Agent Calabrii: Davide jest tutaj szczęśliwy i jak na razie nie planuje zmieniać otoczenia\nAgent Davide Calabrii, Gianni Vitali udzielił wywiadu dla calciomercato.com. Oto, co przedstawiciel piłkarza miał do powiedzenia.\nO progresie w grze Calabrii:\nJego sekretem jest codzienna praca. Davide jest drobiazgowym człowiekiem, który bardzo poważnie podchodzi do wykonywanej pracy. Niewątpliwie posiada on wielki talent, który przez wielu nie jest doceniany. Davide radzi sobie dobrze od co najmniej dwóch lat, a nie od trzech spotkań.\nJego praca jest bardzo ceniona przez trenera oraz klub i to jest najważniejsze. Davide wie, że wszyscy mają wobec niego wielkie oczekiwania i musi ciężko pracować.\nJestem pewien, że kiedy zasłuży na powołanie od trenera, to zostanie powołany na zgrupowanie kadry narodowej. Kiedy pozytywnie podchodzisz do wykonywanego zawodu i dobrze wykonujesz swoją pracę, nagroda może przyjść w nieoczekiwanym momencie. On ma tylko 22 lata i prawie 80 spotkań rozegranych dla Milanu. Davide jest ważną postacią w tym zespole. Ma nadzieję, że wkrótce otrzyma szansę od trenera reprezentacji na pokazanie swoich umiejętności. Davide jest zawodnikiem, który zasłużył na powołanie. Jeśli otrzyma telefon od selekcjonera, wówczas będzie on gotowy do podjęcia kolejnego wyzwania. Wkrótce rozpoczną się mistrzostwa Europy U-21, które są dla niego fundamentalne. On chce przygotować się do nich jak najlepiej i odnieść w nich sukces.\nO zainteresowaniu ze strony czołowych klubów europejskich:\nCzy Calabria otrzymał ofertę z Manchesteru United? Tak naprawdę nie odbyły się żadne prawdziwe negocjacje. Pojawiły się jedynie kontakty z przedstawicielami kilku europejskich klubów, ale to nic poważnego. Davide jest tutaj szczęśliwy i jak na razie nie planuje zmieniać otoczenia. To wciąż młody zawodnik, który gra na wysokim poziomie. Według mnie zainteresowanie ze strony kilku ważnych zespołów z Europy jest czymś naturalnym. Nikt z Manchesteru United nie kontaktował się ze mną. Na ten moment trudno jest znaleźć lepszy klub od Milanu.\nCzy ujawnisz nazwy zainteresowanych klubów?\nWolałbym tego nie robić, ale mogę powiedzieć, że kilka klubów z Anglii i Hiszpanii pytało o niego.\nZobaczymy, co się wydarzy. Nasze stanowisko w tej sprawie jest dość proste. To kierownictwo zdecyduje czy Davide zasługuje na przedłużenie umowy. W mojej opinii to nie jest właściwy czas, aby poruszać takie tematy.\nO rywalizacji z Contim:\nMyślę, że Milan zdaje sobie sprawę z potencjału obu zawodników. To dwaj młodzi zawodnicy, którzy mają różne historie. Obaj stanowią wartość dodaną dla tego klubu. Między nimi występuje zdrowa konkurencja. Czy są najlepszymi bocznymi obrońcami we Włoszech? Takie oceny pozostawiam innym.


Poznaj e-booki Mentoris! | Kursy Rachunkowości Mentoris\nchcesz rozwijać się w księgowości kiedy chcesz i jak chcesz, za przystępną cenę?\nSkorzystaj z obniżek do -50% na e-booki i pomoce księgowe w Mentoris i zrób sobie prezent na święta!\nZarówno dla początkujących, jak i dla osób już pracujących w księgowości\nW Mentoris znajdziesz e-booki na każdym poziomie zaawansowania!\nMogą stanowić powtórkę / uzupełnienie wiedzy lub materiał do samodzielnej pracy\nJako powtórkę polecamy zwłaszcza zbiory zadań z Asystentem Księgowego!\nOpracowane przez praktyka rachunkowości - 100% wiedzy przydatnej w rzeczywistej pracy\n0% nudnego cytowania ustaw!\nWybieram odpowiedni e-book!\nChcesz rozwijać się w księgowości lub odświeżyć swoją wiedzę, ale na ten moment nie chcesz (lub nie możesz) zamawiać pełnego kursu online?\nWłaśnie dla takich osób jak Ty wprowadziliśmy do oferty Mentoris wygodne e-booki i pomoce księgowe – „pigułki wiedzy” w konkretnych tematach księgowych!\n"Dużo wiedzy prostym językiem, przez co jest łatwo rozumieć to co się czyta"\nopinia czytelnika e-booka „20 księgowań, które musi znać początkujący księgowy”\n"Prosta, przejrzysta i zrozumiała forma."\nTylko teraz e-booki zamówisz z przedświąteczną zniżką – nawet do -50% regularnej ceny!\nSprawdź poniższe wideo, jeśli nie wiesz, na jaki e-book się zdecydować:\nChcesz więcej szczegółów o każdym z e-booków i bezpośredni link do zamówienia w promocji? Proszę bardzo!\nE-book "Jak zostać profesjonalnym księgowym"\nPromocja! 50% taniej!\nTen e-book stanowi doskonałą pomoc w przypadku, gdy:\nzastanawiasz się jak rozpocząć przygodę z księgowością, nie wiesz od czego zacząć,\nuczyłaś/uczyłeś się kiedyś księgowości, ale poddałaś się/poddałeś się bo wydało Ci się to za trudne,\nuczyłaś/uczyłeś się podstaw księgowości lata temu i nie wiesz jak powrócić na rynek księgowy po przerwie.\nE-book "20 księgowań, które musi znać początkujący księgowy"\nE-book stanowi doskonałą, praktyczną pomoc w pierwszych krokach w zawodzie księgowego.\nTo praktyczne podsumowanie najważniejszych księgowań, jaki musi znać każda osoba rozpoczynająca pracę w księgowości.\nTo swoista ściąga dla każdego księgowego!\nE-book "Ewidencja kosztów w KPIR bez tajemnic"\nPromocja! 30% taniej!\nE-book stanowi praktyczne podsumowanie tematu ujmowania kosztów w KPIR z mojej perspektywy.\nW publikacji podsumowuję generalne zasady ewidencji kosztów w KPIR, a następnie przechodzę do omówienia bardziej problematycznych przykładów.\nWarto mieć taką ściągawkę, jeśli pracujesz w oparciu o PKPiR.\nE-book "Zbiór zadań - podstawy rachunkowości"\nPromocja! 10% taniej!\nStanowi doskonałe uzupełnienie kursu podstaw rachunkowości Mentoris.\nPozwala na powtórzenie wiedzy z zakresu kursu podstaw. Zawiera przykłady i zadania, które są elementem kursu podstaw.\nPolecamy go zwłaszcza osobom, które już ukończyły kurs podstaw od Mentoris i chciałyby odświeżyć lub uzupełnić wiedzę.\nE-book "Zbiór zadań - podstawy rachunkowości + Asystent Księgowego wersja BASIC"\nJest to rozszerzona wersja zbioru zadań, dostępnego TUTAJ.\nZestaw zawiera zbiór zadań oraz pełny, nielimitowany dostęp do autorskiej aplikacji w Excelu – “Asystent Księgowego” w wersji Basic.\nE-book "Zbiór zadań - rachunkowość średnio zaawansowana"\nStanowi doskonałe uzupełnienie kursu rachunkowości średnio zaawansowanej, dostępnego TUTAJ.\nPozwala na powtórzenie wiedzy z zakresu bardziej zaawansowanej rachunkowości. Zawiera przykłady i zadania, które są elementem kursu rachunkowości średnio zaawansowanej od Mentoris.\nE-book "Zbiór zadań - rachunkowość średnio zaawansowana + “Asystent Księgowego” w wersji PRO"\nStanowi doskonałe uzupełnienie kursu rachunkowości średnio zaawansowanej Mentoris. Zestaw zawiera zbiór zadań oraz pełny, nielimitowany dostęp do autorskiej aplikacji w excelu – “Asystent Księgowego” w wersji PRO.\nPolecamy go zwłaszcza osobom, które już ukończyły kurs od Mentoris i chciałyby odświeżyć lub uzupełnić wiedzę, a także zdobyć nowe, praktyczne umiejętności w ramach aplikacji “Asystent Księgowego”.\nE-book "Zbiór zadań rachunkowość zarządcza + aplikacja "Narzędziownik kontrolera"\nZestaw zawiera zbiór zadań oraz pełny, nielimitowany dostęp do autorskiej aplikacji w excelu – “Narzędziownik kontrolera”. Same zadania stanowią doskonałe uzupełnienie kursu rachunkowości zarządczej od podstaw od Mentoris.\nZestaw pozwala na praktyczne powtórzenie wiedzy z tego zakresu. Zawiera przykłady i zadania, które są elementem kursu rachunkowości zarządczej od podstaw.\nPromocja na e-booki trwa jeszcze:\nKto jest autorką e-booków i opracowań księgowych?\nNazywam się Magdalena Hosiawa i od 7 lat prowadzę serwis Mentoris z profesjonalnymi kursami rachunkowości.\nTylko w ciągu ostatnich 7 lat przeszkoliłam online ponad 7000 osób. Jak to możliwe? Postawiłam na praktykę, prosty język oraz praktyczne przykłady.\nWiem jednak, że nie każdy jest gotowy od razu na zamówienie kursu online. Dlatego przygotowałam „na rozgrzewkę” pakiet e-booków i zbiorów zadań do nauki rachunkowości na każdym poziomie zaawansowania.\nWybierz odpowiedniego e-booka – teraz, w promocji, jest na to idealna okazja! 🙂\nNie musisz wierzyć mi na słowo.\nPoznaj opinie osób korzystających z materiałów Mentoris!\nJEśli chcesz rozwijać się w księgowości, nie wydając wielu pieniędzy, skorzystaj z promocji i odbierz wybranego e-booka nawet 50% taniej!\nRozwijaj się w rachunkowości jak chcesz i kiedy chcesz. Zrób sobie prezent na święta!\nSkorzystaj z pomocnych e-booków i aplikacji przygotowanych przez trenera rachunkowości z kilkunastoletnim doświadczeniem w zawodzie. Zero nudnego cytowania ustaw, 100% praktyki!\nWybieram swój e-book!


Konsultant ślubny - istnieje ale nikt nie wie ile sobie życzy z taką usługę\nPomoc konsultanta ślubnego\nPosted 26 września 2013 · Add Comment\nŚlub i wesele to ważne dla nasz wszystkich dni i nie każdy jest w stanie dopiąć wszystko na ostatni guzik osobiście. Z pomocą przychodzą konsultanci ślubni! Pomogą nam praktycznie w organizacji wszystkiego – wybór sukni ślubnej, Sali weselnej, dekoracji ślubnych i pewnie jeszcze wielu innych aspektach. Jest jedno ale! Mianowicie ile kosztuje taka przyjemność?\nPróbowałem ostatnimi czasy popytać na forach internetowych o możliwość udzielenia mi odpowiedzi w tej kwestii, ale póki co wszyscy milczą. Nie wiem, czy to faktycznie jest tak iż fora internetowe dziś służą tylko i wyłącznie do promowania firm? Mam nadzieję, że nie ! Z własnych źródeł wiem – kolega opowiadał – zapłacił za konsultantkę około 2 tysięcy złotych, ale jak napisała mi jedna z forumowiczek:\n„Twój kolega naprawdę niewiele zapłacił”\nZatem ile? Czekam na sensowne odpowiedzi 😉


Wikana-Start Lublin w sobotę powalczy w Kutnie o drugie zwycięstwo w Tauron Basket Lidze - Dziennik Wschodni\nWikana-Start Lublin w sobotę powalczy w Kutnie o drugie zwycięstwo w Tauron Basket Lidze\nPo pierwszej wygranej u siebie czas na sukces na wyjeździe. W sobotę rywalem Wikany-Startu Lublin będzie Polfarmex Kutno. Początek spotkania zaplanowano na godz. 17.30\nJutro o godz. 19 Wikana-Start Lublin zagra z Polskim Cukrem Toruń. Zatrzymać Corbetta 0 5\nOba kluby są beniaminkami TBL. I do tej pory zapisały na swoim koncie po jedynym zwycięstwie. "Czerwono-czarni” pokonali w minionej kolejce Jezioro Tarnobrzeg, z kolei ekipa z Kutna rozprawiła się w drugiej serii gier z Polpharmą Starogard Gdański.\nPrzed tygodniem podopieczni trenera Jarosława Krysiewicza byli bliscy sprawienia sensacji. Przegrali na parkiecie mistrza Polski - Turowa Zgorzelec tylko 89:91. Wynik "na styku”, to przede wszystkim zasługa Kwamaina Mitchella, który zdobył aż 38 punktów, co jest rekordem bieżących rozgrywek.\nSobotni mecz zapowiada się na ciekawy pojedynek dwóch groźnych strzelców. Po stronie gospodarzy jest właśnie Mitchell, a wśród gości do tej pory bardzo dobrze prezentuje się Bryon Allen. Gracz z Kutna zajmuje trzecie miejsce na liście najlepiej punktujących, a Allen jest w tej klasyfikacji piąty. Obaj zdobywają średnio powyżej 20 "oczek” na mecz.\n- Nigdy o nim nie słyszałem, ale zdobycie 38 punktów robi wrażenie. Jestem walczakiem, lubię tego typu wyzwania i jestem na nie gotowy. Dlatego z dużą niecierpliwością czekam na sobotnie spotkanie. Jesteśmy pewni swoich umiejętności i na pewno damy z siebie wszystko.\nSporo będzie zależało od tego, jak na początku ułoży się mecz. Myślę jednak, że czekają nas ciekawe zawody - mówi na oficjalnej stronie internetowej Wikany-Startu Bryon Allen.\nKoszykarze trenera Pawła Turkiewicza mieli ostatnio sporo treningów rzutowych, bo na razie ten element gry nieco szwankuje. Do tej pory lublinianie rzucają z 40 procentową skutecznością, co jest najgorszym wynikiem w lidze. - Myślę, że krok po kroku poprawiamy celność naszych rzutów.\nDwa pierwsze mecze były słabe, ale w trzecim było już widać różnicę. Na pewno będzie, to kluczowa sprawa w Kutnie. Rywal jest groźny, jednak w naszym zasięgu i stać nas na zwycięstwo - przekonuje Łukasz Diduszko.\nwikana-start lublin polfarmex kutno Tauron Basket Liga\nabel / 25 października 2014 o 11:33\nnie sadze aby z Kutna przywiezli zwyciestwo aktualnie to silniejszy zespol od Startu ale mam nadzieje ze beda walczyc do konca\nPrzedsmak Carnavalu Sztumistrzów. Po Lublinie krąży już Cyrk Podwórkowy [zdjęcia] 0 0\nŁączy ich wspólna praca w policji. Oto najlepsze w woj. lubelskim psy służbowe i ich przewodnicy 5 2\nMotor Lublin powinien być finansowany tylko z pieniędzy prywatnych? Proponują zrzutkę 77 19


Patroni 2021 roku by marta.zsl on Genially\nCreated on Tue Dec 08 2020 10:03:02 GMT+0000 (Coordinated Universal Time)\nTADEUSZ RÓŻEWICZ wybitny polski poeta, dramaturg, prozaik i scenarzysta, głęboko związany z losem pokolenia wojennego, baczny obserwator życia codziennego, społecznego i politycznego. W 2021 r. przypada 100. rocznica urodzin Różewicza. „Filozoficznai egzystencjalna głębia obecnaw twórczości Różewicza ma charakter uniwersalny, dzięki czemu nie tylko trafia do odbiorców z całego świata, ale jeszcze długo będzie oddziaływać na współczesną literaturę polską” .\nKRZYSZTOF KAMIL BACZYŃSKI - jeden z najwybitniejszych przedstawicieli poetów pokolenia Kolumbów - to kolejny patron 2021 roku. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Armii Krajowej, a dwa lata temu, na mocy postanowienia prezydenta Andrzeja Dudy, otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej oraz osiągnięcia w działalności na rzecz rozwoju polskiej kultury. „W uznaniu zasług Krzysztofa Kamila Baczyńskiego dla polskiej sztuki, dla polskiej niepodległości i polskiej kultury, w stulecie jego urodzin, Sejm Rzeczypospolitej ogłasza rok 2021 Rokiem Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Jednocześnie Sejm Rzeczypospolitej oddaje hołd innym przedstawicielom poetów pokolenia Kolumbów poległym w trakcie okupacji niemieckiej - Tadeuszowi Gajcemu, Janowi Romockiemu, Zdzisławowi Stroińskiemu, Józefowi Szczepańskiemu i Andrzejowi Trzebińskiemu” - podkreślono w tekście dokumentu.W 2021 r. przypada 100. rocznica urodzin poety.\nCYPRIAN KAMIL NORWID 2021 Rokiem Cypriana Kamila Norwida (200. rocznica urodzin), wybitnego poety, dramatopisarza, prozaika i myśliciela, a także artysty sztuk pięknych. W twórczości swej Norwid odwoływał się do narodoweji ogólno-europejskiej tradycji,a zarazem był odważnym nowatorem. „Twórczy wkład Norwidaw nowoczesną polską literaturę,a szerzej w polską kulturę, jest ogromny, na wielu polach decydujący. W uznaniu zasług dla polskiej sztuki, dla polskiego życia umysłowegoi polskiej kultury, w dwustulecie jego urodzin\nKARDYNAŁ STEFAN WYSZYŃSKI W 2021 r. przypada 40. rocznica śmierci, a także 120. urodzin duchownego. W uchwale zwrócono uwagę, że kard. Wyszyński był głosicielem uniwersalnych wartości chrześcijańskich i mężem stanu. Występował w imieniu Ojczyzny, domagając się od komunistycznych władz poszanowania wolności religijneji broniąc polskiej kultury. W tekście przypomniano, że kard. Wyszyński podkreślał konieczność zrozumienia znaczenia wolności Narodu, która dla każdego obywatela winna być wielkim dobrem i rzeczywistą własnością. „Wolność Narodu była dla Prymasa Tysiąclecia priorytetem działalności kapłańskiej i społecznej” - napisanow dokumencie.\nKONSTYTUCJA 3 MAJA Uchwalony w 1791 r. przez Sejm Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego akt wprowadził trójpodział władzy, niósł gwarancje swobód obywatelskich, tradycje chrześcijańskie, tolerancję i wartości Oświecenia. Jako pierwsza w Europie i druga na świecie Ustawa Rządowa stanowiła dowód głębokiego patriotyzmu oraz zrozumienia spraw obywatelskich i społecznych. „Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, świadomy znaczenia Konstytucji 3 Maja jako ważnego elementu pamięci zbiorowej, oddając hołd wszystkim, którzy przyczynili się do powstania tego wiekopomnego aktu - myślicielom politycznym, posłom na Sejm Czteroletni, przedstawicielom ówczesnego obozu patriotycznego oraz pokoleniom Polaków, których niezłomna walka pozwoliła na przetrwanie lat niewoli i odzyskanie niepodległości, zachęca do refleksji nad dziedzictwem Konstytucji 3 Maja współcześnie”\nSTANISŁAW LEM 2021 Rokiem Stanisława Lema, najwybitniejszego przedstawiciela polskiej fantastyki i jednegoz najpoczytniejszych pisarzy science-fiction na świecie, autora m. in. „Cyberiady”, „Solaris” czy „Bajek robotów”. W przyszłym roku przypada 100. rocznica urodzin pisarza. „W swoich rozważaniach nad kondycją współczesnego człowieka, skutkami postępu technicznego i cywilizacyjnego dostrzegał wiele zagadnień fundamentalnych dla kultury i myśli współczesnej. Przestrzegał przed negatywnymi skutkami technicznego rozwoju cywilizacji, a jego prace teoretyczne i prognozy futurologiczne mają znaczący wpływ na definiowanie miejsca ludzkości we wszechświeciei prognozowanie jej losu” - głosi tekst uchwały.\nW piątek 27 listopada Sejm ustanowił patronów 2021 r. Podczas trzeciego dnia 21. posiedzenia Izba uhonorowała: kard. Stefana Wyszyńskiego, Stanisława Lema, Cypriana Kamila Norwida, Krzysztofa Kamila Baczyńskiego oraz Tadeusza Różewicza. 2021 będzie także rokiem Konstytucji 3 Maja.Fotografie patronów roku 2021 pochodzą ze stron wikipediiTadeusz Różewicz - fot. Michał Kobyliński from http://gilling.info/ - Poetyckie Foto Niusy - File:Rozewicz Grass.JPGCC BY-SA 2.5C.K. Norwid Michał Szweycer - Polona.plDomena publicznaStanisław Lem w roku 1966, zdjęcie udostępnione przez Wojciecha Zemka, sekretarza autora.CC BY-SA 3.0K.K. Baczyński Zdjęcie Krzysztofa Kamila Baczyńskiego ze świadectwa dojrzałości.Domena publicznaKardynał S. Wyszyński fot.Janusz Trocha - (1981-06-05). Tygodnik Solidarność Domena publicznaKonstytucja 3 maja Michał Gröll (1722-1798), printer - http://polona.pl/item/1196273/5/ - free polish digital libraryDomena publicznaTekst:https://www.sejm.gov.pl/Sejm9.nsf/komunikat.xsp?documentId=71D186DF43A23C4DC125862D0079916FSejm wybrał patronów roku 2021W piątek 27 listopada Sejm ustanowił patronów 2021 r. Podczas trzeciego dnia 21. posiedzenia Izba uhonorowała: kard. Stefana Wyszyńskiego, Stanisława...Sejm


Regaty żeglarskie „Jesienny liść” - zamknięcie sezonu żeglarskiego - Kalendarz wydarzeń - Olecko - moja przystań. Oficjalna strona WWW gminy Olecko. Urząd Miejski w Olecku. Warmińsko - mazurskie Mazury Polska Marggrabowa Treuburg Oletzko Олецко\nOlecko - moja przystań. Oficjalna strona WWW gminy Olecko. Urząd Miejski w Olecku. Warmińsko - mazurskie Mazury Polska Marggrabowa Treuburg Oletzko ОлецкоWygenerowano: 17-11-2018\nRegaty żeglarskie „Jesienny liść” - zamknięcie sezonu żeglarskiego\nLis12Pn Lis13Wt Lis14Śr Lis15Cz Lis16Pt\nVIII Oleckie Zderzenia ze Słowem i Dźwiękiem POEZJI GRAM Piątek, 16 / 11 / 2018 ROK - kino "Mazur"\nLis17Sb Lis18Nd Lis19Pn Lis20Wt Lis21Śr Lis22Cz Lis23Pt Lis24Sb Lis25Nd\n04.02.2018, Józef Kunicki Józef Kunicki\nPoniedziałek, 8 / 10 / 2018\nOlecki Klub Wodny\nOlecki Klub Wodny - Jezioro Oleckie Wielkie


Boska Florence - Film - Stopklatka\nSimon Helberg więcej »\nFilmowa biografia amerykańskiej sopranistki-amatorki Florence Foster Jenkins, znanej także jako "najgorsza śpiewaczka świata". Mimo absolutnego braku talentu muzycznego Florence bardzo długo cieszyła się rosnącą popularnością, a sale podczas jej koncertów pękały w szwach. Jako spadkobierczyni fortuny po ojcu-bankierze i narzeczona St. Clairem Bayfieldem Florence miała dostęp do nieograniczonych środków, z których finansowano jej występy. Dzięki heroicznym staraniom ukochanego udawało się jej występować na Broadwayu i nagrywać płyty, a przede wszystkim wciąż wierzyć w swój dar. więcej »\nClifford B Thornton III\nPani EE Paterson


// Spotkanie z Augustą Docher //\n// Wpisy autorki w moich książkach //\n// Udana kontynuacja // Dedykacja autorki //\n// Wspaniała, metafizyczna książka Małgorzaty Oliwii Sobczak // Moja rekomendacja na skrzydełku // Mój patronat medialny //\n// O sposobach na zmianę świata i siebie // Niedzielna wycieczka do Gołuchowa //\n"Cudowny chłopak" i torba // Poczta książkowa //\n// Drugie wydanie książki Pawła Jaszczuka pod moim patronatem medialnym //\n// Kawa ratuje mi czasami życie // Poczta książkowa // Kolejne tomy do kolekcji // Niespodzianka od Wydawnictwa Albatros // Wydawnictwo Arkady obchodzi swoje sześćdziesięciolecie // Przytłaczająca książka Martina Solaresa //\n// V tom sagi "Zemsta i przebaczenie" // Dedykacja autorki // Moja rekomendacja w środku książki //\n// Mocna opowieść o psychopacie // Dedykacja autorki //\n// Spotkanie z Magdaleną Kordel //\n// Dedykacje autorki // Z Magdaleną Kordel //\n// Cienka, ale obciążająca emocjonalnie książka // Dedykacja tłumaczki //\n// Moje trzy patronaty medialne //\n// Niespodzianka od Burda Książki //\n// Świetna komedia kryminalna //\n// "Blogostrefa" i wywiad ze mną //\n// Raz, dwa, trzy, zaśnij Ty! // Ciekawy debiut // Bardzo ważna pozycja //\n// Konkurs z książką Kate Morton // Najnowsza powieść Danki Braun //\nNareszcie koniec zimy! Nawet sobie nie wyobrażacie, jak bardzo się z tego faktu cieszę. Od paru dni czuję już przypływ sił witalnych. Przede mną kolejne spotkania autorskie, patronaty medialne, wywiady i wiele innych, cudownych okołoksiążkowych wydarzeń. Życie nabiera zupełnie innej jakości, gdy robi się to, co się kocha. I tego wam również życzę!\nK-Alinki 12 marca 2018 15:19\nNie da się ukryć, iż na Twoich zdjęciach utrzymuje się jeszcze zimowy klimat. Ale wiosna tuż tuż :)\nKarolajna 12 marca 2018 15:26\nBardzo ciekawe zdjęcia. :) Zazdroszczę tych wszystkich dedykacji i spotkań z autorami. :)\nThieving Books 12 marca 2018 15:39\nAż miło oglądać takie bogate czytelnicze życie! :)\nAgnieszka Kaniuk 12 marca 2018 15:52\nWidać, że czytanie i książki są bardzo ważna częścią Twojego życia.\nN o kosmetykach 12 marca 2018 17:11\nJa mam od stycznia zaczęte 4 książki i oczywiście żadnej nie skończyłam do tej pory ;)\nmonalisap 12 marca 2018 17:20\nPozytywna energia i radość bije z Twojego przeglądu lutowego.\nJa czekam na przypływ sił witalnych, bo jakoś zmęczona się czuję\nJ. 12 marca 2018 17:23\nTa wycieczka najsympatyczniej wygląda :)\nPatrycja whothatgirl.pl 12 marca 2018 17:36\nZ tych tytułów, co widzę na zdjęciach, akurat nic nie czytałam :)\nTaki jest świat 12 marca 2018 18:56\nMiesiąc krótki, ale jaki owocny :)\nBABALUCCIA 12 marca 2018 19:01\nGrażynka K 12 marca 2018 19:20\nTo zimowe zdjęcie z Gołuchowa jest przeurocze! *o* Również otrzymałam tę niespodziankę od wydawnictwa Albatros (chodzi mi o książkę "Ta dziewczyna") i byłam szczerze zdziwiona. Pierwszy raz dostałam coś czego nie zamawiałam od jakiegokolwiek wydawnictwa! <3\nZazdroszczę Ci tego, że prowadzisz spotkania autorskie. Mam bujną wyobraźnię, więc kiedyś fantazjowałam jakby to było, gdybym ja takie spotkanie poprowadziła. I wiesz? Mimo, że raczej gdy fantazjuję to układam sobie pozytywny scenariusz, to jeżeli chodzi o tę kwestię, to mój zdrowy rozsądek wygrał. Wie on, że jestem zbyt wstydliwa i plącze mi się język ze stresu, dlatego nie dałabym sobie rady :)\nPozdrawiam cieplutko! Dolina Książek ♥\nmartucha180 12 marca 2018 19:23\nKrótki miesiąc, a jakże obfity w wydarzenia! Oby tak dalej :)\nAmbiwalentna 12 marca 2018 19:37\nŚwietne podsumowanie miesiąca! Pozdrawiam ;)\nUpadły czy Anioł 12 marca 2018 20:18\nUroczo zaprezentowały się zdjęcia...gratuluje wywiadu :)\nread-me 13 marca 2018 02:49\nUwielbiam takie posty :) psychopata mnie zainteresował. A no i jeszcze ta książka Towarzystwa opieki nad zwierzętami, musze zapytać google :)\nmarysse 13 marca 2018 09:49\nJak Ty znajdujesz na to wszystkk czas? Czytanie książek, recenzje na blogu, spotkania z autorami. Twoja doba chyba trwa trochę dłużej albo posiadasz zmieniacz czasu. :)\nSylwia (nieperfekcyjnie.pl) 13 marca 2018 13:32\nU Ciebie jak zawsze - dużo się dzieje! :)\nMartyna K. 13 marca 2018 14:07\nTo był bardzo książkowy miesiąc :)\nPani KoModa 13 marca 2018 14:41\nUwielbiam patrzeć jak rosną stosiki :)\nZacisze Lenki 13 marca 2018 16:05\nWow ile książek... Miałaś wspaniały luty. Cudowny chłopak - w czerwonej kurtce obok Ciebie.:) Ja też bardzo się cieszę, że zima powoli odpuszcza. Wiosna to moja ulubiona pora roku. Pozdrawiam Wiolu!\nMirosława Dudko 13 marca 2018 19:30\nMnóstwo wydarzeń jak na tak krótki miesiąc!\nKatarzyna 14 marca 2018 09:41\nWiele się u Ciebie działo!\nKaterinaG 14 marca 2018 12:29\nŚwietne spotkania, świetne zdjęcia i jeszcze świetniejsze książki na nich! :D\nKsięgozbiór Kasiny 24 marca 2018 08:08\nOj działo się! Piękne zwłaszcza to zimowe zdjęcie z wycieczki:)


Wioletta Sawicka, Oleńka. Panienka z Białego Dworu — przeczytaj pełną wersję w LitRes\nKup i pobierz za 30,40 zł ($ 8,09)\nCopyright © Wioletta Sawicka, 2020\n© David PAIRE/Arcangel Images;\na także pamięci mojej Prababci,\nbędącej pierwowzorem postaci Oleńki.\nOstojany rok 1913\nAleksandra Ostojańska była najpiękniejszą dziewczyną, jaką Joachim kiedykolwiek widział. Jej smukła figura, śliczna buzia, krucze włosy i modre oczy, śmiało patrzące na świat, sprawiły, że zakochał się po raz pierwszy w życiu.\nBył młodym mężczyzną, miał więc pewne doświadczenie w obcowaniu z kobietami. Jeszcze nigdy jednak żadna tak go nie oczarowała. Równie mocno imponował mu jej charakter i swoboda, wymykająca się konwenansom, toteż zupełnie stracił głowę.\nOla, Oluchna, Oleńka, powtarzał w myślach jej imię i ogarniała go nieznana dotąd tkliwość. Dla Oleńki układał wiersze, o niej śnił i marzył. I sam przed sobą przyznawał, jak bardzo naiwne były to marzenia.\nW świecie, gdzie urodzenie i pozycja stały ponad uczuciem, on, prosty nauczyciel, chłopski syn, dla wielkich państwa znaczył tyle co nic. Nawet jeśli Oleńka odwzajemniała jego uczucia, na taki mezalians jej świat łatwo się nie zgodzi. Jeśli w ogóle się zgodzi.\nOna – hrabianka z możnego rodu, on – z pruskiej chaty. Mimo że zniemczany od maleńkości, na Niemca nie dał się przerobić. Dobrze znał polską mowę i uważał ją za ojczystą. Z konieczności jednak posługiwał się też niemieckim.\nBył czwarty z ośmiorga rodzeństwa. Żyli ubogo, ale nie chodził o pustym brzuchu. Mógł nawet mówić o szczęściu, gdyż właśnie jego wzięła na wychowanie daleka kuzynka Gertruda, aby ulżyć rodzicom Joachima.\nMajętna, energiczna małżonka rejenta pracowała w magistracie w bogatym mieście Allenstein w Prusach Wschodnich. Bezdzietna ciotka, której grzeczny chłopiec przypadł do serca, szybko się zorientowała, że jest zdolny i pilny, łożyła więc na jego edukację, żeby wyszedł na ludzi i mógł zarabiać na chleb głową, nie rękami.\nJoachim skończył szkoły, odsłużył obowiązek w pruskim wojsku i ruszył za owym chlebem aż pod Wilno, do dalekiego kuzyna ciotki. Ta była obrotna, miała koneksje, zatem uwinęła się prędko z wyrobieniem paszportu wychowankowi. Kto wie, czy nie najszybciej pomogły w tym jej marki lub ruble?\nJoachim ucałował ręce rodziców, zostawił za Niemnem ciemiężoną butem cesarza Wilhelma rodzinną świętą Warmię, by po drugiej stronie rzeki trafić pod carską władzę Mikołaja II.\nZa dach nad głową i znośny zarobek został guwernerem u właściciela tartaków Hermana Fishera. Bałtyckiego Niemca, który na bogatej w lasy Litwie dorobił się na handlu drewnem.\nÓw postawny mężczyzna z rudą brodą z początku krzywił się na dwudziestosześcioletniego Prusaka, ni to Polaka, ni Niemca, który miał edukować jego trzech synów. Tyle że w okolicy nauczycieli niemieckich za wielu nie było, a Joachim Langer wyglądał na zdyscyplinowanego, po niemiecku dobrze gadał, toteż Herman po namyśle przyjął owego protegowanego Gertrudy za żarliwym wstawiennictwem jej samej.\nZ początku bacznie obserwował wysokiego młodzieńca o jasnych włosach i gładkiej twarzy. Zobaczywszy jednak, że nowy nauczyciel nieźle sobie radzi z pędrakami, zajął się poważniejszymi obowiązkami, czyli robieniem pieniędzy.\nJoachim zadomawiał się więc w modrzewiowym dworku, który jego pracodawca postawił nad rzeką, i nazwał go od niej Oszmianką. Każdego dnia sumiennie wykładał swoim wychowankom algebrę i geografię. Na polecenie Fishera, uważającego, że nauka najlepiej wchodzi do głowy, jak się złoi skórę, miał nie żałować chłopcom dyscyplin.\nMłody nauczyciel nieraz doświadczył na sobie twardych zasad pruskiej szkoły, więc takiemu poleceniu się nie dziwił. Jednak do rzemieni jeszcze się nie uciekł. Jakoś go to mierziło.\nLubił swoich uczniów, bystrych chłopaczków o rudawych włosach i niebieskich oczach. Byli pilni, posłuszni, czasem tylko zdarzało im się spłatać niegroźnego psikusa.\nPo lekcjach szukał dodatkowego zajęcia. Niekiedy w tartaku Fishera przygotowywał zamówienia albo czytał okolicznym chłopom listy od ich bliskich, którzy pokutowali na dalekiej Syberii. Za przysługę płacili mu, czym mogli. Raz w kopiejkach, a raz tym, co kto miał w komorze. Najczęściej jednak pomagał biednym ludziom tylko za „Bóg zapłać”. Wieczorami zaś w pokoiku na poddaszu pisał dla Oleńki wiersze.\nTej nocy też coś ułożył. Długo nie gasił lampy, nie zważając, że gospodyni, frau Emma Fisher, nade wszystko nie tolerowała marnotrawstwa. A za takie uważała wypalanie nafty na błahostki, jak pisanie nikomu niepotrzebnych wierszy.\n– Żeby je choć Joachimowi w jakiej gazecie za pieniądze wydrukowali, wtedy za naftę by mu się zwróciło, a tak to po próżnicy jego pisanie. Papieru i ołówka szkoda – mawiała zazwyczaj, gdy po północy jeszcze palił światło.\nSłońce było już wysoko i dzień wstał jak malowanie. Ciepły, sierpniowy. Tylko kilka obłoczków sunęło po niebie. Przez otwarte okna z niedalekich pól niósł się echem chóralny śpiew. Odłożył „Kurjer Wileński”, w którym przeczytał o końcu wojny na Bałkanach. Przeczuwał jednak, że to tylko cisza przed wyczekiwaną burzą.\nJoachimowi się marzyło, że niedługo trzy wściekłe hydry chwycą się wreszcie za łby.\nA kiedy ziemia pochłonie zaborcze ścierwo, oczekiwana wojna przyniesie Polsce upragnioną wolność. Wraz z nią zrodzi się nowy porządek świata, w którym ludzie będą sobie równi.\nWtedy on, Joachim, choć biednie urodzony, ale pracowity, uczciwy i wykształcony, poślubi wreszcie Oleńkę. Największych nadziei na przyszłość upatrywał w Piłsudskim. Myślał nawet, żeby zerwać kontrakt z Fisherem, ryzykując znaczną utratę pieniędzy, pojechać do Galicji i zaciągnąć się do drużyn strzeleckich. Tylko tak bardzo mu było żal zostawić Oleńkę, że wciąż zwlekał z ostateczną decyzją.\nWyjrzał przez okno i patrzył w dal, aż po horyzont.\nZa rzeką, o kilka wiorst od Oszmianki, stał pałac w Ostojanach. Okazały, piętrowy, murowany, o wysokich oknach, zdobiony kolumnami. Przez miejscowych zwany Białym Dworem. Drogę wiodącą od bramy do schodów wytyczały rosłe dęby. Po obu jej stronach rozciągał się piękny park, z fontanną, stawem, oranżerią i altanami. Tuż przy parku zaś mieściły się stajnie dla setki koni, gdyż hrabia Aleksander Ostojański, właściciel tych ziem, był uznanym hodowcą koni i puszczał swe wierzchowce na wyścigach.\nJoachim Langer po raz pierwszy przybył do Białego Dworu przed rokiem. Właśnie wtedy ujrzał Oleńkę. W białej sukience i wianku na włosach bujała się na ogrodowej huśtawce. Jak zaklęty patrzył na nią z okien biblioteki. Odtąd prześliczna nimfa stała się jego muzą i zapadła mu w serce, duszę oraz myśli.\nBywał jeszcze kilka razy w Ostojanach, aby wziąć nową książkę i oddać przeczytaną. Za każdym razem szukał sposobu, żeby podzielić się swoimi wrażeniami z Oleńką. Powoli, od niewinnych rozmówek o książkach, a później wymienianych w nich dyskretnie liścików, zaczęło się między nimi rodzić uczucie. Na razie jeszcze głęboko ukrywane przed światem, tak samo jak ich sekretne spotkania.\nJoachim ze swojej izdebki nie widział Białego Dworu, ale wiedział, że po obiedzie nadjedzie stamtąd Oleńka. On zaś, jak zwykle, wyjdzie jej naprzeciw. Jeszcze tylko kilka godzin lekcji, drobne zajęcie w tartaku i wreszcie ją zobaczy – uśmiechnął się tęsknie do swoich myśli.\nObmył się w porcelanowej misie, przyczesał falujące półdługie włosy, wsunął do kieszeni szarego surduta notesik i zszedł na śniadanie.\nGospodyni już dawała znać dzwoneczkiem, że czas siadać do stołu.\nOstojany od pokoleń stanowiły własność rodu Ostojańskich.\nBolesław, ojciec Aleksandra, sam z powstańcami styczniowymi nie poszedł. Dzięki temu po klęsce walki o wolność uchronił rodzinny majątek przed carską konfiskatą. Rodaków jednak po kryjomu wspierał pieniędzmi, uważając, że ojczyźnie nie tylko krwią można ofiarnie służyć.\nAleksander styczniową zawieruchę znał tylko z opowiadań. Po śmierci Bolesława przejął ojcowiznę i bardziej się skupił na unowocześnieniu gospodarki niż pielęgnowaniu patriotycznego ducha wolności. Tę sferę działalności pozostawił małżonce.\nSam zaś kazał postawić w majątku dwupiętrowy młyn, dużą gorzelnię, wytwórnię terpentyny oraz drożdży. Przeprowadził też konieczne melioracje i unowocześnił lodownię wydrążoną w niewielkim pagórku w sadzie. Sprowadzony z Wilna inżynier radził omurować w niej ściany, a wejście przedłużyć zakręconym korytarzykiem, żeby wpadające bezpośrednio z zewnątrz ciepło nie stopiło za prędko składowanego tam od zimy lodu.\nHrabia polecił też podciągnąć wodę do pałacu i urządzić w nim pokój kąpielowy z wanną i klozetem. Umyślił sobie także nabyć niebawem automobil! Co prawda nieco się obawiał owego wynalazku, za który z osiem tysięcy rubli musiałby zapłacić, jednak w Wilnie już kilka takich wehikułów jeździło, chciał więc pokazać okolicznemu towarzystwu, że stać go na ten luksus. Nienachalnie hołdował zasadzie, że, „jak cię widzą, tak cię piszą”. A po nim znać było nie tylko wysokie urodzenie, ale też rzeczywistą majętność.\nDumny był również ze swojej biblioteki, którą urządził w gabinecie, i chętnie zapraszał do niej gości. Było tam trochę klasyków niemieckich, angielskich i francuskich, a także sporo dzieł Kraszewskiego oraz Mickiewicza, choć nie wszyscy w tych stronach za wieszczem przepadali. Zdziwiło hrabiego, że lubił go ów Prusak, niejaki Langer.\nPoznawszy któregoś razu w Bibliotece Wróblewskich w Wilnie młodego nauczyciela z bliskiej Ostojanom okolicy, który, choć z twardym akcentem, jednak mówił biegle po polsku, hrabia zaprosił go do zapoznania się z pałacowymi zbiorami.\nNie spodziewał się, że tym grzecznościowym zaproszeniem wpuści za próg niemożliwą miłość.\nOleńkę także ciągnęło do Joachima. Niebawem on skończy lekcje, więc i ona powinna zaraz ruszyć w drogę, gorączkowała się w myślach, siedząc z rodzicami w jadalni. Jak na złość obiad się przeciągał, a mama nie tolerowała pośpiechu przy stole. Ojcu też dopiero co Eustachy nałożył na talerz porcję pieczystego w sosie ziołowym. Dziś kucharka przed głównym daniem przygotowała pielmieni i zupę żółwiową.\nJedli tylko we trójkę.\nPrzykryty białym obrusem owalny stół stał pośrodku jadalni, utrzymanej w słonecznych barwach. Poruszała się wokół niego służba, podająca państwu kolejne półmiski.\nWystrój stołowego, jak i całego pałacu był elegancki, lecz bez zbędnych zbytków.\nSolidne meble, jeszcze posażne prababki Tekli Ostojańskiej, na ścianach kilka portretów przodków, lustra w złotych ramach, kryształowe kandelabry, rodowe srebra i zastawa stołowa z miśnieńskiej porcelany. Na drzwiach i w oknach wisiały ciemnozielone portiery. Między oknami, które wychodziły na stajnie, stał wielki zegar z mosiężnym wahadłem.\nWłaśnie tam zerkała Oleńka. Ponad dwa puste krzesła, zwyczajowe miejsca jej starszego rodzeństwa.\nNajstarszy był brat Ksawery. Przed trzema laty, ku rozpaczy rodziców, został wcielony do carskiej armii i służył gdzieś w Rosji w pułku dragonów. A siostra, Róża, od ponad roku mężatka, wyjechała do majątku męża aż pod Warszawę.\n– A cóżeś ty, Oleńko, taka niespokojna, że na zegar wciąż patrzysz? – spytał Aleksander, bacznie przyglądając się córce.\nNajmłodsza latorośl była jego ukochanym dzieckiem. Hrabia nie brał do głowy słów małżonki, że nadmierną swobodą psuje Oleńkę, i patrzył przez palce na niegroźne ekstrawagancje ulubienicy oraz śmiałość większą niż u innych panien w jej wieku.\nNawet podobało mu się, że dziewczyna jest odważna i nie ma w sobie niepewności. Dumny był z najmłodszej pociechy i postanowił, że byle komu jej nie odda. Nie dopuści, aby trafił jej się taki nicpoń, na jakiego popadła Róża, którą także szczerze kochał.\nWszystko przez to, że pozwolił kuzynom i małżonce powziąć ostateczną decyzję w sprawie tego mariażu. Musieli czymś Marynię otumanić, że oddała starszą córkę takiemu ladaco.\nNiby urodzony, niby majętny, a jak się okazało po ślubie, majątek Stanisława Rozbickiego stał na glinianych nogach. Więcej długów na nim było niż dymów i dusz, jakie pozostały w zrujnowanych zaściankach. Do tego karciarz, kobieciarz i hulaka, który od wypitki i innych rozrywek nie stronił.\nHrabia także wypić lubił, w karty przy niedzieli też grywał, a i czasem z chętną dziewką służebną przyjemności zażył. To przecież zwyczajna rzecz. Najznamienitszy lekarz z samej Warszawy zabronił mu ograniczać się ze spółkowaniem, bo nawet krótka wstrzemięźliwość mogła źle się odbić na zdrowiu mężczyzny. Doprowadzić do niebezpiecznego stanu nerwowego, melancholii albo i śmierci!\nA któż by taki majątek w należytym stanie zdołał utrzymać, gdyby jego, Aleksandra, zabrakło?! Samej ziemi do obsiania ponad tysiąc dziesięcin! Nie mógł przecież pozwolić, by wszystko poszło na zatracenie! Zatem stosował się pilnie do otrzymanych zaleceń i o zdrowie dbał regularnie.\nA że z małżonką, która w wiek już weszła, sprawy alkowiane mieli za sobą, nawet oddzielne sypialnie Marynia zarządziła, to hrabia dziewki brał.\nMężczyzna był z niego, że ho, ho. Postawny, nie za bardzo stary – wszak dopiero w piątym krzyżyku – szpakowaty, prosty w plecach, szeroki w barkach, sprężysty w chodzie. Siłę w mięśniach i lędźwiach czuł, więc chętnie używał sobie z niejedną młódką.\nStałej utrzymanki nie miał, bo to i wymagania za duże i fochów zanadto. Wolał spółkować z różnymi, byle były zdrowe i dorodne.\nZwykle zamawiał jakąś do hotelu w Wilnie, gdzie często bywał, lub w Warszawie, kiedy jeździł w interesach do Kongresówki.\nNie inaczej robili jego kompani.\nZwykła męska rzecz soków z ciała popuścić, żeby się nie zsiadły i krwi nie zatruły, a kobiecą powinnością jest o mężczyznę dbać i zdrowie mu zapewnić. Skoro ślubna małżonka podołać temu już nie mogła, w zastępstwie służyły mu ladacznice, co nie miały wstydu ani cnotliwości za grosz. Nawet niejaki wstręt czuł do onych kobiet sprzedajnych i publicznych, z których usług zmuszony był korzystać, żeby zdrowia nie zrujnować.\nAle przecież nikogo tym nie krzywdził!\nO rodzinę się troszczył, małżonkę szanował i szczęście jej w macierzyństwie zapewnił. Majątek pomnożył, na tacę dawał, figurę Matki Boskiej do ołtarza w Żupranach ufundował, nikomu nic dłużny nie był, o dusze w swoich włościach też dbał i wieczorki polskie potajemnie urządzał w pałacu. Zatem nikt nie miał prawa robić Aleksandrowi Ostojańskiemu żadnych wyrzutów, jako mężczyźnie, mężowi, ojcu, katolikowi, arystokracie i wreszcie Polakowi.\nCo innego ów łajdak, jego zięć!\nGdy tylko hrabia się dowiedział, jak sprawy stoją, kazał Róży zostawić tego łobuza i natychmiast wracać do Ostojanów. Starsza córka jednak nie usłuchała, więc hrabia czasem słał jej pieniądze, mimo że wniosła mężowi znaczny posag, żeby składała po cichu własny kapitalik.\nDrugiej córki nie pozwoli tak zmarnować.\nSam wybierze dla ukochanej dziewuszki idealnego małżonka, któremu ją odda pod opiekę. Urodę dziewczyna wzięła po matce, a po nim charakter i rozum. Najlepsze połączenie z możliwych, rozważał, przyglądając się zaróżowionym policzkom ślicznej córuchny.\n– Papa pozwoli osiodłać Szatana.\nOleńka, nieświadoma planów ojca, poprosiła o ulubionego wierzchowca, karego ogiera o smukłych pęcinach i pięknej rzeźbie. Był narowisty, szybki, czasem podgryzał, nie każdemu dawał nad sobą panować, ale kochała tego konia najbardziej ze wszystkich. Podobnie jak jej ojciec.\n– Szatana się panience zachciało! – Hrabia udał zdziwienie.\nZnał słabość swojej córki do koni. Pod tym względem też wrodziła się w niego, oboje mieli miłość do nich we krwi. Róża więcej poszła w matkę. Bardziej zajmowały ją robótki niż stajnie. Ale Oleńka to co innego.\nOd dziecka sam ją uczył koło wierzchowców chodzić i jeździć w męskim siodle. Nieco wbrew małżonce, która uważała za nieprzyzwoite, żeby panienka z dobrego domu siedziała na koniu okrakiem.\nAleksandra zaś trzymała się w siodle nie gorzej od kawalerzysty. Prawie tak dobrze jak Ksawery, jego jedyny syn, duma i nadzieja rodu.\nJemu też, gdy wreszcie skończy służbę w carskiej kawalerii, wyszuka odpowiednią kandydatkę na przyszłą hrabinę Ostojańską.\n– Przecież papa wie, że to mój ulubieniec – odparła teraz Oleńka.\n– Dokąd się wybierasz? – spytała matka, nabrawszy na widelec odrobinę mięsa.\nKażdy ruch hrabiny, zwanej przez małżonka Marynią, był pełen wrodzonej subtelności i dystynkcji.\nNosiła się skromnie, lecz z klasą.\nCiemne suknie na podkreślonej gorsetem figurze miały bufiaste rękawy i wysokie kołnierze, ale bez zbędnego przepychu w zdobieniach. Ciemne włosy, przyprószone siwizną, upinała w kok. Prócz obrączki prawie nie nosiła biżuterii.\nSkromność w stroju przejęła od swojej matki, Jadwigi Kochanowskiej, która od upadku powstania styczniowego aż do śmierci, mimo prześladowań i zakazów, ubierała się na czarno.\nHrabina, chociaż od klęski powstania minęło pół wieku i nie było jej wtedy na świecie, w podobny sposób demonstrowała strojem żałobę po ojczyźnie.\nNa szyi zawsze nosiła spory krzyżyk z poczerniałego srebra zawieszony na czarnej aksamitce. Po jednej stronie był na nim wyryty orzeł zakuty w kajdany. Po drugiej zaś wezwanie: „Boże zbaw Polskę”. Krzyżyk stanowił najcenniejszą pamiątkę po matce i stał się dla Marii z Kochanowskich Ostojańskiej relikwią.\n– Do Piekun, zawieźć dzieciom nowe koszule. Stefcia wczoraj skończyła szyć. Chcę też nauczyć dzieci ładnego wierszyka. – Oleńka podała oficjalny powód eskapady. Resztę, czyli spotkanie z Joachimem, zachowała w sekrecie. Lepiej, żeby rodzice wszystkiego nie wiedzieli.\n– A jakiegoż to wierszyka? – zaciekawiła się matka, spoglądając na nią czule.\nJedyne pisklę, które jeszcze z gniazda nie wyfrunęło. Poczuła lekkie ukłucie żalu, że tak prędko upłynęły te lata, gdy miała przy sobie całą trójkę.\n– „Katechizmu polskiego dziecka”, proszę mamy.\n– Och, to wyjątkowo piękny wiersz pana Bełzy. – Hrabina się rozjaśniła. – Wspaniale, że chcesz wśród folwarcznej dziatwy krzewić polskiego ducha.\n– Maryniu, zawstydzasz mnie, że w tobie wciąż gorąca idea, a ja tylko koło gospodarki chodzę. – Hrabia złożył pocałunek na dłoni małżonki.\n– Bo swojemu krajowi trzeba coś z siebie dać, coś dla niego zrobić, żeby ludzie czuli z niego dumę, choćby poznając dziecięcy wierszyk – odrzekła w uniesieniu. – A patriotyzm zaczyna się od szacunku do drugiego człowieka, który mówi tym samym językiem. Jedź więc, Oleńko, tylko bądź ostrożna. Zawieź im jakichś łakoci, zaraz każę w kuchni coś przygotować.\n– Dobrze, proszę mamy. – Spojrzała na matkę, później na ojca. – Więc jak? Pozwoli papa wziąć Szatana pod wierzch?\n– Myślę, dziecino, że będzie lepiej, jeśli Kacper bryczką cię zawiezie do folwarku. I weź ze sobą Józkę – powiedziała matka, nim odezwał się ojciec.\nOd razu dostrzegł zawód, jaki odmalował się na twarzy córki po tych słowach. To, że opacznie go pojął, nie przyszło mu do głowy.\n– Ależ, Maryniu, nasza córka jest świetną amazonką, więc zróbmy jej tę przyjemność i niech już weźmie Szatana, skoro tak się o niego uprasza. Do Piekun nawet czterech wiorst nie ma. Konno prędzej obróci, nim bryczka dojedzie do folwarku.\n– No cóż… – Matka westchnęła. – Tylko uważaj, Olusiu.\nW niespełna pół godziny później, mocno już spóźniona, przebierała się pospiesznie w pokoju panieńskim. Zrzuciła białą suknię, włożyła spodnie do konnej jazdy i oficerki z mięciutkiej skórki. Warkocz puściła luźno, żeby nie wadził pod toczkiem, i tak przygotowana pobiegła do wyjścia.\n– Jezusie Nazareński, panienko!\nLedwo znalazła się w przestronnym holu, dobiegł ją głos starej niani. Przez środek korytarza wiodły szerokie, wykładane dywanami schody na wyższą kondygnację. Wchodziło się z niego do kilku pokojów w amfiladzie i największego salonu, który w czasie karnawału służył za salę balową.\n– Cóż takiego, nianiu?\n– Panienka w portkach i sapogach, jak chłopaczysko! Toż to nie przystoi hrabiance! Co na to powie pani dziedziczka?! – Biadoliła pełna w sobie, niska kobiecina w białym czepku i fartuchu na czarnej sukni, patrząc na swą najmłodszą wychowankę pełnym nagany, ale też i czułości wzrokiem.\n– Nic nie powie, nianiu, jeśli mnie nie zdradzisz przed mamą, a papa i tak wie – powiedziała Oleńka szeptem wprost do ucha piastunki, a potem spytała głośniej: – Stefcia przygotowała wszystko?\n– No, a jakżeby nie. Jaśnie pani sama słodkich bułek do worka nakładła i różności innych. Już fornale troczą pakunki do konia.\n– Pysznie! Dziękuję, nianiu! – Oleńka klasnęła w dłonie, zakręciła się w pół osi i pognała ku stajniom.\nPogładziła delikatne chrapy ogiera, przytuliła doń głowę i wypowiedziała kilka czułości. Jednak nie czas był na pieszczoty. Joachim pewnie dawno już jej wygląda. Wskoczyła więc zgrabnie na siodło i ruszyła kłusem przez dziedziniec.\n– Otwierać bramę panience! – zawołał hrabia, który właśnie wyszedł na ganek.\nA ją ogarnęła wręcz kawalerska fantazja. Nie mogła się powstrzymać przed nagłym szaleństwem. Ścisnęła kolanami boki konia, wzięła rozpęd, brawurowo przeskoczyła przez parkan, nie czekając na otwarcie bramy, i puściła się galopem dębową aleją.\n– Moja krew! – Hrabia zacmokał z podziwem, odprowadzając wzrokiem oddalającą się córkę.\nAle nie tylko ojciec za nią patrzył.\nZ progu dworskiej kuźni też pożerały dziewczynę czyjeś oczy. Półdzikie, czarne jak węgle, spoglądały spod nasrożonych brwi. Czyjaś ręka, mocna i twarda, odłożyła ciężki młot, otarła pot z czoła i rozgrzanej od ognia twarzy. Niewidziany przez nikogo, zwłaszcza przez tę, za którą patrzył, zaciskał zęby ze złości, że ta pańska dziewka rzuciła na niego zły urok.\nZalazła mu za skórę aż do krwi. Prawie się nie znali, ledwo słowo jakie mu rzekła, gdy konie podkuwał, a nie mógł przepędzić jej z głowy. Zwłaszcza nocą męki go takie nachodziły, że rzucał się w posłaniu jak wściekły pies.\nMieć ją, brać jak swoją, kiedy tylko chęć przyjdzie, zgniatać w rękach, jej warkocze na swojej pięści oplatać, z nią jeść, legać i żyć. Nawet gdy głowę po północku do wiadra wkładał, szukając w zimnej wodzie ratunku przed szaleństwem, na nic to wszystko się zdało.\nZ folwarcznymi dziewkami po stogach siana i na zagonach sobie dogadzał, ale wciąż myślał o tej jednej, która nie chciała pójść precz z jego myśli.\nSzura, tak ją dla siebie z ruska nazywał. I sam nie wiedział, czemu wlazło mu owo imię do głowy, tak samo jak ta hrabiowska panna.\nTo musiał być zły urok albo ktoś mu czegoś zadał, że takie cierpienie nań spadło. Więc albo niech on zginie, albo ona. Niech stanie się cokolwiek, żeby skończyło się to piekło, które paliło go od środka żywym ogniem i żyć już nie dawało.\nOleńka zaś gnała ku Piekunom, nieświadoma myśli mocarnego mężczyzny w rozchełstanej koszuli i kowalskim fartuchu, który stał na progu kuźni i patrzył, jak mknęła na Szatanie. Byle zdążyć, nim Joachim uzna, że ona nie przyjedzie.\nJuż widziała na wzgórku dach modrzewiowego dworku. Jeszcze tylko wiorsta i dojedzie ku zagajnikowi, gdzie choć przez chwilę pobędą sam na sam.\nPrzeskoczyła przez strumień i już była na polnej dróżce. Kłaniali jej się chłopi pracujący przy żniwach, pozdrawiali, a ona mówiła: „Szczęść Boże”. Słyszała jak dzieci wołają:\n– Panienka, panienka z Bielaho Dwora jedzie!\nBiegły za nią co tchu, więc osadziła konia, sięgnęła po cukierki i kładła je w wyciągnięte rączki bosonogiej dziatwy. Małe łasuchy nie chciały jej puścić, więc trwało to chwilę, nim mogła ruszyć dalej.\nJeszcze tylko jedno wzniesienie, ostatni zakręt i wreszcie go zobaczyła.\nBył pieszo, zatem ledwo ją dostrzegł, ruszył naprzeciw, wzniecając pył pod nogami. W ręku miał bukiecik polnych kwiatów.\n– Dzień dobry, panie Joachimie. – Oleńka uśmiechnęła się uradowana, gdy wreszcie się spotkali.\nNa jego twarzy też pojawił się uśmiech. I oczy mu zabłysły, i twarz pojaśniała. Jeszcze piękniejszy jej się wydał.\n– Mój dzień nie może być lepszy, skoro panią ujrzałem.\nTo powiedziawszy, ujął ją w talii i zestawił na ziemię.\nMogłaby bez trudu zejść sama, ale chciała, żeby ją objął. Znów jakieś ciepło się w niej rozlało, gdy poczuła bliskość Joachima.\nSkłonił się i ucałował jej rękę. Dłużej niż wymagał tego powitalny obyczaj.\n– Przepraszam za spóźnienie. Bałam się, że pan nie zaczeka – powiedziała, rumieniąc się pod wpływem jego spojrzenia.\nStali tak bliziutko, że czuła ciepły oddech mężczyzny na swoim czole.\n– Na panią, panno Oleńko, czekałbym w nieskończoność i tylko śmierć mogłaby sprawić, że odszedłbym z miejsca, gdzie pani jest blisko – odrzekł, wyciągając ku niej bukiecik.\nPrzeklinał podły los, że uczynił go tak marnym.\nIm częściej się spotykali, choć nic zdrożnego nie robili, nawet smaku jej ust jeszcze nie znał, narastał w nim strach. Nie o siebie. O siebie nie dbał. O nią się bał, że naraża jej reputację tymi spotkaniami, jeśli sprawa wyszłaby na jaw.\nMimo to nie umiał jej się wyprzeć, więc skazany był, aby kraść chwile szczęścia, zamiast z podniesioną przyłbicą objawić wszem wobec uczucie, które na nich spadło.\n– Joachimie, panu coś jest – odezwała się, patrząc z niepokojem na wyraźnie zatroskanego mężczyznę.\n– Ależ nie – zapewnił ją niezwłocznie. – W tej chwili jestem najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. Co tam na świecie, w całym wszechświecie.\n– To tak jak ja – szepnęła.\nPierś jej zafalowała w szybszym oddechu po owym wyznaniu. Wiedziona przedziwnym impulsem sama chwyciła rękę Joachima i mocniej ją uścisnęła.\n– Narażam panią – rzekł półgłosem i znów przycisnął jej dłoń do ust. – Wybuchnie skandal, kiedy ludzie się dowiedzą o naszych spotkaniach.\n– Nikt się nie dowie. I nie naraża mnie pan. Ja sama… sama…\nZabrakło jej słów, poczuła się niemal odurzona pieszczotą i wyznaniem, które po raz pierwszy tak jawnie między nimi padło, choć widywali się od wczesnej wiosny.\nPod pretekstem wizyt na folwarkach czy w kościele, Oleńka zawsze znalazła wiarygodny powód, żeby wyjechać z pałacu, nie wzbudzając podejrzeń. Było jej niezręcznie zwodzić rodziców, jednak skłonność do Joachima okazała się silniejsza od czegokolwiek.\n– Może pójdźmy tam – powiedziała, wskazawszy na pobliski zagajnik, gdzie rosła młoda brzezina. – Odpoczniemy chwilkę w cieniu, nim pojadę na folwark.\nSzli obok siebie, muskając się czasem dłońmi. Joachim prowadził konia, Oleńka zdjęła toczek. Brzozy dawały przyjemny chłód. Pośród zarośli leżało powalone wiatrem drzewo. Usiedli na nim oboje.\nTrochę rozmawiali o tym i owym, patrząc to na siebie, to na krajobraz. Trochę milczeli upojeni wzajemną bliskością i czasem, który był im teraz dany. Oleńka splatała z kwiatów bukietu wianuszek.\n– Ułożył pan nowy wiersz? – spytała, wiążąc długim źdźbłem ukończone dzieło.\nJoachim włożył jej na głowę kwiecistą koronę.\nPatrzył przez chwilę, gdy tak siedziała obok niego, po czym odezwał się głosem, jakby z głębi duszy wydobytym:\n– „Dziewczyna z wiankiem we włosach serce me biedne skradła. Jakże bez serca żyć teraz będę? Spytałem wiatru, który w polu spał. Będziesz, powiedział, ze snu budząc się powoli. Niedługo siły zbiorę i wywieję kwiaty z włosów dziewcząt. Zdmuchnę z ich szyj paciorki szklane. Z oczu matek krwawe łzy popłyną i rzeki czerwienią zabarwią. Ziemia purpurą się pokryje i ogniem spłonie. Z popiołów świat nowy odrodzę. Twoje serce do tego mi potrzebne i twoja krew, która koralami na piersiach dziewcząt zakwitnie…”.\nCzy to od słów zasłyszanych, ciężkich, przejmujących, czy od ust Joachima, które się ku jej wargom zbliżały. Jeszcze tylko chwila dzieliła oboje od pierwszego pocałunku.\nBył tuż-tuż, gdy wtem zza krzaków leszczyny dał się słyszeć tłumiony chichot. Oleńka podskoczyła spłoszona. Joachim też oprzytomniał.\nZaczerwieniony z gniewu i zakłopotania rzucił się w krzaki. Wyciągnął stamtąd za kołnierze Georga i Heinza, dwóch starszych braci Fisherów. Zezłościł się na ancymonów strasznie, że wszystko zepsuli. Toteż, nie patyczkując się wcale, ułamał rózgę i siekł nią drapichrustów, gdzie popadło.\nUciekali z krzykiem, aż się za nimi kurzyło. Biegł za chłopakami chwilę, żeby nakazać gałganom przeprosić panienkę, ale pędzili jak ów wicher, który nie wiedzieć czemu, w głowie mu się dziwnie kłębił.\nO to też był zły, że zamiast ładnych strof, jakie wcześniej był dla niej ułożył, tak ciężkie proroctwo wypłynęło mu z ust. Gryzł się bardzo i tym wątpliwym natchnieniem, i cudowną chwilą spłoszoną przez diablęta, których gołe nogi migały w oddali.\n– Panie Joachimie! – doleciał doń z tyłu głos Oleńki.\nZawrócił ku dziewczynie tak samo rozsrożony, co zawstydzony. Przykląkł przed nią i zaczął się kajać.\n– Przepraszam – mówił, zwiesiwszy głowę. – Naraziłem panią na nieprzyjemności.\n– Nie naraził pan – odrzekła swobodnie.– To tylko małe głuptasy. Niech pan wstanie.\n– Policzę się z nimi, jak wrócę do domu – zagroził, wstając z kolan. Wciąż patrzył w oczy ukochanej, piękniejsze niż niebo nad głową. Nie było widać w nich zagniewania, tylko wesołość.\n– A jeśli poproszę, żeby im pan darował? – spytała ciszej, postąpiwszy krok ku niemu.\nOn też się przybliżył.\n– Wtedy im daruję.\n– To był bardzo piękny wiersz…\nWidząc przyzwolenie w oczach i całej postawie Oleńki, nachylił się i po raz pierwszy ją pocałował, z początku nieśmiało, ale nie odsunęli się od siebie. Przeciwnie, jeszcze więcej im się tego zakazanego owocu chciało. Więc zasypał pocałunkami jej usta, oczy, szyję, upajając się swoim szczęściem.


Michael Phelps otwarcie o depresji: "Cieszę się, że nie odebrałem sobie życia" - WP SportoweFakty\nDawid Borek 19 Stycznia 2018, 17:59\nW tym tygodniu Michael Phelps uczestniczył w konferencji poświęconej zdrowiu psychicznemu. Podczas spotkania pływak podzielił się problemami, z którymi zmagał się przez wiele lat. Amerykanin opowiedział o swojej walce z lękiem, depresją i myślami samobójczymi.\n- Po każdych igrzyskach olimpijskich popadałem w poważny stan depresyjny. Po raz pierwszy stało się to prawdopodobnie w 2004 roku, po zmaganiach w Atenach - mówił Phelps, cytowany przez "CNN". Właśnie w 2004 roku zdobywca 28 medali olimpijskich został złapany przez policję za prowadzenie samochodu pod wpływem alkoholu.\nW 2008 roku, po igrzyskach olimpijskich w Pekinie, gdzie Phelps wywalczył osiem złotych krążków, został przyłapany z kolei na paleniu marihuany. - Narkotyki były sposobem na ucieczkę od problemów - przyznał.\nNajwiększym upadek Amerykanina nastąpił w 2012 roku, po igrzyskach olimpijskich w Londynie. Tam jego konto wzbogaciło się o cztery olimpijskie złota. - Nie chciałem już być częścią tego sportu. Nie chciałem już żyć. Siedziałem sam w swojej sypialni, przez trzy albo i nawet pięć dni. Nie jadłem, ledwo spałem, po prostu nie chciałem żyć - wspominał Phelps. Od tego momentu wielokrotny mistrz olimpijski rozpoczął leczenie. - Życie znów stało się łatwe. Dlaczego nie zdecydowałem się na taki krok 10 lat temu? Po prostu nie byłem na to gotowy. Nie chciałem dzielić się moimi problemami - dodawał.\nTeraz Phelps chce dzielić się swoim doświadczeniem z osobami, które borykają się z podobnymi problemami, co utytułowany pływak. Jego fundacja współpracuje z "Boys & Girls Clubs of America". To organizacja, która pomaga milionom dzieci w rozwijaniu niezbędnych do życia umiejętności.\n- Myślę, że ludzie w końcu widzą, że należy rozmawiać o takich rzeczach. To jedyna droga do tego, by było lepiej. Właśnie przez to, że ludzie boją się rozmawiać i otwierać przed innymi osobami, zwiększa się liczba samobójstw - stwierdził Phelps, który dzieląc się swoimi spostrzeżeniami może nawet uratować komuś życie. - Pomoc innym jest o wiele lepszym uczuciem niż zdobycie medalu olimpijskiego. Cieszę się, że nie odebrałem sobie życia - skwitował.\nCzy jesteś zszokowana/y wyznaniem Phelpsa?\ngrolo 21-01 19:35 0 0\nOrientuj się. Palenie marihuany to nie ćpanie\nSzymkowiak Trzeba bylo wiecej cpac!\nORH- 19-01 21:29 0 0\nPhelps i zaburzenua psychiczne? Aż nie chce mi się w to wierzyć. 28 medali olimpijskich ma na koncie i takie pierdoły.\nSzymkowiak 19-01 19:16 0 1\nTrzeba bylo wiecej cpac!\nInne Pływanie USA Michael Phelps SportowyBar


Samochód vs. pociąg. Kolejny przypadek kolizji na przejeździe kolejowym - SE.pl\nSamochód vs. pociąg. Kolejny przypadek kolizji na przejeździe kolejowym\n29.06.2015, godz. 14:42\nW internecie pojawił się kolejny filmik, na którym widać, jak kierowca samochodu osobowego ignoruje czerwone światło na przejeździe kolejowym i wjeżdża wprost pod pociąg. I tym razem nikomu nic się nie stało, poza uszkodzonymi pojazdami.\nDo zdarzenia doszło na niestrzeżonym przejeździe kolejowym w Komorowie. 29 czerwca 2015 roku na skrzyżowaniu z linią Warszawskiej Kolei Dojazdowej, zapala się czerwone światło. Nie dość, że zostaje zignorowane przez kilku kierowców innych pojazdów, pod koła pasażerskiego składu wjeżdża Nissan Qashqai, który "nie zdążył" przed pociągiem. Na szczęście prędkość nie była duża przez co uszkodzone zostały tylko pojazdy i nikomu nic się nie stało. Uważajmy na przejazdach kolejowych!\ntagi: kolizja pociąg komorów Nissan nissan qashqai pociąg WKD przejazd kolejowy WKD wypadek wypadek przejazd kolejowy autor: Marek Adamowicz


jak napisać zamówienie na towar? - e-prawnik.pl\ne-prawnik.pl Zapytajjak napisać zamówienie na towar?\nzapytał(a): ula98 data: 1.11.2012\nKlient (firma) złożył ustne zamówienie na towar, który mu został dostarczony osobiście do siedziby na wyraźną prośbę. Po pewnym czasie (tydzień/dwa) towar „mu się znudził' i chce go (...)\nUmowa sprzedaży, to umowa, na podstawie której sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu ją, a kupujący (...)\nFirma zamówiła towar w mojej firmie, ale zapłaty za ten towar na przedpłatę na moje konto dokonała inna firma, ponieważ firma zamawiająca ma problemy z komornikiem, gdyż jej kontroluje konto. (...)\nZgodnie z art. 106 ustawy o podatku od towarów i usług, faktura powinna dokumentować daną czynność. Czynnością opisywaną w pytaniu jest sprzedaż. (...)\nKontrahent złożył w naszej firmie zamówienie na produkowane przez nas urządzenia. Zamówienie zostało przez nas potwierdzone. Rozpoczęliśmy produkcję zamówionych urządzeń. Po jakimś czasie (...)\nJeżeli zamówienie zawierało istotne postanowienia, to stanowi ofertę. Jeżeli oferent nie oznaczył w ofercie terminu, w ciągu którego oczekiwać (...)\nzamówienie|publiczne|definicja|sprzedaż|zwrot rzeczy|faktura|osoba trzecia|zapłata|umowa sprzedaży|dostawa|umowa|oferta|zamówienie|roszczenie|zapłata|cena|import towarów|przemieszczenie|państwo trzecie\njak napisać zamówienie na usługe gastronomiczna?\njak napisać o zwrot pieniedzy za niedostarczony towar?


Trzej kumple Krzysztofa Olewnika - Polityka - wszystko o polityce w Dziennik.pl - politycy, informacje, PO, PiS, SLD dziennik.pl\n15.02.2009, 20:14 | Aktualizacja: 08.06.2010, 21:01\nKrag podejrzanych o porwanie Krzysztofa Olewnika poszerza się / Inne / Krzysztof Kalinski\nJacek K., przyjaciel Krzysztofa Olewnika, trafił do aresztu, bo prokuratura prześwietla porzucone kiedyś wątki śledztwa. Bada związki świadków z bandytami. Oprócz K. takie kontakty mieli tylko dwaj ludzie z otoczenia porwanego: policjant Wojciech Kęsicki i były polityk SLD Grzegorz Korytowski - ustalił DZIENNIK.\nDZIENNIK ustalił, że jeszcze długo po porwaniu Korytowski kontaktował się z Jackiem K., wspólnikiem młodego Olewnika, aresztowanym w ubiegłym tygodniu za związki z porywaczami.\nCo ciekawe, Kęsicki, gdy był przesłuchiwany, stosował podobną taktykę co Jacek K. Dopiero z czasem odświeżała się ich pamięć.\n>>> Awantura o bilingi przyjaciela Olewnika\nNa początku śledztwa Kęsicki nie pisnął ani słowem, że kolegował się z Krzysztofem Olewnikiem. Prokuratorowi opowiadał, że właściwie zna ojca biznesmena, a Krzysztofa niejako przy okazji. Dopiero w 2005 r. przyznał, że balował razem z młodym Olewnikiem i Jackiem K., że spotykali się w zajazdach na Mazowszu, że załatwiał ich sprawy związane z kradzionymi autami i że w sprawie jednego z bmw Krzysztofa negocjował z szefem gangu z Wołomina. Również dopiero w 2005 r. zdecydował się ujawnić, że Krzysztofowi grożono na tydzień przed porwaniem.\nPrezydent: Brat nie dyktuje mi, co robić przeczytaj »\nSTRACH się bac takiej władzy . Nawet tyle śmierci w monitorowanych celach w wiezieniu .\nPamiętam jak pracowałem w PKN ORLEN. Na tym samym piętrze urzędował dyr. Korytowski, jako Dyrektor ds Korporacyjnych. Miał 2 sekretarki, z których ponoć co najmniej jedną bzykał. Mówiono o nim, że chodzi z dwiema giwerami pod pachami, że takie z niego "dyrektor". Przyszedł do Orlenu z ekipą Wróbla. Facio - fizol po AWF, typ cwaniaka. Takich jak on Wróbel zciągnął do Orlenu dziesiątki (w tym m.in. pewnego weterynarza z Kielc, niejakiego R. Gmyrka). W tym czasie PKN ORLEN to była jedna wielka stajnia do okradania (czy tak nadal nie jest???).\nPotem dowiedziałam się, że jak pod Korytowskim zaczęło być gorąco, to załatwił sobie "żółte papiery", aby uciec przed prokuratorem.\nCzy ktoś wie, co się obecnie z nim dzieje?\nI chodzi po wolności?


Pokój dzienny w dobrym stylu | Blog stolarski\nPosted by Wiktor in Ciekawostki | 0 Comments\nPokój dzienny w dobrym stylu\nNasze domy to miejsca, w których sporo się dzieje, a mimo to są dla nas oazą spokoju i gwarantują poczucie bezpieczeństwa. W zależności od potrzeb, chcemy urządzić wnętrze mieszkania tak, aby było maksymalnie praktyczne i piękne. Bardzo pomocne są w tym meble. Dobrze wiemy, że najlepiej wybierać wysoką jakość, która oznacza trwałość i doskonały wygląd mebli przez długie lata.\nAranżacja z pomysłem\nJeśli właśnie urządzasz pokój dzienny, z pewnością chcesz wybrać dodatki, które nadadzą indywidualnego charakteru tej reprezentacyjnej przestrzeni. Z reguły nasze pokoje dzienne połączone są z kuchnią. Trzeba więc połączyć wartość użytkową obu pomieszczeń i nadać im harmonijną, elegancką formę. Aby całość prezentowała się spójnie, nie musimy ograniczać się tylko do neutralnych kolorów i monotematycznej stylistyki.\nStół, krzesła, wygodna kanapa, lampa stojąca i dobra komoda to dobry początek dla stworzenia komfortowej przestrzeni, w której wszystko jest na swoim miejscu. Jeśli lubisz minimalizm, z pewnością spodobają Ci się proste geometryczne formy, które dobrze wpisują się w wystrój wielu wnętrz. Jeśli zaś wolisz elegancję, być może zwrócisz uwagę na komody, które mają dekoracyjny charakter. Mogą tak wyglądać na przykład meble na nóżkach, które nadają lekkości i ułatwiają mycie podłóg. Trzeba też powiedzieć, że nieoczywiste połączenia mogą wprowadzić dynamikę i unikalność. Każdy pokój dzienny może być odzwierciedleniem upodobań domowników. To swoista wizytówka, która wiele o nas mówi. Jeśli zastanawiasz się, jakie meble wybrać, z pewnością zainteresują Cię oferty sklepów meblowych. To szeroki wybór, a więc osoby nawet najbardziej wymagające znajdą coś na miarę swoich potrzeb. Zamawianie online to przede wszystkim wielka wygoda i oszczędność czasu. Moje propozycję to min:\nJakość i rzetelne wykonanie\nStaranne wykonanie i wysoka jakość materiałów użytych do produkcji mebli to priorytet dla kupujących, dlatego warto porównać jak najwięcej produktów, aby dokonać wyboru, którego nie będziemy żałować. Meble towarzyszą nam każdego dnia ułatwiając codzienność i porządkując ją. Wypełniają tak ważną przestrzeń w naszym życiu tworząc ją w pełni przyjazną.\nZanim jednak kompleksowo zaaranżujemy wnętrze, wcześniej planujemy i zastanawiamy się, jaka koncepcja będzie najlepsza. Wiele zależy od tego, ile światła dziennego wpada do pomieszczenia oraz, czy jest duże czy raczej ciasne. Niezależnie od tego, czy urządzasz wszystkie pomieszczenia w swoim domu, czy też potrzebne jest tylko przemeblowanie, możesz cieszyć się designem, który sprawi Ci radość zarówno na etapie planowania, jak i wtedy, kiedy wszystko już będzie zrealizowane. Niektórzy bardzo lubią zajmować się wystrojem i dekorowaniem mieszkań, inni przede wszystkim szukają praktycznych rozwiązań, ale wszyscy dążymy do estetycznego rezultatu. Warto wybierać to, co będzie ułatwiało nam codzienne sprzątanie. Nie chcemy przecież poświęcać zbyt wiele czasu na czyszczenie i porządkowanie naszych domów. Praktyczne meble łączą walory użytkowe z estetyką i nie są kłopotliwe w pielęgnacji. Pojemne szuflady w komodzie zniszczą wiele drobiazgów. Dzięki temu będziemy mieć je zawsze pod ręką. Miłośnicy ładu mogą dokupić sobie organizery, dzięki którym łatwiej posegregować tematycznie różne przedmioty. Dobra wiadomość jest taka, że nie musisz wydawać mnóstwo pieniędzy, aby mieszkać ładnie i stylowo. Odrobina kreatywności wystarczy, aby stworzyć połączenia, które będą naprawdę godne wyróżnienia. Ciesz się więc codziennością w otoczeniu, które cieszy zmysły.\narchitektura ogrodu bezpieczeństwo blog stolarski dom dom drewniany dom z drewna drewniane drzwi drewno hebel impregnaty do drewna kątownik stolarski lampy\_ malowanie drewna meble drewniane meble ogrodowe narzędzia narzędzia stolarza ogród okna drewniane oświetlenie panele panele podłogowe pielęgnacja pielęgnacja mebli pilarka elektryczna pilarka spalinowa pilarka łańcuchowa piły ręczne podłoga podłogi porady schody schody drewniane stare meble stolarstwo stolarz-amator szafa szafa we wnęce szlifierki warsztat pracy warsztat stolarski warsztat stolarza wiertarki zrób to sam łazienka


Francuska marynarka wojenna przetestuje broń laserową w 2022 roku » Kresy - wiadomości, wydarzenia, aktualności, newsy\nWizualizacja działania broni laserowej francuskiej marynarki wojennej. Fot. Naval News\n31 lipca 2021 /0 Komentarze/w bezpieczeństwo i obrona, Europa Zachodnia, Wydarzenia /Przez Marek Trojan\nNowy, francuski system broni laserowej Helma-P, przeznaczony m.in. do neutralizowania dronów, zostanie zainstalowany na okrętach wojennych. Testy zapowiedziano na przyszły rok.\nFrancuska marynarka wojenna poinformowała, że w 2022 roku testowany będzie nowy system broni laserowej Helma-P. Sprzęt ten zostanie zainstalowany na okrętach wojennych.\nSystem Helma-P został opracowany przez francuskie firmy CILAS i ArianeGroup. Przetestowano go w październiku 2020 roku. Według strony francuskiej, może zneutralizować cele w locie w odległości do jednego kilometra w ciągu kilku sekund. Helma-P jest w stanie zniszczyć każdy rodzaj drona lecącego z prędkością do 50 km/godz. w trudnych warunkach śledzenia celu.\nJak podano, system HELMA-P zapewnia jednostkom operacyjnym i siłom bezpieczeństwa wewnętrznego nową broń, przełomową pod względem technologicznym. Zaznaczono, że broń jest skuteczna na większe odległości, może też wspierać inne technologie przeciw-dronowe. Tym samym, jest to forma rozwiązania ostatecznego w wielowarstwowym systemie obrony.\nSystem jest oferowany w konfiguracjach stałych lub zintegrowanych z pojazdem. Według serwisu „Navy Recognition”, w porównaniu z istniejącymi systemami samoobrony okrętów, takimi jak pociski i działa, lasery mogą zapewnić okrętom nawodnym marynarki wojennej lepsze pod względem stosunku koszt-efekt środki zwalczania celów naziemnych, powietrznych i balistycznych, a także dronów. Statki wyposażone w kombinację laserów i istniejących systemów samoobrony mogą być w stanie skuteczniej bronić się przed szerokim zakresem tego rodzaju zagrożeń.\nCzytaj także: Niemcy: nowoczesna broń laserowa dla niemieckich okrętów wojennych\nnavyrecognition.com / Kresy.pl\nTagi: broń laserowa, Francja, Helma-P\nhttps://kresy.pl/wp-content/uploads/2021/07/Wizualizacja-dzialania-broni-laserowej-francuskiej-marynarki-wojennej.-Fot.-Naval-News.jpg 1335 2048 Marek Trojan https://kresy.pl/wp-content/uploads/2017/03/kresy_logo_header_vector_full.svg Marek Trojan2021-07-31 10:27:002021-07-31 10:27:00Francuska marynarka wojenna przetestuje broń laserową w 2022 roku\nFrancuska straż przybrzeżna zatrzymała rosyjski statek na Kanale La Manche\nDuda: TSUE nie może ingerować w nasz wymiar sprawiedliwości.... Dramat Polaków na Litwie [+VIDEO]


Prototyp: KTM 390 Scrambler - w Motocykl Online\nPrototyp: KTM 390 Scrambler\nPrzyłapaliśmy Austriaków podczas testów prototypowego Scramblera 390. Czy to zapowiedź kolejnej serii KTM-a, zaraz obok Adveture i Duke?\nPrototypowy model KTM-a został przez nas przyłapany podczas testów w Austrii. Scrambler 390 zapowiada się bardzo obiecująco. To wprawdzie wersja doświadczalna, ale już teraz widać, że bardziej lubi bezdroża, niż asfalt. Zauważyliśmy jednak kilka niedoróbek np. przednie koło szprychowe, a tylne odlewane.\nCzyżby postanowiono wykorzystać offroadowy potencjał Duke 390? Scrambler ewidentnie powstał na jego bazie. Na pierwszy rzut oka wygląda na to, że zmieniono jedynie zawieszenia, przednią felgę, lampę oraz błotniki.\nInformacja na temat nowej wersji nie została potwierdzona przez producenta. Targi w Mediolanie rozpoczynają się 9 listopada. Mamy nadzieję, że właśnie tam poznamy więcej szczegółów.


Charytatywni Allegro › Książki i Komiksy › Literatura piękna, popularna i faktu › Literatura piękna - proza zagraniczna › Europejska › Skandynawska\nCIENIE Z PRZESZŁOŚCI, INGA – TORILL THORUP\nZakończona (czw 25 lip 2019 18:17:40 CEST)\noferta nr 10111489\nSaga jakiej jeszcze nie było.\nKsiążka wydana przez Wydawnictwo Elipsa w 2004r.\nInga Svartdal, córka właściciela bogatego dworu, przyszła na świat w tragicznych okolicznościach: jej matka przypłaciła urodzenie dziecka własnym życiem. Ojciec od początku winą za śmierć ukochanej żony obarczał Ingę i nigdy jej tego nie wybaczył, a w końcu, kiedy córka skończyła osiemnaście lat, wydał ją za mąż za swojego sąsiada i przyjaciela, ponad pięćdziesięcioletniego Nielsa. Nic nie wskazuje na to, by Niels poślubił ją z potrzeby serca. Chodziło mu o to, że obecność żony może się stać przykrywką dla spraw, które on sam za wszelką cenę chciałby ukryć przed oczyma ludzi. Niels ma dwie dorosłe córki, z których starsza, Gudrun, okazuje Indze jawną nienawiść. Zewsząd czają się dramatyczne tajemnice z przeszłości, rodowe waśnie, domagające się zemsty, budzące grozę wydarzenia w rodzinie męża, powtarzane szeptem plotki. Inga nie należy do osób, które załamywałyby się pod naporem przeciwności. Zwłaszcza że nieoczekiwanie zjawia się miłość - prawdziwa i piękna... Taki jest początek opowieści, która wypełni 13 tomów sagi "Cienie z przeszłości", autorstwa norweskiej pisarki Torill Thorup. Saga napisana jest znakomicie. Opowiada przede wszystkim o miłości, niezwykłej i często gwałtownej, o wielkich namiętnościach, nad którymi ludzie nie zawsze potrafią panować, o tym, co w człowieku dobre, ale i o mrocznych zakamarkach jego duszy, o zazdrości, niepohamowanym pożądaniu i zemście, czasem do ostatniej kropli krwi. To naprawdę frapująca i piękna lektura.\nŹródło - https://merlin.pl/saga-cienie-z-przeszlosci-tom-1-inga-torill-thorup/4595758/