Archiwum Historii Mówionej - Bronisław Maciaszczyk\nBronisław Maciaszczyk „Józef”\nNazywam się Bronisław Maciaszczyk.\nJak wyglądało pana życie przed wybuchem II wojny światowej?\nTo normalnie, tak jak dorastające dziecię, byłem przy mamie, bo tata nam zginął... Aha, ale to [mówimy o czasie] przed wojną, [więc] przy mamie, przy rodzicach wychowywałem się i chodziłem do szkoły. Od lat siedmiu zacząłem szkołę podstawową i uczęszczałem do szkoły. W tym czasie, już będąc w szkole, w piątej klasie, właściwe już działania niemieckie się rozpoczęły... Uczęszczałem do szkoły, z tym że tak jak większość dzieci stara się być policjantem, strażakiem, ja za wszelką cenę chciałem też być gdzieś w mundurze. To jest tradycja rodzinna, bo dziadek mój był piłsudczykiem, tata też zawadził o wojsko i moje największe pragnienie to też być gdzieś tam docelowo w mundurze wojskowego.\nWięc nie bardzo mi się to udało od razu, bo młody chłopiec, rozgrzany, rozpalony, myślał, że wszystko można, i próbowałem dostać się do oddziałów, które już miały charakter wojskowy, o strukturze wojskowej, więc mnie odesłano, bo byłem za młody. Wtedy dowiedziałem się od kolegów, że Związek Strzelecki „Strzelec”, a konkretnie jego komórki, tworzą drużyny harcerskie pod parasolem „Strzelca”, Związku Strzeleckiego. I dowiedziałem się poprzez znajomych i kolegów, że w zakładach Krasuckiego, właściwie zakłady profesora Krasuckiego, przy ulicy Korsaka, dokładnie Korsaka 15/17, tam się zgłosiłem i okazało się tam, że ta komórka strzelecka rzeczywiście werbuje młodzież do harcerstwa. Poinformowali, że w granicach od dziesięciu lat do siedemnastu to jest ta młodzież, która może przystąpić do harcerstwa. Oczywiście pod koniec [maja] 1941 roku udało [się].\nPan dołączył tam w 1941 roku?\nW czterdziestym pierwszym, [od maja do sierpnia] czterdziestego pierwszego [roku] udało mi się [zaliczyć szkolenie harcerskie z małego sabotażu]. Oczywiście byłem zachwycony, jako dzieciak to myślałem, że siedzę na białym rumaku, który mnie gdzieś tam poniesie daleko. A szczególnie umundurowanie harcerskie bardzo mi się podobało, bo składało się z zielonej bluzy, mankiety, prawda, były koloru [granatowego] i ta tarcza na ramieniu była symbolem strzeleckim z Orłem Białym, oczywiście bez korony. Następnie […] końce kołnierzy były obszyte wypustkami brązowymi, brązowym czerwonym sznurkiem. To wyglądało trochę dekoracyjnie. Następnie te spodnie to były granatowe z mankietami. Beret granatowy, też z orłem metalowym, ale bez korony. Bardzo mnie to imponowało, byłem ucieszony, że tam jestem, no i tam odbywaliśmy różne szkolenia, oczywiście udawaliśmy, że tam pracujemy, bo to chodziło o to, dlaczego tam młodzież się zbiera. Były to zakłady motoryzacyjne o szerokim zakresie działania. Te zakłady odegrały później znaczną rolę w tworzeniu większych organizacji orlęcych, szczególnie harcerzy. I tam przeszedłem to przeszkolenie harcerskie, powtórnie próbowałem dostać się do oddziałów, które były oddziałami o charakterze wojskowym. Powiedziano mi, że mogę się zgłosić dopiero za dwa lata, bo na dziś jestem za młody.\nJak wyglądało przeszkolenie harcerskie?\n[Szkolenia] harcerskie były nastawione przede wszystkim na ćwiczenia w zakresie takiej lekkiej musztry wojskowej, uczenia się topografii […]. Nawet zorganizowano nam obóz na Bielanach, pamiętam to dokładnie, gdzie przeszliśmy tą topografię, przeszliśmy strzelanie z broni sportowej oczywiście. Tam nas uczono troszeczkę takiej musztry wstępnej, wojskowej, uczono nas […], jak się pada, jak szybko trzeba się odczołgać od miejsca upadnięcia, bo zawsze nieprzyjaciel może moment upadnięcia zauważyć i puścić serię. Tego nas uczono. Tak że to szkolenie przechodziliśmy. No i później, po tym szkoleniu, dostałem […] zaświadczenie na piśmie, że takie szkolenie zaliczyłem […]. Poszedłem znów do oddziału, o którym później opowiem, to był samodzielny oddział „Nowiny”, tam był znajomy. Powiedziałem, że mam takie [zaświadczenie], i czy teraz, po tych przeszkoleniach, przygotowaniach (to już był koniec czterdziestego trzeciego roku), czy mogą oni mnie przyjąć. Kolega wziął to moje zaświadczenie i poszedł, mówi: „Ty czekaj tutaj”. Poszedł […] gdzieś po trzydziestu minutach [przyszedł] i mówi tak: „Będziesz przyjęty, ale od dnia dzisiejszego pamiętaj, że nie jesteś z 1932 roku, tylko z trzydziestego roku”. Jak to zrobiono, to nie wiem, ale zostałem starszy o dwa lata, bo czternastolatkowie już mogli być tam przyjęci jako harcerze do tego oddziału. W ten sposób znalazłem się w [samodzielnym] oddziale „Nowiny”. Dowódcą był podchorąży wtedy Zygmunt Kąkolewski pseudonim „Hrabia”, miał jeszcze dodatkowy pseudonim „Nowina”.\nOczywiście byłem bardzo uszczęśliwiony, że już jestem […], wprowadzony w arkana służby wojskowej. Tam przechodziliśmy szkolenia, ale już szkolenia […] przygotowawcze [z wojska]. Z uwagi na mój wiek [i kolegów w podobnym wieku] (bo pomimo dodania tych dwóch lat to w dalszym ciągu byłem jeszcze młodym młodzieńcem) to ustawiani byliśmy głównie na (nazwę to po imieniu, tak, jak to wyglądało) taką służbę pomocniczą wspomagającą działanie oddziału, to znaczy rozpoznanie, obserwacja jednostek wojskowych, a szczególnie na Dworcu Wschodnim. Liczyliśmy pociągi […], ile tych pociągów przejeżdża, z czym one przejeżdżają, ile wojska, jakie, czy broń jakaś tam jest przewożona, to żeśmy podawali, ktoś to wykorzystywał. Następna sprawa to później nas przyuczono, jak przenosić amunicję na ćwiczenia […]. Ponieważ ja byłem jeszcze z okresu tego młodzieńczego […] i mogłem być zaliczany jako uczeń [szkoły], […] nawet zbudowano mi taki tornister, gdzie książki nosiłem na wierzchu […], [a amunicję pod spodem]. To było takie [zadanie]. Następnie wykorzystywani byliśmy […], ci młodsi, do nalepiania ulotek przygotowanych wcześniej, antyniemieckich, prawda, że szans Hitler już nie ma, Hitler jest słaby... bo już się zaczęła na Wschodzie (mówię z perspektywy dzisiejszej) ta wojna stalingradzka. Wtedy myśmy nie mieli pojęcia o tym, że oni tam już przegrali, Niemcy, tą wojnę stalingradzką, […]. Nasz wywiad miał te informacje, to były informacje przekazywane w postaci ulotek, że ponoszą klęski i […] będzie koniec. Chodziło prawdopodobnie o obniżanie ducha żołnierzy niemieckich […].\nPóźniej też odbyliśmy [trzydniowe] ćwiczenia w Puszczy Niepołomickiej […], gdzie zaliczyłem strzelanie z broni palnej, co mnie bardzo podbudowało jako chłopca. Jak wziąłem ten kbk, to nie widziałem, jak go w ręku utrzymać. […] Wcześniej [trenowaliśmy] na broni sportowej […], no ale tutaj broń już […] palna […], to mnie bardzo ucieszyło. Zaliczony zostałem wtedy do drużyny pierwszej. Dowódcą mojej drużyny był Michalski Mirosław pseudonim „Mirko”. […] Drużyna składała się z dziesięciu żołnierzy. Pamiętam ich jeszcze dzisiaj, […] był Zaręba pseudonim „Duży”, […] Matuszewski Jan, miał pseudonim „Wolan”. Później był Krajewski „Kajtek”, pamiętam, następny to był Mejnert „Oczko”, następny z tych moich kolegów to był Myślinicki „Jastrząb”. Później Chojecki „Konar”, ja „Józef”, później był Samociński „Chodek”, Sabłowski zawsze mi się myli, ale jego pseudonim to był „Blok”, bo zawsze mylę dom z blokiem, ale to był „Blok” […]. Dorastaliśmy coraz mocniej na tych ćwiczeniach. To był rok czterdziesty trzeci, właściwie już przekraczaliśmy czterdziesty trzeci, [więc] w czterdziestym czwartym. To zgrupowanie, o którym wspominałem, „Nowiny”, którego dowódcą był Zygmunt Kąkolewski „Hrabia”, ono wchodziło w skład Zgrupowania 1679, bo to był samodzielny oddział, a w tym zgrupowaniu była [też] kompania, która składała się z trzech plutonów i nasz oddział. Tych dowódców plutonów to też jeszcze pamiętam, na szczęście, bo tam dowódcą plutonu I był... zacięło mi się nazwisko... Wiench, pseudonim „Athos”. Następnie to był dowódca Zbigniew Polak pseudonim „Tamry”. Następny to był [Ryszard Ciołek], pseudonim też „Ryszard” […]. Dowódcą tego naszego zgrupowania „Nowiny” był Zygmunt Kąkolewski. To, co mówię, to oni byli wszyscy w stopniach podchorąży kapral. […] Podchorążówkę kończyli w podziemiach, tajne nauczanie. Następnie, jak już zbliżała się godzina „W”, myśmy na Pradze zebrali się nieco później niż na lewobrzeżnej Warszawie...\nPan i pańscy koledzy zostali przydzieleni do obszaru Praga, tak?\n[Oddział „Nowiny” organizacyjnie wchodził w skład Zgrupowania 1679 „Orlęta”]. […] To ugrupowanie podlegało V [Rejonowi] Praga. […] Dowódcą [tego zgrupowania] był kapitan Fijałkowski pseudonim „Młot”, a dowódcą obwodu był wtedy Żurawski pseudonim „Bober”. Myśmy [im] podlegali... To był Rejon V, [dowodził nim Zygmunt Bobrowski, pseudonim „Ludwik”] i Obwód VI, to był akowski [obwód] i myśmy pod niego podlegali […]. W czasie przygotowania się już do Powstania nam przydzielono dwa, przepraszam, nie dwa a trzy przyczółki mostowe, most Poniatowskiego i most Kierbedzia, następnie most Gdański [kolejowy]. On połączony był, w pobliżu zaraz jest most kolejowy, też Gdański. To nasze zgrupowanie, to, w którym ja byłem, dostało przydział na most Gdański i ten kolejowy.\nOczywiście myśmy się nie zebrali jak na lewobrzeżnej [Warszawie], o godzinie siedemnastej, tylko nastąpiło opóźnienie, bo tam trzech kolegów w ogóle nam nie dotarło. […] [Na most Gdański kolejowy] ruszyliśmy przez ogródki działkowe do Wisły, bo tam chaszcze nad Wisłą były, tośmy pokonywaliśmy te chaszcze, żeby zbliżyć się do mostów, żeby nas nie zauważyli Niemcy, i tam próbowaliśmy to natarcie na most kolejowy. A inne zgrupowania z tymi plutonami miały przydział właśnie do tych dwóch pozostałych mostów, Poniatowskiego i Kierbedzia. Oczywiście z perspektywy dzisiejszej, jak już [jako] dorosły patrzę, to powiem może nieciekawe rzeczy, ale było to rzucanie się w pewnym sensie z motyką na słońce. Myśmy nie mieli tej broni wszyscy, prawda, nie było sto procent uzbrojenia. Ta broń to była [niedostateczna, słaba] w porównaniu z bronią ugrupowania [niemieckiego], które broniło tych przyczółków, które wspomniałem. Oni mieli dużo mocniejsze [uzbrojenie]. No ale próbowaliśmy, była spontaniczność, prawda, to zapaleńcza sprawa u młodzieży. Jak to mówią, zawsze młodzież na barykadach, a starsi dowodzą z tyłu. Myśmy poszli tam. Oczywiście gdzieś tam przy zbliżaniu się do mostu Gdańskiego, nie do kolejowego, do Gdańskiego (bo jedna drużyna poszła na kierunek tego mostu kolejowego), ktoś tam się potknął i oczywiście Niemcy już nas zauważyli czy usłyszeli. Puścili nam tam serie, później uruchomili karabin maszynowy, cekaem prawdopodobnie, bo ja wtedy jeszcze nie odróżniałem. Myśmy tam też postrzelali trochę, ale to chyba było strzelanie nieskuteczne. Ta drużyna, która próbowała, nasza, druga drużyna, która poszła na ten most kolejowy, też [próbowała] w podobny sposób, nie uzyskała żadnych efektów. Bo myśmy zakładali, że jak zdobędziemy mosty, to będziemy wielkimi bohaterami jako młodzież, bo postawimy, prawda, nasze wojsko polskie [przed faktem dokonanym] […]. Bo [myśleliśmy jako], młodzież […], że wojsko polskie, ta 1 Dywizja Berlinga, która [była] na Pragę, miała wejść, [a właściwie wyobrażaliśmy sobie], że przygotujemy [jej] gotowe [przejście] i postawimy piersi do medali, bo zdobyliśmy im, przejście będą mieli gotowe. Ale nic się z tego nie udało, musieliśmy się stamtąd wycofać. Oczywiście uciekliśmy przez te ogródki działkowe, jakoś wtedy nikt nawet nie został ranny, na nasze szczęście.\nW tych ogródkach przetrzymaliśmy noc i na drugi dzień zostało [wydane] polecenie, żebyśmy ruszyli w kierunku ulicy Ząbkowskiej. Tam była podstacja telefoniczna, którą Niemcy ubezpieczali, i były jednocześnie zakłady monopolowe, spirytusowo-monopolowe. Tam mieliśmy następne zadanie. Oczywiście to było z drugiego na trzeciego, jak ruszyliśmy na to. Strzelanina wynikła bardzo duża. Tam się pojawiły granaty, tam […] nawet udało się uszkodzić czołg niemiecki wiązką granatów i butelkami zapalającymi, to uznawaliśmy, że to już jest nasze duże zwycięstwo. I w pewnym momencie... Bo ja nosiłem amunicję jeszcze. Oczywiście dostałem wtedy już karabin, bo trzech [kolegów] nie przyszło, to jeden karabin akurat był na zbyciu, to oczywiście już byłem uzbrojony. Ale otrzymałem latarką sygnał, bo mieliśmy sygnał umówiony, że dwa światła zielone... Bo te latarki były metalowe, które miały takie prześwietlenia przekręcane. Czerwone światło […], niebieskie i zielone. I to zielone dwa krótkie to [znaczyło]: „Dostarcz amunicję”. A ja miałem tę amunicję przy sobie i zbliżając się, oczywiście popełniłem błąd duży, bo poderwałem się, a należało się czołgać. Po zmroku było [mi] dużo lepiej [biec]. W momencie jak się poderwałem, zrobiłem kawałek drogi i poczułem okropny ból w lewej nodze i gdzieś trzepnięcie w głowę, z lewej strony. To wszystko z lewej strony. Później okazało się, że jeśli chodzi o nogę, to jest to bardzo poważna sprawa, bo rana była bardzo głęboko szarpana, włącznie z uszkodzeniem kości, czyli nastąpiło pęknięcie czy złamanie kości. Natomiast tutaj, co do głowy, to krew bardzo leciała, widocznie ukrwione te części, lekkie pęknięcie czaszki, bo nie było to groźne, ale wyglądało bardzo groźnie, bo krew mnie zalała z lewej strony twarz, szyję, koszulę. Koledzy mnie tam odciągnęli na bok. Roliński, felczer, był opiekunem tych sanitariuszy. Oni gdzieś mnie odciągnęli i oczywiści zatamowali tą krew z głowy, umyli. Później ta krew już jakoś tak przestała [lecieć], ból był duży, bo to uderzenie. Później się okazało, dopiero w szpitalu Przemienienia Pańskiego, że to był odłamek granatu, który utkwił w nodze, on nawet nie wypadł. A to w głowie to było jakieś... Nie wiem, czy od łuski odbitej, czy od granatu, czyli następny kawałek granatu gdzieś tam uderzył, ale to było na szczęście niegroźne. Była pęknięta część czaszki […] i krwawiła, ale już nie tak [mocno]. To było już z trzeciego na czwartego, jak w tym szpitalu zostałem zabezpieczony.\nI szczerze mówiąc, ta moja wojaczka w Powstaniu wtedy się skończyła. To znaczy stamtąd zostałem odwieziony, nawet nie wiem, jak mnie przetransportowano do szpitala, ale później stamtąd to mnie przetransportowano do domu. Pamiętam, koń taki gniady, wozak węgiel rozwoził i mnie tam jeszcze specjalnie ubrał, bo się bali, że po drodze gdzieś [są] Niemcy, to mnie tam kazali, żebym ręce miał wybrudzone węglem i twarz węglem, że jestem pomocnikiem tego wozaka. Dali mi czapkę gospodarza, syna czy kogoś tam. Tą czapką nadziałem, żeby nie było widać zabandażowanej głowy, no i te spodnie, które ja miałem, to były zniszczone, porwane spodnie, to dostałem gdzieś […] od sąsiada, i przewieźli mnie […] do domu. I tak się skończyła moja wojaczka.\nNatomiast te pododdziały […], [to znaczy] oddział wydzielony „Nowiny” i […] te trzy plutony […] [tam] zostały... To już z opowieści od kolegów słyszałem, że nawet udało im się zdobyć tamtą podstację telefoniczną i weszli, bo Niemcy […] uciekli, bo to nieduża grupka była ich wtedy. I [teren ten] utrzymali […] [przez] dzień czy dwa. Później tam jeszcze inne pododdziały zdobyły szkołę powszechną, w szkole to chyba byli dłużej niż dwa dni. Później zapadła decyzja, ale to już z opowieści kolegów moich, później się dowiedziałem, że [Żurawski], dowódca Obwodu ”Bober” i Zygmunt Bobrowski pseudonim „Ludwik”, dowódca, V Rejonu, podjęli decyzję o wycofaniu tamtych żołnierzy i skierowaniu ich na czekanie […], na spotkanie z wojskiem polskim, w rejon ulic Białostockiej, Łochowskiej i Grochowskiej 231 nawet.\nTo zgrupowanie 1679, to […] tak się stało, że […] jak wkroczyła armia polska (oczywiście nasi dowódcy kontaktowali się tylko z wojskiem polskim), zapadła decyzja w porozumieniu właśnie z dowódcą V Rejonu (kapitanem Bobrowskim, pseudonim „Ludwik”), że jak wkroczyli Polacy, zebrali [wszystkich] i zaproponowali temu zgrupowaniu […], żeby ci, co zechcą, ci, co są przygotowani do tego, mogą włączyć się w dalszym ciągu w działania wojenne z 1. pułkiem piechoty w 1 Dywizji. Natomiast podchorążowie, którzy byli w tych szkołach podziemnych, podchorążackich, zaproponowano im szkołę oficerską w Radzyminie chyba i […] w Lublinie. Część żołnierzy wysłuchała tego polecenia i przystąpiła do wojska polskiego i niektórzy nawet doszli później aż do Berlina, natomiast większość nie wykonała tego polecenia.\nCo się działo z pańską rodziną podczas Powstania?\nPodczas Powstania moja mama z dwoma siostrami cały czas mieszkała w Józefowie i tam przebywała. Oczywiście mama ucieszyła się nawet, o dziwo, że jak zostałem przywieziony już do domu, to mówiła: „Teraz wolę, że jesteś ranny, ale jesteś w domu i już będę spokojniejsza”. Tak jak każda mama to przeżywa strasznie, tym bardziej że tata zginął na wojnie. Mama się bała, a byłem z chłopców jedynakiem. Jedynakiem najmłodszym, jak to żartobliwie mówią, „wyskrobek”, byłem takim kochanym synem mamy. Oczywiście moje stosunki z mamą też bardzo dobrze się układały, siostry były dwie i przebywały [w domu]. I tak się zakończyła moja wojaczka i tak się skończyła dla mnie II wojna światowa, a właściwe Powstanie Warszawskie.\nDo końca aż do wyzwolenia przebywał pan już w Józefowie?\nTak, przebywałem już w Józefowie. Oczywiście dokończyłem swoją szkołę. Na początku […] myśmy przyjmowali, jak wkroczyła 1 Armia wojska polskiego, jak wkroczyła tu na tereny Warszawy, myśmy się bardzo z tego cieszyli, że wreszcie będziemy mieli spokój od Niemców, bo słowo „Niemiec” wywołało straszne odczucie. Myśmy byli uprzedzeni, nie wiem, może za mocno, ale Niemcy często używali, że Polak to Bandit, używali tego słowa. I te egzekucje, te rozstrzeliwania, które były, to one spowodowały też nawet, że to Powstanie gdyby nie było za zgodą przywództwa naszego, to nie wiem, czy młodzież nie wyszłaby na barykady sama. Czy nie wytrzymałaby tego ciśnienia z uwagi na to, co Niemcy wyrabiali z nami w Warszawie. Zresztą ja byłem na tym filmie, bo byłem zaproszony, jak ten film był wyświetlany u państwa.\nFilm „Powstanie Warszawskie”. Oczywiście on będzie dopracowywany jeszcze, ale tam jest też dokładnie pokazane, jakie było życie warszawiaków, a szczególnie Warszawy lewobrzeżnej, bo prawobrzeżna tak nie odczuła tego skutku strasznego jak tutaj. No i później... I dokończę tę myśl, że myśmy witali tą armię wojska polskiego łącznie z Rosjanami, że wreszcie będziemy mieli trochę spokoju. Poprzednio to było tak, że kto wychodził z domu, to się żegnał, bo nie wiedział, czy wróci, bo te łapanki, przypadkowa strzelanina, można było zginąć. Później się okazało, że pomimo że część naszych żołnierzy z oddziałów zgrupowania 1679 wstąpiła do wojska, to zaczęli wybiórczo poszukiwać akowców. A myśmy należeli do AK V Rejon, Obwód VI, to był akowski, a tutaj wyszła taka obawa, szczególnie mojej mamy, że: „Rosjanie wam nie podarują tego”. Zaczęli ludzie sobie uświadamiać, że oni […] nie udzielili tej pomocy. Bo myśmy liczyli, że jak ruszymy na barykady, nazwijmy tak umownie, to wojsko polskie i Rosjanie ruszą z pomocą. Oczywiście część oddziałów polskich poszła na pomoc Powstańcom, ale generalnie to była to ofensywna zatrzymana i prawdopodobnie (później żeśmy sobie to uświadomili) było to świadomie zrobione, żeby się warszawiacy wykrwawili.\nPóźniej mama w obawie tego, że mogą gdzieś tam poszukiwać mnie Rosjanie, bo tak sobie mówili, nazywali (przepraszam, ale powiem) kacapy. „Ci kacapy będą was poszukiwać”. Ponieważ jeden ze znajomych naszych, idąc w kierunku Berlina, zatrzymał się w Zielonej Górze i mama zaproponowała, żebym z Warszawy uciekł do Zielonej Góry. Tam oczywiście udało mi się dostać do technikum mechanicznego przy [Zielonogórskich Zakładach Zgrzeblarskich w Zielonej Górze] i tam praktyki odbywaliśmy. Zostałem po tym technikum tokarzem, właściwie nie tokarzem, bo zaczynałem na tokarce, a frezerem. Dyplom dostałem ukończenia jako frezer. Wtedy jeszcze obowiązywały nakazy pracy w tych latach. […] Dostałem nakaz pracy […] do Bielskich Zakładów Urządzeń Technicznych [w Bielsku-Białej […] tak się te zakłady nazywały]. […] Pracowałem tam jako frezer, toczyłem łożyska. Ale nie dokończyłem myśli, że w międzyczasie, będąc w Zielonej Górze w szkole, przyjechało dwóch podchorążych z oficerem i werbowali nas do szkół oficerskich, żeby koniecznie iść do szkół oficerskich, z tym że nasza organizacja też zalecała nam ukończenie szkoły oficerskiej, ale nie o charakterze politycznym, liniowym, tylko o charakterze technicznym, czyli wojskowa szkoła samochodowa, oficerska szkoła [medyczna i tym podobne].\nTak, tak. To było legalne, zalecane, bo przypuszczano, w domyśle, że III wojna światowa wisi na włosku. Po prostu liczono, że my, idąc do tych szkół oficerskich, będziemy później tym zalążkiem budowania siły, która będzie potrzebna w III wojnie światowej. Ta wojna koreańska była bliska, były napięcia między, nazwijmy to, socjalizmem a kapitalizmem, rosły do granic mocnych. Wtedy jak oni przyszli, przyjechali, ja akurat miałem szczęście, bo zgodnie z tym zaleceniem udało mi się zgłosić do [Wyższej] Szkoły Oficerskiej Służb Kwatermistrzowskich, czyli gospodarczy pion, nie liniówka, nie polityczna. Zalecano też również do oficerskiej szkoły medycznej w Łodzi, żeby ją też kończyć, bo kadra będzie potrzebna. Będąc już w Bielsku, dobrze się poczułem, dobrze zarabiałem, bo to precyzyjne roboty były, ale przyszło powiadomienie, żebym się zgłosił na egzamin do oficerskiej szkoły kwatermistrzowskiej w Poznaniu. Zdałem egzaminy, wróciłem, zresztą nie wiedziałem, czy zdałem, tylko wróciłem do Bielska, pracowałem dalej. Później przyszło wezwanie do tej szkoły, to [był rok 1951] i zgłosiłem się do tej szkoły służb kwatermistrzowskich. Skończyłem kierunek zaopatrzenia w paliwa, materiały pędne i smary, tak to się nazywa, MPS w skrócie. Skończyłem w pięćdziesiątym trzecim roku, dostałem przydział służbowy do  Brygady Artylerii Ciężkiej w Węgorzewie, to jest na Mazurach, i tam byłem szefem zaopatrzenia, chyba dwanaście, nie pamiętam, albo trzynaście lat, do chwili, kiedy nie napisałem prośby o skończenie Akademii Ekonomicznej. Na ekonomię chciałem się dostać, więc dowódca jednostki wezwał mnie i zrugał […], czego ja szukam, co ja planuję, bo ekonomia to [nie] coś dla oficerów […]. To było coś niezrozumiałego i czego ja szukam, jestem w wojsku i szukam jakiejś ekonomii. Nawet wprost zapytano mnie, dowódca brygady, pułkownik Kotowski, czy planuję ucieczkę na Zachód, skoro chcę kończyć ekonomię. Zobaczcie państwo, [jak] to dzisiaj wygląda śmiesznie, ale takie były realia wtedy. Zdenerwował się i skierował mnie na Akademię Sztabu Generalnego do Rembertowa. Ona tak się nazywała, Akademia Sztabu Generalnego, oczywiście kierunek tyły. Tyły to wszystkie służby kwatermistrzowskie, ja miałem „materiały pędne i smary”, czyli to, co z samochodami związane, te paliwa. Natomiast tam [mieliśmy kończyć] wszystkie kierunki, to znaczy i wyżywienie, i zakwaterowanie, służby medyczne, samochodowe, to się nazywał kierunek tyłowy. Oczywiście po zdaniu egzaminów nie wszyscy wiedzieli, z jakim wynikiem, a nas trzech wybrano. Generał Dudek wezwał [nas] do katedry i powiedział, że jesteśmy wytypowani na wojskową akademię tyłową do Leningradu, nas trzech. „Zdaliście na dobre oceny i ponieważ jesteście najmłodszymi, to kierujemy was do Leningradu”. Oczywiście ja dostałem drgawek od razu na tą propozycję, nie zgadzałem się z tym. Jeszcze ja to ja, ale jak zadzwoniłem do domu, do żony, a mama moja, bo byłem maminsynkiem (mamę później, jak się już ożeniłem, urządziłem, zabrałem do siebie), i mama z moją małżonką […] [uznały], że ja mam rację, że nie chcę. Oczywiście ten szef katedry, generał Dudek, mówi, że ja nie mam innego wyboru: „Wasze nazwiska są już podane do Leningradu. Wy powinniście na kolanach tam iść, bo wielu by tam chciało pójść, a wy tu marudzicie”. Oczywiście tych dwóch [pozostałych skierowali do Leningradu]. […] [A mnie skierowano] do Departamentu Kadr w Warszawie i tam oczywiście trenowano mnie chyba z pięć godzin. Powiedziano […], że mam jechać, nie ma dyskusji i mam podziękować Sztabowi Generalnemu i [Ludowemu] Wojsku Polskiemu, że w ogóle oni mi zaufali i dali mi taką akademię, po której będę na pewno generałem. A ja swoje oczywiście, swoje „nie”. Zasłaniałem się przede wszystkim i prawdę mówiąc, rodziną dziećmi, że to dla mnie są większe wartości niż wszystkie stopnie generalskie i inne. A ja wtedy byłem kapitanem. No i pod koniec zdenerwowali się i powiedzieli: „Z niewolnika nie ma pracownika. W takim razie, jedźcie do domu, ale na akademię w Rembertowie też nie zostaniecie zakwalifikowani”. Za karę, bo do Leningradu zostałem zakwalifikowany, a tutaj, w Rembertowie, nie. I tak się skończyły moje studia [wojskowe].\nCzy wrócił pan do Warszawy? Po tylu latach, po tej tułaczce, powiedzmy, tak?\nWróciłem do Warszawy później jeszcze. Jak z powrotem mnie wrócili do Węgorzewa, bo nie poszedłem na te studia [do Leningradu], na akademię też [nie]. […] Byłem [tam jeszcze] parę lat, chyba ze dwa czy trzy, i później skierowano mnie bez [żadnego] przeszkolenia na kwatermistrza jednostki do Starachowic. To była jednostka świeżo powstająca. Wszyscy szefowie zaopatrzenia szli najpierw na przeszkolenie do Poznania, żeby zdobyć wiedzę o pozostałych służbach, bo tymi służbami trzeba będzie kierować. A mnie bez tego przeszkolenia skierowali tam, objąłem cały pion kwatermistrzowski. Zostałem kwatermistrzem jeszcze w stopniu kapitana w Starachowicach, […] podlegały mnie wszystkie służby [kwatermistrzowskie]: żywnościowa, mundurowa, kwaterunkowa, medyczna i samochodowa. To było w sześćdziesiątym chyba szóstym roku, jeśli dobrze pamiętam, bo to chyba sprawa Czechosłowacji wynikła, i jak tam mnie skierowano... Ale jak była inspekcja w jednostce, tak się złożyło, że... Ja zawsze życie traktowałem bardzo poważnie i dzisiaj go traktuje tak podobnie. Podchodziłem do wszystkiego poważnie, z rozsądkiem i dużą odpowiedzialnością. No i udało mi się uzyskać. Komisja z Warszawy, przewodniczący tej komisji ze Sztabu Generalnego i z Departamentu Kadr zaproponowali, że za moją gospodarkę postawią mi piątkę, a pozostałe piony, liniowe, polityczne [tej jednostki], dostały ledwie trójkę. […] Wtedy zaproponowałem, żeby mi obniżyli tą ocenę z piątki na cztery pięćdziesiąt, bo jak cztery pięćdziesiąt jeden, to się [już] zalicza do piątki, a cztery pięćdziesiąt to będzie czwórka, i prosiłem o to. No i wywołałem wilka z lasu, bo oni mówią, że jeszcze nie spotkali się z takim człowiekiem, który by prosił o obniżenie oceny. Pytali mnie, dlaczego. Odpowiedziałem: „Teraz będziecie ściągali innych kwatermistrzów do mnie, będziecie robili pokazy na bazie mojej działalności, jak prowadzę dokumentację, jak planistycznie tu wyglądam, jak kieruję służbami, a przyjdzie ktoś i zobaczy pajęczynę w rogu i powie: »O, proszę, ten piątkowiec, ten wyróżniony, o proszę, tam pajęczyna wisi«”. No i na tym się skończyło, że później po omówieniu tej inspekcji oni też to podnieśli w czasie omówienia [wyników inspekcji. Powiedzieli], że nie spotkali jeszcze oficera, który by prosił o obniżenie dla siebie oceny. No i jak skończyli omówienie, zaproponowali mi [przeniesienie]. A, nie [wyjaśniłem tu jeszcze jednej sprawy], w międzyczasie, ponieważ byłem uparciuchem, zdałem egzaminy do Akademii Ekonomicznej w Poznaniu. I tam byłem już w trakcie studiów w tej akademii, miałem zaliczone chyba już trzy i pół roku, a te studia trwały […] pięć i pół lata z semestrem magisterskim i to było tam w Starachowicach. […] [Propozycja przeniesienia nie wyjaśniła miejsca przeniesienia], tylko że przejście na wyższe stanowisko, do dobrego garnizonu i czy ja wyrażam zgodę Ja mówię: „Oczywiście, tylko jeden, właściwie dwa warunki. Żeby rodzina moja, [to znaczy] dzieci, żeby mogły uczyć się, włącznie ze szkołą średnią i ze studiami, [a drugi warunek], żona żeby miała pracę”. [Żona posiada wykształcenie ze] zbiorowego żywienia, była szefem w gastronomii, miała trzy lokale w Starachowicach pod sobą. No i mówię: „Żeby żona miała pracę i żebym ja mógł dokończyć studia swoje”. […] [Odpowiedzieli], że wszystko to będzie spełnione. I wezwali mnie na rozmowę [do Warszawy] i zaproponowali przeniesienie [mnie] jako praktyka [znającego] prawdziwe życie, to jest [życie] w jednostce [wojskowej], nie w sztabach, w sztabie dywizji, w sztabie okręgu, czy w sztabie monowskim. [W jednostce wojskowej] jest prawdziwe życie, tam jest ten zapach skarpet żołnierskich, ten prawdziwy zapach, ta zupa, ta grochówka tam o wszystko trzeba dbać. […] Zaproponowano mi przeniesienie do [oddziału] kadr, w Dowództwie Okręgu Warszawskiego na Cytadeli. Oczywiście zgodziłem się z tym, bo wiedziałem, Warszawa to jest [inne] życie pod każdym względem, dla dzieci, dla żony i dla mnie.\n[…] [Praca w kadrach to] był zupełnie dla mnie nieznany kierunek, w ogóle nowe rzeczy. Ja tam miałem gospodarkę, a tutaj objąłem stanowisko […] starszy specjalista kadrowiec. Trzeba było znać przepisy finansowe, psychologiczne sprawy, [prawa pracy], w doborze kadr, na obsadę stanowisk, w sprawach awansów, wyróżnień. Mnie wsadzano na bardzo trudnego konia, bo kazano przygotować misje zagraniczne. Nie miałem zielonego pojęcia o tym, dobierałem kandydatów na oficerów na Bliski Wschód. Na jedno stanowisko jednego człowieka. Jak później wysłałem na badania lekarskie, bo trzeba było, żeby wszyscy przeszli te badania […], to [ze względu na zdrowie] odpadło mi gdzieś z trzydzieści procent, drugie dwadzieścia procent to odrzuciły mi służby specjalne. [Służby specjalne] myśmy nazywali gumowymi uszami, oni dbali o te kręgosłupy, żeby oficer, który wyjedzie tam na Zachód (tak nazywali Bliski Wschód), to żeby nie dał się zwerbować służbom zagranicznym do wywiadu. I też mi [sporo ludzi] wyrzucili. Później miałem takie kłopoty, ale wyszedłem [z tego]. Tak że miałem misje zagraniczne, bo to było najtrudniejsze. […] [W oddziale tym była stara kadra, oficerowie] siedzieli od podporucznika do pułkownika na [jednych] fotelach, nawet takie dziury w betonie powywiercali fotelami, od podporucznika do pułkownika […]. [Ci co zaproponowali mi to stanowisko] wyszli z założenia, że potrzebują praktyków, bo jeśli dobierze się oficera do stanowiska liniowego czy jak w moim [przypadku] na kwatermistrza [czy na] radców prawnych jeszcze, [bo i to] mi przydzielono, całe kwatermistrzostwo, to ja będę widział [jak dobierać ludzi, ponieważ znam] prawdziwe życie liniowe, to będę lepiej dopasowywał tych ludzi do stanowisk […]. Bo ktoś im zarzucił, że ci [starsi] ludzie są oderwani od życia codziennego. Oni teoretykami byli dobrymi, ale jeśli chodzi o kierowanie życiem w jednostkach, to nie mieli dużego pojęcia. No i tutaj przeszedłem takie dosyć trudne okresy, bo później po tych misjach zagranicznych, które tam prowadziłem początkowo, musiałem organizować te szkolenia w Kielcach, z języków obcych, także badania lekarskie – to ciążyło na mnie. Późnej mnie wsadzili w Fundusz Przyspieszonego Rozwoju, tak to się nazywało, [tak zwany] Złoty Fundusz.\nJakie wrażenie sprawiła na panu Warszawa, do której pan wrócił?\nAch, proszę panią, Warszawa dla mnie, jak ja wróciłem w siedemdziesiątym piątym roku, prawda, wróciłem dopiero po tylu latach, bo krążyłem po tej Polsce, wróciłem, to Warszawa była miastem jeszcze dosyć trudnym do życia, ale to nie było to, co było po Powstaniu. Bo po Powstaniu szczególnie ta Starówka nasza, przecież to było okropne. Zresztą te zdjęcia pokazują.\nCzy widział pan, jak wyglądała Warszawa po Powstaniu?\nTak, oczywiście. Jak ludzie w tych norach mieszkali, w tych domach, gdzie zamiast okien to drzwiami zasłaniali okna, jak gotowali w takich piecykach (to się nazywało kozy) posiłki, jak zdobywali żywność, jak dowozili, bo przecież tutaj produkcji żywności nie było. Pojawili się tak zwani szmalcownicy [właściwie szmuglerzy], przepraszam za to określenie, ale takie określenie funkcjonowało, te schaby gdzieś tam za koszulą wozili, mięso, i tu z dużym zyskiem sprzedawali. Życie było bardzo trudne.\nOczywiście [w kadrach] początkowo to mnie interesowało, bo musiałem cały czas zdobywać wiedzę. Musiałem czytać, prawda, zarówno o Funduszu Przyspieszonego Rozwoju, o tych sprawach psychologicznych, o kadrze, prawda, jak żołnierz w trudnych sytuacjach może sobie radzić, musiałem zdobywać tą wiedzę. No ale to mi na dobre wyszło, bo później jak przyjechał [do okręgu] Departament Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej, to znów zdałem [egzamin] prawie że najlepiej, bo byłem świeży. Zdobywałem tą wiedzę na bieżąco, a wielu miało problem. Ale zaczęło później mnie to nudzić, ponieważ już nie dokończyłem myśli, że ukończyłem tą Akademię Ekonomiczną, zdobyłem tytuł magistra i czułem się [jako ekonomista] niewykorzystany w tej pracy wojskowej jako kadrowiec. Bo później mnie zrobili […] starszym oficerem do spraw kadrowych, […] [następnie zostałem] szefem wydziału […] pionu gospodarczego medycznego i prawników, ale czułem się taki niedowartościowany. Bo często tak było, że dobór oficerów […] [na przykład] na Akademię Sztabu Generalnego, uprzedzam, wzywam tych ludzi, mówię mu, że jest planowany na tą akademię, a on mówi: „A ja nie pojadę, bo…”. A ja już wcześniej [zaplanowałem] innego oficera na jego miejsce, [i robi się] łańcuszek. On odchodzi, to ktoś musi być […], [na jego miejsce]. A on przyjeżdża i mówi: „A ja nie pojadę na [tę] akademię, bo dla mnie rodzina jest ważniejsza niż wszystko”. No i ten łańcuszek się rwie. Tak mówię, że dzieliłem tą zapałkę na kilka części. [Po przemyśleniach] wystąpiłem z prośbą do dowódcy okręgu, to był pan generał Oliwa, […] żeby mi pozwolono iść do handlu. Oczywiście pisałem trzy prośby. Wszystkie moje prośby zostały odrzucone. I przyjechała kiedyś kontrola z Departamentu Kadr i oni wiedzieli o tych moich prośbach, że chcę odejść, i jeden z tych pułkowników, Marian Zielonka się nazywał, i mówi [do mnie] tak po imieniu: „Bronek, czy ty naprawdę chcesz iść do tego handlu, czy ty tylko szantażujesz dowódcę okręgu, bo oczekujesz, żeby ci może wyższe stanowisko dali albo awanse, jak ich straszysz, że odejdziesz?”. Ja mówię, że traktuję te sprawy z najwyższą [powagą], przemyśleniem, że chcę odejść. […] [Po tej rozmowie napisano notatkę do] wiceministra […] [obrony generała Obiedzińskiego], że jestem niewykorzystany jako ekonomista, i skierowali mnie do Wojskowej Centrali Handlowej.\nOstatnie pytanie. Czy chciałby pan coś dodać na temat Powstania? Może jakieś przemyślenia z pierwszej perspektywy?\nProszę panią, nie o wszystkim powiedziałem, bo to jest pewnie niemożliwe, ale wielu wspaniałych ludzi, których spotkałem... [na przykład] Srzednicki „Stach”, Stanisław. On był naszym opiekunem, harcerzy „orlęcych” […], wspaniały człowiek. Ja o tym nie mówiłem, ale w czasie Powstania, 30 lipca, przeszedł z grupą stu sześćdziesięciu żołnierzy na lewą stronę Wisły i tu walczył. Został ranny 6 sierpnia i w wyniku ran 20 sierpnia zmarł. Wspaniały człowiek. Wiele takich... przyjaźni powstało w czasie tego Powstania.\nJeśli o ocenę całego Powstania, [mojego] z punktu widzenia dzisiaj, mojego, to można by powiedzieć, że zryw był niepotrzebny, za dużo strat, za duże zniszczenia. Tak by można powiedzieć. Ale jednocześnie to Powstanie zbudowało nam jakąś historię. To Powstanie dzisiaj oddziałuje, [może] nie na wszystkich, ale oddziałuje na dużą część młodzieży. My się teraz spotkamy bardzo często z młodzieżą, szczególnie ze szkołami mundurowymi, bo są te wojskowe klasy, to oni zachłystują się tą wiedzą, którą my im przekazujemy, że jest to baza do wyciągania wniosków dla nich na przyszłość, że gdyby nie Powstanie, to może Polska tak by nie wyglądała, oni tak też mówią. Tak że nie ma idealnej oceny, trafnej. Ja też nie mam dzisiaj jako dorosły człowiek, a tym bardziej jako ekonomista. Te zniszczenia, to około dwustu tysięcy ludzi ucierpiało, tak, dwieście tysięcy warszawiaków ucierpiało z powodu Powstania w różny sposób. Ale jaka patriotyczna ta ludność była. Przecież bez tej ludności Powstańcy by nie mieli racji bytu, nie funkcjonowaliby. Dzięki tym ludziom, którzy żyli w takich trudnych warunkach, uciemiężenia, umęczenia – oni podtrzymywali Powstańców na duchu, ta ludność cywilna. Tak że ja nie mam takiej jednoznacznej oceny. Można mówić, że źle, i jest jednocześnie dobrze. Ja sam nie potrafię tego powiedzieć. Myślę, że ten zryw – młodzieży szczególnie – on był nieunikniony.\nPóźniej, te lata, nazwijmy, socjalizmu, szczególnie do pięćdziesiątego szóstego roku, były dla nas bardzo trudne, dla tych, co byli w AK. Ja nie mówiłem, będąc w tej jednostce w Węgorzewie, to też to odczułem. Tam było dwóch Akowców, jeden podoficer, drugi oficer, Krzesicki i Szłapa, którzy [byli w AK]. Wtedy w wojsku, była [informacja] coś na wzór, nie potrafię tego określić dokładnie, czy to NKWD, coś na wzór tego. Ta informacja, ona uważała, że dowódcy, [na przykład] pułkownik Kotowski, prawda, oficer, dowódca brygady, oni nad nim czuwali, czy on ma [prawidłowy] kręgosłup polityczny. To byli tacy ludzie. I oni tych, o których wspomniałem […], że byli w AK, to całymi tygodniami a nawet miesiącami budzeni byli [w nocy] o pierwszej, o trzeciej [i żądano] życiorysów, pseudonimów, kontaktów. Bardzo ich nękali. Ja miałem z nim też przygodę, bo kiedy zostałem jako szef zaopatrzenia, to mieliśmy zapasy paliwa na bieżącą działalność, na bieżące szkolenia brygady, ćwiczenia, poligony, strzelania, te paliwa cały czas były potrzebne. A jednocześnie ja jako szef miałem cały skład nad jeziorem w Święcajty, który był trzymany na wypadek wojny. Olbrzymie zbiorniki zakopane z tym paliwem. I musiałem mieć jednocześnie dokumentację tajną na tą okoliczność, bo nie wolno było ujawniać, bo na bazie tej brygady (już dzisiaj można mówić) powstaje jeszcze jedna brygada, jakieś zalążki, gdzieś tam odchodzą, ta kadra kierownicza dzisiejsza była podzielona na jednostki, które będą powstawały w czasie wojny, […] bo brygada stanowiła jakby zalążek do powstawania innych jednostek. I stąd te dokumenty były dotyczące tych spraw czasu wojny, zapasów paliw na czas wojny, to były tajne. I ja kiedyś pobrałem teczkę tajną, metalową, zaplombowaną, ona była plombowana z kancelarii tajnej, odebrałem, postawiłem na biurku, poszedłem do magazynu, do magazyniera, gdzie miałem jakąś sprawę [do] kontroli, i wróciłem, i proszę państwa, proszę sobie wyobrazić, wracam [do kancelarii], tajna teczka, która była zaplombowana na biurku u mnie, [pomieszczenie] zamknięte na klucz, wracam, teczki nie ma. Nie ma teczki, nie ma tajnych dokumentów […]. Szefem informacji [był kapitan] Domagała […], [jego pracownikiem był porucznik Szubert, mój kolega]. Byliśmy młodymi oficerami, mieliśmy koleżanki, dwie nauczycielki. On chodził do jednej, do drugiej, to były siostry, gdzieś tam kino, dansing, tak jakoś zbliżył się do mnie. A to był też oficer informacji […]. I jak mi ta tajna teczka zginęła, to pytałem wszystkich kolegów […] czy nie ruszali [tej teczki]. Wszyscy się wyparli, że nie. „Możemy żartować, możemy ci pistolet schować na chwilę, ale nigdy nie ruszylibyśmy tajnych dokumentów”. No i idę na górę, bo na parterze miałem kancelarię, […] po schodach do dowódcy brygady zameldować o tym zdarzeniu, a ten [kolega] Szubert leci: „Bronek, gdzie ty idziesz?”. A ja mówię: „Idę do dowódcy brygady, bo tajne dokumenty zginęły mi z kancelarii”. Zaraz powiem, dlaczego to było zrobione. I mówi: „Nie idź, bo twoja teczka jest u mojego szefa, u kapitana Domagały – mówi – ale żebym miał być zdegradowany, żebym miał być wyrzucony, nie martw się, ja tą teczkę dla ciebie wyrwę”. To dlatego, że razem chodziliśmy z tymi dziewczynami, przydało się to wtedy. No i rzeczywiście. Tylko mówi: „Wyjdź z kancelarii i wróć gdzieś za pół godziny, za czterdzieści minut”. I rzeczywiście, [kiedy] wróciłem i teczka wróciła na biurko. Czyli mieli klucze. I zaraz powiem, dlaczego tak zrobiono. Jak wzywali tych, o których mówiłem, na przesłuchania [gdzie musieli powtarzać], te pseudonimy, kontakty, życiorysy, non stop [całymi] nocami, byli [bardzo] zmęczeni, a później na drugi dzień musieli wstać do pracy […]. I mnie kiedyś [też] wezwano […] [do informacji na rozmowę]. […] [Nogi mi się ugięły, pomyślałem], no rozpracowali mnie i już teraz będę miał kłopot. Ale wszedłem do tego kapitana Domagały i on mówi tak: „Obywatelu – bo tak się zwracano – obywatelu poruczniku Maciaszczyk – bo wtedy [byłem] porucznikiem – wy jesteście młodym oficerem, to tutaj nikt do was pretensji nie ma. Jesteście w miarę dobrym oficerem – dodał słowo w miarę – i my wam damy polecenie, będziecie rozpracowywać dla nas podpułkownika Zbigniewa Korupczyńskiego” – to pamiętam. Ja na to, to młodzieńcza buńczuczność: „Melduję, obywatelu kapitanie, że ja nie kończyłem szkoły informacji, ja kończyłem szkołę kwatermistrzowską, ja zajmuję się gospodarką. Mnie ta sprawa nie interesuje – za odważnie trochę powiedziałem – a poza tym panie kapitanie, obywatelu kapitanie, pułkownik Korupczyński to jest mój dobry przyjaciel. A żeby było jeszcze lepiej i wszystko było czytelne, to [powiedziałem, że] pułkownik Korupczyński jest chrzestnym mojej córki”. No i wtedy zrozumieli, że ta praca nie będzie ze mną już możliwa i żebym był ich szpiegiem, znaczy donosicielem. No i powiedział: „Dobra, to my kończymy tą rozmowę, ale jeśli wyda się sprawa tej rozmowy […] kiedykolwiek, to będziecie skończeni”. No i oczywiście jak mogłem przyjaciela nie powiadomić o tym, pułkownika Korupczyńskiego. Poszedłem od razu [do niego], bo przyjaźniliśmy się rodzinnie, spotykaliśmy się przy kawie czy herbacie, zresztą dlatego był chrzestnym mojej córy, i powiedziałem: „Zbyszku, mówię ci o tym, bo oni ze mnie zrezygnowali […], [ale] znajdą następnego, który będzie chodził za tobą i sprawdzał. Mogą ci zrobić krzywdę. Nie wiem, co ty robisz, czym się zajmujesz, to twoja sprawa, ale uważaj. Tylko że nie możesz mnie wydać, bo jeśli mnie wydasz z tej rozmowy, to oni mnie wykończą”. No i to było dobre, to było gdzieś tam latem to zdarzenie, kiedy miałem tą rozmowę z szefem informacji. A na sylwestra zabawa w kasynie i gdzieś tam Domagała z pułkownikiem Korupczyńskim się czołowo zderzyli i Korupczyński był pod jakimś małym kielichem i mówi: „Ty taki i taki, ty na mnie szukasz [materiałów], informatorów zbierasz”. No i stąd ta moja teczka z tajnymi dokumentami. […] Ta przygoda nie ma znaczenia, przepraszam państwa, to zajęło trochę czasu, ale [to jedna] z takich przygód życiowych, które się zdarzały [nie tylko mnie].\nWarszawa, 29 października 2013 roku.\nBronisław Maciaszczyk Pseudonim: „Józef” Stopień: strzelec Formacja: Obwód VI Praga, 5 Rejon, Zgrupowanie 1679 Dzielnica: Praga Zobacz biogram\ncywil Barbara Wiesława Rotnicka Data wywiadu: 2013-11-07 Formacja: - Dzielnica: Śródmieście Południowe Nazywam się Barbara Rotnicka, jestem urodzona w Warszawie, moja data urodzenia 28 października 1928 roku. W okresie rozpoczęcia wojny miałam, powiedzmy, dziesięć lat. Jak wyglądał ...


Teksty kultury na maturze - co warto wiedzieć? - Matura 2018 egzamin ustny z języka polskiego wypracowanie nawiązania tekst kultury lektury szkolne - dlaMaturzysty\nTeksty kultury na maturze - co warto wiedzieć?\nPiątek, 01-12-2017 (10:19:22)\nMatura z języka polskiego budzi wiele pytań, a zwłaszcza w przypadku ustnej formy, a także wypracowania, które pojawia się na końcu podstawy. Istnieje tutaj duży problem z lekturami szkolnymi, ponieważ wielu uczniów w ogóle ich nie czyta, a dodatkowo ciężko zapamiętać je wszystkie. Jest jednak pewne rozwiązanie, ponieważ nie musimy korzystać tylko z obowiązkowych treści na egzaminie maturalnym z języka polskiego. Stąd też pojawiło się pojęcie"teksty kultury".\nTeksty kultury mogą być przejawem twórczości praktycznie na każdym szczeblu produkcji. To oznacza, że naszych tez w wypracowaniu nie musimy argumentować tylko lekturami szkolnymi. Możemy nawiązywać także do książek, które celują w nasze zainteresowania. Najlepiej korzystać z tych już przeczytanych. To jednak nie wszystko, ponieważ możemy wykorzystać także filmy, gry komputerowe, a nawet obrazy. Wystarczy, że cokolwiek będzie miało jakiś przejaw kultury.\nTa strategia może być dla nas bardzo przydatna podczas matury ustnej lub pisemnej z języka polskiego. Często nie wiadomo, na jaki temat możemy trafić. Dodatkowo, musimy się spodziewać, że stres będzie nam towarzyszył, a to często bardziej przeszkadza niż pomaga w wypowiadaniu się. Dlatego też warto wiedzieć, że mamy też taką możliwość. Zwiększa nam to na pewno szansę na zaliczenie z wyższym wynikiem. Jest to także ratunek w sytuacji, jakbyśmy w ogóle już nie wiedzieli, co powiedzieć.\nWprowadzenie możliwości korzystania z tekstów kultury na maturze było bardzo dobrym pomysłem, ponieważ dzięki temu uczniowie podczas egzaminów mogą się bardziej popisać swoją kreatywnością. Dodatkowo, okazuje się to bardzo dobre dla samej kultury, ponieważ jest ona powszechna i obcujemy z nią na co dzień.\nPamiętajmy jednak, żeby podczas matury z języka polskiego nie korzystać z różnych tekstów kultury aż za bardzo. Może to się odwrócić przeciwko nam, więc lepiej wystrzegać się niektórych nawiązań. Grunt, że za teksty kultury przestano uznawać wyłącznie lektury szkolne, które czasami są ciężkie i dla niektórych lepiej skorzystać z filmu lub obrazu.\nOdwołanie od matury - jak napisać odwołanie maturalne? 22-05-2018\nKto może starać się o przedłużenie czasu pisania egzaminu maturalnego? 05-01-2018\nPrzedmioty obowiązkowe na maturze 2018 Piątek, 17-11-2017\nOdwołanie od matury - jak napisać odwołanie maturalne? Wtorek, 22-05-2018


Cudowna przemiana Holandii, Brazylia za burtą! - RMF24.pl\nCudowna przemiana Holandii, Brazylia za burtą!\nPiątek, 2 lipca 2010 (16:46)\nHolandia pokonała Brazylię 2:1 (0:1) w pierwszym ćwierćfinale piłkarskich mistrzostw świata. Mecz miał dwa oblicza. W pierwszej połowie przewagę mieli "Canarinhos" i udokumentowali ją bramką na początku spotkania. W drugiej Holendrzy rozbili podopiecznych Dungi.\nW 7. minucie Alves podał z prawej strony do Robinho, a ten umieścił piłkę w siatce. Sędzia liniowy zasygnalizował, że obrońca Barcelony znajdował się na pozycji spalonej. Bramka nie została uznana.\nNie upłynęły jednak trzy minuty, a Brazylijczycy cieszyli się z prowadzenia. Akcja rozpoczęła się od prostopadłego podania Melo ze środka boiska. Piłka dotarła do Robinho, a ten bez namysłu strzelił z linii pola karnego obok bezsilnego Stekelenburga.\nMinutę później Holendrzy stworzyli pierwszą okazję do wyrównania. Strzał z prawej strony Kuyta wybił na róg Julio Cesar.\nDunga zrezygnował z trenowania Brazylii\nCarlos Dunga tuż po zakończeniu meczu z Holandią w ćwierćfinale mistrzostw świata w RPA poinformował, że przestaje pełnić funkcję selekcjonera reprezentacji Brazylii. Jego piłkarze przegrali w Port Elizabeth 1:2 i odpadli z turnieju. czytaj więcej\nW 25. minucie Alves wymanewrował Kuyta i dośrodkował na 10. metr do Juana. Ten jednak strzelił nad poprzeczką.\nW 31. minucie po przepięknej wymianie piłki między Brazylijczykami, futbolówka dotarła do Kaki, a ten popisał się technicznym strzałem w okienko. Na posterunku był jednak holenderski bramkarz, który wyciągnął się jak strona i wybił piłkę na rzut rożny.\nW 53. minucie Holendrzy wyrównali. Po rzucie wolnym z prawej strony, Sneijder posłał podkręconą piłkę w pole karne. Nie dosięgnął do niej Cesar, Felipe Melo dotknął ją jeszcze głową i futbolówka wpadła do siatki.\n"Pomarańczowy szturm" trwał. Kwadrans po wyrównującej bramce, po rzucie rożnym wybijanym przez Robbena, piłkę przedłużył Kuyt, a głową do bramki wpakował ją Sneijder. Na domiar złego pięć minut później czerwoną kartkę ujrzał Felipe Melo.\nDesperackie ataki Brazylijczyków nie przyniosły skutku. Podobnie jak cztery lata temu, pięciokrotni mistrzowie świata odpadli w ćwierćfinale.\n0:1 - Robinho (10. min.)\n1:1 - Felipe Melo (53. min. - sam.)\n2:1 - Sneijder (68. min.)\nHolandia: Maarten Stekelenburg - Gregory van der Wiel, John Heitinga, Andre Ooijer, Giovanni van Bronckhorst - Dirk Kuyt, Mark van Bommel, Wesley Sneijder, Nigel de Jong, Arjen Robben - Robin van Persie (85. Klaas-Jan Huntelaar)\nBrazylia: Julio Cesar - Maicon, Lucio, Juan, Michel Bastos (62. Gilberto) - Daniel Alves, Gilberto Silva, Felipe Melo, Kaka - Robinho, Luis Fabiano (77. Nilmar)\nCzerwone kartki: Melo (73. min.)\nŻółte kartki: Heitinga (14. min.), Bastos (37. min.), Van der Wiel (47. min.), De Jong (64. min.), Ooijer (76. min.)\nWidzów: 40 186\nMundial 2010: Holandia - Brazylia (17 zdjęć)


Giętarki do rur i giętarki do rur: jak zginać rurę\nPorady » Budynek » Sprzęt i maszyny budowlane » Giętarki do rur i giętarki do rur: jak zginać rurę\nCzytanie 9 min Wyświetlenia 2 Opublikowany przez 25 listopada, 2020\nJak działa i działa giętarka do rur\nRęczne i stacjonarne – podstawowe różnice\nPrzetwarzanie zmechanizowane i półautomatyczne\nSłabości giętarek do rur\nSpecjalne giętarki do rur\nPodczas pracy z metalowymi konstrukcjami ramowymi, zwłaszcza przy układaniu łuków i sklepień, nie można obejść się bez użycia części o kształcie promienia. Można je wykonać przy użyciu dość prostego sprzętu – giętarek do rur. O typach i cechach giętarek do rur i maszyn do gięcia rur oraz ich doborze opowiemy w artykule.\nAby zgiąć gruby metal za pomocą samej siły mięśni, rozsądne jest wykonanie serii stopniowych odkształceń o niewielkiej wielkości przy odpowiedniej przyłożonej sile. Jest to główna zasada giętarki do rur, której prosty analog można wykonać nawet w domu..\nCzęść robocza maszyny składa się z trzech rolek wykonanych z litej stali, ułożonych w rzędzie w równej odległości od siebie. Rolki zewnętrzne są sztywno przymocowane do podstawy maszyny na tej samej wysokości. Środkowa rolka jest lekko uniesiona nad nimi, dzięki czemu w szczelinie znajduje się kawałek walcowanego metalu. Technicznie można giąć wyroby walcowane o dowolnym profilu (w zależności od kształtu rolek), ale rury w konstrukcji muszą być gięte najczęściej. Stąd nazwa narzędzia i najczęstsza forma rolek z półkolistym rowkiem, w które giętarka jest zwykle wyposażona przez producenta..\nJeśli przyłożysz siłę do środkowego wałka, przeniesie go on na rurę i zginie. Jeśli siła przekroczy próg sprężystości (10 kN), w metalu wystąpią przemieszczenia strukturalne i będzie on tak silnie zginany (1:50 mm), że nie wyprostuje się nawet po zdjęciu obciążenia. Warto zauważyć, że wszelkie zmiany kształtu zachodzą tylko w obszarze roboczym, to znaczy końcówki rur, począwszy od ostatniego punktu styku z walcem, pozostaną praktycznie niezmienione..\nWysiłku nie można zwiększać w nieskończoność. Przy tak małych odległościach bardzo łatwo jest złamać metalową konstrukcję, dlatego każdy produkt walcowany ma nieszkodliwy promień gięcia będący wielokrotnością średnicy rury lub innego podstawowego rozmiaru. Dlatego punkt styku jest lekko przesuwany wzdłuż rury, zwiększając promień gięcia do dopuszczalnych wartości. Można go nawet ustawić na stałe, w oparciu o wartość przyłożonej siły i położenie punktów, w których jest przyłożona – rolki.\nNa tym polega główna trudność w gięciu wyrobów walcowanych o złożonym profilu: aby obliczyć wymaganą siłę (lub przynajmniej ustalić jej aktualną wartość), maszyna musi być wyposażona w systemy pomocnicze.\nBezpośrednio wynikającą różnicą między narzędziem stacjonarnym a ręcznym jest prymitywne urządzenie tego ostatniego i brak jakichkolwiek dodatkowych systemów. Wyjątkiem są hydrauliczne giętarki do rur, w których siłę można dokładnie określić manometrem wskazującym ciśnienie w tłoku.\nZakres zastosowania również się różni. Na przykład w budownictwie może nie być ważne, aby metal zginał się pod krytycznym promieniem, w tym pod ostrymi kątami. Dlatego przy układaniu metalowych rurociągów ich elementy są wyginane na celowo zawyżonych promieniach, aby zagwarantować wykluczenie naruszeń konstrukcyjnych.\nRozmiar części ma również duże znaczenie, ale nie tylko przy rozdzielaniu klas narzędzi. Z jednej strony do obróbki bardziej masywnych części potrzebne są węzły i połączenia o zwiększonej niezawodności, które powodują, że zmontowany sprzęt jest nieruchomy. Z drugiej strony nie ma sensu gięcie wyrobów walcowanych o małych gabarytach na maszynie do kanału nr 12. Drogie i nowoczesne maszyny nie mają tej wady: rolki o różnych średnicach można przestawiać, ponadto skrajne rolki poruszają się liniowo i można np. Zmniejszyć odległość między nimi w celu dokładnego zginania cienki pasek. Na tym polega cała istota pracy giętarki do rur: nie zginaj metalu, ale zginaj go.\nKorzystając z danych ze specjalnych tabel można wykonać obliczenia dla gięcia rury o średnicy D, grubości ścianki N pod kątem S z promieniem R pomiędzy prostymi odcinkami. Tylko cztery wartości dla rury okrągłej, ale dla bardziej złożonych profili mogą być wymagane dodatkowe obliczenia, zwykle wykonywane przez technologów przemysłowych.\nInny sposób jest czysto eksperymentalny. Jeśli dokładność nie jest najważniejsza, ale wymagana jest duża prędkość, można zmusić maszynę do powtórzenia sekwencji czynności wykonanych właśnie przez osobę, ale z nowym przedmiotem obrabianym, a ostatecznie program można całkowicie skalibrować..\nW tym celu konieczne jest, aby proces gięcia przebiegał bez udziału człowieka. Dlatego w przypadku części tocznych stosuje się napęd na rolce środkowej lub na dwóch skrajnych, jeśli są one zsynchronizowane przez przekładnię. Siłę mięśni można zastąpić motoreduktorem lub silnikiem hydraulicznym podłączonym do tej samej stacji olejowej z tłokiem ciśnieniowym. Maszyny zmechanizowane nie zawsze mają pole automatyczne, narzędzia ręczne są wyposażone w napęd tylko po to, aby oszczędzać energię.\nJak każde urządzenie mechaniczne, giętarki do rur, a zwłaszcza giętarki do rur, nie są pozbawione wad. Część z nich ma charakter czysto techniczny i jest korygowana dopiero w następnej generacji sprzętu..\nOczywistym słabym punktem są łożyska toczne, które szybko się zużywają pod wysokim ciśnieniem. Wszystko zależy od jakości stali – im droższe narzędzie, tym lepiej. Na podstawie znaku na łożysku można określić jego typ (optymalnie wałeczkowe) oraz kraj produkcji.\nWiększość innych awarii występuje po stronie napędowej maszyny. Mechaniczne cierpią z powodu szybkiego zużycia kół zębatych, śrub i łańcuchów rolkowych. Słabe punkty hydraulicznych giętarek do rur to wysokociśnieniowe węże i rury, bębny i kształtki, inne elementy złączne. Z biegiem czasu, nawet w dobrej hydraulice, mogą wystąpić wycieki, dlatego należy konstruktywnie zapewnić konieczność wymiany oleju lub emulsji.\nOgólne zalecenie dotyczące niezawodności projektu jest następujące: ponieważ giętarka do rur należy do specjalnego narzędzia, wszystkie jej części powinny mieć wąskie przeznaczenie. Na przykład nie wolno używać towarów konsumpcyjnych (w tym śrub metrycznych) na śrubach regulacyjnych. Spośród typów połączeń dopuszczalne są tylko nity na gorąco, specjalne kołki śrubowe i tuleje rolkowe w połączeniach ruchomych. Zębatki rowerowe lub motocyklowe, brak specjalnego gwintu profilowego na śrubie napędowej i podobne części mogą również powodować podróbki. Informacje na tabliczce znamionowej tłoka mogą wiele powiedzieć o producencie narzędzia hydraulicznego. Optymalne jest, jeśli ta ostatnia wygląda jednoczęściowo z korpusem maszyny i nie ma własnej tabliczki znamionowej.\nOpisana konstrukcja jest uważana za najczęstszą, chociaż można znaleźć sprzęt o nieco innej zasadzie działania. Rowkowane trzpienie walcowe pozostają prawie niezmienionym trendem, ale na przykład giętarka do rur może nie walcować metalu, ale po prostu go popychać. Jeśli odległość między rolkami jest dokładnie skalibrowana, kąt gięcia jest określany przez przesunięcie rolki lub kąt obrotu korby napędowej..\nW sumie istnieją cztery sposoby gięcia rury: zwijanie, radełkowanie, zwijanie i formowanie na gorąco. Pierwsze dwa mają znaczenie w budownictwie, reszta z pewnością pozostanie domeną przemysłu precyzyjnego.


b20_styczen_2019 - kwalifikacje w zawodzie\nTu jesteś: kwalifikacje w zawodzie → kwalifikacje → kwalifikacja B20 → b20_styczen_2019\nPrace pomiarowe na budowie muszą być wykonywane przez wykwalifikowanych\nPodstawową częścią złącza powstającego przy spawaniu dwóch elementów stalowych jest\nNa rysunku przedstawiono połączenie elementów stalowych\nIle wiader farby antykorozyjnej należy zakupić do trzykrotnej konserwacji 18 słupów stalowych, jeżeli powierzchnia każdego ze słupów wynosi 2,5 m2, wydajność farby przy jednokrotnym malowaniu wynosi 11 m2/l, a w jednym wiadrze znajduje się 10 litrów farby?\nTrawers jest wykorzystywany do\nprzenoszenia długich i ciężkich elementów.\nwyrównywania terenu pod szyny dla żurawia dźwigowego.\nprzenoszenia kątów z jednych elementów konstrukcji na inne.\nmierzenia odległości między punktami charakterystycznymi konstrukcji.\nNa rysunku przedstawiono zawiesie do transportu\nkształtowników w poziomie.\nkształtowników w pionie.\nblach w poziomie.\nblach w pionie.\nKontrnakrętka przy połączeniach śrubowych zapobiega\nodkręcaniu się pierwszej nakrętki.\nzagubieniu elementów łącznikowych.\nprzesuwaniu śrub w otworach montażowych.\nniepożądanemu zbliżeniu sąsiednich elementów.\nPrzy rozbiórce konstrukcji stalowych przedstawiona tarcza służy do\nJeżeli dopuszczalne ugięcie belki stalowej wspornikowej mierzone w stosunku do punktu podparcia wynosi 1/300 wysięgu (długości) tej belki, to maksymalne ugięcie belki o długości 5 700 mm wynosi\nDo oceny jakości wykonania robót montażowych konstrukcji stalowych stosuje się między innymi przedstawiony na rysunku przyrząd, który nazywa się\nOblicz koszt łączników potrzebnych do montażu stalowej konstrukcji nośnej hali (120 zestawów: śruba stalowa M18 + nakrętka + dwie podkładki), jeżeli śruba kosztuje 0,80 zł/szt., nakrętka 0,40 zł/szt., a podkładka 0,20 zł/szt.\nPosadowienie pośrednie prefabrykowanych budynków żelbetowych ma miejsce wtedy, gdy fundamenty budynków oparte są na\nelementach ścian nośnych innych budynków żelbetowych.\nzalegającej głębiej warstwie nośnej gruntu, za pomocą pali lub studni.\nwarstwie nośnej gruntu znajdującej się bezpośrednio pod podstawą fundamentu.\nelementach konstrukcyjnych dachów innych budynków żelbetowych, za pomocą dźwigarów.\nPosadowienie prefabrykowanej konstrukcji żelbetowej hali magazynowej na siatce o module 6 x 6 oznacza, że słupy konstrukcyjne\nmają wysokość 6 metrów.\nmają przekrój 6 x 6 metrów.\nsą rozstawione w odstępie 6 metrów.\nmogą utrzymać 6 elementów nośnych.\nUnikanie kolizji podczas prowadzenia robót ziemnych oznacza\nnieprzecinanie się torów ruchu dwóch żurawi dźwigowych.\nnienaruszanie w trakcie budowy istniejącego uzbrojenia terenu.\nzapewnienie bezpieczeństwa ruchu samochodowego na placu budowy.\nPrzy wznoszeniu budynków o konstrukcji żelbetowej prefabrykowanej, do podnoszenia całych pięter lub płyt stropowych o wymiarach całego piętra, stosuje się\npodnośniki śrubowe przy każdym słupie.\nwciągarki linowe w dwóch rogach budynku.\nżurawia umieszczonego na szczycie konstrukcji.\nsuwnicę poruszającą się po torowisku wokół budowy.\nDo transportu znacznej ilości mieszanki betonowej na wysokość 10 metrów należy użyć\nNa rysunku przedstawiono wykorzystywany przy montażu konstrukcji stalowych klucz\nDo montażu których części budynku służy przedstawiony na rysunku prefabrykat żelbetowy?\nWykonanie połączenia betonowego niezbrojonego dwóch prefabrykatów żelbetowych polega na\nzespawaniu prętów występujących na styku dwóch prefabrykatów.\npołączeniu śrubowym elementów występujących na styku dwóch prefabrykatów.\nzazbrojeniu kanału powstałego na styku dwóch prefabrykatów i zalaniu go betonem.\nwypełnieniu mieszkanką betonową kanału powstałego na styku dwóch prefabrykatów.\nSłupy w budynkach o konstrukcji szkieletowej prefabrykowanej należy łączyć\nw węźle nad stropem do połowy wysokości kondygnacji.\nw węźle pod stropem od połowy wysokości kondygnacji.\npoza węzłem nad stropem do połowy wysokości kondygnacji.\npoza węzłem pod stropem od połowy wysokości kondygnacji.\nPrzedstawione na rysunku podkładki dystansowe do zbrojenia stosuje się w celu\npołączenia kilku prętów zbrojeniowych.\nzapewnienia wymaganej estetyki zbrojenia.\nprzeciwdziałania rdzewieniu prętów zbrojeniowych.\nzapewnienia wymaganej grubości otuliny betonowej.\nZa temperaturę obniżoną, spowalniającą wiązanie i twardnienie mieszanki betonowej, przyjmuje się temperaturę poniżej\nPielęgnacja betonu polega na\nochronie betonu przed uszkodzeniami mechanicznymi.\nzabezpieczeniu betonu przed dostępem osób postronnych.\nosłanianiu betonu przed słońcem i utrzymywaniu go w wilgoci.\nregularnym mierzeniu i zapisywaniu stopnia stwardnienia betonu.\nZawiesia służące do montażu elementów żelbetowych prefabrykowanych dobiera się w zależności od ich długości, udźwigu oraz\nwielkości dostępnego na budowie żurawia.\nfunkcji, którą ma pełnić montowany budynek.\nrodzaju zaczepów montażowych w elementach.\nmiejsca, w którym element będzie wbudowany.\nNa którym elemencie żurawia dźwigowego mocowane jest zawiesie?\nNiestateczne elementy prefabrykowane żelbetowe (np. słupy, belki) należy prowizorycznie mocować w czasie montażu, jeżeli ich wysokość przekroju przekracza jego szerokość\nDo regulacji położenia montowanych prefabrykatów żelbetowych stosuje się\nŁączniki imadłowe, podczas montażu prefabrykowanych elementów żelbetowych, służą do prowizorycznego łączenia\nsłupa ze stopą kielichową.\nsłupa ze słupem niżej kondygnacji.\ndwóch płyt ściennych, w narożnikach.\ndwóch płyt dachowych, na krawędziach.\nJakość wykonania robót zbrojarskich należy skontrolować\npo usunięciu deskowania.\nprzed ustawieniem deskowania.\npo ułożeniu mieszanki betonowej.\nprzed ułożeniem mieszanki betonowej.\nKtóry element więźby dachowej oznaczono na rysunku strzałką?\nPrzy montażu konstrukcji prefabrykowanych drewnianych wielokrążki służą do\nwyrównywania powierzchni elementów.\npomiaru poprawności wbudowania elementów.\nprzewożenia ciężkich elementów na miejsce wbudowania.\npodnoszenia ciężkich elementów przy użyciu niewielkiej siły.\nKto steruje pracą operatora dźwigu podczas wyładunku prefabrykatów drewnianych z platformy transportowej na plac budowy?\nKierownik z biura budowy.\nPracownik obsługujący zawiesia.\nPrzedstawiciel producenta prefabrykatów.\nKtóry element złączny do konstrukcji drewnianych przedstawiono na rysunku?\nPodczas montażu prefabrykowanych konstrukcji drewnianych przedstawione na rysunku narzędzie służy do\nRobotnik hakowy, który podczas przenoszenia przez żuraw elementu prefabrykowanej konstrukcji drewnianej prawą ręką skierowaną do dołu, z dłonią skierowaną wewnętrzną stroną do przodu, wykonuje okrężne ruchy, wydaje komendę operatorowi żurawia\n„Ruch do tyłu”.\n„Opuść do dołu”.\n„Ruch do przodu”.\n„Podnieść do góry”.\nWadą połączenia klejowego elementów konstrukcji drewnianej jest\nkoszt montażu konstrukcji.\nutrudniony demontaż konstrukcji.\nodporność na uderzenia konstrukcji.\nszczelność zmontowanej konstrukcji.\nPoprawę ochrony przeciwpożarowej belek drewnianych uzyskuje się poprzez ich\nPodczas montażu konstrukcji z prefabrykatów drewnianych stosuje się między innymi przedstawiony na rysunku przyrząd, który służy do sprawdzania\njakości warstwy ochronnej.\ngrubości izolacji termicznej.\ntrwałości połączeń elementów.\npoprawności montażu płyt dachowych.


Szczepionka AstraZeneca nie jest "gorszego sortu" – mówił PAP dr hab. Piotr Rzymski z UM w Poznaniu. Dodał, że preparat AstraZeneca tak samo, jak szczepionki RNA Pfizera, czy Moderny w 100 proc. chroni przed ciężkim przebiegiem COVID-19 i hospitalizacją z powodu choroby. | Mapa potwierdzonych przypadków koronawirusa


Spotkanie Polaków i ekstra bonus w forBET! – LegalnaBukmacherka.pl\nNasza reprezentacja przewodzi grupie G w el. EURO 2020. Dzisiaj na Stadionie Narodowym w Warszawie podejmiemy bardzo mocną reprezentację Austrii. Liczymy na to, że tak jak w pierwszym meczu zwyciężymy i dopiszemy do swojego konta kolejne 3 pkt.\nSpecjalnie na tę okazję przygotowaliśmy promocję bonusu od depozytu – Ekstra Bonusu! Bonusem wystarczy obrócić JEDNOKROTNIE! Jeden pewniaczek i można wypłacić środki!\nforBET – bonus z okazji powrotu Roberta Kubicy


Negatyw czarno-biały. Orłowo - molo i przystań Żeglugi Polskiej. U wejścia na molo widoczny pawilon. Na molo spacerowicze. Na pierwszym planie alejka, klomby i trzy kobiety z dzieckiem idące w kierunku Kolibek.


Mieszkanie na sprzedaż trzy pokojowe w miejscowości Warszawa o powierzchni 70.30m2 – Nieruchomości Opole\nMieszkanie na sprzedaż trzy pokojowe w miejscowości Warszawa o powierzchni 70.30m2\nJasne, bardzo ciche, przestronne i ustawne mieszkanie trzypokojowe zlokalizowane na pograniczu Saskiej Kępy i Gocławia w ustronnym bloku. Lokal dwustronny o ekspozycji wschód-zachód posiada bardzo duży balkon od strony zachodniej.\nW mieszkaniu dwa mniejsze pokoje o pow ok 11-12mkw oraz duży pokój dzienny. ponadto w skład lokalu wchodzi funkcjonalna łazienka oddzielna kuchnia z oknem, oraz oddzielne WC, oraz przedpokój z dwiema szafami pod zabudowę.\nMieszkanie czyste i zadbane, posiada wymienione piony wod-kan.\nLokal częściowo wyremontowany. Właściciel o adaptacji pod nowego właściciela pozostawił salon i kuchnię (np. duży salon z aneksem).\nStolarka okienna PCV wymieniona, w salonie mozaika parkietowa.\nopłaty ok 550 PLN z funduszem remontowym.\nBudynek utrzymany z dwiema windami w klatce schodowej, zlokalizowany w bardzo dobrym punkcie komunikacyjnym. Przy budynku parking strzeżony oraz przystanki autobusowe komunikacji miejskiej. Okolica czysta i spokojna.\nW przyszłym sezonie planowanie odnowienie elewacji z dociepleniem.\nRama H TO NIE WIELKA PŁYTA. W tej samej technologii powstają obecnie realizowane inwestycje mieszkaniowe.\nDowody widać jeszcze do czasu docieplenia i odnowienia elewacji budynku.\nCiekawe mieszkanie w dobrym standardzie i atrakcyjnej lokalizacji.\nZapraszam do obejrzenia lokalu osobiście /MAZOWIECKIE/warszawski/Warszawa/Praga-Południe/Saska Kępa\nTagged: Marcinkowice · Mieszkanie · sprzedaż · Warszawa\n← Dom do zakupu w miejscowości Czosnów o powierzchni 234.00m2 Mieszkanie do nabycia w miejscowości Warszawa o powierzchni 96.00m2 →


Kura przyjechała do miasta! W Lublinie trwa Jarmark Jagielloński (zdjęcia, wideo) - Dziennik Wschodni\nGdzie warto zajrzeć? Podpowiadamy: Jarmark Jagielloński 2017 - stoiska, które warto odwiedzić\nLublin świętuje hucznie swoje 700-lecie. Co się będzie działo?\nPrzygotowania do imprezy i program Jarmarku Jagiellońskiego na sobotę


Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej / Aktualności / Wydarzenia / "GPW jest symbolem polskiego sukcesu przemian"\n"GPW jest symbolem polskiego sukcesu przemian"\nPrezydent Andrzej Duda i Prezes Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie Małgorzata Zaleska. (fot. Grzegorz Jakubowski / KPRP) (1 / 13)\nPrezydent Andrzej Duda i Prezes Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie Małgorzata Zaleska. (fot. Grzegorz Jakubowski / KPRP) Prezydent Andrzej Duda i Prezes Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie Małgorzata Zaleska. (fot. Grzegorz Jakubowski / KPRP) Prezydent Andrzej Duda podczas odbywającej się w Teatrze Wielkim uroczystej gali z okazji 25-lecia GPW. (fot. Grzegorz Jakubowski / KPRP) Prezydent Andrzej Duda podczas odbywającej się w Teatrze Wielkim uroczystej gali z okazji 25-lecia GPW. (fot. Grzegorz Jakubowski / KPRP) Prezydent Andrzej Duda podczas odbywającej się w Teatrze Wielkim uroczystej gali z okazji 25-lecia GPW. (fot. Grzegorz Jakubowski / KPRP) Prezydent Andrzej Duda podczas odbywającej się w Teatrze Wielkim uroczystej gali z okazji 25-lecia GPW. (fot. Grzegorz Jakubowski / KPRP) Prezydent Andrzej Duda podczas odbywającej się w Teatrze Wielkim uroczystej gali z okazji 25-lecia GPW. (fot. Grzegorz Jakubowski / KPRP) Prezydent Andrzej Duda podczas odbywającej się w Teatrze Wielkim uroczystej gali z okazji 25-lecia GPW. (fot. Grzegorz Jakubowski / KPRP) Prezydent Andrzej Duda podczas odbywającej się w Teatrze Wielkim uroczystej gali z okazji 25-lecia GPW. (fot. Grzegorz Jakubowski / KPRP) Uroczysta gala z okazji 25-lecia GPW. (fot. Grzegorz Jakubowski / KPRP) Uroczysta gala z okazji 25-lecia GPW. (fot. Grzegorz Jakubowski / KPRP) Prezydent Andrzej Duda podczas odbywającej się w Teatrze Wielkim uroczystej gali z okazji 25-lecia GPW. (fot. Grzegorz Jakubowski / KPRP) Uroczysta gala z okazji 25-lecia GPW. (fot. Grzegorz Jakubowski / KPRP)\n>> CAŁOŚĆ WYSTĄPIENIA PREZYDENTA PODCZAS GALI Z OKAZJI 25-LECIA GPW\n- To był niezwykle symboliczny dzień, kiedy na odnowionym parkiecie warszawskiej giełdy stanęło pierwszych pięć spółek giełdowych i było pierwsze notowanie (...). To był nie tylko dzień, kiedy odnowił się rynek kapitałowy, to był także i wielki symbol" - mówił Andrzej Duda podczas uroczystej gali w Teatrze Narodowym w Warszawie.\nJak zaznaczył, pierwsza siedziba GPW mieściła się w gmachu dawnego Komitetu Centralnego PZPR. - To taki chichot historii, że w miejscu, gdzie urzędowało centrum władzy ludowej, która niszczyła wolny rynek, która go w Polsce zlikwidowała, odnowił się rynek kapitałowy.\n- Dziś warszawska giełda jest czwartą co do wielkości giełdą w Europie, a największą bez wątpienia w Europie Środkowo-Wschodniej. Trzeba powiedzieć, GPW jest symbolem polskiego sukcesu przemian - podkreślił Andrzej Duda. (PAP)


Konfrontacja czy koegzystencja? - FORUM DIALOGU | Tematy z Niemiec i Polski\nKonfrontacja czy koegzystencja?\n15 października 2017 5 września 2018\nKilka refleksji o islamie europejskim – głos z Polski\nKażdy atak terrorystyczny, dokonany przez dżihadystów w Europie odświeża na nowo dyskusję o adaptowalność islamu na gruncie cywilizacji zachodniej. Na łamach gazet, w programach telewizyjnych i na stronach książek trwa spór o to, czy muzułmanie są zdolni do życia w państwie liberalnym. Po każdym nowym wybuchu samochodu pułapki czy wysadzeniu centrum handlowego w mediach, internecie i na ulicy wzbiera fala nastrojów antyislamskich. Niewielu wtedy pamięta, że ofiarami zamachów bywają też zwykli muzułmanie, których stygmatyzuje się za wspólną religię z ekstremistami.\nPolska nie jest wyjątkiem pod względem działania podobnych stereotypów. Mimo, że w kraju prawie nie ma muzułmanów (ok. 0,1% procent mieszkańców) i nie dochodzi do zamachów, poziom islamofobii wydaje się być porównywalny lub wyższy, niż tam, gdzie odsetek wyznawców tej religii jest zauważalny. Przejawia się on w różny sposób: od odmowy przyjmowania uchodźców syryjskich poprzez rosnący eurosceptycyzm do pobić cudzoziemców na ulicy.\n© Piotr Mordel\nO ile w krajach wielowyznaniowych o islamie się mówi, o tyle w Polsce brakuje rzetelnej dyskusji na ten temat. Częściowo wynika to ze wspomnianej już znikomej liczby rodzimych muzułmanów. Lukę wypełniają populiści i zwolennicy nacjonalizmu, których znaczenie wzrosło niemal we wszystkich krajach Europy: od Grecji i Bułgarii przez Polskę i Węgry do Niemiec, Włoch i Francji.\nKilka przykładów, żeby nie być gołosłownym. Nigel Farage straszy Londyńczyków “strefami muzułmańskimi”, Marine Le Pen walczyła z islamem w kampanii prezydenckiej we Francji. Podobnie robiło Prawo i Sprawiedliwość (PiS) przed wyborami do Sejmu, opowiadając o szwedzkich “no go zones” i chorobach przenoszonych przez uchodźców. Ostatnio z dobrym wynikiem (13%) do Bundestagu dostała się antyimigrancka Alternatywa dla Niemiec (AfD). Na uwagę zasługuje sposób walki tej partii o rosyjskojęzycznego wyborcę. Na jednym z plakatów przetłumaczonych na język rosyjski użyto przysłowia “Niechciany gość jest gorszy od Tatara” w kontekście walki z imigracją muzułmańską, co jest oczywistym przejawem ksenofobii.\nW literaturze przebijają się głosy takich autorów jak nieżyjąca już włoska dziennikarka Oriana Fallaci (posługuje się terminem “Eurabia”), francuski pisarz Michel Houellebecq (powieść “Uległość”) czy Marek Orzechowski, autor “Mojego sąsiada islamisty”. Ostatniego spotkałem kilka tygodni temu na Forum Ekonomicznym w Krynicy. Panel dyskusyjny, w którym wspólnie uczestniczyliśmy nosił tytuł “Polityczny islam w Europie: czy dialog jest możliwy?” Źródłem przekonania Orzechowskiego o nieuchronnej islamizacji Zachodu oraz wojowniczości szariatu jest fałszywe założenie, że muzułmanie to jakiś monolit dążący do podporządkowania świata. Nie uwzględnia ono różnorodności wyznawców Allaha, ich odmienności narodowych i kulturowych. Takie podejście implikuje niemożność współistnienia muzułmanów z innymi religiami, zmusza ich do czucia się obcymi w miejscu zamieszkania.\nO poczuciu obcości muzułmanów różnych narodowości, mieszkających w krajach Unii Europejskiej mówi turecka socjolog Nilüfer Göle z Wyższej Szkoły Nauk Społecznych w Paryżu. Jest ona autorką publikacji “Muzułmanie w Europie. Dzisiejsze kontrowersje wokół islamu”, będącej wynikiem badań socjologicznych, przeprowadzonych w latach 2009–2013 w dwudziestu jeden miastach europejskich (m.in. w Paryżu, Kopenhadze, Bolonii, Oslo, Brukseli i Sarajewie). W swojej książce Göle oddaje głos zwykłym muzułmanom i pokazuje, jak bardzo niejednorodne są to społeczności, jak zróżnicowane są ich opinie w poszczególnych kwestiach. Wypowiedzi uczestników grup dyskusyjnych, zorganizowanych w celu zbadania ich tożsamości religijnej, obalają mity o niemożności pogodzenia islamu z demokracją i świeckością. Młodzi wyznawcy religii Mahometa w większości nie mają problemu z kultywowaniem swojej wiary w zgodzie z normami państwa laickiego. Cenią świeckość i liberalizm za to, że pozwalają nie zdradzając tożsamości muzułmańskiej korzystać z dobrodziejstw demokracji.\nNależy ubolewać nad tym, że napisana przystępnym językiem książka “Muzułmanie w Europie” nie cieszy się w Polsce równie dużym zainteresowaniem czytelników, jak “Mój sąsiad islamista” i inne tego typu publikacje. Nie sprzyja to dialogowi o przyszłości islamu europejskiego. Byłby on możliwy pod warunkiem uznania muzułmanów za część tego regionu i jego dziedzictwa kulturowego. Choć realna liczba wyznawców islamu w Europie jest znacznie niższa od wyobrażeń przeciętnego Europejczyka (np. we Francji mieszka ich 8 procent, a nie 30 jak myślą Francuzi – dane Pew Research), są oni jedną z najszybciej rosnących społeczności religijnych świata. Za ok. 30 lat prawdopodobnie będą stanowili 10 procent ludności Unii Europejskiej. Łatwo więc domyślić się, że nie znikną, lecz jeżeli nie chcemy dopuścić do wojny religijnej albo innych “rozwiązań ostatecznych ”, nie możemy pozwolić na budowanie obrazu europejskich muzułmanów-terrorystów. Powinniśmy dzielić się z nimi odpowiedzialnością za przyszłość kontynentu i uczynić sojusznikami w walce z ekstremizmem.\nTylko dzięki aktywnemu zaangażowaniu środowisk europejskich muzułmanów uda się stworzyć zwycięski front walki z islamizmem. Musi on być oprarty na wartościach europejskich, tak cenionych przez młodych współrozmówców Göle. Urodzeni w Europie wyznawcy islamu powinni stanąć w obronie świeckości i demokracji swoich krajów, dających mniejszociom prawo do własnej religii. Przykłady takich postaw istnieją: są to zarówno uliczne akcje solidarności z ofiarami zamachów w Paryzu czy Londynie (np. kampania Not in my name, potępiająca okrucieństwa tzw. Państwa Islamskiego) jak i zdecydowane stanowisko ponad 700 liderów wspólnot muzułmańskich Wielkiej Brytanii, odmawiających zabójcom religijnego pochówku (wp.pl, 12.06.2017 r.).\nJednak skuteczne przeciwstawienie się zbrodniom i naprawa reputacji islamu wymagają dużo większego wysiłku, niż zwykłe odcięcie się od dżyhadystów. Środowiska europejskich muzułmanów, reprezentowane przez uznane autorytety religijne i intelektualne w krajach zamieszkania powinny aktywniej włączyć się w globalną debatę o źródłach współczesnego ekstremizmu islamskiego i wypracowanie zasad trwałej koegzystencji islamu ze światem Zachodu.


Dom wakacyjny, Koszalin, 2 880,00 m2\ndom wakacyjny na sprzedaż Koszalin\nDom wakacyjny na sprzedaż 2 880,00 m², oferta nr 30-18313\nZamek rycerski, okolice Koszalina, na sprzedaż, 23 000 000 PLN.\nWięcej ciekawych ofert znajdziesz na Wgn.pl.\nWGN zapewnia rynkowe ceny, bezpieczeństwo korzystnej transakcji oraz pomoc notarialną.\nWyróżniamy się pełnym zaangażowaniem,ekspercką wiedzą i najwyższym poziomem usług\nopartych na ponad 30 letnim doświadczeniu.Stosujemy system jakości ZJ WGN oraz Kodeks Etyki Zawodowej Polskiej Federacji Rynku Nieruchomości.\ndomy wakacyjne na sprzedaż w Koszalinie\ndomy wakacyjne na sprzedaż tanie koszalin


W poniedziałek rusza remont na ulicach Kazimierza Wyki i Łukasza Górnickiego - Kraków Informacje - Nasz Prądnik\nAktualności » W poniedziałek rusza remont na ulicach Kazimierza Wyki i Łukasza Górnickiego\nW poniedziałek rusza remont na ulicach Kazimierza Wyki i Łukasza Górnickiego\nUwaga kierowcy! W poniedziałek (13 sierpnia br.) rozpocznie się remont ulicy Kazimierza Wyki. Jezdnia tej ulicy zyska nową nawierzchnię, a wzdłuż niej wyremontowane zostaną chodniki oraz krawężniki. W pierwszym etapie prowadzone będą prace brukarskie, roboty związane z wymianą nawierzchni jezdni planowane są pod koniec miesiąca. Przejazd dla pojazdów zostanie utrzymany.\nW dniach 13-14 sierpnia br. (poniedziałek-wtorek) prowadzone będą prace związane z wymianą nawierzchni jezdni na ulicy Łukasza Górnickiego. Nowa nawierzchnia pojawi się na odcinku od wiaduktu kolejowego do ulicy Henryka Pachońskiego. Przejazd dla pojazdów zostanie utrzymany, w trakcie prac pojawią się osoby, które będą kierować ruchem.\nPolub nasz portal na FACEBOOKU i bądź na bieżąco z wydarzeniami w Krakowie – KLIKNIJ (Ps Dzięki za LIKE )\nPrzez tydzień nie będą jeździły tramwaje na alei Pokoju – informator\nNapastnicy grozili ekspedientce nożem i paralizatorem-ukradli piwo za 24zł\nNa 15-metrowej choince rozbłysło 26000 diod [Zobacz wideo]\nJuż 13 grudnia zapraszamy wszystkie Panie na kolejną odsłonę KINA NA OBCASACH\nWymienią nawierzchnię na ulicy Łokietka\nPolicjanci zatrzymali 46-letniego obywatela Bułgarii\nWybudują Centrum Cracovia Outlet. Znamy lokalizację!\nSprzątała szafki i cudze portfele-zatrzymano 53-letnią kobietę\nZatrzymano 28-latka, u którego znaleziono 11 kilogramów marihuany [Zdjęcia]\nIKEA apeluje o zwrot tego produktu!\nDane GPS z autobusów będą niedługo dostępne!\nRyanair odwołuje loty z Krakowa


KOLEKCJA MARNI DLA H&M - KULISY KOLEJNEJ WSPÓŁPRACY SZWEDZKIEGO GIGANTA | lamode\nMODA > NEWS > KOLEKCJA MARNI DLA H&M - KULISY KOLEJNEJ WSPÓŁPRACY SZWEDZKIEGO GIGANTA\nKOLEKCJA MARNI DLA H&M - KULISY KOLEJNEJ WSPÓŁPRACY SZWEDZKIEGO GIGANTA\nPo udanej kolekcji Versace dla H&M, szwedzki koncern obwieszcza nową współpracę. Już wiosną w sklepach H&M na całym świecie pojawi się kolekcja sygnowana logiem włoskiego brandu Marni. Koniecznie sprawdźcie szczegóły!\nLedwo co ucichły echa o ostatniej imponującej współpracy H&M z marką Versace, a już szwedzki koncern serwuje nam kolejne newsy. Już wiosną bowiem, 8 marca 2012 roku w blisko 260 sklepach H&M na świecie i on-line zagości kolekcja będąca efektem najświeższej kolaboracji popularnej sieciówki z włoskim brandem Marni.\nMarni to marka, która powstała w 1994 roku, słynąca z autorskich, oryginalnych nadruków i innowacyjnych, acz eleganckich krojów. Jej założycielka, a także dyrektor kreatywna Consuelo Castiglioni w ramach współpracy zaprojektowała dla H&M wiosenną kolekcję uchwycającą całą esencję Marni. W kolekcji znajdą się ubrania oraz dodatki dla kobiet i mężczyzn. Po raz kolejny także każdy będzie mieć szansę kupić rzeczy z logo luksusowego brandu w atrakcyjnej cenie.\n“Chciałam stworzyć prawdziwą garderobę Marni odświeżając nasze najlepsze modele i wzory. Uwielbiam zestawiać ze sobą kolorowe nadruki i mieszać je z grafiką w stylu Bauhaus, dodając do tego szczyptę sportowej nuty” - powiedziała Consuelo Castiglioni.\n“Wszyscy pokochaliśmy kolekcję Marni dla H&M i wierzymy, że nasi klienci zrobią tak samo. Marni to nowoczesność – zabawa wzorem i kolorem w eleganckiej formie. To fantastyczne obserwować jak Consuelo Castiglioni koordynuje swoje projekty, zestawia nowe kombinacje wzorów i kolorów. Jej propozycje to niemal rękodzieło. Kolekcja pojawi się w sklepach w bardzo dobrym czasie - to propozycje idealne na wiosnę" – podsumowała Margareta van den Bosch, Creative Advisor H&M.\nKolekcja Marni dla H&M zawierać będzie całą estetykę, z której słynie włoski brand. W damskiej odsłonie zagoszczą śmiałe nadruki inspirowane Afryką oraz proste bloki kolorystyczne. Dla panów propozycje będą nieco bardziej subtelne – grafiki i wzory pojawią się w formie delikatnego akcentu.\nJak oceniacie kolejną współpracę H&M?\nkulisy powstawania kolekcji Marni dla H&M\ntagi: Marni | Marni dla H&M | trendy wiosna lato 2012 | kolekcja | H&M |


1 NIERUCHOMOŚĆ NA SPRZEDAŻ Kraków, ul. Żywiecka, woj. małopolskie Warszawa,\n2 PRZEDMIOT SPRZEDAŻY Przedmiotem sprzedaży jest prawo własności lokalu mieszkalnego nr 10, o powierzchni użytkowej 47,50 m2, położonego w Krakowie przy ul. Żywieckiej 22 wraz z udziałem wynoszącym 396/10000 w nieruchomości wspólnej, która stanowi prawo wieczystego użytkowania działki gruntu oraz części budynku i urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Dla ww. nieruchomości Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza, IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Nr KP1P/ /5. Lokal mieszkalny zlokalizowany jest na parterze budynku, dostępny ze wspólnej klatki schodowej. W jego skład wchodzą: 2 pokoje, kuchnia, łazienka i przedpokój. Do lokalu przynależy komórka lokatorska zlokalizowana w piwnicy z wejściem z sąsiedniej klatki. Opis lokalu: okna wykonane są z PCV w technologii szczelnej i wychodzą na wschód i zachód, instalacje: elektryczna, wodna, gazowa, kanalizacyjna, co,. woda ogrzewana jest przy pomocy piecyka gazowego. Lokal wymaga przeprowadzenie prac remontowych i wykończeniowych przed ponownym wykorzystaniem na cele mieszkalne. Mieszkanie znajduje się w budynku wielorodzinnym wybudowanym w latach 60-tych, położonym na działce o numerze ewidencyjnym 259/2, o powierzchni 562 m2. Działka oznaczona jest jako użytki B tereny mieszkaniowe i jest przedmiotem prawa wieczystego użytkowania. 1\n3 UWARUNKOWANIA PLANISTYCZNE Nieruchomość znajduje się na obszarze, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to że jedynym dokumentem, który określa przeznaczenie przedmiotowego terenu jest Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa uchwalone uchwałą nr XII/87/03 z dnia 16 kwietnia 2003 roku, wraz z późniejszymi zmianami. Zgodnie z zawartymi w Studium zapisami, przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. 2\n4 LOKALIZACJA Przedmiotowa nieruchomość położona jest w Krakowie w dzielnicy Łagiewniki-Borek Fałęcki w odległości ok. 16 min dojazdu samochodem od Rynku Głównego w Krakowie. W bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości znajduje się zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, przedszkole oraz Las Borkowski W odległości około 200 m, od przedmiotowej nieruchomości, znajduje się przystanek komunikacji autobusowej, w odległości około 700 m znajduje się przystanek tramwajowy, a w odległości 800 m pętla autobusowa Borek Fałęcki, skąd odjeżdżają 22 linie autobusowe i tramwajowe, w tym dwie nocne. Lokalizacja nieruchomości sprawia, że jest ona łatwo dostępna zarówno prywatnymi, jak i publicznymi środkami transportu 3\n5 STAN PRAWNY Dla przedmiotowego lokalu mieszkalnego Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza, IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Nr KP1P/ /5. Zgodnie z treścią księgi wieczystej powierzchnia mieszkania wynosi 47,50 m2, zaś udział w nieruchomości wspólnej, która stanowi prawo wieczystego użytkowania działki gruntu oraz części budynku i urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali wynosi 396/ Właścicielem lokalu jest Bank Polska Kasa Opieki Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie przy ul. Grzybowskiej 53/55. Działy III i IV nie zawierają żadnych wpisów. Zgodnie z treścią Księgi Wieczystej nr KR1P/ /3 prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza, IV Wydział Ksiąg Wieczystych, nieruchomość gruntowa zabudowana budynkiem, w którym znajduje się przedmiotowy lokal, składa się z działki gruntu o numerze ewidencyjnym 259/2, o powierzchni 562 m2. Grunt ten jest zabudowany budynkiem wielomieszkaniowym, w którym wyodrębniono 20 lokali. W dziale II jako właściciel ujawniona jest Gmina Kraków. Dodatkowo, ujawniony jest wpis dotyczący właściciela wyodrębnionego lokalu - wpisy dotyczące użytkowania wieczystego i własności budynku stanowiącego odrębną nieruchomość, wielkość udziału w nieruchomości wspólnej - 396/1000. Grunt jest przedmiotem użytkowania wieczystego. Prawo użytkowania nie jest ujawnione w księdze wieczystej nr KR1P/ /3, poza udziałem Banku Polska Kasa Opieki Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie jako 396/ Dział III i IV księgi wieczystej nie zawierajążadnych wpisów. 4\n6 CENA SPRZEDAŻY INFORMACJE DODATKOWE Cena wywoławcza Cena wywoławcza ww. nieruchomości wynosi: PLN netto Sprzedaż objęta zwolnieniem z opodatkowania podatkiem VAT. Dla podmiotów uprawnionych istnieje możliwość zastosowania opcji opodatkowania VAT. Informacje Dodatkowe 1. Sprzedający zastrzega sobie prawo: swobodnego wyboru oferty, prowadzenia rozmów z wybranymi oferentami, odstąpienia od prowadzenia rozmów bez podania przyczyny. żądania wpłaty zaliczki na poczet ceny sprzedaży 2. Administratorem danych jest Bank Polska Kasa Opieki Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie, przy ul. Grzybowskiej 53/57 prosimy o zapoznanie się z Informacją dotyczącą przetwarzania danych osobowych. 3. W przypadku zainteresowania wizytacją lub dodatkowymi materiałami dotyczącymi przedmiotowej nieruchomości oraz chęcią złożenia oferty nabycia nieruchomości prosimy o kontakt z przedstawicielami Banku. 4. Informujemy, że istnieje możliwość finansowania zakupu tej nieruchomości przez Bank PEKAO S.A. po uzyskaniu pozytywnej decyzji kredytowej i spełnieniu wymogów formalnych Banku. 5\n7 DOKUMENTACJA FOTOGRAFICZNA 6\n8 DANE KONTAKTOWE Bank Polska Kasa Opieki S.A. ul. Żwirki i Wigury Warszawa Wacław Obłoza tel Kinga Brzezińska tel\nAdres nieruchomości POWIERZCHNIE PRZEZNACZONE NA WYNAJEM. Ryjewo, ul. Lipowa 2. Zdjęcie przedmiotu wynajmu\nAdres nieruchomości Ryjewo, ul. Lipowa 2 (gmina Ryjewo, powiat kwidzyński, woj. pomorskie) - POWIERZCHNIE PRZEZNACZONE NA WYNAJEM Zdjęcie przedmiotu wynajmu Kliknij i zlokalizuj na mapie Przedmiot wynajmu:\nNIERUCHOMOŚĆ NA SPRZEDAŻ Kraków, Rynek Główny 47, woj. małopolskie Warszawa, 17.09.2018 www.pekao.com.pl HISTORIA Przedmiotową nieruchomość stanowi budynek zwany kamienicą Margrabską, który należy do jednych\nCena wywołania: ,00 zł\n1. Nieruchomość gruntowa, położona w Sulejówku, przy ul. Szczecińskiej 5, stanowiąca działkę ewidencyjną nr 93 o obszarze 0,1774 ha dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy Mińsku Mazowieckim, V Wydział\nLokal mieszkalny POWIERZCHNIE PRZEZNACZONE NA WYNAJEM. Mełno 228. Zdjęcie przedmiotu wynajmu. Przedmiot wynajmu:\nLokal mieszkalny Mełno 228 (gmina Gruta, powiat grudziądzki woj. kujawsko - pomorskie) - POWIERZCHNIE PRZEZNACZONE NA WYNAJEM Zdjęcie przedmiotu wynajmu Kliknij i zlokalizuj na mapie Przedmiot wynajmu:


WINTER PACK printed +\n» WINTER PACK printed\nGotowy zestaw pięknych wydrukowanych materiałów\nLubisz estetykę pomocy od Get Creative? Na pewno przydadzą Ci się nasze materiały związane z najbardziej lubianym i sweet tematem na zajęciach z języka angielskiego. Oczywiście chodzi o Christmas i Winter time.\nPrzygotowaliśmy cały zestaw pomocy wydrukowanych na lakierowanych i sztywnych kartach, w dodatku z pięknymi akwarelowymi i autorskimi ilustracjami.\nWinter pack składa się z:\n12 flashcards o tematyce CHRISTMAS\nFormat 10x10 cm do samodzielnego wycięcia z kart A4.\nNa rewersie śliczny motyw świąteczny.\nSłownictwo zapisane na flashcards.\n10 dużych flashcards o tematyce TOYS\nFormat 14x14 cm – już wycięte z zaokrąglonymi rogami i przewiązane sznureczkiem.\nNa rewersie piękne śnieżynki.\n8 dużych flashcards o tematyce WINTER CLOTHES\nNa rewersie także piękne śnieżynki.\nPuste ramki do dopasowania słówek do obrazków.\nZestaw słówek o tematyce WINTER CLOTHES do dopasowania do flashcards.\nTrzy zestawy słówek do samodzielnego wycięcia z karty A4.\nBajka z autorskimi ilustracjami pt.: SANTA WHERE ARE YOU.\n8 stron A5 do samodzielnego rozcięcia z A4.\nKostka do zabaw ruchowych – gross motor dice z WINTER ANIMALS.\nGotowy i wykrojony szablon kostki, który wystarczy skleić.\n12 flashcards karnawałowych\nNa rewersie śliczny motyw karnawałowy.


dotacja – Portal Informacyjny o Sandomierzu\nOtagowane posty "dotacja"\nKtóre jednostki otrzymały wsparcie z powiatu?\nPonad 10 mln zł w tym roku przekazał powiat sandomierski w formie dotacji dla jednostek z, i...\ntsa24.com 11 lipca 2018\nNowe łózka trafią na oddział paliatywny\n25 tys. zł gmina Sandomierz przekaże na zakup pięciu nowych łóżek dla Oddziału Paliatywnego Szpitala Specjalistycznego Ducha...\n400 tys. zł dla SCK\n400 tys. zł – taką dotację od władz miasta otrzymało Sandomierskie Centrum Kultury. Środki te zostaną przeznaczone...\ntsa24.com 27 kwietnia 2018\n50 tys. zł dla BWA\nDotację celową dla powiatu sandomierskiego, w wysokości 50 tys. zł, przekazała rada miejska w Sandomierzu. Radni zadecydowali,...\ntsa24.com 23 marca 2018\nWisła otrzyma od miasta ponad 380 tys. zł\nSandomierski Klub Sportowy Wisła Sandomierz otrzyma od miasta 380 500,00 zł. Kwota została przyznana w ramach otwartego...\ntsa24.com 18 stycznia 2017\nPrace konserwatorskie na Cmentarzu Katedralnym\n50 tys. złotych, to kwota jaką Rada Miasta Sandomierza przyznała Parafii pod wezwaniem Świętego Józefa w Sandomierzu...\ntsa24.com 9 września 2016


29 stycznia 2020 - PiS Warmia, Mazury i Powiśle\nStart 2020 styczeń 29\nOlsztyńska Rada Miasta, głosami koalicji rządzącej, wchodzi w sądowy spór z wojewodą warmińsko-mazurskim. Sprawa dotyczy strefy płatnego parkowania.\nAktualności, Edukacja, Komitet Miejski Olsztyn 29 stycznia 2020\n28 stycznia, w Centrum Pielgrzyma przy Katedrze Św. Jakuba w Olsztynie, miał miejsce wykład prof. Michała Wojciechowskiego pt. „Wpływ języków starożytnych na współczesne”.\nObradujące w Strasburgu Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy przyjęło rezolucję w sprawie funkcjonowania instytucji demokratycznych w Polsce. Za rezolucją głosowało 140 delegatów, między innymi Koalicji Obywatelskiej i Lewicy, przeciw było 37 w tym posłowie Prawa i Sprawiedliwości, a 11…


TVPiS ~ Kontra z lewej\nBrak komentarzy Opublikowany 10:53:00 by Lewy Prosty Andrzej Duda, Jacek Kurski, Krzysztof Czabański, polityka polska, telewizja PiS, telewizja polska, tuba propagandowa PiS a nie telewizja\nPamiętacie, drodzy czytelnicy, czasy z Jarosławem Kaczyńskim w opozycji? Otóż pan poseł przed paroma laty raczył zabrać głos w sprawie Telewizji Polskiej i pouczył jej władze, jak powinna wyglądać telewizja i równowaga w niej: dziś „Wiadomości” prowadzi pan Kraśko, jutro pani Gargas. Kiedy PiS wygrał wybory i szefem Telewizji Polskiej Kaczyński mianował Jacka Kurskiego to temat pluralizmu w TVP natychmiast ucichł.\nPrezydent Andrzej Duda pochwalił rząd za prace nad udoskonaleniem rozwiązań, które uczynią media publiczne jeszcze bardziej odpolitycznionymi. Kiedy przeczytałem wypowiedź pana Andrzejka, to aż zdjąłem okulary i nałożyłem te do czytania bo wydawało mi się, że coś źle zrozumiałem. Odpolitycznione media publiczne? Z PiS przy władzy, z Jackiem Kurskim transferującym skrajną prawicę, prawicę faszyzującą i prawicę głupkowatą do mediów publicznych mają za zadanie nie odpolitycznić, ale upolitycznić. Tam upolityczniają nawet prognozę pogody! Jeśli pan Duda twierdzi, że w telewizji kurskiej jest pełna wolność słowa, że zapraszani są goście o różnych poglądach, że każdy może wypowiedzieć się, jak uważa, że obecna sytuacja jest absolutnie wzorcowa jeśli chodzi o standardy demokratyczne to o czym mu tu mówimy? Jest to dla mnie czytelny sygnał, że jaśnie pan prezydent stara się wkraść w łaski Jarosława Kaczyńskiego, bo stosunki między panami są ostatnio jakby chłodne.\nNa temat mediów wypowiedział się Krzysztof Czabański, marzący o obłożeniu Polaków przymusowym podatkiem na media w wysokości ok. 15 złotych miesięcznie. KRRiTV ma odejść w niebyt, wyboru władz mediów publicznych miała by dokonywać pięcioosobowa Rada Mediów Narodowych wybierana przez Sejm, Senat i prezydenta na 6-letnią kadencję. Wśród kandydatów wybieranych przez Sejm aż jedno miejsce będzie ustawowo gwarantowane dla kandydata z największego klubu opozycyjnego. Widz nie ma ochoty na bzdury emitowane przez funkcjonariuszy PiS, ale płacić będzie musiał. Dobra zmiana, koń w Janowie Podlaskim by się uśmiał!\nZbigniew Kuźmiuk zganił dziennikarza TVP Info (kierowanego przez Wildsteina i Pereirę) by ten zaczął oglądać TV Trwam, bo tylko tam jest rzetelne dziennikarstwo. No cóż… Media Narodowe? Jacy politycy, takie media!


Własna działalność kontra kwestie podatkowe czyli księgowość ochota półek (przedsiębiorstw) ? rodzaj podatku bezpośredniego obciążającego dochody uzyskiwane przez osoby prawne. Po raz pierwszy w Polsce podatek został wprowadzony ustawą z dnia 31 stycznia 1989 r. No\nDodane: 13-05-2016 11:48\nCo warto wiedzieć o podatkach i księgowościSamodzielnie czy z biurem rachunkowym? O podatkachWłasna działalność kontra kwestie podatkoweCo warto wiedzieć o podatkach i księgowościO cenachArtykuł o podatkach, biznesie i biurach rachunkowychTrochę informacji o rachunkowościKsięgowość, biura rachunkowe i podatkiTrochę informacji o podatkach i opłacalności samodzielnego rozliczeniaO prowadzeniu księgowościO podatkachPolityka cen transferowychWłasny biznes a kwestie podatkówO rachunkowościDla przedsiębiorców: podatki, biura rachunkowe, księgowośćJak płacić podatkiO rachunkowościWymogi odnośnie cen transferowychPodatkiO rachunkowościTekst o księgowościSamodzielnie czy z biurem rachunkowym? O podatkachKrótko o biurach rachunkowychDla przedsiębiorców: podatki, biura rachunkowe, księgowośćTekst o podatkachOgólnie o księgowościO cenach transferowychO cenachPorady księgoweO podatkach


Audio Service Rixx 6 G3\nJeśli cenisz sobie dyskrecję i wygodę to Audio Service Rixx 6 G3 jest stworzony dla Ciebie! To najmniejszy aparat z słuchawką zewnętrzną, noszony za uchem. Ulepszone funkcje oraz możliwość obsługi aparatu za pomocą aplikacji Smart Remote zapewniają komfort i łatwą obsługę. Model Rixx 6 G3 jest wyposażony w słuchawkę RIC. Zasilany jest baterią 10.\n16 kanałów przetwarzania sygnału, 8 kanałów częstotliwości i 4 programy słyszenia pozwalają na komfortowe słyszenie w wielu sytuacjach akustycznych. Aparat wyposażony jest w wielomikrofonowy system AudioTronic. System antysprzężeniowy G3 oraz menadżer hałasu z funkcją tłumienia hałasów impulsowych eliminują zakłócenia, które utrudniają odbiór dźwięków.


Zdalna praca dzielnic - wywiad z radnym Tomaszem Darosem - Magiczny Kraków\nZdalna praca dzielnic - wywiad z radnym Tomaszem Darosem\nO ważnych zmianach w statutach rad dzielnic i ich pracy w czasie pandemii z radnym miasta i przewodniczącym Rady i Zarządu Dzielnicy I Stare Miasto Tomaszem Darosem rozmawia Katarzyna Maleta-Madejska.\nNiedawno zakończyły się konsultacje projektu uchwały Rady Miasta Krakowa dotyczącego zmiany statutów rad dzielnic. Jaka była przyczyna proponowanych zmian?\nTomasz Daros: Rady dzielnic w okresie pandemii zostały postawione przed bardzo trudnym zadaniem zachowania ciągłości pracy. Zmuszeni byliśmy do tego, aby przebywać w swoich domach, a spotykanie się na sesjach w dużych grupach zostało zakazane. Jedynym rozwiązaniem, jakie mogło pozwolić na uczestnictwo w sesjach mimo obowiązujących zakazów, było przeprowadzenie sesji zdalnych. Wydawało się, że przy wykorzystaniu dzisiejszej techniki i powszechnym dostępie do internetu będzie to proste do zrobienia. Obecne dostępne komunikatory pozwalają na jednoczesną rozmowę wielu osób. Niestety, dotychczasowe przepisy statutu były przyczyną pewnych problemów z przeprowadzeniem sesji zdalnych, m.in. dotyczyło to potwierdzenia obecności za pomocą podpisu na liście obecności, głosowań, które obligatoryjnie muszą zostać przeprowadzone w trybie tajnym, składania wniosków formalnych oraz jawności sesji. Dlatego wraz z radcą prawnym Janem Hoffmanem przygotowaliśmy projekt zmian, który stał się podstawą do dyskusji nad wprowadzaną nowelizacją.\nKto pracował nad zaproponowanym projektem uchwały?\nTD: W przygotowanie projektu uchwały zaangażowało się wiele osób. W spotkaniach, które służyły wypracowaniu najlepszego brzmienia tych przepisów, uczestniczyli przewodniczący rad dzielnic oraz radni miasta Krakowa. Bardzo cenna okazała się również pomoc Biura ds. Dzielnic Miasta Krakowa oraz Sekretarza Miasta Krakowa. Wydawałoby się, że wprowadzenie w statucie zmian dotyczących pracy zdalnej będzie łatwe i szybkie. Jednak przy przygotowywaniu projektu uchwały okazało się, że należy rozwiązać inne problemy, które wiązały się z prowadzeniem sesji na odległość.\nCzy mieszkańcy Krakowa mają wpływ na kształt zmian w statutach rad dzielnic?\nTD: Tak, oczywiście. Niedawno zakończyły się konsultacje tych dokumentów. Każdy mieszkaniec mógł wziąć udział w spotkaniach otwartych w Urzędzie Miasta Krakowa, zgłosić swoje uwagi i postulaty. Zostały przeprowadzone dwa spotkania oraz trzy dyżury telefoniczne, w czasie których odpowiadaliśmy na pytania związane z proponowanymi zmianami. Istniała również możliwość zadawania pytań mailem. Było to dla nas niezwykle ważne, aby w czasie konsultacji rozwiać wszystkie wątpliwości oraz poszukać jeszcze lepszych zapisów, które mogłyby zostać ujęte w projekcie uchwały.\nKiedy możemy się spodziewać ostatecznego kształtu uchwały?\nTD: Czekamy jeszcze na opinie rad dzielnic, które również przedstawią swoje stanowiska. Ważne jest, by wszystkie dzielnice zapoznały się ze zmianami i wypowiedziały się na ich temat w formie uchwały. Nie można przeprowadzać takich zmian bez zgody zainteresowanych podmiotów. Mam nadzieję, że już we wrześniu poznamy wyniki konsultacji oraz ostateczny projekt uchwały Rady Miasta Krakowa. Wtedy pozostanie tylko przegłosować te zmiany. Istotne jest to, że pierwotny projekt, który został poddany konsultacjom, został przegłosowany jednomyślnie przez wszystkich członków RMK. Świadczy to o tym, że w tej materii nie ma konfliktu i niejasności.\nKiedy pierwsza sesja zdalna?\nTD: Mam nadzieję, że z przepisów, które teraz procedujemy, nie będzie trzeba nigdy korzystać, bo to by świadczyło o tym, że pandemia nadal trwa. Niestety, wskaźnik zachorowań pokazuje, że tej jesieni możemy się spodziewać naprawdę trudnej sytuacji. Z tego powodu prace nad zmianami są prowadzone bardzo szybko, by zdążyć przed jesienią. Do tego czasu Rada Miasta powinna przegłosować ostateczny ich kształt. Mam również nadzieję, że pierwsza sesja zdalna, zgodna z przepisami statutów, będzie mogła się odbyć w październiku. Jest to bardzo szybki proces, biorąc pod uwagę, że wprowadzenie zmian w tak ważnym dokumencie nie jest proste i wymaga analizy z perspektywy prawnej i praktycznej.\nradny miasta Krakowa, przewodniczący Rady i Zarządu Dzielnicy I Stare Miasto, przewodniczący Komisji Promocji i Turystyki Rady Miasta Krakowa. Pracuje również w komisjach: Innowacji i Wykorzystania Funduszy Unijnych, Kultury i Ochrony Zabytków, Infrastruktury, Sportu i Kultury Fizycznej, Rewizyjnej. Z wykształcenia i zawodu prawnik, dla samorządu działa już 10 lat.\nTAGI: dwutygodnik Kraków.pl, kraków, Rada Miasta, dzielnica, wywiad