Media: Liga Mistrzów przejdzie kolejną reformę. Drużyny rozegrają więcej meczów - Sport WP SportoweFakty\nWedług ostatnich doniesień medialnych Liga Mistrzów ma przejść kolejną reformę. Planowane jest dodanie czterech kolejnych rund spotkań. Zmiany mają wejść w życie w 2024 roku.\nMateusz Kozanecki 16 Stycznia 2020, 20:41\n"The Times" poinformowało, że zespoły rywalizujące w Lidze Mistrzów będą musiały rozegrać cztery dodatkowe mecze. Zmiany mają zostać wprowadzone od sezonu 2024/2025. Szefowie europejskich klubów są bliskie osiągnięcia porozumienia w tej sprawie.\nNajnowsze doniesienia mówią, że Stowarzyszenie Klubów Europejskich (ECA) i część przedstawicieli UEFA chce rozszerzenia zmagań. To może spowodować chaos w Anglii, gdzie harmonogram już teraz jest napięty do granic możliwości.\nPoczątkowo ECA miała liczyć na dołożenie aż dziesięciu dodatkowych serii spotkań do Ligi Mistrzów, aby zwiększyć liczbę meczów rozgrywanych pomiędzy największymi europejskimi klubami. Twierdzi się jednak, że są przedstawiciele stowarzyszenia są zadowoleni z dodania czterech meczów.\n"The Times" dodaje także, że Carabao Cup, czyli Puchar Ligi Angielskiej, może stać się rozgrywkami dla klubów spoza Ligi Mistrzów. Nowy plan zakłada, że finaliści LM rozegrają łącznie 17 meczów, a nie 13 jak do tej pory. Większa liczba spotkań ma doprowadzić do wzrostu przychodów.\nMedia spekulują, jak mogą wyglądać zreformowane rozgrywki Ligi Mistrzów. Jedna z opcji przedstawiona przez "Daily Mail" zakłada, że UEFA wprowadzi osiem sześciozespołowych grup bądź sześć sześciozespołowych. Alternatywą jest powrót do podwójnej fazy grupowej.\nW ramach nowego planu kluby, które awansują do półfinału LM automatycznie zakwalifikują się do następnej edycji rozgrywek, niezależnie od miejsca zajętego w krajowych rozgrywkach ligowych. Mówi się, że UEFA chce zapobiec utworzeniu World Spuer League, w którym grałyby czołowe europejskie kluby.\n- "To jest mój cel". Sarri chce pomóc Cristiano Ronaldo\n- Giuseppe Bergomi bezlitosny dla Krzysztofa Piątka. "On nigdy nie strzeliłby jak Ibrahimović"\nCzy Liga Mistrzów powinna zostać zreformowana?\nSzef na worku 17-01 00:06 Zgłoś komentarz\nsmoker 17-01 00:05 Zgłoś komentarz\nI jeszcze ta wiecznie niewydymana karolinka .burdel nie strona sportowa.karolinka polyka adminowi?\nPiłka nożna Liga Mistrzów Puchar Ligi Angielskiej UEFA Europejskie Puchary Piłka nożna w Anglii


Profil ..:Natalia:.. - Zapytaj.onet.pl -\nhalou mówi puchacz\nskomentował(a) 02.03.2013 12:23\nDotyczy pytania: "Lubisz One Direction ?" Pytanie było zadane w nieodpowiedniej kategorii - zostało przeniesione do kategorii właściwej.\nskomentował(a) 25.08.2012 16:47\nHej. Okazało się, że zostawiamy kotki. A i dzięki za wpsarcie tak wgl. :) Pozdr\nskomentował(a) 08.04.2012 01:58\nskomentował(a) 15.02.2012 18:23\nTwoje pytanie: "Zamień na ułamki dziesętne ! ! ! (5 kl)" zostało usunięte przez moderatora. Wyjaśnienie: Pytanie musi znajdować się w polu "Pytanie" a nie w opisie, musi mieć też poprawną formę.\nTwoje pytanie: "Przedstaw w postaci ułamka zwykłego nie skracalnego ( 5 kl )! " zostało usunięte przez moderatora. Wyjaśnienie: Nie pisz w swoim pytaniu, że dajesz "naj" - pytanie z takim dopiskiem (również w opisie) łamie regulamin.\nskomentował(a) 13.11.2011 21:52\nTwoje pytanie: "Historia , moja siostra , 5 kl !" zostało usunięte przez moderatora. Wyjaśnienie: Nie pisz w swoim pytaniu, że dajesz "naj" - pytanie z takim dopiskiem (również w opisie) łamie regulamin.\nskomentował(a) 28.10.2011 17:41\nTwoje pytanie: "Matma 5 klasa ! Moja siostra heh xD" zostało usunięte przez moderatora. Wyjaśnienie: Pytanie musi znajdować się w polu "Pytanie" a nie w opisie, musi mieć też poprawną formę.\nskomentował(a) 27.10.2011 23:15\nTwoje pytanie: "Mieszanina jednorodna i niejednorodna ! Dla mojej sis xD" zostało usunięte przez moderatora. Wyjaśnienie: Pytanie musi znajdować się w polu "Pytanie" a nie w opisie, musi mieć też poprawną formę.\nskomentował(a) 27.10.2011 20:13\nej, to kto ma naj z tego pytania o ułamkach?\nskomentował(a) 29.09.2011 07:17


Wrzawa | ŚWIAT NACHO\nDo chóru dołączył nawet rozsądny Ryszard Kalisz, który – jak twierdzi – ma prawo jazdy od stu lat i nigdy mandatu nie zapłacił. Co więc panu Ryszardowi będą przeszkadzały jakieś „suszarki” na słupach czy w rękach policjantów?\nSprawa otarła się już o prawa obywatelskie, z czego jasno wynika, że te będą łamane, jeśli obywatele poniosą konsekwencje lekceważenia prawa z kodeksu drogowego. Dialektyka czterech kółek.\nPolacy jeżdżą fatalnie (choć lepiej niż jeszcze parę lat temu): brawurowo, chamsko, egoistycznie. Nie sygnalizują manewrów, bez przerwy zmieniają pas mając za nic płynność ruchu, uśmiechają się do pieszych chcących przejść na pasach (tylko się uśmiechają).\nNiegdyś podobnie było we Francji. Tam nikt się nie bawił tak jak minister Nowak. Jak ustawiano radar, to nigdy nie była to pusta skrzynka. Jak ustawiano, to nikt nie myślał o tym, by kierowcę o tym uprzejmie poinformować.\nW wielu krajach mandaty są drakońskie. Poszukajcie w sieci kwot, jakie się płaci w Niemczech za przekroczenie prędkości w mieście… Tam też bywa ograniczenie do 30 czy 40 km/h. Na norweskich pustkowiach wolno jechać maksimum 80 km/h, nawet, gdy droga płaska i prosta (czyli sporadycznie). W Finlandii za bezsensowne parkowanie bezwarunkowo wystawią ci mandat i przyślą do Polski (doświadczyłem).\nMinister Nowak był fair. Obok akcji zaostrzającej przepisy otworzył dyskusję nad umiejscowieniem radarów, bezsensownością niektórych ograniczeń, ilością znaków. Każdy może sypać przykładami jak z rękawa. Ja też.\nŻe jednak zasadnicze ograniczenia pozostaną i ich łamanie będzie jakoś egzekwowane jest oczywiste. Odwrotność byłaby absurdem, którego nikomu nie życzę.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Obyczaje, Wydarzenia i oznaczony tagami bezpieczeństwo, mandaty, prędkość, radary, ruch drogowy, Ryszard Kalisz, Sławomir Nowak. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n← Sympatie polityczne niejakiej Pippi Langstrumpf\nOrkiestra wreszcie zagra sprawiedliwie →


W jaki sposób zagwarantować wysoki poziom bezpieczeństwa w firmach? | Porady dla emigrantów\nHome » W jaki sposób zagwarantować wysoki poziom bezpieczeństwa w firmach?\nUtrzymanie bezpieczeństwa w korporacjach jest dzisiaj niebywale pożądane. Żyjemy bowiem w obiektywnie niestabilnych czasach, gdzie z każdej strony mogą się na nas czaić różne zagrożenia. W tym miejscu mowa szczególnie o rozwiniętych organizacjach, w których ochrona poufnych informacji jest niezwykle wymagana. W tym celu wykorzystywane są różne systemy, dzięki którym możliwe jest ścisłe przestrzeganie reguł bezpieczeństwa.\nPrzeważnie na taki krok decydują się spore korporacje lub organizacje, w których załoga posiadają swoje miejsce pracy w sąsiednich budynkach. Pozwala to bowiem w klarowny sposób ulepszyć naszą pracę, na czym niejednokrotnie w największym stopniu zależy właścicielom firm. Chociaż dla wielu z nas problem ten pod względem technologicznym może wydawać się względnie trudny i niejasny, to jednakże jego dostępność jest dla nas stosunkowo duża. Jakie kroki w następstwie tego powinniśmy obowiązkowo uczynić, jeśli zależy nam na uzyskaniu maksymalnych standardów bezpieczeństwa w naszej firmie? Aby uzyskać odpowiedź na to pytanie - ciekawa strona.\nPoczątkowym i jednocześnie najbardziej podstawowym systemem, który musi zostać przez nas zaimplementowany w firmie to kontrola dostępu. Jest to jedna z najbardziej efektywnych metod uwierzytelniania naszych pracowników, dzięki której będziemy posiadać pełną kontrolę nad tym, kto aktualnie znajduje się na terenie naszego zakładu pracy. W naszych głowach w szeregu przypadków mogą się pojawiać pewne wątpliwości na temat efektywności przedstawionego rozwiązania. Niemniej jednak są one całkowicie bezpodstawne.\nDzisiejszy dorobek technologii pozwala nam bowiem na wprowadzenie rozmaitych stopni zabezpieczeń, które bez problemu będą w stanie kontrolować naszych pracowników. Dobrym przykładem owego zabezpieczenia na pewno są osobiste karty zbliżeniowe, przypisane prywatnie do każdego naszego zatrudnionego. Dzięki nim będziemy mogli dokładnie ustalić w którym czasie nasi pracownicy realizowali swoje obowiązki oraz w jakim czasie opuścili biuro. W pewnym sensie takie kontrolowanie może stać się wyjątkowo kłopotliwe, w następstwie tego powinno ono zostać stosowane tylko w chwilach, w których nasze bezpieczeństwo jest zagrożone.


Tempex - Bezpieczeństwo i higiena pracy - Logismarket.pl\n(Tempex Austria GmbH)\nSzczegółowa informacja o firmie Tempex\nZobacz telefon +43 7252 7383-0\nStrona www http://www.tempex.at\nProdukty firmy Tempex\nKurtka i spodnie strażackie (TXA / PBI (klasa 2))\nTkanina odporna na działanie płomieni.\nKurtka strażacka (TXA / model podstawowy, klasa 2)\nSpodnie ochronne strażackie (TXA, model podstawowy, klasa 1)\nNomex Delta TA lub Nomex Delta A.\nZ otworami wentylacyjnymi na plecach.\nKurtka chroniąca przed czynnikami gorącymi (CK-11/Z)\nMateriał: CK-11/Z, Para-Aramid 500g/m².\nSpodnie chroniące przed czynnikami gorącymi (CK-11/Z)\nKombinezon chroniący przed czynnikami gorącymi (S2)\nCertyfikat zgodności z normą EN 1486, Typ 2, PSA-kategoria III.\nSkuteczna ochrona przed zimnem.\nKlasyczny niebieski kolor.\nSpodnie (Tempex TS 325 TN)\nTkanina mieszana (PPAN FR, BW FR, włókno antystatyczne) ok. 325 g/m², antystatyczna, odporna na działanie kwasów i płomieni.\nSkuteczna ochrona przed deszczem. Bezpieczeństwo zapewnione przez elementy odblaskowe.\nKurtka przeciwdeszczowa i przeciwwiatrowa (SOFT - SHELL)\nSkuteczna ochrona. Bezpieczeństwo zapewnione przez elementy odblaskowe.\nPliki multimedialne firmy Tempex Zamknij


Opinie | Centrum języków obcych\nPoznaj niektóre z opinii wystawionych przez naszych słuchaczy i dołącz do grona zadowolonych kursantów naszej strefy języka.\nMarzena - główna księgowa w międzynarodowej firmie\nKamilia to profesjonalna, bardzo zaangażowana nauczycielka, umiejętnie wspierająca ucznia w nabywaniu wiedzy. Starannie planuje zajęcia, poprawia błędy w sposób zorganizowany, unikając przerywania wypowiedzi. Na bieżąco modyfikuje sposób pracy stosownie do sytuacji. Lekcje przebiegają w sympatycznej, spokojnej atmosferze, są różnorodne oraz doskonałe pod względem dydaktycznym. Bardzo serdecznie polecam!\nAngelika - mama 9-latki\nPiotr - przedsiębiorca\nSzczerze polecam zajęcia w Inno Duo. Mój angielski bardzo się poprawił. Jestem osobą 40+. Specjalizowałem się w rozpoczynaniu nauki języka - robiłem to wiele razy. Na zajęciach bardzo ruszyłem z miejsca, mogę się bez problemu komunikować w języku angielskim. Bardzo pomaga mi to w pracy i podczas wyjazdów zagranicznych.\nIzabela - kierownik działu logistyki\nJuż na samym początku lektorka zdiagnozowała z czym mam problem. Na każdych zajęciach jest coś nowego ale jednocześnie utrwalamy to, czego się do tej pory nauczyłam. Miałam obawy przed mówieniem po angielsku ale odblokowałam się dzięki temu, że całe lekcje mówimy po angielsku. Panuje na nich swobodna atmosfera. Jednocześnie lektorka jest wymagająca ale nie dostaję po głowie jeśli nie odrobię lekcji. Niektóre zajęcia były dopasowane do profilu mojej pracy aby łatwiej mi było napisać maila lub porozumieć się z klientem. Z czystym sumieniem mogę polecić.\nMarzena - główna księgowa\nIza - księgowa\nLektorka jest stworzona do tego by uczyć. Cechuje ją profesjonalne podejście oraz bardzo dobre przygotowanie do każdych zajęć. Jest wymagająca, ale nie przesadnie, potrafi słuchać i czytelnie wyjaśniać, powyższe cechy połączone z miłą atmosferą z nutą swobody oraz luźną rozmową dają bardzo efektywny mix. Dzięki naszym rozmowom zaczęłam mówić !!!\nAnia - koordynator biura\nPełen profesjonalizm, indywidualne podejście do ucznia, efektywne nauczanie. Gdy zmieniłam mojego dotychczasowego nauczyciela i zaczęłam naukę w Inno Duo z przyjemnością zasiadam do nauki języka angielskiego. Czuję, że MÓJ SUKCES TO RÓWNIEŻ SUKCES MOJEJ LEKTORKI :-)\nKamil - student\nPełen profesjonalizm. Wszystko to czego oczekiwałem jest zawarte w zajęciach. Dodatkowo atmosfera i podejście zachęca do nauki :D\nSylwia - specjalista ds. obsługi klienta\nKasia - specjalista ds. logistyki\nPolecam w 100%! Zajęcia są prowadzone w ciekawy sposób, a poziom jest idealnie dopasowany do stopnia zaawansowania ucznia, dzięki czemu język angielski staje się duużo łatwiejszy:) Osobiście jestem bardzo zadowolona z zajęć i z pewnością nauczyciela nie zmienię!:)) Polecam wszystkim, którzy się jeszcze zastanawiają nad wyborem odpowiedniej szkoły/kursu. Lekcje w Inno Duo to zdecydowanie dobry wybór!:)\nAgata - przedsiębiorca i coach


Kategoria T – co umożliwia takie uprawnienie? | Startmoto\nStartmoto > NAUKA JAZDY > INNE KATEGORIE > Kategoria T – co umożliwia takie uprawnienie?\nW obecnych czasach trudno jest wyobrazić sobie życie bez samochodu. Ten środek transportu potrzebny jest do poruszania się po mieście, do pracy czy na wakacje. Jednak niektóre pojazdy są niezbędne do pracy – na przykład w gospodarstwie. Warto wiedzieć, jakie uprawnienia umożliwia posiadanie prawa jazdy kategorii T oraz jak je uzyskać.\nJakie wyróżnia się kategorie pojazdów?\nObecnie najpopularniejsze są pojazdy kategorii B, czyli samochody osobowe, z których korzysta większość osób. Jednak nie jest to jedyny środek transportu. Obecnie wyróżnia się kilkanaście kategorii pojazdów w naszym kraju. To między innymi:\nKażda kategoria zdawana jest na innych zasadach i uprawnia do prowadzenia różnych pojazdów. Co więcej, do egzaminu mogą podejść osoby w różnym wieku. Jakie są zasady zdawania prawa jazdy kategorii T?\nPrawo jazdy kategoria T\nOsoby znające egzamin prawa jazdy kategorii T mogą uzyskać zezwolenie na kierowanie ciągnika rolniczego lub pojazdu wolnobieżny. Jest to prawo jazdy uprawniające do prowadzenia zespołu pojazdów złożonych z ciągników rolniczych z jedną lub kilkoma przyczepami. Można również prowadzić pojazdy określone kategorią AM, czyli motorowerem lub czterokołowcem.\nJak wygląda egzamin na prawo jazdy kategorii T?\nPrzed uzyskaniem prawa jazdy kategorii T należy udać się do lekarza, który po wykonaniu badania wyda orzeczenie o braku przeciwwskazań do prowadzenia poszczególnych pojazdów. Następnie należy pójść do Wydziału Komunikacji w Starostwie lub Urzędzie Miasta, gdzie konieczne będzie wypełnienie wniosku, oraz załączenie orzeczenia od lekarza i zdjęcia. Wydział Komunikacji wyda numer PKK. Procedury te powinny zostać przeprowadzone w obecności rodziców lub opiekuna, jeśli osoba ubiegająca się o prawo jazdy nie ma ukończonych osiemnastu lat.\nPo załatwieniu formalności, można przejść na szkolenie w OSK. Zakończy się ono egzaminem wewnętrznym. Następnie należy zgłosić się z numerem PKK do WORD-u w celu ustalenia terminu egzaminu państwowego na prawo jazdy.\nEgzamin państwowy będzie się składać z kilku zadań, które należy wykonać na placu manewrowym.\nZłączenie przyczep z pojazdem (jeśli egzaminator przydzieli takie zadanie).\nWłączenie świateł potrzebnych do uczestniczenia w ruchu drogowym.\nJazda pasem ruchu.\nIle trzeba mieć lat, by móc prowadzić pojazd kategorii T?\nNie wszyscy mogą się ubiegać o prawo jazdy kategorii T. Przed przystąpieniem do szkolenia i egzaminu należy spełniać kilka kluczowych warunków. Po pierwsze, konieczne jest osiągnięcie odpowiedniego wieku – trzeba mieć co najmniej szesnaście lat, a w przypadku nie ukończenia osiemnastego roku życia, konieczne jest uzyskanie zgody rodzica lub opiekuna. Prawo jazdy na kategorię T otrzymują osoby, które ukończyły szkolenie i zdały egzamin wewnętrzny, a potem egzamin państwowy.\nDobrym sposobem na przygotowanie się do egzaminu wewnętrznego są ćwiczenia online. Wiele stron internetowych oferuje darmowe materiały, dzięki którym łatwiej jest się przygotować do egzaminu wewnętrznego i państwowego.\nPoprzedni wpis Policjantka z toruńskiej policji poprowadziła egzamin na kartę rowerową\nNastępny wpis Czy warto udać się do znajomego instruktora? Zalety i wady takiego rozwiązania


Dialog zamiast kar - Zofia Aleksandra Żuczkowska - ebook - Legimi online\nDialog zamiast kar ebook\nCopyright © by Zofia Aleksandra Żuczkowska 2013\nCopyright © by Wydawnictwo MiND 2013\nMichałowi, Małgosi i Karstenowi\noraz wszystkim dzieciom i rodzicom,\nktórych spotkałam, z wdzięcznością\nDzieci potrzebują kontaktu. Bardziej niż jedzenia, ładnych ubrań i zabawek. Chcą być słyszane i widziane takie, jakie są – i tam, gdzie są. Niemal bez przerwy i z zaufaniem komunikują, co się w nich dzieje, zapraszając dorosłych do spotkania. Pragną towarzystwa i obecności osób, które potrafią dostrzec je w ich świecie oraz szanują ten świat i jego wartości.\nNie potrzebują korygowania i formowania, ale zrozumienia i współdziałania. Są gotowe do tego już w łonie matki. Zamiast „formacji” potrzebują informacji o naszym świecie: o tym, kim jesteśmy i dlaczego robimy to, co robimy. Wtedy nas widzą i biorą pod uwagę.\nMożemy nawiązać kontakt z dziećmi, jeśli wiemy, jak mówić im o sobie, a także kiedy warto mówić, a kiedy milczeć – czyli gdy potrafimy wyrażać siebie i swoje wartości w sposób dla nich dostępny. Inaczej po prostu tracimy czas. Kontakt zakłada wyraźną obecność dwóch osób: jest jak most zbudowany na dwóch mocnych podporach. Dorośli często nie zauważają drobnych rzeczy, które mogłyby ułatwić porozumienie, a potem oskarżają dzieci, że są „nieposłuszne”. Jednak one nie słyszą tego, czego nie warto słyszeć. To nie jest ich wada, ale odwaga pokazywania nam rzeczy naprawdę ważnych.\nKontakt wyzwala z samotności, daje poczucie bezpieczeństwa, wzmacnia samoświadomość, zaufanie do siebie i swoich odczuć, a także pomaga poznać i uszanować świat i doświadczenia innych ludzi. To dorośli są odpowiedzialni za stworzenie dzieciom przestrzeni i możliwości kontaktu, wzajemnej wymiany i komunikacji, w której one wzrastają – a wraz z nimi my, rodzice i opiekunowie.\nWbrew pozorom kontakt z ludźmi, a zwłaszcza z dziećmi, nie jest trudny. Nie wymaga żadnych szczególnych umiejętności ani poświęcenia. Żeby go nawiązać, wystarczy wiedzieć, co się w nas dzieje: w naszych uczuciach i myślach – oraz co dzieje się między nami. Inni ludzie – zwłaszcza dzieci – nieustannie dają nam informację zwrotną na ten temat. Kontakt z nimi jest jak taniec: trzeba wyczuć rytm, wypróbować kroki, połączyć je z krokami partnera, a potem poddać się muzyce. Jeśli sami doświadczamy kontaktu, zdobywamy odwagę, żeby otworzyć się na to, co się wydarzy w trakcie spotkania. Ale jeśli z góry zakładamy jakiś cel – inny niż samo doświadczenie kontaktu i wzajemnego widzenia siebie – wtedy kontakt jest prawie nieosiągalny, zwłaszcza w relacjach z dziećmi.\nKontakt, o jakim piszę w tej książce, to wydarzenie, które dzieje się w danym momencie i trwa tylko chwilę. Ale im częściej się pojawia, tym bogatsze i pełniejsze staje się nasze wspólne życie. Kontakt jest podobny do przekraczania mostu, odwiedzania się nawzajem w granicach naszych światów, ale bez zawłaszczania i wzajemnej ingerencji. Wszyscy potrzebujemy bliskości i obecności innych, a z drugiej strony, chcemy też uznania dla naszej odrębności i podmiotowości. Potrzebują tego także dzieci. Swoją odrębność i podmiotowość sygnalizują, kiedy osiągną już pierwszy rok życia, wypowiadając swoje pierwsze słowa – a wśród nich coraz bardziej świadome i odważne „Nie”. Czasem jest ono trudne do przyjęcia dla rodziców, choć według mnie to jedno z najważniejszych i najpiękniejszych słów dziecka. Pokazuje, że zaczyna ono dostrzegać i chronić swoje własne granice w relacjach z najważniejszymi dla niego osobami. Te granice będą mu potrzebne przez całe życie. Jeśli nie pozna i nie doświadczy ich w rodzinie, w relacjach z najbliższymi, będzie musiało nauczyć się tego poza rodziną, nie zawsze w taki sposób, jakiego życzyliby sobie rodzice. Umiejętność budowania kontaktu z dziećmi jest więc, według mnie, nieodłącznie związana z tym, czy jako rodzice potrafimy dostrzec i docenić wartość słowa „Nie” w ustach dziecka.\nNajwięcej na ten temat dowiedziałam się od dzieci. Przytoczę tu historię sprzed kilku miesięcy, dzięki której miałam okazję po raz kolejny przekonać się o znaczeniu kontaktu dla dorosłych i dzieci.\nPewnego dnia stałam na przystanku, kiedy z autobusu wysiadła babcia z wnuczką w wieku około czterech lat. Dziewczynka opierała się, nie chciała iść. Babcia coś jej tłumaczyła, a po chwili wzięła za rączkę i mocno pociągnęła za sobą. Przeszły w ten sposób na drugą stronę ulicy, po czym dziecko znowu zatrzymało się. Babcia powoli szła dalej. Dziewczynka tupnęła nóżkami i zaczęła krzyczeć. Babcia zawróciła, znów coś tłumaczyła. Dziewczynka przestała krzyczeć, ale nie chciała iść. Podeszła do nich jakaś kobieta, potem rodzina z dziećmi. Stali przez chwilę i rozmawiali z babcią i wnuczką. Miałam nadzieję, że się dogadają. Nic z tego. Odeszli, a one znowu zostały same. Babcia poszła do przodu kilka kroków, ale dziewczynka wciąż stała w miejscu, krzyczała i tupała nóżkami.\nPatrzyłam na to, stojąc na przystanku. W pewnej chwili dziewczynka odwróciła się i zaczęła iść w stronę jezdni. Babcia szybko do niej podbiegła, szarpnęła za kurtkę, mówiła coś podniesionym głosem. Dziewczynka przewróciła się na chodnik. Dobiegłam do nich. Kucnęłam przy dziecku i spytałam:\n– Ale nie mamy wózka! – powiedziała babcia. – W domu masz wózek. Jeśli wstaniesz, to zaraz będziemy w domu.\n– Chciałabyś na wózeczek? – zwróciłam się do dziecka.\n– Nie mam siły wziąć cię na ręce – wtrąciła babcia. – Mnie też bolą nogi! Też jestem zmęczona. Widzisz? – pokazała bandaże na nogach.\n– Bolą cię nóżki i chcesz na rączki albo na wózek? – skupiłam znowu uwagę tylko na dziecku.\nDziecko popatrzyło na mnie szeroko otwartymi oczami, było spokojne. Nie mówiłam nic przez moment, tylko patrzyłyśmy na siebie. Dziewczynka przybliżyła się, jakby chciała się przytulić, więc wzięłam ją za rękę i przytuliłam. To właśnie był moment kontaktu. Poczułam wzruszenie. Po chwili trwającej może pół minuty powiedziałam powoli, patrząc na dziewczynkę, która teraz uważnie mnie słuchała:\n– Hm. Ciebie bolą nóżki i babcię też (pauza). Babcia nie ma siły, żeby wziąć cię na ręce i nie mamy wózka (pauza). Co zrobić, żeby teraz dojść do domu?\n– Nie wiesz (znowu przerwa). A może spróbujemy iść malutkimi kroczkami? Ja będę trzymać cię za jedną rączkę, a babcia za drugą. Co ty na to?\nDziewczynka kiwnęła główką. Ruszyłyśmy powoli, małymi krokami.\n– To teraz idźcie tak powoli dalej, a ja wrócę na przystanek, dobrze? – powiedziałam po chwili.\n– Tak – dziewczynka odpowiedziała spokojnie.\nPomachała mi rączką i obie poszły dalej powoli. Babcia powiedziała jeszcze na koniec:\n– Po prostu jej słuchałam. Tylko tyle.\nPrzez chwilę patrzyłam, jak się oddalają, a potem wróciłam na przystanek. Wszystko trwało może pięć minut.\nZwykle to małe dzieci inicjują kontakt w relacjach z dorosłymi. Wyrażają coś – niekoniecznie werbalnie – bo chcą być usłyszane, przyjęte i zrozumiane. Dorosły może tego nie rozumieć albo nie wiedzieć dokładnie, o co chodzi. Ale najważniejsze jest, żeby chciał dziecko usłyszeć. Kiedy wsłucha się w to, co ono mówi, pojawi się szansa na kontakt. Potem trzeba ten kontakt podtrzymać i słuchając dziecka, pozwolić mu się prowadzić tak długo, aż będzie ono w stanie usłyszeć dorosłego.\nZa każdym razem kiedy dzieje się coś takiego, widzę otwartość dziecka i jego gotowość do współdziałania. Warunkiem jednak jest, żeby najpierw zostało ono wysłuchane. Nie szukam szybkich rozwiązań, nie stosuję żadnych spektakularnych metod ani tricków pedagogicznych. Traktuję serio to, co dziecko mówi.\nBabcia tej dziewczynki też miała swoją historię i też bardzo chciała zostać wysłuchana – dlatego właśnie nie była w stanie usłyszeć wnuczki. Być może, jak wielu dorosłych, chciała ją czegoś nauczyć, uświadomić pewne zależności, które każdy musi rozumieć. Sama także pragnęła zrozumienia, wsparcia i empatii. To wszystko mogła otrzymać – bo dzieci są zawsze gotowe do okazywania wsparcia i współdziałania – ale sposób, w jaki się tego domagała, był nieskuteczny. Chciała to dostać natychmiast, nie bacząc na potrzeby dziewczynki. A ona robiła dokładnie to samo: „Teraz, natychmiast, zrób to, czego od ciebie oczekuję”.\nDzieci nas naśladują. Dostrajają się do tego, co dzieje się w nas. Im bardziej jesteśmy wobec nich „uparci”, tym mocniej same się upierają. Jeśli je akceptujemy i współdziałamy z nimi – tym chętniej same współdziałają.\nTo jeden z mechanizmów, który często dostrzegam w relacjach dorosłych i dzieci: dziecięca niecierpliwość jest jak tuba, która nagłaśnia niecierpliwość dorosłych. Tak dzieje się niemal zawsze, kiedy pojawiają się w nas silne emocje. Przydaje się wtedy dyrygent, który pomoże zharmonizować brzmienia, albo tłumacz, który przełoży gesty na słowa i ułatwi wzajemne porozumienie.\nW trakcie opisanego spotkania byłam dla babci i wnuczki takim właśnie tłumaczem albo dyrygentem. Wiedziałam, co robić, jak słuchać, czego nie robić, czego nie mówić – i byłam pewna, że to wszystko razem ma sens. Znam podstawowe kroki tego tańca, choć nigdy nie wiem, jak zachowa się mój partner – a tu było ich dwóch. Już od pierwszej chwili byłam bardziej pewna kroków dziewczynki – ale i babcia dołączyła do nas z gracją.\nZdaję sobie sprawę, że było mi znacznie łatwiej poprowadzić ten taniec niż babci. Nie byłam zaangażowana w konflikt, więc moje emocje nie rozpraszały dziecka. Nie do mnie należało bezpieczne doprowadzenie jej do domu, więc nie wywierałam presji – poza tym nie byłam zmęczona i nie bolały mnie nogi. Miałam zrozumienie także dla babci, nie pouczałam jej i nie krytykowałam. Widziałam jej rozpacz, bezradność i zagubienie, kiedy potrzebowała pomocy, wsparcia, zrozumienia – choć mogła dostać je tylko od obecnych wokół dorosłych, a nie od dziecka.\nWystarczyło kilka prostych wskazówek, żeby rozwiązać konflikt. Osobę dorosłą mogłam poprosić, żeby poczekała chwilę z zaspokojeniem swoich potrzeb. Byłam jej wdzięczna, że się na to zgodziła. Wtedy dziewczynka mogła wyrazić – wyśpiewać – swój ból i swoje pragnienia. Wystarczyła tylko drobna zmiana podejścia: zamiast oczekiwać od niej zrozumienia, należało ją najpierw usłyszeć i zrozumieć.\nPrzekonałam się, że słowo „zrozumieć” nie oddaje tego, co dzieje się w świecie dzieci. One potrafią coś innego niż rozumienie: pojmują sytuację, okoliczności, wszystko, co się dzieje wokół i wewnątrz ich świata. Aby się z nimi dogadać, my też musimy stać się pojemni, czyli gotowi przyjąć to, co się dzieje, zdolni otworzyć przestrzeń kontaktu.\nWymaganie od dzieci zrozumienia dla dorosłych jest, według mnie, nieporozumieniem. Historia babci i wnuczki była jednym z nieporozumień, jakich wiele obserwuję wśród dorosłych i dzieci.\nWydaje mi się, że dzieci, zwłaszcza dzieci w Polsce – bo te znam najlepiej – zbyt rzadko doświadczają obecności dorosłych, którzy potrafią zbudować i podtrzymać kontakt. Nie zamierzam krytykować ludzi i ich zachowań ani metod, które stosują. Jako rodzice, opiekunowie staramy się dać dzieciom to, co najlepsze. Myślę jednak, że często mamy trudność w porozumieniu się z nimi, bo brakuje nam doświadczenia kontaktu z ludźmi. Zapominamy, że kontakt jest ważny, i często nie wiemy, na czym polega. Być może tracimy też wiarę, że jest w ogóle możliwy. Może gdybyśmy jako dzieci wzrastali w środowisku komunikacji i gdyby nasi rodzice, zamiast „wychowywać nas na porządnych ludzi”, cieszyli się naszą obecnością i dialogiem z nami, byłoby nam dzisiaj łatwiej cieszyć się kontaktem z naszymi dziećmi?\nNie zdajemy sobie też sprawy z tego, że to nie intelekt i wiedza mają podstawowe znaczenie w budowaniu kontaktu – ale emocje. Zwłaszcza w relacjach z dziećmi musimy mieć oczy i uszy otwarte na uczucia. Uczucia mają takie znaczenie w tworzeniu kontaktu jak muzyka w tańcu.\nCzytając tę książkę i zawarte w niej rozmowy z dziećmi, być może przypomnicie sobie własne dzieciństwo. Jeśli mieliście szczęście doświadczyć spotkań z dorosłymi, którzy potrafili wsłuchać się w wasze uczucia i nawiązać z wami kontakt, prawdopodobnie jest wam łatwiej i z większą naturalnością komunikujecie się ze swoimi dziećmi.\nJeśli jednak było inaczej, być może poczujecie smutek i żal. Dostrzeżenie w sobie tych uczuć, uznanie ich i przyjęcie jako ważnej informacji o sobie może być początkiem dialogu – najpierw ze sobą, a potem z innymi. Kiedy odzyskujemy zdolność czucia – a nie tylko rozumienia, wyjaśniania i tłumaczenia – odzyskujemy utraconą dziecięcą zdolność pojmowania rzeczy. Odzyskujemy wtedy kontakt: przede wszystkim z samym sobą. Gdy zależy nam na porozumieniu z dziećmi, najpierw musimy umieć porozumieć się i skontaktować z samym sobą: naszymi odczuciami, przeżyciami, naszym dziecięcym światem z przeszłości.\nW tej książce nawiązuję często do naszych dziecięcych doświadczeń w relacjach z dorosłymi, bo to one determinują naszą zdolność komunikowania się z dziećmi. Obecność dzieci wyzwala z podświadomości tamte przeżycia i ich emocjonalny kontekst, nawet jeśli ich nie pamiętamy. Automatycznie powtarzamy to, czego sami doświadczyliśmy, i przekazujemy to naszym dzieciom jak język ojczysty. To nieunikniony proces – tak funkcjonuje nasz mózg. Wiemy o tym od kilkunastu lat dzięki fascynującym odkryciom dotyczącym funkcjonowania ośrodków odpowiedzialnych za procesy emocjonalne czy neuronów lustrzanych w naszym mózgu. Z badań neurobiologów dowiedzieliśmy się też, że mózg człowieka jest aktywny i rozwija się przez całe życie – a nie tylko w dzieciństwie, jak uważano jeszcze dwadzieścia lat temu – i zapisane w neuronach lustrzanych informacje można modyfikować i zmieniać poprzez nowe doświadczenia.\nW swojej książce wracam często do tych zagadnień, bo uważam je za najistotniejsze. Bez otwartego, odważnego dialogu na temat źródeł naszej komunikacji i relacji z ludźmi nie jesteśmy w stanie podjąć dialogu z dziećmi.\nW kolejnych rozdziałach książki chcę opisać, na czym, według mnie, polega dialog otwierający drogę do porozumienia z dziećmi – i nie tylko z dziećmi. Podzielę się też moimi doświadczeniami i odkryciami ze współpracy z rodzinami, z którymi spotykałam się na warsztatach prowadzonych metodą Porozumienia bez Przemocy1. W drugiej części omówię główne zasady gramatyczne Języka Serca, czyli stylu porozumiewania się, który pomógł mi zmienić nawyki wyniesione z domu rodzinnego. Zaproponuję ćwiczenia pomagające ożywić przepływ komunikacji między bliskimi osobami i zrozumieć, skąd biorą się nasze osobiste trudności w komunikacji z ludźmi.\nKluczowy dla mojego doświadczenia był trening Porozumienia bez Przemocy, który zawdzięczam szczególnie trenerom ze Skandynawii: Karstenowi Schacht-Petersenowi, Kirsten Kristensen, Leenie Maiji Hurme, Marianne Goethlin i Towe Widstrand. Podkreślam ich skandynawskie podejście, w którym wykorzystują także doświadczenia duńskiego terapeuty i pedagoga Jespera Juula. W ciągu siedmiu lat współpracy z nimi podczas Family Campów – corocznych wakacyjnych treningów komunikacji prowadzonych w Danii i w Polsce – uczyłam się i doświadczałam intensywnego rozwoju moich własnych umiejętności nawiązywania kontaktu ze sobą i innymi ludźmi.\nMam nadzieję, że książka ta okaże się inspiracją dla rodziców i wychowawców w pracy nad jakością ich relacji z dziećmi. Zależy mi także, aby był to praktyczny poradnik, dlatego znajdzie się w nim wiele konkretnych rad, wskazówek i narzędzi do nauki dialogu z dziećmi.\nNie jest ona pomyślana jako krytyka tego, co robią rodzice. Chcę w niej przekazać wiedzę i doświadczenie, które pomogły mnie samej, i wierzę, że mogą pomóc także innym rodzicom w ich relacjach z dziećmi.\nDziś coraz lepiej zdajemy siebie sprawę z tego, że krytyka, wzbudzanie poczucia winy czy zawstydzanie – czyli pokazywanie ludziom, że są źli, w nadziei, że się poprawią – nie przynosi oczekiwanego efektu. Jeśli należymy do pokolenia, które w dzieciństwie słyszało przede wszystkim, co robi źle i co powinno w sobie zmienić, żeby inni byli zadowoleni, możemy mieć nawyk szukania winowajców i nieudaczników w swoim otoczeniu – przede wszystkim w samych sobie. Nie pokazano nam, jak nawiązać dialog oparty na jasnym wyrażaniu siebie i szukaniu wspólnych rozwiązań.\nPotrzebujemy nowego podejścia, nie tylko do dzieci, ale i do siebie. Jednym ze sposobów uporania się z wewnętrzną krytyką i poczuciem winy może być codziennie ponawiana decyzja o zaufaniu sobie i swojej intuicji, swoim uczuciom i potrzebom. Dzieci pomogą nam odkryć i rozwinąć te zdolności na nowo. Często najlepszą drogą „reedukacji” dorosłych jest kontakt z nimi, a nie czytanie książek.\nZ książki tej nie dowiecie się, jak zmienić swoje dzieci. Nie dowiecie się też, jak sprawić, żeby wykonywały wasze polecenia i były posłuszne! To nie jest książka o metodach wychowywania dzieci, tylko o tym, jak być z nimi i dlaczego jest to ważne również dla nas.\nChcę wam zaproponować małe ćwiczenie na rozgrzewkę i przygotowanie do dialogu, o którym będę pisać. Pomoże wam ono sprawdzić, jak radzicie sobie z wyrażaniem własnych uczuć, myśli i pragnień.\n1. Zastanów się, dlaczego sięgnęłaś (sięgnąłeś) po tę książkę? Jaka potrzeba powoduje, że właśnie ją czytasz?\n2. Jeśli spodziewasz się przynajmniej jednej korzyści z jej lektury, powiedz o tym głośno do siebie – i posłuchaj swoich słów.\n3. Powtórz to samo w obecności kogoś bliskiego. Poproś, aby przez chwilę słuchał cię z uwagą. Wystarczą dwa, trzy zdania. Im więcej słów wypowiesz, tym mniejsza szansa, że zostaniesz usłyszany. Mów w pierwszej osobie, zaczynaj zdania od: „Chcę… Zależy mi…”.\n4. Na końcu powiedz swojemu dziecku, dlaczego czytasz książkę o porozumiewaniu się z dziećmi. Powiedz to jeszcze krócej niż dorosłemu: w jednym, najwyżej dwóch krótkich zdaniach. A potem uważnie wysłuchaj, co powie na to dziecko, i zapisz jego słowa.\nW kolejnych rozdziałach zaproponuję kontynuację i rozwinięcie tego ćwiczenia. Jeśli wydaje się wam ono ciekawe i inspirujące – zapraszam do lektury!\nNa czym polega dialog i dlaczego warto stosować go zamiast kar?\nW trakcie nauki zasad i praktyki Porozumienia bez Przemocy zdałam sobie sprawę, że zamiast pytać: jak nawiązuje się kontakt z ludźmi? – należy raczej zatroszczyć się o to, aby nie blokować naturalnego kontaktu, który powstaje sam przez się. Potwierdza to przytoczona historia babci i wnuczki: dziewczynka instynktownie dążyła do kontaktu z opiekunką, starając się wyrazić swoje potrzeby. Należało tylko ten kontakt podtrzymać.\nDlatego zawsze warto najpierw zastanowić się, czy w ogóle jesteśmy gotowi przyjąć przekaz dziecka. Trzeba też zdawać sobie sprawę, dlaczego zależy nam na porozumieniu. Czy chcemy prawdziwego kontaktu, czy też mamy na oku pewne cele, które pragniemy zrealizować, niezależnie od tego, co czuje dziecko?\nWyobraźmy sobie inny scenariusz konfliktu między babcią i wnuczką: babcia siłą pociąga za sobą krzyczącą dziewczynkę, jednocześnie podkreślając, że jej opór jest głupi, ponieważ nie jest w stanie zanieść jej do domu. Być może także zagrozi dziecku, że jeśli się nie dostosuje, nie dostanie podwieczorku albo nie będzie oglądać bajki, lub, co gorsza, że przestanie je kochać.\nCo dzieje się wtedy w świecie dziecka, w jego sercu i myślach? Doświadcza ono emocjonalnego i fizycznego bólu, opuszczenia, zagubienia. Być może myśli sobie: „To, co czuję, nie jest ważne. Muszę o tym zapomnieć. Dorośli są silni. Nie da się z nimi dogadać. Muszę się podporządkować”. Traci wtedy kontakt ze sobą, z tym, co czuje. Traci też nadzieję, że może zostać usłyszane i zrozumiane, że może być tym, kim jest, że jego potrzeby mają jakiekolwiek znaczenie. Potrzeby to wewnętrzna moc, źródło naszych działań i dążeń – i kiedy nie są brane pod uwagę, pojawia się przemoc.\nW sytuacji, kiedy dorosły musiałby powstrzymać albo pociągnąć dziecko siłą, żeby na przykład nie wybiegło na ulicę, albo dlatego, że gdzieś się spieszy, dużo lepiej byłoby, gdyby jednocześnie wytłumaczył, że nie wie, jak inaczej sobie poradzić; że chce je zrozumieć i usłyszeć, ale w tej chwili nie ma na to czasu. Wtedy nadal istnieje kontakt i równowaga między potrzebami obu stron. Dzieci reagują na takie podejście z o wiele większym zrozumieniem, niż moglibyśmy przypuszczać.\nJeśli naprawdę zależy nam na kontakcie z dzieckiem, nie wolno nam:\n1. Mówić, kiedy ono mówi. Im mniej słów z naszej strony, tym lepiej.\n2. Szukać i proponować rozwiązania przed wysłuchaniem go.\n3. Zastanawiać się, co myślą inni, kiedy patrzą na nasze próby kontaktu z dzieckiem. Skupiamy uwagę tylko na sobie, dziecku i na tym, co dzieje się między nami.\nTe trzy zasady są bardzo proste i, wydawałoby się, oczywiste. Jeśli jednak przyjrzymy się naszym codziennym rozmowom z dziećmi, może się okazać, że warto o nich sobie co jakiś czas przypominać.\nKiedy zaczynam mówić o sobie, zanim dziecko (lub inna osoba) jest w stanie mnie wysłuchać – czyli zanim ono nie zostanie wysłuchane – tracę tylko czas i siły. Ale jak rozpoznać ten właściwy moment, kiedy mogę zacząć mówić o swoich potrzebach? Tak jak w tańcu: trzeba być wrażliwym na reakcje drugiej strony, słuchać, patrzeć i samemu próbować. Jeśli dziecko przytakuje, patrzy nam w oczy, oddycha głęboko, to znaczy, że nas słyszy. Prawdopodobnie czuje wtedy ulgę, spokój i radość. Jeśli odwraca głowę i krzyczy, to znak, że nie chce nas słuchać. Być może czuje napięcie, ból albo złość. Wtedy nasza kolej na słuchanie. Pozwólmy dziecku mówić i bądźmy obecni, dopóki nie pojawi się z jego strony sygnał, że jest gotowe słuchać. Być może w ogóle nie będzie do tego gotowe. Jednak im bardziej skupiamy uwagę na tym, aby nas wysłuchało, tym mniej jesteśmy przy nim obecni i słabiej słyszymy to, co chce nam powiedzieć.\nZ kolei jeśli w trakcie rozmowy z dzieckiem skupiam się na tym, co myślą o mnie osoby postronne – i co powinnam zrobić, żeby pokazać, że jestem dobrą matką, nauczycielką, opiekunką, babcią itp. – tym mniej zostaje mnie dla dziecka. Ono czuje się samotne i zagubione w swoim świecie, nie mając dostępu do mojego świata. Stoimy rozdzieleni niewidzialną ścianą.\nDzieci chcą, żebyśmy byli przy nich obecni – blisko tego, co się w nich w danym momencie dzieje, a nie przy naszych pomysłach na rozwiązanie problemu. Im bardziej zależy nam na ich u s p o k o j e n i u – a nie z a s p o k o j e n i u potrzeby kontaktu – tym mniejsze mamy szanse na udany kontakt.\nW dialogu z dziećmi nie wystarczy mówić, stosując jakąś skuteczną technikę czy metodę, która „działa” i sprawi, że b ę d ą n a s s ł u c h a ł y. Nie warto udawać, że ich s ł u c h a m y, jeśli nie chcemy albo nie potrafimy u s ł y s z e ć tego, co mają do powiedzenia. Musimy nauczyć się z nimi rozmawiać. Komunikacja nie jest po to, żeby osiągnąć jakiś efekt – jest częścią życia. To spotkanie osób, które chcą mieć wpływ na swoje życie. Czy jest jakiś powód, dla którego dzieci miałyby być tego wpływu pozbawione?\nCzęsto obserwuję, że ludzie mówią do siebie jednocześnie – dotyczy to nie tylko rozmów z dziećmi. Obie strony chcą być wysłuchane, ale żadna nie słucha. Nie jest to jeszcze najgorsza sytuacja. Jeśli zależy nam na porozumieniu, ktoś musi zacząć słuchać, jednak nie rezygnując ze swojego pragnienia bycia wysłuchanym. Będę w dalszej części książki proponować ćwiczenia, które pokażą, jak słuchać i jak prosić o to, aby ktoś nas wysłuchał – a także jak możemy przekonać się, czy zostaliśmy wysłuchani.\nWiększą przeszkodą, która uniemożliwia kontakt, jest słuchanie pozorne: milczę, kiedy ktoś mówi, ale nie słucham go, bo zastanawiam się nad tym, co sama za chwilę powiem. Taki rodzaj słuchania daje mniejszą szansę na kontakt niż równoczesne mówienie.\nJeszcze bardziej blokuje słuchanie diagnostyczne: słucham, ale skupiam uwagę tylko na tych sygnałach, symptomach i zachowaniach, które potwierdzają moją opinię o rozmówcy. Nie mam intencji usłyszenia i zobaczenia go w danej sytuacji – zależy mi jedynie na potwierdzeniu swojego zdania o nim. To jest, według mnie, najbardziej tragiczny w skutkach sposób oferowania kontaktu, ponieważ zupełnie uniemożliwia spotkanie. Nie ma w nim partnerstwa, szacunku i wzajemności. Jest dominacja i nadużycie zaufania. Nazywam takie podejście tragicznym także dlatego, że spotykam je zbyt często w postawach dorosłych, nauczycieli, pedagogów i – co gorsza – rodziców wobec dzieci.\nOgrzewalnie dla rodziców\nUważam, może trochę na przekór nowoczesnym trendom i opiniom ekspertów od rodzicielstwa, że porozumienie z dziećmi nie wymaga żadnych szczególnych umiejętności ani specjalistycznego wykształcenia. Wręcz przeciwnie. Moim zdaniem, im więcej wiemy o dzieciach w ogóle, tym łatwiej tracimy z oczu wyjątkową i jedyną w swoim rodzaju istotę, która stoi przed nami. To samo się dzieje, kiedy chcemy nauczyć się „bycia dobrym rodzicem”. Dużo ważniejsze jest pytanie, czy jestem autentyczna(y) w kontaktach z moim dzieckiem i moimi bliskimi? I co to znaczy: być autentycznym?\nMyślę więc, że jako rodzice potrzebujemy nie tyle edukacji ze strony ekspertów, ile wspólnot i grup przyjacielskich, w których możemy otwarcie dzielić się swoimi uczuciami i mówić o swoich potrzebach bez obaw, że ktoś nas próbuje zmieniać, „nawracać” i dawać nam dobre rady. Właśnie dlatego obawiam się, że „treningi rodzicielstwa”, a zwłaszcza „skutecznego rodzicielstwa”, a nawet „komunikacji z dziećmi” (choć sama je prowadzę w Szkole Empatii) – nie są szczególnie przydatne w dialogu z dziećmi. Moim marzeniem jest, żeby podczas spotkań we wspólnotach rodzice i dzieci mogli wspólnie bawić się, ale też poważnie rozmawiać i doświadczać wzajemnego zrozumienia, akceptacji i dialogu, którym potem dzieliliby się ze sobą w domu.\nJedna z mam, która przyszła na moje warsztaty dla rodziców w Szkole Empatii, powiedziała kiedyś, że zajęcia te są dla niej „ogrzewalnią”: może na nich poczuć ciepło, z którym potem wraca do dzieci. Właśnie o taką jakość spotkań dla rodziców mi chodzi, a nie o pouczanie, porównywanie i ocenę naszych rodzicielskich umiejętności i rodzinnego szczęścia. Chciałabym, żeby w takich miejscach była przestrzeń dla wątpliwości, obaw i bólu. Nie po to, żeby etykietować, diagnozować, dobrze radzić czy oceniać, ale dlatego, że empatia dla czyjegoś cierpienia pomaga dostrzec niezaspokojone potrzeby, które je generują. A kiedy ktoś rozpozna swoje potrzeby, sam sobie da najlepszą radę.\nRodzice, którzy na co dzień często doświadczają frustracji i bólu (czyli prawie wszyscy) i nie mają z kim o tym porozmawiać, nie są w stanie uniknąć przekazywania swych emocji dzieciom. Nie jest to ani ich wina, ani błąd. To naturalny i niełatwy etap życia rodziny – sytuacja, która wymaga działania, zmiany i wsparcia.\nRodzice w Polsce z konieczności korzystają z pomocy swoich rodzin. Niestety, często nie mają one wiele wspólnego ze wspierającą wspólnotą. Jeśli w dzieciństwie nie mieliśmy wzmacniających i wartych pamiętania relacji z rodzicami, trudno potem spodziewać się z ich strony wsparcia. Zauważyłam, że w kontakcie dorosłych z ich rodzicami pojawia się ta sama zależność co w kontakcie z ich dziećmi: dzieci są inicjatorami kontaktu, a dorośli dbają o jego jakość i kontynuację. Gdy dziś, jako dorosłe dzieci, inicjujemy kontakt, nasi rodzice mają duży wpływ na to, czy i na ile daje się on podtrzymać i ożywić. Życzyłabym wszystkim, aby potrafili nawiązać prawdziwy kontakt ze swoimi rodzicami, dziadkami, ciotkami, wujkami i innymi bliskimi, ale kiedy to się nie udaje, lepiej zrezygnować z dziecięcego marzenia o zrozumieniu i byciu usłyszanym, niż oczekiwać, że nasi bliscy się zmienią.\nW naszych domach na co dzień zwykle dyskutujemy, opowiadamy historie, komentujemy, porównujemy albo obmawiamy innych. Mówimy chętniej o znajomych i sąsiadach niż o sobie. A kiedy już mówimy o sobie, to częściej dzielimy się poglądami, opiniami, komentarzami albo wiedzą na jakiś temat. W ten sposób unikamy bliskości, ukrywamy siebie i swoje wrażliwe serce. Wyrażanie intelektualnych konceptów nie zbliża ludzi do siebie, wręcz przeciwnie. Zwykle nas pozycjonuje: albo jesteśmy „za” albo „przeciw”, albo w koalicji albo w opozycji – ale nie na równi, przy sobie, blisko. Możemy całymi latami przebywać z ludźmi, nawet najbliższymi, nie nawiązując z nimi prawdziwego kontaktu.\nKiedy przychodzą na warsztaty i konsultacje skłóceni rodzice albo pary, które w desperacji straciły nadzieję, że w ogóle są w stanie się porozumieć, pytam ich, czy pamiętają z dzieciństwa swoich rodziców rozmawiających ze sobą, zwłaszcza w trudnych sytuacjach, kryzysach. Większość ludzi odpowiada mniej więcej tak: „Rozmawiali? Nie wiem, o czym mówisz! Albo ojca nie było w domu, albo kłócili się do upadłego”.\nW sondażu z 2008 roku na temat polskiej rodziny ponad 40 proc. osób stwierdziło, że chcieliby, aby w ich rodzinach dzieci były inaczej traktowane niż w ich domu rodzinnym. Prawie 60 proc. chciałoby się nauczyć rozmawiać z bliskimi2.\nRodzice na rozdrożu\nDzieci tęsknią za obecnością dorosłych, którym na nich zależy. Chcą być szczęśliwe, chcą się bawić i rozwijać. Chcą robić z pasją to wszystko, co już potrafią robić. Ufają, że z każdym dniem będą umiały więcej i otrzymają pomoc, kiedy będą jej potrzebowały. Dzieci chcą przebywać i rozmawiać z dorosłymi, którzy też są szczęśliwi, obecni i świadomi swoich potrzeb. I tak jak każdy człowiek, nie chcą być traktowane instrumentalnie. Pragną być dostrzegane i kochane takimi, jakie są.\nDo nawiązania kontaktu z dziećmi nie potrzebujemy wiedzy teoretycznej, ale umiejętności patrzenia na życie z ich perspektywy. I choć wszyscy żyliśmy kiedyś w świecie podobnym do ich świata, niewielu z nas potrafi wyobrazić sobie, jak to jest być dzieckiem.\nPrzez wiele lat dorośli uważali, że dziecko to tylko etap przejściowy na drodze do dorosłości. Być dzieckiem znaczyło być mniej doskonałym i głupszym dorosłym, bez własnej samoświadomości i samowiedzy. Uważano, że ludzie i tak nie pamiętają nic z dzieciństwa, więc nie ma sensu troszczyć się o to, co dzieci czują. Dziś wielu z nas, wychowanych w taki sposób, faktycznie nie pamięta albo nie chce pamiętać, jak to jest być dzieckiem.\nGubimy się, widząc dziecięce reakcje, ich autentyczność, głębię, intensywność, mądrość. Być może niektórzy z nas chodzą na treningi uważności i medytacji, gdzie uczą się, co to znaczy być obecnym i jak odczuwać siebie: swoje ciało i uczucia. Uczą się swoich granic i możliwości. Potrzebujemy trenera, żeby nauczyć się tego, co dzieci robią same z siebie i bez przerwy – i w czym są naprawdę mistrzami!\nAlbo spędzamy lata na terapiach, żeby doświadczyć, że ktoś nareszcie nas słucha i dostrzega. Odnajdujemy akceptację, stopniowo nabieramy zaufania do naszych odczuć, potrzeb, przeżyć i marzeń, o których zapomnieliśmy, starając się zbyt szybko spełnić oczekiwania innych ludzi. Zaczynamy podejmować decyzje, które wspierają i chronią nasze życie i relacje z bliskimi. I powoli wracamy do tego stanu świadomości, który mieliśmy już w przedszkolu.\nJeśli macie podobne refleksje, prawdopodobnie szukacie sposobu, żeby ochronić dzieciństwo swoich dzieci. Co zrobić, aby zachowały naturalną wrażliwość i nie doświadczały bólu w kontaktach z dorosłymi? Brutalna, ale nieunikniona prawda o życiu jest taka, że, niestety, nie jesteśmy w stanie ich ochronić. Możemy jedynie być z nimi, przechodząc czasem przez ból trudnych doświadczeń, chorób, osobistych kryzysów. Dzieci idą z nami, ale potrzebują także naszej uwagi i zainteresowania tym, co czują i czego doświadczają.\nKiedy jesteśmy zakochani, potrafimy mówić o sobie i swoich uczuciach. Budzi się w nas zaufanie i nadzieja, że możemy być blisko kogoś, kto\nDziś coraz lepiej zdajemy siebie sprawę z tego, że krytyka, wzbudzanie poczucia winy czy zawstydzanie – czyli pokazywanie ludziom, że są źli, w nadziei, że się poprawią – nie przynosi oczekiwanego efektu. Jeśli należymy do pokolenia, które w dzieciństwie słyszało przede wszystkim, co robi źle i co powinno w sobie zmienić, żeby inni byli zadowoleni, możemy mieć nawyk szukania winowajców i nieudaczników w swoim otoczeniu – przede wszystkim w samych sobie.\nSzukać i proponować rozwiązania przed wysłuchaniem go. 3. Zastanawiać się, co myślą inni, kiedy patrzą na nasze próby kontaktu z dzieckiem. Skupiamy uwagę tylko na sobie, dziecku i na tym, co dzieje się między nami.\nJeśli dziecko przytakuje, patrzy nam w oczy, oddycha głęboko, to znaczy, że nas słyszy. Prawdopodobnie czuje wtedy ulgę, spokój i radość. Jeśli odwraca głowę i krzyczy, to znak, że nie chce nas słuchać. Być może czuje napięcie, ból albo złość. Wtedy nasza kolej na słuchanie. Pozwólmy dziecku mówić i bądźmy obecni, dopóki nie pojawi się z jego strony sygnał, że jest gotowe słuchać.\nIm bardziej zależy nam na ich u s p o k o j e n i u – a nie z a s p o k o j e n i u potrzeby kontaktu – tym mniejsze mamy szanse na udany kontakt. W dialogu z dziećmi nie wystarczy mówić, stosując jakąś skuteczną technikę\nRodzicielstwo jest czymś w rodzaju nieustannego kryzysu: może stać się terapią i szansą na uzdrowienie własnych, nie zawsze pozytywnych doświadczeń z dzieciństwa. Kobieta, która rodzi\nIm dłużej potrafimy trwać w kontakcie z potrzebami, powstrzymując nawykową tendencję do szukania rozwiązań, konkluzji, decyzji i ustaleń, tym głębszy dialog, bardziej żywy kontakt i mocniejsza relacja między nami.\nDorosły jest odpowiedzialny za jakość relacji, a nie dziecko. Obwinianie dziecka o to, że nie rozumie, nie słyszy, „nie współpracuje”, ujawnia postawę dorosłego, który nie chce wziąć na siebie tej odpowiedzialności.\nDzieci nie są w stanie odraczać zaspokojenia własnych potrzeb, bo nie potrafią znieść towarzyszącego temu napięcia. Kiedyś uważano, że trzeba je w tym celu ćwiczyć. Dziś wiemy, że efekt takiego treningu jest wręcz odwrotny. Dziecko, które doświadcza stresu lub napięcia, nie rozwija się zgodnie z wewnętrznym rytmem. Jeśli jego delikatny system nerwowy zbyt wcześnie jest poddawany stresującym bodźcom, utrwala się w nim naturalna reakcja na stres, którą według neurobiologów jest: ucieczka, atak lub zastygnięcie w bezruchu. Wykonując polecenia ze strachu, dziecko traci kontakt ze sobą i nie nawiązuje kontaktu z innymi. Wiemy także, że mózg dziecka\nWszyscy, nie tylko dzieci, mamy potrzebę bycia widzianym i słyszanym takimi, jacy jesteśmy. Chcemy, żeby ktoś bliski odwiedził nas w naszym świecie, a nie byśmy ciągle musieli wychodzić do świata innych. Chcemy być sobą u siebie, choć nie zawsze sami. Wolni i autentyczni i bez obaw o to, że zostaniemy źle zrozumiani, zaklasyfikowani, zaszufladkowani. W kontakcie z bliskimi chcemy być wyjątkowi, jedyni w swoim rodzaju, każdego dnia nowi, inni, zmieniający się, dojrzewający i bogatsi o doświadczenia dnia wczorajszego, ale też bez poczucia winy, jeśli wczoraj zrobiliśmy coś, co nie zaspokajało potrzeb naszych i innych ludzi. Gdybyśmy wiedzieli, jak uniknąć błędów i pomyłek, na pewno byśmy to robili. Ale wczoraj nie wiedzieliśmy tego, co wiemy dziś. Chcemy więc być widziani\nGdy otaczający dziecko dorośli uważają, że mogą dowolnie wpływać na jego zachowanie, nie pozwalają mu wyrazić frustracji, wyśmiewają albo ignorują jego gniew, wtedy także, nawet bez krzyku, klapsów i kar, niszczą w nim poczucie własnej wartości.


W ostatnim wpisie poruszyliśmy problem braku zrozumienia wśród obywateli systemu podatkowego. Dziś kontynuujemy dając rozwiązanie które być może jest banalne ale skuteczne.\nCzy 500+ pochodzi z podatków? - część 1\nOstatnio internet zawrzał. Szeroko komentowane jest pytanie jednego z internautów “Czy to prawda że 500+ pochodzi z podatków które płacimy my wszyscy?”.\nDzień Nauki Polskiej - nowe święto w kalendarzu\nŚroda, 05 Luty 2020 r\nPrezydent Andrzej duda podpisał ustawę wprowadzającą nowe święto kalendarzowe - Dzień Nauki Polskiej.\nCzy koronawirus zniszczy światową gospodarkę i zagraża życiu na ziemi? - cześć 2\nczwartek, 30 Styczeń 2020 r\nWczoraj rozpoczeliśmy analizę faktów związanych z koronawirusem... Dziś czas rozprawić się z tematem do końca.\nŚroda, 29 Styczeń 2020 r\nOd kilku dni w prasie czytamy coraz więcej na temat nowego, śmiertelnego niebezpieczeństwa jakie ma nam zagrażać.\nKawę, herbatę, LSD ?\n15.11.2019 | TAXfit


Przemysłowe uzdatnianie i zmiękczanie wody\nFirma Karl Spiegl od ponad 50 lat tworzy sprawdzone systemy uzdatniania wody. Rocznie firma buduje\nokoło 1000 stacji uzdatniania wody o różnych wielkościach, dla różnych zastosowań.\nOszczędność, wydajność, komfortowa i nieskomplikowana obsługa oraz długa żywotność bez konieczności częstych ingerencji serwisu i wymiany części wyróżnia stacje odwróconej osmozy firmy Karl Spiegl.\nStacje odwróconej osmozy firmy Karl Spiegl są tak wykonywane, że nawet po 3 latach zapewniają minimum ten sam stopień oczyszczanie wody, jaki podajemy w dokumentacji technicznej.\nOd początku eliminujemy ryzyko szybko zużywających się podzespołów i do produkcji naszych stacji uzdatniania wody używamy wypróbowanych, jakościowych komponentów.\nStacje uzdatniania wody są budowane od podstaw w naszym własnym zakładzie i też przed wysyłką do klienta gruntownie testowane. Dlatego mogą być użytkowane od razu po podłączeniu do sieci wodociągowej.\nRównież oszczędności mediów przy eksploatacji urządzeń firmy Karl Spiegl są dla klienta wyróżnikiem firmy. Proponowane przez firmę rozwiązania uwzględniają indywidualne preferencje klienta oparte o jego potrzeby pod kątem niższego zużycia prądu, wody lub redukcji ścieków. Przy zaawansowanych konfiguracjach konstrukcji specjalnych firmy Karl Spiegl, jak na przykład stacje odwróconej osmozy z modułami odzyskiwania koncentratu, wyższe koszty inwestycji zwracają się nawet w przeciągu paru miesięcy, generując następnie wysokie oszczędności.\nZmniejszenie kosztów eksploatacji firma uzyskuje między innymi dzięki wprowadzaniu najnowszych technologii związanych na przykład z kompensacją energii.\nFirma Karl Spiegl, jako producent stacji zmiękczania wody, wyróżnia się stosowaniem w swoich urządzeniach nowoczesnych, często opracowanych we własnym zakresie i opatentowanych technologii, typu czujniki twardości wody, regeneracja przeciwprądowa, skuteczne zmiękczanie kondensatu dla kotłów parowych i autoklawów. Zapewnia to klientom znaczne oszczędności czasu obsługi i serwisu oraz mediów jak prąd, sól, woda i ścieki a także gwarantuje szybki zwrot z inwestycji zakupionego zmiękczacza.\nZmiękczacze przemysłowe sterowane czujnikami twardości wody\nZmiękczacze wody z regeneracją przeciwprądową\nWoda zanim zostanie doprowadzona do stacji odwróconej osmozy musi zostać zmiękczona i odżelaziona. Ma to znaczenie zwłaszcza przy pobieraniu wody z własnego ujęcia. Nasze urządzenia zapewnią profesjonalne uzdatnienie wody studziennej ze studni głębinowej, kotłowej czy wody do innych potrzeb przemysłowych. Wykonujemy i serwisujemy stacje demineralizacji wody.\nNasze systemy zmiękczania i odżelaziania wody oparte są o najnowsze osiągnięcia techniczne i gwarantują oszczędność oraz niezawodność w eksploatacji.\nWoda zawierająca żelazo ma negatywny wpływ na jej jakość. Zabarwia się na brązowo i wygląda nieapetycznie. Im większa jest zawartość żelaza tym gorzej smakuje woda. Woda pitna powinna być czysta, przejrzysta i apetyczna. Woda zawierająca dużo żelaza, manganu lub amoniaku wymaga uzdatniania, zanim zostanie wykorzystana jako woda pitna. Rozporządzenie dotyczące wody pitnej określa jasne wartości graniczne dopuszczalnego, maksymalnego stężenia żelaza, manganu i jonu amonowego w wodzie pitnej. Oferujemy Państwu nowoczesny i pewny oraz oszczędny a także mało inwazyjny system odżelaziania i odmanganiania wody – prosto ze studni.\nProspekt stacji odżelaziania i odmanganiania wody\nKlienci firmy Karl Spiegl to w głównej mierze dystrybutorzy, jak firmy instalujące stacje uzdatniania wody, którzy sprzedają nasze urządzenia jako część większych inwestycji czy producenci systemów uzdatniania wody, którzy dzięki naszym urządzeniom rozszerzają swój asortyment.\nWyróżniamy się także umiejętnością usuwania z wody problematycznych substancji typu arsen, antymon, bor. Możemy zaproponować rozwiązania oparte o złoża filtracyjne usuwające arsen czy inne metale ciężkie z wody, posiadające homologację urzędów, dopuszczających te technologie w wodociągach czy przy produkcji wody mineralnej.\nInnowacyjność urządzeń oparta jest też o zawsze istniejące możliwości rozbudowy o zwiększone moce wydajnościowe czy moduły eliminujące dodatkowe zanieczyszczenia, jakie mogą się w przyszłości pojawić.\nFirma przygotuje też pod Państwa uwarunkowania systemy uzdatniania wody jak odżelaziania, odmanganiania, zmiękczania.\nDostarczamy nasze instalacje do zastosowań przemysłowych między innymi dla następujących branż:\nKażda woda, mająca styczność z żywnością, musi mieć jakość wody pitnej. Możemy dostarczyć do wszystkich rodzajów zakładów spożywczych stacje uzdatniania wody, odpowiadające obowiązującym przepisom. W zależności od potrzeb może to być system odwróconej osmozy lub inna technologia, co ustalamy indywidualnie u klienta i związane jest to z analizą jego wody.\nFiltracja Układów Chłodzenia\nW układ chłodzenia chillerów mogą dostawać się zanieczyszczenia z chłodzonych urządzeń, co może powodować awarie sprężarek, wymienników ciepła. To zagrożenie pojawia się także przy termostatach i systemach podgrzewania wody na przykład dla wtryskarek i wytłaczarek tworzywa sztucznego. System filtracji jest dobierany indywidualnie. Zapewnia wyższą sprawność w funkcjonowaniu układów chillerów i termostatów.\nMożemy dostarczyć systemy uzdatniania wody dla farmacji generujące wodę oczyszczoną i ultraczystą (Purified Water, Highly Purified Water, WFI) według światowych standardów, norm i kryteriów (WHO-GMP, EG-GMP, FDA-cGMP, PharmBetrV, Ph.Eur., USP, JP AMG, EMEA ). Dostarczamy wszystkie niezbędne certyfikaty do naszych stacji dla przemysłu farmaceutycznego. Nasze stacje odwróconej osmozy dostarczają wodę o najczystszych parametrach na przykład do urządzeń do dializy\nBranża Metalowa (jak na przykład obróbka skrawaniem)\nZużyte chłodziwo można zatężać przez dostarczony przez nas system ultrafiltracji (usuwanie wody, która może być bezpośrednio odprowadzana do ścieków). W ten sposób można zredukować koszty usuwania zużytych substancji.\nDo odtłuszczania części metalowych używa się w większości alkalicznych kąpieli odtłuszczających. Poprzez wprowadzenie tłuszczu z przedmiotów obrabianych pogarsza się z czasem efektywność kąpieli. Przez usuwanie tłuszczów z wykorzystaniem naszych urządzeń do ultrafiltracji, żywotność kąpieli odtłuszczających zostaje przedłużona. Oszczędza się przez to chemikalia do odtłuszczania, wodę a także zmniejsza czas na regenerację, koszty unieszkodliwiania ścieków i opłaty za ich odprowadzanie\nAby zrecyklingować kwas fluorowodorowy, używany do wytrawiania powierzchni szklanych, używa się naszych instaacji neutralizujących ścieki przemysłowe. Nasze systemy odwróconej osmozy dostarczają wodę do płukania szyb\nLista referencyjna z wybranymi stacjami firmy Karl Spiegl do roku 2015, oraz starszymi obiektami, które są wybiórczym, poglądowym wycinkiem działalności firmy:\nWybrane obiekty z listy referencyjnej Firma Karl Spiegl GmbH & Co KG\nZadanie Rodzaj uzdatnienia / zastosowanie Wydajność Miejsce / ilość\nProjekty z ostatnich 12 miesięcy po 2014\nUzdatnianie wody branża napojowa Stacja odwróconej osmozy komplet stal szlachetna 50 m3/h Tajlandia\nUzdatnianie wody branża napojowa Zmiękczanie wody orurowania stal szlachetna 40 m3/h Tajlandia\nUzdatnianie wody branża napojowa Zmiękczanie wody orurowania stal szlachetna 100 m3/h Tajlandia\nUzdatnianie wody kotłowej wysokie ciśnienie Demineralizacja seryjna Duplex 2x10 m3/h Stuttgart Branża Automotive\nZmiękczanie woda chłodnicza 2x Zmiękczanie podwójne regeneracja przeciwprądowa 2x50 m3/h Stuttgart Bank\nUzdatnianie wody kotłowej wysokie ciśnienie Uzdatnianie wody powierzchniowej Rosja 2 m3/h Sintez\nUzdatnianie wody kotłowej wysokie ciśnienie Uzdatnianie wody studziennej, napowietrzanie, odżelazianie, zmiękczanie RO 5 m3/h Anglia\nUzdatnianie wody kotłowej wysokie ciśnienie Woda czysta 2 stopniowa odwrócona osmoza przewodność <1µS/cm 2x2 m3/h Szpital Stuttgart\nUzdatnianie wody kotłowej wysokie ciśnienie Woda czysta 2 stopniowa stacja odwróconej osmozy przewodność <1µS/cm 1 m3/h Szpital Bodensee\nUzdatnianie wody kotłowej Stacja zmiękczania wody, stacja odwróconej osmozy, zbiornik, System podwyższania ciśnienia 2 m3/h Karlsruhe\nUzdatnianie wody kotłowej Stacja zmiękczania wody, stacja odwróconej osmozy, zbiornik, System podwyższania ciśnienia 2 m3/h Weida\nCzyszczenie ogniw solarnych 80 szt. przenośnych stacji zmiękczania ze stacjami regeneracyjnymi 0,6 m3/h Świat\nProdukcja farmacja Stacja zmiękczania wody sterowana czujnikowo z podgrzewaniem do dezynfekcji 85°C 30 m3/h Belgia\nNawilżanie powierzchni produkcja opakowań farmacja Stacja zmiękczania wody sterowana czujnikowo, stacja odwróconej osmozy, zbiornik, system podwyższający ciśnienie 1 m3/h Ochsenhausen\nWoda czysta do produkcji reflektorów Stacja zmiękczania wody sterowana czujnikowo, 2 stopniowa odwrócona osmoza, zbiornik, system podwyższania ciśnienia 0,15 m3/h Rumunia\nZmiękczanie woda procesowa Stacja zmiękczania wody, duplex, regeneracja przeciwprądowa 18 m3/h Karlsruhe\nZmiękczanie sterowanie czujnikowe Stacje zmiękczania wody pojedyncze i podwójne <10 m3/h 300 stacji na świecie\nOdsalanie wody do czyszczenia, Woda procesowa, woda kotłowa Stacje odwróconej osmozy 100-1000 l/h ca. 300 stacji na świecie rocznie\nUzdatnianie wody farmacja Stacje zmiękczania wody sterowane czujnikowo z podgrzewaniem do stałej dezynfekcji 85°C 5 do 15 m3/h Dystrybucja przez Anglię ca. 10 stacji na świecie\nWybrane projekty przed 2014\nZmiękczanie wody uwarunkowane wieloma czynnikami Przemysłowe stacje zmiękczania wody sterowane czujnikowo do 25 m3/h Na świecie ca. 300 przemysłowych stacji dwuzbiornikowych/ rocznie\nOdsalanie wody Przemysłowe stacje odwróconej osmozy 100-1000 l/h Na świecie ca. 300 przemysłowych stacji / rocznie\nOszczędzanie wody w technice antykorozyjnego zabezpieczania powierzchni, galwanotechnice i myciu przemysłowym części Demineralizacja w systemie zamkniętym 1 do 6 m3/h Ca. 50 stacji\nUzdatnianie wody farbiarnia i pralnia Stacja zmiękczania wody regeneracja przeciwprądowa, jednozaworowe sterowanie, SPS z czujnikami 50 m3/h Bönnigheim\nUzyskiwanie wody procesowej ze skażonych studni Zamiana dotychczasowej stacji zmiękczania wody Regeneracja przeciwprądowa 3x60m3/h przy 50°dH, stacja odwróconej osmozy 2x12 m3/h, łącza i orurowanie w całym zakładzie 3x60+ 2x12 m3/h Dostawca do branży automotive Stuttgart\nZastąpienie dotychczasowej stacji z wymiennikami jonowymi dla wody kotłowej przez uzdatnianie bez kwasów i zasad Stacja zmiękczania wody /stacja odwróconej osmozy / odgazowywanie membranowe / elektrodejonizacja 2x2,5 m3/h Göppingen\nZmiękczanie wody do celów przemysłowych dla przemysłu spożywczego Stacja zmiękczania wody regeneracja przeciwprądowa, jednozaworowe sterowanie, SPS 32 + 15 m3/h Leutkirch\nZmiękczanie emulsji tnącej dla wydłużenia okresu użytkowania 3 linie do wytrącania twardości z kolumnami wy- i wpływającymi, SPS, technologia orurowania 3x8 m3/h Producent automotive Austria\nUzdatnianie wody zasilającej kotła dla ciepła odpadowego z wody rzecznej w zakładzie chemicznym Korekta PH-Wert / napowietrzanie / filtracja / Scavenger / demineralizacja / neutralizacja i Składowanie chemiczne / sterowanie SPS 2x14 m3/h Białoruś\nUzdatnianie wody zasilającej kocioł do pracy turbinowej z wody miejskiej. Bez kwasu i ługów Stacja zmiękczania wody / stacja odwróconej osmozy / odgazowywanie membranowe / elektrodejonizacja / SPS / zbiornik / system podwyższania ciśnienia 2x5 m3/h Unterbernbach\nUzdatnianie wody zasilającej kocioł z wody studziennej w zakładzie sklejki Woda procesowa dla kotła w zakładzie drzewnym, filtracja wstępna / stabilizacja twardości / stacja odwróconej osmozy / stacja zmiękczania wody / zbiornik / system podwyższania ciśnienia 16 / 25 m3/h Polska\nZmiękczanie wody do celów przemysłowych dla przemysłu spożywczego Wiele przemysłowych stacji zmiękczania wody w regeneracji przeciwprądowej 12 do 24 m3/h Leutkirch\nOdsalanie wody studziennej do podlewania owoców cytrusowych Stacja odwróconej osmozy / stabilizacja twardości 2x40 m3/h Algarve Portugalia\nOdsalanie wody dopływowej do bezściekowej obsługi z demineralizacją. Uwarunkowaniem możliwie najmniejsza generacja ścieków, gdyż ściek musi zostać wyparowywany Stacja demineralizacji do bezściekowej obsługi zakładu Ilość 1% ścieku do cząstkowego wyparowania 17 m3/h Producent automotive Austria\nUzdatnianie wody kotłowej do kotła parowego 22 bar z wody powierzchniowej Woda kotłowa uzdatniana stacją odwróconej osmozy z wody studziennej mit filtr wstępny / zmiękczanie wody / stacja odwróconej osmozy 2x25 m3/h Kyritz\nUzdatnianie wody rzecznej do podlewania roślin Uzdatnianie wody rzecznej do wody na cele agrarne opady / flokulacja / filtracja / dezynfekcja UV / dozowanie 50 m3/h Nairobi, Afrika\nDemineralizacja woda dolewanej do obiegu zamkniętego uzdatnianie obiegu zamkniętego poprzez automatyczne wymienniki złóż Stacja odwróconej osmozy / uzdatnianie wody w systemie zamkniętym w technologii powierzchniowej z filtracją i złożem wymiennym automatyczne 3 +2x2,5 m3/h Hannover\nUzdatnianie wody kotłowej z wody studziennej do produkcji karmy zwierzęcej Uzdatnianie wody kotłowej w systemie dwupompowym / Odżelazianie wody / stacja zmiękczania wody / stacja odwróconej osmozy / bufor / system podwyższania ciśnienia / sterowanie 2,5 m3/h Salala Oman\nDemineralizacja wody procesowej do produkcji katalizatorów Stabilizacja twardości, stacja odwróconej osmozy 10 m3/h Charlotte USA\nUzdatnianie wody za pomocą demineralizacji do kotła parowego i ekstrakcji substancji roślinnych Stacja demineralizacji z wody studziennej 2x12 m3/h Vestenbergsgreuth\nOdsalanie wody miejskiej z możliwie najmniejszą ilością ścieków bez kwasów i ługów Stacja zmiękczania wody / Stacja odwróconej osmozy z odzyskiwaniem koncentratu wydaj ność permeatu 92% 1x6 m3/h Böblingen\nUzdatnianie wody kotłowej do kotła parowego 22 bar z wody powierzchniowej Scavenger / Stacja zmiękczania wody / Stacja odwróconej osmozy / bufor / system podwyższania ciśnienia 2x25 m3/h Emmlichheim


Rozważania Biblijne 02.01.2021 - Magazyn Chrześcijański"FILEO"\n2 stycznia 2022 1 stycznia 2022 Chrześcijańska Misja Ewangeliczna"FILEO"\tBrak komentarzy\n02.01 „Bo wy do wolności powołani zostaliście, bracia; tylko pod pozorem tej wolności nie pobłażajcie ciału, ale służcie jedni drugim w miłości.” (List do Galacjan 5,13)\nWolność…Jak wspaniale brzmi to słowo w ustach człowieka prawego. Wolność jest cudownym Bożym darem zraszającym codzienność Bożych dzieci. Wolność to pokój ducha, który karmiony Bożą prawdą umacnia w sposób szczególny i trwały pancerz naszej ludzkiej wiary. Wolność w Chrystusie roznieca płomień wewnętrznych wartości człowieka na nowo. Wolność uskrzydla, uczy latać, do dni dawnej młodości przywraca zbolałe, zmęczone, zatrwożone nędzą i grzechem ciało.\nDo takiej właśnie wolności powołał nas, Swoje dzieci Sam Wielki, Potężny Swą mocą i czynem Bóg.\nJednak jest jeszcze inna wolność – wolność tego świata, która nie ma nic wspólnego z Bogiem. To wolność, która niszczy, wolność, która wpędza w niewolę szatana, gdyż Jezus powiedział: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, każdy, kto grzeszy, jest niewolnikiem grzechu” (Ewangelia Jana 8,34). Jeżeli mówisz: jestem zbawiony z łaski, Bóg powołał mnie do wolności, zatem mogę czynić, co mi się podoba, a i tak pójdę do nieba – jesteś w wielkim błędzie! „Bo wy do wolności powołani zostaliście, bracia; tylko pod pozorem tej wolności nie pobłażajcie ciału, ale służcie jedni drugim w miłości” (List do Galacjan 5,13) – mówi nasz przewodni werset. Nie kierujmy się więc w życiu żądzami ciała, bo wtedy jesteśmy w niewoli grzechu! „Jawne zaś są uczynki ciała, mianowicie: wszeteczeństwo, nieczystość, rozpusta, bałwochwalstwo, czary, wrogość, spór, zazdrość, gniew, knowania, waśnie, odszczepieństwo, zabójstwa, pijaństwo, obżarstwo i tym podobne; o tych zapowiadam wam, jak już przedtem zapowiedziałem, że ci, którzy te rzeczy czynią, Królestwa Bożego nie odziedziczą” (List do Galacjan 5,19-21). „Albo czy nie wiecie, że niesprawiedliwi Królestwa Bożego nie odziedziczą? Nie łudźcie się! Ani wszetecznicy, ani bałwochwalcy ani cudzołożnicy, ani rozpustnicy, ani mężołożnicy, ani złodzieje, ani chciwcy, ani pijacy, ani oszczercy, ani zdziercy Królestwa Bożego nie odziedziczą” (I List do Koryntian 6,9-10). „Wszystko mi wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne. Wszystko mi wolno, lecz ja nie dam się niczym zniewolić. Pokarm jest dla brzucha, a brzuch jest dla pokarmów; ale Bóg zniweczy jedno i drugie. Ciało zaś jest nie dla wszeteczeństwa, lecz dla Pana, a Pan dla ciała” (I List do Koryntian 6,12-13).\nZatem kierujmy się w życiu Bożą wolnością, mając na uwadze przyczynianie się do Bożej chwały i budowania Jego Królestwa, zgodnie ze słowami: „Wszystko wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne; wszystko wolno, ale nie wszystko buduje” (I List do Koryntian 10,23).\nRozważania Biblijne 03.01.2022 →\n16 stycznia 2022 15 stycznia 2022 Chrześcijańska Misja Ewangeliczna"FILEO"\t0


Przejazd taksówką od Grenoble to Gresse-en-Vercors | Transfery Grenoble\nTransfer od Grenoble do Gresse-en-Vercors\nTransfer Grenoble - Gresse-en-Vercors\nCzęsto zadawane pytania: Transfer Grenoble -> Gresse-en-Vercors\nIle bagażu mogę zabrać ze sobą na transfery Grenoble -> Gresse-en-Vercors?\nKażdy samochód na prywatnym transferze Grenoble -> Gresse-en-Vercors ma wystarczająco dużo miejsca na 1 dużą walizkę i 1 bagaż dla każdego pasażera. Jeśli masz więcej bagażu, prawdopodobnie musisz zarezerwować większy pojazd lub wysłać zapytanie.\nJaka jest odległość Grenoble -> Gresse-en-Vercors?\nOdległość Grenoble -> Gresse-en-Vercors wynosi 49,26 km.\nJakie są dostępne opcje płatności, aby zarezerwować przelew prywatny Grenoble -> Gresse-en-Vercors?\nW przypadku prywatnego przelewu Grenoble -> Gresse-en-Vercors możesz dokonać pełnej przedpłaty kartą kredytową lub wybrać opcję pełnej płatności gotówkowej w dniu przelewu. Opcja płatności gotówkowej ma dodatkowe warunki, o których możesz przeczytać więcej podczas rezerwacji. Akceptowane są następujące karty kredytowe: VISA, MASTERCARD, MAESTRO, DINERS, DISCOVER i AMERICAN EXPRESS.\nJaki jest koszt prywatnego transferu Grenoble -> Gresse-en-Vercors?\nCena za prywatny transport Grenoble -> Gresse-en-Vercors zaczyna się od 210.00 € samochodem (do 3 pasażerów) i od 290.00 € samochodem VAN (do 8 pasażerów).\nJak długo trwa jazda Grenoble -> Gresse-en-Vercors?\nCzy foteliki dziecięce są dostępne w prywatnych transferach Grenoble -> Gresse-en-Vercors?\nTak, możesz zamówić fotelik dziecięcy podczas rezerwacji prywatnego transferu Grenoble -> Gresse-en-Vercors.\nJakie pojazdy są dostępne do transportu prywatnego Grenoble -> Gresse-en-Vercors?\nNa prywatnym transferze Grenoble -> Gresse-en-Vercors możesz zarezerwować samochód (do 3 pasażerów) lub furgonetkę (do 8 pasażerów). Inne pojazdy, takie jak samochody VIP, minibusy i autobusy, są dostępne na życzenie.


4 tys. osób na Pomorzu skorzystało z rehabilitacji w sanatorium | Głos Pomorza\n4 tys. osób na Pomorzu skorzystało z rehabilitacji w sanatorium\nmaz 11.02.2019 Zaktualizowano 11.02.2019\nJesteś ubezpieczony, aktywny zawodowo, ale stan twojego zdrowia pogarsza się i grozi niezdolnością do pracy. Wystąp więc do ZUS o skierowanie na rehabilitacje leczniczą.\nW ubiegłym roku z tej możliwości skorzystało ponad 4 tys. Pomorzan. Zainteresowani mogą to robić od dawna, bo ZUS wysyła Polaków do sanatoriów od 20 lat. W tym czasie z rehabilitacji skorzystało blisko 1,5 mln osób. W 2018 roku było ich ponad 90,5 tys. osób. Większość z nich (76,7 tys.) cierpiała na schorzenia narządu ruchu, układu krążenia (5,2 tys.) i problemy psychosomatyczne (blisko 3 tys.).\n- Bezpłatna rehabilitacja skierowana jest do osób aktywnych zawodowo, które w wyniku choroby lub urazu są zagrożone utratą zdolności do pracy. Celem programu to zawczasu przeciwdziałać pogarszającemu się stanowi zdrowia, umożliwiając tym samym ubezpieczonemu dalszą aktywność zawodową, a jednocześnie pomagać skutecznie zadbać o zdrowie. Czas jest tu kluczowy, gdyż kolejne miesiące pracy mimo pogarszającego się zdrowia mogą przynieść nieodwracalne skutki - mówi Krzysztof Cieszyński, rzecznik prasowy ZUS w województwie pomorskim.\nAby uzyskać skierowanie na rehabilitację leczniczą trzeba mieć stosowne orzeczenie od lekarza orzecznika ZUS. Taki dokument orzecznik może wydać na wniosek lekarza prowadzącego leczenie, przy ustalaniu uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego, podczas kontroli zaświadczenia lekarskiego o czasowej niezdolności do pracy lub podczas orzekania o niezdolności do pracy dla celów rentowych. Jeśli orzecznik wyda pozytywną decyzję, zainteresowany otrzymuje zawiadomienie o skierowaniu na rehabilitację. Odsetek pozytywnie rozpatrzonych wniosków w woj. pomorskim wynosi ponad 82 procent.\nObecnie ZUS prowadzi program rehabilitacji w prawie 100 ośrodkach rehabilitacyjnych, m.in. w Ciechocinku, Krynicy, Ustroniu, Nałęczowie, czy Kołobrzegu. W woj. pomorskim ZUS podpisał umowę z 8 placówkami. W tym roku Zakład planuje podpisanie umów z kolejnymi placówkami.\nW ramach rehabilitacji Zakład gwarantuje pięć lub nawet sześć zabiegów leczniczych dziennie. Istotny jest fakt, że z roku na rok rośnie skuteczność rehabilitacji leczniczej ZUS. Blisko połowa osób, które z niej korzystają wraca do aktywności zawodowej. Dla porównania, jeszcze w 2006 roku było to nieco ponad 28 proc., a w 2012 roku – ok. 38 proc. Niezdolności do pracy jest coraz rzadszym scenariuszem, mimo, że do niedawna była dla osób z pogarszającym się zdrowiem jedyną perspektywą.\nWięcej informacji jak uzyskać skierowanie na rehabilitację leczniczą na stronie www.zus.pl/rehabilitacja.\nMateriał oryginalny: 4 tys. osób na Pomorzu skorzystało z rehabilitacji w sanatorium - Głos Pomorza\nkontrole zus słupsk\nW Pomorskiem ZUS kwestionuje coraz więcej zwolnień lekarskich\nW minionym kwartale pomorskie oddziały ZUS skontrolowały pod kątem wykorzystywania zwolnień lekarskich 2,1 tys. osób. W wyniku kontroli prawo do zasiłku straciło 232 z nich.


[OT] tego jeszcze nie bylo: zlotopolscy...\n[OT] tego jeszcze nie bylo: zlotopolscy... , Banan 2/05/12 10:08\nczy ktos zna miejsce gdze mozna obejrzec pierwsze odcinki zlotopolskich?\nmalzonce uwidzialo sie cos i bardzo mnie meczy od kilku dni o to. a ja niestety znalec nie moge.\nblagam, pomocy :)\ntyle lat na boardzie i nie wiesz , Demo 2/05/12 10:11\nże bez zdjęcia małżonki po prostu się nie da?\ntyle lat... , Endrioo 2/05/12 11:00\na czy kiedykolwiek, ktokolwiek wrzucił? ;-)\nJasioWP Siostre chyba dawal? , tytan 2/05/12 11:02\nwiec sa podstawy;-d\nTa jest JasioWP utworzył... , Doczu 2/05/12 12:10\n... precedens :)\njedna jaskółka... , Endrioo 2/05/12 15:27\neuropejska czy afrykańska? , bwana 2/05/12 19:11\nWiem, wiem, stare i ograne, ale ktoś musiał to napisać - inaczej Wszechświat implodowałby zamieniając wszystko w mielonkę:-D\nPójdę o krok dalej , JanTomasz 2/05/12 20:12\nLepiej zmień żonę. , Bart 2/05/12 11:27\nChyba, że małżonka potrzebuje tego do pracy doktorskiej o debiliźmie społeczeństwa lub czegoś podobnego.\nto i moze ty cos zmienisz , Banan 2/05/12 12:31\njuż dawno zmieniłem , Bart 2/05/12 13:29\n+1. , RusH 2/05/12 12:34\nzenujacy komentarz , Piratez 2/05/12 12:46\nbez przesady, one podobnie o nas myślą, kiedy oglądamy np. piłkę nożną , bwana 2/05/12 13:12\ntasiemce odpowiadają na pewne emocjonalne potrzeby kobiet (pewnie, nie wszystkich kobiet) które dla nas są niezrozumiałe. nie ma co dramatyzować.\n1. Nie oglądamy piłki nożnej. Na hasło Euro 2012 dostajemy torsji. , Bart 2/05/12 13:26\n2. Nie jest to kwestia płci. Oczywiście, rozrywka ma zaspokajać nasze emocjonalne potrzeby. Czy musi jednak być na tak żenująco niskim poziomie ? Czy musi być tak kretyńsko prostacka ? Czy musi być tak bierna - gapienie się w gotowca - zero myślenia, zero wyobraźni, wszystko wiadomo.\nCzy forma rozrywki jaką człowiek uskutecznia nie świadczy o nim ?\nWiesz, spotkałem się z opinią (babską), że cyt. "kto piłki nożnej nie ogląda, ten pedał" , bwana 2/05/12 13:31\nI było to de facto pod moim adresem:-D W każdym razie ten sam typ bałwańskiego generalizowania.\nCzy Ty piszesz sam do siebie ? , Bart 2/05/12 14:09\nTo Ty generalizujesz o piłce i kobietach.\nWypowiadam się na temat poziomu rzeczonego serialu i wyrażam zaniepokojenie poziomem jego widzów.\nTo nie jest generalizowanie.\nTo że serial jest skrajnie debilny nie podlega dyskusji - w gruncie rzeczy taki ma być.\nZadałem ciekawe pytanie a Ty mi z generalizowaniem wyjeżdżasz i je pomijasz.\nKobieta, o której piszesz żartowała albo była orangutanem.\nWg mnie to jest pytanie retoryczne, podobnie jak i drugie. , bwana 2/05/12 14:56\nW kwestii generalizowania - nie przypisuję go Tobie, a jedynie przedstawiam typowy schemat myślenia (który właśnie taką generalizacją jest).\nCo do serialu - nie widziałem ani jednego odcinka, trudno mi się wypowiadać, ale a priori mogę założyć, że by mi nie odpowiadał. Ale też moja ocena widza takiego serialu jest po prostu nieco ostrożniejsza niż Twoja. W szczególności w odniesieniu do przedstawicielek płci pięknej (które są większościową widownią tasiemców). Po prostu uważam, że mogę nie rozumieć mechanizmu, który skłania je do oglądania takich rzeczy. Ale nie rozumiejąc nie powinienem jednoznacznie krytycznie (ani też jednoznacznie bezkrytycznie) do tego odnosić.\nPodusmowując ... , Muchomor 2/05/12 15:31\n... "... są na tym świecie rzeczy, o których się fizjonomom nie śniło." - cytat z klasyka, choć niektórzy pewnie też powiedzą, że debilne.\nakurat , RusH 2/05/12 16:44\nten klasyk sklania do myslenia i probuje przemycac wartosc wyzsze ;-)\nno chyba Ty! , bwana 2/05/12 19:10\nA nie, bo ... , Muchomor 2/05/12 19:19\n... obie formy wystąpiły:\nhehe, dobre , bwana 2/05/12 22:24\nniedawno kolega w robocie rzucił pojednawczo a nieopatrznie "nie dyskutujmy o wyższości Świąt Bożego Narodzenia nad Wielkanocą". Też pierdolnąłem mu wywodem w tym stylu:-D\nOglądałeś ??? , zartie 2/05/12 22:00\nBo jeśli nie to jest to właśnie generalizowanie.\nZdarzyło mi się przez jakiś czas gapić na niego regularnie przy obiedzie i IMHO trochę odbiegał od reszty szmiry. Przede wszystkim autorzy mieli dystans do tego co robią, często zdarzały się "smaczki" czy mrugnięcia okiem do widza. Znasz określenie "laptok"? Wiesz skąd się wzięło?\njedyne bardziej debilne słowo niż "laptok" to "emil" - mające znaczyć "e-mail" , bwana 2/05/12 22:23\njakby to powiedzieć - nie przekonałeś mnie:-D\ne-mail , Banan 2/05/12 22:39\nczyli list emaliowany\nwygralem czekoladowego batonika? :)\np.s. my tu gadu- gadu o pierdolach, a nikt nie wyslal jakis sensownych informacji\nczekoladowego batonika... , bwana 3/05/12 08:53\nPS. Oto internet właśnie:-D\ngdybym cie nie znal , Banan 3/05/12 12:09\nto sam bym musial zjesc tego batonika z klaty :-P\nzaraz tam zjeść , bwana 4/05/12 10:15\nTo akurat nie wina twórców serialu ... , zartie 3/05/12 19:46\nże oni sobie robili jaja, a mnóstwo ludzi wzięło to durne słowo na poważnie :-/\nNie, nie oglądałem, tak sobie p......e. , Bart 3/05/12 22:16\n"smaczki" ? Znaczy, że niby rodzynki w kupie ?\nZnaczy masz na myśli jak jakiś aktor zagrał a nie odczytał swoją kwestię? Zbyt wymagający jeśli chodzi o sztukę filmową to Ty nie jesteś.\nOdbiegał od reszty szmiry ? Może i odbiegł od "Izaury" ale niedaleko.\nTe Twoje laptoki to takie śmiszne smaczki są - aaaa ino ineligentne to zrozumieli, no jaaaaa. Błysłeś przed sąsiadami ?\nW sumie z braku lepszego zajęcia to i rodzynki z kupy można wyławiać - wolny kraj. Bardzo ambitne i rozwijające zajęcie.\nSpecjalista od rodzynek z Ciebie można powiedzieć.\n+ 2 , slanter 4/05/12 15:41\nMoże "niedługo" dodadzą ;) , majlosh 2/05/12 15:17\nZaczęli od najnowszych :)\nbylem tu , Banan 2/05/12 15:54\nale numerki okolo 1000, a tu mi potrzeba tak od 1.\njak beda dodawac nawet jeden odcinek dziennie to tylko 3 lata im zajmie :)


28.03.2016 r. klasa Ia z wychowawcą panią Małgorzatą Pawełas i panią Małgorzatą Grabowską pojechała na wycieczkę do Warszawy. Zajęcia na temat Wielkanocy i zwyczajów wiosennych odbywały się w Muzeum Etnograficznym w Warszawie. Po dotarciu i zapoznaniu się z panią prowadzącą, zaczęliśmy od wyjaśnienia pojęcia etnografia. Okazało się, że etnografia to nauka zajmująca się opisem i analizą kultur ludowych różnych społeczności. Na początku podzieliliśmy się na zespoły. Każda osoba miała za zadanie zrobić swojego własnego zajączka z drutu na szablonie. Z zajęć wyszliśmy z pięknymi zajączkami.\nNastępnie przyszła pora na zabawy fizyczne. Całą klasę podzielono na dwie liczne grupy i każda z nich dostała długą rurę. Zadanie polegało na tym, że pani prowadząca wkładała pisankę do każdej z dwóch rur w tym samym momencie i drużyna musiała doprowadzić tą pisankę do końca rury. Wygrywali ci, którym jajko najszybciej wypadło ze środka. W tej zabawie liczyła się zręczność i szybkość, ale przede wszystkim współpraca ze sobą.\nPóźniej przyszedł czas na pogłębienie wiedzy. Jeśli chodzi o zwyczaje wielkanocne wywodzące się z kultury ludowej, to dowiedzieliśmy się na ten temat bardzo dużo. Naszą szczególną uwagę przykuły zwyczaje lanego poniedziałku, kiedy to w drugi dzień świąt oblewamy się wodą. Okazało się jednak, że w niektórych krajach panowie zamiast wylać wodę na dziewczynę, „psikają” ją lekko perfumami. Ale za to kiedyś, w małych miastach Polski istniał zwyczaj, że mężczyźni wchodzili na wysoką wieżę i wykrzykiwali coś o jakiejś dziewczynie. To w jaki sposób o niej krzyczeli, czy miło, czy też nie, świadczyło o tym, jak bardzo ta dziewczyna zostanie oblana. Chłopcom z 1a podobały się zwyczaje oblewania dziewczyn lub wrzucania ich do jakiegoś zbiornika z wodą, natomiast dziewczynom najbardziej podobał się zwyczaj o polewaniu perfumami.\nOprócz lanego poniedziałku poznaliśmy również inne zwyczaje, na przykład dowiedzieliśmy się o topieniu lub spalaniu marzanny, zostawianiu małych Martek - Martynianek obok pierwszej oznaki wiosny, który się zobaczy i wiele, wiele innych.\nPo miłym i wesołym omówieniu kultur ludowych przyszła pora na coś bardziej mrocznego. W niektórych krajach zamiast cieszyć się i radować bardziej skupia się uwagę na śmierci Jezusa, niż na jego zmartwychwstaniu. W takich właśnie krajach ludzie składają specjalne podania, by być tego dnia biczowanym lub w gorszych przypadkach zostać ukrzyżowanym. Ludzie sami się na to zgadzają, bo myślą, że życie zbawiciela skończyło się na samej jego śmierci.\nPo tej dość przytłaczającej części, przeszliśmy do zwyczajów, które chyba każdy z nas kojarzy z Wielkanocą. Były to mianowicie pisanki i palmy. Dużą uwagę przykuły również pisanki z wyrytym znakiem słońca, które zachwyciły znaczną część dziewczyn.\nNa sam koniec wycieczki, w ramach relaksu wszyscy udaliśmy się na grę w kręgle w Hulakula. Pobyt tam pozwolił odprężyć się i zabawić. Osobiście uważam, że taka przedświąteczna wycieczka nauczyła nas dużo, dając jednoczenie sporo zabawy. Mam nadzieję, że będzie więcej tak udanych i integrujących wyjazdów jak ten. I już nie mogę się ich doczekać.\nAmelia Nurczyńska z 1a.


Wersja z dnia 13:44, 24 lip 2015 autorstwa Danuta.Rys (dyskusja | edycje)\nkartografia i klasyfikacja gleb terenów przemysłowych\nProdziekan Wydziału Geodezji Górniczej (1971–1975) i (1984–1986)\nUrodził się 17 stycznia 1923 w Drohobyczu (obecnie Ukraina). Zmarł 1 października 1994 roku w Krakowie. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.\nW latach 1946–1951 studiował na Oddziale Geodezyjnym Wydziału Inżynierii Lądowo-Wodnej (w ramach Wydziałów Politechnicznych AGH), otrzymując tytuł inżyniera geodety i magistra nauk technicznych. W 1961 roku uzyskał stopień doktora nauk technicznych.\nW 1950 roku podjął pracę na Wydziale Inżynierii AGH, a następnie, po zmianach strukturalnych uczelni, pracował w Katedrze Gleboznawstwa naWydziale Geodezji Górniczej.\nZłoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski OOP, Złota Odznaka "Zasłużony Pracownik Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska", Medal 40-lecia PRL, Złota Odznaka "za zasługi dla ochrony środowiska i gospodarki wodnej", Odznaka "Za zasługi dla województwa piotrkowskiego", , inne.\nPrzegląd Geodezyjny. — 1995, nr 4. 18, portr.


Goldmirk.pl - Katalog stron internetowych - Top-strony.com.pl\nStrona główna » Sklepy internetowe » Biżuteria » Goldmirk.pl\nData dodania: 27.08.2020, godz.: 09:24\nAkt.: 27.08.2020, godz.: 09:24\nSzukasz modnej biżuterii? Sprawdź ofertę Sklepu internetowego Goldmirk.pl, który poleca kolczyki celebrytki, popularne sztyfty w kształcie np. koniczynki, samolotów, nieskończoności, serduszek i wielu innych wzorów - wszystkie będą wspaniałym dodatkiem do każdej kreacji. Biżuteria wykonana jest ze złota próby 585 i 333 i jest całkowicie antyalergiczna. Zachęcamy do odwiedzenia naszej strony i poznania wszystkich kolekcji.\nbransoletki nieskończoność, choker sznurek, bransoletka blaszka, celebrytka na szyje, bransoletki sznurkowe, bransoletki z imieniem, chokery na szyje sklep, bransoletki dla mamy, biżuteria sznurkowa, celebrytki z imieniem\nZareklamuj stronę www.goldmirk.pl:\nSowikoj szal z jedwabiu ręczni\nZ przyjemnością prezentujemy Państwu firmę Sowikoj, która zajmuje się tworzeniem oraz ...\nPracownia Jubilerska Marek Piątek istnieje od 1990r. Jesteśmy wykwalifikowanymi jubil ...


Bądź przykładem, szanuj prawa dziecka, bądź konsekwentny, ucz... i rozmawiaj - PDF\nDownload "Bądź przykładem, szanuj prawa dziecka, bądź konsekwentny, ucz... i rozmawiaj"\n1 Bądź przykładem, szanuj prawa dziecka, bądź konsekwentny, ucz... i rozmawiaj Bądź przykładem. Postępuj tak, by być wiarygodnym. Dzieci są dobrymi obserwatorami i łatwo zauważą, gdy nie robisz tak, jak mówisz. Wymagaj, ale stawiaj dziecku warunki możliwe do spełnienia. Bądź konsekwentny, aby dziecko liczyło się z tobą i wiedziało, że ustalone przez ciebie normy w ważnych sprawach muszą być respektowane. Poznaj przyjaciół i znajomych dziecka. Pamiętaj, że w tym wieku koledzy odgrywają ważną rolę i często mają duży wpływ. Szanuj prawo dziecka do własnych wyborów, opinii, dysponowania swoim wolnym czasem. Doradzaj, ale nie narzucaj swojej woli. Nie bądź nadmiernie opiekuńczy. Pozwól dziecku zdobywać doświadczenia; ono uczy się życia przede wszystkim robiąc nowe rzeczy, sprawdzając. Czasem popełnia przy tym błędy, bądź zatem czujny i w porę reaguj. Określ jasno zasady dotyczące zakazu stosowania środków odurzających i innych używek, ale sam też unikaj nadużywania leków, papierosów i alkoholu. Ucz jak przezwyciężać trudności i radzić sobie w trudnych sytuacjach. Dotyczy to także sytuacji, gdy ktoś proponuje narkotyki. DLACZEGO TAK TRUDNO BYĆ RODZICAMI NASTOLATKA? Problemy dorastania Młodzi ludzie buntują się przeciw dorosłym, a rodzice są pierwszymi dorosłymi, przeciw którym ten bunt jest skierowany. Dzieci w okresie dorastania chcą być traktowane jak dorosłe i nie godzą się z zakazami i ograniczeniami stosowanymi przez rodziców. Taka postawa jest wyrazem naturalnego w tym wieku dążenia do wyodrębnienia się i niezależności, ale najczęściej rodzi konflikty. Rówieśnicy\n2 Dla nastolatków najważniejsza staje się grupa rówieśnicza. Bycie w grupie rodzi konieczność dopasowania się do niej, zyskania akceptacji - czasem za wszelką cenę, wbrew temu, czego oczekują dorośli. Często młodzi ludzie darzą większym zaufaniem przyjaciół niż rodziców, dlatego próby ograniczania im swobody w tym zakresie na ogół kończą się niepowodzeniem. Dla rodziców to trudny test wytrzymałości, cierpliwości i rodzicielskiej miłości. Tempo życia Życie codzienne obecnie podlega różnorodnym presjom. Dotyczy to zarówno dorosłych, jak i dzieci. Wielu rodziców zmaga się z bezrobociem, wielu zaś poświęca swojej pracy zarobkowej dużo czasu. Dorastające dzieci również już od najmłodszych lat podlegają wyjątkowej presji - oczekuje się od nich osiągnięć w szkole, ładnej sylwetki, sukcesów. Coraz mniej chwil pozostaje na rozmowy i wspólne spędzanie czasu. CZEGO DORASTAJĄCE DZIECI POTRZEBUJĄ OD RODZICÓW? Dorastające dzieci potrzebują naszej dyskretnej obecności, dostępności i gotowości do udzielenia im pomocy. Wierzą, że w porę zareagujemy, gdy dzieje się coś niedobrego i znajdziemy sposób, aby rozwiązać problem. Chcą widzieć w nas swoich sojuszników, na których mogą liczyć w trudnych momentach. Czego więc potrzebują od nas nasze dzieci: Poczucia więzi i przynależności do rodziny. Chcą czuć, że są kochane, rozumiane i mogą liczyć na wsparcie rodziców. Potrzebują naszego szacunku, przyjaznej atmosfery w domu - poczucia bezpieczeństwa. Poczucia własnej wartości. Chcą, aby doceniać ich wysiłki w osiąganiu sukcesów oraz chcą mieć pewność, że nie zostaną przez nas skrytykowane i odrzucone, gdy coś się nie uda. Wiarygodności. Chcą mieć pewność, że zachowujemy się tak jak mówimy, ale także, że potrafimy przyznać się do własnych słabości, niewiedzy i błędów. Sprawiedliwego traktowania. Przekonania, że rodzice w niejasnej sytuacji zareagują w oparciu o wnikliwe rozpatrzenie sprawy. Stanowczości w ważnych sprawach. Potrzebują jasno określonych reguł i\n3 konsekwencji w ich przestrzeganiu. Poszanowania intymności i dyskrecji. Chcą mieć pewność, że granice ich prywatności są przez nas respektowane. JAK BYĆ BLIŻEJ Z DZIECKIEM? Więź z dzieckiem buduje się od chwili jego narodzin. Bliskość, zaufanie, szczerość to efekty wieloletniej pracy. Jeżeli jesteśmy na co dzień blisko z dzieckiem, łatwiej nam zauważyć co je cieszy, co martwi i z czym sobie nie radzi. Kiedy dziecko dorasta, zwykle trudniej nam znaleźć wspólny język, bo zaczyna być inne - czasem dziwnie się ubiera, słucha niezrozumiałej muzyki i coraz bardziej się buntuje w wielu sprawach. Pomimo to staraj się poznawać, rozumieć i akceptować świat młodych. Rozmowa jest podstawą dobrych kontaktów z dzieckiem, a podstawą rozmowy jest uważne słuchanie. 1. Rozmawiaj ze swoim dzieckiem zawsze, wszędzie i o wszystkim. Im częściej z nim rozmawiasz, tym lepiej poznajesz jego świat, jego oczekiwania, marzenia, a także problemy. 2. Staraj się zawsze znaleźć czas na rozmowę, gdy dziecko ma problem. Rozmowa pomaga pozbyć się przykrych uczuć. Gdy czuje się bezradne i skrzywdzone, pozwól mu się wygadać, wypłakać i wyzłościć. Postaraj się je zrozumieć i mądrze mu doradzić. W żadnym wypadku nie bagatelizuj jego problemów. 3. Znajdź też czas, gdy chce się podzielić radością, sukcesem. Okaż swoje zadowolenie, pochwal, spytaj o szczegóły wydarzenia. Nie umniejszaj wagi sukcesu, powiedz, jaki jesteś z niego dumny. To mu dodaje wiary w siebie i jest zachętą do osiągania dalszych sukcesów. 4. Staraj się dostrzegać sygnały, że dziecko cię potrzebuje. Kiedy ma jakiś problem, nie zawsze poprosi cię o rozmowę. Jeżeli będziesz uważnie je obserwować, to z pewnością dostrzeżesz wszelkie zmiany. Czasem zaczyna cię unikać, a czasem stara się być blisko, kręci się i czeka. Zainteresuj się przyjaźnie, pomóż nawiązać rozmowę. 5. Stwarzaj warunki do luźnej rozmowy. Wykorzystuj naturalne chwile przy wspólnej herbacie, kolacji, na spacerze, stwórz nastrój do wieczornych pogadanek, proponuj wspólne spędzanie wolnego czasu atrakcyjne także dla\n4 niego. 6. Okazuj zainteresowanie jego sprawami, ale nie wypytuj natarczywie. Poczekaj, aż samo zacznie mówić o tym, co się u niego dzieje. To ono decyduje, ile chce nam o sobie powiedzieć. Uszanuj to. 7. Rozmawiaj też o tym, co się u ciebie obecnie dzieje, o swoich kłopotach i planach. Pytaj je o zdanie w różnych sprawach i pokazuj, że liczysz się z jego opinią. 8. Opowiadaj o sobie. Dzieci lubią wspomnienia rodziców z czasów ich młodości. Takie opowiadania zbliżają, bo przypominają dzieciom, że ich rodzice też byli młodzi. Nie przedstawiaj się jednak wyłącznie kryształowo, powiedz, że także robiłeś błędy i uczyłeś się podejmować trudne decyzje. 9. Rozmawiaj na każdy temat, nie unikaj trudnych spraw. Zadbaj o to, żeby w waszym domu nie było tematów tabu. Rozmawiaj także o tym, czego się obawiasz. Bądź raczej doradcą niż ekspertem. BUDOWANIE ZASAD Rodzina jest podstawą do uczenia dzieci jak żyć wśród ludzi i jak sobie radzić w życiu. To jak porozumiewamy się między sobą, w jaki sposób rozwiązujemy problemy, jak troszczymy się o siebie nawzajem - pokazuje dzieciom, co jest właściwe i pożądane, a co nie jest. W ten sposób budujemy system wartości, którym będą się kierowały. Zadaniem rodziców jest stwarzać sytuacje sprzyjające rozwojowi tych ważnych umiejętności. Najczęściej zasady współżycia w rodzinie funkcjonują w sposób naturalny, wynikają z ogólnych norm społecznych lub związane są z pewnymi tradycjami. Dotyczą najczęściej poszanowania prywatności, nieużywania przemocy, podziału obowiązków domowych, uczestnictwa w wydarzeniach rodzinnych. Zasady panujące w rodzinie powinny ułatwiać jej funkcjonowanie, ale nie ograniczać nikogo. Zakazy powinny zaś dotyczyć tylko spraw naprawdę istotnych - bezpieczeństwa, zdrowia, wzajemnego traktowania się. Stawiaj dziecku drogowskazy, aby mogło bezpiecznie dorastać!!! Trochę inną sprawą jest ustalanie zasad w rodzinie dotyczących dzieci. Nie da się wychować nastolatka bez stawiania mu pewnych ograniczeń. Wyznaczanie tych granic jest trudne, ale bardzo potrzebne. Dorastanie jest tak burzliwym\n5 okresem, że młody człowiek musi wiedzieć na co się zgadzamy, a na co nie. Czasem buntuje się i próbuje przekraczać te ustalenia. Wtedy powinien dowiadywać się jakie są konsekwencje tych zachowań. Stawianie ograniczeń wymaga od rodziców zaangażowania i traktowania poważnie wprowadzanych zasad. Tylko wtedy mają one sens i działają. Pozostawianie dziecku zbyt dużej wolności najczęściej nie sprawdza się. GDY COŚ SIĘ PSUJE, CZYLI JAK POPRAWIĆ KONTAKT Z DZIECKIEM... Bywa, że mimo wielu wysiłków włożonych w wychowanie dziecka nasz kontakt z nim w okresie dorastania nie jest najlepszy. Czy można coś naprawić? Na pewno można nad tym pracować, ale nie jest to łatwe. Utracone zaufanie, brak wiary, złość to sprawy, które - gdy narastały latami - mogą być trudne do zmiany, ale są możliwe i należy próbować. Jeżeli chcesz wprowadzić zmiany, to powiedz o tym dziecku. Porozmawiaj z nim o tym, co i jak chcesz zmienić. Wyjaśnij mu dlaczego i poproś o współpracę. Dziecko musi widzieć, że zależy ci na poprawieniu kontaktu. Jeśli dotychczasowe próby porozumienia się z dzieckiem nie powiodły się, należy podjąć nowe działania. Nie warto rezygnować z bliskości. Oboje tego potrzebujecie. Jeżeli jakieś zachowanie twojego dziecka jest dla ciebie nie do przyjęcia, spróbuj to zmienić. Powiedz mu: o jakie konkretnie zachowanie ci chodzi, jakie uczucia przeżywasz, gdy ono zachowuje się w ten nieakceptowany przez ciebie sposób, dlaczego to zachowanie jest twoim zdaniem niewłaściwe, jakie konsekwencje dla ciebie lub innych ma to jego zachowanie, jakiej zmiany oczekujesz. Jeśli chcesz przeprowadzić z dzieckiem poważną rozmowę po to, by\n6 wprowadzić zmiany w waszej rodzinie, to: znajdź na nią jakiś spokojny moment, zajmuj się tylko tą konkretną sprawą, mów o tym, co w związku z konkretnym zdarzeniem czujesz, słuchaj uważnie, co dziecko ma ci do powiedzenia, zadbaj o to, by każdy mógł przedstawić swój punkt widzenia i wyrazić własną opinię, zakładaj możliwość zmiany swojego zdania, bądź gotowy do kompromisów, koncentruj się na rozwiązaniu problemu, a nie na tym kto wygra.\nChciałbym powiedzieć Ci Mamo\nSTREFA MOCY GAZETKA WYDAWANA PRZEZ GRUPĘ WSPARCIA DLA RODZICÓW NR 4, maj 2016r. Drodzy Rodzice, W bieżącym numerze kontynuujemy temat komunikacji interpersonalnej. Chcemy przedstawić go trochę z innej\nBIULETYN PORADNI PSYCHOLOGICZNO PEDAGOGICZNEJ NR 5 W LUBLINIE\nBIULETYN PORADNI PSYCHOLOGICZNO PEDAGOGICZNEJ NR 5 W LUBLINIE NR 2 (38) STYCZEŃ 2016 Drodzy Czytelnicy! W wielu rodzinach jest taki zwyczaj, że kiedy minie szalona noc sylwestrowa, pogasną fajerwerki i


Muzeum Solca im. Księcia Przemysława w Solcu Kujawskim - Solec Kujawski (Toruńska 8)\nStart > Solec Kujawski > Atrakcje turystyczne > Kultura, sztuka > Muzea > Muzeum Solca im. Księcia Przemysława w Solcu Kujawskim\nWikipedia, fot. Muzeum Solca\nMuzeum Solca im. Księcia Przemysława w Solcu Kujawskim zostało założone 1 stycznia 2009 roku i uroczyście otwarte 12 marca tegoż roku. Jest to muzeum o charakterze regionalnym, które zajmuje się gromadzeniem, opracowywaniem oraz udostępnianiem eksponatów mających związek z dziejami miasta i okolicy, a także ważnych dla regionu osób. Muzeum to prowadzi także działalność wydawniczą oraz edukacyjną (między innymi poprzez organizowanie licznych wydarzeń kulturalno-historycznych, warsztatów, lekcji muzealnych oraz wykładów) i urządza wystawy czasowe, przeważnie co dwa miesiące. Omawiane muzeum znajduje się w Willi Anna, która została zbudowana w roku 1903. Właścicielem budynku był solecki przemysłowiec, z pochodzenia Niemiec, Carl Juegren.\nStała ekspozycja muzealna dotyczy dziejów Solca Kujawskiego i okolicy, a do najstarszych eksponatów należy fragment motyki rogowej pochodzącej z okresu późnego paleolitu, sprzed około 9-8 tysięcy lat p.n.e. Na "prehistoryczne pamiątki" składają się również fragmenty ceramiki i narzędzia krzemienne. Kolejna część tejże wystawy dotyczy historii Solca Kujawskiego od chwili, gdy pojawiła się na jego temat pierwsza pisemna wzmianka czyli od roku 1263. Ciekawą propozycją jest zbiór monet pochodzących z XV-XIX wieku.\nPatron muzeum, książę Przemysław w roku 1325 lokował Solec Kujawski na prawie magdeburskim. To właśnie na pieczęci księcia Przemysława jest wzorowane logo omawianej placówki. Pieczęć przedstawia księcia, który w jednej z rąk trzyma tarczę, a w drugiej hełm i miecz. Na wspomnianej tarczy, na logo muzeum, został umieszczony herb Kujaw, zaś z lewej strony nad księciem widać uniesioną rękę, która symbolizuje boskie błogosławieństwo oraz ochronę.\nBydgoszcz (~19 km)\nBydgoszcz (~19.5 km)\n» Agroturystyka Solec Kujawski\n» Apartament Solec Kujawski\n» Hotel Solec Kujawski\n» Kwatera prywatna Solec Kujawski\n» Ośrodek wczasowy Solec Kujawski\n» Pensjonat Solec Kujawski\n» Pokój gościnny Solec Kujawski\n» Willa Solec Kujawski\n» pogoda Solec Kujawski\n» plan miasta Solec Kujawski\n» noclegi Solec Kujawski (~0.1 km)\n» noclegi Bydgoszcz (~19.1 km)\n» noclegi Gniewkowo (~29.5 km)\n» noclegi Łabiszyn (~30.3 km)\n» noclegi Toruń (~32.2 km)\n» noclegi Chełmża (~32.6 km)\n» Hotele Solec Kujawski (~0.1 km)\n» Hotele Osielsko k/Bydgoszczy (~18.6 km)\n» Hotele Brzoza k/Bydgoszczy (~19 km)\n» Hotele Bydgoszcz (~19.1 km)\n» Hotele Żołędowo (~23.5 km)\n» Hotele Cierpice (~24.1 km)\n» Hotele Łysomice (~31 km)\n» Hotele Tryszczyn k/Bydgoszczy (~32.3 km)\n» Hotele Turzno k. Torunia (~38.6 km)\n» Hotele Osie (~62.9 km)\n» Hotele Runowo Krajeńskie (~63.3 km)\n» Hotele Tleń k. Osie (~64 km)\n» Hotele Warlubie k. Grudziądza (~66.4 km)\nBydgoszcz (~8 km)\nSolec Kujawski (~0.9 km)\nBydgoszcz (~12.1 km)\nBydgoszcz (~10 km)


rafał trzaskowski - Wyniki wyszukiwania - Do Rzeczy\nWyniki wyszukiwania: Znaleziono 943 tekstów\nAndrzej Duda nadal ma największe szanse na zwycięstwo w wyborach prezydenckich. Zaskakujący jest jednak wynik Jerzego Owsiaka, który uplasował się na trzeciej pozycji.\n13 cze 201912:49\n"Symbol męstwa i bohaterstwa naszych czasów". Jaki drwi z Trzaskowskiego\nSymbol męstwa i bohaterstwa naszych czasów - napisał Patryk Jaki. Wiceminister drwi w ten sposób z prezydenta Warszawy Rafała Trzaskowskiego.\n29 maj 201910:49\n7 cze 201912:41\n"Jestem oburzony atakami, jakie spotkały Panią w związku z Pani krytyką działalności środowisk LGBT+ i wspierających je niektórych samorządów. To nie tylko niedopuszczalne z punktu widzenia prawa, ale przede wszystkim stanowi...\n9 cze 201919:00