Jakie odżywki - Odżywki i Suplementy - Forum-kulturystyka.pl\nWitam mam 30 lat i 73kg wagi,172 wzrostu.bede cwiczyl na drazku i przez papki.jakie odżywki mam zaczac brac?mysłalem nad białkiem kreatyna i jakas odzywka podnoszaca poziom tescia.pozdrawiam i prosze o pomoc ,jestem swiezakiem takze duzo rzeczy nie wiem;-) pozdro\nRe: Jakie odżywki\nMożesz zastoswac booster tescia dla poprawy lipido i samopoczucia.. do tego jakieś dobre witaminy...\nReszta jak białko i kreatyna zbędne w Twojej sytulacij..\nSuplementy bez dobry diety, na pewno się to nie zdadzą, twój trening będzie się opierał na moście własnego ciała więc raczej nie będzie mowy o przeciążaniu miesni, tym samym proponuje zwiększenie kaloryczności.\nBooster tescia np jaki kupić bo zielony jestem w tym i jakie witaminy,pozdrawiam i dzięki za odpowiedzi\nJakieś dobre. Zma\ni do tego jakiś dobry Boster testosteronu jaki mogę polecić t T100 formy olimp..\nJeżeli chodzi od ZMA to od siebie mogę polecić to z firmy PVL. Bardzo sobie chwalę i dużo mi dało w okresie zarywania nocek z powodu pracy. Również dużo dobrego pomogło podczas redukcji.\nZ kolei bardzo rozczarowałem się DAA, obecnie jestem w trakcie stosowania lecz trudno doszukiwać się korzyści.\nWitam mam 75kg i 1,8m wzrostu cwicze od miesiaca moze dluzej w domu ,drazek pompki no i brzuszki i zastanawiam sie nad odzywka co byscie polecili ?? pozdrawiam\nPrzy tak krótkim stażu treningowym, ogranicz swoją suplementację tylko do kompleksu witamin i minerałów. Póki co bazuj przede wszystkim na diecie i wysiłku fizycznym, nie ma lepszych suplementów diety do metamorfozy swojej sylwetki.\njakie wartości ma jajo kurze\nDieta jakies zmiany?\nkto zna jakies?\t Zdrowie i Medycyna\nKreatyna, jaka ?


Pogoda. Wystąpią burze z gradem. Wiatr nawet 75 km/h w Polsce - Fani Pogody\nPogoda. Wystąpią burze z gradem. Wiatr nawet 75 km/h w Polsce\nArkadiusz Wójtowicz 16 maja 2020\nW niedzielę burze możliwe będą głównie południowym-wschodzie i wschodzie Polski. Podstawowym zagrożeniem ze strony ośrodków burzowych mają być silne porywy wiatru do 75 km/h oraz opady gradu do 2 cm i opady deszczu do 20 mm.\nPrognozowany obszar burz przez Mateusza Barczyka z Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej – Państwowego Instytutu Badawczego.\nW ostatni dzień weekendu Polska znajdzie się w zasięgu rozległej zatoki niżowej związanej z niżem znad Finlandii. Napływać ma chłodna, ale nieco bardziej wilgotna masa polarno-morska. Dodatkowo w środkowych warstwach troposfery zaznaczy się zatoka niżowa oraz tzw. “kropla chłodu”. Dlatego prognozowane są warunki do rozwoju głębokiej, wilgotnej konwekcji zdolnej do generowania wyładowań atmosferycznych.\nZawartość wody opadowej w pionowym słupie powietrza wyniesie od 15 mm do 20 mm. W godzinach popołudniowych od centrum na wschód, południowy-wschód przemieszczać ma się zatoka niżowa, w jej obrębie dojdzie do powstania stref konwergencji wiatru dolnego, które stanowić mogą zapalnik do inicjacji chmur Cumulonimbus.\nEnergia dostępna drogą konwekcyjną nie będzie wysoka. Nie przekroczy ona 600 J/kg. W dolnej troposferze może jednak pojawić się wyraźny deficyt wilgotności względnej, co może ograniczyć w znacznym stopniu ilość ośrodków burzowych.\nW strefie zalegania niestabilnego sektora powietrza prognozowane jest ścinanie wiatru w warstwie 0-3 km do 15 m/s. natomiast 0-6 km przekroczy nawet 20 m/s. Warunki sprzyjać mogą inicjacji superkomórek burzowych oraz struktur wielokomórkowych. Główna aktywność burzowa jest przewidywana na drugą część dnia, natomiast wieczorem atmosfera zacznie się stabilizować, dlatego burze zanikną.\nTagi: burze 17 maja 2020 burze 17.05.2020 burze Polska pogoda w Polsce\n1 thought on “Pogoda. Wystąpią burze z gradem. Wiatr nawet 75 km/h w Polsce”\nPingback: Ekstremalne upały. Przekroczone 40 stopni w cieniu. Wystąpią również burze - Fani Pogody


Niech żyje wolność i swoboda … działalności gospodarczej | I Liceum Ogólnokształcące im. Władysława Broniewskiego w Bolesławcu\nNiech żyje wolność i swoboda …...\nSwoboda działalności gospodarczej jest niezwykle ważna dla gospodarki kraju. VIII Ogólnopolski Konkurs Wiedzy o Podatkach skupiał się właśnie na tym temacie, jednak poruszał także zagadnienia doradztwa podatkowego, jak również szeroko pojęte prawo podatkowe.\nNaszą szkołę na finale w Katowicach reprezentowało dwoje uczniów, którzy znaleźli się w najlepszej dziesiątce. Przemysław Sulich z klasy 1c (opiekun Anna Tarnachowicz) zajął VI miejsce. Katarzyna Marusiak z klasy 1a (opiekun Dorota Chrzanowska-Florków) zajęła VII miejsce. Dziękujemy pani Mirosławie Zachar, która pomogła w przygotowaniu uczniów do finału.


punktpotrójny: Telefonofotografia nad morzem.\nZ premedytacją korzystam z wygód, jakie zapewnia /w dziedzinie fotografii różnie rozumianej/ ciągła obecność w którejś z mych kieszeni telefonu wyposażonego w dość dobry, jak na te warunki techniczne, cyfrowy aparat. Z jeszcze większą premedytacją używam zaimplementowanego w nim Photoshopa Express, dającego w mniej niż pięć minut możliwość dość szerokiej w zakresie obróbki obrazu uzyskanego z tegoż telefonoaparatu. Sam telefonoaparat daje mi możliwość nastawienia ręcznie czasu, korekcji ekspozycji, czułości matrycy, a nawet OSTROŚCI. Ta sama operacja dotycząca ponad dwudziestomegowych plików w mojej Alfy zajmuje nieporównywalnie więcej czasu, i wymaga specjalnych okoliczności umożliwiających tych operacji przeprowadzenie. Co nie znaczy, że Alfy nie używam. Używam, ale coraz częściej do publikacji wybieram zdjęcia z telefonu. Szybciej i wygodniej. Ale nie ma tak do końca łatwo.\nLumia z Windowsem robi fajne zdjęcia, dobrze i szybko się je obrabia, ale współpraca z usługami konkurencyjnej platformy Android jest co najmniej kulawa. Nie mogę tych zdjęć załadować na Bloggera z poziomu telefonu. Można na Fakebooka i zapewne inne podobne, ale nie na Bloggera. Stąd też moje ostatnio przesunięcie w stronę rozwiązań możliwych /F/ z tego poziomu, nad czym ubolewam. Ale jednak wolę tę platformę na której tego posta Czytelniku czytasz, w związku z tym staram się niemożliwości te omijać. Wysyłam więc zdjęcia z telefonu bezprzewodowo na kompa, a z niego już bez kłopotów tutaj. Facebooka jakoś nie trawię, choć używam. Tak więc postaram się jednak tu umieszczać to, co wyjdzie z tej fotografii najbliższej codzienności, czyli noszonej zawsze w kieszeni... :)\nLumia 640 + Adobe PS\nscreenshot Lumia 640, PS Express\nAutor: punktpotrójny czas 09:43\nAnia EM 8 października 2016 18:11\nFajnie, że nadal na B a nie tylko na F prezentujesz- dla mnie tu bardziej dostępne do podglądania /a to już jakby "codziennik" - od lat... ;)/ Znam Potrójnego na wylot i wciąż czekam z niecierpliwością na kolejny wpis. Gratuluję! :)\nAnia EM 8 października 2016 18:13\njednak ta weryfikacja... O matko!\npunktpotrójny 9 października 2016 22:29


Swift przedstawił nowy model współbieżności\nTwórcy języka Swift opublikowali roadmapę, która przedstawia nowy model, umożliwiający lepsze programowanie współbieżne.\nTwórcy języka Swift przedstawili właśnie plany na stworzenie nowego modelu współbieżności. Ma on polepszyć jakość i komfort programowania współbieżnego, tak aby było ono bardziej wydajne i bezpieczne. Pojawiła się zatem nowa roadmapa, która opisuje zmiany, mające pomóc w osiągnięciu tego celu. Twórcy zaznaczają jednak, że nie mają zamiaru przedstawiać manifestu, demonstrującego kilka możliwych podejść do problemu — kierunek został już obrany, a teraz trzeba tylko wyruszyć w drogę.\nZmiany będą polegały na implementacji asynchronicznych funkcji oraz aktorów — usprawnienia te zostaną zaproponowane oddzielnie, ale w wielu przypadkach będą one na sobie polegać. Końcowe etapy pracy zakładają osiągnięcie następujących rezultatów:\nSprawienie, że programowanie asynchroniczne będzie wygodne w użyciu i zrozumiałe\nZapewnienie developerom Swifta zestawu odpowiednich narzędzi i technik, jeżeli chodzi o programowanie współbieżne\nPoprawa działania kodu asynchronicznego przez optymalizację w czasie kompilacji\nEliminacja hazardu i zakleszczenia w taki sam sposób, w jaki Swift radzi sobie z bezpieczeństwem pamięci.\nTwórcy zakładają, że wprowadzenie usprawnień będzie musiało potrwać kilka wydań. Funkcje zostaną wprowadzone w dwóch fazach: pierwsza przedstawi składnię async i aktorów, co pozwoli użytkownikom na organizację swojego kodu wokół nich, w sposób który zredukuje hazard.\nDruga faza natomiast wymusi całkowitą izolację aktorów, eliminację hazardu oraz szereg nowych funkcji, umożliwiających wydajną i ergonomiczną współpracę między aktorami, tak aby izolacja miała zastosowanie w praktyce.\nPrzyjrzymy się tutaj niektórym szczegółom fazy pierwszej. Po pierwsze mamy model async/await oparty na współprogramach. Funkcje mogą być dzięki niemu asynchroniczne i oczekiwać wyników od innych asynchronicznych funkcji, co pozwala na wyrażenie takiego kodu w bardziej prostolinijny sposób.\nPo drugie, API Task i ustrukturyzowana współbieżność wprowadzą koncepcję zadań do standardowej biblioteki. API te pozwoli na tworzenie zadań odłączonych od głównego toku wykonania dla dynamicznego tworzenia zadań potomnych i mechaniki usuwającej taski oraz ustawiającej priorytety. Dostaniemy też tutaj mechanizmy do oczekiwania na wartości pochodzące z wielu zadań potomnych.\nW fazie pierwszej zostanie również wprowadzony wstępnie model izolacji aktorów. Pozwoli on na izolację stanów dla programów współbieżnych, dając podwaliny dla rozwijania pełnej izolacji aktorów — mechanizmu, dzięki któremu da się wyeliminować hazard. Oprócz tego, mamy tutaj jeszcze obsługę async, która przedstawi możliwość zadeklarowania synchronicznej funkcji aktora jako handlera asynchronicznego.\nWięcej szczegółów na temat fazy pierwszej znajdziecie tutaj. Jak wspomniano wcześniej, druga faza będzie rozwinięciem usprawnień przedstawionych w części pierwszej: wprowadzeniem całkowitej izolacji aktorów i wyeliminowaniem data race.\nZmiany przedstawione w roadmapie wyglądają naprawdę dobrze i jeżeli twórcy wprowadzą je tak, jak obiecują, to znacznie usprawni to wszystko doświadczenie programowania współbieżnego w Swift. Wystarczy teraz poczekać na pierwsze wydania, które będą zawierać nowo zaproponowany model oraz szczegóły dotyczące fazy drugiej.\nRxSwiftTesting Mobile AppsGit\nWażna do 20.02.2022\n16 300 - 19 500 PLN


Dodano: 11 February 2009\nSklep e-uchwyty.pl jest jednym z najwiêkszych dostawców uchwytów na rynku internetowym w Polsce. Od pocz±tku istnienia nasz± ambicj± by³a maksymalizacja zadowolenia naszych klientów.\nuchwyty do lcd uchwyt lcd\nJest nam niezmiernie miło móc zaprezentować Państwu przedsiębiorstwo AFG Computers. Oferujemy wysokiej jakości sprzęt komputerowy, AGD i RTV w atrakcyjnych cenach. Nasz asortyment dopasowany jest do wszelakich potrzeb i wymagań klientów. Wszystkie produkty objęte są gwarancją. Zamówione produkty...\n3. DobrePiekarniki.pl - wszystko o piekarnikach\nSerwis DobrePiekarniki.pl po¶wiêcony jest piekarnikom dostêpnym na polskim rynku. DobrePiekarniki.pl to rozleg³y obszar informacji obejmuj±cej piekarniki zarówno elektryczne jak i parowe, gazowe i inne. Wyszukacie tu pomiêdzy innymi: opisy piekarników, opinie nabywców, informacje o piekarnikach, dane techniczne piekarników oraz sporo innych...\n4. Ekosortownia - utylizacja\nSzukasz firmy, która zajmie siê utylizacj± niepotrzebnych dokumentów oraz sprzêtu elektronicznego? Posiadasz zalegaj±ce w magazynach elektro¶mieci, z którymi nie wiesz co tak naprawdê zrobiæ? W takim razie, koniecznie odwied¼ serwis ekosortownia.pl i dok³adniej zapoznaj siê z nasz±, przygotowan± specjalnie dla Ciebie ofert±! Przemawia za nami...\n5. DOPPIO CAFFE SERVICE -EKSPRESY DO KAWY\nDodano: Sep 17, 2007\nDOPPIO CAFFE SERVICE -caffe Miscela d'oro. Importer dystrybutor w³oskiej kawy Miscela d'oro ,lavazza .Profesjonalne ekspresy dla biur oraz gastronomii .sPRZEDA¿ SERWIS


Przegląd Hodowlany 2009-odsłona 4 | Relacje | Artykuły\nPrzegląd Hodowlany 2009-odsłona 4\nWitam wszystkich miłośników koni fryzyjskich i zapraszam na relację z przeglądów hodowlanych koni fryzyjskich w Polsce a dokladnie w Rojowie i Popowie. Po pokonaniu kilkuset kilometrów wspaniałych polskich dróg, dotarłem w niezwykle urokliwe miejsce gdzieś w okolicach Ostrzeszowa. Dzięki Bogu związek zadbał o jakiekolwiek znaki prowadzące na miejsce, gdzie odbywał się przegląd, bo najlepsza nawigacja nie ewidencjonuje takich dróg. Trud dojazdu wynagrodziła jednak cisza i spokój, widok malowniczych lasów oraz miękkie piaszczyste podłoże, po którym z pewnością wspaniale jeździ się konno. Właściciele nieruchomości zapewnili poziom niespotykany w polskich warunkach, mógłbym rzec, że poczułem się niemal jak na przeglądzie w Holandii. Na wstępie powitały nas tabliczki z informacją, gdzie można zaparkować, przy czym miejsca zarówno dla gości jak i samochodów z przyczepami było pod dostatkiem. Konie można było bez obaw wyprowadzić, aby mogły nacieszyć się swobodą po chwilach spędzonych w przyczepie, właściciele udostępnili padoki, gdzie mogły biegać i skubać trawkę. Myślę, iż nawet była możliwość przenocowania konia dla próżnych z daleka. Dla hodowców, ich przyjaciół oraz gości były przygotowane stoliki, gdzie można było spokojnie spocząć i zakupić świeżo upieczone przysmaki z grilla i napić się chłodnego piwa. Moją uwagę przykuł duży wygrodzony teren ze sporym namiotem, w którym znajdował się stolik ze smakołykami dla sędziów. Moje oczy oraz uszy nie mogły uwierzyć- pojawiło się również nagłośnienie, z którego można było usłyszeć muzykę umilającą pogawędki przy kiełbasce i karkówce. Pogoda była wyśmienita i zachęcała do pasjonujących rozmów. W pewnym momencie, tuż przed rozpoczęciem imprezy, idyllę przerwało nagłe poruszenie wśród gości. Spojrzałem w niebo, ale nie dostrzegłem żadnych czarnych chmur, jednak niepewność zgromadzonych wciąż narastała. Rozejrzałem się i już wszystko było jasne - to nie wichura nadciągnęła, to pojawiły się władze Związku Hodowców Koni Fryzyjskich, w osobie Pań Anny i Moniki. Biegały jak opętane, aby szybko pozałatwiać sprawy organizacyjne i ukryć ponad godzinne opóźnienie. Oczywiście najpierw musiały zadbać o „sprawy związkowe” i wyprosić „niepożądane” przez nie osoby, zasłaniając się rzekomą decyzją Bogu ducha winnych właścicieli posesji. Całą delegacją z impetem ruszyły by dopaść ofiarę. Patrzącym na to zajście z boku słuchaczom trudno było pojąć, jakie argumenty kierują agresorami a poziom całej sytuacji był dość żenujący. W całej burzy widziałem tylko ścianę spienionej wody, „kurwik” w oczach Pani Anny a za nią piękny, acz niestety nie złoty, warkocz Pani Moniki. Po odegraniu tego przedstawienia można było wreszcie zająć się głównymi celami przeglądu.\nNa co warto zwrócić uwagę to fakt, iż mieliśmy przyjemność gościć komisję sędziowską z Holandii, która oceniała już u nas konie 4 lata temu. Ponadto po raz pierwszy pojawili się „handlerzy”, których zadaniem było profesjonalne zaprezentowanie konia sędziom. Przegląd rozpoczął się od mierzenia koni. Właściciele terenu zadbali o wygrodzony obszar oraz o betonowe, równe podłoże, gdzie sędziowie mogli dokonać pomiaru. Równolegle odbywało się czipowanie młodych koni przez weterynarza, który dodatkowo pobierał im próbki włosów w celu zbadania DNA. Dla niewtajemniczonych chodzi o potwierdzenie, kto jest ojcem źrebaka, dzięki czemu okazuje się, jak to jest w danym przypadku z np. licencją... Ale nie ma powodu do paniki, jako że ostatnio badania są w modzie i dzięki nim wszystko staje się jasne, tylko później pozostaje ten nieprzyjemny moment płacenia rachunku… coś mi to przypomina…\nTeraz ta najważniejsza część czyli ocena, premie, informacje od sędziów, szczęście hodowców. Na ring zostały wprowadzane źrebięta wraz z klaczami. Padła jedna II premia, 14 trzecich i 2 źrebaki zeszły z ringu bez premii. Choć nie padła żadna I premia i tak gorące gratulacje należą się dla hodowców. Wśród klaczy dorosłych warto wspomnieć o klaczy Pyke Pana Tomczaka która uzyskała 2 premię, co oznacza, iż dostała tytuł ster (jest to trzeci taki tytuł otrzymany na przeglądzie w naszym kraju). Koń ten został też czempionem przeglądu (o czym chyba niewiele osób wie). Dwie klacze otrzymały III premie a aż 7 pozostało bez premii i 2 bez wpisu do Stb. Nie można również zapomnieć o ogierze, który został poddany ocenie. Niestety nie udało uzyskać się tytułu ster aczkolwiek miło było zobaczyć konia o pięknej długiej grzywie. Muszę przyznać iż po ocenie pozostało mi wrażenie, iż w Polsce sędziowie dość łagodnie oceniają konie, zwłaszcza źrebięta (choć komisja należała ponoć do surowych). W miarę upływu dnia z każdą minutą robiło się coraz ciemniej i sędziowie musieli wytężać wzrok, aby coś zobaczyć. Część oceny odbywała się już przy sztucznym świetle, ale sędziowie robili co w ich mocy, aby nikt nie miał nikomu nic do zarzucenia. Po zakończeniu oceny udało mi się porozmawiać z przemiłymi sędziami, którzy bardzo pozytywnie podsumowali pierwszy dzień przeglądu. Pochlebnie wypowiadali się o miejscu - podobało im się podłoże, które było odpowiednie, oraz przestronny teren, gdzie można było swobodnie zaprezentować konie. Momentami trochę irytowała ich sprawa z lekkim zamieszaniem panującym pośród grup ocenianych koni i końmi spoza katalogu, ale rozumiejąc polskie realia dokonali ich oceny. Handlerom również należą się słowa uznania za profesjonalną pomoc w prezentacji koni. Sporo się napracowali, gdyż ilość koni była pokaźna.\nWłaściciele byli niezmiernie zadowoleni i cieszyli się z wszelkich otrzymanych wyróżnień. Właściwie nie tylko z tych najlepszych premii ale z każdego otrzymanego odznaczenia, gdyż ich trud i godziny spędzone w stajni i w drodze nie poszły na marne. Cenne były też informacje napływające od sędziów. Właściciele mogli usłyszeć wyjaśnienia dotyczące oceny, dzięki czemu będą mogli w przyszłości popracować nad elementami ruchu, czy wyeliminować błędy w hodowli dobierając właściwego ogiera. Niestety nie wszystkim było dane usłyszeć co sędziowie sądzą o koniach. Pomimo dbałości o nagłośnienie, nie miało ono żadnego sensu, ponieważ Organizatorzy (Związek) zaledwie 5 razy użyli mikrofonu. Od razu podpowiem, jaki użytek można było z niego zrobić, aby zapewnić pozytywny feedback: przywitać ludzi, wyjaśnić co i w jakiej kolejności będzie się odbywać oraz gdzie należy wprowadzać konie, w jakiej kolejności się ustawiać. To przecież nic nie kosztuje. Wypadało by również każdorazowo zapowiedzieć konia i podać jaką premię zdobył, ale zapewne jest to ogromną tajemnicą i nikt nie powinien się tego dowiedzieć… Zaraz „zostaną powieszone na mnie psy”, że jestem „diabelskim nasieniem” wprowadzającym krytycyzm w życie. Rozumiem doskonale, iż organizacja przeglądu jest niezmiernie skomplikowana i organizatorzy nie śpią po nocach (mam nadzieje że tylko z tego powodu). Jednak w Polsce taka impreza nie odbywa się po raz pierwszy, a także ma miejsce jak na razie raz na dwa lata - czy jest to za mało czasu na podstawowe przygotowanie? Poza tym niemało jest ludzi biegle władających językiem angielskim, którzy z pewnością chętnie wygłosiliby kilka słów czy przeczytali harmonogram działań. Wynika z tego, że kierownictwo Związku zapewne wyznaje zasadę, iż jeśli czegoś nie umiemy lub nam się nie chce, to nie będziemy wprowadzać choć najprostszych udogodnień. W końcu po co hodowcy np. rzetelne informacje z pierwszej, sędziowskiej ręki… przecież dezinformacja jest w modzie.\nKolejna negatywna rzecz o której muszę napisać - jeżeli ktoś wybiera sie na rozmowę kwalifikacyjną i chce wypaść dobrze, nie idzie zaraz po pieleniu ogródka w zabłoconych butach i koszuli flanelowej (bez obrazy dla takich koszul) do przyszłego przełożonego. Sądzę, iż najpierw pójdzie pod prysznic i założy odpowiednie ubranie oraz przygotuje się merytorycznie. Podobnie osoba uczestnicząca w maratonie nie wstanie tego dnia z łóżka i nie założy adidasów z przekonaniem, że skoro biegała do sklepu po bułki, to teraz na pewno da radę przebiec maraton. Dla tych, którzy mają trudności ze zrozumieniem metafor powiem, iż przygotowanie konia jest istotne. W końcu jedziemy na przegląd w jakimś celu, bo inaczej po co się tam pojawiać? Nie mamy co z czasem i pieniędzmi robić? Jeżeli pokonuje się już te kilkadziesiąt czy kilkaset kilometrów, kilka dni poświeconych na to, aby przygotować konia to chyba niewielki wysiłek. Nie mówię aby od razu polerować kopyta, czy używać lakieru do grzywy, ale umycie konia i rozczesanie mu włosów już pomaga, a jeżeli dodamy do tego prezenterkę zamiast obszarpanego kantara, sędziom z pewnością będzie się ten widok kojarzył przyjemniej. Nie wiem, czy rzuciło się komuś w oczy, ale oni sami są w garniturach. Nie chcę aby mnie źle zrozumiano, wielu z hodowców bardzo przyłożyło się do takich działań i chwała im za to. Trzeba przyznać, że w porównaniu do poprzedniego przeglądu widać znaczący postęp, choć jak pewnie niewiele osób wie, niezmiernie dużo czasu, potu, umiejętności i wiedzy potrzeba, aby konia dobrze przygotować.\nCo nasuwa mi się po pierwszym dniu przeglądu to to, że poziom koni jak i wiedzy o nich z każdym rokiem jest wśród uczestników coraz lepszy. Ludzie coraz częściej są wyedukowani i coraz więcej wiedzą na temat fryzów oraz dokumentów wiążących się z nimi. Coraz więcej koni przybywa zarówno z rodzimej hodowli jak i z zagranicy. Duży plus dla związku za handlerów oraz listę koni zgłoszonych do przeglądu. Miejsce w którym odbywał się przegląd było urokliwe i najlepiej przygotowane – pełne wyrazy uznania dla właścicieli terenu. Z przyjemnością odwiedziłbym to miejsce raz jeszcze. Sadzę iż w kolejnych latach odnotujemy dalszy progres i będziemy mogli pochwalić się kolejnymi klaczami z tytułem ster a stać nas na to.\nNastępnego dnia postanowiłem przemierzyć kolejne kilometry aby uczestniczyć w przeglądzie w Popowie. Nastąpiło wprawdzie znaczne pogorszenie pogody, ale spadek temperatury nie ostudził zapału właścicieli i miłośników fryzów oraz organizatorów. Zresztą chyba nawet lody Antarktydy nie dały by rady co poniektórym. Miejsce większości doskonale znane, tutaj już bardziej „tradycyjnie”. Choć przyznać trzeba, że po 2- letniej przerwie nastąpiła widoczna poprawa warunków przeglądu. Było więcej miejsca do parkowania dla samochodów z przyczepami i zupełnie osobne stanowisko, przy którym odbywała się ocena. Można powiedzieć, iż właściciel specjalnie dołożył starań o dodatkowy kawałek ziemi, aby można było swobodnie oceniać konie. Dla sędziów przygotowano namiot z poczęstunkiem, chociaż przydało by się umieścić go bardziej centralnie - na wzór holenderski - zwłaszcza przy takiej pogodzie, miłe byłoby umożliwienie sędziom dokonywania oceny pod dachem. Namiot był zatem okupowany głównie przez Prezeski Związku Hodowców Koni Fryzyjskich w Polsce, bo w końcu biuro przeglądu musiało się gdzieś znajdować… ale nie czepiajmy się szczegółów.\nW Popowie ilość koni była podobna, jak dnia poprzedniego w Rojowie, natomiast hodowców przybyło znacznie więcej. Zdecydowanie pogoda dała się we znaki i nikt nie miał ochoty na dłuższe pogawędki. Brakowało nagłośnienia w celu przekazywania informacji hodowcom, ale jak zdążyliśmy się nauczyć dnia poprzedniego, i tak bywa ono bezużyteczne. Standardowo przegląd rozpoczął się od mierzenia koni i czipowania młodych źrebaków - minęło to stosunkowo szybko (choć nie gładko) i można było zabrać się do ocen. Rozpoczęto tradycyjnie od źrebaków, wśród których na wyróżnienie zasługuje klaczka po tegorocznym czempionie z Holandii Maurusie - otrzymała pierwszą premię. Znacznie więcej posypało się II premii bo aż 10 co było dużą ulgą po słabszych źrebiętach w Rojowie, przyznano też 8 trzecich premii a 3 źrebięta pozostały bez premii. Wśród klaczy rocznych i dwuletnich hodowcom się nie poszczęściło i niestety nie padła żadna druga premia, widać przysłowie Pańskie oko konia tuczy na nic się tutaj nie zdało. Niestety jakość dorosłych koni zdecydowanie nie cieszyła… kilka klaczy wyróżniało się na tle innych ale większość w ruchu nie pokazało wystarczającego poziomu. Na szczęście znalazły się dwie klacze, które uratowały honor tego przeglądu zdobywając II i III premię. Okazało się też, że Organizatorzy przypomnieli sobie o mającym się rozegrać Czempionacie… choć było to już po tym jak klacze zeszły z ringu, zwycięzcy mogli przynajmniej zabrać szarfę do domu z miłą świadomością posiadania czempionek. Choć w Czempionacie wzięły udział tylko dwie klacze, jedyne premiowane w czasie tej inspekcji, było to kolejnym emocjonującym przeżyciem dla właścicieli (choć z tego co udało mi się później ustalić, w czasie czempionatu nie byli nawet świadomi tego, że właśnie się on odbywa - tu znów wraca problem organizacji i braku nagłośnienia). Pod sam koniec przeglądu pojawił się też podobno uznany ogier Simme, niestety mogli podziwiać go tylko nieliczni, którzy wytrwali a szkoda bo pewnie nie brakuje mu „partnerek”, wręcz przeciwnie do rozgłosu i jakichkolwiek o nim informacji. Ze zdjęć w Galerii wywnioskować można jednak, że nie jest to typowy potomek Doaitsena - choć o pięknym ruchu to trochę brakuje mu lekkości, szczególnie w budowie.\nPodsumowując dwa dni przeglądu, w których uczestniczyłem: mamy jednego pierwszo premiowego źrebaka i dwie kolejne klacze ster, co - można powiedzieć - jest światełkiem w tunelu. Cieszą takie miejsca jak Ostrzeszów, gdzie wybór lokalizacji oraz starania właścicieli pokazują, iż jesteśmy zdolni stanąć na wysokości zadania i zorganizować wszystko na wysokim poziomie. Osobiście marzą mi się przeglądy zrodzone z pasji, wiedzy i zapału. Przydał by się powiew świeżości i energii, zwłaszcza, że wiem, iż stać nas na to. Chętnie pojawił bym się na przeglądzie w Czarnówce, jednak obowiązki w pracy nie dały mi takiej możliwości. Jednakże wiem, iż pojawiły się kolejne klacze z tytułem ster. Widzimy się na następnym polskim przeglądzie, a po drodze czekają nas jeszcze holenderskie. Do zobaczenia!


240 Views Posted on: 2021-10-02\nNaukowcy zaobserwowali, że układ endokannabinoidowy wpływa na równowagę i prawidłowe funkcje prawie wszystkich układów w organizmie.\nUkład endokannabinoidowy odgrywa istotną rolę w funkcjonowaniu mózgu, wpływając na nastrój, proces uczenia się i pamięć, a także na kontrolę bólu, sen, apetyt i wiele innych.\nWraz z wiekiem, aktywność układu endokannabinoidowego ulega osłabieniu,1,2 co może prowadzić do przyspieszenia procesu starzenia i zwiększonej podatności na choroby.1\nBadania naukowe wykazały, że układ endokannabinoidowy odgrywa bardzo ważną rolę w całym organizmie, wpływając na cały szereg rozmaitych procesów, od wytrzymałości kości po metabolizm tłuszczu i glukozy.2\nW ostatnich latach, produkty CBD (kannabidiol) stały się bardzo popularne w różnych formach - począwszy od olejków z CBD po kosmetyki.\nTa ogromna popularność CBD wynika z faktu, że wspomaga on układ endokannabinoidowy i współdziała z nim.\nIstnieje jednak wiele wątpliwości dotyczących zarówno jakości, jak też skuteczności zakupionych komercyjnie produktów zawierających CBD.\nDla osób pragnących wzmocnić lub też usprawnić swój układ endokannabinoidowy, naukowcy zidentyfikowali cztery roślinne związki, które - działając na wiele sposobów - korzystnie wpływają na układ endokannabinoidowy.\nPodobnie jak hormony czy komórki nerwowe, tak też układ endokannabinoidowy jest systemem komunikacji międzykomórkowej, umożliwiającym różnym komórkom wysyłanie pomiędzy sobą sygnałów.\nUkład endokannabinoidowy pomaga regulować i utrzymywać optymalne funkcjonowanie wielu układów organizmu.\nPomaga on także w utrzymaniu homeostazy - zdolności utrzymywania względnej równowagi w całym organizmie.\nUkład endokannabinoidowy jest aktywny w większości tkanek. Został on zidentyfikowany w mózgu, kościach, mięśniach, a także w wątrobie, tkance tłuszczowej i komórkach odpornościowych oraz w wielu innych.1-3\nUkład endokannabinoidowy składa się z trzech części:\nCząsteczki sygnalizacyjne zwane endokannabinoidami,\nReceptory znajdujące się w całym organizmie, z którymi - w celu przekazania informacji - wiążą się endokannabinoidy oraz\nEnzymy, które rozkładają endokannabinoidy po zakończeniu ich pracy.\nDwa z najbardziej znanych endokannabinoidów to anandamid (AEA) i 2-arachidonoiloglicerol (2-AG). Oddziałują one z receptorami w całym organizmie.\nNazwa „endokannabinoid” wynika z faktu, że związki kannabinoidowe pochodzenia roślinnego, takie jak te znajdujące się w konopiach indyjskich, wpływają na receptory kannabinoidowe na błonach komórkowych. „Endo” odnosi się do czegoś co znajduje się wewnątrz organizmu.\nW przeciwieństwie do kannabinoidów z konopi, endokannabinoidy nie wywierają efektów psychoaktywnych. Wywierają one jednak głęboki wpływ na mózg i cały organizm.\nUkład endokannabinoidowy i mózg\nW mózgu układ endokannabinoidowy wykazuje działanie neuroprotekcyjne1. Wykazano ponadto, że chroni on komórki mózgowe przed uszkodzeniami i zmianami związanymi z wiekiem.\nObserwacje te są bardzo obiecujące zwłaszcza w kontekście zachowania prawidłowych funkcji poznawczych i ochrony przed związanymi z wiekiem chorobami, takimi jak Alzheimer czy Parkinson.1\nWpływ układu endokannabinoidowego na mózg wiąże się z wieloma istotnymi czynnikami wpływającymi na jakość życia, takimi jak: nastrój, odczuwanie bólu, funkcje poznawcze i pamięć, a także kontrola apetytu i sen.2,4\nNaukowcy odkryli, że układ endokannabinoidowy chroni mózg na poziomie komórkowym poprzez:1\nRegulowanie komórek „pomocniczych” mózgu. Komórki glejowe są komórkami pomocniczymi, niezbędnymi do prawidłowego funkcjonowania mózgu. Układ endokannabinoidowy utrzymuje ich prawidłowe funkcję, wspomaga komórki mózgowe, zapobiega stanom zapalnym i chroni przed neurodegeneracją.\nPromowanie tworzenia nowych neuronów. Z wiekiem zdolność organizmu do tworzenia nowych komórek nerwowych ulega osłabieniu. Jest to główna przyczyna pogorszenia funkcji poznawczych. Układ endokannabinoidowy zwiększa neurogenezę, pomagając w utrzymaniu zdolności uczenia się i prawidłowych funkcji pamięci.\nZwiększenie plastyczności synaptycznej. Zdolność synaps, w których zachodzi komunikacja pomiędzy neuronami, do przyswajania nowych informacji, również ulega pogorszeniu w starszym wieku. Wzmacniając tę zdolność, znaną jako plastyczność synaptyczną - układ endokannabinoidowy może pomóc w utrzymaniu prawidłowych funkcji poznawczych.\nZwiększenie neurotroficznego czynnika pochodzenia mózgowego. To wydzielane przez neurony białko wspomaga przeżycie, wzrost i zdrowie nerwów, co z kolei pomaga zapobiegać chorobom neurologicznym, w tym chorobie Parkinsona i Alzheimera.\nEfekty widoczne w całym organizmie\nPoza korzystnym wpływem na mózg, układ endokannabinoidowy ma znacznie szerszy zakres działania. Stwierdzono, że reguluje on:2\nProces przebudowy kości, w którym starą tkankę kostną zastępuje nowa,\nWpływ na przewód pokarmowy,\nMetabolizm tłuszczów zarówno w wątrobie jak i w tkankach tłuszczowych,\nMetabolizm mięśni oraz\nFunkcje komórek odpornościowych.\nCO MUSISZ WIEDZIEĆ: Wzmocnienie układu endokannabinoidowego\nUkład endokannabinoidowy to system sygnalizacyjny, który działa w całym organizmie, od mózgu po kości.\nReguluje i przywraca równowagę w całym organizmie. Może to spowolnić proces starzenia i zmniejszyć ryzyko pojawienia się niektórych chorób przewlekłych.\nNaukowcy odkryli cztery związki, które wpływają na funkcjonowanie układu endokannabinoidowego: oleoiloetanoloamid (OEA), biochaninę A, gwinezynę i beta-kariofilen.\nUkład endokannabinoidowy wywiera bardzo szeroki wpływ na cały organizm. Naukowcy postanowili przyjrzeć się bliżej mechanizmom jego działania. Oto co zaobserwowano:1\nKomórkowe „gospodarstwo”. Kannabinoidy indukują autofagię, proces w którym komórki usuwają uszkodzone białka i inne związki, aby zrobić miejsce dla nowych, zdrowych komponentów komórkowych.\nRegulacja i ochrona mitochondriów. Mitochondria są „elektrowniami” komórek. Układ endokannabinoidowy pomaga regulować aktywność mitochondriów i chroni je przed uszkodzeniami.\nModulowanie ścieżek sygnalizacyjnych i komunikacyjnych. Interakcje między komórkami w całym organizmie opierają się częściowo na sygnalizacji endokannabinoidowej. Ta międzykomórkowa sygnalizacja ma wpływ na wiele różnych procesów zachodzących w organizmie, w tym na: cykle snu i czuwania, kontrolę bólu, nastrój, uczenie się i pamięć.\nWszystkie te mechanizmy mają kluczowe znaczenie dla spowolnienia procesu starzenia i utrzymania prawidłowego funkcjonowania tkanek w różnych narządach.\nWspieranie funkcji układu endokannabinoidowego\nNaukowcy odkryli, że istnieją sposoby wpływania na funkcję układu endokannabinoidowego – bez uciekania się do stosowania CBD (kannabidiolu), THC (tetrahydrokannabinolu) i innych potencjalnie psychoaktywnych kannabinoidów z konopi.\nStwierdzono, że następujące związki wpływają na aktywność układu endokannabinoidowego poprzez wyraźne, uzupełniające się efekty.\nOleoiloetanoloamid to kwas tłuszczowy naturalnie wytwarzany w organizmie.\nOleoiloetanoloamid swoją strukturą chemiczną przypomina jeden z związków endokannabinoidowych.\nAktywność oleoiletanolamidu (OEA) w celu tłumienia stanu zapalnego, regulacji metabolizmu i apetytu odbywa się za pośrednictwem receptorów endokannabinoidowych, ale bez wiązania się z nimi.5-7\nStwierdzono ponadto, że OEA ma działanie neuroprotekcyjne, zapewnia także wsparcie w walce z otyłością i związanymi z nią zaburzeniami metabolicznymi.6-8\nBiochanina A jest roślinnym izoflawonem występującym w koniczynie, orzeszkach ziemnych, ciecierzycy i soi.9\nBadania wykazały, że Biochanina A hamuje jeden z enzymów w układzie endokannabinoidowym zwany hydrolazą amidów kwasów tłuszczowych.10,11 Enzym ten rozkłada anandamid endokannabinoidowy na nieaktywne produkty.\nBlokując aktywność tego enzymu, Biochanina A może pomóc w utrzymaniu wyższego poziomu anandamidu.12\nAnandamid działa jako naturalny środek przeciwbólowy w organizmie. Biochanina A może być zatem przydatna w leczeniu przewlekłego bólu i innych schorzeń.11\nAnandamid, poprzez swoją funkcję krytycznej cząsteczki w układzie endokannabinoidowym, odgrywa również ważną rolę w regulowaniu motywacji, przyjemności i nastroju.3,4,13\nGwineenzyna - związek wyizolowany z pieprzu czarnego zwiększa poziom zarówno anandamidu, jak i 2-AG.14,15 Gwineenzyna działa poprzez blokowanie wychwytu zwrotnego tychże endokannabinoidów po ich uwolnieniu przez komórki.16\nW rezultacie poziomy anandamidu i 2-AG pozostają wyższe w organizmie przez dłuższy czas. Wraz z Biochaniną A zdolną do blokowania rozpadu anandamidu, gwineenzyna dodatkowo wzmacnia korzystne działanie obu tych endokannabinoidów.\nBeta-kariofilen występuje w wielu roślinach, w tym w rozmarynie, goździkach i czarnym pieprzu.14\nNaukowcy odkryli, że beta-kariofilen naśladując aktywność niektórych endokannabinoidów bezpośrednio aktywuje jeden z najważniejszych receptorów endokannabinoidowych, znany jako CB2.14\nReceptory CB2 znajdują się w całym ciele. Wykazano, że ich aktywacja przez beta-kariofilen:\nZmniejsza stany zapalne w komórkach mózgowych,17\nW modelu zwierzęcym poprawia funkcję insuliny, kontrolę poziomu glukozy we krwi, lipidów, a także stanów zapalnych naczyń krwionośnych,18\nChroni przed związanym z wiekiem osłabieniem funkcji poznawczych i obniża poziom cytokin prozapalnych19 oraz\nHamuje wzrost komórek nowotworu piersi.20\nW ciągu ostatnich kilku dekad naukowcy odkryli, że układ endokannabinoidowy wpływa na równowagę i funkcję prawie wszystkich układów organizmu.\nW mózgu, układ endokannabinoidowy wywiera ważny, korzystny wpływ na nastrój, funkcje poznawcze, sen i nie tylko.\nW całym organizmie pomaga utrzymać zdrowie tkanek, zapobiegać związanemu z wiekiem osłabieniu funkcji, a także zmniejszać ryzyko pojawienia się schorzeń związanych z procesem starzenia się organizmu.\nNaukowcy zidentyfikowali cztery związki pochodzenia roślinnego, które wpływają na funkcję układu endokannabinoidowego: oleoiloetanoloamid (OEA), biochaninę A, gwineenzynę i beta-kariofilen.\nWzmacniacz układu endokannabinoidowego, 30 kaps.\nPrice: 155,44 zł\nUtrzymuje równowagę i komfort całego organizmu Wspomaga równowagę pomiędzy...


Krytyczne znaczenie zdolności do koncentracji w moczu w generowaniu napięcia w moczu – Przychodnia medycyny alternatywnej\nW celu oceny dystalnego wydzielania H + zaleca się pomiar gradientu stężenia dwutlenku węgla w moczu (PCO2) podczas alkalizacji moczu. Faktem, który nie był rozważany we wcześniejszych badaniach dotyczących PCO2 w moczu, jest to, że rozpuszczanie HCO3 w wodzie prowadzi do podniesienia poziomu PCO2, który jest wprost proporcjonalny do stężenia HCO3. Aby zbadać wzajemne relacje HCO3 w moczu i zakwaszenie moczu, zmierzyliśmy UB PCO2 w (a) obecności zwiększonego wydzielania H + i zmniejszonej zdolności koncentracji tj. Przewlekłej niewydolności nerek (CRF), (b) zwierząt z normalnym wydzielaniem H + i zmniejszonej zdolności koncentracji Szczury Brattleboro (BB) i (c) obecność zaburzonego wydzielania H + i zdolności koncentracji (traktowanie LiCl i po uwolnieniu jednostronnej niedrożności moczowodowej). Przy umiarkowanie podwyższonym poziomie HCO3 w osoczu (30-40 meq / litr), u normalnych szczurów uzyskano wysoce zasadowy mocz (pH moczu> 7,8) i zwiększono stężenie HCO3 w moczu i UB PCO2. Przy podobnych poziomach HCO3 w osoczu, szczury BB miały znacznie wyższe frakcyjne wydalanie wody i nie zwiększały pH moczu, stężenia HCO3 w moczu i normalnie UB PCO2. Przy bardzo wysokim stężeniu HCO3 w osoczu (> 50 milirównoważników / litr) szczury BB podniosły pH moczu, stężenie HCO3 w moczu i UB PCO2 do takich samych poziomów obserwowanych u normalnych. Szczurom CRF nie udało się podnieść pH moczu, HCO3 w moczu i UB PCO2 normalnie na umiarkowanie podwyższonym poziomie HCO3 w osoczu; przy bardzo wysokich poziomach HCO3 w osoczu, szczury CRF osiągnęły wysoce zasadowy mocz, ale nie podniosły UB PCO2. Psy i pacjenci z CRF nie byli również w stanie podnieść pH moczu, stężenia HCO3 w moczu i UB PCO2 normalnie na umiarkowanie podwyższonym poziomie HCO3 w osoczu. U szczurów, psów i mężczyzn, UB PCO2 było bezpośrednio związane ze stężeniem HCO3 w moczu i było odwrotnie proporcjonalne do frakcyjnego wydalania wody. Przy umiarkowanie podwyższonym poziomie HCO3 w osoczu zwierzęta z dystalnym defektem zakwaszenia nie podniosły UB PCO2; zwiększenie poziomu HCO3 w osoczu do bardzo wysokich poziomów spowodowało znaczny wzrost stężenia HCO3 w moczu i UB PCO2. Obserwowany PCO2 w moczu był bardzo zbliżony do PCO2, czego można oczekiwać przez proste rozpuszczenie porównywalnej ilości HCO3 w wodzie. Dane te pokazują, że w moczu o wysokim stężeniu zasadowym, PCO2 w moczu w dużym stopniu zależy od stężenia HCO3 w moczu i nie można go stosować wyłącznie jako wskazującego na dystalne wydzielanie H +.\n[więcej w: deca durabolin dawkowanie, apteki internetowe w łodzi, dawca komórek macierzystych ]\n[hasła pokrewne: pogotowie opiekuńcze lublin, ssanie oleju słonecznikowego, soczewki kontaktowe jednodniowe ]\nOstatnie doniesienia sugerują, że peptydy opioidowe mogą brać udział w wydalaniu nerkowym. Przeprowadzono zatem eksperymenty in vivo w celu określenia wpływu peptydów opioidowych na osmotyczne i nieosmotyczne uwalnianie wazopresyny argininowej… Read More Dowody na rolę peptydów opioidowych w uwalnianiu wazopresyny argininy u świadomego szczura


Hotel Spa Wieniawa | Dusiowa kuchnia - blog kulinarny z przepisami i recenzje restauracji\nDusia 10.12.14 2 kulinarne relacje z podróży , podróże , polska\nHotel Spa Wieniawa to zespół pałacowo-dworski zlokalizowany w Rekowie Górnym, w okolicach Trójmiasta, w którym ostatnio miałam przyjemność spędzić wspaniały weekend. W hotelu znajdują się komfortowe warunki do wypoczynku i relaksu, dzięki kameralnym SPA z basenem, a dla aktywnych przygotowano wiele sportowych atrakcji. Doskonała kuchnia i imprezy okolicznościowe uświetnią Wasz pobyt w hotelu.\nPałac w Rekowie ma długą i ciekawą historię, która rozpoczyna się już w XIV w. i posiadłości rycerskiej, która potem została zburzona. Kolejnym właścicielem majątku w XIX w. został Hagen z Sobowidza, dzięki któremu pałac nabrał pięknych i estetycznych kształtów z elementami architektury włoskiej. Następnymi właścicielami została rodzina Mahncke, która pięknie rozbudowała pałac. Niestety po II wojnie światowej pałac uległ zniszczeniu i przechodził różne losy, by w 1994 roku trafić w prywatne ręce. W 2008 roku, dzięki Pani Dorocie Karnikowskiej pałac został poddany całkowitej renowacji, został pięknie odrestaurowany i jest pod opieką konserwatora.\nKompleks hotelowy to XIX w. pałac oraz nowo wybudowany dworek, w którym znajduje się strefa SPA. Hotel otoczony jest sporym i zadbanym parkiem, w którym zostały zachowane alejki sprzed kilkuset lat (są zabytki chronione, jak buk czy jesion), odtworzono strumyk i staw. Na brzegu parku znajdują się korty tenisowe (również kryte), boiska do gier zespołowych i pole golfowe do dyspozycji gości.\nWnętrze dworku jest naprawdę stylowe i dopracowane w najmniejszych szczegółach. Niebiesko-miętowe wnętrze, kobaltowy kaflowy piec, kwieciste obrazy, lampa z masy perłowej i światło wpadające przez oszkloną kopułę tworzą niesamowity klimat.\nDo dyspozycji gości jest 31 przytulnych klimatyzowanych pokoi, na zdjęciach przedstawiam pokój, w którym byliśmy zakwaterowani. Jeszcze nigdzie nie trafiliśmy na tak wygodne łóżko, podobały mi się nowoczesne, a jednak retro, czerwone krzesła. Duże lustro na drzwiach szafy okazało się bardzo przydatne podczas szykowania się do zabawy andrzejkowej. Z okna pokoju rozpościerał się sielski widok. W pokoju i łazience było czysto i komfortowo, a do dyspozycji jest telewizja, wifi i minibar. Brakowało nam jedynie elektrycznego czajnika, ale w hotelu jest restauracja, o której wspomnę w dalszej części.\nW hotelu Wieniawa znajdziecie luksusowe SPA z basenem, sauną suchą i łaźnią parową. Możecie skorzystać z ekskluzywnych zabiegów kosmetycznych, medycyny kosmetycznej, zabiegów na dłonie i stopy czy np. masażów. W całym SPA unosi się cudowny zapach. Całkiem niedawno hotel otrzymał statuetkę Bestseller roku w kategorii resort spa.\nBasen z hydromasażami jest wspaniałym miejscem na wypoczynek i rekreacje nie tylko dla gości hotelowych, ale także mieszkańców okolicy, którzy mogą skorzystać także z nauki pływania czy aquaaerobiku. Basen robi ogromne wrażenie, kiedy zapada zmrok, bo jest podświetlany, a dzięki oszklonej kopule możemy podziwiać zachód słońca relaksując się w basenie, atmosfera robi się niezwykle romantyczna.\nW pałacu już same hole stwarzają królewską atmosferę, ależ tu klimatycznie.\nOkazuje się, że przeznaczenie pomieszczeń w pałacu jest bardzo podobne, jak lata temu. I tak w miejscu dzisiejszej restauracji była kiedyś jadłodajnia. Restauracja hotelowa jest niezwykle elegancka, pałacowa, taka na bogato! Składa się z dwóch sal, tarasu i ogródka letniego. W menu dominują dania z kuchni staropolskiej i śródziemnomorskiej, niebawem będzie dostępna wkładka dla wegetarian i bezglutenowców. Mam nadzieję, że za jakiś czas uda mi się pokazać Wam serwowane dania (w kolejnym wpisie będzie też pokazane śniadanie hotelowe). Idealne miejsce na romantyczną kolację, eleganckie przyjęcie czy biznesowe spotkanie.\nW piwnicy pałacu znajduje się zaręczynowy Love Room z jacuzzi, to co przykuło dodatkowo moją uwagę to autentyczne fundamenty postawione lata temu.\nJeśli dla Was atrakcji jest za mało to może przekonam Was faktem, że w hotelu znajduje się bogato zaopatrzony pub oraz jeden z niewielu w Polsce najnowocześniejszy symulator do gry w golfa. Pomieszczenia znajdują się w piwnicach, gdzie pozostawiono charakterystyczne arkady (sklepienia z cegły).\nHotel Spa Wieniawa to przepiękny pałac*** i dworek ****, w których spędzicie wspaniałe chwile, a możecie rozkoszować się niebywałym relaksem w strefie Spa lub poddać się aktywnemu wypoczynkowi, a Wasze podniebienia, dzięki restauracji będą w pełni zadowolone. W hotelu organizowanych jest wiele atrakcji i imprez okolicznościowych, a ja w kolejnym wpisie pokażę Wam, jak bawiłam się na zabawie andrzejkowej.\nattea atea 10.12.2014, 21:59\nA byłaś na wieży?Moja mama miałą tam urodziny i panie pokazały nam widok z wieży.Cudny!Podobno moja młodsza córka będzie tam miała wesele.Już mi to zapowiedziała:)Więc za jakiś czas będzie to dla mnie ważne miejsce:)Tam są organizowane fajne spotkania dla Pań.Była tam kilka razy i zawsze zachwycona!!!\nDusia 10.12.2014, 22:27\nMieliśmy tyle atrakcji, że kompletnie zapomnieliśmy o wieży, ale następnym razem koniecznie :) Dopiero, jak pisałam post to się zorientowałam. Ojej wesele w takim miejscu, bajecznie :) Na pewno będzie cudownie. Słyszałam o tych spotkaniach.


Fragmenty zawalonego dachu katowickiej hali w 2006 roku (Fot. Przemek Jendroska / Agencja Wyborcza.pl)\nDariusz Jaroń 05.05.2022 13:29\nArmagedon trwał kilkanaście sekund. Obciążony tonami zalegającego lodu i śniegu dach o powierzchni równej półtora boiska piłkarskiego zawalił się na zgromadzonych w hali ludzi. Wielu z nich nie miało szans na ratunek - pisze w książce "Ekstremalni. O bohaterach, którzy narażają życie, by ratować innych" Dariusz Jaroń. Publikujemy jej fragmenty.\n28 stycznia 2006 roku w Katowicach mróz bezlitośnie czerwienił nosy i policzki. Mimo nieprzyjaznej aury do hali MTK na VII Międzynarodowe Targi Gołębi Pocztowych "Gołąb 2006" wraz z towarzyszącą im Wystawą Gołębi Rasowych i Drobiu Ozdobnego ciągnęły tłumy. Dla hodowców i pasjonatów taka impreza to nie lada gratka, w niejednym kalendarzu ostatnia sobota stycznia zakreślona była już kilka tygodni wcześniej.*\nNic w tym dziwnego. Gołębiarstwo na Górnym Śląsku ma wielopokoleniową tradycję. Kiedy właściciele zakładów przemysłowych budowali familoki dla ściąganych ze wsi pracowników i ich rodzin, ci w przydomowych składzikach na opał hodowali inwentarz żywy. Obok królików, kur czy świń w komórkach zwanych chlewikami trzymano również gołębie.\nHodowla gołębi była pasją przekazywaną z ojca na syna. Posiadanie ptaków dawało odskocznię od trudów wymagającej pracy fizycznej, pozwalało na chwilę wrócić do natury, zapewniało też prestiż i uznanie wśród kolegów, zwraca uwagę Dorota Świtała-Trybek, która przyjrzała się subkulturze hodowców gołębi na Górnym Śląsku. Organizowano targi, a ze względu na cotygodniowe zawody w niejednym śląskim domu żony wcześniej podawały obiad, żeby ich mężowie zdążyli w porę na loty gołębi pocztowych.\nMinęły lata, znacząco zmienił się krajobraz przemysłowego w XIX i XX stuleciu Górnego Śląska, ale miłość do gołębi pozostała. Ewoluował natomiast profil hodowcy ptaków. Coraz częściej gołębiami zajmowali się nie tylko górnicy i hutnicy, lecz także absolwenci wyższych uczelni, lekarze, wykładowcy akademiccy, a nawet księża. Gołębiarstwo najwyższych lotów stało się pasją wymagającą finansowo. Ptaki z topowych hodowli, wysokiej jakości karma, witaminy i odżywki kosztują sporo, ale satysfakcja właścicieli nagradzanych na wystawach rekompensuje im poniesione koszty. Hodowla tych ptaków to jednak znacznie więcej niż wciągające hobby.\nGołębiarstwo na Górnym Śląsku ma wielopokoleniową tradycję (Fot. Marta Błażejowska / Agencja Wyborcza.pl)\n– Na Górnym Śląsku traktujemy gołębie tak, jak ktoś z innej części Polski psa lub kota. Przyjaźnimy się z nimi – wyjaśnia doktor Wojciech Miciński z Mysłowic. – Te zwierzaki się kocha, inwestuje w nie, dba o nie. Są hodowcy, są pasjonaci, jest całe środowisko zainteresowane gołębiarstwem, a sam ptak nie jest tu szkodnikiem, tylko zwierzęciem stojącym na równi z domowym pupilem. Tradycja posiadania gołębi jest w wielu domach bardzo głęboko zakorzeniona, dlatego podchodzimy do nich tak emocjonalnie.\nDla hodowców wystawa "Gołąb 2006" była więc kolejną okazją do spotkania w gronie przyjaciół i konkurentów i zaprezentowania swoich najlepszych okazów, a dla tysięcy odwiedzających targi pasjonatów gołębiarstwa – możliwością zobaczenia nagradzanych ptaków. Trzydniowy zlot "gołębiarzy" zaczął się w piątek.\nZainteresowanie imprezą było duże. Na zdjęciach zachowanych z sobotniego rozdania nagród dla najlepszych hodowców widzimy tłumy ludzi stojących ramię w ramię pod sceną.\nPo południu 28 stycznia pod dachem hali MTK przebywało kilkaset osób – wystawców, zwiedzających, pracowników obsługi i ochrony obiektu. Na scenie oficjele ustąpili miejsca muzykom, trwał występ artystyczny, tańczyły ładne dziewczyny, a nabywcy ptaków próbowali dobić okazyjnego targu.\nŚwięto gołębiarstwa trwało w najlepsze.\nHumory dopisywały też załodze pogotowia ratunkowego z Siemianowic Śląskich.\nKaretkę prowadził doświadczony kierowca Krzysztof Sarna, a razem z nim jechali wspomniany już lekarz Wojciech Miciński i młody ratownik medyczny Marek Gogol. Dyżurowali od 7.00 rano. Dziesięć godzin później wracali szczęśliwi z udanego wyjazdu do pacjenta w ciężkim stanie.\n– Prawdopodobnie doszło do zatrucia tlenkiem węgla. Chłopak miał nie więcej niż 20 kilka lat. Odratowaliśmy go w domu w Siemianowicach i zapakowaliśmy do karetki. W niej odzyskał przytomność. Zawieźliśmy go do Ośrodka Ostrych Zatruć w Sosnowcu. Wracaliśmy w świetnych nastrojach. Wykonaliśmy pełną procedurę medyczną, chłopak został uratowany, a na dodatek przyjęty w najlepszym możliwym ośrodku. Czego chcieć więcej? – opowiada Wojciech Miciński.\nW drodze powrotnej zorientowali się, że stało się coś złego. Jeździło o wiele więcej pojazdów na sygnale niż zwykle. Po chwili dowiedzieli się od dyspozytora, że w hali MTK zdarzył się poważny wypadek. Doktor Miciński, podbudowany udaną interwencją, nie czuł zmęczenia. Poprosił więc dyspozytora, by jego jednostkę również skierował na zlot pasjonatów gołębi.\nArmagedon trwał kilkanaście sekund. Obciążony tonami zalegającego lodu i śniegu dach o powierzchni równej półtora boiska piłkarskiego zawalił się na zgromadzonych w hali ludzi. Wielu z nich nie miało szans na ratunek. Przeżyć mógł ten, kto znajdował się bliżej ściany albo komu dopisało szczęście. Kto wyszedł spod gruzów, rzadko mówił jednak o uśmiechu fortuny. Częściej – o cudzie boskim.\nZawalony dach hali MTK w Katowicach (Fot. Grzegorz Celejewski / Agencja Wyborcza.pl)\nOcaleni i lżej ranni łapali za telefony. Pierwsze zgłoszenie o katastrofie przyjęto o 17.18, trzy minuty po zawaleniu dachu. O 17.22 pod halę podjechała pierwsza karetka. Doktor Andrzej Jurkiewicz, który był w jej składzie, zostanie koordynatorem medycznym akcji. Jak mówi procedura, dowodzenie przejmuje lekarz, który pierwszy dotrze na miejsce zdarzenia. Całą akcją i kooperacją licznych służb dowodzić będzie generał Janusz Skulich, szef Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach.\nPierwsi ratownicy ujrzeli pofałdowaną ścianę frontową hali. Od wybiegających poszkodowanych dowiedzieli się, że dach runął do wnętrza pawilonu wystawowego. Uwięzionych mogą być dziesiątki, a nawet setki ludzi.\nNa miejsce zjeżdżały kolejne służby, docierali też przedstawiciele władz. W portierni MTK utworzono sztab kryzysowy. Pierwsze karetki wywoziły z miejsca katastrofy rannych, którzy w chwili wypadku znajdowali się blisko wyjścia. Kolejni ratownicy na bieżąco przejmowali poszkodowanych i odwozili do szpitali w całym województwie. Wkrótce pod halą utworzyła się kolejka ambulansów. Lekarzy i ratowników było pod dostatkiem, lecz tempo transportu pacjentów spadło. Trzeba ich było najpierw odnaleźć i wyciągnąć spod gruzów.\nTadeusz Ożański był kierowcą pierwszej karetki. Na miejsce przyjechał z doktorem Andrzejem Jurkiewiczem i ratownikiem Rafałem Wałachem. Tak opowiadał o swoich wrażeniach niedługo po katastrofie:\nLudzie nam mówili, że może być około stu zabitych, wielu rannych. Co nas zszokowało: ci ludzie biegający, wołający o pomoc pokazywali nam, gdzie pod tymi blachami, konstrukcjami, pod tym śniegiem leżą ranni. Ci co żyli, pukali w blachy, krzyczeli: pamiętajcie o nas, nie zapominajcie o nas, my tu jesteśmy. Kładliśmy ludzi na sztywne nosze i z tych noszy do karetek. Po chwili pojawiło się więcej karetek i wszystko szło szybciej.\nJedna z fal ściąga chłopców z materaca. Kolejna rzuca w stronę ostróg\nJedną z nich podjechała załoga Wojciecha Micińskiego. Dochodziła 18.00.\n– W oczy rzucały się pionowe ściany hali, blask świateł ustawionych przez służby i kolejka pojazdów na sygnale. Ustawiliśmy się za ostatnią karetką i poszliśmy się rozeznać w sytuacji. Dostęp do poszkodowanych, poza grupą uratowanych na początku, którzy nie zostali zakleszczeni pod zwalonym dachem, był z początku niemożliwy – wspomina.\nAkcja ratunkowa składała się z dwóch etapów. W pierwszym, bardzo sprawnie przeprowadzonym, zabezpieczono i ewakuowano ludzi, którzy w chwili katastrofy stali w miejscu, gdzie konstrukcja wytrzymała tąpnięcie. Ci wyszli z hali o własnych siłach, a lżej rannych przewieziono do śląskich szpitali. Później rozpoczęła się mozolna operacja poszukiwania i uwalniania zasypanych osób. W trakcie akcji ratunkowej przed halą rozstawiono ocieplane namioty polowe. Opatrywano w nich rannych przed przekazaniem do transportu.\nW pawilonie wystawowym było ciepło. Kurtki i płaszcze wystawcy i odwiedzający w większości zostawili w szatni. Na zewnątrz – śnieg aż skrzypiał pod stopami, było minus 17 stopni. Rannych należało zagrzać, niezwłocznie okryć kocami ratunkowymi. Tylko niezbędne zabiegi medyczne odbywały się na rumowisku. Ze względu na ryzyko zawalenia się reszty konstrukcji hali rannych starano się jak najszybciej wynosić poza niebezpieczny teren.\nSytuacja przywodziła na myśl chwile po zejściu lawiny. Czasem poszkodowani znajdowali się tuż pod powierzchnią. Doktor Miciński pokazuje fotografię wystającej spod śniegu i gruzów ręki. Pacjent był przytomny, ale bez pomocy strażaków nie dało się wydobyć go z pozostałości dachu. Ratownicy wkłuli się więc w jego żyłę i za pomocą kroplówki podali leki, czekając, aż koledzy z PSP umożliwią transport poszkodowanego do szpitala. Podobnych przypadków było więcej.\nSytuacja przywodziła na myśl chwile po zejściu lawiny (Fot. Aleksander Prugar / Agencja Wyborcza.pl)\nRatownicy pracowali w grupach.\n– Utworzyły się małe zespoły medyków i strażaków. Brodziliśmy w śniegu, chodziliśmy ostrożnie po dachu, bo przecież pod nami ktoś mógł być. Nasłuchiwaliśmy. Kiedy słyszeliśmy głos, w ruch szedł ciężki sprzęt. Duże piły tarczowe zjeżdżały na Śląsk z różnych części Polski. Koledzy cięli poszycie dachu, a potem próbowaliśmy wydobyć uwięzioną osobę i od razu przerzucić na nosze, byle jak najszybciej znaleźć się z nią w karetce i odeskortować do szpitala – wyjaśnia Miciński.\nTeoretycznie na zawalonym dachu nie powinno być służb medycznych. Przepisy wyraźnie mówią, że miejsce katastrofy muszą najpierw zabezpieczyć strażacy. Ale bywa tak, że nie ma czasu, by kierować się literą prawa. Instynkt pchał ratowników tam, gdzie wciąż mogli się znajdować żywi ludzie. Narażali więc niejednokrotnie swoje bezpieczeństwo.\nPomagali też mieszkańcy i właściciele lokali gastronomicznych. W mroźnej aurze ciepła herbata i jedzenie, dowożone z restauracji uczestnikom akcji ratunkowej, stanowiły bardzo potrzebny odruch solidarności. Przy czym mróz dawał się we znaki nie tylko pracującym na miejscu służbom. Od czasu do czasu odmawiał posłuszeństwa sprzęt strażaków, co utrudniało i tak skomplikowaną operację.\n– To było czyste ratownictwo. I ogrom emocji. Obserwowałem twarze strażaków, policjantów, nikt z nas nic podobnego wcześniej nie przeżył. Byłem już wtedy doświadczonym lekarzem, napatrzyłem się w pracy na ekstremalne przypadki, ale nigdy nie zetknąłem się z taką masą nieszczęścia i bezradności. Trudna do wytrzymania była świadomość, że pod nami są ludzie, którzy potrzebują pomocy, a nas trawi niemoc.\nW rumowisku rozbrzmiewały sygnały połączeń telefonicznych. Bliscy próbowali się dodzwonić do uwięzionych pod dachem członków rodziny, przyjaciół i znajomych, licząc, że w końcu usłyszą w odpowiedzi znajomy głos i zapewnienie, że wszystko jest w porządku, że tragedia ich ominęła. Ratownicy przeczesywali teren, ostrożnie stawiając każdy krok, nasłuchiwali krzyków i jęków. Niestety, z każdą kolejną godziną akcji ratunkowej szanse na znalezienie osoby żywej malały.\nDoktor Miciński brał udział w wydobyciu jednego z ostatnich poszkodowanych, któremu można było jeszcze pomóc. Tak zapamiętał dotarcie do rannego:\n– Najpierw była warstwa śniegu, potem poszatkowana blacha i konstrukcja stalowa żebrowana. Udało nam się dotrzeć do człowieka uwięzionego między elementami żelastwa. Razem ze strażakami uwolniliśmy go i przełożyliśmy na deskę ortopedyczną. Pacjent był przytomny. Tam, w śniegu, nie zastosowaliśmy żadnych procedur medycznych, tylko ewakuowaliśmy go z niebezpiecznego terenu. Nie miałem poczucia, że dach jest niestabilny, ale trzeba było patrzeć pod nogi, żeby nie wpaść w szczelinę i nie nadepnąć na coś ostrego. A można było wpaść na półtora metra. Dobrze, że to była zima, mieliśmy buty z grubą podeszwą.\nKiedy nikt już nie odpowiadał na nawoływania ratowników, dowodzący operacją generał Janusz Skulich zarządził ciszę na terenie całej hali. Była 1.00 w nocy, od trzech godzin spod fałd powyginanej blachy i zlodowaciałego śniegu ratownicy i strażacy wydobywali już tylko zwłoki ofiar katastrofy. Oprócz namiotów, gdzie opatrywano rannych, straż postawiła również namiot na ciała. Zwłoki pakowano do czarnych worków. Ich liczba wciąż rosła.\nKiedy nikt już nie odpowiadał na nawoływania ratowników, dowodzący operacją generał Janusz Skulich zarządził ciszę na terenie całej hali (Fot. Grzegorz Celejewski / Agencja Wyborcza.pl)\nPo kontroli terenu przez ratowników, psy tropiące i specjalistyczną aparaturę, a także upewnieniu się, że pod gruzami nie ma już żywych ludzi, zapadła trudna decyzja o zakończeniu akcji ratunkowej. Od tej pory szukano już tylko ciał. Późniejsze raporty biegłych potwierdzą słuszność decyzji generała Skulicha. Sekcje zwłok ofiar katastrofy wykażą, że żadna nie zmarła w wyniku wychłodzenia organizmu czy opieszałości służb ratunkowych.\nA takie padały zarzuty.\nW chwili zawalenia się dachu na terenie hali Międzynarodowych Targów Katowickich znajdowało się około 700 osób. Śmierć poniosło 65 z nich (w tym ośmiu cudzoziemców z Czech, Słowacji, Niemiec, Holandii, Węgier i Belgii), a ponad 170 zostało rannych.\nTo największa katastrofa budowlana we współczesnej Polsce, porównywalna w swych rozmiarach jedynie z wybuchem metanu w Rotundzie PKO w Warszawie w 1979 roku. Akcja ratunkowa ruszyła kilka minut po wypadku i trwała do późnych godzin nocnych.\nZ pomocą poszkodowanym ruszyły 103 zastępy Państwowej Straży Pożarnej z czterech województw wraz z 60 zespołami ratownictwa medycznego, 25 ratownikami GOPR-u z grupy jurajskiej i beskidzkiej, ratownikami TOPR-u, 97 ratownikami górniczymi, ratownikami PCK z Bielska-Białej, Czechowic-Dziedzic i Wrocławia, 445 policjantami z Bielska-Białej, Częstochowy, Katowic i Krakowa, 56 żołnierzami Wojska Polskiego, 80 żołnierzami Żandarmerii Wojskowej, kadetami z Centralnej Szkoły PSP w Częstochowie i Szkoły Aspirantów PSP w Krakowie, psychologami, strażnikami miejskimi, ratownikami Maltańskiej Służby Medycznej z Katowic i wolontariuszami.\nRannych przewożono do szpitali w Katowicach, Chorzowie, Siemianowicach Śląskich, Bytomiu, Sosnowcu, Rudzie Śląskiej, Dąbrowie Górniczej, Tychach i Piekarach Śląskich. W poszukiwaniu zasypanych ludzi wykorzystano 21 psów.\nZ węchu czworonożnych ratowników korzystano również w kolejnych dniach. Niespełna tydzień po katastrofie przystąpiono do prac rozbiórkowych. W ich trakcie odnaleziono ciała jeszcze dwóch ofiar. Według medialnych doniesień ostatnie zwłoki wytropił 14 lutego pies Bona z Małopolskiej Grupy Poszukiwawczo-Ratunkowej PSP.\n*Fragmenty książki "Ekstremalni. O bohaterach, którzy narażają życie, by ratować innych" Dariusza Jaronia\nKsiążka 'Ekstremalni. O bohaterach, którzy narażają życie, by ratować innych' (fot. Materiały prasowe)


Działy marketingu napędzają inwestycje technologiczne w biznesie - Biznes, Finanse i Prawo\nip 13-03-2018, 08:37\nChcąc pomóc zrozumieć, jakie korzyści niesie ze sobą zwrot ku technologiom wykorzystującym sztuczną inteligencję, SAS określił:\nSześć podstawowych sposobów na wykorzystanie sztucznej inteligencji w działaniach marketingowych:\n1. Wsparcie procesów decyzyjnych\nObecnie celem działów marketingowych jest przedstawienie klientowi oferty, która pomoże mu zrealizować jego własny cel (innymi słowy, odpowie najlepiej na potrzeby tego klienta). Przykładowo, osoby zapisane na zajęcia ze szkoły rodzenia mogą otrzymać kupony na zakup ubranek dla dzieci. Klienci są dzieleni na segmenty w oparciu o historię ich decyzji zakupowych. Sztuczna inteligencja (Artificial Intelligence), w tym uczenie maszynowe (Machine Learning), pozwalają przewidzieć, w jaki sposób kupujący z poszczególnych grup zareagują na określoną ofertę. Wykorzystując takie mechanizmy, możnaw razie potrzeby dobrać ofertę do (przewidywanych) oczekiwań klienta.\n2. Wsparcie działań z zakresu cross-selling oraz up-selling\nCelem projektów z zakresu cross- sell jest zwiększenie przychodu pochodzącego od poszczególnego kupującego, budując jednocześnie jego lojalność wobec marki. Uzupełniają je działania up-sell, w ramach których konsumenci są m.in. zachęcani do nabywania nowszych, droższych wersji produktów. Sztuczna inteligencja pozwala zwiększyć efektywność tych działań, wykorzystując potencjał ogromnych ilości danych, którymi dysponuje przedsiębiorstwo. Dane są generowane podczas każdej interakcji klienta z marką – przechowywane w systemach transakcyjnych, tworzone przez każde wyświetlenie strony internetowej, zapisywane jako rezultaty poprzednich kampanii.\nAnaliza oczekiwań i potrzeb klientów ma kluczowe znaczenie w procesie przygotowywania ofert produktów czy usług. Wyzwaniem jest poznanie opinii kupujących. Klienci wyrażają je za pośrednictwem różnych kanałów: wiadomości e-mail, komentarze na forach czy wpisy w mediach społecznościowych stanow iobecnie podstawowe z nich. Sztuczna inteligencja umożliwia zautomatyzowane przetwarzanie takich treści poprzez analizę języka naturalnego (Natural Language Processing) oraz obrazów (Digital Image Processing). Dzięki temu firmy mogą poznać stosunek klientów do oferowanych produktów, a nawet ocenić poziom intensywności emocji, które towarzyszą ich opiniom.\nNawet najlepszy posiłek nie będzie dobrze smakował, jeżeli obsługa jest fatalna. To twierdzenie można odnieść do każdego rodzaju biznesu, gdyż kontakt z klientem ma znaczący wpływ na odbiór danej marki. Sztuczna inteligencja wspiera m.in. pracowników call center, którzy często stoją na pierwszej linii frontu obsługi klienta. Na podstawie informacji o dzwoniącym, system może pomóc konsultantowi lepiej przygotować się do rozmowy i w efekcie szybko i skutecznie rozwiązać problem.\n5. Łączona analiza danych z wielu źródeł\n„Co o nas mówią w Internecie?” – takie pytanie zadaje niemal każda osoba decyzyjna w organizacji, od prezesa po szefa marketingu. Jednak, aby uzyskać pełen obraz sytuacji, informacje pochodzące z sieci nie mogą być analizowane w oderwaniu od danych z innych kanałów. Sztuczna inteligencja umożliwia szybsze przetwarzanie dużych zbiorów zróżnicowanych i detalicznych danych.\nPotrzeby współczesnych klientów zmieniają się bardzo szybko. W dobie Internetu czas od decyzji o zakupie do samego zakupu może wynieść kilka minut. Dlatego niezwykle ważne jest działanie w czasie rzeczywistym. Konieczne jest podejmowanie natychmiastowych decyzji jakie oferty i informacje należy prezentować w oparciu o bieżące aktywności podejmowane przez klienta, na przykład w czasie przeglądania stron internetowych. Celem jest jak najszybsze zaproponowanie oferty, która wzbudzi zainteresowanie kupującego. Sztuczna inteligencja umożliwia identyfikowanie wzorców zachowań, co z kolei pozwala na szybsze działanie i przygotowanie oferty, która w danym momencie zwróci uwagę konsumenta. Dodatkowo, systemy analityczne wykorzystujące sztuczną inteligencję pozwalają na tworzenie różnorodnych scenariuszy biznesowych. Dzięki temu możemy przewidywać skutki danej kampanii marketingowej, minimalizując straty związane z błędnymi decyzjami.\nsztuczna inteligencja w marketingu sztuczna inteligencja analiza danych w marketingu AI


O miłości do Pendżabu opowiedziała opolanom Anna Singh, autorka… - Radio Opole\n2020-01-18, 07:00 Autor: Wiktoria Palarczyk\nO miłości do Pendżabu opowiedziała opolanom Anna Singh, autorka książki "Czwarta prawda" [fot. Wiktoria Palarczyk]\nPendżab to region Indii, który jest podróżniczce bardzo bliski, z tego względu, że właśnie z tamtych stron pochodzi jej mąż. Anna Singh zdradziła słuchaczom nie tylko, czym charakteryzuje się Pendżab, ale także opowiedziała o religii Indii oraz o tradycjach związanych z aranżowanymi małżeństwami.\n- Pendżab jest bardzo wyjątkowy na tle innych regionów w Indiach - mówi Anna Singh. - Jest to region rolniczy, to taki spichlerz Indii. Jest trzeci, co do liczby wyznawców religii w Indiach, czyli kolebką shihizmu. Stamtąd ta religia się wywodzi.\nAutorka opowiedział również o swoim ślubie w Indiach. - Był bardzo kolorowy, intensywny i długi - wspomina Singh. - Bardzo dla mnie fascynujący. Wszystkie tradycje, związane nawet nie tylko z ceremonią zaślubin, ale obrzędami przed ślubem były bardzo ciekawe. Trochę o nich wiedziałam wcześniej, ale tutaj miałam okazję przekonać się na własnej skórze i poczuć jak indyjska panna młoda.\nSpotkanie z Anną Singh odbyło się w fili nr 4 Miejskiej Biblioteki Publicznej w Opolu.\nTagi: Anna Singh, podróże, Indie, MBP, małżeństwo, przygody


Grecja: do 40% podatku od zagranicznego bogactwaBałkany – Biznes – Kultura – Polityka | Bałkany - Biznes - Kultura - Polityka\nHome / Bałkany / Grecja / Grecja: do 40% podatku od zagranicznego bogactwa\nGrecja: do 40% podatku od zagranicznego bogactwa\n24 października 2011\tGrecja, Polityka gospodarcza, Usługi Leave a comment 0 Views\nAutorzy: Vasilis G. Lambropoulos, Eleni Laskari\nAż do 40% podatku od depozytów za granicą\nWszyscy, którzy posiadają na kontach zagranicznych ponad 100 tysięcy euro, a nie mogą udokumentować pochodzenia tych środków (podstawą są tu dochody, jakie zgłaszali do Urzędu Skarbowego), będą musieli zapłacić podatek. Podstawą prawną działań Ministerstwa Finansów, które planuje dotrzeć do wszystkich uchylających się od płatności na rzecz państwa, będą regulacje dotyczące procederu „prania pieniędzy”. Podatek będzie wynosił 40% różnicy, która pozostanie po odjęciu sumy zadeklarowanych dochodów od rzeczywistej kwoty, jaka została przetransferowana. W ten sposób, jeśli ktoś zadeklarował w urzędzie skarbowym przychody zerowe zapłaci aż 40% całości zagranicznych depozytów.\nWedług zmodyfikowanych aktów prawnych stanowiących podstawę tego mechanizmu, to po stronie płatnika będzie leżał obowiązek udowodnienia, że środki zdeponowane za granicą nie pochodzą z prania brudnych pieniędzy. Dotychczas musiał to udowodnić organ kontrolujący.\nPierwsze efekty kontroli już są. Wiadomo, że w 2009 roku 180 tysięcy obywateli greckich dokonało 720 tysięcy transakcji bankowych i przetranserowało za granice kraju około 5,4 mld euro. Większość z tych 180 tysięcy Greków nie ma z tego tytułu nieprzyjemności – suma pieniędzy na kontach zgadza się z ich deklaracjami podatkowymi, ponieśli oni również odpowiednie koszta z tytułu odsetek i przelewów. Ze względu na unijną zasadę swobody transferu kapitału żadna z greckich instytucji nie zgłasza wobec nich roszczeń – obywatele ci mają prawo do przechowywania pieniędzy w dowolnym banku poza Grecją, o ile tylko będą uiszczali podatek od kapitalizacji.\nZa to 756 osób miało w 2009 roku kłopoty z udokumentowaniem pochodzenia zagranicznych depozytów powyżej 100 tysięcy euro. Nazwiska tych osób znajdują się na liście, którą przedstawił w minioną środę w greckim Parlamencie Wicepremier i Minister Finansów zarazem, Evangelos Venizelos, jako wynik piewszej kontroli Ministerstwa.\nKsiążęta – żebracy\nCo łączy przedsiębiorcę z Malawi, emerytowanego marynarza ze Skiato i właściciela sklepu z elektroniką z centrum Aten? Wszyscy trzej znajdują się pośród osób, które przy – oficjalnie – zerowych dochodach mają miliony euro na kontach poza granicami kraju.\nSzczególnie spektakularne przypadki dotyczą osiemnastu pobierających zasiłek bezrobotnych, którzy zdołali zdeponować za granicą sumy sięgające nawet 2 mln euro. Charakterystyczny jest przypadek Efstatiosa S., który w 2009 zadeklarował zerowe przychody, przyjmował zasiłek dla bezrobotnych i tego samego roku wyprowadził z Grecji wyżej wzmiankowaną kwotę. Do podobnej kategorii należy Dimitris E., który oficjalnie zarobił w 2009 r. 800 185 euro i pobierał zasiłek, czy Andreas Ch., który według deklaracji podatkowej uzyskał w 2009 r. 554 300 euro. Obydwaj panowie przetransferowali na zagraniczne konta po dwa miliony.\nNa szczycie listy figuruje jednak Charalambos A. (sklepikarz z centrum Aten), który posiadając zerowe przychody dokonał przelewów na 18 159 683 euro. Dziennik „To Vima” skontaktował się z bezkonkurencyjnym bohaterem zestawienia, ten zaś wydawał się być zdziwiony swoją w nim obecnością.\n– To śmieszne, co mówią, że mam rachunek bankowy poza granicami kraju, i to z taką sumą! Tutaj w pocie czoła ledwo wyrabiamy dniówkę, więc tym zabawniej jest usłyszeć, że mam niemal 19 milionów euro gdzieś poza Grecją. To oczywiste, że popełniono błąd – powiedział indagowany przez dziennikarzy „To Vima”.\nDrugi w kolejności jest Jorgos T., również z zerowym zyskiem w Grecji i 11 615 838 euro za granicą. Człowiek o tym nazwisku w oficjalnych dokumentach figuruje jako niewykształcona osoba ze wsi na wyspie Lemnos. Jednak badanie dziennikarskie wykazało, że jest to 38-letni przedsiębiorca pochodzący wprawdzie z Lemnos, ale od kilkudziesięciu lat mieszkający w Malawi, gdzie prowadzi między innymi interesy związane z uprawą tytoniu. Jak stwierdził jeden z jego krewnych:\n– To niemożliwe, żeby przedsiębiorca działający w Afryce został zakwalifikowany jako podatnik w Grecji. Wszystkie swoje zeznania składa w konkretnym państwie środkowej Afryki i tam się rozlicza, a jedynym majątkiem, jaki mu pozostał w Grecji, są trzy nieruchomości na Lemnos.\nKolejnym cudotwórcą arytmetyki zdaje się być według listy Panajotis M., z przelewami opiewającymi na 10 milionów euro i deklaracją podatkową – na zero. Jak zdołali dociec dziennikarze „To Vima”, chodzi o obywatela, który wiele lat temu mieszkał na przedmieściach Aten, a od kilku lat żyje w Kanadzie. W rozliczaniu się z urzędem podatkowym w Atenach pomaga mu Greczynka, którą uczynił swoim przedstawicielem.\nCzwarty na liście przedstawionej przez Ministra Finansów Parlamentarzystom jest mężczyzna o inicjałach S. F. – człowiek o niskich dochodach, który mimo to zdołał przetransferować do różnych banków za granicą 8,5 mln euro. Jest to – jak ustalono – emerytowany marynarz ze Skiatos, który w miesiącach letnich wynajmuje turystom pokoje.\n– Odebrało mi mowę na wieść o sumie, jaką rzekomo posiadam na zagranicznych kontach. Mam niewielkie dochody: emeryturę i tyle, co z wynajmu. Właśnie staram się zorientować, co tak naprawdę się stało, czy ktoś nie wykorzystał przypadkiem moich danych osobowych i podszywając się pode mnie nie otworzył kont i nie przelał na nie tych wszystkich pieniędzy – powiedział dziennikarzom.\nDane z banków\nNależy wspomnieć, że Ministerstwo Finansów zażądało od banków przekazania danych wszystkich osób, które w latach 2010 i 2011 przesłały za granicę sumę powyżej 100 tysięcy euro. Listy z nazwiskami i informacjami zostaną przekazane Parlamentowi – wraz z pakietem reform mających na celu namierzenie osób przelewających wysokie sumy, a uchylających się od płacenia i mataczących w zeznaniach podatkowych.\nPojawiają się jednak pytania o prawdziwość danych znajdujących się na liście. Większość osób znajdujących się na niej jest zaskoczona wysokością własnych depozytów zagranicznych. Nawet jeśli zakładamy, że są dobrymi (lub bardzo niedobrymi) aktorami, pozostaje też druga kategoria „oszustów” z listy. Są to ci, którzy na stałe mieszkają poza Grecją i twierdzą, że ich pieniądze pochodzą z działalności gospodarczej w tych krajach, w których w dodatku składają odpowiednie deklaracje i rozliczają się z fiskusem\nTekst: tanea.gr, tovima.gr, tłum. i red. O.D.\nkryzys w Grecji Olimpia Dragouni polityka gospodarcza Grecji reformy w Grecji rynek usług w Grecji system bankowy w Grecji\t2011-10-24\nTags kryzys w Grecji Olimpia Dragouni polityka gospodarcza Grecji reformy w Grecji rynek usług w Grecji system bankowy w Grecji\nPrevious Kosowo: Serbowie sprzeciwiają się Tadiciowi\nNext Kosowo: Rozpoczęły się Międzynarodowe Targi Stypendiów


Kiedy byliśmy sierotami - Kazuo Ishiguro (102780) - Lubimyczytać.pl\n5,95 (250 ocen\ti\t33 opinie) Zobacz oceny\nPowieść angielska -- 20 w.\nNominacje: Man Booker Prize (2000)\nPo trosze baśniowa, po trosze realistyczna powieść nominowana do Nagrody Bookera i Nagrody Whitbreada - najbardziej prestiżowych nagród brytyjskich. Anglia, lata 30. Słynny brytyjski detektyw Christopher Banks wierzy, że klucz do ocalenia świata przed nadciągającą katastrofą leży w przeszłości. Wychowany w kryjącym wiele sekretów, politycznie zaangażowanym Szanghaju, wyrusza w realną i duchową...\nblueahgase | 2019-07-02\nPowieść-zagadka. Nie ze względu na fabułę, ale na odczucia, które we mnie pozostawiła. Nie umiem jednoznacznie sprecyzować, co myślę na temat tego dzieła Kazuo. Niewątpliwie jest to książka napisana w jego stylu, który jest jednym z moich ulubionych, ale oczekiwałam trochę więcej od tej konkretnej pozycji. Historia dobra, ale nie tak porywająca jak inne.\nBadylarka | 2018-11-30\n"Kiedy byliśmy sierotami" to moja druga przeczytana książka Kazuo Ishiguro, laureata Nagrody Nobla z 2017 r. Powieść była nominowana do tak prestiżowych nagród brytyjskich, jak: Nagroda Bookera i Nagroda Whitbreada.\nAkcja powieści rozgrywa się w latach 30-tych w Anglii. Głównym bohaterem jest odnoszący kolejne sukcesy detektyw Christopher Banks. 20 lat wcześniej stracił oboje rodziców - według wszelkich poszlak - zostali porwani 20 lat temu w Szanghaju, gdzie wtedy mieszkali i pracowali. Najpierw zaginął ojciec Bąbla, jak Christopher był nazywany w dzieciństwie, a potem matka walcząca z narkomanią i sprzedażą opium w Chinach. Po stracie rodziców Christopher zamieszkał w Anglii u bogatej ciotki.\nPo kolejnym sukcesie Christopher nosi się z zamiarem odnalezienia rodziców. Na wyjazd do Szanghaju decyduje się pod wpływem chwili, gdy dowiaduje się, że wybiera się tam jego znajoma, Sara, z mężem. Poszukiwaniom towarzyszy konflikt zbrojny Chin i Japonii.\nLektura książki zajęła mi prawie...\nLektura książki zajęła mi prawie 2 tygodnie, choć to jedynie 352 strony. Samą akcję można by było umieścić pewnie na stu stronach. Większość powieści to jednak długie i nudne monologi bohatera, przeskakującego z tematu na temat i nietrzymającego się chronologii zdarzeń.\nDenerwował mnie egoizm Christophera, jego skupianie się na swoim interesie i lekceważenie np. tak poważnej sytuacji jak walki zbrojne. Mimo tak dużej tragedii, jak strata rodziców w dzieciństwie, mam wrażenie, że nie było to dla niego traumą, a jedynie powodem dla skupienia na sobie uwagi innych. Mimo angielskiego wychowania daleko mu do bycia dżentelmenem. Christopher okazał się gburem, lekceważącym innych i niedotrzymującym słowa. Przekroczył wszelkie granice, gdy zaczął obrażać żołnierzy za to, że nie chcą mu pomóc, a pozostają na linii frontu broniąc swojego kraju.\nDlatego nie potrafiłam mu współczuć po utracie rodziców. Nie wiem, czy taki był zamysł autora.\nW oficjalnej notce o książce przeczytać można, że powieść przeradza się w międzynarodowy thriller polityczny. W ogóle tego nie odczułam. Powieść jest dla mnie mało przekonująca i zwyczajnie nudna przez te dłużyzny, którymi książka jest przesiąknięta. Thriller oznacza dynamiczną akcję iloraz towarzyszące czytelnikowi napięcie emocjonalne i pobudzanie ciekawości, co będzie dalej. Ja się nudziłam od początku. W pewnym momencie myślałam, że nareszcie coś się zaczyna dziać, po czym autor zaserwował mi wynurzenia bohatera i odebrał całą przyjemność czytania. Dobrnęłam do końca, bo wciąż liczyłam ma cud. Nie wydarzył się :(\nczarny_kruk | 2018-10-30\nUwielbiam tego pisarza, ale ta książka jest nieco mniej zjawiskowa od pozostałych. Akcja niespieszna, język nie tak zachwycający jak w "Okruchach", napięcie mniejsze niż w "Nie opuszczaj mnie". Podobał mi się za to gęsty, lepki klimat Szanghaju i przedwojennej Europy. Polecam głównie miłośnikom twórczości Ishiguro. Jeśli ktoś nie czytał innych jego książek, to lepiej zacząć zapoznawanie się z pisarzem od poprzednich powieści.\nJustyna Wydra | 2018-10-25\nIshiguro pisać potrafi. Potrafi stworzyć klimat, w który czytelnik ma ochotę się zanurzyć... Ma też niezaprzeczalnie talent do budowania słowami otoczenia, w którym poruszają się bohaterowie. Jest niezły w dialogach. Zdarza mu się popełnić powieść bezbłędną, jak "Okruchy dnia". Zdarza się także powieść zepsuć. Jak "Kiedy byliśmy sierotami". Pomysł na książkę świetny. Realizacja taka sobie, mówiąc najdelikatniej. Główny bohater to Anglik z Szanghaju, który jako dziecko traci rodziców i dalej żyje w Londynie, gdzie zostaje sławnym detektywem i trwa w obsesji wyjaśnienia rodzinnej tragedii. Coś robi, z kimś się spotyka, rozwiązuje jakieś zagadki i wpada na trop jakiegoś spisku. Słowo "jakiś" jest tu kluczowe. Nie poznajemy żadnych szczegółów. Jakieś okrutne morderstwo jakichś dzieci. Co się z nimi stało, kto im to zrobił i co zrobił??? Nie dowiemy się. Zasadniczo niewiele się dowiemy. Pewne, raczej nieistotne wątki przeżywać będziemy z bohaterem drobiazgowo, rozkładając zdarzenia na...\nIshiguro pisać potrafi. Potrafi stworzyć klimat, w który czytelnik ma ochotę się zanurzyć... Ma też niezaprzeczalnie talent do budowania słowami otoczenia, w którym poruszają się bohaterowie. Jest niezły w dialogach. Zdarza mu się popełnić powieść bezbłędną, jak "Okruchy dnia". Zdarza się także powieść zepsuć. Jak "Kiedy byliśmy sierotami". Pomysł na książkę świetny. Realizacja taka sobie, mówiąc najdelikatniej. Główny bohater to Anglik z Szanghaju, który jako dziecko traci rodziców i dalej żyje w Londynie, gdzie zostaje sławnym detektywem i trwa w obsesji wyjaśnienia rodzinnej tragedii. Coś robi, z kimś się spotyka, rozwiązuje jakieś zagadki i wpada na trop jakiegoś spisku. Słowo "jakiś" jest tu kluczowe. Nie poznajemy żadnych szczegółów. Jakieś okrutne morderstwo jakichś dzieci. Co się z nimi stało, kto im to zrobił i co zrobił??? Nie dowiemy się. Zasadniczo niewiele się dowiemy. Pewne, raczej nieistotne wątki przeżywać będziemy z bohaterem drobiazgowo, rozkładając zdarzenia na czynniki pierwsze, innych zaś, tych istotnych dla fabuły ledwie dotkniemy. Autor nie pozwoli nam zajrzeć za zasłonę własnej wyobraźni.\nMimo wszystko, czyta się nie najgorzej, więc "może być".\nkawa | 2018-10-23\nPrzez cały czas czułam się jakbym szła po zamglonej ulicy z gdzieś w oddali majaczącą latarnią.\nKsiążka o przeszłości, teraźniejszości i o niewyraźnej przyszłości.\nBohater próbuje posklejać swoje życie i odnaleźć zaginionych rodziców.\nTo, co wydawało się tajemnicą, okazało się banałem.\nKlimat Szanghaju jest tutaj świetnym dopełnieniem tej klimatycznej powieści.\nkjuik | 2018-10-14\nChciałam poznać dzieło noblisty.. Przeczytałam przeciętna historię, która momentami wręcz nudziła.. Zakończenie ni przypiął ni przyłatał..\nMagKK | 2018-08-01\npo raz pierwszy przypadkiem sięgam po tego pisarza i już wiem, ze nie po raz ostatni...nie jest to typowo azjatycki pisarz - w końcu w życiorysie ma tylko kilka lat Japonii...jest magikiem słów...zdarza mi się nie zgadzać z werdyktami Komisji Noblowskich w dziedzinie literatury ale tu - pełna zgoda...jest coś w jego języku, w jego składni, pomyśle, prowadzeniu narracji, coś takiego, że wraz z nim się płynie przez strony, przez wydarzenia, przez myśli...bez trudu, lekko przeżywa się kolejne epizody i rozmyśla wraz z bohaterem...warto!\nczytamcałyczas | 2018-05-05\nMam prawo,ocenić książkę.Zgodnie z własnym sumieniem.\nDlaczego autorowi zabrakło odwagi,opisać zbrodnię Japonii w Chinach.\nCzyżby w Japonii,nadal to temat tabu.\nPowieść dobra,bez ochów i achów.\nGosia | 2018-05-03\nNiedługo przed ogłoszeniem, że Kazuo Ishiguro otrzymał Literacką Nagrodę Nobla w 2017 roku, przeczytałam jego pierwszą książkę "nigdy Cie nie opuszczę" i raczej się rozczarowałam. Nie przekonała mnie fabuła tej książki ani związane z nią przesłanie.\nTa książka jest bliższa moim gustom czytelniczym.\nPrzede wszystkim fabuła jet bardziej realna. Mimo fragmentów w pewnym stopniu baśniowych z gatunku wizji postapokaliptycznych, spora część akcji jest osadzona w Anglii lat 30-tych. Świat zawarty w kleszczach pomiędzy dwiema wielkimi wojnami. Pierwsza wojna światowa ze swoimi niespotykanymi dotąd na taką skalę okropieństwami dopiero co się skończyła. A gdzieś tam czai się już następny konflikt. Trudno się dziwić, że ten okres kojarzy się pisarzowi z mającą nastąpić apokalipsą i końcem dziejów.\nSam bohater czuje się zagubiony i w pewien sposób odpowiedzialny za losy świata. Zdaje sobie sprawę, że toczy nierówną walkę, bo zło jest wszechobecne.\nDo tego dochodzą konflikty na Dalekim...\nDo tego dochodzą konflikty na Dalekim Wschodzie pomiędzy Chinami i Japonią, rodzący się w Chinach komunizm, wojny opiumowe, prywatne interesy Anglików w Chinach i Indiach, walka o tracone wpływy. Z niektórych problemów Europa nawet nie zdawała sobie sprawy.\nKsiążka właściwie nie jest długa, bo liczy nieco ponad 300 stron, a jak się zastanowić, to pisarz potrafił zawrzeć w niej sporo tematów. Właściwie dopiero pisząc tę recenzję zdaję sobie sprawę, ile tematów musiałabym w niej poruszyć.\nSieroctwo głównego bohatera, jego osamotnienie, głód miłości, utrata przyjaciela i środowiska, niepewność co do losów ostatecznych rodziców - to wszystko każe mu się skrywać za maską obojętności i konwenansów.\nFragment powieści o poszukiwaniach rodziców w na poły zrujnowanym wojną Szanghaju - mieście dzieciństwa głównego bohatera, to najbardziej klimatyczna część tej książki. Wydaje się, że te jego poszukiwania i ich ostateczne powodzenie mają uratować świat przed katastrofą. Banks błądzi w tym na poły onirycznym świecie. W końcu zagadka się wyjaśnia, świat nie przestał istnieć, a główni bohaterowie starają się żyć dalej.\nZdaje się, że już zaprzyjaźniłam się z prozą tego pisarza i jego stylem.\nZ ciekawością czekam na następne spotkania z jego książkami.\nDagmara | 2018-05-01\nPo przeczytaniu "Pogrzebanego olbrzyma", który szalenie mi się podobał, sięgnęłam po "Kiedy byliśmy sierotami" pełna nadziei. Mój entuzjazm niestety dość szybko wyparował.\nPo opisie ( a także po poprzedniej przeczytanej książce Ishiguro) spodziewałam się symbolicznej podróży do przeszłości, odkrywania zawiłości ludzkiej natury przez pryzmat niezwykłej historii, która wciąga od pierwszych stron i zostawia z przemyśleniami. Tymczasem ta książka zaczęła mnie nudzić niemal od początku. Składa się wyłącznie z dialogów i retrospekcji, z retrospekcji w dialogach i dialogów w retrospekcjach. Akcja właściwie nie istnieje z wyjątkiem ostatniego rozdziału kiedy i tak człowiek ma już serdecznie dość. Ani to kryminał, ani sensacja, ani jakiś psychologiczny dramat, ciężko więc jakoś się do tego odnieść.\nJeśli już miałabym jakoś podsumować tę książkę powiedziałabym, że to dość rozwleczone studium ludzkiego egocentryzmu i naiwności. Podczas jednak gdy w "Pogrzebanym olbrzymie" każda...\nJeśli już miałabym jakoś podsumować tę książkę powiedziałabym, że to dość rozwleczone studium ludzkiego egocentryzmu i naiwności. Podczas jednak gdy w "Pogrzebanym olbrzymie" każda jedna postać była złożona i jedyna w swoim rodzaju, tak tutaj skupiamy się tylko na głównym bohaterze (ewentualnie jeszcze Sara coś sobą ciekawszego reprezentuje), który ze strony na stronę staje się coraz bardziej bucowaty i irytujący. Żyje w swojej bańce mającej niewiele wspólnego z rzeczywistością i może można by to obronić gdyby nie fakt, że jest on też w niezrozumiały sposób niekonsekwentny w decyzjach i niespójny w działaniach.\nDodajmy do tego całą masę nic nie wnoszących wspomnień z dzieciństwa, obraz wojny, ludzkiego bestialstwa i interesowności, w który zatapiamy się zupełnie nagle pod koniec historii, oraz pozbawione znaczenia mdłe zakończenie. Otrzymamy dziwną mieszankę, którą trudno zinterpretować. Na plus mogę zapisać piękny język i pewną lekkość narracji, ale mimo tego całość pozostaje dla mnie nudną (a z czasem też przykrą) lekturą, która zbudowana jest wokół jednego tylko aspektu osobowości pewnego antypatycznego typa.\nCzłowiek musi być przygotowany na to, że ktoś czasem sobie z niego zażartuje.( str 163).\twięcej\nKazuo Ishiguro – Kiedy byliśmy sierotami\nJeśli wyjdę za mąż, to tylko za kogoś, kto naprawdę wniesie jakiś wkład. Wkład w rozwój ludzkości, w...\twięcej\nJak wybieracie książki, które chcecie przeczytać? Czytacie recenzje, pytacie znajomych, snujecie się po księgarni? A może zerkacie na najróżniejsze rankingi, których prawdziwy wysyp następuje pod koniec roku. My przygotowaliśmy dla was zestawienie książek, które w ciągu ostatnich 12 miesięcy zostały wyróżnione najważniejszymi polskimi i zagranicznymi nagrodami literackimi.\nAkademia Szwedzka przemówiła! W tym roku Nagroda Nobla w kategorii Literatura powędrowała do brytyjskiego pisarza Kazuo Ishiguro. Doceniono go za „powieści o ogromnej emocjonalnej sile, w których ukazuje, że nasze poczucie związku ze światem jest iluzoryczne”.\nChcę przeczytać 507