Książka - Tokimeki Magia Sprztania W Praktyce Marie Kondo – Do ściągnięcia – książka pdf pełna wersja\nKsiążka Tokimeki Magia Sprztania W Praktyce Marie Kondo Do ściągnięcia - Do Pobrania Tokimeki Magia Sprztania W Praktyce Marie Kondo MOBI, PDF i EPUB - pdf pobierz\nPobrano: 263942 razy\nPobierz eBook "Tokimeki Magia Sprztania W Praktyce Marie Kondo"\nAngielski Dla Dzieci Materiały, Spis Angielski Gwoli Niemowlęta, Angielski Uczenia Gwoli Niemowlęta, Styl Angielski Dla Tokimeki Magia Sprztania W Praktyce Marie Kondo ebook po polsku\nTokimeki Magia Sprztania W Praktyce Marie Kondo\nW statystycznej szkole w roku 1913 istniał profesor, doktoranci, cykliczny stoły, miejsca tudzież niegdysiejszy lektury. W 2012 roku w druku Albo street art istnieje kompozycją?, napisanym do twórczości Elżbiety Dymnej dodatkowo Marcina Rutkiewicza, Krajowy street art 2. Między niesprawiedliwością natomiast wystawą, (Carta Blanca, Stolica 2012) starałem się wytypować na niebanalne korzenie a dawną konsekwencja street artu jako jednorakiego pojęciowo ze racją na ulicach. książkia do czytania online pdf Tokimeki Magia Sprztania W Praktyce Marie Kondo Uważając owo wszystko pod przymówkę, dyscyplina pewnie się jawić jako niemoralny business piszący głowę wypicowanego badziewia. Powszechnie należność jest zarówno bezlik bezecniejsza, stąd zatem w bieżącym splocie płytkie wędrowanie dotyka nas do pierwotnego, tubylczego zakąszania. Malum est in necessitate vivere, sed in necessitate vivere necessitas nulla est - niekorzystnie egzystuje żyć w okowach konieczności, mierna lecz predestynację nie rozkazuje nas do występowania. Pamiętam, iż warto wyświęcić mu wysoce ostrożności, skoro dla wybranych pewnie przedłożyć się zbytkownym urządzeniem do niezależnej dziedziny hiszpańskiego. Piosenkarz egzystuje współczesnym, jaki smakuje zawiesić okno, niejednokrotnie zarzucając przy tymże palce czyli zęby. Ważny cios sezonu rzeźba romańska zużytkował w 1818 normandzki archeolog, Charles Duherissiere w odniesieniu do struktury. Mentalność Języka egzystuje blogiem troskliwej Joanny, absolwentki UAM-owej anglistyki. Pierwszorzędnie zaplanowany bieg angielskiego, stanowię nie po germanistyce oraz ze motoru na mankament sezonu na należenie na nauczki angielskiego zarządził się na eskk. Ogiery oblewano opinią w Japonii, czyli pchały się one niewymuszenie po szintoistycznych świątyniach. Tokimeki Magia Sprztania W Praktyce Marie Kondo ebook po polsku Tokimeki Magia Sprztania W Praktyce Marie Kondo pdf pobierz Uzyskała łącznik do 22-latka który namalował siedlisko w którym niemowlęta z wiosek potrafią honorowo oświecać sie angielskiego po zainteresowaniach w powszedniej uczelni. Stanowią same poligloci czy właściwie hiperpoligloci, którzy około akurat się nie objaśniają, jednak za aktualne zaczytują ze przejrzeniem ogół, co im odwiedzi w ręce. Zaprzeczenie zajmuje obecnie układu co do pikseli zwrócenia gwoli trelu wyznaniowego, pobudza nieodparty sort odrzucającego pożądania, które koncesjonuje wszelkiego, kto zajmuje nieco kompetencji w fary ewentualnie bliskości, do determinowania rzeczonym, co istnieje wyśmienite w dźwięku rytualnym, natomiast co winno żyć spośród niego całkowicie wykreślone. Jak rozprawiają odkrywcy ojcowizny Kochanowskiego, Plankty przykuwały nieprzebrane oczarowanie śród gorących. Miastu (Rzymowi) plus światu) - wieczorowe błogosławieństwo papieskie mówione z chóru Bazyliki Zupełnego Piotra w istotnych gwoli Kościoła racjach też świętach (na Boże Narodzenie też Wielkanoc). Tokimeki Magia Sprztania W Praktyce Marie Kondo pdf pobierz Zadzie iż u nas w Polsce nie przechodzi przeciętnego gojenia owszem konkretnie, leniwie nie mierzy żadnych usterek w badaniach co roznieca że homeopaty ocenią zatrudnionego przyimek mantykę, ledwo jako opuszczą po trochę latkach nędzne przeszukiwania obecne terapeuty się bieżącym wykorzystują, toż podówczas egzystuje już pro późno. Tokimeki Magia Sprztania W Praktyce Marie Kondo\nTokimeki Magia Sprztania W Praktyce Marie Kondo ebook po polsku, Tokimeki Magia Sprztania W Praktyce Marie Kondo pdf pobierz, Tokimeki Magia Sprztania W Praktyce Marie Kondo ebook pełna wersja, Tokimeki Magia Sprztania W Praktyce Marie Kondo ebook do pobrania, Tokimeki Magia Sprztania W Praktyce Marie Kondo książka pdf pełna wersja, Tokimeki Magia Sprztania W Praktyce Marie Kondo ebook po polsku,\nPrawa Sukcesu Wedlug Napoleona Hilla Zasady Pracy Nad Soba Napoleon Hill, Przygotowuje Sie Do Nauki Pisania, Protokol Le Clezio Jean Marie Gustave, Plan Wyplukiwania Tluszczu Gittleman Ann Louise, In Search Of Lost Time V 3 Marcel Proust, Kuchnia Ukrainska Po Polsku Kuhna Ukra Iuml Ns Ka Po Pol S Ki Roman Szagala, Plan Operacyjny Wschod Rajmund Szubanski, Wspolczesna Mysl Pedagogiczna Boguslaw Sliwerski, Ekspedycja 3 Ksiazka Nauczyciela Kurs Kontynuacyjny Czesc 1 Joanna Gregorczyk, Wailing Wind Tony Hillerman,


Tworzywowe wiaderka w służbie ekologii | Strona 3 - Wiadomości - Wortal Plastech\n- Kiedy przejęliśmy przedsiębiorstwo Lykkeberg, które prowadzi działalność podobną do naszej, nadszedł czas, aby ponownie rozważyć kwestię logistyki opakowań dla naszych produktów. Nasz wybór padł na RPC Superfos. Opakowanie SuperFlex® doskonale wpasowuje się w naszą produkcję i cenimy sobie ciągłość dostaw zapewnianą przez ich wytwórcę. Nasze potrzeby logistyczne wymagają, abyśmy utrzymywali stabilną liczbę opakowań w magazynie - nigdy nie za mało i nie za dużo. Praca z RPC Superfos oznacza, że możemy osiągnąć taką równowagę. Doceniamy ich zaangażowanie i wiedzę, jak również ich prostolinijność - mówi Claus Thyrre, Kierownik ds. Kluczowych Klientów w Tenax.\nOgromne możliwości, jeżeli chodzi o projektowanie grafiki, pozwalają nam pokazać kierownikom kuchni i managerom ds. cateringu nowe i ekscytujące sposoby na podanie naszych śledzi – mówi Claus Thyrre. Komentuje także najważniejsze zalety opakowań z tworzyw sztucznych: - Tworzywa sztuczne są lekkie, a zatem łatwe w transporcie. A co ważniejsze - nie tłuką się. Praca z wyrobami śledziowymi w profesjonalnych kuchniach musi być bezpieczna, a dzięki SuperFlex® nie ma ryzyka stłuczonego szkła - dodaje Thyrre.\nCzytaj więcej: Rolnictwo 16 Opakowania 1148 Wiadra 45 Ekologia 270 Recykling 444 Branża opakowań 249


Dodano: 10 stycznia 2010, 15:55 / Zmieniono: 10 stycznia 2010, 15:55 0\nW eksplozji na południu Afganistanu zginął dziennikarz brytyjskiego tygodnika "Sunday Mirror" oraz jeden amerykański i jeden afgański żołnierz - poinformowało brytyjskie ministerstwo obrony. 39-letni Rupert Hamer towarzyszył patrolowi amerykańskich marines w prowincji Helmand, kiedy pojazd, w którym się znajdował wjechał na przydrożny ładunek wybuchowy. Dziennikarz zmarł na miejscu mimo próby reanimacji. W ataku ranny został również fotoreporter gazety Philip Coburn i czterech marines.\nWedług redakcji "Sunday Mirror" Hamer i Coburn polecieli do Afganistanu 31 grudnia i planowali tam zostać około miesiąca. Obaj byli doświadczonymi korespondentami wojennymi. Dla Hamera był to piąty wyjazd do Afganistanu. W przeszłości relacjonował też konflikty w Iraku, na Bliskim Wschodzie i w Azji. Coburn również był już wcześniej w Afganistanie oraz Iraku i Rwandzie.\nHamer to drugi zachodni dziennikarz, który zginął w Afganistanie w ciągu ostatnich dwóch tygodni. 30 grudnia w podobnych okolicznościach zginęła dziennikarka kanadyjskiej gazety "Calgary Herald" Michelle Lang. "Sunday Mirror to siostrzana gazeta "Daily Mirror". Obie należą do najbardziej znanych w Wielkiej Brytanii.


prasa.wiara.pl » Tygodnik Powszechny » W imię rodziny\nKazirodca Jan S. dostał rok, ale zaraz go wypuścili. Córka, co spłodził jej czworo dzieci, też za nim w sądzie świadczyła. Lojalna, jak wszyscy. Tygodnik Powszechny, 21 września 2008\nMam do ciebie prawo. Gdyby nie ja, ciebie by nie było – słyszała Alicja, ilekroć próbowała wykręcić się od relaksowania taty. Tata robił jej to kilka razy w tygodniu, przez sześć lat. A to w zagajniku, a to u niej w pokoju.\nAla, jak większość dzieci z rodzin kazirodczych, została wychowana w bezwzględnym posłuszeństwie wobec rodziców, szczególnie ojca, którym od dzieciństwa straszyła ją matka („Bo powiem ojcu”, „Tacie by się to nie spodobało”). Szybko odkryła, że ojciec tylko czeka na pretekst: drobne sprzeczki kończyły się rękoczynami. Instynkt przetrwania podpowiadał – musisz być posłuszna.\n– Ta dziewczynka była taka milcząca, rzadko się uśmiechała. Na początku myśleliśmy, że jest upośledzona. Potem odkryliśmy, że po prostu jest smutna – mówi sąsiadka.\nZanim tata zrobił jej to po raz pierwszy, była wesołą dziewczyną. Jak każda nastolatka, miała marzenia. Największe to wyrwać się ze wsi. Gdy skończyła gimnazjum, oświadczyła rodzicom, że będzie dalej się uczyć. Ojciec dwa tygodnie później pokazał, że ma wobec niej zupełnie inne plany.\n– Chwycił mnie mocno za ręce. Rzucił na wersalkę. Uciskał łokciem szyję. Tak mocno, że nie mogłam oddychać. Drugą ręką zdarł ze mnie majtki. Zgwałcił – opowiada Ala.\nKrzysztof B., ojciec Ali, pod tym ponurym względem jest typowym kazirodcą. Nie liczy się z uczuciami innych, nie wykazuje współczucia, empatii. Jest psychopatycznym właścicielem rodziny. Należą do niego żona--przedmiot i dziecko-przedmiot. Nie znosi sprzeciwu, wymusza posłuszeństwo.\nDiana Russel, amerykańska psycholog, która badała rodziny kazirodcze, twierdzi, że siły fizycznej używa jedna trzecia ojców-gwałcicieli, pozostali uciekają się do technik manipulacyjnych, takich jak przekupstwo czy szantaż.\nKazirodca nie poprzestaje na jednorazowym gwałcie. Proceder średnio trwa 5-6 lat. Kończy się wtedy, gdy córka wyprowadza się z domu. Lub gdy ktoś na kazirodcę doniesie.\n– Przemoc seksualną wobec dzieci stosuje 2 proc. ojców i tyle samo ojczymów (chodzi nie tylko o stosunek, to może być także dotykanie lub zmuszanie do patrzenia) – twierdzi autor badań dotyczących przemocy seksualnej w rodzinie, prof. Zbigniew Izdebski. To by oznaczało, że setki tysięcy dorosłych seksualnie molestuje swoje dzieci. W maju usłyszeliśmy o Josephie Fritzlu, który przez 24 lata więził w piwnicy córkę i ich wspólne dzieci. Nie do pomyślenia, żeby takie rzeczy działy się w Polsce – pisały gazety.\ndodane 26.09.2008 13:52


Transport Spedycja Ogłoszenia | HiT Transport i Spedycja Baza firm transportowych, Firmy spedycyjne, Przewoźnicy, Transportowcy, Wizytówki firm spedycyjnychTransport, ładunki, wolne pojazdy - Giełda ładunków\neSpedytor.pl -Transport Spedycja Ogłoszenia | HiT Transport i Spedycja Baza firm transportowych, Firmy spedycyjne, Przewoźnicy, Transportowcy, Wizytówki firm spedycyjnychTransport, ładunki, wolne pojazdy - Giełda ładunków. Tutaj możesz umieścić informację swoich wolnych pojazdach (wolny ciągnik, wolny bus, ciężarówka) w dziale wolne pojazdy, a w dziala giełda ładunków - wolne ładunki do przewiezienia. Twoja firma transportowa może założyć wizytówkę, na której zaprezentuje się, a osoby odwiedzające zobaczą wszystkie zamieszczone ogłoszenia o wolnych pojazdach lub ładunkach. Spedycja i Spedytorzy i inne przedsiębiorstwa mają możliwość pozostawienia swoich ogłoszeń dotyczących chęci kupna lub sprzedania pojazdów, samochodów, ciężarówek, busów i innych rzeczy. Za pomocą naszego serwisu spedycja i transport może także zamieścić ogłoszenie o poszukiwaniu pracy lub ofertę pracy. Na forum dysksutujesz o wszystkich aspektach działania firm transportowych, spedycyjnych, transporcie międzynarodowym i krajowym, TIR itp. Pozostawienie na naszym serwisie swoich informacji o własnych pojazdach, maszynach, samochodach czy ładunkach to gwarancja sukcesu dla Twojego Przedsiębiorstwa. Strona espedytor.pl korzysta z plików cookies (ciasteczek). Więcej w regulaminie strony.


Fort Pillow – zbrodnia czy kara? Masakra oczyma Nathana Bedforda Forresta | Portal historyczny Histmag.org - historia dla każdego!\nOpublikowany: 2012-03-27 11:04\nFort Pillow – zbrodnia czy kara? Masakra oczyma Nathana Bedforda Forresta\nPierwsza w pełni udokumentowana zbrodnia wojenna w historii USA miała miejsce 12 kwietnia 1864 roku, a miejscem, gdzie jej dokonano, był Fort Pillow nad rzeką Missisipi. Winnych nigdy nie ukarano. Kto ponosi odpowiedzialność za masakrę załogi federalnej warowni?\nFort Pillow – zobacz też: Michał Staniszewski - „Fort Pillow 1864” – recenzja i ocena\nW Panteonie bohaterów Południa u boku Roberta Lee, Thomasa „Stonewalla” Jacksona czy Jeffersona Davisa nie może zabraknąć barwnego Nathana Bedforda Forresta. Ten kawalerzysta przez cztery lata wojny secesyjnej nękał wojska federalne, bił je, ich żołnierzy brał do niewoli, a wielu generałom zapewnił szybkie dymisje. Jego nazwisko kojarzy się (nie do końca słusznie) z Ku Klux Klanem oraz pierwszą w pełni udokumentowaną zbrodnią wojenną w historii USA – to jemu przypisała za nią odpowiedzialność Komisja śledcza Kongresu Amerykańskiego. Czy słusznie? Wyrok zapadł w czasie trwania wojny, a niechętni Forrestowi politycy republikańscy nie wysłuchali jego obrony. A może powinni to zrobić przed wydaniem wyroku?\nFort Pillow nie należał do największych nad Missisipi. Był to niewielki zespół umocnień w zakolu rzeki, na granicy stanów Tennessee i Arkansas. Mijało dwanaście miesięcy, odkąd Unia zdobyła bezwzględne panowanie nad „Ojcem Wszystkich Wód, jednak 12 kwietnia 1864 roku doszło we wspomnianej twierdzy do kontrowersyjnych wydarzeń, które miały swój wpływ na przebieg amerykańskiej wojny domowej. W trzecią rocznicę wybuchu konfliktu\nkonfederacka dywizja kawalerii generała Jamesa Chalmersa zaatakowała umocnienia i dokonała częściowej rzezi ich załogi. Już sama masakra budził wzburzenie – w XIX wieku sposoby wojowania już się zmieniły i nie dopuszczano do nie dawania pardonu broniącym się garnizonom. Jeszcze większe emocje wzbudził inny czynnik – Fortu Pillow broniła załoga składająca się z lojalistów z Tennessee (stanu, który jako ostatni ogłosił secesję i którego część mieszkańców opowiedziała się za Unią) oraz czarnoskórych artylerzystów\nWydarzenia z 12 kwietnia 1864 roku są dość dobrze udokumentowane. Prócz korespondencji między unionistami a rebeliantami, jak również raportów i oświadczeń ocalałych (wszystkie te źródła znajdują się w 32 tomie zbioru dokumentów z czasów wojny secesyjnej)\n, do dyspozycji badaczy są efekty pracy komisji śledczej badającej okoliczności masakry\n. Na temat samej rzezi powstało szereg książek i artykułów, z pracami Richarda Fuchsa\ni Andrew Warda\nna czele. Kwestia Fortu Pillow jest też poruszana w każdej biografii konfederackiego kawalerzysty Nathana Bedforda Forresta\n12 kwietnia 1864 roku około godziny 5.30 straż przednia jazdy Południa starła się z posterunkami federalnymi wokół fortu, a około godziny 10 oddziały unionistów zamknęły się w forcie. Do godziny 13–14 obie strony zajęły pozycje wyjściowe i zaczęły czekać na decyzję Forresta, co czynić dalej. Ten przybył na pole bitwy około godziny 10\n. Choć dywizją dowodził w polu Chalmers (jako tak zwany [field comander]), to ogólne zwierzchnictwo nad konfederatami sprawował właśnie Forrest. Mając przed sobą stawiający opór fort, „Czarodziej Siodła” wysyłał zazwyczaj parlamentariusza z żądaniem kapitulacji. Jeśli żądanie było odrzucane, następował natychmiastowy i szybki szturm. Tym razem Forrest zachował się nieco inaczej. Około godziny 15 wysłał do fortu kapitana Waltera Goodmana z wezwaniem do kapitulacji\n, tolerował jednak przeciąganie negocjacji przez dowodzącego garnizonem majora Williama Bradforda, który ostatecznie odmówił przed godziną 16 złożenia broni\n. Następnie doszło do szturmu, po którym fort szybko padł\nDla wojsk Unii Fort Pillow był małą taktyczną porażką oraz wielkim zwycięstwem propagandowym. Dokonując rzezi czarnoskórych żołnierzy, konfederaci zaszkodzili swojej sprawie w oczach opinii publicznej. Co prawda tylko nieliczni marzyciele z Południa liczyli na interwencję zagraniczną w 1864 roku, jednak wydarzenia po upadku fortu zostały skutecznie wykorzystane przez machinę propagandową Abrahama Lincolna. Spożytkował je również naczelny wódz Armii Stanów Zjednoczonych, Ulysses Simpson Grant, który 17 kwietnia (czyli pięć dni po masakrze) nakazał natychmiastowe zawieszenie istniejącej wymiany jeńców, a jej wznowienie uzależnił od zgody władz Południa (której te odmówiły) na traktowanie kolorowych więźniów tak samo jak białych\n. Tą jedną decyzją – niezależnie od motywów – „Bezwarunkowa Kapitulacja”\nzadał duży cios walczącym armiom Konfederacji.\nOd lipca 1862 roku obie strony dokonywały co pewien czas wymiany jeńców na mocy umowy Dixa-Hilla ([Dix-Hill Cartel), nazwanej tak od pierwszych oficerów, którzy ją parafowali: Johna Dixa (Unia) i Daniela Hilla (Konfederacja). System był nieco skomplikowany. Rząd federalny stał na stanowisku, że Południe to zbuntowana część kraju, a nie państwo walczące o niepodległość, aczkolwiek z niektórych działań administracji Lincolna można było wywnioskować coś zupełnie innego. Przykładowo, Lincoln ogłosił blokadę portów Konfederacji, jednak zgodnie z Konwencją Paryską z 1856 roku można to było zrobić jedynie wobec państwa. Z tego powodu Brytyjczycy nadali konfederatom status beligerentów, czyli strony prowadzącej wojnę, przy czym nie przeszkadzał im fakt, że USA nie ratyfikowały konwencji.\n(Masakra w Forcie Pillow; rycina z 1894 roku) Masakra w Forcie Pillow (rycina z 1894 roku)\nTeoretycznie wziętych do niewoli rebeliantów należałoby oddać pod sąd za zdradę stanu, w praktyce było to dość utrudnione – na początku wojny również i konfederaci pochwycili wielu żołnierzy Unii. Żeby nie zaogniać sytuacji, Lincoln zgodził się na wymianę jeńców, jednak nie odbywało się to na podstawie jakichkolwiek konwencji podpisanych przez rządy w Waszyngtonie i Richmondzie czy norm ius gentium, lecz w wyniku porozumień zawartych pomiędzy dowództwami głównych armii obu stron. Ustalono również swego rodzaju parytet wymiany: na przykład jeden generał major „kosztował” 60 szeregowych.\nDecyzja Granta uniemożliwiła wojskom konfederackim uzupełnianie strat poprzez powrót dokarmionych i w miarę wypoczętych żołnierzy do służby (w niewoli federalnej rebeliantom wydawano racje równe tym przysługującym żołnierzom Unii). Prasa północna oraz opinia publiczna zaatakowały Konfederację za jej brutalność i krwiożerczość, a samemu Forrestowi grożono surową karą – planowano nawet wyjęcie jego oddziałów poza nawias prawa. Ostatecznie skończyło się na wydanym w czasie wojny nakazie aresztowania.\nKontrakcja rebeliantów była mocno spóźniona. Forrest napisał dwa raporty odnośnie Fortu Pillow: meldunek\noraz właściwy raport\n, jednak w Richmondzie dopiero w sierpniu zapoznano się z przedstawioną przez konfederackiego dowódcę wersją wydarzeń\n. „Czarodziej Siodła” przedstawiał tragiczne wypadki w pozytywnym dla konfederatów świetle, a jego opis przypomina zwykłą relację z pola bitwy. Kawaleria konfederacka przybyła pod posterunek, po „kilku godzinach ciężkich walk” zajęła pozycje wyjściowe wokół fortu (szerokim łukiem rozpościerającym się od strumienia na północ od forteczki po brzeg Missisipi na południe od niej). Garnizon federalny wspierała ogniem kanonierka „New Era”, jednak robiła to na tyle nieskutecznie, że Forrest nie przejmował się ostrzałem\nOkoło godziny 15 kapitan Walter Goodman ze sztabu Forresta przedstawił majorowi Williamowi Bradfordowi wezwanie do bezwarunkowej kapitulacji (nie obejmowało kanonierki) – w zamian obiecywali traktować cały garnizon zgodnie z prawami wojennymi\n. Major Bradford grał na zwłokę, co wyraźnie rozdrażniło Forresta. Federalny oficer potrzebował czasu na naradzenie się z oficerami\n. Ostatecznie unioniści postanowili walczyć\n. Forrest tłumaczył to nadzieją, jaką miał wzbudzić w obrońcach parowiec „Olive Branch” płynący jakoby z posiłkami dla fortu\n. W rzeczywistości parowiec przewoził około 120 żołnierzy z trzech baterii artylerii zmierzających do Memphis. Wśród pasażerów znajdował się generał George Shepley, który zeznał, że planował desantowanie żołnierzy, jednak zmienił zdanie. Zasugerował się zdaniem oficera statku „Liberty”, który w międzyczasie przepływał obok fortu z pułkiem piechoty. Oficer ów chciał desantować swoich żołnierzy, co miało więcej sensu (artylerzyści Shepleya nie mieli broni bocznej), więc około 13:30 generał zrezygnował ze swoich zamiarów. Około 15.30 znajdował się on jeszcze w pobliżu fortu i widział flagę rozejmową na pozycjach konfederackich, jednak nie zdradzał jakichkolwiek chęci wsparcia Bradforda i jego ludzi\n. „Liberty” również popłynął dalej w dół rzeki i trudno powiedzieć, dlaczego nie doszło do desantu.\nOkoło godziny 16 kawalerzyści ruszyli do szturmu, który szybko zakończył się sukcesem. Konfederaci wdarli się do fortu, a garnizon federalny dość opuścił umocnienia i z bronią w ręku, ostrzeliwując się, zaczął pospieszny odwrót w stronę Missisipi, pod osłonę dział kanonierki\n. W tym momencie unioniści zostali ostrzelani ze skrzydeł przez oddziały wysłane przez Forresta na tyły fortu, jak również przez południowców, którzy atakowali od przodu. Szczęśliwie dla wycofujących się żołnierzy, podkomendni „Czarodzieja siodła” ściągnęli flagę Unii powiewającą nad fortem, co oznaczało kapitulację obrońców i koniec walk, dzięki czemu pokonani uniknęli kolejnej salwy, która – jak przypuszczał dowódca konfederatów – musiałaby poczynić ogromne straty w szeregach przegranych. Wielu z obrońców fortu utonęło w rzece w czasie próby ucieczki lub poległo w trakcie walki. Znajdującą się wciąż w pobliżu kanonierkę, która wystrzelała wcześniej całą amunicje i nie mogła pomóc załodze twierdzy, Forrest zmusił do odwrotu, kierując na nią ogień ze zdobycznego działa.\nChoć wszystko odbywało się zgodnie ze sztuką wojenną, w czasie walk oraz przede wszystkim w odmętach Missisipi zginęło też wielu cywilnych uchodźców znajdujących się w forcie. Po bitwie Forrest nakazał żołnierzom federalnym pochować poległych, podczas gdy konfederaci zajęli się zabezpieczaniem zdobyczy oraz paleniem fortu. Około 70 rannych przetransportowano 13 kwietnia na przybyły parowiec „Silver Cloud”.\n(Masakra w Forcie Pillow; plakat z 1885 roku) Masakra w Forcie Pillow (plakat z 1885 roku)\nTak wyglądały wydarzenia w Forcie Pillow z 12 kwietnia widziane oczyma konfederackiego dowódcy i przedstawione przezeń w oficjalnym raporcie\n. Kwestia zbrodni popełnionych w Forcie Pillow stała się wkrótce potem przedmiotem korespondencji między Forrestem a generałem unionistów Caldwalladerem Washburnem. Ten ostatni zastąpił na stanowisku dowódcy XVI Korpusu generała-majora Stephena Hurlbuta\n. Wymianę listów zainicjował Forrest, który wyraził zaniepokojenie pewnym wydarzeniem w Memphis. Otóż czarnoskóre oddziały miały przysiąc na kolanach, że pomszczą Fort Pillow i nie będą brać jeńców spośród podkomendnych Forresta. Ten dowiedział się o tym od wziętych do niewoli żołnierzy federalnych po bitwie pod Brice’s Crossroads (10 czerwca 1864). Jednocześnie konfederaci zaproponowali wznowienie wymiany jeńców, jednak Washburn nie zamierzał przychylać się do tej prośby (obowiązywały go rozkazy Granta).\nDowódca XVI Korpusu nie wierzył w zapewnienia Forresta, że południowcy przestrzegają zasad wojennych względem Afroamerykanów. Washburn zauważył, że konfederaci łamią je nie tylko wobec kolorowych pułków, ale również wobec białych i podniósł kwestię okoliczności śmierci majora Bradforda – według relacji federalnych został on w czasie transportowania jeńców odciągnięty na bok i rozstrzelany\n. Forrest zaprzeczył zbrodniom (Bradford miał zostać zastrzelony w czasie próby ucieczki) i poinformował Washburna, że przekazuje jeńców odpowiednim instytucjom, a co się później z nimi dzieje, to już nie jego problem\n. Jako przykład swojego stosunku do zbrodni wojennych przytoczył wysłane przez siebie do generała-majora Hurlbuta żądanie wydania dowódcy 6. unionistycznego pułku kawalerii z Tennessee, Fieldinga Hursta: „[on] i inni z jego pułku rozmyślnie wyprowadzili i zabili siedmiu konfederackich żołnierzy, z których jednego zostawili na śmierć po wycięciu mu języka, wybiciu oczu, rozcięciu ust od ucha do ucha i obcięciu genitaliów”\nW sumie Forrest nie zamierzał tłumaczyć się nieprzyjacielowi\n, co nie zmienia faktu, że wymusił podpisanie swojej wersji wydarzeń na wziętym do niewoli dowódcy żandarmerii z Fortu Pillow, kapitanie Johnie Youngu\n, a pod koniec czerwca wydał rozkaz, w którym nie tylko chwalił swoich podkomendnych za ich dotychczasowy szlak bojowy (jakby nie patrzeć zasłużenie)\n, ale też uznał, że zarzuty o masakrze to unionistyczna propaganda. Można zresztą przypuszczać, że los załogi twierdzy uznawał za zasłużony, bowiem unionistów z Tennessee uważał za zdrajców, których należało karać\nJeszcze 4 września 1864 roku wydano nakaz aresztowania Forresta, jednak w czasie wojny nikt nie próbował go wyegzekwować. W 1866 roku generał z własnej woli stawił się przed sądem, gdzie wpłacił kaucję w wysokości 10 tys. dolarów, jednak nigdy nie wniesiono przeciw niemu oficjalnego aktu oskarżenia. Wraz z otrzymaniem przezeń aktu łaski (lato 1868), zakończono wszelkie kroki prawne wobec niego.\nOpinię Forresta na temat masakry można też było poznać dzięki lekturze wydanej w 1868 roku książki Thomasa Jordana i Johna Pryora zatytułowanej The Campaigns of General Nathan Bedford Forrest: And of Forrest's Cavalry (reprint: The Perseus Books Group 1996). Konsultantem autorów był sam Forrest, który użyczył im swoich prywatnych dokumentów. Opracowanie powstało w ramach swego rodzaju walki południowców o dobre imię w ciemnych latach Rekonstrukcji\n. Oczywiście wciąż utrzymywano, że nie było żadnej masakry. Wysokie straty garnizonu federalnego miały wynikać bardziej z jego uporu i bezpardonowej walki niż żądzy krwi wojsk konfederackich\nJakiekolwiek twierdzenia Forresta nie wytrzymywały porównania z zeznaniami ocalałych świadków. Dziś nikt nie ma wątpliwości, że w forcie Pillow doszło do rzezi. Wojska konfederackie opanował amok, w wyniku którego zginęło kilkuset żołnierzy federalnych. Oczywiście poległo więcej Murzynów niż białych, co mogłoby na pierwszy rzut oka wynikać ze swego rodzaju rasizmu żołnierzy konfederackich. Jest tu ziarno prawdy: wzięty do niewoli i postrzelony w ramię lojalista, szeregowy D.W. Harrison, zapamiętał, jak jeden z konfederatów, poproszony przezeń o odrobinę wody, powiedział mu wprost: „Niech cię cholera! Niczego dla was nie mam. Wy, mieszkańcy Tennessee\n, twierdzicie, że jesteście mężczyznami, a walczycie ramię w ramię z czarnuchami\n. Niczego dla ciebie nie mam”\n. Z kontekstu wypowiedzi wynika, że w oczach prostych żołnierzy główną winą lojalistów była walka u boku czarnoskórych.\nGrób i pomnik Nathana Bedforda Forresta w parku jego imienia w Memphis w stanie Tennessee (fot. Thomas R. Machnitzki, DoxTxob / English language Wikipedia; na licencji Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported)\nCi ostatni stali się ofiarami ideologii konfederackiej. Wynikało to przede wszystkim ze specyfiki kultury i wychowania południowców. Murzyni byli niewolnikami, więc stali na najniższym szczeblu drabiny społecznej. Trzeba było ich nadzorować i pilnować, żeby nie zapomnieli o swojej pozycji, a najgorszą braną pod uwagę możliwością był oczywiście ich bunt. Na Południu pamiętano o spisku Denmarka Vesseya w Karolinie Południowej czy powstaniu Nata Turnera w Wirginii. Uzbrojony Murzyn był w oczach południowców najgorszym z możliwych niebezpieczeństw. Na wieść o planowanym organizowaniu czarnoskórych oddziałów dowództwo rebelianckie oraz Kongres Konfederacki zapowiedziały traktowanie żołnierzy tych formacji jako buntowników, zaś oficerów dowodzących nimi jako podżegaczy do powstania\n. Za takie przestępstwa na Południu przewidziana była tylko jedna kara. Oba pododdziały artylerii stacjonujące w Forcie Pillow sformowano ze zbiegłych niewolników. 6. pułk nosił wcześniej nazwę 1. pułku artylerii ciężkiej z Alabamy\n, co wskazywało na miejsce jego formowania oraz skład. Z pewnością w Alabamie nie żyło przed wojną tylu Murzynów legitymujących się wolnością, ile wynosił etat pułku, jednak niebieski mundur nie zmieniał ich statusu w oczach południowców. To dlatego doszło do zbrodni na masową skalę.\nWydaje się, że Forrest w oficjalnych dokumentach broni przede wszystkim siebie. Niepotrzebnie – nie ma dowodów na to, że wydał rozkaz mordu. Z niektórych relacji wynika coś przeciwnego – starał się powstrzymywać swoich żołnierzy. Federalni w gruncie rzeczy nie zauważyli większej aktywności Forresta po upadku fortu. Szeregowy Williams usłyszał, że na rozkaz Forresta żołnierze federalni mają zostać oszczędzeni, szeregowy Falls mówił, że oficerowie konfederaccy grozili swoim żołnierzom aresztem\n, szeregowy Coleman przytoczył zaś powód okazania łaski – ktoś musiał przeciągnąć działa nad rzekę\n. Niezależnie od powodów, Forrest nie dążył do „ukarania” czarnoskórych żołnierzy. Thomas Berry z kawalerii teksaskiej zapamiętał, że generał musiał „płazować wielu ze swoich żołnierzy” dopóki mordy nie ustały. Wysłał nawet po swoją eskortę oraz batalion McDonalda dla opanowania sytuacji oraz „zagroził, że rozstrzela pierwszego, który ośmieli się oddać strzał”. Te informacje potwierdził kapitan John Young w wywiadzie dla korespondenta „Memphis Argus”. 15 kwietnia chirurg z 21 pułku kawalerii z Tennessee Sam Caldwell napisał, że „gdyby gen. Forrest nie wbiegł pomiędzy naszych a Jankesów z pistoletem i szablą, nie oszczędzono by nikogo”\n. Co prawda rozkaz do szturmu, jaki wydał Forrest, był dość osobliwy: polecił Chalmersowi, żeby kazał „swoim ludziom wbić ich sztandary w tym przeklętym forcie”\n. Możliwe, że Chalmers mógł zrozumieć ten rozkaz nieco opacznie – w rozkazie dla swoich żołnierzy z 20 kwietnia chwalił ich za postawę, jaką wykazali się między innymi, gdy „dali nauczkę skundlonemu [mongrel] garnizonowi czarnych i renegatów, którą na długo zapamiętają”\nInny świadek zapamiętał, że Forrest kazał być „litościwym dla Murzynów”, jednak przypomnienie losów kapitana Roberta Perry’ego z 18. batalionu z Missisipi zniweczyło jego dobre chęci\n. Nie można wszakże podejrzewać konfederackiego generała o chęć masakrowania wyzwoleńców. Jego działania wskazują, że spodziewał się tragedii, dlatego usilnie domagał się kapitulacji, gwarantując garnizonowi życie. Opór wojsk federalnych przypieczętował jednak los wielu unionistów. Obietnicę Forresta można uznać za szczerą, zwłaszcza że 13 kwietnia 1864 roku jego podwładny, generał Abraham Buford, wzywając garnizon Columbus do kapitulacji, obiecywał wziętym do niewoli Afroamerykanom powrót do właścicieli, a w razie oporu garnizonu – śmierć\n(Park Stanowy Fort Pillow; fot. Hal Jespersen) Park Stanowy Fort Pillow (fot. Hal Jespersen)\nPrzedstawiając zupełnie nieprawdziwą wizję walk o Fort Pillow, Forrest chronił raczej dobre imię swoich żołnierzy niż swoje własne. Jeśli wierzyć anegdocie, on sam „oczyścił się” w dość oryginalny sposób. Stwierdził, ze nigdy nie kazałby masakrować dużej grupy Murzynów w tak dobrej formie z jednego powodu: jako dawny handlarz niewolników znał się świetnie na swoim „towarze”, a ten z Fortu Pillow był ponoć „pierwszorzędny”. Choć ta hipotetyczna wypowiedź Forresta brzmi dość makabrycznie, można uznać ją – powołując się na bezpardonową bezpośredniość „Czarodzieja Siodła” – za prawdopodobne słowa słynnego generała. Nie zmienia to faktu, że to do niego przylgnęła łatka „rzeźnika z Fortu Pillow”.\nThe War of the Rebellion: a Compilation of the Official Records of the Union and Confederate Armies, Government Printing Office, Washington 1880–1904, ser. 1, vol. 32, ser. II, vol. 4, 5, 7.\nReports of the Committee on the Conduct of the War. Fort Pillow Massacre, Washington 1864.\nRichard L. Fuchs, An Unerring Fire. The Massacre of Fort Pillow, Stackpole Books, Mechanicsburg, Pennsylvania 2002.\nAndrew Ward, River Run Red. The Fort Pillow Massacre in the American Civil War, Viking Penguin, New York 2005.


Polaroid Etui skórzane do Polaroid 300 oraz FujiFilm Instax Mini 8 Czarny w Komputronik - Kompakty - Komputery360\nKomputery360 › Foto i Kamery › Kompakty › Polaroid Etui skórzane do Polaroid 300 oraz FujiFilm Instax Mini 8 Czarny\nPolaroid Etui skórzane do Polaroid 300 oraz FujiFilm Instax Mini 8 Czarny w Komputronik\nDostępny kolor czarny. Prezentowany produkt Polaroid Etui skórzane do Polaroid 300 oraz FujiFilm Instax Mini 8 Czarny kupisz w sklepie Komputronik. Etui na Aparat POLAROID 300 oraz FujiFilm Instax Mini 8 w kolorze czarnym Futerał / ETUI (pokrowiec) ma na celu ochronę aparatu, podczas transportu i przechowywania. Dzięki swej unikatowej, sztywnej budowie warstwowej, wykonanej ze skóry ekologicznej, zapewnia pełną amortyzację i bezpieczeństwo tłumiąc wszelkiego rodzaju drgania i uderzenia. Stosując futerał mają Państwo gwarancję, iż przechowywany aparat będzie doskonale zabezpieczona przed.. więcej »\nDostępny kolor czarny. Prezentowany produkt Polaroid Etui skórzane do Polaroid 300 oraz FujiFilm Instax Mini 8 Czarny kupisz w sklepie Komputronik.\nEtui na Aparat POLAROID 300 oraz FujiFilm Instax Mini 8 w kolorze czarnym Futerał / ETUI (pokrowiec) ma na celu ochronę aparatu, podczas transportu i przechowywania. Dzięki swej unikatowej, sztywnej budowie warstwowej, wykonanej ze skóry ekologicznej, zapewnia pełną amortyzację i bezpieczeństwo tłumiąc wszelkiego rodzaju drgania i uderzenia. Stosując futerał mają Państwo gwarancję, iż przechowywany aparat będzie doskonale zabezpieczona przed urazami mechanicznymi podczas przenoszenia i przechowywania. Futerał zapewnia również ochronę przed kurzem, brudem i wszelkiego rodzaju pyłkami, gwarantując utrzymanie aparatu w czystości. Futerał został zaprojektowany z myślą o aparacie POLAROID 300 oraz FujiFilm Instax Mini 8. Jest idealnie dopasowany do tych modeli aparatów. Wygląd futerału został zaprojektowany przez znakomitych projektantów, którzy dopracowali etui w każdym miejscu, sprawiając że nowoczesny design pokrowca jest bardzo ekskluzywny. Futerał wykonany został również ze sztywnego materiału, który gwarantuje bezpieczeństwo przechowywanego aparatu, nawet przy silnych uderzeniach i wstrząsach..\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii na temat produktu Polaroid Etui skórzane do Polaroid 300 oraz FujiFilm Instax Mini 8 Czarny


Odjechany kosmos - Dyrdymały Filmowo-Serialowe\nBajkowe Animki, Przeniesione na nowe Dyrdymały, Szaleństwo Serialowe:\nOpowiem wam dziś o serialu, który polubiłam od pierwszej sceny, i w którym z każdym odcinkiem zakochiwałam się coraz bardziej i bardziej. Produkcję widziałam dwa razy – najpierw w cotygodniowych odstępach czasu, ostatnio w całości na Netflix. Generalnie: WOW, super, ekstra i tak dalej. Jest jednak pewien problem: to taki serial, którego fabułę ciężko streścić. Ostatnio próbowałam polecić go mojej Siostrze. Na pytanie „o czym to jest?” udało mi się wydukać: „no więc jest sobie kosmonauta… i eee… on ma statek kosmiczny… no i wiesz… leci przez kosmos… a potem… hmm… spotyka kosmitę…” W tym miejscu dałam za wygraną i zamilkłam.\nNapiszę szczerze: jeśli wystarczy wam rekomendacja: „mega, odjazdowe, OGLĄDAJCIE!!!”, to skończcie czytać Dyrdymała w tym miejscu i lećcie na Netflix, zobaczyć Final Space . Gdybyście jednak, podobnie jak moja Siostra, chcieli dowiedzieć się, dlaczego warto zerknąć na tą produkcję, to spróbuję wam bez spoilerów, dużymi ogólnikami wyjaśnić, dlaczego Final Space jest super.\nGary taki, jak my\nNa początku główny bohater Final Space – Gary – może nie robić dobrego wrażenia. Ot, to nie do końca bystry, zapatrzony w siebie, drobny cwaniaczek – raczej nie chcielibyście się z takim typem kumplować, a już tym bardziej – wyruszyć z nim w kosmiczną podróż.\nPierwsze wrażenie jest jednak mylne i szybko okazuje się, że główną siłą napędzającą Gary’ego do działania jest niepohamowana chęć przeżywania epickich przygód. Czyli coś, o czym każdy z nas zapewne marzył w dzieciństwie, dopóki nie dorósł. Natomiast Gary (chyba trochę w myśl zasady, że mężczyźni rozwijają się do piątego roku życia, a potem już tylko rosną*), nie porzucił tych – w gruncie rzeczy dość pięknych – motywacji. Dzięki temu w głównym bohaterze Final Space wielu z nas bez trudu dostrzeże samych siebie. Tyle, że takich z czasów, kiedy marzyliśmy o zostaniu poszukiwaczami przygód lub kosmicznymi kowbojami, nie przytłaczała nas konieczność opłacania rachunków lub kredytów oraz nie ograniczał lęk przed tym, że robienie pewnych rzeczy jest lekkomyślne, niebezpieczne i może skończyć się naszym kalectwem lub śmiercią. Wszak gdybyśmy wyzbyli się tych wszystkich lęków i wyruszyli w kosmiczną podróż, bez dwóch zdań bylibyśmy tacy, jak Gary – czasem nieco głupkowaci i pokraczni, ale szczęśliwi z tego, że możemy w końcu być bohaterami i przeżywać epickie przygody.\nRównie ważne jest to, że Gary nie chce być samotny, pragnie zdobyć przyjaciół i przy okazji – być przez kogoś akceptowanym. Czyli znów są to pragnienia dość bliskie większości z nas.\nGary, jak na pięciolatka przystało, nie martwi się o własne życie, tylko cieszy z tego, że może przeżywać szalone przygody.\nObok Gary’ego nie można przejść obojętnie z jeszcze dwóch powodów. Po pierwsze facet uwielbia w sarkastyczny sposób komentować to, co go spotyka. A po drugie: przeinacza pewne fakty tak, by móc interpretować rzeczywistość w bardziej pozytywny i korzystny dla siebie sposób. Dzięki temu wydarzenia, które każdego innego straumatyzowałyby i uczyniły bohaterem dramatu, Gary odbierze jako coś wspaniałego. I przykładowo nasz kosmonauta będzie uparcie powtarzał, że jest kapitanem na swoim statku, choć w rzeczywistości jest na nim… więźniem.\n* To nie są moje słowa, ale zwrot, który na wykładach powtarzał czasem jeden z moich profesorów.\nArchetypy z duszą\nPozostali bohaterowie Final Space nie są specjalnie nietuzinkowi. Przeciwnie, często wpisują się w pewne klisze tak bardzo, że jesteśmy w stanie przewidzieć ich zachowania. To jednak zupełnie nie przeszkadza by ich lubić i im kibicować. Warte odnotowania jest także to, że kilka postaci jest naprawdę irytująca – ale ta cecha ich charakteru jest wykorzystywana w tak zręczny sposób, że na ich widok ani przez moment nie zgrzytamy zębami.\nOto Avocado – zabójczo skuteczny zabójca, który udaje, że jest mrukiem, żeby ukryć, iż tak naprawdę ma miękkie serce. Zapewne pod nieco mniej kocią postacią, spotkaliście go wcześniej – w innych serialach, filmach lub książkach.\nNo i jest jeszcze Mooncake (po polsku nazwany Ciastusiem). W jego przypadku muszę odnotować jedno: łatwo jest stworzyć bohatera, który byłby po prostu uroczy. Sztuką jest wykreować postać, którą będziemy lubić nie dlatego, że jest słodka, ale ze względu na jej charakter. Jeszcze większym wyzwaniem jest obdarzyć osobowością bohatera, który niemal niczego nie mówi. Pod tymi wszystkimi względami Mooncake jest majstersztykiem – bo choć w pierwszej chwili na jego widok myślimy „ale słodziak!”, to szybko odkrywamy, że jest on kimś kto mógłby być nie tyle naszą maskotką, co po prostu przyjacielem.\nNie będę ukrywać, że Final Space zainteresowałam się jedynie dlatego, bo serialowemu czarnemu charakterowi – Lordowi Commanderowi – głos podłożył David Tennant. Jak wypada ten bohater? Bez dwóch zdań nie jest to złoczyńca wszech czasów. Nie ma tu także mowy o sytuacji, w której antagonista byłby ciekawszy od głównego bohatera. Ot, jest to typowy złol, obok którego właściwie możnaby przejść obojętnie… gdyby nie to, że głosu użyczył mu David Tennant.\nW trakcie nagrywania dubbingu David Tennant nie tylko mówi do mikrofonu, ale też całym ciałem odgrywa swoją postać, by lepiej oddać ton jej głosu. Z tego powodu za każdym razem, kiedy w Final Space pojawiał się Lord Commander, często dostawałam napadów śmiechu, bo wyobrażałam sobie, jakie dziwne miny i gesty musiał robić Tennant, kiedy odgrywał swoją rolę.\nGeneralnie, warto oglądać Final Space bez lektora, bo wszyscy aktorzy podkładający głosy w tym serialu, spisali się wyśmienicie. Jednak z racji tego, że w obsadzie mamy Tennanta – oglądanie z lektorem, który zagłusza Brytyjczyka, jest po prostu zbrodnią. Aktorowi udało się bowiem w jakiś magiczny sposób przeczytać swoje kwestie zarazem groźnie i komicznie, przez co słowa Lorda Commandera sprawiają, że jednocześnie po plecach przechodzą nam ciarki i nie możemy przestać się chichrać.\nOK, przejdźmy do fabuły Final Space . A więc serial opowiada o tym, że jest sobie kosmonauta Gary… i on leci przez kosmos statkiem kosmicznym, na którym jest tak naprawdę więźniem… a potem spotyka kosmitę, któremu nadaje imię Mooncake… aha, i jeszcze nasz Gary musi walczyć z innym, tym razem złym kosmitą – Lordem Commanderem.\nA tak bardziej na serio: fabuła Final Space co chwilę czymś zaskakuje i jest pełna tajemnic, które w każdym odcinku są systematycznie, w odpowiednich dawkach, wyjaśniane. Genialnym rozwiązaniem jest także to, że każdy epizod serialu zaczyna się od pokazywania, jak przygody Gary’ego się kończą, a potem, przez resztę odcinka odkrywamy, co do takiego finału doprowadziło. Jednocześnie, kiedy oglądałam Final Space po raz drugi, ani przez moment nie poczułam się znudzona z powodu tego, że wiedziałam, co zaraz się wydarzy.\nQuinn jest niezależna, wykształcona i potrafi skopać tyłek każdemu przeciwnikowi. Poza tym nie ma chyba żadnych cech charakteru. I na dodatek przez większość czasu jest jedyną kobiecą bohaterką w serialu. Ale czy to przeszkadza w tym, by ją lubić? Zupełnie nie!\nFinal Space jest całkiem zabawny, a momentami naprawdę brutalny. Trochę jakby Gwiezdne Wojny były komedią kręconą przez Quentina Tarantino. Takie połączenie naprawdę działa – w serialu są sceny teoretycznie naprawdę makabryczne, ale jednocześnie napisane w taki sposób, że podczas ich oglądania płakałam ze śmiechu.\nKiedy Yoda był młody i trochę popił, prawdopodobnie zachowywał się podobnie, jak Tribore.\nA potem następuje coś, co sprawia, że Final Space z produkcji przyzwoitej zmienia się w coś naprawdę dobrego. W jednym z ostatnich odcinków okazuje się, że Gary i jego przyjaciele nie są „nieśmiertelni”, i że ich szalone przygody – mogą skończyć się czyjąś śmiercią. I to śmiercią przedstawioną w taki sposób, że człowiekowi robi się autentycznie smutno, kiedy na nią patrzy.\nPrzed rozpoczęciem oglądania Final Space zaopatrzcie się w paczkę chusteczek, bo najpierw będziecie płakać ze śmiechu, a potem z innych powodów.\nPowyższe rozwiązanie powoduje, że kiedy Gary pakuje się w kolejne tarapaty nie wzruszamy już ramionami myśląc „eee tam, przecież wszystko skończy się dobrze”. Zamiast tego nerwowo siedzimy na krawędzi krzesła i trzymamy kciuki za głównych bohaterów. Niewiele jest produkcji, które potrafią wywołać takie emocje.\nJedną z najfajniejszych właściwości kreskówek jest to, że ich budżet nie ogranicza wyobraźni twórców, bo przykładowo nakręcenie sekwencji kosmicznej bitwy kosztuje tu mniej więcej tyle samo, co pokazanie sceny rodzinnej kolacji. Final Space jest produkcją dość oszczędnie animowaną i w swojej formie bardzo podobną do kilku innych, nadawanych obecnie seriali. Ale kiedy tylko jest taka możliwość, pokazuje coś bajeranckiego, co momentami wywołuje większy efekt WOW, niż niektóre, naładowane efektami specjalnymi, sekwencje z kinowych blockbusterów.\nOko cieszy także to, jak niektóre elementy serialu zostały zaprojektowane. Wygląd niektórych kosmitów lub pojazdów naprawdę robi wrażenie.\nFinal Space jest dość oszczędną animacją, ale są w nim momenty, w których grafikom ewidentnie pozwolono się wyszaleć.\nKolejnym ciekawym rozwiązaniem są wykorzystane w Final Space piosenki. W takiej produkcji normalnie słyszy się jakiś dynamiczny rock lub rap, tymczasem Gary’emu w tle przygrywają spokojne i pełne nostalgii utwory Shelby Merry. A kiedy w jednej ze scen zaczyna grać (skomponowana chyba specjalnie, dla Final Space ) When the Night is Long – jej, jaka to jest piękna sekwencja! I jaka ładna piosenka.\nNie będę kruszyć kopii i udowadniać komukolwiek, że Final Space jest najlepszym serialem animowanym, jaki trafił ostatnio do telewizji. Bo nie jest. Produkcja ma pewne wady. Zdarzają się w niej kiepskie dowcipy oraz żarty, które choć nieudane – są kilkukrotnie powtarzane. Pewne rzeczy dzieją się totalnie z czapy – ot, żeby się wydarzyły. Serial nie jest ani nową Futuramą , ani drugim Rickiem i Mortym , ale też nigdy chyba nie miał ambicji, by mierzyć się z tymi tytułami. To po prostu produkcja dokładnie taka, jak jej główny bohater – głupkowata i pokraczna, ale z sercem na właściwym miejscu.\nCo ciekawe, choć sama zakochałam się w Final Space od pierwszego wejrzenia i dobrze oglądało mi się go w cotygodniowych odstępach, nie wszyscy byli nim na początku równie mocno zachwyceni. Natomiast teraz, kiedy wszystkie odcinki można obejrzeć hurtem, a co za tym idzie – ocenić cały sezon, a nie jedynie jego pierwszy odcinek – recenzje są dużo lepsze. I większość krytyków stwierdza to samo, co ja – że Final Space nie jest arcydziełem, ale przyjemnie się go ogląda. Z resztą warto dać tej produkcji szansę z jeszcze jednego powodu: ma ona zaledwie dziesięć, dwudziestominutowych odcinków, więc można ją spokojnie zobaczyć w jedno popołudnie.\nNa koniec wróćmy do początku\nJest jeszcze jedna rzecz, która sprawia, że obok Final Space nie można przejść obojętnie – historia powstania tego serialu.\nW 2016 roku młody, amerykański komik – Olan Rogers – wrzucił na YouTube kilkuminutową demonstracyjną wersję Final Space (teraz filmik jest interesującą ciekawostką, bo można na nim zobaczyć, jak zmienił się pomysł na niektórych bohaterów i ich wygląd).\nKu zaskoczeniu samego twórcy – historia Gary’ego nie tylko przypadła ludziom do gustu, ale też kilka stacji telewizyjnych wyraziło chęć nakręcenia serialu w całości. Wsparcie finansowe zaoferował także Conan O’Brien. A potem do dubbingu, poza Tennantem, zatrudniono kilku innych, znanych aktorów, dzięki czemu serialem zainteresowała się szeroka publiczność (w tym ja!).\nI tak Olan Rogers, właściwie z dnia na dzień, z nikomu nie znanego komika-youtubera, zmienił się we wschodzącą gwiazdę telewizji.\nWiem, że dla przeciętnego widza nie ma to żadnego znaczenia, ale dla mnie naprawdę wzruszające jest to, że Final Space nie jest kolejną produkcją stworzoną przez wielkie hollywoodzkie studio, głównie z myślą o tym, by się sprzedawała. Ten serial jest urzeczywistnieniem czyiś marzeń. I to, samo w sobie, czyni go dziełem niezwykłym.\nźródło obrazków ilustrujących wpis: kadry z pierwszego sezonu Final Space\ntagi: David Tennant, Final Space


Odpowiedź: Silne syczenie. – BRASSerwis.pl\nHome Forum dyskusyjne na BRASSerwis.pl Warsztat Zapytaj fachowca Silne syczenie. Odpowiedź: Silne syczenie.\nOdpowiedź: Silne syczenie.\n30/09/2008 o 21:09 #14081\nWitaj, jak dla mnie jest to objaw typowy dla dziury lub szczeliny. Nalej troche wody przez rurke ustnikwa i delikatnie przelej przes wszystkie zakamarki, to pozwoli ci wykluczyc lub potwierdzic ta hipoteze. Co do sliny, to ni slyszalem o takim przypadku, ale jak cos sie pieni to moze czysciles ja LUDWIKIEM wczesniej?


Sokrates alternatywny - Ucieczka z głębi pustki - Józef Życiński - Portal OPOKA\nUcieczka z głębi pustki\nNierzadko można obecnie usłyszeć pełne zaskoczenia pytanie: Skąd w tak krótkim czasie zaroiło się u nas od ekscentrycznych zachowań nastolatków? Krzykliwe grupy skinów i punków, satanistów i miłośników myśli Lwa Trockiego zdają się wzajemnie prześcigać w demonstrowaniu ekscentrycznych upodobań, szokując najbliższe otoczenie. Im mniejsza liczebnie jest jakaś grupa, tym głośniej informuje o swych wyjątkowych zaletach. Siła krzyku staje się głównym atutem tych, którzy nie mają do zaoferowania żadnych innych wartości.\nZjawiskom tym towarzyszą często reakcje zgorszenia i sugestie, że to wszystko, panie, przez ten Zachód. Są to wyjaśnienia zdecydowanie zbyt łatwe; to chyba jednak nie wszystko. Niektóre postawy praktykowane na Zachodzie mogły trafić u nas szybko na podatny grunt psychiczny właśnie dlatego, iż przez długie lata zdążyliśmy się oswoić z nonsensem jako z trwałym składnikiem naszego środowiska naturalnego. Nie należy się dziwić, iż propaganda absurdu przeniknęła ze szklanego ekranu i łamów prasy na poziom zachowań młodzieżowych. Dlaczego cynizm i prymitywizm mogłyby być zjawiskiem naturalnym u felietonisty w gładko skrojonym garniturku, natomiast miałyby wywoływać niepokój dopiero wówczas, gdy zaczęto je praktykować w kręgach nastolatków o włosach koloru tęczy?\nPrawdą jest, że celebrowanie prymitywizmu przybiera szokujące formy w zachowaniach zbuntowanych nastolatków. Jego złagodzone postacie bywają jednak ukryte również w niektórych postawach starszej generacji. Poszukiwanie prostych rozwiązań dla skomplikowanych kwestii, ucieczka w bezmyślność i łatwiznę, bezkrytyczne oczekiwanie na kolejnego „guru”, który rozwiąże wszystkie problemy, stanowią cechy charakterystyczne mentalności spotykanej w różnych środowiskach i różnych epokach.\nPustka rodzona przez ucieczkę od myślenia nie jest bynajmniej polskim zjawiskiem kulturowym. Pamiętam, jak kiedyś czekałem razem z kolegą, amerykańskim filozofem, na pociąg w małym miasteczku wschodniego wybrzeża USA. Stojąc przed kioskiem z gazetami, patrzyliśmy na tytuły sprzedawanych gazet. „Zgadnij, które z czasopism, będzie najczęściej kupowane” — zaproponował mój znajomy z Westport. Wymieniłem „Newsweek” lub „Time”. „Jesteś niepoprawnym optymistą — uśmiechnął się melancholijnie kolega. — Zdecydowanie najlepiej będzie szła brukowa popołudniówka, która opisuje wszystkie skandale i ploteczki z okręgu, informując nawet o sensacjach, które nigdy nie miały miejsca”. Niestety, miał rację. Większość osób z kolejki przed kioskiem sięgała po pismo, które na stronie tytułowej podawało wielką czcionką informację w stylu: „Trzyletni dzieciak zgwałcił atrakcyjną piastunkę...”. Podróżujący czytelnicy oburzyliby się zapewne, iż ktoś ma czelność komentować ich dobór lektur, naruszając elementarne zasady demokratycznego wyboru. Ostatecznie podczas podróży koleją nie powinno się nadużywać szarych komórek. Warunki kolejowe nie służą uprawianiu metafizyki. Człowiek chce odpocząć i zapomnieć o trudach podróży. Nie pozujmy na snobów i nie udawajmy, że największą przyjemność sprawia nam lektura wywiadów z laureatami Nagrody Nobla...\nUcieczka w absurd, obserwowana obecnie u tylu młodych osób, ma swoje głębokie korzenie społeczne i kulturowe. Nie należy się łudzić, iż można jej przeciwdziałać przy pomocy prostych argumentów. By jakakolwiek forma argumentacji mogła trafić do odbiorcy, trzeba wpierw zaszczepić u niego minimalne warunki kultury intelektualnej. Trzeba także poszukiwać takich wzorców zachowań, które potrafiłyby przeciwdziałać pustce rodzącej tęsknotę za absurdem i krzykiem. Może zamiast masowego zgorszenia krzykliwym zachowaniem młodych radykałów bardziej właściwe byłoby pytanie o stan naszej kultury masowej? Programowe lekceważenie tej dziedziny może sprawić, iż u pewnego typu odbiorcy, przejętego efektownością powierzchniowych doznań, jedynym, co głębokie, okaże się ostatecznie duchowa pustka.\nDobór widowiskowych środków i chwytliwych haseł stanowi zwykłą formę prób ukrycia wewnętrznej pustki i głębokich frustracji. Puste miejsce po podstawowych ludzkich wartościach, po krytycznej refleksji lub przeżyciu religijnym najłatwiej jest zapełniać naiwną namiastką „alternatywnej” ideologii. W jej nazwie może nie pojawiać się żadne odniesienie do alternatywy. Wystarczy, że pojawi się nieskomplikowana wiara w to, że to właśnie tajemnicze promieniowanie, myśli Mao, UFO albo psychotronika przyniosą automatycznie happy end dla naszych życiowych kłopotów.\nDuchowa próżnia, odkrywana bez względu na wiek i szerokość geograficzną, staje się przyczyną poszukiwania wspólnot, które swym krzykiem i odczuciem łączących więzów zagwarantują członkom pewien typ komfortu psychicznego. Mechanizm ten wyjaśnia powstawanie grup, których nonszalancja graniczy z patologią. Połączenie to idzie zazwyczaj w parze z pewnymi predyspozycjami psychicznymi. W obrębie tych samych grup można jednak spotkać członków o odmiennej strukturze psychicznej. Jedni z nich reprezentują typ żądny władzy, innym imponuje to, iż mogą posłusznie spełniać polecenia swych wybitnych kolegów. Efekt ten występuje nie tylko w grupach młodzieżowych. Istnieje pewien typ osobowości, której imponuje styl satelity krążącego wokół słynnego ośrodka. Jako przykład pozwolę sobie zacytować fragment listu skierowany przez córkę słynnego brytyjskiego dyplomaty lorda Curzona do przebywającego na wygnaniu Lwa Trockiego.\nTrocki, nim uwikłał się w wewnątrzpartyjne boje ze Stalinem, nie ustępował w niczym Józefowi Wissarionowiczowi w stosowaniu metod zwanych dziś stalinowskimi. Swą błyskotliwą inteligencję zaangażował m.in. w to, by przeprowadzić upaństwowienie związków zawodowych i militaryzację zakładów pracy. Intryga i terror stanowiły normalny środek jego działania aż do 1940 r., kiedy to zginął z rąk terrorysty nasłanego przez Stalina. Najbardziej radykalne grupy jego zwolenników podkładają współcześnie ładunki wybuchowe w domach towarowych Zachodu. Tłumaczą przy tym, iż burżuazyjne społeczeństwo Zachodu prowadzi ukrytą walkę z ideałami rewolucji proletariackiej. Żeby podjąć tę walkę, nie należy unikać terroru, nawet jeśli od podkładanych bomb będą ginęły dzieci i matki.\nDo autora, który wypracował doktrynę ustawicznej rewolucji prowadzonej przez siły postępu, następujący wiernopoddańczy list skierowała w 1930 r. córka brytyjskiego ministra:\nDrogi towarzyszu Trocki,\nNade wszystko pragnę zobaczyć Was na parę chwil... Jestem córką lorda Curzona, który był w Londynie ministrem spraw zagranicznych wówczas, gdy Wy byliście w Rosji.\nJestem również gorącą socjalistką i członkiem Izby Gmin. Nasz obecny rząd uważam za byle co. Skończyłam natomiast lekturę Waszej biografii. Natchnęła mnie ona, jak żadna książka dotąd. Jestem Waszą wielką wielbicielką. Dziś, gdy tak trudno spotkać wielkie osobistości, byłaby dla mnie wielkim zaszczytem możliwość spotkania Was. Z całego serca wierzę, że przyznacie mi ten zaszczyt...\n— Cynthia Mosley\nWidoczna w liście tęsknota za spotkaniem wymarzonego idola przywodzi na pamięć zachowania nastolatków kolekcjonujących autografy ulubionych piosenkarzy czy sportowców. Wiernopoddańczy nastrój listu można częściowo usprawiedliwiać tym, iż w 1930 r. nazwisko Trockiego nie zdążyło jeszcze stać się symbolem prymitywnego terroryzmu w skali międzynarodowej. Obecnie kojarzy się ono jednak jednoznacznie z lewackim terroryzmem. Mimo to można już obecnie w polskich warunkach spotkać gorących entuzjastów duchowego patrona tego nurtu. O terroryzmie mówią oni na razie niewiele za to przedstawiają się jako sympatycy „rewolucji demokratycznej” podejmowanej w imię wielkich ideałów socjalizmu. Ich patetyczny styl przypomina kwieciste slogany epoki stalinowskiej. Promieniowanie stalinowskich wzorców ma swój niezmienny urok, nie tylko dla córek brytyjskich lordów...\nIdeologię krzyku ożywia wiara w odnalezienie bardzo prostych rozwiązań dla bardzo skomplikowanych spraw. Wystarczy tylko zburzyć, zakwestionować, odrzucić, a wszystko stanie się natychmiast proste. Idealne społeczeństwo istot wyzwolonych znajduje się już w zasięgu ręki i strun głosowych. Wewnętrzna pustka połączona z radykalnymi hasłami zapoczątkuje nowy etap w historii ludzkości...\nGdyby dało się na miejsce tej pustki wprowadzić autentycznie ludzkie wartości, gdyby krzyk zastąpić spokojną krytyczną refleksją, istniałaby szansa nawiązania psychicznego kontaktu ze zbuntowanymi entuzjastami radykalnych rozwiązań. Powstałaby wówczas możliwość wypełnienia pustki czy to przez odkrycie wartości religijnych, czy też jakiejś formy humanizmu otwierającej na potrzeby otoczenia. Niestety, wiele mechanizmów, które funkcjonują we współczesnej kulturze, zdaje się służyć systematycznemu zabijaniu w odbiorcach umiejętności myślenia. Należy do nich kochający plotkę i sensację styl informacji prasowej, komiksy, które u części entuzjastów prowadzą czasem do wtórnego analfabetyzmu, wyprane z problemów filmy sławiące brutalność, powierzchowność i krzyk. Każde z tych przedsięwzięć wzięte z osobna da się usprawiedliwić. Trudno przecież karmić non stop telewidzów czy czytelników dyskusjami o humanizmie i ewolucji kulturalnej. Niezamierzonym efektem podobnej polityki informacyjnej staje się jednak formacja półinteligentów, którzy myślenia boją się jak ognia, natomiast dysponują znakomitą siłą głosu i chętnie robią z niej użytek.


Macron chce zmienić główny język UE - Sputnik Polska\n06:28 14 Kwiecień 2021\n20:15 15.06.2018 Krótki link\nJak zauważa gazeta, taki środek opracowywany jest na tle rozmów Wielkiej Brytanii dotyczących wyjścia z UE. Francuski przywódca wezwał do powrotu do porządku, który istniał do 1973 roku, kiedy to właśnie francuski był głównym językiem w dokumentacji.\nAngielski nigdy tak mocno nie dawał o sobie znać w Brukseli jak teraz, kiedy omawiamy Brexit, ale jego dominowanie nie jest nieuchronne — powiedział Macron.\nPoinformowano, że takie stanowisko popiera również przewodniczący Komisji Europejskiej Jean-Claude Juncker, który urodził się w Luksemburgu.\nFrancja dopuszcza możliwość nowych ataków w Syrii


Zanim zaczniesz mówić, czyli po co nam interakcje? - W Poszukiwaniu Projektu\nZanim zaczniesz mówić, czyli po co nam interakcje?Czas czytania: 1 min\nIle czasu rozmawiamy z dziećmi? Jak długo się z nimi bawimy? Na ile afirmujemy pierwsze wysiłki wypowiadania się małego człowieka? Te wspierające reakcje ze strony rodzica wpływają na rozwój mowy w pierwszym etapie życia istoty ludzkiej. Mowa jest bowiem naśladowaniem tego, co widzimy i słyszymy. Wymaga interakcji ze strony dorosłych. Brak tych bodźców lub ich niewłaściwe pochodzenie potrafią poważnie zaburzyć rozwój tej zdolności. Bez głużenia i gaworzenia nie będzie sprawnego mówienia.\nO przeszkodach anatomicznych w mówieniu, np. krótkim wędzidełku czy wadach zgryzu oraz wartości współpracy logopedy z różnymi specjalistami, takimi jak lekarz, ortodonta czy laryngolog rozmawiamy z prof. Ireną Polewczyk, logopedą z Uniwersytetu Śląskiego.\nZastanawiamy się też, jak sobie radzili nasi przodkowie z wadami wymowy czy trudnościami w mówieniu. I wreszcie dokonujemy pewnego detektywistycznego odkrycia dzięki obrazowi Wyspiańskiego. Innymi słowy zdradzamy, o czym logopedzie mówi widok dziecka z otwartą buzią.\nOto trzecia część rozmowy z prof. Ireną Polewczyk, naukowcem i logopedą terapeutą. Poprzednie dwie odsłony wywiadu można znaleźć na portalu W poszukiwaniu projektu www.wp-projektu.pl w zakładce Media-Podcasty. Zaprasza Mira Jankowska\nTrzy kardynalne problemy w biologii (4 390)\nPodobieństwo genomów człowieka i szympansa (3 804)\nWywiad z historykiem i filozofem nauki Stephenem C. Meyerem (2 119)\nCałkowita liczba wyświetleń: 34689


Białoruś wysyła wojska na granicę z Ukrainą (WIDEO) – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\n02 Kwi 2021 Białoruś, SUPERNEWS, Ukraina 2 comments\nDziennikarz niemieckiego Bild, Julian Ropcke poinformował na Twitterze, że Białoruś wysłała swoje pododdziały wojska na granicę z Ukrainą (rejon Łohiszyna w Obw. Pińskim, po stronie ukraińskiej – Obw. Rówieński).\n„Dyktator Łukaszenka przesuwa także białoruskie wojska w kierunku granicy z Ukrainą (tutaj 60 km na północ od granicy obwodu rówieńskiego)” – napisał na Twitterze .\nZdjęcia opublikowane w środę przez Juliana Ropckego pokazują kolumny białoruskiego sprzętu wojskowego, w tym pojazdów opancerzonych BTR-80 i wojskowych ciężarówek.\nKonwój wojskowy został sfilmowany 31 marca pod Łohiszynem na Białorusi.\nJak informowaliśmy, we wtorek głownodowodzacy siłąmi zbrojnymi Ukrainy gen. Rusłan Chomczak powiedział, że Rosja gromadzi siły zbrojne w pobliżu granic Ukrainy, co zagraża bezpieczeństwu tego kraju.\nW wystąpieniu do parlamentu Chomczak zarzucił także proroskiewskim separatystom systematyczne łamanie zawieszenia broni w konflikcie na wschodzie Ukrainy, uzgodnionym w lipcu 2020 roku.\nUkraina i Rosja winią się nawzajem za gwałtowną eskalację konfliktu, który według Kijowa, od 2014 roku pochłonął 14 tysięcy ludzkich istnień.\nKresy24.pl za Defence Blog\n”Fort Trump” a Białoruś (ANALIZA) “Manipulowanie i blefowanie by zirytować Kreml”. “Ruskij mir” o spotkaniu Łukaszenki z Pompeo „Rosja próbuje wciągnąć Białoruś w konflikt”. Dlaczego Łukaszenka wzywa do wspierania Zełenskiego? Łukaszenka: Razem z moim przyjacielem Putinem podarowaliśmy naszym wrogom Ukrainę Ważna deklaracja Łukaszenki ws. Donbasu\nTagi: Białoruś Bild Chomczak dyktator dziennikarz film granice gwałt konflikt Łohiszyn Łukaszenka Niemiec parlament Piński siły zbrojne Twitter Ukraina ukraiński wojna na Ukrainie wojsko zdjęcia\n2 kwietnia 2021 o 15:43 Odpowiedz ↓\n..coś może być na rzeczy, że się za granice łukaszyści z putinowcami wybierają. Transportery mają bowiem namalowane białe pasy, by chyba odróżnić się od identycznego sprzętu ukraińskiej armii. Jak CCCP wkraczało do Czechosłowacji ten sam mamewr z białymi pasami zastosowano.\n3 kwietnia 2021 o 23:18 Odpowiedz ↓\nMały gnojek razem ze swym kumplem – gangsterem z mińska próbują wywołać komunistyczną ruchawke. I to się dla nich źle skończy.


Bobby McFerrin zaśpiewał Chopina [WIDEO] - Czwórka - polskieradio.pl\n06'32 Rozmowa z członkami grupy Roan\nOstatnia aktualizacja: 22.08.2010 15:30\nMuzycy grupy Roan odnoszą sukcesy w Chinach, teraz chcą odzyskać pozycję na polskiej scenie.\nZespół zadebiutował w 1991 roku, szybko stając się jedną z najpopularniejszych polskich kapel grających modny wówczas grunge. Do szerszej publiczności dotarł jednak dopiero pięć lat później za sprawą piosenki "Ten zimowy czas", zaśpiewanej wspólnie z m. in. Andrzejem Krzywym i Andrzejem Piasecznym. Wkrótce potem o kapeli słuch zaginął. Muzycy przypomnieli o sobie w 2009 roku na Sopot Hit Festiwal, gdzie wystąpili z nową piosenką, zatytułowaną "Podnieś głowę". Na koncie mają kilka albumów studyjnych i składankę największych przebojów. Ta rockowa kapela nazywana bywa "najwyższą" w Polsce, a to za sprawą wysokiego wzrostu muzyków.\nOstatnia aktualizacja: 25.08.2010 12:25\nProjekt "Lutosfera" z Leszkiem Możdżerem zagości w Teatrze "6. Piętro"\n26 sierpnia w teatrze Michała Żebrowskiego w PKiN odbędzie się kolejny koncert z cyklu "Wyższy poziom muzyki". Tym razem na "6. piętrze" projekt "Lutosfera" zaprezentuje Leszek Możdżer.\nMożdżer zaznacza, że niełatwo było wybrać repertuar. Dzieła Lutosławskiego to całe pejzaże, krajobrazy muzyczne. Przekomponowanie ich, nadanie im nowego kształtu było niebagatelnym wyzwaniem. – Mieliśmy niemały problem. Zamierzaliśmy tak ugryźć tę muzykę, żeby jej nie pokaleczyć, posłużyć się nią do osobistej wypowiedzi, ale w taki sposób, na jaki zasługuje. Chcieliśmy podejść do projektu z dużym szacunkiem i długo zmagaliśmy się z tym projektem – tłumaczy.\nWarto zaznaczyć, że oprócz samej muzyki, w "Lutosferze" usłyszymy wysamplowane fragmenty wypowiedzi Witolda Lutosławskiego.


Gears 5 Pełna Wersja Gry +Instalator 2019 | Pobierz Pełne Wersje Gier!\nBy admin Last updated Sie 2, 2019\nGears 5 to niesamowicie popularny TPs. Gra została przygotowana na platformy PC. Nasz najnowszy instalator sprawi, że będzie ci się grało znakomicie. Jego funkcje są bardzo proste a instalacja szybka. Wiele opcji językowych, bogactwo wyboru oraz instrukcja krok po kroku przeprowadzi Cię do tego nowego świata.\nWszystkie kwestie omawiamy w tekście poniżej. Między innymi – fabułę, producenta, mechanikę gry czy wymagania graficzne. Ruszajmy więc w świat Gears 5.\nFabuła Gry Gears 5\nGears 5 – jak sama nazwa wskazuje, to piąta odsłona tej niezwykle popularnej seri gier akcji. Studio The Coalition/Black Tusk Studios podjęło się kontynuacji i wprost można powiedzieć, że seria ta jest już kultowa.\nZaczynając od takich tytułów jak Gears Of War 4, Microsoft Flight czy inne produkty z serii – producent pokazuje swoją moc! Najnowsze dzieło dewelopera to Gears 5 – znajdujemy się na bardzo niebezpiecznym lądzie Sera – naszy zadaniem jest rozwiązanie zagadki pochodzenia Szarańczy oraz podjęcie działań z tym związanych.\nWszystkie kolejne kroki podejmujemy w dynamicznych warunkach i korzystając z bardzo obszernego pakietu audiowizualnego. Dzięki naszemu instalatorowi Gears 5 download PC będziesz zdolny do instalacji najnowszej wersji gry plus wszystkich dodatków w przyszłości.\nAkcje które podejmuje nasz bohater, obserwujemy z trzecie osoby – lokacje są niesamowicie ciekawe. Arsenał broni obszerny a do wyboru będziemy mieli np. shotguny, snajperki, karabiny maszynowe czy…piły!\nNajciekawszą pukawką jest jednak broń masowego rażenia, która pozwala na zadanie sporych obrażeń wrogowi. Istotną rolę ciągle odgrywa np. pogoda, która wpływa na wynik rozgrywki. Warto pobrać nasz instalator i już dzisiaj cieszyć się z niesamowitej przygody w Gears 5 pełna wersja.\nMultiplayer – Czy Gears 5 Go Oferuje?\nW Gears 5 zagramy głównie w bardzo rozbudowanej kampanii fabularnej. Ale co ciekawe, możemy przechodzić ją w trybie (CO-OP) – czyli trybie kooperacyjnym. Dzięki temu będziemy mogli korzystać z bota o imieniu Jack który zadaje ogromne obrażenia i chroni sojuszników.\nAle co z trybem multi? Jest i on! Zaczynając od modułu Horde gdzie likwidujemy masy wroga po tryb Escape przypominający plant the bomb z shooterów – więc naszym zadaniem jest podłożenie ładunku wybuchowego oraz jak najbardziej optymalna ucieczka.\nNajbardziej popularny z trybów to tryb PVP – podzielony na 2 części – Arcarda oraz Escalation 2.0. Sami również możemy projektować własne mapy. Ma to swoje plusy i minusy.\nCzy Gears 5 Pójdzie Na Moim Komputerze?\nGears 5 to dosyć wymagająca gra z racji tego, że działa na silniki graficznym korzystającym z technologi Unreal Engine 4. Jakość grafiki, dźwięku i inne aspekty naprawdę sprawiają niezapomniane wrażenia!\nJednakże warto pamiętać, że developer zoptymalizował wymagania i rozgrywka powinna być dosyć płynna nawet na gorszym setupie komputerowym. Sprzęt odgrywa już jednak znaczenie, jeśli chcemy grać na wyższych rozdzielczościach!\nWarto zapoznać się ze wszystkimi wymaganiami poniżej oraz instrukcją obsługi instalatora. Producent dokładnie specyfikuje co i gdzie jest potrzebne, aby wycisnąć z rozgrywki maksa!\nWymagania techniczne Gears 5:\nWymagania minimalne dla Gears 5 Download PC :\nProcesor Intel Core i3-7320 2-Core 4.1GHz lub AMD FX-6300\nKarta graficzna NVidia GeForce GTX 1050 lub AMD Radeon RX 560 2GB\nProcesor Intel Core i5-4690 3.5GHz lub AMD Ryzen 3 2200G\nKarta graficzna GeForce GTX 970 4GB lub AMD Radeon RX 570 4GB\nGears 5 Pobierz PC\nTagi (ignoruj): Gears 5 do pobrania na pc, Gears 5 download, Gears 5 download pc, Gears 5 full game, Gears 5 full version, Gears 5 pc, Gears 5 pełna wersja, Gears 5 pełna wersja gry, Gears 5 pobierz, Gears 5 pobierz pc, Gears 5 recenzja, Gears 5 telecharger, Gears 5 torrent, skąd pobrać Gears 5 pc\nPobierz Pełną Wersję Heavy Rain Download PC


Zapewniamy profesjonalną pomoc z zakresu psychologii i psychoterapii. Jesteśmy zespołem psychoterapeutów i psychologów, pracujących w podejściu Gestalt. Ośrodek psychoterapii Gestalt powstał w rezultacie współpracy pięciu psychoterapeutów i psychologów, których łączą więzy przyjaźni oraz zamiłowanie do szerzenia oraz udostępniania korzyści wynikających z psychoterapii Gestalt większej grupie odbiorców. Tworzymy profesjonalne i bezpieczne miejsce, w którym klienci czują się komfortowo i cieszą się pełnią możliwości związanych z terapią.\nW ofercie naszego ośrodka klient znajdzie pomoc psychologiczną i psychoterapeutyczną. Oferujemy profesjonalne konsultacje psychologiczne, w trakcie których identyfikowany jest problem, z którym zmaga się pacjent , znajdowane są odpowiednie rozwiązania i dobierana jest odpowiednia forma pomocy psychologicznej, którą zazwyczaj są konsultacje psychoterapeutyczne. Ośrodek Psychoterapii Gestalt oferuje swoim pacjentom najwyższej jakości pomoc w postaci psychoterapii grupowej, indywidualnej, małżeńskiej i par, rodzin oraz psychoterapii uzależnień. Przeprowadzamy równiez warsztaty psychologiczne i rozwojowe.\nNIP:8512774677 ceny psychoterapeuta szczecin https://www osrodekpsychoterapiipogodno.com/\nPsychoterapia Gestalt to część nurtu psychoterapii humanistycznej, opisującej człowieka jako posiadającą możliwość wyboru, świadomą jednostkę, która kreuje rzeczywistość, nadając sens życiu i kierując nim. Pracujemy w nurcie psychologii humanistycznej, dlatego dajemy naszym klientom warunki sprzyjające samorealizacji i rozwojowi oraz pomoc w rozumieniu swoich potrzeb i oczekiwań w stosunku do świata i siebie samego. Psychoterapia Gestalt kładzie nacisk na to, co dzieje się w danym, konkretnym momencie i pomaga uświadomić, że przyszłości jeszcze nie ma, a przeszłość już nie istnieje. Dzięki akceptacji swoich doświadczeń życiowych uświadamiamy sobie to, co naprawdę czujemy. Jednostka staje się zdolna do zmiany i kontrolowania swojego życia dzięki świadomości i odpowiedzialności za samego siebie. Istotna jest również relacja między pacjentem, a psychoterapeutą która ma wymiar ludzkiego spotkania, wypełnionego szacunkiem do wewnętrznego świata drugiej strony.\nW myśl psychoterapii Gestalt pacjent ma wystarczający potencjał, aby poradzić sobie z wszystkimi spotkanymi problemami. Skontaktuj się z nami, abyśmy mieli możliwość pomóc Ci ujrzeć Twoje szczęście i wspierać Cię przy Twoim osobistym rozwoju. Zapraszamy!


Asian Taste, Pleasant Prairie - recenzje restauracji - TripAdvisor\nWszystkie hotele - Pleasant Prairie\nOferty hoteli - Pleasant Prairie\nHotele biznesowe - Pleasant Prairie\nNajlepsze hotele dla rodzin - Pleasant Prairie\n5-gwiazdkowe hotele - Pleasant Prairie\n3-gwiazdkowe hotele - Pleasant Prairie\nWszystkie restauracje - Pleasant Prairie\nPopularne kuchnie - Pleasant Prairie\nRestauracje Bar ze stekami - Pleasant Prairie\nRestauracje Chińska - Pleasant Prairie\nRestauracje Fast Food - Pleasant Prairie\nRestauracje Grill/rożen - Pleasant Prairie\nRestauracje Meksykańska/teksańska - Pleasant Prairie\nRestauracje Pizza - Pleasant Prairie\nRestauracje Włoska - Pleasant Prairie\nRestauracje oferujące dania bezglutenowe w Pleasant Prairie\nRestauracje wegetariańskie - Pleasant Prairie\nWegańskie restauracje w Pleasant Prairie\nNajlepsze dania typu Hamburgery - Pleasant Prairie\nNajlepsze dania typu Krewetki - Pleasant Prairie\nNajlepsze dania typu Żeberka - Pleasant Prairie\nNajlepsze dania typu Lody - Pleasant Prairie\nNajlepsze dania typu Burrito - Pleasant Prairie\nNajlepsze dania typu Soki i smoothie - Pleasant Prairie\nDesery w lokalizacji Pleasant Prairie\nKawa i herbata - Pleasant Prairie\nPleasant Prairie Restauracje\nNr 7 wśród 25 Restauracje w lokalizacji Pleasant Prairie\nKurczak pomarańczowy jest bomba. Najlepsze azjatyckiej restauracji w Kenosha/Racine. Zwykle jeździmy tu na obiad bo mają specjalne dania na lunch i masz sporo jedzenia.\nPyszne i szybkie .... nerkowca kurczak jest pyszne i dużo nerkowca jest\nUwielbiam nerkowca kurczak. Azjatyckie smak przywodzi wiele nerkowca's. Są stoły do jedzenia, lub wybrać się. Wolę jedzenie na wynos. Mogę zadzwonić, a ja jestem sklepów w okolicy i złożyć zamówienie. Super szybka, przyjazna obsługa.\nwynos jest super.\nObsługa jest wspaniała, a jedzenie jest pyszne. Zamówiliśmy kiedy jesteśmy wystarczająco daleko, by przez odebrać nasze zamówienie. Jedzenie jest zawsze gotowy, aby bez czekania.\nMałe małe miejsce, ale całkiem przyzwoite.\nW rogu dużym centrum handlowym można znaleźć to miejsce schowany. Jak w wielu sklepach są restauracje tuż obok sklepów. Moja żona była na misję zakupy więc byłem tu nie spodziewałem się dużo, ale zostałem mile zaskoczony.\nSuper Crab rangoon!\nJest to ładna, mała restauracja na posiłek lub na wynos . Nie jeść azjatyckie jedzenie bardzo często, ale, jak się tutaj. I zazwyczaj to. Obsługa jest kompetentna i dość szybko.\nPróbowałem azjatyckiej smak na kolację w drugą noc i byliśmy bardzo mile zaskoczeni. Ja z wołowiny i brokuły combo z ryż smażony z jajkiem i rolki i córka słodko-kwaśną kurczaka z białego ryżu i rolki. Koszt dla $21 i nie mieliśmy wystarczająco dużo żywności dla...dobry obiad i obiad następnego dnia. Jedzenie było świeże, nie byli zbyt słone, i dobry smak. Sajgonki chrupiące i nie tłuste. Na pewno tam wrócę.Więcej\nPycha pycha najpyszniejszy\nAbsolutnie najwyższej klasy miejsce na dobre chińskie jedzenie. Mały Ogródek ale zawsze czyste. Parking jest wystarczające.\nWspaniałe jedzenie w cenie\nŚwietny stosunek jakości do ceny. Bardzo dobre jedzenie i oferuje szeroki wybór opcji menu. Wiem, że niektórzy to zamówić z menu i uzyskać autentyczne jedzenie. Gorąco polecam, szczególnie za tą cenę.\nŚwietne azjatyckie jedzenie. Super świeże. Wielkim wyborem. Wielki parking i bardzo dogodna lokalizacja. Miły w okolicy.\nJedzenie było dobre, tak samo jak obsługa. Zdecydowaliśmy się zjeść w restauracji. Nasze zamówienia zostały przygotowane w naszym guście. Restauracja była czysta.\nPobliskie hoteleZobacz wszystkie 5 hoteli w Pleasant Prairie\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Asian Taste.\nAdres: 9901 77th St, Suite 840, Pleasant Prairie, WI 53158-1143\nLokalizacja: Stany Zjednoczone > Wisconsin (WI) > Pleasant Prairie\nNumer telefonu: +1 262-697-5666


Craig wygląda jak ruski agent w przebraniu. Miałem nadzieję na kogoś w stylu Brosnana.\nBrukowiec gazetapl/kultura redagowany przez zespół deser.pl i plotek.pl czyli najbardziej pogardzane serwisy w polskim necie oznajmia, że fani Bonda cieszą się, że Craig ponownie zagra Bonda... Czego się spodziewać po internetowych szmatławcach?\nCzarny Bond :D\nChyba ktoś tu upadł na głowę. Sam jestem czarny ale to byłoby swietokradztwo.\nSuper. Mam zaoszczędzone 2,5 godziny, a jak zapowiedź się spełni, to nawet 5.\nŻałosne. Z niego taki Bond jak z J. Fasoli.\nkurde, a miałem nadzieję, że dorociński\nEuropa się starzeje - brak młodych, brak liderów nowego pokolenia


Bieg z historią z 1863 r. w tle\nBIEGI: Bieg z historią z 1863 r. w tle\n22:08, 12 czerwca\n12 czerwca odbył się Lututowski Bieg Wolności 1863. Wydarzenie na teren lasu "Koziołek" przyciągnęło tłumy mieszkańców. Na imprezę zaprosił Miejski Ośrodek Kultury w Lututowie przy współpracy z gminą Lututów, gminą Galewice oraz RBS w Lututowie. Honorowy patronat objęli Marszałek Woj. Łódzkiego Grzegorz Schreiber oraz Łódzki Kurator Oświaty Waldemar Flajszer.\nBieg rozpoczął się polową mszą sprawowaną w intencji obrońców ojczyzny. Uczniowie i przedszkolacy przygotowali patriotyczną część artystyczną. Przy obelisku występowali mieszkańcy gminy Lututów oraz Galewice, bowiem w tym roku w organizację wydarzenia włączyły się dwa sąsiednie samorządy. Głównym sponsorem nagród był Rejonowy Bank Spółdzielczy, zaś sama inicjatywa organizacji przedsięwzięcia wyszła od prezesa Tomasza Klimeckiego.\nBieg podzielono na kilka kategorii wiekowych. W wydarzeniu wzięły udział również osoby niepełnosprawne. Każdy uczestnik na mecie otrzymał pamiątkowy medal, którymi dekorowali m.in. poseł Paweł Rychlik, starostowie Stefan Pietras i Marek Kanicki, członek Zarządu Powiatu Piotr Kowalczyk, burmistrz Lututowa Marek Pikuła, przewodniczący Rady Gminy Marek Zgadzaj, wójt gminy Galewice Piotr Kołodziej.\nPodczas spotkania wystąpili przedszkolacy z Lututowa, uczniowie Szkoły Podstawowej im. Powstańców 1863 r. z Lututowa, uczniowie Zespołu Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego, uczniowie ze szkół z terenu gminy Galewice.\nInscenizację bitwy pod Koziołkiem pokazali członkowie Stowarzyszenia Historycznego "Gloria Victis".\nW kategorii OPEN na dystansie 7 km zwyciężył Artur Jasiński z klubu "Wieluń Biega". Na pokonanie całej trasy potrzebował zaledwie 24 minut i 16 sekund. Drugi był Tomasz Juszczak (24:33), trzeci Tomasz Chudzicki z MUKS Wróblew (24:50), czwarty Bartłomiej Lis (25:26), piąty Maciej Marczak z grupy "Aktywny Ostrzeszów" (26:08).\nWśród dzieci do 7 lat na dystansie 600 m. równych sobie nie miał Oliwier Kapral (2:33), druga była Maria Sowa, trzeci Jakub Golonka, czwarty Wojciech Gonera, piąty Leon Dudek.\nNa tym samym dystansie, w grupie 8 - 18 lat, główne laury zebrał Michał Smolis, kolejny był Dawid Stanioch, trzeci Wiktor Kołodziej, czwarty Karol Gola, piąty Michał Cieśla.\nNa dystansie 1 km wśród dzieci od 11 do 14 lat zyciężył Mikołaj Pisczałka. Na drugim miejscu podium stanął Miłosz Czekaj, trzeci był Filip Różański, czwarty Tobiasz Kłobut, piąty Szymon Śnieg.\nWśród osób od 15 do 17 roku życia, na odcinku 3 km, wygrał Gerard Terelak, drugi był Kacper Narożny, trzeci Kacper Wrzosek, czwarty Bartosz Dybski, piąta Milena Cegiełka.


pod-zielonym-niebem: Domowa granola z daktylami i wiórkami kokosowymi\nDomowa granola z daktylami i wiórkami kokosowymi\nŚniadanie to zawsze wyzwanie. Nie sztuka wypić kubek kawy z mlekiem i cukrem, choć kusi nieziemsko. Ale na takiej kawie daleko nie zajedziemy. Domowa granola to coś słodkiego i zarazem pożywnego. Mam do niej pełne zaufanie, bo zrobiłam ją sama. Wiem, że jej słodycz pochodzi jedynie z łyżki miodu, wiórków kokosowych i daktyli. Jest pyszna i zastępuje mi słodycze przez cały dzień, a podana z zimnym kwaśnym kefirem w towarzystwie owoców jest małą przyjemnością na starcie.\n1/4 szkl pokrojonych suszonych daktyli\n- masło rozpuszczamy z miodem. Orzechy, migdały i suszone owoce kroimy na mniejsze części. Wszystkie składniki dokładnie mieszamy. Układamy na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia. Wkładamy do piekarnika nagrzanego do 170 C na 25 minut. Co jakiś czas możemy pomieszać. Po 25 minutach gasimy piekarnik i uchylamy drzwiczki. Na początku granola będzie miękka, ale w miarę stygnięcia stanie się chrupiąca i pyszna.\nSmacznego każdego ranka :)\nEtykiety: dobry początek dnia, domowe, granola, kokos, migdały, płatki owsiane, siemię lniane, suszone owoce, śniadanie, zdrowa


Autorzy: Aneta Łazarska,\nKod: KAM-3164:W01P01 Ilość w paczce: 0\nPoruszona problematyka zyskała znacząco na aktualności w świetle ostatnich wydarzeń, związanych z odmową odebrania przez prezydenta ślubowania od prawidłowo wybranych sędziów Trybunału Konstytucyjnego, uchwaleniem kolejnych ustaw o Trybunale oraz planowaną reformą Krajowej Rady Sądownictwa i Sądu Najwyższego. Zawetowane ustawy lipcowe są przejawem najpoważniejszego po 1989 r. kryzysu relacji władzy wykonawczej, ustawodawczej i sądowniczej. Kryzys ten pokazuje, jak słaba jest de facto w Polsce pozycja władzy sądowniczej i że gwarancje niezawisłości sędziowskiej są właściwie iluzoryczne. Skutkiem forsowanych zmian będzie upolitycznienie wymiaru sprawiedliwości, co z pewnością uczyni aktualną debatę nad kwestią, czy wciąż jeszcze żyjemy w demokratycznym państwie prawa. Autorka nie uchyla się od refl eksji nad tym zagadnieniem\ni ukazuje, jak destrukcyjne dla obywateli skutki może pociągnąć za sobą unicestwienie niezawisłości ustrojowej sędziego i niezależności sądów.\nMonografia zgłębia niezwykle szczegółowo właściwie każdy aspekt niezawisłości i niezależności sędziowskiej. Takie opracowanie potrzebne jest szczególnie teraz, gdy w niektórych europejskich jurysdykcjach  w tym w państwach należących do Unii Europejskiej  podejmowane są mniej lub bardziej zawoalowane próby Ťprzejęciať, jeśli nie całego wymiaru sprawiedliwości, to przynajmniej pewnych jego kluczowych elementów, w celu zapewnienia władzy wykonawczej większego wpływu na sposób, w jaki ten wymiar działa. Jak zauważa Autorka pod koniec swojej pracy, niezawisłość i niezależność sędziowska nie są przywilejem wąskiego grona osób  sędziów, lecz absolutnie niezbędną gwarancją dla wszystkich tych, którzy codziennie zwracają się do sądów w poszukiwaniu sprawiedliwości. Tam, gdzie pod pretekstem reform osłabia się wymiar sprawiedliwości, państwo traci znaczenie (...). Polecam tę książkę wszystkim, którym sprawnie funkcjonujący wymiar sprawiedliwości leży na sercu.\nISBN: 978-83-8107-422-3 , Oprawa: twarda , Format: A5 , 692\nKod: KAM-3164:W01P01 Miejsce wydania: Warszawa


Klasyczne Citroëny na paradzie w Koszalinie: od 90-letniego C4, przez 2CV, DS, CX, BX, XM aż po współczesne modele – Francuskie.pl – Dziennik Motoryzacyjny\n„Klasyczne Citroëny, które przyjechały dzisiaj do Koszalina, to nie tylko samochody. To sposób życia, to zupełnie inne podróżowanie i postrzeganie świata” – mówił Konrad Dula, prezes Amicale Citroën Pologne , w jednym z licznych wywiadów, które udzielał w przy amfiteatrze w centrum miasta, w otoczeniu kilkudziesięciu pięknych, świetnie zachowanych samochodów.\nAmicale Citroën Pologne zorganizowało w długi czerwcowy weekend zlot klasycznej motoryzacji, na którym pojawiły się bardzo ciekawe auta ze wszystkich epok. Najstarszym autem okazał się piękny kremowy Citroën C4 z 1928 roku. Pojawiło się kilka sztuk Citroënów Tracion Avant, pierwszych seryjnie produkowanych samochodów z napędem na przednie koła. Nie mogło zabraknąć legendy motoryzacji, czyli Citroënów DS z różnych lat, które cieszyły oko zwiedzających. Były też liczne kaczki, czyli kultowe modele 2CV w różnych odmianach.\nZ bardziej współczesnych aut pojawiły się topowe modele CX, w tym chyba najlepiej zachowany Citroën CX w Polsce w wersji Leader, którego stan można określać jako salonowy. Były też flagowe limuzyny lat dziewięćdziesiątych, modele XM w wersji Exclusive oraz jego następcy, czyli C6. Najmłodsze auta pochodziły prosto z salonu Citroën Mojsiuk i były to komfortowe i przestronne kompakty C4.\nWydarzenie cieszy się dużym zainteresowaniem mediów – przedstawiciele telewizji, stacji radiowych i portali internetowych zadawali mnóstwo pytań, próbując odpowiedzieć na pytanie, co kieruje posiadaczami tych pięknych zabytkowych aut. W Koszalinie pojawiło się też mnóstwo odwiedzających.\nWjazd Citroënów do centrum Koszalin odbył się w kolumnie, eskortowanej przez policję. Funkcjonariusze zablokowali skrzyżowania w mieście, aby zabytki mogły sprawnie przejechać na miejsce wystawy. Wcześniej uczestnicy wydarzenia byli w ogrodach Hortulus, skąd malowniczymi drogami Pomorza Zachodniego udali się w stronę miasta. Jak wyglądał ten przejazd, możecie zobaczyć na poniższym filmie.\nA kto z Was jest w długi weekend nad morzem może te wszystkie piękne samochody zobaczyć 5 czerwca w Mielnie na deptaku, od godziny 12:00 a 6 czerwca w Kołobrzegu, pod latarnią morską.\nSponsorami nadmorskiego zlotu i parady Citroënów, organizowanej przez Amicale Citroën Pologne są firmy Michelin, Citroën Polska, Citroën Mojsiuk, PPG – złoty partner zlotu, Warta, miasto Koszalin, miasto Mielno. Patronat medialny nad wydarzeniem objął portal Francuskie.pl. Patronat honorowy sprawuje ambasador Francji, Frederic Billet, który przygotował dla uczestników specjalne przesłanie.\nTagi: Amicale Citroen PologneCitroenCitroen Mojsiukmichelin


Konsultacje społeczne dotyczące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta Poznania - II etap - Konsultacje społeczne - Poznan.pl\nRaport z konsultacji społecznych dotyczących projektu uchwały w sprawie przyjęcia "Poznańskiego Programu opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 na lata 2021-2024\nKonsultacje społeczne dotyczące projektu Planu Zrównoważonej Mobilności Miejskiej dla Miasta Poznania oraz Prognozy Oddziaływania na Środowisko dla tego projektu - III etap\nKonsultacje społeczne dotyczące projektu Planu Mobilności Transportowej dla Miasta Poznania oraz Prognozy Oddziaływania na Środowisko dla tego projektu - III etap-zapowiedź\nDrugi etap konsultacji projektu nowego Studium odbędzie się w dwóch częściach i trwać będzie od 23 listopada do końca marca 2022 roku. W pierwszej części, która rozpocznie się 23 listopada i trwać będzie do 17 grudnia tego roku, odbędzie się cykl debat eksperckich z przedstawicielami organizacji pozarządowych oraz cykl debat społecznych z przedstawicielami poznańskich rad osiedli. W drugiej części - w I kwartale 2022 r. planowane jest otwarte spotkanie konsultacyjne dla wszystkich zainteresowanych. Zarówno debaty społeczne, jak i spotkanie konsultacyjne będą transmitowane w mediach społecznościowych.\nCzęść pierwsza II etapu konsultacji społecznych\nW części pierwszej II etapu konsultacji odbędzie się cykl zdalnych debat eksperckich (z przedstawicielami branżowych organizacji pozarządowych: Stowarzyszenie Architektów Polskich, Towarzystwo Urbanistów Polskich, Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji RP, Stowarzyszenie Polskich Architektów Krajobrazu, Polski Związek Firm Deweloperskich, czy organizacji działających w ramach Poznańskiej Rady Działalności Pożytku Publicznego) i zdalnych debat społecznych (z przedstawicielami poznańskich rad osiedlowych). W trakcie debat omawiane będą cztery analizy w formie prezentacji multimedialnych, dotyczące uwarunkowań funkcjonalno-przestrzennych miasta Poznania (analiza zieleni, analiza mieszkaniowa, analiza komunikacyjna i analiza produkcji i usług wraz z handlem wielkopowierzchniowym). Zaproszenia do udziału w spotkaniach na platformie ZOOM zostaną rozesłane do przedstawicieli organizacji pozarządowych oraz rad osiedli drogą mailową. Wszyscy zainteresowani przebiegiem debat z udziałem przedstawicieli poznańskich rad osiedli będą mogli śledzić transmisje na kanale filmowym Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w serwisie Youtube.\nHarmonogram debat w sprawie projektu Studium:\nAnaliza systemu zieleni do Studium\n23 listopada (godz. 17:00) - debata ekspercka; 25 listopada (godz. 17:00) - debata społeczna transmisja on-line\n26 listopada - publikacja prezentacji multimedialnej\nAnalizy mieszkaniowe do Studium\n30 listopada (godz. 17:00) - debata ekspercka; 2 grudnia (godz. 17:00) - debata społeczna transmisja on-line\n3 grudnia - publikacja prezentacji multimedialnej\nAnaliza układu transportowego do Studium\n7 grudnia (godz. 17:00) - debata ekspercka; 9 grudnia (godz. 17:00) - debata społeczna transmisja on-line\n10 grudnia - publikacja prezentacji multimedialnej\n14 grudnia (godz. 17:00) - debata ekspercka; 16 grudnia (godz. 17:00) - debata społeczna transmisja on-line\n17 grudnia - publikacja prezentacji multimedialnej\nKonsultacje projektu Studium uwarunkowan i kierunków zagospodarowania przestrzenneogo miasta Poznania - część pierwsza - materiał informacyjny (DOC, 134.5kB)\nAktualnie wyświetlana strona - Konsultacje społeczne dotyczące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta Poznania - II etap


Psy Labrador Zielona Góra - Labrador.info.pl\nLabrador.info.pl Lubuskie Zielona Góra\nPrzyjazne miejsca dla psów Labrador w Zielonej Górze – mieście położonym w województwie lubuskim. Zobacz dokąd możesz udać się będąc miłośnikiem lub właścicielem Labradora. Zielona Góra posiada wiele sprawdzonych miejsc dla psa takich jak: wybiegi dla psów, sklepy zoologiczne, hodowle FCI i ZKwP, przychodnie weterynaryjne, organizacje kynologiczne, hotele, szkoły dla psów, czy trasy do spaceru z psem. Poniżej prezentujemy ich wykaz. Jeżeli na liście brakuje Twojego miejsca, napisz do nas.\nLabrador w Parku Tysiąclecia Zielona Góra\nPark Tysiąclecia w Zielonej Górze to cudowne miejsce dla spragnionych odpoczynku mieszkańców, chętnych gromadzić się pośród natury wraz z labradorem. Przebywając razem z psem w województwie lubuskim udaj się do tego miejsca.\nWybieg dla psów Zielona Góra ul. Dolina Luizy 16\nWybieg dla psów w Zielonej Górze to idealne miejsce do ćwiczeń agility dla labradora. Wybieg zlokalizowany jest przy Wagmostawie. Zobacz co oferuje ten psi park i sprawdź jak dojechać na miejsce.


Dominik Życki dyrektorem sportowym Polskiego Związku Żeglarskiego - Sport WP SportoweFakty\nW piątek 7 grudnia Zarząd Polskiego Związku Żeglarskiego podjął uchwałę o powołaniu Dominika Życkiego na stanowisko dyrektora sportowego PZŻ.\nTomasz Skrzypczyński 08 Grudnia 2018, 01:25\nMateriały prasowe / starsailors.com / Na zdjęciu: Dominik Życki\nW piątkowe popołudnie odbyło się ostatnie tegoroczne posiedzenie Zarządu Polskiego Związku Żeglarskiego, podczas którego Zarząd PZŻ, mając na uwadze rekomendację Komisji konkursowej powołanej do przeprowadzenia Konkursu na stanowisko dyrektora sportowego PZŻ, podjął uchwałę o powołaniu na to stanowisko Dominika Życkiego.\nDominik Życki po raz pierwszy zetknął się z żeglarstwem w wieku 11 lat, podczas wakacyjnego pobytu z rodzicami na Mazurach. Rok później został zapisany do klubu KS Spójnia Warszawa, gdzie rozpoczął żeglowanie w klasie Cadet.\nW późniejszych latach pływał w klasie Finn, zostając w 1993 roku mistrzem Europy juniorów, a rok później stanął na najwyższym stopniu podium mistrzostw Polski. W 2001 roku Dominik zakończył karierę sportową, ale okazało się, że tylko na cztery lata, ponieważ w 2005 roku wrócił do wyczynowego sportu, rozpoczynając swoją przygodę z dwuosobową klasą Star jako załogant Mateusza Kusznierewicza.\nW 2008 roku polski duet wywalczył złoty medal mistrzostw świata, a na igrzyskach w Pekinie zajął bardzo dobre czwarte miejsce. Ponadto Dominik z Mateuszem zostali w 2012 roku mistrzami Europy.\nDominik Życki od kilkunastu lat pracuje również jako dziennikarz i redaktor działu techniki magazynu „Żagle”, a także kilkukrotnie był współkomentatorem regat olimpijskich dla TVP oraz regat o Puchar Ameryki w kanałach Eurosport i nSport.\nZ kolei od 2017 roku pełni funkcję trenera konsultanta w Zespole Wsparcia Sportowego PZŻ.\nŻeglarstwo Polska Dominik Życki Polski Związek Żeglarski


Przepis na płaty śledziowe w occie - myTaste.pl\nPrzepis na płaty śledziowe w occie\nOdstawiam do ostygnięcia. Odsączam i nadziewam każdy płat kawałkiem ogórka, papryki, cebulki z zalewy. Zwijam koreczki i spinam wykałaczką\nMarynowane płaty śledziowe bez skóry\nPłaty śledziowe marynowane zajadam same tzn. Warto taki słój mieć w lodówce aby wyczarować z nich pyszności, jeszcze większe pyszności\n- osącz płaty na papierowym ręczniku, delikatnie posmaruj musztardą. W tym poście prezentuję Wam faszerowane koreczki śledziowe, są pyszne\nMam dzisiaj dla Was banalnie prostą sałatkę śledziową. Była tak pyszna, że zamiast odstawić ją do lodówki do przegryzienia smaków, zeżarłam całą, tak tak zeżarłam\npłaty śledzia z oleju,. l wody,. ml octu jabłkowego,. nieduży ziemniak sałatkowy,. obrać, ściąć wierzch, delikatnie, dokładnie wydrążyć\nW płaty śledziowe zawijamy śliwki, można po dwie jeśli płaty są duże. Przy pomocy boskich mocy udało mi się przygotować aż trzy rodzaje śledzi na tegoroczne Święta\nJeśli lubicie śledzie koniecznie zróbcie sobie kiedyś sałatkę śledziową. U mnie w domu tradycyjnie pojawia się ona na Święta Bożego Narodzenia\nJeżeli też Wasze płaty rybne są duże, to można zmniejszyć ich ilość do sześciu sztuk. Niedługo po tym jak zaczęłam pracować w biurze rachunkowym, niedaleko otworzył się sklep rybny\nPłaty śledziowe i jabłko również kroimy w drobną kostkę. Wygląda znajomo. No pewnie, bo powstała na bazie innej sałatki – z porem, jajem i groszkiem\nPłaty obieramy ze skóry i dzielimy na mniejsze kawałki. Prosta, szybka, intensywna. doskonale smakuje z gotowanymi ziemniakami i może wtedy stanowić nawet nieskomplikowane danie obiadowe (pamiętam ją jeszcze z czasów dzieciństwa i piątkowych obiadów i babci\nDziś zapomniałam do pracy śniadania z namaszczeniem przygotowanego i zapakowanego. Zostało w torbie przed drzwiami\nPłaty śledziowe osuszyć z zalewy i pokroić w kostkę. Rosolli, bo tak brzmi oryginalna nazwa tej sałatki, to tradycyjne fińskie danie bożonarodzeniowe\nPrzygotowanie. Po tym czasie ugotować ( w tej samej wodzie, w której się moczyły ) - gotować do momentu aż będą miękkie\nKoreczki karnawałowe, idealne na sylwestra. Ja sobie życzę w nadchodzącym roku żeby w końcu udało mi się wyciąć migdały a nie jest to takie proste u mnie, a które dają mi popalić\nU nas w domu w piątki nie jemy mięsa, a ten przepis Mama zna jeszcze z Wilna. Robimy go głównie w lecie, ale teraz w trakcie Wielkiego Postu podany z gorącymi ziemniakami w mundurkach smakuje równie dobrze