Konferencja inaugurująca Specjalistyczne Centrum Wspierające Edukację Włączającą w Powiecie Nowodworskim – Ośrodek Rozwoju Edukacji\nStrona główna » Projekty PO WER » Opracowanie modelu SCWEW » Opracowanie modelu SCWEW – Aktualności » Konferencja inaugurująca Specjalistyczne Centrum Wspierające Edukację Włączającą w Powiecie Nowodworskim\nKonferencja inaugurująca Specjalistyczne Centrum Wspierające Edukację Włączającą w Powiecie Nowodworskim\nW dniu 28 kwietnia 2022 r. w Żuławskim Domu Kultury w Nowym Dworze Gdańskim odbyła się konferencja inaugurująca Specjalistyczne Centrum Wspierające Edukację Włączającą w Powiecie Nowodworskim. Gospodarz spotkania – Starosta Nowodworski Jacek Gross – powitał przybyłych i podkreślił, że utworzenie w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym SCWEW jest kolejnym projektem, który ma angażować społeczność lokalną do wspólnych działań oraz wspierać rozwój najmłodszych mieszkańców powiatu. Wśród zaproszonych gości byli m.in. Małgorzata Bielang – Pomorski Kurator Oświaty, która odczytała słowa skierowane przez Przemysława Czarnka – Ministra Edukacji i Nauki do organizatorów oraz uczestników konferencji. Minister podkreślił zaangażowanie wielu środowisk do opracowania zarówno założeń teoretycznych i przygotowanie Modelu SCWEW, jak też jego wdrożenia do praktyki edukacyjnej, w tym rolę Ośrodka Rozwoju Edukacji jako lidera tych działań. Na sali zgromadzili się także licznie przedstawiciele władz samorządowych współpracujący w realizacji projektu, PFRON, dyrektorzy oraz nauczyciele szkół nowodworskich, ale także wielu młodych nowodworzan. Oprawę artystyczną spotkania zapewnił Tomasz Stroynowski oraz uczniowie i absolwenci szkół z Powiatu Nowodworskiego: Magdalena Bukowska, Filip Urbaniak, Patryk Graff oraz Jacek Bednarz. To właśnie fragment tej piosenki oddaje nie tylko atmosferę konferencji, ale odpowiada na aktualne wyzwania i podejmowane działania SCWEW. I to właśnie ten młody zespół uczniów oraz absolwentów nowodworskich szkół był doskonalą wizytówką lokalnej oświaty, dbałości o rozwój każdego ucznia, wspierający rozwój ich talentów, a także podkreślenie pracy nauczycieli, którzy towarzyszyli uczniom w pokonywaniu trudności i rozwijaniu talentów. Młodzi artyści prezentowali bogaty program artystyczny, a na podkreślenie zasługuje fakt trafnego doboru tekstów, które także nawiązywały do hasła konferencji. W części merytorycznej zostały przedstawione prezentacje odwołujące się do istotnych zadań z obszaru edukacji włączającej, omawiające zarówno mocne strony jak i wymagające dalszej pracy całego środowiska edukacyjnego. Środowisko akademickie reprezentowali dr hab. Beata Jachimczak oraz prof. dr hab. Amadeusz Krause, a głos praktyków w niezwykle angażujący sposób zaprezentował mgr Leszek Dowgiałło w wykładzie„ Ucieczka czy krzyk o pomoc – pomoc psychologiczno-pedagogiczna dla osób z niepełnosprawnościami i ich rodzin”. W dalszej części Małgorzata Borowska–Leszczyszyn zaprezentowała doświadczenia SCWEW z perspektywy koordynatorów szkolnych. Zespół projektowy przedstawił swój pomysł na funkcjonowanie SCWEW i tak sformułował hasło konferencyjne: Szanuj – Czuj – Wspieraj – Edukuj – Wychowuj, a wokół tych pojęć został przygotowany program całej konferencji. Przedstawił organizację, zrealizowane działania oraz plany na kolejne miesiące realizacji projektu.\nOśrodek Rozwoju Edukacji reprezentowała Agnieszka Pietryka – kierownik projektu „Pilotażowe wdrożenie modelu Specjalistycznych Centrów Wspierających Edukację Włączającą”. Podziękowała za pracę i zaangażowanie kadrze SCWEW i Powiatu Nowodworskiego, a także przekazała słowa powitania od Dyrektora Ośrodka Rozwoju Edukacji Tomasza Madeja. Podkreśliła także, że to kolejny po „Żuławskiej Szkole Ćwiczeń”, projekt realizowany we współpracy z ORE. Kierownik projektu „Pilotażowe wdrożenie modelu Specjalistycznych Centrów Wspierających Edukację Włączającą” Agnieszka Pietryka w prezentacji „Od modelu do pilotażowego wdrożenia” przedstawiła zadania zespołów projektowych odpowiadających za działania SCWEW, wyznaczniki Modelu SCWEW, obszary działania SCWEW-ów wyłonionych w konkursie grantowym, zadaniach oraz zaprezentowała pierwsze informacje z pilotażu i wnioski z dotychczasowej pracy.\nDyrektor Gdańskiego Oddziału PFRON Dariusz Majorek w swoim wystąpieniu podkreślił znaczenie prowadzonych działań dla całego środowiska, a szczególnie powstanie na terenie Powiatu Nowodworskiego Ośrodka Wsparcia i Testów. Działania tej jedynej w województwie pomorskim instytucji zaprezentowała kierownik OWiT Iwona Zaborowska.\nGłówne przesłanie konferencji, jakim było upowszechnianie idei edukacji włączającej w teorii i praktyce, zostało zrealizowane. Największą wartością spotkania była możliwość wymiany doświadczeń, opinii oraz pokazania zakresu działań prowadzonych w województwie pomorskim na rzecz edukacji włączającej. Nagranie konferencji jest dostępne na stronie organizatora.


Nowe technologie budowlane stawiają kolejne wyzwania przed systemami wentylacji. Z jednej strony zwiększenie izolacyjności budynków mieszkalnych zapewnia mniejsze zużycie energii, z drugiej powoduje, że wentylacja naturalna nie działa. Z kolei wentylacja mechaniczna jest droga i skomplikowana, zarówno w montażu, jak i użytkowaniu. W odpowiedzi na aktualne potrzeby domowników powstał Jawar ATMO – energooszczędny system, łączący najlepsze cechy dwóch rodzajów wentylacji. Sprawna wentylacja w domu to konieczność\nŚwieże powietrze jest nam niezbędne do życia. Człowiek w ciągu doby wdycha i wydycha ok. 10 000 litrów powietrza. Do tego celu zużywany jest zawarty w powietrzu tlen, a wydychany dwutlenek węgla wraz z parą wodną. Wilgoci pozbywamy się także przez skórę – w procesie pocenia. W każdym domu znajdują się również inne źródła wilgoci – woda paruje podczas kąpieli oraz w czasie gotowania. Dla zapewnienia odpowiedniego komfortu i zdrowia w mieszkaniu niezbędna jest sprawna wentylacja, która odpowiada za dostarczenie świeżego powietrza oraz usunięcie powietrza zużytego i nadmiaru wilgoci. Zgodnie z przepisami, ale i samą logiką funkcjonowania budynku, świeże powietrze należy nawiewać wszędzie tam, gdzie spędzają czas domownicy tj. salon, sypialnie czy korytarze, zaś wywiewać je z pomieszczeń, w których powstają największe ilości wilgoci oraz nieprzyjemne zapachy tj. kuchnia, spiżarnia, łazienka czy garderoba. Dzięki temu świeże powietrze najpierw napływa do pomieszczeń mieszkalnych, następnie poprzez np. podcięcia w drzwiach przemieszcza się do pomieszczeń typu kuchnie i łazienki, by w końcowym etapie zostało usunięte przez wentylację.\nNieprawidłowo działająca wentylacja wiąże się z wieloma problemami nie tylko dla samego budynku, ale przede wszystkim dla zdrowia domowników. Są to przede wszystkim powstające pleśń i grzyby, skraplanie się wilgoci na szybach i innych powierzchniach. Brak wymaganej ilości tlenu w powietrzu objawia się z kolei pogorszeniem komfortu i samopoczucia, co wiąże się ze zmęczeniem, bólem głowy, alergiami, chorobami układu oddechowego. Natomiast w przypadku nadmiaru wymienianego powietrza występują duże straty ciepła, a co za tym idzie wychłodzenie mieszkania. Dlatego też należy zapewnić odpowiednią ilość wentylowanego powietrza, która nie będzie ani za duża, ani za mała.\n– Już na etapie planowania rozkładu domu należy przemyśleć, w jaki sposób zaprojektować wentylację. Obecnie, kiedy to w domach znajdują się pomieszczenia, które muszą być wentylowane (kuchnia, łazienka, kotłownia, czy salon z kominkiem) jest to wymóg prawa budowlanego – tłumaczy Dariusz Pilitowski, dyrektor ds. rozwoju w firmie Jawar. – Doskonale zdajemy sobie sprawę, jak ważna jest prawidłowa wentylacja w domu. Z tego względu, wykorzystując swoje wieloletnie doświadczenie w technice kominowej i wentylacyjnej, opracowaliśmy optymalne rozwiązanie, zwiększające bezpieczeństwo i komfort domowników – dodaje.\nNowe technologie budowlane stawiają kolejne wyzwania przed systemami wentylacji. Zwiększenie izolacyjności budynków mieszkalnych z jednej strony zapewnia mniejsze zużycie energii, z drugiej powoduje, że wentylacja naturalna nie działa. Z kolei ta mechaniczna jest droga i skomplikowana, zarówno w montażu, jak i użytkowaniu. Optymalnym rozwiązaniem byłoby stworzenie nowego systemu wentylacji, odpowiadającemu na wszystkie aktualne potrzeby. Na tej zasadzie firma Jawar opracowała energooszczędny system Jawar ATMO, łączący najlepsze cechy z dwóch rodzajów wentylacji. ATMO jest odpowiedzią na wyzwania dzisiejszej cywilizacji, a także na potrzeby mieszkańców. Mechanizm jego działania opiera się na doprowadzeniu czystego, świeżego powietrza i odprowadzeniu zużytego, przy pomocy pionowych kanałów perlitobetonowych. Prosta budowa systemu została oparta na kanałach pionowych, jak w wentylacji grawitacyjnej oraz na wydajności i odzysku ciepła, jak w przypadku wentylacji mechanicznej. Jawar ATMO wyposażony jest w rekuperator, który dokonuje wymiany ciepła pomiędzy usuwanym i dostarczanym powietrzem. Co istotne system jest optymalny pod kątek kosztowym, jak i funkcjonalnym. W cenie 1/3 klasycznej rekuperacji użytkownik otrzymuje system porównywalny pod względem efektywności i wydajności. Jawar ATMO to szybki i łatwy montaż, cicha praca, wysoki komfort użytkowania i szybki zwrot z inwestycji.


Tesla Sentry Mode demaskuje kolejnego wandala - to już jakaś plaga\n16 stycznia 2020 < 1 min read\nElon Musk zatweetował niedawno światu o planowanym wprowadzeniu pewnego rozwiązania, które obecnie jest w fazie testów. Zgodnie z materiałem video, jaki zamieścił na swoim profilu ekscentryczny miliarder i szef Tesli, auta będą zagadywać przechodniów.\nTaka funkcja może się okazać szczególnie przydatna, kiedy Tesle wyjadą na ulice jako autonomiczne taksówki, co – zgodnie z zapowiedziami Muska – stanie się już w tym roku. Auto, podjechawszy pod klienta, mogłoby go werbalnie zaprosić do środka, a po ukończeniu kursu, poinformować go, że właśnie dotarł na miejsce.\nObok powyższej – nazwijmy ją roboczo – funkcji socjalnej, elektryki z emblematem T będą potrafiły same siebie obronić przed wandalami. W tak zwanym trybie wartownika (Sentry Mode) auta stale monitorują okolicę i rejestrują, co dzieje się w ich najbliższym otoczeniu za pomocą kilku kamer 360.\nCo kawałek w Internecie pojawiają się nowe materiały wideo, na których widać, jak kolejny raz ktoś blisko spokrewniony z Neandertalczykiem, niszczy dla zabawy zaparkowane samochody. Dzięki nagraniom z zaparkowanej gdzieś w okolicy Tesli, szanse na odnalezienie i ukaranie przedstawiciela tego osobnego gatunku człekokształtnego istotnie rosną.\nJeden z przedstawicieli homo (nie)sapiens został niedawno zarejestrowany w toku pastwienia się nad Teslą. Trudno powiedzieć, czy w tym przypadku winę za dziwne zachowanie ponoszą geny i niezrozumiałe dla nas zachowania (być może godowe) tego gatunku, czy raczej należy upatrywać przyczyny w spożyciu substancji wprowadzających „element baśniowy do rzeczywistości”, znanych też w świecie nauki, jako powodujące choroby tropikalne.\nW świecie, gdzie technologia powoli zyskuje przewagę w nierównej walce z siłami natury, o klienta walczy się już nie tylko coraz lepszymi osiągami i wyglądem auta. Trzeba się jakoś wyróżnić z tłumu, a Musk i jego ludzie są w tym profesorami.\nAutorem tego artykułu jest Jakub Tomaszewski.


Elementy automatyki domowej - Okna Lublin - AIR\nOkna Lublin - AIR > Blog > Elementy automatyki domowej\nPosted by Airokna on 27 marca 2020\nOferowane przez naszą firmę elementy automatyki domowej uczynią twój dom jeszcze bardziej komfortowym i wygodnym. Sprawdź, co ciekawego przygotowaliśmy.\nAutomatyczne rolety zewnętrzne stanowią nie tylko estetyczne dopełnienie okna, ale przede wszystkim mają za zadanie zapewnienie bezpieczeństwa. Posiadają wzmocnioną listwę dolną o szerokości 55 mm i dostępne są w bardzo bogatej gamie kolorystycznej. Zabezpieczają przed włamaniem, a także przed hałasem oraz zbyt niskimi i zbyt wysokimi temperaturami.\nJak działa kontakt magnetyczny Safe+\nKolejnym elementem nowoczesnej automatyki domowej jest oferowany przez nas kontakt magnetyczny Safe+, dzięki któremu bezpośrednio podłączysz okna i drzwi do centrali alarmowej. Kontakt składa się z:\ndwóch płytek magnetycznych Alnico 5,\nobudowy z plastiku ABS.\nUmiejscawia się go na profilu między ramą a skrzydłem okna i drzwi, dlatego też dostępny jest w dwóch odcieniach. Dzięki zastosowanej innowacyjnej technologii pozycja uchylna nie powoduje włączenia się alarmu. Zabezpieczenie doskonale spełnia swoją rolę zarówno w bardzo wysokich, jak i w bardzo niskich temperaturach.\nWpraw w drzwi nowoczesne zamki\nBardzo ważnym elementem automatyki domowej są nowoczesne zamki z napędem elektrycznym. Dzięki nim nie musisz już nerwowo szperać w torebce, aby znaleźć klucze; elektroniczne urządzenie błyskawicznie odrygluje zamek. Istnieje kilka mechanizmów ich otwierania: klawiatura numeryczna, czytnik linii papilarnych, moduł Bluetooth lub pilot. Zamek z czytnikiem linii papilarnych zapamiętuje do 150 odcisków palców i uruchamia się w czasie 3 sekund. Rozpoznanie odcisku trwa 10 ms. Panel zamka jest niezwykle estetyczny; wykonany ze stali szlachetnej działa w wysokich i niskich temperaturach, przy wilgotności powietrza nas poziomie 95%. Równie funkcjonalnymi rozwiązaniami są zamek na klawiaturę PIN, w którym można zapisać do 20 kodów oraz zamek z modułem Bluetooth. Aby go otworzyć, potrzebny będzie telefon z Bluetooth, który uruchomi zamek w sekundę. Zapamiętuje on do sześciu telefonów komórkowych. Tego typu zamek można zamknąć z odległości nawet 14 m. Nieruchomość z automatyką domową będzie nie tylko prezentować się bardziej okazale i estetycznie, ale przede wszystkim będzie w niej bezpieczniej. Twój dom będzie również lepiej chroniony przed włamaniem.\nWritten by Airokna


Przyroda z klasą - klasa 5 szkoła podstawowa\nPrzyroda z klasą podręcznik do klasy 5\nPrzyroda z klasą podręcznik do klasy 5 szkoły podstawowej. Wydawnictwa LektorKlett, autorstwa Joanny Buniowskiej, Ewy Frąckowiak, Ewy Gęca, Przemysława Jeruszka.\nSeria napisana przez polskich nauczycieli praktyków specjalnie z myślą o nowej podstawie programowej. Przyroda z klasą dostosowana jest do pracy w klasach mieszanych pod względem wieku i poziomu dojrzałości uczniów. Zadania występują w różnorodnej formie łamigłówek, rebusów, krzyżówek czy rysunków do uzupełnienia, które wspomagają wszechstronny rozwój uczniów, zachęcają do aktywnego udziału w zajęciach.\nW podręczniku znajduje się wiele udogodnień dla uczniów, które są pomocne w nauce i przyswajaniu materiału. Najważniejsze pojęcia zostały umieszczone na marginesie i wytłuszczone w tekście, pod zdjęciami zostały umieszczone podpisy wprowadzające dodatkowe informacje, wyróżniono odnośniki do zeszytu ćwiczeń dzięki którym uczniowie bez trudu odnajdą odpowiednie dla danej lekcji zadania w ćwiczeniu.\n0 Klucz do muzyki podręcznik do klasy 5 Plastyka podręcznik do klasy 5. 0


Jak uporządkować swoje życie? - część 4 działanie | W pogoni za zdrowiem\nCo tydzień piszę Wam o moim ulubionym systemie skutecznego realizowania działań. Uważam, że jest to najlepszy i równocześnie najprostszy system zarządzania czasem. Moim zdaniem nawet osoby słabo zorganizowane ( ja również kiedyś tak o sobie myślałam ) są w stanie go ogarnąć i wdrożyć.\nMój ulubiony system to Zen To Done , którego autorem jest Leo Babauta. Więcej przeczytasz tutaj. Składa się z 10 prostych nawyków. A gdy już je wdrożysz Twoje życie stanie się o wiele spokojniejsze i bardziej uporządkowane.\nBo to właśnie działanie nadaje sens naszemu życiu. Znam mnóstwo osób, które ciągle chodzą na szkolenia, czytają mądre książki, a jednak nie potrafią swojej wiedzy wdrożyć w życie. Jeżeli Ty również masz z tym problem, to wiedz, że jesteś w większości. Jak pokazują badania jedynie 2-3% ludzi jest w stanie robić to co sobie zaplanowało. Większość z nas potrzebuje silniej motywacji i mobilizacji. Dlatego poniżej kilka praktycznych wskazówek z systemu Zen To Done, które pomogą Ci zrealizować to co sobie zaplanowałeś/aś.\n1.Wybierz Kamień Milowy, który dzisiaj chcesz wykonać, a następnie zobowiąż się do jego realizacji. Jeżeli wymaga mało czasu, to postanów, że będziesz robił, aż skończysz a jeżeli więcej czasu to ustal, że będziesz je robił przez określony czas np. 30 minut.\n2.Skup się maksymalnie – posprzątaj na biurku, wyłącz pocztę elektroniczną i telefon.\n3.Użyj minutnika.Ustaw minutnik i skup się na zadaniu tak długo jak to możliwe. To mój ulubiony sposób i zawsze działa, nawet jak bardzo mi się nie chce. Można ustawić budzik na 60 min, na 30 min a gdy ktoś ma problemy ze skupieniem to chociaż na 15 minut.\n4. Sprawnie obsługuj przerwania. Gdy ktoś Ci przerwie, to zanotuj sprawę do załatwienia w notatniku i ponownie wróć do realizacji zaplanowanego zadania.\n5.Nie daj się skusić, aby aby sprawdzić pocztę lub facebook w czasie wyznaczonym na realizację zadania.\n6.Stwórz procedurę przerwań krytycznych. Jeżeli zdarzą się pilne sprawy takie, że faktycznie musisz przerwać realizację swojego działania to zaznacz miejsce gdzie skończyłeś/aś, odłóż papiery związane ze swoim zadaniem na bok i niezwłocznie po załatwieniu pilnej sprawy wróć ponownie do swojego zadania.\n7.Stosuj przerwy. Przejdź się po pokoju, wyjdź na zewnątrz, pooddychaj świeżym powietrzem.\n8.Pogratuluj sobie gdy skończysz, w nagrodę możesz przejrzeć np. ulubione blogi, ale nie dłużej niż 10 minut, tak aby nie stracić zapału do realizacji kolejnego działania\nSą jednak dni, gdy tak bardzo Ci się nie chce, że powyższe zasady nie działają. Wtedy wykorzystaj następujące wskazówki:\n1. Tylko 5 minut. Zapowiedź sobie że poświęcisz tylko 5 minut na dane zadanie. Nie brzmi to aż tak zniechęcająco jak najbliższe kilka godzin.\n2. Po prostu zacznij.Kiedy przystąpisz do pracy o wiele łatwiej będzie Ci ją kontynuować.\n3. Wyznacz sobie nagrodę. Ten sposób często stosuję i świetnie działa. Jak już pisałam ostatnio staram się wolne chwile poświęcać na sprzątanie. Wtedy na przykład jeżeli chcę sobie kupić coś nowego do ubrania to najpierw sprzątam w szafach i oddaję niepotrzebne ubrania, bo trzeba pozbyć się niepotrzebnych rzeczy, żeby zrobić miejsce na nowe. Dopiero, gdy już zdobię porządek wybieram się na zakupy.\n4.Ekscytuj się. Poszukaj interesujących elementów związanych z realizacją Twojego zadania. Być może dzięki niemu zwiększysz Twoje przychody albo nauczysz się czegoś nowego ? Co jednak z zadaniami do których trudno jest dobudować taką filozofię ? Ja myślę wtedy zawsze o tym, że gdy zrobię już to nudne zadanie to kolejne zadanie, które sobie wyznaczę będzie bardzo ekscytujące.\n5.Skupiaj się na pozytywach. Potraktuj je jako wyzwanie, okazję do nauczenia się czegoś nowego, opanowania nowych umiejętności, zarobienia pieniędzy, poznania nowych ludzi, zdobycia powszechnego uznania lub rozwoju swojej kariery.\n6.Zobowiąż się. Jeśli brak Ci motywacji to opowiedz o tym swoim przyjaciołom lub rodzinie a następnie informuj ich o postępach.


Ale nas zbaw ode złego - Romain Sardou - opinia o książce (64371) - Lubimyczytać.pl\nRomain Sardou /\nAle nas zbaw ode złego /\nTłumaczenie:\tMałgorzata Kozłowska\n6,28 (94 ocen\ti\t11 opinii) Zobacz oceny\nDéliverez-nous du mal\npowieść francuska, literatura francuska, powieść kryminalna, 1990\nJest rok 1288. Na małą wioskę Cantimpre, sławną z nagłych ozdrowień i innych cudów, napada banda mężczyzn w czerni i porywa kilkuletniego chłopca. W tym samy czasie w odległym Rzymie znika zaufany współpracownik możnego kardynała Rasmussena, członka Świętego Zgromadzenia. Obie sprawy łączy obłąkańcza idea, w imię której ktoś nie zawaha się przed zbrodnią... Mistrzowska intryga na tle surowego...\nJest rok 1288. Na małą wioskę Cantimpre, sławną z nagłych ozdrowień i innych cudów, napada banda mężczyzn w czerni i porywa kilkuletniego chłopca. W tym samy czasie w odległym Rzymie znika zaufany współpracownik możnego kardynała Rasmussena, członka Świętego Zgromadzenia. Obie sprawy łączy obłąkańcza idea, w imię której ktoś nie zawaha się przed zbrodnią... Mistrzowska intryga na tle surowego średniowiecza, w którym nauka mieszała się z przesądami, a w imię religii okrutnie walczono o władzę.\nwelurowa-burza | 2017-07-27\nPrzeczytana: 27 lipca 2017\nJuż sama mieszanina intrygi na tle religijnym, nieprzepastnej epoki średniowiecza i pewnej dozy nadprzyrodzonych zdolności jest niesamowicie kusząca, a w połączeniu z językiem Romaina Sardou'a, dzięki któremu książkę się dosłownie pochłania, pozycja "Ale nas zbaw ode złego" jest wprost niezwykła :)\nZ dwóch powodów ta książka wywołała u mnie zimne poty, niekontrolowane napady śmiechu oraz dziwny niepokój. Jeden - jestem w ciąży, a autor zaserwow...


Spacer z leśnikiem podczas jubileuszowego rajdu PTTK - News - Nadleśnictwo Lubsko - Lasy Państwowe\nSpacer z leśnikiem podczas jubileuszoweg...\n30.09.2021 | Ilona Mrowińska\nXX Lubusko-Saksoński Rajd PTTK, 26.09.2021 r., fot. Paweł Mrowiński W lesie o jesiennych, brązowo-żółto-zielonych barwach wędruje duża grupa ludzi, jeden za drugim. Idą wąską, krętą ścieżką wzdłuż leśnego wąwozu.\nUczestnicy jubileuszowego XX Lubusko-Saksońskiego Rajdu po "Łuku Mużakowa", wzięli udział w spacerze z leśnikiem.\nSpacer z leśnikiem Pawłem Mrowińskim ścieżką "Od Sasa do Lasa" na terenie Nadleśnictwa Lubsko (na zdjęciu), to jedna z tras (piesza), którą przemierzali uczestnicy rajdu.\nTrasa wycieczki rowerowej prowadziła m.in. do sosny "Ośmiornicy", przez Proszów w stronę "Gwiazdy myśliwskiej" i dalej do wydmy nad Dużym Stawem.\nZakończenie rajdu miało miejsce w Ośrodku Edukacji Przyrodniczo - Leśnej, gdzie uczestnicy mogli także posilić się gorącą zupą.\nGłównymi organizatorami imprezy był: PTTK Oddział Powiatu Żarskiego oraz Urząd Gminy Brody.\n1) profil FB OEPL w Jeziorach Wysokich


Brawurowa jazda „pożyczonym” Audi i „parkowanie” w rzece! – Elblag24\nW minioną sobotę policjanci z ruchu drogowego obsługiwali nietypową interwencje w miejscowości Różany na terenie gminy Gronowo Elbląskie. 17-latek bez wiedzy brata wziął audi i wspólnie z kolegami urządził sobie „przejażdżkę”. Zakończyła się ona groźną kolizją na moście.\nChłopak spowodował zagrożenie na drodze i o mały włos nie wjechał do rzeki. Za brawurową akcję został przykładnie ukarany.\nZdarzenie miało miejsce około godziny 18 w miejscowości Różany (gm. Gronowo Elbląskie). 17-latek jadąc od Zwierzna w kierunku Gronowa jechał zbyt szybko. Stracił panowanie nad autem, które wbiło się bariery ochronne mostu na rzece Tyna. Na szczęście nikomu nic się nie stało. Kierujący był trzeźwy. Nie miał uprawnień.\n– Zarówno 17-latek, jak i jego dwaj koledzy nie doznali żadnych obrażeń. Mieli dużo szczęścia. Auto mogło wpaść do rzeki, a oni sami mogliby się utopić. – powiedział sierż. szt. Maciej Krztoń, policjant ruchu drogowego, który obsługiwał zdarzenie.\nZa jazdę bez uprawnień oraz za spowodowanie zagrożenia na drodze, kierujący został ukarany dwoma mandatami po 500 zł. Okazało się, że nastolatek audi a4 „pożyczył” od starszego brata, który o zdarzeniu dowiedział się od policjantów.\nPolicyjne zdjęcia ku przestrodze.\n18 czerwca 2018 at 18:26\nPodobna scenę widziałem w filmie Transporter 3 🙂\nPolicjanci rozmawiali z młodzieżą o hejcie


Utworzono: czwartek, 20 marzec 2014 09:45\nUtworzono: wtorek, 18 marzec 2014 00:18\nZałożycielem i pierwszym przywódcą nowego wyznania, znanego potocznie jako badacze Pisma Świętego, był Charles Taze Russell. W roku 1870 r. mając zaledwie 18 lat założył grupę biblijną. W roku 1879 r. Russel założył czasopismo ,,Zwiastun poranka", które następnie przekształcił w ,,Strażnicę zwiastującą królestwo Jehowy".\nWładza kierownicza Świadków Jehowy znajduję się w Brooklynie, gdzie podejmuję się decyzję dotyczące interpretacji Biblii. W organizacji nie zezwala się na różnice zdań. Za kwestionowanie nauczania można zostać wykluczonym ze zboru. Wykluczony doświadcza całkowitej izolacji ze strony wszystkich członków zboru. Świadkowie mają zakaz czytania literatury zawierającej odmienne poglądy religijne.\nŚwiadkowie nie mają kościołów, ale tak zwane sale Królestwa, w których gromadzą się nawet kilka razy w tygodniu. Obchodzą tylko jedno święto - Wieczerze Pańską. Żadnych innych świąt państwowych, czy nawet własnych urodzin nie celebrują.\nDoktryna religijna Świadków była często zmieniana. Najczęściej dotyczyło to nauki o czasie powtórnego przyjścia Jezusa. Pierwotnie miał być to rok 1874 r. Przez 50 lat nauka ta była podtrzymywana przez Strażnicę jako absolutna prawda, która ostatecznie została odrzucona. Koleje lata wyznaczano na rok 1920, 1914 a ostatnim rokiem, w którym miał nastąpić koniec złego świata został wskazany rok 1975 r.\nŚwiadkowie Jehowy kwestionują jedną z podstawowych nauk biblijnych o jednym Bogu w trzech osobach. Nie uważają Chrystusa za Boga. Znani są z tego, że odmawiają transfuzji krwi. Uzasadniają to biblijnym zakazem jej spożywania. Świadkowie nie angażują się w działalność polityczną, czy ekumenizm. Z uznaniem można odnotować ich podporządkowanie prawu świeckiemu.\nŚwiadkowie Jehowy twierdzą, że nie mają płatnej służby duchowej. Mają jednak misjonarzy i inne osoby, które podróżują i odwiedzają 22 zgromadzenia tworząc z nich dystrykt albo obwód. Za to ci ,,kaznodzieje" otrzymują zapłatę.\nNa ziemiach polskich świadkowie Jehowy są obecni od 1895 roku.\nParę lat temu ukazał się film fabularny ukazujący Świadków w bardzo według nich niekorzystnym świetle. Polecam go dla przybliżenia ich działalności.\nUtworzono: niedziela, 16 marzec 2014 18:31\n,,Gdy przyszli na miejsce zwane Czaszką, ukrzyżowali tam Jego i złoczyńców, jednego po prawej, drugiego po lewej Jego stronie" (Łk 23,33)\nBiczowanie rzymskie było niezwykle brutalne. Na bicze ze skórzanych rzemieni nadziewano kawałki kości oraz kulki ołowiane, które bombardowały plecy, pośladki i uda raniąc je tak ,że widać było nie tylko porozcinane mięśnie ale również kości kręgosłupa. Żołnierze rzymscy zaprzestawali biczować kiedy biczowany był bliski śmierci.\nNa jego ramiona po biczowaniu zarzucano Patibulum- poprzeczną belkę, którą później mocowano do pala wbitego w ziemię.Jezus często ukazywany jest jako niosący cały krzyż co jest niemożliwe gdyż sama belka ważyła 50kg.\nRęce przybijano około 2-3 cm powyżej przegubu, aby mogły częściowo podtrzymywać ciężar ciała. Rzymianie przybijali ręce i nogi gwoździami. Używali do tego czworokątnych ćwieków o długości 12-18 cm. Stopy przybijano jednym gwoździem przez kość piętową dochodziło do uszkodzenia nerwów długich co powodowało nieustający ból. W rezultacie nogi skazańca były podkurczone i zgięte w kolanach.\nNajwiększą torturą było oddychanie. Ciało ciążąc w dół utrzymywało mięśnie międzyżebrowe w pozycji wdechu utrudniało wydech.Oddech stawał się nierówny i płytki co doprowadzało do arytmii serca.\nMuchy i ptaki żerowały na otwartych ranach ofiary, nie oszczędzając jej oczu, nosa,uszu. śmierć była pożądana przez skazanego\nŚmierć przez ukrzyżowanie była tak okrutna, że później wprowadzono powieszenie za szyję, jako bardziej humanitarną formę egzekucji. Jedno z żydowskich źródeł odnotowuję, że osoba ukrzyżowana mogła być ,,wykupywana" przez zamożnych przechodniów łapówkami dla straży rzymskich, nawet w chwili bardzo bliskiej śmierci. Z tego wynika, że po ukrzyżowaniu człowiek mógł żyć jeszcze bardzo długo. Czasami stosowano leki, jak działające nasennie mirrę, by uśmierzyć ból.\nMiejsce ukrzyżowania Jezusa było nazywane ,,miejscem czaszki", być może z powodu kształtu skały od strony miejsca egzekucji.\nUtworzono: sobota, 15 marzec 2014 01:01\nTermin ,,sen świadomy" po raz pierwszy użył holenderski pisarz Frederick Van Eeden w publikacji, która ukazała się w 1913 roku. Naukowiec określił w ten sposób stan, w którym śpiący podczas marzeń sennych zachowuję całkowitą świadomość. Podróże w świecie marzeń sennych przez naukowców są określane mianem oneironautyki. Ten rodzaj sennych ma inną naturę od snów zwykłych. Podczas normalnego cyklu nocnego marzenia senne występują okresowo w różnych odstępach, przy czym ich długość stopniowo wzrasta. Obserwator może rozpoznać moment pojawienia się marzeń sennych- sygnalizowany szybkimi, urywanymi ruchami gałek ocznych pod powiekami. Fazę snu o tych cechach nazwano : REM.\nJawny sen dostarcza wiele niezwykłych doznań, od przygód erotycznych aż do wizji wyższych istot duchowych. Jednym z wielu oczekiwań wobec świadomego śnienia jest to, że rzuca ono nieco światła na zagadkę eksterioryzacji. Istnieją badacze, którzy głoszą, że wyjście ciała astralnego poza obręb ciała fizycznego i świadome śnienie jest w istocie tym samym zjawiskiem.\nPrekognicja- przeczucia prorocze\nUtworzono: sobota, 15 marzec 2014 00:29\nCzy przeczucia zdarzeń przyszłych można wytłumaczyć inaczej, niż na podstawie paranormalnych właściwości naszych umysłów ?\nPrzeczucia zdarzeń przyszłych, zwane również prekognicją, są zjawiskiem o wiele bardziej rozpowszechnionym niż nam się wydaję, i mogą przydarzyć się każdemu.\nLudzki umysł jest najbardziej skomplikowany z organów i wciąż jesteśmy dalecy od pełnego zrozumienia jego funkcjonowania. Niektórzy badacze są zdania, że przeczucia zdarzeń przyszłych rodzą się w naszej podświadomości. Jedna z teorii głosi, że człowiek posiada kilka osobowości, z których każda doświadcza zdarzeń dziejących się w różnym czasie. Zgodnie z tą teorią, inne osobowości ujawniają się wówczas, gdy zaczyna dominować nasza podświadomość np. we śnie. Możliwe wtedy jest nawiązanie łączności z innym wymiarem czasu, a tym samym przeniknięcie przyszłości. Zdaniem psychologów snów nie ma nic dziwnego, że jakieś sny zostają urzeczywistnione. Z punktu widzenia populacji osób śniących, taki odosobniony przypadek będzie jedynie potwierdzeniem praw rządzących losowością. Inni badacze zakładają, że prekognicja, jest w istocie oznaką wysokiej wrażliwości na bodźce zewnętrzne. Za przykład mogą tu posłużyć osoby przepowiadające trzęsienia ziemi.\nKolejna teoria głosi, że w kategoriach czasu i przestrzeni wszechświat jest konstrukcją statyczną, a wszelkie zmiany wynikają z tego, że w tej scenerii porusza się nasza świadomość. Odbierane przez nas wydarzenia to w istocie sceny odczuwane przez naszą świadomość.\nInna teza głosi, że każda nasza myśl generuje umysł i wówczas kiedy dana myśl jest już wytworzona, zostaję ona wyemitowana. Rozpowszechnia się ona swobodnie i może być przechwycona przez zespoły innych myśli, które przypominają obłoki i krążą nad światem. Nici naszego ciała widmowego są przewodnikami siły życiowej. Na falach prądu siły życiowej przewodzonej przez nici aka można przekazywać grona ukształtowanych myśli, które łączone razem tworzą wiadomość. Dzięki naszemu umysłowi za pomocą podświadomości możemy odbierać te wiadomości niczym odbiorniki radio i mieć wizję, czy sny przyszłych zdarzeń.\nW kontekście wierzeń religijnych Bóg, czy inni bogowie nawiedzają ludzi we śnie i ostrzegają, czy przekazują informację dotyczącą przyszłych zdarzeń.\nJak jest naprawdę ? Na to pytanie musimy sobie sami odpowiedzieć zgodnie z naszymi przekonaniami. Jedno jest pewne to zjawisko istnieję.\nUtworzono: piątek, 14 marzec 2014 21:36\nAlchemia jest starożytną sztuką przemiany pospolitych metali w złoto i srebro za pomocą długotrwałych i skomplikowanych procesów chemicznych. Według arystotelesowskiej teorii dotyczącej budowy materii, która wywarła wielki wpływ na praktyki alchemiczne, wszelkie występujące w przyrodzie substancje składają się z czterech podstawowych elementów zmieszanych ze sobą w różnych proporcjach : wody, ziemi, ognia i powietrza. Koncepcję tą zmodyfikowali alchemicy arabscy, twierdząc, że wszystkie metale składają się z dwóch pierwiastków : siarki i rtęci. Przejęli oni chińską koncepcję kamienia filozoficznego, posiadającego moc udoskonalania pospolitych substancji i przemiany ich w złoto, a także uchodzącego za eliksir życia.\nRozkwit alchemii rozpoczął się około 100 r.n.e w Aleksandrii w Egipcie, mieście, w którym przenikały się kultura grecka i orientalna. Celem starożytnych alchemików egipskich było wydzielanie złota i srebra z rud metali i uzyskanie czarnego proszku, który identyfikowano mistycznie z bogiem świata podziemnego Ozyrysem, a także przypisywano mu właściwości magiczne.\nWspółcześnie uważa się, że głównym celem alchemii nie była transmutacja metali, lecz duchowe odrodzenie ludzkości. Zgodnie z tą koncepcją uwiezioną w materii duszę człowieka można oczyścić i uszlachetnić za pomocą procesów duchowych przypominających procesy chemiczne stosowane w alchemii. Sądzi się, że alchemia służyła do uwalniania poszczególnych elementów kosmosu z ich czasowej egzystencji i doprowadzania ich do doskonałości, co w przypadku metali oznaczało zamianę w złoto, a w przypadku człowieka osiągnięcie długowieczności, nieśmiertelności oraz zbawienia.\nPatrz też : Jung i okultyzm\nW mistycznym języku alchemii fuzja wszystkich składników określana była ,,wojną smoków". Podczas prac, z substancji pierwotnych uwalniały się pierwiastki : żeński i męski, mieszały się ze sobą i tworzyły jedność, czyli jak mówili alchemicy - żenili się ze sobą. To symboliczne zjednoczenie opisane zostało w jednym z najsłynniejszych dzieł alchemicznych - alegorcznym romansie : ,,Chemiczne zaślubiny".\nLeczenie w czasach Jezusa\nUtworzono: piątek, 14 marzec 2014 21:04\nW starożytnym świecie leczenie chorych było często zadaniem przywódców religijnych. Świadczy o tym też choćby postawa faryzeuszy. Zdając sobie bowiem sprawę z tego, że uzdrowienie może nastąpić dzięki czyjejś interwencji, mówili oni o uzdrowieniu niewidomego przez Jezusa, umieszczając je w sferze ,,znaków".\nZa przyczynę chorób często uważano demony. Ich wypędzanie było więc bardzo rozpowszechnioną formą leczenia. W Nowym Testamencie w wielu przypadkach opętania przez demony dręczyciele występują w liczbie mnogiej jak np. ,,legion".\n,,Wysoka gorączka" wspomniana w historii o teściowej Piotra była szczególną chorobą, którą można by porównać z chroniczną malarią. Jezus uzdrowił teściową Piotra, dotykając jej ręki. W ten sam sposób uzdrowił On córkę Jaira, jak również trędowatego. Wśród esseńczyków, o których Flawiusz mówi, że studiowali przede wszystkim to, co dotyczy dobra duszy i ciała, również było znane leczenie dotykiem. Apostołowie w procesie leczenia używali olejku do namaszczania. Lekarze mieli asystentów, których zadaniem było nacieranie pacjenta specjalnym olejkiem, wskazanym w danej chorobie.


VILLEROY&BOCH VENTICELLO - MISKA LEJOWA BEZ KOŁNIERZA DIRECTFLUSH 56x37,5 CM Z POWŁOKĄ CERAMICPLUS - 4611R0R1 - 123Łazienka\nVILLEROY&BOCH VENTICELLO - MISKA LEJOWA BEZ...\nKod produktu: 4611R0R1\n1 085,99 zł 1085.99\nOpis produktu VILLEROY&BOCH VENTICELLO - MISKA LEJOWA BEZ KOŁNIERZA DIRECTFLUSH 56x37,5 CM Z POWŁOKĄ CERAMICPLUS - 4611R0R1\nFirma Villeroy & Boch stawia na najlepsze i sprawdzone rozwiązanie do łazienek. Bardzo funkcjonalna i z fajnym designem miska lejowa bez kołnierza z serii Venticello to strzał w 10. Oprócz braku kołnierza zastosowano również szkliwo wykonane w technologii CeramicPlus. Teraz każde wielkie sprzątanie łazienki w piątek będzie znacznie łatwiejsze, dzięki temu, że brud w większości przypadków nie będzie się osadzał na ceramice. Dodatkowo system Aquareduct znacznie ogranicza zużycie wody – teraz każde spłukanie zabierze tylko 3 lub 4,5 litra wody.\nVENTICELLO Miska lejowa bez kołnierza wewnętrznego Direct Flush, 375x560 mm, biała CERAMICPLUS\nWymiar: 375x560 mm\nKolor R1 - WeissAlpin CERAMICPLUS\nDołączone elementy mocujące "SupraFix 2.0",\nCerAmicplus - pomaga utrzymać ceramikę w higienicznej czystości. Brud praktycznie nie przywiera, a krople szybciej spływają\nVILLEROY&BOCH VENTICELLO - DESKA SEDESOWA\nOpinie o VILLEROY&BOCH VENTICELLO - MISKA LEJOWA BEZ KOŁNIERZA DIRECTFLUSH 56x37,5 CM Z POWŁOKĄ CERAMICPLUS - 4611R0R1\nBardzo dobry, wysokiej jakości produkt, w rozsądnej cenie.


Sprzedam mieszkanie czteropokojowe : Opole Grudzice , 74 m2, 359000 PLN, 4 pokoje - Domiporta.pl\nMieszkanie 73,95 m2, 4 pokoje Opole, Grudzice\n359 000 zł 4 854,63 zł/m2\nMieszkanie czteropokojowe na sprzedaż Opole, Grudzice - 73,95 m2\nCena 359 000 zł 4 854,63 zł/m2\nZapraszam do zapoznania się z ofertą sprzedaży bardzo atrakcyjnego mieszkania czteropokojowego z ogródkiem, położonego w Grudzicach. ATUTY OFERTY - świetna lokalizacja – spokojna i cicha okolica - ogródek (wyjście z salonu i sypialni) - nowe, kameralne osiedle – łącznie 12 meszkań - korzystna cena - kupujący nie płaci prowizji dla biura i podatku PCC w wysokości 2% OPIS MIESZKANIA: Powierzchnia mieszkania 73,95 m2. - salon z aneksem kuchennym – 30,89 m2 - sypialnia – 11,40 m2 - sypialnia – 10,80 m2 - sypialnia – 9,60 m2 - łazienka – 5,42 m2 - wiatrołap i korytarz – 5,84 m2 Do mieszkania przynależą : ogródek ( od 45 do 65 m2) oraz miejsce parkingowe. Mieszkanie będzie oddawane w stanie deweloperskim wysokim, wyposażone w instalacje: elektryczną, wodno-kanalizacyjną, gazową, grzewczą (ogrzewanie podłogowe) zasilaną kotłem gazowym. Rozpoczęcie inwestycji: czerwiec 2019 r. Zakończenie inwestycji: grudzień 2020 r. Szczegóły oferty: INVESTOR NIERUCHOMOŚCI Opole ul. Reymonta 16 - Paweł Nawojski, tel. 733pokaż telefon lub 77/4pokaż telefon. Zapraszamy na www.investor.net.pl Nota prawna: Informacje dotyczące opisu nieruchomości podane są przez właściciela, mają charakter wyłącznie informacyjny i mogą podlegać aktualizacji. Oferta dotycząca nieruchomości stanowi zaproszenie do rokowań zgodnie z art. 71 Kodeksu Cywilnego i nie stanowi oferty określonej w art. 66 i następnych KC.\nNumer oferty: MS44085\n4 854,63 zł/m2\n75,93 m2 4 4 991 zł/m2\nZapraszam do zapoznania się z nową inwestycją deweloperską, która charakteryzuje się nowoczesną arch...\nmieszkanie Opole, Groszowice\nWitam, interesują mnie szczegóły oferty opublikowanej na domiporta.pl. Mieszkanie Opole, Grudzice Powierzchnia: 73,95 m2 Cena: 359 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr MS44085


Helsińska Fundacja Praw Człowieka » Warsztaty w Gdańsku: „O prawach człowieka globalnie”\nWarsztaty w Gdańsku: „O prawach człowieka globalnie”\nHelsińska Fundacja Praw Człowieka i organizatorzy Festiwalu Objazdowego WATCH DOCS. Prawa Człowieka w Filmie serdecznie zapraszają na 2-dniowe, bezpłatne warsztaty „O prawach człowieka globalnie”, które odbędą się w dniach 17-18 listopada 2012 r. w Gdańsku. Warsztaty są skierowane do studentów/ studentek oraz wolontariuszek/ wolontariuszy współpracujących z lokalnymi organizacjami pozarządowymi, które ukończyły 17 lat.\n• wiedziały więcej na temat praw człowieka, znają i lepiej rozumieją podstawowe definicje i dokumenty, co znaczy uniwersalizm praw człowieka i to, że są to prawa przyrodzone i niezbywalne,\n• potrafiły odnieść prawa człowieka do problemów i wyzwań Globalnego Południa,\n• były świadome swoich stereotypów i uprzedzeń związanych z rasą, pochodzeniem narodowym i etnicznym, czy religią i umieją sobie z nimi radzić,\n• miały poczucie sprawczości – wiedzą, co mogą zrobić same i wspólnie z innymi na rzecz praw człowieka i Globalnego Południa.\nWarsztaty odbędą się w dniach 17-18 listopada, w godz. 10-18 w sali konferencyjnej Domu Technika NOT, ul. Rajska 6 w Gdańsku. Warsztaty prowadzone będą metodami aktywnymi. Osoby uczestniczące mogą uzyskać zaświadczenie o udziale w zajęciach.\nKażda osoba uczestnicząca zobowiązuje się do udziału w całych warsztatach we wskazanych wyżej godzinach. Organizatorzy zapewniają przerwy kawowe oraz obiad. Nie są zwracane koszty podróży.\nOsoby chętne do udziału w warsztatach powinny wypełnić krótki formularz zgłoszeniowy i wysłać go organizatorom na adres: info@k3.org.pl do 14 listopada. O udziale w warsztatach decydować będzie kolejność zgłoszeń. Osoby zakwalifikowane zostaną o tym powiadomione telefonicznie bądź e-mailowo.\n• Agnieszka Chmielecka – prawniczka i kroatystka, absolwentka Warsztatów Praw Człowieka dla Studentów Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka (HFPC), trenerka grupowa (po Szkole Trenerów IPSiR, Uniwersytet Warszawski), koordynatorka projektu edukacyjnego „Weź kurs na wielokulturowość…” HFPC. Prowadzi warsztaty dotyczące przygotowywania i realizacji działań publicznych, przeciwdziałania dyskryminacji, wielokulturowości, budowania współpracy zespołowej.\n• Maciej Sopyło – studiował Profilaktykę Społeczną i Resocjalizację, studiuje prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Koordynator grupy „Horyzont – przeciw karze śmierci”, działającej przy HFPC i Stowarzyszeniu Młodych Dziennikarzy „Polis”. Absolwent Warsztatów Praw Człowieka dla Studentów HFPC, animator i koordynator projektów, animacji grupy uczy się od Haliny Bortnowskiej. Obecnie prowadzi warsztaty o prawach człowieka (ze szczególnym uwzględnieniem kary śmierci) oraz rzetelnym dziennikarstwie.


Kino - oknem na świat |\nOpublikowano 6 lipca 2011 Autor: olennkaa\nNa nic się zdają biadolenia recenzentów na temat wtórności i nudy, jakie wyłaniają się z 4 części Piratów z Karaibów. Mimo tak drastycznych posunięć, jak zmiana reżysera, odsunięcie wątków, w których pierwsze skrzypce grali Orlando Bloom i Keira Knightley, obcięcie budżetu o bodajże 100 mln, Piraci radzą sobie znakomicie. Film zebrał już miliard dolarów zysków, co sytuuje go pośród innych blockbusterów, którym udało się dobić do tej niewyobrażalnie wysokiej liczby. Można by się zastanowić, co decyduje o takim sukcesie filmu, który siłą rzeczy powinien nam się już dawno znudzić. Nie sądzę, by ten cud spowodowało nazwisko nowego reżysera – Rob Marshall choć ceniony, nie mógłby wywołać takiego zamieszania; wątpliwe, by ten sukces był wypadkową pozbycia się ckliwego i denerwującego wątku miłosnego Elizabeth i Willa; dobra kampania promująca film też nie wchodzi w grę, gdyż obcięcie budżetu zaważyło na sile jego rozpowszechniania, co do wcześniejszych lat, gdy Johnny Depp inkasował trochę mniej milionów i można było pozwolić sobie na większą swobodę; dla mnie odpowiedź jest jasna – największą siłą filmu i nieocenioną przynętą na widzów jest sam Jack Sparrow – marka sama w sobie, bez niego Piraci po prostu nie istnieją.\nNajnowsza część Piratów jest chyba najspokojniejszą, najbardziej wyważoną i najmniej spektakularną ze wszystkich pozostałych. Być może jest to spowodowane tym, że Marshall nie jest typowym reżyserem blockbusterów, który podążał by ślepo wcześniej wytoczonymi ścieżkami, być może przyczyny należy szukać w samym scenariuszu, który choć pomyślnie skonstruowany, jest dużo bardziej ubogi w ilość przygód i wątków, do jakich Piraci nas przyzwyczaili. Czwarta część skupia się głównie na poszukiwaniu przez Sparrowa, a także depczących mu po pięcie Barbossę – uwaga: już nie zwykłego kapitana, ale korsarza Jego Królewskiej Mości, oraz Hiszpańskich krzyżowców, osławionego źródła młodości. W pościg wyrusza także najbardziej mroczna ze wszystkich postaci, Czarnobrody, którego córka Angelica, jak się okazuje, jest w pewnej zażyłości z samym Sparrowem.\nPrzyznaję, że jestem wielka fanką Piratów, którzy stanowią dla mnie prawdziwą rozrywkę w dobie Transformersów, X-Menów, czy innych Underworldów. Moje bycie fanem nie ogranicza się jedynie do samych zachwytów nad poczynaniami Sparrowa, jakkolwiek głupkowate one by nie były, wręcz przeciwnie doskonale zdaję sobie sprawę ze słabości oraz niedociągnięć, jakie reprezentują sobą kolejne części. I ta część nie jest wolna od pewnych mankamentów. Chyba większość fanów Piratów słysząc wiadomość, że w Na nieznanych wodach, nie zobaczymy ani Elizabeth, ani Willa odetchnęło z ulgą, mając nadzieję, że tym razem twórcy chcą całą swą energię poświęcić Sparrowowi, jako niekwestionowanej gwieździe filmu. Niestety, tak się nie stało. Samo pojawienie się nowej postaci, czyli ukochanej Sparrowa, to był strzał w dziesiątkę – czarowi Penelope Cruz nie jest w stanie nawet zagrozić jej koślawy angielski akcent, a postać Angeliki wniosła niebywały element urozmaicający do filmu. Inaczej sprawa ma się, co do kolejnego wątku miłosnego, którym zastąpieni zostali Bloom i Knightley, a mianowicie rodzące się uczucie pomiędzy Philipem Swiftem a syreną Sereną. Można by więc rzec, że ckliwy, denerwujący, mało angażujący wątek miłosny, został zastąpiony jeszcze bardziej ckliwym, jeszcze bardziej denerwującym i jeszcze mniej angażującym wątkiem miłosnym, który jest tak zaniedbany przez twórców, że jedyny wniosek, jaki można by było z niego wyciągnąć, to to, że Philip poleciał na ładną twarzyczkę syreny, bo oprócz powierzchowności, ja nie jestem w stanie zrozumieć, skąd wzięła się ta wielka miłość.\nNie przyłączam się do głosów, by z nowej części wiało nudą. Film ma swoje tempo, może rzeczywiście nie jest ono tak imponujące, jak w Transformersach, gdzie nigdy nie wiadomo, kto, z kim i dlaczego, ale jeśli ktoś lubi, także w blockbusterach, pokontemplować się niebywałą scenografią, świetną muzyką – kolejny raz Hans Zimmer nie zawiódł, kocham tego człowieka, czy aktorskimi smaczkami, ten nie powinien narzekać. Nie zgadzam się także, by drugi plan zawodził. Kapitan Barbossa, jak zawsze daje czadu, choć rzeczywiście mogło go być więcej, świetnie wypada także Stephen Graham w roli Scruma, który podjarany piękną syreną, omal nie doprowadza do zguby Sparrowa i reszty kompanów. Czarnobrody rzeczywiście mógł być bardziej groźny, nie tylko w ustach innych bohaterów, ale także w swych czynach, byśmy mogli przekonać się na własnej skórze o jego podłości. W tej części nie mamy do czynienia z spektakularnymi zwrotami akcji, ale jest kilka smaczków, nad którymi warto się pochylić. Jak choćby atak syren, ucieczka Sparrowa przed ludźmi Jego Królewskiej Mości, laleczka voodoo, którą nasz pirat nad piratami ciągle jest torturowany, potyczki słowne Sparrowa i Angeliki, czy Czarnobrody, jako wyrodny ojciec, którego mało interesuje los własnej córki, to wszystko układa się na dobrą rozrywkę, która może zadowolić zarówno tych młodszych, jak i tych starszych, którzy w duchu zawsze pozostaną dziećmi. Do zastrzeżeń mogłabym jeszcze dodać 3D, nad którym wszyscy marudzą, które w filmie występuje może kilkakrotnie, przy machaniu szabelką, które coraz bardziej przekonuje mnie, bym wstąpiła do jakiegoś klubu jednoczącego ludzi, którzy głośno sprzeciwiają się stosowaniu 3D w każdym blockbusterze, gdzie nic do filmu nie wnosi, już dawno się przejadło w tej formie, w jakiej najczęściej występuje, a które jedynie więcej nas kosztuje. Albo róbmy to tak, jak James Cameron, albo całkiem sobie to odpuśćmy.\nJak dla mnie, Piraci powinni być kontynuowani, jeśli twórcy pozostaną wierni sami sobie, jeśli ten miliard na koncie nie doprowadzi do postradania ich zmysłów i uczynienia Piratów jedynie zlepkiem lepszych i gorszych scen, by tylko zebrać jak największą widownię, reklamując się samym Sparrowem i jeśli powrócą do klimatu pierwszej części, która to przecież zawojowała cały świat. Mimo, że bawiłam się przednio także i na czwórce, zdaję sobie sprawę, że poziom i jakoś z każdą kolejną częścią ulegają poważnemu zachwianiu. Mimo pewnego wypalenia scenarzystów tym razem, ja kupuję Piratów bardziej stonowanych, a mniej efekciarskich i robionych pod publikę, jak to było do tej pory.\nPrzyznaję, że wybranie ogrodowych krasnali – czyli jednego z najbardziej doniosłych symboli kiczu i tandety – na głównych bohaterów bajki, to dość odważne zagranie. Niestety, na tym odwaga twórców animacji się kończy, a reszta to jedynie powrót do starych, sprawdzonych schematów, które chyba nawet głównemu targetowi tej bajki, czyli tym najmłodszym, dawno się przejadły. To miła dla oka i dość sympatyczna animacja, ale w dobie osiągnięć Pixara i Dreamworks, to zdecydowanie za mało, by zwrócić uwagę bardziej wymagających widzów.\n„Gnomeo i Julia”, jak sam tytuł wskazuje, stanowi nawiązanie do światowego arcydzieła Szekspira, „Romeo i Julii”. Sama fabuła została jednak znacznie uproszczona, a także przeobrażona, by nie karmić dzieci tragicznymi losami dwójki zakochanych, a dostarczyć im kolejną historię miłosną z elementami wartkiej akcji i tabunem kolorowych i sympatycznych bohaterów. Na ile to się twórcom udało, można się spierać. Mamy więc, dwie skłócone rodziny Niebieskich i Czerwonych, które nie ukrywają wobec siebie wrogości i niechęci. A kiedy trzeba uciekają się do potyczek, a nawet małych wojenek. Nic więc dziwnego, że jakakolwiek zażyłość między członkami obu klanów jest zakazana i z góry skazana na niepowodzenie. Sprawy zaczynają się komplikować, gdy Gnomeo – miły, acz mało roztropny krasnal, poznaje miłość swego życia w osobie Julii – twardej i zadziornej córki przywódcy Czerwonych. Ich uczucie zostaje wystawione na próbę, a głównym celem dwójki zakochanych będzie pogodzenie zwaśnionych rodów.\nPrzepis na udaną animację mógł być znacznie ulepszony, choć i z tej mąki powstało coś całkiem zjadliwego, przynajmniej dla tych najmłodszych. Wartka akcja jest, choćby na początku, oraz podczas głównej potyczki. Bajka trwa jednak na tyle krótko, że trudno jest się wynudzić na śmierć; pewne oznaki znużenia mogą jednak wystąpić. Największe wątpliwości mam jednak, co do głównych bohaterów. Zarówno Gnomeo i Julia to postaci niezwykle jednowymiarowe, utkane na ogólnie przyjętych stereotypach. Wniosek – brak jakiegokolwiek zaskoczenia. Pierwsze skrzypce grają tu postaci drugoplanowe, szczególnie pod postacią przesympatycznego flaminga (nie przeszkadza nawet to, że Pazura po raz kolejny sepleni w bajce), historia jego nieszczęśliwej miłości, zmiękczy serce nawet nieprzejednanego widza, oraz doradczyni i pocieszycielka Julii, skrzecząca ropucha, do której należą najzabawniejsze teksty. Polski dubbing po raz kolejny odnosi sukces, jest mocnym punktem tej animacji. Choć nic w tym dziwnego, skoro występują starzy wyjadacze w podkładaniu głosów, jak Stuhr, Szyc, Pazura, czy Fronczewski, całkiem nieźle radzi sobie w tej roli początkująca, Natasza Urbańska. Cała bajka opatrzona jest muzyką Eltona Johna, zarówno jego stare przeboje, jak i nowe utwory, mimo, że nie mają większego zastosowania w samej fabule, bawią i cieszą ucho. Niestety, zakończenie bajki pozostawia wiele do życzenia. Młodzi pozostawieni są bez żadnej puenty. Trudno także spokojnie przejść obok ilości lukru, jaki się z niego wyłania.\nPodsumowując, „Gnomeo i Julia” nie wnosi niczego nowego, ewentualne obejrzenie zależy od własnego wyboru. Ten kto ominie tę propozycję, nie straci zupełnie niczego, może więc warto zainwestować czas w bardziej obiecującą animację.\nOpublikowano 6 maja 2011 Autor: olennkaa\nPo seansie „Eden Lake”, można by rzec, że jeśli ktoś miałby zrobić thriller zaangażowany to tylko Brytyjczycy. Rzadkością jest, by film grozy poruszał kwestie ważne ze społecznego punktu widzenia. Tym bardziej rzadkie jest, by rezultat tego, był tak dobry, jak w przypadku „Eden Lake”. Reżyser, James Watkins, stworzył film, który nie jest wolny od błędów, niedociągnięć, czy nadmiernej brutalności, która, de facto, nie jest niczym usprawiedliwiona, a także zawęża grono osób mogących pozwolić sobie na obejrzeniu tego filmu. Dlatego zaznaczam już na samym początku, „Eden Lake” to film niezmiernie brutalny, okrutny dla samego widza, bo nie zna granic, wstrząsa odbiorcą i pozostawia bez nadziei. Jednak, jego społeczny aspekt, nie pozwala mi na włożeniu go pomiędzy inne filmy tego typu, bo on wszystkie je, nie tyle przewyższa, co bezpardonowo nokautuje.\nWatkins buduje rzeczywistość w swoim filmie na zasadzie bezlitosnego kontrastu, pomiędzy sielankowym wypadem nad jezioro dwójki zakochanych, a zwyrodnieniem ich późniejszych oprawców. Jenny (Reilly) i Steve (Fassbender) swój weekend rozpoczynają bardzo przyjemnie. On planuje jej się oświadczyć, ona zakochana jest w nim po uszy. Wkrótce, ich plany spędzenia romantycznego czasu, zostają brutalnie przerwane. Banda osiedlowych zwyrodnialców, nie tylko psuje im nastroje swoim, najdelikatniej mówiąc, obcesowym zachowaniem, ale, co więcej, zmienia weekend tej dwójki, w prawdziwy survival, gdzie samo przetrwanie okaże się najtrudniejszym zadaniem.\nOprawcy w „Eden Lake”, to młodzi ludzie bez najmniejszych skrupułów, dla których życie drugiego człowieka nie przedstawia żadnych wartości. Zdolni są do wszystkiego. Zło, które wyrządzają jest o tyle bolesne, o ile dotyczy jeszcze nieukształtowanych ludzi, niedojrzałych emocjonalnie. Zabijają, by nagrać to na telefon komórkowy, poszczycić się swoją wolnością, która przekracza wszelkie granice i ograniczenia. Watkins, również jako scenarzysta filmu, dysponuje mocnymi, wiarygodnymi dialogami. Tu nie ma mowy o pustych frazesach, ani, tym bardziej, umoralnianiu. Reżyser nie ocenia, pozostawia nas samych z banalnością tego zła, z którym każdy widz, na swój sposób, będzie musiał się uporać. A Watkins jest nieugięty, okrutny, bo nie pozwala na happy end. Bombarduje swoją szybką akcją (tempo filmu jest jednym z lepszych, z jakimi się spotkałam), ale nie zapominając o subtelnej wymowie poszczególnych scen. Niekiedy boleśnie przekracza granice, daje się ponieść już i tak na domiar mocnemu scenariuszowi, by całkowicie wstrząsnąć odbiorcą. Pytanie tylko, czy w pewnych momentach, nie robi tego zbyt dosłownie, bo to, że nie ma litości nad widzem, szybko przestaje być tajemnicą. Jak już ktoś, w gąszczu tych makabrycznych scen, dotrwa do końca, to warto zastanowić się nad ostatnią sceną filmu, może zbyt jednoznaczną i łatwą do odczytania, ale jednak dającą do myślenia.\nW każdym innym wypadku, nie miałabym litości nad podobnym filmidłem. Razi mnie przemoc na ekranie, gdzie wyraźnie jest ona bezpodstawna i efekciarska. Nie wiem, na ile Watkinsowi udało się ją nieco usprawiedliwić, ale wymowa jego filmu jest bardzo przekonująca i niezwykle dramatyczna. Być może dlatego, że to, co przedstawia jest tak bardzo realne i nie mam, co do tego żadnych wątpliwości, bo nie żyje z nałożonymi na oczy klapkami, ani różowymi okularami, które pozwalałaby mi uwierzyć, że jadąc na weekendowy wypoczynek nad jezioro, nie mógłby spotkać mnie podobny los.\nOpublikowano 2 kwietnia 2011 Autor: olennkaa\nNajnowszy film Sofii Coppoli jest znacznie słabszy od „Między słowami”, z którym reżyserka jest kojarzona i nie zapowiada się na to, by w najbliższym czasie, coś mogło zaszkodzić pozycji hitu z 2003 roku. „Somewhere” z pewnością nie jest żadną dla niego konkurencją, ale nie przeszkadza mu to w byciu przedłużeniem dobrej passy Coppoli, wynikającej z jej wierności wobec swoich założeń i ideałów. Reżyserka stosuje podobne środki, czy to w minimalistycznych dialogach, pozawerbalnych gestach, czy też monotonnym nastroju. To są jej znaki rozpoznawcze i cieszę się, że wiernie się ich trzyma. „Somewhere” już klasyfikowane jest jako film o nudzie, przez niektórych nawet postrzegane, jako film po prosty nudny, bez fajerwerków, mało fascynujący, wcale nieodkrywczy. I myślę, że nikogo nie zaskoczę jeśli przyznam rację tym głosom. Nie przeszkadza mi to jednak w szczerym pokochaniu tego filmu. Być może za wszystkie wyżej wymienione opinie, być może za bezkompromisowość Coppoli, być może za to, że „Somewhere” jest tak niecodzienne, że nie ma szans podobać się masom. I dalej uważam, że Sofia jest prawdziwym magikiem kina, a ja dałam się oczarować tej rzeczywistości, którą przedstawia.\nTym razem, Coppola pod swoje cyniczne i bystre oko wzięła legendarne Chateau Marmont – hotel najdoskonalej ucieleśniający blichtr Hollywoodu. Posłużył on jej jako pretekst do opowiedzenia historii gwiazdora, Johnny Marco (Stephen Dorff), spędzającego czas na promowaniu najnowszego filmu, przyjęciach, zabawianiu się z chętnymi dziewczynami, czy bezcelowym jeżdżeniu po LA luksusowym autem. Ta bezcelowość życia Marco zmienia się, gdy pod jego opiekę trafia 11-letnia córka, Cleo (Elle Fanning).\nPrzemiana Marco nie następuje szybko. Prawdę mówiąc, jest ona mało widoczna dla widza. Tylko dwie sceny z filmu podpowiadają nam, że beztroski Johnny zaczyna zastanawiać się nad swoim żywotem. Coppola umiejętnie unika tanich chwytów, mających działać na wrażliwość widza. Do niemal ostatnich chwil nie zdajemy sobie sprawy, że obecność córki coś zmieni w jego podejściu. Marco dzieli z nią swoje monotonne czynności, czy obowiązki, ale teraz nabierają one dla niego głębszego sensu, bo po prostu ma z kim jej dzielić. Dopiero teraz zdaje sobie sprawę, jak mało wiedział o swoim dziecku i ile jeszcze przed nim nowych odkryć. Kluczowa dla poznania natury Marco jest pierwsza scena z filmu. Johnny testuje nowe auto, bezcelowo jeżdżąc w kółko, uosabia ono sposób życia gwiazdora, który mimo, że na wiele może sobie pozwolić, nie odnajduje w tym najmniejszego sensu.\nStyl Coppoli jest urzekający. Obrazują go doskonale słowa naszego mistrza Skolimowskiego, który przyznał, że nie pała sympatią do dialogów, bo gdy są one słabe, psują odbiór całości. Coppola uwielbia minimalizm, dlatego w jej filmie nie padają zbędne słowa, tu wszystko jest przemyślane. Pierwsze minuty filmu odbywają się niemal bezsłownie. A porozumienie między Marco i Cleo odbywa się niemal wyłącznie na szczeblu pozawerbalnym. Arcydziełem jest scena, gdy podczas śniadania, wraz z piękną nieznajomą, z którą Marco spędził ostatnią noc, Cleo rozmawia z ojcem bez wypowiedzenia ani jednego słowa, a widz doskonale orientuje się, co córka miała mu do zakomunikowania. Takie aktorskie perełki są możliwe jedynie u Coppoli. Sofia w wielu momentach przesadza, ale w jej wykonaniu są to przesadzenia paradoksalnie unormowane. Zbyt długie przeciągania dodają jedynie liryzmu i poetyckości, brak słów więcej nam mówi, niż nawet najlepsze dialogi, subtelny humor jest lepszy niż niekontrolowane wybuchy śmiechu, które jak twierdzi jeden z bohaterów Umberto Eco, bardziej upodobniają nas do małp, niż dodają rozumu.\nTo jest film dwóch aktorów. Stephen Dorff tworzy taką postać, jaką my byśmy od niego oczekiwali. Jest zagubiony, z pewnością mniej dojrzały niż jego 11-letnia córka, ciągle poszukuje swojej tożsamości (nie potrafi nawet odpowiedzieć na pytanie, kim jest Johnny Marco?), a przede wszystkim zdaje sobie sprawę z kruchości swojego próżnego bytowania. Elle Fanning doskonale uzupełnia Dorffa swoją młodzieńczą żywotnością, dziecięca naiwnością, optymizmem, a także poczuciem, że wie dokąd zmierza.\nOstatnia scena jest uwieńczaniem zmagań bohaterów, odpowiedzią na pewne nurtujące nas pytania, ale zarazem wielką niewiadomą, pozostawiającą w nas lekkie zakłopotanie. „Somewhere” jest właśnie taką czystą kartą, pozwalającą nam na dowolność interpretacji i dopuszczającą różnorodność przemyśleń. I za to właśnie bardzo cenię Coppolę, że w tak ogłupiającym świecie, ona nadal wierzy w inteligencję drugiego człowieka.\nOpublikowano 31 marca 2011 Autor: olennkaa\nTym razem Woody Allen nie zaskakuje. Wręcz przeciwnie, dominuje u niego syndrom powtarzania się. Nie oznacza to jednak, by „Poznać przystojnego bruneta” był oznaką spadku formy reżysera. Co to, to nie. Po prostu, kolejne sięganie po głos narratora, który nie tylko jest wszechwiedzący, ale stawia się w roli moralizatora, czy cytowanie Szekspira, a także dysponowanie przez reżysera scenariuszem, który dosłownie powala swoją błyskotliwością, inteligencją, ironicznym humorem, wyczuciem czasu i doskonałym naszkicowaniem kolejnych bohaterów, nikogo już nie zaskakuje. Pytanie tylko, czy Allen w ogóle musi jeszcze zaskakiwać? Czy nie wystarczy, by zabawny 75-latek, po prostu, co roku fundował nam ciepłe filmy, którym wdzięku nie można odmówić? Dla mnie odpowiedź jest prosta – wolę Allena takim, jakim jest, wręcz biorę go ze wszystkimi jego niedoskonałościami i fobiami, niż miałoby go nie być. Może wśród wszystkich tych cotygodniowych premier filmowych, kolejnych remake’ów, nieudanych komedii romantycznych, parodii, dokumentów o ludziach, którzy jeszcze niczego nie osiągnęli, a już stawiani są w roli legend (czyt. Justin Bieber: Never Say Never, a może by tak zrobić film o Liz Taylor?), czy przepełnionych gwiazdami filmów akcji, brakuje mi właśnie Allena i jego cynicznego podejścia do życia? Allen mówi w swoim filmie, że złudzenie jest lepsze nawet od lekarstwa, ale to właśnie filmy Allena są świetnym lekarstwem na kolejne mało udane filmy, które co tydzień nawiedzają nasze kina.\nW „Poznasz przystojnego bruneta” Allen znów powraca do Londynu, co mnie, jako anglofila, niezmiernie cieszy. W roli jednej z głównych bohaterek stawia Helenę (olśniewająca Gemma Jones), którą właśnie porzucił mąż, Alfie (Hopkins), uciekający przed prawdą o bezlitosnym upływie lat, nawiązujący romans z podającą się za aktorkę, prostytutką, Charmaine (Punch). Helenie w leczeniu złamanego serca pomaga pewna wizjonerka, która nie tylko mówi jej to, co ta chciałaby usłyszeć, ale umiejętnie wyciąga z bogatej rozwódki coraz to większe sumy, wpajając jej bajdy o życiu po życiu, czy ogromnym prawdopodobieństwie, że ta wkrótce pozna wysokiego, przystojnego bruneta. Jakby tego było mało ambitna córka Heleny, Sally (Naomi Watts) także ma problemy małżeńskie i w ukryciu podkochuje się w swoim przystojnym szefie, Gregu (Banderas). Jej mąż, z kolei, autor jednego bestselleru, Roy (Josh Brolin), frustruje się z powodu braku weny twórczej do napisania czegokolwiek dobrego, a jakby tego było mało flirtuje z uroczą sąsiadką, Dią (Freida Pinto). Wszyscy, wkrótce, dowiedzą się, że w życiu tak naprawdę wygrywają ci, którzy na pozór wydają się najmniej zaangażowani w pościg za sukcesem, a spełniają się w iluzorycznym świecie, gdzie może nie osiągają wiele z doczesności, ale przynajmniej poznają, co to prawdziwe szczęście.\nNajnowszy film Allena, najzwyczajniej w świecie, należy do tych, które choć nie są odkrywcze, magnetyzują swoim urokiem i stanowią istne remedium na wszechobecny pesymizm. To się po prostu dobrze ogląda, świetnie się tego słucha, ma się po tym dobry humor. Jeśli o mnie chodzi, tak właśnie mają działać filmy Allena. Aktorzy spisują się doskonale, choć nie udaje się Allenowi odbiec od pewnych stereotypów. Bohaterowie niczym nas nie zaskakują, od pierwszej do ostatniej minuty działają tak, jakbyśmy się tego po nich spodziewali. Niektórych może razić ich przewidywalność, ale gwarantuję, że taka obsada rekompensuje wszelkie braki. Gemma Jones jest czarująca i z łatwością zdobędzie serce wielu widzów. Tym razem Allen nie bombarduje nas kolejnymi, niespodziewanymi wydarzeniami, jak to miało miejsce przy okazji „Whatever works”, ale toczy swą opowieść dość opieszale, co było przedmiotem najczęstszych narzekań ze strony widzów. Dla tych, którzy nie odczuwają przyjemności w samym napawaniu się dialogami reżysera, rzeczywiście może stanowić to problem. Pozostali, nawet tego nie odczują. Choć nie uważam, by „Poznasz przystojnego bruneta” było równie dobre, co „Whatever works”, nie mogę powiedzieć, bym czuła się zawiedziona. Może to kwestia samego podejścia, oraz mojej ostrożności w stawaniu filmom większych wymagań. A może samego Allena, który każde niepowodzenie jest w stanie przekuć w sukces.\nOpublikowano 22 lutego 2011 Autor: olennkaa\nWybierając się na „127 godzin” Danny’ego Boyle’a, nie spodziewałam się, że uda się reżyserowi sławetnego już „Trainspotting” czymkolwiek mnie zaskoczyć. Historia jest większości dość dobrze znana, nawet jeśli wiedza o niej, opiera się na suchych faktach. Mamy więc, wielbiciela ekstremalnych przeżyć, który zbaczając ze ścieżki parku w Utah, wpada w szczelinę i zostaje uwięziony w wąwozie, w wyniku osunięcia skały, która nieszczęśliwie dla naszego bohatera, przygniata jego rękę. Opowieść, sama w sobie, nie jest nad wyraz interesująca. Wpadki się zdarzają – szczególnie tym, którzy w sposób szczególny, igrają z dobrodziejstwami natury. Przypadek Arona Ralstona jest jednak zgoła inny. Tym razem, mamy do czynienia z ciekawym człowiekiem, który dzięki swojej inteligencji i doborowemu poczuciu humoru, zdobywa sympatię i uznanie (a James Franco swoim one man show oddaje to wszystko doskonale). Nie to jednak, znalazło moje uznanie (świetnego aktorstwa spodziewałam się od samego początku, gdyż zagraniczni krytycy, aż kipią z podziwu i pochlebstw dla Jamesa Franco). To, co tak naprawdę mnie „zdobyło” to fakt, że wszystkie te zabiegi, które w „Slumdogu” tak bardzo mnie mierziły, tutaj wypadają zaskakująco dobrze, by nie powiedzieć, że bez nich, ten film, nie byłby tym, czym jest. Swoją, jak się już okazuje, kontrowersyjną formą, a także wizualnym szaleństwem, Danny Boyle sprawia, że jego film jest obrazem wartym największej uwagi.\nW przypadku „Slumdoga”, teledyskowa, szalona forma opowiadania historii, nie miała dla mnie najmniejszego sensu. Oglądając tamten film, zastanawiałam się, po jakiego grzyba, Boyle stosują tak nieprzyjemną i wręcz odpychającą formę, która zakrywa całą historię, przez co bohater jest mało widoczny. Do dziś, nie widzę żadnego argumentu, który umotywowałby mi, takie działanie (jakby nie było bardzo utalentowanego) reżysera. Ta nieprzystępna i bezsensowna forma, popsuła mi całkowicie odbiór „Slumdoga”. Przez co, jeszcze długo po seansie nie mogłam otrząsnąć się z bylejakości tego filmu, gdzie pod sam jego koniec, oprawcy tańczą w rytm bollywoodzkiej muzyki wraz z bohaterami, którzy w trakcie filmu, stali do nich w opozycji. Idąc tokiem takiego myślenia, powinnam również zganić najnowszy film Boyle’a. Reżyser nie tylko stosuje podobne środki, ale występują one w jeszcze większym natężeniu. Tutaj jednak sytuacja przedstawia się zupełnie inaczej. Wizualne bombardowanie widza teledyskowymi sekwencjami, idącymi w parze z żywą i głośną muzyką, oraz reżyserskimi eksperymentami, nie stoją w opozycji do głównego bohatera, ale idealnie dopełniają jego charakter. Ralston to odważny gość, który żyje szybko i intensywnie. Niespecjalnie myśli o konsekwencjach swoich poczynań. Decyzje podejmuje tu i teraz, często nie informując o swoich planach, najbliższych (co w ostateczności doprowadza go do zguby). Ralston symbolizuje wręcz, myślenie i sposób życia wielu młodych ludzi. On jest esencją młodości, żywotności, wraz z negatywnymi konsekwencjami, jakie idą w parze z taką filozofią życia. Boyle swoją formą, nie przykrywa bohatera (tak, jak miało to miejsce w przypadku „Slumdoga”); wręcz przeciwnie, on próbuje go dogonić, dotrzymać mu kroku. I to mu się udaje.\nSkontrastowanie dwóch stanów, w jakich znajduje się bohater – od pełnej wolności i niezależności, ukazanej za pomocą olbrzymich, panoramicznych krajobrazów, których nie sposób okiełznać, poprzez osamotnienie bohatera, gdy ten, znajduje się w nadzwyczaj niesprzyjających, klaustrofobicznych warunkach, które tylko potęgują jego zmierzanie w stronę agonii, także należą do mocnych punktów tego filmu. Ciekawym zabiegiem jest również ukazanie cierpienia bohatera. Na całe szczęście, Boyle nie poszedł w stronę atrakcyjnych dla (powiedzmy spragnionego chorych wrażeń) widza, który czekał na główny punkt filmu, domagając się ostrych, krwawych scen. Reżyser jest zbyt pomysłowy, by dać upust tak niskim ludzkim żądzom. Zamiast dokładnej, medycznej analizy obcinania ręki, Boyle skupia się bardziej na efektach dźwiękowych. Dla poszanowania nerwów przeciętnego widza, który z pewnością lepiej zniesie dźwięk przerywanych nerwów i łamanych kości, niż ich widok. Choć przyznaję, opisywanie obu tych zabiegów, wydaje się nad wyraz, dziwne i nienormalne.\nZ bardziej interesujących zabiegów, można także dorzucić, umierającego z pragnienia Arona, wyobrażającego sobie, czy przypominającego reklamy napojów gazowanych, a także jego działanie na jawie, gdzie mamy do czynienia z zamazanym obrazem, sugerującym nam, jakoby działo się to jedynie w głowie bohatera, który przebywając 5 dni w zimnym, niesprzyjającym środowisku, bez jedzenia i picia, zmierza w stronę nieuniknionej śmierci. Także, agresywne zbliżenia na przedmioty, które otaczają Arona, nie są tu zastosowane bez przyczyny. Są one wyolbrzymione, by pokazać wartość, jaką stanowią dla bohatera. W zasadzie, kamera, scyzoryk, butla z wodą, czy lina, są jedynymi rzeczami, jakie mu pozostały, jedyną drogą ratunku, które pozwalają mu przetrwać. Ich wartość jest niebotyczna. Można powiedzieć, że są warte tyle, ile jego życie.\nNie sposób mówić o tym filmie, nie wspominając o Jamesie Franco, który w końcu dostał rolę, na miarę swoich możliwości. Jakkolwiek byśmy tego nie nazwali – one man show, czy spektakl roku (bo trudno mówić tu jedynie o roli, gdy jego performance jest tak powalający), trzeba oddać mu wszystkie honory. Franco jest inteligentny, ma ogromne poczucie humoru i świetny timing – „nie kupujcie chińskich scyzoryków”, czy jego wywiad z samym sobą (najlepsza scena filmu), jednocześnie przeraża i bawi. Warto tu też dodać, że Boyle i Franco nie czynią z Arona, bohatera. Jeśli ktoś uważa, że obaj krystalizują swoją postać, myli się. Warto zwrócić uwagę na takie wypowiedzi, jak „ta skała czekała tu na mnie od zawsze, odkąd wyodrębniła się z meteorytu; każde moje posunięcie zmierzało ku temu, by mogła z łatwością mnie dopaść” – ta i inne wypowiedzi sugerują, że Aron widział winę w sobie, był świadom, że to jego zachowanie doprowadziło go do punktu, w którym musi podejmować tak przerażające decyzje, jak ta o obcięciu ręki.\nNa pytanie, czy ten film ma słabe strony, można jedynie odpowiedzieć, że jest to niewłaściwie zadane pytanie. Tu chodzi bardziej o akceptację. Jeśli ktoś zaakceptuje taki sposób prowadzenia narracji, to tym samym polubi ten film. Warto jednak zaznaczyć, że jego forma jest bardzo kontrowersyjna i z pewnością nie przekona każdego. Jeśli o mnie chodzi, to udało się Boyle’owi zrehabilitować po niesmaku związanym ze „Slumdogiem”. Kolejnym przystankiem w reżyserskiej karierze Boyle’a, ma być kontynuacja „Trainspotting” (jak na razie najdoskonalszego dzieła w jego dorobku), którą już zapowiedział. Miejmy nadzieję, że będzie ona w stanie dorównać swojemu oryginałowi.\nSwoją drogą, Boyle ma niewątpliwie talent do wyłapywania talentów aktorskich. To dzięki niemu, na widok publiczny wypłynęli m.in. Ewan McGregor, czy Dev Patel, a swoją jak dotąd najlepszą rolę w karierze, właśnie w filmie Boyle, zagrał James Franco.\nP.S. Wybaczcie mi mój pośpieszny i niedbały styl, ale pisałam tę notkę w wielkim pośpiechu i proszę traktujcie ją raczej jako luźny zlepek myśli, niż rzetelną recenzję\nOpublikowano 12 lutego 2011 Autor: olennkaa\nFani braci Coen to mają dobrze: nie muszą długo czekać na każdy kolejny ich film, zawsze mogą być pewni wysokiego poziomu kolejnych produkcji oraz braku rozczarowań. Uwierzcie mi, bycie fanem tej utalentowanej do granic nieprzyzwoitości dwójki, to prawdziwa przyjemność i ogromna satysfakcja. Tym bardziej, że bracia z każdym kolejnym filmowym wariactwem, tylko mocniej podkreślają swoją nieprzeciętną i nietuzinkową perfekcję. Dziś, Ethan i Joel Coen to „dwumózgowy”, jedyny w swoim rodzaju, niezmiennie zaskakujący fenomen, któremu trudno się oprzeć. A swoim najnowszym, fenomenalnym „Prawdziwym męstwem”, pobudzą jeszcze nie jedno serce do szybszych uderzeń w rytm ich filmowego majstersztyku, spowodują jeszcze nie jedno mimowolne drżenie mięśni, podbiją jeszcze nie jedno zatwardziałe i zlodowaciałe serce nieprzejednanego sceptyka. Dobra passa Coenów, wbrew przewidywaniom wielu, jeszcze się nie wyczerpała. Aż strach pomyśleć, że genialny „To nie jest kraj dla starych ludzi”, do granic niemożliwości żydowski „Poważny człowiek”, czy wykonany z przymrużeniem oka „True Grit”, to jedynie przedsmak tego, co nas czeka w kolejnych latach.\nDo końca pozostaje zagadką, jak Coenowie dogadali się w sprawie dokonania (kolejnej już) filmowej ekranizacji powieści Charlesa Portisa. Założę się, że gdy jeden z nich o tym pomyślał, drugi już układał pierwsze, robocze wersje scenariusza w głowie. Nie jest tajemnicą, że bracia funkcjonują dzięki dwóm mózgom, które (w sposób kompletnie niezrozumiały dla zwykłego człowieka) odbierają te same bodźce, pomysły, idee, myśli w tym samym czasie, w równym natężeniu i z takim samym skutkiem. Gdy jeden zaczyna mówić, drugi kończy zdanie. Ale bez owej, już dawno osławionej, „anomalii”, nie byłoby dzisiaj fenomenu braci Coen, co byłoby, oczywiście, niepowetowaną stratą. Dla pełnej jasności, dodaję, że widziałam pierwszą ekranizację „Prawdziwego męstwa” z oscarowym John Waynem, kilka dobrych lat temu. Nie wbiła się ona jednak głębiej w moją pamięć. Po sprostowaniu przez braci, w licznych wywiadach, że ich „True Grit” nie jest remakiem wersji z 1969 roku, a jedynie kolejną ekranizacją powieści Portisa, darowałam sobie powtórkę seansu, by niepotrzebnie niczym się nie sugerować. Choć, już mogę pokwapić się o stwierdzenie (mam nadzieję, że nikogo tym nie urażę), że postać szeryfa Cogburna, bardziej do mnie przemawia w wydaniu Jeffa Bridgesa niż Johna Wayne’a. Nie ujmując niczego temu drugiemu, jestem zdania, że Oscar Wayne’owi bardziej należał się za rolę w „Poszukiwaczach”. Wyróżnienie za dobrą, ale wcale nie najlepszą w karierze legendarnego aktora postać, nie było podyktowane chwalebnymi intencjami, a jedynie chęcią uniknięcia skandalu związanego z nieprzyznaniem aktorowi statuetki dużo wcześniej, kiedy była ku temu stosowna pora. Można więc traktować tego Oscara, jako wyróżnienie za całokształt. Natomiast Cogburn w interpretacji Bridgesa, to coś więcej niż oscarowa rola, to rola, która zapisze się w annałach kina, może nie na moduł samego Lebowskiego, ale na pewno na tyle, by przyćmić samego Wayne’a.\n14-letnia Mattie (zjawiskowa Steinfeld), to na wskroś zajmująca postać, kierowana chęcią zemsty za mord dokonany na jej ojcu przez kryminalistę Toma Chaneya (Josh Brolin), postanawia zatrudnić może niezbyt wiarygodnego i sprawnego, ale za to odznaczającego się tytułowym „prawdziwym męstwem” szeryfa Roostera Cogburna (Jeff Bridges), by pomógł jej schwytać, a następnie rozprawić się z oprychem, który pozbawił życia jej ukochanego ojca. Początkowo nieczuły na prośby dziewczyny, a także niechętny wspólnej podróży, Cogburn ostatecznie daje się przekupić i stopniowo zgadza się na warunki bystrej i śmiałej Mattie. Wkrótce, do ich wspólnego voyage’u przyłącza się teksański ranger LaBoeuf (odmieniony Matt Damon), który również ściga Chaneya za zabójstwo pewnego senatora i jego psa.\nW trójkę wyruszają w podróż, która wcale nie okaże się drogą ku wyleczeniu starych ran, ani ucieczką przed dojrzałością. Bohaterowie nawet nie będą udawać, że czegoś ich ta lekcja nauczyła, a Mattie nie będzie starała się na siłę odnaleźć w starym Cogburnie powiernika i namiastkę ojca. Jeżeli ktoś nastawił się na melancholijną podróż drogą duchów przeszłości bohaterów, musi jak najszybciej pogodzić się, że „Prawdziwe męstwo” Coenów to film, jak najbardziej pod dyktando samych Coenów. Zamiast tego, odnajdziemy w nim to, co dla samych braci jest charakterystyczne i to, co w pełni oddaje ich styl. Bez tanich chwytów, ale za to z domieszką gorzkiego humoru, sarkastycznego podejścia do mitu bohaterskiego cowboya, szczerego umotywowania swoich postaci, elementami wyjętymi iście z westernowskich klasyków, przy jednoczesnym do nich uwielbieniu i przy jednoczesnym ich wykpieniu. Coenowie, po raz wtóry, udowodniają, że jakiekolwiek tematu, by się nie podjęli, po jakikolwiek okres w dziejach, by nie sięgnęli, jakichkolwiek bohaterów, by nie wykreowali, to zawsze wychodzi z tego cudeńko, na które należy jedynie chuchać i dmuchać, zachowując w nienaruszonym stanie dla przyszłych pokoleń.\nCoenowie to dziś jedni z bardziej zdystansowanych twórców. Niewątpliwie, dystans do samych siebie, oraz do pracy nad tym filmem, musieli wykształcić u siebie wszyscy zaangażowani w ten projekt, na czele z samymi aktorami. Jeff Bridges, na wieść o chęci wyreżyserowania przez braci tego filmu, zadał im dość impertynenckie pytanie: „Po co robicie ten film, skoro istnieje już wersja z Waynem w roli głównej?” Jak widać, nie przeszkodziło to zdobywcy Oscara zagrać u Coenów. Bridges tworzy w tym filmie postać skończoną. Tak właśnie miał wyglądać, zachowywać się, mówić, Cogburn. Bridges nadaje mu cech, które łączą się na wiarygodną postać (mimo, że niektóre gesty aktora, czy dość osobliwe zachowanie, zdają się być nieco karykaturalne). Nie przeszkadza to jednak w przyjęciu Cogburna takiego, jakim stworzył go Bridges – zapijaczonego, zrzędliwego, niewychowanego, brudnego szeryfa, który nie pamięta nawet ilu ludzi zabił podczas swojego „urzędowania”. Bez wątpienia, Bridges bardziej zasługuje na Oscara za tę rolę niż tą, którą stworzył w „Szalonym sercu” – jak dla mnie zbyt posągową. Tutaj Coenowie nie pozwalają na to, byśmy mogli znudzić się Cogburnem.\nNie da się jednak ukryć, że w trio Bridges, Damon, Steinfeld, rządzi ta ostatnia. Młoda Hailee Steinfeld kradnie cały film. Jest odważna, rezolutna, śmiała i bardzo honorowa. Scena negocjacji z pewnym przedsiębiorcą o konia, który wcześniej należał do jej ojca, jest koncertowa. Steinfeld, w przeciwieństwie do niektórych hollywoodzkich aktorek i prawie wszystkich polskich, nie recytuje jedynie słów wyuczonych na pamięć ze scenariusza, ale tworzy konkretną postać, nadając jej określony chód, tembr głosu, niesamowity akcent, poza tym głęboko wierząc w swoją postać, stając się niemal Mattie we własnej osobie. Obserwując Steinfeld, ma się wrażenie, że ta dziewczyna rzeczywiście została przez kogoś nieodwracalnie skrzywdzona, a jej chęć zemsty, to dla widza, tak oczywiste i uzasadnione, że kibicuje jej się w każdej sytuacji. Trudno sobie wyobrazić, że tyle słów pochwał i wielkiego szacunku pada w stronę 14-letniej dziewczynki, która nie ma na swoim koncie żadnych wcześniejszych osiągnięć, która dopiero zaczyna swoją przygodę z kinem, a której ewentualne przyznanie Oscara, czy jakiejkolwiek innej nagrody, chyba by nikogo nie zdziwiło. W wywiadach, Steinfeld przyznaje się otwarcie do swojego uwielbienia Diane Lane i Jodie Foster, które również zaczynały swoje kariery w młodym wieku. Mając takie autorytety, można pokwapić się o stwierdzenie, że Steinfeld jest prawdziwym objawieniem kina.\nWarto też dodać, że za produkcję najnowszego filmu braci Coen odpowiada sam Steven Spielberg. Nie jest tajemnicą, że twórcy „Fargo” stale współpracują z dużymi wytwórniami filmowymi. To, co jednak odróżnia ich od innych, to fakt, że potrafią pogodzić oczekiwania hollywoodzkich producentów z własną wizją filmu i jeszcze nigdy nie przytrafiło im się zatracić własnego „ja”, za które tak bardzo cenią ich fani. Bracia nie są marionetkami w rękach grubych ryb z Hollywoodlandu, oni, po prostu, biorą od nich kupę szmalu i realizują film tak, jak serce i rozum im dyktują. I jak ich tu nie podziwiać?\nChciałabym, by „Prawdziwe męstwo” miało moc ożywienia nieco gatunku, jakim jest western. Oczywiście, można narzekać, że film braci Coen w żadnym wypadku prawdziwym westernem nie jest. Ale może to i dobrze, bo zarówno ideały, jak i bohaterskie postaci, tworzone z taką pasją przez Hawksa, Forda, czy Sturgesa, nie mają już swojego, tak mocnego odzwierciedlenia w dzisiejszym świecie, więc nowa forma, jaką zaproponowali Coenowie, a przede wszystkim prześmiewczy ton, lepiej wpasowują się w dzisiejsze (można się spierać, czy lepsze) standardy. Jakkolwiek bracia Coen nie obraziliby swoim filmem fanów westernów (choć przypominam, że są to naprawdę wyśmienici znawcy tego gatunku), to nie zmieni to faktu, że zaraz po seansie „Prawdziwego męstwa” miałam wielką ochotę przypomnieć sobie największe klasyki tego gatunku i jeszcze przez cały wieczór towarzyszył mi westernowy klimat. Podsumowując, „Prawdziwe męstwo” to po raz kolejny mile spędzony czas z braćmi Coen na sali kinowej.\nOpublikowano 29 stycznia 2011 Autor: olennkaa\nPrzyznaję, że nie pałam wielką miłością do Oscarów. Za każdym razem, gdy Akademia popełnia błąd nie przyznając nominacji na przykład Nolanowi za reżyserię, co niestety miało miejsce już dwukrotnie, zarówno przy okazji „Mrocznego rycerza”, jak i w tym roku przy okazji „Incepcji”, Oscary całkowicie kompromitują się w moich oczach. Moja wiara w słuszność i prawidłowość przyznawania tych nagród powraca jednak, gdy nagrody i nominacje otrzymują takie filmy, jak „The Hurt Locker”, czy „Jak zostać królem”. W takich momentach, jestem gotowa przyznać Akademii Filmowej ogromny szacunek.\nDawno już nie czytałam tyle o filmie przed wybraniem się do kina, co w przypadku „Jak zostać królem”. Zazwyczaj ograniczam się do najbardziej zaufanych zagranicznych recenzentów. Tym razem, spędziłam niemal cały wcześniejszy wieczór, starając się dowiedzieć, jak najwięcej o filmie, który może okazać się czarnym koniem pościgu o Oscarowe statuetki, a który już otrzymał najwięcej nominacji. Zdania większości zagranicznych krytyków są raczej jednogłośne. Peter Bradshaw z „Guardiana” nadaje filmowi Hoopera miano „handsome movie”; inni mówią o odwadze, by z tak prostolinijnego tematu, jakim jest jąkanie się przyszłego króla, zrobić niemal dwugodzinny, fascynujący i interesujący film. Oczywiście „Jak zostać królem” nie traktuje jedynie o niemożności swobodnego i elokwentnego wypowiadania się przez księcia Yorku, Alberta. Film Hoopera to przede wszystkim opowieść o przyjaźni, która rodzi się mimo różnic niedopogodzenia, ale o tym w dalszej części recenzji. Jeśli o mnie chodzi, to historia Anglii jest działką, którą w dużym stopniu się interesuję, która nierozłącznie wiąże się z kierunkiem moich studiów i dziedziną zainteresowań. Muszę jednak przyznać, że postać Jerzego VI, nigdy nie należała do moich ulubionych. Nie miałam nawet większych chęci, by go poznać. Zarówno Tudorowie, jak czasy Elżbiety I, wydawały mi się dużo bardziej pasjonujące. Hooper i jego film, o tyle to zmienili, że nadali Jerzemu nieprawdopodobnej ludzkiej odsłony. Reżyser nie ograniczył się jedynie do przedstawienia historycznej, dalekiej nam, oschłej sylwetki monarchy, ale nadał jej tak bliskich nam cech, że ostatniej sceny wyczekuje się w wytężonym napięciu i niepokoju. I jakkolwiek potoczą się dalsze losy tego filmu, czy to na Oscarach, czy polskich i światowych box officach, w moim przekonaniu, Hooper i jego film stali się już wielkimi zwycięzcami.\nCofamy się do roku 1925, książę Albert (Colin Firth) podczas wystąpienia inaugurującego otwarcie stadionu Wembley, obnaża przed milionami widzów i słuchaczy druzgocącą prawdę, członek królewskiej rodziny, syn cenionego Jerzego V, jest jąkałą, co czyni z niego beznadziejnego mówcę. Gnębiony przez swojego ojca, Albert, przez długie lata skrywał swą słabość przed opinią publiczną, pozostając niemal zawsze w cieniu starszego brata Edwarda (Guy Pearce). Za namową żony Elizabeth (Helena Bonham Carter), oraz w obliczu nieuchronionej śmierci ojca i objęcia tronu przez mało odpowiedzialnego Edwarda, Albert postanawia zasięgnąć pomocy u specjalisty. W ten sposób, trafia pod opiekę dość ekscentrycznego Australijskiego logopedy Lionela (Geoffrey Rush), który do końca pozostaje nieczuły na królewskie przywileje, traktując Bertiego (jak czule go nazywa), niczym równego sobie. Mimo początkowych oporów powściągliwego Alberta, oraz chwilowego zerwania znajomości, książę wkrótce daje się namówić na dość niekonwencjonalne sposoby wyciągnięcia go z kłopotliwego położenia. W ten sposób, między zakompleksionym i nieco wyniosłym Albertem, a ciepłym i dziwacznym Lionelem, rodzi się fantastyczna przyjaźń, która całkowicie odmieni życie obu panów.\nAlbert w interpretacji znakomitego Firtha (widzieć tego pana ze statuetką Oscara w ręku będzie dla mnie ogromną przyjemnością), oraz w obiektywie Hoopera (skąd ten facet się wziął?), to niesamowicie ciepła (mimo nieprzystępnej powłoki) postać, której do końca się kibicuje i wyczekuje jego sukcesu, jakby każdy z widzów, miał na tym również zyskać. Dzięki temu, choć film Hoopera jest dramatem historycznym, to reżyser na tyle przybliża nam jego postać, że ze zwykłej sympatii do niego, wyczekujemy ostatniej przemowy już wtedy króla Jerzego VI, czyniąc z niego pierwszorzędny dreszczowiec. Do tego czasu, Hooper serwuje nam kawał świetnego kina. Niepozbawionego cynicznego i sarkastycznego humoru – wszystkie sceny z Firthem i Rushem są wyrazem najlepszych zdolności aktorskich. Do tej pory, nie zdarzyło się, by film w tak sympatyczny sposób przedstawił króla, by widz szczerze i bezgranicznie go polubił. Twórcom „Jak zostać królem” udało się to, co do tej pory było nieosiągalne dla innych. To tutaj właśnie ten film wygrywa. Składa się on niemalże wyłącznie z żywych, fascynujących, sympatycznych bohaterów, którym tych cech nadali niepowtarzalni aktorzy. Tu nie ma słabego ogniwa; kogoś na kim moglibyśmy ewentualnie wieszać psy; każdy tu wykonał swoją pracę z najwyższą starannością. Najlepiej zagrany film roku, bez odwołania.\nCo więcej, obserwując z uwagą napisy końcowe, byłam pod wielkim wrażeniem, ile profesjonalizmu się z nich wyłania. Piszę tutaj o tym, bo wiem, że mało kto zauważy, a już na pewno nikt tego nie doceni. Otóż, Hooper miał do dyspozycji armię ludzi, którzy zajmowali się historyczną stroną filmu, aby wszystko się zgadzało, by żaden merytoryczny błąd nie mógł się wkraść. Hooper miał swoich ludzi od królewskich protokołów, znawców militariów, grono historyków, wszyscy oni dbali o rzetelność i historyczną wiarygodność filmu. To się nazywa profesjonalizm, oraz dbałość o widzów!\nA było czym się zajmować. Nie tylko trzeba było być dobrym znawcą epoki, który udokumentuje ze starannością rządy Windsorów. Hooper w swoim filmie odnosi się również do pierwszych lat świetności radia, które w tym okresie było widownią na świat, kształtującą opinię i obnażającą nieudolność polityków. To dzięki niemu, ludzie dowiadywali się o rozwoju sytuacji w hitlerowskich Niemczech. To właśnie ono posłużyło Jerzemu VI do zakomunikowania swoim obywatelom o napadzie III Rzeszy na Polskę, i szybkim przystąpieniu do wojny stojącej po stronie swojego słabszego sojusznika Anglii. To właśnie radio wymusiło na Jerzym zasięgnięcie profesjonalnej pomocy u logopedy. Znamienne są tu słowa ojca Alberta, ówczesnego króla Jerzego V, że wraz z rozwojem radia, monarchowie stali się zwykłymi aktorzynami, którym nie wystarczy tylko dobrze wyglądać, ale zmuszeni są by umieć dobrze się wysławiać. Między innymi dzięki temu, film „Jak zostać królem” stał się fascynującą widownią tamtych czasów. A ostatnia scena, finalna przemowa króla to prawdziwa wisienka na torcie, która spełnia wszystkie oczekiwania i dowodzi wielkości Firtha i wszystkich, którzy przyczynili się do świetności tego filmu.\nNie potrafię po pierwszym seansie znaleźć słabych stron tego filmu. Począwszy od bystrego scenariusza Davida Seidlera, czy oscarowego aktorstwa w wydaniu każdego z nominowanego aktora, Colina Firtha w życiowej roli, charakterystycznej muzyki Alexandre Desplate’a, skończywszy na bezbłędnej reżyserii Toma Hoopera (niektóre sceny to arcydzieła, powalające swoją dokładnością i precyzyjnością). Wszystko tu się zgadzało, a sukces tego filmu był tylko kwestią czasu. Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak wysoki poziom reprezentowało większość filmów nominowanych do Oscarów. Tu nie będzie złego wyboru Akademii. Każda decyzja będzie podparta mocnymi argumentami. Fajnie jest doczekać takiego momentu. Polecam gorąco!\nOpublikowano 23 stycznia 2011 Autor: olennkaa\nCoraz rzadziej dotyka mnie uczucie „łaknienia” filmu na sali kinowej. Praktycznie obcy jest mi strach przed rychłym i nieuniknionym końcem filmu, kiedy to trzeba pożegnać się z bohaterami, porywającą historią, czy doniośle rozbrzmiewającą muzyką, której słuchasz jeszcze długo po zakończeniu pierwszego seansu. Coraz częściej natomiast spotykam się z tzw. efektem zegarka, czyli nieustającym spoglądaniem na godzinę w nadziei na jak najszybszy powrót do domu. „Czarny łabędź” dostarcza właśnie takiego łaknienia. Na krótko przed zakończeniem filmu, miałam wrażenie, że to dopiero przedsmak tego, co Aronofsky ma do pokazania. I nie chodzi tu o niedosyt, a o całkowite zatracenie w historii, tak że te 108 minut filmu, stało się zaledwie ulotną chwilą. Na tę chwilę zapomniałam, że później trzeba ten film rzetelnie ocenić i wydać mu sprawiedliwy osąd, a dałam się całkowicie ponieść świetnym zdjęciom Matthew Libatique, nad wyraz artystycznemu spin-offowi muzyki Czajkowskiego, dokonanego przez Clinta Mansella, który od czasu „Moona” jest dla mnie twórcą number one w dziedzinie muzyki filmowej, czy fenomenalnej Natalie Portman. Takich wrażeń i emocji na sali kinowej właśnie mi potrzeba, a Darren Aronofsky po raz kolejny trafia w mój gust i zapotrzebowania.\nNina (Portman) to balerina jednego z nowojorskich teatrów, której życie, tak jak wszystkich innych pałających się tą profesją, jest całkowicie podporządkowane baletowi. Obraca się ono wokół wielogodzinnych treningów, ciągłego kontrolowania swojego ciała, jak i zachowania, a także spędzania wolnego czasu jedynie z apodyktyczną matką, niedoszłą baleriną, która wywiera na dziewczyną przytłaczającą presję. Kiedy dyrektor artystyczny Thomas Leroy (Cassel) decyduje zastąpić obecną prima balerinę Beth (Ryder), jego pierwszy wybór pada na Ninę. Wkrótce jednak w życiu dziewczyny pojawia się konkurentka, nowa tancerka Lily (Kunis), stanowiąca jej przeciwieństwo, która również zdobywa sympatię Thomasa. I choć rola Białego Łabędzia wydaje się niezagrożona, zważywszy na niewinność i grację Niny, to rola demonicznego i sensualnego Czarnego Łabędzia coraz wyraźniej wymyka jej się z rąk, gdyż to Lily uosabia jego naturę w bardziej naturalny i wiarygodny sposób. Kiedy rywalizacja dziewczyn, nasycona złowieszczą przyjaźnią, nabiera coraz szybszego tempa, w usposobieniu Niny coraz bardziej zaznacza się jej ciemna strona, która nieubłaganie dąży do samozniszczenia.\n„Czarny łabędź” jest mądrym nawiązaniem do najsłynniejszego rosyjskiego baletu „Jezioro łabędzie” z niezapomnianą muzyką Czajkowskiego. Aronofsky sięga po kwintesencję baletu, sam będąc w tym temacie niemal laikiem. Amerykański reżyser jest za to jednym z najinteligentniejszych obserwatorów ludzkich żądz, obsesji i pragnień, niedoskonałości jej natury i licznych ułomności, które najłatwiej pokazać zestawiając je z dążeniem do perfekcji, bo dopiero wtedy ludzkie słabości uwidaczniają się najmocniej. Bohaterka jego filmu, Nina, zdaje się potwierdzać tezę, że dążąc do doskonałości, zamykasz się w kleszczach, z których nie ma ratunku. Dziewczyna jest przerażająco obowiązkowa, oddana, zdolna do największego poświęcenia, „ugrzeczniona” do granic niemożliwości. I choć, wszystkie te cechy same w sobie nie stanowią zagrożenia, to widz i tak wyczuwa, że jest w tym jakiś haczyk; niebezpieczeństwo, przed którym trudno będzie Ninę obronić. Aronofsky natomiast jest bezwzględnie dosadny. Pokazuje wszystko takim jakim jest. Niczego nie ubarwia. Szczególnie uwidacznia się to w pogłębiającym się szaleństwie dziewczyny. Nina is going fucking loco, a widz jakkolwiek mocno by nie chciał, musi poddać się jej obsesyjnym czynnościom, halucynacjom, kompulsywnemu drapaniu się, podświadomemu przeobrażaniu się w ludzko-łabędzią hybrydę.\nNie kłamał Aronofsky, gdy przyznawał się swojemu uwielbieniu do kina Polańskiego (ponoć jednym z jego ulubionych filmów jest „Wstręt”), czy Cronenberga. Ci dwaj twórcy, bez wątpienia, odcisnęli swoją twórczością „piętno” na Amerykaninie. Aronofsky dużo ryzykował kręcąc surrealistyczno-psychologiczny thriller ze stylem cinema vérité. Jak przystało, kamera jest obserwatorem rzeczywistości bez zbytniej ingerencji autora. Podąża za Niną posłusznie, spoczywa jej niemal na barkach, prowokuje do czynnego reagowania na to, co dzieje się na ekranie, dodaje (szczególnie w pierwszej części filmu) silnego poczucia realizmu. Pod względem technicznym to już nie jest zwykłe udane rzemiosło Aronofsky’ego, a prawdziwa sztuka.\nZostawiając jednak techniczne aspekty na boku, nie sposób przy okazji „Czarnego łabędzia” nie wspomnieć o niesamowitej Natalie Portman. Ten film nie zadziałałby bez niej. Bez jej porywających tanecznych sekwencji (przy współudziale tego, który kłamał, że się z nią nie prześpi, Benjamina Millepieda), film straciłby dużo na swym artyzmie. Fizyczny wysiłek, jaki musiała dokonać, czy jej poświęcenie dla roli w zakresie zgubionej wagi, by nadać swej bohaterce budowę ciała baleriny z prawdziwego zdarzenia, są jak najbardziej godne szacunku. To jednak nie wszystko. Jej największe dokonanie, to nadanie Ninie wiarygodności w jej coraz głębszym zatracaniu się i szaleństwie przy jednoczesnym ujmującym wdzięku i smutku. Portman obdarza Ninę naiwnością i niewinnością, nie mając problemów z jednoczesnym oddaniem jej ciemnej strony. A wszystko to przejawia się szczerością i wiarygodnością. Oscarowa rola!\n„Czarny łabędź” jest niczym piękny koszmar, który porusza temat kobiecej seksualności, obsesji, nadłamanej tożsamości w wizualnie czarujący, a zarazem brutalny sposób. To film, który wymaga powtórnego odtwarzania i ciągłego odkrywania. Ale w tym wypadku każde kolejne odkrycie tego filmu będzie wielką przyjemnością. Niesamowity film.\nOpublikowano 9 stycznia 2011 Autor: olennkaa\nOdbiór „Robina Hooda” z pewnością ułatwił mi fakt, że doskonale zdawałam sobie sprawę, na czym Ridley Scott oparł swój epicki film. Warto więc, przed seansem, w miarę możliwości, dowiedzieć się, czego film będzie dotyczył. Szczególnie wtedy, gdy opowiada on historię znanej osobistości, bądź jak w tym wypadku, wciąż żywej legendy. De facto, „Robin Hood” Ridleya Scotta nie jest historią o Robinie z Sherwood, który odbiera bogatym, a rozdaje biednym. Żaden tam z niego złodziejaszek, który biega w rajtuzach po lesie. Wręcz przeciwnie, Scott tworzy prawdziwe preludium do znanej wszystkim opowieści. Robin Longstride, to u Ridleya, banita z krwi i kości, łucznik w armii króla Ryszarda I, który dopiero będzie musiał dowieść swojej legendzie.\nScott tworzy wielkie historyczne widowisko, które zachwyca swoją scenografią, oraz jakością włożonej pracy setek ludzi, biorących czynny udział przy powstaniu „Robin Hooda”. Trudno tego nie docenić. Ogromny budżet pozwolił twórcom na hojność w budowaniu plenerów XII -wiecznej Anglii. Wszystko to robi niezapomniane wrażenie; aż trudno oderwać oczy od tak świetnie zaplanowanych i skonstruowanych elementów, składających się na całość filmowego widowiska. Tutaj Scott nie ma sobie równych, czemu już wcześniej dał wyraz przy okazji „Gladiatora”. I to właśnie z magnum opus Scotta, „Robin Hood” będzie najczęściej porównywany. Po pierwsze, zatrudnienie Russela Crowe, na pewno było bardzo bezpiecznym wyjściem, dla wszystkich, którzy przekonali się już wcześniej o profesjonalizmie aktora. Trudno z australijskim aktorem w obsadzie ponieść druzgocącą klęskę i klapę. Scott doskonale o tym wie. Nie uchroniło to jednak obu panów przed pewnymi schematami. Bo kto oglądając „Robin Hooda” nie miał oczywistych skojarzeń z „Gladiatorem”? Kto choćby raz patrząc na Russela w roli Robina, nie pomyślał o Maximusie? Skojarzenia są jak najbardziej uzasadnione i niestety rzutuje to na odbiór „Robin Hooda”.\nLegendzie „Gladiatora” nic nie jest w stanie zaszkodzić. To jednym słowem, wybitny film. Zamiarem Scotta było, bez wątpienia, przynajmniej dosięgnąć tej legendzie i na tym tle „Robin Hood” wypada dużo słabiej. Bo niby mamy Ridleya na stanowisku reżysera, Russela w głównej i tytułowej roli, zawsze niezawodną Cate Blanchett, czy mocne zaplecze w obsadzie aktorów drugoplanowych, ale nie chroni to filmu, od wrażenia, że wszystko to już widzieliśmy. Scott też nie ułatwia nam zadania, bo wcale nie zaskakuje nas swoją historią. Wszystko tu jest poprawne; lepsze momenty przeplatają się z tymi gorszymi, miejscami scenariusz dostarcza nam one-linerowych żartów, wszystko tu jest podparte dobrą podstawą historyczną, a sama historia jest naprawdę interesująca, ale niestety zabrakło w tym wszystkim jakiejś ikry, szaleństwa (budżet 220 mln na to pozwalał, Sir Scott!), czegoś magicznego, co zadziałało np. w przypadku „Gladiatora”.\nCo więcej, postaci z „Robin Hooda” są niesamowicie mdłe. Russel broni się jedynie tym, że posiada wewnętrzny urok i ogromną charyzmę, ale bez tych dwóch cech, jego Robin Hood z pewnością zostałby szybko rzucony w niepamięć. Choć, pewnie powinnam zrzucić to na barki autora scenariusza, który przy 140-minutowym filmie, nie rozbudował swej głównej postaci, ani żadnej innej, na tyle byśmy podążali za nią w ciemno, dopingowali jej, czy przeżywali jej niepowadzenia i sukcesy. Tu jedynie obserwujemy (z punktu bardzo niestronniczego widza) kolejne działania Russela, jakby będąc pewnymi, że i tak wszystko ułoży się po myśli bohatera. Nic w tym dziwnego, antagoniści w Robin Hoodzie to takie cieniasy, że trudno byśmy z zapartym tchem śledzili poczynania Robina, bojąc się o jego dalsze losy. Zarówno Mark Strong, jak i Oscar Isaac, nie dorównują do pięt, genialnej kreacji Joaquina Phoenixa z „Gladiatora”. Tu także Cate Blanchett w roli Marion miała mało do roboty. Próba ratowania barana, uwięzionego w błocie, to trochę za mało, by dowieść waleczności i niezłomności Lady Marion. Jedynie sędziwy Max Von Sydow dowodzi swojego profesjonalizmu, choć trzeba przyznać, że jego rola została najlepiej rozpisana.\nMoje uwagi nie są jednak po to, by obnażyć słabość „Robin Hooda”. Pomimo wszystko, jest to naprawdę interesujący film i raczej nikt nie będzie miał problemów z dotarciem do napisów końcowych. Moje uwagi są przede wszystkim przejawem tego, ile nadziei i wiary pokładałam w ten film. Przyznaję, że może nie jest to do końca fair, kiedy przed czasem, zawiesza się tak wysoko poprzeczkę. Ale nazwiska twórców, czy aktorów, a także ich wcześniejsze osiągnięcia, pozwalają nam na to. Może tym razem z wybitnym dziełem nie mieliśmy do czynienia, ale na dobrą, jednorazową (bądź nie) rozrywkę, „Robin Hood”, jak najbardziej, ma zadatki.\nWszystkich wizyt: 38169\nWszystkich komentarzy: 886


Cena od: 125 PLN / 1 dzień Obiekt Dom & House - Apartments Quattro Premium Sopot położony jest w dogodnej lokalizacji w miejscowości Sopot i oferuje bezpłatne WiFi oraz widok na miasto. W pobliżu znajduje się: Sopot Beach, Sopockie Molo i Krzywy Domek.\nW naszej ofercie m.in.: transfer lotniskowy, dostęp do Internetu, transfer (dodatkowa opłata), pokoje rodzinne, ogrzewanie, bezpłatne WiFi, transfer lotniskowy (dodatkowa opłata), codzienne sprzątanie, pokoje dla niepalących, Możliwe wystawienie faktury, WiFi, całkowity zakaz palenia, zwierzęta domowe są akceptowane, WiFi dostępne w całym obiekcie.\nW obiekcie obowiązuje zakaz organizowania wieczorów panieńskich, kawalerskich itp. Prosimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Dom & House - Apartments Quattro Premium Sopot o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. Uwaga: zameldowanie i odbiór kluczy odbywa się pod adresem: 3 Maja 44A, 81-743 Sopot. Zameldowanie po godzinie 20:00 podlega dodatkowej opłacie w wysokości 100 PLN. Możliwość przyjazdu o późnej porze wymaga potwierdzenia ze strony personelu obiektu.