Nowa Fantastyka - Opowiadanie: Asylum - XXIII podróż Lopo Arkmo\n- Opowiadanie: Asylum - XXIII podróż Lopo Arkmo\nkobieta, Gdańsk | 08.09.20, g. 22:37 | znaki: 9655\nZabawa, na rocznicę. Błędy – nie wiem, starałam się, ale pewnie będą. ;-)\nPs: IPnŻ – Indywidualna Polisa na Życie.\nW kolejce: Tarnina, SaraWinter, kasjopejatales\nPrzeczytali: Outta Sewer, regulatorzy, Finkla, katia72, CM, Irka_Luz, Koimeoda, oidrin, Anet\nW sieci KonAlpaka wrzało jak w ulu. Wymieniano się statusami. Kto pierwszy, ten lepszy.\n– Myślicie, że Lopo się sprawdzi?\n– Masz lepszego?\n– Faceta, czy babkę?\n– Zero, ty szowinisto!\n– Lepsza decyzja niż jej brak. I bez emocji, do brzegu, kochani, zainwestowane! – Lena ucięła zwyczajowe harce zespołu.\n– To się nie pytaj!\n– Spokój i bez popisywania się, Markus. Nowe może świeże, ale nie zawsze.\nKampania marketingowa przed podróżą Lopo szła pełną parą. Był wszędzie, zainteresowanie rosło, tylko martwili się, czy dotrzyma im kroku. Skany, do których dawał im dostęp, były niepełne. Nie oddawał całego swojego życia. Stawka rosła, dla nich też.\n– Utopiliśmy kupę kasy, inwestorzy będą bezwzględni. Rozniosą nas na strzępy, jeśli się nie uda. Nas, nie jego!\nJak zwykle, świeżak próbował grać. Ileż razy to już przerabiała.\n– Łatwo się zyskuje, a jeszcze szybciej traci! Dobrze prawisz nowy.\n– I od nas zależy!\n– Dobrze, skupcie się na tym, jak mu pomóc, a nie zabezpieczać sobie tyły, by potem gadać: „A nie mówiłem”. Świeżak, jesteś odpowiedzialny za prasówkę: planeta, warunki, możliwości. Druga, w którą stronę mogło wyewoluować, a współpraca z Markusem pełna. A ty, młody, poszukaj dodatkowo ciekawostek o samym Lopo, czego tylko chcesz, ale nie markuj pracy, bo zauważę.\nLena strzepnęła dłonią, odcinając się od sieci i zapewniając pełną prywatność. Miała coś do zrobienia. Musiała jeszcze raz przejrzeć swoją polisę zabezpieczającą IPnŻ, ukrytą w pamięci pewnego nastolatka. Zniknie bez śladu w burzy hormonów.\nWeszła w plik „Trójkąt”.\nWszystkie holo były załadowane moim wizerunkiem. Mogłem siebie podziwiać. Lopo z profilu, en face, ucho, nos i usta, albo z oddali, w lekkim kombinezonie, machający znad brzegu zielonkawego oceanu i krzyczący:\n– Już jadę, czekajcie wieści! Tym razem lecę na Linekt w Grafice, do układu Wodnika.\nPrawdę powiedziawszy, po raz pierwszy miałem pełne portki strachu, a zmniejszający się debet na koncie nie poprawiał mi humoru. Ta wyprawa nie była przygotowana. Od samego początku i miałem nadzieję, że nie do końca.\nZaproszenie od uciekinierów, którzy milczeli przez prawie stulecie, przyszło nagle. Termin, a właściwie okienko było krótkie. Zaledwie trzy miesiące. Wiedzy na ich temat nie było skąd ściągnąć, bo przecież embargo, więc czytałem o jakiś sporach i kłótniach sprzed lat. Wiek to kupa czasu, u nas wiele się zmieniło, a tam – strach pomyśleć, chociaż… kto wie, oni byli ultrakonserwatywni. W tym pokładałem całą nadzieję.\nRobiłem dobrą minę do złej gry, najważniejsze jest trzymać fason i wizerunek, z tego przecież żyłem. Obyś miał na IPnŻ, mawiała matka. Puszczę sobie jej wspominkę dzisiaj, może mnie pocieszy.\nWezwałem mobila i sprawdziłem poziom bezpieczeństwa. Poniżej piątki nie wsiadałem, za duża awaryjność. Szóstkę, mogłem od biedy zaryzykować.\nI czego ja się boję, za dwa miesiące znowu będę leciał.\nLopo, siedząc na fotelu przed lustrem, cierpliwie znosił zabiegi imaginistów. Trzech wokół niego skakało. Zależało im. Cholernie! Zażyczył sobie ludzi, więc miał. Może niepotrzebnie. Automaty byłyby anonimowe i nie wykrzywiałyby się. Podróżowanie jest sposobem na życie, jak każdy inny, pozwalało na drobne przyjemnostki i IPnŻ.\nKonAlpaka ciągle domagała się dostępu do pełnych relacji. Przeciągał sprawę. Dlaczego nie chciał być otwarty? Przecież nie miał nic do ukrycia. Czy chciał zachować coś dla siebie, coś czego nie podzielałby z innymi, wszystkimi, bezimienną masą? Przestraszył się swoich myśli i przekierował je na podróż. Co tam zastanie?\nPo zasiedleniu przez trzecią falę uchodźców z Ziemi, planetka założyła embargo na wymianę, ogłaszając na stulecie półizolację. Żadnych lądowań, kontaktów osobistych, tylko goła informacja i towary, bo tych nawet idealiści potrzebowali.\n– Tu KonAlpaka, wymagana akceptacja na zmianę pigmentacji skóry. Musimy zlikwidować piegi. Są passé według naszych ostatnich sondaży.\n– Dobrze. – Skinął głową.\nZgoda dotarła do jednego z otaczających go ludzi, bo wymienił pojemnik przy końcówce i zaszmerał uspokajająco:\n– Wszczepimy chorobę, ale potem ustabilizujemy.\nNie zapytał, kiedy to zrobią, musiał zdać się na nich. Ile jeszcze takich zabiegów przetrwa, zanim się zużyje? Ten był dwudziestym trzecim podejściem. Życie?\nWybaczcie. Przeprosił w myśli trzy osoby krzątające się wokół niego, wypełniające zmarszczki, odsysające tłuszcz i te ubarwiające relacje z wypraw. Był narzędziem, ale oni przecież też.\nJeszcze czeka go trening radości z wylotu na spotkanie mieszkańców planetki Linekt, krążącej wokół Grafiki. A co potem?\nPostawiłem stopę na osławionej Linekt krążącej wokół Grafiki. Byłem pierwszy.\nPole siłowe zniosło mnie na twardy grunt, raczej miękki, gdyż stałem po kolana w kwietnej łące. Buczały jakieś owady i pachniało słodko-gorzko jak nowy fresh do pościeli. Powietrze było aksamitne. Czyżby dodawali zmiękczacza? Nie, niemożliwe, nie w skali planety. Nie stać byłoby ich na to. Wiatr drażnił skórę, jakbym za bardzo podkręcił klimę.\nNadałem potwierdzenie „Aj, aj” w odpowiedzi na wiadomość od pierwszego oficera: „Powodzenia, Lopo, wrócimy za pięć dni. Niech Ci nie przyjdzie do głowy tu zostać”. Jakbym słyszał lekką zazdrość w jego głosie. Szelest odlotu i zostałem sam w tej powodzi, chyba naturalności? Ciągle wątpiłem.\n– Sztuczne, to iluzje – potwierdziłem na głos, sam dla siebie.\nRuszyłem na przełaj w kierunku postaci, stojącej przy niewielkim parterowym budynku, na skraju łąki. Gdy zbliżyłem się, zobaczyłem napis na tabliczce trzymanej na patyku, chociaż nie było tu nikogo innego. „Lopo Arkmo, witamy”. Ziemskie zaproszenie pozostało i zwyczaje z przeszłości się utrzymały. Gościnność. Może nie będzie tak źle.\n– Jestem Ilia – powiedziała i pogłaskała mnie po wierzchniej części dłoni.\nZadrżałem i sam nie wiedziałem czy z perwersyjnej przyjemności, czy wstrętu.\n– Tak się witamy na Linekt, kontakt fizyczny jest pożądany. – Roześmiała się radośnie, oczy jej zwilgotniały, a ja poczułem, że koncentruje się tylko na mnie i wtedy przestałem się bać. To jak przy „holo”, ale ona tu była, chyba naprawdę.\n– Wy, pewnie, na tej starowince Sol, już zapomnieliście dotyku. Nie gryzę. Podaj rękę, idziemy do domu.\nZ ociąganiem podałem, a ona rozbujała nasze ręce. Przyglądała mi się z ciekawością, a ja poddałem się temu.\n– Ty… też – wyjąkałem.\nMyśli pędziły jak szalone, ale nie miałem na nie czasu, ponieważ poderwała się do biegu, pociągając mnie za sobą do najbliższej windy.\nTo było jak objawienie. Cios w splot słoneczny. Zatopiony okręt.\nMiłość. Czułem, że jest odwzajemniana, choć nie wiedziałem dlaczego.\nWieczorem poznałem Drewę. Chyba bardzo się kochali, ponieważ ona z wyraźną radością go powitała. Tak jak mnie, po czym szybko zganiłem się w myślach, bo przecież mąż, a to dla nich święte związki. Przeszli na linektański, więc zrozumiałem tylko, że coś poszło nie tak i się martwią. Osobiste sprawy, więc taktownie zachowałem dystans.\nPięć kolejnych dni zdało mi się bajką. Przyzwyczajałem się powoli do dotyku, naturalnie wolałem Ilii. To był świat dla mnie i chyba dla wszystkich. Kliencki, sprawiedliwy raj.\nWystarczyło, że o czymś zamarzyłem, a pojawiało się w najbliższym kontenerowcu. Każde mieszkanie miało kanały dostępu dla zameldowanych w nim osób.\nZapomniałem skarpetek, przekląłem i słyszałem Głos:\n– Jakiego koloru, podaj preferencje?\nPrzed sześcianem lodówki zastanawiam się, co by tu zjeść…\n– Pomóc w wyborze, czy poczekać na decyzję?\nBawiłem się tym i podrzucałem: krewetki, paso double, kankan, rzeżucha na podrobach.\nNiezależnie od tego, co się zdarzyło, było pytanie:\n– Czy jesteś zadowolony?\nI co miałem powiedzieć, że nie? Nie chciałem urazić ichniej sztucznej inteligencji, bo może też przyznawali jej punkty i kasowali, kiedy się nie sprawdzała, tak jak u nas. Dziwiło mnie tylko jedno, jak to powstaje i skąd mają na to pieniądze? Dla żartu wrzuciłem kiedyś miłość i Ilia. Znalazłem białą karteczkę z napisem „Niedozwolone”.\nOstatniego dnia mojego pobytu na Linekt kontenerowiec pulsował na czerwono i odmówił współpracy. Cokolwiek zamówiłem, znajdowałem tylko zwykłą wodę. Ilia była napięta, nauczyłem się już rozpoznawać jej nastroje, Drewa ją pocieszał. Tulili się do siebie, co uznawałem za obsceniczne w mojej obecności, ale może byłem zazdrosny.\nDo kosmodromu odprowadził mnie Drewa, Ilia pogłaskała mnie tylko w domu i powiedziała:\n– Żegnaj Lopo i ja miałam nadzieję na miłość.\nKiedy piszę tę relację Ilii i Drewy chyba już nie ma. Wyjaśnił mi przed odlotem, że zdecydowali się na udział w corocznej loterii na uzyskanie rozwodu i przegrali. Los.\nNa Linekt o jednym tylko śniono, o miłości, wolnej, nieskrępowanej. O prawie do błędu, do swobodnego wyboru. Partnerzy byli przydzielani według najkorzystniejszej puli genetycznej, raz na zawsze. Minimalną liczbę potomstwa pary ustalono na poziomie dziesięciu.\n– I tak jest lepiej, niż było na początku, ponieważ wywalczyliśmy loterię, jednakże zgłoszenie i zagranie w nią przypomina rosyjską ruletkę. Wygrana umożliwia wybór partnera, przegrana oznacza śmierć, aby zniechęcić do udziału innych. Wiesz, kiedyś tak nie będzie – powiedział mi Drewa.\nTwarde prawo planety, a Linekt zatrzasnęła swoje podwoje, może na kolejne stulecie. Byłem tam pierwszy.\nW sieci KonAlpaka znowu wrzało.\n– Wybór Lopo był w punkt.\n– Sprawdził się!\n– A może to był przypadek?\n– Świeżaku, jesteś przyjęty do drużyny. Sprawiłeś się – podsumowała pogwarki Lena. Kontrakt, na rok.\n– Czy wiąże się z podwyżką wynagrodzenia? – Markus zaszarżował.\n– Optymalizacja, sam wiesz, ale kontrakt, więc pewność. – Lena uśmiechnęła się.\nNowy został zaakceptowany.\nmężczyzna, Poznań | 08.09.20, g. 23:41\nCikawe i pełne niedopowiedzeń. Chyba trochę ich za dużo jak dla mnie ;) Czytałem dwa razy a wciąż nie rozumiem. Mój prosty, męski umysł zapewne tak działa :P Mimo wszystko podoba mi się, a podobało by się jeszcze bardziej, gdybym więcej zrozumiał ;)\nLena strzepnęła dłonią, odcinając się od sieci i zapewniając pełną prywatność. I ona miała coś do zrobienia. Jeszcze raz przejrzeć swoją polisę zabezpieczającą IPnŻ, ukrytą w pamięci pewnego nastolatka. Zniknie bez śladu w burzy hormonów.\nCzy to jest nawiązanie do zadania Lopo, czy ten “trojkąt” to jakiś wspomagacz dla relacji pomiędzy Lopo a Ilią?\nCzy Ilia miała nadzieję ogólnie na miłość, czy konkretnie na miłość z Lopo. Czyli, czy zakochała się w nim, czy był on dla niej rozczarowaniem?\nNie rozumiem też dlaczego Linekt otworzył się na takiego komercyjnego przybysza, sterowanego przez korporację. Jaki społeczność planety miała w tym cel?\nNo i na koniec mała łapanka:\nBłędy – nie wiem, starałam się, ale pewnie będą. ;-)\n– hehe :) Try harder\nszła pełną parą, Był wszędzie\n– kropka, zamiast przecinka.\nSkany, do których dawał im dostęp[+,] były niepełne.\nDobrze prawisz[+,] nowy.\nmożliwości, Druga – w którą stronę\n– tutaj też kropka zamiast przecinka.\na współpraca z Markusem pełna. A ty, młody, szukaj czego chcesz dodatkowo, ciekawostek, ale nie markuj pracy, bo zauważę.\n– a czy Markus markuje pracę? ;) Nie są to stricte powtórzenia, ale może zamienić "markowanie" na "symulowanie"?\nLena strzepnęła dłonią, odcinając się od sieci i zapewniając pełną prywatność.\n– może: "trzepnęła"? Jeżeli strzepnęła, to coś – co strzepnęła?\nMogłem siebie podziwiać. Lopo z profilu, en face, ucho, nos i usta, albo z oddali, w lekkim kombinezonie, machającego znad brzegu zielonkawego oceanu i krzyczącego:\n– jeżeli są to oddzielne zdanie, mi bardziej pasuje: "w lekkim kombinezonie, machający znad brzegu zielonkawego oceanu i krzyczący". Tak jak wyżej, z taką odmianą, IMO, możliwe jeżeli zrobisz z tego jedno zdanie – "Mogłem podziwiać Lopo z profilu, en face, […]".\na zmniejszający się debet na koncie nie poprawiał mi humoru.\n– a nie zwiększający? Czy chodzi o kurczącą się zdolność kredytową? Może za bardzo się czepiam.\ntylko goła informacja, i towary, bo nawet idealiści ich potrzebowali.\n– IMO – "[…]tylko goła informacja. I towary, bo nawet idealiści ich potrzebowali."\nA[-,] co potem?\nPole siłowe zniosło mnie na twardy grunt, raczej miękki, gdyż stałem po kolana w kwietnej łące.\n– to twardy czy miękki?\n– no jakoś mi to nie leży. Może chociaż: "– Ty też jesteś ładna"?\nI co miałem powiedzieć, że nie.\n– znak zapytania nie miał tu być? "że nie?"\ni skąd mają na to kasę?\n– "I skąd".\nKiedy piszę tę relację Ilii i Drewy chyba już chyba nie ma\n– chyba nie ;)\nkobieta, Gdańsk | 09.09.20, g. 00:04\nBK, dzięki i jutro przyjrzę się. poprawię, choć nie wszystko! xd\nJak to u mnie zwykle bywa, pisane na szybko, w przerwie, ale może wreszcie będę miała czas, może na dłużej. :-)\nDzisiaj net mi się rwie i zawiesza. Nie wiem dlaczego, choć podejrzewam.\nmężczyzna | 09.09.20, g. 13:10\nSię podobało. Świeże, nieźle napisane (a uważam tak wówczas, gdy po prostu czytam, nie zatrzymując się na dropach), zbudowane może nie modelowo, ale na pewno bardzo poprawnie. Twist ze śmiercią w wyniku przegranej loterii dałbym na sam finał, ale to Ty jesteś Autorką. Dwa razy lekko potknąłem się na powtórzeniu, ale także nic poważnego.\nBiblioteka jak byk (na pastwisku, nie na miedzy) . ;)\nkobieta, Gdańsk | 09.09.20, g. 20:55\nBK, już poprawione i jeszcze raz dzięki za astronomiczną szybkość przeczytania i łapankę. :-)\nZobacz jak ciężko pracowałam.\nale może zamienić "markowanie" na "symulowanie"?\nTo użyte celowe, ale pomyślę, ponieważ jak zwykle nie wytrzymałam i poszłam w zabawę słowną, a ponieważ od zabawy pewnymi dwoma słowami się zaczęło, chciałam chociaż trzy znaki z tego pozostawić. Wzdychałam i cięłam. Żal mi było, ale walczyłam jak z chwastami. Te trzy mizeroty zostawiłam, ale o ile pozostałe dwa da się łatwo uzasadnić, że być muszą, to “markowanie” winnam byłam usunąć, gdyż nie ma wystarczającego wyjaśnienia w tekście dla niego. Żałobę odprawię i wywalę.\nDobrym tropem poszedłeś. Chodziło mi o taką sekwencję-skojarzenie. :D\nmoże: "trzepnęła"? Jeżeli strzepnęła, to coś – co strzepnęła?\nGest strzepnięcia oznaczał dwie rzeczy – określone machnięcie ręką, kończące połączenie i jednocześnie irytację połączoną z lękiem, ale pomyślę jeszcze, spróbuję znaleźć lepsze słowo lub kilka.\nmi bardziej pasuje: "w lekkim kombinezonie, machający znad brzegu zielonkawego oceanu i krzyczący". Tak jak wyżej, z taką odmianą, IMO, możliwe jeżeli zrobisz z tego jedno zdanie – "Mogłem podziwiać Lopo z profilu, en face, […]”.\nNiby racja, ale zauważ: Mogłem siebie podziwiać: machającego… Zmieniłam, ale jeszcze pokombinuję.\na nie zwiększający? Czy chodzi o kurczącą się zdolność kredytową? Może za bardzo się czepiam.\nTutaj nie. Debet mu się kurczył, zmniejszył/ał. Debet jest rodzajem kredytu na koncie, zazwyczaj uzgadniasz z bankiem, do jakiej wysokości możesz „robić” sobie debet na koncie. Lopo zarabiał tylko na podróżach. Kiedy nie podróżował – wpływy na konto wynosiły zero, w związku z czym bank stopniowo ciął mu wysokość potencjalnego debetu dostosowując do wpływów na konto, a że ich nie było przez długi czas.\nno jakoś mi to nie leży. Może chociaż: "– Ty też jesteś ładna"?\nDam znak jąkania: Ty… też.\nCześć, rrybaku. Powitać na mojej ziemi. :-) Dziękuję za wizytę i kilka. :-) Jak widzisz, pozazdrościłam Ci podróży i sama się na taką tyci i krótką udałam. Jedno powtórzenie jest celowe, ale możesz mieć rację. Przyjrzę się jemu i sprawdzę, czy nie ma innych.\nZ zakończeniem masz rację, to, o którym piszesz było pierwsze. Szwy widać. Eksperymentuję z rozgałęzieniami, jak je można konstruować i szukam możliwych miejsc i sposobów. :D\nmężczyzna | 09.09.20, g. 21:15\nWbrew pozorom, decyzja Twoja o tym, jaki będzie finał, jest podstawowa dla opka. Jeśli ten nowy w zespole, to główny bohater jest zewnętrzny do planety. Jeśli śmierć w wyniku loterii – głównymi bohaterami są mieszkańcy planety i gospodarze (w opku). Ustawiłaś cały tekst pod gości, więc rozumiem Twoją decyzję.\nmężczyzna, Poznań | 09.09.20, g. 21:18\nTak, widzę, właśnie, że popracowałaś. I pozmieniałaś zgodnie ze swoim wyczuciem, a nie na sztywno, wg moich uwag, co się bardzo chwali :)\nA do fabularnych kwestii, które poruszyłem, się odniesiesz?\nmężczyzna, Gdańsk | 09.09.20, g. 21:19\nTylko zerknąłem, dosłownie pierwszy fragment, ale:\n– Lepsza decyzja niż jej brak – zaripostowała Lena.\n– To się nie pytaj! – zaprotestował nowy członek zespołu.\n– Spokój i bez popisywania się, Markus. Nowe może świeże, ale nie zawsze. – Lena zainterweniowała ponownie.\n– Utopiliśmy kupę kasy, inwestorzy będą bezwzględni. Rozniosą nas na strzępy, jeśli się nie uda. My zapłacimy, nie on! – podkreślił Markus.\n– Ale to od nas zależy! – Markus nie poddawał się.\nPrzeczytaj same didaskalia. Nienaturalne, są jak u początkującej autorki. Masz z nimi problem? Wcześniej chyba nie zauważyłem. Czy wrzucone na szybko, bez sprawdzania? Oj, nie lubimy tak. :(\nkobieta, Gdańsk | 09.09.20, g. 21:48\nDarconie, ja w swoim pisaniu widzę, niestety, same problemy. :-( Nie masz pojęcia, jakiej odwagi wymaga ode mnie wstawienie czegokolwiek. Podmienię. Kiedy tak przytoczyłeś, uderza po oczach, zdaje się, że nabrałam maniery forumowej i z innych miejsc.\nNa szybko, tak, niestety, jak zwykle, ale w tym przypadku musiał być ten dzień, a nie inny, bo sobie obiecałam, a jak to zwykle bywa wszystko się sprzysięgło, aby zająć mi czas. Wyczyszczę, ale nie wiem, czy będzie dobrze, gdyż to próbowanie się z rozgałęzieniami.\nDziękuję, że zajrzałeś, że Ci się chciało, i że komentarz napisałeś, więc choć stydno, to wiesz chcę, aby to forum było ćwiczeniowe, do wypróbowywania swoich sił. xd Nie jesteśmy doskonali. Ja nie jestem pisarką, nawet słabą.\nZ przyjemnością przypatrzę się wskazanym i pokasuję zbędne, ale rozszerzać już nie będę. Jest jak jest. :D\nkobieta, 34 lata, Wałbrzych | 09.09.20, g. 21:49\nświetna historia! Trafiłaś w moje emocje!\nZ pozoru idealna planeta, zachęcająca do osiedlenia, a ostatecznie okazuje się być miejscem zniewolenia, brutalnego prawa i jeszcze okrutniejszej loterii. Bardzo fajny pomysł i konstrukcja tekstu. Na końcu zastanawiałam się nad gratulacjami i radością współpracowników Lopo. Czy dobrze rozumiem, że nie tylko sama wyprawa była zorganizowana, ale także jego relacja z Ilii? Stąd ten plik Trójkąt? Czy się zapędziłam?\nNie ukrywam, że czytałam opowiadanie dwa razy, żeby wczuć się w to, co chciałaś przedstawić, ale bardzo lubię takie teksty :-)\nMój prosty, męski umysł zapewne tak działa :P\nmężczyzna, Poznań | 09.09.20, g. 22:30\n@Olciatko, bo się zamknę w sobie, lub ewentualnie w piwnicy :P\nkobieta, Gdańsk | 09.09.20, g. 23:59\nSpróbuję Wam odpowiedzieć. Najtrudniejszą kwestię – dla mnie poruszyłeś, BK, bo jeśli mam wyjaśniać, znaczy że poległam. Pozwolisz, więc że odpowiem na zakończenie – może w międzyczasie uleży mi się, czy tak, czy nie.\nrrybaku, tak – goście. Myślałam, że to będzie kompletnie nie do odczytania. Kurcze, może słowa coś przenoszą, jeszcze. :-)\nDarconie, wyrugowałam trochę. :-) I jeszcze raz, dzięki! Czy wystarczająco, moim zdaniem nie do końca, bo przede mną jeszcze wiele stacji. I, kurka flaczek, nie da rady ich cyzelować po kolei, bo się łączą, plączą i nachodzą na siebie.\nOlciatko, dzięki za klika! :-))) I cieszę się, że zrozumiałe, znaczy że może jest do odebrania. Tak, masz rację, wprawa była zorganizowana, i relacja, a trójkąt też – celowy. Martwię się ciągle o zrozumiałość, bo ma być jasno, inaczej lipa.\nBK, i ani mi się waż do piwnicy schodzić. :DDD I za klika też podziękowanie składam. :-) W moim dzieciństwie była ciemna, pełna kurzu, weków i węgla, pomieszczenie prowizoryczne i za małe do prób zespołu dzieciaków, które podjęły próbę uczenia się grania i śpiewania. Kiedy ukradłam klucz do piwnicy, dorośli się zorientowali i głupio im się zrobiło, więc weszliśmy na „salony” i tam się bawiliśmy w muzykowanie. Tylko jedna próba odbyła się w piwnicznej izbie. :-)\nDobrze, będzie w naturalnym języku, czyli moje zamysły.\n* IPnŻ – Lena też się boi, walczy jak umie, zachowuje się jak potrafi zgodnie z regułami świata, w którym żyje, bo jest pracownikiem najemnym.\n* Ilia zakochała się, dziwaczny coup de foudre, bo nowość, odmienność. Lopo pociągnęło coś innego.\n* Dlaczego Linekt się otworzyła? To był wentyl i parcie wewnętrzne. Myśleli, że już ok – zbudowali, ale waliło się. Oznaką była loteria, przed którą musieli się ugiąć.\nmężczyzna, 36 lat, Mikołów | 10.09.20, g. 00:39\nBędzie krótko, bo z telefonu. Czy Ty, Asylum, chcesz mi pokazać Marco Polo z przyszłości, którego podróż do Państwa Środka w postaci Linekt, ukazuje w przewrotny sposób kierunek w jakim zmierzają dzisiejsze Chiny? Pełna kontrola nad obywatelem w pozornej krainie szczęśliwości, która z zewnątrz – po dłuższym przyjrzeniu się jej – odsłania bolesną dla jej wladz prawdę o dystopijnosci systemu?\nmężczyzna, Dąbrowa Górnicza | 10.09.20, g. 10:29\nOK. Przeczytane i takie tam zapisane poniżej moje uwagi podczas lektury.\nNa początku miałem wrażenie, że treść miałkie, potem było lepiej ale koniec też nie zachwyca, wręcz rozczarowuje.\nPlus za “Aj, aj” – zabawne, bo bliska jest mi marynistyka.\nI zapisałem sobie, że druga część chwyta. Faktycznie środek jest dobry, ciekawy. Oczywiście Styl bardzo dobry, bezbłędny ale to według mnie za mało na bibliotekę.\nJakiś artefakt po korekcie się wkradł “wyprać”, to pewnie odnośnie opisanych w dalszej części skarpet, które nic nie wnoszą, zwyczajnie nie pasują.\nWybory menu zdecydowanie wątpliwe ale pewnie pokazują gusta autora.\nUstalanie ilości potomstwa? I ta kara za chęć rozwodu? K…a, co to ma być? Zdecydowanie antypomysł.\nTwoje opowiadanie nic ciekawego nie przemyca i nie porywa. Jest poprawne i kropka. Jesteś tutaj osobowością ale oceniam opowiadanie a to jest “takie se”.\nkobieta, Łódź | 10.09.20, g. 11:03\nPrzykro mi, Asylum, do mnie ta historia nie trafiła. Nie wiem, co chciałaś opowiedzieć, a Twoje wyjaśnienia w komentarzach, niestety, nie pomogły w pojęciu czegokolwiek.\n…tylko goła informacja i towary, bo tych nawet idealiści ich potrzebowali. –> Czy tu aby nie ma dwóch grzybków w barszczyku?\nZastanawiam się, co by tu zjeść przed sześcianem lodówki… –> Dlaczego miał zamiar jeść przed lodówką, a nie przy stole?\nmężczyzna, Gdańsk | 10.09.20, g. 11:54\nTeraz wygląda lepiej, ale coś tam można jeszcze wykroić:\n– Lepsza decyzja niż jej brak. I bez emocji, do brzegu, kochani, zainwestowane! – Lena ucięła zwyczajowe harce pracowników swojego zespołu.\nUsuwaj wiadome rzeczy, lub inaczej, nie powielaj.\n– Spokój i bez popisywania się, Markus. Nowe może świeże, ale nie zawsze. – Lena zainterweniowała ponownie. Usadziła jednym zdaniem młodego.\nUnikaj w didaskaliach sformułowań jak z raportów policyjnych, czy dokumentacji procesowych: zainterweniowała, rozporządziła, ustosunkowała się itd.\nNie twórz powtórzeń, i dosłownych i nie dosłownych. Masz drugi raz Lena i “zainterweniowała ponownie” to powtórzenie zaistniałego przed chwilą zdarzenia, czyli jej reakcji.\nMoja poprawka może nie jest najlepsza, ale raz: pozbywasz się powtarzania imienia, drugi raz, pokazujesz stosunek pomiędzy Leną, zespołem i młodym. Sposób zarządzania, reagowania. No, po prostu popychasz akcję do przodu dodatkowo uzupełniając o relacje wewnątrz zespołu. ;)\nWrócę pewnie jeszcze.\nkobieta | 10.09.20, g. 18:19\nkilka uwag mam, ale więcej napiszę, jak dotrę do komputera\nkobieta, Gdańsk | 10.09.20, g. 18:28\nPodziękować, Q, za wizytę i przeczytanie oraz komentarz, w dodatku z telefonu wystukany. :-))) Tak – Marco Polo i Linekt. xd Nie wyszło i trza się z tym pogodzić.\nPowitać, Peterze Bartonie. Dzięki za przeczytanie i komentarz. : -)\nPrzykro, że rozczarowuje, ale i ja nie za dobrze już myślę o tym szorcie.\n„Aj, aj” – podzielam ulubienie. Artefakt – poprawiony.\nA z tego, że poprawne – fajnie, choć zasługę ma tu również BK i Darcon.\nA „osobowość” – NIE, przestraszyłeś mnie, gadułą jestem i tyle. Natychmiast udałam się kupić pęk mioteł (wiesz, mysz).\nNiestety, reg, ten szort jest nieudany, tak myślę. Żałuję, że musiałaś przez niego brnąć. :-( Chciałam koniecznie wstawić w ten dzień, co nie było zbyt mądrym pomysłem, ale sobie obiecałam, że muszę ósmego coś napisać i wstawić. I tak poszło -od rzemyczka do kamyczka.\nWiesz, może kiedyś nauczę się dbać o drzewa owocowe. Teraz jest sezon na śliwki, nie wiem czy lubisz. Ja bardzo.\nPierwszy babol poprawiony, a drugi wyjaśnię. Zamiast lodówek były sześciany, wbudowane w ściany. W nich materializowały się produkty żywnościowe, dania, rzeczy, karteczki. Sześciany miały głośniki i z nich wydobywał się głos. Naturalnie nie była to magia. Gdzieś tam ciężko pracowali ludzie (roboty ) przy taśmach produkcyjnych. Materializacja – „kwanty na bliską odległość”, udało im się ustabilizować „prawdopodobieństwo”. Czas realizacji zamówienia zależał od charakteru życzenia i statusu. Lopo był gościem, więc dostawał wszystko, podobnie jak jego gospodarze.\nDarkonie, nie wiem, co Ci podarować za wsad! :-) To jest pewien eksperyment, zgoła nieudany jak widzę. Inne pisanie, tj. o współczesności – czasami byłam zmuszona (tak metaforycznie), bo szybsze i jakoś łatwiejsze do kreślenia jako wprawki – mnie nie interesuje, chyba że biografie i dokumenty, ale na to mam zdecydowanie za mało czasu, i niestety, zawsze było dla mnie odskocznią do przyszłości.\nWidzisz, muszę eksperymentować i ciągle upieram się przy sf mniejszej lub większej. Nie morduj się już z tym szortem – szkoda na to Twojego czasu, bo jest bardzo niedopracowany. Wbrew pozorom, takie prysznice potwierdzają moje przekonanie, za mało wiem o pisaniu i umiem. I to plus, bo znaczy, że może ja mam rację w pewnym sporze, który toczę na temat pisarstwa.\nWymyśliłam drobiazg za komentarz. Lubisz obrazy, a czy znasz ten i malarza? Witold Pruszkowski, Spadająca gwiazda, 1884. Różne jego prace zrobiły kiedyś na mnie duże wrażenie, nie mówiąc o życiorysie.\nmężczyzna, Gdańsk | 10.09.20, g. 20:23\nNie, nie znałem. Pewnie dlatego, że Pruszkowski, jak widzę, malował głównie realistyczne obrazy. Romantyk. Ale ten obraz jest piękny. Dobrze trafiłaś w mój gust.\nkobieta | 10.09.20, g. 21:22\nWięc jestem. jak już pisałam, podobało mi się.\nNiestety, reg, ten szort jest nieudany, tak myślę.\nA ja się z tym nie zgodzę:) Jest trochę do poprawy, ale sam pomysł jest świetny. Dopracuj go trochę i będzie git. NIe zniechęcaj się!\ntrójkąt też – celowy. Martwię się ciągle o zrozumiałość, bo ma być jasno, inaczej lipa.\nNIestety jak dla mnie zbyt jasno nie jest :( Zauważyłam to dopiero po przeczytaniu komentarzy.\nDruga, w którą stronę mogło wyewoluować\nLena strzepnęła dłonią, odcinając się od sieci i zapewniając pełną prywatność. Miała coś do zrobienia. Jeszcze raz przejrzeć swoją polisę zabezpieczającą IPnŻ, ukrytą w pamięci pewnego nastolatka.\nMyślę, że jaśniej by było, gdybyś dodała tam coś w rodzaju:\nLena strzepnęła dłonią, odcinając się od sieci i zapewniając pełną prywatność. Miała coś do zrobienia. Musiała jeszcze raz przejrzeć swoją polisę zabezpieczającą IPnŻ, ukrytą w pamięci pewnego nastolatka.\nale to tylko taka sugestia, w końcu to twój styl\nPrzeprosił w myśli trzy osoby, krzątające się wokół niego, wypełniające zmarszczki, odsysające tłuszcz i te, ubarwiające relacje z wypraw.\nTen ostatni przecinek chyba niepotrzebny\nPoza tym, jak już pisałam, szort mi się podoba. Moim zdaniem zasługuje na bibliotekę, niestety ze względu na to, że jestem świeżynką nie mogę go nominować :(\nps. a ten obraz świetny\nmężczyzna, Poznań | 10.09.20, g. 21:38\n@Asylum, piękny ten obraz.\nI pamiętaj, że jesteś tutaj osobowością, nie ma sensu się wypierać :P\nkobieta, Łódź | 10.09.20, g. 21:51\nNiestety, reg, ten szort jest nieudany, tak myślę.\nAleż, Asylum, to że nie pojęłam Twojego opowiadania, wcale nie znaczy, że jest ono nieudane.\nTeraz jest sezon na śliwki, nie wiem czy lubisz. Ja bardzo.\nOwszem, podzielam Twoje uwielbienia dla śliwek. :)\nI dziękuję za wyjaśnienia w sprawie lodówki, choć nadal nie mogę się pozbyć wrażenia, że Lopo miał zamiar jeść przed lodówką. ;)\nmężczyzna | 11.09.20, g. 08:14\nTo A., źle myslisz. Udany.Trochę dopracuj i styknie. Klika nie wycofuję! Choć być może to pocałunek śmierci dla tekstu ;D\nkobieta, Gdańsk | 11.09.20, g. 22:08\nDarconie, romantyk realistyczny, bądź realizm romantyczny. :-)\nOluto, miło mi, że zajrzałaś i uznałaś pomysł za ciekawy. :-)\nMusiała – poprawiam, będzie jaśniej; z przecinkiem coś jest nie tak, właściwie z całym zdaniem, więc przerobię je. Zostać musi Druga, ponieważ zespół Leny składał się z Nowego, Drugiej, Trzeciego i Czwartego.\nWracając do samego pomysłu, nie odrzucam go, bo i moim zdaniem nie jest najgorszy, chociaż przedstawiony nadzwyczaj skrótowo. Wrócę do niego kiedyś i rozbuduję.\nreg, w takim razie: jedzmy śiliwki, póki są najlepsze. :-)\nZastanawiałam się na nad tym staniem, patrzeniem oraz „jedzeniem” przed lodówką. Widzisz, w czasach dobrobytu stajemy przed lodówką przepełnioną jedzeniem. Otwieramy ją, przemierzamy wzrokiem półki, wybrzydzamy, marudzimy. To nie, tamto też nie, może to… Dla nas, ciągle jeszcze, takie zachowania wydają się naturalne, ale powoli coraz mniej z uwagi na coraz silniejszy trend (narracja) o marnowaniu żywności, kosztach jej wytwarzania itd.\nW rzeczywistości, którą próbuję opisać jest już inaczej. Ceny prawdziwej żywności (produktów) są wysokie. Na Ziemi (Sol), rodzimej planecie Lopo utrzymanie będzie bardzo kosztowne. Z kolei Linekt wygląda na kliencki raj, wszystko może dostać, z wszystkiego skorzystać. Za darmo, przynajmniej tak mu się wydaje.\nrrybaku, fajnie że nie wycofasz. :p Kiedyś rozbuduję. xd\nkobieta, Łódź | 11.09.20, g. 22:29\nZastanawiałam się na nad tym staniem, patrzeniem oraz „jedzeniem” przed lodówką.\nAsylum, przestań się już zastanawiać, bo przecież poprawiłaś to zdanie. Teraz jest OK.\nkobieta, Łódź | 11.09.20, g. 23:10\nHmmm. Fajny pomysł na wymuszoną monogamię. Na pierwszy rzut oka. Na drugi – zaczęłam się zastanawiać. Kto się zgodził na te aranżowane przez geny małżeństwa? Dlaczego władzy, która to wprowadziła, nie wykopano w kosmos? Geny swoje, a osobiste animozje swoje. Jeśli rozwód jest niemożliwy albo strasznie ryzykowny, to zawsze można się nieoficjalnie odseparować. Lepsze to niż pozabijanie się nawzajem albo tłuczenie słabszego z małżonków.\nCzy w tym społeczeństwie istnieje prostytucja?\nDziesięcioro dzieci? Srogo… A jeśli coś się zepsuje po ósmym dziecku, to co? Na przykład menopauza zacznie się wyjątkowo wcześnie, z macicą coś złego się zadzieje, mąż straci przyrodzenie w wyniku wypadku? Czapa i osiem sierotek na utrzymaniu państwa?\nWizja interesująca, ale w obecnej formie nierealna, IMO.\nNie bardzo widzę związek między zespołem a wycieczką.\nDużo rzeczy dopowiadasz w komentarzach, chociaż powinny się znaleźć w tekście – na przykład działanie tych lodówek. Też mnie to zaintrygowało – skąd oni biorą energię i surowce na to wszystko? W końcu planeta młoda, jeszcze porządnie gospodarki nie ogarnęli, mnożyć się muszą na potęgę… Nie wiedziałam, że to gość jest uprzywilejowany jak turysta dewizowy w ZSRR.\nmężczyzna | 12.09.20, g. 05:22\nWykopać władzę w Kosmos? Władzę o takim poziomie omnipotencji i nasycenia przemocą? W zatomizowanym i zastraszonym społeczeństwie w dodatku? Trochę naiwne ;). Właśnie że trafnie to A. pokazała!\nmężczyzna, 36 lat, Mikołów | 12.09.20, g. 05:45\n#teamrrybak Często w literaturze sf mamy zastraszone lub spętane tradycjami całe społeczeństwa, mieszkające na odciętych planetach, stacjach kosmicznych itp. Paradyzja, Ksi, Werel i Yeowe, Norstrilia. Mnie to akurat nie razi w ogóle.\nkobieta, Łódź | 12.09.20, g. 08:28\nTrochę racji macie, ale w opowiadaniu nie widać totalitaryzmu ani innego zamordyzmu. W “Paradyzji” sytuacja jest podobna, ale tam praktycznie od początku są oznaki, że coś z tym powszechnym rajem nie gra.\nmężczyzna | 12.09.20, g. 11:09\nW Chinach na pierwszy rzut oka też nie widać. A jednak…\nkobieta, Łódź | 12.09.20, g. 11:26\nZdaje się, że w Chinach najpopularniejsze strony internetowe działają inaczej, więc turysta by się dość szybko zorientował. A tutaj bohater tego nie widzi. W “Paradyzji” odwiedzającemu zabrali kilka rzeczy – zegarek, grzebień, sprężynkę z długopisu (a może nawet cały). Tu spełniają każde realne życzenie. Za dobrze udają kochającą władzę, żeby czytelnik zaczął coś podejrzewać.\nkobieta | 12.09.20, g. 17:36\nJa poczułam że na tej planecie coś jest nie tak właśnie dlatego, że było aż za dobrze i wszystko mu dawali. Ale fakt, jakąś zapowiedź można by tam dodać.\nkobieta, Łódź | 12.09.20, g. 17:45\nTo już raczej bym podejrzewała VR niż zamordyzm…\nkobieta, Gdańsk | 12.09.20, g. 21:51\nreg, już przestałam się zastanawiać, pomiędzy pomidorówką i dorszem. Oba zjadliwe, nawet smaczne były. :-)\nFinklo, dziękuję za przeczytanie, komentarz i myśli. No i za klika też. :-) Trochę mnie rozpieszczacie klikami. xd\nDzięki za rozmowę pod opkiem i Wam chłopaki-mężczyżni, abyście się nie urazili. :-)\nHa, zdaje się, że zamiast tekstu powinnam wstawiać przypisy, a opko w komentarzu. Los płata figle. A może kiedyś będą tylko przypisy do dzieł, bo Szekspir się zagubi. Dobrze, bez zabawy, znaczy już na poważnie. ;-)\nW momencie, gdy potrafimy już coś pomyśleć, zwerbalizować odczucia, wrażenia, sądy, sytuacja się zmienia. Zaczynamy widzieć sprawy ostrzej, inaczej. Wiemy, czego chcemy, co – naszym zdaniem – powinno lub dobrze żeby się zmieniło, przekształciło. Zazwyczaj pojawiają się wtedy zalążki marzeń, rysuje się jakiś, jeszcze niewyraźny, kształt przyszłości.\nW rzeczywistości przedstawionej w szorcie ten moment nie nadszedł. Jest sporo przed nim.\nMy, z pozycji czytelnika i naszych doświadczeń, możemy pewne rzeczy zauważać, inaczej je odbierać niż postaci z opka, domyślać się. Niejako, coś już wiemy, albo myśląc o ludziach z opka – oni może kiedyś też wiedzieli.\nAle, ale, tekstu nie warto bronić jak Częstochowy. ;-)\nFinklo, VR w tekście nie ma, traktuję to/go jak teraźniejszość, więc mniej ciekawe, raczej są minimalnie obecne fragmenty konsekwencji na Sol, ale naprawdę tyci. Słowo daję.\nmężczyzna | 12.09.20, g. 21:52\nTa wyprawa nie była przygotowana. Od samego początku i miałem nadzieję, że nie do końca.\nPole siłowe zniosło mnie na twardy grunt, raczej miękki, gdyż stałem po kolana w kwietnej łące\nRozumiem, co miałaś na myśli, ale mimo wszystko te gry słów wyglądają niezgrabnie.\nTak jak mnie, po czym szybko zganiłem się w myślach, bo przecież mąż, a to dla nich święte związki.\nCoś mi nie gra w drugiej części zdania. O wiele lepiej brzmiałoby: "bo przecież to był jej mąż, a dla nich związek to świętość.\nCo do samego opowiadania, to, niestety, nie podeszło mi. Nie widzę związku między tajemniczą technologią na planecie (na którą muszą mieć fundusze) a drakońskim prawem w kwestii związków i polityki prorodzinnej. Po prostu nie skleja mi się to w całość.\nPodobnie jak to, że pierwszy od stu lat (nieoficjalny, ale mimo wszystko) ambasador z Ziemi jest przyjmowany przez jakąś tam przeciętną parę i to nawet taką, która nie została zweryfikowana, by stanowić przykład modelowy ich społeczeństwa. To tak jakby Kim Dzong Un zgodził się na wjazd reportera do Korei Północnej i dał mu poznać przeciwników rządu.\nDo tego prolog i epilog, który za bardzo nie wiem, czemu służy – to znaczy ok, pokazuje, co stało się z Ziemią, ale nie wyciągnąłem z tego żadnej puenty.\nMoże po prostu nie zrozumiałem tego tekstu.\nkobieta, Gdańsk | 12.09.20, g. 22:20\nNie martw się, Geki, że nie podeszło, już wielu osobom przed Tobą nie podeszło.\nOMG, żebym ja musiała pocieszać czytelników, że nie podeszło. xd\nNad poprawkami się zastanowię, ale generalnie problem nie w słowach i ich układzie jest. Dzięki, że wpadłeś i podzieliłeś się trudną wieścią. :-)\nFragment z Puchatka, ale z pamięci, więc mogę coś przekręcić:\n– Nic – powiedział Prosiaczek, biorąc Puchatka za rękę. – Chciałem się tylko upewnić, że jesteś.\nkobieta, 40 lat | 13.09.20, g. 08:51\nTo ja przybywam z ostatnim kliczkiem :) Przede wszystkim za pomysł i za wizję, i za emocje, które zdecydowanie są Twoją silną stroną. I jak dla mnie opowiadanie dające do myślenia, a to duży plus :)\nmężczyzna, Tychy | 13.09.20, g. 09:48\nPrzybywam marudzić. ;-)\nMocno marudzić, bo to recydywa. ^^\nDobra, ale trochę poważniej. Pomarudzę, bo muszę pomarudzić. Nawet nie dlatego, że to zły tekst. Nad złym to się nawet nie ma co pastwić. Tutaj problem jest zupełnie inny.\nProblem polega na tym, że to kolejne opowiadanie w formacie zip. Albo rar. Nie znam się dobrze, więc mogę tu pisać głupoty. Natomiast jest ten tekst…\nNo właśnie. Wiesz, najłatwiej porównać ten tekst do szafki z IKEI (pozbawionej instrukcji). No niby dostajesz tę szafkę, ale tak naprawdę cała robota spada na ciebie. Ty musisz się namordować, że wszystko “złożyć do kupy”. Ty musisz się irytować, że coś nie pasuje. Że jakaś część została, a nie powinna. Że robisz rzeczy, których robić nie powinnaś, bo skoro kupujesz szafkę, to chcesz dostać szafkę, a nie zbiór elementów, z których tę szafkę masz złożyć.\nZ tym tekstem to jest tak, że tu wszystko wydaje się spakowane. Jedno słowo zawiera w sobie całe zdanie. Zdanie zawiera akapit. Akapit zawiera podrozdział. I tak dalej…\nNie będę ukrywał, że podchodząc do tego tekstu byłem nieco wredny. A mianowicie, tak, jak zawsze staram się te Twoje teksty rozpakowywać (bo wiem, że warto), tak tutaj byłem sobie takim kapryśnym czytelnikiem, który wpada i wymaga. Czytałem tym razem bez “rozpakowywania” i trudno nawet napisać, że nie zrozumiałem. Zwyczajnie zobaczyłem migawki. To trochę tak, jakby zobaczyć kilka zdjęć, nie wiem, z Grecji, zamiast do tej Grecji pojechać. Niby coś tam zobaczysz, ale czy to ci wystarczy?\nBędę pisał mocno ogólnie, nie odnosząc się do poszczególnych elementów opowiadania, bo chcę zawrzeć w tym komentarzu wszystko, co najważniejsze. A jednocześnie czasu mam, ile mam. Nie jestem w stanie machnąć tu elaboratu dłuższego niż opowiadanie.\nMamy więc historię spakowaną i CM uważa, że to bardzo poważny problem. Nawet poważniejszy, niż napisanie złego opowiadania. Dlaczego?\nBo to okaleczanie pomysłu. Mocne. I naprawdę autentycznie tego pomysłu szkoda. Widzisz, nam się często wydaje, że najważniejsze, to nauczyć się pisać. Opanować to pisanie do pewnego stopnia, a później to już z górki. Moim zdaniem zupełnie tak nie jest. Bo pisania może się nauczyć każdy z nas. Jasne, jeden prędzej, drugi później. Jeden w lepszym stopniu, drugi w gorszym. Natomiast każdy nauczy się tego pisania choć na tyle, by móc w miarę płynnie przełożyć swój pomysł na papier.\nAno właśnie, pomysł. Gdzieś obok nauki pisania stajemy przed zadaniem daleko poważniejszym. Musimy znaleźć swój pomysł na pisanie. Na to, jak chcemy pisać, co chcemy pisać. Bo nawet najlepszy warsztat nie pomoże, jeśli koncept na tekst będzie do niczego. Albo jeśli nie wiesz, co właściwie chcesz napisać.\nU Ciebie to wygląda tak, że Ty doskonale wiesz, co chcesz pisać. Każdy tekst jest w pewien sposób świadomy, bo tam jest dokładna myśl czy obraz, które chcesz zaprezentować. Wiesz o czym piszesz i wiesz, co chcesz napisać. Jeśli zebrać te Twoje teksty to one mają przecież jakieś cechy wspólne. Może nawet te same fundamenty. Więc Ty, paradoksalnie, najtrudniejszą część drogi już przebyłaś. Natomiast, jeśli spojrzeć na te teksty, to tam brakuje w zasadzie jednego. I nawet wcale nie rozwinięcia.\nBrakuje mi w tych tekstach takiej woli walki. Zawalczenia o to, by zaprezentować czytelnikowi to, co rzeczywiście chcesz przekazać. Próby takiej, często bardzo długotrwałej pracy nad tekstem, żeby w końcu zaprezentować czytelnikowi pełen obraz (albo po prostu dane miejsce z całą jego charakterystyką) zamiast pokazu slajdów.\nBrakuje mi woli walki, przez którą rozumiem wrzucenie tekstu na betę, zebrania uwag betujących, próby poszukania drogi do czytelnika, miliona poprawek i korekt, znienawidzenia tekstu, stu decyzji o porzuceniu tekstu w cholerę… Wszystkiego, co na końcu złoży się w takie uczciwe opowiadanie, którego (w momencie publikacji) szczerze już nienawidzisz, ale które jest pełnią tego, co mogłaś oddać.\nMoja uwaga, jeśli chodzi o tę walkę, nie jest do końca uczciwa. Bo ja Cię tu wcale nie posądzam o lenistwo, porywczość, czy brak dobrych chęci. Rada “wrzuć na betę i haruj” jest tak prosta i oczywista, że może nawet bezczelna. Właśnie dlatego, że oczywista, więc i trudno zakładać, że nie przyszła Ci do głowy.\nJa wiem, że w praktyce nie wszystko jest takie proste. Że nie zawsze można tak walczyć o tekst. Że podejście do pisania do sprawa bardzo złożona, więc i wiele elementów się na nie składa. Więcej! Sam nieraz wrzucałem teksty, którym tej walki zabrakło, więc i można uznać tę moją uwagę jako mało poważną.\nNatomiast, jak już pisałem, każdy jest w innym punkcie pisania, rozwija inne elementy i, co za tym idzie, podejmuje inne decyzje. U Ciebie, jeśli miałbym gdzieś rozważać ten element, nad którym najbardziej trzeba się skupić, to właśnie wola walki. Podjęcie takiej jednej, pełnej determinacji próby, żeby wycisnąć z danego pomysłu sto procent, nawet sto dziesięć. Żeby pracować nad nim niechby i pół roku, byle tylko sprawdzić, ile on rzeczywiście jest wart. Bo to Twoje pisanie zdecydowanie jest dużo bardziej wartościowe, niż pokazują to teksty. Brakuje tylko trochę determinacji, żeby to pokazać.\nPiszę o tym z dużym przekonaniem, bo przecież czytam te teksty. I doskonale widzę, że każdy tekst (niezależnie czy pisany na konkurs, czy nie) prezentuje jakąś cząstkę wizji świata i jego pojmowania. Każdy jest niejako jakimiś migawkami z tego świata, który jest w mojej ocenie Twoim pomysłem na pisanie. I jednocześnie może i powodem, dla którego zaczęłaś pisać. Patrząc na te teksty wydaje się, że nie ma większego znaczenia, czy one będą z tagiem konkurs czy nie. Bo nie ma w nich żadnej kalkulacji, próby wstrzelenia się z pomysłem pod wyróżnieniem. Jest to, za każdym razem, próba opowiedzenia czegoś z takiego ogromnego świata, który nazwałem Twoim pomysłem na pisanie.\nI teraz najważniejsze. Charakterystyka Twojego pisania, czy też w szczególności pomysłu na pisanie sprawia, że próbowałbym (jeśli to tylko możliwe) przynajmniej poszukania takiego zdeterminowanego pisania “na przekaz”. Bo w Twoim przypadku mniej ważne jest, kiedy tekst powstanie, a ważniejsze, czy wybrzmi. Słowem, próbowałbym przynajmniej jednej próby “pójścia na wojnę” z własnym pisaniem. “Pójścia na wojnę”, żeby sprawdzić, w jakim miejscu rzeczywiście dzisiaj jesteś. I jaką w rzeczywistości wartość mają Twoje pomysły. Czy nawet cały Twój świat, który kryje w sobie, zwłaszcza na poziomie refleksji, bardzo dużo, co niestety rzadko widać.\nTen pomysł, jak pisałem, nie jest zły. Jest kaleki. Można to zobrazować na wiele sposobów. Można go porównać do pisklęcia, któremu od razu po wykluciu kazano wzbić się w powietrze. Można porównać do niemowlaka, któremu zaraz po raczkowaniu kazano zbiegać po schodach. Można porównać do juniorskiego boksera – prospekta, któremu, po obiciu dwóch placków, kazano walczyć z mistrzem świata, co skończyło się tęgim laniem.\nMożna tak porównywać, bo każdy z tych obrazów doskonale oddaje problem tego tekstu. To pomysł, któremu zabrakło cierpliwości i nakładu pracy, by mógł wybrzmieć jak trzeba. Porwał się za szybko na walkę i został okaleczony. I właśnie po to jest mój ten cały elaborat po tym tekstem. Bo to kolejny martwy pomysł, który mógł fajnie “wyrosnąć” i przerodzić się w naprawdę dobry, bogaty tekst.\nI jeśli zarzucam Cię teraz tym przydługim malkontenctwem, to wyłącznie z troski o te pomysły. Asylum, doskonale wiesz, co chcesz pisać i co chcesz czytelnikowi przekazać. Zawalcz o to, bo tych tekstów z wyraźnymi koncepcjami, gdzie autor rzeczywiście pisze w oparciu o jakiś szerszy koncept na swoje pisanie, wcale nie ma aż tak wiele. Tutaj, na portalu, mamy ten komfort, że możemy pisać dokładnie to, co chcemy. Nie obchodzi nas, czy to się sprzeda, czy znajdzie odpowiednio dużo czytelników. Możemy próbować. Ale jedną z najważniejszych prób jest sprawdzenie, w jakim miejscu się znajdujemy i na ile to może kogoś interesować.\nJa wiem, że ten komentarz jest koszmarnie długi, monotonny. Może przesadnie zrzędliwy. Natomiast on jest w pełni życzliwy, bo opiera się na takiej chęci zmuszenia Cię do uwolnienia całego potencjału, który tkwi w Twoim pisaniu, zwłaszcza na poziomie koncepcyjnym.\nBardzo dużo korzystam z Twoich komentarzy, one naprawdę za każdym razem dużo mi dają, więc chociaż tyle Ci się odwdzięczę. “Odwdzięczenie” brzmi tu może trochę absurdalnie, przecież głównie marudzę, ale na opinie trzeba patrzeć szerzej. Nie na to, czy chwalą, ale na to, ile czasu poświęcili na napisanie danej opinii. Tutaj nikt na nadmiar czasu nie cierpi i nikt też nie będzie “dla własnej uciechy” smarował krytycznego elaboratu, tylko po to, żeby sobie pokrytykować.\nTekst, jak pisałem, mimo wszystko wcale przyzwoity. Jeśli go rozpakować, to nawet coś więcej. I choćby za to chętnie zawnioskowałbym jednak o tego piątego klika. Nie mogę, bo przy takiej formie komentarza trudno będzie wskazać, za co konkretnie ten klik. Ale jeśli ten ostatni klik by się długo nie pojawiał, edytuję opinię, żeby jednak dać tym slajdom szansę na bibliotekę, trochę w nadziei, że jednak znajdą się czytelnicy, którym będzie się chciało pokładać szafkę. Nawet bez instrukcji.\nP.S. Korzystając z własnych doświadczeń. Szlaban na bicie mnie tym komentarzem (bądź jego fragmentami) w przyszłości. :D\nEDIT: To problem piątego klika rozwiązał się sam. ;-)\nkobieta, Gdańsk | 13.09.20, g. 17:59\nkatiu, dziękuję za emocje i pomysł i klika.\nSerdecznie dziękuję Ci, CMie, za komentarz i myśli!\nPrzyznam Ci się szczerze, że i ja odkrywam, dzisiaj późną nocką mnie olśniło, co prócz wierzchniej warstwy zmotywowało mnie do napisania tych obrazków, przeciwstawienia dwóch światów, które w gruncie rzeczy były takie same. Dlaczego miało pójść tak, a nie inaczej. Masz również rację, że każdy pisze inaczej, tj. po co i skąd bierze się impuls. U mnie sprawy nie są przemyślane od A do Z, nawet nie ma jeszcze alfabetu. Jest wiązka myśli i odczuć, które dopiero bohaterowie, działając w światach wymyślonych, krystalizują. I w innym aspekcie masz rację, piszę w dialogu.\nA to mini prezent. :-) Zamknięta scenka, ale, ale… z jedną małą niesubordynacją. xd\nKafar wbity w gabardynowy garnitur przestępował z nogi na nogę na wycieraczce przed drzwiami subretki Zuzi. Bukiecik fiołków ściskał tak mocno, że tylko farfocle z nich pozostały. Aliści, nie był to lewarek.\n– I jak tu wysublimować tę koncyliację? W czambuł mnie potępiła za ten buzdygan w teatrze. Zabrała ode mnie swoje bambetle nie dla krotochwili – westchnął ciężko i zakołatał.\nDrzwi otworzył Alojzy, totumfacki panny Zuzi, pogryzając ze smakiem sznytkę ze smalcem Na gołej piersi zakołysał się i błysnął mu nieśmiertelnik. Kafar cofnął się.\n– A cóż acan tutaj robisz? – Alojzy wziął kolejny kęs.\n– Wybaczenia i przebłagania przyszedłem prosić pannę Zuzię. Przyszedłszy do teatru, sztanga mi spadła.\n– Hmm, anakolut? Białą broń do muzeum oddać, nauczyciela od wyrażania się poszukać czym prędzej. Zapraszam za dwa miesiące. Kwity poświadczające z muzeum i od nauczyciela przynieść razem z kwiatami. A fiołków to panna Zuzia nie lubi, preferuje biały bez – dodał Alojzy, aby do dalszych nieporozumień nie doszło.\nWymagająca ta subretka. Pieprzony bez w zimie! Gdzież ja jednak takie nogi do nieba znajdę? Ale buzdygana nie oddam, mój ci on! Fredek lewiznę za friko mi wystawi, z pieczątkami będzie.\nPS. Sercuję dzisiaj, do napisania. xd\nkobieta | 14.09.20, g. 17:21\nJa tam skrótowość sobie nawet cenię, ale tu mam wrażenie, że z nią lekko przesadziłaś. Za dużo zostało tylko w Twojej głowie, a ponieważ nie mam do niej dostępu, to pozostało mi wrażenie, że nie nadążam.\nO ile jeszcze nie mam problemów z planetą Linekt, bo tam problem jest taki, że trzeba byłoby być ślepym, żeby go nie zauważyć. Cały czas natomiast zastanawiam się, co dokładnie jest nie tak z rodzimą planetą Lopo. Bo że coś jest, nie mam wątpliwości. Te wspominane raz po raz polisy na życie, działania pod publiczkę itd. Mam wrażenie, że chciałaś pokazać, że można się oburzać, że gdzieś tam prawo jest be, ale na własnym podwórku też idealnie nie jest.\nTylko pewna tych moich wniosków nie jestem, bo ciutkę za mocna streszczałaś.\nkobieta, Gdańsk | 14.09.20, g. 19:00\nO, dziękuję, Irko za wizytę. :-) Uff, też mam wrażenie, że z Linekt jest w miarę ok, nawet przy takim skrócie. Natomiast te fragmenty z Sol za bardzo mieszają i burzą konstrukcję, bo wątek potraktowałam bardzo po macoszemu. Twoje wnioski są jak najbardziej słuszne, znaczy zgodne z moją intencją.\nXXIII podroż Lopo była trzonem, a potem zaczęłam wymyślać inne podróże/planetki i musiałam silniej zobaczyć bohatera, umocować go w jego świecie, aby widział, odbierał w określony sposób. Te scenki z Sol są tego pokłosiem. No i skończyło się tak, jak widzisz. ;-)\npzd srd :-), a\nmężczyzna | 15.09.20, g. 15:58\nAsylum jest Asylum. Nawet gdy próbuje pisać “zwyczajnie” ;-)\nChoć przyznam, ze wolę jednak Twoje “bardzo zakręcone”, płynące przedziwnym strumieniem opowieści, niż te w stronę “tradycyjnej” narracji.\nTu początkowo omal nie odbiłem się o start, choć na szczęście pozostałem, bo gdzieś od 1/3 , może od połowy, opowiadanie wchodzi w swój tor i jest to tor bardzo dobry. Pytanie jednak zasadnicze, czy gdybym nie znał Twojego pisania z innych opowiadań, to czy nie machnąłbym ręką po owym starcie tekstu? Jest krótki, więc ryzyko niskie, ale pozostawiam tę kwestię otwartą. Z drugiej strony komentarzy sporo, wiec chyba wiele osób tak nie miało.\nCo mnie myli… Przeskakiwanie pierwszej i trzeciej osoby w narracji.\nNatomiast światotwórstwo w Twoim wydaniu jest przednie. Tradycyjnie kompletnie inne od światotwórstwa innych autorów, skupiające się na aspektach społecznych i społeczno-emocjonalnych, również w takich kwestiach jak percepcja na poziomie bardziej… brak mi słowa. Ale chodzi mi o to, jak inne warunki społeczno-kulturowe mogą wpłynąć na nie tyle nawet interpretację zmysłów, co sposób, w jaki ta interpretacja przebiega. I to u Ciebie wychodzi tak dość naturalnie, bardzo mocno podejrzewam, ze niezamierzenie i nieplanowanie, pewnie jako bezpośredni efekt przekładania wyobrażonej rzeczywistości na słowa.\nMam pewien problem z prologiem i epilogiem, ale o tym później. Co do reszty tekstu – na szczęście udało się uniknąć tego, co się stało w “Bim, bam, bom”, gdzie niestety uciekła trochę naturalność/wiarygodność w niektórych fragmentach (a szkoda, bo wizja była naprawdę warta zadbania).\nTrening radości, "Powietrze było aksamitne. Czyżby dodawali zmiękczacza?", "Wiatr drażnił skórę, jakbym za bardzo podkręcił klimę"… Hah, wspominałem o percepcji?\nSwoją drogą przy fragmencie o Loterii trochę się zaplątałem, ale nie z powodu treści. W jakimś dziwnym odruchu myślałem, że ze starego świata uciekli przed skutkami Loterii, choć z tekstu wynika coś odwrotnego, nie wspominając o czasie, który to wyklucza. Chyba podświadome kibicowanie outsiderom :-) I w sumie, choć wynikło to z mojego błędu w czytaniu, to też się wpisuje w różne niejednoznaczności wynikające z różnic kulturowych, jakie są opisywane w tekście i z pokazania jak płynnie może się zmieniać słowo “tradycyjonaliści” w zależności od tego, co jest punktem odniesienia. Ale przecież po drugiej stronie tez wcale nie lepiej, suwak przeginający się w drugą stronę.\n"To był świat dla mnie i chyba dla wszystkich. Kliencki, sprawiedliwy raj. "\nKliencki. Straszne słowo. W sensie dobrze dopasowane, dobrze brzmiące, ale mówiące jaki świat, z którego bohater wyruszył, stał się straszny. Choć ten, który odwiedził jest straszny w inny sposób (Loteria).\n"Nie chciałem urazić ichniej sztucznej inteligencji, bo może też przyznawali jej punkty i kasowali, kiedy się nie sprawdzała, tak jak u nas."\nOdwrócony Black Mirror, który niby brzmi bezpieczniej, ale w jakiś sposób… Nie wiem, to nie brzmi, jakby SI w tym świecie była uważana przez kogokolwiek jako już samoświadoma, ale brzmi jakby bohater był przyzwyczajony do tego, żeby gromadzić rzeczy. Pewnie to mocna nadinterpretacja tego tekstu, ale tak to odebrałem w kontekście otaczającej go treści.\nI nazewnictwo. Nazewnictwo takie internetowo-startupowe. Takie… skomercjalizowane. symboliczne to.\n"– Już jadę"\nPodwójna spacja się wdarła.\nA teraz prolog i epilog. Mnie zdezorientował, nie dopasował się do reszty tekstu, wybił z rytmu. Tak, epilog też.\nNie wiem czy jego usunięcie byłoby rozwiązaniem, bo mam podejrzenie, ze mogło tu chodzić niekoniecznie lub nie tylko o wyprawę (nawet zastanawiam się, czy całość nie była symulacją, grą, czymś wirtualnym).\nAle forma nie asylumowa, a zarazem niepasująca do tekstu, który i tak jest mniej asylumowy niż niektóre teksty Asylum ;-)\nAle środkowa część… Podobało się.\nBTW, czy tekst jest inspirowany “Loterią” lub jej recenzją? Zabieram się od jakiegoś czasu za przeczytanie komiksowej adaptacji i mam nadzieję, że nie poznałem właśnie zakończenia ;-)\nJeśli XXIII to wiek, to w tytule chyba powinien pojawić się jakiś znak interpunkcyjny po tej liczbie; chyba, ze chodzi o dwudziestą trzecią podróż.\nkobieta, 30 lat, Kraków | 19.09.20, g. 16:20\nNie czytałam Twoich innych opowiadań, natomiast czytałam Twoje komentarze i śledzę wypowiedzi na krzykpudełku – bo zawsze się wyróżniasz. Nie umiem Ci jasno powiedzieć czym, nie pozbierałam jeszcze wszystkich składników tego, co tworzy tą specyficzną asylumowość, ale bez wątpienia to coś istnieje, jest wyraźne i ma – przynajmniej u mnie, ale z Twojej popularności na forum wnioskuję, że i u innych – pozytywne konotacje.\nTakie ciepło. Nieuchwytne i trudne do zwerbalizowana, ale ciepło. Skoro je czuję, a przecież nie mamy innego kontaktu niż przez słowo pisane, to znak, że umiesz wywołać emocje swoim pisaniem. Może nie wiesz jeszcze jak wyrazić dokładnie to, co masz w głowie, ale to nie jest powód żeby się poddawać.\nPrzeczytałam naprawdę doskonały komentarz CM i podpisuję się pod nim wszystkim, czym umiem i nie umiem pisać. Według mnie widać wyraźnie, że w Twojej głowie się gotuje i to solidnie. Nie warto tego porzucać, tylko przyjrzeć się, jakie składniki powrzucałaś do garnka, czym to doprawić i może sięgnąć po jakiś przepis, żeby było bardziej sycące zarówno dla Ciebie, jak i poczęstowanego. Bo strawne i smaczne już jest – masz zbyt piękne słownictwo i zbyt bogatą wyobraźnie, żeby mówić, że jest inaczej.\nNajlepszy fragment tego powiadania jak dla mnie? Oto i on, nie wiem czy zamierzony efekt:\nDziękuję, pozdrawiam Cię serdecznie! :)\nkobieta, Gdańsk | 19.09.20, g. 19:37\nMiły, wilku_zimowy, dzięki za odwiedziny i, ale fajny komentarz. :-)\nCieszę się, że niektóre „asylumowe” pisanie wolisz bardziej niż inne, choć prawdę mówiąc nie jest dla mnie jasnym co znaczy asylumowe. Do tej pory myślałam, że niezrozumiałe/niejasne – znaczy trzeba dokładniej; że, jak CM podnosi (i inni) i jojczy, zzipowane – znaczy rozpakowywać i nie traktować jak migawek z podróży i około niej.\nMasz rację, że część centralna jest najbardziej zwarta i przez to stała się produktem finalnym. Trafnie też odczułeś moją intencję kibicowania jednaj stronie, aż dziwne że to poczułeś. Ostatnio bardzo mnie zajmuje ta kwestia, że zawsze musimy wziąć/brać czyjąś stronę; że wtedy zawsze ktoś jest lepszy, a jeśli ktoś jest lepszy to ktoś inny musi być gorszy, a nie zwyczajnie inny; że stosujemy swoją własną miarę do oceny rzeczy; że to jakby duchy wysadziły ktoś nam nie wiadomo kiedy wszystkie mosty.\nAno, prolog i epilog – nie pasują – zgodzić się muszę, za wiele pozostawiłam w sferze domysłów. Ciężkie to pisanie. ;-)\nLoteria celowo powtórzona, acz teraz myślę, że niepotrzebnie, jeśli haczy. :-) Pod odwróconym BM było w podtekście traktowanie AI jak zwierzęta (podległe nam ludziom), ale nieczytelne. Jest ciekawa wystawa – teraz – w Zachęcie Joanny Piotrowskiej, taka około pandemiczna, jeszcze jej nie widziałam, ale czytałam ciekawy esej M. Marcinow, który napisała o pewnym pakiecie zdjęć.\nSpacyję poprawiam, a Loterii nie czytałam, zerknę, co masz na myśli, a dwudziesta trzecia jest podróż Lopo. :-)\nKiedy pisałam komentarz zastanawiałam się, co by Ci tu wstawić w prezencie. Dwa wiersze przyszły mi do głowy. Oba J.Iwaszkiewicza, jeden o wilku, piękny lecz długi; a drugi krótki, więc, proszę:\nŻeby to wszystko w słońcu błysło,\nI żeby było tak jak żywe -\nDroga, Koimeoda (pamiętam – koi me uda – świetne!).\nPopularność, nie przesadzajmy, Koi. ;-) Zwykłe gadulstwo, jak niepohamowanie w jedzeniu i piciu. :-)\nTak, komentarze CMa są cudne i mądre. Dam z półuśmieszkiem, żeby w dumę zbytnią nie popadł. :-)\nCzyli mówisz jak on, że slajdy – znaczy rację ma. :-) Najchętniej jednak to Wam zostawiłabym przygotowanie tego eintopfu, bo ze mnie kucharka – powiedzmy dyplomatycznie – rozwojowa. ;-)\nNie poddaję się Koi, tylko czasu brakuje, a ostatnio dramatycznie.\nSrd i jeszcze nie nie dobrej nocki. :-)\nmężczyzna | 19.09.20, g. 19:48\njak CM podnosi (i inni) i jojczy, zzipowane – znaczy rozpakowywać\nNie słuchać ich! :D\nOstatnio bardzo mnie zajmuje ta kwestia, że zawsze musimy wziąć/brać czyjąś stronę; że wtedy zawsze ktoś jest lepszy\nOj, nie zawsze i nie zawsze z intencji “lepszości”. Czasem chodzi o poczucie wygody, czasem o poczucie równowagi, czasem wręcz o odruch.\nkobieta, Łódź | 19.09.20, g. 20:02\nOstatnio bardzo mnie zajmuje ta kwestia, że zawsze musimy wziąć/brać czyjąś stronę;\nWtedy angażujemy się emocjonalnie. Nie jest nam wszystko jedno, kto wygra, jak się skończy. Czyż nie?\nkobieta, 30 lat, Kraków | 19.09.20, g. 20:13\nJak mnie cieszy, że od tego niepotrzebnego samobicia w początkowych komentarzach:\nja w swoim pisaniu widzę, niestety, same problemy. :-( (…) Ja nie jestem pisarką, nawet słabą.\ndoszłaś do tej afirmacji w ostatnim:\nbo ze mnie kucharka – powiedzmy dyplomatycznie – rozwojowa. ;-)\n(pamiętam – koi me uda – świetne!).\n→ nie tylko uda, koję i nastroje :D\n→ tell me about it :|\nTak, komentarze CMa są cudne i mądre.\n→ nie zawsze, często się z nim nie zgadzam (np. pamiętam, że gdzieś zwracał uwagę na zbyt dużą ilość dialogów, co mnie w ogóle nie przeszkadzało, wręcz było silną stroną tekstu albo kwestia jego wyczulenia na przekleństwa :P), ale akurat ten komentarz do Ciebie bardzo mi siadł. Chodzi o tą skrótowość, widać po prostu, że masz to wszystko w głowie dużo bardziej wyjaśnione i dopracowane, niż jest w tekście i aż się prosi o to, żebyś dała nam do tego dostęp.\nAle może powinnaś słuchać Wilka, który mówi, żeby nas nie słuchać? Albo i jego nie słuchać. Siebie słuchać, o :D\nmężczyzna | 19.09.20, g. 20:17\nAle może powinnaś słuchać Wilka\nWilka też nie słuchać. Twój styl jest jedyny w swoim rodzaju, ewoluuje swoimi ścieżkami, ostatnie czego w nim trzeba to zewnętrznego kierowania. Nie ten etap kreowania własnego stylu :-)\nkobieta, Gdańsk | 19.09.20, g. 20:23\nnie zawsze z intencji “lepszości”. Czasem chodzi o poczucie wygody, czasem o poczucie równowagi, czasem wręcz o odruch\nByć może, wilku, innymi słowami mówimy o tym samym. Mi chyba bardziej chodziło o konsekwencje, czyli jeśli ja mam rację, Ty jej mieć nie możesz. To się prawie stało zjawiskiem naturalnym i jest niestety obciążeniem oświeceniowym rozdętym przez różne zjawiska współczesnego świata determinujące nasz sposób funkcjonowania. Tobie chodzi chyba bardziej o bezpośrednie powody, które skłaniają nas do określonych bardzo przystosowawczych zachowań. Przystosowanie samo w sobie nie jest niczym złym, ale cóż… to rozkminka przy piwie, winie lub wódce. Może jeszcze nam się zdarzy. Zamierzam zafundować sobie zdecydowanie więcej czasu w przyszłości, lecz zobaczymy, co ona przyniesie. :-)\nZnaczy będę słuchała umiarkowanie. :D\nEdytka: Boście się rozgadali. :-) Pewnie będzie zbyt poważnie.\nFinklo, i tak i nie. Emocje są dobre, niech buzują, ale nie przeciw, nie ksobnie. Idee, sprawy nie są wyścigiem do mety, nie ma jednego wyniku. Nawet w nauce mamy tylko hipotezy mniej lub bardziej prawdopodobne, one się przewartościowują, reinterpretują, dopełniają, bądź falsyfikują. Przy czym to nie względność, to nie postmodernizm lecz bardziej przybliżenia dopasowane do czasów.\nDzięki, Koi, rzeczywiście koisz wszystko <serce>, ale i problemy są, i rozwojowa ale mówimy o gotowaniu, tam są przepisy, a gdy już wiesz, co wybrać (kucharza) z tego internetowego śmietniska, to zaczynasz step by step „kumać”. :-)\nkobieta, 30 lat, Kraków | 19.09.20, g. 20:37\nDokładnie :) Słuchać po to, żeby się zgodzić, nie zgodzić lub trochę zgodzić, skonfrontować z własnymi myślami i lepiej usłyszeć siebie pośród śpiewu tłumu.\nEdit w odpowiedzi do editu: to chyba normalne, że są problemy i dobrze, że “kucharka rozwojowa” –\nnie po to tu jesteśmy żeby się spokojnie rozwijać? Ja właśnie po to, żeby się nauczyć “gotować” plus dla czystej przyjemności :) (I tak jak Ty pisałaś, że dużo Cię kosztuje wrzucanie tekstów, to mnie stresuje komentowanie :P)\nkobieta, Gdańsk | 19.09.20, g. 21:00\nKoi, mam już prezent dla Ciebie :-)\nJest dwudziestopięciolecie wydania płyty, jednej z najlepszych rockowych – dla mnie, Avalancha Heroes del Silencio. Zerknij też na słowa.\nAno, i wstawianie i komentowanie trochę kosztuje, ale i komentarze, i odpowiedzi sprawiają dużo frajdy! Tak, i jesteśmy tu po to, aby się rozwijać i bawić, nie wiem co pierwsze. Niech oba na pierwszym miejscu! DDD\nkobieta, 30 lat, Kraków | 19.09.20, g. 21:14\nale i komentarze, i odpowiedzi sprawiają dużo frajdy! Tak, i jesteśmy tu po to, aby się rozwijać i bawić, nie wiem co pierwsze. Niech oba na pierwszym miejscu! DDD\n→ zgadzam się bardzo :) i nie zamierzam wybierać, bo why don’t we have both?\nMój słaby hiszpański, wsparty translatorem podpowiada, że chodziło Ci o ten fragment:\nTak mi nawiązuje do tego Grechuty.\nNo to jak jesteśmy przy hiszpańskiej poezji śpiewanej, to Siempre Me Quedara. Też o utraconej miłości, ah ci Hiszpanie! Jestem średnią fanką tego języka, ale ta chrypa Bebe połączona z tym tekstem to jest złoto\nSwoją drogą… widzisz do czego doszłyśmy w komentarzach pod Twoim opowiadaniem? :D Myślę, że Ilia i Lopo byliby z nas dumni <3\nkobieta | 20.09.20, g. 14:34\nKurczę, Ty to potrafisz skondensować tyle interesujących wątków w szorciaku! Niby oszczędnie w słowach, ale sprzedajesz kawałki naprawdę niebanalnego świata, tylko rzeczywiście – jest ten niedosyt, bo chiałabym więcej o szczegółach. O projekcie dyskutowanym w pierwszej scenie, o małżeństwach dobieranych genetycznie (chyba?), o codzienności w tej bazie… Liczę po cichu, że kiedyś rozwiniesz te wizje i będę to mogła gdzieś przeczytać. Pozdrawiam.\nkobieta, Warszawa | 20.09.20, g. 17:29\nkobieta, Gdańsk | 21.09.20, g. 19:25\nPrzepitraszam za opóźnienia na łączach. ;-)\nOidrin, wygląda na to, że potrafię ścisnąć tekst w imadle tak, że nie za wiele z niego pozostaje. :D\nDzięki za niebanalny świat i może to dla nadzieja w postaci kopu, aby jak prawi CM nie dawać zarysu, migawek z podróży lecz skończyć coś naprawdę. Dzięki :-)\nAnet, radam, że się podobało, choć takie pourywane to tu, to tam. :-)


Stare zdjęcia Smolino - gmina Bielsk - archiwum historycznych fotografii\nHistoria, stare zdjęcia archiwalne, historyczne fotografie - Smolino\nHistory, old, archival photos, historical photos - Smolino\nZasmakuj wiedzy historycznej spisaną na wiekowych zdjęciach - Smolino - gmina Bielsk\nDawne zdjęcia uratowane od zapomnienia mogą stanowić skarbnice wiedzy mówiącą o dawnej historii. Nasze zasoby są naoczną kopalnią wiedzy, pozwalają na dostrzeżenie różnic które przyszły z biegiem lat. Sporządzając bazę zdjęć pragniemy przedstawić obraz dziejów oraz obudzić lokalny patriotyzm wśród społeczności.\nStrefy, ludzie, panoramy, budowy, zdarzenia...\nZakładamy ukazać światłu dziennemu wiele dziedzin uwiecznionych na zdjęciach dając zainteresowanym opcje szerokiego spojrzenia na poprzednie epoki. Istotne są dla nas fotografie miejsc których już nie ma, ukazujące mało znane fakty oraz miejskich legend. Interesujące są ponadto prace ze starych fabryk i historii robotników.\nSmolino - Zachowane dawne fotografie ubarwione\nChcemy również aby zdjęcie udostępnione na stronie pozostało poddane modyfikacji ukazujące kolorową wersję. Taka obróbka podkreśla zmiany i porównanie dawnych zdjęć do rzeczywistości. Naszym założeniem jest także dodawanie do zdjęć opisów, roku utworzenia a także opisu sytuacji.\nStworzenie portalu a także umieszczanie na nim starych zdjęć to wspaniałe rozwiązanie na ocalenie ich od zapomnienia. Dzieląc się swoimi pamiątkami przykładasz się aby promować historię swojej małej Ojczyzny. Poprzez ogólnopolską stronę internetową ilustracje mogą być promowane wśród szerszego grona odbiorców co może mieć wpływ edukacyjny.\nGubernia Rozwadówka Jadwiżka Nowe Brynki Pod Prusami Podmoście Poświętne Kresy Pomorska Wieś Mościska


Jeśli rozważmy wyjazd z Polski do Niemiec to trzeba wziąć pod spostrzeżenie busa. Dlaczego? Przede wszystkim, wobec tego iż busy do Niemiec są bardzo tanie. Przejazd samochodem jest kosztowny, bo paliwa trzeba sporo i się to mało opłaca. Do tego dochodzi jeszcze stres, bo jeżeli nigdy nie byliśmy poza granicami kraju to trzeba będzie nauczyć się tam poruszać. To, wobec tego przewozy do Niemiec cały czas są na topie. Można skorzystać z oferty firmy, która jest bardzo dobrze przygotowana i proponuje niskie ceny, a wysoką, jakość usług. Mając taką ofertę wiemy, iż będziemy bardzo zadowoleni, wobe...\nZamawiając stoły warsztatowe producent należałoby zbadać, które są dostępne modele. Stawiamy na wytrzymałe materiały, natomiast również na estetykę. Takie połączenie ma dla nas bardzo wielkie znaczenie. Chcemy nawet swoich warsztacie, aby wszystko bardzo dobrze się prezentowało, dlatego propozycja od producenta na stoły winna zadowolić wszystkie nasze potrzeby. Stoły dostępne są w różnych konfiguracjach. Można je dowolnie nadbudowywać, bowiem wykonane są bardzo solidnie. To dla nas bardzo dobra wiadomość. To wszystko zrobi dla nas producent stołów warsztatowych, dlatego należałoby przejrzeć ba...\nTworzenie stron internetowych może być uciążliwym zadaniem dla laika. Prowadząc swój biznes, musimy zadbać o to, aby dotrzeć do jak największej ilości potencjalnych klientów. Możemy to zrobić za pomocą bloga, strony internetowej, czy wizytówki firmy. Takimi zadaniami zajmują się fachowe agencje interaktywne. To właśnie oni są w stanie profesjonalnie zająć się funkcjonalnością i częścią wizualną strony internetowe Łódź. Projektowanie stron nie jest prostym zadaniem, zatem powinniśmy zostawić to fachowcom. Korzystając z takich usług, możemy dostać spore korzyści. Przede wszystkim nasza firma mo...\nProwadząc własną działalność, na naszej drodze może wystąpić dużo przeszkód. Niekiedy w życiu bywa tak, iż nic nie układa nam się po naszej myśli. Niestety takie jest życie i trzeba się z nim mierzyć. Jednak również musimy wyszukiwać nowych rozwiązań, co chociaż w małym stopniu przybliżą nam do rozwiązywania tego typu kłopotów. Prowadząc firmę, można nam się zdarzyć, iż będzie musiała nam zostać wykonana wycena spółki. Przeważnie tak się dzieje, z powodu kupna-sprzedaży udziałów, potrzebom ubezpieczeniowym, odszkodowawczym, na potrzeby sądów i innych urzędów.\nMoglibyśmy jeszcze wymieniać n...\nKażda wycena firmy powinna być wykonana w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi prawem i prawem. Przeważnie wykonuje się je na potrzeby ubezpieczeniowe, odszkodowanie, kupna-sprzedaży, podwyższenia kapitału, weryfikacji zdolności kredytowych, procesach upadłościowych lub likwidacyjnych. Jeśli chcemy wycenić firmę w tych lub innych celach, pożądane byłoby skontaktować się z biurem aktuarialno-finansowym. To właśnie oni zajmują się fachowo tego typu sprawami. Dostoimy pomoc na każdym etapie realizacji, a także będziemy mogli uzyskać dodatkowe raporty na nasze życzenie.\nW takich biu...\nW pewnym momencie naszego życia przychodzi taki czas, że musimy wybrać placówkę przedszkolną dla naszego dziecka. Ten okres jest dość nerwowy i pełen obaw. Musimy podjąć decyzję, czy wybrać przedszkole prywatne, czy państwowe. Najlepszym rozwiązaniem jest przemyśleć, czego od danej placówki oczekujemy. Najczęściej są to godziny otwarcia, odbywające się zajęcia i nauka języków obcych. Dużo zalet ma niepubliczne przedszkole wilanów, jakie organizuje wiele zajęć sportowych. Główną zaletą tej placówki jest to, że od najmłodszych lat dzieci uczą się zdrowego odżywiania, a zarówno większej aktywnośc...\nProwadząc własną działalność, ważne jest, aby wiedzieć, co to jest biuro serwisowane. W pewnym momencie możemy potrzebować, skorzystać z takich usług. Biuro serwisowane online to przestrzeń biurowa, jaką możemy wynająć na godziny, a zarówno na kilka tygodni. Najczęściej lokale wyposażone są w podstawowe meble biurowe, takie jak: krzesła, biurka i inne urządzenia konieczne przy pracy biurowej. Jedynie czego wymagamy to własny laptop do pracy. W takich lokalach odnajdziemy również recepcje, wspólne łazienki, a zarówno kuchnię z dostępem ekspresów do kawy.\nW takich wynajętych biurach na o...\nW sprzedaży znajdziemy przeróżne modele kolczyków srebrnych i pozłacanych, wobec tego należałoby się z taką ofertą zaznajomić. Odszukamy tam przepiękne srebrne nausznice, jakie są niezmiernie popularne wśród kobiet. Do wyboru mamy inne wzory kolczyków, co znaczy, że bez względu na to, w czym czujemy się dobrze to znajdziemy ofertę dopasowaną pod siebie. Trzeba tylko dokładnie przejrzeć wszystkie kolczyki. Jest ich niezmiernie dużo, wobec tego cieszmy się, że pozłacane nausznice dostępne są w sklepie internetowym. Nie trzeba nigdzie chodzić i niczego sprawdzać. Po prostu wchodzimy na kolczy...\nAdwokat zielona góra może pomóc nam w wielu różnych sprawach prawnych. Każdy z nas może liczyć na profesjonalne doradztwo w sprawach karnych, cywilnych, skarbowych, handlowych czy gospodarczych. Zazwyczaj o pomoc prawnika prosimy w sprawach rozwodowych, spadkowych, a zarówno w niejasnościach w umowie. Musimy wiedzieć, że wykwalifikowany prawnik zielona góra udziela również normalnych porad prawnych. Możemy się z nim umówić w każdej chwili, gdy będziemy potrzebowali porady w zakresie prawa. Adwokat jest w stanie rozwiać wszystkie nasze wątpliwości, a zarówno doradzić, co należy w dalszych etapa...\nProwadząc firmę, zastanawiamy się, czy nie zastosować gadżety reklamowe. Takie produkty mogą być super promocją naszej firmy. Na rynku jest sporo produktów, które pożądane byłoby wziąć pod uwagę, wybierając gadżety. Jednym z takich przedmiotów są pendrive reklamowe Kraków, które przydatne są na co dzień. Dużo ludzi używa przenośnej pamięci do nagrywania istotnych dokumentów, zdjęć, czy filmów. Możemy być pewni, iż wręczając go swoim klientom, z pewnością posłuży im przez sporo lat. Innym idealnym pomysłem na upominek mogą okazać się podkładki pod mysz reklamowe Kraków.\nZ pewnością będą one...\n© Copyright dlamalych.teksty-godne.pl. All Rights Reserved


Fc Porto 3:1 Portimonense - FC Porto\nFc Porto 3:1 Portimonense\nNiesamowity wieczór dla Smoków, mimo że ostatnio w lidze wiedzie się kiepsko to dzisiejszy mecz pokazał walecznośc prawdziwych Smoków! Niesamowity wieczór dla Sergio Oliveiry który zanotował 2 asysty oraz strzelił kolejną już 4 bramkę w lidzę!\nMecz nie zaczął się po myśli Smoków,bo już w 14 minucie po stracie Uribe w środku pola poszła groźna kontra który niestety zakończyła się golem.Anderson biegnie środkiem boiska, dostrzega na prawej stronie Moufiego, który technicznie dośrodkowywuje w polę karne, tam błąd popełnia Mbemba który nie dopilnował Beto który idealnie wyskakuje uderza głową i pokonuje z łatwością Marchesina mamy 0:1..\nDalej w pierwszej połowie atakowały już tylko Smoki,rożny w 20 minucie,Sergio dośrodkowywuje, w pole karne wbiega niepilnowany Uribe ale strzela centymetry obok bramki.\n26 minuta kolejny rożny tym razem krótkie rozegranie,Sergio do Luisa Diaza ten schodzi do środka uderza ale piłka ociera tylko boczną siatkę.\n33 minuta szybkie wyprowadzenie Smoków z własnego pola karnego mamy kontrę,Manafa do Taremiego który był w środku pola niepilnowany,ten zagrywa do Luisa Diaza który w swoim stylu niczym z meczu z Manchesterem City bierze na siebie kilku piłkarzy, całkowcie schodzi do prawej strony i uderza,lecz tylko w boczną siatkę.\n38 minuta złe wybicie piłkarzy Portimonense, do piłki dochodzi Sergio który zagrał na klepkę z Manafą,ten wystawia mu czystą piłkę i Sergio potężnym strzałem uderza w prawą stronę bramki a tam z kłopotami bramkarz Samuel.\n45+2 rzut rożny dośrodkowywuje Sergio,piłka bita wysoko spada idealnie na głowę Mbemby który potężnym strzałem głową ustala wynik na 1:1.\nMamy druga połowę i ona zaczyna się dla nas cudownie,bo już w 46 minucie mamy wyrzut z autu Corona do Sergio ten rozgląda się dośrodkowywuje idealnie na głowę Taremiego który w czas wbiegł w polę karnę przed obrońcą Portimao i mamy 2:1.\nZ ciekawszych akcji w 2 połowie mieliśmy taką w 77 minucie Taremii biegnie środkiem boiska podaje w głąb pola karnego do Maregi,ten lekko pomiędzy obrońcą do Sergio i Sergio niestety uderza w nogę bramkarza i dalej mamy wynik 2:1.\n84 minuta kolejny rożny,kolejny raz Smoki pokazują że Rzuty rożne to nowa broń na przeciwników,dośrodkowanie Sergio idealne wręcz na głowę Sarra który mógł zdobyć debiutanckiego gola w barwach Smoków lecz piłka lekko obok lewego słupka po strzale głową.\n88 minuta piłka na prawą stronę do Corony,ten do środka pola karnego do Sergio, a Sergio silnym strzałem po nodze bramkarza, ustala wynik meczu na 3:1.\nI mamy koniec bardzo dobry mecz! Przebudzenie Smoków w lidze!\nMVP tego spotkania został Sergio Oliveira oraz Mehdi Taremi który zdobył swoją pierwszą bramkę w barwach Smoków!\nAutor: Enrux, 2020-11-08 18:16:41


Debaty i spotkania - Gdynia\n27 maja, godz. 18.00 w sali kinowej Muzeum Emigracji w Gdyni (ul. Polska 1) zaprasza na wykład dyrektora Instytutu Naukowego w Ameryce dr Bożeny Leven „Polski Instytut Naukowy w Ameryce”. Jakie polskie skarby skrywa Nowy Jork? Jak walczył o nie Polski Instytut Naukowy w Ameryce? 27 maja na Polskiej 1 opowie o tym jego dyrektor, dr Bożena Leven. Wykład towarzyszy rozpoczęciu współpracy Instytutu z Muzeum Emigracji przy projekcie digitalizacji i udostępniania rękopisów pisarza Andrzeja Bobkowskiego.\n22 maja o godz. 18.00 Gdyńskie Centrum Filmowe (pl. Grunwaldzki 2) zaprasza na debatę w ramach festiwalu Millennium Docs Against GravityKryzys migracyjny – „Czy w Trójmieście trudno znaleźć dom?”\nCo oznacza bycie imigrantem w Trójmieście? Na ten temat będą dyskutować przedstawiciele trójmiejskich samorządów, społeczności imigrantów oraz organizacji działających na rzecz integracji cudzoziemców na spotkaniu organizowanym przez Muzeum Emigracji w Gdyni.\nUczestnicy spotkania przybliżą z różnych perspektyw obecną sytuację obcokrajowców, którzy wybrali Trójmiasto jako miejsce zamieszkania. Zaprezentują także jak wygląda oferta skierowana do imigrantów osiadłych w tym regionie i wspólnie zastanowią się, co mogłoby sprzyjać ich integracji.


Piechociński o rezygnacji Rosjan z Jamału II: nic się nie stało - Jedynka - polskieradio.pl\nPiechociński o rezygnacji Rosjan z Jamału II: nic się nie stało\nOstatnia aktualizacja: 07.02.2014 08:34\nJanusz Piechociński nie przejmuje się decyzją Rosji o wycofaniu się z budowy w Polsce kolejnej nitki gazociągu jamalskiego. - Nie mamy powodów do zmartwień - mówi w "Sygnałach dnia" wicepremier, minister gospodarki.\nWicepremier Janusz Piechociński nie przejmuje się rezygnacją Rosji z budowy gazociągu Jamał II (Sygnały dnia/Jedynka)\nJak wynika z doniesień rosyjskich mediów, Gazprom zrezygnował z realizacji projektu, gdyż Polska nie wyraziła zainteresowania zwiększeniem mocy przesyłowych rurociągu Jamał - Europa.\n- Chcielibyśmy, żeby był Jamał II, ale taki, jaki był planowany, czyli żeby była druga, równoległa nitka aż do Berlina - wyjaśnia Janusz Piechociński w radiowej Jedynce . Podkreśla, że w interesie Polski jest, aby przystępować do kolejnych negocjacji z Gazpromem z mocniejszymi kartami. Stąd budowa Gazoportu w Świnoujściu, połączeń transgranicznych i zwiększenie wydobycia z własnych złóż, z których pozyskujemy niespełna 5 miliardów metrów sześciennych gazu. Z Rosji musimy więc kupować ok. 10 miliardów metrów.\nJanusz Piechociński zapewnia w "Sygnałach dnia", że Polska realizuje swoje zadania dotyczące ograniczenia emisji gazów cieplarnianych nie poprzez zamykanie zakładów, ale poprzez ich modernizację. Zwraca uwagę, że Europa utraciła dużą część swoich przewag konkurencyjnych w przemyśle. Wicepremier podkreśla, że przy ambitnym celu ograniczenia emisji dwutlenku węgla nieuwzględnienie racji przemysłu, zwłaszcza tego bardziej energochłonnego, powoduje, że Europa staje się wielkim kontynentem bezrobocia. Gość radiowej Jedynki przypomina, ze Polska była osamotniona w walce o uwzględnienie racji tych, których gospodarka opiera się na wykorzystaniu węgla. Obecnie w Unii jest większe zrozumienie dla naszych argumentów.\nWicepremier mówi, że w najbliższym czasie trafi do Sejmu ustawa o odnawialnych źródłach energii. Janusz Piechociński zwraca przy tym uwagę, że energia ze źródeł odnawialnych jest droższa, niż z klasycznych. Dlatego Polska stawia na lokalne inwestycje w odnawialne źródła energii, dotowane przez państwo. Ale państwo będzie dotowało nie samą produkcję, a zakup i montaż urządzeń. Gość "Sygnałów dnia" zauważa, że wszyscy deklarują, iż popierają rozbudowę odnawialnych źródeł energii, ale gdy w jakimś miejscu ma powstać np. elektrownia wiatrowa, to zaczynają się protesty.\nZobacz więcej na temat: dwutlenek węgla gaz ziemny Gazprom Jamal Janusz Piechociński przemysł\nduch2014-02-07 17:13 Zgłoś\nPSL - daje za stanowiska\nPiechociński: W UE należy obniżać ceny energii\nOstatnia aktualizacja: 17.12.2013 10:57\n- Unijne porozumienie klimatyczne, należałoby rozszerzyć o dwa nowe cele - zwiększenie o minimum 20 proc. udziału przemysłu w PKB państw unijnych i obniżenie o 20 proc. ceny energii - uważa wicepremier Janusz Piechociński.\n00'44 Drugi dzień Forum Energetycznego w Sopocie (IAR): W programie spotkania dotyczące między innymi energii odnawialnej w Europie. Inny ważny blok poświęcony będzie Ukrainie - integracji jej systemu energetycznego z europejskim, wybór przed jakim stoi ten kraj: Rosja czy Unia Europejska.\nW USA energia jest znacznie tańsza\nW Europie cel to 3x20\nPiechociński mówił, że zwiększenie o minimum 20 proc. w PKB państw unijnych udziału przemysłu powinno dotyczyć przemysłu nowej generacji, który nie emituje CO2, a generuje nowe szanse rozwojowe.\n- Konieczne jest zachowanie równowagi między celami ekonomicznymi, klimatycznymi i energetycznymi i stąd bardzo potrzebny jest wielki wysiłek, nie tylko w Polsce, w stałym obniżaniu energochłonności gospodarki i podnoszeniu efektywności wykorzystania energii - tłumaczył wicepremier dziennikarzom.\nZobacz więcej na temat: energetyka Janusz Piechociński\n13'44 Janusz Piechociński o wydobyciu gazu łupkowego, nowym zakładzie motoryzacyjnym i konflikcie z Jarosławem Kaczyńskim (Sygnały dnia/Jedynka)\n03'54 Raport NIK ws. prac nad ustawą o gazie łupkowym - materiał Tomasza Majki (Sygnały dnia/Jedynka)\nFabryka Volkswagena powstanie pod Poznaniem\nOstatnia aktualizacja: 22.01.2014 12:16\nDoniesienia na temat nowej fabryki Volkswagena w Polsce coraz bardziej wiarygodne. Niemiecki dziennik „Frankfurter Allgemeine Zeitung” podaje, że koncern zamierza wybudować nowy zakład pod Poznaniem.\nSamochód dostawczy Crafter produkowany był dotychczas w kooperacji z Daimlerem. Współpraca VW z Daimlerem przy tym projekcie skończy się w 2016 roku i nie planuje się jej odnowienia.Foto: M 93 / Wikimedia Commons / CC-BY-SA-3.0 (DE)\n00'41 (IAR) Wojciech Szymański, Berlin: Nowa fabryka Volkswagena ma produkować do 70 tysięcy pojazdów rocznie\nGazeta powołuje się na źródła zbliżone do władz koncernu. Jak ustalono, szefowie firmy zdecydowali już, że nowa fabryka powstanie w okolicach Poznania, choć musi to jeszcze zatwierdzić rada nadzorcza\nZakład będzie kosztował pół miliarda euro, czyli ponad dwa miliardy złotych i ma zacząć działać za dwa lata. Pod Poznaniem produkowany będzie duży samochodów dostawczy Crafter.\nPoznań wygrał z Turcją\n„Frankfurter Allgemeine Zeitung” podaje, że Volkswagen rozpatrywał kilka lokalizacji w Europie Środkowej oraz w Turcji. Propozycja spod Poznania wygrała ze względu na istniejący już tam inny zakład Volkswagena oraz działających w okolicy licznych dostawców. Nowa fabryka ma produkować do 70 tysięcy pojazdów rocznie.\nAndrzej Malinowski, prezydent organizacji pracodawców Pracodawcy RP podkreśla znaczenie nowej fabryki Volkswagena w Polsce dla polskiej gospodarki. - To są przede wszystkim nowe miejsca pracy. A nam pracodawcom bardzo na tym zależy – mówi.\nJanusz Piechociński zapowiadał inwestycję\nZobacz więcej na temat: inwestycje zagraniczne Janusz Piechociński motoryzacja volkswagen


Świat lodu i ognia (George R.R. Martin) książka w księgarni TaniaKsiazka.pl\nDodana przez Joanna P. w dniu 2017-01-15\nNawet zagorzali fani Gry o Tron, którzy przeczytali każdy dotychczas wydany tom serii i z uwagą obejrzeli wszystkie odcinki serialu, muszą przyznać, że Saga Pieśni Lodu i Ognia, ma w sobie mnóstwo niewiadomych, a bogactwo uniwersum świata, w który zostaliśmy wprowadzeni, zasługuje na szersze objaśnienie. Na szczęście George R.R. Martin wraz z dwójką założycieli strony [Adres usunięty], wychodzi na przeciw oczekiwaniom fanom, ofiarując im w ręce księgę, po której poznaniu gwarantuję wam - poczujecie się tak, jakbyście dopiero co, tak naprawdę odkryli Westeros czy poszczególne rody. To idealne uzupełnienie sagi, swego rodzaju prolog wprowadzający nas w zawiłą opowieść pełną....Księga bo tak ona wygląda jest pięknie wydana i uwierzcie ma w sobie jakiś czar tak jakbyśmy czytali prawdziwe dzieło napisane przez maestra ..polecam wszystkim fanom sagi.\nDodana przez Filip R. w dniu 2016-06-07\nPierwszą reakcją po rozpakowaniu paczki z książką był szok... "To jest takie wielkie?!". Ale po otrząśnięciu się z tego pierwszego wrażenia przyszło oczarowanie. Podobno nie powinno się oceniać książki po okładce, ale tutaj zrobię wyjątek, bo okładka tej książki (a może raczej powinienem powiedzieć księgi?) jest bardzo ładnie i starannie zrobiona. Lśniące litery i herb rodu Targaryenów naprawdę dodają jej klimatu, a oglądając ją można pomyśleć, że rzeczywiście wyszła spod starannej ręki Maestra z Cytadelii. Będzie piękną ozdobą mojej kolekcji.\nZawartość robi równie dobre wrażenie. Jeżeli kiedykolwiek czytając w książce czy oglądając serial słyszeliście jak bohaterowie mówią o wydarzeniach z dalszej lub bliższej przeszłości, to ta książka doda tym kwestiom dodatkowego tła i wrażenia realności całej historii. Opowiada ona o wielu wątkach i historiach miejsc, które były wspominane w poprzednich książkach "Pieśni Lodu i Ognia", ale też dodaje jeszcze więcej miejsc, które do tej pory nie były opisane. W środku znajdziemy też przepiękne ilustracje, nadające całej książce oryginalnego klimatu, przez co czytając ją można zapomnieć, że czyta się o wymyślonej historii. Szczerze? Jeszcze nie widziałem książki, w którą ktoś włożył tyle wysiłku.\nJedynym minusem jaki znalazłem jest to, że brakuje mi w niej szczegółowej mapy całego świata\nPięknie wydane, interesujące kompendium wiedzy na temat uniwersum PLiO.\nDodana przez Magda W. w dniu 2020-03-27\nGenialna książka. Przepięknie wydana i zilustrowana. Coś dla prawdziwych fanów sagi!\nPowiązane tematy: Czarny Piątek, Prezenty dla Chłopaka, Co czytać po Grze o tron?


Izolaty – WPI - Odżywki Białkowe - Sklep uppro.pl\nIzolaty WPI są izolatami białka, proteiny, które są przyswajane z izolatu białek serwatki, są szybko rozpuszczalne, a co za tym idzie, bez dodatkowych barier wchłaniają się do organizmu. Izolat różni się od koncentratu, przede wszystkim o wiele wyższą zawartością białka (od 85 proc. do 90 proc.). Izolaty WPI mają obniżoną zawartość tłuszczu i węglowodanów.\nCzym jest Izolat białka - WPI?\nBiałko serwatkowe jest otrzymywane z mleka krowiego, zawiera wszystkie niezbędne aminokwasy, dlatego jest uznawane za skuteczne i kompletne białko. Izolaty - WPI pomagają w odbudowywaniu się kości i poprawia jakość mięśni. Suplementy z kategorii izolatów -WPI mogą wspierać Twój układ odpornościowy oraz są stosowane w niektórych chorobach autoimmunologicznych.\nDziałanie Izolatów - WPI\nIzolaty - WPI są wykorzystywane zazwyczaj w celu zwiększenia masy mięśniowej, wpływa korzystnie na system immunologiczny poprawiając Twoją odporność. Działają również przeciwzapalnie i regulują łaknienie.\nJakie są zalety Izolatów - WPI?\nWybierz najlepszy dla siebie izolat- WPI, jednak najpierw poznaj jego największe zalety, do których należą;\ndoskonała ochrona przed katabolizmem\nmniejsze obciążenie układu pokarmowego niż w WPC\nRóżnice Izolatami- WPI, a koncentratami WPC.\nIzolat białka z pewnością należy do bardziej zaawansowanych suplementów niż koncentraty WPC. Izolat WPI zawiera nawet do 90 proc. zawartości białka, a WPC ma ok 80% zawartości białka i znacznie większą niż WPI zawartość węglowodanów.\nKto powinien stosować izolaty WPI?\nZazwyczaj ten rodzaj suplementów stosują sportowcy wyczynowi, są przydatne przy budowaniu masy mięśniowej więc osoby, które regularnie uprawiają sporty siłowe, kulturystykę również mogą je przyjmować i będą miały doskonałe wyniki.Izolaty WPI są głównym produktem sprzyjającym redukcji tkanki tłuszczowej. Nie ma przeciwwskazań aby amator aktywności fizycznej nie używał izolatu WPI. Należy jednak pamiętać, że WPI jest zbędne na początku przygody ze sportem. Te suplementy są odpowiednie również dla osób, które nie tolerują laktozy.\nCzekolada z truskawką (2)\ntruskawka+biała czekolada (2)\nciastko orzechowe (2)\nczekolada+masło orzechowe (2)


AKADEMIA BIZNESU część II – sprzedaż oparta na relacjach oraz wystąpienia publiczne\nTermin rozpoczęcia rekrutacji\t 2018-10-12 Termin zakończenia rekrutacji\t 2019-01-06\nEfekty kształcenia w zakresie wiedzy: uczestnik ma uporządkowaną wiedzę z zakresu technik sprzedażowych oraz sposobów na zaprezentowanie siebie. Efekty kształcenia w zakresie umiejętności: uczestnik potrafi samodzielnie dobrać odpowiednią metodę sprzedaży oraz przygotować się do wystąpienia publicznego. Efekty kształcenia w zakresie kompetencji społecznych: uczestnik nabywa umiejętność samokształcenia się, rozumie jak ważne jest dobranie właściwych metod w celu osiągnięcia zysku, a także jak istotne jest odpowiednie przygotowanie się do autoprezentacji.\nPo co chcesz występować? Czyli twoje DLACZEGO\nRola mówcy – po co stajesz na scenie?\nMowa ciała werbalna i niewerbalna\nKotwiczenie stanów i zarządzanie sceną\nJak poradzić sobie z trudnym uczestnikiem\nBądź ekspertem na scenie\nEmisja głosu i dykcja - ćwiczenia\nWłasny styl i unikalność na scenie – bądź autentyczny!\nRola odpowiedniego nastawienia\nCzego klient nie powinien usłyszeć\nPsychologiczne rozpoznanie sylwetki Klienta\nStyl uległy, asertywny i agresywny\nZbudowanie własnego lejka sprzedażowego\nUmiejętne budowanie relacji\nPo ukończeniu szkolenia uczestnik ma uporządkowaną wiedzę z zakresu technik sprzedażowych opartych na relacji.\nW procesie uczenia się uczestnik nabywa praktyczne umiejętności z zakresu wystąpień publicznych.\nPonadto szkolenie ma na celu rozwój świadomości i poszerzenie wiedzy na temat autoprezentacji.\n1 Przygotowanie do wystąpienia 2019-02-06 09:00 11:00 2:00\n2 Zarządzanie sceną 2019-02-06 11:00 12:00 1:00\n3 Bądź ekspertem na scenie 2019-02-06 12:00 13:00 1:00\n4 Przerwa\t 2019-02-06 13:00 13:30 0:30\n5 Sukces w sprzedaży 2019-02-06 13:30 17:00 3:30\n6 Sylwetka Klienta 2019-02-07 09:00 12:00 3:00\n7 Asertywność 2019-02-07 12:00 13:00 1:00\n8 Przerwa\t 2019-02-07 13:00 13:30 0:30\n9 Lejek Truizmów\t 2019-02-07 13:30 15:30 2:00\n10 Przerwa 2019-02-07 15:30 15:45 0:15\n11 Perswazyjny Format Sprzedaży 2019-02-07 15:45 17:00 1:15\nDoświadczenie zawodowe Doświadczenie w sprzedaży i obsłudze klienta. Doświadczenie na stanowisku Kierownik Zespołu Sprzedaży. Doświadczenie na stanowisku Kontroler Jakości Obsługi Klienta. Doświadczenie na stanowisku Trener. Doświadczenie w marketingu na stanowisku Brand Manager.\nWykształcenie Studia Magisterskie Akademia Ekonomiczna w Katowicach - Finanse i Ubezpieczenia Studia Podyplomowe Akademia Ekonomiczna - Psychologia w Zarządzaniu Studia Podyplomowe Uniwersytet Śląski - Zarządzanie Zasobami Ludzkimi Roczna Szkoła Trenerów Metrum ABC Coachingu, Polska Szkoła Coachingu Metrum Kurs Certyfikacyjny Trener FRIS\nDoświadczenie zawodowe Doświadczenie jako coach prowadzący sesje indywidualne i grupowe w zakresie budowania wizerunku oraz Life&Business Coaching Dyrektor Śląskiej Izby Coachingu Doświadczenie jako Trener Biznesu Doświadczenie w prowadzeniu i organizowaniu eventów Doświadczenie jako stylista i wizażystka Doświadczenie jako referent ds. księgowości Doświadczenie jako specjalista ds. marketingu i reklamy


Chachmęt polski - Publicystyka - rp.pl\nAktualizacja: 29.04.2010, 01:15\n- Zapewne Putin nie chciał dopuścić naszego prezydenta do Katynia. Sprowokował tę tragedię, potem udawał współczucie. Zajrzyjcie na YouTube! Tam już wszystko wyjaśniono i wiemy, kto jest winien! – ironizuje sowietolog\nCzy brak wzajemnego zaufania jest podstawą naszej świadomości? Mało, że nie uśmiechniemy się do sąsiada – nawet „dzień dobry” mu nie powiemy... Ponuractwo powszechne. W polityce – do bólu. Od samej góry. Prezydent nie ufał premierowi, premier prezydentowi. I nic się nie zmieniło. Widocznie sami oszukujemy i chachmęcimy na każdym kroku, skoro do nikogo nie mamy zaufania. Każdy sądzi według siebie... Poniżej dalsza część artykułu\n[srodtytul]Za grosz współczucia[/srodtytul]\n[i]Autor jest rusycystą i sowietologiem z Uniwersytetu Łódzkiego[/i]


Konkursy z okazji rocznicy święta Niepodległości Polski | Zespół Szkół nr 1 w Limanowej\nKonkursy z okazji rocznicy święta Niepodległości Polski\nZ przyjemnością ogłaszamy wyniki Ogólnoszkolnego Konkursu Pieśni Patriotycznej „Śpiewajmy Niepodległej”, który został zorganizowany z okazji uroczystych obchodów Narodowego Święta Niepodległości. Finał konkursu odbył się w naszej szkole 5 listopada 2018 roku.\nI miejsce – zespół z klas 1G i 1M w składzie: Magdalena Młynarczyk, Aleksandra Talarczyk, Magdalena Wiktor i Izabela Trojanowska za piosenkę pt. „Epitafium dla majora Ognia”\nII miejsce – zespół z klas 1b1 i 1 T1 w składzie: Magdalena Kociołek, Joanna Janecka, Zuzanna Zborowska i Karol Brewczyński za piosenkę pt. „Dziewczyna z granatem”\nIII miejsce – zespół z klasy 4T1 za piosenkę pt. „Ojczyzno ma”\n1 miejsce – Aleksandra Morzywołek, piosenka pt. „Dziewczyna z granatem”\n2 miejsce – Magdalena Mól, piosenka pt. „Rozkwitały pąki białych róż”\nIzabela Wydra – „Biały Krzyż”\nJulia Golonka – „Taki kraj”\nJoanna Curzydło – „Tchnienie wolności”\n„Śpiewajmy Niepodległej” to nie jedyny konkurs przeprowadzony w naszej szkole, aby uczuć odzyskanie suwerenności przez Polskę. Poniżej prezentujemy wyniki szkolnych konkursów zorganizowanych przez nauczycieli historii i wos-u, które przyczyniły się do upamiętnienia 100 rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości.\nI miejsce – Mateusz Dąbrowski – klasa 3T2\nII miejsce – Natalia Miśkowicz – klasa 1P\nIII miejsce – Daria Oleksy – klasa 2M\nWyróżnienie: Anna Dziadoń – klasa 2M\nI miejsce – Karolina Wiktor, Marta Rosiek, Natalia Ćwik – klasa 3 C\nII miejsce – Piotr Węgrzyn, Wiktoria Mazur – klasa 2 b\nII miejsce – Jakub Przechrzta, Piotr Twaróg- klasa 1G\nGratulujemy wszystkim uczestnikom konkursów i dziękujemy za zaangażowanie się w tak doniosłe wydarzenie jakim jest 100-lecie odzyskania niepodległości.