Obiektywnie: marca 2016\nWarszawa przyłapana... w marcu 2016\nSzum wokół wyburzenia (lub być może przeniesienia) pawilonu Emilia wywołał dyskusję na temat konieczności objęcia ochroną architektury zaliczanej do powojennego modernizmu. Grupa architektów, literatów, historyków sztuki, konserwatorów zabytków i varsavianistów skupionych w Towarzystwie Opieki nad Zabytkami oraz inicjatywach Tu Było, Tu Stało i Miasto Jest Nasze przedstawiła podczas debaty w Muzeum Sztuki Nowoczesnej 1 marca list otwarty dotyczący ochrony powojennych zabytków Warszawy. Zbyt szybko znikają one w ostatnich latach z przestrzeni miejskiej. Niedawno wyrok podpisano na Uniwersam na Grochowie, Emilię, budynek, w którym mieści się klub Syreni Śpiew na Powiślu, a ostatnio mówi się także o Rotundzie. Ta ostatnia również 1 marca, szczelnie opatulona materiałem, bo dzień był chłodny, składała hołd Żołnierzom Wyklętym. W tle, spoglądając z budynku Uniwersalu, jak gdyby nigdy nic para popijała w uścisku coca-colę, jakby zupełnie nie wiedząc, że dni gmachu także są policzone, choć tego akurat najmniej żal. To enerdowski budynek typu Lipsk - jeden z tych, które geniuszem wyprzedziły Ikeę, bo przyjeżdżały do Polski gotowe, zapakowane w kontenery, do samodzielnego składania, a przy budowie szpikowano je przy okazji azbestem czy inną podobną trucizną. Szkoda jednak, gdyby przy okazji zburzono także Rotundę. Niestety miasto pnie się coraz bardziej w górę, a najczęściej parterowe lub co najwyżej dwu-trzypiętrowe modernistyczne budowle tylko zajmują drogie grunty w centrum stolicy. W ten sposób w miejscu pawilonu Chemii stanął koszmarny Witkac, a biały wysokościowiec na Placu Unii Lubelskiej zastąpił Supersam.\nPodczas gdy debatuje się nad architekturą z okresu PRL-u, niszczeją przedwojenne kamienice, często wpisane do gminnych ewidencji zabytków jak ta przy Waliców 14, wzniesiona w XIX w., która przetrwała getto, jednak w 1944 r. trafiona została goliatem i straciła cały front. Mieszkali w niej Władysław Szlengel, żydowski poeta i autor tekstów piosenek (pisał po polsku), który życie stracił w czasie powstania w getcie oraz Menachem Kipnis, śpiewak operowy, ale także fotograf, dziennikarz i etnograf, który także zmarł w getcie, choć z przyczyn naturalnych. Do lat dziewięćdziesiątych mimo ogromnych zniszczeń, mieszkali tam ludzie. Od 2012 r. kamienica (wraz z sąsiednimi o numerach 10, 12 i 17, które dalej są zamieszkane) znajduje się w gminnym rejestrze zabytków, a mimo to jest w opłakanym stanie.\nW marcu po wielu latach zabiegów do rejestru zabytków trafiły wreszcie (wcześniej także znajdujące się w ewidencji gminnej): kamienica Lejba Osmosa przy Twardej 28, obecnie pustostan oraz przylegająca do niej kamienica przy Ciepłej 3 (wraz z oficyną i kapliczką stojącą na podwórku). Urodził się w niej ks. Skorupka poległy w czasie bitwy pod Osowem w 1920 r. Jeszcze w zeszłym roku miała nielicznych mieszkańców. Jak jest teraz, nie mam pojęcia, jednak niedawno została zamknięta brama prowadząca na podwórko - jedno z takich typowych warszawskich podwórek, które odchodzą już do lamusa. Lubiłam tam zaglądać, teraz zostało mi tylko podglądanie przez niewielkie okienko w bramie, przez które przełożony został łańcuch. Kapliczka ozdobiona jest zniczami, a na podwórku stoi samochód, więc chyba jednak dalej ktoś tam mieszka. Mam nadzieję, że wpis do rejestru zabytków uchroni to miejsce przed dewastacją.\nTwarda 28/Ciepła 3\nCały kwartał ograniczony ulicami: Towarową, Al. Solidarności, Al. Jana Pawła II i Prostą to dla mnie jeden z najsmutniejszych kawałków Warszawy. Po wojnie zyskał miano Dzikiego Zachodu. Większa część tego fragmentu miasta uległa zniszczeniu. Zostały ostańce - m.in. wspomniane wyżej kamienice oraz infrastruktura poprzemysłowa - fabryka Norblina czy fabryka Duschik i Szolce, które dziś wyglądają praktycznie tak, jakby dopiero skończyła się wojna, a nawet gorzej, bo część Norblina niedawno wyburzono. Pamiętam jak jeszcze w czasach licealnych chodziłam do mieszczącego się w tym miejscu teatru Scena Prezentacje. Przedstawienia odbywały się w ceglanych fabrycznych halach. Dziś w resztkach fabrycznych zabudowań rozgościł się Bio Bazar, choć namioty, w których rozkładają się stoiska kompletnie nie przystają do tego miejsca.\nPo drugiej stronie muru Norblina, Łucka przedstawia jeszcze bardziej opłakany widok. Waląca się kamienica, powojenny blok bez wyrazu i górujące nad tym wszystkim szklane wieżowce, które jakby czekają tylko, by zaatakować to zapomniane przez wszystkich miejsce.\nMałymi kroczkami nowoczesność wdziera się nie tylko między bloki socjalistycznego Osiedla Za Żelazną Bramą, ale i pomiędzy przedwojenne ostańce. Wiekowe kamienice przeglądają się w szklanych taflach współczesnych konstrukcji podpierając się jednocześnie na stalowych rusztowaniach, by się nie przewrócić.\nW marcu w Warszawie znowu płonęły znicze i znów Pałac Kultury i Nauki oświetlony został barwami flagi, tym razem belgijskiej, po tym jak 22 marca terroryści za cel obrali sobie Brukselę. Czy to się kiedyś skończy? Tym razem fala solidarności z Belgią miała mniejszą skalę niż po listopadowych zamachach w Paryżu. Nasunęła mi się jednak refleksja, że jakoś po niedawnych wybuchach bomb w Ankarze, czy w Stambule nikt nie pomyślał o tureckich barwach, wymagamy natomiast pomocy Turcji w zatrzymaniu fali uchodźców wciąż napływających do Europy... Jest dla mnie kompletnie niezrozumiałe podświetlanie budynków kolorami flag jednych państw dotkniętych terroryzmem, a innych, które borykają się z tym samym problemem już nie. Podałam Turcję jako przykład nie bez powodu, bo dla Polaków (i pewnie dużej części Europy także) Turcja nie jest jakimś odległym krajem jak np. Nigeria. To popularny kierunek wakacyjny naszych rodaków, a Stambuł jest jednym z chętniej odwiedzanych miast przez blogerów podróżniczych. Poza tym teraz akurat Turcja jest Europie bardzo potrzebna, a Europa nie potrafi się odwdzięczyć nawet głupimi światłami. Smutne to.\nPlac Zbawiciela - Kościół Najświętszego Zbawiciela\nWielkanoc nie była na ulicach, w sklepowych witrynach zbyt zauważalna. Byłam jednak mocno zaskoczona, gdy w Niedzielę Zmartwychwstanie Pańskiego wracając ze świątecznego śniadania u rodziców spostrzegłam, że McDonalds przy Kopernika nie dość, że jest otwarty, to jeszcze pełny! Traktem Królewskim wędrowało mnóstwo spacerowiczów, może turystów, może warszawiaków pragnących na chwilę oderwać się od wielkanocnego stołu. Sporo moich znajomych wyjechało na ten świąteczny czas za miasto, by nieco odpocząć, pozwiedzać. Mam mieszane uczucia, jeśli chodzi o turystykę w czasie świat (wliczając w to także Wszystkich Świętych). Jeśli jedzie się z całą rodziną to ok, ale nie umiem traktować tego czasu jako zwykłego, kolejnego przedłużonego weekendu. Mamy w Warszawie jednych i drugich rodziców, dziadków naszych dzieci, więc póki żyją, to jednak wybieram to siedzenie przy stole z nimi i ewentualnie spacer dookoła bloku. Może jestem staroświecka, może jestem tradycjonalistką, ale dla mnie święta to święta. Mimo wszystko wolę dwa razy w roku usiąść z rodziną przy stole w domu, a za miasto wyjechać razem na inny weekend. Sporo ludzi mówi, że wyjeżdżają, bo nie są wierzący i święta nie są dla nich ważne z religijnego punktu widzenia. Przez dziesięciolecia musieliśmy opierać się próbom wykorzenienia z nas wiary i mam wrażenie, że paradoksalnie w tamtych złych czasach ludzie bardziej szanowali i wiarę, i tradycję, także w opozycji do władzy. Wiara jest sprawą indywidualną, ale niedobrze, że odchodzimy od tradycji, bo to ona kształtuje naszą tożsamość, co jest szczególnie ważne wobec napływu do Europy muzułmańskich uchodźców, bardzo oddanych swojej religii. Część Europy borykała się już z muzułmańskim panowaniem trwającym niemal 400 lat. Skutki odczuwamy do dzisiaj, choćby na terenie dawnej Jugosławii. Wielkanoc to czas szczególny, gdy bardziej niż kiedykolwiek powinniśmy czuć się chrześcijanami.\nBy Iza o 22:02 Brak komentarzy:\nSynagogi, kirkut i... street art, czyli krakowski Kazimierz\nHitler wymyślił sobie, że unicestwi cały naród i, o zgrozo, prawie mu się udało. W czasie II wojny światowej, w wyniku Holocaustu, życie straciło, jak się szacuje, ok. 6 milionów Żydów. Wraz z ludźmi zginęły całe przedwojenne miasteczka. Zostały w nich puste kamienice, z których zniknęli ludzie oraz sklepy i zakłady rzemieślnicze. Zniknął gwar i cały ten wielokulturowy klimat.\nTakże Kazimierz do początków XIX w. był samodzielnym miastem. Król Kazimierz III Wielki nadał mu przywilej lokacyjny na prawie magdeburskim w 1335 r. i wówczas od imienia monarchy miasto zyskało swą nazwę. I choć współcześnie kojarzy się przede wszystkim z kulturą żydowską, to Żydzi wcale nie mieszkali na tych terenach od zarania dziejów. Wręcz przeciwnie, żyli w sąsiednim Krakowie bogacąc się na handlu i lichwie. I zagrażając interesom polskich kupców. Pod wpływem napięć społecznych król Jan Olbracht zdecydował się wysiedlić w 1495 r. Żydów z Krakowa. Ich nowym miejscem życia miał się stać właśnie Kazimierz. Początkowo jednak część żydowska oddzielona była od chrześcijańskiej, rozwijając się niezależnie od niej. Do 1822 r. istniał nawet mur dzielący miasto. To w tych czasach powstały synagogi, szkoły, cmentarze i okazałe kamienice kupieckie. Kazimierz stał się ważnym ośrodkiem judaizmu w ówczesnej Europie. Decyzja o włączeniu Kazimierza do Krakowa zapadła w czasie trwania Sejmu Czteroletniego (1788-1792), a gdy runął mur ludność żydowska rozprzestrzeniła się po całej dzielnicy tworząc z Kazimierza niezwykłe miejsce przenikania się świata żydowskiego z chrześcijańskim. A potem przyszła II wojna światowa...\nCo dziś zostało z tamtych czasów? 7 synagog, z których udało mi się odwiedzić dwie, dwa cmentarze, mykwa i pożydowskie kamienice. Oraz około 150 żydowskich mieszkańców. Smutne to, ale po wielu latach rewitalizacji Kazimierz odzyskuje klimat przedwojennej Polski i ten niepowtarzalny charakter, gdy w piątek wieczorem ludzi wracających z pracy mija ubrany na czarno brodaty mężczyzna w śmiesznej czapce spieszący na modlitwę do bożnicy. Najczęściej to uczestnik wycieczki z Izraela, jednak niektóre synagogi wciąż są czynne i od piątkowego popołudnia niedostępne dla zwiedzających.\nPierwszą, do której weszłam, była synagoga Tempel, czyli Postępowa, wzniesiona w XIX w. To synagoga reformowana skupiająca przed wojną właśnie Żydów postępowych, skłonnych do asymilacji z polską kulturą i społeczeństwem. Do dziś jest czynna, choć nabożeństwa w ciekawym, przestronnym wnętrzu odbywają się raczej okazjonalnie, w przeciwieństwie do ortodoksyjnej synagogi Remu'h - jedynej, w której nabożeństwa odbywają się regularnie. To moja ulubiona z krakowskich synagog - kameralna, o raczej surowym wystroju. Zaglądam do niej zawsze, gdy jestem w Krakowie. Niestety tym razem trwał remont i większa część wnętrza zasłonięta była rusztowaniami. To drugi, po synagodze Starej, najstarszy żydowski dom modlitwy w Krakowie (dlatego synagogę czasem nazywa się Nową). Obok znajduje się także stary cmentarz żydowski (także poddawany renowacji). Cały kompleks datuje się na XVI w.\nWejście do synagogi Tempel, a po sąsiedzku galeria i restauracja\nBrama synagogi Remu'h\nSynagoga i kirkut Remu'h (kirkut także na zdjęciach poniżej)\nWspółcześnie na Kazimierzu powstają także zupełnie nowe żydowskie centra kulturalne, w tym Żydowskie Muzeum Galicja łączące funkcje wystawiennicze z prelekcyjnymi.\nMural na ścianie Żydowskiego Muzeum Galicja\nJednak dziś Kazimierz to nie tylko miejsce historyczne, wpisane wraz z Wawelem i Starym Miastem na listę światowego dziedzictwa UNESCO, to także bardzo rozrywkowa część Krakowa pełna knajpek i restauracji, z najbardziej znanym, istniejącym od wielu lat i pamiętającym czasu PRL-u, Arielem na czele. Ale są i mniejsze, klimatyczne lokale, niektóre stylizowane na stare żydowskie sklepy (vide dwa pierwsze zdjęcia ilustrujące post), winiarnie, drink bary, zapiekanki na Placu Nowym i liczne food trucki oferujące rozmaite kuchnie narodowe na stojąco, na świeżym powietrzu. Do tego galerie z rękodziełem, ciuchami od projektantów, czy biżuterią i odzieżą vintage. Podobny klimat można znaleźć w Pradze w dzielnicy Josefov (o praskich kirkutach kiedyś już pisałam).\nZapiekanki na Placu Nowym\nA między tym wszystkim na ścianach wiekowych kamienic mnóstwo inspirującego street artu.\nPrzez dzielnicę co i rusz przetaczają się wycieczki zagranicznych turystów. Wśród nich największe wrażenie robią turyści wyznania mojżeszowego ubrani w tradycyjne stroje, sami stając się atrakcją turystyczną, ale nic sobie z tego nie robią, machają do pozostałych turystów i pozują do zdjęć.\nOczywiście to, co dziś pokazałam, to tylko fragment Kazimierza, ten żydowski. Bo Kazimierz to także Skałka, która stała się świadkiem królewskiej zbrodni przeciwko Kościołowi, ale o tym już innym razem.\nBy Iza o 21:28 Brak komentarzy:\nEtykiety: Judaica, Kraków, Polska, UNESCO\nSynagogi, kirkut i... street art, czyli krakowski ...


Ra 3,2 - 0,4 μM Tolerancja niskociśnieniowych części odlewniczych Niestandardowa usługa odlewania\nDom ProduktyCzęści do odlewów ciśnieniowych niskociśnieniowych\nDuży Obraz : Ra 3,2 - 0,4 μM Tolerancja niskociśnieniowych części odlewniczych Niestandardowa usługa odlewania\nPianka EPE + folia bąbelkowa + karton + drewniane pudełko\n2,73 g / cm3-2,9 g / cm3\nRa 3,2 ~ 0,4 μm\nOdlewanie pod niskim ciśnieniem\nGładkie powierzchnie, dokładność\nAluminiowa część odlewnicza / Certyfikowana odlewnia ISO / Usługa odlewania na zamówienie\nProces odlewania Odlewanie pod niskim ciśnieniem\nMateriał Odlew ze stopu aluminium\nChropowatość powierzchni Ra3,2 ~ 0,4 μm\nTolerancja wymiarów IT11-IT13\nSzczegóły pakowania zgodnie z wymaganiami kupującego\nOdlewanie ciśnieniowe jest popularnym procesem produkcyjnym do odlewania wyrobów metalowych. Gdy stopiony metal jest wtłaczany pod wysokim ciśnieniem do wnęki, nazywa się to odlewaniem ciśnieniowym. Ten proces najlepiej nadaje się do szybkiej produkcji części metalowych luzem, które wymagają minimalnej obróbki końcowej. Główne zalety procesu odlewania ciśnieniowego obejmują:\nWysoka jakość: części wykonane metodą odlewania pod ciśnieniem mają długą żywotność.\nWysoka niezawodność: Jednorodność masowo produkowanych części jest wyjątkowo wysoka.\nSzybka produkcja: Formy odlewnicze wymagają minimalnej konserwacji.\nWszechstronna konstrukcja: odlewy matrycowe mogą wytwarzać praktycznie dowolny rozmiar, geometrię części, fakturę powierzchni lub połysk.\nMinimalny montaż: funkcje montażowe, takie jak kołki, wiertła i występy, można zintegrować z projektem formy.\nZastosowanie procesu odlewania ciśnieniowego\nOdlewanie ciśnieniowe jest procesem o szerokim zakresie zastosowań. Każdy proces produkcji części, który wytwarza dużą liczbę części metalowych, może odnieść korzyści z odlewania pod ciśnieniem. Obecnie różne branże produkcyjne opierają się na jednym lub więcej rodzajach procesów odlewania ciśnieniowego, w tym motoryzacyjnym, lotniczym i elektronarzędzi.\nDzięki naszej wiedzy, specjalistycznym procesom i bogatemu doświadczeniu możemy obsługiwać większość produktów małych i średnich.\nRodzaj metalu : Odlewnia RB współpracuje z szeroką gamą stopów metali, w tym ze stali nierdzewnej, aluminium, miedzi i ołowiu.\nWielkość produkcji : w oparciu o nasze obecne zakłady jesteśmy w stanie obsługiwać małe i średnie projekty. Nasza wielkość produkcji wynosi około 10 000 ton rocznie.\nSpecjalizacja odlewnicza : Jesteśmy w stanie produkować części metodą odlewania stałego, inwestycyjnego i odlewów ciśnieniowych . Jesteśmy również w stanie dalej przetwarzać części poprzez obróbkę cieplną, obróbkę skrawaniem, montaż i malowanie proszkowe.\nCzas produkcji : Produkcja nowych części może trwać do 2-3 miesięcy. Kolejne serie produkcyjne wymagają znacznie mniej czasu, często poniżej 2 tygodni. Małe wymagania dotyczące wysyłki mogą być zaspokojone w krótszych okresach.\n1.Jesteśmy producentem z ponad 14-letnim doświadczeniem w odlewnictwie i eksporcie produktów.\n2.Gwarantowana jakość, standardowe instrukcje obsługi dla każdego procesu oraz kompleksowe testowanie produktów w kluczowych procesach.\n3. Nasze ceny są rozsądne i konkurencyjne\n4. Przykłady mogą być dostarczone do testowania i instalacji.\nAby otrzymać dokładne szacunki kosztów i czasu dla niestandardowego projektu odlewania, podaj następujące informacje o zamówionych częściach,\n• Rysunki (.dwg / .pdf)\n• Kryteria akceptacji jakości\nodlew aluminiowy niskociśnieniowy\nNiestandardowe części odlewane pod wysokim ciśnieniem ze stopu aluminium o wysokiej precyzji\nProces odlewania: Odlewanie pod niskim ciśnieniem\nProjekt: Jako rysunek / próbka klienta\nNiestandardowe niskociśnieniowe części odlewnicze ze stopu aluminium A356 Materiał ISO9001\nPleśń: Wymagane przed produkcją seryjną\nKołnierz odlewniczy z aluminium Niestandardowe wytwarzanie i obróbka części metalowych\nProces: Odlewanie pod niskim ciśnieniem\nNiestandardowy element aluminiowy produkowany przez odlewanie i obróbkę skrawaniem\nNiestandardowa usługa odlewania metali Odlewanie pod niskim ciśnieniem i proces wtórny


Poszukuję programu magazynowo-księgowego>>> - Strona 2 - Aplikacje dla przedsiębiorstw - Forum - miejsce dyskusji o IT\nNapisany 13 January 2016 - 16:57 PM\nPrzede wszystkim - wyłącznie takie programy, które są wciąż aktualizowane. Jeśli od dawna nie poprawiono funkcjonalności danej aplikacji, to trudno oczekiwać, że sensowne będzie jej kupowanie. Generalnie chodzi o to, że system wczytuje dane firmy na podstawie samego numeru NIP, czyli nie musicie wprowadzać do systemu wszystkie dane firmy!\nNapisany 25 February 2016 - 11:58 AM\nW naszej firmie działamy od paru dobrych lat na Sykofie i muszę przyznać że daje radę, mimo że początkowo byłem niechętny i nieufny co do tego programu. Ale naprawdę im bardziej go poznaję tym bardziej lubię. Tylko niestety to poznawanie trochę długo trwa, ale mimo wszystko się opłaca. Ma parę funkcji, których nie widziałem w żadnym innym programie księgowym, głównue jeśli chodzi o rozliczanie produkcji i takie tam. Większość księgowań praktycznie robi się sama, a księgowanie wyciągów bankowych to teraz bajka, tak samo magazyn.\nNapisany 27 April 2016 - 10:03 AM\nJa w swojej firmie działam na oprogramowaniu online wfirma. Kiedyś musiałem szukać lista płac wzór do wypełnienia i ciężko było to znaleźć. Tak samo jeżeli chodzi o lista płac kalkulator nie jest łatwy do znalezienia i obsłużenia. Teraz jest mi dużo łatwiej ponieważ w wfirma, sporo rzeczy robi się automatycznie co jest bardzo pomocne\nNapisany 18 May 2016 - 14:37 PM\nMyślę, że ten artykuł dosyć dokładnie opisuje jak wygląda teraz sytuacja - nie ma co ukrywać, że księgowych nie wybiera się po cenach, tylko po doświadczeniu i rekomendacjach.\nI moim zdaniem generalnie biuro rachunkowe jest dużo lepszym pomysłem niż własna księgowość - nie ma tej odpowiedzialności i wtrącania się w tematy rachunkowe.\nNapisany 18 May 2016 - 21:13 PM\nAle magazynu już raczej biuro nie poprowadzi. Po za tym takie rozwiązanie jest dobre tylko dla niezbyt dużych firm. Jak się firma rozrasta to własna ksęgowość jest kwestią czasu. Po prostu za dużo zachodu. A czy odpowiedzialność mniejsza z biurem? Być może ale i ryzyko większe moim zdaniem. Nie ma to jak doświadczona księgowa na etacie z dobrym programem księgowym.\nNapisany 17 November 2016 - 12:52 PM\nMyślę, ze symfonia będzie odpowiednim programem. Sam przy prowadzeniu niedużej firmy korzystałem z tego programu i jak najbardziej się sprawdził.\nZajmujesz się tematem big data?\nNapisany 02 January 2017 - 19:08 PM\nA ja z kolei mogę z własnego doświadczenia polecić Odeelę - system jest online, więc każdy z pracowników ma do niego dostęp z obojętnie jakiego urządzenia. Odeela rejestruje stany magazynowe, śledzi realizację wysyłek, zapamiętuje ceny maeriałów... Poza tym, Odeela ma jeszcze kilka innych rozbudowanych modułów z których korzystamy u siebie w firmie, więc tak naprawdę jest to dla nas system "do wszystkiego", a magazynowanie jest wisienką na torcie.\nNapisany 02 January 2017 - 22:01 PM\ninSERT i Subiect


W nusinkowym świecie...: W zdjęciach siła czyli luźno na śmieszno i (nie) poważnie :) mix 1\nW zdjęciach siła czyli luźno na śmieszno i (nie) poważnie :) mix 1\nA dziś kochane nadszedł czas na bardziej luźniejszy przerywnik w stylu fotkowym. Udało mi się wyłapać parę ciekawych momentów i ciekawych a czasem śmiesznych zdjęć wiec się z Wami podzielę. Mam nadzieje że mix się będzie Wam podobać :)\n1. Wiosna i idealna pogoda nie raz napaja nas na wypadziki. Korzystając z okazji zawsze małego zabieram na rowerek i oto coś co udało nam się spotkać ostatnio.\nŚliczny ślimaczek z cudowna muszelką spacerował sobie ścieżką rowerowa. Okaz niesamowicie piękny. Tylko nie pytajcie co się z nim stało. Ale pierwszy raz widziałam jak moje dziecko starszej osobie powiedziało że jest głupi i bez serca!\n2. Skoro jesteśmy przy wiośnie to i napajających pozujących owadów he he nie może zabraknąć :)\n3. Mój kwitnący boski okaz storczykowy. Typowy na wiosenna pogodę...\nPrawda że piękny :)\n4. Skoro jesteśmy w temacie kwiatkowym to mój synuś chodź nie dziewczynka ma fazy na...\npierścionki z stokrotek :) Pewnie pamiętacie bo same robiłyście :)\n5. To teraz Wam pokaże co u koleżanki zakwitło :P\nSerek Almette z pleśnią. Niebywały okaz, długo widocznie hodowany. Tylko najlepszy gatunek błu ee he he :)\n6. Żeby za grzecznie nie było mam zamiar Was zgorszyć. Co Wy na to:\nTakie rzeczy tylko w Biedronce :)\nŁadny prawdziwy okaz i na dodatek jaki włochaty i kujący :)\nTylko szkoda ze mąż nie pozwolił mi kupić go :)\n7. To co ostatnio spędza mi sen z powiek...\n8. Mój lekko poświrowany dzieciaczek. Widzicie na czym siedzi?\nNa wyrzeźbionej czarownicy na miotle. Stąd ta mina :P\n9. Kocham najbardziej chodź czasem da mi niesamowicie w kość że aż plączę.\n10. Na sam koniec zostawiłam małą reklamę :)\nŚliczny aniołek z masy solnej nie tylko na prezent ale i dla ozdoby.\nPrawda że śliczny i niepowtarzalny dzieło koleżanki :)\nMoże ktoś chętny :)\nTak tak to by chyba było na tyle pierwszej części fotkowej :)\nPodobała się któraś?:P he he ja już chyba wiem :)\nTrzymajcie się cieplutko buziaki\nMilena M 27 maja, 2014\nŚwietne zdjęcia, zwłaszcza te ze ślimakiem ;)\nMonika N 27 maja, 2014\nOooo nieee a ja jadem ten serek almette!!! Teraz będę miała za każdym razem ten obraz jedząc go :P\nZdjęcia super :) Pan Ślimak fajny, szkoda, że chyba skończył źle ;/\nNiebieskie storczyki piękne bardzo mi się podobają i ten kaktus... :D nie trzeba chyba komentować hahahah :D\nPięknego masz storczyka ;) A stokrotki uwielbiam kojarzą mi się z domem babci i dzieciństwem ;)\nu mnie storczyki ciągle umierają ;/\nuwielbiam storczyki !\nnarja 27 maja, 2014\nPiękne zdjęcia, ja nie mam ręki do storczyków :(\nPatrycja M. 27 maja, 2014\nAle piękny storczyk! A biedronkowy okaz to już w ogóle rewelacyjny :D\nMonika Kosmetyka 28 maja, 2014\nMarzena Próchniak 04 czerwca, 2014\nSuper zdjęcia :) Ślimak z tą swoją piękną muszelką jest niesamowity!


BDOPTYK - szkła okularowe, optyk świebodzin, okulary świebodzin, soczewki świebodzin.\nSoczewki okularowe, które proponujemy naszym klientom to posiadają certyfikaty jakościowe, najnowsze technologie liderów branży optycznej, jak: Zeiss, Essilor/Varilux, Hoya, Seiko, Jzo. Zapewniamy najwyższej klasy soczewki jedno- i dwuogniskowe oraz progresywne.\nOferta soczewek z antyrefleksem, to tylko wyselekcjonowane, wielowarstwowe, i najlepsze powłoki, które idealnie ochronią Państwa oczy przed monitorem komputera lub w pomieszczeniach posiadających sztuczne oświetlenie. Okulary fotochromowe wykonane są w najnowocześniejszej technologii Transitions VI, które idealnie dopasowują się do natężenia światła, jednocześnie bardzo szybko odbarwiając się w pomieszczeniach.\nDla kierowców oraz osób aktywnych sportowo polecamy soczewki polaryzacyjne. Każdą soczewkę możemy zabarwić w całości lub gradialnie we wszystkich odcieniach dostępnych w palecie barw.\nPowłoka antyrefleksyjna redukuje niekomfortowe dla wzroku refleksy i odblaski, zapewniając maksymalny komfort widzenia przez cały czas, szczególnie podczas czytania i prowadzenia samochodu nocą. Szkła z tą powłoką sprawiają, że spojrzenie oraz kolor oczu użytkownika są jeszcze wyraźniej widoczne dla innych.\nPosiadają podwyższoną odporność na uszkodzenia mechaniczne. Brak barwy odbicia resztkowego zapewnia nadzwyczajną przejrzystość.\nSzkła progresywne zapewniają wyraźne i ostre widzenie na każdą odległość. Dzięki nim nosisz jedną parę okularów bez konieczności ciągłej ich zmiany.\nBez względu na to czy jesteś krótkowidzem, dalekowidzem czy astygmatykiem - soczewki progresywne skorygują Twój wzrok, przywracając naturalne widzenie\nPowłoka OPTIFOG to opatentowane rozwiązanie gwarantujące brak zaparowywania soczewek okularowych oraz komfortowe i wyraźne widzenie przez długi czas.\nSoczewki Transitions przeznaczone do codziennego użytku, to soczewki adaptujace się, zaprojektowane do noszenia w pomieszczeniach oraz na zewnątrz, przez cały dzień, każdego dnia. Soczewki te zostały zaprojektowane tak, aby szybko adaptowały się od przejrzystości w pomieszczeniach do pełnego zabarwienia w jasnym świetle słonecznym.\nZapewniają wyraźną przewagę nad soczewkami przejrzystymi w codziennym stosowaniu.\nSoczewki zaiwerjące filtr polaryzacyjny ochronią przed promieniowaniem i olśnieniem słonecznym a także przed uciążliwymi odblaskami od poziomych gładkich powierzchni.\nZwiększają kontrast widzenia , likwidują męczące refleksy, które powstają najczęściej kiedy światło odbija się od mokrej nawierzchni, tafli wody lub śniegu. Szczególnie polecane osobom spędzającym dużo czasu nad wodą lub za kierownicą.\nSoczewki Drivewear to wyjątkowe soczewki dla kierowców.\nDostosowują się do zmiennych warunków oświetlenia i redukują odblaski, by zapewnić większą widoczność w każdą pogodę. Soczewki o zmiennym zabarwieniu od zielonawo-żółtego poprzez miedziany do czerwonawo-brązowego zaciemniające się także za szybą samochodu.


W co wyposażyć mieszkanie nie wydając fortuny? - PieknojestwTobie.com\nW co wyposażyć mieszkanie nie wydając fortuny?\nBy Karolina Kulesza Last updated Lis 9, 2017\nPrzytulne mieszkanie to marzenie niemal każdego z nas. Chcemy czuć się bezpiecznie, posiadać swój azyl, do którego powrót będzie dla nas czasem magicznym i rozkosznym. Nie musimy wydawać majątku, aby nasze mieszkanie wyróżniło się na tle innych. Wystarczy zadbać o drobne szczegóły.\nMieszkania to zazwyczaj mocno ograniczona przestrzeń, której aranżacja często przysparza nam wielu kłopotów. Na początek warto postawić na neutralne barwy jako bazę do dalszych działań: jasne, ciepłe beże, odcienie szarości lub stonowana biel będą najlepszym i najbardziej uniwersalnym wyborem. To kolory, które są doskonałym tłem dla reszty aranżacji, a przy okazji optycznie powiększają przestrzeń. Z łatwością dobierzemy do nich dodatki. W jadalni możemy zdecydować się na kolorowe krzesła czy też oryginalną zastawę stołową. Jeżeli nie lubimy mieć na ścianach wielu obrazków lub zdjęć, warto “pobudzić” nasze wnętrze między innymi połyskującą lub wzorzystą tapetą. Takie rozwiązanie sprawdzi się na przykład w sypialni, ożywiając przestrzeń, a jednocześnie nie przytłaczając jej.\nfoto: Krzesło Jazz – LaForma\nSól fizjologiczna – zbawienne właściwości lecznicze i…\nCzarny czosnek – właściwości i zastosowanie\nfoto: Fotel Gloria – Interior\nIdąc dalej, tropem dodatków o wyrazistych barwach, które uzupełnią neutralne kolory ścian, warto zdecydować się na grube tkaniny. Długie, mięsiste kotary lub zasłony dodadzą pomieszczeniu elegancji i stylu, a kładąc na podłodze dywan z grubymi frędzlami ocieplimy nasze wnętrze. Bardzo ważne są też obicia oraz kształt mebli. Zrezygnujmy ze skór naturalnych czy nawet tych ekologicznych, stawiając na przykład na przyjemny w dotyku i modny welur. Możemy zdecydować się na fotele w mocnych barwach lub wybrać modele w stonowanych kolorach, które uzupełnimy na przykład aksamitnymi poduszkami. Nie bójmy się łączyć materiałów – czasem dopiero niekonwencjonalne rozwiązania pozwalają uzyskać zaskakujący efekt.\nChcesz kupić odkurzacz Clean King? Sprawdź co warto o nim wiedzieć!\nPokazy i prezentacje firmy Clavam Sp. z o.o. (opinie) – sposób…\nEfektowne dodatki od 9design.pl\nfoto: HEKSAGON MAŁE LUSTRO DREWNIANE – WOOOD\nUrządzając mieszkanie i stawiając na jego funkcjonalność warto zastanowić się nad doborem dodatków. Bardzo często nie zdajemy sobie sprawy, jak wiele mogą one wnieść do naszej aranżacji. Wyjdźmy poza schemat i postawmy na oryginalne rozwiązania – w przedpokoju zamontujmy bajkowe haczyki w kształcie ptaków – będą piękną i funkcjonalną ozdobą ściany. Urządzając mieszkanie warto pomyśleć również nad lustrami – optycznie powiększą przestrzeń i łatwo można włączyć je w dekorację ścian. Dobrym pomysłem są lustra z ozdobną ramą – będą przypominać obraz! Na przytulne wnętrze duży wpływ ma również oświetlenie. Wprowadza przyjemne ciepło, ukrywa niedoskonałości pomieszczeń, a często nawet zmienia wizualnie ich proporcje. Warto zwrócić uwagę na punktowe oświetlenie halogenowe oraz nowoczesne listwy LED. Jeśli chcemy stworzyć kameralną, przyjazną atmosferę zwróćmy uwagę na lampy stołowe – dodadzą uroku naszemu wnętrzu nie tylko po zmroku, ale również w dzień.\nfoto: Lampa Stołowa Ampoule\nWyposażenie mieszkania to nie tylko meble, ale również dodatki, które wiele osób uważa za kosztowny wymysł. Jednak to właśnie one budują atmosferę wnętrza i podkreślają jego pożądany charakter. Pamiętajmy tylko o ich rozsądnym doborze, włączając do aranżacji modele nie tylko piękne, ale i funkcjonalne.\nTOP 5 – najlepsze prezenty na parapetówkę – ranking\nKiedy należy sadzić tulipany?\nPokazy i prezentacje firmy Clavam Sp. z o.o. (opinie) – sposób na dane zakupy!\nCzym jest stalking? Walka ze stalkerem.\nSól fizjologiczna – zbawienne właściwości lecznicze i zastosowanie\nJak odbudować i zregenerować włosy?\nGabinet masażu – świetny pomysł na biznes!\nJak wybrać dobry leżak ogrodowy?


Niebieska Sukienka Maryronei w Born2be.pl\n2 dni 07h 15m 55s\nNiebieska Sukienka Maryronei\nKod produktu: 114801\n[D] Długość całkowita 87 88 88 88\nSukienka Maryronei ze wzorem w drobne kwiatki, o bardzo luźnym fasonie, mini, z falbankami u dołu. Długie rękawy zakończone gumką. Z głębokim, trójkątnym dekoltem. Bez podszewki. Fantastycznie wyglądać będzie zarówno z kobiecymi szpilkami, jak i sportowymi trampkami!\nSukienka jest bardzo ładna. Falbanki na dole ładnie się układają, dekolt tez jest ładnie skrojony. Polecam...\nŚwietny, młodzieżowy fason sukienki sprawił, że zdecydowałam isę zkaupic ją dla córki, która jest zachwycona sukieneczką. Polecam\nBardzo gorąco polecam ten zakup. Sukienka jest niesamowita, Bardzo ładna, zwiewna i urocza. Polecam :)\nBardzo dobry zakup. Sukieneczka jest fajnie wykonana, pasuje a materiał jest w porządku. Polecam na wiosnę :)\nCo prawda teraz siedzac w domu nie mam jej gdzie zakłądac, ale w domu bedac też czasem lubie się wystroić...a sukienka jest boooska :)\nSukienka jest na prawdę prześliczna. Ma mini dorobne kwiatuszki - dodające de facto uroku cąłej sukience


Zamówienie z dnia 06.08.2020\nZabezpieczenie przestrzeni na pięciu obiektach mostowych usytuowanych w ciągu obwodnicy Inowrocławia i autostrady A-1 siatkami stalowymi.\nZamówienie z dnia 30.07.2020\nOdbiór odpadów komunalnych niesegregowanych z terenu Obwodu Drogowego w Koronowie ul. Droga do Różanny 16, 86-010 Koronowo.\nZamówienie z dnia 28.07.2020\nAdaptacja pomieszczeń budynku portierni na potrzeby prowadzenia zimowego utrzymania dróg, zlokalizowanego na terenie siedziby Rejonu we Włocławku\nZamówienie z dnia 20.07.2020\nRemont i konserwacja zapleczy technicznych administrowanych przez Rejon w Nakle nad Notecią.\nZamówienie z dnia 15.07.2020\n„Zabezpieczenie przestrzeni na pięciu obiektach mostowych usytuowanych w ciągu obwodnicy Inowrocławia (droga krajowa nr 15f i 25i) poprzez montaż siatek zabezpieczających”\nZamówienie z dnia 14.07.2020\nWykonanie systemu sygnalizacji włamania i napadu oraz monitoringu wizyjnego (CCTV) w obiektach Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Bydgoszczy.\nZamówienie z dnia 08.07.2020\nSprawowanie nadzoru inwestorskiego dla zadania „Rozbudowa drogi krajowej nr 5 w województwie kujawsko - pomorskim o chodnik w miejscowości Osielsko – poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego”.\nZamówienie obejmuje branże drogową, teletechniczną i geodezyjną.\nZamówienie z dnia 01.07.2020\n„Remont i konserwacja budynku magazynu soli zlokalizowanego na terenie Bazy Materiałowej w Przydatkach Gołaszewskich Obwodu Drogowego w Kowalu”\nZamówienie z dnia 30.06.2020\nWykonanie projektu elektrycznego i wykonawczego instalacji elektrycznej układu załączania rezerwy zasilania (SZR) sieć – agregat, wraz z wykonaniem instrukcji współpracy agregatu z siecią, dla budynków:\n- Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg krajowych i Autostrad w Bydgoszczy na ul. Fordońskiej 6,\n- Wydziału Technologii i Jakości Budowy Dróg – Laboratorium Drogowe na ul. Nowotoruńskiej 31.\nZamówienie z dnia 25.06.2020 (2)\nSprawowanie nadzoru inwestorskiego dla zadania: „Remont drogi krajowej nr 25 w miejscowościach Prądocin i Chmielniki od km 161+500 do km 162+640.”


Amor & Pasta, Guadalajara - recenzje restauracji - TripAdvisor\nWyszukaj Meksyk›Jalisco›Metropolia Guadalajara›Guadalajara›Guadalajara Restauracje›Amor & Pasta\n16 recenzje(-i) Nr 674 wśród 927 Restauracje w lokalizacji Guadalajara $\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę Libertad 1850, Guadalajara 44600, Meksyk +52 33 3841 8518\n(1) Zacznij pisać recenzję lokalizacji Amor & Pasta Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Amor & Pasta — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nGuadalajara, Metropolia Guadalajara Santa Martha Restaurant\nGuadalajara, Metropolia Guadalajara La Alemana\nGuadalajara, Metropolia Guadalajara Taqueria Los Faroles\nGuadalajara, Metropolia Guadalajara Crepas & Co\nGuadalajara, Metropolia Guadalajara Callejon Central\nByłeś(-aś) w Amor & Pasta? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\nLibertad 1850, Guadalajara 44600, Meksyk Lokalizacja:\nPytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Amor & Pasta.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Amor & Pasta Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 812 recenzje(-i) Expiatory Temple\n282 recenzje(-i) Jose Cuervo Express\n100 recenzje(-i) Rectoría de la Universidad de Guadalajara\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 55 recenzje(-i) Mercado Mexico\n90 recenzje(-i) La cafeteria\n30 recenzje(-i) Urbana Gourmet


WYDARZENIA – Strona 9 – RUNANDTRAVEL.pl\nLuty 8, 2016By RUNANDTRAVEL.pl GÓRY & ULTRA, RUNSTYLE, Slider, WYDARZENIA\nLuty 5, 2016By RUNANDTRAVEL.pl RUNSTYLE, Slider, WYDARZENIA\nKONKURS! Wygraj pakiet na SALOMON VISEGRÁD TRAIL 2016!\nChcesz rozpocząć przygodę z bieganiem w terenie? Weź udział w konkursie, w którym do wygrania jest pakiet startowy na bieg SALOMON VISEGRÁD TRAIL 2016. Bieg na dystansie 33 km odbędzie się 15 maja br. w ramach imprezy biegowej Ultra Trail Hungary na Węgrzech. SALOMON VISEGRÁD TRAIL to bieg na dystansie 33 km (przewyższenia: 1,100 m+) ze startem spod malowniczego zamku w Wyszehradzie i metą w równie malowniczym – nazywanym przez Polaków „węgierskim Kazimierzem” – Szentendre. Oba miasteczka położone są w zakolach Dunaju, w niedalekiej odległości od Budapesztu. Szczegółowe informacje naCzytaj więcej\nStyczeń 16, 2016By RUNANDTRAVEL.pl RUNSTYLE, Slider, WYDARZENIA\nUnder Armour szuka biegowych ambasadorów\nAmerykańska firma Under Armour w ostatnim czasie coraz mocniej zaznacza swą obecność w biegowym świecie. Jako że od początku swojego istnienia stawia na wspieranie zdolnych sportowców, od połowy stycznia UA ogłasza nabór na biegowych ambasadorów. Jeśli jesteś biegaczem, wiążesz ze sportem swoją przyszłość i szukasz wsparcia sprzętowego – Under Armour jest do Twojej dyspozycji. Prześlij swoje sportowe CV na adres mailowy ambasador@mmsport.com.pl. Co powinno znaleźć się w Twoim sportowym CV? Wiek, dotychczasowe wyniki, plany startowe, kilka słów o zainteresowaniach. Sport kształtuje charakter, dlatego napisz też dlaczego startujesz i dlaczego UnderCzytaj więcej\nGrudzień 3, 2015By RUNANDTRAVEL.pl RUNSTYLE, WYDARZENIA\nKONKURS! „Mikołajkowy prezent od Kalenji”\nZapraszamy do udziału w konkursie „Mikołajkowy prezent od Kalenji”, w którym do wygrania jest latarka do biegania Run Light, ufundowana przez Decathlon. Lampka do biegania Run Light (Kalenji) • Zasięg – Wiązka światła doskonale oświetla trasę przed sportowcem (do 20 m) • Moc – 3 tryby oświetlenia: 250, 180, 90 lumenów. Automatyczny tryb ekonomiczny: 70 lm • Czas działania – 2 h > 250 lm / 5h > 90 lm Możliwość podłączenia dodatkowej baterii. • Widoczność – 3 migające światełka LED umieszczone na baterii (sportowiec nosi ją na plecach). LinkCzytaj więcej\nListopad 18, 2015By RUNANDTRAVEL.pl RUNSTYLE, RZECZY, Slider, WYDARZENIA\nNew Balance w gronie najlepszych butów do biegania na świecie.\nMagazyn Runner’s World co roku przyznaje nagrody najlepszym producentom sprzętu sportowego. Właśnie ogłoszono, że model New Balance 1500v2 został wybrany jednym z najlepszych butów biegowych na świecie. Komentarz New Balance Polska: Nasze buty na przestrzeni ostatnich kilku sezonów zmieniły się nie do poznania, przede wszystkim technologicznie. Współpraca m.in z naszym mistrzem w maratonie Yardem Shegumo, dała nam jeszcze więcej cennych informacji produktowych nt. technologii, których używamy w naszych biegówkach. W dzisiejszych bardzo konkurencyjnych czasach, nie ma miejsca na produkty niskiej jakości, które nie nadążają za nowoczesną estetyką, a ta jakCzytaj więcej\nListopad 13, 2015By RUNANDTRAVEL.pl RUNSTYLE, Slider, WYDARZENIA\nGet Vertical! Wygraj obóz zimowy z Salewa.\n2 listopada br. wystartowała zimowa odsłona konkursu Salewa Get Vertical, w której główną nagrodą są górskie przygody w Alta Badia, Grindelwald i San Martino Di Castrozza. Międzynarodowy konkurs potrwa do 13 grudnia 2015. Poza uczestnictwem w jednym z wyjazdów do wygrania jest również ponad 250 innych nagród, a wśród nich zaproszenia na jazdy testowe BMW, odzież SALEWA z technologią Polartec®, produkty Manfrotto czy zaproszenia na warsztaty fotograficzne. Wejdź na stronę getvertical.salewa.com, zarejestruj się i weź udział w grze online. Uczestnicy obozów zostaną wybrani i podzieleni na podstawie deklarowanego poziomu zaawansowania orazCzytaj więcej\nListopad 6, 2015By RUNANDTRAVEL.pl RUNSTYLE, Slider, WYDARZENIA\nKONKURS! Nie wystarczy biegać, żeby biegać. Trzeba też coś jeść.\nZapraszamy do udziału w konkursie „Nie wystarczy biegać, żeby biegać. Trzeba też coś jeść”, w którym do wygrania są 4 egzemplarze książki „Ziarna dają siłę” Freer Chrissy, ufundowane przez wydawnictwo Buchmann. Z książki „Ziarna dają siłę” czytelnik dowie się wszystkiego o zaletach zbóż i roślin strączkowych. Poradnik składa się z 12 części – każda poświęcona jest jednemu z gatunków zbóż. To zbiór receptur na zdrowe i smaczne potrawy – azjatycką sałatkę ryżową, kotleciki ryżowo-warzywne, placki z soczewicy, zapiekankę grecką. W książce znajduje się ponad 100 przepisów, z czego 40 toCzytaj więcej\nWrzesień 29, 2015By RUNANDTRAVEL.pl RUNSTYLE, WYDARZENIA\n22 września br. oficjalnie wystartowała ogólnopolska kampania społeczna „Jak działa zdrowy człowiek”. Kampania organizowana przez Ministerstwo Zdrowia związana jest z ustawą o zdrowiu publicznym, której założeniem jest poprawa stanu zdrowia całego społeczeństwa. Kampania „Jak działa zdrowy człowiek” składać się będzie z dwóch głównych elementów. Pierwszy – typowo edukacyjny, którego częścią jest wydana właśnie przez Wydawnictwo Agora książka „Zdrowy apetyt”, skupiać się będzie na przekazywaniu wiedzy pomocnej w dbaniu o zdrowie, zwracaniu uwagi na niebezpieczeństwo wynikające z niewłaściwego trybu życia, pokazywaniu danych i statystyk, a także na oferowaniu poręcznych narzędzi służącychCzytaj więcej\nSierpień 6, 2015By RUNANDTRAVEL.pl RUNSTYLE, Slider, WYDARZENIA\nSpeed Street – nocne bieganie z Nike\nZapraszamy na Speed Street, czyli serię trzech nocnych, biegowych wyścigów odbywających się w Warszawie, w trzy kolejne czwartki sierpnia (13.08, 20.08 i 27.08). Każdy z wyścigów rozegra się w innym miejscu, znanym tylko zakwalifikowanym uczestnikom. Podczas każdego wyścigu, pod osłoną nocy, 24 najszybszych zawodników zmierzy się ze sobą na dystansie 1/4 mili. Dodatkowo każda zakwalifikowana na wyścig osoba, będzie mogła zaprosić trójkę swoich znajomych. W jaki sposób można zostać uczestnikiem Speed Street. Szczegóły w linku – TU Rejestracja na pierwszy z biegów potrwa do 11 sierpnia. Zarejestrować można się pod tymCzytaj więcej


Klasyk z nową techniką – na korzyść E-LINE NEXT LED przemawia efektywna technologia LED o skuteczności wynoszącej do 190 lm/W oraz dwa modele szyn nośnych: system mocowania posiada stałe odstępy między wtykami rozłączającymi, co umożliwia integrację modułów oświetleniowych LED co 375 mm dla wysokiej elastyczności, co 1500 mm do modernizacji lub co 2250 mm do projektów wymagających racjonalizacji kosztów. Clou tego elastycznego systemu polega na jego nieprzerwanym okablowaniu: to gwarancja wyjątkowej swobody przy pozycjonowaniu modułów oświetleniowych – można je umieścić w dowolnym miejscu na szynie nośnej.\nWysokie sufity stają się coraz bardziej popularne w segmencie retail w całej Europie. E-LINE NEXT LED sprawdzi się także w przypadku dużych wysokości montażowych. Do wyboru jest aż 15 układów optycznych i projektorów, co umożliwia indywidualną konfigurację systemu linii świetlnych na potrzeby każdych warunków przestrzennych i sprawia, że system w każdej wersji zapewnia znakomity komfort widzenia. Linia E-LINE NEXT LED po mistrzowsku spełnia wymagania w kwestii najważniejszych aspektów najnowocześniejszego oświetlenia LED: komfortu widzenia, akcentowania i atmosfery.\nW 44 sekundy gotowe na przyszłość: tak szybko przebiega wymiana dotychczasowych systemów E-Line na nową generację naszego klasyka linii świetlnych – i to bez użycia narzędzi, na zatrzask! Wymianie podlegają tylko nośniki urządzeń. Do tego dochodzą jeszcze niższe koszty eksploatacji i opcja integracji specjalnych dodatków, jak moduły światła awaryjnego, beacony czy czujniki, które czynią z naszej E-LINE NEXT LED rozwiązanie kompleksowe.\nWsparcie sprzedaży w naszym wykonaniu oznacza również, że za pomocą takich systemów jak E-LINE NEXT LED długofalowo i wydajnie obniżamy koszty eksploatacji. Kolejny plus to proste przezbrojenie instalacji: modernizację oświetlenia można przeprowadzić bez konieczności zamykania na ten czas salonu lub sklepu. Szybki montaż dodatkowo obniża koszty instalacji. POS pozostaje dobrze oświetlony bez długich czasów przestoju.\n15 różnych układów optycznych i moduł reflektorowy B.VEO z 5 kątami rozsyłu światła dla optymalnej inscenizacji w POS\nNowe długości modułów\nTrzy rozmiary modułów: 750, 1500 i 2250 dla perfekcyjnej aranżacji przestrzeni\nNiezwykle szerokie portfolio dla maksymalnej swobody aranżacji i na każdą kieszeń\nBeznarzędziowa wymiana dotychczasowych systemów w 44 sekundy\nHuman Centric Lighting do wszystkich obszarów zastosowania\nWszystkie warianty dostępne także w wersji Active do HCL\nKlasa strumienia świetlnego LED 2000–10 000 lm regulacja co 500 lm / 10 000–20 000 lm regulacja co 1000 lm\nBarwa światła 3000 K, 4000 K, 6500 K\nukład optyczny soczewkowy układ optyczny\nJednostka zasilania sterownik zintegrowany\nBarwa światła 3000 K, 4000 K, 6500 K, Active\nE-LINE NEXT LED referencje


Highlander Talerz Emaliowany Deluxe Niebieski | Milworld.pl\nŚrednica talerza: 19,8 cm\nTalerz wojskowy z krawędziami ze stali nierdzewnej, która zapewnia wysoki komfort użytkowania przez wiele lat. Naturalne właściwości materiału sprawiają, że brzegi bardzo wolno się nagrzewają, co w efekcie chroni usta czy dłonie przed oparzeniem związanym ze spożywaniem lub piciem gorących posiłków. Prezentowany talerz doskonale nadaje się na biwak, survival, camping czy wyprawę trekkingową. Dzięki militarnej specyfikacji oraz grubej warstwie emalii, naczynie posłuży Ci podczas niejednej podróży.\nBardzo wytrzymałe naczynia, także śmiało mogę polecić.


Wardruna – Biały Kruk w czerwcu – Metal Live Radio\nPosted on 9 lutego 2020 7 lutego 2020 Author Freddy64\tMożliwość komentowania Wardruna – Biały Kruk w czerwcu została wyłączona\n“Kvitravn” czyli Biały Kruk, taki tytuł będzie nosić nowa płyta norweskiego zespołu Wardruna. Nowe wydawnictwo ukaże się 5 czerwca 2020 r.\nPremiera płyty Kvitravn będzie mieć miejsce na specjalnym koncercie 11 czerwca w niemieckim Gelsenkirchen Amphitheater. Wardruna wystąpi w Polsce w tym roku na dwóch koncertach – 3 maja w poznańskiej Sali Ziemi i 4 maja w krakowskim ICE Congress Center.\nTagged koncert, manowar, płyta, wardruna


Tracheotomia - wskazania, w jaki sposób jest wykonywana?\nStrona główna » Choroby i zdrowie » Układ oddechowy » Tracheotomia – wskazania, w jaki sposób jest wykonywana?\n1 Tracheotomia – wskazania\n2 Tracheotomia – w jaki sposób jest wykonywana?\n3 Tracheotomia – powikłania\n4 Tracheotomia – kiedy stałe rozwiązanie?\nTracheotomia jest jednym z najstarszych zabiegów o charakterze chirurgicznym. Wykonywana ona była już czasach starożytnych, a pierwszy raz miał ją prawdopodobnie przeprowadzić Asklepiades, medyk żyjący w na przestrzeni II oraz I wieku przed naszą erą.\nTracheotomia jest czynnością zabiegową polegającą na rozcięciu tchawicy. Bardzo często przeprowadzana jest w trybie pilnym, gdy konieczne jest ratowanie życia ludzkiego. Jakie jeszcze przypadki są wskazaniem do przeprowadzenia zabiegu tracheotomii? Czy po jej wykonaniu można powrócić do zwyczajnego funkcjonowania?\nTracheotomia – wskazania\nTracheotomia jest zabiegiem przeprowadzanym w celu uratowania życia człowieka. Jest to tak zwana tracheotomia nagła. Występują także inne przypadki wykorzystania określonego zabiegu, który w tym aspekcie określany jest mianem tracheotomii nienagłej. Ogólnie rzecz biorąc, tracheotomia wykonywana jest w sytuacji, w której niezbędne jest wprowadzenie oddychania zastępczego, a mianowicie gdy pojawia się:\nobrzęk krtani oraz duszności,\nciężkie urazy czaszki,\npoparzenia, które dotknęły górnych dróg oddechowych,\nuraz, który powoduje zwężenie światła krtani,\ninne elementy przeszkadzające zlokalizowane w krtani, na przykład obecność ciała obcego,\nwydzielina oskrzelowa zalegająca w nadmiernych ilościach,\nkonieczność zapewnienia przewlekłej sztucznej wentylacji płuc,\nprzed przeprowadzeniem laryngektomii o charakterze częściowym bądź też całkowitym\nTracheotomia – w jaki sposób jest wykonywana?\nOkreślony zabieg polega na otwarciu przedniego fragmentu (ściany) tchawicy oraz wprowadzeniu do jej obszaru rurki w celu zapewnienia w ten sposób oddychania. To wpływa na umożliwienie dopływu powietrza do płuc z pominięciem normalnej drogi (nos, gardło oraz krtań). Dla przeprowadzenia określonego zabiegu, w pierwszej kolejności należy rozciąć w sposób pionowy bądź poziomy, skórę zlokalizowaną poniżej chrząstki pierścieniowatej krtani.\nW dalszym aspekcie lekarz dokonuje przecięcia mięśni powierzchniowych szyi, a ponadto mięśni podgnykowych i w konsekwencji dociera do tarczycy. Wykorzystując skalpel, najczęściej w drugiej bądź trzeciej chrząstce wycina się otwór na wzór okienka (tracheostomia), przez który dokonuje się wprowadzenia rurki.\nTracheotomia – powikłania\nMimo faktu, za pośrednictwem zabiegu tracheotomii ratuje się ludzkie życie. Należy uwzględnić to fakt, że określone działanie może wywołać również poważne konsekwencje. Mogą w tym przypadku wystąpić znaczne powikłania. Biorąc pod uwagę czas wystąpienia, dzielą się one w następujący sposób:\nnatychmiastowe – odma śródpiersiowa bądź też odma opłucnowa, uszkodzenie większych naczyń, przetoka tchawiczo – przetokowa, a ponadto krwawienie,\nwczesne – wymienia się w tym przypadku takie powikłania jak wysuniecie rurki użytej do tracheotomii, zatkanie jej wydzieloną, obrzęk płuc, zatrzymanie oddychania,\npóźne – może tutaj pojawiać się krwawienie z przetoki, zwężenie tchawicy, przetoka tchawiczo-skórna, przetoka tchawiczo-przełykowa i inne.\nInne rezultaty mające charakter uboczny występujące po przeprowadzonym zabiegu tracheotomii to problemy z przełykaniem. Dodatkowo problemy z ukształtowaniem się ziarniaków, zwężenie tchawicy w wyniku blizny powstałej po tracheotomii, martwica części tchawicy, a także różnego rodzaju infekcje.\nCzynniki mogące przyczynić się do zwiększenia niebezpieczeństwa pojawienia się powikłań to na przykład:\nprzyjmowanie niektórych preparatów leczniczych na receptę bądź bez recepty.\nTracheotomia – kiedy stałe rozwiązanie?\nPo podjęciu działań chirurgicznych polegających na przeprowadzeniu tracheotomii, w sytuacji gdy jest już możliwe normalne oddychanie, wprowadzona rurka może zostać usunięta. Istnieje jednak niebezpieczeństwo, w którym normalny proces oddychania nie jest możliwy przez dłuższy okres czasu (około 10-14 dni) po zabiegu operacyjnym. Na początku gdy rurka wykorzystana podczas zabiegu tracheotomii jest dość gruba może to powodować trudności w mówieniu.\nPoprawa sytuacji następuje po wymianie na cieńszą. Podobna sytuacja ma miejsce w odniesieniu do spożywania pokarmów. Doustne żywienie będzie sprawiało problem dopóki rurka nie ulegnie wymianie na mniejsza.\nW sytuacji gdy rurka wprowadzona w wyniku zabiegu tracheotomii zostanie z pacjentem dłużej lub na zawsze (wycięcie krtani bądź jej fragmentu). Zarówno osoba, u której przeprowadzono zabieg, jak i najbliższa rodzina zostaną odpowiednio przeszkoleni w zakresie postępowania z tym elementem. A także zabiegów pielęgnacyjnych skóry w obszarze tracheostomii. Warto podkreślić również fakt, że po określonym zabiegu pacjent staje się bardziej podatny na różnego rodzaju infekcje.\nDzieje się tak dlatego, gdyż powietrze przechodząc przez proces oddychania omija nos oraz gardło i dostaje się bezpośrednio do płuc. Nie ma w tym przypadku możliwości na przykład na ogrzanie się. Następna przeszkoda z tym związana to mowa. Trzeba nauczyć się jak wydobywać dźwięk w inny sposób niż dotychczas, a mianowicie z wykorzystaniem procesu odpijania.\nPromienna skóra – sposoby na promienną skórę, nawilżanie skóry


Iwan Majewskij: Legii bym nie odmówił - SE.pl\nSport piłka nożna liga mistrzów piłka nożna liga mistrzów Iwan Majewskij: Legii bym nie odmówił\nIwan Majewskij i Dominik Nagy podczas meczu Legia Warszawa - FC Astana 1-0 w III rundzie eliminacji do Ligi Mistrzów. (2 sierpnia 2017 roku) foto:\nW rundzie wiosennej sezonu 2014/2015 był najlepszym zawodnikiem Zawiszy. Po spadku bydgoskiej drużyny z Ekstraklasy Iwan Majewskij (29 l.) grał w rosyjskim Anży Machaczkała, a od stycznia rządzi w drugiej linii kazachskiej drużyny FK Astana. Na tyle skutecznie, że mocno przyczynił się do wyeliminowania Legii Warszawa (3:1 dla Astany i 0:1) w trzeciej rundzie eliminacji Ligi Mistrzów.\n"Super Express": - Wystarczyło, że w rewanżu zamurowaliście bramkę, a Legia była bezradna.\nIwan Majewskij: - Mając przewagę dwóch goli, nie musieliśmy ciągle atakować. Legia zagrała dziś o wiele lepiej niż w Astanie, dlatego nie mogliśmy się odsłonić. Ale nie było też tak, że całą drużyną tylko ustawiliśmy się pod swoją bramką, żeby wybijać piłkę. Czekaliśmy, aż w końcu Polacy pójdą większą liczbą zawodników do przodu, a wtedy my skontrujemy.\n- O wyniku dwumeczu zdecydował gol na 3:1 zdobyty przez was w doliczonym czasie pierwszego meczu?\n- Zdecydowanie. Ta bramka była kluczowa. Wykorzystaliśmy błąd przeciwników, ale już wcześniej mogliśmy strzelić jeszcze kilka goli, bo u siebie byliśmy zdecydowanie lepsi.\n- Legia, z którą rywalizowaliście w eliminacjach Ligi Mistrzów, to mocniejsza drużyna niż ta, którą zapamiętałeś z gry w Ekstraklasie?\n- Inna. W pierwszym meczu byłem zaskoczony, że zaprezentowali się słabo, ale w rewanżu mocno nas przycisnęli. Trener podkreślał, że mają w swoich szeregach bardzo dobrych technicznie, kreatywnych zawodników. Mnie szczególnie dali się we znaki Guilherme i Moulin. Obaj przydaliby się u nas.\n- Wypromowałeś się w Zawiszy i wyjechałeś z Polski. Nie miałeś propozycji z klubów Ekstraklasy?\n- Było zainteresowanie, ale nie z tych klubów, do których chciałbym trafić. Miałem ofertę z Pogoni Szczecin, niedawno pytała o mnie Jagiellonia. Gdyby zgłosiła się Legia, pewnie bym nie odmówił.\n- Może teraz, po tym jak strzeliłeś mistrzom Polski gola i byłeś jednym z najlepszych zawodników Astany, ktoś z Warszawy się odezwie?\n- Mam jeszcze półtora roku ważny kontrakt z Astaną, ale Legia to firma. Zawsze można rozmawiać.\ntagi: Iwan Majewskij legia warszawa liga mistrzów


Artur Czaja: "Chciałbym tak jeździć do końca sezonu" - Unia Tarnów Żużel Artur Czaja: "Chciałbym tak jeździć do końca sezonu" - Unia Tarnów Żużel\nArtur Czaja: „Chciałbym tak jeździć do końca sezonu”\nStrona główna / Wiadomosc / Artur Czaja: „Chciałbym tak jeździć do końca sezonu”\nPo wysokim zwycięstwie z Euro Finannce Polonią Piła na ustach naszych zawodników pojawiły się duże uśmiechy. Swoje zadowolenia nie krył także Artur Czaja, który po raz kolejny był jednym z czołowych zawodników naszej drużyny – Jestem naprawdę bardzo zadowolony. Zawsze jak uda mi się pojechać fajne zawody to się bardzo cieszę. Wiadomo jak to jest w żużlu, raz się wygrywa, a raz się przegrywa. Tak to już jest, że nie da się nic przewidzieć, ale jak się uda to ogromnie się cieszę. Chciałbym tak jeździć do końca sezonu, ale co będzie to czas pokaże – przyznał Artur tuż po meczu.\nJednym z elementów, który zaskoczył rywali był specyficzny, tarnowski tor – Ciężko jednoznacznie powiedzieć w czym tkwił klucz do takiego sukcesu. Na pewno to, że jechaliśmy u siebie. Trenowaliśmy tutaj i znamy ten tor. Na pewno jak pojedziemy do Piły to już nie będzie tak łatwo. Tam jest bardzo specyficzny tor, który oni z kolei dobrze znają, a my mniej. To jest po prostu sport, żużel – wyjaśnił Artur Czaja.\nWielkimi krokami zbliżają się dwa pojedynki derbowe ze Stalą Rzeszów. Nasz zawodnik ma pełną świadomość jak ważne są to spotkania i obiecuje solidne przygotowanie – Oczywiście. Już jestem po rozmowie z panem Jackiem Rempałą. Chcemy odświeżyć silnik na to spotkanie, tak żeby od strony sprzętowej być przygotowanym jak najlepiej. Ja też jeździłem w Rzeszowie i wiem jak tam jest. Drużyna z Rzeszowa oczywiście dobrze zna tamten tor, a żeby tam dobrze pojechać to trzeba być „wjechanym”. Na pewno damy z siebie wszystko. Oczywiście najlepiej byłoby wygrać, a czy tak się stanie zobaczymy w niedzielę – dodał Artur.\nWraz ze startem szwedzkiej Elitserien Arturowi doszły kolejne spotkania. Wyniki są nieco słabsze niż w Polsce. Jak się okazuje główną przyczyną były problemy sprzętowe – Pierwszy mecz w Szwecji nie wyszedł aż tak źle. Zdobyłem 5 punktów. Na wszystkich portalach miałem zapisany defekt, ale go nie miałem – zdobyłem wtedy jeden punkt – mogę się trochę usprawiedliwić (śmiech). Natomiast w ostatnim meczu na własnym torze głównym problemem było to, że padł prąd. Wystarczało mocy tylko na start i te starty miałem dobre, natomiast na dystansie ten motocykl był tak słaby, że miałem wręcz problemy z płynnym pokonywaniem łuków. Od razu jak tylko wróciłem ze Szwecji, nawet nie myliśmy sprzętu tylko pojechaliśmy do Częstochowy na trening. Wykonałem próbny start, poprawiliśmy prąd i okazało się, że mieliśmy rację. Zapłony się popaliły i przez to mój wynik był taki słaby. Teraz jedziemy do Malilli. Będę tam startował pierwszy raz, ale chciałbym się zaprezentować jak najlepiej– zakończył Artur Czaja.


Spring vocabulary | http://artykuly.malownicze.bieszczady.pl\n← Present Simple ćwiczenia pdf\nCzy suknie ślubne w dowolnym czasie rządzą światem ceremonii? →\nMożliwość komentowania Spring vocabulary została wyłączona,\nNikomu nie wypada objaśniać, jak istotny jest język angielski i to, by dziecko mogło jak najwcześniej uczyć się go w sposób wydajny. Powstały już ogromne wolumeny książek oraz poradników wskazujących na to, w jaki sposób wolno wspierać swoje dziecko w zmaganiach się z obcym językiem. W tym miejscu próbujemy uzbierać w pigułce jedne z najważniejszych narzędzi, które okazały się skuteczne w nauce języka angielskiego w większości wypadków.\nNajważniejsze w nauce języka angielskiego w okresie dzieciństwa jest zjednoczenie jej z rozrywką. To daje perfekcyjne rezultaty, szczególnie w owym czasie, kiedy taka nauka jest wspierana przez poprawnego korepetytora. Właściwego – to oznacza, kochającego nie jedynie język angielski, niemniej jednak również dzieci, a do tego umiejącego tę wiedzę oraz miłość przekazać.\nJako rodziciel, któremu zależy na świetnych zdolnościach lingwistycznych dziecka, powinieneś posiadać również dostępny umysł na stałe poszukiwanie idei, dyrektyw, pobocznych materiałów, które będą malucha inspirować do pogłębiania nauki, odkrywania oryginalnych słówek. Z czasem dziecko samo będzie domagało się pobocznych bodźców, koniec końców pokocha ten drugi język, a owoce tej miłości będą mu wspomagać przez całe życie – od pozyskiwania właściwych stopni w szkolnej ławie, po pokaźniejsze możliwości w kontekście kariery zawodowej.


Bractwo Bang Bang – Wikipedia, wolna encyklopedia\nData premiery 15 września 2010\nBractwo Bang Bang (ang. The Bang Bang Club) – kanadyjsko-południowoafrykański film biograficzny z 2010 roku oparty na scenariuszu i reżyserii Stevena Silvera. Wyprodukowany przez Paramount Pictures. Film oparty jest na faktach.\nŚwiatowa premiera filmu miała miejsce 15 września 2010 roku podczas 35. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Toronto. Premiera filmu odbyła się w Kanadzie 6 maja 2011 roku.\nW latach 1990-1994 czterech fotografów z RPA: Ken Oosterbroek (Frank Rautenbach), Greg Marinovich (Ryan Phillippe), Kevin Carter (Taylor Kitsch) i João Silva (Neels Van Jaarsveld) tworzy Bang Bang Club. Utrwalają oni na zdjęciach sceny walk rozgrywających się na ulicach w momencie upadku apartheidu.\nMarinovich i Carter otrzymali nagrody Pulitzera. Pierwszy w 1991 za zdjęcia ukazujące zabicie Lindsaye Tshabalala w 1990 roku (ta scena jest w filmie), drugi w 1994 za fotografię (z 1993 roku) sępa obserwującego głodujące dziecko w południowym Sudanie .\nWszyscy członkowie Bang Bang Club zapłacili wysoką cenę za odwagę i poświęcenie. 18 kwietnia 1994 roku podczas walk w Thokozie na przedmieściach Johannesburga, Oosterbroek zginął, a Marinovich został ciężko ranny. W lipcu tego samego roku Carter popełnił samobójstwo. Silva w 2010 roku, półtora miesiąca po premierze filmu, wszedł na minę w prowincji Kandahar, w Afganistanie podczas patrolu z żołnierzami amerykańskimi i stracił obie nogi poniżej kolan.\nTaylor Kitsch jako Kevin Carter\nRyan Phillippe jako Greg Marinovich\nFrank Rautenbach jako Ken Oosterbroek\nPatrick Lyster jako James Nachtwey\nBractwo Bang Bang w bazie Internet Movie Database (ang.)


Kulturalna arena — blog recenzencki: sierpnia 2017\nTytuł oryginalny: Hard\nWydawnictwo Kobiece nie zwalnia tempa i nieustannie bombarduje nas elektryzującymi, zmysłowymi i namiętnymi opowieściami pełnymi seksownych bohaterów, którzy pobudzają wyobraźnię niejednej z nas. Osiemnastego sierpnia miała premierę kolejna gorąca książka — Hard Eve Jagger, która rozpoczyna serię Sexy Bastard. Czy jednak okazała się tak gorąca, jak zapowiadano?\nEve Jagger swoją przygodę z pisaniem rozpoczęła już w liceum, potem kontynuowała ją, będąc na studiach, ale dopiero po jakimś czasie zaczęła myśleć o tym poważnie i stworzyła czterotomową serię Sexy Bastard. Każda część jest poświęcona innemu męskiemu bohaterowi.\nRyder to król nocnego życia w Atlancie. Prowadzi sieć nocnych klubów, a po godzinach rządzi swoim królestwem — podziemnym ringiem. Nie lubi, gdy ktoś zaciąga u niego dług, a potem go nie spłaca, nie lubi też, gdy ktoś jest mu coś winny. Gdy pewien chłopak nie zwraca mu w terminie pieniędzy, postanawia złożyć mu wizytę. W domu zastaje jednak zupełnie kogoś innego — dziewczynę, która od razu wpada mu w oko. Cassie, siostra dłużnika, gdy dowiaduje się o problemach brata, postanawia sama spłacić dług. Zawiera z Ryderem układ. To początek końca, bo co zrobią bohaterowie, gdy wszystkie tajemnice i kłamstwa ujrzą światło dzienne i nie będzie już odwrotu?\nOd pierwszych stron czułam, że ta opowieść ma duży potencjał. Nic nie wskazywało na to, że będzie miała skomplikowaną fabułę, więc podeszłam do niej na spokojnie, bez jakichkolwiek oczekiwań. I taką książkę otrzymałam. Spójną, choć nie pozbawioną wad, gdzie głównym wątkiem jest rozwijające się uczucie między Cassie a Ryderem. Nie zabrakło małego zwrotu akcji i pojawienia się czarnego charakteru, który próbował wkroczyć między bohaterów.\nJak na erotyk przystało, w książce nie zabrakło momentów zbliżeń. Sceny erotyczne nie pojawiają się jednak już na samym początku, lecz mniej więcej w połowie historii, choć pożądanie i napięcie między dwójką głównych bohaterów jest zauważalne już od pierwszych chwil. Wszystko to zasługa naprzemiennej narracji, dzięki której mamy możliwość wniknąć do głów postaci i poznać ich myśli oraz zdanie na temat drugiej osoby. Autorka zadbała o to, by sceny tego typu były zróżnicowane, co stanowi niewątpliwy plus tej książki.\nJeżeli chcecie przeczytać historię, w której główni bohaterowie to silne osobowości, koniecznie sięgnijcie po Hard. Już od dawna nie miałam okazji czytać o bohaterce, która byłaby pewna swoich atutów i miała cięty język. A taka właśnie jest Cassie. Pewna siebie, ironiczna, walcząca o swoje, a jednocześnie wrażliwa i skrywająca w sobie wiele sekretów. Podobnie został wykreowany Ryder — z jednej strony zaborczy, drażliwy, pewny siebie, dążący do określonych celów, z drugiej — czuły i opiekuńczy wobec swojej kobiety.\nMama powiedziała mi kiedyś, że gniew i strach są ze sobą związane, że często jesteśmy rozgniewani, ponieważ się boimy. Złość jest naszym sposobem na ukrycie emocji, które czynią nas bezbronnymi, słabymi, obnażonymi. Dzięki złości czujemy, że mamy kontrolę. Nawet wtedy, gdy jej nie mamy.\nTo, co zaskoczyło mnie szczególnie w tej książce to humor i dialogi bohaterów. Może nie każdego będzie śmieszyć wymiana zdań Cassie i Rydera oraz pozostałych postaci, ale ja co chwilę wybuchałam śmiechem. Zgryźliwości i ironiczne komentarze sprawiały, że na mojej twarzy pojawiał się uśmiech. Hard jest napisane prostym, ale przyjemnym w odbiorze językiem. Eve Jagger ma lekkie pióro, ale zdecydowanie musi jeszcze szlifować swój warsztat, ponieważ widać pewne niedociągnięcia związane z opisywaniem wydarzeń.\nCo do samej oprawy graficznej, to z jednej strony okładka nie wyróżnia się niczym szczególnym, ale z drugiej ma w sobie coś, co od razu przyciąga wzrok. Porównując z okładką zagraniczną, nasza polska podoba mi się znacznie bardziej. Jest prosto, ale schludnie. Czerwony napis dopełnia całość — kolorowy akcent to zdecydowanie dobry pomysł.\nSiadam na stołku przykręconym do ścianki przymierzalni, odchylam głowę do tyłu i zamykam oczy, odgradzając się od świata. Instynktowna reakcja - kiedy nie chcemy na coś patrzeć albo wiedzieć, że istnieje, zakrywamy twarz, zasłaniamy widok. I zakładamy, że skoro nie widzimy potwora, potwór nie istnieje. Nie skrzywdzi nas. Nie jest prawdziwy. Ale to nieprawda. Potwór istnieje i nagrał wiadomość.\nJedyny mój zarzut dotyczy długości tej opowieści. Historia, choć ciekawa, wydała mi się zdecydowanie za krótka. Według mnie zabrakło stu, może stu dwudziestu stron, na których autorka skupiłaby się na opisach — nie tylko rozgrywających się wydarzeń, ale również emocji oraz przeżyć wewnętrznych bohaterów, które powinny odgrywać kluczową rolę. Dwieście osiemdziesiąt jeden stron to za mało, by móc w pełni oddać to, co czują bohaterowie. Przez to ma się też wrażenie, że tempo książki było naprawdę szybkie, a my dowiedzieliśmy się naprawdę niewiele.\nChoć Hard to debiut, warto się z nim zapoznać. Może stworzyła nieco przewidywalną historię, ale na pewno nie jest ona zła. Jest napisana przyjemnym językiem, a w dodatku czytelnik ma okazję przeczytać opowieść, w której ścierają się dwa silne charaktery. Choć to erotyk, to książka nie obfituje w sceny erotyczne — jest ich zaledwie kilka, a każda z nich jest opisana w zupełnie inny sposób. Jeżeli macie ochotę spędzić miły wieczór z jakąś lekturą, to Hard będzie doskonałym wyborem.\nHard | Cash | Knox | Jackson |\nEtykiety: erotyk, Eve Jagger, Kobiece, romans\nEtykiety: erotyk, Kobiece, literatura kobieca, Vi Keeland\nTytuł oryginalny: Przyszłość ma twoje imię\nNigdy wcześniej nie miałam do czynienia z twórczością Elżbiety Rodzeń. Kojarzyłam nazwisko pisarki, ale jakoś nie było okazji, by sięgnąć po Zimową miłość czy Dziewczynę o kruchym sercu. Gdy nadarzyła się sposobność, aby przeczytać najnowszą książkę autorki, nie wahałam się i od razu to zrobiłam.\nGdy kilka lat temu Bianka stała się ofiarą napadu, wiedziała, że jej życie szybko nie wróci do normy. Do dziś zmaga się ze skutkami tego wydarzenia, które wracają do niej ze zdwojoną siłą. Stara się żyć na nowo, a wybranie się na studia, podjęcie pracy i zamieszkanie w akademiku mają być pierwszymi krokami, aby odzyskać upragniony spokój. W pracy poznaje Mateusza — młodego studenta, który od dawna musi mierzyć się z demonami przeszłości. Pozornie może się wydawać, że to chłopak, który czerpie z życia pełnymi garściami, ale mało kto wie, że ma za sobą trudne dzieciństwo. Przed innymi udaje szczęśliwego i wyluzowanego, ale czy ktoś zdaje sobie sprawę, jaki jest naprawdę? Czy dwójka z pozoru różnych osób będzie w stanie się porozumieć i odnajdą swoje drogi do szczęścia?\nZ jednej strony to książka, która powiela pewne schematy, ponieważ mamy do czynienia z dwójką pokrzywdzonych osób, borykającą się z problemami z przeszłości, z drugiej natomiast fabuła nie wydaje się tak oczywista, jak moglibyśmy zakładać. Autorka umiejętnie balansuje między wątkami i nie skupia się na jednym — poświęca uwagę każdemu, który rozpoczęła i prowadzi wszystkie do końca, tworząc tym samym spójną opowieść. Dopełnieniem całości wydaje się tu niespodziewany zwrot akcji, który pisarka serwuje czytelnikowi pod sam koniec powieści. Jest on swoistą wisienką na torcie, kropką nad i. Pozornie może się wydawać, że bohaterowie natrafiają na zbyt wiele przeszkód w swoim życiu, ale po głębszym zastanowieniu nie trudno o stwierdzenie, że to zupełnie naturalne, że nie wszystko idzie po ich myśli.\nZastanawiające jest dla mnie wyłącznie to, że osoba, która unika kontaktu z ludźmi, z taką łatwością potrafiła podjąć pracę w kawiarni, gdzie nie brakuje natłoku osób. Jak na postać, która ma traumę, bo tak wiele przeszła, nie wydawała się zbyt poruszona perspektywą pracowania wśród tylu ludzi. Nie wykluczam, że może mi coś umknęło podczas czytania książki. Bardzo prawdopodobne, że Blanka w ten sposób próbowała przełamać swój lęk przed obcymi. Oboje z Mateuszem są dla mnie pełni sprzeczności. Mają burzliwą przeszłość, a pozostają przy tym niezwykle wrażliwymi ludźmi. Zarówno on, jak i ona, muszą w końcu stanąć na nogi. Dorastanie nie zawsze jest łatwe, o czym doskonale mogli się przekonać. Pewne wydarzenia sprawiły, że Mateusz musiał szybciej dorosnąć, ale to uczyniło go silniejszym i wytrwalszym.\nW książce nie brakuje intymnych chwil, w których górę biorą pożądanie i namiętność. Rosnące i stopniowo rozwijające się uczucie stanowi jeden z mocniejszych punktów tej powieści. Mateusz bardzo subtelnie zmniejsza dystans, który znajduje się między nim a Bianką, a dodatkowo z niezwykłą delikatnością oswaja dziewczynę z dotykiem. Warto też wspomnieć o towarzyszących czytelnikowi emocjach, które wywołują mocniejsze bicie serca, począwszy od radości, poprzez zadumę, aż po smutek.\nNie sposób nie wspomnieć o drugoplanowych bohaterach, którzy mają mniejszy lub większy wpływ na dalszy rozwój wydarzeń. Poznajemy kilka postaci, które wydają się naprawdę interesującymi ludźmi. Moją uwagę przykuł Igor — brat Blanki, który był w stosunku do niej bardzo opiekuńczy. W jakiś sposób i on odczuł skutki napadu na siostrę, która zamknęła się w sobie. Żałuję jedynie, że nie dane było mi poznać go bliżej, bo kto wie, jaką historię on mógłby opowiedzieć?\nElżbieta Rodzeń zdecydowanie należy do autorek, które posiadają lekkie pióro do opisywania takich historii. Dialogi, które tworzy, nie są wymuszone, a język, jakim się posługuje, jest plastyczny i dopasowany do środowiska, w którym obracają się główni bohaterowie. Jednocześnie nie jest przeładowany wulgaryzmami i pseudofilozoficznym bełkotem, na który autorzy bardzo często się decydują, co nie stawia powieści w dobrym świetle. Pisarka postawiła na narrację pierwszoosobową, dzięki czemu możemy poznać zarówno myśli Bianki, jak i Mateusza. To najwłaściwsze rozwiązanie w tego typu książkach.\nNie brakuje momentów, w których czytelnik towarzyszy bohaterom w ich codziennych czynnościach. Poznaje ich zainteresowania, pasje, które dla obojga mają naprawdę wielkie znaczenie, o czym niejednokrotnie na kartach powieści możemy się przekonać. Książka nie traktuje wyłącznie o miłości. Pokazuje, jak ważna jest dla ludzi pasja, która staje się kotwicą i ostoją w trudnych momentach. Znaczącą rolę w tej historii odgrywa również rodzina oraz jej wsparcie — niestety nie wszyscy mają szansę wychowywać się w ciepłym, rodzinnym domu, gdzie mogą poczuć się kochani, o czym autorka wspomina kilkakrotnie.\nPrzyszłość ma twoje imię to dobry przykład tego, jak powinno wyglądać new adult. Wyraziści bohaterowie, dobrze poprowadzona fabuła, która nie skupia się wyłącznie na jednym wątku oraz towarzyszące czytelnikowi emocje, to przepis na udaną książkę. Dołóżmy do tego jeszcze przyjemny w odbiorze styl autorki, dynamiczne dialogi oraz liczne tajemnice i zawirowania głównych bohaterów, a otrzymamy książkę doskonałą. Z całą pewnością umili ona czas niejednej osobie, serdecznie polecam.\nZa egzemplarz i możliwość przeczytania książki dziękuję autorce Elżbiecie Rodzeń oraz wydawnictwu Zysk i S-ka.\nEtykiety: Elżbieta Rodzeń, literatura obyczajowa, literatura współczesna, New Adult\nReżyseria: Troian Bellisario\nObsada: Troian Bellisario, Tom Felton, Ben Winchell,\nChoć od premiery w USA minęło już trochę czasu, nie zauważyłam, by ktokolwiek zainteresował się tym filmem. Cała otoczka związana z tą produkcją przeszła bez większego echa: Zapewne gdybym nie śledziła instagramowych kont Troian Bellisario i Toma Feltona, umknąłby i mi ten tytuł. Nie mówi się o nim dużo, ba, nie zauważyłam, by w ogóle ktoś był nim zainteresowany.\nFeed to dramat z 2017 roku, w którym w główne role wcielili się Troian Bellisario (Pretty Little Liars) i Tom Felton (Harry Potter, Murder in the first). Troian nie tylko odgrywa jedną z kluczowych ról w tej produkcji, ale jest także pomysłodawczynią i autorką scenariusza do tego filmu. Zanim zagrała w serialu, który przyniósł jej dużą popularność, borykała się z zaburzeniami odżywiania, które doprowadziły ją do anoreksji.\nGłównymi bohaterami filmu są bliźnięta Olivia (Troian Bellisario) i Matthew (Tom Felton) Greyowie. Są ze sobą niesamowicie zżyci i zawsze mogą na sobie polegać. Wychowują się w zamożnej rodzinie, w której panują żelazne zasady. Z dwójki rodzeństwa to Olivia musi robić wszystko, aby zaimponować rodzicom: ma mieć perfekcyjne oceny, bo w końcu bycie prymuską zobowiązuje, nie może pozwolić sobie na odrobinę szaleństwa ani na wychodzenie w tygodniu, bo jej nie przystoi. O wiele większą swobodę ma Matt, na którego zachowanie rodzice często przymykają oko. Pewnego razu, gdy rodzeństwo wraca z imprezy, dochodzi do wypadku, w którym ginie brat Olivii. Jak poradzi sobie w tej sytuacji Olivia, zwłaszcza że do tej pory ona i Matthew byli nierozłączni?\nIt takes a tree a century to do what this darkness does to me in one night\nNawet po przeczytaniu opisu filmu nie wiedziałam, czego mogę się po nim spodziewać. Początkowo myślałam, że będę miała do czynienia z licznymi retrospekcjami, w których Olivia będzie wspominała chwile z bratem, ale jak się potem okazało, akcja poszła w zupełnie innym kierunku, niż się spodziewałam. Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy to zachowanie wszystkich bohaterów — żadne z nich nie jest sobą, każde z nich zakłada maskę, by nie pokazywać swojej prawdziwej twarzy.\nTo niebanalna produkcja, która pokazuje, jak utrata bliskiej osoby, może wpłynąć na samopoczucie drugiego człowieka i jaką krzywdę może mu wyrządzić. Olivia po utracie brata popada w apatię i izoluje się od innych. Dochodzi do takiego punktu, w którym zaczyna mieć halucynacje. Omam przybiera postać jej zmarłego brata. Zaczyna wpływać na jej zachowanie i negatywne myślenie. To film, który powiela pewne schematy, ale nadrabia grą aktorską i ciekawym ujęciem tematu, jakim są zaburzenia odżywiania i psychoza. Jest pełen metafor, które samemu trzeba dostrzec. Z całą pewnością to produkcja, która daje do myślenia.\nWidz nie odczuwa upływu czasu, choć film trwa 95 minut. Spowodowane jest to nie tyle klimatem, ile wydarzeniami, które rozgrywają się na ekranie. Z dużym zaangażowaniem śledzi się poczynania głównej bohaterki, której w głowie wciąż miesza pewien głosik i powoli doprowadza ją do autodestrukcji. Niezwykle wymowne jest też zakończenie, które nasuwa wiele pytań.\nNa dużym ekranie oprócz Feltona i Bellisario można zobaczyć szereg innych gwiazd, m.in. Jamesa Remara (Dexter, Django), wcielającego się w rolę Toma, ojca głównych bohaterów oraz Paulę Malcomson (The Hunger Games), która zagrała Samanthę — matkę bliźniaków. Nie zabrakło też kilku młodych gwiazd, które dopiero od kilku lat przecierają sobie ścieżki w tym zawodzie. Mowa tu o Tiffany Boone (Beautiful Creatures), która zagrała drugoplanową rolę oraz o Benie Winchellu, którego można kojarzyć z Max Steele'a czy serialu Finding Carter. Choć ich role są raczej epizodyczne, to nie sposób zwrócić uwagi na ich dobre aktorstwo.\nFeed to produkcja na wysokim poziomie. Nie tylko porusza ważne kwestie, ale jest też dobrze zrealizowana. Zdjęcia, choć proste, mają swój urok, a powolne ruchy kamery potęgują napięcie, które towarzyszy widzowi od początku filmu. Warto obejrzeć ten film choćby dlatego, aby dostrzec, jak wyniszczającymi chorobami są anoreksja i psychoza. Polecam.\nEtykiety: dramat, film 2017\nTytuł oryginalny: The Monster Calls\nHistoria powstania tej książki jest niezwykle interesująca. Jak się okazuje, powieść mogła w ogóle nie powstać, ponieważ jej pomysłodawczyni Siobhan Dowd zmarła na raka zanim zdążyła ją skończyć. Zaczęto wtedy szukać osoby, która mogłaby doprowadzić tę historię do końca. Początkowo Patrick Ness, któremu to zaproponowano, nie był do końca przekonany, czy jest odpowiednią osobą, by to zrobić — niełatwo jest stworzyć powieść bazując na zarysie innej osoby. W końcu jednak się zgodził, prosząc o swobodę pisania.\nConor to kilkunastoletni chłopiec mieszkający z mamą. Trudne położenie w jakim się znajduje, odtrącenie rówieśników, chora matka, a także odejście ojca, sprawiają, że nie może spokojnie spać i musi zmagać się z kolejnymi koszmarami. Pewnej nocy, dokładnie siedem minut po północy, budzi go niespodziewany przybysz, który okazuje się potężnym i przerażającym potworem. Drzewo (potwór) opowiada mu kilka historii, prosząc, aby chłopiec postąpił podobnie.\nOpowieści są ważne (…) Czasami potrafią być nawet najważniejsze. Jeśli tylko niosą ze sobą prawdę.\nTa stosunkowo krótka, bo licząca zaledwie 212 stron książka, wywołała we mnie więcej emocji niż opasłe tomiszcze liczące kilkaset stron, a przy tym niejednokrotnie zmusiła do refleksji. Opowiada historię chłopca, który musi nauczyć się żyć z nawarstwiającymi problemami oraz przygotować się na nieuchronnie zbliżającą śmierć matki. To historia, która wzrusza, oswaja ze śmiercią, ale także uczy czym jest. Choć opowiada również o chorobie nowotworowej, to nie stawia jej w centrum. Osoba, której bezpośrednio dotyka ta dolegliwość znajduje się na drugim planie, natomiast na pierwszym — jej bliscy, którzy muszą poradzić sobie z jej utratą. Pełna metafor historia zagubionego chłopca, który musi dorosnąć szybciej niż rówieśnicy. Potwór będący cisem to metafora uczuć, jakie targają głównym bohaterem. Siedem minut po północy to opowieść o życiu, stracie, ale i o emocjach, których nie warto kryć w sobie. Jeżeli nie będziemy mówić o tym, co czujemy, zniszczy nas to od środka.\nPrawdę mówiąc, każdy z nas ma takiego potwora, który pojawia się w nieoczekiwanym momencie. Codzienność bywa przytłaczająca, więc nic dziwnego, że uciekamy w świat wyobraźni. Czasami dochodzimy do takiego momentu, kiedy łatwiej jest nam coś wytłumaczyć poprzez historie i opowieści, niż gdyby przyszło mówić o tym wprost.\nWydanie książki, z którym miałam okazję się zapoznać niestety nie posiada ilustracji, które można było znaleźć w książce z 2013 roku. Nie przeszkadzało mi to jednak, bo liczył się fakt miłego upływu czasu podczas czytania. Nie ukrywam jednak, że ilustracje stworzone przez Jima Keya (który ilustrował Harry'ego Pottera), stanowiłyby świetne urozmaicenie powieści. Okładka filmowa, którą zaproponował Papierowy Księżyc ma jednak swój urok — żółto-pomarańczowe niebo w połączeniu z ciemną kolorystyką drzewa, przy którym stoi chłopiec, wygląda naprawdę efektownie.\nSiedem minut po północy to niezwykle wymowna, pełna metafor historia, niosąca ze sobą uniwersalny przekaz. Odnajdzie się w niej zarówno młoda, jak i starsza osoba, która ma w sobie odrobinę empatii i współczucia. Ness stworzył historię symboliczną, którą można odczytywać na wiele różnych sposób w zależności, jak do niej podejdziemy. Prosta, a zarazem wzruszająca, która chwyci za serce niejedną osobę.\nZa egzemplarz i możliwość przeczytania dziękuję wydawnictwu Papierowy Księżyc\nEtykiety: literatura młodzieżowa, Papierowy Księżyc, Patrick Ness\nTytuł oryginalny: Kiedy będziemy deszczem\nDominika van Eijkelenborg to autorka dwóch książek: Czułego punktu oraz Kiedy będziemy deszczem. Pochodzi z Suwalszczyzny, ale wyemigrowała do Holandii, gdzie obecnie mieszka. Studiowała pedagogikę, jednak serce oddała łucznictwu i jodze.\nPierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to niezwykle melancholijna okładka, która urzeka od pierwszej chwili. Szarość połączona z brudnym granatem to zdecydowanie dobre połączenie. Całość dopełniają spływające niczym po szybie krople deszczu. Nie jestem przekonana do fragmentu postaci na samym dole — wydaje mi się, że wtedy okładka byłaby jeszcze bardziej tajemnicza. Niemniej nawet z tym, według mnie, zbędnym elementem, wciąż skłania do refleksji.\nKsiążka reklamowana jako pełen napięcia thriller okazał się literaturą obyczajową z elementami kryminalnymi oraz psychologicznymi. Nie brakuje w nim też nieco filozoficznych rozważań autorki, które niekoniecznie pasują do tej opowieści. Nie jestem do nich przekonana dlatego, że niepotrzebnie rozciągają powieść i odwracają uwagę od głównego wątku. Miłośnicy sensacji mogą poczuć się rozczarowani, ponieważ nie znajdą w niej ani odrobiny mrocznego thrillera.\nInga de Graaf to matka dwójki dzieci. Gdy pewnego dnia wychodzi na spacer, nie wraca, przez co jej mąż zgłasza jej zaginięcie na policję. Poszukiwania nie przynoszą oczekiwanych rezultatów. Dopiero dotarcie do wiadomości, które wysyłała Inga, okazuje się kluczowe.\nMój dom jest zbudowany z odłamków i zgliszczy moich wyobrażeń o macierzyństwie, rodzinie, życiu.\nWiększą część książki stanowią wiadomości Ingi do przyjaciółki. Są zapisane kursywą, aby czytelnik nie miał problemu z rozróżnieniem ich od pozostałej treści. Mamy do czynienia z podwójną narracją: pierwszoosobową, gdy główna bohaterka koresponduje z przyjaciółką oraz z trzecioosobową w przypadku reszty wydarzeń.\nJak się potem okazuje, Inga poznaje swoją bratnią duszę — Robina, z którym zaczyna spędzać coraz więcej czasu. Nawiązuje się głęboką więź, która zaczyna mieć dla niej duże znaczenie. Zmęczona macierzyństwem i życiem u boku mężczyzny, który ją nudzi, sprawia, że Robin staje się dla niej kimś więcej niż tylko zwykłym przyjacielem, na którego może liczyć.\nInga to skomplikowana postać. Ma dzieci i męża, jednak nie czuje się szczęśliwa. Uważa, że jej życie jest pełne rutyny i monotonii, a ona potrzebuje chwili wytchnienia, dreszczyku emocji i buzującej w jej żyłach adrenaliny. Pozostali bohaterowie, zarówno jej mąż, jak i Robin, są pełni sprzeczności. Autorka zadbała o każdy najmniejszy szczegół w kreacji wszystkich postaci i to zdecydowany atut tej książki. Choć nie poczułam sympatii do żadnego z bohaterów, ponieważ ich zachowanie budziło we mnie niesmak, to jednak nie mogę napisać, że to źle skonstruowane postacie. Portrety psychologiczne sprawiły, że książka jest niezwykle realistyczna.\nO wiele więcej mam do zarzucenia fabule, która mówiąc krótko, rozczarowała mnie. Od samego początku nastawiałam się na pełną napięcia powieść, która wyostrzy moje zmysły, a wątek kryminalny sprawi, że będę z zapartym tchem śledziła kolejne wydarzenia. Tymczasem otrzymałam rozwleczoną do granic możliwości opowieść niezadowolonej z życia kobiety, która wciąż pragnie uwagi i snuje refleksje na temat sytuacji, w której się znalazła. Lubię opisy, ale tutaj poczułam się nimi przytłoczona. Jeszcze nie miałam styczności z książką, w której byłoby tyle niepotrzebnych akapitów, które nie wnoszą nic do fabuły.\nKiedy będziemy deszczem to książka o życiu. Tym, które przytłacza każdego dnia coraz bardziej. Mimo swojej refleksyjności nie uległam jej urokowi, nie potrafiłam. Niejednokrotnie czułam się sprowokowana do odpowiedzenia sobie na kilka pytań: jakiego życia pragnę, co zrobić, by żyć w zgodzie ze sobą i czuć się szczęśliwą, w jakim kierunku podążać, gdy zgubimy właściwą drogę.\nPodsumowując, książka nie porwała mnie w żadnym stopniu. Choć historia, którą opowiada, wydaje się ciekawa, to jednak nie potrafiłam się w nią wciągnąć. Dla mnie to zwykła obyczajówka z elementami psychologicznymi, a nie trzymający w napięciu thriller, który poruszy najczulsze struny mojej duszy. Pozostałam obojętna na zachowanie głównej bohaterki, podobnie jak na całą kryminalną otoczkę, która stanowiła jedynie marne tło dla całej powieści. Może gdybym nie nastawiła się na konkretny gatunek, książka wypadłaby lepiej w moich oczach, tak się niestety nie stało — jestem rozczarowana.\nEtykiety: Dominika van Eijkelenborg, Kobiece, literatura obyczajowa\n„Być jak Audrey Hepburn” Mitchell Kriegman\nTytuł: Być jak Audrey Hepburn. Czasami mała czarna może zmienić wszystko\nAudrey Hepburn od zawsze stanowiła inspirację dla wielu kobiet — w tym dla mnie. Była nie tylko utalentowaną aktorką, ale i wspaniałą osobą. Zagrała w niemal dwudziestu filmach oraz trzech serialach. Do najpopularniejszych produkcji, w których wystąpiła należą Rzymskie wakacje, Szarada i Śniadanie u Tiffany'ego. Jednak Hepburn nie była tylko aktorką. Próbowała swoich sił w modelingu, a także poświęciła się pracy humanitarnej, za którą kilkakrotnie ją wynagrodzono.\nLisbeth jest młodą dziewczyną zafascynowaną filmami z Audrey Hepburn. Buja w obłokach, marząc o lepszym życiu. Gdy nadarza się okazja, aby choć przez chwilę poczuć się jak jej idolka, nie waha się. Przyjmuje propozycję koleżanki, która pracuje w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku. Dzięki jej pomocy udaje jej się przymierzyć słynną sukienkę ze Śniadania u Tiffany'ego, ale wskutek pomyłki niektórzy biorą ją za celebrytkę. Tak zaczyna się historia, w której Lisbeth staje się kimś innym, kimś, kim zawsze marzyła być.\nRazem z Lisbeth wkraczamy w świat pełen przepychu, luksusowego życia, bankietów i sukienek od najpopularniejszych i najlepszych projektantów. Bacznie śledzimy poczynania głównej bohaterki, która wydaje się być zafascynowana otoczeniem, w którym się znajduje. Lisbeth w swojej nieporadności i naiwności początkowo nawet nie zauważa, jak zły wpływ ma na nią towarzystwo, w jakim obecnie przebywa, jednak z czasem zaczyna dostrzegać, że kierunek, w jakim zdecydowała się pójść, nie jest właściwy.\nKsiążka jest napisana prostym, niezbyt wyszukanym językiem. Czasami odnosiłam wrażenie, że niekiedy zbyt prostym. Pełno w tej książce powtórzeń, a i dialogi nie wyglądają za ciekawie. Nie są złe, ale brakuje mi w nich swobody i lekkości. Choć historia była przewidywalna, to trudno było mi się od niej oderwać. Nie wiem, czy to klimat powieści, czy częste nawiązania do postaci Audrey i interpretacja scen z filmów, w których zagrała, sprawiły, że nie sposób było mi ją odłożyć na bok. Mimo swojej małej objętości, czyli 432 stron, jest podzielona na 69 rozdziałów. Są one bardzo krótkie, każdy z nich liczy średnio 3-4 strony, więc to naprawdę niewiele, łatwo więc odszukać moment, na którym zakończyliśmy czytanie.\nByć jak Audrey Hepburn to powieść współczesna, ale w większym stopniu skierowana do młodszych czytelniczek. Nie sądzę, aby odnalazły się w niej starsze kobiety, ponieważ książka może wydać się im zbyt infantylna i przesłodzona. Mimo słodyczy, jaka dominuje na kartach powieści, można znaleźć w niej uniwersalne przesłanie — warto jednak odkryć je samemu.\nPowieść okazuje, jak łatwo można wspiąć się na szczyt, ale też jak szybko można z niego spaść, porządnie obijając sobie tyłek. Jeżeli w odpowiednim momencie nie zareagujemy, możemy już nie odzyskać dawnego życia. Czasami w pogoni za marzeniami zapominamy, kim tak naprawdę jesteśmy. Świat pełen pokus nieustannie rzuca nam nowe wyzwania, z którymi musimy mierzyć się każdego dnia. Od nas zależy, jak potoczy się życie, którego pragniemy.\nAutor poświęca uwagę drugoplanowym postaciom, które okazują się równie barwne i ciekawe, jak główna bohaterka. Szczególną sympatią obdarzyłam najlepszą przyjaciółkę Lisbeth, jest bardzo pozytywną postacią, której nie da się polubić. Wydaje się jednak jej przeciwieństwem.\nByć jak Audrey Hepburn to lekka, ciepła opowieść, która na pewno zachwyci niejedną czytelniczkę. Mimo prostego języka, jakim posługuje się autor, książkę czyta się wyjątkowo dobrze, dodatkowo mamy okazję poznać wiele ciekawostek z życia samej Audrey Hepburn, o których nie piszą w internecie na każdej stronie. To pozycja, z którą warto się zapoznać.\nEtykiety: Kobiece, literatura współczesna, Mitchell Kriegman\nAnne Veron i Milka Kahn to autorki Kobiet w mafii. Jedna z nich jest reżyserką specjalizującą się w filmach dokumentalnych dotyczących mafii, natomiast druga zajmuje się prawem europejskim.\nKsiążka została podzielona na trzy części. Pierwsza z nich opowiada historię kobiet cosa nostry, druga 'ndranghety, ostatnia zaś kamory. Części te zawierają kilka rozdziałów, w których każdy z nich jest poświęcony innej osobie. Na końcu można też znaleźć krótkie i zwięzłe podsumowanie zatytułowane „Pseudoemancypacja kobiet”.\nRola kobiet w świecie zawsze budziła spore kontrowersje i była tematem wielu dyskusji. Przez długi czas zastanawiano się, jaką rolę odgrywają w mafii: czy stoją u boku mężów, braci, przyglądając się wszystkiemu, co dzieje się wokół nich, czy jednak funkcja jaką pełnią jest o wiele większa? Nie zawsze słowo mafia miało negatywny wydźwięk. W dialekcie sycylijskim wyraz ten oznaczał swobodę, wdzięk lub urok. Przeważnie zwracano się tak do młodych, pięknych dziewczyn, chcąc sprawić im komplement. Jednak to nie jedyne znaczenie tego słowa, jest ich jeszcze kilka, o czym możemy poczytać we wprowadzeniu książki. Autorki nakreślają historię tego, w jaki sposób zaczęła działać mafia i kiedy słowo to zaczęto kojarzyć z przestępczym światem.\nKobiety w mafii to książka zdecydowanie niewyczerpująca tematu. Część informacji została opisana bardzo chaotycznie, a dodatkowo istotne informacje (według mnie) zostały pominięte. Najbardziej widoczne jest to w ostatnim rozdziale, poświęconemu kobietom z kamory, o których nie dowiadujemy się zbyt wiele. Są to jakieś strzępki wiadomości, które nie dają nam sposobności, aby bardziej szczegółowo poznać ten rodzaj ugrupowania. Z jednej strony poniekąd czuję się usatysfakcjonowana tym, o czym mogłam w niej przeczytać, przede wszystkim informacjami dotyczącymi 'ndranghety i kamory, o której niewiele słyszałam, jednak z drugiej niektóre z historii zostały potraktowane po łebkach i niewiele można było się o nich dowiedzieć.\nW każdej części możemy poznać zasady, jakie panowały w danej organizacji, a także jej strukturę i sposób funkcjonowania. Jak się okazuje, rola kobiet wale nie była taka mała, jak mogłoby się początkowo wydawać. To na nich spoczywał obowiązek wychowywania dzieci zgodnie z regułami, jakimi rządzi się mafijny świat, a także strzeżenie wszystkich tajemnic, które nie miały prawa ujrzeć światła dziennego.\nTo, co nie spodobało mi się w tej publikacji to fakt, że niektóre fragmenty zostały powielone. Początkowo nie zwróciłam na to większej uwagi, ale gdy dwukrotnie przeczytałam o tej samej sytuacji, o której była już mowa w książce, to wydało mi się to niedorzeczne. Porównałam odpowiednie akapity i okazało się, że faktycznie treść jest identyczna.\nZa egzemplarz i możliwość przeczytania dziękuję wydawnictwu Muza.\nEtykiety: Anne Veron, literatura faktu, Milka Kahn, Muza\nTytuł oryginalny: Otchłań nienawiści\nMinęło sporo czasu od premiery pierwszego tomu Zemsty i przebaczenia. Druga część ukazała się stosunkowo szybko, bo zaledwie trzy miesiące po premierze pierwszej, jedna nie miałam okazji jej przeczytać wcześniej — to nie jest lektura na jeden wieczór. Warto z nią spędzić o wiele więcej czasu, aby dobrze poznać bohaterów i historię, jaka jest w niej zawarta.\nJoanna Jax zachwyciła mnie swoimi Narodzinami gniewu. Byłam więc ciekawa, czy Otchłań nienawiści okaże się takim samym sukcesem. Miałam pewne obawy związane z tym, czy autorka utrzyma poziom, gdyż przy pierwszym spotkaniu postawiła wysoko poprzeczkę.\nNadal trwa druga wojna światowa. Poznajemy dalsze losy głównych bohaterów: Juliana Chełmickiego, Alicji Rosińskiej i rodzeństwa Lewinów: Hanki i Emila. Historia rozpoczyna się pewną misją, w której biorą udział Julian i Alicja. Akcja powieści w głównej mierze rozgrywa się w Warszawie i okolicznych wioskach, jednak nie raz i nie dwa zostajemy przeniesieni na wschód, by móc śledzić losy Igora Łyszkina.\nPo tak długiej przerwie musiałam przypomnieć sobie co nieco z pierwszego tomu, ale większość informacji i wydarzeń utknęła mi w głowie na długo. Po wzięciu Otchłani nienawiści do ręki poczułam, jak bardzo tęskniłam za bohaterami tej książki, choć czasy, w których przyszło im żyć, nie napawały optymizmem. Po ostatnim razie poczułam z nimi silną więź i szczerze mówiąc, żałuję, że tak późno zabrałam się za czytanie drugiego tomu.\nEmocje wypływające z każdej strony towarzyszą czytelnikowi od pierwszego rozdziału. Z wielką uwagą śledzi się poczynania bohaterów, którzy bez przerwy są wystawiani na próbę. W gruncie rzeczy wojna stanowi jedynie element całej opowieści, jej tło, a głównym wątkiem są rozterki i wątpliwości targające postaciami.\nJestem pełna podziwu dla autorki, która stworzyła tak wielu różnorodnych bohaterów, charakteryzujących się zupełnie innymi cechami. Jednocześnie pozostają oni nieprzerysowani i autentyczni. Mamy więc Juliana, w którego sercu zaczyna kwitnąć uczucie do jednej z bohaterek, Alicję — silną, pełną wigoru kobietę, walczącą o lepszą przyszłość, Hankę, dla której ważne są wartości rodzinne i która jest w stanie poświęcić wiele dla bliskiej osoby oraz pałającego żądzą zemsty Emila. Autorka wprowadza w tym tomie kilka innych postaci, które mają znaczący wpływ na rozwój dalszych wydarzeń.\nZ życiem nie należało się cackać, świat nie lubi słabeuszy i filozofów, ale ludzi czynu.\nKsiążka pokazuje, jakie piętno odciska wojna na każdym z bohaterów. Sieje spustoszenie i zamęt w ich sercach, sprawiając, że nie są już tymi samymi ludźmi, jakimi byli na początku. Niejednokrotnie muszą schować dumę do kieszeni i postępować zupełnie odwrotnie do tego, co podpowiada im serce. A i wartości, w które kiedyś wierzyli, zdają się nie mieć już takiego znaczenia, jak wcześniej. Mogłoby się wydawać, że nie ma w niej miejsca na miłość czy przyjaźń, jednak jak się okazuje, to właśnie te uczucia trzymają przy życiu niejedną postać. Wymagają od bohaterów dużego zaangażowania i wiary, bo ciężko o nie w okresie wojny.\nZemsta, która widnieje w nazwie serii, ciągle przewija się na kartach powieści. Raz ma większe, a raz mniejsze pole do popisu, ale nadal istnieje. Jeden z bohaterów wciąż żywi urazę do drugiego i robi wszystko, aby mu zaszkodzić — nie waha się przed niczym. Jednak czy to wyłącznie chęć zemsty, czy i klimat wojny ma na niego taki wpływ? Bohaterowie uczą się także przebaczać, jednak czy zwykłe przepraszam wystarczy, aby wszystko naprawić?\nOtchłań nienawiści to dobrze skonstruowana, wielowątkowa kontynuacja serii Zemsta i przebaczenie. Joanna Jax zgrabnie balansuje na granicy prawdy i fikcji, sprawiając, że książkę czyta się z zapartym tchem. Nie daje czytelnikowi chwili wytchnienia, rzucając bohaterom kolejne kłody pod nogi, a nas wciągając w wir wydarzeń.\nNarodziny gniewu | Otchłań nienawiści | Rzeka tęsknoty | Morze kłamstwa | Bezkres nadziei | Dolina spokoju\nZa egzemplarz i możliwość przeczytania dziękuję wydawnictwu Videograf\nEtykiety: Joanna Jax, literatura obyczajowa, literatura polska, Videograf\n„Dance, sing, love. Miłosny układ” Layla Wheldon (PRZEDPREMIEROWO)\nTytuł oryginalny: Dance, sing, love. Miłosny układ\nData wydania: 17 sierpnia 2017 (przedpremierowo)\nEtykiety: Editio, Layla Wheldon, romans\nMoże po recenzjach na moich blogu nie widać, ale bardzo lubię literaturę faktu i choć jej tutaj nie recenzuję (bo nie da się wszystkimi refleksjami podzielić w formie recenzji, gdy doskwiera brak czasu, ale pracuję nad tym), to jednak często się w niej zaczytuję. O narkotykach i nielegalnym handlu nie czytałam od bardzo dawna, dlatego, gdy nadarzyła się okazja, by przeczytać Uwikłaną, nie wahałam się i od razu po nią sięgnęłam.\nByła królowa wielkiego narkotykowego imperium musi po latach wrócić do handlu kokainą – tym razem z ramienia służb federalnych. Jednak kiedy zostaje porwana przez groźnych, kolumbijskich przestępców, zaczyna się prawdziwa walka o przetrwanie. Czy jej życie coś znaczy?*\nBruce Porter to profesor, który niegdyś wykładał na Columbia University Graduate School of Journalism, jest też niebywałym pasjonatem dziennikarstwa, który w wolnym czasie uczy więźniów w mieście, w którym żyje. Jest autorem dwóch książek: Uwikłanej oraz Blow, która nie została wydana w Polsce (pojawiła się jednak ekranizacja o tym samym tytule, gdzie w roli głównej można zobaczyć Johnny'ego Deppa).\nKsiążka opowiada o życiu młodej Kolumbijki Pilar, która za sprawą swojego męża wkroczyła w świat brudnych pieniędzy i narkotyków. To on sprawił, że poznała ten świat od podstaw, a wkrótce została okrzyknięta królową narkotyków. Jej życie od początku nie było usłane różami, czuła się nieszczęśliwa, bo sprzedaż i rozprowadzanie kokainy nie należało do ukrytych pragnień. Próbowała się odciąć od środowiska, w którym obracała się kilka dobrych lat, jednak to nie był koniec zawirowań w jej życiu. Stała się tajną agentką, przez co znów była związana z kartelem narkotykowym.\nAutor opowiada zarówno historię Pilar i jej rodziny, jak i pewnego policjanta, który był ściśle związany z wydziałem zajmującym się narkotykami. Nie szczędzi przy tym wymieniania dziesiątek nazwisk i pokazywania rzeczywistości, która niestety nie była kolorowa, a raczej szara i ponura. Efekt potęguje wplatanie w poszczególne akapity wypowiedzi osób, które były związane z tym biznesem lub miały o tym jakiekolwiek pojęcie. Czytamy o szybkim rozwoju tego biznesu, ale i o jego powolnym upadku.\nNiezwalniająca tempa akcja sprawia, że książkę czyta się błyskawicznie i nie ma w niej miejsca na nudę. Jest za to sposobność, aby zatrzymać się i snuć refleksje o tej nieco zagmatwanej, aczkolwiek interesującej historii. Bardzo szczegółowe opisy (z naciskiem na bardzo) stanowią jedynie atut tej książki, ponieważ nadają jej jeszcze więcej autentyczności. Dla niektórych minusem mogą być wstawki historyczne, które pojawiają się kilkakrotnie w książce, jednak dla mnie stanowiły ogromny plus, bo mogłam się jeszcze więcej dowiedzieć o tym, jak narodził się nielegalny biznes, a przy tym, jak wyglądał on od podszewki.\nUwikłana Bruce'a Portera to kawał niezłej literatury faktu, która posiada pewne elementy fabularne. Jeżeli ktoś nie jest fanem takiego typu literatury, to niestety, ale surowe fakty mogą go w pewnym momencie przytłoczyć, bo jest ich całkiem sporo. Z całą pewnością nie jest to książka dla każdego. Choć jest po części fabularyzowana, nie znajdziemy w niej dużej ilości dialogów — składa się głównie z opisów, dzięki którym autor balansuje na granicy prawdy i fikcji.\nAutor opisuje świat narkotyków i kwitnącego handlu. Książka pokazuje skalę problemu, z którym musi mierzyć się cała ludzkość. Choć w dzisiejszych czasach narkobiznes nie jest już tak rozwinięty, jak kilka, a nawet kilkanaście lat wstecz, to jednak zjawisko nielegalnego handlu wciąż istnieje. Z całą pewnością podobny handel kwitnie również w Polsce, ale wydaje mi się, że poświęca się temu za mało uwagi. Rzadko można usłyszeć o tym w telewizji czy przeczytać w internecie, zazwyczaj mamy do czynienia z pojedynczymi sytuacjami. Podobne refleksje nieustannie towarzyszyły mi przewracaniu kolejnych stron.\nUwikłana. Królowa narkotyków, tajna agentka, zakładniczka to książka niezwykle ujmująca, która opowiada historię nad wyraz nieprawdopodobną, lecz prawdziwą. Autor przeplata prawdę i fikcję, wskutek czego otrzymujemy wciągającą opowieść, z której możemy dowiedzieć się, jak dokładnie przebiegał handel narkotykami czy jak działał wydział zwalczania narkotyków; poznajemy zarówno historię dziewczyny zamieszanej w narkotykowy świat, jak i opowieść policjanta, który na co dzień próbuje walczyć z praniem brudnych pieniędzy.\n* opis książki pochodzi ze strony wydawnictwa Kobiecego, LINK\nEtykiety: Bruce Porter, Kobiece, literatura faktu\n„Kiedy będziemy deszczem” Dominika van Eijkelenbo...\n„Dance, sing, love. Miłosny układ” Layla Wheldon (...\n„Uwikłana. Królowa narkotyków, tajna agentka, zakł...