grudnia 12, 2017 6\nlipca 31, 2017 10\nZwiedzanie Barcelony Gaudiego - Sagrada Familia i Park Güell - mini przewodnik\nDzisiaj zabieram Was do Barcelony Anno Domini 2011. Wybrałam się tam w ramach obozu studenckiego 6 lat temu i przez długi czas nie powracałam do zdjęć z tego okresu. Ostatnio jednak buszowałam trochę na starym dysku i wtedy też pojawił się pomysł na post, przy okazji którego uporządkowałam trochę sporą liczbę zdjęć i poddałam je wstępnej selekcji i obróbce.\nZacznę od tego, że Barcelona zachwyciła mnie niesamowicie i bardzo żałuję, że byłam tam tak krótko, bo tylko w ramach jednodniowej wycieczki. Czyli zwiedzanie na szybko. Jednak to co było mi dane zobaczyć bardzo mnie usatysfakcjonowało, a dziś już wiem, że przy najbliższej możliwej okazji z pewnością wrócę tam na dłużej, by móc pozwiedzać w spokoju wiele miejsc, których niestety nie miałam szansy zobaczyć w 2011 r. Dla tych zainteresowanych nieco faktami historycznymi przewidziałam krótką część opisową i linki odsyłające po więcej informacji :)\nJako że miejsca, które zaraz zobaczycie na zdjęciach dotyczą tylko i wyłącznie założeń architektonicznych projektu Antoniego Gaudiego, na wstępie kilka słów o nim samym.\nWybitny kataloński architekt i inżynier działający na przełomie XIX i XX stulecia. Twórca przepięknych budowli wzniesionych w Barcelonie, do dziś zachwycających oryginalnością i kunsztem wykonania. Indywidualista i temperamentny introwertyk o ogromnej wyobraźni. Pasjonowała go historia architektury, uwielbiał zwiedzać zabytkowe budowle i uczestniczył nawet w wykopaliskach archeologicznych. Pierwszym zleceniem jakie otrzymał po zdobyciu dyplomu architekta, było zaprojektowanie latarni miejskiej. Projektował i budował zróżnicowaną architekturę zarówno miejską, sakralną i parkową. Znany z ubogiego życia - chodził ubrany jak żebrak i mieszkał na placu budowy aktualnie wznoszonego dzieła. Niestety w okresie intensywnej rozbudowy Sagrady Familii, niespodziewanie zakończył swoje życie w wyniku potrącenia przez tramwaj w 1926 r. Ze względu na sposób w jaki żył i jak wyglądał, nikt nie wiedział że potrącony to sam Gaudi, dlatego został przewieziony do hospicjum dla ubogich, gdzie zmarł po 3 dniach. Zgodnie z wolą Gaudiego jego ciało pochowano w Sagradzie Familii.\nJeżeli budynek ma być piękny, każdy jego fragment musi znaleźć odpowiednie miejsce, rozmiar, kształt i kolor. Wszystko to w zasadniczy sposób wpływa na ostateczny kształt dzieła architektonicznego. - A. Gaudi\nDekoracja zawsze była i będzie kolorowa. W naturze nie ma monotonii. Dlatego często architekturę zdobi się barwną polichromią. Największym malarzem krajów śródziemnomorskich jest słońce. - A. Gaudi\nKościół Sagrada Familia jest budowlą ze wszech miar opatrznościową. Znajduje się w centrum miasta, a także w centrum barcelońskiej równiny, w identycznej odległości pomiędzy górami a morzem, pomiędzy Sains a Saint Andres. Identyczna odległość dzieli go także od rzek Besós I Lloberegat. - A. Gaudi\nSagrada Familia - po katalońsku Temple Expiatori de la Sagrada Família, po polsku Świątynia Pokutna Świętej Rodziny. Budowla sakralna wznoszona w stylu secesyjnym, nadal trwa jej rozbudowa, która kontynuowana jest mimo śmierci Antoniego Gaudiego. Jednak nie on był pierwszym projektantem i architektem całego założenia świątynnego, a nijaki Francisco Villara. Budowę rozpoczęto w 1882 r. natomiast już rok później pracami koordynował sam Gaudi, zmienił on wtedy też pierwotny projekt i nadał mu własny styl. Każda z fasad poświęcona jest innemu aspektowi działalności Jezusa na Ziemi. Każda z fasad (wschodnia, zachodnia i południowa) wypełniona jest licznymi rzeźbami ukazującymi poszczególne sceny z życia Chrystusa.\nNa fasadzie zachodniej dotyczącej Pasji, czyli ostatnich 12 godzin życia Jezusa, umiejscowiony jest tajemniczy kwadrat z początkowo niewiele mówiącymi cyframi. Jednak sumując każdy rząd w poziomie jak i w pionie otrzymujemy tę samą liczbę 33, która podobno ma oznaczać wiek Jezusa w chwili śmierci.\nNiestety nie miałam okazji zwiedzić wnętrza bazyliki. W przyszłości planując zwiedzanie Barcelony ponownie, z pewnością nadrobię te zaległości, tymczasem podrzucam linki do ciekawych stron odnośnie obiektu.\nLinki: || zwiedzanie wirtualne || wizualizacja wznoszenia kolejnych elementów konstrukcji i ostateczny projekt budowli || strona z ze zdjęciami wnętrza i planem architektonicznym || strona prezentująca architektoniczny dorobek Gaudiego || wskazówki odnośnie dojazdu i godzin otwarcia || więcej na temat konstrukcji, detali architektonicznych i ornamentyki ||\nPark Güell był drugim punktem zwiedzania po Sagradzie Familii, a więc kontynuowaliśmy tematykę twórczości Gaudiego. Nazwa parku pochodzi od nazwiska przyjaciela A. Gaudiego - Eusebi'ego Güell'a, na którego zlecenie architekt zaprojektował całe założenie ogrodowe wraz z wkomponowaną architekturą budowlaną. Według początkowego założenia, miejsce to miało być osiedlem dla burżuazyjnej części społeczności Barcelony. Jest to kolejny projekt Gaudiego, który ostatecznie nie został zrealizowany w 100%, gdyż wzniósł on jedynie 5 budynków, a plan przewidywał znacznie więcej. W jednym z domów mieszkał swego czasu sam Gaudi. W 1922 r. władze miasta wykupiły ten teren, a następnie zamieniły go w park miejski, znany nam w tej formie do dziś.\nNa zdjęciu poniżej jeden z elementów parku - wiadukty.\nObszar parku otoczony jest murem z siedmioma bramami. Powierzchnia parku wynosi nieco ponad 17 ha. Na głównym placu mieści się sławna najdłuższa ławka świata. Jak wiele elementów wkomponowanych w założenie parku, jest ona wyłożona mozaiką stworzoną z potłuczonej ceramiki. Z tego co mówił nam przewodnik, zapamiętałam że koncepcją tego miejsca było stworzenie placu do występów, a okalająca go tak długa ławka miała umożliwić wszystkim widzom podziwianie widowiska z pierwszego rzędu. Co ciekawe powierzchnia placu nie została zabetonowana, projekt został zrealizowany tak, aby woda pochodząca z deszczu spływała kolumnami, na których wzniesiony jest plac, a następnie zasilała roślinność parku.\nNa zdjęciu poniżej widać, na czym opiera się cały plac. Jest to 86 kolumn rozłożonych na tzw. sali stu kolumn, która miała być miejscem odbywania się targów miejskich. Sklepienia pod tarasem, również zostały pieczołowicie ozdobione w ten sam sposób jak ławka i dachy domków, które wyglądają jak zrobione z piernika i pokryte lukrem. Przewodnik mówił nam, że materiał na te wszystkie ceramiczne uzupełnienia dostarczali sami mieszkańcy Barcelony.\nTo tyle jeśli chodzi o moje wspomnienia i podstawowe informacje. Podaję listę ciekawych linków, na których znajdziecie dodatkowe informacje i miejsca, które nie pojawiły się u mnie.\nLinki: || Park Guell według podróżepoeuropie.pl || park oczami justynab || planergo || oficjalna strona parku ||\nByliście w Barcelonie? Jeśli tak to jak Wasze wrażenia? Jeśli nie gorąco polecam :)\nFilary organizacji czasu\nlipca 28, 2017 6\nWiadomo, że najmądrzejszy w danej problematycznej kwestii jest ten, kto sam się z nią zmagał. Sama wielokrotnie padłam ofiarą braku organizacji, przez co w pewnym momencie postanowiłam pozbyć się problemu, dzięki czemu aktualnie częściej udaje mi się kończyć dzień z poczuciem, że zrealizowałam wszystkie zaplanowane czynności. Skłamałabym mówiąc, że opanowałam sztukę organizacji do perfekcji, ale w sumie nie uważam też, żeby było to moim celem. Nie lubię popadania w skrajności i choć czasem mam lekką obsesję, bo zazwyczaj przy planowaniu wyjazdów czy różnych wydarzeń wszystko mam spisane i zaplanowane od A do Z, to jednak pozwalam też nieco poluzować szelki, bo przecież spontany są często jeszcze fajniejsze. Mało tego, z doświadczenia wiem, że gdy w coś angażowałam się aż nadto, to niestety moje oczekiwania przerastały to co tak naprawdę ostatecznie się wydarzyło. Dlatego choć staram się być osobą zorganizowaną, to jednocześnie zawsze przewiduję margines na spontaniczne decyzje, bez nieustępliwego trzymania się wcześniej ustalonych schematów.\nPost ten poświęcam organizacji czasu na co dzień, abstrahując od organizacji planów życiowych w ogóle. Mam kilku znajomych, którzy pieczołowicie trzymają się ustalonych przez siebie etapów rozwoju i realizują z góry założone plany, które na mecie mają doprowadzić do bycia określoną osobą, w określonym miejscu i czasie. Pod tym względem jestem idealnym przykładem braku organizacji, ale poniekąd również przykładem tego, że życie potrafi nieźle zaskakiwać. Tutaj pozwalam puścić sobie wodze fantazji i często korzystam z okazji oraz pomysłów, które pojawiają się z dnia na dzień, więc planowanie wypada z gry.\nPodstawą mojego planowania jest mój kalendarz-planner-brudnopis-mójdrugimózg. Tak w zasadzie to chyba powiedziałam na jego temat wszystko :p, a chomikuję w nim jeszcze różne bilety z teatru, wycinki z gazet itp. Są okresy, w których chwilowo przestaję regularnie uzupełniać kalendarz i nie noszę go ze sobą dzień w dzień. Jednak dość szybko orientuję się, że zaczynam się gubić w terminach, wyjazdach i innych ważnych sprawach, wtedy znów stajemy się nierozłączni. Jeśli chodzi o wybór kalendarza, to niestety nie wystarczy mi pierwszy lepszy napotkany w sklepie. Poświęcam na jego wybór dużo czasu i czasem pieniędzy, ale jak znajdę ten idealny to nic mnie nie powstrzyma przed jego zakupem. Ten, którego używam aktualnie kupiłam w Tkmaxx i bardzo podoba mi się jego antykwaryczny styl imitujący skórzaną oprawę, rozplanowanie kartek wewnątrz i przegródki na różnego rodzaju kartki, paragony, bilety, rewersy biblioteczne itp.\nDruga rzecz, z której zdaję sobie sprawę, to jeśli otaczasz się jedynie ludźmi średnio zorganizowanymi, narzekającymi wamiprami energetycznymi, ciągle nie radzącymi sobie ze zrównoważonym rozwojem swojego życia - sam popadasz w otchłań lamentowania i nicmisięniechcenia. Dobrze mieć osobę, która potrafi cię momentalnie ustawić do pionu, zmotywować, a Ty w mgnieniu oka wracasz za stery organizacji swojego czasu i nie poddajesz się w walce z zaległymi zadaniami. Tacy przyjaciele to skarb, ja jestem szczęśliwą posiadaczką takiej wspaniałej osóbki :)\nTendencję do spóźniania mam we krwi po mamie. Choć tak naprawdę często udaje mi się być w wyznaczonym miejscu na czas, za to notorycznie zbieram się na ostatnią chwilę, a potem pędzę jak szalona. Sposób, który w pewnym stopniu pomaga mi ograniczyć ten problem to duży zegarek w salonie, który ustawiony jest na 15 minut do przodu. Wiadomo, mądra głowa szykując śniadanie tuż przed wyjściem kalkuluje sobie ile tak naprawdę ma jeszcze czasu. Jednak mimo to muszę przyznać, że trochę ten sposób działa, mimo że jestem przyzwyczajona do tego kwadransowego zapasu czasu.\nSystematyczność w posiłkach i trzymanie się określonego planu treningowego w moim przypadku również wypływa pozytywnie na organizację dnia w pozostałych aspektach. Są to pewne ramy, których staram się trzymać i gdy ład nie pozostaje zaburzony przez nagły atak lenistwa, to cały system trzyma się stabilnie i dobrze funkcjonuje.\nI ostatnia rzecz - która w sumie powinna być na początku, mianowicie porządek. Nie potrafię działać w bałaganie, nie umiem poukładać myśli, skupić się, wszystko mnie rozprasza, denerwuje, doprowadza do agresji. Porządek wprowadza ład i sprawia, że czuję poczucie panowania nad sytuacją i najbliższym otoczeniem :)\nTyle jeśli chodzi o moje odczucia. A jak wy radzicie sobie z organizacją?\nLeśny makaron - czyli przepis na ulubione danie z dzieciństwa\nJakiś czas temu przypomniał mi się letni smak dzieciństwa. O tej porze roku, kiedy wysokie temperatury skutecznie zniechęcały mnie do jedzenia standardowych obiadów, moja babcia przygotowywała mi coś, do czego długo przekonywać mnie nie musiała. Taki makaron można zjeść w wersji na ciepło jak i na zimno, a jego przygotowanie jest bardzo szybkie i łatwe.\nW mojej wersji tego dania znalazły się następujące składniki:\n- mieszanka owoców leśnych (mrożona - tak, wiem to zbrodnia w sezonie, polecam świeże :d)\n- miód z malin leśnych\nMakaron gotuję w lekko osolonej wodzie (bardzo lekko, lubię połączenie słodyczy ze słonym posmakiem), a owoce podduszam w osobnym garnku. Gdy owoce puszczą soki i podgotują się chwilę, dodaję śmietankę, miód i nasiona chia. Następnie dodaję odcedzony makaron i dokładnie mieszam. Gotowe, na koniec porcję przekładam do miseczki i dekoruję płatkami migdała lub czymś innym według uznania.\nFotomix - Adopt the pace of nature, her secret is patience cz.1\nlipca 18, 2017 2\nDziś dzielę się z Wami porcją zdjęć natury i bliskich mi krajobrazów. Do każdego ze zdjęć przygotowałam krótki opis danego miejsca. Kolejność i wybór nie mają hierarchicznego znaczenia, są wybrane zupełnie przypadkowo. Planuję zrealizować ten pomysł w formie kilku postów z tej serii, więc spodziewajcie się kolejnych części niebawem :) No więc nie przedłużając...\nCedyński Park Krajobrazowy to miejsce, które pierwszy raz odwiedziłam rok temu. Od tego czasu byłam tam jakieś 6 razy i każda z tych wycieczek przynosi niezmienny zachwyt tamtejszą naturą i pięknymi widokami. Mam sentyment do tego miejsca, dlatego jak tylko trafia się okazja to wyruszam tam bez zastanowienia. Na zdjęciu widok Odry wyznaczającej w tym miejscu granicę polsko-niemiecką.\nCmentarz Centralny w Szczecinie (niem. Hauptfriedhof) - jeden z największych cmentarzy na świecie. Wielkie założenie przeznaczone do celów funeralnych, będące jednocześnie wielkim parkiem łączącym krajobraz parkowy ze sztuką i historią. Z początku nie rozumiałam fenomenu tego miejsca, dopóki sama nie wybrałam się tam na spacer. Tutaj należy porzucić standardowe myślenie o cmentarzu, bo tu ludzie wybierają się nie tylko odwiedzić zmarłych, ale również na spacery, odpoczynek i czytanie książek. Na terenie cmentarza wytyczono ścieżkę botaniczną i historyczną. Ciekawym miejscem, jest również ukryty w głębi cmentarza fort ćwiczebny wzniesiony w pierwszych latach XX w. Te rozległe założenie parkowe jest zamieszkiwane przez liczne dzikie zwierzęta.\nNatura województwa opolskiego również ma wiele do zaoferowania. Jednak nie satysfakcjonuje mnie w takim samym stopniu jak krajobrazy pomorskie, które skradły moje serce. Co nie zmienia faktu, że w tej części Polski południowej można znaleźć wiele pięknych miejsc. Zdjęcie zrobione nad niewielkim stawem zlokalizowanym w jednej z podopolskich gmin wiejskich.\nGóra Ślęża. Miejsce o przebogatej historii sięgającej działalności człowieka począwszy od epoki brązu. Miejsce, w którym każdy znajdzie coś dla siebie - zarówno pasjonaci gór, natury jak i zainteresowani historią kulturową i geologiczną tego miejsca.\nKrokusy na Jasnych Błoniach w Szczecinie. Co roku w marcu szczecińskie błonia zasypane są pięknym dywanem fioletowych krokusów. Jest to zwiastun nadchodzącej wiosny, wielka atrakcja, a zarazem duma Szczecinian, gdyż od kilku lat obchodzone jest tu nawet Święto Krokusa. Tutaj link do bazy grafiki google, tam zobaczycie dużo pięknych zdjęć w nieco szerszym kadrze niż na zdjęciu wybranym przeze mnie :)\nArkona, Niemcy - północny skraj wyspy Rugii. Przepiękne skaliste widoki miejsca, gdzie na klifie do dziś mieszczą się ślady średniowiecznego grodu, niezwykle popularnego ze względu na fakt, iż mieściła się tam świątynia pogańskich Słowian, czczących Świętowita. Aktualnie większość powierzchni stanowiska archeologiczna została już zniszczona przez erozję i zsunęła się z klifu. Dla tych pięknych widoków planuję wrócić tam jeszcze nie raz.\nmaja 03, 2017 14\nMoje doświadczenia z pastą cukrową zaczęły się od kupna gotowego produktu w drogerii kosmetycznej, niestety pierwsze podejście było całkowicie nieudane. Choć czytałam instrukcję jak postępować w trakcie depilacji przy jej pomocy, wszelkie próby zakończyły się niepowodzeniem. Jednak popełniłam przy tym wiele błędów z których teraz zdaję sobie sprawę, a ostatecznie tamto pudełko pasty wylądowało w koszu. Jednak największym błędem było samo kupienie gotowego produktu w sklepie, o wiele bardziej opłaca się wykonać taką pastę cukrową samemu w domu.\nDruga konfrontacja z pastą cukrową, w moim przypadku odbyła się w profesjonalnym salonie depilacji pastą cukrową. Przyznam też, że nie cackałam się z tematem i mój pierwszy raz w salonie był najboleśniejszą opcją z możliwych :p ...bolało. Jednak każdy ma inny próg bólu, więc ciężko adekwatnie opisać ten ból w jakiejkolwiek skali. Jak byłam raz (a pierwszy raz boli najbardziej, bo cebulki włosa są bardzo grube), to postanowiłam pójść za ciosem i wybrać się po raz kolejny. Bolało, ale o wiele mniej, a włoski wychodziły o wiele łatwiej, więc sama depilacja trwała również krócej. Cena takiego zabiegu to ok. 120 zł. Salon depilacji cukrowej mieści się w Szczecinie, choć teraz wiem że otworzyli drugi oddział w Poznaniu i planują rozwijać się dalej.\nTeraz, kiedy przekonałam się już do tej metody depilacji, postanowiłam wrócić do pasty cukrowej w zastosowaniu domowym. Przede wszystkim skłoniły mnie do tego kwestie finansowe. Proporcje, które zastosowałam sprawdziły się idealnie, a sama depilacja również była zadowalająca, dlatego teraz będę stosować ją regularnie do różnych części ciała.\nDo garnka postawionego na średnim ogniu wlewamy wodę, wsypujemy cukier i dodajemy sok z cytryny. Następnie długo, długo mieszamy, gdy nasza mikstura się zagotuje zmniejszamy ogień i nadal mieszamy. Celem jest uzyskanie koloru bursztynowego, uważajmy żeby nie przesadzić, jak mieszanka zacznie się robić ciemniejsza, odstawiamy garnek na bok. W trakcie stygnięcia nasza pasta jeszcze nieco ściemnieje. Gdy pasta cukrowa przestygnie, przelewamy do naczynia, z którego wygodnie nam będzie jej używać. Ja wybrałam do tego celu dość szeroki słoik. Gdy pasta przestygnie sprawdzamy na skórze, czy nie jest zbyt ciepła, aby się nie poparzyć i możemy przejść do depilacji. Oczywiście z podanych proporcji, pasty starczy na kilka zabiegów, w zależności od wybranych partii ciała. Gdy chcemy jej użyć ponownie wystarczy podgrzać ją w mikrofalówce, lub w kąpieli wodnej.\nPastę cukrową możemy używać na dwa sposoby: używając pasków papieru do depilacji (lub w moim przypadku wersja ekonomiczna - pocięte stare spodnie o fakturze przypominającej jeans), bądź po prostu przy pomocy własnych rąk. Ja stawiam na pierwszy sposób, gdyż nie opanowałam opcji drugiej. Wymaga ona nieco więcej wprawy, ale ma swoje zalety bo przy pomocy niewielkiej porcji cukru możemy przeprowadzić depilację wielokrotnie w wybranej części ciała. Do okolic bikini, czy pach sprawdzi się jednak tylko opcja z paskami. Tak jest bezpieczniej i skuteczniej w tych miejscach.\nPrzyznam się, że tuż przed rozpoczęciem depilacji zorientowałam się, że nie mam pudru czy innej podsypki do nakładania na skórę, w celu jej zabezpieczenia. Tutaj również postawiłam na domowe i ekonomiczne rozwiązanie - mąkę ziemniaczaną, polecam :)\nDo nakładania pasty na skórę najlepiej sprawdza się drewniany patyczek, np. taki jak u lekarza przy sprawdzaniu stanu gardła. Ja akurat znalazłam u siebie drewniany nożyk i sprawdził się wprost idealnie. Prawdopodobnie użycie jakiejś plastikowej łopatki czy np. noża, również powinno dać radę, ale wtedy nakładajmy tak aby powierzchnią stykającą się ze skórą nie była część noża z ząbkami.\nNajważniejszą zasadą w stosowaniu pasty jest nakładanie jej w kierunku przeciwnym do kierunku wzrostu włosa (a więc inaczej niż przy depilacji woskiem). Natomiast po nałożeniu zrywany pastę zgodnie z kierunkiem wzrostu włosa. Dużą zaletą jest fakt, iż pasta przy jej odrywaniu boli znacznie mniej niż wosk, gdyż mniej przykleja się do skóry. Należy również pamiętać o umiarze, nie depilujmy danego fragmentu skóry więcej niż 2 razy. Pojedyncze włoski jakie nam pozostały możemy usunąć przy pomocy pęsety.\nPo zabiegu unikajmy gorących kąpieli, czy solarium. Warto stosować kremy łagodzące lub olejki po depilacji, łagodzące pudry, a jeśli podrażnienia są większe np. kremu Sudocrem lub maści z antybiotykiem jak np. Tribiotic.\nOsobną kwestią jest wrastanie włosków, ale o tym nie będę się rozpisywać tutaj. Myślę, że poświęcę temu osobny wpis na bogu, jeśli będziecie zainteresowane jak sobie radzę z tym problemem.\nA wy jaką stosujecie depilację? Używałyście kiedyś pasty cukrowej? Dajcie znać :)\npaździernika 01, 2016 0\nOstatnio zrobiłam dość spore zamówienie wraz z koleżanką na woski z firmy Kringle Candle. Dotychczas używałam jedynie wosków z Yankee, żadne inne nie były do zaakceptowania jeśli chodzi o trwałość i jakość zapachu. W przypadku wosków Kringle mogę bez wątpienia stwierdzić, iż mają one jedną bardzo dużą zaletę, mianowicie formę opakowania samego wosku. Plastikowe pudełeczko, w którym umieszczony został produkt, jest o wiele bardziej praktyczne w użytkowaniu, niż opakowane w folię Yankee. Mniej się przy tym bałagani i o wiele wygodniej przechowuje.\nSpośród wszystkich zapachów, najbardziej ciekawa byłam wosków o zapachu dyniowych. Jako, że w ofercie jest naprawdę sporo różnych wariantów zapachowych zawierających w składzie dynię, długo nie mogłam się zdecydować. Moimi ulubieńcami zostały te oto dwa zapachy:\nPumpkin Patch jest zapachem wyrazistej jesiennej dyni. Nie wpada on zbytnio w słodycz, jest bardzo zdecydowany i dość ciężki. Mi nie przeszkadzają ciężkie zapachy, więc na jesień pasował mi idealnie. Byłam bardzo ciekawa wosku White Pumpkin, gdyż nie byłam w stanie wyobrazić sobie tego zapachu i przyznam, że bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Jest on zdecydowanie bardziej subtelny niż Pumpkin Patch z wyczuwalną kremową nutą. Chyba jest moim numerem jeden spośród poznanym dyniowych zapachów. W moim zamówieniu znalazły się również warianty Pumpkin Sage (dynia z szałwią) oraz Pumpkin Latte - również, piękny zapach, który zdecydowałam się podarować koleżance.\nWoski można nabyć na stronie https://www.kringle.pl/ często mają ciekawe promocje :)\nMiałyście styczność z woskami Kringle Candle? Wolicie Kringle czy Yankee? :)


Dilerem być » GazetaTrend.pl\nKariera Dilerem być\nDawno, dawno temu słowo diler kojarzyło mi się z jednym: sprzedawcą samochodów. Potem odkryłam, że diler to osoba nielegalnie sprzedająca narkotyki. Obecnie znam jeszcze trzecie, najważniejsze dla mnie znaczenie tego słowa.\nDiler (z ang. dealer) to osoba lub instytucja będąca pośrednikiem w obrocie walutą, towarami lub instrumentami finansowymi. Główną różnicą miedzy maklerem a dilerem jest to, że ten pierwszy dokonuje transakcji w imieniu swojego klienta, natomiast drugi kupuje bądź sprzedaje na własny rachunek. Ponosi w związku z tym ryzyko związane z przeprowadzanymi operacjami, a zarabia na sprzedaży towarów, walut i papierów wartościowych po wyższej cenie niż je kupił lub na prawidłowym odczytaniu przyszłych ruchów stóp procentowych. W tym artykule skupię się na pracy dilera walutowego.\nMiejscem pracy dilera walutowego są tak zwane dealing roomy znaczących banków handlowych i inwestycyjnych. Tam ustala się kursy walut oraz kluczowe ceny na międzynarodowych i narodowych rynkach finansowych.\nOd dilera wymaga się odpowiedniego zasobu wiedzy i umiejętności praktycznych. Najlepiej, aby kandydat ukończył uczelnię ekonomiczną lub studia z zakresu nauk ścisłych. Umiejętności matematyczne są niezwykle ważne, gdyż diler musi szybko analizować dane, błyskawicznie szacować ryzyko i podejmować korzystne decyzje, zależnie od tego, co się dzieje na rynku. Od dilera wymaga się również znajomości języka angielskiego, predyspozycji do pracy w zespole oraz komunikatywności. Wiele ważniejsze są jednak systematyczność, dokładność i sumienność. Na pewno w tym zawodzie sprawdzają się osoby dynamiczne, zdecydowane i pewne tego, co robią. Bardzo szybko trzeba nie tylko podejmować decyzje, ale również weryfikować je w miarę napływania z rynku nowych danych i natychmiast zamykać nietrafione pozycje.\nJeżeli weźmiemy pod uwagę ponoszone ryzyko, oczekiwania wysokiego zysku i naciski „z góry” oraz niebagatelne kwoty, którymi się obraca, dojdziemy do wniosku, że zawód ten mogą uprawiać tylko ludzie o stalowych nerwach. Dilerami są zwykle osoby młode, będące w stanie podejmować wysokie ryzyko. Mało która z nich pracuje dłużej niż do trzydziestki. Młodzi ludzie są też w stanie szybko przyzwyczajać się do zmian. Podobnie jak w przypadku tradera, profesja ta jest niezwykle stresująca i wykańczająca, stąd dilerzy wytrzymują na swoim stanowisku zaledwie kilka, średnio ok. 5 lat. Dilerzy walutowi pracują w systemie prowizyjnym, tzn. ile wypracują, tyle zarobią.\nIch pracodawcami są banki i duzi klienci instytucjonalni, którzy potrzebują wymienić większe ilości walut na rynku lub skorzystać z możliwości zabezpieczenia pozycji walutowej. Obraca się pokaźnymi kwotami, zwykle podstawową jednostką stosowaną w transakcjach walutowych jest 1 mln waluty bazowej. Banki posiadają też piony inwestycyjne, w których zatrudnieni dilerzy mają za zadanie kupować i sprzedawać waluty w celu zarabiania na różnicach kursowych. Diler to profesja ekskluzywna i dobrze płatna, dająca duże możliwości i satysfakcję – to, co osiągnąłem jest tylko moją zasługą, a nie zespołu, kolegi czy przełożonego.\nKandydaci do pracy w dealing roomie poddawani są czasem testom psychologicznym. Praktykant przez pewien czas obserwuje, jak pracuje jego doświadczony kolega. Potem obaj wspólnie dyskutują nad wybranymi transakcjami. Dopiero po pewnym czasie świeżo upieczony diler dostaje własne nieduże transakcje. Wśród kandydatów na dilerów walutowych praktycznie nie ma przedstawicielek płci żeńskiej, ponieważ zazwyczaj mają one mniejszą skłonność do ryzyka i działają mniej agresywnie. Zajmują raczej stanowiska (również w dealing roomach), które pozwalają na podejmowanie decyzji w dłuższym okresie jak np. diler obligacji.\nPraca dilera jest ciężka i odpowiedzialna. Kiedyś dyrektor departamentu skarbu w jednym z dużych banków powiedział: "Praca dilera walutowego jest znacznie trudniejsza od dilera obligacji. Diler walutowy musi uważać, żeby nie wziąć stopa, a jak pozycja w obligacjach się nie wyrabia, to nie musisz jej ciąć, bo zawsze dostajesz kupon". Mimo że stresująca i wymagająca, praca ta wciąż przyciąga kolejnych kandydatów, szukających niezależności od innych i wysokich wynagrodzeń. Jeżeli lubisz wyzwania, ryzyko i adrenalinę, może jest to praca dla ciebie?


Samiec czy samica? - Określanie płci - strona 21 - Podstawy rozmnażania, ciąża i wychowanie młodych - E-chomik.pl - Największe forum o chomikach w Polsce!\nKat's Campbells 34\nNie widzialam jeszcze nigdy zrdowego samca z sutkami :) Moze w Polsce sa takie :)\nOpocz tego tutaj na zdjeciach mozesz roznice tylka zobaczyc :\nJak myślicie jaka to płeć :D :)\nEdytowane 1 Czerwiec 2012 przez djoaza\nHej...to jest samiczka...bo ma "piersi " ;)\npiersi gdzie widać :D?\nPozwolilam sobie twoje zdjecie przerobic, zeby latwiej pokazac. Jak podmuchasz na futerko, to powinny byc u göry tej jeszcze dwie ( tam gdzie strzalka jest ). Ja to tez widze po "okraglym " koncu tyleczka. Samce maja takie "tröjkatowe"\nPoröwnaj zu na moje stronie:\nEdytowane 1 Czerwiec 2012 przez Kat's Campbells\noki wielkie dzięki:)\nEhh... Nie ma to jak ja <_< Kika okazała się być Kikkiem (?) . W zoologicznym powiedzieli, że to dziewczynka, a ja później jakoś się tak nie przyglądałam "tym miejscom", w szczególności, że nie lubi leżenia na pleckach. Niedawno tak jakoś spojrzałam i nie mogłam uwierzyć własnym oczom :o To chłopak :excl: Nie ma to jak skapnąć się po prawie 2,5 roku, że chomik to chłopak, a nie dziewczyna. Trzeba być po prostu mną <_<\nMoze ktoś wstawić zdjęcia młodych ok 10 dniowych chomików syryjskich (kuperki) bo wczoraj urodziły się mi młode i za 9 dni chce rozróżnić ;p\nnajlatwiej poznac po cycuszkach ;) samiczki maja wyrazna listwe mleczna pod futerkiem na brzuszku - samce nie.\nCzy to samiec?\nBo ja już nie wiem... :P\nSamiec :) Na stronie 13 masz bardzo ładnie wyrysowane, co i jak, zaglądnij i porównaj. Ma trochę przydługie pazurki, można byłoby przyciąć.\nJakby ktoś nieobeznany wszedł i oglądał takie zdjęcia, to by sobie pomyślał, że jesteśmy zdrowo rąbnięci. :D\nNom, niezłe chomicze porno ;P hehehe ;)\nKtos by mial niezły ubaw\nJa osobiście polecam obie płcie moje wszyskie samce były spokojne (jeden był taki bojaźliwi i gryzł czasami )a samiczka to taka kula energi - mam syryjczyki\nbela chyba nie zrozumiałaś tematu . Tu użytkownicy wklejają zdjęcia i pomagają sobie nawzajem okreslic płeć chomika ;)\naha a ja po temacie zrozumiała że co lepsze sorki ;)\nMi pani rozrózniła zarówno pierwszego jak i drugiego.\nPanie w sklepach zoologicznych często nie mają pojęcia o chomikach i źle je rozróżniają, ale zdarza się że sprawdzą dobrze. :)\nMonika, mi dobrze rozróżniły, oba chomiki czasem ciągną jaja za sobą. ;)\ntak , tyle że w większości personel w zoologicznym nie ma za bardzo pojecia o chomikach jak i innych zwierzętach ;)\na u malutkich chomiczkow ciezko zauwazyc jaderka :) te "pojawiaja sie" na zewnatrz z wiekiem ;)\nJa mam samicę, a pani z sklepu Zoologicznego, odrazu mnie o tym poinformowała.\nJa jak kupowałam Daisy w Kakadu (pierwszy i ostatni raz kupuję zwierzę w zoologicznym) to sprzedawczyni która pokazywała mi chomiki, nie mogła odróżnić płci (Daisy wtedy miała ok 1,5 msc-a) dziwie sie, że sprzedawczyni w zoologach tego nie wiedzą... Więc poszła do innego sprzedawcy w sklepie i się zapytała jaka płec.. dobrze, że chociaż on wiedział.\nNapisano 1 Wrzesień 2012 (edytowane)\nU maluchów łatwo jest zobaczyć płeć. Zwłaszcza u syryjskich.\nSamiec ma cewkę dalej odbytu niż samiczka i charakterystyczną fałdkę skórną łączącą odbyt z cewką. Odgarniając futerko możemy łatwo to zobaczyć (taki jasny fałd skórny, wygląda jak jasna niteczka "wszyta" w skórę).\nMłode chomiki mogą schować jąderka ze strachu (brane znienacka). Jak śpią czy są zrelaksowane to wywalą je na zewnątrz\nPłeć można dobrze rozpoznać u kompletnych maluszków w wieku 2 tyg, ponieważ samiczki mają wyraźnie zarysowane sutki wyglądające jak kropki.\nEdytowane 1 Wrzesień 2012 przez etykosfera


Rośnie poziom wody w Skawie. Będzie powódź?\npiątek, 21 październik 2016 17:01\nStan wody w Skawie na dzień 21.10.2016 był wysoki Fot. Marcin Płaszczyca\nWoda w Skawie i jej dopływach coraz wyższa. Na chwilę obecną meteorolodzy określają wpisuje się w tak zwany stan wód wysokich. Całkiem niedaleko, bo w Suchej beskidzkiej, woda przekroczyła jednak stan ostrzegawczy.\nDeszcz pada od kilku dni i tak stan rzeczy ma niestety wpływ na ilość wody, którą przyjmują nasze rzeki.\nBardziej spostrzegawczy zauważyli, że woda w Skawie przybiera w szybkim tempie, to samo dotyczy jej dopływów. Na razie nie przekroczyła stanu ostrzegawczego na terenie Wadowic, ale służby sprawdzają sytuację. Podobnie jest też w Rudzach i Zatorze.\nDziś po południu, według danych powiatowego wydziału zarządzania kryzysowego, nie mieliśmy przekroczeń stanu ostrzegawczego. Monitorujemy sytuację - poinformował nas Bartosz Kaliński, starosta wadowicki.\nW południe stan wody w rzece w Wadowicach wynosił 210 cm. Stan ostrzegawczy wynosi 370 cm. Jest więc zapas, co nie znaczy, że wody nie będzie nadal przybywać.\nPoziom wody w Skawie na terenie Suchej Beskidzkiej, w okolicach mostu kolejowego i drogowego w centrum miasta, przekroczył już stan ostrzegawczy.\nWadowice mają jednak więcej szczęścia, na drodze wysokiej wody stoi bowiem tama w Świnnej Porębie, która zwalnia jej przepływ. Jest jednak możliwość podtopień, zwłaszcza w terenach zalewowych dopływów Skawy.\n}} Dopływ Skawy w dniu 21.10.2016r :\n« Dramatyczna akcja ratunkowa w Przytkowicach. Spłonął budynek mieszkalny\tTragedia na drodze w Wieprzu. Nie żyje nastoletnia ofiara wypadku »


Nowy Targ: stypendia dla zdolnych uczniów / Aktualności\nNowy Targ: stypendia dla zdolnych uczniów\n09.12.2011 12:00, aktualizacja 09.12.2011 13:32\nZOBACZ WIĘCEJ "Rz": E-rewolucja wkracza do szkół Dzieci, które nie chodzą do szkoły “Metro": Jak uczy się najmłodszych\nJuż po raz piąty w Szkole Podstawowej nr 11 im. Żołnierzy Armii Krajowej wręczone zostały stypendia naukowe. Wśród osób, które przekazały środki na ten cel jest ks. Jan Karlak, proboszcz nowotarskiej parafii pw. bł. Jana Pawła II.\n- Każdy z nas posiada jakiś talent, który musi odnaleźć i rozwijać. Stypendia naukowe to nie tylko środek finansowy, ale przede wszystkim możliwość rozwijania swoich zdolności i umiejętności - powiedział dyrektor Robet Furca przed wręczeniem stypendiów. Dodał, że liczy na to, iż w przyszłym roku szkolnym będzie więcej stypendiów. - Każdy z was przez najbliższe dwanaście miesięcy będzie starał się zrobić wszystko, aby osiągnąć najwyższy cel przede wszystkim pod względem nauki i wychowania - dodał dyrektor.\nOśmiu uczniom wręczył wręczyli stypendia ks. Jan Karlak, proboszcz parafii bł. Jana Pawła II i dyrektor Roberta Furca.\nStypendia w wysokości 500 zł zostały wręczone już po raz piąty. Wśród ofiarodawców, obok proboszcza z parafii bł. Jana Pawła II, znaleźli się jeszcze m.in. dyrektor szkoły, rada rodziców i anonimowy sponsor. Niedawno delegacja szkoły z pocztem sztandarowym uczestniczyła w uroczystości poświęcenia kościoła bł. Jana Pawła II w stolicy Podhala, czego dokonał kard. Stanisław Dziwisz.


Czy jazz lat 90. i z późniejszych lat bardzo się zmienił w porównaniu do tego jaki królował w latach 50. czy 60.? Jeśli się spojrzy na dokonania Davisa to można śmiało napisać, że został przemieniony diametralnie, ale dokonania innych, między innymi tych tkwiących w głównym nurcie jazzu (mainstream jazz) przeczą tezie o ewolucji, która spycha tradycyjnie myślących jazzmanów na obrzeża zapomnienia. Jazz, jak mi się wydaje, nie tyle ewoluuje, co tworzy nowe jego kierunki, najczęściej przez asymilację nurtów muzycznych obcych jazzowi do tej pory, na przykład- muzykę tradycyjną świata, muzykę elektroniczną czy hip-hop, które mogą współistnieć na scenach koncertowych, a nawet się ze sobą mieszać. Bywają też odwrotne tendencje- cofanie się z poziomu awangardy do mainstreamu, w którym jedynie echa eksperymentów są rozpoznawalne.\nPłyta „Save Our Children” Pharoaha Sandersa wydała wytwórnia Verve w lutym 1999. Nagrano i zmiksowano w Orange Music, West Orange (Nowy Jork)\nW każdej dziedzinie sztuki istnieją wielcy „starcy”, którzy bez względu na poszukiwania młodszych generacji artystów są strażnikami podstawowych wartości estetycznych. Stanowią zarazem gwarancję artyzmu najwyższej próby. Przykładem jest album jednego z takich jazzowych guru – Pharoaha Sandersa . Do nagrania „Save Our Children” Sanders zaprosił dziesięciu znakomitych muzyków z Zakirem Hussainem i Trilokiem Gurtu na czele. Produkcji podjął się Bill Laswell, którego nie można przecież podejrzewać o ukłon w stronę „zmurszałej” tradycji. Określenie, że jest to płyta wybitna nie oddaje jej metafizycznego piękna emanującego z każdego utworu. Mimo bogatego instrumentarium (w tym m.in. tabla i różne zestawy perkusyjne) realne piętno całości nadają saksofony lidera. Gra on długie, przejmujące sola – w naturalny sposób przechodząc od szlachetnego balladowego brzmienia do niesamowicie ekspresyjnych, niemal free jazzowych chorusów. W opisie albumu nie można pominąć istotnej roli, jaką w stworzeniu tajemniczego i fascynującego nastroju odegrał Trilok Gurtu. Hinduski szaman bębnów i instrumentów perkusyjnych czuje się jak ryba w wodzie w formule zaproponowanej przez Sandersa. Kształtuje rytm w sposób nie pozostawiający wątpliwości, że jest idealnym partnerem saksofonów mistrza. Można jazzu nie kochać, nie lubić w nim – czasem trudnych – rozwiązań formalnych wymagających osłuchania, ale nie da się przejść obojętnie obok zaklętego na tej płycie piękna. Żeby się o tym przekonać wystarczy posłuchać choćby kilku minut kompozycji „Kazuko”. Pharoah Sanders – czołowy przedstawiciel awangardy jazzowej lat 60. (uczestniczył w legendarnym nagraniu „Ascension” Johna Coltrane’a) zachował cudowną świeżość w traktowaniu materii dźwiękowej, jako źródła inspiracji swej twórczości. Dzięki temu równie swobodnie czerpie pomysły z bogatej tradycji klasycznego bebopu oraz korzysta ze współczesnych rozwiązań nurtu poszukiwań afro-amerykańskich.\nCi ze słuchaczy, którzy obawiając się trudnych linii melodycznych Pharoah Sandersa będą zdziwieni, że wiele utworów na „Save Our Children” ma charakter kontemplacyjny, zwłaszcza w partiach sopranu, którego jest dużo. Wynik gry Sandersa na sopranie jest mocno niedoceniany, a jego chęć odkrywania łagodniejszej strony brzmienia to coś co można tylko chwalić i jednocześnie nie uznawać jako rezygnację z zasad. Najatrakcyjniejszym utworem jest piękny, melancholijny „Jewels of Love”. Równie atrakcyjne jest użycie rytmów inspirowanych kulturą wschodnią. Minusem dla niektórych może być to, że na płycie brakuje ognia, który zwykle towarzyszył twórczości tego wspaniałego muzyka. Ale on nadrabia to wyjątkową słodyczą, którą nie można pomylić z tanim sentymentalizmem.\nMożna tę płytę polecić słuchaczom nieznającym jeszcze twórczości Pharoah Sandersa, jak też oczywiście fanom, których interesuje wszystko, co ma on do powiedzenia.\nPłyta Pharoah Sandersa „Crescent With Love” została wydana przez wytwórnię Venus Records w 1993 roku. Sesje nagraniowe zorganizowano w październiku 1992 w nowojorskim Sear Sound Studio dla Pharoah Sandersa (saksofon tenorowy), pianisty Williama Hendersona, basisty Charlesa Fambrougha i perkusisty Shermana Fergusona.\nPharoah Sanders, dla tych, którzy od niedawna zaczynają poznawać jego dzieła, to od czego należałoby zacząć jest wielką niewiadomą, może odpowiednią jest: „Karma”, może „Rejoice”, albo „Africa”,,, Każda z tych płyt jest fantastycznym wyborem, ale jego album „Crescent with Love”, choć mniej charakterystyczny dla preferowanego przez lata stylu Sandersa, jest na pewno takim, który nie wywoła zniechęcenia do wspaniałego saksofonisty. Nie zniechęci z jednego poważnego powodu- jest piękny. „Crescent with Love” jest o wiele bardziej kontemplacyjny i stonowany, niż te prace do jakich Sanders fanów przyzwyczaił. Zespół buduje nastrój jest intymny, kojący i elegancki. Okazuje się, że Pharoah Sanders jest mistrzem nastroju i atmosfery, przeplatanym oszczędniejszym tenorowym dźwiękiem. W tym wysublimowanym albumie jest namacalny melancholijny nastrój, tworzony przez Sandersa z powściągliwą pewnością siebie, jak się wydaje. Ten album, powinien być wymieniany wśród najlepszych dzieł Pharoah Sandersa, tym bardziej, że krytycy muzyczni byli podobnego zdania:\nDown Beat: „…ten zestaw pokazuje wrażliwość w interpretacjach Pharoah, która nie jest często pokazywana, i obala zdanie każdego, kto kwestionuje jego zdolność do grania w muzyki środka… ”\nOption: „…to piękny zestaw. Sanders unika swoich charakterystycznych krzyków i koncentruje się na głębokim, mrocznym brzmieniu, które sprawiło, że gra Coltrane’a była tak uniwersalna…. to nie tylko powrót do przeszłości, to rewitalizacja, odnowa i modlitwa”.\nJazziz: „…Sanders dokładnie obnaża swoje… emocjonalne, gardłowe i ekscentryczne brzmienie. przez lata uważał za najbardziej atrakcyjny…”\nPłyta została nagrana w technologii „Hyper Magnum Sound”, opracowanej przez Panów Shuji Kitamura, i Tetsuo Hara. „Hyper Magnum Sound” jest procesem 24 bitowego masteringu, w wyniku którego dźwięk uzyskuje bardzo głębokie, miękkie i soczyste barwy.\nMateriał muzyczny „Ballads With Love” wydany przez japońską wytwórnię Venus Records w 1999 roku został zmasterowany z użyciem firmowej techniki „Venus 24 bit Hyper Magnum Sound System”. W sesjach nagraniowych w Sear Sound Studio w 1992 roku brali udział: saksofonista Pharoah Sanders, basista Charles Fambrough, perkusista Sherman Ferguson i pianista William Henderson.\n„Ballads With Love”, jak tytuł wskazuje to konwencjonalny zestaw słodkich, miłosnych ballad, ale że gra je Pharoah Sanders to nabierają innego kolorytu, bo ten artysta „obsypuje” gładką muzykę „piaskiem” nowoczesnych brzmień, co sprawia, że album staje się fascynujący. Doskonała jakość dźwięku i dobrze dobrany zestaw standardów pomagają słuchaczom w częstym sięganiu po tę płytę.\nW recenzji AllMusic autorstwa Kena Drydena można przeczytać, że: „Znany z ostrych wypraw w awangardę z Johnem Coltrane’em w późnych latach 60., Pharoah Sanders jest na swoich najbardziej atrakcyjnych interpretacjach ballad, takich jak te z 2002 roku. […] Sanders oferuje płynną interpretację prawie zapomnianego klejnotu „Too Young to Go Steady”, prezentując jego ciepły saksofon tenorowy i bujny dotyk Hendersona . Jego ujęcie „Feelin’ Good” Anthony’ego Newleya ukazuje wpływ Coltrane’a na niego, podczas gdy Sanders nadaje mu ewangeliczny posmak. Jednym z fascynujących wyborów jest „Light at the Edge of the World” Piero Piccioniego, napisany dla filmu o tym samym tytule, wysokobudżetowego filmu z 1971 roku z Kirkiem Douglasem w roli głównej, który okazał się kasowy; Decyzja Sandersa, by szukać niejasności, takich jak ten klejnot, przynosi ogromne korzyści, z jego solidną grą w miękkiej oprawie bossa novy i migoczącym fortepianem Hendersona, lśniącym jak słońce na oceanie. Aranżacje ulubionych utworów, takich jak „Body and Soul”, „In a Sentimental Mood” i „Misty”, są również jednymi z najlepiej zarejestrowanych wykonań Pharoah Sandersa. [Płyta] Zalecana.”\nAlbum „The Rise and Fall of the Third Stream” Joe Zawinula, wydała wytwórnia Vortex Records w 1968 roku.\nTytuł „The Rise and Fall of the Third Stream”  nawiązuje do gatunku muzyki trzeciego strumienia, łączącego muzykę klasyczną i jazz. Ta płyta jest przykładem gry smyczków w kontekście jazzowym w latach 60.. Przy tym nagraniu Zawinul współpracował z awangardowym kompozytorem Williamem S. Fischerem, co w efekcie dało serię rozbudowanych kompozycji, które odbiegają od standardowych form jazzowych, takich jak forma bluesowa czy AABA. Zamiast tego każda kompozycja ma swoją własną strukturę formalną. mimo że muzyka ta brzmi jakby była konwencjonalnie napisana, Fisher napisał muzykę w zapisie graficznym zamiast konwencjonalnej notacji, co oznacza, że muzycy musieli nauczyć się czytać zapis muzyki, która była mierzona sekundami zamiast bitów metrycznych. Skoro muzyka została napisana graficznie, grający ją mieli wiele możliwości interpretacji. Oprócz skomponowanej muzyki były miejsca w partyturze, które Fischer pozostawił otwarte dla Zawinula i innych muzyków do improwizacji. Przygotowana instrumentacja na ten album była wyjątkowa, ponieważ Zawinul i Fischer zdecydowali się użyć trzech altówek i jednego wiolonczelisty w sekcji smyczkowej, odchodząc w ten sposób daleko od prototypu jazzowego zespołu smyczkowego, który do tej pory zawsze zawierał skrzypce. Wiolonczelistami byli: Selwart Clarke, Alfred Brown i Theodore Israel, a wiolonczelistą Kermit Moore. Oprócz instrumentów smyczkowych zespół składał się z pianina elektrycznego, saksofonu tenorowego, trąbki i perkusji. Muzyka ma ciemne, bogate brzmienie ze względu na niższe częstotliwości tych instrumentów, które zostały użyte przez zespół. Zamiast wysokich dźwięków skrzypiec słyszanych zwykle w innych nagraniach jazzu smyczkowego (altówki, wiolonczela i bas nadają muzyce bujny dźwięk. Nawet gdy altówki i wiolonczela od czasu do czasu grają w ich wyższych rejestrach, barwa jest wciąż ciemna i intensywna. Kompozycja „Baptismal” jest dobrym przykładem interakcji instrumentów smyczkowych i innych instrumentów. Fischer dzieli zespół na trzy grające ze sobą grupy. Jedna grupa to altówki i wiolonczela, druga to sekcja rytmiczna fortepianu, basu i perkusji, a trzecia to trąbka i saksofon. Jak widać w poniższej transkrypcji, każda grupa ma do odegrania swoją rolę: instrumenty smyczkowe zapewniają materiał harmoniczny grany tak długimi frazami, jak akordy synkopowane, riffy grane na trąbce i saksofonie, które przerywają bieg głównej melodii lub grają solówki, oraz sekcja rytmiczna zarówno utrzymuje stały puls, jak i gra solówki.\nTen album Joe Zawinula pokazuje, że muzykę z elementami ze świata jazzu (rytmy wybijane na talerzach, improwizacja, typowe instrumenty jazzowe, wyczucie swingu) można łączyć z elementami ze świata klasycznego (muzyka komponowana, preparowany fortepian, typowe smyczki instrumenty i formy wielkoformatowe), aby stworzyć hybrydowy gatunek, który można zaliczyć do jazzu.\nAlbum Jamesa Cartera „JC on the Set” (DIW, 1994) został nagrany 14 i 15 kwietnia 1993 w studio Sound On Sound, Nowy Jork.\n„JC on the Set” to debiutancki album saksofonisty Jamesa Cartera nagrany przez James Carter Quartet. Płyta 24-letniego Cartera dla japońskiej wytwórni DIW. 23 sierpnia 1994 ukazało się jej amerykańskie wydanie DIW/Columbia Records.\nKrytycy muzyczni życzliwie odebrali ten debiut płytowy:\nHoward Reich z Chicago Tribune: „Oto rzadki młody lew jazzu, który jest godny tego miana. Saksofonista tenorowy James Carter ma mnóstwo techniki i pędu, ale to jego nieustraszoność w używaniu każdego urządzenia muzycznego, jakie można sobie wyobrazić, czyni to nagranie wyjątkowym. Od utworu otwierającego „JC on the Set” Carter czerpie z bebopu, R&B i awangardowych technik, aby wyrazić swoje zdanie; biorąc pod uwagę jego hojne użycie chrapliwego tonu, wysokich harmonicznych, gardłowego growlu i tym podobnych, z pewnością robi wrażenie. Energia jego gry w „Baby Girl Blues” i samo włączenie muzyki Sun Ra („Godzina rozstania”, głęboko zagrana) podkreśla oryginalność jego głosu.”\nScott Yanow z AllMusic: „Dwadzieścia pięć lat Jamesa Cartera w momencie wydania tej płyty muzyk przyswoił już znaczną część tradycji. Jego debiut jako lidera obejmuje kompozycje klasycznych tenorów Dona Byasa i Johna Hardee, ‘Sophisticated Lady’ Duke’a Ellingtona, a nawet balladę Sun Ra. Pokazuje również, że ma odwagę grać całkowicie inaczej, gdy wydaje mu się to logiczne; […] na tym wczesnym etapie James Carter miał już własne brzmienie. Przełącza się między tenorem (swoim głównym toporem) na alt i baryton, w balladach wykazuje powściągliwość i wypełnia improwizacje nieustannymi niespodziankami. Wraz z wspierającym pianistą Craigiem Tabornem , basistą Jaribu Shahidem i perkusistą Tani Tabbalem , James Carter odpoczywa w tym imponującym zestawieniu.”\n„JC on the Set” to rzeczywiście imponującą i bardzo satysfakcjonująca wizytówka talentu Jamesa Cartera. Carter jest znakomitym technikiem i świetnym wykonawcą na wszystkich instrumentach, na których gra, więc bardzo przyjemnie jest go słyszeć…\n„Timeless Tales for Changing Times” to tytuł studyjnego albumu Joshuy Redmana, który został wydany we wrześniu 1998 przez wytwórnię Warner Bros. Sesje nagraniowe zorganizowano w Avatar Studios w Nowym Jorku.\nW „Timeless Tales” saksofonista Joshua Redman odczytuje na swój własny sposób dziesięć popularnych standardów, przy wsparciu Brada Mehldaua na fortepianie, Larry’ego Grenadiera na basie i Briana Blade’a na perkusji. Wybrano szereg w marę współczesnych klasyków popu i rocka, w tym „Summertime”, „Eleanor Rigby”, Używając W swoim instrumentalnym arsenale Redman posiada saksofon tenorowy, altowy i sopranowy, których używa z żywą wyobraźnią, ale pozostając solidnie w głównym nurcie jazzu. Repertuar płyty obejmuje również piękne ballady, takie jak „How Deep Is the Ocean” i żwawe stare kompozycje, takie jak „Love for Sale”, w których Joshua Redman wykazuje wyrafinowany gust w wybranych przez siebie interpretacjach.\nKrytycy muzyczni zgodnie ostrożnie komentowali:\nBill Milkowski z JazzTimes: „Nawet gdy Joshua wkłada sopran do ust i wędruje niebezpiecznie blisko terytorium Kenny’ego G w „I Had a King” Joni Mitchell, jest uratowany przez przesunięcie czasu w biciu Blade’a i niekonwencjonalne tony Meldhau’a, które odpowiednio podkręcają Redmana. by ominąć drogę do celu. Blade pomaga ożywić „The Times They Are A-Changin’” Boba Dylana zwinnymi, kołyszącymi wypowiedziami talerzy i werbla, podczas gdy Meldhau robi z tego niczym jazzowy Glenn Gould. genialny zespół.”\nRichard S. Ginell z AllMusic: Podejmując pomysł Herbiego Hancocka ‘New Standards’, pożyczając stare standardy i sytuując całość w środku, Joshua Redman użycza swojego ciepłego tonu fatback, łukowatych pasaży i koncepcji kwartetu post-bop dla dziesięciu popularnych piosenek XX wieku. Richard Rodgers, Cole Porter, Jerome Kern, Irving Berlin i Gershwinowie dzielą przestrzeń z Beatlesami, Joni Mitchell, Bobem Dylanem, Stevie Wonderem i Princem – wszyscy wybitni autorzy piosenek, ale karta wyników mówi nam, że melodie starszych osób konsekwentnie otrzymują więcej ciekawego potraktowania niż rockowe/folkowe piosenki. ‘Yesterdays’ jest na tyle elastyczny, że zamienia się niemal w akustyczny funk; ‘How Deep Is the Ocean’ snuje się w bardzo uduchowiony sposób; bliski rytm cha cha w „Love for Sale” przyciąga trochę inspiracji od Redmana. Po drugiej stronie przepaści ‘The Times They Are A-Changin’’ nie jest zbyt interesujący, gdzie nawet chwytliwe zmiany rytmu i wysokotonowa coda w stylu Eddiego Harrisa nie są w stanie podkręcić przyziemnego występu. Fragmenty ‘Eleanor Rigby’ w jazzowym walcu, prawdopodobnie zaplanowane z myślą o ‘My Favorite Things’ Coltrane’a (sopran Redmana rozpaczliwie rozbrzmiewa pod koniec). Co dziwne, szerokie podejście funky Harrisa opłaciło się w ‘How Come U Don’t Call Me Anymore’ Prince’a, jedynym wyjątkiem od tego schematu. Nie oznacza to, że materiał rockowo-folkowy jest z natury gorszy od standardów Tin Pan Alley – nie ma mowy. Onr po prostu nie są zbyt dobrze tłumaczenr na język młodych neo-bopperów, a przynajmniej tych neobopperów w danym dniu. Brad Mehldau (fortepian), Larry Grenadier (bas) i Brian Blade (perkusja) tworzą bezbłędne technicznie, elastyczne trio fortepianowe, a większość selekcji jest oddzielona krótkimi, beztytułowymi przerywnikami, które zwykle wyrastają mniej więcej z poprzednich utworów.”\nJeff Simon z The Buffalo News skomentował: „To sprytna, przyjemna standardowa płyta od młodego muzyka, który radził sobie lepiej przedtem i znowu będzie”.\nJohn Sharpe z All About Jazz: „Zmiana w jazzie, jak w większości przedsięwzięć, często może być dobrą rzeczą. Podczas gdy puryści mogą mieć trudności z obejściem ‘kreatywnych’ przeróbek starego i nowego Joshuy Redmana, należy podziwiać jego ambicję i znaczne talenty. Z wyjątkiem kilku oryginalnych ‘przerywników’, które wypełniają lukę między utworami, cała płyta składa się z kompozycji, które Redman uważa za ‘ponadczasowe opowieści’. Z pewnością do tej kategorii pasowałyby ‘Summertime’ Gershwina, ‘How Deep Is The Ocean’ Irvinga Berlina i ‘Love For Sale Cole’a Portera’. Nie jestem przekonany, że popowe melodie takich [artystów] jak Stevie Wonder, Joni Mitchell i Prince osiągnęły jeszcze tak wysoki status. Czas pokaże. Nie da się jednak obejść, że Redman (saksofon tenorowy, altowy i sopranowy), Brad Mehldau (fortepian), Larry Grenadier (bas) i Brian Blade (perkusja) tworzą jeden ‘gorący’ kwartet. Stworzyli album, który może podważyć twoją koncepcję tego, czym jest ‘standard’ i jak powinien być wykonywany.”\nDebiutancki solowy album perkusisty jazz fusion Billy’ego Cobhama– „Spectrum”, nagrany w Electric Lady Studios, New York City; miksowany w Trident Studios, London w maju 1973, został wydany przez Atlantic Records w październiku 1973.\nZ albumu wyzierają wyraźne wpływy wcześniejszej jazzowej fuzji Milesa Davisa, z którym Cobham wcześniej współpracował oraz zespołu, w którym Cobham pełnił rolę perkusisty- Mahavishnu Orchestra. Proces nagrywania w Electric Lady Studios zajął ledwie dwa lub trzy dni, a prawie każdy utwór, który znalazł się na płycie, był „najwyżej pierwszym lub drugim podejściem”. Ken Scott, inżynier nagrań podczas nagrywania „Spectrum”  opowiadał: „Perkusja Billa Cobhama była traktowana dokładnie tak samo, jak gdy nagrywałem każdego innego perkusistę. Po prostu użyłem więcej mikrofonów: Neumann U67 na tomach, D20s lub RE20 (w Electric Lady) na bębnach basowych , Neumann KM54 lub 56 na werblu oraz mikrofony wstęgowe STC 4038 lub Beyer M160 dla overheadów. Jeszcze jedno: aby wytłumić werbel, Bill po prostu położył portfel na górnej części bębna.” Leland Sklar, basista w czterech utworach, zauważył: „Spectrum jest takim punktem odniesienia dla tak wielu ludzi. Był w nim rodzaj ognia. To był nowy grunt i nie był zbyt analityczny. To miejsce, w którym zdarzają się wielkie wypadki, co w dzisiejszych czasach wydaje się niemożliwe. Nigdy nie zrobiliśmy więcej niż kilka ujęć żadnego z nich. To był mniej więcej dwudniowy czas nagrań. Poszło szybko.” Sklar i Hammer wspominają, że muzyka została nagrana na żywo i nie została później w żaden sposób naprawiona, co w szczególności doprowadziło do uchwycenia Tommy’ego Bolina, który zerwał wysokie struny E podczas solówki w „Taurian Matador” (mniej więcej o godz. 1:45 do utworu) i kontynuował grę. Bolin użył jednostki opóźniającej Fender Stratocaster i Maestro Echoplex, wyraźnie słyszanej w „Quadrant 4”. Sklar zaświadcza, że grał na swoim basie Fender Jazz z 1962 roku przez mały wzmacniacz Univox z pojedynczym 12-calowym głośnikiem. Niezbyt dobrze znany w tamtych czasach, Tommy Bolin gra na gitarze prowadzącej w czterech utworach. Cobham poznał Bolina lata wcześniej, kiedy był członkiem zespołu Zephyr. „To the Women in My Life” jest o tyle niezwykłym, że Cobham na nim nie gra, ale utwór wyprodukował (jest to utwór fortepianowy z akompaniamentem Jana Hammera).\nKrytycy muzycznie byli zgodni z opinią Scotta Yanowa z AllMusic: „Perkusista Billy Cobham był świeżo po sukcesie z Mahavishnu Orchestra, kiedy nagrał swój debiutancki album, który wciąż jest jego najlepszym. Większość utworów przedstawia Cobhama w kwartecie z klawiszowcem Janem Hammerem , gitarzystą Tommym Bolinem i basistą elektrycznym Lee Sklarem. Dwa inne utwory to Joe Farrell na flecie i sopranie oraz trębacz Jimmy Owens z gitarzystą Johnem Tropeą , Hammerem , basistą Ronem Carterem i Ray Barretto na kongach. Ogólnie wysokiej jakości kompozycje (w tym „Red Baron”) sprawiają, że ten zestaw fusion wyróżnia się mocną mieszanką rockowych rytmów i jazzowej improwizacji.” Jednak jeden z recenzentów- Robert Christgau, przedstawił odrębne zdanie dla magazynu Creem, nazywając Cobhama „mięśniakiem Mahavishnu” i pisząc: „Pomimo kilku trudnych minut jest to w zasadzie gładkie, efekciarskie, jednowymiarowe – jednym słowem, niewymagające. co może uczynić go gwiazdą”\nAlbum „Rhapsody and Blues” w wykonaniu The Crusaders został wydany w 1980 roku przez MCA Records\nTa amerykańska amerykańska grupa jazzowa, która odnosiła sukcesy od lat 60. do 90. XX wieku. Początkowo grupa była znana jako Jazz Crusaders, a dokładniej- od powstania w 1960 roku aż do skrócenia nazwy w 1971 roku. The Crusaders grali „wszystko”- od prostego jazzu, przez miejski R&B i blues, do jazzu opartego na R&B. Zespół osiągnął komercyjny szczyt w 1979 roku, wydając hitowy singiel „Street Life ” z głównym wokalem Randy’ego Crawforda oraz towarzyszący mu album o tej samej nazwie.\nRecenzujący płytę „Street Life”, uważali, że to prawdopodobnie jeden z najlepszych albumów The Crusaders. Możliwe, że jest rzeczywiście tą najlepszą pozycją w katalogu grupy, ale kontynuacja tej płyty z 1980 roku nie jest gorsza pod względem jakości, jest tylko inną (może dla mniejszej ilości słuchaczy?). Zespół znowu wykorzystał występ wokalny jako otwierający longplay. Tym razem wybrali legendę soulu Billa Withersa, który śpiewa utwór Joe Sample i Willa Jenningsa „Soul Shadows”. Piosenka jest dostępna w wielu innych produkcjach, między innymi na: „Bill Withers – Greatest Hits”. Ale przecież ten album to coś więcej niż tylko „Soul Shadows”. Inne utwory, które mogą się podobać to „Elegant Evening”, napisany przez perkusistę Hoopera i zawierający piękny występ na saksofonie altowym Feldera, długi i funkowy tytułowy utwór, napisany przez Joe Sample’a i na którym daje nam dźwięk solo na pianinie elektrycznym. i rozdzierający serce bliższy „Sweet Gentle Love”, na którym Felder ponownie gra na saksofonie altowym. Bas zapewnia Abraham Laboriel & Alphonso Johnson, perkusję Paulinho da Costa oraz Sheila E i Ralph Rickert grają na trąbce w „Soul Shadows”. Należy również wspomnieć o gitarzystach Dean Parks, Roland Bautista i Phil Upchurch, którzy też dają świetne występy, oraz Bob Mann, który zapewnia wszystkie świetne gitarowe solówki. Podsumowując, to kolejny wspaniały klasyczny album The Crusaders.\nPłyta eklektycznej grupy założonej przez saksofonistę Johna Lurie i jego brata- pianisty Evana Lurie- The Lounge Lizards „Queen Of All Ears” wydała w 1996 roku wytwórnia Strange & Beautiful Music.\nThe Lounge Lizards prezentował wyrafinowane kompozycje z pogranicza jazzu i wielu innych gatunków. Edycja Lounge Lizards z opisywanej płyty to dziewięcioosobowy zespół najwyższej klasy muzyków. Choć występują w nim sprawni soliści, tacy jak Michael Blake na tenorze, Steve Bernstein na trąbce, Dave Tronzo na gitarze i brat Johna Evan na klawiszach, The Lizards pozostają muzycznym wehikułem dla nietuzinkowej muzy Johna Lurie. Choć inspirowana instrumentalną naturą jazzu, większość tej muzyki została z góry zapisana. Prowadzona muzyka przez saksofon altowy i sopranowy Johna Lurie, obejmuje muzykę zachodnioafrykańską, ekspozycje z Nowego Orleanu i przerywniki szalonej pomysłowości lidera. Johna Lurie ciągle szuka nowych dźwięków, bez przystanku, bez powtórzeń. Charakterystyczne dla tej grupy jest to, że żadnej różnicy słuchacz nie odczuwa czy słucha się albumu koncertowego czy studyjnego, zawsze brzmi bardzo żywo! Jest to niekonwencjonalny album- jednocześnie sarkastyczny i uduchowiony, który powinien się spodobać tym, którzy nie są fanami jazzu środka.\nRecenzent AllMusic Review- Tim Sheridan, napisał: „Tak zwane ‘nie-jazzowe’ podejście Johna Lurie jest w pełnym rozkwicie na tej fascynującej płycie. Stale rosnący (w tym momencie dziewięcioosobowy) zespół buduje warstwy rytmu i melodii z unikalnym efektem. W ‘The Birds Near Her House’ wężowata linia melodyczna przeplata się przez miarowe, rytmiczne łóżko, budując gorączkowy punkt kulminacyjny. ‘Scary Children’ to złowieszczy żałobny lament, który wciąż emanuje prawdziwym humorem. Być może to jest najistotniejszy aspekt tej muzyki: ma prawdziwy charakter i życie. To nie tylko groove – to początek rozmowy.”\nTab Two, niemiecki zespół acid jazz lub „hip jazz”, wydał w sierpniu 1997 w ramach wytwórni Virgin płytę „Sonic Tools”.\nTab Two tworzą basista Hellmut Hattler i trębacz Joo Kraus. Hattler i Kraus aczęli razem komponować w 1991, łącząc instrumenty akustyczne i elektronikę. Ich muzykę określano mianem „hip jazz”. Podpisali kontrakt z Virgin Records w Europie, a później Polydor, JVC Victor w Japonii i wydali razem osiem albumów. Na płycie słychać przetworzone nagrania Milesa Davisa i choć zespół korzysta z dokonań genialnego trębacza robi to umiejętnie i w taki sposób, że przyciąga do swoich wersji nowych fanów jazzu. Ale mało tego- na longplayu znalazły się remiksy z pięciu poprzednich wydawnictw Tab Two, nieróżniące się bardzo od oryginałów, a więc ten materiał można traktować jak swoisty zestaw „Best of”.\nZespół rozpadł się w 1999 roku. W ciągu swojej prawie 10-letniej kariery, muzycy nagrali 8 albumów.\n Według artykułu autorstwa AEG opublikowanego w Onet Muzyka


Zielona guma do ćwiczeń poziom średni - Akcesoria Akcesoria fitness sklep eButik.pl\nZielona guma do ćwiczeń poziom średni\nOszczędzasz 9,95 zł(50% taniej)19,90 zł\nKod produktu: B-FA350 PILATES\nto idealny wybór dla osób, których celem jest zdrowa i wysportowana sylwetka! Idealnie przyda się podczas ćwiczeń wzmacniających mięśnie oraz zwiększających elastyczność ciała. Świetnie sprawdzi się również podczas zajęć rehabilitacyjnych i korekcyjnych. Bez niej nie obędzie się żadna miłośniczka jogi, pilatesu czy zajęć fitness. Guma do rozciągania jest wykonana z najwyższej jakości materiału, co gwarantuje komfort użytkowania.\nmodel: guma do rozciągania, guma do ćwiczeń\nokazja: podczas uprawiania sportu, na fitness, na trening\nCzerwona mała piłka do fitnessu\n"Świetna - polecam"\nMONIKA (2017-01-24 , KIELCE)


Kupony i wyprzedaże - Qpony iPhone用アプリ - からiOS用ダウンロード Qpony\nライフスタイル フード／ドリンク ショッピング\nQpony to wszystkie zniżki i gazetki w jednym miejscu - Twoim telefonie. Pobierz bezpłatną aplikację, która zawsze pozwala Ci płacić mniej - nieważne czy jesteś na mieście ze znajomymi, czy planujesz weekendowe zakupy, czy kupujesz online.\nStarannie wybrane zniżki, gazetki a przede wszystkim na bieżąco aktualizowane kupony do takich sieci jak McDonalds, H&M, Subway, Da Grasso, Starbucks, Burger King, IKEA, Fishbony (kupony North Fish), kupony KFC i wiele innych.\nAplikacja jest całkowicie darmowa, nie wymaga rejestracji, nie pobiera niechcianych dodatków ani reklam!\nOd dzisiaj wszystkie kupony McDonald’s, kupony KFC i Fishbony masz zawsze pod ręką.\nSzukasz gazetki Biedronka, gazetki Lidl, katalogu IKEA, zniżkek do Factory Outlet lub McDonald’s? Dzięki przejrzystym kategoriom łatwo znajdziesz interesujące Cię kody rabatowe albo bardzo atrakcyjną ofertę (lub przecenę) oraz miejsce jej realizacji. Dzięki mapie z łatwością sprawdzisz, gdzie najbliżej wykorzystasz interesujący Cię kupon. Dodawaj kupony, gazetki czy rabaty do ulubionych i miej je zawsze pod ręką.\nAby skorzystać z promocji wystarczy, że wybierzesz kupon i jednym kliknięciem uzyskasz dostęp do najbardziej wartościowych rabatów! To naprawdę proste!\nKorzystanie z kuponów i gazetek jest bezpłatne! Aplikacja nie pośredniczy w sprzedaży.\n- wyszukiwanie aktualnych kuponów z podziałem na polecane, blisko oraz ulubione;\n- możliwość szukania kuponów tematycznych i okazji w kategoriach, takich jak jedzenie, rozrywka, zakupy czy sport;\n- przeglądanie gazetek promocyjnych oraz ofert sklepów takich jak: Alma, Auchan, Brico, Biedronka, Carrefour, Castorama, Natura, Hebe, Jula, Jysk, Kaufland, Leroy Merlin, Lidl, Mediaexpert, Netto, Neonet, Obi, Norauto, Piotr i Paweł, Pepco, Real, Saturn, Super-Pharm, Tesco, Żabka, Praktiker.\n- każdy kupon można łatwo odszukać na mapie i skorzystać z funkcji nawigacji;\n- aby otrzymać rabat wystarczy kliknąć, a na ekranie wyświetli się kod kuponu, który należy pokazać sprzedawcy;\nQpony.pl to kupony rabatowe, promocje, zniżki i gazetki do najlepszych miejsc w Twojej okolicy. Jeżeli często korzystasz z oferty rabatowej (np McDonald ) czy przeglądasz gazetki promocyjne, to ta aplikacja jest dla Ciebie\nOferty znanych marek takich jak: McDonald’s, Burger King, H&M, CA, Biedronka, Tesco, Cropp, Bershka, Mango, Ryłko, Rossmann, Empik, Esotiq, KFC, North Fish, Sphinx, Multikino, Coffee Heaven, Pizza Hut, House, Deichmann, Lidl, CCC, River Island, Apart, Pandora, Diverse, Cubus, Big Star, Tally Weijl, Intimissimi, Żabki, Sephora, Douglas, SuperPharm, Home&you, Vero Moda, Kappahl, Calzedonia, Yes, Crocs, LOccitane, Promod, Wittchen, Riviera, Payback, Mcd, Yves Rocher, Benetton, OYSHO, Smyk, Reporter, Monnari, Vistula, Wólczanka, Gatta, Ecco oraz galerii: Factory Outlet, Riviera, Galeria Malta i wiele innych.\nCastrol Magnatec Intelligent Molecules Experience


Uroczyście otwarto centrum logistyczne Amazon w pobliżu Świebodzina! Zobacz zdjęcia i wideo | Świebodzin Nasze Miasto\nAnna Moyseowicz 30 września 2021, 8:32\nAmazon w Chociulach, w pobliżu Świebodzina, w końcu otwarty! Choć obiekt funkcjonuje od 6 września, to został uroczyście otwarty trzy tygodnie później - w środę 29 września. W centrum na stałe zostanie zatrudnionych ponad tysiąc osób.\nAmazon pod Świebodzinem pierwszym w regionie\n– Nasze nowe centrum pomoże nie tylko zaspokoić rosnące zapotrzebowanie naszych klientów na sprawną obsługę e-zakupów, rozszerzyć ofertę produktową, przy jednoczesnym wsparciu stale zwiększającej się liczby partnerów handlowych, ale też pozwoliło na stworzenie 1 000 nowych miejsc pracy w regionie - powiedział Chris Herzberg, dyrektor generalny centrum logistycznego w Świebodzinie.\nCentrum jest dziesiątym obiektem Amazona w Polsce, a pierwszym w województwie lubuskim. Obecnie w całym kraju firma zatrudnia na stałe już 23 000 osób.\nŚwiebodzin miastem przyszłości\nCzterokondygnacyjny obiekt ma powierzchnię 193 000 m².\n- To, co się dzisiaj dzieje, to że otwieramy jedno z największych centrów logistycznych w kraju, drugi pod względem wielkości obiekt firmy Amazon, pokazuje, że Świebodzin jest fantastycznym miejscem dla biznesu - powiedział burmistrz Świebodzina Tomasz Sielicki podczas otwarcia. My tym otwarciem wysyłamy jasny sygnał nie tylko dla województwa lubuskiego, ale również dla całego kraju. My tutaj jesteśmy i u nas warto inwestować swój kapitał\n- dodał. Jak zaznaczył, jest przekonany, że Świebodzin jest miastem przyszłości, a obecność Amazona to preludium do sukcesu gospodarczego w kolejnych latach.\nŁączna powierzchnia centrum logistycznego w Świebodzinie wynosi 193 000 m², co zapewni możliwość magazynowania do 30 milionów produktów. To drugi największy obiekt Amazon w Polsce, zaraz po centrum w Gliwicach.\nPraca w Amazon koło Świebodzina\nTo, co wyróżnia centrum na tle innych tego typu obiektów to wsparcie 3000 robotów, które ułatwią pracę. Łącznie w polskich oddziałach Amazon działa ponad 10 000 tego typu urządzeń.\nCały czas rekrutujemy i szukamy pracowników poziomu podstawowego, czyli pracowników magazynowych, ale są otwarte jeszcze inne rekrutacje na poziomy specjalistyczne, na przykład na specjalistę w dziale HR, techników utrzymania ruchu, inżynierów w dziale IT czy kierowników obszarów, czyli osoby, które są liderami zmiany i zajmują się procesem i pracownikami magazynowymi\n- mówi Agnieszka Badowska, HR Buisness Partner.\nNa stanowisko pracownika magazynowego nie są wymagane doświadczenie ani CV. Firma gwarantuje pakiet szkoleń. Proces rekrutacji na stanowiska specjalistyczne wygląda nieco inaczej i składa się z kilku etapów. – W etapach uczestniczą różni przedstawiciele naszej firmy, nie tylko HR. Sprawdzam czy kandydat pasuje do nas pod kątem kultury organizacyjnej. Oprócz kwalifikacji zwracamy uwagę na przykład na nastawienie na innowacje, czy kandydat potrafi "głośno" wypowiadać swoje zdanie albo czy potrafi szukać ścieżek rozwoju – mówi Badowska.\nPonadto pracownicy mają szansę na uzyskanie premii frekwencyjnej lub premii związanej z dobrymi wynikami zespołu. Mogą także liczyć na szereg benefitów - prywatną opiekę medyczną, bezpłatne ubezpieczenie, transport na wybranych trasach i obiady za złotówkę. Amazon prowadzi także program Postaw na Swój Rozwój gwarantujący bezzwrotne dofinansowanie do szkoleń. Firma płaci 95 procent do maksymalnej kwoty rocznego dofinansowania i zapewnia zajęcia odbywające się na miejscu.\nTen inwestor to pracodawca o zasięgu regionalnym, będzie dowoził pracowników z promienia około stu kilometrów. Do nich dołączą pracownicy, którzy przyjadą z zagranicy i to niewątpliwie zmieni pejzaż kulturowy naszego miasta. Z tymi nowymi wyzwaniami będziemy musieli się zmierzyć i jest to fajne wyzwanie- mówi.\nSTEM Kindloteki Amazon\nPanele fotowoltaiczne i stacje ładowania\nBudynek w Świebodzinie – w ramach zobowiązania Amazon do osiągnięcia zerowej emisji dwutlenku węgla w całej działalności do 2040 roku – jest w 100% zasilany energią elektryczną. Dotyczy to systemu grzewczego, jak też podgrzewania ciepłej wody, co pozwala uniknąć stosowania paliw kopalnych (gazu ziemnego), przy zachowaniu efektywności energetycznej. Oświetlenie LED sterowane jest w zależności od dostępności światła naturalnego i stopnia zapełnienia budynku, a jakość powietrza w pomieszczeniach jest stale monitorowana. Budynek jest wyposażony w 3 900 paneli słonecznych, których energia wystarczyłaby do zasilenia około 480 domów jednorodzinnych. Na parkingu znajduje się ponad 40 stacji ładowania, które pozwalają na jednoczesne ładowanie ponad 80 samochodów elektrycznych.


Dziennikarka przygotowuje świąteczne potrawy\nBoże Narodzenie już za pasem, co oznacza, że gwiazdy każdego formatu zasypują swoich fanów świątecznymi fotografiami. Widzieliśmy już takie zdjęcia u Małgorzaty Rozenek, czy Magdy Gessler, a teraz przyszedł czas na Beatę Tadlę. Dziennikarka wrzuciła fotkę z kuchni, pokazując swoje przygotowania do wigilii. Na szczęście nie musi radzić sobie sama, bo znalazła świetnego pomocnika.\nBeata Tadla w tym roku świętuje z narzeczonym\nBeata Tadla zdecydowała się kolejny raz pokazać swojego partnera. Do tej pory niechętnie chwaliła się swoim narzeczonym, więc najwyraźniej udzielił się jej świąteczny nastrój. Na zdjęciu widzimy dziennikarkę w objęciach ukochanego:\nPierwsze święta razem. Przygotowania pełną parą i czekamy na bliskich\nTaki widok rozczulił internautów. Fani Beaty Tadli są zachwyceni, że gwiazda po wszystkich perypetiach z poprzednimi partnerami w końcu znalazła szczęście w miłości:\nPiękna z was para. Wesołych świąt\nDobrze widzieć panią z takim uśmiechem. I niech ta miłość będzie z Wami!\nJak jest miłość i szczęście, to każdy dzień jest świętem. A takie w gronie rodzinnym szczególnie\nBeata Tadla w świątecznym nastroju pochwaliła się ukochanym\nbeata tadla boże narodzenie


25 to Life (PC) | GRYOnline.pl\n25 to Life to wzorowana na takich hitach jak Grand Theft Auto, Gangland czy The Getaway trójwymiarowa gra akcji, w której główny bohater obserwowany jest z perspektywy trzeciej osoby (TPP).\nData premiery gry 25 to Life | PC\nAkcja 25 to Life rozgrywa się na ulicach jednego ze współczesnych amerykańskich miast. Gra oferuje cztery podstawowe tryby multiplayer oraz tryb single player, warto przy tym nadmienić, iż to właśnie zabawa w Sieci stanowi podstawową atrakcję programu. Podczas zabawy wieloosobowej, na jednej planszy może spotkać się maksymalnie szesnastu zawodników. Gracz może stanąć po stronie stróżów prawa bądź też gangsterów. Wybór ten ma oczywiście zasadniczy wpływ na przebieg zabawy. Policjanci muszą na przykład uważać na osoby cywilne i postępować zgodnie z obowiązującym prawem. Stróżowie prawa dysponują również mniej efektownym arsenałem, na który przeważnie składają się pistolety i karabiny służbowe. Ograniczenie to w pewnym stopniu rekompensowane jest przez świetne wyszkolenie funkcjonariuszy, pod tym względem bandyci prezentują się znacznie gorzej.\nPierwszy z trybów multiplayer nosi nazwę „War”. Jest to wariacja na temat tradycyjnego deathmatcha - policjanci stają do bezpośrednich walk ze świetnie uzbrojonymi bandytami. Gracz może oczywiście wybrać, do której z drużyn zamierza się przyłączyć. Drugi to „Raid”. Jak sama nazwa wskazuje, to nalot na podejrzany obiekt. Funkcjonariusze muszą odnaleźć i zabezpieczyć znajdujące się w nim dowody rzeczowe, jak np. brudne pieniądze czy narkotyki. „Robbery” to z kolei organizowany bez bandytów napad z bronią. Przestępcy muszą przedostać się do określonego budynku, wykraść najcenniejsze obiekty i udanie zbiec z miejsca zdarzenia. Ostatni z dostępnych trybów to „Tag”. Zadaniem sterowanej przez gracza postaci jest namalowanie możliwie jak największej ilości graffiti, oczywiście w wyznaczonych do tego celu miejscach. Należy dodać, iż przed rozpoczęciem każdego pojedynku trzeba dokonać wyboru odpowiednich typów broni przy czym z oczywistych względów nie można wziąć ze sobą wszystkiego.\nW trybie jednoosobowym wcielamy się w bandziora o pseudonimie Freeze. W ramach ciekawostki należy dodać, iż w miarę przechodzenia kampanii dla pojedynczego gracza odblokowane zostaną ukryte nagrody, z których będzie można skorzystać w trakcie rozgrywek sieciowych.\nSterowana przez gracza postać może podlegać licznym modyfikacjom obejmującym jej wygląd. Można na przykład ustalić kształt twarzy, budowę ciała, a także zaopatrzyć się w widowiskowe tatuaże czy ubrania markowych producentów. Przygotowane przez producentów plansze są wyjątkowo zróżnicowane. Kolejne etapy rozgrywają się między innymi w parku, wewnątrz banku, ogromnej posiadłości czy też w tunelu metra. Niektóre elementy otoczenia podlegają zniszczeniom. Widoczne na ekranie obiekty zostały szczegółowo oddane, zadbano również o realistyczną animację postaci. Na oprawę dźwiękową składa się przede wszystkim hip-hopowy soundtrack przygotowany przez wielu znanych raperów (Tupac, Ghostface, Mos Def i inni).\nOcena gry 5.735 / 10 na podstawie 961 ocen czytelników.\nOczekiwania czytelników przed premierą gry: 9.4 / 10 na podstawie 24 głosów czytelników.\nGry podobne do 25 to Life\nKlasyfikacja PEGI 25 to Life\nWymagania sprzętowe 25 to Life\nRekomendowane: Pentium 4 2.4 GHz, 512 MB RAM, karta graficzna 128MB (GeForce 6 lub lepsza), 2.5 GB HDD, Windows 2000/XP\n25 to Life - recenzja gry\nRecenzja 27 stycznia 2006, 14:20\nSterowanie aktualną postacią pozostawia wiele do życzenia. Przede wszystkim, razi stosunkowo niewielka ilość możliwych do wykonania czynności. Jest to szczególnie uciążliwe podczas unikania kolejnych ataków ze strony przeciwników. W przypadku 25 to Life są to najczęściej niezbyt atrakcyjne wizualnie i mało przydatne podskoki. Sądzę, iż gra zyskałaby znacznie więcej, gdyby na ich miejsce pojawiły się bardziej „profesjonalne” rzuty, zaczerpnięte choćby z serii Max Payne. Główny bohater potrafi również kucać. Szkoda tylko, iż w celu utrzymania tej pozycji należy mieć cały czas wciśnięty odpowiedni klawisz. Co więcej, sytuacje, w których ruch ten się przydaje (mowa o singleplayerze) można policzyć na palcach jednej ręki. W zależności od własnych preferencji można poruszać się z widokiem TPP lub FPP, przy czym w moim osobistym przekonaniu ten drugi jest mało atrakcyjny. Co więcej, korzystając z podglądu z perspektywy trzeciej osoby można ustawiać kamerę w taki sposób, żeby podejrzeć skrywających się za rogiem przeciwników.\nGraRecenzjaNews 11KodyTrainery 3Galeria 28ZapowiedźOceń\nDyskusja 119Kolekcja gier\nChętnie bym kupił tą grę aby się przekonać czy takie życie naprawdę jest złe za Oceanem.Szkoda że nie ma tej gry w Polsce.\nMnie się zdaję,że grafika na screenach prezentuje się gorzej niż w GTA:SA.Zresztą wątpię,by cała gra była lepsza.\nhehe zabiłem trzech wrogów a miałem 5 head shotów :PPP\nto żadna konkurencja dla gta. bardziej do maxa payne lub matrixa nawet i to nie to\nJeżeli podoba wam się seria GTA, powinniście zagrać w 25 to Life! Wtedy docenicie GTA jeszcze bardziej...\ngra jest fajna kolega z kanady mi przysłał i mi sie podobała\n25 to life to poprostu taka "pseudo gangsterska gra" tworzona na podstawie "opowieści raperów" z USA. Osobiście kocham czarną muzę np 2pac, snoop dogg, i gdybym zobaczył ich w tej grze to developerów bym po prostu wyśmiał. :D\nTa gra to coś a'la MAXPAYNE&MATRIX&nie wiem co tam jeszcze. Taka jednolita mieszanina gier.\nWedług mnie to JAKIEŚ wielkie Gówienko xXxXx BEZ OBRAZY\nnie co ja teraz zrobie nieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nW 5 godzin ją pszeszedłem.Fajna ale za krótka.:(\nBardzo przyjemna gierka.Plusy za kawałek Xbita w grze, za barwne postacie i za proste sterowanie ale jest jeden wielki minus bardzo krótka.Grafika może nie rzuca na kolana ale warto pograć. ; )\ngra ogolem jest spoko ale czasami wqrwia\ntryb dla jednego gracza jest moim zdaniem do bani, na multiplayer zaczyna sie prawdziwa zabawa\nsiciagne te gierke i przetestuje multi bo mi zal kasy\nPrzeszedlem nawet fajna gierka multi tez ok\nJak przyjsć misje w metrze podpowiedz prosze\ngra jest nawet fajna na 6/10\nfajna gra polecam sporo rodzai broni ciekawe misje srednia grafika tak w skrucie mozna opowiedziec o tym tytule ogulnie polecam mi przypadlo do gustu szkoda tylko ze taka krutka\nlokacje są całkiem w porządku ale grafika dno i wodorosty , ale nie wiem czemu nawet mnie wciągnęła :D\nMożna pograć. Ci, co nie zważają wyłącznie na grafikę mogą mieć sporo frajdy przez te kilka godzin.\nsłabe ocenki i nie ma co się dziwić\nnie grałem ale wyglądan na niezłą kiszkeee\nNie jest az taka zla.\ntak w ogóle to siema panowie i panie :) zarejestrowałem sie jakieś 15 min. temu wiec jestem nowy na forum , czego o znajomosci ger wszelakiej masci nie moge powiedziec :) gdyz staram się być na bieżąvco z kazdym nowym tytułem.\nZero fabuły, zwykła rzeź, jako jeden człowiek musisz przejść przez hordy przeciwników do drugiego końca planszy, na tym polegają misje. Gierka na raz. 6/10.\ni pamiętam trailer dobry z tej gry dobra gra na 06\n25 to Life - slaba gra. Wylaczylem zaraz po pierwszej misji.


Szyba gięta typu Chazelles Panorama\n--- Szyby kominkowe--- Szyby kominkowe gięte---Szyba kominkowa do kominka typu Chazelles\nSzyba kominkowa do kominka typu Chazelles\nKod produktu: SK-PA-Chazelles\n979,67 zł (netto)\n1 205,00 zł (brutto)\nKupując ten produkt dostaniesz 120 punktów lojalnościowych. Łącznie za całe zakupy otrzymasz 120 punktów lojalnościowych, które możesz zmieniać na zniżkę na następne zamówienie o wartości 12,00 zł.\nProducent kominka Chazelles\nSzyba kominkowa gięta do kominka typu Chazelles Panorama to żaroodporna formatka szklana, wykonana z przezroczystej ceramiki o bardzo niskim współczynniku rozszerzalności cieplnej oraz wysokiej odporności temperaturowej.\nWymienna, ceramiczna szyba do wkładów kominkowych Chazelles Panorama, jest szkłem kominkowym o grubości 4mm, produkowana jest pod Państwa specjalne zamówienie u producenta szkła.\n- Chazelles Panorama\nszyba do kominka Chazelles


Zanussi: telenowela to życie "przemielone" | eKAI.pl\nKultura Zanussi: telenowela to życie “przemielone”\n16 lipca 2004 | 13:57 | spet //per Ⓒ Ⓟ\nZanussi uczestniczył w odbywającym się w Gostyniu III Międzynarodowym Kongresie Duszpasterstw Oratoryjnych.\n– Mamy dziś wiele smutnej wesołości, co przejawia się tym, że uśmiech łatwo przeradza się w grymas – zaznaczył Zanussi w wykładzie poświęconym mediom jako smutnej wesołości współczesnego świata. – Radość, która nie idzie w parze z wiarą jest radością straceńczą. Zgubne jest więc jej sztuczne generowanie na zamówienie przez alkohol czy narkotyki – dodał\nZanussi przyznał, że we współczesnych mediach twórczość prymitywna potrafi ewoluować i wchodzi na salony. – Kultura często traktowana jest jako źródło przyjemności, a wtedy spełnia rolę narkotyku, który odurza – mówił Zanussi. – Odwołując się do analogii kulinarnej, można powiedzieć, że tak jak dbamy o odpowiednią dietę, by się nie zatruwać, tak samo powinniśmy dbać o zdrowie ducha. Oczami i uszami też możemy wchłaniać wiele trujących treści, które zamulają umysł – przestrzegł reżyser.\nZdaniem Zanussiego, najbardziej laicyzującym środkiem jest telenowela i to nawet wówczas, gdy porusza sprawy związane z wiarą i Kościołem, jak np. serial “Plebania”. – Telenowela pokazuje życie “przekręcone przez maszynkę do mięsa”. Jest to sekwencja zdarzeń, które nie mają końca. W ten sposób nie ma możliwości przekazania tam odniesień metafizycznych, które mówią o sensie życia – powiedział reżyser.\nZnany twórca radził słuchaczom, by w odbiorze mediów kierować się ewangeliczną zasadą: po owocach ich poznacie. – Jeżeli po odbiorze jakiegoś dzieła czuję się lepszy i bogatszy wewnętrznie, to znak, że niesie ono jakieś wartości. Jeżeli coś mnie ogłupia i wyjaławia wewnętrznie, to powinienem tego unikać jak zatrutych potraw – podsumował Zanussi.


Windows puchnie - brak miejsca na dysku C, rozwiązanie problemu. | wrzaskun's Dev\n15 maja 2017 21 maja 2017 wrzaskun\nZwiększenie miejsca na dysku C, za pomocą przeniesienia katalogów.\nDla wtajemniczonych chodzi o linkowanie katalogów w Windowsie. Zapewnia to przeniesienie dowolnego katalogu w taki sposób, że aplikacja z niego korzystająca nie zauważy, że jej pliki są w zupełnie w innym miejscu. Bardzo się to przydaje gdy mamy więcej partycji, a dysk C jest całkowicie zajęty i nie da się już nic zainstalować, czy zaktualizować systemu. Przykład pokażę na przykładzie przeniesienia katalogu poczty programu Thunderbird.\nPrzenosimy Thunderbirda za pomocą linkowania.\nPrzenosimy cały folder Thunderbirda do dowolnego folderu na innym dysku (w tym folderze znajduje się cała nasza poczta – C:\_Users\_<nazwa-uzytkownika>\_AppData\_Roaming\_Thunderbird\_). Po tej operacji na dysku gdzie wcześniej był program pocztowy, już nie powinno być żadnego katalogu Thunderbird. W jego miejsce po procesie linkowania, pojawi się nazwa linku Thunderbird. Gdybyśmy go zostawili, to w procesie linkowania otrzymamy komunikat “Nie można utworzyć pliku, który już istnieje”\nW tym przykładzie pliki pocztowe przenosimy do katalogu FolderyLinkowane na dysku D. Poniżej znajduje się metoda, którą trzeba wpisać do okna terminala CMD. Terminal wywołujemy klikając na Start wpisujemy w okienku wyszukiwania cmd i uruchamiamy jako administrator (prawy klawisz – opcja uruchom jako administrator).\nmklink /d "C:\_Users\_<nazwa-uzytkownika>\_AppData\_Roaming\_Thunderbird\_" "D:\_FolderyLinkowane\_Thunderbird"\nJeśli proces się powiedzie dostaniemy stosowny komunikat: “Łączenie symboliczne utworzone”.\nTeraz już można uruchomić program pocztowy i powinno działać wszystko jak dawanej. A my mamy więcej miejsca na C.\nTaką operację można stosować do wielu innych katalogów, niekoniecznie użytkownika ale także systemowych Windows. Nie testowałem oczywiście wszystkich ale jeśli proces linkowania działa już na samym początku uruchamiania systemu (windows core), to można pokusić się o przeniesienie nawet dowolnego katalogu systemowego. Przydatne jest też przeniesienie np: Windows Update, który znajduje się tu: C:\_Windows\_SoftwareDistribution\_ są to pliki potrzebne do aktualizacji systemu.\nOpublikowany w TutorialeTagged DSP2017\nPrzerwania dla odczytu diody – cz.4


W czasach nieoczywistych dobrze jest trzymać się razem | | Agencja Informacyjna\nZakończyła się V edycja Kongresu Next Generation. Wydarzenie, odbyło się w dniach 5-6 października 2020 roku w Poznaniu, zgromadziło ponad 250 uczestników stacjonarnych i online.\nCzasy są trudne i nieoczywiste, ale niektóre wydarzenia udaje się zorganizować dzięki formułom hybrydowym. W taki właśnie sposób na początku października odbył się Kongres NextG organizowany przez Instytut Biznesu Rodzinnego. Wydarzenie dedykowane jest młodemu pokoleniu przedsiębiorców z firm rodzinnych, którzy stanowią przyszłość zarówno polskich firm, jak i całej gospodarki.\nW trakcie trwającego dwa dni wydarzenia, odbyło się 8 warsztatów praktycznych, dwa panele dyskusyjne z udziałem międzynarodowych i polskich paneli stów oraz 12 tematów sukcesyjnych. Tematem przewodnim Kongresu było „Future of Next Generation. Digital, smart, competent & professional!”. Nawiązuje on do roli, jaka przypada młodym sukcesorom firm rodzinnych w biznesowej przyszłości.\n„Balans pomiędzy brawurowymi wyzwaniami w firmie a tradycyjnymi wartościami i impulsami z wewnątrz samego pokolenia Next Generation to źródło spokoju, siły i ładu firm rodzinnych” – mówi Prezes Instytutu Biznesu Rodzinnego dr Adrianna Lewandowska.\nDo udziału w Kongresie Instytut Biznesu Rodzinnego zaprosił wielu uznanych zagranicznych ekspertów z obszaru firm rodzinnych. W panelach dyskusyjnych uczestniczyli m.in. Susanne Bransgrove, Guillermo Salazar czy dr Marta Widz, a także polscy praktycy i mówcy: Zofia Dzik z Instytutu Humanites, Roman Wieczorek, Szymon Trzebiatowski oraz dr Adrianna Lewandowska z ramienia Instytutu Biznesu Rodzinnego, a także sukcesorzy czołowych polskich firm rodzinnych jak ZPUE, PAK, Grupa Wróbel, Mitcar, Kaczmarski Group, Altom Design, Wajnert Meble, Dr Irena Eris, Werner Kenkel.\nPo raz pierwszy w historii Kongresu odbyły się również sesje VIP z Mentorami. Cieszyły się one ogromnym powodzeniem wśród młodego pokolenia rodzin biznesowych. Spotkania z Mentorem oko w oko było spotkaniem kuluarowym i odbywało się w małym gronie. Uczestnicy mogli poznać liderów przedsiębiorczości na rodzimym rynku, porozmawiać z nimi, poznać historię rodzinną oraz firmy, a także zadawać pytania.\nKongres NextG pozostawił sukcesorów z wieloma niezwykłymi przemyśleniami. Pozyskali oni nowe inspiracje oraz relacje, nie tylko biznesowe, ale również prywatne.\n„Relacje nie mogą być iluzją, a nasza rzeczywistość powinna być wspólna. Kluczowa kompetencja to wejrzenie w siebie, wartości i przeniesienie ich na DNA firmy” – mówi dr Adrianna Lewandowska.- „Te dwa dni pełnie były prelekcji, spotkań, wymiany doświadczeń, zdobywania nowej wiedzy, praktycznych warsztatów i ciekawych, tematycznych dyskusji. „Ufamy, że każdy z sukcesorów zabrał cząstkę tej wiedzy, która będzie rezonować w jego sercu i myślach jeszcze długo” – podsumowuje Prezes Instytutu Biznesu Rodzinnego dr Adrianna Lewandowska.\nKongres Next Generation odbywał się w formule hybrydowej, by umożliwić uczestnictwo jak największej ilości zainteresowanych osób. Instytut Biznesu Rodzinnego podjął wiele starań, by uczestnicy byli dobrze zabezpieczeni. W przygotowanych dla uczestników pakietach znalazły się m.in. stylowe maseczki, a jeden z wspierających wydarzenie partnerów zadbał o żele dezynfekujące i dozowniki.\nInstytut Biznesu Rodzinnego to Centrum Wiedzy o Firmach Rodzinnych w Polsce i za granicą. Wiodącą misją działań Instytutu jest profesjonalizacja polskich przedsiębiorstw rodzinnych poprzez doradztwo w zakresie procesu sukcesji, strategii międzypokoleniowych i Konstytucji Firm Rodzinnych, szerzenie wiedzy, dobrych praktyk, prowadzenie i publikowanie wyników badań naukowych oraz wymianę doświadczeń krajowych i zagranicznych. Każdego roku Instytut organizuje szereg wydarzeń dedykowanych firmom rodzinnym, które zawsze są unikatową platformą wymiany doświadczeń i okazją do nawiązania bezcennych relacji biznesowych.\nAgencja Informacyjna, Gospodarka /now/ 16.10.2020


Chicago Organ Blues Festival 2017 rusza już w ten weekend w Kielcach! | Echo Dnia Świętokrzyskie\nChicago Organ Blues…\nChicago Organ Blues Festival 2017 rusza już w ten weekend w Kielcach!\nAnna Bilska 20.10.2017\nFestiwal dla miłośników bluesa rusza w niedzielę, 22 października.\n- Dzięki pasji i zamiłowaniu jesteśmy zdolni do wielu rzeczy. Sześć koncertów łączących Anglię, Włochy, Polskę i Kielce. Wspaniali muzycy, atmosfera wyjątkowa, klimat bluesowy i nie tylko, to podziękowanie dla naszej publiczności za wytrwałość we wspieraniu naszego klubu - zaprasza na wydarzenie Jacek Klesyk, organizator festiwalu, właściciel Chicago Organ Music Club przy ulicy Słowackiego 1 w Kielcach, w którym odbędą się festiwalowe koncerty.\nW niedzielę, 22 października o godzinie 19 - Andrzej Makar blues Recital.\nBilety w przedsprzedaży - 20 złotych, ale w dniu koncertu 25 złotych.\nKolejny koncert odbędzie się we wtorek, 24 października. O godzinie 20 zaprezentuje się kielecki gitarzysta Piotr Re-stecki. Muzyk zaprezentuje się tym razem w bluesowym repertuarze. Bilety w przedsprzedaży 20 złotych, w dniu koncertu 25 złotych.\nW środę o godzinie 20 na scenie rezydenci i właściciel klubu, czyli Chicago Organ Blues Band. Bilety w cenie 10 i 15 złotych.\nW czwartek o 20 Babcia + Nie. Bilety w cenie 10 i 15 złotych.\nW piątek, 27 października o godzinie 21 zagra włoski band Bluestorius. Bilety w cenie 15 i 20 złotych.\nW sobotę, 28 października o godzinie 21 koncert Morrison Club - Doors z Włoch. Bilety w cenie 15 i 20 złotych.\nSzczegółowy program, rezerwacje na stronie klubu na Facebooku.


Kategoria: Turystyka aktywna - Strona: 4 - gwiazdor.net\nPrezentujemy Państwu błogą bazę noclegową na idealne wczasy. Miejscowość ma typowo turystyczną, krajoznawczą naturę. Informacja nasza dotyczy letniska Sielpia Wielka. Kurort ten wyszperacie na pięknej ziemi świętokrzyskiej. Gorąco Was zagrzewamy, szc...\nPalisz się do podróżowania na dwóch kółkach i uwielbiasz turystykę rowerową? Znakomicie dotarłeś! Na mojej stronie www poznasz atrakcyjne miejsca w pobliżu miasta Bielsko-Biała, które można zwiedzić na rowerze. Zapoznasz się z opisami z wypraw rowero...\nZapraszamy do skorzystania z usług naszej bazy turystycznej i noclegowej. Dzięki naszemu serwisowi dowiecie się Państwo wszystko co należy wiedzieć o Uzdrowisku Szczawnica. Jest to piękne miasto turystyczne. Wiele miejsc które warto odwiedzić i zabyt...


Jak Uzyskać Dostęp do Valorant Beta? - Fakty Oświęcim\nMateriał sponsorowany | Styl życia | 20 maja 2020 10:01\nIstnieją takie gry, które szczególnie będą budziły zainteresowanie graczy i recenzentów. Niektóre osoby na tyle będzie zżerać ciekawość, że są w stanie dużo zapłacić i zrobić wszystko, aby tylko zapoznać się z nowym tytułem.\nTakie ogromne emocje będzie budzić Valorant Beta. To tytuł doskonale już znany wśród zwolenników gier FPS, którzy lubią się oddawać wielogodzinnej rozgrywce, strzelając do różnych przeciwników i obiektów.\nSpośród sieciowych strzelanek ta cieszy się dużym zainteresowaniem także z uwagi na ekskluzywność. Nie każdy po prostu ma do niej dostęp. O ile możemy zagrać sobie bez problemu w gry hazardowe online za darmo lub bardzo znane tytuły, to tutaj wcześniej należało zgłosić chęć uczestniczenia w fazie testów. Dopiero wtedy mogliśmy otrzymać poprzez wiadomość mailową klucz, który uruchamiał grę. Nieustannie jednak gracze poszukują możliwości dostępu do tej do pewnego stopnia zamkniętej gry, aby zaspokoić swoją ciekawość.\nKonieczność Założenia Konta Riot Games\nOkazuje się, że gracze wpadają na różne pomysły, a potem udostępniają je innym, aby można było zagrać w tę coraz bardziej popularną grę. Podstawowym krokiem jest założenie konta Riot Games. Oczywiście, jeżeli już wcześniej takie konto mieliśmy zakładane, grając w inne tytuły, jak League of Legends, Teamfight Tactics, to możemy ten krok pominąć. W przeciwnym razie musimy wejść na oficjalną stronę gry przejść proces rejestracji.\nIntegracja Konta Riot Games z Kontem Twitch\nKolejną czynnością, jaką musimy wykonać, aby zbliżyć się do naszej wymarzonej gry, jest połączenie platformy Twitch z kontem Riot Games. Jest to niezbędne, jeżeli chcemy mieć możliwość uzyskania wczesnego dostępu do gry Valorant. Połączenie tych kont polega na przejściu pod adres twitch.tv i skorzystaniu z listy “Sugerowane konta do podłączenia”. Tam właśnie musimy wybrać konto Riot Games. Prawidłowo wykonana operacja kończy się informacją o połączeniu kont.\nOglądanie Streamingów na Twitch\nKolejnym etapem tego procesu będzie konieczność oglądania w platformie Twitch wybranych kanałów. Dopiero wtedy będziemy mogli otrzymać tzw. DROPY. One będą nam następnie umożliwiać podłączenie się do gry Valorant. Jeżeli będziemy mieli problemy z wyborem odpowiednich sygnałów, to możemy się posiłkować tym, co udostępniają inni użytkownicy którzy, przechodząc ten proces potem, uzyskali dostęp do gry. W ten sposób często można uzyskać nawet bezpośrednie odnośniki do określonych kanałów.\nOczywiście musimy zwrócić uwagę na zagrożenie ze strony różnych oszustów, którzy nie przepuszczą okazji, aby wykorzystać żądnych emocji graczy. Najlepiej, więc sugerować się prostą zasadą, która mówi, aby wybierać kanały tych streamerów, którzy są rzeczywiście znani. W praktyce wygląda to tak, że po włączeniu kanału powinna się pojawić informacja, która mówi nam, że właśnie tu są włączone DROPS.\nPobranie Gry i Instalacja\nJeżeli spełnimy te warunki, to następną informacją, jaką dostaniemy, będzie komunikat, że mamy dostęp do zamkniętej bety Valorant. Wtedy przed nami jest jeszcze jeden krok. Trzeba pobrać i zainstalować grę. Należy, więc wejść na jej oficjalną stronę i kliknąć odpowiednią zakładkę. Gdy proces pobierania pliku się zakończy, instalator powinien się uruchomić automatycznie. Wtedy czekamy tylko cierpliwie, aż gra zostanie pobrana. Pamiętajmy, aby zapewnić na twardym dysku wolną przestrzeń co najmniej 7 GB. Jeżeli proces przebiegnie pomyślenie, to pozostanie nam włączyć grę i cieszyć się z darmowej rozrywki.


Jak przekazywać podwładnym tzw. „feedback”? | Tańcząc z Życiem\n11 kwietnia 2008 at 16:15 Dodaj komentarz\nW ramach sesji coaching’owych bardzo czesto slysze nastepujace pytanie:\nJak najlepiej przekazywac swoim podwladnym tzw. „feedback”, czyli informacje zwrotna nt. ich pracy – zarowno te pozytywna, jak i negatywna?\nMetoda, ktora ja stosuje to tzw. SBI. jej nazwa pochodzi od slow: Situation, Behavior, Impact.\nJest prosta w swej idei i w moim przypadku bardzo dobrze sie sprawdza – od wielu lat.\nZawsze odnosmy sie do konkretnej systuacji. Najlepiej tuz po tym, jak miala miejsce lub wrecz w trakcie, jezeli konieczne jest szybkie dzialanie. Bardzo czesto kontekst sytuacji jest niezwykle istotny, zeby moc uswiadomic drugiej stronie efekt jej zachowania i rownoczesnie pomoc jej czegos sie z tego nauczyc. Podam przyklad na koncu.\nOdnosmy sie do zachowania danej osoby – nigdy do niej bezposrednio. Np. nigdy nie mowmy: „jestes leniwy”, „nie mozna na tobie polegac”. Odnosmy sie do konkretnego zachowania: „po raz kolejny nie zrobiles na czas, tego o co cie prosilem” (jezeli jest to rzeczywiscie kolejny raz – badzmy konkretni i podajmy przyklady tych systuacji)”.\nStosujmy komunikaty typu „Ja”, tzn. wyjasniajmy jakie dane zachowanie mialo wplyw na nas, jak sie z tym czulismy, co ono spowodowalo w nas. Unikajmy mowienia „Ty”. Takie podejscie sprawia, ze nasz rozmowca jest bardziej otwarty na to, zeby wysluchac naszych uwag. Nie czuje sie od razu atakowany i nie przechodzi od razu do obrony siebie za wszelka cene. Bardzo czesto, w wyniku zle przekazanej „krytyki”, rozmowa sprowadza sie do walki i udowodnienia czegos za wszelka cene. Nie ma z niej zadnych korzysci, bo zadna ze stron nie jest nastawiona na nauczenie sie czegos.\npoprosilismy podwladnego o pilne przygotowanie raportu. Wyjasnilismy mu, ze to jest dla nas wazne, gdyz te informacje potrzebne sa do przygotowania pilnej ( i nieoczekiwanej) analizy dla naszych przelozonych.\nOkreslilismy dokladnie godzine „dostawy” oraz forme i zawartosc raportu. Powiedzielismy rowniez, ze gdyby mial w trakcie przygotowywania raportu jakies watpliwosci – niech blyskawicznie kontaktuje sie z nami (to bardzo wazny detal).\nPrzychodzi godzina zero, a raportu nie ma, pracownik sie nie odzywa. Cisza.\nDzwonimy (lub idziemy do pracownika) i okazuje sie, ze raport nie jest gotowy.\nProsimy go do siebie i … proponowalbym najpierw zaczac od pytania: „dlaczego raport nie jest gotowy?”, niz od spontanicznego wybuchu. Pracownik i tak bedzie widzial, ze jestesmy co najmniej poirytowani.\nPowodow braku raportu moze byc wiele (o jednym z nich nieco wiecej w dalszej czesci), ale w gruncie rzeczy w kazdej wersji, w ktorej okaze sie, ze pracownik w naszej ocenie „zawalil” poponowalbym takie sformulowanie „feedback’u”:\nw momencie, kiedy raport nie zostal dostarczony na czas (sytaucja) i nie dales zadnego znaku zycia (behavior) zostalem postawiony w bardzo niekomfortowej sytuacji (impact). Bez tego raportu nie moge przygotowac analizy, ktorej Mr. X oczekuje ode mnie (impact). Brak jakiejkowliek wiadomosci z twojej strony (behavior) sprawil, ze zaczynam tracic do do ciebie zaufanie (impact).\nI teraz dygresja nt. tego, ze pracownik nie odezwal sie do nas, choc jasno prosilismy o kontakt w przypadku jakichkolwiek watpliwosci. Tu jest bardzo wazny komunikat DLA NAS.\nAlbo komunikujemy sie w sposob nieodpowiedni (pracownicy nie rozumieja/ nie sluchaja tego co do nich mowimy) albo np. boja sie do nas przyjsc. A w takim przypadku to juz ‚kaplica”. I to nasza”kaplica”.\nTo bodajze general Collin Powell powiedzial, ze jezeli podwladni przestali do ciebie przychodzic, to albo sie ciebie boja albo nie jestes im juz potrzebny (nie ufaja ci, nie widza z twojej strony wsparcia, kontakty z toba to tyko klopoty itd.). Tak, czy owak nie jestes juz ich liderem (o ile kiedykolwiek byles 🙂 )\nI na koniec, na wszelki wypadek, jeszcze jedna uwaga: krytykujmy zawsze w cztery oczy. Chwalmy zawsze przy innych (chyba, ze ktos jest osoba bardzo niesmiala).\nGeneralnie jestem zwolennikiem mieszanki pozytywnego i negatywnego motywowania, z naiciskiem na te pozytywna strone. Z mojego doswiadczenia zawodowego (i nie tylko) wynika, ze ludzie duzo lepiej reaguja na pochwaly, niz na krytyke. Zbyt rzadko potrafimy (NA CZAS – to bardzo wazne) docenic czyjes wysilki, chocby poprzez powiedzenie zwyklego „DZIEKUJE. SWIETNA ROBOTA”.\nWierze, ze duzo wiecej wydobedziemy z ludzi wzmacniajac ich mocne strony, niz krytykujac i rozwijajac slabe.\nEntry filed under: efektywność menadżera, emocje, praca, przywództwo. Tags: autorytet, efektywność menadżera, emocje, kariera, praca, przywództwo, stres, zarządzanie, życie.\nJakie są cechy prawdziwego lidera?\tPo co nam WARTOŚCI w życiu? – odc. 3


producent legitymacji - Katalog ubipol PR5\nPrzedsiębiorstwo od wielu lat para się w produkcji a także sprzedaży druków personalizowanych takich jak świadectwa ukończenia szkoły, książeczki opłat czy karty plastikowe. Chociaż w głównej mierze jest to producent legitymacji. W asortymencie można znaleźć legitymacje studenckie, nauczycielskie oraz szkolne. Do każdego zamówienia firma podchodzi indywidualnie oraz jest w stanie zrealizować każde z nich. Wszystkie legitymacje nauczycielskie oraz szkolne są wytwarzane zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej. Legitymacje studenckie są w wersji elektronicznej, wyposażone w chip oraz umożliwiają jak też do ulgowych przejazdów komunikacją miejską a także do ulgowych przejazdów koleją. Istnieje również możliwość uzyskania atrakcyjnych rabatów. Szczegółowa oferta firmy przedstawiona została na stronie firmowej.\nSłowa kluczowe: legitymacje nauczycielskie, producent legitymacji


Dell P713w - Sprzęt biurowy i sieci - e-Firma - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Biznes > Firma > e-Firma > Sprzęt biurowy i sieci > Dell P713w\nDrukowanie przy najwyższej jakości ziarna i prążkowania na różnych rodzajach papieru w ciągu kilku chwil. Urządzenie Dell P713w zapewnia ostrość niezbędną do drukowania wspaniałych zdjęć.\nZa pomocą kolorowego, dotykowego wyświetlacza LCD o przekątnej 4,3 cala można łatwo obsługiwać menu oraz powiększać, przycinać i obracać zdjęcia bez użycia komputera.\nWyświetlanie, edycja i drukowanie wielu zdjęć na kartach pamięci i urządzeniach USB. Komputer jest niepotrzebny.\nDzięki urządzeniu bezprzewodowemu Dell P713w można drukować z dowolnego miejsca w zasięgu sieci domowej lub biurowej. Drukarka jest wyposażona w kartę sieci bezprzewodowej 802.11b/g i obsługuje sieć Ethernet, dzięki czemu można łatwo udostępniać urządzenie innym komputerom. Nie trzeba już korzystać z drukarki na biurku — można ją ukryć w schowku, sypialni lub nawet w garażu.\nPrzycisk trybu ekonomicznego\nDrukarka Dell P713w pozwala oszczędzać zasoby przez cały czas. Wystarczy nacisnąć przycisk trybu ekonomicznego na dotykowym wyświetlaczu LCD, aby włączyć funkcję drukowania dwustronnego, wygaszanie ekranu lub tryb oszczędzania energii, który włącza się po 10 minutach nieaktywności.\nTyp drukarki\tBezprzewodowe urządzenie wielofunkcyjne Dell P713w All-In-One Wireless Photo Printer\nWymiary drukarki (szer. x gł. x wys.) (486 x 429 x 210 mm)\nMasa drukarki (8,16 kg) (bez głowic drukujących i zbiorników)\nMaksymalna szybkość drukowania Do 33 str./min w czerni i do 30 str./min w kolorze\nRozdzielczość drukowania\tDo 4800 x 1200 dpi\nRozdzielczość skanowania\tDo 1200 x 4800 dpi\nTyp skanera\tPłaski CIS\nSzybkość kopiowania Do 25 str./min w czerni i do 21 str./min w kolorze\nPamięć operacyjna 64 MB pamięci SD-RAM (DDR1)\nStandardowa pojemność wejściowa i wyjściowa 150 arkuszy/50 arkuszy, brak automatycznego podajnika dokumentów\nObsługiwane gniazda kart pamięci\tMicrodrive,Multi Media Card (MMC),Secure Digital (SD),Mini SD (wymagany adapter),Memory Stick (MS),MS Pro,MS Duo (wymagany adapter),MS Duo Pro (wymagany adapter),XD (M i H),Micro SD (wymagany adapter Transflash),MMC Mobile (wymagany adapter),RS-MMC (wymagany adapter),SDHC (duża pojemność)\nObsługa sieci Sieć bezprzewodowa i Ethernet\nRozmiary kopert 6¾, 7¾, 9, 10, DL, C5, C6, B5, Baronial A2, niestandardowe, japońskie koperty\nZgodność\tZgodność z normami RoHS, ENERGY STAR® oraz WEEE\nMaksymalna wydajność miesięczna\tDo 10 tys. arkuszy\nTryb ekonomiczny Drukarka atramentowa jest wyposażona w przycisk trybu ekonomicznego (na ekranie dotykowym), który umożliwia drukowanie dwustronne, wygaszanie nieużywanego wyświetlacza LCD oraz przełączanie na tryb oszczędzania energii po 10 minutach nieaktywności.