535 dni Potopu, część XII | Repozytorium Cyfrowe Filmoteki Narodowej\nStrona główna Magazyn Potop Redivivus 535 dni Potopu, część XII\n„Końca utratom nie masz...”\nŻalił się na polskie białogłowy Kochowski, Potocki, a anegdota o „panu Zbytku", napisana przez szaraczkowego szlachcica za trwonienie pszenicy, miodu i rumaków na złotolite materie, obrusy perłami dziane i inne kosztowności, obciążała odpowiedzialnością płoche niewiasty. „Białogłowy tak w ubiorach i strojach swych przebierały, iż końca utratom nie masz. Aby mąż nie miał mieć i szeląga w kalecie, gdy mu majętność, dom, kamienicę przyszło się zadłużyć, tedy druga pani to przywiedzie, że wiele widziała u której wielmożnej suknię nowym krojem, zawicie nową formą, opasanie, czapkę, łańcuch, manelę nową robotą: to jej wszystko mieć! Jeżeli mąż sprawić nie pozwala, to się dąsa, chorą czyni, z mężem do kilku dni i niedziel nie mówi”. Stanisław Lam w „Strojach pań polskich” przytacza skargi XVII-wiecznego pisarza, ale bierze w obronę niewiasty, bo ówcześni oskarżyciele zapomnieli o złotych podkowach, które gubiło w Rzymie polskie poselstwo, o guzach brylantowych przyszywanych do kontuszy, a nade wszystko o tysiącach antałków małmazji, spijanych od krańca po kraniec Rzeczypospolitej.\n„Przyjechał do mnie szlachcic, co po dworach żebrze\nChudych para szkap w wozie, a hajduk we srebrze” — ironizował Wacław Potocki.\nNa zdjęciu: Arkadiusz Bazak, Zygmunt Kęstowicz\nNa zdjęciu: Hugo Krzyski\nModa zmieniała się szybko. Pan Chryzostom Pasek twierdził, że strojów starczyłoby mu na cały wiek, a i dzieciom jeszcze by się dostało. Ale już za rok albo prędzej stawały się niemodne, „to psuj, to przerabiaj albo na tandetę daj a insze sprawuj”. Bo kiedy się między ludzi wjechało, „to zaraz jako wróble na sowę: dziw, dziw; zaraz palcem pokazują, zaraz mówią, że ten strój pamięta potop”. Wiek XVII przygasił papuzią jaskrawość kolorów. Utrzymano wprawdzie karmazyn, ale pojawiły się też w strojach nowe, nieznane dotąd barwy: rubinkowa, barszczowa, kaparowa, rozmarynowa. Materie, z których robiono męskie żupany i damskie suknie, były ciągle nadzwyczaj drogie: złotogłowie, adamaszek. Ale jeszcze więcej, bo setki dukatów, kosztowały guzy, pętlice, i wszystkie klejnoty-noszenia u panów i pań. Miały nazwy domowe: zausznice, pierścienie, naramienniki, naszyjniki, ale nazwy obce przeważały: manele (bransoletki), kanaki (ze Wschodu, na szyi), szkofia (kita piór białych u czapki), agrafy z drogich kamieni, pontały (zawieszenia wszelakie, dewizki), fezety (naszywane na sukni, sztuczki drogich kamieni i złota). Spisy w inwentarzach zdumiewają bogactwem. Inwentarz po Januszu Radziwille liczy 12 par guzów z pereł i korali, 100 guzów wielkich rubinowych. Każdy guz u delii podkomorzego Boboli kosztował 130 dukatów; żupan wojewody Firleja zapinał się na guzy z oprawnych w złoto szafirów, wielkości takiej, jako połowa włoskiego orzecha.\nArbitrami mody przed wiekami byli królowie, magnaci, młodzi ludzie udający się na studia do słynnych wówczas europejskich uniwersytetów. Królowie i magnaci olśniewali bogactwem, a równość szlachecka nie znosiła różnicy nawet i w stroju. Gdy więc magnat wprowadził jako ostatni krzyk mody ferboty, czyli frędzle ze złotych nici, szlachcic przyszywał je choćby z łyka. Studenci i wojskowi korzystali z wzorów obcych, podpatrzonych poza granicami ojczyzny. Andrzej Rysiński około roku 1640 rymował tak oto: „A strojów takowych wszystka ansa i powód z junaków wojskowych; i nie masz, żeby z tego kraju, gdzie wojuje, nowego nie wniósł obyczaju”. O tych nowych obyczajach świadczy nader obfita nomenklatura XVII-wiecznych ubiorów męskich, ale przede wszystkim niewieścich; niech zresztą cytat z Haura (1680 rok) wystarczy: „jakie kornety, kufiety, bonety, półkornecie, fiksmenty, fontazie, furie, kukuriku, sergety czy surgoty, garnitury, agażanty, manty, półmancie, udisiany, sołtany, józefki, szustmany, szarpy, ankary, alsztyny, podwoniki itd.” Obfitość nazw, bogactwo źródeł satyrycznych, ganiących ekscentryczność damskiej toalety, ale jakże niewiele da się z nich wychwycić jakichś szczegółów ważniejszych, pomagających wyobrazić sobie XVII-wieczny strój. Biadał nad tym także Władysław Łoziński w „Życiu polskim w dawnych wiekach”.\nNa zdjęciu: Jerzy Bielenia\nKiedy się bowiem czyta o ubiorach i strojach staropolskich w satyrach i pamiętnikach od XVI do XVIII wieku, odnosi się wrażenie, jakoby Polska była tylko jedną salą redutową, widownią pustej maskarady. To wrażenie pochodzi nie tylko z przesady literatury satyrycznej i moralistycznej, ale przede wszystkim stąd, że pozostała z tych czasów nader obfita nomenklatura strojów, która zdaje się mówić wiele, a w rzeczy samej nie uczy niczego. Domyślamy się tylko, nie widzimy, a domyślamy się więcej niż należy. Nie mieliśmy w wieku XVI i XVII malarzy i rysowników, odtwarzających ludzi i rzeczy na podstawie bezpośredniej obserwacji, rysowników i malarzy, jakich Niemcy miały w Dürerze, Holbeinach, Burgamierze, Schongauerze, Ammanie i tylu innych. Jedynym materiałem autentycznym są więc przeidealizowane portrety trumienne, pomniki grobowe, obrazy o treści religijnej z postaciami fundatorów i skąpe ryciny obcych artystów, jak chociażby Stefana Della Belli. Według tych to właśnie źródeł Matejko na kilku tablicach zestawił grupy kostiumowe z wszystkich epok.\nŚcierka cenna jak brokat\nSukna szły z Flandrii, Niderlandów, Anglii, w XVII-wieku z Francji napływały materiały: grodetur (gros de tours), grogren (gros grain), grodenapl (gros de Naples), a ponadto złotogłów ze Wschodu, biżuteria ze Lwowa, Poznania, Krakowa. Słynął lwowski warsztat złotniczy Mikołaja Siedmiradzkiego, krakowscy złotnicy Daniel le Double i Dukiet objeżdżali ze swym towarem dworki i jarmarki, a z nimi i zagraniczni kupcy; na jednym tylko jarmarku w Jarosławiu kupiec amsterdamski Dawid de Lima sprzedał klejnotów za sześćset tysięcy złotych. Tkaniny, którymi posłużyła się Magdalena Tesławska, projektantka kostiumów dla bohaterów ekranowego „Potopu”, pochodzą wyłącznie z polskich fabryk, a tylko ozdoby są zręcznym naśladownictwem starej biżuterii; wykonano je w warsztatach Rygi, Mińska, ale także Krakowa, Czechowic, Warszawy i Łodzi. Na półce stosy książek: Brückner, Gloger, Łoziński, albumy malarstwa z zagranicznych galerii, „Historia ubiorów” Marii Gutkowskiej-Rychlewskiej. I stosy rysunków. Już w kilka miesięcy po zakończeniu zdjęć stały się nie do zdobycia, porozsiewały się po pracowniach krawieckich, zawieruszyły w czasie licznych przeprowadzek Hoffmanowej ekipy. Tesławska nie po raz pierwszy wędrowała po zamkowych komnatach, szlacheckich dworach, polach bitewnych, oblężonych twierdzach z bohaterami „Trylogii”. Kończyła już studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, gdy poszukiwano asystenta kostiumologa do „Pana Wołodyjowskiego”.\n– Przypadkiem trafiono na mnie – mówi pani Magdalena. A później, już po pracy dyplomowej, robiłam kostiumy do „Albumu polskiego” Jana Rybkowskiego, „Potopu” i „Gniazda”. Ale „Potop” zajął mi najwięcej czasu zarówno z uwagi na najliczniejszą obsadę i zdjęcia, które trwały dwa i pół roku, jak i prace przygotowawcze: gromadzenie ikonografii dotyczącej postaci historycznych (Radziwiłłowie, Jan Kazimierz, Karol Gustaw, Czarniecki), szperanie w muzeach (np. w muzeum olsztyńskim znalazłam bardzo interesujące portrety polskie z epoki, a w muzeach moskiewskich tkaniny, skóry, ozdoby). Zaczęły się zdjęcia: w Wołmontowiczach pod Mińskiem i na Jasnej Górze. Pierwsze dni filmowego „Potopu”. Profesor Kersten narzekał, że kostiumy są zbyt czyste, zbyt świeże.\n– Może to złudzenie, a może tak jest naprawdę – zastanawiała się Tesławska – że eastmancolorowa taśma wyjaskrawia, upiększa? Jedno było pewne: kostiumy należało „niszczyć”, patynować. Robili to dla „Potopu” i sami scenografowie i łódzcy plastycy: wycierali, odbarwiali stroje szwedzkich i polskich dragonów i rajtarów.\n„Końca utratom nie masz...” – narzekano na białogłowy w dawnych wiekach. Ale Tesławska kupowała przede wszystkim to, co było dostępne na rynku: brokaty, lamy, szyfony, aksamity. Szyła także kostiumy z cienkich skór (taki właśnie strój z cienkiej białej skóry, wymalowanej we wzór z epoki i udającej atłas, nosi Kmicic w scenie balu), zgrzebnych wełen, które zdobywała wprost w fabrykach włókienniczych, zanim jeszcze tkaniny poddano procesowi folowania, ze zwykłych ścierkowych płócien, z ciężkich brezentowych pasów służących wielokrotnie jako podkłady do przesuwających się wstęg bawełny, pokrywanej barwnym drukiem, z filców, używanych do odsączania papieru w zakładach papierniczych, ze starych derek białostockich, chałupniczym sposobem tkanych samodziałów z Podhala.\n– Te najzwyklejsze, zgrzebne, często wręcz ścierkowe tkaniny – mówi Tesławska – były dla nas, dzięki swej niepowtarzalnej fakturze, barwie, surowości, cenniejsze niż brokaty, lamy i aksamity. Najważniejsze bowiem było trzymanie się ustalonej na początku zasady: kostiumy w „Potopie” nie mogły być teatralno-operowe, musiały sprawiać wrażenie, że ludzie, którzy je noszą nie są przebrani, lecz że jest to ich naturalny, codzienny strój. Miały, oczywiście, w jakimś stopniu ich charakteryzować, ale nie natrętnie, nie bezapelacyjnie. Tak właśnie, drogą najprostszego, ale chyba w ekranowym efekcie trafnego skojarzenia, zaprojektowałam kostiumy szlachty laudańskiej: ze zgrzebnych, chłopskich wełen, brezentów, płócien, w kolorach szaro-brunatnych, jak ziemia i drewniane domy. Z tym spokojem, przygaszeniem kontrastują czerwienie i fiolety strojów Kmicicowych komilitonów, ludzi obcych, niespokojnych, warchołów i banitów.\nZakotłowało się w karczmie, gdy krwisto-fioletowe stroje komilitonów przemieszały się z szarymi kapotami potężnych, ponurych i małomównych Butrymów. „Kurz wstał z podłogi i przesłonił walczących, jeno w zamęcie jęki poczęły się odzywać”. Gdy kompanioni zniknęli z planu, przyszła kolej na Szwedów, polski sarmacki strój Janusza Radziwiłła i cudzoziemski Bogusława, żupany Kmicica, suknie Oleńki, delię Czarnieckiego, koronkowe kołnierze Jana Kazimierza. I tylko dzielny Mały Rycerz, Tadeusz Łomnicki, nosił ciągle ten sam strój i te same buty, co w poprzednim filmie Hoffmana. Ubrany tak jak w „Panu Wołodyjowskim”, wkraczał do kurdybanowego gabinetu Janusza na Wawelu, wyglądał pomocy w kiejdańskich lochach i walczył ze Szwedami. Setki aktorów, tysiące statystów. Dzisiaj już tylko Wilhelm Hollender, naczelny kwatermistrz wielkiej imprezy pod nazwą „Potop”, może podać dokładne liczby, wymierzać metry zakupionych materiałów, wymieniać bele tkanin, przewożonych ciężarówkami z Łodzi do farbiarzy w Warszawie, buty, które przychodziły z Płocka, kapelusze z Piotrkowa. Magdalena Tesławska twierdzi, że nie jest w stanie tego obliczyć. Nie prowadziła codziennej kroniki z realizacji filmu. Wie tylko, że nikt z pracowni scenograficznej, siedząc jeszcze za rajzbretem w Łodzi i zbierając dokumentację, nie mógł sobie wyobrazić, co będzie później: przymiarki, przyszywanie guzików, pilnowanie na planie statystów, by mieli właściwie nałożone kapelusze, czapki, zarzucone peleryny, wywinięte kolety na butach, wyłożoną koronkę koszuli na bandolier. Pilnowanie, projektowanie, szycie, pakowanie i rozpakowywanie dziesiątków skrzyń, odświeżanie i niszczenie.\n– Ale i projektowanie nie należało do najłatwiejszych – mówi Tesławska. Polski wiek XVII nie pozostawił nam przecież dokładnych opisów, a zwłaszcza ikonografii, pokazującej ludzi nie tylko w magnackich rezydencjach, ale także w codziennym bytowaniu, w szlacheckim zaścianku. Ale jeżeli czytelnicy wyobrażają sobie dokładnie bohaterów „Trylogii”, to stało się tak nie za sprawą ówczesnego malarstwa, lecz późniejszych mistrzów zarówno pióra, jak i pędzla: samego Sienkiewicza, Norblina, Matejki czy Brandta. Każde więc działanie kostiumologa przeciwstawiające się tym wyobrażeniom, choćby nawet przyświecała mu szlachetna troska o prawdę historyczną, byłoby potraktowane niemal jak świętokradztwo.\nRozstrzygnął to zresztą reżyser „Potopu”.\n– Oleńka jest zbyt wystrojona. Ubrana jak hiszpańska infantka – denerwował się profesor Kersten.\n– Może – odpowiedział mu Hoffman. – Ale tak ją opisał Sienkiewicz.\nStare dwory – „gościnna nasza przeszłość”\nNie istnieje już od początków ubiegłego stulecia zamek w Kiejdanach, Ale jest Lauda – wąska rzeczka, płynąca przez Pacunele, obok Pacunel leżą Wołmontowicze, a na uboczu, z dala od głównej drogi, wśród łąk – wieś Lubicz. Są także na Litwie aż trzy wsie pod nazwą Wodokty; dwie w powiecie Poniewież, jedna – w powiecie Szawle. Najbardziej podobna do opisanej przez Sienkiewicza jest wieś Wodokty, a raczej Wodokta nad rzeką Niewiażą. Pisarka Monika Warneńska trzy razy wędrowała po Litwie śladami Sienkiewiczowskiego „Potopu”. Odnalazła miejscowości, w których żyli jego bohaterowie, odszukała ludzi, którzy noszą nazwiska, związane na zawsze z tą książką: Zigmas Butrimas i Elena Butrimaite mogliby być potomkami Józwy Butryma, zwanego „Beznogim”, a w Domaszeviciusach i Gasztoutach łatwo się domyśleć Domaszewiczów i Gasztowtów. W filmowym „Potopie” Wołmontowicze, Lubicz i Wodokty znalazły się pod Mińskiem, na terenie zdjęciowym Wytwórni „Biełaruśfilm”. Teren jest piękny. Posiada resztki starego drzewostanu, romantyczny staw. Stał tu niegdyś dwór, ale nic po nim nie pozostało, zachowały się tylko żerdzie starego parkanu.\nWojciech Krysztofiak budował w „Panu Wołodyjowskim” Kamieniec Podolski, w „Potopie” pod jego kierunkiem sypano szańce pod Jasną Górą w miejskim parku, budowano obwałowania do kolubryny w alei Sienkiewicza, podwyższano na przestrzeni 350 metrów klasztorne mury, przykrywano współczesne przybudówki ziemią i darniną, a w Olesku i Podhorcach maskowano rynnami z desek przewody elektryczne co sprawiało wrażenie przedłużenia muru. Budował także Krysztofiak w hali łódzkiej wytwórni kiejdańskie wilgotne lochy i przygotował do sceny uczty u Janusza Radziwiłła dziedziniec, wzorowany na dziedzińcu zamku w Baranowie, zwanego „Małym Wawelem”. Jesienią 1971 roku, jeszcze przed Częstochową, ekipa „Potopu” zrobiła kilkudniowy wypad do Mińska. Dwory i zaścianki czekały już na Kmicica, Oleńkę, Butrymów. W Pacunelach stał już nawet stary, rozłożysty dąb, przetransportowany ciągnikami, a w Wołmontowiczach kilka lipowych drzew. Hoffman, Wójcik i Kersten stukali w drewniane bale starych domostw. Odrzwia wydawały pełny dźwięk, ale drzwi i ściany – głuchy. Bo tylko odrzwia były drewniane. Ściany zrobiono z gipsu, a drzwi z papier mâché.\n„Nasze stare dworce z sienią na przestrzał, z wielką izbą jadalną, z małą komorą sypialną, z alkową, alkierzem, apteczką, z czeladnicą, spiżarnią i kuchnią, zakreślają w prostym swym zarysie, wesołą i gościnną naszą przeszłość. Był tam i próg, z którego się pijało strzemienne; była belka, pod którą Szweda zabito; sążnisty piec, w którym się kiedyś zaczaili złodzieje; komora, w której pokutowało; alkowa, gdzie odmawiano pacierze; czeladnica, w której dawne zmyślano gadki” – pisał Zygmunt Gloger.\nKrysztofiak uwielbia drewno. Zupełnie jak ów szlachcic z przytaczanej przez Glogera dawnej anegdoty, ów ubogi, szaraczkowy szlachcic, któremu niespodziewanie przypadł w spadku piękny majątek w słonecznej Italii. Puścił się więc w podróż, ale zabrał swego cieślę. Obaj nie mogli przyzwyczaić się do kamiennego mieszkania. Postawił więc szlachcic obok pysznego pałacu drewniany dworek dla siebie, a cieśli zezwolił wybudować chatę. Były to jedyne dwa domy drewniane w Toskanii, przedmiot ciekawości włoskich sąsiadów i przyjezdnych cudzoziemców. Dzisiaj jednak niewiele można już znaleźć reliktów zabytkowego budownictwa drewnianego. Zachowały się właściwie tylko kościoły, a skanseny litewskie pochodzą z lat późniejszych niż te, w których rozgrywa się akcja „Potopu”. W starym XVII-wiecznym traktacie, noszącym tytuł: „Krótka nauka budownicza Dworów, Pałaców, Zamków Podług Nieba y zwyczaiu Polskiego”, a przypisywanym Łukaszowi Opalińskiemu, żyjącemu w latach 1612–1662, można wyczytać sporo informacji: o miejscu i położeniu sposobnym budynków, ich materyjej, formie i murowaniu. Był to swoisty poradnik dla ówczesnych cieśli. Dzisiejsi muszą mieć dokładne plany, rysunki. Nie można wszakże budować tylko w oparciu o źródła pisane, a materiałów ikonograficznych z tej epoki pozostało bardzo niewiele. Szczęśliwym trafem udało się Krysztofiakowi skorzystać w Muzeum Historycznym w Moskwie z niezwykle cennego dokumentu – dziennika posła cesarskiego Meyerberga, który w połowie XVII wieku odbył podróż na trasie Wiedeń–Moskwa. Jechał przez Morawy, Śląsk, Pomorze, Żmudź, Białoruś. Towarzyszył mu rysownik nazwiskiem Stern, który szkicował mijane po drodze miasta, wsie, dworki szlacheckie. Dzisiaj te szkice mają bezcenną wartość, a scenografowi i konsultantom naukowym „Potopu” udało się dzięki nim rozstrzygnąć wiele spornych spraw.\nKrysztofiak budował, a konsultanci, jak to jest w ich zwyczaju i jak to należy do ich obowiązków, zgłaszali uwagi. Nad jedną tylko rzeczą nie mogli wyjść z podziwu: grubością, pięknem starych drewnianych bali. Gdzie Krysztofiak znalazł te stare grube drzewa? Kto mu pozwolił je ściąć? – zastanawiali się nie wtajemniczeni. Niczego nie ścinał. Wszystko robił z gipsu. Stosuje swoją metodę od lat przeszło dwudziestu, od czasu realizacji „Syreny Warszawskiej” i „Podhala w ogniu”.\n– To bardzo proste – opowiada. – Robi się cienkościenne lekkie odlewy gipsowe prawdziwych drewnianych bali, maluje się je na odpowiedni kolor. Może bym na to nie wpadł, gdyby nie fakt, że z wykształcenia jestem rzeźbiarzem. W 1939 roku ukończyłem studia na wydziale rzeźby monumentalnej w Instytucie Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Później zajmowałem się scenografią teatralną, stawiałem swe pierwsze kroki w tym fachu jako asystent głównego scenografa – Jana Rybkowskiego. Wreszcie trafiłem do filmu. To już trwa niemal trzydzieści lat.\nW wytwórni „Biełaruśfilm” w Mińsku wiele osób z niepokojem obserwowało poczynania Krysztofiaka. Gips jest przecież tworzywem nietrwałym. Lubicz, Wodokty, Wołmontowicze, Pacunele były już gotowe jesienią 1971 roku. „To nie przetrzyma zimy, wygląda efektownie, ale nie nadaje się na nasze warunki atmosferyczne” – mówiono. Przetrzymało dwie zimy filmowego „Potopu”. Dyrektorzy mińskiej wytwórni na pożegnalnym spotkaniu w polskim konsulacie najwięcej chyba toastów wznieśli na cześć Krysztofiaka. Później zresztą, po odpowiednich przeróbkach i zmianach, kręcono jeszcze w jego dekoracjach parę filmów radzieckiej produkcji. Tysiące metrów sześciennych drewna zastąpił gips. Nie znaczy to, że drewna zupełnie nie ma. Są przecież płoty, wzorowane na tych, które Krysztofiak widział na Litwie: co dwa metry pionowe słupy, a między nimi skośnie układane, półleżące żerdzie. Są ramy drzwi i okien; zrobione z drewna, opalanego w ogniu, a później szczotkowanego. Takie same projektował już zresztą Krysztofiak dwadzieścia parę lat temu do filmu „Podhale w ogniu”. Teraz ten sposób stosuje się powszechnie w meblarstwie. Są także trociny. W „Syrenie Warszawskiej” z barwionych i natłuszczanych trocin wykonał Krysztofiak w atelier poszycie leśne, mech. W „Potopie”, po doświadczeniach pierwszej, bezśnieżnej zimy, też z nich korzystano. Sypano kopczyki, polewano je wodą, by zlodowaciały, posypywano bielą cynkową i szronem zgarnianym z jezior. Trociny tworzyły zaspy. Bo przecież: „Przyszedł nowy rok 1655. Styczeń był mroźny, ale suchy; zima tęga przykryła Żmudź świętą grubym na łokieć, białym kożuchem; lasy gięły się i łamały pod obfitą okiścią, śnieg olśniewał oczy w dzień przy słońcu, a nocą przy księżycu migotały jakoby iskry niknące po stężałej od mrozu powierzchni”.\nStanisław Lam, Stroje pań polskich (wiek XV–XVIII), Warszawa, Kraków 1922\nFerdynand Hoesick, Wenus i Amor, Warszawa 1926\nAleksander Brückner, Encyklopedia Staropolska, Trzaska, Evert i Michalski, Warszawa 1939\nMaria Gutkowska-Rychlewska, Historia ubiorów, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1968\nStare dwory — „gościnna nasza przeszłość”\nMonika Warneńska, Odwiedziny w Pacunelach, „Przekrój” z 13.11.1966\nZygmunt Gloger, Budownictwo drzewne i wyroby z drzewa w dawnej Polsce, Warszawa 1907–1909\nKrótka nauka budownicza Dworów, Pałaców, Zamków Podług Nieba y zwyczaiu Polskiego, w opr. Adama Miłobędzkiego, Wrocław 1957


Żory mają strategię rozwoju elektromobilności • www.tuzory.pl\n2021-04-09, Autor: mk\nCzyste powietrze, zmniejszony hałas, bezpieczne, szybkie i wygodne poruszanie się po mieście – to cel strategii rozwoju elektromobilności dla Żor, która została przyjęta uchwałą podczas ostatniej sesji rady miasta. Urzędnicy liczą na realizację planów z wykorzystaniem środków zewnętrznych.\nJedne z najważniejszych założeń dokumentu to inwestycje związane z transportem publicznym – tabor napędzany paliwami alternatywnymi czy tabor elektryczny, infrastruktura rowerowa. Ponadto powstanie laboratorium nowych technologii w Baranowicach czyli baza dla młodych, którzy chcieliby się kształcić w tym kierunku. A także smart rozwiązania w kwestii zarządzania transportem publicznym i miejscami do parkowania.\n- Określona w dokumencie wizja wynika z diagnozy obecnego stanu środowiska (stan jakości powietrza, przekroczenia w emisji hałasu), przestrzeni miejskiej i infrastruktury transportowej Żor, a także zachowań komunikacyjnych mieszkańców. Uwarunkowania te uzasadniają realizację Strategii rozwoju elektromobilności, która ma m.in. przełożyć się na wzrost popularności pojazdów elektrycznych, wzrost zainteresowania społecznego rozwojem elektromobilności, rozwój branży elektromobilności, rozwój elementów smart-city w zarządzaniu miastem i jego przestrzenią, a w efekcie poprawę jakości stanu środowiska, w szczególności poprawę jakości powietrza i obniżenie poziomu hałasu, których źródłem jest transport – przekazują urzędnicy.\nNa etapie tworzenia dokumentu przeprowadzono badania ankietowe oraz zorganizowane zostały spotkania informacyjno-konsultacyjne z mieszkańcami Żor oraz z uczniami żorskich szkół ponadpodstawowych, podczas których przedstawiona została idea rozwoju elektromobilności w mieście.\n- Ponadto projekt dokumentu został także przekazany do konsultacji społecznych, które odbyły się w dniach 17 grudnia 2020 r. - 4 stycznia 2021 r. Zgłoszona została 1 uwaga, która została uwzględniona w projekcie dokumentu – dowiadujemy się.\nPlany inwestycyjne uwzględnione w strategii to ogromne koszty, liczone w milionach złotych. Urzędnicy liczą na pozyskanie na ten cel środków zewnętrznych – unijnych i krajowych.\nTagi: elektromobliność Żory, smart city, stategia rozwoju elektromobilności Żory\n~Laki Luk 2021-04-09\nW tej strategii żorskiej wyszło min. że niektóre linie autobusowe są mało uczęszczane i preferowany jest transport indywidualny... TAK - ZGADZA SIĘ - bo przerwy pomiędzy kursami na niektórych liniach są po 1,5 godziny - i dzieci i tak do szkoły nie jeżdżą komunikacją zbiorową tylko musza być zawiezione (samochodami spalinowymi). Drodzy radni, urzędnicy i Panie Prezydencie - żeby komunikacja w mieście działała dobrze to przerwy pomiędzy kursami nie mogą być większe niż 30 - 40 minut - już nie marzymy o kilkunastu minutach jak jest to w większych i lepiej rozwiniętych miastach. Wiem koszty większe i nas nie stać bo komunikacja bezpłatna... coś za coś. Chyba jedynym projektem na nasze lokalne elektro-możliwości to PODNIEBNE ŻORY - to przecież rewolucyjny projekt no i chyba w dodatku elektryczny! Kierunek elektro-mobilności w mieście w sumie widać od dawna - szkoda tylko że tą elektryczną karuzelą z rynku nie da się pojechać gdzieś dalej bo przystanek ma w dobrej lokalizacji :D\n~Stan Stock 2021-04-11\nPrzy centrum S1 stoi ładowarka do samochodów elektrycznych z dwoma stanowiskami ładowania,\nnie działa od samego początku gdy wybudowano obiekt\nciekaw jestem kto za to odpowiada ??


Kino - W dolinie Elah\nOd pierwszych kadrów filmu Paula Haggisa wyczuwa się coś znajomego. Podobieństwo do dzieła braci Coen "To nie jest kraj dla starych ludzi" narzuca się niemal samo: znów widzimy Tommy'ego Lee Jonesa w plenerach Nowego Meksyku, filmowanych przez Rogera Deakinsa. Zwłaszcza że także tu bohatera granego przez Jonesa można pocieszyć słowami "To nie jest kraj dla starych ludzi", bo wszystko wokół uległo daleko idącej przemianie. Nawet armia, choć nie rządzące nią reguły. Jones z filmu Haggisa różni się jednak od Jonesa z filmu Coenów. Nie jeździ konno, posługuje się laptopem i telefonem komórkowym, ma jednak taki sam policyjny węch - tamten był szeryfem, ten byłym żandarmem po służbie w Wietnamie - i podobnie silne poczucie sprawiedliwości. Poczucie, które w miarę rozwoju akcji zostanie gwałtownie zachwiane. U Coenów przyczyną była bezsilność wobec zła, toczącego się przez świat z siłą lawiny. W filmie Haggisa przyczyną także będzie bezsilność, ale wobec napędzanej przez państwo machiny, która zamienia ludzi w bestie, sprzyja zdziczeniu obyczajów, ale przede wszystkim skazuje amerykańskich chłopców na walkę ze stokroć silniejszym przeciwnikiem: współczesnym demonem wojny. Jedynym odruchem sprzeciwu może być zawieszenie flagi narodowej do góry nogami, co w Ameryce uznawane jest za manifestację krańcowej rozpaczy.\nAle postać ojca, domagającego się od rządu Stanów Zjednoczonych wyjaśnienia, dlaczego nie dał wystarczającej ochrony jego synowi i dopuścił do śmierci młodzieńca, przywołuje inny głośny film - "Zaginionego" Costy-Gavrasa. W tamtej opowieści Jack Lemmon wędrował przez Chile we wrześniu 1973 roku w poszukiwaniu syna, prowadząc na własną rękę śledztwo w sprawie jego zaginięcia i śmierci. Tu Tommy Lee Jones prowadzi identyczne śledztwo, ale chociaż jego rezultaty są odmienne (tam mordował obcy reżim, tu - by nie wchodzić zbytnio w szczegóły - swoi), pytanie pozostaje to samo. Jest to w istocie pytanie o obowiązki państwa wobec obywatela, a ściślej - pytanie o demokrację. Nie przypadkiem w tytule filmu Haggisa brzmi odwołanie do biblijnej doliny Elah - to tam Dawid pokonał Goliata. Zwycięstwo Dawida nie było możliwe bez boskiej interwencji, wszak król Saul posłał go na wojnę z Filistynami wyposażonego ledwie w pięć kamieni, pocisków do procy. Ale czy w Iraku jest Bóg, skoro dzieją się tam takie rzeczy jak w więzieniu Abu Ghraib czy choćby to, co zarejestrował telefonem komórkowym zamordowany po powrocie do Stanów żołnierz? Choć, z drugiej strony, najbardziej wstrząsającą sceną filmu nie są powracające na ekran urywki dokonanej telefonem wideorejestracji z Iraku - dowody braku Boga nad Tygrysem i Eufratem, ale moment, w którym syn dzwoni do ojca z irackiej pustyni z błaganiem, by go stamtąd zabrał.\nPrzypowieść o Dawidzie powraca w filmie Haggisa kilkakrotnie. Kto tu jest Dawidem, a kto Goliatem - w tym przypadku to pytanie okaże się nieistotne. Ważniejsza okaże się kwestia, kto jest królem Saulem? Państwo, armia czy własny ojciec, wychowujący synów w szacunku do munduru, jakby chciał zrekompensować gorycz własnej porażki po przegranej wojnie w Wietnamie? Chociaż akurat jemu w tej opowieści przypisana jest raczej rola Hioba...\nI znów powraca wrażenie, że to, o czym i jak mówi film "W dolinie Elah", jest doskonale widzowi znajome. Dawno nie widziałem filmu tak manifestacyjnie zanurzonego w Ameryce i amerykańskości. Haggis wkracza do świata tradycyjnych wartości, w tym głęboko zakodowanego szacunku dla instytucji państwa, munduru czy flagi. Zarazem będzie to świat prostych ludzi, tanich przydrożnych moteli i barów ze striptizem. Jego obraz budowany jest wręcz na podręcznikowym freudyzmie, przypadku relacji między ojcem i synem, lub na szukaniu odniesień do sytuacji bliblijnej. Jakże pojemną metodą opisu okazuje się formuła thrillera, w którą wpisane są nie tylko zasadnicze pytania natury tyleż etycznej, co politycznej, ale i motyw podróży jako drogi do prawdy, będącej zarazem drogą do osiągnięcia kolejnego stopnia gorzkiej dojrzałości. To wszystko pozwala patrzeć na film Haggisa i podejmowane w nim problemy jak na wewnętrzne sprawy Ameryki, coś, co dotyczy własnego domu i tym bardziej porusza sumienie.\nJednakże tę amerykańskość "W dolinie Elah" można interpretować jako świadomy element wypowiedzi artystycznej. Element pozwalający pokazać tempo uchwyconych na ekranie przemian i przebyty dystans. Podczas wojny w Wietnamie codzienny serwis informacyjny amerykańskich telewizji pełen był szokujących obrazów - żołnierzom towarzyszyli telewizyjni operatorzy. Czterdzieści lat później kamery telewizyjne nie są w zasadzie potrzebne: wystarczy mieszczący się w kieszeni munduru cyfrowy aparat fotograficzny lub telefon komórkowy. Amatorskie filmiki, a raczej wideorejestracje ukazują inne, bardziej brutalne, nieznane oblicze wojny. Oblicze nieznane czy może raczej wolne od cenzury? W dziejach ludzkości są wszak obszary, w których nic się nie zmieniło. W gruncie rzeczy od czasów biblijnego starcia w dolinie Elah istota konfliktów zbrojnych pozostała taka sama: zawsze będą jakieś ofiary. Chociaż akurat tam zostały zredukowane do minimum.\nScenariusz wg pomysłu Marka i Paula Haggisa i reżyseria Paul Haggis. Zdjęcia Roger Deakins. Muzyka Mark Isham. Scenografia Laurence Bennett. Wykonawcy Tommy Lee Jones (Hank Deerfield), Charlize Theron (Emily Sanders), Susan Sarandon (Joan Deerfield), James Franco (sierżant Carnelli), Jonathan Tucker (Mike Deerfield), Jason Patric (porucznik Kirklander). ProdukcjaBlackfriars Bridge Films - Nala Films - Samuels Media - Summit Entertainment, USA 2007. Dystrybucja Monolith Plus. Czas 121 min.\nKonrad J. Zarębski, W dolinie Elah, „Kino” 2008, nr 5, s 65.\nZmieniony ( 09.05.2008. )


Sukienka Lacoria na cienkich ramiączkach z tiulem - beż\nLacoria to ekskluzywna, tiulowa sukienka, w której zrobisz wrażenie na każdej imprezie! Góra sukienki dopasowuje się do ciała, dzięki czemu podkreśla naszą figurę. Dół sukienki wykonany jest z tiulu. Suknia z tyłu zapinana na zamek. Do sukienki dołączony jest pasek, który sprawia, że sukienka staje się elegancka a za razem wyjątkowa. Idealna sukienka na wesele, również dla druhny. Świetnie się sprawdzi jako sukienka na bal ósmoklasisty, komers, wesele czy połowinki. To również dobra propozycja dla solenizantki jako sukienka na 18 urodziny.\nIndeks 5000017615049 5000017615049 Kubaszka


Pożar sterty gałęzi w środku lasu! – Wolsztyn112\n23 maja 2020 23 maja 2020 Jakub Kitta\tBrak komentarzy gałęzi, jrg wolsztyn, lasu, osp mochy, osp przemęt, podpalenie, pożar\nW piątek, 22 maja br., około godziny 17:10 dyżurujący na wieży obserwacyjnej w Świętnie dostrzegł dym wydobywający się z lasu między Mochami a Perkowem. Informacja została przekazana do SKKP w Wolsztynie który zadysponował na miejsce po 2 zastępy z OSP Przemęt i JRG Wolsztyn oraz jeden zastęp z OSP Mochy.\nPo dojeździe na miejsce strażacy zastali rozwinięty pożar sterty gałęzi oraz poszycia leśnego o powierzchni około 10 arów. Leśniczy który również zjawił się na miejscu do pomocy wezwał ciągnik rolniczy z beczkowozem oraz traktor z pługiem leśnym. W początkowej fazie ogień osiągał kilka metrów wysokości co widać po osmoleniu na drzewach. Spaliła się również budka lęgowa dla ptaków która była zawieszona na jednym z drzew. Po ugaszeniu sterty oraz ściółki, zalegające gałęzie zostały zalane wodą z beczkowozu a następnie przerzucone by wykluczyć ryzyko ponownego zapłonu. Teren który uległ pożarowi został otoczony 2 metrowym pasem przeciwpożarowym.\nNa miejsce wezwano również policję, ponieważ nie ulega wątpliwości, iż doszło w tym miejscu do podpalenia.\n← Przypalona potrawa powodem interwencji strażaków i policjantów!\n25-latek ukradł materiały budowlane i elektronarzędzia! Miał również narkotyki! →


Dożynki – Święto Plonów i Gospodarzy | LGD Dolina Sanu\nDożynki – Święto Plonów i Gospodarzy\nTradycyjnie dożynki obchodzone były w pierwszy dzień jesieni, podczas którego dziękowano bogom za plony i proszono o jeszcze lepsze w przyszłym roku. Ten ludowy zwyczaj Słowian i plemion bałtyckich, w różnych regionach zwany był też często wyżynkami, obrzynkami, wieńcem, wieńcowem (od najważniejszego ich symbolu – wieńca ze zbóż i kwiatów) lub okrężnem (od starodawnego obyczaju jesiennego obchodzenia, lub objeżdżania, czyli okrążania pól po sprzęcie zboża). Obrzęd dożynek prawdopodobnie związany był początkowo z kultem roślin i drzew, a następnie z pierwotnym rolnictwem.\nWraz z rozwojem gospodarki folwarczno-dworskiej w XVI wieku dożynki zagościły\nna dworach majątków ziemskich. Urządzano je wówczas głównie dla żniwiarzy\n(służby folwarcznej i pracowników najemnych) w nagrodę za wykonaną pracę przy\nżniwach i za zebrane plony. Stanowiące ukoronowanie całorocznego trudu\ngospodarskiego obchodzone były po zakończeniu wszystkich najważniejszych prac\npolowych i po zebraniu plonów (głównie plonu zbóż). U schyłku XIX wieku, wzorem\ndożynek dworskich, ponownie zaczęto urządzać dożynki chłopskie, gospodarskie.\nBogaci gospodarze wyprawiali je dla swych domowników, rodziny, parobków i\nDożynkom towarzyszyły różne praktyki i zwyczaje, związane np. z ostatnią garścią, kępą lub pasem niezżętego zboża, które po żniwach czas jakiś pozostawiano na pustym już polu dla ciągłości urodzaju. Pozostawione na polu kłosy zwano przepiórką (na Mazowszu i\nPodlasiu), brodą (we wschodniej części Mazowsza), kozą (w Małopolsce), pępem\nlub pępkiem (w Wielkopolsce), perepełką (na kresach wschodnich); zwano je także\nwiązką, wiązanką lub garstką. Ścinane były uroczyście przez najlepszego\nkośnika, po czym wręczane były najlepszym żniwiarkom do uplecenia wieńca.\nW niektórych regionach niemniej ważny był ostatni zżęty snop zboża, który w\ncelu udekorowania (zwyczaj ten na przełomie XVIII i XIX wieku niemal całkowicie\nwyparło przybyłe z Niemiec dekorowanie choinki) przechowywano aż do Święta\nGodowego. W tych to regionach przyszłoroczny siew rozpoczynano z ziarna\npozyskanego z tegoż właśnie snopa. W późniejszym okresie rolę tą przejął\nwieniec dożynkowy, przechowywany w stodole do kolejnego roku (do nowego siewu),\nz którego wykruszone ziarna wsypywano do worków z ziarnem siewnym.\nWicie wieńca z pozostawionych na polu zbóż, z kiści czerwonej jarzębiny, orzechów, owoców, kwiatów i kolorowych wstążek rozpoczynało obchody dożynek. Wieńce te zwykle miewały kształt wielkiej korony lub koła. W przeszłości umieszczano w nich także żywe (z czasem sztuczne) koguty, kaczęta lub małe gąski, co miało zapewniać piękny i zdrowy przychówek gospodarski. Wieniec dożynkowy zwany bywał również „plonem”, bo też i\nuosabiał wszystkie zebrane plony oraz urodzaj. Niosła go na głowie lub na wyciągniętych rękach (zazwyczaj przy pomocy parobków i innych żeńców, w związku\nz ciężarem tegoż wieńca) najlepsza żniwiarka. Za nią postępował orszak\nodświętnie ubranych żniwiarzy, niosących na ramionach wyczyszczone i przybrane\nkwiatami kosy oraz sierpy. Wieniec niesiono do świątyni lub do wcześniej\nzaproszonego kapłana w celu poświęcenia, a następnie ze śpiewem w uroczystym\npochodzie udawano się do dworu lub do domu gospodarza dożynek, gdzie zazwyczaj\norganizowano biesiady z poczęstunkiem i tańcami.\nWspółcześnie uroczystości dożynkowe mają zarówno religijny jak i ludowy\ncharakter, powiązany z zabawą z okazji zakończenia zbiorów (naturalnie\npodziękowania za plony składane są z reguły chrześcijańskiemu Bogu i Matce\nBożej. Ceremoniom dożynkowym przewodniczą Starosta i Starościna dożynkowi. Najpierw wnoszone są wieńce dożynkowe wykonane z kłosów zbóż, owoców, warzyw, polnych kwiatów (często podlegające konkursowi). Następnie Starosta i Starościna\nwręczają bochen chleba upieczonego z mąki pochodzącej z ostatnich zbiorów\nGospodarzowi dożynek. Gospodarzem najczęściej jest kapłan, a w przypadku\ndożynek świeckich przedstawiciel lokalnej administracji państwowej bądź\nsamorządowej (w przypadku kiedy uroczystość ma charakter religijny, odprawiany\njest obrzęd liturgiczny). Następnie składane są symboliczne dary z najnowszych\nplonów, przetwory mięsne, owoce – często stanowią one wystawę osiągnięć\nlokalnych rolników. Dożynki kończy najczęściej festyn ludowy.\n* Barbara Ogrodowska 2004. Polskie obrzędy i zwyczaje doroczne. Warszawa: Muza\nSA, ISBN 83-7200-947-3;


WB, IAR 07.02.2020 08:09\nJan Komasa powiedział, że nie mógł się w pełni cieszyć nominacją do Oscara, ponieważ w tym samym czasie trafił do szpitala z powodu kamieni nerkowych i podano mu bardzo silne środki przeciwbólowe. - Po katolicku to przeszedłem - cieszyłem się ale nie mogłem sobie odmówić dozy cierpienia - mówił reżyser w wywiadzie dla Polskiego Radia.\n- Myślałem, że się temu wywinę, bo to jest u nas rodzinne, mój tata, mój brat już to przechodzili. Trafiło mnie to teraz. Akurat tak się złożyło, że było to dzień przed ogłoszeniem nominacji, więc spędziłem tutaj parę dni w szpitalu. Wszystko jest dobrze, odpukać w niemalowane - mówił z kolei w rozmowie z RMF FM. Wyjaśnił, że kamienie w obu nerkach "dały o sobie znać potwornym bólem" i przez leki przeciwbólowe "mało pamięta z tego czasu".\nKomasa: Nie zakładałem tej nominacji, przysięgam\nKomasa powiedział, że budowanie marki polskiego kina jest niezmiernie ważne. - W kraju tego nie czujemy, ale jak się tylko wystawi nos poza Polskę, jest się na festiwalu w Cannes czy Berlinie, to nagle zaczyna się liczyć skąd kto pochodzi - stwierdził Jan Komasa. Dodał, że ma nadzieję na nominację dla polskiego filmu także w przyszłym roku.\nW rozmowie z RMF FM reżyser mówił również, że nie spodziewał się nominacji, na co dowodem jest fakt, że w czasie gali oscarowej planował wycieczkę z całą rodziną. - Trzeba było mocno przemeblować nasze życie prywatne, nie zakładałem tej nominacji, przysięgam. Samo bycie na tej krótkiej liście już mi bardzo dużo dało, bo ludzie, do których ja się dobijałem, producenci, nagle sami zaczęli się zgłaszać - wyznał.\nKomasa dodał, że nie myśli o Oscarze. - Może dlatego, że on się wydaje taki nierealistyczny i bardziej kojarzy się z jakąś bajką - stwierdził.\n>>> Zwierz Popkulturalny o oscarowych szansach "Bożego Ciała":


Fedak : dopisywać matkom 20-30 tys. zł do kapitału emerytalnego - Money.pl\nStrona głównaFedak : dopisywać matkom 20-30 tys. zł do kapitału emerytalnego\nFedak : dopisywać matkom 20-30 tys. zł do kapitału emerytalnego\n*PSL opowiada się za dopisywaniem do kapitału emerytalnego matek kwoty około 20-30 tys. złotych - poinformowała w piątek była minister pracy Jolanta Fedak (PSL). *\nDo tej pory partie koalicyjne nie osiągnęły porozumienia w sprawie reformy systemu emerytalnego przewidującej podwyższenia wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn do 67 lat. Według wicepremiera, szefa PSL Waldemara Pawlaka w przyszłym tygodniu odbędzie się kolejne spotkanie kierownictw PO i PSL w sprawie reformy.(PAP)\nlaz/ mrr/ par/ mag/\nUstawa żłobkowa Fedak pomoże matkom?\nFedak: 2,2, mld zł na dożywianie do 2013 roku


Przegrane zwycięstwo - Andrzej Chwalba (eBook) - Księgarnia Medyczna PZWL\nPrzegrane zwycięstwo (eBook)\n„Zwycięstwo” to powieść psychologiczna Josepha Conrada opublikowana po raz pierwszy w 1915 r., dzięki której Conrad zdobył popularność na świecie. Opowiada o wydarzeniach z życia Axela Heysta, wychowywanego w Londynie przez owdowiałe...\nPrzegrany powstał w 1983 roku. Centralnymi figurami powieści są trzej wirtuozi fortepianu: Glenn Gould (postać autentyczna), Wertheimer („Przegrany”) oraz narrator. Poznają się w roku 1953, kiedy razem studiowali u Władimira Horowitza - oso...\nCyniczny biznesmen i skromna kelnerka. Szansa na znajomość jak jeden na tysiąc. Szansa na miłość?... Kolejna powieść autorki Tam, gdzie diabeł mówi dobranoc Filip, zamożny przedsiębiorca, jak co roku bierze udział w świątecznej akcji organizowan...


Pożar ciężarówki na trasie S3 pod Nową Solą. Droga została zablokowana. Wyznaczono objazd | Gazeta Lubuska\nPożar ciężarówki na trasie S3 pod Nową Solą. Droga została zablokowana. Wyznaczono objazd\nZdzisław Haczek 28 września 2020, 10:33\nJak informuje Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, w poniedziałek, 28 września 2020 r. przed godz. 10.00 na S3 pod Nową Solą – w kierunku Zielonej Góry - zapalił się pojazd ciężarowy. Nie ma informacji o tym, żeby ktoś ucierpiał na miejscu zdarzenia.\nUtrudnienia zakończyły się po przeszło dziesięciu godzinach. O 21:20 na trasie został wznowiony normalny ruch pojazdów.\nWytyczono objazd przez m. Nowa Sól (zjazd na węzeł Nowa Sól Zachód, bądź węzeł Nowa Sól Południe i powrót na S3 na w. Niedoradz). Otwarcie pasa szybkiego przewidziane zostało na godz. 20:00.\nRuch w kierunku Polkowic przywrócony na obydwu pasach.\nZ powodu dużego zadymienia - jezdnia w kierunku Polkowic częściowo zablokowana, ruch odbywa się jednym pasem.\nJezdnia na trasie S3 została zablokowana. Wprowadzono objazd\nZ powodu pożaru ciężarówki, zastała zablokowana jezdnia w kierunku Zielonej Góry.\nWytyczono objazd przez Nowa Sól: zjazd na węźle Nowa Sól Zachód, bądź węźle Nowa Sól Południe i powrót na S3 na węźle Niedoradz.\nGDDKiA przewiduje, że utrudnienia mogą potrwać w tym miejscu na trasie S3 do czterech godzin.\nNieoficjalnie: na naczepie przewożony był komponent do produkcji styropianu w postaci granulatu, który błyskawicznie zajął się ogniem. Kierowca zdążył odczepić naczepę, która spłonęła doszczętnie.


Nightwish - moje nocne życzenie o powrót Bogini. Strona: 1\nArtykuł: Nightwish - moje nocne życzenie o powrót Bogini\nForum » Felietony » Nightwish - moje nocne życzenie o powrót Bogini\nNightwish - moje nocne życzenie o powrót Bogini Wysłany: 2008-03-23 21:06\nSama sie zastanawialam czym kierowala sie grupa Nightwish wybierajac Anette i niestety nie znalazlam odpowiedzi. Poszlam nawet na koncert do Krakowa zeby ja odnalesc muyslalam ze na koncercie pojawia sie emowcy 13 - 14 letni udajacy ze wiedza o czym ona spiewa lecz ku mojemu zaskoczeniu bylo duuuzooo osob starszych !! Naprawde ten kto byl na koncercie wie o czym mowie. To bylo dla mnie zaskoczenie totalne! Rozumie twoj bol, wychowalam sie na starym Nightwish to dzieki niemu jestem w tej spolecznosci. Nieraz sluchajc starego Nightwisha placze za przeszloscia i marze ze kiedys moze sie jeszcze grupa zejdzie. Ale narazie cos mozesz na to poradzic ze mamy Anette a nie Tarje ? No co ? Nic 1 A swoja droga Dark Passion Play czy '' my winet storm '' to sa dobre płyty podkreslam slowo dobre !\nWysłany: 2008-03-23 21:53\nInfidel zgadzam sie z Toba, rozumie bol tej drugiej polowy fanów bo tez mam takie ataki placzu jak pisalam wczesniej ale na to nie ma lekarstwa Byla Trja teraz jest Anette i musicie sie pogodzic chodz przychodzi to trudno jak powiedziales Infidel mamy nadzieje ze kolejna plyta Nightwish sprosta wymagania tej 2 polowy fanów. Dajcie jej chociaz szanse a nie zamkneliscie sie na 4 sposty i wykrzywiacie sie. A mam pytanie tez do tworcy artykulu skoro Tarja taka spaniala byla to czemu JEJ plyta nie osiagnela takiego sukcesu jak dark passion play ?\nNightwish to nie Tarja! Wysłany: 2008-03-24 00:06\nTak sobie myślę, że Nightwish to nie tylko Tarja ale również Tuomas (number one) oraz pozostali świetni muzycy. Skończył się pewien okres i zaszły nieuniknione zmiany. Właśnie za to uwielbiam ten zespół, że się zmienia. Wreszcie Marco mógł pokazać, że również dobrze śpiewa :). Dla konserwatystów jest kilka dobrych płyt z przeszłości a My mamy świeży oddech Nightwisha z rewelacyjnymi aranżacjami. Zespół świetnie daje radę bez Tarji. Annete jest dobrą wokalistką i porównywnie jej z Tarją nie ma sensu.\nCzego można było oczekiwać więcej od "starego" zespołu? Muzyka musi się zmieniać, w przeciwnym wypadku umiera. Ważniejszy jest kierunek zmian. Według mnie Nightwish zmierza w dobrą stronę. Kto czuje ducha Nightwish, pozostanie im wierny...\nA miłośnicy starego, cóż...otwórzcie się na zmiany - one wzbogacają :).\nW życiu pewne są tylko dwie rzeczy - śmierć i podatki...\nWysłany: 2008-03-24 11:54\nA ja się cieszę, ze Tarka odeszła, bo jej solo płyta jest dużo lepsza niż wcześniejsze dokonania z Nightwish. Po prostu taka wysumblimowana, ładna muzyka. Słychać, ze kobita wokalnie bardzo poszła do przodu, muzycznie lepiej odnajduje się w tym co obecnie tworzy niż w plasticzanych i pseudosymfonicznych kompozycjach Nightwisha. Lepiej mi się słucha jej głosu, naprawdę, wreszcie ma pełne pole do popisu.\nA Nightish? Chyba wyrosłam z niego.\nWysłany: 2008-03-24 21:25\nTak a swoja droga ten przyjazd Tarji nie wydaje wam sie ze ona rywalizuje cholernie z Nighwish ? Po sukcesie Koncertu w Krakowie tez zdecydowala sie przyjechac ? Obserwuje jej strone od jakiegos czasu i zauwazylam ze ona strasznie chce im pokazac ze jest lepsza miedzy Dark passion play a jej plyta jest bodajze 2 miesiace roznicy teraz do polski teaz chce przyjechac, trase ma podobna do Nightwishów. To wielka zadrosnica ta nasza Tarja rogi jej niezle wyrosly\nWysłany: 2008-03-25 13:11\nUważam, że album My winter storm nie jest aż tak znany, mimo że są juz bodajaze 2 teledyski promujące go (nawiasem mowiac klip I walk alone jest genialny), poniewaz Tarja zrobila sie nieco niszowa... z pewnoscia chce odzyskac swoich fanow, ale tez zdobyc nowych. nie ma sensu negowac jej wizyty w polsce, ja na pewno pojade na jej koncert. i nie tylko z sentymentu to niej - ale dlatego, ze ciagle sie rozwija, a na nowej plycie pokazala co jej w duszy naprawde gra! zauwazyliscie ze opuscila juz kilmaty pover metalowe? na Elvenpath niewatpliwie takie brzmienie bylo, wyprobowalam. aby grac w nightwishu musiala trzymac sie okreslonych ram muzycznych... a nowa plyta jest juz bardziej umiarkowana i operowa - czyli w jej aranzacji, klimacie. nie ma co mowic - Tarja niezwyklą wokalistką jest! ja tez spiewam, a ją wybralam jako swoj autorytet. nie czepiam sie Anette, po prostu zaczeli grac bardziej przebojowo, nie zawsze to na dobre wychodzi.. a co do koncertu w warszawie to podobno rzeczywiscie dala czadu. ale cóz, przyzwyczajenia...\nWysłany: 2008-03-25 14:21\njak dla mnie dopiero teraz da się słuchać Nightwisha.\nMęczyli mnie wcześniej tym "ścierwem" (przepraszam fanów\nza określenie :P) ale się nie dałem.\nPłyta dość dobra.\nCo do samych zmian...gdyby np CoF zaczęło grać bez Daniego nie słuchałbym chyba bo to już nie byłoby moje CoF na którym się wychowałem, które poprawiało mój nastrój i uspokajało :)\nP.S: wiem że wielu ludziom trudno wyobrazić sobie by muzyka CoF uspokajała. a jednak :D\nWysłany: 2008-03-25 14:47\na ja się zgadzam! cieżka muzyka moze uspokajac, jak np vader nieszczesliwa milosc, children of bodom na lotnisku, behemoth gdy duzo zadania domowego. ale to temat na osobne rozwazania ^^\nWysłany: 2008-04-02 11:19\nuczestniczyłam już w tylu dyskusjach na temat Nightwisha, że aż mi się nie chce wypowiadać, ale jednak coś napiszę.\nNightwish warsztatowo gra na Dark passion play tak samo jak wcześniej, czyli na wysokim poziomie. Na mnie zawsze działała bardziej pozytywnie Tarja, bo Anette natomiast psuje mi odbiór muzyki. Nie jestem wielką entuzjastką Nightwssha, bo czasami doprowadzają mnie niektore piosenkido szału, jednak mają kilka takich, za które można ich pokochać.\nPłyta Tarji natomiast uwazam że nie jest zbyt równa, ale i tak pokazuje tam ona swoje prawdziwe możliwości wokalne, które jednak były nieco zakamuflowane w Nightwish poprzez formułę i przekaz jaki wywierali (zdecydowanie bardziej komercyjny). Nie przesadzajmy znowu, że Tarja jest mało znana. W Finlandii i Wlk.Bryt. jej płyta zaraz po premierze stała się bodajże platynowa.\nWysłany: 2008-05-16 20:42\n[quote:9dc8106764="Amneris"]A ja się cieszę, ze Tarka odeszła, bo jej solo płyta jest dużo lepsza niż wcześniejsze dokonania z Nightwish. Po prostu taka wysumblimowana, ładna muzyka. Słychać, ze kobita wokalnie bardzo poszła do przodu, muzycznie lepiej odnajduje się w tym co obecnie tworzy niż w plasticzanych i pseudosymfonicznych kompozycjach Nightwisha. Lepiej mi się słucha jej głosu, naprawdę, wreszcie ma pełne pole do popisu.\nA Nightish? Chyba wyrosłam z niego.[/quote:9dc8106764]\nWiesz, chyba trafiłaś w sedno, Tarja jest zbyt szlachetna do spiewania w zespole, jakikolwiek zespół by to był. Ona powina tworzyć solo, sama sobie ustalać poprzeczki i granice. A także, zamiast śpiewać o stworach fantasy, ukazać swe wnętrze kryjące się pod niezwykle piękną powłoką.\nWysłany: 2008-05-17 07:53\nnie jestem zagorzałą fanką Nightwish [ a within tempt nawet nie lubię] niemniej zawsze miło ich było mi posłuchać do jakiejś dobrej lektury fantasy. uważam, że bez operowego wokalu zespół stracił duszę. kiczowatą i pompatyczną, owszem, ale niemniej duszę. z anette jak już ktoś napisał, robi się pop, viva itd, oczywiście wysoko zarobkowa, bo i fanów nowych przybędzie, właśnie pop lubujących, a takich jest przecież więcej.\nktoś jeszcze wspomniał jak fałszowała na żywo. u kogoś z jej umiejętnościami to mogło być spowodowane jednie tym, że pewnie robiła show, ruszała się itd, a trudno tak się śpiewa 'trzymając przeponę', więc i owszem, mogłaby cały koncert czysto śpiewać, ale stojąc jak patyk przed mikrofonem. każdy kto śpiewał kiedyś w chórze to zrozumie. śpiewałam.\ni jeszcze jedno co do anette, oczywiście ciekawością wiedziona jak sobie będzie radzić, zaglądam na teledyski. i np w bye bye beautiful przerażają mnie te trampki, i nagość, bo oczywiście im bardziej będzie rozebrana w teledysku tym oglądalność wzrośnie, a jak się muzyków w laski zamieni to już w ogóle. tarja, ubrana w piękną, dostojną suknię, nie musiała pokazywać nóg i cycków, nawet jeśli jest brzydsza od młodej anette, byłaby możliwość przerobienia tego. ale ona po prostu przy swoim talencie nie potrzebowała.\nuważam że tuomas popełnił [mentalny, nie biznesowy] błąd biorąc anette. powinien wziąć zawodową śpiewaczkę, a jeśli już tak chciał różnicy...to przecież mógł po prostu wziąć blondynkę\nWysłany: 2008-06-13 19:58\nPo pierwsze - nikt mi nie wmówi że Anette jest ładniejsza niż Tarja.\nPo drugie - nikt mi nie wmówi, że Anette lepiej śpiewa (mimo iż Tarja live też niekiedy fałszowała, Anette z tego co słyszałam wychodzi jeszcze gorzej).\nPo trzecie - zniosę nową płytkę... kilka utworów nawet mi się podoba, nie powiem że nie. Tylko niech Anette nie śpiewa starych utworów! - To byłoby moje jedyne życzenie w stronę grupy... To straszne jest po prostu co ona robi ze starymi utworami :evil:\nWysłany: 2008-07-02 20:26\n[quote:9b5294fbf1="Viviana09"]Po pierwsze - nikt mi nie wmówi że Anette jest ładniejsza niż Tarja.\nPo trzecie - zniosę nową płytkę... kilka utworów nawet mi się podoba, nie powiem że nie. Tylko niech Anette nie śpiewa starych utworów! - To byłoby moje jedyne życzenie w stronę grupy... To straszne jest po prostu co ona robi ze starymi utworami :evil:[/quote:9b5294fbf1]\nW pełni się zgadzam z każdym punktem... dodałbym tylko jeden, niech to co zostało z Nightwish i Anett nie poniżają się próbując jakoś wykpić Tarje utworem "Bye Bye Beautiful" bo efekt jest naprawdę żenujący... teledysk typowy dla gatunku POP:/ idiotki kręcące tyłkami i zarzucające grzywką...muzyka do kitu, śpiew jeszcze gorszy...a słowa...hmm na miejscu dzisiejszego Nightwish zastanowiłbym się, jak daleko zaszliby gdyby nie głos Tarji...\nWysłany: 2008-07-03 11:19\nGorzej,Anette nawet nie jest mlodsza od Tarji:)\nNowy styl z nowa wokalistka wola o pomste do nieba, nadaja sie teraz na jarmarczne imprezy albo koncerty w hipermarketach:/\nWysłany: 2008-07-03 16:19\nNowy styl z nowa wokalistka wola o pomste do nieba, nadaja sie teraz na jarmarczne imprezy albo koncerty w hipermarketach:/[/quote:302bb594e7]


Margo Seila: Urodzeni 06 maja\nOsoba urodzona w tym dniu chce w życiu zabłysnąć i robi wszystko, aby tak się stało.\nRozwija się stopniowo w miarę zdobywania doświadczeń życiowych. Potrafi wyselekcjonować wszystko, co dla niego najlepsze i chętnie to adaptuje dla siebie. Odznacza się wspaniałą koncentracją i dużą wrażliwością, dlatego potrafi wiele wyczuć, nawet co niektórzy mogą wykazywać zdolności paranormalne. Jest człowiekiem pełnym nadziei i ufności, które go nie opuszczają, mimo wielu, niekiedy, przeciwności losu. Nie szczędzą oni wysiłków, aby osiągnąć doskonałość w jakiejś dziedzinie i uzyskać prestiż, oraz wybić się ponad innych. Potrafi zawzięcie bronić swoich ideałów i walczy o nie, nie za bardzo też chce je zmieniać. Prowadząc dyskusje należy do ludzi twardych i nie zmieniających swego zdania. Jeśli zachodzi potrzeba potrafi być bardzo wymowny i to nie ważne, czy chodzi o ich interesy, czy też interesy innych ludzi.\nIch dobrą cechą jest to, że posiadają oni zdolność wyjątkowej koncentracji na wykonywanej pracy i zadaniach życiowych. Starają się raczej nie osądzać zbyt pochopnie ludzi. Mimo drobnych wad, które jest w stanie przezwyciężyć, należy do ludzi o szlachetnym umyśle i wzniosłym sercu. Dzięki temu w życiu zazwyczaj zdobywa dobre stanowisko w pracy, odpowiednie do swego pochodzenia i wykształcenia. Może także mu się udać zostać wyróżnionym przez innych i osiągnąć ogólne uznanie.\nEtykiety: 6 maja, horoskop urodzeniowy, margo seila, tajemnica bransoletki, wróżba


Słupek ogrodowy New York 74 cm 304636 Polux - luminatione.pl\nStart: > Oświetlenie zewnętrzne>Słupki oświetleniowe>Słupek ogrodowy New York 74 cm 304636 Polux\n4,10 zł\tDostępny\nSłupek ogrodowy New York 304636, w oprawie aluminiowej w kolorze grafitowym. Wysokość 74 cm . Stopień ochrony IP44. Więcej szczegółów\nSłupek ogrodowy New York 304636\nKolejna propozycja lampy do ogrodu w postaci słupka oświetleniowego od producenta Polux. Odporna na warunki zewnętrzne dzięki wskaźnikowi ochrony IP44 czyni z modelu New York 304646 dobrym wyborem dla osób planujących rozbudowę oświetlenia w ogrodzie, na balonie czy tarasie. Oprawa wykonana została z aluminium w kolorze grafitowym. Posiada podstawę, która ułatwia mocowanie do podłoża.\nOświetlenie zewnętrzne Polux\nOświetlenie zewnętrzne z serii New York jest połączeniem klasyki i nowoczesności. Dzięki temu jest ono uniwersalne w zastosowaniu zewnętrznym. W oprawie mierzącej 74 cm, wykonanej z tworzywa sztucznego, zastosowano gwint dla źródła światła o wymiarze E27. Jest to najczęściej spotykany gwint w oświetleniu ogrodowym. Klasa energetyczna lampy jest przystosowana do żarówek o klasach energetycznych takich jak A++, A+, A, B oraz C. Więcej danych znajdą Państwo poniżej.\nNr katalogowy: 304636\n66,69 zł\tDostępny\nSłupek ogrodowy Livia 100 cm brąz 208712 Polux\n43,04 zł\tBrak w magazynie\nSłupek ogrodowy Oslo 45 cm szary 300942 Polux\n67,69 zł\tBrak w magazynie\nSłupek ogrodowy Oslo 100 cm szary 300959 Polux\n260,00 zł\t310,00 zł Brak w magazynie\n48,89 zł\tBrak w magazynie\n41,00 zł\t65,00 zł Dostępny\nSłupek ogrodowy Nizza 8453 Rabalux\n62,00 zł\t70,00 zł Dostępny\n145,00 zł\t170,00 zł Dostępny\nSłupek ogrodowy TOSCNA 8393 Rabalux\nSłupek ogrodowy MILANO 8373 Rabalux\n52,96 zł\tDostępny\nSłupek ogrodowy MILANO 8345 Rabalux\n268,98 zł\tBrak w magazynie\nSłupek ogrodowy IGMA 88 cm 311900 Polux


Polska kadra skoczków będzie przygotowywała się w Chorwacji - Skokinews.com - newsy, wywiady, wyniki\nStrona główna Aktualności Polska kadra skoczków będzie przygotowywała się w Chorwacji\nZa nami letnie periody sezonu. Nim jednak skoczkowie przystąpią do rywalizacji, czeka ich kilka tygodni wzmożonych treningów. Często w tym terminie kadry wyjeżdzają na zgrupowania za granicę. Tak właśnie postanowiły zrobić również polskie grupy szkoleniowe.\nPolacy będą trenować i wypoczywać w Chorwacji. Dubrownik, który położony jest w południowej części kraju, słynie z pięknego starego miasta, które w całości zostało wpisane na listę UNESCO. Jest to jedna z najczęściej wybieranych turystycznych lokalizacji. Położenie nad morzem Adriatyckim sprzyja pięknej pogodzie przez cały rok. A przed sezonem zimowym nie ma innej rzeczy o której bardziej marzą skoczkowie.\nW planach kadry są ćwiczenia na siłowni, hali sportowej i treningi na świeżym powietrzu. Brak treningów na skoczni pozwoli całkowicie zresetować się przed sezonem. Skoki nabywają wtedy pewnej świeżości, która jest nieoceniona pod koniec sezonu. Dobrze zachowana podczas okresu przygotowawczego potrafi się pojawić właśnie wtedy.\nSkoczkowie pozostaną w Dubrowniku do przyszłej niedzieli. Kolejne plany są jeszcze nieznane. Prawdopodobnie areną treningów będą polskie obiekty. Nie wiadomo czy skoczkowie kadry B i Cwybiorą się ćwiczyć na torach lodowych przed sezonem, kadra A nie ma tego w swoich planach.\nPoprzedni artykułJak dzisiaj wygląda wioska olimpijska w Sochi?\nNastępny artykułGlasder i Englund najlepsi w Letnich Mistrzostwach USA\nViktor Polasek i jego droga do sukcesu\nMagdalena Grech - 8 maja 2017 0\nW minionym sezonie zimowym reprezentant Czech - Viktor Polasek zdobył medal podczas Mistrzostw Świata Juniorów w Park City. Kiedy emocje opadły, młody zawodnik opowiedział...\nSześć Polek wystąpi na zawodach FIS Cup w Szczyrku\nKinga Stanaszek - 6 lipca 2016 0\nJuż w tym tygodniu na skoczni w Szczyrku odbędą się zmagania z cyklu FIS Carpathian Cup oraz FIS Cup. W konkursach Polskę reprezentować będzie...


Wybory. „Malbork stać na gospodarza!” – program wyborczy | TvRegionalna24.pl\nWybory. „Malbork stać na gospodarza!” – program…\n19 pażdziernika 2018, 07:33\nKWW Platforma.Nowoczesna Koalicja Obywatelska.\nIstotą sprawnego zarządzania i gospodarowania miastem jest dbałość o zrównoważony rozwój, strategiczne, długofalowe planowanie do czego potrzebna jest wizja rozwoju miasta oraz wsłuchiwanie się w głosy mieszkańców. Tego, co pokazuje obecna kadencja w Malborku, nie da się tego osiągnąć, bez niezbędnego doświadczenia i wiedzy. Obecny burmistrz Marek Charzewski skupił się wyłącznie na swoim wizerunku i autopromocji za pieniądze podatników.\nA o wizerunek Malbork trzeba zadbać najbardziej, bo ten uległ w ostatnich latach znacznej degradacji…\nWysoki poziom bezrobocia, zagrożenie wyludnianiem się, brak perspektyw dla młodych ludzi, zniszczona, nieremontowana infrastruktura miejska, widoczny na każdym kroku nieporządek – to nie jest obraz miasta o jakim marzą Malborczycy.\nA na dodatek obecny burmistrz rekordowo zadłużył miasto!\nMalbork jest moim miastem rodzinnym, z którym związałem całe swoje życie. Tu się urodziłem, wzrastałem i sprawy mego miasta są mi bliskie. Z niepokojem obserwuję, to co dzieje się obecnie w mieście.\nTrudno jest mi pogodzić się z tym, że obecna kadencja jest czasem straconym, że zahamowano niemal wszystkie inwestycje, nie rozwiązano istotnych problemów społecznych, nie wybudowano nowych mieszkań socjalnych czy komunalnych, że na czas nie ukończono remontów szkół i przedszkoli i dzieci muszą tułać się po różnych miejscach.\nNie godzę się na taki stan rzeczy! Chcę wykorzystać moje doświadczenie menadżerskie i samorządowe aby to zmienić, naprawić szereg zaniedbań i wprowadzić Malbork na drogę rozwoju!\nMalbork zasługuje na gospodarza!\nMój program wyborczy jest odpowiedzią na głosy mieszkańców Malborka, jest wynikiem rozmów z malborczykami z różnych grup społecznych i wiekowych i reakcją na najbardziej palące potrzeby:\n1. Budowa hali widowiskowo-sportowej.\n2. Preferencyjna sprzedaż malborskich mieszkań TBS oraz mieszkań komunalnych.\n3. Budowa Centralnego Placu Zabaw w Parku Miejskim.\n4. Bon finansowego wsparcia dla malborskich seniorów.\n5. Budowa bulwaru nad rzeką Nogat.\n6. Malbork miastem kultury i rozrywki – comiesięczne, duże wydarzenia kulturalne.\n7. Likwidacja niepotrzebnych barier drogowych tzw. garbów.\nTo tylko niektóre z punktów mojego programu, to konkretne działania, które sprawią, że Malbork zacznie odzyskiwać nadwyrężoną w ostatnich latach opinię miasta dynamicznie rozwijającego się. Miasta będącego prawdziwą stolicą subregionu, a nie z zazdrością przypatrującego się mniejszym sąsiadom.\nMateriał pochodzi i został sfinansowany ze środków Koalicyjnego Komitetu Wyborczego Platforma.Nowoczesna Koalicja Obywatelska.\nSąd odrzucił zażalenie Małgorzaty Ostrowskiej. Apeluje do Pani o niezwłoczne…\nSąd II instancji w dniu dzisiejszym odrzucił zażalenie pani Małgorzaty Ostrowskiej na wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 17 października 2018r. i tym samym wyrok… 19 pażdziernika 1 komentarz\nOświadczenie Arkadiusza Mroczkowskiego po wygranej sprawie w trybie wyborczym przeciwko…\nSąd Okręgowy w Gdańsku w I instancji na rozprawie w dniu dzisiejszym zakazał Małgorzacie Ostrowskiej rozpowszechniania nieprawdziwych informacji, iż wnioskodawca Arkadiusz… 17 pażdziernika 12 komentarze\n„Ostatnie 4 lata to czas stagnacji i marazmu. Malbork stać na więcej”. Kandydat…\nW trakcie konferencji zaprezentowano kandydata KKW Platforma.Nowoczesna Koalicji Obywatelskiej na Burmistrza Miasta Malborka Pana Arkadiusza Mroczkowskiego. 20 września 15 komentarzy\n542410 odsłon 175 komentarzy\n146014 odsłony 43 komentarze\n77213 odsłony 12 komentarze\nKWW Platforma.Nowoczesna Koalicja Obywatelska malbork wybory arkadiusz mroczkowski malbork wybiera\n21 maja 11:11


Kochankowie z hrabstwa Kent - Cathy Williams (eBook) - Księgarnia PWN\nKochankowie z hrabstwa Kent(eBook)\nPodróż do Sewilli\nJack – amerykański biznesmen – porzuca świat interesów, aby na powrót odkryć swoje życie, malując ulice Paryża i żyjąc jak kloszard. Spotkanie z Mirabelle, niewidomą siedemdziesięcioletnią kobietą, odmienia całe jego życie. Zw...\nKochankowie z Hiroszimy\nMaj 2011 roku. W opuszczonym domu w pobliżu lotniska odnalezione zostają dwa ciała – splecione w uścisku, okryte całunem z kwiatów, wyposażone w sporą ilość gotówki. Jest to najprawdopodobniej para, która zaginęła siedem lat ...\n"Kochankowie" to tytuł nowego tomiku Piotra Kitrasiewicza. Dlaczego po przeczytaniu zawartych w nim wierszy, tytuł zbioru przestaje się czytać oznajmująco? Dlaczego mam wielką ochotę odczytać go z wielkim znakiem zapytania? Skłaniają do tego ...\nNakreślona z epickim nerwem opowieść o gorzkiej polsko-żydowskiej historii, bolesnych rozliczeniach i inicjacji w dorosłość. Ostatnie lata XX wieku, Prowansja. Pisarz Marcin Cichy zmuszony jest dokonać obrachunku z własnym życiem. Podążając śladami tra...\nIdealny mąż to taki, który zastając żonę w łóżku z kochankiem, powie: „Wy dokończcie, a ja idę zaparzyć kawę”. Idealny kochanek to taki, który w tej sytuacji potrafi dokończyć, co zaczął. 100 najlepszych dowcipów...\nPo jednym nieudanym związku Felicity dochodzi do wniosku, że jest jej pisana samotność. Teraz stara się o dobrze płatną posadę pielęgniarki w jednym z arabskich księstw. Podczas spotkania informacyjnego poznaje Karima, świetnego chirurga i fascynująceg...