Hotele w pobliżu: Centrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland - Denham Springs | Hotels.com\nCentrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland — hotele w pobliżu\nCentrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland, Denham Springs, Stany ZjednoczoneKierunek podróży\nCentrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland — gdzie się zatrzymać w pobliżu?\n2,7 km do punktu orientacyjnego: Centrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland\nOcena gości6,8.Dobry296 opinii gości Hotels.com\n3,1 km do punktu orientacyjnego: Centrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland\nOcena gości7,0.Dobry234 opinii gości Hotels.com\n4 km do punktu orientacyjnego: Centrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland\n2,6 km do punktu orientacyjnego: Centrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland\nOcena gości6,0.Dobry153 opinii gości Hotels.com\n2,5 km do punktu orientacyjnego: Centrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland\n9,7 km do punktu orientacyjnego: Centrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland\n5,8 km do punktu orientacyjnego: Centrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland\n9,9 km do punktu orientacyjnego: Centrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland\n10,1 km do punktu orientacyjnego: Centrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland\n10,6 km do punktu orientacyjnego: Centrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland\n10,8 km do punktu orientacyjnego: Centrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland\nOcena gości5,2.Zadowalający279 opinii gości Hotels.com\n10,4 km do punktu orientacyjnego: Centrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland\nDenham Springs — inne atrakcje\nDzielnica historyczno-kulturalna w Denham Springs\nJeśli lubisz zgiełk targu, Dzielnica historyczno-kulturalna w Denham Springs (Dzielnica historyczna Denham Springs) to miejsce, które warto odwiedzić.\nCentrum handlowe Juban Crossing\nJeśli lubisz chodzić na zakupy, Centrum handlowe Juban Crossing (Denham Springs) to miejsce, w którym możesz spędzić czas.\nPole golfowe Greystone Country Club\nJeśli chcesz potrenować zamachy golfowe, Pole golfowe Greystone Country Club (Denham Springs) to dobre dla Ciebie miejsce, oddalone o 5 km od centrum. Denham Springs to miejsce, które oferuje wiele innych popularnych atrakcji, takich jak Tiger Stadium.\nTiki Tubing (Denham Springs) to jedna z rodzinnych atrakcji, oddalona o 7,9 km od centrum — warto się tam wybrać na wycieczkę. Jeśli Tiki Tubing to atrakcyjne dla Ciebie miejsce, Park wodny Cajun Lagoon i Centrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland to miejsca w pobliżu, które również Ci się spodobają.\nPark wodny Cajun Lagoon\nPark wodny Cajun Lagoon (Denham Springs) to jedna z rodzinnych atrakcji, oddalona o 6,2 km od centrum — warto się tam wybrać na wycieczkę. Jeśli Park wodny Cajun Lagoon to atrakcyjne dla Ciebie miejsce, Tiki Tubing i Centrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland to miejsca w pobliżu, które również Ci się spodobają.\nTransport — Denham Springs\nCentrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland — więcej informacji\nCentrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland — położenie\nTo miejsce jest znajduje się w mieście Denham Springs. Denham Springs to artystyczne miasto znane z atrakcji takich jak okazje do zakupów i restauracje. Jeśli potrzebujesz porady, co zobaczyć w tej okolicy, odwiedź miejsca takie jak Tiger Stadium i Centrum handlowe Mall of Louisiana.\nGdzie mogę się zatrzymać w pobliżu miejsca takiego jak Centrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland?\nTen hotel w mieście Centrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland może Ci się spodobać.\nHampton Inn Baton Rouge - Denham Springs — 2,7 km od\n• Bed & Breakfast o 3 gwiazdkach • Bezpłatne śniadanie • Basen odkryty\nCentrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland — co warto zrobić i zobaczyć w pobliżu\nCentrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland — co zobaczyć w pobliżu\n• Centrum biznesowe Bon Carre\nCentrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland — atrakcje w pobliżu\n• Centrum handlowe Juban Crossing\n• Kręgielnia Circle Bowl\n• Teatr Baton Rouge\n• Dzielnica historyczno-kulturalna w Denham Springs\nCentrum rozrywki dla dzieci Kidz Korner Playland — jak się tu dostać\nDenham Springs — loty\n• Denham Springs — lotnisko Baton Rouge, Luizjana (BTR-Miejski port lotniczy Baton Rouge) 20 km od centrum\nHotele Wi-Fi w cenie - Denham Springs\nDenham Springs, Luizjana — więcej hoteli\nDenham Springs — najwyżej oceniane hotele\nDenham Springs — ostatnio dodane hotele\nDenham Springs — inne hotele\nDenham Springs — zobacz więcej hoteli


(Trzecia Niedziela Wielkanocna, Rok B: Dz 3,13–15.17–19; 1J 2,1–5; Łk 24,35–48)\nTytuł dzisiejszego rozważania przywołuje pierwsze słowa Maryi skierowane do dzieci w La Salette. Ona następnie dodaje: „Nie lękajcie się”. Rozpoznajemy ten schemat, w odwrotnej kolejności, z Pisma Świętego.\nW Ewangelii ostatniej niedzieli apostoł Tomasz został zaproszony, aby zbliżyć się do Jezusa na tyle, by dotknąć Jego ran. Dziś św. Łukasz podaje nam podobną historię. Dwaj uczniowie opowiadali jak spotkali Jezusa na drodze do Emaus. Podkreślają Jego nagłe pojawienie się! Zapewnił ich: „Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem. Dotknijcie Mnie i przekonajcie się: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam”.\nW obu relacjach pierwsze słowa Jezusa brzmią: „Pokój wam!”. Oczywiście, Jezus mógł użyć codziennego, zwyczajowego pozdrowienia „Shalom”, ale kontekst sugeruje bogatsze znaczenie. Zaproszenie do dotyku jest postrzegane jako sposób na przywrócenie wewnętrznego pokoju.\nTo prawie tak, jakby Kościół w tym tygodniu dawał nam drugą szansę, drugie zaproszenie do uznania Chrystusa ukrzyżowanego, Chrystusa zmartwychwstałego i do jeszcze gorliwszego pragnienia bycia Jego wiernymi uczniami.\nŚwięty Piotr w dzisiejszym pierwszym czytaniu przyznaje, że jego słuchacze nie wykorzystali szansy przyjęcia Jezusa jako Odkupiciela, a zamiast tego wydali Go na śmierć. Ale nie wszystko jest stracone. Jeśli czytamy między wierszami, Piotr mówi: „Wy także możecie być zbawieni”. Mówiąc ludziom, aby pokutowali i nawrócili się, zaprasza ich, aby zbliżyli się do Tego, który może dać im prawdziwy pokój.\nCzyż nie to samo mówi nam Matka Boża? Nawet my możemy być zbawieni. Ona na swój sposób przypomina nam o tym, co słyszymy dziś w drugim czytaniu: „Jezus bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko za nasze, lecz również za grzechy całego świata”.\nPo ucieszeniu obaw swoich uczniów, Jezus powiedział: „Jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie; w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jeruzalem”. Wszyscy są wezwani, aby zbliżyć się do Niego.\nMaksymin powiedział, że kiedy on i Melania zbliżyli się do Pięknej Pani, „nikt nie mógł przejść między Nią a nami”. Ona przyszła, aby przybliżyć swój lud do swojego Syna, aby przywrócić nam pokój z Nim. Jesteśmy wezwani, by głosić to orędzie.\n(Druga Niedziela Wielkanocna, Rok B: Dz 4,32–35; 1J 5,1–6; J 20,19–31)\nDla apostoła Tomasza jedna rzecz była pewna: Jezus był martwy i pogrzebany. Dlatego też było po prostu niemożliwe, aby inni widzieli Go żywego. Drzwi jego umysłu były jeszcze bardziej zamknięte niż te w miejscu, gdzie uczniowie byli zgromadzeni wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia.\nKolejna niemożliwa rzecz jest przedstawiona jako fakt w pierwszym czytaniu. „Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich, którzy uwierzyli. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne”. A w Psalmie czytamy: „Kamień odrzucony przez budujących, stał się kamieniem węgielnym”.\nTe rzeczy są nie do pojęcia dla człowieka, dlatego psalmista dodaje: „Stało się to przez Pana i cudem jest w naszych oczach”. Drugie czytanie ujmuje to w inny sposób: „zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara”.\nKażdy, kto widział stan chrześcijaństwa w dziewiętnastowiecznej Francji, mógł pomyśleć, że Kościół nie jest w stanie przetrwać, biorąc pod uwagę wrogość wokół niego i słabą wiarę wielu jego członków. Jednak, podobnie jak Apostołowie, którzy „z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa”, Matka naszego Pana z wielką czułością wzywała swój lud do pojednania i nawrócenia serca, poprzez wierny powrót do modlitwy i Eucharystii.\nDzisiejsza ewangeliczna opowieść o Tomaszu przypomina nam, abyśmy nie uważali naszej wiary za coś oczywistego, ale raczej pielęgnowali ją jako największy i najpiękniejszy z darów. Tak, Jezus może przejść przez zamknięte drzwi obojętności, samozadowolenia, pychy, przygnębienia, itd. Ale czy my naprawdę chcemy postawić się w takiej sytuacji?\nJezus miłosiernie podjął inicjatywę, aby przywrócić Tomaszowi należne mu miejsce wśród Apostołów. Następnie ogłosił błogosławieństwo: „Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”. To jest również dla nas.\nDzisiejsza modlitwa na rozpoczęcie pięknie wyraża ten cel: „abyśmy wszyscy głębiej pojęli, jak wielki jest chrzest, przez który zostaliśmy oczyszczeni, jak potężny jest Duch, przez którego zostaliśmy odrodzeni, i jak cenna jest Krew, przez którą zostaliśmy odkupieni”.\nDość bycia tylko widzem\n(Wielkanoc, Rok B: Dz 10,34a.37–43; Kol 3,1–4 lub 1Kor 5,6b–8; J 20,1–9)\nWielki Tydzień może być przeżywany jako podróż lub, jeszcze lepiej, jako pielgrzymka do pustego grobu. Pamięć o Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek i o Jego Męce w Wielki Piątek, a zwłaszcza Wigilia Paschalna mają na celu odnowienie, wzmocnienie i pogłębienie naszej wiary.\nDziś możemy wołać razem z psalmistą: „Oto dzień, który Pan uczynił; radujmy się nim i weselmy” oraz „Nie umrę, ale żyć będę i głosić dzieła Pana”.\nTutaj, podobnie jak w pierwszym czytaniu, znajdujemy pojęcie świadectwa. W naszym saletyńskim kontekście, zawsze mówimy o Melanii i Maksyminie jako świadkach objawienia, bo rzeczywiście nimi byli. Ale czy nigdy nie uderzyło Was, że sama Piękna Pani przyszła jako świadek?\n„Jestem tu po to, by wam opowiedzieć wielką nowinę” - powiedziała, ale Jej nowina nie była tylko zwykłą informacją. Wiedząc to, co wiedziała i widząc to, co widziała wśród swego ludu, czuła się nie tylko zobowiązana do ciągłego wstawiania się za swoim ludem, ale także do mówienia. Dawała świadectwo o swoim ukrzyżowanym Synu, nosząc Jego wizerunek na swojej piersi. Ale w oślepiającym świetle krzyża odbijała się także chwała zmartwychwstania.\nKościół daje nam możliwość wyboru drugiego czytania. Pierwszy List do Koryntian podkreśla słowo, które w najbliższych tygodniach będziemy często słyszeć: „pascha”. Moglibyśmy pomyśleć, że oznacza to wyłącznie coś związanego z chrześcijańską wielkanocą. Ale pierwotnie to słowo oznacza żydowską paschę.\nTo nie przypadek, że męka i śmierć Chrystusa wydarzyły się w czasie święta Paschy. Stał się On naszym Barankiem Paschalnym, aby Jego krew mogła naznaczyła nasze serca i dusze, aby śmierć nie uczyniła nam żadnej krzywdy, i abyśmy otrzymali dar życia wiecznego w Chrystusie.\nJeśli Wielki Post przyniósł nam wewnętrzne nawrócenie, to wyobraźmy sobie, czego może jeszcze dokonać w nas Wielkanoc? Czy Duch Święty działa w nas, gdy wchodzimy do pustego grobu? Co powiemy i zrobimy, gdy wrócimy stamtąd do naszego codziennego świata? (Wyobraźmy sobie tych pogan z pierwszego czytania, którzy usłyszeli kazanie Piotra).\nByć może jako chrześcijanie byliśmy tylko widzami lub obserwatorami. Czy nie nadszedł czas, abyśmy stali się kimś więcej, abyśmy znaleźli sposób na dzielenie się naszą wielkanocną radością?\n(Niedziela Palmowa, Rok B: Iz 50,4–7; Flp 2,6–11; Mk 14,1–15,47)\nJezus przewidział okrzyki podziwiającego Go tłumu. Przewidział i przygotował nawet „wierzchowca”, aby być bardziej widocznym. Ludzie byli zachwyceni, że mogą Go powitać jako swojego przywódcę, swojego bohatera.\nJezus zaakceptował to wszystko.\nPrzewidział też zdradę Judasza, zaparcie się Piotra, ucieczkę uczniów, szyderstwa swoich wrogów, wypełniając w ten sposób proroctwo Izajasza o cierpiącym słudze z dzisiejszego czytania ze Starego Testamentu: „Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym mi brodę. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem”.\nJezus przyjął to wszystko.\nSłabość u bohatera była zawsze pogardzana, nic więc dziwnego, że uwielbienie tłumu przerodziło się w wezwania do śmierci Jezusa. Jego hańba była taka, że wybrali nowego bohatera, człowieka zwanego „Barabaszem, uwięzionego z buntownikami, którzy popełnili zabójstwo w czasie rozruchów”.\nTo, czego nie wiedzieli i nie mogli wiedzieć, to fakt, że całe to upokorzenie było dobrowolne. Święty Paweł pisze, że Chrystus Jezus w posłuszeństwie - jak jasno wynika z Ewangelii - woli Ojca, uniżył samego siebie przyjąwszy postać sługi. „Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył (…), aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano (…). I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem – ku chwale Boga Ojca”.\nDlatego potrzebujemy „języka ucznia”, jak cierpiący sługa Izajasza. Nie mówimy tu o darze elokwencji, ale o zdolności „pocieszania zmęczonych słowem zachęty”. To powinno nam jako Saletynom, przyjść naturalnie, jeśli przyjmiemy postawę Pięknej Pani.\nNawet jeśli wyrażanie naszej wiary spotyka się z odrzuceniem, mamy tę samą pewność, co Sługa Boży:\n„Pan Bóg mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, (…) i wiem, że wstydu nie doznam”.\nCzy przyłączylibyśmy się do tłumu, który domagał się śmierci Jezusa? Któż to może powiedzieć? Ważniejsze jest jednak pytanie, czy dzisiaj jesteśmy gotowi pójść za Jego przykładem pokory i posłuszeństwa.


Rozsądny romantyk | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Obraz tygodnia » Rozsądny romantyk\nW wieku 79 lat zmarł Henryk Wujec. Wieloletni działacz opozycji demokratycznej w PRL. Jeden z bohaterów naszej wolności. I piękny człowiek.\nFot. Andrzej Hulimka / Reporter / East News\nChoć jego życiorys wydaje się arcypolityczny, nie był tak naprawdę politykiem. „Liczą się właśnie te wielkie chwile, kiedy coś od siebie bezinteresownie dajemy, obdarowując nie tylko bliźnich, ale i siebie. Nawet jeśli nie zdajemy sobie z tego sprawy, historia przyzna nam rację” - pisał przed laty na łamach „Tygodnika”, którego był wiernym czytelnikiem i przyjacielem, w tekście zatytułowanym „NIerozsądny romantyzm”. Choć bywało, że znajdował się w sercu politycznych burz - jak choćby u początków „wojny na górze”, kiedy Lech Wałęsa odwoływał go z funkcji sekretarza Komitetu Obywatelskiego - nie zajmowała go polityka w rozumieniu frakcyjnych układów czy walki o władzę. Myślał raczej o ludziach, którym trzeba pomóc. I o niesprawiedliwej rzeczywistości, która wymaga zmiany.\nUrodził się w chłopskiej rodzinie, we wsi Podlesie koło Biłgoraja - o swoich korzeniach, pasaniu krów i ciężkiej pracy w polu zawsze opowiadał z dumą i zawsze angażował się w sprawy wsi, w III RP m.in. jako sekretarz stanu w ministerstwie rolnictwa czy promotor regionalnej żywności. Jako pierwszy mieszkaniec Podlesia poszedł do liceum, a potem na studia: studiował fizykę na Uniwersytecie Warszawskim. Jako student trafił do warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej, a później do środowiska opozycyjnej młodzieży, które w roku 1976 współtworzyło Komitet Obrony Robotników. Organizował pomoc dla represjonowanych robotników Ursusa i Radomia, w 1977 r. uczestniczył w głodówce w kościele św. Marcina, był redaktorem podziemnego „Robotnika” i współorganizatorem Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża: jego nazwisko można spotkać w kontekście niemal wszystkich inicjatyw niezależnych drugiej połowy lat 70. Wielokrotnie zatrzymywany i więziony, w 1978 r. zwolniony z pracy w fabryce półprzewodników TEWA, w 1979 r. pobity podczas napadu komunistycznych bojówkarzy na mieszkanie Jacka Kuronia, gdzie odbywał się wykład Latającego Uniwersytetu. W 1980 r. został działaczem, a później członkiem władz „Solidarności”, uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu, w wolnej Polsce był posłem, pracował w resorcie rolnictwa i w Kancelarii Prezydenta Bronisława Komorowskiego. Angażował się w pojednanie polsko-ukraińskie i dialog polsko-żydowski. W 2006 r. Lech Kaczyński odznaczył go Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, był też laureatem Nagrody im. Andrzeja Bączkowskiego za wzór służby publicznej i pracy w duchu porozumienia „ponad podziałami”.\nZ Jackiem Kuroniem na I Krajowym Zjeździe Delegatów NSZZ "Solidarność", Gdańsk, wrzesień-październik 1981 r. / Fot. Anna Małgorzata Pietuszko / Archiwum IPN\nSuche fakty z życiorysu nie oddają fenomenu Henryka Wujca, o którym nawet polityczni oponenci wypowiadali się zawsze z serdecznością i uznaniem. Niedługo po tragedii na Broad Peak pisał w „Tygodniku”: „Nieważne, czy jestem związany z mamą, z żoną, z synem, córką, przyjacielem, czy w ogóle z kimś konkretnym. Nie jestem sam na tym świecie, nie mogłem tu się znaleźć sam, nie jestem odpowiedzialny tylko za siebie. To jest właściwie jedyny sens naszego życia na tym świecie, wszystko inne jest niepewne, nieuzasadnione. Łączy nas wspólny los wobec nieznanego świata. Nie mogę więc myśleć tylko o sobie, nie mogę zostawić innych, póki to jest w mojej mocy, muszę z innymi razem pokonywać bezsens tego świata, a może zabrzmi to bardziej optymistycznie: razem szukać, a nawet tworzyć sens tego świata. Tak więc nie powinienem oddawać życia dla samego siebie. To bliskie jest solidarności”.\nPięknie się uśmiechał. W rozmowie małżeńskiej dla „Tygodnika” Ludwika Wujec mówiła do swojego męża: „w tobie takich złych emocji nie ma”. Może dlatego jego słowa o działaczach ruchu pozarządowego czyta się jak szkic do autoportretu. „Nie ma ich wielu. Nie chcą wybierać między >>tak<< i >>nie<<, między prawą i lewą stroną, między otwartymi dłońmi i zaciśniętymi pięściami, nie chcą ćwiczyć w jednym lub drugim chórze - pisał. - Nie ma ich w kłótniach parlamentarnych czy telewizyjnych, nie uganiają się za nimi dziennikarze - nie rokują skandali. Ale może to oni są tymi sprawiedliwymi we współczesnej Sodomie i Gomorze, którzy ocalą świat od zagłady”.\nO tym, że był Sprawiedliwy, piszą teraz wszyscy.\nCzytaj także: "Miłość i więzienne muchy" - rozmowa z Ludwiką i Henrykiem Wujcami\nWykruszaja się najlepsi\nAdres Wysłane przez kalina16 w sobota, 15.08.2020, 15:34\nWykruszaja się najlepsi ludzie, wiec i mamy, co mamy\nkalina16 w sobota, 15.08.2020, 15:34\nAdres Wysłane przez Melchior w sobota, 15.08.2020, 16:32\nZa chwilę zaczną przekłamywać i zacierać pamięć o nich. Twierdząc, to my, nie oni8.\nOdszedł wspaniały człowiek, w\nAdres Wysłane przez Henryka w sobota, 15.08.2020, 18:14\nOdszedł wspaniały człowiek, w swoich opiniach wyważony. Będzie nam brakować Jego mądrych opinii. Wyrazy współczucia dla rodziny i bliskich\nStarałem się nie rzucać w oczy


Dobrze jest zapalić pod kirgiskim SORem\nBartek Szaro 5 sierpnia 2015 6 stycznia, 2018\nNie narzekam, kiedy od czasu do czasu przytrafi mi się w podróży wypadek. Nie taki, by stała się trwała krzywda, ale jakiś lekki uraz dla przypomnienia, że jednak nie jest się nieśmiertelnym. Wyjście z traumy po jakimś czasie wspomina się natomiast znakomicie.\nPo 10 km jazdy kamienistą drogą, na którą niepodkute konie reagowały grymasem niezadowolenia, doszliśmy do ogromnej łąki. Na tej łące, idąc w stronę przeciwną, przeżyliśmy najlepsze chwile podróży. Dookoła widać było ośnieżone szczyty, zielone łąki pokrywające niższe partie gór i krążące pod błękitnym niebem drapieżne ptaki. Pędziłem wtedy z wywieszonym ozorem chcąc poruszać się jak najpłynniej, dopasować się do konia najlepiej jak to możliwe i jechać tak aż po sam Isyyk-Kul. To był moment, na który najbardziej czekałem, odkąd pomyślałem o wyjeździe do Kirgistanu. Jak osiągnięcie szczytu dla himalaisty, jak meta dla maratończyka, jak sfilmowanie polującej nocą pantery dla operatora. Porośnięte chwastami i nadziane kamieniami pole, dzielące wioskę Eki-Naryń od mostu na rzece o tej samej nazwie, było Arkadią, Ziemią Obiecaną, oddzielną planetą, na której działy się cuda. Czułem się wtedy jak Armstrong biegający po księżycu, jak James Cameron na dnie Rowu Mariańskiego. Cokolwiek dalej by się nie wydarzyło, ten dreszcz emocji miałem już zapisany na dysku twardym.\nGdy ponownie stanąłem przed łąką, wróciły wspomnienia sprzed dwóch dni. Chciałem powtórzyć brawurową jazdę. Postanowiliśmy galopować do kolejnych charakterystycznych punktów, jakie mieliśmy po drodze. Najpierw do wypoczynkowego domku. Poszło znakomicie, wszystko zdawało się być jak przedtem. Wielkie ptaki szybowały na rozłożystych skrzydłach jak latawce, wysoka trawa świszczała od przedzierających się przez nią kopyt, czułem doskonałą chemię pomiędzy sobą a zwierzęciem. Następny odcinek do cmentarza. Rozpędziłem się jeszcze bardziej, jakbym jakimś niekontrolowanym ruchem zmobilizował konia do szybszego biegu. Gdyby ktoś mi wtedy wręczył broń, lekki pancerz oraz skórzaną czapkę i zaproponował napad na najbliższą wioskę nie wiem czy byłbym wstanie odmówić. Dobiegłem do cmentarza. Następny cel nie był widoczny z miejsca startu. Poprawiłem strzemiona, skróciłem wodze, przygotowałem się. Ruszyliśmy. Patrzyłem jak biegnie Maciek. Zaczął mi uciekać a za nic nie chciałem odpuścić i zostać z tyłu. Użyłem bata, raz, drugi. Koń przyspieszył, byłem już blisko. Jeszcze trochę krzyków, sportowej złości i prawie się z nim zrównałem, lecz po kolejnych kilkunastu metrach znowu straciłem dystans. Robiłem co mogłem, by biec szybciej, skupiłem się tylko na tym, by nabrać prędkości. Krajobraz otaczający łąkę przestał stanowić atrakcję, ptaki zniknęły za szczytami, nierówności terenu wytłumiły się. Wyimaginowałem sobie ścieżkę, wąski trakt, którym niczym smuga światła chciałem Maćka przegonić, dojechać do celu, dotknąć murka i wykrzyczeć „pierwszy!”. Przed oczami miałem tylko ścisłą dróżkę, po której zamierzałem pomknąć ku chwale, po zwycięstwo. Nagle poczułem, że koń wykonał gwałtowny ruch w prawą stronę. Szarpnięcie. Straciłem równowagę, ścisnąłem z całych sił wodze, ciałem zsunąłem się do połowy tułowia zwierzęcia. Koń nadal pędził, jakby w ogóle nie zwrócił uwagi na zmianę umiejscowienia ciężaru, a do mnie w ułamek sekundy dotarło, że już nie jestem w stanie tego uratować, skorygować pozycji, wrócić do pionu. Wymyślona ścieżka rozpadła się jak cienki lód pod ciężarem słonia, a ja gruchnąłem bezwładnie o ziemię. Przetoczyłem się kawałek po kamieniach, uderzyłem o coś głową. Czekałem aż wreszcie samoczynnie wyhamuje nie wiedząc gdzie są moje ręce, a gdzie plączą się nogi. Wydawało mi się, że jestem kulą bez numeru, po zwolnieniu blokady maszyny losującej. Wreszcie zatrzymałem się. Czułem ból. Zanim udało mi się zlokalizować jego źródło, otworzyłem oczy i podniosłem głowę. Na szczęście koń stał tuż obok mnie. Gryzł trawę. Ulżyło mi. Doczołgałem się do niego kilka metrów, złapałem za dotykające ziemi wodze i położyłem się oczekując na bodźce, które lada moment miały zdradzić jakie są następstwa mojego wypadku.\nSpojrzałem na prawą dłoń. Wyglądała jak wata cukrowa. Wyobraziłem sobie, że kości to patyk, a tkanki składające się na moją okrągłą już rękę, to różowa istota owinięta wokół patyka. Z ręką było więc coś nie tak. Wow! Pomyślałem. To niesamowite jak organizm szybko reaguje na urazy! Dotknąłem cukrowej dłoni drugą ręką. Była gorąca, ale nie bolała wybitnie. Nigdy niczego nie złamałem, więc nie potrafiłem zdiagnozować czy to złamanie, czy zwykłe stłuczenie. Odniosłem jednak wrażenie, że nie boli aż tak znacząco żeby mogła to być poważniejsza kontuzja. Odłożyłem cukrową rękę na bok. Coś nie tak było jeszcze z nogą. Gdy spadałem ktoś musiał mi ukradkiem przyłożyć do biodra rozgrzane żelazko o średnicy 30 cm. Piekło cholernie. Na dodatek z pokolorowaną grzałką, bo skóra mieniła się żółto-fioletową barwą, jak koszulki Los Angeles Lakers. Ruchliwość stawu biodrowego była zdecydowanie ograniczona. Oprócz tego miałem jeszcze kilka nieznacznych zadrapań. Spróbowałem wstać, nic z tego jednak nie wyszło, organizm cały czas był w szoku. Wykonując te wszystkie czynności kwiczałem sobie pociesznie.\nMaciek zorientował się, że coś musiało mi się stać i odszukał mnie. Gdy przeszedł mi odruch wymiotny oraz zawroty głowy wstałem i przyszła pora na podjęcie decyzji co dalej. Do wsi, w której mieliśmy oddać konie, pozostało 25 km. Uznaliśmy, że nie ma sensu wzywać żadnej pomocy i trzeba tam dojechać o własnych siłach. W asyście Maćka wsiadłem na konia, obraliśmy asekuracyjne tempo i ruszyliśmy dalej w stronę Eki Narynia. W międzyczasie zadzwonił właściciel koni z pytaniem czy wszystko w porządku. Potwierdziliśmy, że jest okej i daliśmy znać, że będziemy u niego za kilka godzin.\nPo 20 km odzyskałem siły i czułem się umiarkowanie dobrze. Próbowałem trzymać wodze oburącz oraz galopować i wychodziło mi to całkiem poprawnie.\nDojeżdżaliśmy. Nie zamierzałem opowiadać naszemu gospodarzowi prawdziwej wersji historii. Obawiałem się, że może poczuć się współwinnym za moją szkodę, a wiedziałem, że mógłby tak pomyśleć, bo to przecież on wysłał nas na przejażdżkę. Gdy zobaczył rany na twarzy, zabandażowaną rękę i utykanie, nabrał podejrzeń. Musiałem się ratować więc powiedziałem, że w rękę ugryzła mnie pszczoła, w twarz dostałem gałęzią gdy przejeżdżaliśmy przez las, a utykanie? Jakie utykanie, to jakaś pomyłka. Ostatecznie pogratulował nam zrobienia 3-dniowej pętli wokół okolicznych gór i rozstaliśmy się w dobrych humorach.\nCukrowa dłoń nabrzmiała jeszcze bardziej więc zdecydowałem się zrobić prześwietlenie. Najbliższy szpital oddalony był o 20 km. Postanowiliśmy pojechać tam rano.\nKierowca wysadził nas pod wejściem do szpitala. Spojrzałem na smutny budynek socrealistycznej świątyni zdrowia i zacząłem się zastanawiać: czy będzie gościnnie, czy może obskubią mnie do ostatniego soma? Czy można spodziewać się dzisiaj kolejek, czy też nie będzie problemu ze zrobieniem badania RTG? Konieczność skorzystania z usług medycznych w kraju nie kojarzącym się ze służbą zdrowia na najwyższym poziomie potrafi wywołać niepewność i zmartwienie. Nawet jeśli wydaje ci się, że jesteś twardy, to czujesz ryzyko wiszące w powietrzu. W takich wypadkach często radzą: „jeśli musisz, to skorzystaj, ale zaraz po powrocie do Polski idź do lekarza!” Mieliśmy wchodzić, ale zapaliłem jeszcze papierosa. Wdychając i wydychając dym obserwowałem okolice bramy wjazdowej, wokół której kłębił się tłum pacjentów w asyście lekarzy i pielęgniarek ubranych w śnieżnobiałe mundurki. Zastanawiałem się jak się za to zabrać. Podjeżdżające pod placówkę taksówki wzniecały tuman kurzu. Z jednej z nich w chmurę pyłu wskoczył brodaty, ubrany w błyszczący biały fartuch doktor. Skrzyżowaliśmy spojrzenia. Na pewno zwrócił uwagę na dwa plecaki i twarze obcokrajowców. Podszedł do mnie zwracając uwagę na rękę i zapytał:\n-Upadłem. – odpowiedziałem.\nChodźcie. Zbadamy to. – zachęcił nas do wejścia na teren szpitala.\nWyrzuciłem papierosa i uważnie dogasiłem niedopałek. Pomyślałem, że dobrze jest czasem zapalić pod kirgiskim SORem.\nBłyskawicznie przenieśliśmy się do jednego z budynków kompleksu szpitalnego. Parter, rejestracja, pierwsze piętro, drugie piętro, ciężkie, żelazne drzwi i niewinny przycisk dzwonka. Doktor zawołał coś, wrota po złowrogim zgrzycie otworzyły się i weszliśmy na korytarz. W pokoju nr 4 czekał młody lekarz. Dostałem polecenie aby podać mu dłoń. Przesunął palcami po śródręczu, nacisną w dwóch miejscach, zawyłem z bólu, jak wilk do księżyca. Zaznaczył je długopisem i wychodząc wskazał, że teraz pora na RTG.\nDo pracowni prowadził dalej doktor poznany przy taksówce. „Putin good, muslim no terrorist, muslim help!” powtarzał. „Ramadan, no food, no drink no, sex. Muslim good” przekonywał nas. Wyglądało to jakby z góry założył, że przyjezdni z Europy od razu zakładają, że wszyscy wyznawcy Allaha winni być podejrzewani o złoczyństwo. Wzmianka o Putinie miała chyba skłonić nas do uznania hegemonii króla wschodniej strefy wpływów. Gdy przetwarzałem jego intencje doktor zaczepił przechodzącego obok stażystę i przekazał mu opiekę nad nami.\nW Pracowni RTG na prześwietlenie czekało kilkanaście osób, ale okazało się, że mnie kolejka nie obowiązuje. Położyłem rękę pod lampą, pstryk i po minucie oglądaliśmy zdjęcie. W jednym miejscu kość złamana była na przestrzał, w drugi uszczerbek wypatrzyło dopiero sokole oko pani doktor. Za pamiątkę w postaci zdjęcia zapłaciłem 20$ i zostałem zaprowadzony do innego budynku, gdzie miano mi założyć gips.\nTam również natknąłem się na sporą kolejkę, lecz lekarz od razu poprosił mnie do oddzielnego pomieszczenia. Zadając mi jakieś głupie pytania, pewnie dla rozluźnienia atmosfery, sprawnie założył gips i zabandażował rękę. Zażyczył sobie 1000 somów, ale po tym jak przy recepcji zapytałem ile taka usługa kosztuje, wziął połowę mniej. Z śnieżnobiałym gipsem i zapłaconymi rachunkami poszliśmy odebrać plecaki i wyszliśmy ze szpitala. Wszystko, od wejścia do wyjścia ze szpitala, zajęło niespełna godzinę. Doszliśmy do centrum i zaczęliśmy przygotowywać się do wyjazdu na „czterotysięcznik”.\nKirgistan Na bieżąco 4 komentarze\nNiestety nie widzę tekstu. Obrazy tak. Pusta ramka. Spadłeś z konia?\nHej, już widać tekst 🙂\n6 sierpnia 2015 o 22:22\nO kurczę, no bólu i gipsu nie zazdroszczę, ale jak tylko wydobrzejesz, będzie to… już jest! to niesamowita anegdota z kolejnej wspaniałej podróży. Wracaj szybko do zdrowia! 🙂 Powodzenia!\nZbigniew Tymicki pisze:\nha, ha, bardzo malownicza relacja! Bartku, wygląda na to, że warto się nauczyć jeździć konno;-). Fajnie się czyta,, życzę szybkiego powrotu do zdrowia:-). Zbyszek/podwozilem Cię kiedyś stopem z Częstochowy do Warszawy przy projekcie zakonnym:-). Pozdrawiam serdecznie!


Kiedyś żmija, dziś patrioci. Sikorski zmienił punkt widzenia i chwali Ruch Narodowy - Niezależna\nPolityka • 07.09.2021 18:44\nKiedyś żmija, dziś patrioci. Sikorski zmienił punkt widzenia i chwali Ruch Narodowy\nRadosław Sikorski z Koalicji Obywatelskiej dość nieoczekiwanie pochwalił... Ruch Narodowy. - Nie jesteście jeszcze zepsuci - mówił do posła Krzysztofa Bosaka, z którym wystąpił w jednym programie. To dość zaskakujące, bo osiem lat temu o Ruchu Narodowym ten sam Sikorski mówił: "żmija".\n- Cieszę się, że mogę podjąć polemikę z panem prezesem, bo uważam Ruch Narodowy za patriotów, którzy szukają prawdy, szukają odpowiedzi na to, co jest polskim interesem. Nie jesteście jeszcze zepsuci tym koniunkturalizmem i hipokryzją obecnie nami rządzących\n- stwierdził Radosław Sikorski w rozmowie z mypolitics, w której uczestniczył razem z Krzysztofem Bosakiem z Konfederacji.\nSikorski chwali skrajną prawicę: „Uważam Ruch Narodowy za patriotów, którzy szukają prawdy”\nŹródło: my politics pic.twitter.com/an0tuMDHN7\n— wPunkt.online (@_wPunkt) September 7, 2021\nPostawa Sikorskiego wobec Ruchu Narodowego i posła Konfederacji może dziwić, biorąc pod uwagę fakt jego poprzednich wypowiedzi w tym zakresie. W 2013 roku, pytany w Radiu Zet o rozwój Ruchu Narodowego, Sikorski odpowiedział:\nJarosław Kaczyński wyhodował żmiję, która go ukąsi\nA jeszcze przed rokiem ten sam Radosław Sikorski postanowił "rozgościć się" na konferencji prasowej Krzysztofa Bosaka, zakłócając jej przebieg.\nO, Radosław Sikorski "dołączył" do konferencji prasowej @krzysztofbosak. Tyle michałków już w polskiej polityce widzieliśmy, ale czegoś takiego jeszcze nie było. https://t.co/WVNj98jzGA pic.twitter.com/0V2ZFSQzVm\n— Marcin Makowski (@makowski_m) May 1, 2020\nJak widać, w polityce istnieje krótka droga między zaciekłą rywalizacją a poklepywaniem się po plecach.\n#Radosław Sikorski #Ruch Narodowy


spekulant.com.pl - tickmill i promocja get free $30 -\nspekulant.com.pl Forex Tickmill i depozyt na start, czyli broker chce naszych strat\nTickmill i depozyt na start, czyli broker chce naszych strat\nprzez spekulant - lis 23, 2017\nJakiś czas temu otrzymałem wiadomość z portalu tradingdot.com o dość oryginalnym tytule „How to get profits with no funds?”.\nZ racji tego, że Kowalscy w ostatnich latach stracili ponad 2 miliardy złotych na FX/CFD, tytuł jest jak znalazł.\nMożna przystąpić do uzyskania odpowiedzi jak uzyskać przychody będąc pustym jak bęben.\nDwa kliknięcia i już wiem.\nPomijając już sam fakt, że zwracają się do mnie „Dear trader”, mimo że traderem nie jestem, rzuciły mi się w oczy takie frazesy jak „without any risk” i „the profit earned is yours to keep”. Chwila zadumy… ile tu można z 30 dolców zrobić zysku ? A ciul z tym ile można zarobić, klikam „Get Free $30”. Szybka rejestracja, rach, ciach i w dosłownie 15 sekund mam stworzone konto w „Me too trader” zasilone trzydziestakiem amerykańskiej waluty.\nCoś za szybko poszło. Na podstawie wprowadzonych danych przy rejestracji żadna instytucja mi nie wypłaci hajsu. Wchodzę na stronę i szukam „Terms and Conditions” jak wypłacić hajs, bo przecież z $30 przy dobrych wiatrach to i kilka tysięcy da się zrobić.\nZnalazłem i czar prysł….\nKonto ważne przez 90 dni. Gdy uzyskam zysk muszę otworzyć u nich konto rzeczywiste, wpłacić 100 dolców depozytu, skontaktować się z brokerem by przelali mi ciężko zarobiony hajs na konto rzeczywiste, a następnie zlecić wypłatę na rachunek bankowy.\nMówiąc oględnie to tak naprawdę musze mieć 100 dolców, by wypłacić max 100 dolarów. No ok… rozumiem. Tytuł maila nie do końca pokrywa się z rzeczywistością. Marzenie o wielkim hajsie będąc pustym jak bęben minęło bezpowrotnie, no ale poczytam sobie regulamin do końca. Może jest jeszcze jakiś kruczek, który da mi nadzieję na zarobienie hajsu bez własnego wkładu.\nTak se czytam i czytam i czytam…. i nagle………\nTakiego strzału na mordę nie dostałem od czasów upadku Bizancjum.\nKtoś miał niezły flow jak tworzył ten regulamin. Jedno wiem na pewno, typowy market maker liczący na straty klientów. Unikać jak ogień wody, czy jakoś tak to leciało.\nBoże….. a miało być tak pięknie….\nBez Amerykanów, czyli samowolka na DAX Futures.


Festiwalowy look z River Island - ModaiJa\nStrona główna » Blog » Festiwalowy look z River Island\nFestiwalowy look z River Island\nBrytyjska marka River Island proponuje festiwalowy look w klimacie Road Trip! Trend ten to połączenie rock’n’rollowego stylu z westernowym pazurem i uwodzicielskim, kobiecym wyrafinowaniem.\nKurtki zdobione długimi frędzlami, zamsz i brązy – to nieodłącznie kojarzy nam się z klimatem Dzikiego Zachodu. Do tego nieco hippisowskiego luzu, kapelusze z szerokim rondem, liczne warstwy akcesoriów i uzyskujemy Road Trip look, idealny na tłumnie oblegane, bardzo modne letnie festiwale.\nPrzewrotnie luksusowe stylizacje – miękkie, lejące się długie sukienki i prześwitujące bluzki to propozycje, których nie powstydziłyby się nawet wierne fanki najpopularniejszych zespołów w czasach świetności rock’n’rolla. W zestawieniu ze skórzaną kurtką bądź obcisłymi jeansami można uzyskać świeży i współczesny, a jednocześnie nawiązujący do klasyki klimatyczny look.\nredakcja2013-06-20T08:53:53+00:0020 czerwca 2013|Moda|


Narzędzia genetyczne umożliwiające wybieranie jabłek o bardziej czerwonej skórce do uprawy w ciepłym klimacie | Result In Brief | CORDIS | European Commission\nNarzędzia genetyczne umożliwiające wybieranie jabłek o bardziej czerwonej skórce do uprawy w ciepłym klimacie\nREDHOTGEN 2 — Wynik w skrócie\nNaukowcy z UE badali genetykę związaną z zabarwieniem skórki jabłek, na które negatywnie wpływają wysokie temperatury występujące w krajach południowej Europy, będących producentami tych owoców. Uczeni znaleźli nowe sposoby na identyfikowanie nowych odmian dających intensywnie zabarwione jabłka, nawet w gorącym klimacie.\nW południowej Europie znajdują się regiony specjalizujące się w uprawie jabłoni, ale gorący klimat oraz jego ocieplenie negatywnie wpływają na kolor skórki i jakość owoców, przyczyniając się do spadku zysków sadowników. Najbardziej skutecznym i zrównoważonym sposobem na pokonanie tego problemu jest znalezienie nowych odmian, które będą w stanie zachować odpowiednią barwę skórki owoców w ciepłym klimacie.\nW ramach finansowanego ze środków UE projektu REDHOTGEN 2 (Genetic and physiological regulation of skin red colour development on apples under high temperature environments: Genetic tools for developing heat tolerant red-skinned apples) naukowcy z Hiszpanii, Włoch i Nowej Zelandii wykorzystali genetykę molekularną do zbadania procesów komórkowych związanych z zabarwieniem skórki jabłek.\nPorównując kolor jabłek hodowanych w chłodnych i ciepłych regionach (w Nowej Zelandii oraz Hiszpanii), uczeni ustalili, że temperatura wpływa na stężenie pigmentu (antocyjanów) odpowiedzialnego za kolor skórki owoców. Dalsze badania pozwoliły na ustalenie, że wysokie temperatury powodują zmniejszenie regulacji aktywności genów kontrolujących syntezę tego pigmentu. W oparciu o tę wiedzę opracowano markery genetyczne i zastosowano je do wyboru odmian w programie hodowlanym. Metoda ta będzie skutecznym narzędziem do wyboru przyszłych odmian, dających odpowiednio zabarwione owoce nawet w ciepłym klimacie. Te nowe odmiany pomogą sadownikom w podniesieniu konkurencyjności dzięki lepszemu przystosowaniu się do zmiany klimatu.\nW projekcie REDHOTGEN 2 wykorzystano szereg różnych narzędzi genetycznych do poznania roli enzymów syntetyzujących pigmenty odpowiedzialne za zabarwienie skórki owoców. Znajomość tych mechanizmów pomoże w opracowywaniu przyszłych programów hodowlanych. Jest to możliwe dzięki zidentyfikowaniu markerów genetycznych związanych z czerwonym zabarwieniem skórki jabłek. Hodowcy będą mogli wykorzystać te markery do znalezienia odmian dających intensywnie czerwone owoce w ciepłym klimacie, na przykład w południowej Europie, a odmiany te będzie można przenieść na inne kontynenty, w regiony od podobnych warunkach klimatycznych.\nMarkery zidentyfikowane w omawianym projekcie przyspieszą realizację programów hodowlanych, przyczyniając się do poprawy sytuacji materialnej sadowników.\nJabłka, ciepły klimat, genetyka, kolor skórki jabłka, REDHOTGEN 2, markery genetyczne\nNumer rekordu: 188691


Przegląd olejów - czyli mały przewodnik po tym, co się nadaje do pieczenia, a co do sałatek. - Fit & Easy\nPrzegląd olejów - czyli mały przewodnik po tym, co się nadaje do pieczenia, a co do sałatek.\nDodano 2012-06-08, W kategorii: Kulinarne SOS\nOlej arachidowy otrzymywany jest z orzeszków arachidowych. Jest to lekki olej bogaty w tłuszcze jednonienasycone. Nadaje się do sałatek.\nOlej kokosowy zawiera tłuszcze nasycone (!). Idealny do smażenia orientalnych potraw, smażenia warzyw i gotowania. Konsystencja masła powoduje, że jest on doskonałym dodatkiem do pieczywa. Może także zastępować masło w pieczeniu. W dodatku nie ma wpływu na smak przyrządzanej potrawy.\nOlej kukurydziany ma żółtą barwę i jest bogaty w kwasy wielonienasycone. Charakteryzuje się wysoką zawartością kwasu linolowego oraz witaminy E. Nadaje się do głębokiego i płytkiego smażenia oraz pieczenia.\nOlej lniany zawiera dużo wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, kwasu linolowego oraz witaminy E. Dotyczy to wyłącznie oleju nieoczyszczonego, tłoczonego na zimno z odmian wysokolinolenowych. Olej ten należy spożywać na zimno, bezpośrednio lub jako dodatek do potraw. Nie wolno go smażyć ani gotować. Do potraw smażonych lub gotowanych można go dodawać, ale dopiero po zakończeniu obróbki cieplnej, bezpośrednio przed spożyciem.\nOlej palmowy charakteryzuje się pomarańczową barwą i swoistym aromatem. Prawie 100% oleju palmowego stanowi tłuszcz. Zawiera kwasy nasycone (!) oraz witaminę E. Surowy olej palmowy ma 15 razy więcej prowitaminy A oraz karotenów niż marchew oraz 300 razy więcej niż pomidory. Z tego względu olej palmowy jest uważany za najbogatsze źródło tych składników spośród olejów. Zawiera jednocześnie koenzym Q10, glikolipidy, wit. E oraz fitosterole. Olej palmowy jest częstym składnikiem kuchni w południowo-wschodniej Azji.\nOlej rzepakowy jest bogaty w tłuszcze jednonienasycone. Jest najczęściej używanym olejem w naszej kuchni. Wykorzystuje się go do sałatek, sosów sałatkowych czy majonezu. Nadaje się również do smażenia, ale krótkiego - ze względu na obecność kwasów jednonasyconych, które mają wysoką temperaturę dymienia.\nOlej sezamowy ma ciemną barwę oraz silny aromat. Otrzymuje się go poprzez tłoczenie na zimno nasion sezamowych. Ma jasno - po ciemnożółty do brązowego kolor i lekko orzechowy, łagodny zapach i smak. Popularny w kuchni azjatyckiej, gdzie stosuje się go głównie do gotowania i do sałatek. Nie nadaje się do smażenia!\nOlej słonecznikowy, podobnie jak olej sezamowy, jest bogaty w tłuszcze wielonienasycone, kwas linolowy, lecz zawiera więcej witaminy E. Olej słonecznikowy najczęściej używany jest do przyrządzania potraw gotowanych i duszonych, ale nie nadaje się do długiego pieczenia czy smażenia. Nie powinno się go ogrzewać powyżej temperatury 100 stopni. Może być tez stosowany na zimno jako dodatek do różnego rodzaju sałatek i surówek.\nOlej sojowy zawiera dużo wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, kwasu linolowego i witaminy E. Ma uniwersalne zastosowanie, ale najlepszy jest na zimno. Ze względu na wysoki punkt dymu olej sojowy stosowany jest jako olej do smażenia.\nOlej z pestek winogron to lekki olej, bogaty w tłuszcze wielonienasycone i witaminę E. Nadaje się do gotowania, smażenia i przede wszystkim do sałatek. Warto zastąpić nim zwykłe tłuszcze do smażenia. Szczególnie polecany osobom na diecie zbijającej cholesterol. Olej z pestek winogron od innych tłuszczów różni się tym, że nie odbiera potrawom ich naturalnego smaku.\nOlej z orzecha włoskiego ma ciemną barwę i bogaty aromat. Zawiera dużo wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Jest odpowiedni do spożywania na zimno, do sałatek, sosów, ciast, deserów. Szczególnie popularny w kuchni chińskiej, francuskiej i włoskiej. Nie nadaje się do długiego smażenia w wysokich temperaturach, gdyż może stracić wówczas swój cenny aromat i nabrać gorzkiego smaku.\nOlej z ryżu - charakteryzuje się dużą zawartością przeciwutleniaczy, w tym witaminy E. Ma łagodny i delikatny smak. Pozwala zachować potrawom ich oryginalny smak. Nadaje się do pieczenia, smażenia i jest wspaniały do sałatek. Wybierając olej należy pamiętać, że najlepszą jakością charakteryzują się oleje tłoczone na zimno. Mają one silny smak i aromat. Oleje rafinowane, to oleje poddane obróbce, podczas której tracą swoje cenne wartości odżywcze i walory organoleptyczne, ale są odporne na wysokie temperatury. Oleje należy przechowywać w ciemnym i chłodnym miejscu, co spowolni proces starzenia (tzw. jełczenie).\nwersja do druku Sałata z wątróbkami drobiowymi z karmelizowanym jabłkiem i rozmarynem Dwa kroki i sałatka gotowa


Jaki rodzaj przewozu zalecamy użyć na podróż? - m-corporation.pl\nNie da się ukryć faktu, że wielu z nas kocha podróżować. Jest to w pewnej mierze nasz obowiązek, który musi zostać przez nas spełniany. Dla znacznej części z nas stanowi to także doskonałą rozrywkę, dzięki której jesteśmy w stanie całkowicie zapomnieć o naszych zmartwieniach. Warto także w tym miejscu nadmienić, że wycieczki są z pewnością cudownym materiałem edukacyjnym, dzięki którym znacznie rozszerzymy nasze możliwości naukowe.\nPowinniśmy podróżować nadzwyczaj po wielokroć bowiem niesie to za sobą nadzwyczaj wiele pozytywnych aspektów.odnośnik do serwisu usg nowa huta usg nowa hutaBezsprzecznie, pierwszym i jednocześnie podstawowym elementem, na którym musimy się zdecydować to obranie naszego celu wyjazdu. Dzisiaj możemy wynaleźć nadzwyczaj wiele propozycji miejsca wycieczek, w takim razie tak istotne jest jego stosowne wybranie.\nKolejny wybitnie kluczowy aspekt, to środek transportu. Dzisiaj bardzo wiele z nas posiada swój własny samochód , pomimo tego podróżowanie za jego skorzystaniem jest połączone z pewnymi wydatkami finansowymi, które będziemy zmuszeni ponieść. Czy istnieją jakieś alternatywy? Jedną z nich i zarazem w największym stopniu atrakcyjną wydają się być wynajem autobusów Kraków. Dzięki nim nasz koszt wycieczki niewątpliwie w znaczny sposób się zmniejszy. Doskonale wiemy, że aktualny koszt benzyny jest niezwykle wysoki, dlatego też dzielenie wydatków na wszystkich uczestników wypożyczonego autokaru będzie bardziej opłacalne. Autokary Kraków zarówno posiadają wyraźnie większe możliwości przewozu wybranego przez nas bagażu. Samochody osobowe posiadają najczęściej małe bagażniki, wobec tego też po wielokroć możemy spotkać się z problemami z zabraniem naszych rzeczy.\nWielu z nas nie wyobraża sobie, jakie kroki może podjąć w przypadku zatrzaśnięcia kluczyków od samochodu na siedzeniu. Bezradność połączona ze stresem, jak również nierzadko gonitwa oraz pośpiech nie sprzyjają szukaniu rozsądnych i prostych rozwiązań. Proponująca otwieranie samochodów Warszawa pochwalić się może doskonałą jakością wykonywanych usług. Całkowity profesjonalizm, bezpieczeństwo, a także całkowite zaufanie, którym klienci darzą firmę ze stolicy jest gwarancją jej sukcesu.\nNależałoby zarówno postarać się, by wynajmowane przez nas autokary Kraków pochodziły w miarę możliwości z nieodległej przeszłości. Współczesne standardy bowiem pozwolą nam cieszyć się dużym komfortem, które tak po wielokroć nam brakuje w naszych samochodach. Klimatyzacja, łazienka czy telewizor, to jedynie jedne z elementów, które muszą się obowiązkowo wyszukać w naszym posiadaniu, aby nasza długa podróż przebiegała w miarę możliwości wyjątkowo komfortowo - sprawdź więcej na .\nW momencie, gdy dostajemy prawo jazdy do ręki czujemy się jakbyśmy złapali Pana Boga za nogi. Jednak prawda jest taka, że nie każdy od razu dostanie samochód. Cóż, tak to już jest, że trzeba prosić rodziców, by pożyczyli samochodów. Jednak musimy na niego bardzo uważać. Co innego, gdy człowiek otrzymuje swój samochód, wtedy młody człowiek szaleje z radości.


Lipiec w ogrodzie, czyli prace ogrodowe w lipcu - Leroy Merlin\nLipiec w ogrodzie to czas, kiedy kwitną róże oraz dojrzewają owoce i warzywa. To także czas intensywnej pracy: trzeba regularnie odchwaszczać klomby i rabaty, obficie podlewać rośliny w czasie upalnych dni, nawozić i przycinać drzewa i krzewy. Nie zapominajmy także o pielęgnacji oczka wodnego, trawnika i roślin balkonowych.\n3. Drzewa i krzewy owocowe\n6. Pielęgnacja roślin balkonowych\nPiękny trawnik to wizytówka naszego ogrodu. Aby cieszyć się soczysto zieloną darnią, należy dostarczyć trawnikowi odpowiedniej ilości wody, regularnie go nawozić i niezbyt nisko kosić.\nW czasie letnich upałów trawnik potrzebuje bardzo dużo wody. Najlepiej sprawdza się zainstalowanie w ogrodzie systemu automatycznego nawadniania. Zraszacze zapewnią trawie optymalne nawadnianie nawet wtedy, kiedy wyjedziemy na urlop.\nW ramach prac ogrodowych w lipcu trawnik podlewamy rano lub wieczorem, można to robić także nocą, kiedy jest większe ciśnienie wody. Jednak najbardziej optymalną porą do podlewania jest wczesny ranek, ponieważ źdźbła trawy krócej pozostają mokre i jest mniejsze prawdopodobieństwo wystąpienia chorób grzybowych.\nSterownik nawadniania można zaprogramować na dowolną godzinę. Warto zainwestować także w czujnik deszczu, który odcina dopływ wody, kiedy intensywnie pada deszcz.\nOd początku sezonu aż do połowy sierpnia trawnik trzeba też nawozić nawozami bogatymi w azot, który pobudza trawę do szybkiego wzrostu. Nawozić należy trawnik suchy, po skoszeniu. Następnie trzeba go podlać, by nawóz dobrze się rozpuścił. Nie możemy zapomnieć także o regularnym koszeniu co około 7-10 dni. Kiedy trawa rośnie słabiej, wystarczy ją skosić raz na dwa tygodnie.\nNa początku lipca w ogrodzie kończymy już zbiory truskawek. Jeśli krzewinki mają już 3-4 lata, trzeba je usunąć, a kolejne rośliny posadzić w nowym miejscu.\nZaraz po truskawkach pojawiają się dojrzałe czereśnie, wiśnie i morele, a także agrest, porzeczki, poziomki, maliny. Owoce, których nie wykorzystamy, należy zebrać i umieścić na kompostowniku, ponieważ w krótkim czasie mogą zacząć gnić i pleśnieć. Będą też przyciągać osy i muchy, więc lepiej dokładnie wygrabić je spod drzewa czy krzewu.\nLipiec to także czas borówek – te pyszne owoce jagodowe dojrzewają stopniowo przez kilka letnich tygodni. Niekiedy dojrzewają już pierwsze jabłka – papierówki.\nLipiec to także czas dojrzewania pierwszych warzyw. Zbieramy:\nwczesne odmiany kapusty.\nZbieramy także zioła:\nTrzeba to zrobić przed kwitnieniem, ponieważ później tracą aromat. Zagony z warzywami obficie podlewamy (najlepiej wieczorem). Warto pamiętać też o nawożeniu.\nW lipcu w ogrodzie musimy zadbać o jabłonie, grusze i brzoskwinie – jeżeli mają bardzo dużo owoców, to gałęzie mogą połamać się pod ich ciężarem. Należy wtedy zamontować odpowiednie podpory albo przywiązać mniejsze gałęzie do większych i grubszych konarów.\nPo zbiorze porzeczek i agrestu trzeba usunąć z krzewu pędy stare i chore. W przypadku malin usuwamy te gałązki, na których w tym roku pojawiły się owoce. Zaraz po zbiorach przycinamy czereśnie (niezbyt silnie, nieco skracając wierzchołek i prześwietlając konary) oraz wiśnie (dość silnie, wycinając pędy rosnące do środka korony, krzyżujące się, uschnięte i połamane).\nWarto zadbać też o winorośl. Aby zapewnić gronom lepszy dostęp do światła, należy usunąć niepotrzebne liście. Pędy owocujące powinno się skrócić za 6-8 liściem powyżej grona. Usuwamy też nieowocujące pędy, aby nie osłabiały one krzewu.\nLipiec to czas, kiedy w ogrodach kwitną róże – aby jak najdłużej cieszyć się ich urodą, musimy poświęcić im nieco więcej uwagi. Przede wszystkim krzewy róż musimy regularnie odchwaszczać, żeby nie musiały konkurować o dostęp do światła, wody i słońca z innymi roślinami.\nRóże trzeba też często nawozić, najlepiej nawozem przeznaczonym specjalnie dla nich. Krzewy róż podlewamy niezbyt często, ale za to dosyć obficie. Nie zapominajmy też o regularnym przycinaniu i usuwaniu przekwitłych kwiatostanów.\nW lipcu nawozimy rośliny nawozami azotowymi.\nJeśli lato jest upalne i suche, w lipcu w ogrodzie musimy pamiętać o regularnym podlewaniu drzew i krzewów, w szczególności tych o płytkim systemie korzeniowym. Należą do nich m.in.:\nRośliny lepiej podlewać obficie i rzadziej, wtedy woda gromadzi się w glebie. Najlepsza pora na podlewanie to wieczór, a kiedy jest bardzo gorąco i sucho – nawadniamy rośliny także rano.\nTrzeba też dokładnie oglądać wszystkie rośliny, by w miarę szybko zareagować na atak szkodników czy pierwsze objawy chorób. Niezbędne opryski wykonujemy w bezwietrzny, suchy i najlepiej pochmurny dzień. Najlepiej przeprowadzać je wieczorami, po godzinie 20, gdy pszczoły zakończą zapylanie roślin.\nKoniec lipca i początek sierpnia to czas, kiedy wysadzamy do gruntu cebulki zimowitów i jesiennych krokusów. Aby cieszyć się kwitnącymi do późnej wiosny roślinami, warto posadzić w ogrodzie:\nNa rabatach sadzimy też rozsadę roślin dwuletnich takich jak np.:\nZdążą zakorzenić się przed zimą i pięknie zakwitną w kolejnym roku.\nJeśli chcemy długo cieszyć się kwitnącymi bylinami, musimy regularnie usuwać przekwitłe kwiatostany. Pobudzi to rośliny do wytwarzania nowych pąków kwiatowych. Lipiec to dobry moment na rozmnażanie bylin, które wykonujemy poprzez podział karp i kłączy. Dzielimy i przesadzamy szczególnie te rośliny, które rosły na tym samym stanowisku przez okres około trzech-czterech lat. Kępy dzielmy w pochmurny dzień, by silne słońce ich nie poparzyło. Po posadzeniu rośliny obficie podlewamy.\nW lipcu przesadzamy i rozmnażamy rośliny takie jak:\nrojniki i rozchodniki,\nCiepłe i słoneczne lato to idealna aura dla światłolubnych roślin balkonowych (np. pelargonii, petunii, surfinii). Aby rośliny te dobrze rosły i pięknie kwitły, w ramach prac ogrodowych w lipcu należy je często podlewać – w czasie największych upałów nawet dwa razy dziennie: rano i wieczorem.\nNie podlewajmy roślin balkonowych w ciągu dnia, ponieważ woda szybciej wtedy wyparuje, a liście i kwiaty będą narażone na poparzenia.\nRośliny w donicach należy nawozić raz w tygodniu. Najlepiej użyć do tego celu płynnego nawozu wieloskładnikowego przeznaczonego do roślin kwitnących. Usuwamy także przekwitłe kwiatostany, co pobudzi roślinę do wywarzania nowych pędów i pąków kwiatowych.\nNie zapominajmy także o ochronie chemicznej roślin. Środki ochrony roślin najlepiej stosować w bezwietrzny, pochmurny i bezdeszczowy dzień. Rośliny balkonowe najczęściej atakowane są przez mszyce i przędziorki oraz narażone są na choroby grzybowe.\nZadbajmy też o rośliny cieniolubne na balkonie (np. lobelie, begonie czy fuksje). Słoneczna aura im nie sprzyja i często wymagają cieniowania. Najlepszy będzie dla nich balkon o wystawie północnej.\nKiedy lato jest bardzo gorące, woda z oczek wodnych i stawów dość szybko paruje. W związku z tym należy ją regularnie uzupełniać. Warto pamiętać, że im mniej wody w oczku, tym szybciej się ona nagrzewa, co niekorzystnie wpływa na ryby i rośliny wodne, a także powoduje nadmierne rozrastanie się glonów. Jak dbać o oczko wodne?\nAby glony nie zarosły całego oczka, trzeba wyławiać je siatką. Jeśli jest ich zbyt dużo, należy zastosować specjalny preparat chemiczny.\nCały czas musimy też kontrolować czystość wody i filtrów. Warto użyć też specjalnego odkurzacza do czyszczenia dna oraz trudno dostępnych miejsc w oczku. Do zanieczyszczenia oczka mogą przyczynić się np. niezjedzone resztki pokarmu, którym karmimy ryby. Pokarmu nie należy wrzucać zbyt dużo, a jego nadmiar trzeba usuwać.\nNie zapominajmy o pielęgnacji roślin wokół oczka wodnego – należy wycinać przekwitłe kwiatostany, by nie dopuścić do pojawienia się nasion, a także pilnować, by rośliny nie rosły zbyt gęsto, ponieważ będą wtedy zasłaniały staw.\nZadbajmy też o rośliny wodne: trzeba regularnie usuwać przekwitłe kwiaty oraz pędy zgniłe czy wyglądające nieestetycznie.


Koronawirus: nowy szczep znacznie bardziej zakaźny. Wyniki badań naukowców wieszwiecej - tvp.info\nmk, mnie 03.07.2020, 08:24 |aktualizacja: 08:47\nNaukowcy pod lupę wzięli dominującą obecnie na świecie mutację SARS-CoV-2 (fot. Jane Barlow - WPA Pool/Getty Images)\nDominujący obecnie na świecie szczep nowego koronawirusa jest znacznie bardziej zakaźny niż ten, który pojawił się w Chinach – wynika z artykułu opublikowanego w piśmie „Cell”. Wykryta w genomie wirusa mutacja nie czyni go jednak groźniejszym dla zdrowia.\nKoronawirus w Warszawie i na Mazowszu. Raport 3.07 – połowa zakażonych wyzdrowiała\nW ciągu minionej doby na Mazowszu potwierdzono 45 przypadków zakażeń koronawirusem – podała Wojewódzka Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna. Znacznie...\n„Dane otrzymane przez nasz zespół w Sheffield sugerują, że nowy szczep wiąże się z większym mianem (stężeniem – red.) wirusa w górnych drogach oddechowych pacjentów z Covid-19, co oznacza, że zdolności wirusa do zakażania ludzi mogą być większe” – stwierdził dr Thushan de Silva, lider zespołu brytyjskich naukowców. Jak dodał, dotychczasowe badania nie wykazały, by nowa odmiana wirusa wiązała się z cięższym przebiegiem choroby.\n#koronawirus #sars-cov-2 #covid-19 #nauka #epidemia #d614g\nTo pierwsza misja załogowa w historii, w której wykorzystano pojazd zbudowany zobacz więcej\nnie. 13:36\t|Nauka\nBadania dowiodły, że ludzie krzyżowali się z neandertalczykami kilkadziesiąt zobacz więcej\nAstronauci NASA wyszli na spacer kosmiczny [WIDEO]\nTo czwarty spacer w ciągu niecałego miesiąca. zobacz więcej


Rozszerzenie Wspólnot Europejskich w 1986 roku - 1986 enlargement of the European Communities - qaz.wiki\nRozszerzenie Wspólnot Europejskich z 1986 r. - 1986 enlargement of the European Communities\nPrzystąpienie Hiszpanii i Portugalii do Wspólnot Europejskich\nCzłonkowie WE w 1986 r\nNowi członkowie WE przyjęli w 1986 r\nPomysły sprzed 1945 roku\nWspólnoty Europejskie (1958–2009)\nEuropejska Wspólnota Węgla i Stali (1952–2002)\nEuropejska Wspólnota Gospodarcza (1958–1993)\nEuropejska Wspólnota Energii Atomowej (1958 – obecnie)\nspołeczność europejska (1993–2009)\nSprawiedliwość i sprawy wewnętrzne (1993–2003)\nWspółpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych (2003–2009)\nFilar wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (1993–2009)\nUnia Zachodnioeuropejska (1954–2011)\nTraktat rzymski 1957\nTraktat fuzyjny 1965\nTraktat z Maastricht 1992\nTraktat lizboński 2007\nKomisja Hallsteina 1958\nKomisja Rey 1967\nKomisja Malfatti 1970\nKomisja Ortoli 1973\nKomisja Delorsa 1985\nKomisja Santera 1994\nKomisja Prodiego 1999\nKomisja Barroso 2004\nKomisja Junckera 2014\nKomisja Von der Leyen 2019\nHistoria integracji obronnej\nHiszpania i Portugalia przystąpiły do Wspólnot Europejskich , obecnie Unii Europejskiej , w 1986 roku. Było to trzecie rozszerzenie Wspólnot, po rozszerzeniu z 1973 i 1981 roku . Ich przystąpienie jest uważane za część szerszego śródziemnomorskiego rozszerzenia Unii Europejskiej .\nOba kraje były pod dyktaturami aż nieco ponad dziesięć lat przed przystąpieniem, z Hiszpanii pod dyktaturą wojskową z Francisco Franco i Portugalii w ramach korporacyjnej dyktatury Estado Novo . Oznaczało to, że chociaż oba kraje miały wcześniej stosunki ze Wspólnotami w takiej czy innej formie, nie mogły zostać członkami. Połowa lat 70. przyniosła śmierć Franco w Hiszpanii i rewolucję goździków w Portugalii, która szybko popchnęła oba kraje w kierunku demokracji . Rozmowy członkowskie rozpoczęły się z oboma krajami kilka lat później.\nHiszpania i Portugalia przystąpiły do Wspólnot w dniu 1 stycznia 1986 r. Przystąpienie odbyło się bez żadnej oficjalnej ceremonii, poza podniesieniem flag hiszpańskiej i portugalskiej w Brukseli, po okresie ponad sześciu lat negocjacji między Wspólnotami i dwoma krajami. . Rozmowy akcesyjne szczególnie przedłużały obawy dotyczące hiszpańskiej floty rybackiej, która była większa niż cała flota Wspólnoty razem wzięta, a także poważne zawirowania rządowe w Portugalii, gdzie upadło kilka rządów, a jeden premier zginął w katastrofie lotniczej podczas negocjacji. .\nNiektórzy uczeni przewidzieli wówczas, że zwiększona konkurencja ze strony Europy doprowadzi do problemów gospodarczych Hiszpanii i Portugalii; Jednak w kolejnych latach gospodarki obu krajów odniosły ogólne korzyści z przystąpienia. Niektórzy przypisują też rozszerzeniu pomoc w ustabilizowaniu raczkującej demokracji obu krajów, a także przyspieszeniu dekolonizacji imperium portugalskiego ; chociaż panuje powszechna zgoda co do tego, że członkostwo odegrało pewną rolę w tych procesach, pozostaje debata, czy członkostwo było decydującym czynnikiem w tych zmianach, czy tylko przyczyniło się.\n1.1.1 Relacje pod Franco\n1.1.2 Hiszpańska transformacja i ubieganie się o członkostwo we Wspólnocie\n1.1.3 Negocjacje członkowskie\n1.2.1 Relacje w ramach Estado Novo\n1.2.2 Pożyczki WE i wnioski w okresie demokracji\n1.2.3 Rządowe turbulencje\n1.2.4 Wewnętrzne reakcje polityczne\n2 Międzynarodowa reakcja\n2.1 Wielka Brytania i Gibraltar\n2.2 Greckie weto\n3.1 Demokratyczne przemiany\n3.3 Stosunki międzynarodowe\n3.4 Wpływ gospodarczy\nRelacje pod Franco\nHiszpania po raz pierwszy złożyła wniosek o stowarzyszenie z Europejską Wspólnotą Gospodarczą (EWG), ogólnym ramieniem gospodarczym trzech Wspólnot Europejskich, w dniu 10 lutego 1962 r. Kraj ten nie kwalifikował się do pełnego członkostwa w bezpośredniej konsekwencji dyktatury; podczas gdy w traktacie ustanawiającym EWG nie było konkretnego przepisu wymagającego, aby państwa członkowskie były demokracjami, Parlament Europejski wyjaśnił zaledwie kilka miesięcy po złożeniu wniosku, że niedemokratyczna Hiszpania nigdy nie będzie miała żadnych stosunków „bliższych niż traktat handlowy”, z dalszymi z myślą o integracji.\nKomitet Ministrów Rady Europy przyjął uchwałę 70 głosami do 31 w 14. sesji zwyczajnej w maju 1962 wzywając do członków EWG do „zbadania możliwości jakiejś formy porozumienia gospodarczego między Hiszpanii i we Wspólnocie, mając na pamiętajcie o zmianach w konstytucji, które będą konieczne, zanim będzie można rozważać jakąkolwiek formę stowarzyszenia politycznego ”. Jednak wniosek wywołał pewne kontrowersje; wielu posłów do Parlamentu Europejskiego wyraziło wątpliwość, czy wniosek został przyjęty, biorąc pod uwagę dyktaturę Hiszpanii.\nPonieważ do 1964 r. Kwestia stowarzyszenia nadal nie została rozwiązana, szef hiszpańskiej misji przy EWG wysłał kolejny list w dniu 14 lutego, odnawiając wniosek o nadanie statusu stowarzyszenia. Rozmowy miały się następnie rozpocząć jesienią tego roku. Ostatecznie w 1967 r. Rada EWG zatwierdziła mandat komisji do negocjacji z Hiszpanią, aw czerwcu 1970 r. Podpisano umowę handlową. Była to jednak umowa o preferencjach handlowych , a nie umowa o stowarzyszeniu ; oznaczało to jedynie wzajemność w koncesjach handlowych, w przeciwieństwie do pomocy w rozwoju gospodarczym i możliwości ewentualnego pełnego członkostwa, które poprzez status stowarzyszenia przyznano np. Grecji i Turcji. W latach siedemdziesiątych trwały dyskusje na temat tego, jak mogą wyglądać przyszłe stosunki między EWG a Hiszpanią po utworzeniu wspólnego komitetu EWG – Hiszpania.\nHiszpańska transformacja i ubieganie się o członkostwo we Wspólnocie\nZobacz także: hiszpańskie przejście do demokracji\nOreja i Suárez z Joopem den Uylem , premierem Holandii, w sierpniu 1977 r., Na wniosek Hiszpanii\nPo śmierci hiszpańskiego dyktatora Francisco Franco , który rządził krajem przez 36 lat, i początkach hiszpańskiej transformacji do demokracji , od jakiegoś czasu w 1977 roku krążyły pogłoski o możliwości wystąpienia Hiszpanii o członkostwo w EWG . 26 lipca nowy demokratyczny rząd Hiszpanii pod przewodnictwem Adolfo Suáreza wystosował trzy listy do Przewodniczącego Rady Ministrów Wspólnot Europejskich Henri Simoneta , z których każdy żądał przyjęcia Hiszpanii do każdej innej Wspólnoty Europejskiej . Listy te zostały ręcznie przekazane przez ministra spraw zagranicznych Hiszpanii Marcelino Oreję do przewodniczącego Komisji Europejskiej Roya Jenkinsa w Brukseli w dniu 28 lipca 1977 r.\nW tamtym czasie pojawiły się poważne obawy, czy Hiszpania zostanie przyjęta do EWG. Prasa hiszpańska mówiła o potencjalnym weta ze strony Francji i Włoch przeciwko ich przystąpieniu ze względu na potencjalne zagrożenie, jakie mogłoby to stanowić dla ich sektorów rolnictwa. Jednak ponad rok po złożeniu wniosku, po szeroko zakrojonych konsultacjach i negocjacjach z istniejącymi państwami członkowskimi, Komisja Europejska opublikowała w listopadzie 1978 r. Oficjalną opinię w sprawie wniosku Hiszpanii o członkostwo. W opinii zalecono rozpoczęcie negocjacji w sprawie członkostwa, ale zauważono, że proces przystąpienia do EWG będzie prawdopodobnie powolny, ze względu na bariery finansowe i biurokratyczne.\n5 lutego 1979 r. Rozpoczęto negocjacje między Hiszpanią a Radą Europejską - komitetem przywódców państw członkowskich Wspólnot Europejskich. Roy Jenkins oświadczył podczas przemówienia na otwarciu negocjacji, że „Hiszpania jest częścią Europy, a Europa jest niekompletna bez Hiszpanii”.\nPróbę zamachu stanu w Hiszpanii w lutym 1981 roku , w którym elementy Gwardii Cywilnej hiszpańskiej próbował usunąć demokratycznie wybrany rząd z urzędu, stanowiła istotny punkt międzynarodowej uwagi w trakcie negocjacji akcesyjnych. EWG nie była wyjątkiem, wyrażając zaniepokojenie rozwojem wydarzeń. Próba zakończyła się niepowodzeniem i po jej niepowodzeniu Rada Europejska zebrała się w dniach 23–24 marca 1981 r. Następnie wydała oświadczenie, w którym wyraziła „wielką satysfakcję z reakcji króla, rządu i narodu hiszpańskiego w obliczu ostatnich ataków. przeciwko systemowi demokratycznemu ich kraju ”. Felipe González , lider opozycyjnej Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej , udał się w marcu tego samego roku na wycieczkę po Europie Zachodniej, aby „nakłonić” narody do przyjęcia Hiszpanii do EWG „tak szybko, jak to możliwe”; EWG była, według hiszpańskiego dyplomaty przemawiającego w 1982 roku, jako „synonim demokracji” wśród ludności. Mimo to wydarzenia nie przyspieszyły znacząco tempa negocjacji.\nRok później Hiszpańska Socjalistyczna Partia Robotnicza została wybrana do rządu po hiszpańskich wyborach powszechnych w 1982 r. , A premierem został González. Podobno przed wyborami negocjacje hiszpańskie ze Wspólnotami utknęły w martwym punkcie; wynikało to nie tylko z próby zamachu stanu, ale także ze sprzeciwu rządu francuskiego wobec obaw związanych ze Wspólną Polityką Rolną prowadzącą do większej konkurencji ze strony Hiszpanii. González po raz kolejny w swojej kampanii wyborczej położył nacisk na EWG, a jednocześnie bagatelizował kwestię członkostwa Hiszpanii w NATO , która od wielu lat była kontrowersyjna w debacie o otwarciu Hiszpanii na świat.\nWyrażono również obawy co do potencjalnego wpływu przystąpienia Hiszpanii, w szczególności na funkcjonowanie wspólnej polityki rybołówstwa . Hiszpańska flota rybacka była większa niż cała flota obecnych członków Wspólnoty razem wzięta, którzy przedstawili problem w podobny sposób podczas negocjacji umowy przejściowej w sprawie połowów między Hiszpanią a Wspólnotą. Podczas hiszpańskich negocjacji w sprawie przyjęcia było oczywiste, że Hiszpania stała się bardziej wrażliwa na sektor rybołówstwa, w wyniku dużej skłonności do nielegalnych połowów, które prowadzą do „mobilizacji rybaków jako grupy społeczno-zawodowej”. Hiszpański Akt Przystąpienia ostatecznie poświęcił pięćdziesiąt swoich stron na sprawy związane z rybołówstwem, czyli około 10% całego traktatu.\nZaczynając się męczyć długimi negocjacjami w grudniu 1983 r., Rząd francuski zażądał wyznaczenia terminu na negocjacje akcesyjne, proponując 30 września 1984 r. Jako datę. Rząd francuski nadal wywierał presję na ten termin do 1984 r., Na co państwa członkowskie wyraziły zgodę na szczycie Rady Europejskiej w Brukseli w marcu 1984 r. Jednak uzgodniony termin nie został dotrzymany, a do końca września pozostały jeszcze pytania dotyczące rybołówstwa, rolnictwa i stali, a po terminie zaplanowano dalsze negocjacje. Pod koniec października 1984 r. Podjęto zobowiązanie, że Hiszpania i Portugalia przystąpią do Wspólnot 1 stycznia 1986 r., Chociaż nadal istnieją „trudności” w wielu obszarach negocjacji. To zobowiązanie zostało potwierdzone w głosowaniu na szczycie Rady Europejskiej w dniu 3 grudnia 1984 r., O ile „ostateczne negocjacje [zakończyły się] sukcesem”.\nRelacje w ramach Estado Novo\nZobacz także: Historia Portugalii § Ewolucja społeczno-gospodarcza\nW lipcu 1959 r., Nieco ponad rok po utworzeniu EWG, rząd Portugalii rozpoczął proces tworzenia misji dyplomatycznej do niej, a w tym samym miesiącu do Euratomu . Jednak Portugalia uznała swoją „strukturę wielonarodową” (w odniesieniu do wielu zamorskich kolonii ) za niezgodną z członkostwem w EWG; nawet gdyby chciał się przyłączyć, jego współczesna dyktatura utrudniłaby akcesję.\nPomimo tych czynników Portugalia była członkiem założycielem Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), które początkowo miało konkurować z EWG jako europejską wspólną strefą ekonomiczną. EFTA, będąca czymś bliższym strefie czystego wolnego handlu niż EWG, była wówczas dla Portugalii bardziej przyjemną perspektywą niż przyjęcie pełnych zasad i przepisów EWG. W momencie powstania organizacji w 1960 r., Portugalia była nadal pod dyktaturą korporacji Estado Novo , na czele której stał António de Oliveira Salazar ; rok później rząd Portugalii opublikował raport potępiający decyzję podjętą przez członków Organizacji Europejskiej Współpracy Gospodarczej o utworzeniu EWG „bez konsultacji z ich partnerami w Organizacji” i stwierdzając, że „Rząd Portugalii jest ponownie przekonany, że duch zrozumienia i solidarności, który był podstawą ustanowienia i funkcjonowania Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, zwycięży ”.\nRaport rządu portugalskiego ukończony na początku 1962 r. Potwierdził, że ubieganie się o członkostwo w EWG prawdopodobnie nie zakończyłoby się sukcesem, i zasugerował, że lepszym rozwiązaniem może być podanie o status członka stowarzyszonego. Kilka miesięcy później, w kwietniu 1962 r., Ambasador Portugalii w Brukseli otrzymał polecenie rozpoczęcia negocjacji z EWG w celu osiągnięcia tego celu, pomimo potencjalnych działań wojennych spowodowanych „dezaprobatą dla podstawowych zasad” współczesnej polityki rządu portugalskiego. Jednak rząd portugalski nie sprecyzował, o jaki rodzaj negocjacji się zwrócono, ani jak będą wyglądały przyszłe stosunki, które planują. Istniał również znaczący międzynarodowy sprzeciw wobec jakiegokolwiek znaczącego porozumienia zawartego z Portugalią, będącego konsekwencją autorytarnego reżimu tego kraju, a Sekretarz Generalny Międzynarodowej Konfederacji Wolnych Związków Zawodowych interweniował w czerwcu, mówiąc: „Jesteśmy przekonani, że członkowie Rady ministrów nie pozwoli krajom podlegającym reżimowi, jakim jest dzisiejszy rząd portugalski, wejść do wspólnoty, której głównym powodem istnienia jest wzmocnienie wolnego świata ”. Negocjacje z 1962 r. Zostały później odroczone na czas nieokreślony.\nPortugalia ponownie chciała rozpocząć negocjacje z EWG w 1969 r. Negocjacje te były bardziej owocne i ostatecznie zakończyły się umową handlową między EWG a Portugalią, aczkolwiek taką, która pojawiła się w tym samym czasie, gdy EWG negocjowała umowy o wolnym handlu ze wszystkimi Państwa członkowskie EFTA.\nWysiłki dyplomatyczne zmierzające do członkostwa Portugalii w EWG zostały wznowione na początku lat 70. XX wieku, jeszcze w okresie dyktatury Estado Novo , ale po śmierci Salazara urząd premiera objął Marcelo Caetano . Wstępne rozmowy rozpoczęły się w zaufaniu 7 stycznia 1971 r., A stosunek Caetano do stosunków portugalsko-EWG został określony jako „pragmatyczny”, widząc, że Europa będzie nadal niezwykle ważna dla tego kraju jako ich główny partner handlowy.\nDnia 19 grudnia 1972 r. EWG i rząd portugalski zawarły porozumienie znacznie obniżające cła na import w handlu między nimi. Był to ostatni krok Portugalii w kierunku Europy przed upadkiem reżimu Estado Novo .\nPożyczki i wnioski WE w okresie demokracji\nSoares (po prawej) w Holandii 9 marca 1977 r., Na kilka tygodni przed złożeniem wniosku przez Portugalię\nPo rewolucji goździków w 1974 r. I pierwszych demokratycznych wyborach w 1975 r. Nowy rząd Portugalii zaczął podejmować większe kroki w kierunku integracji europejskiej. We wczesnych latach siedemdziesiątych Europejski Bank Inwestycyjny pożyczył Portugalii miliony jednostek rozliczeniowych - europejski system wymiany walut sprzed wprowadzenia euro bez preferencji dla jednej waluty - w celu „jak najpełniejszego wsparcia wysiłków Portugalii wzmocnienie demokracji i promowanie postępu społecznego i gospodarczego ”. W czerwcu 1976 r. Kurs wymiany jednostek rozrachunkowych na dolary amerykańskie oznaczał, że pożyczona wówczas kwota, 70 mln UA , była warta 79,1 mln USD, co stanowi równowartość 282 mln USD w 2019 r.\nPierwszy demokratycznie wybrany rząd Portugalii określił swój program jako taki, który „zamierza, aby Portugalia była obecna we wspólnym wysiłku demokratycznych krajów europejskich w politycznej, gospodarczej, społecznej i kulturalnej transformacji starego kontynentu”. Wysiłki te przyniosły pierwsze owoce we wrześniu 1976 r., Wraz z wejściem Portugalii do Rady Europy .\nW 1977 r., Tuż przed złożeniem przez Portugalię formalnego wniosku o przystąpienie do Wspólnot, premier Portugalii Mário Soares i jego minister spraw zagranicznych obaj udali się na wycieczkę po europejskich stolicach, próbując uzyskać wstępne poparcie dla przystąpienia swojego kraju. Wkrótce potem, 28 marca, Portugalia złożyła formalny wniosek o przystąpienie do Wspólnot Europejskich, składając serię trzech listów skierowanych przez Soaresa do przewodniczącego rady Davida Owena . Ówczesny rząd portugalski twierdził, że wniosek nie był „decyzją rządu”, ale „decyzją narodu”.\nNieco ponad rok po złożeniu wniosku, 19 maja 1978 r., Komisja pozytywnie zaopiniowała wniosek Portugalii o członkostwo, po czym rozpoczęto negocjacje w sprawie członkostwa. Chociaż opinia zalecała rozważenie wniosku Portugalii, wskazała również na poważne niebezpieczeństwa nieodłącznie związane z przystąpieniem Portugalii do tego kraju w tamtym czasie, zwracając uwagę, że konieczne byłyby „głębokie reformy społeczne i gospodarcze”, zanim przystąpienie do niego mogłoby się powieść.\nW pierwszych miesiącach po otwarciu negocjacji wyrażono pewne zaniepokojenie poziomem poparcia wśród portugalskiej ludności dla członkostwa we Wspólnotach, a francuska gazeta Le Monde donosiła, że połowa mieszkańców Lizbony nie wie, co wspólnego Rynek wzrósł do 72% w Porto . Ponadto pod koniec 1979 r., Po kilkukrotnym upadku rządu, rozwiązano parlament i zwołano nowe wybory , które doprowadziły do wyboru nowego premiera Francisco de Sá Carneiro . Jednak po pełnieniu urzędu zaledwie przez rok Carneiro zginął w katastrofie lotniczej Camarate w 1980 roku . Jego miejsce na stanowisku premiera zajął Francisco Pinto Balsemão , którego rząd w swoim programie podkreślił obawy dotyczące „negatywnych konsekwencji gospodarczych i społecznych” wynikających z przepisów wspólnotowych, które „zakładają inny etap ewolucji strukturalnej” w państwie członkowskim. Za rządów Balsemão uzgodniono nowy protokół przejściowy między EWG a Portugalią, dostosowujący niektóre taryfy stosowane w handlu między nimi w celu „przystąpienia Republiki Portugalskiej do Wspólnot”.\nW 1983 r., Pośród burzy rezygnacji, upadł również rząd Balsemão i ogłoszono portugalskie wybory parlamentarne w 1983 r . Wybory doprowadziły do powrotu Partii Socjalistycznej, a tym samym powrotu Mário Soaresa na stanowisko premiera. Jednak przy niewystarczającym poparciu w Zgromadzeniu Portugalskim Soares został zmuszony do utworzenia koalicji z partią Carneiro, Partią Socjaldemokratyczną . W programie nowej koalicji stwierdzono, że „przystąpienie do EWG w odpowiednim czasie i na odpowiednich warunkach […] jest najwyższym priorytetem portugalskiej polityki gospodarczej i zagranicznej”.\nWewnętrzne reakcje polityczne\nPo 23 spotkaniach negocjacyjnych między ministrami Portugalii i Wspólnot, w dniu 24 października 1984 r., W Dublinie podpisano wspólne oświadczenie między Soaresem, Garretem FitzGeraldem , przewodniczącym Rady Europejskiej i Lorenzo Natali , wiceprzewodniczącym komisji, „potwierdzając cel” przystąpienia Portugalii do Wspólnoty w dniu 1 stycznia 1986 r. Podczas debat w Zgromadzeniu Portugalskim Partia Socjalistyczna, Partia Socjaldemokratyczna i Niezależne Stowarzyszenie Socjaldemokratyczne wyraziły zgodę na ustalenia akcesyjne.\nPlanowane wejście nie było całkowicie pozbawione oporu; niektórzy członkowie Portugalskiego Ruchu Demokratycznego , który był ważną siłą w portugalskiej polityce w tamtym czasie, twierdzili, że przystąpienie do UE było „mitem”, który „służył jako alibi” dla portugalskiego rządu, aby „uniknąć konfrontacji z katastrofalną gospodarczą i społeczne konsekwencje swojej polityki ”, podczas gdy członek Portugalskiej Partii Komunistycznej (PCP) Carlos Carvalhas twierdził, że EWG jest„ gotowa poświęcić [...] interesy innych krajów ”. Kierowany przez komunistów związek Intersindical stanął po stronie PCP, która do dziś istnieje, sprzeciwiając się członkostwu w EWG, na podstawie tego, co uważali za utratę kontroli gospodarczej, którą to spowodowałoby. Jednak Partia Komunistyczna była wówczas jedyną portugalską partią polityczną, która konsekwentnie sprzeciwiała się członkostwu w EWG i zaczęła otrzymywać coraz mniej głosów począwszy od połowy lat osiemdziesiątych, mniej więcej w momencie przystąpienia.\nZobacz także: granica Gibraltar-Hiszpania § Historia\nStatus Brytyjskie Terytorium Overseas w Gibraltarze była istotna kwestią sporną w negocjacjach dotyczących przystąpienia Hiszpanii. Hiszpańska Socjalistyczna Partia Robotnicza została wybrana do rządu w 1982 r. Na podstawie manifestu obejmującego zarówno członkostwo w EWG, jak i powrót terytorium do Hiszpanii. Po wyborach hiszpański rząd ponownie otworzył granicę z Gibraltarem dla pieszych ze względów „humanitarnych”, co położyło podwaliny pod dalsze negocjacje z Wielką Brytanią, chociaż żadne inne rodzaje ruchu nie były dozwolone. Negocjacje te trwały przez jakiś czas, a jedna sugerowała, że terytorium to mogłoby zostać przekształcone w bazę wojskową NATO ze wspólną suwerennością w konsekwencji. Negocjacje dotyczące statusu Gibraltaru zostały wówczas opisane przez hiszpańskiego ministra spraw zagranicznych Fernando Morána jako „najbardziej decydujący i delikatny moment” hiszpańskich negocjacji akcesyjnych.\nRząd Wielkiej Brytanii w tamtym czasie publicznie opowiedział się za przystąpieniem Portugalii i Hiszpanii do Wspólnot, a Minister Stanu ds. Zagranicznych i Wspólnoty Brytyjskiej stwierdził, że kraj ten był „zagorzałym zwolennikiem przystąpienia”. Jednak brytyjski premier Margaret Thatcher oświadczył w 1983 r., Że Hiszpania nie może przystąpić do Wspólnot „do czasu zniesienia ograniczeń na granicy między Hiszpanią a Gibraltarem”; Lord Trefgarne , ówczesny podsekretarz stanu , posunął się nawet do stwierdzenia, że ograniczenia są „niezgodne z zobowiązaniami” Hiszpanii jako członka EWG. Naleganie rządu Thatchera na całkowite ponowne otwarcie granicy przed wejściem do EWG "rozgniewało" ówczesny rząd hiszpański; jednak powiedzieli również, że byliby gotowi zezwolić na przejazdy samochodowe i inne, a nie tylko piesze. Po jeszcze dalszych, przedłużających się negocjacjach, 5 lutego 1985 r. Granica została całkowicie ponownie otwarta.\nOd 1982 roku Grecja starała się uzyskać zgodę Rady Europejskiej na zintegrowane programy śródziemnomorskie (IMP), serię środków pomocy finansowej dla mniej uprzywilejowanych regionów Wspólnot. Mając niewielki sukces, a kilka lat później Rada wciąż „rozważała” ten pomysł, Grecja zagroziła zawetowaniem przystąpienia Hiszpanii i Portugalii. Weto było oparte na twierdzeniach Grecji, że jej gospodarka nie byłaby w stanie poradzić sobie z przystąpieniem słabszych ekonomicznie państw członkowskich bez otrzymywania dotacji rolniczych dla najbiedniejszych regionów, które nie zostały jeszcze zatwierdzone.\nPod koniec 1984 r. Premier Grecji Andreas Papandreou oficjalnie potwierdził, że jedyną przeszkodą dla greckiej zgody na przystąpienie jest dostępność dotacji finansowych za pośrednictwem IMP. Spowodowało to krytykę ze strony innych państw członkowskich, które argumentowały, że greckie żądania finansowe wobec Wspólnot nie powinny wpływać na przystąpienie nowych członków, i wzbudziło wątpliwości ze strony przewodniczącego komisji Gastona Thorna , że sfinalizowanie umów byłoby możliwe dla przystąpienia. data 1 stycznia 1986 r.\nNegocjacje trwały do 1985 r., A 29 maja włoski minister spraw zagranicznych Giulio Andreotti wraz z hiszpańskim Fernando Moránem i portugalskim ministrem finansów Ernâni Lopesem ogłosił osiągnięcie porozumienia. Niektóre części IMP zostałyby wdrożone, zwiększając tym samym finansowanie EWG dla Grecji; w konsekwencji Grecja zrezygnowała ze swoich zastrzeżeń, a Portugalia i Hiszpania weszłyby do „Europy Dwunastu” 1 stycznia 1986 r. W sumie Grecja otrzymała 2 000 000 000 USD dodatkowej pomocy w wyniku negocjacji, co odpowiada 4 800 000 000 USD w 2019 r.\nDane w tabeli pochodzą z 1986 r., Chyba że zaznaczono inaczej.\nna mieszkańca (USD)\nPortugalia 10,030,621 92,389 108,57 38,746 3,863 portugalski\nHiszpania 38,531,195 504,782 76,33 251,321 6,523 hiszpański\nEU12 po przystąpieniach\nCzłonkostwo we Wspólnotach jest powszechnie postrzegane jako pomoc w przejściu do demokracji w Hiszpanii i Portugalii; toczy się jednak dyskusja, w jakim stopniu członkostwo we Wspólnocie jest za to odpowiedzialne. Warunek wstępny, że państwo powinno być demokracją przed przystąpieniem do Wspólnot, został określony jako czynnik motywujący do demokratyzacji, w związku z czym zasugerowano taki wymóg w przypadku umów takich jak Północnoamerykańska Umowa o Wolnym Handlu . Badania Eurobarometru przeprowadzone w latach 1985–1997 wykazały, że znaczna większość obywateli Portugalii uważała, że członkostwo w UE przyniosło korzyści ich krajowi; ta osiągnęła najwyższy poziom 82% populacji w 1991 r., zanim spadła do 67% w 1997 r.\nSpecjalne ustalenia uzgodnione dla Hiszpanii i Portugalii jako nowych członków EWG oznaczały, że chociaż w zasadzie podlegały one dorobkowi wspólnotowemu Wspólnej Polityki Rybołówstwa, nie byli z nią w pełni włączeni przez wiele lat. Argumentowano również, że dorobek dotyczący polityki ochrony środowiska „nakładał znaczne koszty” na kraje przystępujące; presja na przestrzeganie przepisów i pomoc w budowaniu zdolności ze strony Wspólnot, a później UE, zostały opisane jako „konieczne, ale niewystarczające” same w sobie, aby wspierać skuteczne zarządzanie środowiskiem w krajach przystępujących. Jednak inni uczeni argumentowali, że ostateczne korzyści wynikające z dorobku prawnego przeważyły nad tym, i wskazali, że Hiszpania zaczęła gorąco nalegać na przyjęcie całego dorobku przez nowych członków UE .\nWkrótce po formalnym przystąpieniu w 1986 r. Zarówno Hiszpania, jak i Portugalia zgodziły się zaproponować zmiany w traktacie rzymskim, które ograniczyły zdolność poszczególnych krajów do zawetowania proponowanych przepisów dotyczących ceł i handlu oraz zobowiązały się do wspólnej polityki zagranicznej państw członkowskich Wspólnoty. Opowiadali się również za podwojeniem budżetu badawczego EWG w okresie 5 lat.\nPrzystąpienie Portugalii do Wspólnot Europejskich wpłynęło także na dekolonizację kolonii portugalskich w Afryce i w konsekwencji na stosunki Europa-Afryka. Chociaż sam dorobek prawny był słaby, zdominowany jedynie przez europejską współpracę polityczną , dorobek polityczny zdecydowanie opowiadał się za dekolonizacją, procesem, do którego przyjęcia zmuszono Portugalię w celu przystąpienia do Wspólnot - chociaż toczy się dyskusja, czy planowana akcesja była główną przyczyną.\nPrzystąpienie przyniosło znaczące korzyści zarówno pod względem stabilności, jak i siły gospodarczej, a średni dochód na mieszkańca obywateli Portugalii i Hiszpanii znacznie wzrósł, osiągając odpowiednio 74% i 83% średniej UE do 2003 r. Fundusze strukturalne oferowane przez europejskie Członkostwo we Wspólnocie miało szczególne znaczenie dla złagodzenia presji na gospodarki krajów, zwłaszcza po reformach Jednolitego Aktu Europejskiego, który podwoił ilość dostępnych funduszy strukturalnych w latach 1988–1993. W Portugalii fundusze te były inwestowane głównie w infrastrukturę drogową, budynki publiczne i rewitalizacja miast, pośrednio tworząc wiele nowych miejsc pracy w budownictwie, co doprowadziło do znacznego (choć niewielkiego w wartościach bezwzględnych) wzrostu migracji „niewykwalifikowanych lub nisko wykwalifikowanych” do kraju.\nUsunięcie barier taryfowych po przystąpieniu obu krajów skłoniło niektórych uczonych do przewidywania upadku przemysłu w tych dwóch krajach; felietonistka Harvard International Review , Anne Robinson, przewidziała, że „zarówno ogólnie słabo produktywne i nieefektywne branże Hiszpanii, jak i Portugalii upadną, tworząc nowe dochodowe rynki dla eksporterów na zmodernizowanej północy Europy”. Jednakże „restrykcyjne praktyki administracyjne” w Hiszpanii są odnotowywane jako „karanie” produktów z zagranicy, preferując produkty produkowane lokalnie. Wyrażono również obawy co do potencjalnego wpływu wspólnej polityki rolnej na portugalski sektor rolniczy, zwłaszcza w odniesieniu do parcia na zalesianie i ekstensyfikację - chociaż dodatkowo zauważono, że przyniosą one korzyści niektórym branżom, w tym pozyskiwaniu drewna i produkcji papieru.\nArchiwum Integracji Europejskiej Uniwersytetu w Pittsburghu z odpowiednimi Biuletynami Wspólnot Europejskich i dodatkami\nBadania cyfrowe w archiwach studiów europejskich związane z przystąpieniem Hiszpanii i Portugalii\nKrótkometrażowy film EuroparlTV Historia: rozszerzenie śródziemnomorskie 1981-1986\nTę stronę ostatnio edytowano 26 listopada 2020 o 13:57 (UTC) .


SDBC - Prywatna SP L. Piwoni - Szczecin - Cyberbezpieczeństwo w szkole - Prywatna Szkoła Podstawowa L.Piwoni w Szczecinie - Cyfrowobezpieczni.pl - Bezpieczna Szkoła Cyfrowa\nPrywatna Szkoła Podstawowa L.Piwoni w Szczecinie\nSDBC - Prywatna SP L. Piwoni - Szczecin\nDalej, spotkanie ze szkolnym Mentorem, aby porozmawiać o projekcie, szkole i ich uczestnictwie w działaniach oraz przekazać materiały edukacyjno-promocyjne.\nNastępnie spotkałam się z uczniami, by krótko i konkretnie porozmawiać o cyfrowym bezpieczeństwie, m.in. w oparciu o filmiki.\nW dalszej kolejności przeprowadziłam 3 warsztaty z uczniami, w oparciu o materiały edukacyjne, m.in. filmiki i inne, by zwrócić uwagę na problemy, jakie czyhają na nas w sieci, a także jak sobie z nimi radzić, gdy nas dopadną.\nW międzyczasie, o cyfrowym bezpieczeństwie dyskutowałam z nauczycielami.\nPodsumowując, osoby, z którymi się wówczas spotkałam i rozmawiałam, posiadają wiedzę nt. radzenia sobie z zagrożeniami w Internecie oraz są otwarci na bieżące dokszłatcanie się w tym zakresie.


Domek Green Dźwirzyno - Dźwirzyno\nDomek Green Dźwirzynodomki letniskowe i całoroczne\nObiekt Domek Green Dźwirzyno położony jest w miejscowości Dźwirzyno i oferuje kuchnię. Odległość ważnych miejsc od obiektu: Dźwirzyno Beach – niecały kilometr, Rogowo Beach – 1,3 km.\nW naszej ofercie m.in.: Przedmioty używane przez wiele osób, np. wydrukowane karty menu, czasopisma, długopisy czy gazety zostały usunięte, W miejscach zakwaterowania gości oraz ważnych częściach wspólnych znajdują się środki do dezynfekcji rąk, Apteczki pierwszej pomocy są dostępne, całkowity zakaz palenia, kort tenisowy, Bezdotykowe zameldowanie/wymeldowanie, Pościel, ręczniki itp. prane są zgodnie z wytycznymi władz lokalnych, Goście mają możliwość rezygnacji z usługi sprzątania ich zakwaterowania podczas pobytu, taras słoneczny, Dostęp do personelu medycznego, prywatny parking, pokoje rodzinne, bezpłatne WiFi, sprzęt do grillowania, plaża, parking, WiFi, Po zakończeniu sprzątania pokoje są zabezpieczane do czasu przybycia gości, Pokoje są dezynfekowane między pobytami, taras, pokoje dla niepalących, zwierzęta domowe są akceptowane, parking na miejscu, ogród, dostęp do Internetu, Personel przestrzega środków bezpieczeństwa określonych przez władze lokalne, wędkowanie, bezpłatny parking, jazda konna, Płatności bezgotówkowe są możliwe, Używane są chemiczne środki czystości, które skutecznie zapobiegają rozprzestrzenianiu się koronawirusa, windsurfing.\nDom wakacyjny 6 osobowy (1 łóżko podwójne, 2 łóżka pojedyncze, 1 rozkładana sofa - 10 mkw).\nOferta naszego partnera Booking.com BG.2073505


Składki ZUS, akcyza i trzynasta emerytura. Gospodarczy przegląd tygodnia - TVN24 Biznes\nW czwartek Sejm zgodził się na 10-procentową podwyżkę akcyzy na alkohol i produkty tytoniowe. Jak szacuje rząd, po 1 stycznia 2020 r. półlitrowa butelka wódki może podrożeć o ok. 1,4 zł, a paczka papierosów o ok. 1 zł. Budżet zyska natomiast ok. 1,7 mld zł. Za uchwaleniem nowelizacji głosowało 243 posłów, przeciw było 201, a 7 wstrzymało się od głosu. Sejm wcześniej odrzucił poprawkę do projektu, którą w czwartek podczas drugiego czytania złożyli posłowie klubu PSL-Kukiz'15. Poprawka przewidywała, że wzrost dochodów uzyskanych wskutek nowelizacji zostanie przeznaczony na finansowanie Narodowego Programu Zwalczania Chorób Nowotworowych. Projekt nowelizacji ustawy o podatku akcyzowym rząd przyjął w trybie obiegowym w zeszłym tygodniu.\nZa ustawą głosowało 233 posłów PiS. Przeciw nowelizacji było 215 osób – wszyscy głosujący posłowie KO, Lewicy, KP PSL-Kukiz'15, Konfederacji i poseł niezależny. Nikt nie wstrzymał się od głosu. Wcześniej Sejm nie poparł wniosków KO i Lewicy o odrzucenie projektu w całości, a także wniosków mniejszości. Przyjęte zostały natomiast poprawki PiS. Zmieniają one m.in. termin wejścia w życie ustawy – większość przepisów nowelizacji będzie obowiązywała z dniem następującym po dniu ogłoszenia. Zgodnie z inną poprawką z Funduszu Solidarnościowego będą mogły być także finansowane świadczenia zdrowotne związane z wydawaniem orzeczeń dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji, które wnioskują o przyznanie świadczenia uzupełniającego (tzw. 500 plus dla niesamodzielnych). Środki te będą przekazywane do Narodowego Funduszu Zdrowia w wysokości 0,5 proc. kwoty przeznaczonej na wypłatę świadczenia uzupełniającego.\nMały ZUS plus to część zapowiadanego w kampanii wyborczej "Pakietu dla przedsiębiorców" i stanowi rozszerzenie obowiązującej od początku tego roku ulgi znanej jako "mały ZUS". Celem jest wsparcie najmniejszych przedsiębiorców, dla których "sztywna wysokość składek na ubezpieczenie społeczne" jest za dużym obciążeniem. Resort rozwoju szacuje, że z tzw. małego ZUS-u plus od nowego roku będzie mogło skorzystać około 320 tys. najmniejszych przedsiębiorców. Ich składki będą liczone proporcjonalnie do dochodu i niższe średnio o kilkaset złotych miesięcznie. Podkreślono, że jest to rozwiązanie dla najmniejszych firm, których przychód w 2019 roku zamknie się w kwocie 120 tys. zł. Szacowany koszt nowych regulacji dla finansów publicznych to ok. 1,3 mld zł w przyszłym roku i nawet 1,5 mld zł w kolejnych latach – tyle pozostanie w kieszeniach przedsiębiorców.


DODANO: 2020-05-29 09:39:53\nOkolice Dobrzan zostały zasiedlone już w epoce kamiennej. Wskazują na to liczne znaleziska archeologiczne, kamienne siekierki, żarna, ciężarki do sieci i inne. W X – XII wieku funkcjonowały tu dwa grodziska obronne. Przypuszcza się, że początek miasta dała osada przygrodowa, jaka wytworzyła się przy młodszym z grodów, datowanym na XI – XII w.\nOd początku XIV wieku Dobrzany należały do pomorskiego rodu rycerskiego Steglitzów. Prawa miejskie odmiany magdeburskiej Dobrzany miały już w 1336 r. Pierwotna nazwa naszego miasta Jacobshagen utrzymywała się do roku 1945. W roku 1359 Steglitzowie będący lennikami księcia z linii szczecińskiej, przeszli w służbę księcia z linii wołogoskiej i Dobrzany zostały wówczas podporządkowane domenie książęcej w Szadzku. Po przejściu pod władzę domeny książęcej w Szadzku, nadano miastu herb stosownie do ówcześnie panujących zwyczajów. Od roku 1430 Dobrzany używały pieczęci z wyobrażeniem postaci w aureoli, trzymającej w prawej ręce miecz, a w lewej pastorał, napis w otoku pieczęci brzmiał „Secret. Civitatis Jacobshagen”.\nHerb w nieco zmienionej postaci przedstawia mapa Lubinusa z 1617 r. W tarczy przedzielonej poprzeczną belką, widnieje łapa Gryfa zwrócona w lewo. W XVIII w. herb miasta przedstawia podobnie łapę Gryfa w kolorze czerwonym na złotym polu. Po kilku zmianach w okresie XIX i XX w. miasto wróciło do herbu z roku 1617. Jest to tarcza ze srebrnym polem, przedzielona poprzeczną błękitną belką, na niej łapa Gryfa zwrócona w lewo w kolorze czerwonym ze złotymi szponami.\nMieszkańcy Dobrzan trudnili się przede wszystkim rolnictwem i rzemiosłem. Do uprawianych zawodów w Dobrzanach należało warzenie piwa. Istnienie dwóch karczm w Dobrzanach, musi świadczyć o wyrabianiu tego napoju. Karczmy miały wówczas duże znaczenie, bowiem leżały na skraju miasta, przy głównej ulicy przelotowej i były licznie odwiedzane, przebywali w nich książęta w czasie polowań w lasach koło Szadzka. Dobrzany miały prawo do organizowania dwóch jarmarków kramarskich w ciągu roku, były też ośrodkiem lokalnej wymiany towarowej. W dalszym ciągu większość ludności zajmowała się rolnictwem ale powstawały w miasteczku także pierwsze warsztaty rzemieślnicze. Jednym z najstarszych zajęć było młynarstwo. Już w średniowieczu istniał młyn nad obecnym bagnem od wschodniej strony Dobrzan, stąd nazwa Staw Młyński.\nDo 1368 roku miasteczko należało do księstwa wołogoskiego, w latach 1368 – 1459, po ponownym podziale księstwa zachodniopomorskiego, znalazły się w granicach księstwa słupskiego. Po zjednoczeniu ziem pomorskich przez księcia Bogusława X, Dobrzany zostały włączone do Księstwa Zachodniopomorskiego. Od roku 1653 znalazły się w państwie brandenburskim, następnie od 1701 roku w granicach Królestwa Pruskiego. Były niewielką miejscowością, funkcjonującą w cieniu zamku szadzkiego wzniesionego w XIII wieku.\nZamek był wielokrotnie zdobywany (przez Brandenburczyków w 1445 i 1478 r. i przez Szwedów w okresie wojny trzydziestoletniej) nie odbijało się to szczególnie na losie Dobrzan. Dopiero wielki pożar w 1781 roku, bardzo poważnie zniszczył miasto. Przystąpiono do jego odbudowy wykorzystując do tego celu cegły z rozbieranych murów zamku w Szadzku. Odbudowa Dobrzan kierował znakomity architekt pomorski, David Gilly. On też zaprojektował istniejący dziś kościół.\nZamek w Szadzku był największą twierdzą Pomorza Zachodniego na pograniczu z Nową Marchią. Wybudowany został na planie prostokąta 44 x 50 metrów na naturalnym wzniesieniu otoczonym rozlewiskiem jeziora. Pierwsza wzmianka o zamku pochodzi z roku 1336. Znajdował się on wówczas w rękach Steglitzów.\nPo 1403 roku stał się on własnością księcia, w imieniu którego zarządzali nim Borckowie i Dewitzowie, mając do swej dyspozycji i obrony załogę liczącą około 80 zbrojnych. Nie była ona w stanie stawić skutecznie czoła brandenburczykom. Klęski stały się powodem rozbudowy zamku i wzmocnienia jego walorów obronnych. Otoczono go podwójnym wałem ziemnym, wysokości 13 metrów i fosą, ponadto przed bramą wybudowano murowany bastion do ustawiania dział. W narożnikach wału powstały bastiony ziemne, przeznaczone do brony skupionej.\nPo pożarze zamku, jaki miał miejsce w 1588 roku przebudowano całe założenie, zmieniając je w renesansową rezydencję obronną. Jej wygląd przekazuje rysunek z mapy E. Lubinusa z 1617 r. W tej formie szadzki zamek dotrwał do okresu wojny trzydziestoletniej, kiedy to ponownie zdobyty, został opuszczony i z wolna popadł w ruinę. Od roku 1766 rozpoczęła się jego rozbiórka. Do dziś z całego założenia pozostało jedynie wzgórze zamkowe, kryjące fundamenty budowli, doskonale czytelne wały ziemne z bastionami i głęboką fosą.\nDziałania wojenne w 1945 r. zniszczyły Dobrzany w 60 %. Już po przejściu frontu spalona została cała ulica Staszica, najbardziej urozmaicona architektonicznie z licznymi punktami usługowymi. W Dobrzanach produkowano wyroby porcelanowe z herbem miasta oraz wirówki do przetwarzania mleka. Pierwsi osadnicy to Polacy wracający z przymusowych robót w Niemczech. Ówczesny burmistrz Dobrzan Jan Nagórski, zatrzymywał na krzyżówkach ulic wracających z Niemiec i zachęcał do osadnictwa w naszym mieście.\nW latach czterdziestych samorząd miejski organizuje życie mieszkańców. Rozpoczynają działalność Nadleśnictwo Państwowe, Szkoła Podstawowa, Ośrodek Zdrowia, Poczta Polska, zakłady drzewne, miasto zasilane jest własna energią elektryczną, sieć handlowa GS. Komunikację ze Stargardem zapewnia kolejka wąskotorowa. Wypalone budynki w środku miasta są wyburzane. Odbudowano wieżę kościelną i ze szkoły przeniesiono tymczasową kaplicę do kościoła.\nW 1945 roku organizują się w Dobrzanach Ochotnicza Straż Pożarna, Liga Morska, Samorząd Miejski. Życie polityczne wypełniają PPS, PSL i PPR. Bardzo wolno miasto odbudowywało się i zaludniało. Istniała duża migracja ludności do końca lat pięćdziesiątych. W Dobrzanach powstają nowe zakłady pracy. Do wiodących pod względem zatrudnienia należą – Państwowy Ośrodek Maszynowy, Spółdzielnia Pracy „Prefabrykat”, Zakład Drzewny „Cepeliny”, Spółdzielnia Produkcyjna, Spółdzielnia Kółek Rolniczych. Dynamiczny rozwój budownictwa komunalnego i spółdzielczego nastąpił w latach siedemdziesiątych.\nZ tych historycznych już informacji, zmieniło się i pozostało:\nna miejscu byłego POM kilka wielobranżowych firm dających znaczną liczbę miejsc pracy,\npo Spółdzielni Pracy „Prefabrykat”, powstały prężne firmy „Forest” (przemysł meblowy), „Skatom” (przemysł metalowy)\n„Cepeliny” (przemysł drzewny), oraz nowa firma „Colint”*\nMiasto i gmina Dobrzany mają potencjał do rozwoju przemysłu przyjaznego przyrodzie, rolnictwa ekologicznego, rozwoju turystyki i usług turystycznych.


PaulSKI :: Kursy narciarskie i snowboardowe\nKURSY NARCIARSKO – SNOWBOARDOWE\nFERIE 2017 !!!\nOferta skierowana zarówno do dorosłych jak i dzieci. Kurs składa się z 10 godzin szkoleniowych podzielonych na 5 dni (2 godziny szkoleniowe od poniedziałku do piątku). Zajęcia zaczynają się o 10.00. Uczestnicy zostają podzieleni na grupy ze względu na wiek i umiejętności. Całość kończą zawody. Uczestnicy dojeżdżają we własnym zakresie. Sprzęt można przywieźć ze sobą lub wypożyczyć na miejscu (konieczny wcześniejszy przyjazd aby dobrać sprzęt). Przypominamy o obowiązku posiadania kasku dla osób do 16 roku życia.\nI edycja: 16-20.01.16 r. (poniedziałek – piątek) I tydzień ferii\nII edycja: 23-27.01.16 r. (poniedziałek – piątek) II tydzień ferii\nKoszt: 260 zł od osoby\nOsoby zapisane na I edycję kursu prosimy o wpłatę zaliczki w kwocie 100 zł (za każdą zapisaną osobę) do 9 STYCZNIA 2017 r. Osoby zapisane na II edycję kursu prosimy o wpłatę do 16 STYCZNIA 2017 r.\nnr konta bankowego: 97 1140 2004 0000 3002 4994 6374\nPozostałej części płatności (160 zł w gotówce) należy dokonać w poniedziałek w biurze Paul Ski przed rozpoczęciem zajęć.\nZapisy prowadzone są drogą e-mailową. Proszę o przesłanie danych na adres: biuro.paul@gmail.com.\nMiejsce - Przywidz czy Paczoskowo:\nNarty czy snowboard:\nPoczątkujący, średniozaawansowany czy zaawansowany:\nPoczątkujący – po raz pierwszy ma kontakt z nartami i snowboardem\nŚredniozaawansowany – zjeżdża kontrolując prędkość, potrafi hamować i wykonywać proste skręty\nImię i nazwisko opiekuna (w przypadku dziecka):\nSkąd dowiedzieli się Państwo o kursach?:\nUczestnictwo w kursach jest równoznaczne ze zgodę na wykorzystanie przez Paul Ski wizerunku uczestników w materiałach reklamowych takich jak katalog, plakat oraz na stronie internetowej i kontach na portalach społecznościowych.\nPo przyjęciu zgłoszenia powinni Państwo otrzymać w przeciągu 3 dni roboczych potwierdzenie o zapisaniu na kurs. W przeciwnym wypadku prosimy o kontakt telefoniczny z biurem pod numerem +48 509 125 334 w godzinach 8:00 – 16:00.