Co się dzieje ze zwierzętami? | Co się dzieje ze zwierzętami? – Czarna Owca Pana Kota\nCo się dzieje ze zwierzętami?\n[vc_row el_id=”bezdomnosc-zwierzat”][vc_column][vc_custom_heading text=”BEZDOMNOŚĆ ZWIERZĄT” font_container=”tag:h3|text_align:left” use_theme_fonts=”yes”][vc_column_text]\nBezdomność nie jest wyborem zwierząt, a miasto nie jest ich naturalnym środowiskiem. Odpowiedzialność za umieszczenie zwierząt w mieście wbrew ich woli oraz doprowadzenie do stanu bezdomności obarcza sumienia nas, ludzi. Bezdomność zwierząt, podobnie jak w przypadku ludzi, oznacza samotność, odrzucenie, niepewność, brak pożywienia i opieki, zimno, strach, choroby, śmierć, niebezpieczeństwo.\n[/vc_column_text][vc_column_text]Najczęstszymi przyczynami bezdomności zwierząt są:\nNieodpowiedzialne adopcje – często przed świętami Bożego Narodzenia spotykamy się z szukaniem zwierząt na prezent dla dzieci, taty itp., podobnie dzieje się przy różnych uroczystościach – np. urodzinach. Niestety ludzie, którzy nie są gotowi na zwierzę w domu, nie mają przemyślanego współistnienia ze zwierzęciem, równie szybko jak adoptowali zwierzę, pozbywają się go. Zwierzę się znudzi, nie spełnia urojonych oczekiwań „opiekuna” i kończy na ulicy. Ilość wyrzucanych zwierząt zwiększa się przed wakacjami, kiedy zwierzę „stoi na drodze” wymarzonych wakacji swojego „opiekuna”.\nInną przyczyną bezdomności zwierząt jest panująca moda na określoną rasę zwierząt; ludzie kupują zwierzę, nie zapoznawszy się wcześniej z potrzebami takiego zwierzęcia, którym być może nie są w stanie sprostać, cechami charakteru jego rasy. Potem takie zwierzę wyrzucają albo oddają do schroniska. W polskich schroniskach odbijają się jak w lustrze mody na konkretne rasy.\nNiekontrolowane rozmnażanie zwierząt – część osób posiadających zwierzęta nie sterylizuje ich, nie kastruje. Zwierzęta mnożą się, a małe, które się pojawią – są zabijane na różne sposoby (np. na polskiej wsi dominuje metoda topienia małych zwierząt) albo wyrzucane. Często też niewysterylizowane zwierzę ucieka opiekunowi i przebywając na wolności, rozmnaża się. Pokutuje przekonanie, że sterylizacja jest wbrew naturze, czasem nawet niektórzy weterynarze sugerują, że kotka czy suczka przynajmniej raz przed sterylizacją powinna mieć dzieci. Jest to z medycznego punktu widzenia całkowita bzdura, bazująca na uprzedzeniach i tradycyjnym myśleniu. Sterylizacja jest ograniczaniem bezdomności, przeciwdziałaniem reprodukowania jej na następne pokolenia zwierząt. Dodatkowo dzięki sterylizacji/kastracji zwierzęta unikają wielu chorób – jak choćby różne nowotwory, ropomacicze itp.\nUcieczki zwierząt w wyniku niefrasobliwości opiekunów – zdarza się, że zwierzęta uciekają z domu opiekunów, ponieważ ktoś zachował się nieroztropnie, nie zauważył, że kot się prześlizgnął przez uchylone drzwi. Zwierzęta mogą uciec podczas spaceru, gdy np. nie prowadzimy psa na smyczy w Sylwestra, gdy strzelają petardy, lub w sytuacji, gdy zwierzę się czegoś przestraszy. Rzadko zdarzają się happy endy, kiedy zagubione zwierzę ponownie trafia do swojego opiekuna bądź opiekunki. Z reguły kończy na ulicy lub w schronisku, tęskniąc i czekając na opiekuna, który nie przychodzi.\nHodowle zwierząt rasowych – zarówno hodowle certyfikowane, jak i pseudohodowle działające nielegalnie, rozmnażają zwierzęta. Zwierzęta pochodzące z nich często trafiają na ulicę.\nNa bezdomne zwierzęta, najczęściej koty (gdyż psy na polskich ulicach są lepiej widoczne i szybciej zostają odłowione), czyha wiele niebezpieczeństw. Zagrażają im ludzie, którzy celowo chcą im zrobić krzywdę. Osoby, którym się nie podoba, że bezdomne koty zamieszkują np. piwnice czy okolice zabudowań ludzkich, często trują bezdomne koty.\nWedług statystyk Głównej Komendy Policji od 2003 roku liczba popełnianych na zwierzętach przestępstw wzrosła dwukrotnie. W 2003 roku zostało wszczętych 1 187 postępowań, w 2012 ta liczba była znacznie większa – 2 170, niestety zmalał przy tym wskaźnik wykrywalności – z 64% do 60%. Mowa tu tylko o sprawach, które znalazły finał na policji, którymi ktoś się zainteresował. Liczba przypadków dręczenia i mordowania zwierząt, które nigdy nie zostaną zgłoszone nigdzie, tak naprawdę jest nieznana i jest zdecydowanie większa. Połowa wszystkich odnotowanych przypadków miała miejsce na wsiach i w małych miejscowościach.\nZwierzęta – zarówno bezdomne, jak i ptaki czy zwierzęta dzikie – mogą zginąć pod rozpędzonymi samochodami. Ogólna liczba zwierząt, które giną na drogach, potrącone przez kierowców w miastach i na terenach niezabudowanych, to minimum kilkaset tysięcy rocznie. Ludzie w samochodach zatracają szerszą perspektywę, liczy się tylko ich samopoczucie, komfort, pośpiech, by gdzieś zdążyć za wszelką cenę, a z poziomu rozpędzonego samochodu nie widać, że ulicą przechodzi zwierzę czy ptak. Dla spieszącego się kierowcy jest to nic nieznaczący detal. Detal, który czuje, jest żywy, ma swoje życie, interesy, gdzieś może mieć kogoś, kto na niego czeka.\nZwierzęta mogą umierać na różnego typu choroby – zakaźne lub wirusowe, niszczą je pasożyty (pchły, tasiemce, glisty, wszoły). Przeciętna długość życia bezdomnego czy wolno żyjącego zwierzęcia to około 2–3 lata. Dla porównania np. kot żyjący w domu może dożyć nawet 20 lat.\nNiedożywienie jest również jednym z powodów przedwczesnej śmierci zwierząt żyjących w mieście. Koty, jeśli nie są dokarmiane przez kogoś, mogą liczyć tylko na swój spryt i możliwość zdobycia pożywienia np. na śmietnikach. Stołują się na nich również dzikie zwierzęta i ptaki.\nBrak schronienia jest kolejnym powodem wysokiej śmiertelności zwierząt bezdomnych. W ramach remontów i zmiany zagospodarowania posesji są zamykane i likwidowane miejsca, w których koty mogłyby się schronić. Kratuje się okienka, zamurowuje się je, często tylko po to, by koty nie znalazły tam schronienia. Likwiduje się komórki, szopy i wiaty, które dotychczas służyły za schronienie.\nSytuacja zwierząt bezdomnych, jeśli trafią do schroniska, nie jest wcale w większości przypadków lepsza. Według danych Głównego Inspektoratu Weterynarii, w około 140 zarejestrowanych polskich schroniskach żyje obecnie ponad 100 tys. zwierząt. Liczba ta stopniowo rośnie: w 2009 roku liczba psów przebywających w schroniskach wynosiła 96 122, kotów 19 587, a już w 2010 roku liczba psów zwiększyła się do 98 671, a kotów do 21 419. Zgodnie z wynikami kontroli schronisk przeprowadzonymi przez Najwyższą Izbę Kontroli w 2013 roku aż 86% skontrolowanych miejsc przetrzymywania bezdomnych zwierząt nie zapewniało im właściwych warunków. Co czwarte zwierzę w schronisku umierało. W schroniskach przewidziano 34,1 tys. miejsc dla psów i 4,3 tys. dla kotów, jednak liczba psów w nich przetrzymywanych jest przynajmniej trzykrotnie większa. Jeszcze gorzej jest w przypadku kotów – ich liczba w polskich schroniskach jest przekroczona aż pięciokrotnie. Dane Głównego Lekarza Weterynarii z 2011 roku wskazywały, iż liczba zwierząt poddanych eutanazji w schroniskach sięga 13,76%, zgonów pozaeutanazyjnych odnotowano 20,27%. Z kolei Biuro Ochrony Zwierząt podaje, że ponad 70% kotów zostaje poddanych eutanazji, umiera w wyniku stresu, depresji i chorób. W niektórych schroniskach życie traci 8 na 10 kotów.\nIle może być bezdomnych zwierząt w Polsce? Trudno jest nawet szacunkowo ocenić ich liczbę. Według niektórych szacunków może to być nawet ok. 3 mln bezdomnych psów i kotów.\n[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row el_id=”eksperymenty-na-zwierzetach”][vc_column][vc_custom_heading text=”EKSPERYMENTY NA ZWIERZĘTACH” font_container=”tag:h3|text_align:left” use_theme_fonts=”yes”][vc_column_text]Na zwierzętach prowadzone są różne eksperymenty i doświadczenia – wykorzystuje się je do testowania leków, farmaceutyków, kosmetyków, detergentów, ale również do badań mniej lub bardziej pseudonaukowych. Opracowano spis najbardziej absurdalnych badań przeprowadzonych na zwierzętach w 2011 roku – znalazły się tam badania, których wyniki udowodniły, że np. laboratoria są bardzo stresogennymi miejscami dla małp, budowa ciała i dźwięki wydawane przez aligatory różnią się od ludzkich, albo że polekowe zapalenia stawów u szczurów sprawiają, że szczurom ciężko jest wykonywać ćwiczenia fizyczne. Zwierzęta wykorzystywane są na uniwersytetach np. do nauki anatomii – przykładowo w USA uczniowie i studenci dokonują sekcji na ponad 6 milionach zwierząt. Na współczesnym etapie rozwoju nauki i technologii nie ma potrzeby wykorzystywania zwierząt, skoro można wykorzystywać alternatywne metody.[/vc_column_text][vc_column_text]\nPeter Singer wskazuje w swojej książce „Wyzwolenie zwierząt”, cytując wypowiedź przedstawiciela Amerykańskiego Stowarzyszenia Lekarskiego, że testowanie na zwierzętach leków nic albo zgoła niewiele wnosi i „trudno odnieść je do człowieka”. 92% nowych leków, które przeszły testy na zwierzętach w dalszym ciągu nie nadaje się do użytku dla ludzi. Połowa z pozostałych 8%, po wprowadzeniu na rynek, jest wycofywana ze względu na skutki uboczne, które wywołuje u ludzi. Stoptestom.info cytuje byłego dyrektora największego w Europie laboratorium Huntingdon Life Science, Ralpha Heywooda, który twierdzi, że „testy na zwierzętach przewidują jedynie 5–25% niekorzystnych reakcji, jakie mogą wystąpić u ludzi”. Potwierdza to fakt, iż co roku w Wielkiej Brytanii przynajmniej 250 tys. osób jest hospitalizowanych, a 10 tys. umiera w wyniku reakcji ubocznych powodowanych przez leki (wcześniej, z powodu rzekomego ludzkiego bezpieczeństwa, testowane na zwierzętach), podobnie jest w Niemczech. W Stanach Zjednoczonych liczba ta jest nawet dziesięciokrotnie wyższa. W Polsce nikt nie prowadzi takich statystyk.\nW marcu 2013 roku został wprowadzony na terenie Unii Europejskiej zakaz importu i sprzedaży testowanych na zwierzętach kosmetyków, ale gehenna zwierząt w laboratoriach wciąż trwa. Dalej testuje się na nich m.in. leki, robi się na nich testy toksykologiczne. Testy przeprowadza się najczęściej na szczurach, myszach, królikach, psach, kotach, małpach człekokształtnych. Zwierzęta są specjalnie hodowane do przeprowadzania na nich testów, a także skupowane przez przedstawicieli firm zajmujących się dostarczaniem „wyposażenia laboratoryjnego” ze schronisk lub pozyskiwane od ludzi, chcących oddać nowo narodzone zwierzę w dobre ręce. Na zwierzętach przeprowadza się m.in. doustne testy toksyczności, zmuszając je do połykania niejadalnych substancji – mogą one trwać od 2 tygodni do nawet pół roku, oczywiście, jeśli zwierzę tak długo przeżyje. Testy wywołują biegunki, krwawienia wewnętrzne, porażenia, drgawki. Prowadzi się testy LD50 – 50% dawka letalna, które polegają na ustaleniu dawki, która zabije połowę badanych zwierząt; z kolei kosmetyki i środki chemiczne testuje się za pomocą testu Draize’a. Może on trwać nawet do 3 tygodni i polega na wkrapianiu specyfiku do oka zwierzęcia, czasami zmusza się zwierzęta do wdychania toksycznych substancji, bądź aplikuje się je bezpośrednio na skórę.\n70% testów prowadzonych na zwierzętach jest przeprowadzanych bez znieczulenia, by „nie zafałszowywać wyników”. 32% eksperymentów trwa dłużej niż miesiąc, 66% eksperymentów powoduje u zwierząt nieznośny do wytrzymania ból.\n[/vc_column_text][vc_column_text]Nie ma dokładnych danych dotyczących ilości zwierząt wykorzystywanych w laboratoriach. Do samych badań naukowych na terenie Unii Europejskiej co roku wykorzystuje się 12 mln zwierząt. W Wielkiej Brytanii w laboratoriach podczas eksperymentów giną 4 miliony zwierząt – ponad 10 tys. zwierząt dziennie, co 8 sekund umiera w brytyjskim laboratorium zwierzę. W Stanach Zjednoczonych w laboratoriach używa się od 40 do 100 milionów zwierząt, w Kanadzie około 2 milionów, w Japonii 11 milionów. W Polsce według sprawozdań komisji etycznych wydających zgody na eksperymenty – średnio 450 tys. zwierząt rocznie. W 2009 roku w Polsce do eksperymentów zgłoszono ponad tysiąc psów i 600 kotów.[/vc_column_text][vc_column_text]\nTESTOWANIE KARMY DLA ZWIERZĄT\nKarmę dla zwierząt czy leki dla zwierząt też testuje się na zwierzętach, tyle że tych bezdomnych. Większość osób nie zdaje sobie sprawy, że karmy dla zwierząt domowych – psów, kotów są testowane na takich samych zwierzętach jak te, które mieszkają w naszych domach. Większość osób zapomina, że karmy produkowane są z ciał innych zwierząt, takich jak świnie, krowy, kury – zwierząt nieróżniących się zbytnio od psów i kotów. Jeszcze mniej osób wie, że prócz zmielonych ciał zwierząt gospodarskich, w karmach, które podają swoim psom i kotom – znajdują się inne psy i koty – te, na których testowano wcześniej karmę i te, które umarły w schroniskach, bądź poddano je eutanazji. Informacje takie upublicznili aktywiści śledczy amerykańskich organizacji prozwierzęcych prowadzący dochodzenia w największych korporacjach produkujących m.in. karmy dla zwierząt.\nTesty karmy na zwierzętach nie wyglądają tak jak mogliby się tego spodziewać ludzie – nie polegają na tym, że miły pan lub pani w białym kitlu podaje zabranemu ze schroniska psu lub kotu karmę do zjedzenia, a następnie głaszcze zwierzę po głowie. Testy prowadzone na zwierzętach są inwazyjne, kończą się śmiercią. Śmierć jest standardem w prowadzonych na zwierzętach badaniach. Przykładowo zespół badawczy prowadzący testy nad wpływem beta-karotenu na system rozrodczy psów płci żeńskiej usunął 56 dorosłym psom rasy beagle jajniki i macice. Inna grupa „badaczy” zniszczyła nerki 18 szczeniakom podczas badania reakcji zwierząt na nową karmę – wprowadzali szczeniakom rurki do penisów, a potem je zabijali.\nFirma Bayer chwaliła się w jednej ze swoich ulotek dotyczących obroży przeciw pchłom i kleszczom Foresto, że skuteczność wspomnianego produktu została potwierdzona w kontrolowanych klinicznych i laboratoryjnych badaniach prowadzonych w USA, Niemczech, Irlandii i RPA. Porównywano liczbę pcheł i kleszczy u zwierząt, u których sztucznie wywołano inwazję pasożytów, w grupie kontrolnej z założoną obrożą i w grupie kontrolnej bez obroży. Obserwacje prowadzono przez 8 miesięcy!\n[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row el_id=”hodowanie-zwierzat-na-ubrania”][vc_column][vc_custom_heading text=”HODOWANIE ZWIERZĄT NA UBRANIA” font_container=”tag:h3|text_align:left” use_theme_fonts=”yes”][vc_column_text]\nWspółcześnie futra pozyskuje się w różny sposób – najczęściej hodując zwierzęta na fermach futrzarskich, czasem polując na zwierzęta (głównie w Stanach Zjednoczonych). Na jednej fermie futrzarskiej może przebywać nawet kilkanaście tysięcy stłoczonych w małych klatkach zwierząt. Przebywające w dużym zagęszczeniu zwierzęta zaczynają chorować fizycznie, cierpiąc na choroby oczu, deformacje ciała, choroby dziąseł, raka. U większości zwierząt trzymanych w małych klatkach pojawiają się zaburzenia psychiczne. Można je rozpoznać m.in. po tak zwanych zachowaniach stereotypowych: zwierzęta powtarzają prosty ruch lub czynność – kręcą się w kółko, ciągle chodzą, kiwają się z boku na bok, wylizują się do krwi, wygryzają sobie rany w skórze, podgryzają ogon.\nTakie problemy mają nierozerwalny związek z warunkami panującymi na fermach, gdzie zwierzęta nie mogą spełniać najbardziej podstawowych potrzeb, takich jak swobodne poruszanie się. Oprócz samookaleczeń zwierzęta atakują się nawzajem, dochodzi do zagryzień i zjadania współtowarzyszy. Agresja jest efektem dramatycznie złych warunków życia. Zgodnie z polskim prawem minimalne warunki dla utrzymywania lisa stanowi przestrzeń 0,6 m², dla norki – 0,18 m², dla królika 0,24 m². W przypadku norki 0,18 m² jest kwadratem o wymiarach 42 cm na 42 cm.\nW Polsce według Inspekcji Weterynaryjnej działa około 800 ferm zwierząt futerkowych, według Polskiego Związku Hodowców i Producentów Zwierząt Futerkowych jest ich około 1 000.\nW wielu krajach zabroniono hodowli zwierząt na futra – stało się tak np. w Wielkiej Brytanii, Bośni i Hercegowinie, Chorwacji, Słowenii, Austrii, a w Szwajcarii przepisy są tak restrykcyjne, że hodowcy rezygnują sami. Niestety często „przedsiębiorcy” przenoszą się z prowadzeniem hodowli zwierząt futerkowych z krajów, w których wprowadzono zakaz do tych, gdzie jeszcze go nie ma – np. do Polski. Dlatego najlepszym rozwiązaniem byłoby wprowadzenie zakazu na poziomie centralnym Unii Europejskiej. W Polsce prowadzone są kampanie na rzecz zakazu, jednak wyraźnie widać powiązanie świata biznesu ferm futerkowych z kręgami politycznymi – wielu polityków prowadzi fermy futerkowe.\nRocznie zabija się w Polsce ponad 4 miliony zwierząt – lisów, norek, nutrii, szynszyli, jenotów. Na nieszczęściu zwierząt polscy hodowcy zarabiają rocznie minimum 400 milionów złotych. Z danych NIK wynika, że 35% skontrolowanych ferm było prowadzonych w sposób niezgodny z polskim prawem. Jak przyznaje NIK, żadna z ferm skontrolowanych przez urzędników w latach 2011–2012 nie spełniała w pełni wymogów polskiego prawa. Dodać należy, że minimalnych wymogów.\nPolska należy do niechlubnej czołówki krajów przodujących w produkcji futer. Jest drugim w Europie dostawcą futer lisów i trzecim – norek. Na terenie Europy znajduje się ponad 7 tys. ferm zwierząt futerkowych, co sprawia, że jest ona największym producentem futer, drugie miejsce zajmują Chiny, trzecie Stany Zjednoczone.\nWarto zaznaczyć, że w Chinach i innych krajach azjatyckich futra pozyskuje się również ze zwierząt towarzyszących – z psów i kotów. Rocznie w tych krajach morduje się 2 miliony psów i kotów, a futra z nich trafiają do Europy i Stanów Zjednoczonych pod postacią zabawek dla innych psów i kotów, a także dodatków do ubrań.\nNa futra zabija się nie tylko zwierzęta specjalnie hodowane na ten cel, ale również zwierzęta dzikie. Na przykład w Kanadzie i na Grenlandii zabija się rocznie około pół miliona fok w wieku pomiędzy 12. dniem życia a rokiem. 130 tys. z nich jest żywcem obdzieranych ze skóry. Według danych amerykańskich organizacji zajmujących się ochroną zwierząt, między 4 a 6 milionów zwierząt rocznie łapie się w pułapki zastawione przez traperów – zwierząt, które nie były ich celem. Mogą one spędzić do tygodnia w pułapce, walcząc o przeżycie i usiłując się uwolnić. Na jedno długie futro potrzeba zabić: 16 kojotów, 18 rysiów, 60 norek, 45 oposów, 20 wyder, 42 lisy, 40 szopów, 50 soboli, 8 fok, albo 15 bobrów.\nNie tylko futro pochodzi z cierpienia zwierząt, ale również skóra i zamsz. Podobne cierpienie, ale nie tak oczywiste generuje wełna, jedwab, kaszmir, moher, angora, filc czy pierze.\nKreatorzy mody w swoich kolekcjach używają futra karakułów, pozyskiwanego z nienarodzonych lub nowo narodzonych owieczek. Futro z owiec abortowanych żywcem z matki kosztuje dwa razy więcej niż z tych nowo narodzonych. Dokonuje się tego między 15 dniem przed porodem a 3 dniem po porodzie. Matka oczywiście umiera. Co roku zabija się w ten sposób 4 miliony owiec.\nZ ciał krów i świń wytwarza się buty, paski, kurtki – skóra nie jest jednak tylko produktem ubocznym hodowli na mięso, jest celem samym w sobie. Zwierzęta są specjalnie po to zabijane i hodowane.\nRównież wełna powstaje w wyniku okrutnych zabiegów — ostrym nożem zdziera się z owiec runo. Rany powstałe w ten sposób goją się do 5 tygodni. Są bardzo bolesne. Rozwijają się w nich muchy plujki. Ponadto owce kastruje się na żywca, obcina im się ogony, dziurawi uszy, by je kolczykować. Owce są transportowane do krajów arabskich, by zostać tam zabite podczas ubojów rytualnych. Co roku 7 milionów owiec z Australii czeka ten los. Spędzają minimum 3 tygodnie na morzu, po to, by po dotarciu do celu zostać zabite. Wiele z nich umiera w drodze.\nRównie okrutna jest produkcja jedwabiu – kokony larw jedwabników umieszcza się we wrzątku, co powoduje powolną i bolesną śmierć.\nPoduszki czy kołdry z gęsiego pierza też jest pozyskiwane w sposób sprawiający cierpienie zwierzętom. Ptaki są trzymane za szyję, podczas gdy z całego ciała wyrywa się im pióra. Powoduje to intensywne cierpienie. Gdy tylko pióra odrosną, cała procedura zaczyna się od nowa. Odbywa się 4 albo 5 razy w ciągu ich krótkiego życia. Pierwsze wyrywanie pierza gęsi zaliczają koło 8 tygodnia życia.\n[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row el_id=”hodowanie-zwierzat-na-jedzenie”][vc_column][vc_custom_heading text=”HODOWANIE ZWIERZĄT NA JEDZENIE” font_container=”tag:h3|text_align:left” use_theme_fonts=”yes”][vc_column_text]\nPocząwszy od XX wieku zwierzęta zaczęły być hodowane na pokarm dla ludzi na masową skalę. Zaczęły powstawać wielkoprzemysłowe fermy, na których mogło przebywać stłoczonych w dramatycznych warunkach kilkadziesiąt tysięcy zwierząt. Życie zwierząt na fermach wielkoprzemysłowych, jak i ich śmierć – zostały zmechanizowane, a same zwierzęta zostały sprowadzone do bycia produktem. Przestały być indywidualnościami, jednostkami z własnymi pragnieniami i interesami do zrealizowania, istotami żyjącymi obok nas. Mało kto obecnie ma kontakt ze zwierzętami tzw. hodowlanymi – krowami, świniami, kurami, indykami, rybami. Mało kto je dostrzega. Mało kto myśli o tym, co musiały przejść, by znaleźć się na ludzkim talerzu. Są dla nas gotowym produktem, zapakowanym i estetycznie poporcjowanym, bez śladu piór czy futra, dostępnym obok innych towarów na sklepowej półce. Odbija się to również w języku: zwierzęta, które jemy, przestajemy traktować jak żywe istoty, oddzielamy je od gotowego produktu mięsnego, w który je przetworzyliśmy, nie łączymy tego, co znajduje się na naszym talerzu ze zwierzęciem, którym kiedyś było. Nazwy, które nadajemy produktom nie wskazują na ich odzwierzęce pochodzenie – świnia staje się „wieprzowiną”, krowa czy byk – „wołowiną”, kura – „drobiem”.\n[/vc_column_text][vc_column_text]Rzeczywistość zwierząt na fermie wielkoprzemysłowej wygląda tak, że są one przetrzymywane stłoczone na małej przestrzeni, są zaniedbane, głodzone, schorowane. Podawane są im leki profilaktycznie, a nie wtedy, gdy faktycznie są im potrzebne. Są poddawane brutalnej przemocy ze strony ludzi pracujących na fermach – są bite, kopane, okładane metalowymi drągami, gdy nie dość szybko przemieszczają się do samochodu mającego zawieźć je do rzeźni. W większości przypadków śmierć nie jest dla nich wybawieniem – do ubojni jadą ranne, z połamanymi łapami, nogami, zmaltretowane, a sam proces zabicia częstokroć odbywa się przy pełnej świadomości zwierzęcia. Według raportu NIK w 60% skontrolowanych polskich rzeźni nie przestrzegano podczas uboju zwierząt przepisów dotyczących warunków ich uboju. W Polsce istnieją 752 fermy wielkoprzemysłowe – 606 ferm drobiu i 146 ferm trzody chlewnej i ciągle powstają nowe.[/vc_column_text][vc_column_text]\nŁącznie rocznie na świecie jest zabijanych około 70 miliardów zwierząt, z czego ponad 50 miliardów – na mięso i skóry. W Wielkiej Brytanii ginie 750 milionów zwierząt co roku. W Polsce 840 milionów samych zwierząt lądowych.\nŚwinie dożywają maksymalnie wieku 6 miesięcy. Przez ten czas żyją w zamknięciu, podobnie jak inne zwierzęta hodowane, cierpiąc na uszkodzenia kończyn, otarcia skóry, chorują, mają pasożyty. Nowo narodzonym prosiaczkom ucina się bez znieczulenia ogonki i uszy, by później stłoczone zwierzęta z frustracji nie odgryzały ich sobie wzajemnie. Prosiaki płci męskiej w wieku 2 dni są kastrowane bez znieczulenia. Świnie przebywając na fermach wielkoprzemysłowych chorują na zapalenie płuc – dzieje się tak, gdyż nikt nie sprząta fekaliów zwierząt. Maciory na okres ciąży zamyka się w metalowych kojcach, gdzie nie mogą się ruszyć. Biorąc pod uwagę częstotliwość stosowania sztucznego zapładniania zwierząt na fermach zwierzęta te spędzają praktycznie całe życie w kojcach, bez możliwości wykonania żadnego ruchu. Świnie zarówno w Polsce, jak i w innych krajach są w większości przypadków niewystarczająco ogłuszane podczas uboju – zatem umierają w pełni świadome, będąc zabijane bez ogłuszania, wrzucane żywcem do oparzarki lub szlachtowane. Według danych GUS z 2011 roku w Polsce zostało w 2011 roku zabitych 18 423 660 świń. W Stanach Zjednoczonych co roku jest zabijanych 100 milionów świń.\nKonie wykorzystywane są głównie w tzw. rekreacji, w sporcie, a w momencie, gdy ze względu na stan zdrowia lub ogólną kondycję nie nadają się do aktywności sportowych, są sprzedawane do rzeźni. Polska jest największym eksporterem koni w Europie – konie z Polski jadą w morderczych, wielogodzinnych transportach do rzeźni we Włoszech, Belgii, Francji. Osoby sprzedające konie i przewoźnicy obchodzą się z nimi okrutnie – zwierzęta są przemocą wprowadzane do ciężarówek, bite, kopane, często mają połamane kopyta. Podczas podróży trwającej czasami prawie 100 godzin, zwierzęta nie są karmione ani pojone. Często słabsze konie tratowane przez inne, nie przeżywają podróży. Rokrocznie około 34 tys. koni jest wywożonych z Polski do zachodnich ubojni – 31 tys. z nich trafia do Włoch. Drugie tyle jest zabijanych w polskich rzeźniach. Według danych GUS z 2011 roku, w 2011 roku w Polsce zostało zabitych 41 729 koni.\nKrowy tzw. mleczne nie są wyjątkiem spośród innych zwierząt hodowanych na fermach – również i one, mimo fałszywego obrazu przekazywanego przez reklamy, nie spędzają swojego życia będąc wypasanymi na trawie. Tak jak krowa z reklam Milki nie jest fioletowa, tak jej współczłonkinie gatunku nie korzystają z wolności bycia na zewnątrz. Całe swoje życie przeżywają we wnętrzu budynków. Cierpią na problemy z biodrami, kończynami. Podobnie jak knury, tak i byki są kastrowane bez znieczulenia. Krowy zapładnia się sztucznie, a tuż po porodzie zabiera im się cielaki. Część z nich będzie hodowana na wołowinę, część czeka przyszłość krowy mlecznej, część wyląduje na talerzu jako cielęcina. Te ostatnie, będą głodzone, doprowadzane do anemii, by ich mięso było bladoróżowe i osiągnęło jak najwyższą cenę. Zgodnie z danymi GUS z 2011 roku, w roku tym zostało zabitych 1 337 249 krów i byków.\nKury hodowane na fermach dzielą się na kury nioski (które są zmuszane do składania jaj praktycznie do upadłego) i brojlery (przeznaczone na mięso). Spośród kur niosek tuż po urodzeniu wybiera się koguciki i jako nieprzydatne (bo nie składają jaj) zostają żywcem zmielone na karmę dla innych ptaków lub w inny sposób „zutylizowane”. Nioski są trzymane w maksymalnym stłoczeniu w klatkach ustawionych jedna na drugiej. Łamią sobie skrzydła, kończyny, mają owrzodzenia na łapach, odleżyny oraz chroniczne zapalenia stawów. Cierpią też na choroby psychiczne spowodowane zamknięciem i brakiem możliwości zaspokajania swoich naturalnych potrzeb. Aby zmniejszyć agresję wśród stłoczonych ptaków, „hodowcy” bez znieczulenia obcinają im dzioby. Podobnie jak świnie, także kury cierpią na zapalenie płuc, bo nikt nie sprząta ich fekaliów. W przypadku brojlerów, w początkowym etapie swojego życia przebywają całą dobę na hali, przy włączonym świetle, później wyłącza się oświetlenie na kilka godzin, by zwiększyć ich apetyt i przyspieszyć wzrost masy ciała. Tuczenie ich wywołuje problemy zdrowotne – łamią im się kończyny przy zbyt szybkim przybieraniu na wadze. Najwięcej na świecie jest zabijanych właśnie ptaków – łącznie 50 miliardów, w samej Unii Europejskiej każdego roku hodowanych i zabijanych jest 6 miliardów kurczaków. Miliony spośród nich umierają, wrzucone żywcem do oparzarki. GUS podaje, że w Polsce w 2011 roku zostało zabitych 685 879 138 kur.\nRyby na potrzeby ludzi są odławiane lub hodowane. Przy odławianiu ryb używa się sieci obejmujących obszar około 50 kilometrów. Ryby, które zostaną w nie złapane, są zgniatane pod ciężarem kolejnych trafiających do sieci ryb. Duszą się godzinami. Przy takiej formule, w sieci te łapią się nie tylko ryby, ale także inne stworzenia, które nie są celem rybaków np. delfiny, rekiny, albatrosy, wieloryby, żółwie, ośmiornice itp. Łącznie, co roku ginie w ten sposób 4,5 miliona zwierząt morskich, które przy opróżnianiu sieci, jako nieprzydatne, są wyrzucane martwe bądź ranne z powrotem do morza. Przykładowo podczas połowu tuńczyków, do sieci łapanych jest dodatkowo 145 gatunków różnych stworzeń! Ryby hodowane w sztucznych zbiornikach nie mają lepszej sytuacji. Pstrągi zabija się, wrzucając je do kontenerów z lodem, tak by umarły z braku tlenu, z kolei łososie wrzuca się do wody z dużym stężeniem dwutlenku węgla, który uniemożliwia im oddychanie. W Wielkiej Brytanii ginie 50 milionów ryb rocznie, w Stanach Zjednoczonych 7 miliardów. Według danych polskich, średnio 13,5 kg ryb rocznie jest spożywanych przez jednego mieszkańca. Tylko podczas świąt Bożego Narodzenia Polacy spożyją 20 tys. ton karpi.\nFermy wielkoprzemysłowe to nie tylko dramat zwierząt w nich uwięzionych, ale również ogromne zagrożenie dla środowiska naturalnego. Aby wybudować fermy przemysłowe, wycina się lasy m.in. tropikalne, wycina się je również, by na ich miejscu posadzić soję, którą karmione są zwierzęta na fermach. Budowa fermy przemysłowej jest nierozerwalnie związana z postępującą degradacją ekologiczną terenu, na którym została wybudowana ferma. Zostaje nieodwracalnie zniszczona struktura gleby, zostają zanieczyszczone tonami wydalanych przez zwierzęta fekaliów wody gruntowe. Z kolei emisja gazów z ferm przyczynia się do zmian klimatycznych. Podobnie sytuacja wygląda w przypadku ferm futrzarskich.\n[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row el_id=”opresja-i-niewolnictwo-seksualne-zwierzat”][vc_column][vc_custom_heading text=”OPRESJA I NIEWOLNICTWO SEKSUALNE ZWIERZĄT” font_container=”tag:h3|text_align:left” use_theme_fonts=”yes”][vc_column_text]\nSeksualne wykorzystywanie zwierząt w dalszym ciągu stanowi tabu – mało się o nim mówi, a jeśli już to z niedowierzaniem. Temat wykorzystywania seksualnego zwierząt nie przewija się w podręcznikach weterynaryjnych, jest powszechnie przemilczany. Zoofilia występuje wszędzie – Polska również nie jest od niej wolna. Zwierzęta, które najczęściej padają jej ofiarą to psy, koty, króliki, kury, owce, konie.\nIstnieje mało badań określających skalę tego zjawiska. Jednym z nich są badania Alfreda Kinsey przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych w latach 1948 i 1953. Wynika z nich, że około 8% męskiej populacji Stanów Zjednoczonych miało przynajmniej raz kontakt seksualny ze zwierzęciem. Przy czym pośród chłopców i mężczyzn żyjących na wsi odsetek ten wzrastał aż do 40%. Statystyki te były zdecydowanie niższe wśród kobiet – 3%. W 1974 roku Morton Hunt przeprowadził kolejne badania, z których wynikało, że seksualne kontakty ze zwierzętami może mieć 1,9% kobiet i 4,9% mężczyzn. Z kolei w opublikowanym przez Journal of Sexual Medicine artykule autorzy podają, że z badań przeprowadzonych w Brazylii wynika, że 34% mężczyzn miało kontakty ze zwierzętami – większość z nich mieszkała na wsi.\nNajwiększa strona internetowa zoofilskiej społeczności – BeastForum gromadzi ponad 1 200 000 użytkowników – dzielą się oni zdjęciami lub filmami pokazującymi ich doświadczenia seksualne ze zwierzętami. W Niemczech funkcjonuje stowarzyszenie dążące do legalizacji zoofilii – Zoophiles Engagement für Toleranz und Aufklärung.\nW większości krajów zoofilia jest zakazana – choć w niektórych zakaz został wprowadzony stosunkowo późno – np. w Niemczech w 2012 roku czy w Hiszpanii w 2015 roku. W polskiej Ustawie o ochronie zwierząt zapis o zakazie zoofilii znajduje się w artykule 6 punkt 2 podpunkt 16.\nNależy zdać sobie sprawę, że zoofilia nie jest niegroźną perwersją czy marginalnym zachowaniem w naszej kulturze. Jest okrutną eksploatacją zwierzęcia, które ma ograniczone możliwości, by się bronić. Kontakt seksualny odbywa się wbrew woli zwierzęcia, które nie może wyrazić swojego sprzeciwu – może się szarpać, wyrywać, płakać. Nie może nigdzie zgłosić dokonanego na sobie gwałtu, ani nie może o nim zaświadczyć. Mogą zrobić to w jego imieniu ludzie, tylko oni mogą dochodzić sprawiedliwości dla zwierząt.\nKontakt seksualny z człowiekiem ze względu na różnice anatomiczne kończy się dla zwierzęcia najczęściej śmiercią lub trwałym kalectwem. Jego najczęstszymi efektami są wewnętrzne krwawienia, rozerwane organy płciowe i narządy wewnętrzne. To są oczywiście najbardziej widoczne rany – nie wiadomo, jakie urazy psychiczne może natomiast wywołać gwałt u zwierzęcia. Najbardziej narażone na śmierć są najmniejsze zwierzęta – kury, króliki, koty czy małe psy. Mark Hawthorne w książce Bleating Hearts. The Hidden World of Animal Suffering przywołuje przykład dwóch 6-tygodniowych szczeniaczków, zgwałconych w Arizonie, w Stanach Zjednoczonych, w 2006 roku przez nieznanych sprawców, które umarły w wyniku uszkodzeń narządów wewnętrznych i infekcji bakteryjnej. W Niemczech pomiędzy 1993 a 2000 rokiem zanotowano 1 035 przestępstw seksualnych popełnionych wobec koni.\nWyjątkowo potwornym przejawem zoofilii są tzw. crush videos, na których maltretowane są małe zwierzęta – szczury, myszy, chomiki, małe króliki. Na nagraniach kobiety w szpilkach najpierw wbijają obcas w poszczególne łapki zwierzęcia, następnie w kręgosłup, by zakończyć na głowie, co powoduje śmierć i kończy zadawanie tortur. Brutalność tej formy zoofilskich materiałów pornograficznych została dostrzeżona m.in. we Włoszech, gdzie obowiązuje całkowity zakaz, natomiast w Grecji, Wielkiej Brytanii czy na Filipinach obowiązują wysokie kary. W Stanach Zjednoczonych zostało wprowadzone w 1999 roku prawo kryminalizujące crush videos, niestety niebawem zostało zakwestionowane jako godzące w pierwszą poprawkę amerykańskiej konstytucji i wolność ekspresji. Dopiero w 2010 roku udało się Barakowi Obamie przeforsować ustawę Animal Crush Video Prohibition Act, dzięki której można ścigać za realizację crush videos.\nAmerykańska badaczka feministyczna i teoretyczka praw zwierząt Carol J. Adams zwraca uwagę, że częstokroć zwierzęta domowe są zakładnikami mężczyzn – sprawców przemocy domowej. Według danych jedna na cztery kobiety pozostaje w przemocowym związku, bo boi się zostawić zwierzę samo z maltretującym je partnerem. Dotyczy to zwłaszcza kobiet, które nie mają dokąd uciec i które musiałyby korzystać z publicznych schronisk, w których w większości jest zakaz przetrzymywania zwierząt. Zdarza się, że zwierzęta stają się niewolnikami seksualnymi partnerów maltretowanych kobiet. Często też są używane do upokarzania i seksualnej eksploatacji kobiet. Według badań przeprowadzonych przez Lenore Walker aż 41% kobiet pozostających w przemocowych relacjach, w których dochodziło do przemocy fizycznej było również zmuszanych do odbywania kontaktów płciowych ze zwierzętami, 5% kobiet będących w relacjach bez przemocy fizycznej, ale z przemocą psychiczną, doświadczało tego samego.\nMało kto zdaje sobie sprawę, że zwierzęta hodowane na fermach przemysłowych na mięso i na mleko poddawane są systemowej opresji seksualnej. Wystarczy przywołać przykład sztucznej inseminacji – jest to rutynowy zabieg na fermach przemysłowych. Poddawane są mu wszystkie zwierzęta – krowy, świnie, indyki, owce. Szczególnie dotyczy to ferm mleczarskich, gdzie krowy są ciągle zapładniane za pomocą sprzętu ułatwiającego zapłodnienie. Oznacza to, że bycza sperma jest wprowadzana manualnie przez człowieka do pochwy krowy, a sama krowa jest przetrzymywana w tzw. rape rack (klatce gwałtu). Co oczywiste, generuje to duży stres i ból dla krów. Przyszli inseminatorzy uczą się poprawnego przeprowadzenia zabiegów sztucznego zapłodnienia na krowach, które jeszcze tego samego dnia mają trafić do rzeźni. Dzieje się tak dlatego, że niedoświadczony inseminator może dotkliwie poranić zwierzę, zwłaszcza w odbyt, zwieracz i w obszarze układu rozrodczego. A w końcu nikt, kto prowadzi fermy i dla kogo najważniejszy jest zysk, nie będzie się kłopotał leczeniem zwierzęcia. W podobnie brutalny sposób pobiera się spermę od męskich osobników – używa się do tego celu sondy elektrycznej poddając zwierzę działaniu prądu aż do ejakulacji. W ten sam sposób odbywa się to ze zwierzętami w zoo. Powoduje to u zwierzęcia niewyobrażalny ból. 100% indyków hodowanych w Stanach Zjednoczonych, jak podaje Peter Singer i Jim Mason jest poddawanych takiej formie seksualnej przemocy.\nAmerykańska organizacja PETA prowadziła tajne dochodzenia w rzeźniach. Materiały udostępnione przez inspektorów, którzy zatrudnili się na fermach, są wstrząsające. Aktywiści PETA udokumentowali seksualną przemoc wobec zwierząt – począwszy od świń, na indykach zakończywszy. Na przemysłowej fermie świń w Iowa kierownik zmiany wsadził kij w waginę świni. Ten sam człowiek przyznał się, że wpychał metalowy pręt w odbyt świń, które go „denerwowały”. Z kolei w rzeźni Butterball śledczy PETA widział, jak pracownik rzeźni wsadzał palce do waginy indyka. Inny pracownik gwałcił ptaka. Podobne rzeczy obserwowali śledczy w Aviagan Turkeys Inc. w Zachodniej Wirginii. Wszystko zostało nagrane, a pracownicy chwalili się, że robią to regularnie. Podobny obraz tego, co się dzieje na fermach przemysłowych przedstawiła w swojej książce Slaughterhouse amerykańska dziennikarka Gail Eisnitz, która przez rok pracowała na różnych fermach i dokumentowała przypadki maltretowania, zabijania i gwałcenia zwierząt.\nJeszcze mniej osób wie, co się dzieje podczas wytwarzania oleju palmowego, że jego efektem prócz wycinania lasów, w których bytują orangutany, zabijania orangutanów złapanych podczas wycinki drzew, jest również seksualne niewolnictwo orangutanów płci żeńskiej. Doniesienia o nim pojawiły się m.in. na stronach internetowych wspólnego projektu etyka Petera Singera i włoskiej filozofki Paoli Cavalieri poświęconego prawom naczelnych – Great Ape Project. Symbolem wszystkich wykorzystywanych seksualnie i przetrzymywanych w domach publicznych m.in. na Sumatrze, Borneo, Tajlandii ale też w Holandii lub Niemczech orangutanów stała się Pony, uwolniona przez The Borneo Orangutan Survival Foundation. Pony została uprowadzona ze swojego naturalnego środowiska i zamknięta w domu publicznym w wiosce Kareng Pangi. Była tam zmuszana do prostytucji, codziennie golono całe jej ciało, by jak najbardziej przypominała człowieka. The Borneo Orangutan Foundation dowiedziało się o jej losie i razem z the Central Kalimantan Conservation and Natural Resources Authority, przy wsparciu policji i armii udało się w 2003 roku odebrać zwierzę. Miała wtedy 6 lat i nie wiadomo jak długo była przetrzymywana. W 2013 roku została przeniesiona na wyspę Kaja i wypuszczona na wolność razem z 7 innymi orangutanicami.\n[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row el_id=”zwierzeta-uzytkowane-na-potrzeby-militarne”][vc_column][vc_custom_heading text=”ZWIERZĘTA UŻYTKOWANE NA POTRZEBY MILITARNE” font_container=”tag:h3|text_align:left” use_theme_fonts=”yes”][vc_column_text]\nNa wojnach, prócz ludzi, ginęły i giną również zwierzęta. Są nie tylko ofiarami, ale też są wykorzystywane jako żołnierze w prowadzonych przez ludzi działaniach wojennych. Giną na wojnie podczas bombardowań, stają się ofiarami przemocy obcych wojsk wkraczających na zdobyte terytorium, jak np. zwierzęta przebywające w warszawskim zoo w 1939 roku, na które polowali wyżsi rangą oficerowie niemieccy; są zabierane od swoich opiekunów – np. podczas trwania niemieckiej okupacji na terenie Polski zwierzęta były odbierane żydowskim opiekunom; czy też są porzucane przez opiekunów, gdy ci uciekają – jako przykład przywołać można choćby paniczną ucieczkę Izraelczyków przed atakami Hamasu, kiedy po drodze na lotniska porzucali swoje psy czy koty.\nPodczas II wojny światowej, w czasie bombardowań miast w Wielkiej Brytanii, Niemczech, czy w trakcie wojny domowej w Hiszpanii w latach 1936–1939, gdy frankiści bombardowali republikańską Barcelonę czy Madryt, ludzie ukrywali się w schronach przeciwlotniczych. Niestety, nie pozwalano im tam zabierać zwierząt. Co więcej, w 1939 roku, gdy po niemieckim ataku na Polskę Wielka Brytania i Francja wypowiedziały Niemcom wojnę, w Wielkiej Brytanii 750 tys. zwierząt domowych zostało zamordowanych. Były rozstrzeliwane na ulicach, wrzucane w workach do kanałów, poddawane eutanazji. Miało to związek z wydanym przez National Air Raid Precautions Animals Committee rozporządzeniem, by opiekunowie zwierząt, o ile mają taką możliwość, wysyłali swoje zwierzęta na wieś, a jeśli nie mają takiej możliwości najlepszym rozwiązaniem miało być uśpienie zwierzęcia. Powodem miało być racjonowanie żywności, której miało już nie starczyć dla zwierząt.\nOd wieków zwierzęta były wykorzystywane w działaniach militarnych jako żołnierze – konie i muły uczestniczyły w walkach, transportowały broń, aprowizacje, przewoziły sprzęt i ludzi. Podobnie jak słonie czy wielbłądy. Psy poszukiwały rannych, podczas II wojny światowej spełniały funkcję przynęty dla wroga, a także były szkolone przez Armię Czerwoną na żywe miny, które miały wysadzać w powietrze niemieckie czołgi. Nauczone podczas treningu, że pod czołgiem jest jedzenie, psy wczołgiwały się pod niemiecki czołg, uruchamiały zapalnik i wysadzały czołg i siebie. Psy były wykorzystywane do wykrywania min – np. armia Stanów Zjednoczonych podczas wojny w Wietnamie wykorzystywała 5 tys. psów do wykrywania pułapek partyzantów Wietkongu. Z 5 tys. służących w armii psów do domu wróciło 150.\nDo prowadzenia wojen wykorzystywano również ptaki. Gołębie wykorzystano do działań militarnych jako posłańców w 1870 roku podczas oblężenia Paryża przez wojska pruskie. Odcięci od reszty Francji obrońcy Paryża wykorzystali do komunikacji gołębie, które do końca wojny przeniosły ponad milion wiadomości. Podczas I wojny światowej gołębie przenosiły wiadomości pocztowe między poszczególnymi oddziałami, mając 98% skuteczność, w przeciwieństwie do telegrafu. 20 tys. gołębi straciło życie. W 1914 roku wycofujący się Belgowie spalili 2 500 gołębi pocztowych, by nie wpadły one w ręce wroga. Przeraża historia Cher Ami, gołębia służącego w amerykańskiej 77 dywizji w lasach aragońskich podczas I wojny światowej. Okrążony przez siły niemieckie amerykański batalion usiłował wysyłać wiadomości z prośbą o wsparcie, jednak wszystkie wysłane ptaki zostały zestrzelone przez niemieckich snajperów tuż po wypuszczeniu przez aliantów. Dopiero Cher Amiemu udało się doręczyć wiadomość i to mimo odniesionych kilku ran – ptak stracił oko, był ranny w kilku miejscach w pierś, łapka trzymała się na kilku zaledwie ścięgnach. Ptak został uhonorowany francuskim odznaczeniem Croix de Guerre i wysłany z powrotem do Stanów Zjednoczonych. Po roku zmarł z powodu odniesionych ran, były zbyt poważne, by mógł dalej funkcjonować. Został „doceniony” po śmierci – można go oglądać wypchanego w Smithsonian Institution w Waszyngtonie.\nPodczas II wojny światowej w armii amerykańskiej został powołany korpus ptasi, w którym służyło 54 tys. gołębi i 3 tys. ludzi. Informację o pomyślnym wyniku operacji D-Day – lądowania wojsk alianckich w Normandii w 1944 roku – do Wielkiej Brytanii doręczył gołąb Gustaw.\nAmerykanie używali gołębi podczas wojny w Iraku w 2003 roku – towarzyszyły one wojskom amerykańskim i miały ostrzegać przed atakiem chemicznym. Podobnie jak podczas I wojny światowej kanarki były wykorzystywane do wykrywania rozpylanych przez wroga trujących gazów: śmierć ptaków była znakiem, że w powietrzu jest trucizna.\nPocząwszy od XIX wieku wojska testowały nowe osiągnięcia techniki na zwierzętach. Gaz musztardowy wykorzystywany podczas I wojny światowej został przetestowany wcześniej na królikach. Myliłby się ten, kto myśli, że testowanie broni bakteriologicznej czy chemicznej na zwierzętach to przeszłość. Stany Zjednoczone do tej pory wykorzystują zwierzęta w ten sposób, podobnie inne kraje. Każdego roku tysiące zwierząt są infekowane śmiertelnymi patogenami takimi jak – febra, ebola czy gorączka krwotoczna krymsko-kongijska. Jak kończą zwierzęce ofiary ludzkich eksperymentów? Z wewnętrznym krwotokiem, paraliżem, krwawieniem z oczu, psychozami, by na koniec umrzeć.\nRównież obecnie armie korzystają ze zwierząt – w armii USA wykorzystywane są delfiny i lwy morskie, które mają nie tylko wykrywać miny, ale również znajdować nurków wroga i krępować im nogi.\nNa świecie znajdują się dwie bazy wojskowe z tresowanymi delfinami – San Diego w USA i Sewastopol (Bałakława), na Krymie, dawniej należąca do Ukrainy, obecnie zaanektowana przez Rosję. Delfiny były w niej tresowane od połowy lat 60. XX wieku: miały lokalizować płetwonurków przeciwnika, unieszkodliwiać ich m.in. za pomocą specjalnego noża przytwierdzonego do ciała, a nawet być używane jako kamikadze do wysadzania okrętów przeciwnika. Po upadku ZSRR i powstaniu niepodległej Ukrainy zwierzęta trafiły jako turystyczna atrakcja do otwartych dla zwiedzających delfinariów. Ale nie tylko: koleje losu niektórych delfinów z bazy w Bałakławie były jeszcze tragiczniejsze – część z nich w 2000 roku trafiło do Iranu, gdzie miały być dalej wykorzystywane jako podwodni żołnierze. W 2012 roku Ukraina reaktywowała program militarny z udziałem delfinów. Nie potrwał on jednak długo – w lutym 2014 roku minister obrony zapowiedział zamknięcie programu i wypuszczenie delfinów na wolność albo przekazanie ich do cywilnych delfinariów. Nie doszło jednak do tego. Po aneksji Krymu przez Rosję również i baza w Bałakławie wraz z delfinami została przejęta przez wojska rosyjskie. Rosja na pewno będzie chciała ją utrzymać i kontynuować program militarnego wykorzystywania zwierząt.\nZwierzęta, m.in. świnie są wykorzystywane w armiach jako „worki treningowe” – żołnierze na nich uczą się zabijać. Według danych amerykańskiego Departamentu Obrony z 2007 roku 488 237 tys. zwierząt było używanych do badań, edukacji i różnego rodzaju ćwiczeń. Liczba ta wzrasta – w 2006 roku amerykańskie wojsko używało do wymienionych wcześniej działań 364 629 tys. zwierząt. Amerykańskie wojsko wykorzystuje m.in. psy, koty, gęsi, świnie, myszy, ryby, owce, ptaki, króliki, szczury i naczelne – pali się je, strzela się do nich, topi się je, skalpuje, truje, gazuje, wysadza w powietrze. Niewyobrażalna ilość typów śmierci staje się ich udziałem.\nMark Hawthorne w swojej monograficznej publikacji „Bleating Hearts. The Hidden World of Animal Suffering” podaje, że wojsko Stanów Zjednoczonych, ale także sześciu innych krajów będących w NATO – Kanady, Danii, Norwegii, Wielkiej Brytanii, a także uwaga – Polski, prowadzi treningi dla personelu medycznego w zakresie umiejętności przydatnych do podtrzymywania życia żołnierzy. Wykorzystuje się do tego gęsi i świnie jako substytuty ludzi. Nie są to niewinne treningi: udowodniło to śledztwo amerykańskiej organizacji PETA z 2012 roku. Zwierzęta są na żywca krojone, otwierane są im brzuchy, wyciągane organy wewnętrzne, odcinane kończyny, strzela się do nich, a następnie podtrzymuje przy życiu – by nauczyć medyków jak najdłuższego utrzymywania przy życiu żołnierzy na linii frontu. Trwa to kilkanaście godzin, podczas których zwierzęta odczuwają niewyobrażalny ból. Amerykanie obiecują, że w 2018 roku przerażające szkolenia na zwierzętach zostaną zastąpione innymi metodami. Inne kraje dotychczas nie wypowiedziały się w tym zakresie.\nZwierzęta były również wykorzystywane przy testowaniu broni – przez Amerykanów podczas testów nad bombą atomową w latach 40. – oraz poddawane eksperymentom. Na przykład w 1946 roku amerykańskie wojsko zdetonowało ładunek nuklearny na atolu Bikini na Południowym Pacyfiku. Aby sprawdzić efekty wybuchu, na wojskowych okrętach rozmieszczonych w pobliżu planowanego miejsca detonacji umieszczono 3 030 szczurów, 176 gęsi, 147 świń, 109 myszy, 57 świnek morskich. Mało tego – niektóre ze świń zostały przebrane w mundury marynarki wojennej, by sprawdzić, jak materiał będzie reagował w takiej sytuacji. Wybór padł na świnie z konkretnego powodu – podobieństwa ich skóry do ludzkiej. Pozostałe zwierzęta zostały wcześniej ogolone tak by nic nie ochroniło je od promieniowania. Zwierzęta, które przetrwały wybuch umarły od ran albo zostały zabite podczas dalszych badań prowadzonych przez wojsko.\nPodobnie w Wielkiej Brytanii – w Porton Down, tajnym ośrodku wojskowym od 1916 roku przeprowadzono eksperymenty na 16 milionach zwierząt. Rząd przyznał, że między 2006 a 2009 rokiem wysadzono w powietrze 119 żywych świń w ośrodku badawczym w Porton Down.\nRosjanie podczas zimnej wojny, na terenie Uzbekistanu na wyspie Wozrożdienija na Morzu Aralskim stworzyli poligon doświadczalny dla testów z bronią bakteriologiczną – przed rozpoczęciem badań wymordowano wszystkie żyjące na wyspie ptaki i owady, by nie roznosiły zarazków poza wyspę. Broń biologiczną testowano na tysiącach koni, małp, królików i osłów.\n[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row el_id=”zwierzeta-uzytkowane-w-rozrywce”][vc_column][vc_custom_heading text=”ZWIERZĘTA UŻYTKOWANE W ROZRYWCE” font_container=”tag:h3|text_align:left” use_theme_fonts=”yes”][vc_column_text]\nZwierzęta używane są, by zapewniać ludziom rozrywkę – są przetrzymywane i zmuszane do występów przed ludźmi w ogrodach zoologicznych, delfinariach, cyrkach. W sporcie wykorzystywane są setki milionów zwierząt – używa się je w sportach typu rodeo, wyścigach koni czy korridach.\n[/vc_column_text][vc_column_text]Corocznie ginie około 250 tys. byków użytkowanych na całym świecie podczas korridy. Co ciekawe, korrida cieszy się coraz mniejszą popularnością – według danych Instytutu Gallupa z 2006 roku 72% Hiszpanów nie wykazuje zainteresowania walkami byków. Coraz więcej krajów zakazuje tego barbarzyńskiego zwyczaju – Argentyna, Kanada, Kuba, Dania, Niemcy, Włochy, Nowa Zelandia. Również w Hiszpanii począwszy od 2011 roku, gdy lokalny rząd kataloński wprowadził na swoim terenie zakaz organizowania korridy, coraz więcej miast i miasteczek idzie w jego ślady. I tak np. w Barcelonie tzw. Plaza de toros została zamieniona na supermarket.[/vc_column_text][vc_column_text]\nOGRODY ZOOLOGICZNE I CYRKI\nOgrody zoologiczne, delfinaria i cyrki są akceptowane społecznie jako mające walory edukacyjne. Ich przekaz jest wątpliwy – pokazuje bowiem, że można przetrzymywać zwierzęta wbrew ich woli, zamykać na mikroskopijnej przestrzeni, tresować do wykonywania nienaturalnych dla ich gatunku czynności, tylko z powodu ludzkiego pędu do rozrywki. Przekaz, jaki niesie ze sobą cyrk, pokazuje, że dla ludzkiej uciechy można zrobić wszystko z inną istotą.\nDzikie zwierzęta powinny przebywać w swoim naturalnym środowisku, nie w cyrku, ogrodzie zoologicznym czy delfinarium. Miejsca te są więzieniami dla zwierząt, a poddawanie zwierząt odosobnieniu od innych przedstawicieli ich gatunku jest zbrodnią. Zwierzęta są umieszczane w ciasnych klatkach, na zbyt małej dla siebie przestrzeni, uniemożliwia się im realizację właściwych ich naturze potrzeb. Zwierzę dzikie w kontakcie z człowiekiem przeżywa ogromny stres. Obrońcy cyrków przedstawiają tresurę zwierząt jako coś nieszkodliwego. Jest to nieprawda, bowiem by wytresować dzikie zwierzę do pokazywania sztuczek, trzeba złamać jego naturalną dzikość. Do tego celu używa się elektrycznego poganiacza, pięści, łańcuchów, batów, metalowych prętów. Zwierzę jest bite do momentu, aż zrozumie, czego od niego oczekuje człowiek. Nie dzieje się to podczas przedstawień, gdy cyrk jest pełny, dzieje się to za opuszczoną kurtyną, gdy nie ma już widzów. Potwierdzają to wyniki przeprowadzonych przez Uniwersytet w Wageningen w 2008 roku na zlecenie holenderskiego ministerstwa rolnictwa badań dobrostanu zwierząt wykorzystywanych w cyrkach. Z opracowanego raportu wynika, że 71% zwierząt miało problemy zdrowotne. 66% tygrysów, słoni i lwów było niedożywionych. 33% lwów i tygrysów nie miało dostępu do wybiegu zewnętrznego i cały czas spędzało w klatce, lwy spędzały 98% swojego czasu zamknięte w klatce. Zwierzęta cierpiały na zachowania stereotypowe, które są związane z narastającymi zaburzeniami psychicznymi. W efekcie tych badań w Holandii wprowadzono zakaz wykorzystywania zwierząt w cyrkach. Podobny zakaz funkcjonuje w sporej liczbie krajów, np. Brazylii, Słowenii, Szwecji, Finlandii, Kolumbii, Belgii czy Grecji. W Hiszpanii 202 miasta i miasteczka są wolne od cyrków ze zwierzętami. Dzięki aktywności Koalicji Cyrk bez Zwierząt również i kolejne miasta w Polsce deklarują, że nie będą udostępniać gruntów miejskich cyrkom ze zwierzętami.\nDelfiny, które znajdują się w delfinariach (bardzo popularnych w Stanach Zjednoczonych czy na Ukrainie) zostały uprowadzone ze swojego naturalnego środowiska przemocą. Albo one same, albo ich przodkowie zostali odłowieni za pomocą sieci i kapsuł przyczepianych do łodzi. Poluje się na osobniki młode, duże. Te, które nie spełniają tych kryteriów, po odłowieniu, są wyrzucane z powrotem do morza. Często będąc ranne, umierają w nim. Część zwierząt nie przeżywa nawet samego aktu odłowienia, umierając na atak serca z przerażenia.\nFILM, TELEWIZJA, SZTUKA\nZwierzęta cierpią również na potrzeby sztuki – są wykorzystywane w filmie, telewizji, w galeriach i muzeach.\nPodczas kręcenia wielu filmów zwierzętom działa się krzywda, ginęły na planie filmowym. Wystarczy przypomnieć ostatnio realizowany film Petera Jacksona – „Hobbit”, podczas którego realizacji zginęło 27 zwierząt – 6 koni, 5 kucyków, 3 kozy, 12 kurczaków, 1 owca, kilkadziesiąt zwierząt zostało rannych.\nJudith Elek, węgierska reżyserka na potrzeby swojego filmu „Flisacy” kazała posmarować łatwopalną substancją 14 owiec, po czym filmowała palące się żywcem zwierzęta. W innym węgierskim filmie „Álszent” został utopiony kot. Z kolei w filmie Ruggero Deodato „Cannibal Holocaust” aktor zabija małpę, a ponieważ scena nie usatysfakcjonowała reżysera, musiała zostać powtórzona – zginęły wtedy kolejne zwierzęta. Reżyser został ukarany, a film nie trafił do dystrybucji. Nie został ukarany natomiast polski reżyser Andrzej Wajda, który kręcąc film „Popioły” poświęcił życie konia, którego zepchnięto w przepaść – na filmie można obejrzeć, jak spadając łamie nogi i uderza głową o skały. W Stanach Zjednoczonych od lat działa organizacja zajmująca się prawami zwierząt wykorzystywanych w filmie – Amerykańskie Stowarzyszenie Humanitarne. Nagłaśnia ono przypadki znęcania się nad zwierzętami, certyfikuje filmy bez przemocy.\nZwierzęta są wykorzystywane również jako eksponaty muzealne. Wystarczy przypomnieć z lat 90. pracę dyplomową Katarzyny Kozyry „Piramida zwierząt”, do której artystka wykorzystała zwierzęta (kota, psa, konia i koguta). Artystka osobiście wybierała zwierzęta, które potem wykorzystała w swojej pracy. Piramidzie towarzyszył film z rzeźni, rejestrujący zabijanie konia wykorzystanego w instalacji przez Kozyrę. Nie tak dawno podczas spektaklu teatralnego „Wypadki: Zabić, by zjeść” prezentowanego we Wrocławiu podczas „Teatralnych Oskarów”, hiszpański performer Rodrigo Garcia wbił szpikulec w żywego homara. Innym wstrząsającym przykładem traktowania zwierząt jak przedmioty była wystawa kostarykańskiego artysty Guillermo Vargasa w 2008 roku na biennale w Hondurasie. Artysta zapłacił dzieciom, by złapały na ulicy bezdomnego psa, którego następnie przywiązał do liny w jednej z sal wystawowych jako część ekspozycji. Informacje dotyczące dalszego losu zwierzęcia są rozbieżne – część źródeł podaje, że pies umarł drugiego dnia ekspozycji, inne z kolei mówią o jego ucieczce. Sam Guillermo Vargas został usunięty z biennale i oskarżony o okrucieństwo wobec zwierząt. Nie są to niestety jedyne przykłady wykorzystywania zwierząt na potrzeby sztuki. W 2000 roku Marco Evaristti zainstalował w Trapholt Art Museum w Danii 10 blenderów wypełnionych wodą i żywymi złotymi rybkami. Osoby odwiedzające ekspozycję w jego zamyśle miały decydować o życiu i śmierci rybek poprzez naciśnięcie lub zaniechanie nieciśnięcia przycisku blendera. Z 10 przycisków dwa zostały naciśnięte, ale duński sąd nie dopatrzył się niczego niehumanitarnego w tej ekspozycji. Natomiast w 2011 roku w Chinach w Pekinie, belgijski artysta Wim Delvoye namalował na świniach atramentem logo Louis Vuittona, a następnie je wytatuował.\nInną, ostateczną formą rozrywki dla wąskiej, uprzywilejowanej grupy, najczęściej polityków, księży, prawników, lekarzy, weterynarzy czy wyższych stopniem przedstawicieli służb mundurowych są polowania. W kadencji 2001–2005, co szósty parlamentarzysta był myśliwym, również były prezydent RP, B. Komorowski był myśliwym. Myśliwymi są zarówno przedstawiciele partii prawicowych, jak i tych bardziej liberalnych. W umiłowaniu zabijania zwierząt wyznawane poglądy nie mają znaczenia. Obecnie według danych Polskiego Związku Łowieckiego jego członkami jest ponad 116 tys. osób.\nMyśliwi przedstawiają się jako obrońcy przyrody, którzy w humanitarny sposób zajmują się redukcją nadpopulacji zwierząt dzikich, eliminując chore zwierzęta, czy dokarmiają zwierzęta zimą, umożliwiając im przetrwanie. W rzeczywistości myśliwi do „odstrzału” nie wybierają jednak zwierząt chorych, rannych czy słabych, a zwierzęta w sile wieku, które dobrze się będą prezentować na ścianie jako trofea. Jest to rozrywka dla osób bogatych – organizowane są podróże dla myśliwych do Afryki czy w inne jeszcze dzikie rejony globu. Za odpowiednią opłatą można wziąć udział w polowaniu na zamkniętej, stworzonej wyłącznie do tego celu, przestrzeni, na którą zwożone są dzikie zwierzęta, wykupywane np. z zoo. Za zabicie nosorożca trzeba zapłacić zaledwie 20 tys. dolarów.\nW Stanach Zjednoczonych podczas polowań zabijanych jest rocznie 200 milionów zwierząt. W Niemczech 320 000 myśliwych zabija rocznie 5 milionów dzikich zwierząt. W Polsce zgodnie z oficjalnymi danymi, oczywiście niepełnymi, Polskiego Związku Łowieckiego, w sezonie 2011/2012 zostało zastrzelonych 668 036 tys. zwierząt.\nHODOWLA GOŁĘBI I WYKORZYSTYWANIE ICH DO LOTÓW\nCzymś pośrednim pomiędzy polowaniami a wykorzystywaniem dla celów rozrywkowych jest hodowla gołębi i wykorzystywanie ich do zawodów, tzw. lotów. Hodowcy gołębi trzymają je po to, by uczestniczyły w męczących, wyniszczających lotach. Ptaki wywozi się częstokroć kilkaset kilometrów od miejsca zamieszkania i wypuszcza – oczekując, że w określonym czasie wrócą do gołębnika. Gołębie są faszerowane sterydami i lekami. Aby mieć pewność, że ptak powróci z lotu, na około 3 tygodnie przed wypuszczeniem gołębia (samca) odseparowuje się go od partnerki, a w dniu wypuszczenia na lot ponownie łączy, nie dopuszczając jednak do kopulacji. W ten sposób hodowcy motywują ptaki do powrotu do gołębnika. Loty te są wyniszczające, ptaki pokonują długie dystanse bez wody i pożywienia. Ptaki, którym się nie uda dotrzeć w założonym przez hodowców terminie – po powrocie są zabijane jako nieprzydatne – ukręca im się łebek. Ptaki te są często potem zjadane przez hodowców. Przy wypuszczaniu ptaków na loty hodowcy często poświęcają najsłabszego ptaka w stadzie – farbują go tak, by stał się widoczny dla ptaków drapieżnych i odciągał ich uwagę od reszty stada i bardziej – zdaniem hodowców – wartościowych osobników.\nAmerykańska organizacja PETA przeprowadziła dochodzenie na Tajwanie, gdzie tamtejsi hodowcy gołębi wypływają z ptakami na morze, na odległość ok. 200 km od linii brzegowej i wypuszczają ptaki. Według danych PETA zaledwie 1% ptaków, z ok. 30 tys. wypuszczonych, przeżywa i wraca do gołębnika.\nJest to kolejna zupełnie pozbawiona sensu, prostacka forma wykorzystywania zwierząt.


Jakie szczepienia przed ciążą? | BabyBoom\nJakie szczepienia przed ciążą?\nPewne choroby zakaźne są właściwie niegroźne dla dzieci, ale dorośli przechodzą je bardzo ciężko. Jeśli dotyczy to mamy w ciąży, istnieje zagrożenia ciąży lub poważnego uszkodzenia płodu. Dlatego warto wiedzieć, jakie szczepienia nleży mieć zrobione przed ciążą.\nJeśli planujesz ciążę, sprawdź swoją książeczkę szczepień\nJeśli planujesz ciążę, sprawdź swoją książeczkę szczepień. Zobacz, przed jakimi chorobami jesteś chroniona. Zdecydowanie zwróć uwagę na szczepienia przeciwko: różyczce, ospie wietrznej i wirusowemu zapaleniu wątroby. To choroby, przez które może dojść do zagrożenia ciąży lub poważnego uszkodzenia płodu.\nPrzed ciążą upewnij się, że otrzymałaś dwie dawki szczepionek przeciwko:\nwirusowemu zapaleniu wątroby typu B (WZW typu B),\nkrztuścowi (przypominająca dawka szczepionki typu dTap),\nJeśli niektórych z nich brakuje, poinformuj koniecznie swojego lekarza.\nŻeby mieć pewność, zbadaj przeciwciała. Czasami przebieg choroby bywa tak łagodny, że niemal niezauważalny. Możemy więc mieć odporność i nawet o tym nie wiedzieć. Kiedy już wiadomo, że trzeba się zaszczepić, to trzeba to zaplanować odpowiednio wcześniej\nJeśli okaże się, że potrzebujesz doszczepienia, zaplanuj je odpowiednio wcześnie. Na przykład szczepionka przeciw różyczce powinna być wykonana przynajmniej 3 miesiące przed zajściem w ciążę. Szczepienie przeciwko ospie powinnaś zakończyć 6 miesięcy przed planowaną ciążą.\nJakie szczepienia warto wykonać, zanim zajdziesz w ciążę?\nChoroby przed, którymi szczególnie warto uchronić się szczepieniami to:\nwirusowe zapalenie wątroby - mimo starań pracowników służby zdrowia, istnieje ryzyko zarażania się nim w szpitalu. Dlatego planując ciążę dobrze jest najpierw sprawdzić poziom przeciwciał na te choroby i zaszczepić się.\nUwaga! Tych szczepień nie wolno wykonywać w ciąży i tuż przed ciążą.\nPo szczepionce przeciwko różyczce nie wolno zachodzić w ciążę przez co najmniej 3 miesiące. Obecnie w Polsce szczepienie to jest darmowe i obowiązkowe dla dziewczynek w 13 roku życia. Podaje się im jednorazową dawkę, która daje odporność na całe życie.\nPrzeciwko ospie wietrznej trzeba przyjąć dwie dawki szczepionki w odstępie od 6 tygodni do 3 miesięcy. Cały cykl szczepień powinien zakończyć się 6 miesięcy przed planowaną ciążą.\nSzczepionkę WZW B można podać nawet w czasie ciąży, gdyż nie zawiera ona żywych drobnoustrojów, a wyłącznie oczyszczony antygen powierzchniowy wirusa zapalenia wątroby typu B.\nSzczepionkę trzeba podać w 3 dawkach w ciągu 6 miesięcy.\nJeśli przyszła mama regularnie szczepi się przeciwko grypie, to w ciąży pewnie też będzie się chciała zabezpieczyć, jednak szczepienie to wymaga starannego przemyślenia. Z jednej strony najlepiej jest wziąć szczepionkę jak najbliżej sezonu grypowego (kiedy nowy wirus jest już poznany, a szczepionka w sprzedaży), z drugiej strony, mimo że jest to szczepionka inaktywowana, to nie zaleca się szczepienia w pierwszym trymestrze i należy poczekać aż do jego ukończenia. Jeżeli więc przyszła mama należy do grupy ryzyka (pracuje w dużych zbiorowiskach ludzi, służbie zdrowia, albo jako nauczyciel) powinna starannie i w porozumieniu z lekarzem rozważyć moment przyjęcia szczepionki.\nCzasem skaleczenie, szczególnie takie głębokie lub zanieczyszczone, może sprzyjać rozwojowi bakterii: tężca.Tężec dostaje się do rany z ziemią, brudem, trzeba więc mieć się na baczności przy wszelkich skaleczeniach powstałych podczas prac w ogródku, na podwórku. Dzieci są szczepione obowiązkowo, więc mają odporność, jednak z wiekiem człowiek ją traci. Dlatego dorosłe osoby powinny co 10 lat powtarzać szczepienie. Jeśli kobieta w ciąży zrani się w sposób, który niesie ryzyko zarażenia tężcem, lekarz może zalecić podanie szczepionki przeciwtężcowej.\nPodobnie ma się rzecz ze wścieklizną, jeżeli po ukąszeniu nie ma możliwości sprawdzenia czy zwierzę było szczepione, może być konieczne podanie szczepionki. Ze względu na długi okres wylęgania się choroby, organizm nabędzie wcześniej odporność. Są to jednak pewne sytuacje skrajne, a każdy wypadek musi być rozpatrzony indywidualnie przez lekarza.\nKiedy dziewczynka jest jeszcze dziesięciocentymetrową kruszynką w łonie matki, w jej jajnikach powstają pęcherzyki pierwotne, które po okresie dojrzewania umożliwią jej zajście w ciążę. To niesamowite, ale rodzimy…\nNiełatwa ścieżka prowadząca do ciąży\nChcielibyśmy, żeby droga prowadząca do zmiany pary w pełną rodzinę z przynajmniej jednym dzieckiem była jak autostrada. Najlepiej taka filmowa: szeroka i prosta, aż po horyzont, bez zakrętów i nieprzewidzianych…


Elif (547) - serial obyczajowy\nÜmit rezerwuje podróż poślubną, aby zrobić Arzu niespodziankę. Wbrew jego oczekiwaniom, kobieta gniewa się, że nie skonsultował z nią planów. Murata dręczą wyrzuty sumienia po szpiegowaniu Erkuta.\nÜmit rezerwuje podróż poślubną, aby zrobić Arzu niespodziankę. Wbrew jego oczekiwaniom, kobieta gniewa się, że nie skonsultował z nią planów wyjazdu. Murata dręczą wyrzuty sumienia po szpiegowaniu Erkuta. Na prośbę Aysel Bahriye zgadza się wynająć Melek i jej rodzinie dom. Mimo że budynek wymaga poważnego remontu, rodzina Emiroglu postanawia w nim zamieszkać. Arzu, choć uzyskała wszystkie swoje cele, nie przestaje myśleć o Melek i jej rodzinie.\nElif (627) - serial obyczajowy - piątek, 13 grudnia 7:10


Warszawa - Sursum Corda. Atrakcje turystyczne Warszawy. Ciekawe miejsca Warszawy\nStrona główna ciekawe miejsca zabytki: miejsca pamięci i pomniki Sursum Corda\nU szczytu schodów wiodących do kościoła św. Krzyża przy Krakowskim Przedmieściu w Warszawie, nad wejściem do podziemi, stoi wykonana z brązu rzeźba Pana Jezusa, dźwigającego z mozołem swój krzyż. Prawa, skierowana ku górze ręka, dłonią wskazuje niebo – nagrodę za wszelkie życiowe trudy i cierpienia.\nAutorem ustawionej przed świątynią w lipcu 1858 r. figury był Andrzej Pruszyński (1836-95). Posąg wykonał na zamówienie Andrzeja Zamoyskiego, właściciela wspaniałego, sąsiadującego z kościołem pałacu. Stworzenie rzeźby zajęło artyście ok. sześciu miesięcy. Odlana z cementu (wchodzącego wówczas w użycie, a więc traktowanego jako zupełną nowość zastępującą kamień) figura zaczęła z upływem lat pękać. W 1897 r. postanowiono – po tym, jak pewien jegomość, wspinając się na nią, obłamał prawą rękę Zbawiciela – zastąpić ją odlewem z brązu.\nNowa, odlana z brązu, statua Pana Jezusa, autorstwa ucznia Pruszyńskiego – Piusa Welońskiego, stanęła na dawnym miejscu w dniu 2 listopada 1898 r. Stary posąg trafił do Kruszyny, gdzie ozdobił grobowiec rodzinny Lubomirskich. Po upadku Powstania Warszawskiego leżącą przez wiele dni wśród gruzów figurę, Niemcy wywieźli na Dolny Śląsk do huty w celu przetopienia. Wiosną 1945 r. została wraz z pomnikiem Kopernika odnaleziona na złomowisku odlewni w Hajdukach Niskich, a w lipcu odesłana do Warszawy. Odzyskaną rzeźbę ustawiono na jej pierwotnym miejscu, na tle zniszczonej wówczas fasady kościoła św. Krzyża w otoczeniu gruzowiska Krakowskiego Przedmieścia.\nBędąc w tym miejscu od ponad 150 lat Pan Jezus nadal patrzy na tłumy zabieganych, spieszących się Warszawiaków i zamyślonych, odkrywających stolicę turystów, a także idących do kościoła wiernych.\nWarszawa - Gracjan LepiankoOdległość: 0,03km\nWarszawa - Serce Chopina w kościele św. Krzyża...Odległość: 0,03km\nWarszawa - Kościół św. KrzyżaOdległość: 0,04km\nWarszawa - Kamienica CzulskiegoOdległość: 0,04km\nWarszawa - Kamienica IgnatowskiegoOdległość: 0,04km


Pizza śniadaniowa czyli Delecta – Z widelcem po Krakowie\nW ostatnia niedzielę, całkiem przypadkowo, wylądowaliśmy na Podgórzu. Pora była już prawie obiadowa, a my wciąż byliśmy bez śniadania. Jako że poruszaliśmy się samochodem, odpadały wszystkie tradycyjne „śniadaniowe” miejsca: plac Nowy i okolice Krupniczej/Karmelickiej. Tam w weekend nie sposób zaparkować. Niewiele myśląc, zostawiliśmy samochód na pierwszym wolnym miejscu i rozpoczęliśmy poszukiwania.\nWybór padł na włoską restaurację Delecta przy ulicy Limanowskiego. Śniadań ani kanapek niestety nie podają, ale przecież potrzeba jest matka wynalazku. Znaleźliśmy w menu pizzę Campagnola z szynką, boczkiem i jajkiem (24 PLN). To przecież brzmi jak śniadanie! Zamówiliśmy. Do tego dwa cappuccino (8 PLN), jak na śniadanie przystało.\nTego poranka byłam wybitnie nie w humorze. Głodna = zła. I niestety mojego humoru nie poprawiło cappuccino, gdyż było posypane cynamonem. Żeby była jasność: nie mam nic przeciwko cynamonowi. Obficie doprawiam nim szarlotki inne ciasta, a nawet dorzucam do kiszonych cytryn. Ale nie lubię cynamonu w kawie. Widelcowi cynamon za to kompletnie nie przeszkadzał, a wręcz odpowiadał. Co kto lubi.\nNa pizzę nie czekaliśmy długo. Jest pieczona na cieniutkim spodzie, dlatego praktycznie w kilka minut po zamówieniu wylądowała na naszym stoliku. Śniadanie zapowiadało się bardzo apetycznie. Przy pierwszym kawałku ciasto było jeszcze chrupiące, ale później rozmokło pod wpływem ciężkich składników. Nam to jednak nie przeszkadzało gdyż głownie interesował nas środek pizzy. Jeśli jednak lubicie chrupiące ciasto i lubicie jeść pizzę rękami, to w Delekcie musicie zamówić taką z mniejszą ilością składników.\nTrudno nam oceniać Delectę po tej krótkiej wizycie. Do powrotu zachęca ciepłe wnętrze, choć trochę przeładowane jak dla mnie ilością ozdób, nawet jeśli są to żywe zioła, suszone kwiaty i włoskie produkty porozstawiane na półkach. Zachęca życzliwa obsługa i menu sezonowe (rydze z patelni). Dodatkowo przy restauracji znajdują się delikatesy oferujące spory asortyment włoskich przysmaków. Jeśli więc kiedyś znów zbłądzimy na Limanowskiego, to czemu nie?\nNiesztampowe, ale syte śniadanie dla dwóch osób: 40 PLN\nRestauracja Delecta, ul. Limanowskiego 11, Kraków.\nPo prostu smacznie czyli Pod Sokołem\tSwojsko i domowo czyli Gospoda na Woli\nLis 28, 2013\t@ 13:51:56\nDelecte znam i polecam. Pyszna pizza za rozsądną cenę 🙂


#Blog , #Gonitwa myśli\n3 zasady bezpieczeństwa podczas pierwszego spotkania z osobą poznaną w sieci\nW przyszły weekend wyruszam do Gdyni, by uczestniczyć w spotkaniu blogerskim Spotkajmy się w Trójmieście. Za tydzień odbędę długą podróż (4 godz.), daleko od domu by spotkać się z osobami, których nicki - poza Dzwoneczkowy Raj Mamy, Konfabula i Mama też Kobieta - nawet nie rzuciły mi się w oczy w czeluściach internetu. Co czuję na myśl o tym spotkaniu? Ekscytację! W ramach wykorzystania możliwości obniżenia kosztów rzuciłam w przestrzeń przygotowań pytanie: "Czy miałby ktoś ochotę mnie przenocować?". Z ofertą noclegową ruszyła jedna z organizatorek [...]\nTen post wzbudził zainteresowanie 10 osób\nBloger to dawca emocji\nWczorajszy wpis był, jak do tej pory, najbardziej namiętnie komentowanym wpisem na tym blogu. Sytuacja ta utwierdziła mnie w jednym bardzo ważnym przekonaniu - ludzie nigdy nie przestaną mnie fascynować! To jest niesamowite jak czytelnicy form wszelakich wierzą w słowo pisane. Uwielbiam patrzeć gdy ludzie próbują przekonać się nawzajem do swoich racji w więcej niż zaledwie jednej wymianie komentarzy. Niesamowite jest to jak wiele niedomówień może powstać przez nieodpowiednie napisanie jednego zdania (co jednocześnie wiąże się z wielką odpowiedzialnością - [...]


Publio.pl i akcja "Książka za książkę" oraz konkurs\nOddaj książkę, dostań książkę\nZałożenia akcji są proste - przynosimy niepotrzebną nam już książkę papierową (wymóg: dobry stan, rozpadające książki nie przejdą), a w zamian otrzymujemy kod rabatowy do zrealizowania na Targach. Zebrane książki nie trafiają oczywiście na przemiał, a są dystrybuowane do krakowskich bibliotek i czytelni. Dzięki temu zyskują nie tylko wspierający akcję, ale również użytkownicy wspomnianych instytucji.\nMoże się jednak wydawać, że akcja nie jest do końca uczciwa - w końcu oddając książkę, za którą zapłaciliśmy, nie dostajemy nowej, a jedynie rabat, który średnio wynosi od 2 do 10%. Przekładając to na liczby i przyjmując średnią cenę książki na 30 zł, za oddanie swojej książki otrzymujemy od ok. 60 gr do 3 zł rabatu - czyli niewiele.\nDzięki włączeniu się w akcję Publio.pl (dla którego całość przypada na ok. półrocze działania), oferta "Książki za książkę" jest w tym roku znacznie atrakcyjniejsza. Za przyniesienie i oddanie własnego egzemplarza oprócz zniżki na inną publikację na Targach, dodatkowo otrzymujemy również kod, który pozwala na pobranie jednego z wybranych eBooków na Publio.pl (których jest 400, czyli ponad 10% całej oferty księgarni).\nWażne są również szczegóły promocji - o których można się dowiedzieć, niestety, jedynie na Targach: kod na darmowego eBooka dostajemy co piątą oddaną książkę. Oznacza to, że zarówno za jedną, jak i pięć przyniesionych przez jedną osobę pozycji będzie jej przysługiwał jeden kod, gdy jednak zdecyduje się oddać 6 książek - otrzyma dwa kody. Analogicznie - za 11 do 15 książek przysługują nam 3 kody na darmowe eBooki (a żeby dostać wszystkie 400 eBooków jedna osoba musiałaby jednorazowo oddać 2000 książek).\nPo przeczytaniu opisu, w którym pojawiają się jedynie słowa o książkach "przeczytanych, aktualnych i w dobrym stanie" - pojawia się pytanie o szczegóły. Otóż oddać można praktycznie wszystko, pod warunkiem, że książka będzie w stanie nadającym się do używania (odpadają więc zniszczone, rozpadające się egzemplarze). Co więcej - oddawać można, o ile są aktualne, również podręczniki szkolne. Jeśli nie udało Wam się sprzedać zeszłorocznej wyprawki dziecka w księgarni - teraz macie okazję, by dostać za nią coś ekstra.\nCzy akcja jest warta wysiłku - każdy musi rozważyć sam. My jednak sądzimy, że jest ona niezwykle cenna, bowiem realizuje kilka bliskich nam idei:\n- pomoc innej grupie społecznej, czyli użytkownikom krakowskich bibliotek i czytelni;\n- daje niepotrzebnym już nam książkom papierowym drugie życie;\n- pozwala wymienić księgozbiór papierowy na elektroniczny (a ten, jak wiadomo, nie rozpada się, nie zbiera kurzu, zajmuje naprawdę niewiele miejsca i można go mieć zawsze ze sobą).\nTym samym, łącząc zyski społeczne oraz indywidualne, tegoroczna edycja "Książki za książkę" przypadła nam niezwykle do gustu. A ponieważ podczas naszej rozmowy z Publio.pl otrzymaliśmy jeden kod ekstra - chcemy oddać go Wam! Warunek: do końca 16. Targów Książki w Krakowie (czyli do 28.10.2012 do godziny 16) wysłanie maila na adres konkurs-targi@eksiazki.org e-maila z tytułem 16. Targi Książki w Krakowie. Zwycięzcę wybierzemy losowo o godzinie 21 tego samego dnia i skontaktujemy się przez podany adres (oczywiście tak tego, jak i pozostałych adresów nie będziemy wykorzystywać w żaden inny sposób - po wybraniu zwycięzcy zostaną one usunięte).\nZapraszamy do udziału w naszym konkursie, a także samej akcji "Książka za książkę"!\nZakres tematyczny: Konkursy, Targi Książki w Krakowie Komentarze wyłączone\n« Po drugim dniu Targów Książki w Krakowie Zbliżają się 16. Targi Książki w Krakowie »


Badania kliniczne - Krakowskie Centrum Medyczne\nBadania kliniczne są prowadzone celem wprowadzenia nowych leków lub metod leczniczych, które były by lepsze od obecnie istniejących. Dzięki nim możliwy jest stały postęp w leczeniu różnych chorób. Badania nowych leków rozpoczynane są zawsze od doświadczeń na zwierzętach, a dopiero po uzyskaniu pozytywnych wyników rozpoczynane są badania na ludziach.\nBadania kliniczne prowadzone są w krajach, w których placówki służby zdrowia gwarantują wysoką jakość opieki medycznej. Są to m. in. Stany Zjednoczone, Japonia, kraje Europy Zachodniej a od kilkunastu lat również Polska wraz z innymi krajami Europy Wschodniej.\nCel badania jest osiągnięty, jeżeli dany lek lub metoda lecznicza wykaże się skutecznością terapeutyczną i bezpieczeństwem stosowania. Wówczas możliwa jest jego rejestracja i wprowadzenie na rynek. Rejestracji dokonują organizacje państwowe jak np. w USA FDA (Food and Drug Administration) – Agencja ds. Żywności i Leków, a w Europie EMEA (European Medicines Agency) – Europejska Agencja ds. Leków.\nNa tym etapie nowy lek zostaje po raz pierwszy zastosowany u ludzi. Faza ta ma na celu dostarczenie wstępnych danych dotyczących wpływu badanego leku na organizm (głównie określenie tolerancji i bezpieczeństwa). Badania tej fazy przeprowadzane są najczęściej na niewielkiej grupie zdrowych osób (ochotników).\nW tej fazie badany lek jest po raz pierwszy podawany osobom chorym. Głównym celem badań II fazy jest określenie skuteczności danej substancji w leczeniu określonego schorzenia oraz ustalenie dawki terapeutycznej. Badania tej fazy prowadzone są zwykle na grupie od kilkudziesięciu do kilkuset chorych.\nGdy wyniki badań z poprzednich etapów (I i II fazy) wskazują, że badana substancja wykazuje spodziewany efekt kliniczny a bezpieczeństwo jej stosowania jest zadowalające, lek wchodzi w III fazę badań klinicznych. Celem badań tej fazy jest potwierdzenie skuteczności i bezpieczeństwa badanego leku na większej populacji pacjentów. Wyniki tej fazy decydują o tym, czy lek zostanie zarejestrowany przez agencje ds. leków (jak FDA czy EMEA), tzn. czy zostanie wprowadzony na rynek. W fazie tej bierze udział od kilkuset do kilku tysięcy pacjentów. Badania tej fazy są zawsze wieloośrodkowe i prowadzone na terenie wielu krajów. W celu uwiarygodnienia badania oraz obiektywnej oceny, badanie przeprowadzane jest zwykle na podwójnie zaślepionej próbie kontrolnej. Oznacza to, że zarówno lekarz prowadzący jak i pacjent nie posiadają wiedzy, kto jest w grupie stosującej badany lek a kto w grupie kontrolnej. Po zakończeniu badania następuje tzw. „odślepienie” wyników, czyli ujawnienie grup badanych i kontrolnych. Porównanie wyników leczenia w grupie, która zażywała badaną substancję do grupy kontrolnej pozwala na ustalenie, czy przyszły lek jest skuteczny i bezpieczny. Dane te są następnie publikowane w literaturze światowej.\nFaza ta obejmuje dodatkowe badania po rejestracji produktu leczniczego. Ich celem jest poszerzenie wiedzy na temat stosowania leku we wskazaniach, w których lek ten został zarejestrowany.\n– Okres włączania pacjentów\n– Przebieg badania\n– Zgoda Komisji Bioetycznej\n– Ośrodki prowadzące badania kliniczne\n– Świadoma zgoda pacjenta\nWarunkiem rozpoczęcia badania klinicznego jest jego akceptacja przez niezależną Komisję Bioetyczną. Komisja Bioetyczna zatwierdza protokół badania, który szczegółowo określa cele i metodykę badania, kryteria doboru pacjentów, badania laboratoryjne, przebieg wizyt oraz procedury bezpieczeństwa. Po uzyskaniu pozytywnej opinii Komisji, badanie musi również zostać zatwierdzone przez Ministerstwo Zdrowia i zarejestrowane w CEBK (Centralna Ewidencja Badań Klinicznych).\nOśrodki prowadzące badania kliniczne\nBadania kliniczne mają prawo przeprowadzać wyspecjalizowane placówki medyczne dysponujące wysoko wyspecjalizowaną kadrą lekarską i personelem pomocniczym. Za przebieg badania na terenie ośrodka odpowiedzialność ponosi tzw. Główny Badacz będący wybitnym specjalistą w danej dziedzinie medycyny i odpowiednio przeszkolony w prowadzeniu badań klinicznych.\nWarunkiem włączenia pacjenta do badania klinicznego jest podpisanie tzw. „Świadomej Zgody” na udział w badaniu. Jest to dokument zawierający szczegółowe informacje dla pacjenta mającego uczestniczyć w badaniu dotyczące substancji badanej, jej działania i ew. działań ubocznych oraz informacje dotyczące przebiegu badania, poszczególnych wizyt oraz wykonywanych procedur diagnostycznych lub terapeutycznych. Chory ma zawsze czas na zastanowienie się, może zgodę zabrać do domu lub skonsultować decyzję z innymi lekarzami. Zgoda nie jest kontraktem a jedynie przyzwoleniem pacjenta na włączenie do badania, przyjmowanie leku badanego, poddawanie się innym procedurom terapeutycznym zgodnie z wytycznymi zawartymi w protokole badania. Pacjent w każdej chwili może wycofać swoją zgodę bez podawania przyczyny i przerwać swój udział w badaniu bez żadnych konsekwencji.\nOkres włączania pacjentów – (skrinnig)\nJest to wstępny okres, w którym poszukiwani są pacjenci spełniający kryteria opisane w protokole badania. Kryteria te określają, jakie warunki musi spełnić dana osoba by móc być uczestnikiem badania, takie jak np.: płeć, wiek, cechy schorzenia, w którym lek jest sprawdzany, wyniki badań dodatkowych, badań obrazowych itp. Protokół określa również, jaki chory nie może brać udziału np. ze względu na występowanie u niego niektórych schorzeń. Zasadą obowiązującą we wszystkich badaniach klinicznych jest możliwość uczestnictwa danej osoby tylko w jednym badaniu klinicznym w danym okresie. W kolejnym badaniu klinicznym można wziąć udział jakiś czas po zakończeniu aktualnego badania.\nPo podpisaniu przez pacjenta świadomej zgody lekarz zapoznaje się dokładnie ze stanem zdrowia chorego, wynikami badań dodatkowych i podejmuje decyzję o zakwalifikowaniu chorego do badania. Chory otrzymuje lek badany lub substancję kontrolną (na ogół inny lek lub placebo) i jest szczegółowo informowany o zasadach jego przyjmowania. Na pierwszą wizytę każdy chory jest proszony o przyniesienie okularów (jeśli używa), spisu aktualnie zażywanych leków (ew. opakowań), kart informacyjnych, opisów badań i innych dokumentów związanych ze stanem zdrowia.\nKolejne wizyty odbywają się najczęściej w godzinach porannych, ponieważ często są związane z pobieraniem krwi do badań analitycznych. Zależnie od rodzaju badania wizyty mogą odbywać się, co kilka tygodni a czasami, co kilka miesięcy. Uczestnik badania jest z dużym wyprzedzeniem informowany o nadchodzących wizytach. Zazwyczaj zwracane są koszty dojazdu na wizyty. Chorzy są proszenie o przynoszenie na kolejne wizyty opakowań zużytych leków, czasami prowadzą specjalne dzienniczki. Pacjenci na kolejnych wizytach zawsze są proszeni o zgłaszanie wszelkich dolegliwości i zmian w ich stanie zdrowia mających miejsce od ostatniej wizyty. Szczególnie istotne są poważne zachorowania i pobyty w szpitalu niezależnie od tego czy może istnieć jakikolwiek związek z ich wystąpieniem a udziałem w badaniu.\nBezpieczeństwo chorych w badaniu\nWszystkie badania kliniczne są zaprojektowane tak by zapewnić maksymalne bezpieczeństwo chorych. Na kolejnych wizytach wykonywane są odpowiednie badania i testy, które mogłyby wskazywać na niekorzystne działanie leku. Na każdej kolejne wizycie ocenianie są tzw. zdarzenia niepożądane. Zdarzeniem niepożądanym jest każde pogorszenie się stanu zdrowia pacjenta lub pojawienie się nieprawidłowości w wynikach badań analitycznych, mające miejsce w czasie uczestnictwa w badaniu klinicznym. Zdarzenia te są rejestrowane niezależnie od tego czy możliwy jest jakikolwiek związek z ich wystąpieniem a stosowanym leczeniem. Może to być np. zachorowanie na grypę, wystąpienie bólów krzyża, złamanie ręki itp. Szczególną uwagę zwraca się na ciężkie zachorowania i pobyty w szpitalu. Wszystkie zdarzenia niepożądane są oceniane przez niezależną komisję naukową, która wyklucza lub stwierdza związek z danym zdarzeniem a badanym lekiem. Oceny te w postaci specjalnych raportów przekazywane są odpowiedniej Komisji Bioetycznej.\nZarówno Sponsor badania jak i wszyscy badacze są objęci ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej, które pokrywa ewentualne szkody na zdrowiu pacjenta związane z udziałem w badaniu. Szczegóły ubezpieczenia są przekazywane pacjentowi podczas podpisywania Świadomej Zgody na udział w badaniu klinicznym.\nUdział w badaniach klinicznych jest bezpłatny. Chory ma zapewnione leczenie, zagwarantowaną stałą opiekę medyczną (badania analityczne) i nadzór lekarza prowadzącego. W większości badań pokrywane są również koszty transportu pacjenta na wizyty lekarskie.\n– Stały nadzór nad zdrowiem pacjenta\n– Udostępnienie wyników badań analitycznych\n– Przekazywanie informacji o działaniu leku\n– Informacje o przebiegu badania\n– Pacjent dobrowolnie wyraża zgodę na udział w badaniu, ma prawo do odmowy udziału\n– Pacjent ma prawo na wycofanie Świadomej Zgody i przerwanie udziału w badaniu w każdej chwili bez podania przyczyny\n– Prawo do informacji o stanie zdrowia w każdym momencie\n– Prawo do kopii z uzyskanych wyników\n– Prawo do informacji o badanym leku\n– Prawo do stałego kontaktu z lekarzem\n– Pacjent ma prawo do ochrony swoich danych osobowych\n– Pacjent ma prawo do informacji o wszelkich nowych danych dotyczących testowanego leku, które mogą mieć wpływ na jego dalszą decyzję o uczestnictwie w badaniu.\n– Pacjent ma obowiązek przestrzegać zaleceń lekarza prowadzącego\n– Pacjent jest zobowiązany do uczestnictwa w wizytach lekarskich\n– Pacjent uczestniczący w badaniu klinicznym ma obowiązek zgłaszania się na wszystkie zaplanowane wizyty, w przypadku, gdy pacjent nie może przyjść na wizytę powinien poinformować ośrodek telefonicznie\n– Pacjent ma obowiązek dostarczenia informacji o przebytych chorobach i obecnym stanie zdrowia, jeżeli jest to wymagane\n– Pacjent powinien poinformować ośrodek o wszelkich działaniach niepożądanych, jakie wystąpiły w trakcie badania.\nDlaczego warto brać udział w badaniach klinicznych ?\n– Chory biorący udział w badaniu ma stałego lekarza, który służy mu codzienną pomocą w czasie trwania badania\n– Możliwość wykonywania szerokiego zakresu badań, często niedostępnych w podstawowej lub nawet specjalistycznej opiece medycznej\n– Korzystanie z nowoczesnych, często jeszcze powszechnie niedostępnych metod leczenia\n– Udział w powstawaniu nowego leku, które może być pomocny wielu pacjentom\n– Zazwyczaj zwrot kosztów dojazdu na badania.


... Anita Herbert przedstawiła bardzo intensywny i wykańczający trening, dzięki któremu można szybko spalić zbędne kalorie. Wszystkie serie zdołają wykonać tylko najwytrwalsi! ...\n... więcej ćwiczeń: – wyciskanie hantli na ławeczce poziomej ze skosem dodatnim lub ujemnym, – wyciskanie sztangi na ławeczce poziomej ze skosem dodatnim lub ujemnym, – rozpiętki z hantlami na ławeczce ... poziomej ze skosem dodatnim lub ujemnym, – ...\n... Dieta niskokaloryczna - co to jest? Dieta niskokaloryczna to dieta opierająca się na spożywaniu małej liczby kalorii w ciągu całego dnia. Za diety niskokaloryczne uważa się te zawierające 1500 kcal ... lub mniej. W zależności od wybranego ...\n... i wyrzeźbiony kaloryfer za pośrednictwem liczenia kalorii ze zjedzonej czekolady i fastfoodów. I żeby nie było tak łatwo, to… obie grupy mają nieco racji. W żywieniu utarła się maksyma: "dietetyka jest chyba ... znaczenie. Wartość płynąca z ...\n... jednak kilka trików, aby zamienić zwykłą sesję na siłowni w trening spalający kalorie. Bieganie na bieżni a kcal/kalorie - zaraz dowiesz się wszystkiego! ... odpowiedzi na Wasze wątpliwości. Oto nasze kompendium wiedzy w temacie "bieżnia a ...\nJaki trening wybrać, by spalić jak najwięcej kalorii\n... Im trening bardziej intensywny, tym ilość spalonych kalorii będzie wyższa. Ćwiczenia muszą być jednak wykonane rozsądnie, a przy tym z pełnym zaangażowaniem. Istotna jest również prawidłowa technika. ... Sporą ilość kalorii pozwalają spalić ...\n... treningów. Ważne jest, aby wykonywać kilka serii ćwiczeń z uwzględnieniem wielu powtórzeń. Burpees - kcal Liczba spalonych kalorii podczas wykonywania burpeesów to bardzo indywidualna sprawa ... . Przede wszystkim zależy ona od intensywności ...\n... Zima to dla biegaczy czas, gdy mogą wypracować formę na cały rok. Niezbędna jest determinacja i motywacja do tego, by wyjść na trening mimo ujemnych temperatur i zimowej aury. Tego nie brakuje ...\n... Czynności w ramach przygotowań do Świąt Bożego Narodzenia takie jak gotowanie, sprzątanie czy zakupy umożliwiają spalenie znacznej liczby kalorii. Przykład? Jeśli spędzimy aktywnie w kuchni ponad 4 ... godziny lub przeznaczymy 60 minut na ...


Totemo i Everlands od Hexage debiutują w AppWorld – BBNews\nTotemo i Everlands od Hexage debiutują w AppWorld\nZespół Hexage najwyraźniej za swój główny cel na ostatnie tygodnie przyjął przeniesienie swoich wszystkich dotychczasowych gier (a jest ich całkiem sporo) na platformę BlackBerry PlayBook OS i BlackBerry 10. Tym razem do AppWord trafiły dwie nowe aplikacje tej firmy – Totemo i Everlands.\nTotemo, należące do ogólnej kategorii „puzzle”, zwraca na siebie uwagę przede wszystkim doskonale przygotowaną, ręcznie rysowaną grafiką oraz rewelacyjnym klimatem. Początkowe poziomy gry są także na tyle proste, że pozwolą nam bez zbędnej frustracji poznać mechanikę rozgrywki i doszkolić się przed późniejszymi, o wiele bardziej skomplikowanymi wyzwaniami. Sama aplikacja, dostępna na platformę Android już od dłuższego czasu, doczekała się wielu nagród i wyróżnień, a przy okazji może pochwalić się wyjątkowo wysoką średnią ocen – 4,6 na 5 możliwych.\nDruga „puzzlowa” gra (choć jest to nieco inne podejście do puzzli niż w Totemo) od Hexage również nie powinna rozczarować miłośników tego typu rozrywki. Tym razem naszym zadaniem będzie przygotowanie strategii, która umożliwi nam obronę naszej planety przed nieznanego pochodzenia najeźdźcami. Podobnie jak w przypadku Totemo, również i tutaj na ogromny plus zasługuje dopracowana grafika oraz doskonała grywalność.


Jan Kazimierz | AleKlasa\tJan Kazimierz - AleKlasa\nPersonalia rodziców: Konstancja Habsburżanka i Zygmunt III Waza\nStan cywilny: żonaty – Ludwika Maria Gonzaga, wdowa po Władysławie IV\nZawód: król Polski (1648-1668)\nZmarł: 16.12.1672 w Nevers\nPrzyczyna śmierci: zapalenie płuc\nPochowany: na Wawelu w Krakowie, serce pozostało w Paryżu\nGdy umierał król Władysław IV, na Ukrainie rozpoczynało się powstanie kozackie. Trzeba było szybko wybrać nowego władcę. Kandydatami do korony byli dwaj młodsi, przyrodni bracia Władysława:\nObaj zawzięcie walczyli o tron. Czas płynął. W listopadzie roku 1648 obradujący senatorowie i szlachcice otrzymali list od przywódcy zbuntowanych Kozaków, Bohdana Chmielnickiego, w którym popierał on kandydaturę Jana Kazimierza. 20 listopada Jan Kazimierz został królem.\nLudzie, którzy podnieśli broń przeciw Rzeczypospolitej, stanowili grupę ruskich i polskich chłopów zbiegłych od swych panów na tereny Ukrainy. Dołączała się do nich uboga ludność miast oraz wielu awanturników. Na Zaporożu, czyli obszarach nad dolnym Dnieprem, powstała Sicz – silnie ufortyfikowany obóz kozacki. Kozacy stworzyli własne wojsko. Polscy królowie (od Zygmunta Augusta) w czasie wojen korzystali z usług Kozaków w zamian za żołd. Kozacy byli często niezadowoleni z warunków tej służby. Już w wieku XVI zaczęły wybuchać powstania kozackie, zawsze tłumione przez wojska Rzeczypospolitej. Ale tym razem Kozacy stali się trudnym przeciwnikiem.\nGdy król Władysław IV przygotowywał się do wojny z Turcją i Tatarami, liczył na wsparcie Kozaków. Kozacy powiększyli wojsko i zaczęli się zbroić. Kiedy stało się jasne, że do wojny nie dojdzie, poczuli się zawiedzeni. Zdolny przywódca, jakim był Chmielnicki, wykorzystał ich niezadowolenie przeciwko Rzeczypospolitej. Był człowiekiem niezwykle utalentowanym. Prócz zdolności przywódczych i wojskowych mógł pochwalić się znajomością pięciu języków – poza rodzimym ukraińskim znał polski, ruski, turecki, tatarski i łacinę.\nKozacy walczący z siłami Rzeczypospolitej zapewnili sobie pomoc Tatarów. W bitwach pod Żółtymi Wodami i pod Korsuniem (jeszcze przed objęciem tronu przez Jana Kazimierza) ich połączone siły zniosły armię polską. Do ponownego starcia doszło pod Piławcami (wrzesień 1648). Odtworzona armia polska i masy pospolitego ruszenia uciekły na wieść o zbliżaniu się Tatarów. Siły Chmielnickiego doszły pod Lwów i Zamość. Olbrzymie obszary Rzeczypospolitej znalazły się pod jego panowaniem. Kozacy mordowali szlachtę, katolickich księży i Żydów. Płonęły dwory, wsie i miasteczka.\nSiły polskie broniące Wołynia pod dowództwem księcia Jeremiego Wiśniowieckiego zamknęły się w obozie warownym w Zbarażu, gdzie wytrzymały szturmy Kozaków i Tatarów. Idący im z pomocą na czele armii król został otoczony pod Zborowem. Przekupieni Tatarzy opuścili Kozaków. Musiało dojść do ugody Kozaków z Polakami. Nie na wiele się ona zdała – w 1651 r. doszło do zaciętej bitwy pod Beresteczkiem. Stanęło naprzeciw siebie ok. 60 tys. Polaków i 100 tys. Kozaków i Tatarów. Siły tatarskie uciekły z pola walki, a Kozacy zostali całkowicie rozbici. Nie zakończyło to wojny. W roku następnym 10 tys. polskich żołnierzy zostało zmasakrowanych w bitwie pod Batohem.\nKozacy w końcu zrozumieli, że nawet z pomocą Tatarów nie dadzą rady Rzeczypospolitej. Postanowili szukać podpory w silniejszym sprzymierzeńcu. W 1654 r. w Perejasławiu Kozacy przyjęli zwierzchnictwo cara. Wmieszanie się Rosji w konflikt spowodowało ostatecznie podział Ukrainy.\nZnów wojna z Rosją\nNastępstwem układu w Perejasławiu był wybuch wojny polsko-rosyjskiej. Kapitulował po mężnej obronie Smoleńsk (1654), poddawały się miasta i twierdze polskie. W roku 1655 Rosjanie zajęli Grodno i Wilno. Polska nie miała innego wyboru – w roku następnym zawarto z Rosją rozejm w Niemieży, godząc się na razie z jej zdobyczami.\nOdwet przeciw Rosji podjęto w roku 1660. Z rąk moskiewskich w 1661 r. odebrano Wilno. Polska była jednak wyczerpana wojnami. W roku 1667 zawarto rozejm w Andruszowie: Rzeczpospolita oddała ziemię smoleńską, siewierską i czernihowską oraz część Ukrainy na lewym brzegu Dniepru wraz z Kijowem.\nKiedy trwały walki na Ukrainie, a Rosjanie zalewali Litwę, na Polskę wyruszył król Szwecji Karol X Gustaw. W lipcu roku 1655 szlacheckie pospolite ruszenie zebrane pod Ujściem dla obrony Wielkopolski skapitulowało i oddało prowincję pod protekcję, czyli pod panowanie Karola Gustawa. Warszawa poddała się bez walki. Magnaci i szlachta masowo uznawali za króla Karola Gustawa. Rządzący na Litwie hetman Janusz Radziwiłł i jego kuzyn Bogusław również przyjęli zwierzchnictwo szwedzkiego monarchy. Jan Kazimierz musiał uciekać z kraju. Udał się na Śląsk.\nWkrótce Szwedzi sami zrazili do siebie Polaków. Gwałty i rabunki nie ustawały. Wywożono wszystko: nie tylko kosztowności i złoto, ale także marmurowe posadzki z pałaców, a nawet chłopskie kosy i inne narzędzia rolnicze. Nic dziwnego, że w całym kraju zaczęły pojawiać się oddziały tworzone przez szlachtę i chłopów walczące z najeźdźcą.\nNa wieść o oporze Jan Kazimierz powrócił z wygnania. Utalentowany wódz, Stefan Czarniecki, nie mogąc pokonać Szwedów w otwartych starciach, prowadził tzw. wojnę szarpaną, napadając na mniejsze oddziały szwedzkie. Walki toczone ze zmiennym szczęściem trwały długo. Dopiero w roku 1660 zawarto pokój w Oliwie. Szwecja nie uzyskała nabytków terytorialnych w Polsce, zobowiązała się również oddać niektóre zrabowane dobra. Warunku tego jednak nie spełniła.\nKlasztor przeciw Szwedom\nKiedy magnaci i szlachta składali wiernopoddańcze hołdy Karolowi Gustawowi i wyrzekali się prawowitego władcy Jana Kazimierza, sprzeciwiła się najeźdźcy załoga klasztoru jasnogórskiego. Obroną dowodził przeor Augustyn Kordecki. Szwedom mimo ponawianych prób nie udało się opanować świątyni zamienionej w twierdzę. Szwedzi byli protestantami i atakowali katolickie sanktuarium. Dla Polaków, w większości katolików, wojna ze szwedzkim „potopem” stała się wojną w obronie wiary.\nKarol Gustaw przekonał się, że sam Polski nie opanuje. Postanowił wciągnąć do współpracy także innych władców. W roku 1657 w Radnot w Siedmiogrodzie podpisano układ przewidujący rozbiór Polski:\nSzwedzi mieli otrzymać Prusy Królewskie, część Mazowsza, Żmudź i Inflanty.\nFryderyk Wilhelm elektor (władca) brandenburski miał dostać Wielkopolskę.\nCzęść Litwy przeznaczono dla Bogusława Radziwiłła.\nUkraina przypadła Chmielnickiemu.\nResztę ziem polskich miał przyłączyć książę siedmiogrodzki Jerzy Rakoczy.\nZ planów rozbiorowych nic nie wyszło. W wieku XVII Polska miała jeszcze dość sił, by pokonać przeciwników i chociaż okrojona terytorialnie, wyszła obronną ręką z tarapatów.\nNa wojnach toczonych w Polsce najlepiej wyszedł Fryderyk Wilhelm, elektor brandenburski i książę Prus. Wbrew zobowiązaniom lennym w stosunku do Rzeczypospolitej poparł Szwedów, a gdy zobaczył, że ci przegrywają, przeszedł na stronę Jana Kazimierza. Nie za darmo. Prusy Książęce przestały być lennem Polski (rok 1657).\nUwaga! Pierwszy zerwany sejm\nW roku 1652 po raz pierwszy zerwano obrady sejmu, stosując prawo liberum veto. Zrobił to poseł Władysław Siciński na polecenie jednego z magnatów. Protest wyrażony okrzykiem „nie pozwalam!” unieważniał wszystkie postanowienia, gdyż do podjęcia uchwał potrzebna była zgoda wszystkich posłów. Cała praca sejmu szła na marne, nie można było wprowadzić nowych praw i ustaw.\nW roku 1658 sejm podjął uchwałę nakazującą braciom polskim zwanym arianami (odłam protestantów) przejście na katolicyzm lub opuszczenie kraju. Była to kara za popieranie Szwedów. Oczywiście nie wszyscy arianie współpracowali z najeźdźcami. Wydanie takiego aktu świadczyło o narastającej w Polsce nietolerancji religijnej.\nPolska wyszła z zawieruch wojennych straszliwie okaleczona:\nPoniosła ogromne straty terytorialne: odpadły ziemie smoleńska, czernihowska, siewierska, część Ukrainy z Kijowem, uniezależniły się Prusy Książęce.\nW Rzeczypospolitej ubyło ludności. 1/3 mieszkańców Rzeczypospolitej zmarła na skutek zaraz, głodu lub zginęła od miecza. Z około 9-10 milionów za panowania Władysława IV pozostało 6-7 milionów.\nOgromne straty poniosły miasta i miasteczka. Część z nich przestała istnieć, inne wegetowały i zamieniły się w osady rolnicze. Spalono setki wsi.\nZ Polski wywieźli Szwedzi ogromną ilość obrazów, rzeźb, całe zbiory bibliotek i archiwów.\nZubożała i podupadła Warszawa kilkakrotnie przechodząca z rąk do rąk.\nZniechęcony trudnościami rządzenia w Polsce, stale zmagający się z przeciwnikami politycznymi, król postanowił zrzec się korony. Abdykował w roku 1668 i udał się do Francji. Szlachta nie żałowała Jana Kazimierza. Król, który łatwo zrażał do siebie ludzi, nie cieszył się popularnością. Ale plusem jego rządów były spore talenty militarne. W okresie najazdu szwedzkiego zaskarbił sobie uznanie wielu żołnierzy.\n1648 – elekcja Jana Kazimierza – 20 XI\n1648 -1658 wojny i ugody z Kozakami\nobrona przez Jeremiego Wiśniowieckiego oblężonego Zbaraża – VII-VIII\nugoda z Kozakami w Zborowie\nślub z Ludwiką Marią Gonzagą – wdową po Władysławie IV\nzwycięstwo nad Tatarami i Kozakami pod Beresteczkiem – VI\nugoda w Białej Cerkwi – 28 IX\nklęska Polaków pod Batohem – 2-3 VI\npierwsze zerwanie sejmu – 8 III\n1654-1667 wojny z Rosją\nprzyjęcie przez Kozaków w Perejasławiu zwierzchnictwa cara\nbitwa z Rosjanami pod Szkłowem – VIII\nutrata przez Polaków Smoleńska – X\n1655-1660 – wojna ze Szwecją (tzw. potop szwedzki)\nkapitulacja pospolitego ruszenia pod Ujściem – 25 VII\nzdobycie Wilna przez Rosjan – 8 VIII\nugoda w Kiejdanach – 18 VIII\nucieczka króla na Śląsk\nobrona Jasnej Góry przed Szwedami – XI – XII\nśluby Jana Kazimierza we Lwowie\nbitwa pod Warszawą – 28-30 VII\nrozejm z Rosją – 3 XI\nukład w Radnot (plany rozbioru Rzeczypospolitej)\nnajazd księcia siedmiogrodzkiego Jerzego Rakoczego i jego kapitulacja – 22 VII\nzrzeczenie się praw do Prus Książęcych przez Rzeczpospolitą\nwypędzenie arian z Polski\nugoda w Hadziaczu z Kozakami – 16 IX\n1658-1659 wyprawa Stefana Czarnieckiego do Danii (pomoc w wojnie ze Szwedami)\npokój w Oliwie (utrata większej części Inflant) – 3 V\nkapitulacja Rosjan pod Cudnowem – 3 XI\n1661 – odzyskanie Wilna\n1663 – wyprawa przeciw Rosji\n1665 – rokosz Jerzego Lubomirskiego\nrozejm w Andruszowie – 30 I\nśmierć królowej – 10 V\n1668 – abdykacja Jana Kazimierza – 16 IX


Maszt King - Maszty teleskopowe - Flagi i maszty - Lista produktów: Doublet\nDoublet / Lista produktów / Flagi i maszty / Maszty teleskopowe / Maszt King\nMaszt Teleskopowy King\n835,17 PLN brutto 679,00 PLN netto\nFlaga 120x300 cm\n238,62 PLN brutto 194,00 PLN netto\n175,00 PLN netto, od 3 szt.\n161,00 PLN netto, od 5 szt.\nObrotowy maszt przenośny do obciążenia.\nSkuteczne i funkcjonalne narzędzie komunikacji. Praktyczny maszt do użytku wewnętrznego jak i zewnętrznego z obrotowym ramieniem bannerowym montowany na napełnianej podstawie. W zestawie pojemna torba transportowa na maszt i podstawę. Zestaw nie zawiera flagi (wycena na zamówienie).\nMaszt aluminiowy składający się z 4 teleskopowych elementów oraz dwuczęściowej podstawy do obciążenia. Podstawa napełniana. Ciężar napełnionej podstawy 85 kg. Maksymalna wysokość masztu: 7 m (wewnątrz) lub 5 m (na zewnątrz). Maszt jest wyposażony w blokadę zabezpieczającą przed nadmiernym wysunięciem elementów teleskopowych.\nZalecany rozmiar flagi (szer. x wys.) = 120x300 cm. Flagę powinno się zdjąć z masztu przy prędkości wiatru przekraczającej 50 km/h.\nFlaga drukowana na dzianinie poliestrowej o gramaturze ok. 115 g/m2. Nadruk odporny na działanie czynników zewnętrznych, czytelny z obu stron (odbicie lustrzane na lewej stronie). Maksymalny rozmiar flagi: 120x300 cm.\nZalecany jest złożenie flagi z masztem przy prędkości wiatru powyżej 60 km/h.