Upiłem łyk zimnej kawy i usiadłem przy biurku, na którym leżał laptop. Zegarek pokazywał trzynastą trzydzieści. Niemal do rana pisałem tekst na zlecenie „Herald Express”. W otwartym oknie klienta pocztowego czekało podziękowanie redakcji za artykuł oraz dwie kolejne wiadomości od lokalnych gazet. Z pisania żyłem już wcześniej. Na własną rękę działałem od jakichś czterech lat. Sam decydowałem czym się zajmę, a co wywalę do kosza. Sięgnąłem po paczkę fajek i zaraz odrzuciłem ją na biurko. Była pusta. Interesowały mnie głównie tematy społeczne i kryminalne. W przeciwieństwie do wielu osób, zdawałem sobie sprawę z tego, jak cienka jest granica między pozornym poczuciem bezpieczeństwa a realnym zagrożeniem. Zło nosi różne maski. Bardzo często jest tuż obok – bliżej niż myślisz. Wysoki mężczyzna, którego spotkasz w autobusie. Wesoła sąsiadka z domu obok. Drażliwy mąż, z którym co wieczór zasypiasz w tym samym łóżku. W naturze najbardziej nieobliczalny zawsze będzie człowiek. Kliknąłem ikonę przeglądarki. W nowym oknie pojawiły się najświeższe wiadomości z Devon. Od razu wszedłem w zakładkę z kryminałkami. Nie złapię mordercy za rękę, gdy sięga po broń, ale mogę dać ludziom świadomość zagrożenia, by przestali być lekkomyślni. Zbrodnia, tragedie i śmierć to nie wytłuszczone nagłówki, barwnie opisane zdjęcia albo dwuminutowy wstrząsający news. To rzeczywistość, która może dotyczyć każdego. Dlatego piszę. O tym, co istotne. Żeby ostrzec choćby garstkę, by dać do myślenia. Piszę o tym, do czego zdolni są ludzie. „Zamiast chronić ludzką godność, odebrał ją własnemu dziecku” – głosił jeden z nagłówków w serwisie. Kliknąłem link. „Młody lekarz z Newton Abbot został dziś rano oskarżony o zgwałcenie i zamordowanie swojej szesnastoletniej córki. Według opinii biegłego, dziewczyna była w czwartym miesiącu ciąży”. Czy budując w ludziach świadomość zagrożenia, chcę w nich wzbudzić strach? Nie, ale to nieuniknione. Strach jest naturalną reakcją obronną organizmu. Gdy go poczujesz, zaczynasz brać życie na serio. Wtedy masz szansę przetrwać. Wstałem od biurka i podszedłem do telefonu. Masz jedną nieodebraną wiadomość: Cześć najemniku. Z tej strony Tom. Dawno nie rozmawialiśmy. Mam coś dla ciebie. Odezwij się jak najszybciej. To pilne. Rozmasowałem powieki i wybrałem numer autora nagrania. Monotonny sygnał połączenia przerwał cichy trzask, a w słuchawce odezwał się znajomy głos. – Niezły czas, Ethan. Spodziewałem się, że zajmie ci to dłużej. – Zdarza mi się zaskakiwać. O co chodzi? Dawno nic mi nie podrzucałeś. – Pakuj się. – Po co? – Płyniesz na Dale. – Tom, jutro jestem umówiony z mechanikiem, poza tym, czekają na mnie jeszcze dwa teksty. – Dla kogo piszesz? „Dartmouth Chronicle”, „Daily Devon”? Daj spokój! Nie ma na to czasu. Szykuję jubileuszowy numer. Mam coś dobrego. – Na Dale? To kompletne odludzie. Będzie dobrze, jeśli widzieli tam coś takiego jak gazeta. – Nie przesadzaj, Ethan. Pięć lat temu na tej wyspie zamordowano turystkę. – Moją sąsiadkę pochowali tydzień temu, ale to jeszcze nie powód, żebym o tym napisał. – Posłuchaj, to nie było typowe morderstwo. Najpierw gliniarze podejrzewali samobójstwo, ale potem coś znaleźli i zmienili kwalifikację sprawy. – Co znaleźli? – To już twoje zadanie. Odrób pracę domową i dowiedz się. Okoliczności śmierci nie były jednoznaczne i sprawy nigdy nie wyjaśniono, chociaż było wokół niej sporo szumu. W dochodzeniu brał udział mój znajomy, Jim Harvy. Rozmawialiśmy kilka miesięcy temu. Wspomniałem, że potrzebuję dobrego tematu. Wypiliśmy kilka głębszych i staremu gliniarzowi rozwiązał się język. Harvy zaczął gadać o Dale i tej zamordowanej kobiecie. Podobno było kilka poszlak, do których media nie dotarły. Niestety, nie wiem, o co chodziło. Zanim zdążyłem się zorientować, Harvy prawie spał na stole i bredził o byłej żonie. Jakiś tydzień później wyjechał do Meksyku i kontakt się urwał. Pewnie chleje teraz margaritę i obżera się burrito. W każdym razie chcę, żebyś znalazł coś, do czego nie dotarła konkurencja. Ludzie uwielbiają czytać o przemocy i zagadkach, więc pogadaj z kim trzeba. Rozejrzyj się po okolicy. – Wiesz, że do taniej sensacji podchodzę jak do szamba. Omijam z daleka. – Wiem, wiem. Masz te swoje… zasady. Ja mam swoje cele, ty masz swoje. Mordercy nigdy nie złapano. – Zrobili portret psychologiczny? – Kto ich tam wie, ale gdybyśmy coś takiego opublikowali… to byłoby coś! Może dowiesz się czegoś, co pomoże policji wznowić dochodzenie. Czy to nie wystarczająca zasługa dla społeczeństwa? Spojrzałem na ekran komputera. W skrzynce wciąż czekały nieprzeczytane wiadomości. – Halo, jesteś tam? – Powiązali tę sprawę z innymi przypadkami? – A co to ma do rzeczy? – Chcę wiedzieć czy to jednostrzałowiec, czy seryjny. – Nic takiego nie znalazłem, ale odpowiedzi kryją się na tej cholernej wyspie. Czuję, że to będzie hit. Od razu pomyślałem o tobie. To jak będzie? Nie daj się prosić! – W porządku, popłynę. – Świetnie! Za cztery godziny odchodzi ostatni prom. Nie spóźnij się. Trzask. – Nie spóźnię. * * * Pod prysznicem spędziłem dobre dwadzieścia pięć minut, próbując zmyć z siebie resztki snu. W pokoju założyłem czystą koszulę i jeansy. Dopinając rozporek, podszedłem do lodówki i uchyliłem drzwiczki. Bzycząca świetlówka rzuciła światło na pustą metalową kratkę i kilka przeszklonych półek. Prom na Dale odpływał z Warfleet Creek, małej zatoczki niedaleko Dartmouth Castle, jednej z dwóch bliźniaczych fortyfikacji, które w czternastym wieku broniły ujścia rzeki Dart. Wrzuciłem do samochodu najpotrzebniejsze rzeczy i ruszyłem drogą w dół zbocza. Przez centrum przejechałem w kilka minut. Zaparkowałem przy krawężniku na Lower Street. W podłużnym budynku obok rzeki mieściła się restauracja z regionalnym jedzeniem. Lubiłem zajmować stolik pod panoramicznym oknem, by obserwować, jak białe żaglówki przecinają taflę wody lśniącymi kadłubami. Część z nich mknęła na północny zachód w stronę cumowiska, inne, prezentując dumnie swoje nazwy na burtach, płynęły odważnie w przeciwnym kierunku – na otwarte wody Atlantyku. Zamówiłem sadzone jajko na bekonie i dużą kawę. Aromat arabiki przyjemnie drażnił nozdrza i uspokajał myśli. Upiłem łyk cierpkiego naparu i wbiłem widelec w żółtko. Na stoliku, jak zawsze, leżała świeża gazeta. Między innymi za to ceniłem tę knajpę. W niedzielę synoptycy zapowiadali pogorszenie pogody i możliwe sztormy, szczególnie w rejonie Wysp Normandzkich. W tamtej okolicy leżało Dale – cel mojej podróży. Obok Jersey i Guernsey była to trzecia największa wyspa w kanale La Manche. Po jedzeniu i trzeźwiącej dawce kofeiny pojechałem wzdłuż wybrzeża szeroką Warfleet Road. Dwadzieścia minut później zjechałem z głównej drogi na teren przystani. Wieczorne słońce prześliznęło się po karoserii chevroleta i zniknęło w koronach drzew nad brzegiem zatoczki. Malownicze miejsce nad Kanałem La Manche tonęło w ciszy zmierzchu, zmąconej szumem żwiru pod kołami auta. Minąłem barak zamkniętej wypożyczalni sprzętu wodnego i stanąłem w kolejce samochodów. Do wjazdu na prom czekały jeszcze dwie osobówki i mały wóz dostawczy z wytartym logo „Jay Jinx” na pace. Uchyliłem szybę i nie spuszczając oczu z dwójki marynarzy uwijających się na promie, sięgnąłem do samochodowej zapalniczki. Odpaliłem papierosa i zaciągnąłem się. Ciepło spalanego między palcami tytoniu przypomniało mi, że to moja ostatnia paczka marlboro. Wypuściłem dym i oblizałem suche wargi. Nagle z promu rozległ się donośny gwizd. Jeden z marynarzy podniósł szlaban, inny zajął się kierowaniem pojazdów na platformę niezgrabnego statku. Ostrożnie wtoczyłem się za srebrnego opla i wyłączyłem silnik. Dźwięk rozedrganego wozu zastąpiło skrzypienie szlabanu. Wyjąłem kluczyki ze stacyjki i wysiadłem. Pogoda o tej porze roku zaczynała być kapryśna. Jasne niebo coraz częściej zasłaniały burzowe chmury, a w powietrzu czuć było jesienny chłód. Z tylnego siedzenia zabrałem szarą dyplomatkę – idealny strój na angielską aurę. Poprawiłem klapy płaszcza i ruszyłem w stronę schodów na taras. Widokową część promu otaczała wysłużona barierka. Metalowa konstrukcja wystawiona na niepogodę zdradzała, że ta łajba pływała już od wielu lat. Odpadająca farba, miejscami rdza i krystaliczny osad. Oparłem łokcie o balustradę i zaciągnąłem się papierosem. Smak słonej bryzy przyćmił na chwilę gorycz amerykańskiego tytoniu. Patrzyłem na spokojną zatokę. Słońce odbite na powierzchni wody skrzyło się jak brokat. Lubiłem ten widok. Pozwalał mi się odprężyć, na chwilę odpłynąć. Z odrętwienia wyrwało mnie łaskotanie. Apatycznie spojrzałem w dół, na dłoń obsypaną popiołem z papierosa. – Lepiej usiądź. Właściwie to prawie dwie godziny rejsu. – Usłyszałem za plecami. Pogrążony we własnych myślach, nie zauważyłem, że na tarasie zjawił się ktoś jeszcze. Sądząc po ogorzałej twarzy i zmarszczkach, mógł mieć koło pięćdziesiątki. Znoszony sweter, ręce wciśnięte w kieszenie. Facet wyglądał jak podstarzały hipis z kilkudniowym zarostem i długimi włosami pokrytymi siwizną. – Poczęstuje mnie pan? – zapytał w odpowiedzi na moje badawcze spojrzenie. Sięgnąłem do wewnętrznej kieszeni płaszcza. Z wymiętej paczki wyjrzały dwa pomarańczowe filtry. – Wygląda na to, że ma pan szczęście – rzuciłem w stronę faceta w swetrze. Mężczyzna uśmiechnął się lekko i podszedł po papierosa. Ostrożnie, jakby składał statek w butelce, wsunął palce do paczki i złapał filtr marlboro. Pstryknąłem zapalniczką i płomień oblizał tytoń zawinięty w białą bibułkę. – Pierwszy raz na Dale? – zapytał, patrząc tam, gdzie ja wcześniej – za horyzont. – Polecenie służbowe. – Jest pan policjantem? – Kimś gorszym. – Właściwie to myślałem, że święta inkwizycja już nie prowadzi swojej krucjaty – odparł i uśmiechnął się nieznacznie. – Instytucja, dla której pracuję, też potrafi zniszczyć komuś życie, choć nie polujemy tylko na wiedźmy. – A na kogo jeszcze? – Na tych, którzy czynią zło bez pomocy czarów. Hipis zaciągnął się dymem. Patrzył na mnie, jakby starał się odgadnąć, o czym myślę. Zmrużył oczy i przytaknął jak ktoś, kto zaczyna rozumieć złożony problem. – Jestem dziennikarzem śledczym. Wolnym strzelcem – uściśliłem. – To chyba stresująca praca? – Zależy od podejścia. Kojarzy pan sprawę zamordowanej turystki? – Chyba wiem, o kogo chodzi. – Chcę zasięgnąć języka. Może pojawiło się coś nowego w tej sprawie. – Ciężki przypadek. Właściwie bardzo… tajemniczy. – Kojarzy pan jakieś szczegóły? – Właściwie niewiele. Tyle samo powie panu każdy na wyspie. Na pewno nie jest to nic, o czym już by pan nie wiedział. Proszę udać się do miejscowego komisariatu, tam powiedzą panu więcej niż ja. Skinąłem głową z grzeczności, ponieważ od początku zamierzałem skorzystać z pomocy lokalnej policji. Hipis dopalił peta i pożegnał się. Minął pracownika promu i razem zeszli na dolny pokład. Podszedłem do barierki i wyjrzałem na platformę dla samochodów. Przed dostawczakiem „Jay Jinx” zatrzymał się czarny mercedes. Lśniący lakier, wypolerowane alufelgi. O maskę samochodu opierała się młoda kobieta. Mimo wieczornego chłodu była w kusej sukience odsłaniającej ramiona i zgrabne nogi. Właścicielka luksusowego wozu rozmawiała przez telefon. Turbiny promu wyły nieznośnie, dlatego nie słyszałem, co mówi, ale wyglądała na zdenerwowaną. W pewnym momencie oderwała komórkę od ucha i ze złością rzuciła telefon na siedzenie. Kiedy trochę ochłonęła, spojrzała w moją stronę. Miała w sobie coś wyzywającego. Jak dziewczyna z rozkładówki albo puszczalska sąsiadka, która rozłoży nogi, jeśli zasłużysz. Nieznajoma zmysłowo wygładziła sukienkę na biodrach. Myślę, że chciała zatrzeć złe wrażenie wywołane wcześniejszą chwilą nieuwagi, gdy publicznie puściły jej nerwy. Zainteresowanie ze strony obcego mężczyzny dodało jej pewności siebie i pomogło odzyskać kontrolę nad wybuchowym temperamentem. Przeczesała dłonią kasztanowe włosy i wsiadła do samochodu. Drzwi zamknęły się z cichym trzaskiem, a kobieta w turkusowej sukience zniknęła za przyciemnioną szybą luksusowego auta. Przez chwilę zastanawiałem się, czy ciągle na mnie patrzy, lecz w końcu przeniosłem spojrzenie na linię horyzontu. W oddali zamajaczył ciemny punkt. W gęstniejącym zmierzchu nierówny kształt coraz bardziej zlewał się z taflą wody. Rósł prawie niezauważalnie, dlatego wciąż musiała dzielić nas duża odległość. Zszedłem po metalowych schodkach i wróciłem do chevroleta. W środku włączyłem ogrzewanie i odruchowo sięgnąłem za ucho, gdzie zwykłem trzymać awaryjnego peta. Koledzy z dawnej redakcji nazywali go petem kusicielem, bo zawsze miał być tym ostatnim. I tak już od sześciu lat. Opuściłem oparcie fotela i ułożyłem się wygodnie. W kieszeni zawibrował telefon. „Zdążyłeś?” – pytał w wiadomości Tom. Prawda jest taka, że po prostu lubiłem jarać. I to dużo, choć znałem też inne używki. W tym temacie muszę oddać honor Indianom, których dumni osadnicy z Europy wymordowali w imię amerykańskiego snu o wolności i równości, zaś tych, którzy przeżyli, zamknęli w rezerwatach. Nazywamy się ludźmi o szerokich horyzontach, a prawda jest taka, że to Indianie znaleźli klucz do otwarcia świadomości – meskalinę. „Tak. W kontakcie” – wystukałem lakonicznie i wysłałem wiadomość. Dzięki meskalinie szamani wprowadzali się w trans. Widzieli rzeczy, które mogły uratować wioskę przed nieszczęściem albo pogrążyć ją w tragedii. Ja też miewam wizje – efekt bolesnych doświadczeń i nadużywania LSD. Obrazy w mojej głowie są jak niewerbalny sygnał z podświadomości, feeria barw albo fragmenty pogniecionej taśmy filmowej. Innym razem jestem po prostu na haju i pamiętam niewiele. Ludzki mózg wciąż jest pełen tajemnic. Wątpię, abyśmy kiedyś poznali je wszystkie. Wewnątrz samochodu zrobiło się przyjemnie ciepło. Przysiągłbym, że zdążyłem ledwie mrugnąć, ale gdy otworzyłem oczy, pokład promu tonął w półmroku. Potarłem twarz i wyszedłem z wozu. Ponad taflą wody majaczyła ciemna plama wyspy. Zegar przy schodach wskazywał osiemnastą trzydzieści. Za czterdzieści minut miałem być na miejscu. * * * Wokół cumowiska pełzała mgła, a powietrze wyraźnie się ochłodziło. Im dalej na południe Anglii, tym mieszkańcy byli bardziej przesądni. Tam, gdzie miejska zabudowa ustępowała zabobonom wiejskiego życia, mówiło się, że podczas nocy takich jak ta, w ludziach budzą się demony, a senne koszmary spełniają się niczym fatalna przepowiednia. W taką noc przesądni robili wszystko, by nie zmrużyć oka. Marina na Dale nie była aż tak mała, jak się spodziewałem. Przybijało tu kilkanaście kutrów rybackich i parę rekreacyjnych łodzi. Największe wrażenie robił kilkumetrowy jacht ochrzczony „Veronica”. Imię zapisano fantazyjną włoską kursywą, zdobiącą szeroką, białą burtę łodzi. Z platformy promu zjechałem jako ostatni. Wszystkie inne samochody zdążyły już odjechać. Na przystani panowała niemal senna aura. Ostatnie promienie dnia wyciągały z półmroku kontury niewielkiego bosmanatu i portowego dźwigu. Resztę zabudowy stanowiło kilka drewnianych pomostów oraz betonowy slip do spuszczania łodzi i wyciągania ich na brzeg. Cofnąłem chevroleta bliżej cumowiska. Na promie w skrzyni z narzędziami grzebał jeden z marynarzy. – Przepraszam! Wie pan, gdzie znajdę komisariat? – zawołałem, wyciągając głowę przez otwartą szybę. Facet nie reagował. Skupiony na swojej pracy, nie odrywał oczu od przybornika i dalej układał jego zawartość. – Halo, może mi pan pomóc? Jak dojadę na komisariat? – Nie odpowie panu. – Przy szybie, jak z podziemi, wyrósł starszy mężczyzna. – Jest trochę zamknięty w sobie. – To może pan mi powie, gdzie tu jest komisariat? – Trzeba dojechać do linii lasu, o tam. – Dziadek wskazał kierunek dłonią umorusaną smarem. – Potem asfaltową drogą. Jakieś dwadzieścia minut i będzie pan w mieście. Pierwszy raz na wyspie? – Nie da się ukryć. – Pojedzie pan w dzień. Po nocy łatwo wypaść z drogi i rozbić się o drzewo. Radzę przenocować w Domu Rybaka i ruszyć z samego rana. – To tamten? – Skinąłem głową w kierunku pobliskiej zabudowy. Najbliżej brzegu stał dwupiętrowy budynek. Z kilku okien sączyło się ciepłe światło. – Tak. Zatrzymują się tam cumujący w porcie turyści albo rybacy, ale o tej porze roku nie ma ich wielu. Szczególnie tych pierwszych. – W porządku, dziękuję. Spokojnego wieczoru. – Panu również i proszę uważać w lesie. Wrzuciłem bieg i ruszyłem w stronę Domu Rybaka. Z portu nie prowadziła tam żadna ścieżka. Samochód kołysał się w koleinach, aż dotarłem pod budynek. Hotel był drewniany, zbity z długich bali. Z tyłu, na wysokości drugiego piętra, wznosiło się metalowe rusztowanie. Wysiadłem z auta i zabrałem torbę z bagażnika. Do wejścia prowadziły krótkie, nieco już pokruszone schody. Pociągnąłem za klamkę i pchnąłem drzwi z małym kwadratowym oknem. Zawiasy skrzypnęły lekko, a powietrze wypełnił zapach żywicy i jaśminowego kadzidełka. Niewielkie wnętrze oświetlało żółtawe światło dwóch lamp elektrycznych. W półmroku, między słupami nośnymi, zwisały grube liny cumownicze, stara sieć rybacka i parę artefaktów z przeszłości w postaci harpuna czy połamanego koła sterowego z okrętu, o którym prawdopodobnie świat już zapomniał. Za ladą nad otwartym zeszytem stała młoda kobieta. Najwyraźniej nie spodziewała się przyjazdu nowego gościa. – Witamy w Domu Rybaka. – Uniosła brwi, ale zaraz ukryła zaskoczenie. – W czym mogę pomóc? – Potrzebuję pokoju dla jednej osoby. – Oczywiście. Jak długo planuje pan zostać? – Jeszcze nie zdecydowałem. – Dobrze, zaraz dam panu klucz. Dziewczyna zerknęła do zeszytu i wskazała palcem na jedną z zapisanych linijek. Mruknęła coś pod nosem, a potem sięgnęła po kluczyk wiszący na jednym z kilkunastu haczyków. – Pokój numer piętnaście, prawe skrzydło na pierwszym piętrze. Na końcu korytarza – dodała wesoło. Mogła mieć nieco ponad dwadzieścia lat. Schody były strome, a korytarze stosunkowo wąskie. Wyglądało jednak na to, że ta oszczędność miejsca była podyktowana chęcią upchnięcia jak największej liczby pokoi o rozsądnym metrażu. W sumie było ich po cztery z obu stron. Moje lokum przypominało niewielką kawalerkę bez kuchni. Rzuciłem na łóżko torbę zabraną z samochodu i podszedłem do okna. Za grubą firaną rozpościerał się widok na ocean – teraz już czarny i nieprzenikniony. Jedynym źródłem światła na zewnątrz było kilka portowych latarni oświetlających pomosty i kawałek dzikiej plaży. Zerknąłem na zegarek. „Dochodzi ósma” – powiedziałem w myślach, gdy za oknem coś błysnęło. Przywarłem czołem do szyby. Może to jakiś dzieciak bawił się latarką albo ktoś nie chciał połamać nóg i oświetlał sobie drogę. Gdy odszedłem od parapetu, za oknem znów zrobiło się odrobinę jaśniej. Podniosłem do góry okiennicę i wychyliłem się na zewnątrz. Dopiero po chwili na spienionych falach zobaczyłem powracającą smugę skupionego światła. To była latarnia morska. Na stoliku przy ścianie stał telefon. Nie wierzyłem, że mogą panować tu aż takie wygody i nie myliłem się. W słuchawce było głucho, chociaż kabel tkwił w gniazdku. O room service mogłem tylko pomarzyć. Sięgnąłem do torby, łudząc się, że znajdę w niej choćby jednego papierosa. Dwie koszule, spodnie, kurtka, szczoteczka. Puk, puk, puk. Obróciłem głowę w stronę drzwi. Puk, puk. – Halo, proszę pana, jest pan tam? Wrzuciłem szczoteczkę z powrotem do torby i otworzyłem. Recepcjonistka. – Nie mamy ostatnio zbyt wielu gości, dlatego nie trzymamy ręczników w wolnych pokojach – wytłumaczyła się i wyciągnęła przed siebie bawełniane zawiniątka w pstrokatych kolorach. Spojrzałem najpierw na ręczniki, potem na dziewczynę. – Palisz? * * * – Ostatnio trudno o gości. Przypływa do nas coraz mniej turystów – żaliła się Judith, kiedy staliśmy przed wejściem do hotelu. Zaciągnęła się cienkim vogiem i spojrzała w ciemność przed Domem Rybaka. – Jeszcze kilka lat temu mieliśmy tu ruch przez całe lato. Nawet o tej porze roku turyści pytali o wolne miejsca. Mamy tu niesamowite sztormy. Są dni, kiedy mgła otacza wzgórza nad doliną i wypełnia zatoczki między klifami. Tańczy nad gładką taflą wody. Piękny widok. – Kiedy turyści przestali odwiedzać wyspę? – zapytałem dla podtrzymania tematu, bowiem dobrze znałem odpowiedź. Judith zamyśliła się. – Pięć lat temu miało tu miejsce pewne… zdarzenie. – Ktoś… zginął? – Słyszał pan o tym? – zapytała zaskoczona. – Po prostu zastanawiam się, co mogło tak bardzo zniechęcić gości do odwiedzania wyspy. Zawahała się. Papierosowy dym otoczył nas szarą mgiełką, a noc mruczała dźwiękami cykad. – Zginęła tu młoda kobieta. Znaleźli ją na plaży – powiedziała po długim milczeniu. – Na zwłoki natknęła się policja? – Ktoś z mieszkańców wyspy albo jakiś turysta. W gazetach pojawiały się sprzeczne informacje. Wiem, że woda wyrzuciła ciało na brzeg. Dziewczyna była studentką, przyjechała tu ze znajomymi na wakacje. – Wypadek? Recepcjonistka nerwowo pstrykała paznokciami i spojrzała w bok. – Na początku lokalnym władzom udawało się to ukryć, żeby nie odstraszać turystów, ale kiedy na wyspę ściągnęli dziennikarze, wyszło na jaw, że to coś poważnego. – Jak zginęła? – Nie znam szczegółów. Znaleźli coś w jej krwi. Chyba została otruta. – Przykra sprawa. Judith westchnęła. – A pan co tu robi? Trudno jest przypłynąć na Dale i nie wiedzieć, co się u nas wydarzyło. – Coś słyszałem. – Zaciągnąłem się i strzepnąłem popiół na schody. – Chciałem na trochę wyrwać się z miasta i odetchnąć świeżym powietrzem. Wydawało mi się, że to dobre miejsce. – Najlepsze. Naprawdę tak myślę. O ile nie odstrasza pana ta historia. – To było dawno. Jeśli faktycznie ktoś ją zamordował… Ten, kto to zrobił, jest już na pewno daleko stąd. – Mam taką nadzieję. Nie potrzeba nam tu wariatów. – Jakoś się nie dziwię. Recepcjonistka spojrzała na papierosa i resztkę tlącego się w nim tytoniu. – Cóż, późno już. Pewnie chce pan odpocząć? – Nie sypiam najlepiej. – Może tutaj pan zacznie. – Może. W pokoju mam telefon, ale nie działa. Jakiś problem z instalacją? Dziewczyna pokręciła głową. – Nie, nie. W czasie największej popularności wyspy hotel przynosił całkiem spory zysk. Właściciele, czyli moja rodzina, zaczęli remontować budynek. Chcieli, żeby to miejsce było bardziej… ekskluzywne. Próbowali przyciągnąć bogatszych klientów. Ciotka wydała wszystkie zarobione pieniądze, ale po tym, co się tu stało, ledwo starcza na utrzymanie hotelu. Zostaliśmy z nieczynnymi telefonami i niedokończonym piętrem. Cofnąłem się na schody i spojrzałem do góry. Na drugim piętrze było zupełnie ciemno. – Pozostaje czekać na lepsze czasy. Zimno. – Wzdrygnęła się. – Wracam do środka panie… – Mów mi Ethan. Recepcjonistka uśmiechnęła się serdecznie. Miała ładnie zarysowane brwi i bladoróżowe usta. Dziewczyna z prowincji – naturalna, nie żadna wylaszczona księżniczka. Kiedy się śmiała, w policzkach tworzyły się jej małe dołeczki. Judith docisnęła rozżarzony niedopałek do pokrywy kosza. Papieros zasyczał, z chłodnego metalu uniósł się wątły obłoczek dymu. – No to dobranoc, Ethan. – Dobranoc. Kiedy zniknęła za drzwiami, zaciągnąłem się resztką vogue’a. Mało męskie, ale lepsze to niż nic. Spojrzałem w stronę przystani na czarny kształt promu, którym tu przypłynąłem. Miałem już odejść, gdy w kabinie niezgrabnej łajby zapaliło się światło. Wytężyłem wzrok. Wydawało mi się, że widzę kogoś w oknie, gdy chwilę później na szybę opadła zasłona. Niewyraźny kształt spłynął po materiale długim cieniem i zniknął gdzieś w kajucie. Z odrętwienia wyrwały mnie ciepło i swąd spalonego filtra. Odruchowo strząsnąłem resztkę tlącego się tytoniu i podobnie jak Judith wrzuciłem kiepa do śmietnika przy drzwiach. Wróciłem do hotelu. Poprzecierane sieci rybackie dyndały ponuro, poruszone przeciągiem. Na recepcji było pusto, a zza drzwi przy kontuarze dobiegały niewyraźne szmery. Wąskim korytarzem udałem się do pokoju na piętrze. Zapaliłem lampkę na stoliku pod ścianą i zawiesiłem płaszcz na oparciu krzesła. Rzuciłem okiem na wnętrze pomieszczenia. Wszystko wydawało się być na swoim miejscu. Przez okno widziałem cumowisko. W kabinie promu zaległa ciemność. Statek wyglądał, jakby od lat rdzewiał na przystani. Jakby od dawna nikt do niego nie zaglądał. Przyjechałem na krótko, dlatego nie zabierałem ze sobą wielu rzeczy. Wsunąłem torbę pod łóżko, a potem zdjąłem spodnie i koszulę. Powieki ciążyły mi coraz bardziej. Wyciągnąłem się na materacu i przez chwilę wodziłem wzrokiem wzdłuż pajęczyny drobnych pęknięć na suficie. Prawie jak w domu. Przesunąłem się w górę łóżka i naciągnąłem na siebie koc. W myślach układałem plan na jutro. Zamierzałem pojechać do miasta, aby porozmawiać z lokalnymi władzami. Chciałem też pokręcić się po okolicy i popytać. Kumpel Toma twierdził, że nie wszystkie informacje na temat śmierci turystki wyszły na jaw, a skoro tak, ktoś musiał coś wiedzieć. Chyba że stary gliniarz chciał po prostu zaintrygować naczelnego „New Eye” i rzucił dziennikarskiej hienie łakomy kąsek. Dla mnie takie sprawy były czymś więcej niż tematem na okładkę. Istotę stanowiło pytanie „dlaczego?”. Dlaczego ktoś to zrobił i dlaczego nikt w porę nie zareagował? Dlaczego ludzie znów nie dostrzegli zagrożenia? Jeżeli mogłem znaleźć odpowiedzi, chciałem wydobyć je od tych, którzy do tej pory milczeli.\nAutor: Michał Wróblewski\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Definicja_strachu-ebookRO/p00621970i006" target="_blank" title="Definicja strachu [Michał Wróblewski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Definicja strachu [Michał Wróblewski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


E-madeleine - 177 WILD MUSK inspirowane Coty\nTyp zapachu Orientalny, Kwiatowy, Piżmowy, Waniliowy\nInspiracja producentem Coty*\nKompozycja niby prosta, łatwa i przyjemna, a budzi bardzo różne emocje. Odpowiednik Wild Musk inspirowany marką Coty to orientalno - kwiatowe perfumy dla kobiet. Wild Musk został wydany w 1972 roku, a całość składa się z aromatów piżma, jaśminu, róży i wanilii. Klasyczny zapach, który pomimo upływu czas nadal ma w sobie coś nowoczesnego i zachęcającego do korzystania. Prosty skład powoduje, że możemy go stosować o każdej porze roku oraz dnia. Od wielu lat ma swoich fanów i ciągle pozyskuje nowych.


Podatek od usług pobierany będzie w kraju nabywcy - Podatki - PIT, CIT, VAT, Ulgi podatkowe - Najnowsze informacje podatkowe - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPodatkiPodatek od usług pobierany będzie w kraju nabywcy\n23.10.2009, 12:50; Aktualizacja: 23.10.2009, 13:04\nSejm poparł dziś dwie poprawki Senatu do zmian w ustawie o VAT. Nowelizacja pozwala pobierać w kraju podatek od usług świadczonych za granicą.\nUstawa dostosowuje polskie prawo do trzech unijnych dyrektyw dotyczących m.in. miejsca świadczenia usług. Podatek ma być pobierany nie w kraju, w którym siedzibę ma firma świadcząca usługę, a w tym, gdzie siedzibę ma nabywca takiej usługi. Takie rozwiązanie ma ułatwić firmom rozliczenia podatkowe.\nPrzyjęte przez Sejm poprawki Senatu doprecyzowują przepisy. Jedna zmienia definicję podatnika, a druga precyzuje, co musi zrobić podatnik, gdy zmienią się proporcje, w jakiej towary lub usługi dają prawo do obniżenia kwoty należnego podatku.\nNowelizacja zmienia też z kwartalnego na miesięczny termin składania informacji o transakcjach przeprowadzonych między firmami z różnych krajów Unii Europejskiej. Mają być one składane do 15 każdego miesiąca, a nie jak obecnie do 25 dnia po zakończeniu kwartału. Zmiana ta ma zmniejszyć możliwości uchylania się od płacenia podatku.\nSeba(2009-10-24 16:24) Zgłoś naruszenie 00\nDobre przepisy powinny wejsc w zycie.


Скачать презентацию Co zawiera lista UNESCO? Na listę wpisane\nОписание презентации Co zawiera lista UNESCO? Na listę wpisane по слайдам\nCo zawiera lista UNESCO? Na listę wpisane są obiekty objęte szczególną ochroną międzynarodowej organizacji UNESCO ze względu na ich unikatową wartość kulturową bądź przyrodniczą dla ludzkości. Lista obejmowała w czerwcu 2009 roku 890 obiektów w 148 krajach, w tym 689 obiektów dziedzictwa kulturowego (K), 176 przyrodniczego (P) i 25 mieszanych (K, P).\nPolskie obiekty wpisane na listę: 1. 1978 — Historyczne centrum Krakowa (K) 2. 1978 — Zabytkowa kopalnia soli w Wieliczce (K) 3. 1979 — Auschwitz-Birkenau. Niemiecki nazistowski obóz koncentracyjny i zagłady (1940 -1945) (K) 4. 1979 — Puszcza Białowieska — (wspólnie z Białorusią) (P) 5. 1980 — Historyczne centrum Warszawy (K) 6. 1992 — Stare Miasto w Zamościu — przykład renesansowej zabudowy miejskiej (K) 7. 1997 — Średniowieczny zespół miejski Torunia (K) 8. 1997 — Zamek Krzyżacki w Malborku (K) 9. 1999 — Kalwaria Zebrzydowska: manierystyczny zespół architektoniczny i krajobrazowy oraz park pielgrzymkowy z XVII w. (K) 10. 2001 — Kościoły Pokoju w Jaworze i Świdnicy (K) 11. 2003 — Drewniane kościoły południowej Małopolski — Binarowa, Blizne, Dębno Podhalańskie, Haczów, Lipnica Dolna, Sękowa (K) 12. 2004 — Park Mużakowski nad rzeką Nysą (wspólnie z Niemcami) (K) 13. 2006 — Hala Stulecia (Hala Ludowa) we Wrocławiu (K)\n1978 r. — Stare Miasto w Krakowie Najstarszy obszar Krakowa, otoczony Plantami. Jego centrum stanowi Rynek Główny. Stare Miasto razem ze wzgórzem wawelskim oraz zabytkami Kazimierza. Głównymi zabytkami krakowskiego Starego Miasta są znajdujące się na Rynku Głównym: Kościół Mariacki, Sukiennice i wieża ratuszowa, oraz pozostałości murów obronnych – Brama Floriańska i Barbakan.\nPlanty wokół Starego Miasta\n1978 r. — Zabytkowa kopalnia soli w Wieliczce Kopalnia Soli Wieliczka – jest jednym z najstarszych zakładów przemysłowych na świecie, jej początki sięgają XIII wieku. Przez całe stulecia była źródłem dochodów państwa, wpływała na rozwój kultury, dzisiaj jest jednym z najchętniej odwiedzanych polskich obiektów turystycznych. Kilkusetletnia eksploatacja złoża soli kamiennej ukształtowała obecny wygląd wyrobisk górniczych. Komory znajdują się pod miastem, usytuowane są na dziewięciu poziomach, sięgają głębokości 327 m. Podziemna Wieliczka to blisko 300 km chodników i ok. 3000 komór. Część udostępniona dla turystów obejmuje 3, 5 kilometrowy odcinek, położony na głębokości od 64 m do 135 m\nSzyb Daniłowicza – wejście do kopalni\nRzeźby z soli\n1979 r. – Auschwitz – Birkenau. Niemiecki nazistowski obóz koncentracyjny i zagłady Powstał w 1940 na tych terenach jako obóz przeznaczony początkowo do osadzania więźniów politycznych i opozycji, głównie Polaków. Rozbudowywany był potem stopniowo w główne miejsce masowej eksterminacji około miliona Żydów z całej Europy, a także wielu Polaków, Romów, jeńców radzieckich oraz ofiar innych narodowości.\nWartownia i brama główna Auschwitz II\n1979 r. — Puszcza Białowieska (wspólnie z Białorusią) Puszcza Białowieska – rozległy kompleks leśny, pozostałość dawnych puszcz, położony w województwie podlaskim oraz na Białorusi. Powierzchnia całej puszczy przekracza 1500 km 2 (z czego w granicach Polski 620 km 2 ). Jest pozostałością ostatnich na niżu Europy lasów naturalnych o charakterze pierwotnym w strefie lasów liściastych i mieszanych. Na jej terenie znajduje się Białowieski Park Narodowy\nDąb „Maciek” w Puszczy\n1980 r. – historyczne centrum Warszawy Stare Miasto w Warszawie – najstarsze osiedle miejskie Warszawy będące zwartym zespołem architektury zabytkowej, przeważnie z XVII i XVIII wieku o średniowiecznym układzie zabudowy, otoczone pierścieniem murów obronnych z XIV–XVI wieku.\nKolumna Zygmunta – wystawiona przez jego syna Władysława IV\nRynek Starego Miasta 1945 r.\n1992 r. – Stare Miasto w Zamościu – przykład renesansowej zabudowy miejskiej\nFizjonomia i układ przestrzenny miasta Zamość , nazywany Perłą Renesansu i Padwą Północy, to idealne miasto twierdza, założone w 1580 roku przez Jan Zamoyskiego, kanclerza wielkiego koronnego, zaprojektowane przez włoskiego architekta Bernardo Mornado, stanowiące wybitne osiągnięcie późnorenesansowej europejskiej myśli urbanistycznej. Układ urbanistyczny śródmieścia z zespołem ok. 120 zabytków architektury został zaliczony do zabytków o najwyższej wartości artystyczno-historycznej w skali światowej.\nRatusz na Rynku Wielkim i kamienice ormiańskie\nZachowany fragment fortyfikacji Zamościa\n1997 r. — Średniowieczny zespół staromiejski Torunia\n1997 r. – Zamek Krzyżacki w Malborku\nHistoria Zamku w Malborku Zamek krzyżacki w Malborku — trzyczęściowa twierdza obronna w stylu gotyckim. Składa się z zamku niskiego, zamku średniego i zamku wysokiego. Jest to jeden z największych zachowanych zespołów gotyckiej architektury na świecie. Pierwotna nazwa zamku używana przez zakon krzyżacki brzmiała Marienburg , czyli Gród Marii. Od 14 września 1309 do 1457 zamek w Malborku był siedzibą wielkiego mistrza krzyżackiego, a miasto stolicą państwa zakonnego.\nZdjęcie lotnicze zamku w Malborku\nRefektarz letni w Zamku Średnim\n1999 — Kalwaria Zebrzydowska — manierystyczny zespół architektoniczny i krajobrazowy oraz park pielgrzymkowy z XVII w. Sanktuarium pasyjno-maryjne OO. Bernardynów znajdujące się w Kalwarii Zebrzydowskiej. Bazylika i klasztor położone są na południe od miasta, u szczytu Góry Żar, na południe i wschód od nich znajdują się 42 kaplice i kościoły dróżek. Kalwaryjskie sanktuarium jest jednym z ważniejszych miejsc kultu pasyjnego i maryjnego- łączy zarówno kult Chrystusa cierpiącego, jak i Matki Bożej. Ideą przewodnią jest odwzorowanie ostatniej drogi Chrystusa (Droga Pojmania i Droga Krzyżowa). W sanktuarium znajduje się obraz Matki Boskiej Kalwaryjskiej.\n2001 — Kościoły Pokoju w Świdnicy i Jaworze Kościoły te znajdują się w województwie dolnośląskim i są największymi drewnianymi budowlami o funkcjach religijnych w Europie. Powstały w II połowie XVII wieku, gdy naciskany przez protestancką Szwecję Katolicki cesarz Ferdynand III Habsburg przyznał śląskim luteranom prawo do wybudowania trzech świątyń na obszarach bezpośrednio podległych jego władzy. Kościół w Głogowie spłonął w pożarze wywołanym uderzeniem pioruna.\n2003 — Drewniane kościoły południowej Małopolski – Binarowa, Blizne, Dębno Podhalańskie, Haczów, Lipnica Dolna, Sękowa\nGrupa cennych historycznie i ciekawych architektonicznie drewnianych kościołów najczęściej konstrukcji zrębowej, z których najstarsze pochodzą z XIV wieku (za najstarszy uważa się kościół w Haczowie z 1388 roku). Zachowały się w dobrym stanie do czasów współczesnych i stanowią drugie najstarsze tego rodzaju skupisko drewnianych świątyń w Europie, zaraz po norweskich kościołach klepkowych.\nDrewniany kościół św. Filipa i św. Jakuba w Sękowej\nDrewniany kościół św. Michała Archanioła w Biranowej\nKościół św. Leonarda w Lipnicy Dolnej\n2004 r. – Park Mużakowski Największy i najsłynniejszy park stylu angielskiego w Polsce i w Niemczech. Park zajmuje ok. 5, 45 km² powierzchni na obu stronach rzeki Nysy Łużyckiej, która stanowi granicę polsko-niemiecką. Centrum parku znajduje się w niemieckiej miejscowości Bad Muskau. Od 1945 roku park podzielony jest granicą państw Polski i Niemiec. Dwie trzecie obszaru znajduje się po stronie polskiej w okolicy miasta Łęknica.\nPo obu stronach Nysy\n2006 r. – Hala stulecia (ludowa) we Wrocławiu Hala widowiskowo-sportowa położona w Parku Szczytnickim we Wrocławiu. Wzniesiona w latach 1911– 1913 według projektu Maxa Berga, w stylu wczesno modernistycznym. Wpisana do rejestru zabytków w 1962 oraz ponownie w 1977, wraz z zespołem architektonicznym obejmującym m. in. Pawilon Czterech Kopuł, Pergolę i Iglicę.\nHala Ludowa z 1920 roku\nŹródła http: //pl. wikipedia. org/wiki/ Prezentację przygotowała Ewa Widz nauczyciel geografii


liturgia.wiara.pl » Rok liturgiczny » Wielki Post » Zamyślenia » Krzyż niezrozumienia\nBłogosławiony Jan Paweł II jawi nam się jako prorok. Prawdziwy prorok. A tacy zawsze są odrzucani przez współczesnych.\nBiblia wskazuje, że głównym zadaniem proroka był tylko i wyłącznie Bóg i Jego sprawy. Na wszystko, co wokół się działo, prorok patrzył przez pryzmat, czy jest to Boże, czy do Boga prowadzi, czy też nie. Dlatego często prorocy i ich słowa były odrzucane przez współczesnych im ludzi. Nie inaczej było i jest na przykład z nauczaniem błogosławionego Jana Pawła II odnośnie małżeństwa czy świętości ludzkiego życia od poczęcia do naturalnej śmierci.\nPowszechnie uważa się, iż to właśnie stanowcze stanowisko kard. Karola Wojtyły przeciwko jakiejkolwiek formie antykoncepcji spowodowało, iż papież Paweł VI w encyklice „Humanae vitae” zdecydowanie opowiedział się przeciwko wszelkimi formom antykoncepcji, uznając je za przeciwne zarówno powołaniu małżeńskiemu, jak i za zagrożenie dla samej miłości w jej najgłębszej istocie: „Kościół jest zgodny z samym sobą i ze swoją nauką zarówno wtedy, gdy uznaje za dozwolone uwzględnianie przez małżonków okresów niepłodności, jak i wtedy, gdy potępia, jako zawsze zabronione, stosowanie środków bezpośrednio zapobiegających poczęciu, choćby nawet ten ostatni sposób postępowania usprawiedliwiano racjami, które mogłyby się wydawać uczciwe i poważne. W rzeczywistości między tymi dwoma sposobami postępowania zachodzi istotna różnica.\nJednakże trzeba równocześnie przyznać, że tylko w pierwszym wypadku małżonkowie umieją zrezygnować ze współżycia w okresach płodności (ilekroć ze słusznych powodów przekazywanie życia nie jest pożądane), podejmują zaś współżycie małżeńskie w okresach niepłodności po to, aby świadczyć sobie wzajemną miłość i dochować przyrzeczonej wzajemnej wierności. Postępując w ten sposób dają oni świadectwo prawdziwej i w pełni uczciwej miłości.” (HV 16)\nPóźniej, już jako papież, Jan Paweł II napisał ogromnie ważną, a jednak przez małżeństwa katolickie mało znaną i czytaną adhortację „Familiaris consortio”. Wskazywał w niej, że tzw. mentalność antykoncepcyjna, silnie zakorzeniona w dzisiejszej kulturze, stanowi poważne zagrożenie dla życia, ale i dla samej miłości małżonków. „Kiedy małżonkowie, uciekając się do środków antykoncepcyjnych, oddzielają od siebie dwa znaczenia, które Bóg Stwórca wpisał w naturę mężczyzny i kobiety i w dynamizm ich zjednoczenia płciowego, zajmują postawę „sędziów” zamysłu Bożego i „manipulują” oraz poniżają płciowość ludzką, a wraz z nią osobę własną i współmałżonka, fałszując wartość „całkowitego” daru z siebie. W ten sposób naturalnej „mowie”, która wyraża obopólny, całkowity dar małżonków, antykoncepcja narzuca „mowę” obiektywnie sprzeczną, czyli taką, która nie wyraża całkowitego oddania się drugiemu; stąd pochodzi nie tylko czynne odrzucenie otwarcia się na życie, ale również sfałszowanie wewnętrznej prawdy miłości małżeńskiej, powołanej do całkowitego osobowego daru. ” (FC 32)\ndodane 14.04.2014 23:00\nTAGI| JAN PAWEŁ ,\tWIELKI POST,\tZAMYŚLENIA


omocą przychodzi nam w tych chwilach zaufany serwis rtv, w którym nasza elektronika na nowo budzi się do życia. Wykwalifikowany personel szybko rozpoznaje powód usterki i już niebawem możemy znów usłyszeć pi\nDodane: 30-01-2021 07:07\nUrządzenia elektryczne mają to do siebie, że z czasem zaczynają się psuć - konieczna staje się wtedy naprawa elektroniki. Z pomocą przychodzi nam w tych chwilach zaufany serwis rtv, w którym nasza elektronika na nowo budzi się do życia. Wykwalifikowany personel szybko rozpoznaje powód usterki i już niebawem możemy znów usłyszeć pi\nZnaleźć dobrego prawnika? Nie?Serwisowanie ekspresów ciśnieniowych lepiej zostawić specjalistomJak zatrudnić adwokata - stawka godzinowaCzy Wiesz Jak pożyczć meble W 12 Dni?Protezy stałe i ruchome- co wybraćCo i jak z tymi ogrodzeniamiWpis o fotowoltaice. Fotowoltaiczne InfoFirmowy sprzęt komputerowy, o serwisach i opiece informatykaStrona www jako inwestycjaO wspinaczkach - co warto wiedzieć?Nagrzewnice, kaloryfery, ogrzewanie - kilka cieplych slówKilka faktów o prawieHi-tech and electriciansCars, motorbikes and other vehiclesO prawie - ogólnieWokół każdego domu- prace wykończeniowe ogroduServicing electrical malfunctionsKwestia dla prawnika. O prawieGeodezyjne sprawyPojazdu spalinowe i ich serwisJak długo musisz kupić fotowoltaikę?Napędzane bramy. Czy warto w nie inwestować?Co i jak z rozbitym samochodemOpieka nad meblami skórzanymiWykorzystać stary olej do ogrzewania!Kilka technicznych ciekawostekPolskie prawo bywa skomplikowaneGrawerki CNCMuzycznieElectricians in action


Traveldata: Wakacje wcale nie muszą być okazyjnie tanie - turystyka.rp.pl\nUmiarkowane spadki cen wycieczek mogą świadczyć o nadziejach touroperatorów, że w szczycie sezonu letniego obawy turystów wywołane koronawirusem będą już zażegnane – pisze prezes Traveldaty.\nCotygodniowy raport z badania cen w biurach podróży, jego autor prezes Instytutu Badań Rynku Turystycznego Traveldata Andrzej Betlej poprzedza przeglądem sytuacji w Europie i na świecie pod kątem pandemii koronawirusa. Przy czym w tym fragmencie duża część informacji powtarza się lub jest zbliżona do tych z materiału wczorajszego (poniedziałek 23 marca) lub wcześniejszych.\nZOBACZ: Betlej: LOT do Domu z wirusem?\nSzczególnie autor podkreśla, że epidemię udaje się zwalczać w krajach, w których panuje duża dyscyplina, jeśli chodzi o przestrzeganie ograniczeń w kontaktach między ludźmi.\nPowtarza też opinię, że powroty Polaków z zagranicy w ramach organizowanej przez rząd i LOT operacji LOT do Domu nie sprzyjają wygaszaniu epidemii. Bo „odbywa się [ona] chyba zbyt spontanicznie, przy ograniczonej kontroli epidemiologicznej oraz przy wymieszaniu na lotnisku grup repatriantów z krajów o niskich i wysokich współczynnikach zachorowalności. Dziesiątki tysięcy powracających stanowią potencjalne ryzyko powstania nowych ognisk wirusa, jak również zniweczenia pozytywnego wpływu wyrzeczeń i dolegliwości (w tym kwarantanny) ponoszonych przez resztę społeczeństwa”.\nCZYTAJ: Tańszy LOT do Domu. Dzięki unijnym dopłatom\n7 złotych w tydzień\nPrzechodząc do wyników badania cen wycieczek letnich w biurach podróży z wylotami między 3 i 9 sierpnia Betlej podaje, że w minionym tygodniu średnia ich cena spadła o 7 złotych. To minimalna zmiana, w poprzednich tygodniach średnia była mniejsza o 14 złotych, wcześniej wzrosła o 34 złote, a jeszcze wcześniej spadała sześć razy z rzędu, co dało łącznie obniżkę o 63 złote.\nNajbardziej potaniały wyjazdy do Marsa Alam, Szarm el-Szejk i Hurghady, odpowiednio o 37, 36 i 26 złotych.\nNajistotniejszy wzrost cen Traveldata odnotowała w wypadku podróży z biurami do Portugalii, na Majorkę i do Turcji Egejskiej – o 47, 30 i 27 złotych.\nZmiany średnich cen obrazuje mapa, a ich przebieg w tym sezonie na najważniejszych kierunkach przedstawia zamieszczony poniżej wykres.\nTrzeci tydzień marca – komentuje autor – przyniósł spadek cen wszystkich najważniejszych kierunków. Najbardziej w wypadku wakacji w Egipcie – średnio o 33 złote. Łagodniejszy był spadek cen wycieczek do Bułgarii – o 8 złotych. Przy czym mimo drugiej zniżki z rzędu średnia cena należała do najwyższych w tym sezonie.\nNie zmieniły się ceny wyjazdów na Wyspy Kanaryjskie i do Grecji – trudno bowiem uznać za zmianę wahnięcie o złotówkę. Nieco większą zwyżkę Traveldata odnotowała w odniesieniu do Turcji – o 6 złotych.\nJak pisze Betlej, umiarkowane spadki cen wycieczek mogą świadczyć o nadziejach organizatorów, że w szczycie sezonu letniego obawy turystów wywołane koronawirusem będą już w istotnym stopniu zażegnane, a jego negatywny wpływ na ceny nie będzie duży. „Na razie podejście takie wydaje się racjonalne, nawiązuje w tym względzie do zmian cen w tanich liniach lotniczych, zwłaszcza w Ryanairze”.\n13 złotych w rok\nJeśli chodzi o porównanie cen rok do roku, to obecna średnia cena okazała się wyższa od średniej z poprzedniego sezonu o 13 złotych. I była to dotąd najniższa roczna zwyżka od początku sprzedaży wyjazdów na lato (największa wyniosła 224 złote).\nW minionym tygodniu największy roczny wzrost cen Traveldata odnotowała na Fuerteventurze, półwyspie Chalcydyckim i Lanzarote – o 300, 295 i o 197 złotych.\nZ kolei największy spadek cen wycieczek była dziewiąty raz z rzędu udziałem Malty i chodziło o 571 złotych. Mniejsze średnie zniżki cen odnotowano w wypadku wycieczek na Korfu (szósty raz z rzędu) i na Rodos – o 286 i 197 złotych.\nBetlej przeprowadził też analizę cen paliwa lotniczego i kursów głównych walut. Jak pisze, paliwo potaniało przez rok o 30,8 procent (tydzień wcześniej o 19,2 procent, a przed dwoma tygodniami o 14,7 procent). Jednocześnie w relacji z euro i amerykańskim dolarem złoty w ostatnim tygodniu stał się zdecydowanie słabszy, o 6,5 procent.\nSumaryczny wpływ wymienionych czynników na średnią zmianę kosztów cen wycieczek był negatywny dla organizatorów i zawarł się w przybliżeniu w przedziale 15 – 25 złotych.\nO 108 złotych w porównaniu z zeszłym rokiem podrożały wakacje w Egipcie i w Portugalii. Dużo też, bo 88 złotych, w Maroku a o 84 złote w Grecji i Tunezji. Niedaleko za nimi znalazły się Wyspy Kanaryjskie z podwyżką o 79 złotych.\nWśród taniejących kierunków znalazły się Malta z ceną mniejszą rok doc roku o 571 złotych, i Albania – mniej o 88 złotych.\nTaniała też Bułgaria, ale niewiele, bo 14 złotych. Nadal bardzo atrakcyjne ceny wyjazdów do tego kraju oferują biura TUI Poland, Exim Tours i ostatnio Coral Travel. Jest to podobna sytuacja do tej sprzed roku i jest ona dodatkowo wzmacniana bardzo słabym popytem na wypoczynkowe wyjazdy do tego kraju ze strony turystów niemieckich – komentuje Betlej.\nTUI niepokonany w tanich wycieczkach\nW rocznych porównaniach średnich cen wycieczek wśród dużych i średnich organizatorów, w największym stopniu obniżyły się ceny w biurach Best Reisen i Grecos, w których roczne spadki wyniosły około 180 i 130 złotych. Atrakcyjniejsze niż przed rokiem ceny oferowały też Coral Travel, TUI Poland i Exim Tours – te dwa pierwsze po 110 złotych, a ostatnie o 85 złotych. Inni organizatorzy proponowali wyższe średnie ceny niż przed rokiem w granicach od 45 do 210 złotych opisuje wyniki badania autor.\nW liczbie najniższych cen wycieczek, czyli na pierwszym lub drugim miejscu w wypadku 24 kierunków sezonu letniego i w trzech kategoriach hoteli, na pierwszym miejscu znalazł się TUI Poland (41 ofert), a za nim Coral Travel (23) i Exim Tours (21 ofert).\nNajtaniej wakacje w Egipcie można było kupić w zeszłym tygodniu w Coralu Travel (7 ofert) i w TUI Poland (5), w Grecji w Itace (9), Coralu Travel i TUI Poland (po 7), na Wyspach Kanaryjskich w TUI Poland (9) i w Itace (6), w Turcji w Coralu Travel (6), Itace i TUI Poland (po 3), w Tunezji w Eximie Tours (5) i Coralu Travel (3), a w Bułgarii w TUI Poland (3) i Eximie Tours (2 oferty).\nW porównaniu z tym samym okresem sprzed roku TUI Poland wzmocniło swoją ofertę w Egipcie, Grecji i w Tunezji, Itaka w Grecji i na Wyspach Kanaryjskich, a Coral Travel w Grecji i Tunezji kontynentalnej.\nRaport zamyka tabela z czołowymi biurami podróży, które w ostatnim tygodniu po przekrojowo najkorzystniejszych cenach oferowały klientom imprezy turystyczne.\nSkład pierwszej siódemki pozostał taki sam jak tydzień temu. Jedynie zajmujące dotychczas piątą pozycję Best Reisen spadło na szóstą, a na jego miejsce weszła Itaka, awansując o jedno oczko. Powodem tej zamiany miejsc było niewielkie podniesienie średniej ceny przez to pierwsze biuro i równoczesny spadek cen w Itace.


Agro | 2013-01-24\n..Norweski „Kod Leonarda Da Vinci” Recenzenta który umieścił to zdanie na okładce poniosła fantazja … Może i „Kod..” nie jest jakimś cudem literackim ale „Spirali”do niego jest bardzo bardzo daleko i jeszcze trochę.. Oś książki może jest ciekawa ale cała reszta to po prostu badziew. Bohater jest nudny i mało ciekawy i nawet to że jest albinosem archeologiem niczego tu nie zmienia. Jest pokręcony, ma dziwaczne układy ze znajomymi rodziną czy kobietami które spotyka. Dziwnie się go odbiera i przeszkadza to przez cała historie. Reszta postaci też mało ciekawa.\nAkcja się wlecze , czytelnik nie musi się nad niczym zastanawiać,nic nie zaskakuje. Jest nudno a im dalej tym jeszcze bardziej. Styl autora mnie osobiście męczy i jest pokręcony jak cała „Spirala” Może stąd tytuł? :) W założeniu miało być pewno oryginalnie.. nie jest.


Europejska frakcja PiS przyjęła rezolucję ws. polskich wyborów - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plEuropejska frakcja PiS przyjęła rezolucję ws. polskich wyborów\n26.11.2014, 11:11; Aktualizacja: 26.11.2014, 11:11\nW dokumencie jest fragment o przechowywaniu kart do głosowania w lokalach wyborczych przez sześć dni bez zabezpieczenia. Znalazły się tam zastrzeżenia do systemu informatycznego i wskazania na, zdaniem rezolucji, wysoką liczbę głosów nieważnych. W dokumencie jest też o sytuacji ze Szczecina, gdzie wygrać miał kandydat, który nie startował. Autorzy rezolucji wzywają władze Polski do - jak napisano - "ponownego, rzetelnego przeliczenia głosów, przy udziale międzynarodowych obserwatorów, w celu zapewnienia pełnej przejrzystości oraz wiarygodności całego procesu".


Hotel Brochów - Brochów na przestrzeni wieków\nWieści Brochowskie > Artykuły > 2012\nHotel i restauracja w Brochowie\nWe wrześniu 2009 roku inwestor prywatny nabył tzw. ekonomówkę i przylegające do niej nieruchomości znajdujące na terenie dawnego folwarku. W zabudowaniach tych powstaje hotel i restauracja, który nazwą ma nawiązywać do naszego osiedla, gdyż będzie najprawdopodobniej to „Brochów hotel i restauracja”. Nabycie tych nieruchomości przez inwestora było ostatnim momentem do ich uratowania i rewitalizacji, gdyż stan ich był katastrofalny. W budynku tzw. ekonomówki zniszczony był częściowo dach natomiast stropy I i II piętra pozarywane, a pomieszczenia piwnic całkowicie zasypane. Efekty podjętego trudu rewitalizacji tych obiektów są widoczne obecnie, gdyż ekonomówka została już całkowicie odbudowana łącznie z piwnicami. Budynek ten stanowić będzie część hotelową, w którym dla gości przewidziano pokoje 1 - 4 osobowe. Łącznie w hotelu znajduje się 16 pokoi, każdy z nich wyposażony będzie w łazienkę z kabiną prysznicową oraz wc.\nW części hotelowej, przy recepcji, znajduje się sala barowa przewidziana dla gości hotelowych, gdzie będzie można skorzystać z napojów i przekąsek. Z sali barowej goście hotelowi będą mogli wyjść na przyhotelowy skwer, który znajduje między hotelem a Parkiem Brochowskim, gdzie postawione będą stoliki pod parasolami. Skwer oddzielony jest murem od części restauracyjnej dla której również przewidziany jest skwer z podobnym wyposażeniem.\nOzdobą muru oddzielającego przedmiotowe skwery jest wmurowany w nim kartusz herbowy. Nie jest on jednak związany z rodziną Walterów dawnych właścicieli folwarku.\nZamiarem inwestora jest uruchomienie części hotelowej jeszcze w bieżącym roku, gdy tylko upora się z wszelkimi odbiorami – woda i energia elektryczna.\nDawne zabudowania stajni zostały zagospodarowane na dwie sale restauracyjne. Parter stanowić będzie restauracja czynna codziennie, gdzie będzie można spożyć w kameralnej atmosferze posiłek lub wypić różnego rodzaju napoje.\nWygląd pomieszczenia dawnych stajni po remoncie (wg. stanu na marzec 2016 r.) można zobaczyć na podstronie Pałac/Folwark\nZnajdująca się na piętrze sala restauracyjna przewidziana jest dla imprez zamkniętych – do wynajęcia na uroczystości rodzinne, firmowe. W przyszłości do pomieszczeń na I piętrze będzie można się dostać windą co umożliwi korzystanie z tej części restauracji również osobom niepełnosprawnym. Całkowite zakończenie inwestycji przewidziane jest na koniec 2014 roku.\nBudowany hotel będzie pierwszym w historii Brochowa obiektem tego typu, gdyż w dotychczasowej historii istniały jedynie hotele robotnicze PKP przy ulicy Koreańskiej, Semaforowej i Japońskiej.\nOtwarcie hotelu nastąpiło 28 pażdziernika 2013 r. i pomimo zaplanowanych na koniec 2014 r. zakończenia prac w całym obiekcie do listopada 2016 r. prace związane z częscią restauracyjno-konferencyjną nie zostały zakończone.\nBrochów, wrzesień 2102 r., aktualizacje: listopad 2013 r. , listopad 2016 r.\nTekst i zdjęcia; Henryk Lochdński