Jak być świetnym menedżerem i prezesem | StartupAkademia\nDzisiaj będzie o pewnym temacie, który zacznie mieć znaczenie w Twoim startupie dopiero po przekroczeniu magicznej liczby 10 pracowników. Warto jednak już teraz trochę zaprzyjaźnić się z tematem by być później w stanie dobrze przejść z jendej roli w drugą. Pamiętaj, że w szczególności założyciele mają duży problem z ewolucją od wszystko wiedzącego specjalisty do kierownika a potem prawdziwego prezesa, który nie koniecznie ingeruje w każdy, najmniejszy szczegół. Miłej lektury :)\nDlaczego tak trudno jest zarządzać firmą?\nŻycie jest zabawne. Przez większość czasu koncentrujemy się na rzeczach, które musimy się nauczyć by awansować. Jednocześnie zapominamy, że często trzeba także oduczyć się wielu rzeczy, które do tej pory były nam niezbędne w naszej pracy. By rzeczywiście spełnić się na nowym stanowisku często musimy, zmienić nawyki, które tak drobiazgowo pielęgnowaliśmy.\nGdy znajdziesz się wyżej w strukturrze firmy (w szczególności swojej firmy) Twoja rola będzie zupełnie inna. By odnieść sukces, musisz ewoluować i dostosowywać się. Czy da się to zrobić? Tak! Czy jest to łatwe? Nie, ale jest to konieczne. Musisz często i gęsto oduczać się rzeczy, którymi doniedawna musiałeś się osobiście zajmować.\nNajlepszym przykładem ewolucji Twoich obowiązków jest to co dzieje się w pracy etatowej. Najpierw jesteś specjalistą, który musi dobrze wykonywać swoją pracę. Masz obsesję na punkcie swojej własnej produktywności, wydajności, wyłapywania najnowszych trendów (na twoim wąskim poletku). Prawie wszystko wydaje się zależeć tylko od ciebie. Jeśli chcesz uzyskać lepsze wyniki, po prostu musisz zrobić więcej (poświęcając więcej godzin lub lepiej wykorzystując te godziny). Wiele można osiągnąć dzięki większemu poświęceniu i zażynaniu się godzinami w robocie. Jako specjalista żyjesz także głównie w teraźniejszości – jest tylko tu i teraz.\nPrzy odrobinnie szczęścia i oczywiście dzięki ciężkiej wielogodzinnej pracy w pewnym momencie, zostaniesz menedżerem. Szybko odkryjesz, że twoje umiejętności są w dużej mierze bezużyteczne na nowej pozycji, a twój cel jest zupełnie inny. Teraz jesteś odpowiedzialny za grupkę ludzi, którzy muszą wspólnie pracować. Oczywiście nie są oni tak dobrzy, jak Ty gdy byłeś wyróżniającym się specjalistą, więc często się będziesz się wkurzał na nich. Czasami zachorują, ich praca nie będzie zawsze najwyższych lotów i będzie to zależeć od ich nastroju, pogody, tego, co dzieje się z nimi w życiu prywatnym itp. Niektórzy z nich odejdą lub będziesz musiał ich zwolnić. W zamian dostaniesz nowe beznadziejne przypadki, równie uparte i równie rozkojarzone jak ich poprzednicy. Mimo to znów przy odrobinie szczęscia opanujesz również ten etap i zostaniesz świetnym menedżerem. Staniesz się bardziej świadomy, jak wykonywać pracę za pomocą swojego zespołu, jak zarządzać zespołem, aby był to skuteczny zbiór kumatych i lojalnych ludzi. Jak już mówiliśmy będzie to oczywiście wymagało oduczenia sie pewnych rzeczy i zdobycia nowych umiejętności.\nNa końcu jest Ziemia Obiecna – stanowisko prezesa / CEO. Bycie prezesem oznacza, że w końcu będziesz miał dużo władzy i wpływu na to co się dzieje w firmie. Jako bonus masz szansę na zarobienie prawdziwych pieniędzy! Bycie prezesem jest niestety także 10x tudniejsze od bycia menedżerem / kierownikiem. Jako prezes musisz być jednocześnie w dwóch miejscach: w teraźniejszości, gdzie toczy się walka z konkurencją i ciągłe gaszenie pożarów i w przyszłości, w której mogą wydażyć się zmiany katastrofalne dla Twojego biznesu i zmieść go z powierzchni ziemi. Jako prezesem nie zarządzasz właściwie większym zespołem, ale raczej próbujesz stworzyć niezatapialny statek, który pozostanie na powierzchni i będzie w stanie górować nad konkurencją. Dość często firma jest zbyt duża, więc wszystkie sztuczki, których uczysz się jako menadżer, nie są już skuteczne. Co więcej, jako menadżer nie musiałeś żyć w przyszłości i zgadywać, co się stanie z Twoją firmą za 5, 10 lub 20 lat. Jako prezes / CEO musizs być trochę paranoikiem i dość często będziesz robił rzeczy pozornie irracjonalne, które dopiero po kilku latach będą wydawać się genialne.\nJak widać droga na szczyt wcale nie jest usłana różami. Aby Ci pomóc dotrzeć tam w jednym kawałku bez utraty zmysłów przygotowaliśmy prezentację, która podpowie Ci jak zostać dobrym menagerem a potem prezesem /CEO. Poniżej prezentacja ze wszystkimi naszymi radami\nNim przejdziemy jednak do prezentacji parę słów, które podpowie Ci na czym się skupić. Postaramy się podsumować to co najważniejsze.\nW pracy będziesz przechodził przez 3 etapy / typy stanowisk. Każda z nich ma inne cele, narzędzia i wpływ na rzeczywistość\nEtap Specjalisty. Jako Specjalista / Analityk koncetrujesz się głównie na wydajniejszej pracy i lepszej jakości tej pracy. Zgłębiasz swój wąski kawałek i często dzielisz włos na czworo. Poznajesz także narzędzia, metody i sposoby, które pomogą Ci stać się bardziej efetwynym w tym co robisz. Tutaj Twoim celem jest po prostu stworzenie czegoś dla firmy, w której pracujesz ale tylko w ramch Twojego stanowiska i wąskiego zarkesu Twoich obowiązków. Przez większośc czasu interesujecie tylko teraźniejszy efekt (od którego zapewne możesz dostać bonus). Przyszłość jest interesująca, ale jest poza twoim zasięgiem i często wpływem\nEtap Menagera / Kierownika. Na tym etapie nie jesteś już odpowiedzialny za swój wynik, lecz za wynik dostarczony przez twój zespół. Ich sukces staje się twoim sukcesem, ich porażka staje się twoją porażką. Dla menedżera członkowie zespołu są najważniejszym zasobem. Menager musi nauczyć się, jak wykorzystać ten zasób by dostarczyć jak największy wynik dla firmy. Dlatego Twoja osobista efektywność nie ma tak wielkiego znaczenia. Liczy się wspólna efektywność Twojego zespołu: Ile pracy / wyniku mogą dowieźć. Wciąż żyjesz głównie teraźniejszością, ale musisz już zacząć żyć trochę w przyszłości i martwić się, co się stanie, jeśli najlepsi członkowie zespołu odejdą z firmy lub niektóre technologie lub trendy sprawią, że procesy, którymi się zajmujesz przestaną mieć znaczenie\nEtap Prezesa / Dyrektora / Członka Zarządu. Na ostatnim etapie nie jesteś odpowiedzialny za większy zespół, ale jesteś odpowiedzialny za cały biznes. Ten etap będzie dla Ciebie oznaczać wiele nieprzespanych nocy, szczególnie na samym początku. Tutaj, jak już napomknąłem, zostaniesz rozdarty między bieżącymi sprawami a przyszłymi zagrożeniami i możliwościami. Nie możesz zaniedbać żadnego z nich bo konsekwencje zaniedbań mogą się okazać zabójcze dla twojego bizensu. Na tym stanowisku musisz nauczyć się: jak pracować, jak rozumieć biznes, jak go ulepszać i upewnić się, że strategia ma sens także w dłuższym horyzoncie.\nSkoro już wiemy przez jakie etapy będziesz przechodził zobaczym czego musisz nauczyć by poradzić sobie na poszczególnych etapach.\nEtap Efektywnego Specjalisty\nJak już wspomnieliśmy wcześniej na tym etapie musisz być super efektywny – dowozić więcej i lepszej jakości wyniki. Dlatego, proponuje sięgnąć do następujących rzeczy:\nManagement Consulting Productivity Hacks – wskazówki z tej grupy pozwolą Ci znacząco poprawić Twoją wydajność, być bardziej skutecznym, lepiej zorganizowanym, robić nie tylko szybciej i więcej ale również właściwe rzeczy.\nManagement Consulting Techniques, Tools & Frameworks – consulting słynnie z ogromnej wydajności swoich pracowników (niewolników ; ) ) Osiągają to dzięki szeregowi bardzo ciekawych zaawansowanych technik, metod. Opanowanie ich pozwoli ci zrobić wielki krok do przodu i wskoczyć na inny poziom efekytnwości.\nEssential Lean Manufacturing Techniques. Techniki lean manufacturing są z powodzeniem wykorzystywane nie tylko w produkcji ale także w usługach, handlu, procesie twórczym. Jego mutacją jest Lean Startup. Bez względu na to co robisz to jest lektura obowiązkowa Effective manager.\nEtap Efektywnego Menagera / Kierownika\nNa kolejnym etapie będzies się musiał nauczyć zupełnie nowych rzeczy, które pozwolą Ci efektywnie zarządzać całym zespołem. Poniżej co warto zgłębić\nAt this level you will have to learn a few things. Below just a short summary of things you should do to become a badass manager:\nZmień swoje podejście i okreś cele. W pierwszej kolejności musisz określić, co to znaczy być skutecznym menedżerem? Proponujemy skoncentrowanie się na pracy dostarczonej przez Twój zespół. Oznacza to, że menedżer NIE powinien pracować bezpośrednio, ale raczej w pełni skoncentrować się na zwiększeniu wydajności swojego zespołu, uczynić z niego dobrze naoliwioną maszynę, która jest w stanie wykonać dowolne zadanie.\nZdefiniuj wartości. Każda grupa, zespół potrzebuje wspólnych wartości, które pomogą im poradzić sobie zarówno z codziennymi wyzwaniami, jak i nieprzewidywalnymi zdarzeniami, dla których nie można stworzyć dokładnej procedury. Zanim zaczniesz kształtować członków swojego zespołu, spróbuj zdefiniować wartości. Pomoże Ci póżniej w procesie nauczania\nStwórz profil idealnego członka zespołu. Zanim spróbujesz ulepszyć swój zespół, musisz także stworzyć profil idelanego członka zespołu – określić do czego powinni dążyć. Pomoże to później zdefiniować, na czym należy się skupić, aby ulepszyć członków zespołu i zbliżyć ich do idealnego profilu, który stworzyłeś.\nStwórz ramy współpracy między członkami zespołu. Każdy zespół potrzebuje określonych ram / reguł współpracy, które pomagają im określić co i jak powinni robić. W tej grupie ram reguł mamy nie tylko o które się zjawiasz w pracy i czy można pracować z domu ale przede wszystkim standardy, szablony, narzędzia używane przez zespół. Jeśli sprawisz, że będą one dopracowane i powszechnie używane, zaoszczędzisz dużo czasu i drastycznie zwiększysz wydajność zespołu. Pomoże ci to również ponownie wykorzystać i wcześniej stworzone rzeczy do nowych celów.\nWięcej o tym jak być dobrym menagerem / kierownikiem znajdziessz w prezentacji How to be a great manager & CEO slajdy: 13-72.\nEtap świetnego Dyrektora / Prezesa\nOstatni etap jest najtrudniejszy. W skrócie twój cel to zorgnaiozwanie tak firmy, że jest ona w stanie dostarczać super wyników nie tylko teraz ale również w przyszłości. W dodatku to powinno się wydażyć bez Twojego zawału, rozwodu i innych równie przyjemnych dodatków do pracy w trudnych warunkach. Poniżej co jest wymagane od Ciebie na tym etapie\nZrozum na czym polega rola świetnego dyrektora / prezesa. Prezes czy dyrektor to nie jest menager wiekszego zespołu. Jego rola jest z goła inna. Dlatego musisz się trochę oduczyć złych nawyków, których się nabawiłeś na stanowisku kierownika / menagera\nOkreś co powinieneś robić i czego nie powinieneś robić. Pracy jest zbyt wiele by ją ogarnąć w ramach standardowego 24 godzinnej doby. Dlatego warto już na samym początku określić sobie czym się będziesz zajmować a czego się nawet nie dotkniesz choćbyś miał cały dzień wolny. Większość prezesu polega na tym właśnie etapie i z upodobaniem maniaka zajmują się obszarem jakim zajmowali się na etapie bycia menagerem. Jeśli zajmowałeś się sprzedażą jako kierownik to pewnikiem w tamtą stronę będzie podążała twa uwaga bez względu na to gdzie są główne problemy firmy. W prezentacji znajddziesz parę praktycznych rad jak poradzić sobie z tą chorobą\nStwórz swój osobisty zespół do zadań specjalnych. Przy odpowiedniej wielkości firmy wiele rzeczy nie będziesz w stanie załatwić ze względu na formalną strukturę i podział obowiązków. Dlatego warto stopniowo budować swój osobisty mini zespolik analityków i kierowników projektu, którzy pozwolą Ci zaadresować pewne pilne i ważne sprawy szybko. Na początku będzie to zapewne to 1 osoba ale z czasem i wzrostem wielkości firmy musisz stopniowo zwiększać rozmiar tego zespołu.\nSzukaj i dostarczaj usprawnień twego biznesu. Jako prezes musis tworzyć wartość dla wszytkich udziałowców. Oznacza to najczęściej wzrost firmy, poprawę rentowności i poprawę funkcjonownia firmy tak aby nie rozpadła się ona przy szybkim wzrościem. Będziesz to osiągał na 2 sposoby: drobne usprawnienia w różnych obszarach, duże strategiczne zmiany (M&A, przejęcia, wejście na nowy rynek, wejście w nową grupę produktów itp.) Twój osobisty zespół do zadań specjalnych pomoże Ci identyfikować i priorytetyzować tego typu ruchy\nTworzenie i wdrażanie strategii długoterminowej. Jako prezes nie dbasz tylko o bieżący rok ale o przyszłość całego biznesu. Dlatego musisz identyfikować przyszłe zagrożenia i przygotować sówj biznes na nie. W prezentacji znajdziesz użyteczną metodologię, która pozwoli ci zbudować taką strategię. to come.\nWięcej ne temat bycia świetnym prezesem znajdziesz w prezentacji How to be a great manager & CEO slajdy 73-297.\nUdanej lektury. Polecam również sięgnąć do kursy online przygotowanego przez nas How to be a great manager & CEO. Znajdziesz tam dużo dodatkowej treści, narzędzi i przykładów, które pomogą ci osiągnąć twoje cele. Rzuć też okiem na inne nasze kursy online.\nThis entry was posted in 2-sided market, Bez kategorii, E-commerce, Jak to się robi, Media Site, Mobile App, Modele Biznesowe, Operacje i Zarządzanie, Produkty B2B, Produkty B2C, Retail, SaaS, strategia, UGC, Usługi B2B, Usługi B2C and tagged CEO, jak być kierownikiem, jak być menadżerem, jak być menagerem, jak być menedżerem, jak być prezesem startupu, jak zarządzać startupem, przezes, zarządzanie zespołem, Zmiana CEO w startupie by StartupAkademia. Bookmark the permalink.


Wersja z dnia 00:40, 3 lip 2013 autorstwa Stau (dyskusja | edycje) (→Herb)\nHerb przedstawia dwa niedźwiedzie, które dwiema tylnymi łapami stoją na zielonym podłożu, a dwiema przednimi opierają się z dwóch stron o drzewo (jodłę). Herb znajduje się na białym polu. Zwierzęta (niem. Bär - niedźwiedź) są bezpośrednim nawiązaniem do niemieckiej nazwy miasta (Berenvalde). Herb należy prawdopodobnie łączyć z osobą margrabiego Albrechta Niedźwiedzia - twórcy Marchii Brandenburskiej, która stanowiła podwaliny pod późniejszą Nową Marchię (w skład tej drugiej wchodziły Mieszkowice). Według drugiej hipotezy herb Mieszkowic nawiązuje do rodziny von Behr - domniemanych organizatorów akcji kolonizacyjnej ziemi mieszkowickiej. Ród von Behr także miał niedźwiedzia w herbie.


##### Darmowe witryny randkowe z pokojami czatu – Bi (CZAT towarzyski) – CZATeria w Interia.pl.\nPsychologia miłości, randki i małżeństwa\nBlog Home » Darmowe witryny randkowe z pokojami czatu\nCzat może być podzielony na różne pokoje i kategorie – regionalne. Sprawdź też inne pokoje z Kategorii Czat Międzynarodowy. Kocham. jest następną generacją agencji randkowych. Korzystając z darmowego portalu randkowego znajdziesz wszystko. Tysiące kobiet i mężczyzn spotykają się codziennie w naszych pokojach.\nDołącz do pokojów czatu dla dorosłych i poznaj losowych nieznajomych online do. Znajdź rozmówcę - wejdź do jednego z pokoi tematycznych. Flirtuj online na. Sprawdź też inne pokoje z Kategorii Czat Towarzyski. Czat towarzyski to świetne miejsce, gdzie możesz poznać nowych, ciekawych ludzi. Darmowy czat w (CZATeria) działa w każdej. Czat erotyczny! Czatuj online, flirtuj, podrywaj, umawiaj się na randki w pokojach z kategorii Erotyczny bez potrzeby instalowania javy.\nBella thorne randki 2012 na czat, poznawaj osoby z całego świata i prowadź ciekawe rozmowy nie tylko w pokoju Holandia. Ujawniona Kate McKinnon wręczyła w niedzielę Ellen DeGeneres specjalny Złoty Glob za darmowe witryny randkowe z pokojami czatu wkład w telewizję na ekranie i poza nim.\nWejdź na czat do pokoju Bi poznawaj dzrmowe ludzi i prowadź ciekawe rozmowy. Pokoje z tej kategorii przeznaczone są dla osób w różnym wieku i o różnych. Sprawdź też inne pokoje z Kategorii Czat.\nWejdź na czat, poznawaj osoby z całego świata i prowadź ciekawe rozmowy nie tylko w pokoju. Logując się na standardowy czat, zobaczysz listę osób, z którymi możesz podjąć rozmowę.\nprevious post: Swatanie część 3\nnext post: Bogate portale randkowe w Wielkiej Brytanii


Trzeba mieć umiar | Trwałe i nowoczesne ogrodzenia systemowe i metalowe domów\nHome / Dom i Ogród / Przewierty sterowane / Trzeba mieć umiar\nDom i Ogród , Przewierty sterowane\nNowe osiedla nie każdemu muszą się podobać. Z pewnością komfort i estetyczny wygląd nieruchomości są obecnie znacznie ważniejsze niż w czasach komunizmu, kiedy to budowano bloki głównie z myślą o tym, żeby pomieścić w nich jak największą liczbę ludzi. Nowoczesna architektura nie trafia do każdego. Architekci mają tendencję do realizowania własnych ambicji kosztem wyglądu krajobrazu. Jeśli tylko zleceniodawca im na to pozwoli – mogą zaprojektować budynek, który będzie dominował nad otoczeniem zamiast się w nie wpisać. To nie zawsze musi być coś złego. Jeśli na przykład w dzielnicy, w której w czasie wojny trwały ciężkie walki, powstanie muzeum, czy kościół o wyrazistej bryle i imponujących rozmiarach – będzie podkreślać historię danego miejsca i dodawać jej charakteru, dzięki czemu mieszkańcy mogą zacząć utożsamiać się z nim w większym stopniu niż dotychczas. Łatwo jednak realizując artystyczną wizję przyćmić historyczną, delikatną zabudowę, stanowiącą wcześniej o charakterze osiedla. Jak ze wszystkim – trzeba mieć umiar.\nTags: księgowość wspólnoty Rawa Mazowiecka, żwir siany ostrów, kinesiotaping bielsko biała, Szamba Betonowe Piaseczno, Tanie multiplikatory, Szybkoschnący Impregnat dekoracyjny zastosowanie, mezoterapia vivaderm, fluorokrzemian glinu, osb stopfire, Aquaclear przydomowe oczyszczalnie ścieków, Szybkoschnąca Lakierobejca do wnętrz zastosowanie\nIndustrialne wnętrza Każdy z nas z pewnością ma konkretny styl ubierania się. Jedni na co dzień wybierają sportowe stylizacje, a inni nie wyobrażają sobie wyjścia z domu bez eleganckiej garsonki, lub garnituru. Tak samo jest jeżeli chodzi o projektowanie wnętrz. Można śmiało powiedzieć,…\nPrimacon taśmy transportowe, Dochodzenie odszkodowań górniczych Konin, Miska wisząca WC Catalano Zero 55 BEZRANTOWA 1VS55NR00, Pomoc medyczna w Niemczech Helper, Umywalka Simas Arcade 90x56cm AR864, niskonadkładowy haft komputerowy warszawa, tanie taxi ketrzyn, Listwa oświetleniowa mardom mdb100, Stalowa a aluminiowa konstrukcja w meblach technorattanowych, osiem pomysłów na prezent dla kulturysty


Przetargi: (Nie)sprawiedliwość po latach - GazetaPrawna.pl\n3 proc. wartości zamówienia może wynieść kwota żądanego w przetargu wadium / ShutterStock\nSąd Najwyższy wyrokiem z 11 maja 2012 r. (sygn. akt II CSK 491/11) uchylił wyrok SA w Szczecinie, uznając, że art. 46 ust. 4a ustawy p.z.p. dawał podstawy do zatrzymania wadium. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy SA w Szczecinie zmienił wcześniejszy wyrok i oddalił pozew przedsiębiorcy (sygn. akt I ACa 684/12). Na tej podstawie zażądano od niego zwrotu 128 tys. zł wraz z odsetkami. Wydano nakaz zapłaty, potem w sprawie wypowiedziały się sądy obydwu instancji. W ostatnich dniach ubiegłego roku opublikowano uzasadnienie prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie (sygn. akt I ACa 379/16), który nakazał zwrócić zamawiającemu pieniądze. W sumie ponad dwukrotność 100 tys. zł stanowiących kwotę pierwotnego wadium.\nMożna by powiedzieć, że historia, jakich wiele. Sąd najpierw nakazał zwrócić wadium przedsiębiorcy, po kolejnym rozpoznaniu sprawy zmienił zdanie i teraz pieniądze musi oddać przedsiębiorca. Tyle że dzieje się to długo po tym, jak orzecznictwo (w tym SN) zmieniło się i dzisiaj sądy jednogłośnie uznają, że samo nieuzupełnienie dokumentów nie mogło stanowić podstawy do zatrzymania wadium. To zresztą nie koniec – w 2014 r. sam ustawodawca uznał, że art. 46 ust. 4a ustawy p.z.p. prowadził do patologii, go zmienił. Dzisiaj wadium z powodu nieuzupełnienia dokumentów może zatrzymać wyłącznie zwycięska firma.\nLinia orzecznicza zaczęła się zmieniać niedługo po pierwszym wyroku SN. Dwa miesiące po nim, 7 lipca 2012 r. SN wydał orzeczenie, w którym uznał, że zatrzymanie wadium ma przeciwdziałać zmowom przetargowym (sygn. akt II CSK 675/10). Dlatego też do kwestionowanego przepisu należy stosować wykładnię celowością, która nie pozwala zatrzymywać wadium z powodu samego nieuzupełnienia dokumentów. To samo SN powtórzył następnie w wyroku z 10 maja 2013 r. (sygn. akt I CSK 422/12).\n„Obowiązek zatrzymania wadium powstaje tylko w przypadku zawinionego działania wykonawcy, polegającego na nieuzupełnieniu dokumentów i oświadczeń (...) gdy to zaniechanie wykonawcy zmierza do obejścia prawa, w szczególności przez stworzenie warunków ku temu, by zamówienie udzielone zostało temu wykonawcy, kto zaoferuje najwyższą cenę” – napisano w jego uzasadnieniu.\nprzetargi TDNDGP import TDNDGP FIRMA I PRAWO zamówienia publiczne wymiar sprawiedliwości


M. Citko: Priorytety japońskiej polityki zagranicznej pod rządami premiera Yoshihiko Nody – Azja, Stany Zjednoczone, Europa? | Centrum Studiów Polska-Azja\nM. Citko: Priorytety japońskiej polityki zagranicznej pod rządami premiera Yoshihiko Nody – Azja, Stany Zjednoczone, Europa?\n3 lipca 2012 14:45 / przez CSPA\nPowszechnie uważa się, że ogólnie pojęte stosunki dyplomatyczne za kadencji premierów z Demokratycznej Partii Japonii (DPJ) – Hatoyamy Yukio i Kana Naoto w latach 2009-2011 pozostawały w fazie stagnacji. Oczekiwano zatem, że obecny premier Japonii, Noda Yoshihiko, przełamie tę sytuację w japońskiej polityce zagranicznej.\nNoda Yoshihiko został powołany na stanowisko premiera Japonii 2 września 2011 r. Swoje pierwsze przemówienie na forum japońskiego parlamentu Noda wygłosił 13 września, sformułował w nim priorytety polityki zagranicznej nowego gabinetu. Najważniejszą kwestią w polityce obecnego premiera Japonii okazało się wzmocnienie sojuszu ze Stanami Zjednoczonymi, przede wszystkim w zakresie bezpieczeństwa i gospodarki. Premier Japonii zadeklarował również wzmocnienie stosunków z krajami sąsiednimi – Chinami, Koreą Południową i Rosją. Wyraził także wolę nawiązania stosunków dyplomatycznych z Koreą Północną, zakładając, że wszystkie kwestie, które stoją na przeszkodzie ich normalizacji zostaną wyjaśnione (m.in. porwania obywateli Japonii do Korei Północnej, nuklearyzacja Korei Północnej, próby pocisków balistycznych). Państwa Unii Europejskiej nie zostały przez premiera Nodę wspomniane. Najważniejszym przesłaniem płynącym z przemówienia było utrzymanie wizerunku Japonii jako potencjalnego lidera regionu Azji i Pacyfiku.\nPriorytety gabinetu Nody zostały potwierdzone przez ministra spraw zagranicznych Japonii, Gembę Kōichirō, 24 stycznia 2012 r. w jego przemówieniu również na forum japońskiego parlamentu. Gemba podkreślił, że zadaniem Japonii jest stworzenie stabilnego ładu politycznego i gospodarczego w regionie Azji i Pacyfiku. „Azjatycko zorientowane” priorytety polityki zagranicznej Japonii są z pewnością bezpośrednio związane z wolą utrzymania silnego sojuszu ze Stanami Zjednoczonymi, które wielokrotnie w historii udzielały rządom Japonii pomocy i wsparcia w problematycznych kwestiach z zakresu bezpieczeństwa i dyplomacji. Takim przykładem jest chociażby wsparcie w normalizacji stosunków z Chinami w 1972 r., czy rozmowach sześciostronnych, których celem jest pokojowe rozwiązanie kwestii nuklearyzacji Korei Północnej. Obecność Stanów Zjednoczonych w wielu krajach Azji ma podłoże historyczne. Nie jest więc zadziwiającym fakt, że sojusz z Amerykanami nadal pozostaje dla Japonii priorytetem w kwestiach bezpieczeństwa. Sytuacja wygląda podobnie w przypadku krajów sąsiadujących z Japonią, z których wiele nadal otrzymuje od Japonii oficjalną pomoc rozwojową (Official Development Assistance).Stosunki Japonii z Rosją zyskały na znaczeniu po zeszłorocznym trzęsieniu ziemi ze względu na konieczność zabezpieczenia sektora energetycznego, a w szczególności stałych dostaw ropy naftowej i gazu ziemnego z Rosji. Rządy obu krajów od kilku lat współpracują przy budowie ropociągu Wschodnia Syberia-Pacyfik (Eastern Siberia-Pacific Ocean Oil Pipeline, ESPO), który rozciągać się będzie z Tajszetu w obwodzie irkuckim, poprzez Syberię aż po Nachodkę w pobliżu Władywostoku nad Morzem Japońskim. ESPO będzie dostarczać rosyjską ropę naftową do centrów energetycznych regionu Azji i Pacyfiku, tj. w Chinach, Japonii i Korei Południowej. Jego ukończenie planowane jest na lata 2013-2014. Stosunki Japonii z Rosją oparte są obecnie na obopólnej potrzebie współpracy w zakresie bezpieczeństwa energetycznego.\nEuropa nie jest obecnie dla Japonii najważniejszym partnerem w gospodarce, kwestiach bezpieczeństwa, czy energetyce, które pozostają kluczowymi dla japońskiej polityki zagranicznej. Krytyka wielu europejskich państw wobec produkcji energii nuklearnej w Japonii, której losy nie są jeszcze przesądzone, z pewnością nie przyczyniła się do pogłębienia współpracy i porozumienia pomiędzy Japonią a Europą. Należy również zauważyć, że chociaż para cesarska wybrała się w maju 2012 r. z wizytą do Wielkiej Brytanii na diamentowy jubileusz panowania królowej Elżbiety II, był to raczej dyplomatyczny gest szacunku dla brytyjskiej monarchini. Wizyta była symbolem woli zachowania poprawności w stosunkach Japonii z krajami UE. Powszechnie wiadomo, że jakiekolwiek partnerstwo strategiczne pomiędzy Japonią a Europą ogranicza się obecnie do kwestii ekologii, wymiany technologii, badań przestrzeni kosmicznej oraz rozwiązania problemu światowego kryzysu gospodarczego. Jednak kontekst geopolityczny w Azji i Europie nadal bardzo się różni. Japonia wciąż zmaga się z problemem bezpieczeństwa, który dla wielu krajów Europy Zachodniej nie jest obecnie tak istotny. Procesy integracji regionalnej w Azji i Europie również pozostają na diametralnie różnych etapach zaawansowania. Prawdopodobnie dlatego to nie z przywódcami państw europejskich, lecz z amerykańskim prezydentem Barackiem Obamą Noda spotkał się po objęciu stanowiska premiera Japonii. Była to pierwsza zagraniczna podróż Nody, czym udowodnił, że Stany Zjednoczone będą dla jego gabinetu kluczowym partnerem. Ponadto premier Noda odbył kolejną wizytę do Stanów Zjednoczonych w kwietniu 2012 r., podczas której potwierdzono znaczenie 60. letniego sojuszu między oboma krajami.\nNależy pamiętać, że Japonia utrzymuje stosunki nie tylko z samą UE, lecz osobno z wieloma krajami Europy, w których firmy japońskie mają swoje fabryki i filie zarządzające. Istnieje też znacząca wymiana kulturowa pomiędzy Europą i Japonią. Poza tym japoński premier i ministrowie jego gabinetu wielokrotnie spotykali się z przedstawicielami administracji UE podczas szczytów G20, np. w listopadzie 2011 r. w Cannes we Francji, oraz szczytów G8, np. w maju 2012 r. w Camp David w Stanach Zjednoczonych. Interakcja pomiędzy Japonią a krajami europejskimi nadal zatem istnieje, nie ma jednak znaczenia strategicznego dla Japonii, która od wielu lat zmienia kierunek swojej polityki zagranicznej na bardziej azjatycki. Japonia posiada bowiem interesy nie tylko w Azji Wschodniej, lecz również w Azji Południowo-Wschodniej, której kraje z każdym rokiem stają się coraz ważniejszymi partnerami. Warto wspomnieć chociażby o współpracy z Indonezją, której import gazu ziemnego wynosi obecnie ok. 40% całego importu tego surowca do Japonii. Powstaje zatem pytanie – co Europa ma Japonii, a Japonia Europie do zaoferowania w erze rosnącego znaczenia państw azjatyckich? Czy nieobecność UE w priorytetach polityki zagranicznej Japonii jest kolejnym sygnałem spadku znaczenia Europy na geopolitycznej mapie świata? Są to pytania, na które obecnie nie da się jednoznacznie odpowiedzieć, jednak pewne jest jedno – tylko na przykładzie priorytetów polityki zagranicznej Japonii można pokusić się o konkluzję, że świat, w którym Europa nie znajduje się w centrum uwagi, powoli staje się rzeczywistością.\ntagi:Japonia,Małkorzata Citko,Yoshihiko Noda\nBrak porozumienia w sprawie strajków nauczycieli akademickich na Sri Lance\nM. Citko: Priorytety japońskiej polityki zagranicznej pod rządami premiera Yoshihiko Nody – Azja, Stany Zjednoczone, Europa? Reviewed by CSPA on 3 lipca 2012 .\nOd 2006 r., każdego roku, wybierany jest w Japonii nowy premier oraz powoływani są nowi ministrowie. Sytuacja powodowana jest specyfiką wewnętrznej sceny politycznej w Japonii i silnie odbija się m.in. na japońskiej polityce zagranicznej, która w ostatnich latach zeszła na dalszy plan. Co za tym idzie, wraz z powołaniem każdego nowego premiera i administracji rządowej,\n8 lipca 2012 Odpowiedz\nCieszę się również, że „przesłanie” trafiło do czytelników.\n5 lipca 2012 Odpowiedz\nStosunki Japonii z Europa sa ulozone, ustabilizowane, mozna powiedziec „modelowe”. Poniewaz w chwili obecnej nie ma potrzeby wprowadzania zmian, to nie wspomiano o tym.\nAutorka bardzo ciekawie wskazala sprawy najwazniejsze i najpilniejsze. Europa moze byc wazna, ale tu akurat nie ma pilnosci.\n4 lipca 2012 Odpowiedz\nZgadzam sie, dlatego podkreslam spadek znaczenia Europy. Bardzo trafne stwierdzenie, ze Europa nie docenia tego co ma teraz najwazniejsze – pokoju. To jest, wydaje mi sie, jeden z podstawowych problemow przy wspolpracy i obupolnym zrozumieniu interesow pomiedzy Europa i Azja.\nkonkruencja gospodarcza korei oraz …zagrozenie drugiej korei …\nbardzo ciekawe stwierdzenia w koncowce ostatniego akapitu\n– EU traci dla azji na znaczeniu – jest po prostu rynkiem zbytu\n– japonia ma coraz wiecej problemow w azji, konkruencja gospodarcza korei oraz drugiej korei a takze zagrozenie ze strony chin\n– europa nie ma armii, wiec nic do powiedzenia w sporach chin z ASEAN oraz pozostalymi krajami azji\nw moim odczuciu glowna wartosc EU to jedyne w swoim rodzaju zapewnienie pokoju i bezpieczenstwa. u nas sie tego nie docenia, bo mamy to i nikt sie nie zastanawia skad. ale to ogromny dorobek. czesto podaje tajwanczykom te europejskie przyklady\ntego azjaci nie sa w stanie powtorzyc\nP. Behrendt: Sukces misji Shenzhou-9\nVertu w Ginzie\nPonad 20%-owy wzrost eksportu w Bangladeszu


Z bielszczaninem z przypadku, opoką grupy Mumio, aktorem, scenarzystą i reżyserem Jackiem Borusińskim rozmawia Dobrosław Barwicki-Picheta.\n– Kim Pan chciał zostać jako mały chłopiec?\n– Nie wiem, czy sięgam pamięcią tak głęboko, ale bodaj w klasie czwartej szkoły podstawowej pani prosiła zapisać na kartce, kim chcemy zostać. W klasie ósmej odczytywała to i było dużo śmiechu. Pamiętam, że u progu IV klasy podstawówki chciałem zostać Paulem McCartneyem. Czyli kierunek już był – co prawda nieco inny, niż dziś, ale był. Później chciałem zostać dziennikarzem. Chodziłem na ciekawe kółko dziennikarskie do Pałacu Młodzieży w Katowicach. W liceum, zwłaszcza pod koniec nauki, ciągnęło mnie do pisania scenariuszy. Już myślałem, żeby być aktorem, reżyserem.\n– Czy może już wtedy przejawiał Pan komiczne talenty?\n– O stronie komediowej nawet nie myślałem. Miałem plany aktorskie, marzenia o pisaniu tekstów scenicznych, reżyserowaniu. Po liceum zastanawiałem się, co dalej w życiu robić, i „padło” na PWST w Krakowie. Komisja ruchu orzekła: „Niesceniczna sylwetka. Za długie ręce!” Nie zdałem, więc było mi przykro, przynajmniej na początku, ale pomyślałem sobie, że to może i dobrze... Trafiłem do teatru Gugalander w Katowicach. To był teatr pół-amatorski, „offowy”. Reżyser zawodowy, aktorzy nie – głównie studenci i amatorzy. Robiliśmy rzeczy dramatyczne, zupełnie niekomediowe. Dopiero w 1995 czy 1996 r., po moim debiucie reżyserskim, zdecydowaliśmy się z Darkiem Basińskim, Jadzią, wówczas jeszcze nie Basińską, i Sławkiem Jastrzębskim, żeby odejść i robić Mumio. Na początku nie byłem wobec tego zamysłu entuzjastyczny. To nie była moja bajka. Byłem zakochany w klasycznie rozumianym teatrze, choć Mumio też jest w jakiś sposób teatrem. Np. od dłuższego czasu chcemy się odkleić od postrzegania Mumio jako kabaretu, ale mam wrażenie, że nie całkiem nam to wychodzi. Zresztą początkowo był zamysł, żeby tworzyć kabaret w teatrze, na podobieństwo Witkacowskiego Cabaret Voltaire. Oni pokazywali spektakl kabaretowy, ale byli tak naprawdę teatrem. I tak chcieliśmy zrobić, ale nie do końca się to udało. Może gdybyśmy występowali tylko w teatrze… W każdym razie jeździliśmy na festiwale, które jednoznacznie się z kabaretem kojarzyły, aczkolwiek były różnorodne. Na przykład PAKA przyciągała bardzo różne formy. Kiedy tam pojechaliśmy, to był znakomity rok – Irek Krosny, Grupa MoCarta, Kabaret Moralnego Niepokoju. Ten ostatni wówczas był kabaretem z literacko-poetyckim sznytem – zupełnie coś innego niż teraz. Powstawała również Formacja Chatelet – ciekawie się na tym „Pakowskim podwórku” działo. Przeskoczyłem jednak całą historię…\n– Teraz już nie wypada pytać, czy będąc małym smykiem, robił Pan ciągle jakieś kawały?\n– Moja żona najbardziej się śmieje, gdy jej mówią, że musi mieć w domu strasznie śmiesznie. Mam wrażenie, że jest odwrotnie. Są sytuacje śmieszne, ale nie przenoszę tego, co robię w pracy, do domu. Niektórzy są zabawni na okrągło, ja nie. W życiu codziennym raczej jestem mało zabawny.\n– W pierwszym rzędzie Pana kojarzymy z Mumio. Proszę zdradzić, jak się rodziło?\n– Pierwsze Mumio tak naprawdę rodziło się beze mnie. Tworzyli je Darek Basiński oraz dwóch kolegów, którzy pracują teraz w agencjach reklamowych w Warszawie – Tomasz Skorupa i Dariusz Rzontkowski. Oni zrobili takie pra-Mumio. Opierało się w dużej mierze o teksty, które tworzyli podczas wspólnych wyjazdów, autostopów. Dużo tam było luźnej improwizacji. Ot, taka przygoda, aby coś przedstawić na jakimś festiwalu. Nie chcę ich urazić, ale to nie wychodziło poza formę zgrywy. Gdy odeszliśmy z Teatru Gugalander z Darkiem i Sławkiem, zaprosiliśmy też do tego wyjścia Jadzię. I nie bardzo wiedzieliśmy, co mamy robić. Zaczęliśmy od zera. Postanowiliśmy założyć studio aktorsko-reklamowe. Nazywało się Studio Epty-a i zajmowało eventami reklamowymi – otwarciami stacji benzynowych, hipermarketów. Pisaliśmy scenariusze, wynajmowaliśmy podwykonawców. Teraz pełno jest różnych szczudlarzy, ale 20 lat temu to była nowa forma zarabiania pieniędzy – bardzo przydatna dla Mumio, bo dała nam umiejętność reakcji na coś niespodziewanego. Festynów nie można zaplanować „od a do z”, bo zawsze coś nieoczekiwanego może się zdarzyć. Pojawiało się dużo osób „trudnych do opanowania”, więc należało umieć na takie sytuacje reagować. To, co było bardzo fajne, zaczęło się od cyklu spotkań, na których przedstawialiśmy swoje fascynacje, inspiracje – głównie ze świata literatury, ale też dramatu, poezji, filmu. I tak się inspirowaliśmy.\n– Ciągle tkwił Pan w teatrze!\n– Na początku rzeczywiście chciałem robić teatr. Inscenizacja, światła, ciemność, kostiumy – to mnie kręciło. Postanowiłem więc „wrzucić” taki element – otwartą garderobę, żeby nas było widać, że tam jesteśmy, tu gramy, tu schodzimy. Chodziło mi o to, żebyśmy stworzyli scenę na scenie – cudzysłów, że teatr robi kabaret. Graliśmy wtedy głównie w oparciu o teksty Darka. Potem dochodziły improwizacje – moje czy Jadzi. Program ewoluował, coś wylatywało, wchodziło coś nowego. To była taka niesamowita układanka – każdy wnosił tu inne umiejętności. Darek ma wyjątkową łatwość improwizowania, smak, czucie słowa, dużo pisze. Jadzia do tego dodawała coś z aktorstwa, ja także z aktorstwa czy reżyserii. Wszystko wspólnie reżyserowaliśmy – Darek analitycznie, ja syntetycznie – i to razem niesamowicie ze sobą zabrzmiało. Powstał spektakl, bezczelnie, że tak powiem. Był rok 1997. Prowadziliśmy kawiarenkę na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach i tam mieliśmy próby. Mnie akurat nie było na miejscu, za to Darek z Jadzią robili próby i przygotowywali domowym sposobem plakaty na premierę Teatru Epty-a w programie „Kabaret Mumio”. Oni dopisali jeszcze, że to… laureat Grand Prix PAKA’1998, czyli za rok. Byłem wściekły, że to jest bezczelne, ale okazało się, że to prawda, bo za rok zdobyliśmy Grand Prix. Nie było łatwo. W eliminacjach mieliśmy kłopoty. Ci, którzy nas kwalifikowali, nie bardzo czuli prezentowany przez nas komizm. O mały włos byśmy się nie załapali. Ale na festiwalu jury było inne, zresztą cudowne: Stanisław Tym, Marek Piwowski, Jerzy Derfel, Andrzej Mleczko, Zygmunt Konieczny i jeszcze ktoś z Piwnicy pod Baranami. Spotkanie z tym gronem było wspaniałe. Dla nich, jak mówili, to była kontynuacja czegoś twórczego z lat 60.\n– Promocja na Pace zadziałała…\n– Wszystko potoczyło się bardzo szybko, choć to był dopiero nasz szósty występ z programem. Karkołomna nazwa Teatr Epty-a poszła w niepamięć, bo wszyscy zapamiętali tytuł spektaklu „Kabaret Mumio”. Tak nas świat przyjął i tak się też zaczęliśmy nazywać.\n– Można zaobserwować, że spektakle wciąż żyją, a „Kabaret Mumio” nie jest formą zamkniętą. Teraz jednak pracują Państwo nad nowym materiałem.\n– Dzieje się mnóstwo rzeczy, tylko że to, co teraz robimy, jest totalnie nieekonomiczne. Gdyby dwa spektakle, które już przygotowaliśmy, rozłożyć na kartce, to jest tam materiał na cztery czy pięć spektakli. Ale z drugiej strony – po co mamy robić „Lutownicę 2” czy „Kabaret Mumio 2”? Wylatuje coś, co uważamy, że już nam nie gra czy skostniało lub nie mamy na to ochoty. Np. moja „Pani Serwusowa” pojawiła się po iluś tam latach, a „Ktoś zapukał mi do buta” – w ogóle wyleciało. Darek rozbudował „Urządzonko” do niewiarygodnych rozmiarów. Myślę, że jest to osobny materiał na jego indywidualny monodram – ta opowieść może dojść do 45 minut czy do godziny. Podobnie „Blues”. Rewelacyjna sprawa. Straciłem rachubę, bo spektakl graliśmy już ponad 1000 razy, a tu pojawia się rzecz, której nie było do tej pory – nowy język, nowa historia. Ja też coś do „Pani Serwusowej” dorzucę, czy do wspólnej improwizacji, choć przyznam, że więcej okazji do improwizowania mam w „Lutownicy” niż w „Kabarecie Mumio”. Ale najważniejsze, że ludzie się cieszą – mimo że po raz n-ty przychodzą na spektakl – że jest tam coś nowego. Można z tego materiału zrobić dużo więcej, ale nam bardziej zależy na zrobieniu czegoś nowego i nad tym teraz pracujemy. Nic nas nie goni, bo ludzie cały czas chodzą na przedstawienia. Nowych pomysłów też mieliśmy mnóstwo, ale jakoś przepadały, nie chciały się uchować albo coś przesuwało prace nad nowym spektaklem – filmy, reklamy. Poza tym mamy rodziny, które domagają się naszej aktywności.\n– Czy film „Hi-way” to dla Pana coś najważniejszego, najbardziej osobistego, pod czym się Pan najmocniej podpisuje?\n– To po prostu mój film. Może w pewnym momencie za bardzo to zaznaczyłem, ale też potrzebowałem takiego odróżnienia – nie chciałem, żeby to szło na karb Mumio. To mój scenariusz, moja reżyseria. Mam świadomość błędów, które popełniłem, ale to była dla mnie niesamowita szkoła filmowa w dwa lata. Może dzisiaj już wiem, czego bym nie zrobił, co zrobiłbym inaczej, ale np. rodzaj poczucia humoru w filmie – to jest to, pod czym się na pewno podpisuję. Trochę eksperymentowaliśmy, co nie było potrzebne, np. na eksperyment z taśmą orwowską może pozwolić sobie reżyser z dorobkiem, który chce zrobić coś nowego i „poszaleć”. W moim przypadku można było mieć wrażenie, że to robił jakiś amator. Lubię jednak ten film. Teraz piszę nowy scenariusz, który też lubię. Czekam tylko, aż najmłodszy syn podrośnie i będę miał więcej czasu, żeby się zaangażować. To jest „od a do z” fabuła, która ma kompozycję dosyć stabilną, wręcz jak na mnie zbyt stabilną. Historia z momentami przełomowymi w miejscach, w których trzeba. Jest to komedia, choć nie lubię tego słowa, bo w Polsce kojarzy się z czymś tanim, kasowym, wyłącznie komercyjnym.\n– Tego się obawiałem przed obejrzeniem ostatniego filmu z Pana udziałem „Pokaż kotku, co masz w środku”, ale teraz mogę powiedzieć, że to nie jest zła produkcja.\n– Wydaje mi się, że ta pierwsza – „To nie tak, jak myślisz, kotku” – była lepsza. Przynajmniej byłem bardziej zadowolony z aktorstwa. Po tym ostatnim filmie pozostał we mnie niesmak. Osoby odpowiedzialne za produkcję, decydujące o ostatecznym kształcie sprzedaży, strasznie chciały, żeby to była druga część, choć filmy były zupełnie różne – mimo trzech tych samych osób z obsady. Pierwszy był sukcesem kinowym, więc w tym kierunku chciano film pociągnąć. Wydaje mi się, że na początku założenia były inne – takie gorzko-słodkie – a próba wciągnięcia filmu w „skafanderek komediowy” nie najlepiej mu posłużyła. Film jest niby komedią, ale trochę nie jest. Miał to być film „połamany gatunkowo”, ale takie w Polsce się nie sprzedają. Przykre, że coś, co nie do końca miało być komedią, staje w szranki z komediami.\n– „Pokaż kotku, co masz w środku” nie był najlepiej przyjęty…\n– Na pewno „To nie tak, jak myślisz, kotku” był przyjęty lepiej – choć nieustanne qui pro quo może zamęczyć. To było coś zupełnie innego, nowego – film teatralny, aktorski i momentami przyzwoicie zagrany. Człowiek też patrzy przez pryzmat własnego ogródka – ze swojego zadania byłem na pewno zadowolony.\n– „To nie tak, jak myślisz, kotku” i „Pokaż kotku, co masz w środku” to chyba największe produkcje, w których Pan brał udział.\n– Były i inne, np. bardzo fajny film Radka Markiewicza „Raj za daleko”. Wygrał nawet na festiwalu Era Nowe Horyzonty. Zagrałem tragikomiczną postać, nawet bardziej tragiczną niż komiczną. Niestety film nie dostał się do szerszej kinowej dystrybucji. Strasznie żałuję, bo to film, który wyrwał mnie z „sosu komediowego” i wrzucił w inną rzeczywistość. Żałuję, że przepadł. Robiłem też 40-minutowy film o Franzu Waxmanie – kompozytorze urodzonym w Chorzowie, który potem trafił do Hollywood. Tu też kilka scen było fajnych. Teraz współpracuję ze szkołą Wajdy – zrobiliśmy dwie sceny i może coś z tego będzie. Poza tym były też inne propozycje. Jednak tamte dwa filmy – „Pokaż kotku…” i „To nie tak…” – kazały mi się zastanowić, gdzie jest próg, którego przekraczać nie powinienem, aby czuć się dobrze. Nie chodzi o to, żeby brać wszystko, co jest i być popularnym aktorem. Chodzi o to, aby potem – patrząc w lustro – powiedzieć, że chciałem to zrobić i w miarę dobrze to zrobiłem. Miałem parę propozycji, z których człowiek się cieszył, a potem zastanawiał, jak się wywinąć w sposób uczciwy. Mam teraz taką nadzieję, że nowy spektakl spowoduje, że będę mógł się zająć swoim nowym filmem, który bardzo chcę zrobić. Film łączy się z dużą ilością pieniędzy. Najlepiej go robić, kiedy produkcja jest niezależna, bez nacisków obsadowych, scenariuszowych. A trzeba powiedzieć uczciwie, że system reżyserski, który był w Polsce, przechodzi w ręce producentów. To oni decydują już w dużej mierze o kształcie polskiego filmu. Nie zawsze są to wybory celne – może komercyjnie tak, ale artystycznie nie do końca. Muszę się zmierzyć z konkretem, dokończyć scenariusz, gdzieś z nim pójść i zobaczyć, co powiedzą tak zwani decydenci.\n– Pan stara się wystrzegać komercjalizacji, a jednak jest przykładem na to, że coś najbardziej komercyjnego, bo reklama, potrafi być – jeśli nie dziełem sztuki, to na pewno czymś bardzo interesującym z artystycznego punktu widzenia.\n– To było niesamowite szczęście. Wszystko na opak. Coś, co zwykle pojawia się na końcu drogi, pojawiło się na samym początku. Zwykle człowiek robi 100 filmów i korzysta z popularności. Wtedy dopiero zaczyna robić reklamy. Z Mumio stało się coś odwrotnego. Ze względu na obecność w reklamach zacząłem mieć propozycje, istnieć na rynku. Rzeczywistość świata reklam była trampoliną do rzeczywistości aktorskiej, a nie odwrotnie jak zazwyczaj.\n– Czy mieliście pełną swobodę przy realizowaniu spotów?\n– Początkowo zmagaliśmy się z dylematem – brać czy nie brać tę propozycję! Reklama kojarzyła się nam ze sprzedaniem, oddaniem twarzy i ideałów w służbie świata komercyjnego. To było trudne, ale kto nas zatrudniał?! Agencja Reklamowa PZL, czyli Iwo Zaniewski i Konstanty Przybora. Zainteresowali się nami przez ojca Konstantego, czyli Jeremiego Przyborę, który zobaczył spektakl i powiedział synowi, że jest ktoś taki jak Mumio. Spotkaliśmy się i rozpoczęliśmy współpracę. Zaczęliśmy od imprezy – rozdania nagród w świecie reklamy – która wyszła świetnie. Potem już Iwo przekonał nas, mówiąc, że do niczego się nie zobowiązujemy. Zrobimy pierwszy dzień zdjęciowy, zobaczymy, jaki jest efekt i podejmiemy decyzję, chcemy czy nie. Do tej pory nie wiem – blefował czy nie. Okazało się, że to jest fantastyczna przygoda. Między nami a Iwem narodziły się wspólna wrażliwość, język, zrozumienie, wyczucie. Było mnóstwo wolności i możliwości, żeby swoje poczucie humoru włożyć w reklamę, a nie robić czegoś, co nie jest nasze. Ktoś nam po prostu powiedział: róbcie swoje. Niesamowite było to, że na początku świat reklamy, który się temu przyglądał, był przekonany, że w Polsce nie będzie na to widza, że jest za głupi, toporny, nie zrozumie. Tu są abonamenty, telefony – to trzeba sprzedać, bo musi być wynik. A gdzie grupa docelowa? W pewnym momencie było wiadomo, że artystycznie jest świetnie, ale powątpiewano, czy to się „przekłada na sprzedaż”. Po kilku latach się okazało, że zdobyliśmy dwukrotnie nagrodę Effie – a w zasadzie nie my, tylko Polkomtel – za reklamę „przekładającą się na sprzedaż”. W pewnym momencie świat reklamy się otworzył. Mieliśmy nawet jakieś cudowne telefony od aktorów, którzy nam dziękowali, że teraz zagranie w reklamie to już nie obciach, że pojawiały się ciekawsze scenariusze. Okazało się, że reklama może w jakiś, także dla mnie, tajemniczy sposób iść swoją drogą. Do tej pory tego nie rozumiem i dziwi mnie to. Wydaje mi się, że jednak te czasy już minęły, niestety.\n– Jak znalazł się Pan w Bielsku-Białej?\n– W zasadzie nie wiadomo. Chcieliśmy zmienić miejsce zamieszkania, kupić dom i zaczęliśmy przeglądać oferty. Najlepsze były w Bielsku-Białej. Nigdy się nie czułem przypisany do miejsca. Urodziłem się w Sosnowcu, zaraz przy styku trzech zaborów – tam gdzie łączą się Przemsza i Brynica. Początkowo mieszkałem w Sosnowcu. Gros życia spędziłem w Katowicach. Zawsze byłem na ziemi niczyjej, nie czułem przynależności. Zresztą tak samo jest z Mumio – na ziemi niczyjej, nigdy u siebie. Gdy byliśmy w świecie kabaretowym, twierdzono, że jesteśmy teatrem. Jak pojawialiśmy się w teatrze instytucjonalnym, mówiono, że jesteśmy „offowi”, a gdy pojechaliśmy na festiwal „offowy”, twierdzono, że jesteśmy instytucjonalni. Z miejscem zamieszkania też tak jest, aczkolwiek bardzo się cieszę, że tu mieszkamy. Mamy wspólnotę w kościele, zaczęliśmy jeździć na nartach, więcej się ruszać. Jestem bardzo zadowolony, bo Bielsko-Biała to bardzo przyjemne miasto do mieszkania. Jest wszystko, co trzeba, a jednocześnie nie ma tego zgiełku, tętna Warszawy, którą zresztą lubię jako miasto. Pojechać tam raz na tydzień, dwa – wystarczy.\n– Co tu jednak można robić?\n– Mnóstwo rzeczy, choć pewnie można jeszcze lepiej miasto zagospodarować. Są cudowne tereny do jeżdżenia na rowerze, chodzenia po górach. 20 minut do Szczyrku, gdzie można pojeździć na nartach, choć to też miejscowość, której potencjał narciarski nie jest w pełni wykorzystany. Tu można spokojnie żyć. Co bardzo ważne, wydaje mi się, że jest duża różnica w porównaniu do Katowic. Mniej się obawiam, żeby dziecko wracało późno do domu. Mam poczucie, że jest bezpieczniej. Wydaje mi się, że kierowcy częściej przepuszczają się na drodze – choć może to złudzenie, albo chciałbym, żeby tak było. Może też trafiłem na dobrych ludzi, co ma dla mnie największe znaczenie. Miałem bardzo krótki okres poczucia, że nie jestem stąd. Ludzie nie dają tu do zrozumienia, że jesteś obcy, „nie nasz”. Nie ma tego napięcia co między Śląskiem a Zagłębiem. W to wszystko jeszcze wchodziła Warszawa. Trudno mi się było w tym znaleźć.\n– A samo miasto, jego architektura, zabudowa – zwraca Pan na to uwagę?\n– Ciągle nie mam na to czasu. Wprawdzie byłem kiedyś z synem, który chciał robić zdjęcia, ale krótko. Chcę się kiedyś umówić z kimś, kto by mnie po mieście oprowadził, pokazał jego smaki. Na pewno bardzo lubię secesję, którą tu można spotkać. Pewnie w sensie architektonicznym bardziej lubię Bielsko od Białej, ale tak naprawdę – nie znam jeszcze miasta. Mieszkam tu kilka lat, ale poruszam się po utartych drogach, które prowadzą dookoła: szkoła – dom – szkoła – dom – kościół – kino – centrum handlowe. Jeszcze się mocno w miasto i jego historię nie zanurzyłem. Czuję się jednak dobrze, lubię chodzić po tych ulicach. Urbanistyczna struktura jest tak wystarczająca, że nic więcej już nie potrzebuję. Tu jest idealny układ pomiędzy historią i przyrodą, są góry. Mimo że człowiek z tego nie korzysta, to jednak miasto i góry wpływają na niego – są dookoła. Nie idę dzisiaj, nie byłem wczoraj, ale one są. I to jest wspaniałe.\nArtykuł wyświetlono 1683 razy.\nBy poznać miasto pod kątem architektury, polecam spacer z książką prof. Ewy Chojeckiej "Architektura i urbanistyka Bielska-Białej do 1939 roku: miasto jako dzieło sztuki". Pozdrawiam!


Abp Marek Jędraszewski podczas XI Pielgrzymki Żywego Różańca Archidiecezji Krakowskiej: Bierzcie do ręki różaniec i módlcie się jak najczęściej - Archidiecezja Krakowska\nSTRONA GŁÓWNA / AKTUALNOŚCI / ABP MAREK JĘDRASZEWSKI PODCZAS XI PIELGRZYMKI ŻYWEGO RÓŻAŃCA ARCHIDIECEZJI KRAKOWSKIEJ: BIERZCIE DO RĘKI RÓŻANIEC I MÓDLCIE SIĘ JAK NAJCZĘŚCIEJ\n– Módlcie się na różańcu w swoich wspólnotach domowych, parafialnych, środowiskowych. Stawajcie się na wzór św. Pawła ludźmi głębokiej, żarliwiej wiary w Syna Bożego, który nas umiłował i samego siebie wydał za nas. Módlcie się razem z Matką Najświętszą właśnie po to, aby obecne życie nasze było życiem w Jezusie Chrystusie – mówił metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski podczas pielgrzymki Żywego Różańca w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach.\nNa początku Eucharystii kustosz Sanktuarium Bożego Miłosierdzia ks. Zbigniew Bielas stwierdził, że Bazylika Bożego Miłosierdzia jest bardzo związana z osobą św. Jana Pawła II, Apostoła Miłosierdzia i Apostoła Różańca. Podziękował arcybiskupowi za obecność i powitał wszystkich zebranych.\nW homilii arcybiskup wskazał, że Kohelet mówi o przemijaniu ludzkiego życia, komentując, że wszytko jest marnością nad marnościami. Św. Łukasz natomiast pisał o przemijaniu ludzkich nastrojów, od uwielbienia po odrzucenie. Ewangelista przypomina słowa Chrystusa, który mówił, że Syn Człowieczy zostanie wydany w ręce ludzi. Żydzi chcieli obwołać Jezusa swym królem po rozmnożeniu chleba, ponieważ najedli się do sytości. Nie pojęli, że ten znak wskazuje, iż nadszedł czas zbawienia i królestwo Boże. Gdy Zbawiciel nauczał o Eucharystii, wielu uczniów od Niego odeszło. Św. Piotr powiedział do Chrystusa: „Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego”. Arcybiskup przypominał, że gdy nadszedł czas próby, Judasz zdradził Zbawiciela, apostołowie zasnęli w Getsemani, a Piotr się zaparł. Jedynie św. Jan szedł wiernie za Chrystusem, aż po Golgotę i krzyż.\nMetropolita przyznał, że współcześnie także zdarzają się odejścia czy zdrady. Rodzi to w człowieku poczucie zniechęcania, depresji, zamknięcia się w sobie. Wiele osób ucieka od życia i prawdy o przemijaniu w używki. Niektórzy wątpią w sens istnienia i pojawia się przyzwolenie na aborcję i eutanazję. Wracają słowa jednego z ateistycznych proroków, który mówił: „Absurdem jest to, żeśmy się urodzili, i absurdem, że pomrzemy”. Świat nie potrafi zrozumieć, że integralną częścią życia jest przemijanie. Odpowiedzią na pytania, które nurtują ludzi jest Chrystus, który jedynie wie co kryje się w sercu człowieka. Mówił o tym św. Paweł, który w Liście do Galatów pisał: „Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie”. Apostoł Narodów wielokrotnie doświadczał czym jest przemijanie życia i związane z nim trudności. To Chrystus sprawia, że żadne trudności nie złamią człowieka, a Jego mądrość wznosi się ponad wszelkie zwątpienia w sens.\nW jaki sposób dojść do wewnętrznej przemiany, by z taką pewnością móc powiedzieć: „żyję już nie ja, żyje we mnie Chrystus”? Odpowiedzią jest różaniec i rozważanie razem z Maryją życia Pana Jezusa. – Różaniec pozwala, by w naszym sercu trwały słowa Pana Jezusa. Byśmy nieustannie, rozważając z Matką Najświętszą Chrystusowe tajemnice, odkrywali boską mądrość naszego Zbawiciela i przeniknięci nią czuli w sobie moc, która potrafi oprzeć się trudnościom i temu, co boleśnie odczuwamy jako przemijanie i odchodzenie – powiedział metropolita. Św. Jan Paweł II mówił, że różaniec to modlitwa, którą bardzo ukochał, a w „Tryptyku rzymskim” mówił, że przemijanie ma sens. Ono prowadzi człowieka do szczęśliwości wiecznej. Dzięki temu wierzący myślą z wdzięcznością o swoim życiu, a także o godności i wartości życia bliźniego, za które są odpowiedzialni od chwili poczęcia do śmierci. – Przemijanie ma sens i im bardziej będziemy rozważali tajemnicę życia Chrystusa i otwierali się na Jego Ewangelię, tym więcej w nas będzie Chrystusowej mocy i mądrości – powiedział.\nPrzyznał, że pod wieloma względami ten rok jest szczególny. Przypominał, że w zeszłym roku prosił wiernych o adorację połączoną z modlitwą różańcową jako wyraz wdzięczności za dar św. Jana Pawła II. Jednocześnie miała ona być modlitwą w intencji ojczyzny. Nikt wtedy nie przypuszczał, że nadchodzi czas pandemii, a z nią chwile zwątpienia. – Któż z nas mógł przypuszczać, że będzie tak wielkie zmaganie o to, jak będzie wyglądała nasza ojczyzna, jakie wartości będą jej przyświecały, poprzez to jakim wartościom będą służyli ci, którzy biorą na siebie odpowiedzialność za życie polityczne w naszym kraju? – pytał arcybiskup. Powiedział, że w dniu wspomnienia liturgicznego św. Jana Pawła II Trybunał Konstytucyjny będzie orzekał w sprawie aborcji eugenicznej. Stwierdził, że pandemia wywołała negatywne skutki i przyspieszyła laicyzację Europy. Wskazał, że koniecznie należy modlić się za dzieci i młodzież, by gromadziły się w kościołach i z radością przyjmowały na lekcjach religii prawdę o Bogu. Niebezpieczne ideologie uderzają w istotę człowieczeństwa, do którego ludzi powołał Stwórca. – Módlcie się na różańcu w swoich wspólnotach domowych, parafialnych, środowiskowych. Stawajcie się na wzór św. Pawła ludźmi głębokiej, żarliwiej wiary w Syna Bożego, który nas umiłował i samego siebie wydał za nas. Módlcie się razem z Matką Najświętszą właśnie po to, aby obecne życie nasze było życiem w Jezusie Chrystusie. Tylko takie życie daje nam sens, moc nadziei, dzięki niemu nasz kraj, nasza ojczyzna i to wszystko, co się w niej dzieje będzie przeniknięte duchem autentycznego humanizmu, który jest nie do zrozumienia i nie do przyjęcia bez Jezusa Chrystusa. Drodzy moi, bierzcie do ręki różaniec jak najczęściej – powiedział arcybiskup.\nNa zakończenie Eucharystii głos zabrał diecezjalny moderator Żywego Różańca Archidiecezji Krakowskiej ks. Stanisław Szczepaniec, który podziękował metropolicie za jego obecność i mocny apel o odmawianie różańca. Członkowie Żywego Różańca podziękowali arcybiskupowi za przewodniczenie Mszy św. i wygłoszone Słowo Boże. – Rozważania tajemnic różańcowych to modlitwa wiary, nadziei i miłości. Będziemy prosić Matkę Bożą, Królową Różańca Świętego, aby orędowała i wspierała osobę Waszej Ekscelencji w codziennej służbie Kościołowi Krakowskiemu.\nMetropolita wręczył podziękowania zelatorom Żywego Różańca Archidiecezji Krakowskiej. Osobiście odebrały je od niego osoby, które ponad 40 lat posługują w ten sposób w swoich parafiach.\nPielgrzymka Żywego Różańca Archidiecezji Krakowskiej odbyła się w tym roku po raz jedenasty. Tym razem jej hasłem były słowa Jana Pawła II: „Różaniec to modlitwa, którą bardzo ukochałem”.


al.to - Karcher 60 dni na zwrot\nzamów Karcher VC 5\nz możliwością zwrotu do 60 dni\ni filtrem o wartości 55 zł w prezencie\nwymienny filtr zostanie dodany automatycznie\ndługi czas pracy, 3-stopniowa regulacja siły ssania\nczas pracy do 40 minut na najniższym ustawieniu siły ssącej. 3-stopniowy wskaźnik naładowania baterii oraz zabezpieczenie przed przeładowaniem po naładowaniu baterii. Komfortowe przenoszenie dzięki ssawce podłogowej z blokadą magnetyczną. siła ssąca może być płynnie regulowana w zależności od zapotrzebowania.\nodkurzacz wyposażony jest w innowacyjną, bezworkową trójstopniową technologię filtracji. Nie musisz pamiętać o zakupie worków filtracyjnych, a sam filtr opróżnisz szybko i łatwo. Do całkowitego zapełnienia filtra odkurzysz powierzchnię do 150 m²\nsprawdzone rozwiązania, wygodne przechowywanie\ndzięki kompaktowej formie masz gwarancję łatwego manewrowania wokół przeszkód, a także oszczędzasz miejsca potrzebne na przechowywanie urządzenia. Dodatkowo regulacja długości rury ssącej podnosi komfort użytkowania.\nfiltr o długiej żywotności\no wartości 55 zł w prezencie\nPromocja trwa do 31 października 2019 roku lub wcześniejszego wyczerpania produktów promocyjnych. Regulamin


Włochy – najnowsze dane. Kraj zbliża się do szczytu zachorowań? We Włoszech z powodu koronawirusa zmarło już ponad 10 tys. osób | Gazeta Wrocławska\nWłochy - najnowsze dane o koronawirusie. Pixabay\nWłochy. Ciągle chwieje się wskaźnik zachorowań i zgonów. Jest nadzieja na wyhamowanie epidemii\nJedyną wyraźną tendencją, o której można mówić w związku z rozprzestrzenianiem się koronawirusa SARS-CoV-2 we Włoszech jest tendencja do utrzymywania się wzrostu zachorowań. Włosi ciągle się zakażają, ale procentowy wzrost nieco wyhamował.\nZgodnie z najnowszymi statystykami:\nW sobotę z powodu COVID-19 zmarło we Włoszech 889 osób.\nW niedzielę wskaźnik ten był mniejszy i wyniósł 756 osób.\nŁączna liczba zakażonych we Włoszech (od początkukryzysu) wynosi 97 tys. osób.\nWyleczono 13 tys. osób.\nProf. Luba Richeldi: Batalia jest bardzo długa, nie możemy osłabiać swojej czujności\nW ostatnich dniach wskaźnik rozprzestrzeniania się koronawirusa we Włoszech wskazuje na możliwe wyhamowanie epidemii. W ciągu ostatnich dni zanotowano spadek liczby osób przyjmowanych na oddziały intensywnej terapii.\nW trakcie konferencji prasowej w siedzibie Obrony Cywilnej w Rzymie prof. Luca Richeldi z komitetu naukowego doradzającego rządowi stwierdził:\nNie powinniśmy zatrzymać się na liczbach, ale to są dane, które muszą zmuszać do refleksji i zachęcają nas do powtarzania, że dzięki naszemu zachowaniu ratujemy życie. (…) te dane motywują do tego, by kontynuować obecne zachowania, ale także by robić to jeszcze bardziej skrupulatnie.\nPolityka.pl: Na północy Włoch brakuje wszystkiego\nNa portalu Polityka.pl pojawiła się ponura ocena epidemii koronawirusa SARS-CoV-2. Zgodnie z przekazanymi danymi w północnych Włoszech aktualnie brakuje wielu sprzętów niezbędnych do ratowania i ochrony życia w trakcie epidemii. Mowa m.in. o rękawiczkach, rerpiratorach, butlach z tlenem.\nPolityka.pl: Brak pieniędzy, by kupić choćby najpotrzebniejsze artykuły spożywcze i środki czystości w 60-milionowym kraju, który jeszcze do niedawna był w pierwszej piątce światowych potęg, to także skutek SARS-CoV-2.\nMateriał oryginalny: Włochy – najnowsze dane. Kraj zbliża się do szczytu zachorowań? We Włoszech z powodu koronawirusa zmarło już ponad 10 tys. osób - Gazeta Krakowska\nW ciągu ostatniego tygodnia w szpitalu przy ul. Koszarowej zmarło już sześć osób zakażonych koronawirusem, o których śmierci wciąż nie poinformowało ministerstwo zdrowia. Od początku epidemii koronawirus na Dolnym Śląsku zabił już 116 osób, zachorowało - ponad 2,5 tysiąca.