Ebook Norra Latin, Sara Bergmark Elfgren - Virtualo.pl\nNorra Latin - ebook\nSzkoła Norra Latin skrywa straszliwą tajemnicę – wiele lat temu, podczas spektaklu Snu Nocy Letniej Shakespeare’a jeden z nauczycieli zmarł na deskach sceny teatralnej. Choć prasa i grono pedagogiczne twierdzi, że był to jedynie nieszczęśliwy wypadek, wokół tego tragicznego wydarzenia narosło wiele legend... Wszystko to brzmi jak typowa bajka dla nowych uczniów, których starsi koledzy chcą przestraszyć pierwszego dnia szkoły. Ale czy na pewno?\nW momencie, gdy do szkoły, do klasy o profilu teatralnym, trafiają Clea i Tamar, zaczynają się dziać wokół nich dziwne rzeczy...\nLosy nastolatek, choć skrajnie się od siebie różnią, zostają wplecione w jedną, tajemniczą historię. Autorka po mistrzowsku buduje napięcie, z każdą stroną odkrywa jedynie rąbek tajemnicy Norra Latin. Z całą pewnością jest to lektura, od której trudno się oderwać!\nNa przełomie XIX i XX wieku w centrum Sztokholmu powstało pięć dużych szkół średnich: Norra Latin, Södra Latin, Norra Real, Östra Real i Kungsholmens Gymnasium.\nPięć okazałych kamiennych budynków przystosowanych do innych czasów, do magistrów i profesorów, lekcji łaciny oraz porannych modlitw. Teraz te piękne placówki są mało nowoczesne i z trudem mieszczą dzisiejszą liczbę uczniów. Mimo to uczęszcza do nich młodzież z całego Sztokholmu, przepycha się łokciami, biegając w górę i w dół po wyślizganych kamiennych schodach. Ale do Norra Latin już nie.\nSzkołę zamknięto blisko sto lat po jej otwarciu w tysiąc osiemset osiemdziesiątym roku w obecności króla Oscara II. Okazało się, że w dzielnicy Norrmalm nie jest potrzebne liceum ogólnokształcące. Budynek szkoły odrestaurowano i przekształcono w centrum konferencyjne. Rewizorzy popijają kawę przy stolikach w zakrytych szklanych dachem atriach, w których kiedyś odbywały się szkolne potańcówki. Zarząd odbywa posiedzenia w dawnej pracowni biologicznej.\nAle w tej powieści Sztokholm nigdy nie zamknął liceum Norra Latin. Uczniowie wciąż biegają tutaj krużgankami, występują w auli, jedzą lody na trawniku przed wejściem głównym i grają w piłkę na dużym boisku na tyłach budynku.\nW Sztokholmie przedstawionym w niniejszej książce Norra Latin jest jednym z prestiżowych liceów, do których trudno się dostać i w którym jest klasa o profilu teatralnym.\nPoza tym Szwecja i jej stolica przedstawione w niniejszej powieści są prawie takie same jak w rzeczywistości.\n– Zadam ci teraz kilka pytań.\nPolicjantka w mundurze kuca przede mną i próbuje nawiązać kontakt wzrokowy. Ciemne oczy, śniada cera, czarne włosy. Jej spokojny głos daje poczucie bezpieczeństwa. Rozmawia ze mną. Zadaje mi pytania. Nie wiem, co odpowiadam, o ile w ogóle odpowiadam. Nie pamiętam, kiedy okryła mnie kocem. Czy to w ogóle była ona?\nJak się tutaj znalazłam?\nNa elewacji Norra Latin pulsują niebieskie światła, a mnie się wydaje, że oglądam jakiś serial. Policjant wychodzący głównym wejściem, ratownik medyczny wysiadający z karetki, rozmawiający ze sobą ochroniarze z firmy ochroniarskiej – oni wszyscy to statyści. Ich praca polega na tworzeniu naturalnego tła i skrupulatnie wypełniają polecenia.\nJa mam niewielką rolę. Szesnastolatki. Ofiary. Świadka. Pojawiam się zaledwie w kilku scenach. Policjantka wymawiająca moje imię gra pewnie większą, drugoplanową rolę. Może widzowie będą śledzić w serialu jej życie rodzinne. Prawdopodobnie za dużo pracuje, a w domu czekają na nią rozczarowany partner i dwójka dzieci, które już śpią, gdy w nocy zakrada się do ich pokoju i ze smutkiem całuje je w czoło.\n– Clea? – powtarza policjantka. – Kto to zrobił?\nGdzieś tutaj są jeszcze śledczy. Główni bohaterowie próbujący zrozumieć, co tak naprawdę się stało i dlaczego. Szukam ich wzrokiem, lecz nie widzę nikogo, kto pasowałby do tej roli. W moją stronę nie zmierza posuwistym krokiem żaden posiwiały komisarz w średnim wieku ubrany w płaszcz trzepoczący na wietrze. Żaden przystojny i błyskotliwy śledczy z zaburzeniami utrudniającymi mu życie społeczne.\nNie mam zielonego pojęcia, jak to wygląda w rzeczywistości.\n– Clea? – kolejny raz mówi drugoplanowa policjantka.\nTeraz siedzi na ławce obok mnie. Woń metalu. Miedzi. Chowam dłonie pod koc.\n– Co tam się właściwie stało? – pyta. – Czy ktoś jeszcze jest ranny? Kto tam był oprócz ciebie?\nZeszłoroczne liście na ziemi, chociaż jest wiosna. Marzec, niebawem kwiecień. Zmierzamy ku jaśniejszym czasom. Widziałam przebiśniegi i krokusy. Przebiśniegi i krokusy. „Zmierzamy ku jaśniejszym czasom”.\n– Tim – odpowiadam słabym głosem, nieomal szeptem. – Tim tam był. Tim Helander.\nKamera robi zbliżenie na twarz policjantki. Jej spojrzenie jest wnikliwe i zatroskane. Może mimo wszystko gra główną rolę.\n– Nic mu nie jest? – pytam.\n– Nie mam jeszcze wszystkich informacji, ale jest w dobrych rękach. Możesz mi opowiedzieć, co się wydarzyło?\nW jej ustach to brzmi tak prosto.\nKiedyś myślałam, że wszystko jest dość proste. Kiedyś myślałam, że znam świat, ludzi i siebie samą.\n„Możesz mi opowiedzieć, co się wydarzyło?”\nJak mam to zrobić, skoro nie wiem, co jest prawdą. Skoro nawet nie jestem do końca pewna, co jest rzeczywiste.\nKiedyś tyle rzeczy było dla mnie oczywistych.\nŻe magia nie istnieje.\nŻe mogę polegać na Timie. Mimo wszystko.\nŻe wiem, kim jestem.\nŻe Tamar Lominadze to oceniająca sucz – tak myślałam dość długo.\nWszystko to okazało się nieprawdą i teraz nie jestem już nawet pewna, jak się oddycha. Naprawdę mam wrażenie, że zapomniałam, jak to się robi.\n– Wcześniej wymieniłaś inne nazwisko – przypomina policjantka. – Kim jest Erling Jensen? Czy to on za tym stoi?\nŚmiech. Nieludzki śmiech, którego nigdy nie zapomnę. Spoglądam w kierunku szkoły, na niebieskie światła pulsujące jak serce. Niebieski kolor działa uspokajająco. Myśl o niebieskim. Niebieskie świata. Niebieskie światła. Niebieski. Myśl o drzewach.\nMarznę, zacieram dłonie, by je rozgrzać. Czuję lepką krew.\n– Czyja to krew, Clea?\nNóż. Co tak naprawdę się stało?\n– Ten Erling Jensen, czy on też był w auli?\n– Proszę nie wypowiadać jego imienia – szepczę i teraz cała się trzęsę, jest mi zimno, przygryzam wargę tak mocno, że zaczyna krwawić.\nGwiazdy spadające z nieba i tańczące wokół nas. Tamar, która chwyta mnie ze rękę.\n– Tamar... – mówię. – Tamar Lominadze. Jest tutaj?\nPolicjantka marszczy czoło.\nWidzę, że zaraz udzieli mi odpowiedzi.\nA ja nie chcę wiedzieć, chcę zakryć uszy, chcę krzyczeć.TAMAR\nJedno powinno być jasne:\nDobrze mi się żyło w Östersund.\nCzłonkowie mojej rodziny mnie kochali, a ja kochałam ich. Nie byłam samotna, nikt mi nie dokuczał. Razem z przyjaciółmi określaliśmy się mianem wyobcowanych, lecz tak naprawdę nie byliśmy jakoś bardzo wykluczeni. Jasne, musieliśmy się mierzyć z różnymi nieprzyjemnościami, ale nie my jedni cierpieliśmy z tego powodu.\nWiedzieliśmy, jak to jest nie dostać listu z Hogwartu w dniu jedenastych urodzin. Wiedzieliśmy, jak to jest zakochać się w bohaterze kreskówki. Poznaliśmy się, bo kochaliśmy te same rzeczy, a potem się zaprzyjaźniliśmy. Razem przechodziliśmy przez wszystkie trudności i problemy.\nByłam idiotką, ale szczęśliwą idiotką. Nie uciekłam do Sztokholmu, tylko przeprowadziłam się tutaj z miłości do teatru.\nPodążaj za swoimi marzeniami, mówią wszyscy. I ja właśnie to zrobiłam. To były moje marzenia i moja decyzja rozpętała to wszystko.\nA przynajmniej tak mi się wydaje.\nAle może jest tak, jak twierdzi Sam i nie mamy wolnej woli. Kieruje nami rodzaj wewnętrznego oprogramowania, na które mamy tak znikomy wpływ jak na bicie serca i ruchy robaczkowe jelit, a decyzje zapadają na długo, zanim je w swoim przekonaniu podejmiemy.\nMoże istnieje jakaś siła wyższa, która już zdecydowała, jak będzie wyglądało nasze życie.\nA może wszystko jest tylko dziełem przypadku.\nMoże rację miał ktoś, kto powiedział, że to, co niektórzy nazywają przypadkiem albo losem, to rodzaj magii.\nOto co się wydarzyło.CLEA\nGdzie historie mają swój początek?\nNie chodzi mi tutaj o wymyśloną opowieść, tylko o coś, co wydarzyło się naprawdę. Skąd wiemy, co jest strzałem startowym, tą chwilą, kiedy wszystko się zaczyna?\nPolicja nigdy się nie dowie, co się wydarzyło w Norra Latin tamtej marcowej nocy.\nAle gdybym miała o tym opowiedzieć, gdybym miała połączyć wydarzenia w spójną historię, to pewnie zaczęłabym tak:\nMam osiem lat i leżę za czerwoną kanapą w naszym salonie. Jest wieczór i palą się wszystkie lampy, z wyjątkiem tej u sufitu, ponieważ mama uważa, że świeci zbyt mocno. Na kanapie siedzi mama i rozmawia z Margot Wallenius. Ja leżę na brzuchu i gram na telefonie, ale nie mogę się skoncentrować, bo nie potrafię odciąć się od ich głosów.\nMargot jest w moim życiu od zawsze. Różni się od babci i innych znanych mi starych ludzi. Margot mnie nie rozpieszcza, nie przymila się. Zadaje pytania i uważnie słucha moich odpowiedzi. Czasami mnie pilnuje i wtedy puszcza mi czarno-białe filmy. Mój ulubiony to Kapitan Blood, opowiada o piracie. Margot nigdy nie jest cicho, gdy oglądamy film. Opowiada o aktorach i reżyserach, scenarzystach i producentach. Wie wszystko. Podziwiam ją, choć równocześnie trochę jej się boję. Kiedy wchodzi do pokoju, w powietrzu wyczuwa się napięcie.\nTeraz rozmawiają z mamą o sztuce, którą Margot ma reżyserować. Medea. Została napisana tysiąc lat temu w Grecji i opowiada o Medei zdradzonej przez męża Jazona, dla którego wszystko poświęciła. Medea mści się na nim, mordując ich synów. Uważam, że to bardzo dziwna zemsta, skoro to były również jej dzieci. Mama chyba zapomniała, że leżę za kanapą. Zazwyczaj nie lubi, gdy słucham takich rzeczy. Ale ja przecież wiem, że to bajka, a w bajkach pojawiają się mroczne historie, jak w tej o Jasiu i Małgosi, których ojciec porzucił w lesie.\nMargot i mama rozmawiają o budowaniu roli i innych skomplikowanych dla mnie rzeczach. Z tego, co zrozumiałam, mama ma zagrać Medeę, a Jack Helander Jazona, tego dupka, jak to ujęła mama, który był mężem Medei. Mama i Jack znają się jeszcze z liceum, chodzili do jednej klasy. Grali ze sobą wiele razy. Jack ma syna o imieniu Tim, starszego ode mnie o rok i gdy słyszę, że to on ma zagrać jedno z dzieci Medei i Jazona, eksploduje we mnie zazdrość.\nOboje z Timem wychowujemy się w teatrze i na planach filmowych, ale podczas gdy Tim zagrał już kilka niewielkich ról, ja nigdy nie miałam takiej szansy. Próbuję przekonywać mamę, lecz ona za każdym razem mówi nie. Twierdzi, że mogę poczekać, aż będę wystarczająco duża, żeby wiedzieć, „w co się pakuję”. Jakbym tego nie wiedziała, obserwując ją przez całe moje życie.\nPodnoszę się, a mama aż podskakuje. Naprawdę zapomniała, że tu jestem. Margot spogląda na mnie ostro. Moje policzki płoną.\n– Chcę zagrać drugie dziecko – oświadczam, przewieszając się przez kanapę w kierunku mamy. – Skoro Jack bierze swojego syna, to ty możesz chyba wziąć mnie?\n– Kochanie, to dwaj chłopcy.\nMówi tak, żeby się wykręcić, wiem to.\n– To bez znaczenia – stwierdzam, wbijając w nią wzrok. – W Wieczorze Trzech Króli zagrałaś Violę, która udawała, że jest chłopakiem. Poza tym Tim ma tak samo długie włosy jak ja. Chłopcy miewają długie włosy.\n– To okrutna sztuka! – oświadcza mama.\n– Ale ja chcę – mówię, po czym zwracam się do Margot, bo wiem, że to reżyser o wszystkim decyduje: – Proszę.\n– Jeśli o mnie chodzi, to się zgadzam – oznajmia Margot. – Ostatnie słowo należy jednak do twojej mamy.\nPrzez trzy dni marudzę mamie. Tym razem nie zamierzam się poddać. I mam wrażenie, że Margot mnie popiera.\n– To okrutna sztuka! – powtarza mama trzeciego wieczoru.\nLeży obok mnie na łóżku i czyta mi na głos Harry'ego Pottera i Zakon Feniksa.\n– Ale mamo, przecież wiem, że to na niby – wzdycham. – Poza tym to chyba dobrze, jeśli twoje prawdziwe dziecko zagra twoje dziecko. Twoja rola tylko na tym skorzysta.\nMama parska śmiechem, ja zaś uświadamiam sobie, jak absurdalnie musiały zabrzmieć w moich ustach te słowa. Słowa zasłyszane przeze mnie, a wypowiadane przez jej przyjaciół w różnych sytuacjach, na poważnie i dla żartu.\n– Wiesz, że będziecie się wymieniać z dwójką innych dzieci? – uprzedza mama. – Czyli nie będziesz grała w każdym spektaklu.\nMocno ją ściskam. Zgodziła się.\nNadszedł dzień premiery i czekam z mamą za kulisami, położyła mi dłoń na karku. Tim stoi po jej drugiej stronie. Słucham aktorów grających na scenie. Słowa padają niczym czyste krople wody. Widownię spowija ciemność. Nieomal słyszę, jak słuchają. Ich koncentrację. Aktorzy tkają między sobą a publicznością sieć z pięknych nici. Czuję jej wibracje.\nZa chwilę mam wyjść na scenę razem z mamą i Timem. Jego tata Jack też tu gdzieś jest, lecz w tym momencie go nie widzę.\nSpoglądam na twarz mamy. Teraz wciąż jest moją mamą, choć na twarzy ma grubą warstwę teatralnej charakteryzacji, ale na scenie staje się kimś obcym. To trochę nieprzyjemne, lecz fascynujące zarazem. Wczoraj, na próbie generalnej, idąc boso po scenie, też stałam się kimś innym. Moją pustkę wypełniło światło. Stałam się wyraźna.\nMama zamyka oczy, a ja się zastanawiam, czy powtarza swoje kwestie. Każdego wieczoru leży w wannie i recytuje. Ja nic nie mówię w tej sztuce, ale w głowie opowiadam sobie historię o dzieciach Medei i Jazona, nieświadomych swojego strasznego losu. Ja wiem, lecz syn Medei nie wie, że sztuka kończy się tym, że nasza matka nas zabija.\nMama popycha nas ku sobie, mnie i Tima. Moja zimna dłoń w jego ciepłej dłoni. Tim wpatruje się przed siebie pustym wzrokiem. Przygryza wargę. Jego długie, kasztanowe włosy są zaplecione, dokładnie tak jak moje.\nZastanawiam się, czy czuje to co ja, że to, co robimy, jest magiczne. Zastanawiam się, czy czuje te nici ciągnące nas na scenę.\nPo spektaklu wszyscy są zadowoleni. Brawa trwają bez końca. Publiczność raz za razem wywołuje nas na scenę. Kwiaty stojące w czarnych plastikowych wiaderkach zostają rozdane.\nZbieramy się w foyer na popremierowy toast. Wciąż jestem na boso i pod stopami czuję miękką, grubą wykładzinę. Za oknami panuje kompletna ciemność, ludzie mijający teatr nie mają pojęcia, że tutaj jest całkiem inny świat. Jack podnosi mamę i robi z nią kilka obrotów, a wszyscy się śmieją. Nawet Tim lekko się uśmiecha, gdy na chwilę odrywa wzrok od gry na swoim telefonie. Mam wrażenie, że jesteśmy jedną rodziną, my, którzy pracowaliśmy nad tym spektaklem. Moja normalna rodzina jest bardzo mała, składa się z mamy, babci mieszkającej w Helsinkach i ojca, z którym widuję się tylko od czasu do czasu. Ta teatralna rodzina jest dużo większa. Czuję ogromne podekscytowanie i myślę, że dzisiejszego wieczoru nie zasnę.\nJack unosi swój kieliszek i wskazuje palcem wiszący na ścianie stary portret przedstawiający jego dziadka ze strony matki, wielkiego aktora i reżysera. Jack mówi, że jest coś wyjątkowego w tym, że ten zawód przechodzi w jego rodzinie z pokolenia na pokolenie.\n– Niczym pochodnia olimpijska – stwierdza, patrząc na Tima, który znowu podnosi wzrok znad swojej komórki i napotyka spojrzenie ojca z powagą dla mnie zaskakującą.\nMargot podchodzi i podaje mi rękę.\n– Gratuluję pierwszej premiery – oznajmia.\nUśmiecha się do mnie, a ja chcę jej wyjaśnić, co czuję, że teatr zarówno daje poczucie bezpieczeństwa, jak i oczarowuje, lecz mam świadomość, że ona już to wie.\n– Chcę zostać aktorką – oświadczam.\n– Już nią jesteś, Cleo – mówi Margot.\nW jej głosie jest duma i zarazem smutek. A może tylko ja tak to pamiętam.\nMam jedenaście lat. Tim i ja siedzimy po przeciwległych stronach czerwonej kanapy. Wtedy stała w salonie, teraz znajduje się w moim pokoju. Za zamkniętymi drzwiami słychać muzykę i hałaśliwe głosy oraz śmiechy dorosłych. Do salonu przenika słaba woń dymu papierosowego. Koniec końców na imprezie mamy zawsze znajdzie się ktoś, kto pali w domu.\nW pokoju panuje ciemność, światło jest zgaszone. Na ławie leży mój laptop, na ekranie widać kobietę na łóżku. Jej ciałem wstrząsają silne konwulsje, ryczy jak dzikie zwierzę. Trzyma ją dwóch mężczyzn. Tim zawsze chce oglądać horrory. Ja chcę i nie chcę. Potem nie mogę zasnąć, nawiedzają mnie straszne obrazy. Ale i tak je oglądam. Towarzyszy temu dreszczyk emocji. To jak jazda kolejką górską. Kiedy oglądam jakiś horror z Gabi, Angelicą i innymi koleżankami, zazwyczaj krzyczymy i chowamy się za siebie. Wrzeszczymy i śmiejemy się jednocześnie, aż w końcu nie wiemy, czy krzyczymy ze śmiechu, czy ze strachu.\nTim uznałby mnie za śmieszną, gdybym zaczęła krzyczeć. Jego twarz jest tak samo odprężona podczas oglądania egzorcyzmów, jak wtedy, gdy w dzieciństwie oglądaliśmy Shreka. Staram się, by moja twarz również nie wyrażała żadnych emocji. Czasami Tim zerka na mnie po jakiejś wyjątkowo okropnej scenie. To jest jak test. Chcę go zdać.\n– Słuchaj... – mówi.\nNie odrywa wzroku od ekranu, na którym ta kobieta rozdrapuje sobie twarz.\n– Tak? – pytam.\nOdwraca się ku mnie. Jego długie włosy przyklejają się do podłokietnika, rozkładają się za jego głową niczym wachlarz. Wielu ludzi bierze go za dziewczynę, ale nigdy nikt się z niego nie nabija. Nie tylko dlatego, że Tim zawsze ma najnowszą komórkę i gry. Nie tylko dlatego, że jego ojciec zaczął dostawać role w międzynarodowych filmach i serialach. Tim roztacza wokół siebie aurę tego, że wszystko, co robi, jest słuszne, cokolwiek to jest. Ci, którzy go spotykają, chcą mu zaimponować, nawet dorośli. Jest najpopularniejszym chłopakiem w swojej szkole, powiedziała mi o tym jedna dziewczyna na balecie. I wszystko mu uchodzi na sucho.\n– Słyszałaś o Norra Latin? – pyta Tim.\nPrzed oczami mam jasny budynek z kamienia. Znajduje się niedaleko Tegnérlunden, parku, przy którym mieszkamy. Mama zazwyczaj wskazuje go palcem i mówi, że się tam uczyła, jakbym już zdążyła o tym zapomnieć od ostatniego razu, gdy mi o tym opowiadała. „Chodziłam z tatą Tima do jednej klasy – mówi z lekkim uśmiechem. – Rany, jacy byliśmy młodzi”. Dla mnie uczniowie liceum krążący po naszej okolicy wyglądają na prawie dorosłych. Nie mogę się doczekać, aż stanę się jedną z nich. Już zdecydowałam, że będę się starać o przyjęcie do klasy o profilu teatralnym w Norra Latin.\n– Tak, przecież moja mama i twój tata chodzili do jednej klasy – przypominam.\n– Wspominała coś o tej szkole? – dopytuje.\n– Że lubiła tam chodzić.\nŚwidruje mnie wzrokiem. Żałuję, że nie mam nic więcej do powiedzenia na ten temat.\n– Czy ja wiem, nic specjalnego...\nTim zaciska usta. Zerka na ekran. Mężczyźni kładą kobietę na łóżku, jeden z nich czyta łacińskie formułki z jakiejś książki. Obok nich stoi starsza kobieta i płacze, przyciska krucyfiks do piersi.\n– Tata opowiedział mi o pewnej sprawie.\nZnowu na mnie patrzy. Mierzy mnie wzrokiem. Jakby próbował ocenić, czy jestem godna zaufania. Staram się na taką wyglądać. Na zainteresowaną, ale niezbyt zainteresowaną.\n– To okropna rzecz. Jesteś pewna, że chcesz to usłyszeć?\n– Jasne – odpowiadam, podciągam nogi i opieram kolana o oparcie kanapy.\nWolno kiwa głową, jakby naprawdę mierzył się z całą tą sytuacją, przygotowywał się psychicznie. Jego tata robi podobny gest. Zastanawiam się, czy Tim jest tego świadomy.\n– Kiedyś Norra Latin była szkołą dla chłopców – zaczyna. – Podczas drugiej wojny światowej coś się tam wydarzyło. Pracował tam wtedy pewien nauczyciel, który lubił uprzykrzać życie innym. Przy każdej okazji wymierzał uczniom baty. W tamtych czasach to było dozwolone. Ale raz posunął się za daleko. Zatłukł na śmierć chłopaka w twoim wieku. Nie wiadomo, co zrobił z ciałem, lecz od tamtego czasu w szkole pojawia się duch. Mały chłopiec o czarnych oczach z rozległymi ranami i siniakami na twarzy i rękach. Pyta, czy profesor wciąż jest na niego zły.\nZastanawiam się, czy to rzeczywiście tata Tima wyjawił mu te szczegóły, czy Tim je wymyślił. Ciągle zmyśla, od zawsze. Ale nie kłamie, żeby móc krzyknąć: „Ha ha, oszukałem cię!”. Raczej chodzi o to, że różnica między prawdą a kłamstwem nie jest dla niego istotna. Tworzy swoją własną rzeczywistość, która wciąga mimo woli. Chociaż podejrzewam, że Tim właśnie skłamał, to jego słowa przyprawiają mnie o dreszcze.\n– Tak czy owak, ten zamordowany chłopak miał starszego brata, który uczył się w Norra Latin. Nazywał się Erling Jensen i wiedział, co ten nauczyciel zrobił jego bratu. Ale policja mu nie uwierzyła, bo pochodził z biednej rodziny i takie tam. Erling postanowił się zemścić.\nPrzez mieszkanie przetacza się głośny, tubalny śmiech. Jack. Tata Tima. Widzę, jak Tim sztywnieje, jak jego wzrok przesuwa się na znajdujące się za mną drzwi.\n– I co zrobił? – pytam. – Jak się zemścił?\nTim znowu na mnie patrzy. Na powrót jest w opowiadanej przez siebie historii.\n– Uczniowie planowali wystawić sztukę. Sen nocy letniej Szekspira. Erling był świetnym aktorem, więc dostał dużą rolę. Grali w auli dla wszystkich uczniów i nauczycieli. Na zewnątrz szalała burza. Deszcz smagał szyby, zawodził wiatr. Coś wisiało w powietrzu. Coś złowieszczego.\nTo brzmi jak historia o duchach, którą słyszałam zbyt wiele razy. Ale Tim nadaje słowom znaczenia. Naprawdę wierzy w to, co mówi. Niebieskie światło ekranu rozjaśnia jego twarz. Uświadamiam sobie, że w pokoju panuje ciemność.\n– Erling miał wystąpić w ostatniej scenie – opowiada Tim. – Wyszedł na scenę w masce, w której nigdy wcześniej nie występował. Czerwonej masce.\nŚwiatło monitora przygasa, gdy pojawiają się napisy końcowe. Rozlega się przejmująca, spokojna melodia.\n– Widownia nie wiedziała, że maska nie powinna była się pojawić, pozostali aktorzy pomyśleli, że to jakiś żart Erlinga. Nie mogli przerwać w połowie sceny, więc grali dalej.\nTim świdruje mnie wzrokiem.\n– Erling wygłosił ostatni monolog, ale gdy to zrobił, nikt nie bił brawa. Ludzie siedzieli jak zamurowani. A Erling stał sam na scenie w czerwonej masce. Panowała kompletna cisza. Czarne jak węgiel oczy Erlinga wpatrywały się w publiczność.\nWłoski na rękach stają mi dęba. Mam to przed oczami. Nastolatek sam na scenie. Groteskowa, czerwona maska.\n– Nagle Erling wskazał tego nauczyciela palcem i powiedział: „Wiem, co zrobiłeś. Oko za oko, ząb za ząb”. I wtedy nauczyciel wstał. Jakby lunatykował.\nZnowu ten tubalny śmiech, ale Tim zdaje się go nie słyszeć. Ścisza głos i opowiada dalej:\n– Najpierw dostał drgawek. Takich spazmów jak ta opętana kobieta na filmie. Cały się trząsł i tak szczękał zębami, że dźwięk niósł się echem po całej auli. Krew wypływała mu z kącików ust. Pogryzł sobie język. A potem krew zaczęła płynąć z jego nosa, uszu...\n– I nikt nic nie zrobił? – przerywam mu, bo nie chcę dłużej tego słuchać.\n– Wszystko działo się tak szybko – wyjaśnia Tim. – Nikt nie wiedział, co się dzieje. I nagle nauczyciel runął jak długi. Uderzył głową o kamienną posadzkę i roztrzaskał sobie głowę, mózg wypłynął z czaszki. Ciałem jeszcze jakiś czas wstrząsały konwulsje, ale po chwili wszystko się uspokoiło. Krew wciąż płynęła, lecz on już nie żył.\nEkran się wygasił. Jedynym źródłem światła są teraz uliczne latarnie rzucające długie cienie.\n– Co się później stało? – pytam szeptem.\n– Zapanował chaos. Wszyscy wybiegli z auli, przyjechała karetka, policja... Ale nauczyciel nie żył, a Erling zniknął.\nTim kiwa twierdząco głową. Chcę zapalić lampę, ale nie mam odwagi się ruszyć.\n– Ostatni raz widziano go na scenie. Nikt nie zauważył, jak z niej schodzi: żaden z pozostałych aktorów, nikt z widowni. Po prostu... zapadł się pod ziemię.\nPodciągam kolana do brody i obejmuję nogi ramionami. Tęsknię za mamą. Pewnie stoi w salonie otoczona wianuszkiem wielbicieli, opowiada jakąś historię swoim ciepłym głosem, którego mogę słuchać godzinami, tą śpiewną fińską odmianą szwedzkiego, według niektórych „tak słodką” albo „jakby mówił Muminek”, chociaż nikt ich nie pyta o zdanie.\n– Nikt nie potrafił wyjaśnić, dlaczego nauczyciel zmarł – dodaje Tim. – Inni uczniowie poinformowali policję o młodszym bracie Erlinga i o tym, że Erling wspominał o zemście. Ale policja nie znalazła żadnych dowodów. Zaczęły tylko krążyć nieprzyjemne plotki.\n– Jakie plotki?\n– Że w tej masce znajdował się demon, który w imieniu Erlinga zamordował nauczyciela, po czym sprawił, że Erling popełnił samobójstwo.\nTim opuszcza wzrok, przeciąga dłonią po czerwonej poduszce.\n– Ludzie widywali go w Norra Latin. Czarną postać w czerwonej masce. Woźny go zobaczył i oszalał. I dziewczyna z klasy naszych rodziców... Wiesz, co napisała w swoim liście pożegnalnym?\nDłoń Tima przestaje się poruszać. Tim podnosi wzrok i spogląda mi prosto w oczy.\n„Nie jestem jego ostatnią ofiarą”.\nJego oczy są jak dwa jasne punkty w ciemności. Nie poznaję go. Przeszywa mnie zimny dreszcz, jak podczas nurkowania, gdy dociera się do warstwy wody, której nie ogrzało słońce.\nSłychać zbliżające się kroki i w następnej sekundzie otwierają się drzwi. Odwracam się. W progu stoi słodka dwudziestopięciolatka. Najnowsza dziewczyna Jacka. Nie mam pojęcia, jak jej na imię, wiem tylko, że to nie ta sama, którą poznałam, gdy ostatnio widziałam się z Timem.\n– Rany – mówi i uśmiecha się, udając luz. – Siedzicie tak po ciemku?\nBłądzi ręką po ścianie w poszukiwaniu włącznika i zapala górne światło. Mrugam oczami.\n– Ładny masz pokój, Clara – stwierdza, rozglądając się.\n– Clea – poprawiam ją.\n– Przepraszam, Clea. Bardzo ładne imię.\nTim siedzi w milczeniu, wpatrując się w swoje stopy.\n– Twój tata chce, żebyś pojechał do domu – mówi do Tima dziewczyna jego ojca. – Dochodzi pierwsza.\n– On też jedzie? – spokojnie pyta Tim.\nJakby chciał ją zmusić do tego, by wyartykułowała to na głos, choć już znał odpowiedź.\n– Nie. – Na twarzy dziewczyny znowu pojawia się ten pseudoluzacki uśmiech. – Zostanie jeszcze chwilę. Stwierdził, że możemy razem wrócić wcześniej. Jestem wykończona, a jutro muszę się uczyć do egzaminu.\nCzyżby była jedną z tych, które przejmują się Timem? Które nie tylko chcą być dziewczyną tego fantastycznego, trudnego i niebezpiecznego Jacka Helandera, lecz również poważną macochą biednego Tima Helandera? A może po prostu nie jest w stanie patrzeć, jak Jack flirtuje z innymi kobietami? Czyżby zrobił się agresywny i kogoś zwyzywał, zagroził, że go pobije?\nNie wiem wszystkiego o Timie i jego życiu, ale mam wystarczające rozeznanie. Słyszę ciche rozmowy mamy z przyjaciółmi, czytam plotki, obserwuję i wyciągam własne wnioski.\n– W takim razie lepiej jedźmy, skoro tata tego chce – oznajmia Tim z takim chłodem, że wstrzymuję oddech.\nTego rodzaju cynizm nie powinien się pojawiać u dwunastolatka, tymczasem przepełnia go całego, gdy wstaje z kanapy i odgarnia włosy z czoła.\n– Zamówię taksówkę. – Na twarzy dziewczyny widać ulgę. – Pa, Clea!\n– Pa! – odpowiadam.\nZostawia drzwi otwarte na oścież. Widzę pewną scenografkę wychodzącą z toalety chwiejnym krokiem, mam nadzieję, że nie zauważy Tima i mnie. Należy do tych męczących dorosłych, którzy gadają jak najęci, gdy upiją się na imprezie. I zawsze się upija.\n– Muszę lecieć – oznajmia Tim w drodze do drzwi.\n– Poczekaj – proszę, zeskakując z kanapy. – Czy to prawda? To, o czym mi opowiedziałeś?\nNie dlatego, że jestem tego pewna, tylko dlatego, że chcę mu sprawić przyjemność. Tim się uśmiecha. To jeden z tych jego rzadkich uśmiechów, dla których człowiek jest gotów zrobić wszystko. Nagle chwyta mnie za rękę. Spoglądam w jego brązowe oczy.\n– Zawsze masz takie zimne dłonie – stwierdza.\n– Może to twoje są za ciepłe.\nTim się śmieje.\n– Do zobaczenia – mówi, wychodząc z pokoju.\nZamykam za nim drzwi. Na klucz. Nie mam siły myć zębów, bo musiałabym wejść między przyjaciół mamy, którzy chcieliby mnie ściskać i znowu pytaliby, jak tam w szkole i do której chodzę klasy.\nŚpię przy włączonej lampce, lecz to nie odgania sennych koszmarów.\nNastępnego dnia mama sprząta, a reżyser, który został u nas na noc, smaży naleśniki. Kiedy włączam zmywarkę, okazuje się, że nie działa. Mama kompletnie się załamuje, zaczyna płakać. Potem przeprasza i jemy śniadanie.\n– To przez ten przeklęty stres – tłumaczy się mama. – Muszę się nauczyć odmawiać.\nNie chcę opowiadać o moich sennych koszmarach, nie chcę jej jeszcze bardziej denerwować. Tyle ma teraz pracy.\nW niektóre wieczory zostaje ze mną opiekunka, a w inne chodzę z mamą do Teatru Dramatycznego i czekam za kulisami Małej Sceny. Leżę na kanapie w bufecie i czytam albo gram na telefonie. Na ścianie wiszą fotografie aktorów z różnych spektakli. Zostały zrobione przed premierą i jest na nich napisane: „Powodzenia!”. Rozpoznaję mnóstwo twarzy. Mamę, Margot, Jacka.\nChciałabym mieć odwagę napisać do Tima i jeszcze raz go spytać, czy to, co mi opowiedział, jest prawdą. Chciałabym, żeby przyznał, że to wszystko zmyślił. Bo w noc po jego opowieści boję się zasnąć. Norra Latin znajduje się tak blisko naszego domu. A jeśli stamtąd emanuje zło? Jeśli je przywołałam, mówiąc, że wierzę w historię Tima? A jeśli się obudzę i zobaczę czerwoną maskę lewitującą w ciemnym narożniku naprzeciwko mojego łóżka? Młodszego brata Erlinga z zadrapaniami na twarzy? Nauczyciela z krwią wypływającą z oczu?\nPewnego poniedziałkowego popołudnia, gdy mama jak zwykle ma wolne i nie musi iść do teatru, zmywamy razem po obiedzie. Mama stwierdza, że wyglądam na zmęczoną. Koniec końców wszystko ze mnie wyciąga.\n– Rany boskie – mówi.\nPłucze szklankę i stawia ją na suszarce. Sięgam po nią i wycieram ją kuchenną ściereczką. Jest jeszcze ciepła.\n– Przecież minęło kilka tygodni, dusiłaś to w sobie tak długo? – dodaje.\n– A ja niczego nie zauważyłam – ciągnie, dolewając cytrynowego płynu do mycia naczyń i wody. – Rany boskie.\n– Nic się nie stało – zapewniam, koncentrując się na usuwaniu zacieku ze szklanki. – Nie powiesz nic Jackowi, prawda?\n– Nie chcę, żeby się wkurzył na Tima.\nMama spogląda na mnie, trzymając w ręku szczotkę do zmywania.\n– No co? – pytam.\n– Nie, nic. Ja tylko... To miłe, że martwisz się o Tima. I nic nie powiem.\nWkłada talerz do spienionej wody i krawędzią szczotki zeskrobuje zaschnięty sos pomidorowy.\n– Że też Jack opowiada mu takie okropne historie... – odzywa się, opłukując talerz. – Niestety nie zawsze należy wierzyć w to, co mówią dorośli.\nWzdycham. Jakby to była dla mnie jakaś nowość.\n– Tim pewnie też trochę przesadził – oznajmiam i wycieram talerz, który podaje mi mama, zeskrobuję paznokciem niedomyte resztki sosu.\n– Tak, ktoś tu zdecydowanie przeholował. – Wkłada sztućce do wody. – W wersji, którą ja słyszałam, ten nauczyciel zmarł na atak serca. A to, że młodszy brat Erlinga został zamordowany, to dla mnie kompletna nowość.\n– A cała reszta jest prawdą?\n– Nie, nie. – Mama odgarnia nadgarstkiem kosmyk włosów z czoła. – To tylko legenda. Kilku uczniów ze starszej klasy opowiedziało ją nam, Jackowi i mnie, gdy rozpoczynaliśmy naukę w Norra Latin. – Mama się śmieje. – Jack naprawdę wkręcił się w tę historię. Lubił straszyć ludzi. W drugiej klasie zorganizowaliśmy imprezę dla pierwszaków z klasy o profilu teatralnym...\nMilknie i wykonuje szczotką kółka w garnku.\n– Opowiem ci, jak będziesz starsza.\n– Co? Upiliście się, tak? – drażnię się z nią.\n– Wytrzyj – prosi mama, podając mi opłukany garnek.\n– Jaki był Jack w liceum?\n– Młodszy. Bardziej... naiwny.\n– Co oznacza naiwny?\n– Niewinny – z uśmiechem odpowiada mama. – Przez jakiś czas był we mnie naprawdę zakochany.\n– Co takiego? Byliście parą?\n– Nie. Ja nie byłam nim zainteresowana.\nLekko się czerwieni. To dla mnie zawsze tak samo fascynujące, słuchać, jak mama opowiada o swoim życiu przede mną, o tym czasie, gdy jeszcze nie istniałam.\n– Czy to prawda, że ktoś z waszej klasy popełnił samobójstwo? – pytam.\n– Nie – odpowiada mama. – I jeśli Erlig Jensen naprawdę istniał, to był zwyczajnym chłopakiem, Cleo, i zdecydowanie nie nawiedza Norra Latin.\nW kolejnych latach rzadko myślę o historii, którą opowiedział mi Tim, i gdy zaczynam naukę w Norra Latin, prawie już o niej nie pamiętam.\nNie mam pojęcia, że ta historia zmieni moje życie. Że pewnej marcowej nocy będę siedzieć na ławce przed Norra Latin i na dźwięk imienia Erling tak mocno przygryzę wargę, że aż zacznie krwawić.\nAle to się dopiero wydarzy.\nMam piętnaście lat i to mój pierwszy dzień w liceum. Pierwszy dzień mojego nowego życia. Jeszcze niedawno należałam do najstarszych uczniów w szkole, teraz należę do najmłodszych, lecz czuję się naprawdę dorosła, gdy razem z Gabi idę korytarzem.\nJest niespotykanie zimny sierpniowy dzień, pada deszcz. Nasze buty zostawiają mokre ślady na kamiennej posadzce. Kiedy tu weszłam po raz pierwszy, zaskoczyło mnie, że w środku szkoła jest jakby... wydrążona. Duży, prostokątny wewnętrzny dziedziniec z dwiema klatkami schodowymi pośrodku. Dwa zakryte szklanym dachem atria, jedno na północ od północnych schodów, a drugie na południe od południowych. Tutaj nie ma żadnych korytarzy, zamiast tego są krużganki wzdłuż atriów.\nPołudniowymi schodami pokonujemy dwa piętra i wchodzimy na „galerię estetów”, gdzie mieszczą się pracownie klas o profilu teatralnym i muzycznym. Gabi opowiada o swoim nowym tatuażu, o tym, że ciało postrzega tatuaże jak infekcje, z którymi trzeba walczyć. Opowiada o komórkach zjadających barwnik. Nie słucham jej zbyt uważnie, ale to nie szkodzi. W tym momencie Gabi gada dla samego gadania. Naszą uwagę pochłania co innego.\nTylko pierwszoklasiści mają dzisiaj apel i wszyscy starają się wyglądać, jakby czuli się tutaj jak u siebie. Wszyscy patrzą, szukają, marzą. Gabi i ja rzucamy się w oczy, w naszych letnich sukienkach, rozpuszczonych włosach, moich ciemnych i jej złotorudych. Słychać nasze śmiechy, nasze pewne siebie głosy. Udajemy, że nie dostrzegamy tych wszystkich spojrzeń, chociaż nam schlebiają.\nŻadna z nas nie wypowiada na głos swoich myśli: „Wyobrażasz sobie, że tego dokonałyśmy? Obie dostałyśmy się do tej szkoły, dokładnie tak jak zaplanowałyśmy!”. Gdybyśmy to wyartykułowały, przyznałybyśmy się, że kiedykolwiek w to zwątpiłyśmy. „Jasne, że się dostaniemy” – powtarzałyśmy po egzaminie wstępnym w marcu. – „To oczywiste, że się dostaniemy. Co by bez nas zrobili?” – mówiłyśmy trochę z ironią, a trochę na poważnie. To było jak zaklęcie, prośba skierowana do wszechświata: Daj nam to, na co zasługujemy! Byłyśmy pewne siebie, dokładnie tak jak teraz, idąc równym krokiem i trzymając się za ręce luźno splecionymi palcami.\nWiemy, że będziemy przez całe życie konkurować o te same role, ale obiecałyśmy sobie, że to nas nigdy nie poróżni. Obiecałyśmy sobie, że jeśli któraś z nas umrze, ta druga spali jej pamiętnik. Obiecałyśmy sobie, że nigdy nie będziemy nudziarami. Że szturmem zdobędziemy świat. I to jest nasz pierwszy krok.\nWysokie drzwi do sali teatralnej, gdzie zdawałyśmy egzamin wstępny, są otwarte na oścież. Kiedy byłam tutaj ostatnio, zaciągnięto zasłony, lecz teraz widzę niebo, wierzchołki drzew i najwyższe piętra budynków otaczających szkołę. Deszcz bębni o szyby. Odnotowuję czarne linoleum na podłodze. Czarna kotara obramowuje scenę. Scena jest pusta, wszyscy siedzą na widowni przywodzącej mi na myśl amfiteatr.\nGabi ściska moją rękę. To sygnał. „Spójrz”.\nNa samej górze siedzi Angelica Möller i pisze coś na telefonie. Blond włosy ma zebrane w niedbały kok. Zauważywszy mnie i Gabi, uśmiecha się fałszywie, a my odpowiadamy jej równie fałszywym uśmiechem.\n– A co z Södra?\nKiedy kończyłyśmy dziewiątą klasę w Adolfie Fredriku^(), zaledwie kilka ulic stąd, Angelica oświadczyła, że złożyła papiery do klasy o profilu teatralnym zarówno w Södra, jak i Norra Latin, ale że zdecydowanie stawia na tę pierwszą. Powiedziała to ostentacyjnie, ponieważ wiedziała, że obie z Gabi chcemy dostać się do Norra.\n– Pewnie się nie dostała – stwierdzam cicho, zdejmując buty.\n– Żal mi nas – mówi Gabi.\nPrzez sześć lat Angelica chodziła razem z nami do jednej klasy i śpiewałyśmy z nią w chórze. Długo trzymałyśmy się razem. Angelica zawsze była intrygantką, ale dopiero w ósmej klasie zaczęłyśmy zauważać, że rozsiewa fałszywe plotki i zdradza nasze tajemnice. Jak tę, że mój ojciec przeprowadził się do Włoch na kilka miesięcy przed moim urodzeniem i przez dwa lata nie dawał znaku życia. Oszczerstwa jak to, że Gabi rzekomo uprawiała grupowy seks z dwoma chłopakami na wyjeździe chóru. I teraz miałyśmy jeszcze chodzić z nią do jednej klasy przez kolejne trzy lata?\n– Aron! – woła Gabi, a czarnowłosy chłopak odrywa wzrok od swojej komórki, wstaje, podchodzi do nas i wita się.\nAron Nilsson Rossi. Widywaliśmy się na różnych imprezach w ostatnich klasach podstawówki. Zna Tima. Tima, z którym w ostatnim roku prawie się nie spotykałam, ciągle za to o nim słyszałam. Tima, który mało co publikuje, ale rozsiewa plotki i pogłoski na swój temat. Rok temu rozpoczął naukę w Östra Real, lecz zrezygnował i od tamtej pory słyszę różne rzeczy. Podobno był w Los Angeles, Nowym Jorku, Londynie, Berlinie i w Tajlandii. Inni mówili, że jest w Sztokholmie, ale zapadł się pod ziemię. Że zerwał umowę ze swoim agentem. Krążą plotki o imprezach, które wymykają się spod kontroli, dziewczynach, rehabilitacji.\nCiekawe, co z tego wszystkiego jest prawdą. Ciekawe, gdzie on się teraz znajduje. Chcę zapytać o to Arona, lecz rozmawiają z Gabi na temat imprezy, na której mnie nie było, więc tylko rozglądam się po klasie. Trzech chłopaków razem z Aronem, dziesięć dziewczyn razem z Gabi i ze mną. Poznaję Royę, z którą chodziłam na balet. Machamy do siebie. Pozostałych nie znam.\nDziewczyna z prostymi, czarnymi włosami do ramion siedzi na samym brzegu pierwszej ławki, pochylona nad swoją komórką. Podnosi wzrok i nasze spojrzenia spotykają się na ułamek sekundy. Wygląda na głęboko niezainteresowaną. Nie lubię ludzi, którzy tak wyraźnie dystansują się od innych. Co próbują tym udowodnić?\nKtoś otacza mnie ramieniem.\n– Siema – wita się z uśmiechem.\nNie mogę wydobyć z siebie słowa.\n– Cholera, stary! – krzyczy Aron i rzuca się na Tima, więc wszyscy troje lądujemy w niewygodnym uścisku.\nTim go odpycha, śmieje się.\n– Ale jak to? – odzywa się Gabi. – Będziesz tutaj chodził?\n– Ktoś zrezygnował, więc wskoczyłem na jego miejsce.\n– Jesteś kompletnie... – mówi Aron, chichocząc, po czym odwraca się do mnie i do Gabi. – Spotkaliśmy się wczoraj, ale nic mi nie powiedział. Ani słowa. Gnojek.\nPozostałe osoby zawzięcie udają, że nas nie słyszą, że na nas nie zerkają. Jestem do tego przyzwyczajona, gdy ludzie siedzący obok mnie na stołówce albo w kawiarni milkną i nagle mam wrażenie, że stoję przed publicznością. Czasami nawet to lubię.\nAle czarnowłosa dziewczyna nie zerka, tylko patrzy wprost na mnie i wygląda na wkurzoną.\n„Masz jakiś problem?” – myślę.\nPodejrzana, naburmuszona dziewczyna w rogu.\nTakie było moje pierwsze wrażenie na widok Tamar Lominadze.


Frutti di Lago 2018, kulinarne skarby jezior - Elk.dlawas.info - portal informacyjno - rozrywkowy\n27.08.2018 16:29 | Źródło: Centrum Edukacji Ekologicznej w Ełku\nFrutti di Lago 2018, kulinarne skarby jezior\n26 sierpnia 2018 r. w ogrodzie Centrum Edukacji Ekologicznej w Ełku odbył się festyn kulinarny "Frutti di Lago czyli kulinarne skarby jezior". Na scenie wystąpili nasi goście: kucharz Wojciech Charewicz oraz aktor - Andrzej Grabarczyk.\n2 Roladki z kurczaka z serem, papryką i ogórkiem\n4 Placki ziemniaczane na piątkowy obiad\n5 Coś dla osób nietolerujących glutenu\nPanowie opowiadali o wartościach odżywczych i zdrowotnych ryb słodkowodnych, oraz o tym jak w kuchni postępować z rybami, aby ich mięso nie traciło swoich wartości. Przybliżyli zasady właściwego odżywiania zwracając uwagę na potrzeby organizmu ludzkiego w różnych okresach życia.\nCzęścią finalną pokazu było przygotowanie na ognisku gęstej zupy rybnej zwanej „solianką”, podawanej z ogórkiem kiszonym i oliwkami. W trakcie pokazu odbył się konkurs kulinarny polegający a przyrządzeniu ryby jeziornej z grilla, mając do dyspozycji świeżą rybę, warzywa i przyprawy. Jury oceniło potrawy i wyłoniło zwycięzcę konkursu.\nPanowie Charewicz i Grabarczyk oprócz niekończących się kulinarnych opowieści przygotowali zgromadzonym mnóstwo upominków i nagród. Nie tylko tych konkursowych.\nKońcowy efekt kulinarnego konkursu - ryba słodkowodna pieczona na grillu\nProwadzący festyn zapraszają ełczan na wspólne gotowanie oraz poczęstunek


Chorzy z urojenia | Przegląd\nAutor: Justyna Hofman-Wiśniewska\t| Kwiecień 17, 2000\nWystarczy błahostka, u hipochondryka by rozpętać obsesję poważnej choroby z wszystkimi jej objawami\nHipochondria pochodzi od greckiego terminu określającego “miejsce pod pseudożebrami chrzęstnymi”. Początkowo nadmierne zainteresowanie się własnym stanem zdrowia i szukanie choroby uznawano za wynik zaburzeń w układzie trawiennym. W wieku XVII hipochondria była bardzo popularna w wyższych sferach w Anglii. Mówiono o niej wręcz: “angielska choroba”. Cierpiącymi interesowali się wszyscy, współczuli im, lekarze zaś wysilali swe umiejętności, by ich zbyt szybko i skutecznie nie wyleczyć, nie wpędzić w neurozę czy depresję. Hipochondria stała się nie tylko zagadnieniem medycznym czy psychologiczno-medycznym, wiążącym się z typem osobowości neurastenicznej, ale nawet pewnego rodzaju normą obyczajową. Nic dziwnego, że trafiła i do literatury: “Chory z urojenia” Moliera. Los zakpił sobie zresztą z prześmiewcy Moliera. W czasie czwartego przedstawienia grający Arganta Molier dostał wylewu i wkrótce potem umarł.\nCiało – psychiczna pułapka\nNajczęściej u ludzi z osobowością hipochondryczną wystarczy zupełna błahostka, by rozpętać piekło obsesji poważnej choroby ze wszystkimi jej symptomami. Ból głowy, żołądka, wątroby, woreczka, krzyża itp. – jeżeli pacjent nie “ustawi” sobie tego wszystkiego we właściwych proporcjach i granicach – może doprowadzić do prawdziwej neurozy, która z kolei może dość łatwo wywołać obsesję, a nawet urojenia czy delirium. Tak więc, choć określenie “hipochondria” pod adresem osoby przesadnie skoncentrowanej na swoim zdrowiu wypowiadamy zazwyczaj z przekąsem i tonem pełnym politowania, spróbujmy sobie uświadomić, że hipochondria należy do silnych nerwic i może przysparzać osobom nią dotkniętych autentycznych cierpień, wynikających z ogromnego lęku, poczucia winy, potrzeby karania siebie, niezaspokojonej potrzeby miłości. Często hipochondria jest ucieczką w chorobę, spowodowaną niepowodzeniami zawodowymi czy życiowymi, brakiem satysfakcji czy chęcią zwrócenia na siebie uwagi osób, na których nam zależy.\nW większości przypadków u hipochondryków, dochodzi do powstania błędnego koła. U osobowości o słabej konstrukcji psychicznej, a więc podatnej na lęki i depresje, punktem wyjścia jest nieznaczny sygnał alarmowy: coś się w organizmie dzieje. Nieważne, czy jest to tylko złe samopoczucie, przeziębienie, niestrawność itp. Niewielka dolegliwość czy tylko dyskomfort psychiczny przekształca się – dzieje się to niejako poza świadomością danej osoby – w faktyczną dolegliwość somatyczną. Narasta też lęk, panika i w konsekwencji objawy się nasilają. Nierzadko ten mechanizm zostaje wywołany przez medyczną lekturę, notkę w prasie czy audycję telewizyjną, poważną chorobę kogoś bliskiego, tragiczny wypadek w rodzinie itp. Bardzo często na hipochondrię zapadają studenci medycyny w momencie bezpośredniego kontaktu z patologiami i objawami różnorodnych chorób. Z reguły chodzi tu o lekką i przemijającą formę hipochondrii.\nHipochondria objawia się najczęściej bólami zlokalizowanymi w różnych narządach. Nie są one spowodowane żadną faktyczną chorobą. Są urojeniem, ale realnym, gdyż pacjent ów ból odczuwa, niekiedy bardzo dotkliwie. Pacjent idzie więc do lekarza, który zaczyna od zlecenia różnorodnych badań, aby zlokalizować źródło bólu. W efekcie pacjent, widząc troskę lekarza, nabiera przekonania, że jest ciężko chory. Gdy lekarz w końcu wykluczy wszelkie schorzenia somatyczne, jest już za późno. Pacjent przeświadczony o swojej chorobie rozpoczyna wędrówkę od lekarza do lekarza w desperackim poszukiwaniu wyjaśnienia swoich dolegliwości i wyleczenia ich, by, gdy to się stanie… natychmiast zacząć chorować na co innego. Lekarz, który już wie, że dany pacjent naprawdę nie cierpi na schorzenie somatyczne, często bagatelizuje skargi pacjenta. Zdarza się też, że i on, i personel medyczny są zmęczeni natręctwem takiego “chorego”. W takiej sytuacji istnieje niebezpieczeństwo, że zostanie przeoczony symptom autentycznego schorzenia.\nPrzebieg hipochondrii najczęściej charakteryzuje się fazami remisji i zaostrzania objawów. Z reguły upływa wiele czasu, zanim taki pacjent trafi na właściwego lekarza, który go rozszyfruje i miast zlekceważyć chorobę, skieruje do specjalisty. W każdym przypadku postępowanie podporządkowane jest trzem łączącym się i zazębiającym czynnikom. Są to: istota psychopatologii, osobowość pacjenta i sposób traktowania go przez lekarza. Hipochondria rzadko występuje samodzielnie, najczęściej towarzyszą jej inne zaburzenia psychiczne, np. depresja.\nRozpoznać i nie stracić zaufania\nWmówiona sobie choroba może się skończyć burzą psychologiczną, która skoncentruje myśli i działania pacjenta na jego wyimaginowanej chorobie, zobojętniając go na wszystkie czynniki zewnętrzne. Terapię utrudniają tu dwie podstawowe przyczyny. Pierwsza: pacjent jest głęboko przekonany o swojej chorobie i nie akceptuje sugestii lekarza, by zgłosił się do psychiatry czy psychologa. Druga: zachowania hipochondryczne pomagają pacjentowi zachować pewien rodzaj równowagi psychicznej. Toteż próby skutecznego wyleczenia go są przez niego odbierane jako zamach na jego psychikę, a co za tym idzie, budzą niechęć do terapii.\nWcześniej czy później u nieleczonego “chorego z urojenia” dojdzie do ostrzejszej depresji i przekonanie o chorobie stanie się niemożliwe do przełamania. Choroba będzie narastać aż do granic utajonej schizofrenii. Jest to proces powolny, ale postępujący, mogący przerodzić się w nieuleczalną chorobę. Niezmiernie więc ważne jest u takich ludzi zaufanie do lekarza. I jest to możliwe, jeżeli lekarz zamiast lekceważenia i zniecierpliwienia spróbuje zrozumieć stan psychofizyczny takiego pacjenta, pomagając mu lekami przeciwdepresyjnymi (np. Prozac), które mogą zwalczyć zachwiania wegetatywne i lęk.\nNajczęściej jednak takich pacjentów poddaje się psychoterapii behawioralno-poznawczej, która – ogólnie mówiąc – zakłada, że zachowania nerwicowe są wyuczoną reakcją, powinny więc być leczone metodami opartymi na mechanizmach uczenia się. To ma spowodować u hipochondryka inne podejście do choroby i reagowania na nią. Hipochondryk winien nauczyć się żyć ze swoją hipochondrią tak, by odczuwane dolegliwości nie zakłócały jego życia. Pozytywny skutek mogą też odnieść środki wzmacniające zarówno cały organizm, jak i system nerwowy.\nInformacje i pomoc znajdą Państwo w poradniach psychologicznych, zdrowia psychicznego i ośrodkach leczenia nerwic, m. in. w Polskim Towarzystwie Neurologicznym w Warszawie, przy ul. Sobieskiego 1/9 oraz Fundacji Instytutu Psychiatrii i Neurologii pod ww. adresem.\nWarto przeczytać: Antoni Kępiński, Lęk, PZWL, Warszawa 1987; Jerzy Aleksandrowicz, Zaburzenia nerwicowe, PZWL, Warszawa 1998.\nCielęcina na choroby duszy\nMistrz psychoanalizy, Zygmunt Freud, skrzętnie zbierał od kolegów i pacjentów przepisy kulinarne. Niektóre z dań szczególnie polecał w różnego rodzaju “chorobach duszy”. Jean Martin Charcot nie tylko wprowadził go w arkana histerii, ale i sekrety sporządzania kotletów jagnięcych. Najpierw marynata z rozgniecionej garści rozmarynu (ziela pamięci), 2 roztartych ząbków czosnku i kilku kropel oliwy z oliwek. W tej papce Charcot umieszczał kotlety jagnięce i… wygłaszał 2-4-godzinny wykład w szpitalu Salpetriere. Potem piekł kotlety na ruszcie (dzisiejszy grill też będzie dobry). Na wpół surowe podawał z masłem rozmarynowym (masło, rozmaryn i czosnek roztarte na idealną masę i schłodzone).\nPomocna może być też “neurasteniczna cielęcina” (neurasteniczny pacjent sam przypomina cielę), ale tylko niedopieczona, krwista. Dwukilogramowy kawałek zadniej cielęciny należy mocno obwiązać i postawić w pionie na kilka godzin. Potem mięso obtaczamy w mieszaninie: mąki (2 łyżki), ostrej i słodkiej papryki (po 1 łyżce każdej), soli i pieprzu. Następnie przez 30 minut pieczemy mięso w piekarniku w temperaturze 175 st. C, polewając od czasu do czasu stopionym masłem. Gotujemy kwaterkę ciemnego rosołu z 1/2 kwaterki koniaku tak długo aż 2/3 płynu wyparuje. Pieczemy mięso jeszcze pół godziny, polewając je teraz “rosołem”. Nie powinno być delikatne.\nŹródło: James Hillman, Charles Boer, Książka kucharska Zygmunta Freuda.\nNajwiększym hipochondrykiem wszechczasów był Ludwik XIV. Otaczał się lekarzami i chorował na wszystkie choroby świata. Niektóre być może były prawdziwe, jak podagra czy przetoka, ale większość na pewno sobie uroił. Na jego dworze było 100 lekarzy. Posada była bardzo intratna i bezpieczna. Król lubił chorować i uwielbiał być leczony. Toteż lekarze dworscy – i sprowadzani na konsylia – przytomnie zaspokajali jego pragnienia. I tak jeden z nich, dr Bonvard, w ciągu jednego roku zaaplikował Ludwikowi XIV 215 środków przeczyszczających i 47 upustów krwi. Król musiał mieć żelazne zdrowie, skoro to przeżył!\nWielki bajkopisarz – Jak Christian Andersen przez całe życie bardzo poważnie obawiał się o swoje zdrowie psychiczne i nieustannie sprawdzał, czy już nie oszalał. Podobnie Rousseau, który cierpiał na urojone, aczkolwiek bardzo dokuczliwe, dolegliwości żołądkowo-jelitowe i zaburzenia nerwowe. Na dość podejrzane medycznie bóle żołądkowe często uskarżał się Haendel. Czajkowski, również bardzo obawiający się o swoje zdrowie, popadł w depresję, która w końcu doprowadziła go do alkoholizmu.\nHipochondrykami byli: Honore de Balzac i Wiktor Hugo, Guy de Maupassant i Vincent van Gogh, założyciel zakonu jezuitów Ignacy Loyola i prezydent USA – Woodrow Wilson.


„Walczymy o przetrwanie!" Polscy sadownicy wychodzą na ulice - 12.09.2016, Sputnik Polska\n„Walczymy o przetrwanie!" Polscy sadownicy wychodzą na ulice\nPolscy sadownicy domagają się zmiany charakteru sankcji przeciwko Rosji. 12.09.2016, Sputnik Polska\npolska, warszawa, akcja protestacyjna\n© Sputnik . Alexey VitvitskyProtest sadowników w Warszawie przeciwko antyrosyjskim sankcjom, 12.09.2016.\nPolscy sadownicy domagają się zmiany charakteru sankcji przeciwko Rosji.\nPolscy sadownicy zorganizowali dziś rano w Warszawie akcję protestacyjną, domagając się zmian w charakterze antyrosyjskich sankcji. Protestujący domagali się zmian, które umożliwiłyby wznowienie eksportu jabłek do Rosji lub rekompensaty od państwa z tytułu utraconych rynków zbytu.\n11 Września 2016, 13:09\nJak oświadczył przewodniczący Związku Sadowników RP Mirosław Maliszewski, obecnie ceny skupu jabłek są niższe od kosztów produkcji, czego przyczyną jest brak możliwości eksportu polskich jabłek do Rosji.\n„Walczymy o przetrwanie" — mówił przewodniczący Maliszewski do protestujących sadowników.\nDemonstranci wyszli na ulice Warszawy z transparentami: „SADOWNICTWO NIE EMBARGO", "Rząd polski = niemoc, niekompetencja, chaos, bałagan", "Szacunek dla pracy sadownika".\nSzwedzi żegnają się z polskimi jabłkami\n8 Września 2016, 19:31\nWcześniej sekretarz stanu w Ministerstwie Rolnictwa Jacek Bogucki ogłosił, że sadownicy, którzy ponieśli straty w związku z klęskami żywiołowymi, mogą liczyć na wsparcie, oraz że planuje się także wsparcie unijne w związku z rosyjskim embargiem.\nStosunki między Rosją i Zachodem ochłodziły się ponad dwa lata temu z powodu sytuacji w Ukrainie. Pod koniec lipca 2014 roku Unia Europejska i USA przeszły od sankcji skierowanych w konkretne osoby do sankcji obejmujących całe sektory rosyjskiej gospodarki. W odpowiedzi Rosja ograniczyła import produktów żywnościowcyh z krajów, które wprowadziły antyrosyjskie sankcje. Rosyjskie embargo objęło m in. polskie jabłka.


Belgowie wybierają dziś swój parlament / Wiadomości Świat\nBelgowie wybierają dziś swój parlament\n13.06.2010 10:42, aktualizacja 13.06.2010 12:55\nZOBACZ WIĘCEJ Nacjonaliści flamandzcy górą w wyborach\nFlamandzka nacjonalistyczna partia N-VA jest w czołówce sondaży, które dają jej rekordowe poparcie w wysokości 24-26 proc., o 7-10 pkt proc. więcej, niż rządzącym dotychczas flamandzkim chadekom. To wynik porażki ich przywódcy, czyli Leterme'a, który wbrew obietnicom wyborczym sprzed trzech lat nie potrafił doprowadzić do porozumienia z frankofońską mniejszością w Belgii co do dalszego wzmocnienia regionów kosztem państwa federalnego. Na skutek fiaska negocjacji pięciopartyjny rząd podał się do dymisji 22 kwietnia, co pociągnęło za sobą przedterminowe wybory. Lider N-VA Bart De Wever nie zawahał się zbić na tym kapitału politycznego i nadał ton kampanii wyborczej, nawołując do przekazania Flandrii i Walonii wszystkich uprawnień poza polityką zagraniczną i obrony. W dalszej perspektywie, uważa De Wever, istnienie Belgii będzie niepotrzebne i kraj "wyparuje", jak sam powiedział. Na tym ma zyskać jego rodzima, zamożniejsza Flandria, niechętna transferom finansowym na frankofońskie południe kraju.


Nowoczesny designerski wózek firmy Espiro. Składa się jedną ręką po naciśnięciu guzika składania. Komfortowa rączka, małe kółka radzą sobie bardzo dobrze w miejskich warunkach. Duży pojemny kosz jest idealny do zapakowania zakupów.\nKolory - Espiro Nano\n03 Navy Sky\n09 Desert Beige\nDuży i wygodny, po złożeniu mały i kompaktowy\nWózek wyróżnia się obszernym siedziskiem i dużą budką przeciw deszczową. Dodatkowo materiały z których wykonana jest budka, chronią przed wiatrem oraz promieniami UV na które skóra maluszków jest wrażliwa. Składa się w tak zwaną kanapkę, po naciśnięciu guzika składania. Złożyć możemy za pomocą jednej ręki. Wózek jest idealny do miasta.\nMiedziany 01 Srebrny 02 Złoty 03\nNowość HIT roku 2019 Kolekcja ESTILO to zupełnie nowe oblicze spacerówki Nico. Innowacyjny projekt spacerówki pozwala na komfortowe podróżowanie dziecka. Atrakcyjny design sprawia, że wózek przykuwa uwagę. Możliwość wpięcia fotelika Bobostello Mars, Maxi-Cosi, Cybex oraz BeSafe za pomocą odpowiednich adapterów. Wózek przeznaczony dla dziecka od...\nWózek Spacerowy Espiro Axel\nEspiro Axel Najmniejszy i najlżejszy w rodzinie wózków Espiro. Jego waga to zaledwie 5,95kg !!. Wózek jest idealny do podróży. Składa się w bardzo małe rozmiary oraz jest bardzo lekki. Dodatkowo łatwo go przenosić, po rozłożeniu jest bardzo wygodny i zapewni komfort jazdy dla Ciebie i Twojej pociechy.\nWózek Babyzen YOYO+ - RAMA\nBiała Rama Czarna Rama\nWÓZEK BABYZEN YOYO+ NAJMNIEJSZY WÓZEK 3w1, teraz z możliwością zamontowania fotelika samochodowego. Aby skompletować wózek 0+ należy dokupić Zestaw kolorystyczny do gondoli Babyzen YOYO+ Aby skompletować wózek 6+ należy dokupić Zestaw kolorystyczny do siedziska Babyzen YOYO+ Babyzen YOYO+ zgodnie z wytycznymi IATA spełnia wymogi bagażu podręcznego (56...\nWózek TFK Trio Twist Triplet dla trojaczków\nWózek TFK Trio Twist Triplet dla trojaczków wiek: 6m+ waga dziecka: 0-15kg wymiary opak.(1szt): dł: 108cm x szer: 32cm x śr: 78cm wymiary (cm): szer. 111 x wys. 80 x dł. 41 waga produktu po rozpakowaniu: 25kg waga z opakowaniem: 33.8kg\nWózek spacerowy CYBEX EEZY S TWIST DENIM...\nEezy s twist denim\nWózek spacerowy CYBEX BALIOS S Denim Collections\n03 Nord Blue 05 Turquoise Fiord 07 Scandi Grey 08 Happy Rose 17 Polar Graphite\nEspiro Magic Znany i lubiany model spacerówki od firmy Espiro. Idealny na spacery. Nowoczesny design, wspaniała kolorystyka, łatwość składania i lekkość, to tylko kilka jego plusów. Z łatwością zmieści się w każdym bagażniku. Posiada dużą i obszerną budke, oraz wygodne siedzisko.


\tStrategia Rozwoju Gminy - BIP w JST - Urząd Gminy w Sicienku\nścieżka nawigacji Strona główna > NASZA GMINA > Strategia rozwoju gminy > Strategia Rozwoju Gminy\nProgram rozwoju pn. „STRATEGIA I PROGRAMY ROZWOJU GMINY SICIENKO NA LATA 2015-2020+” jest dokumentem określającym główne kierunki rozwoju w kontekście perspektywy finansowej 2015-2020 i została przyjęta Uchwałą Nr VI/33/15 Rady Gminy Sicienko z dnia 29 kwietnia 2015roku.\nDokument zawiera syntetyczną diagnozę obszaru funkcjonalnego Gminy w zakresie sytuacji społeczno-ekonomicznej, drzew problemowych oraz bilansu strategicznego wraz z analizą SWOT.\nOpracowanie obejmuje koncepcję funkcjonowania Gminy Sicienko na najbliższe lata ze wskazaniem jej wizji i misji, priorytetów, celów strategicznych i operacyjnych – programy rozwoju Gminy Sicienko.\nPonadto dokument odnosi się do spójności i zbieżności z obowiązującymi zewnętrznymi i wewnętrznymi opracowaniami strategicznymi na szczeblu gminnym, regionalnym i krajowym.\nGłówne założenia Programu Rozwoju Gminy Sicienko na lata 2015-2020+ wypracowane zostały podczas warsztatów strategicznych poprzez specjalnie powołany Zespół ds. opracowania Strategii. Do zespołu zaproszono lokalnych liderów oraz przedstawicieli różnych środowisk i grup społecznych.\nWytworzył: Rada Gminy Sicienko\t(28 czerwca 2000)\nOpublikował: Anna Iwaniuk (18 lutego 2004, 11:53:12)\nOstatnia zmiana: Luiza Bonk (17 września 2015, 09:20:20)\nZmieniono: aktualizacja Strategii Rozwoju Gminy Sicienko\nLiczba odsłon: 20573\nOstatnia aktualizacja BIP: 14.05.2021 07:13


Notka W każdym mieszkaniu powinien być sokownik parowy\nDużo mówi się obecnie o właściwym odżywianiu, które często pyta również o to, co pijemy. Przez to znacznie częściej słyszy się oceny, że najlepsze są te soki, które samodzielnie robimy ze świeżych owoców, ponieważ wtenczas wiemy co pijemy oraz samodzielnie decydujemy, czy pragniemy takie soki zrobić zdrowe oraz bez cukru, czy jednak twierdzimy, że cukier musi się w nich pojawić.\nJeśli będziemy mieli pod ręką dobry sprzęt do szykowania takich napojów, cała czynność nie będzie zajmowała nam wiele czasu, a my nie będziemy zmuszeni się przy tym męczyć.\nDobrym pomysłem okazuje się być sokownik parowyJeśli decydujemy się na własnoręczne przygotowywanie soków, to musimy zacząć od kupienia niezbędnych urządzeń, które nam w takim przyszykowaniu pomogą. Dużym powodzeniem teraz cieszy się sokownik parowy, który pozwala na prędkie przygotowanie zdrowego soku, a jednocześnie w odróżnieniu od tradycyjnej sokowirówki przygotowuje wszystko tak, że napój jest pasteryzowany, więc ma szansę zostać dłużej przechowywany. Taki garnek do robienia soku działa po cichu, nie zajmuje wiele miejsca, a przez niego będziemy mogli poprowadzić naprawdę zdrowy tryb życia, na czym zyska nasza rodzina. Trzeba zainwestować w taki ze stali nierdzewnej, ponieważ wtenczas dłużej będziemy mogli z niego wykorzystywać i jego sprawunek okaże się bardziej opłacalny, nawet jeżeli początkowo będziemy zmuszeni za niego więcej zapłacić.\nNależy przypatrzeć się różnym modelomProducenci sokowirówek proponują nam mniejsze oraz znaczniejsze rodzaje, a do tego jeszcze mogą mieć one różnorakie możliwości, więc trzeba się przyjrzeć temu, co pojawia się w propozycji. Im lepiej dobierzemy takie urządzenie do naszych oczekiwań, tym częściej będziemy z niego wykorzystywać, a zatem lepiej zadziałamy na nasze zdrowie. Co ważne, to ceny takich sprzętów również są różnorodne, więc wszystko będziemy mieli szansę świetnie do siebie dobrać.\nPosted in Zdrowe odżywianie and tagged garnki, soki.


KOMINKI NA BIOMASĘ – Oś czasu\n2 dni temu Jakie dane techniczne wziąć pod uwagę kupując rolki transportowe?\n1 tydzień temu Gdzie oni są, ci moi przyjaciele? – Gdzie znaleźć klientów\nDom Praca KOMINKI NA BIOMASĘ\nKOMINKI NA BIOMASĘ\nWysłany dnia 21 grudnia 2017\nW związku z rosnącymi cenami energii elektrycznej, gazu. oleju opałowego i węgla, pojawiło się na rynku grzewczym wiele urządzeń energooszczędnych i przyjaznych dla środowiska. Jednym z nich jest kominek Foghet włoskiej firmy Jolly-Mec, który pracuje w systemie drewno-pelety. Jest to prawdziwy kombajn grzewczy, zamknięty w pięknej obudowie. Foghet – najnowszy, wielofunkcyjny i w pełni zautomatyzowany system kominkowy opracowany został na bazie czterdziestoletniego doświadczenia firmy, która posiada kilka patentów na nowatorskie rozwiązania w tradycyjnym ogrzewaniu kominkowym.\nUNIKATOWY SYSTEM DREWNO-PELETY\nWiele jest czynników wyróżniających produkt firmy Jolly-Mec nie tylko wśród pieców na biomasę, ale również wśród kominkowych wkładów grzewczych. Przede wszystkim takim czynnikiem jest możliwość spalania peletów i drewna. Kominek wyposażony jest w zbiornik o pojemności 46 kg (co przy paleniu na poziomie 20 kW mocy dobrej jakości paliwem wystarcza na ok. 14^16 godz. pracy, a w trybie oszczędnym nawet na 25 godz.). podajnik ślimakowy i palnik z automatycznym systemem zapalania (elektryczny żarnik). Właściwą moc osiąga się przez dostosowanie tempa podawania peletów oraz prędkości pracy wentylatora dostarczającego powietrze do spalania z zewnątrz (przy okazji w specjalny sposób podawane powietrze tworzy kurtynę powietrzną, która zapewnia czystość szyby nawet przy długotrwałym paleniu). Kontrola tempa spalania dokonywana jest za pośrednictwem systemu Caldo Control – termostatu sprzężonego z nawiewem powietrza, który dopuszcza dodatkowe powietrze, gdy temperatura spalin osiąga niskie wartości, a przymyka, by ograniczyć tempo spalania drewna lub peletów. Oczywiście wszystkie ustawienia programuje się automatycznie na sterowniku. Foghet. gdy chcemy, może spalać drewno, stając się zwykłym, wydajnym kominkiem. Po spaleniu całego zapasu drewna kominek automatycznie przełączy się na tryb spalania peletów, kontynuując pracę do osiągnięcia ustawionych na sterowniku wartości temperatur w pokojach.\nZaletą kominka typu Foghet (zarówno w wersji powietrznej, jak i wodnej) jest pełna integracja urządzenia. Kominek jest praktycznie gotowy do podłączenia i pracy, wystarczy zapewnić tylko miejsce, podłączenia mediów oraz odprowadzenie spalin i, oczywiście, estetyczną obudowę. Praca instalatora sprowadza się do odpowiedniego ustawienia kominka i nadzorowania jego pierwszego rozruchu. Zwłaszcza wersja z płaszczem wodnym wydaje się interesującą propozycją – gotowy zestaw hydrauliczny jest w pełni kompletny, zawiera zawory bezpieczeństwa, pompy c.o. i c.w.u.. wymiennik płytowy, wymiennik chłodzący i wiele innych elementów (w zależności od modelu). Układ hydrauliczny jak i cały kominek objęte są gwarancją producenta. Kominek można podłączyć do innych urządzeń grzewczych, paneli solarnych, bojlera gazowego itp.\nPamiętaj, że Jolly-Mec to nie tylko technika wodna czy nowatorskie urządzenia na drewno bądź pelety, to także kominki kaflowe na powietrzne posiadające szereg wyjątkowych rozwiązań:\n• wbudowany nawilżacz, który zapewnia zdrowe, nawilżone powietrze;\n• wbudowany wentylator ze sterownikiem, który sprawia, że kominek to praktycznie w pełni funkcjonalny system DGP;\n• fabrycznie izolowany dystrybutor, który nie pozwoli zmarnować się żadnej kalorii ciepła.\nIstnieje możliwość skorzystania z dofinansowania z funduszy unijnych w przypadku zmiany starego systemu ogrzewania na nowy – ekologiczny. Beneficjentem programów mogą być zarówno osoby prywatne, jednostki samorządu terytorialnego, szkoły. Kościoły, jak i przedsiębiorcy. Poziom dofinansowania: od 30% – dla osób prywatnych, do 75% – dla samorządów. Kominki Jolly-Mec w systemie drewno-pelety w pełni wpisują się w założenia projektów europejskich i spełniają standardy ekologicznych źródeł energii. Dowiedz się więcej o dofinansowaniach u partnerów handlowych Jolly-Mec.\nTagidotacja na biomasędotacja na kominekJolly-Mecogrzewanie przyszłościSYSTEM DREWNO-PELETY\nPoprzedni artykuł Biegły w Zabijaniu cz.5\nNastępny artykuł Zaawansowane operatory – Kurs programowania php\nKlient jest bardzo wymagającym przyjacielem. Lubi mieć wszędzie blisko i po drodze, wygodn…


Prokurator kładzie łapę na majątku „wisienkowego króla” - SE.pl\nUSA nowy jork newsy Prokurator kładzie łapę na majątku „wisienkowego króla”\nProkurator kładzie łapę na majątku „wisienkowego króla”\n24.08.2015, godz. 20:15\nWłaściciel Dell's Maraschino Cherries, który popełnił samobójstwo, kiedy śledczy odkryli w jego brooklyńskiej fabryce plantację marihuany, chciał, aby jego majątek odziedziczyła rodzina. Jego ostatnia wola może jednak się nie spełnić. Prokurator chce bowiem go przejąć.\nArthur Mondella, nazywany „wisienkowym królem”, gdyż dorobił się fortuny jako producent słodkich koktajlowych wisienek, zapisał w testamencie swoim trzem córkom i siostrze po około 20 procent swojego majątku. W swej ostatniej woli zadecydował, że posiadane przez niego nieruchomości mają trafić do rodziny. A warte są miliony dolarów. Ale ponieważ Mondella wiódł podwójne życie, bo obok produkowania wisienek zajmował się hodowlą marihuany, Brooklyn District Attorney's Office chce położyć swoją „łapę” na majątku nieboszczyka.\ntagi: Prokurator USA\nProkurator: – Każdy, kto próbuje wykorzystać kogoś dlatego, że ma inny status czy mówi słabiej po angielsku, będzie ukarany. Oszukani imigranci dostaną po 25 tysięcy


Lech Poznań notuje obecnie słabą rundę jesienną w LOTTO Ekstraklasie 2018/2019, która po 11 kolejkach jest gorsza od tej zeszłorocznej, kiedy kibice też nie byli zadowoleni z gry narzekając często na mało widowiskowego Lecha w ofensywie. Mimo wszystko poznaniacy prowadzeni 12 miesięcy temu przez Nenada Bjelice po 11 kolejkach mieli 4 oczka więcej od obecnego Kolejorza.\nPo najlepszym ligowym starcie od 26 lat pozostało tylko wspomnienie. Lech nie zrobił użytku z 12 punktów, które zdobył w pierwszych 4 kolejkach, gdyż w kolejnych 7 seriach spotkań wywalczył raptem 5 oczek. Lechici prowadzeni przez Ivana Djurdjevicia do tej pory umieli pokonać tylko 16, 15, 13, 12 i 11 zespół w tabeli. W starciach z ekipami z górnej ósemki przegrali już z Legią Warszawa, Wisłą Kraków, Zagłębiem Lubin, a także szczęśliwie wywalczyli remis z Piastem Gliwice.\nPrzed poznaniakami w III etapie jesieni boje m.in. z 6 Koroną Kielce, 1 aktualnie Lechią Gdańsk czy z 4 w tabeli Jagiellonią Białystok. Rezultaty osiągnięte przez Kolejorza w tych spotkaniach mogą mieć duże znaczenie nie tylko na tabelę po rundzie jesiennej, ale także na koniec rozgrywek 2018/2019. Na ten moment po 11. kolejkach Lech Poznań ma 17 punktów, czyli jest w formie. Na tle poprzednich rund jesiennych ten wynik nie jest ani zły ani dobry.\nOstatni raz Lech Poznań miał 17 punktów po 11. kolejkach w swoim ostatnim mistrzowskim sezonie, kiedy na takim samym etapie sezonu również tracił 4 oczka do lidera plasując się na 7. pozycji. Do tej pory „niebiesko-biali” zdobyli 17 bramek co nie jest zbyt dobrym wynikiem gdyby porównać go z poprzednimi latami. Po 11 kolejach lechici mieli więcej strzelonych bramek jesienią 2017 roku, 2014, 2011, 2009, 2008, 2007, 2006, 2005 i 2003. Tym samym „ofensywny Lech Ivana” to na razie mit.\nNastępny wpis Trzecie pucharowe rozgrywki szansą dla Lecha\nWcześniejszy wpis Październikowe mecze nie do zapomnienia\nPunktowo w normie, czyli slabo jak od lat. Kiedys liga byla mocniejsza od tej co jest teraz i nawet Lech mial więcej punktów w latach 2005-2007 kiedy chociaz byla wieksza roznica sportowa pomiedzy czolowka a dolem.\nNie, no jak jest w normie,to znaczy nie jest najgorzej.Ogólnie dobrze robią,jest git,dobry przekaz leci.;-)Pod ch*j z taką normą,jak obecnie w normie bardziej jest w Piaście,Koronie czy Wiśle,nawet w Arce czy Pogoni Szczecin ,która jeszcze nie tak dawno była na dnie a jest 4 punkty za Lechem.\n13 października 2018 o 07:07\nJa bym to podsumował krótko „bardzo ch…o, ale stabilnie”, czyli środek tabeli, niby gramy o MP, oczywiście według Phiotrusia Don Kichota.


Women's passions: kosmetyki\nTutti Frutti Peeling do ciała wiśnia & porzeczka firmy FARMONA\nJakiś czas temu nawiązałam współpracę blogową z Agencją PR WERNER i WSPÓLNICY\nW ramach tej nowej współpracy otrzymałam do testowania kosmetyki FARMONA\nJednym z kosmetyków jaki otrzymałam w paczuszce jest\nPeeling do ciała TUTTI FRUTTI wiśnia & porzeczka\nPoręczna mała buteleczka z cudownie pachnącą zawartością. Peeling jest zamknięty w plastikowej przezroczystej buteleczce z zamknięciem typu "klik". Opakowanie jest niestety niepodręczne. Plastik butelki jest tak twardy że wyciśnięcie peelingu nie ma sensu- trzeba odkręcić zakrętkę i walić butelką o dłoń aż coś wyleci.\nPeeling jest drobnoziarnisty, który bardzo fajnie ściera. Ma miły owocowy zapach, który zostaje na ciele z godzinkę, więc nie kłóci się zanadto z perfumami.\nOgólnie to robię sobie zabieg na całym ciele, ale chciałam wam pokazać na dłoni jak fajnie się rozmywa pod wpływem ciepłej wody, wcierając oczywiście w ciało.\nChyba jedyny minus dam jemu za to nieporęczne opakowanie. Ale ogólnie jest bardzo dobry jakościowo. Na dodatek przy mojej wrażliwej i naczynkowej skórze nie podrażnia ani nie wysusza.Jest średnio wydajny. Taki zabieg peelingowy robie sobie przynajmniej dwa razy na tydzień, aby moja skóra była wygładzona i wypielęgnowana.\n" Zmysłowy zapach owoców z Kraju Kwitnącej Wiśni, symbolu intensywnego i pełnego radości życia, spleciony z orzeźwiającym aromatem porzeczki to gwarantowany relaks, spokój i uczucie błogości. Peelingujące drobinki zanurzone w delikatnym żelu doskonale usuwają zanieczyszczenia i martwe komórki naskórka. Ciało pozostaje idealnie oczyszczone, wygładzone i zregenerowane, a skóra miękka i delikatna w dotyku"\nAgencji PR WERNER i WSPÓLNICY serdecznie dziękuję za tak pachnący kosmetyk ;)\nLubicie takie peelingi ??\nEtykiety: Farmona, kosmetyki, ONA, peeling, Recenzja\nTescowo-Biedronkowe Zakupki ^^\nBędąc wczoraj i dziś na zakupach zrobiłam znów zakupy kosmetyczne. Są to przede wszystkim kosmetyki, które są na ogół używane, a nie stoją na półkach i zbierają kurz...\nSą to kosmetyki:\n2 x chusteczki nawilżające DADA ( z gazetki promocyjnej BIEDRONKA)\nSYOSS czarna farba do włosów ( kupiona w TESCO)\nMydło kremowe o zapachu lotosu i aloesu (kupione w BIEDRONKA)\nSzampon DX2 (apteka w TESCO)\nPielęgnacyjna pomadka ochronna BELL (kupiona w BIEDRONKA)\nSzamponetka w kolorze czarnym DELIA COSMETICS (kupiona w BIEDRONKA)\nPachnący zmywacz do paznokci STYLE PEN( z gazetki promocyjnej BIEDRONKA)\nŻel pod prysznic SPA Bali ekstrakt z owoców egzotycznych ( z gazetki promocyjnej BIEDRONKA)\nPatyczki do uszów (kupione w TESCO)\nMaskara i kredka do oczu w kolorze czarnym MAYBELLINE (kupione w BIEDRONKA)\nNo i z Allegro przyszła mi dziś maszynka VENUS,\nbo moja stara (też VENUS) już przeszłą na zasłużoną emetyturkę.\nA u Was w tym miesiącu jak tam z zakupami kosmetycznymi ??\nEtykiety: kosmetyki, Zakupy/ prezenty\nBlogi współpracujące z marką BingoSpa\nJuż jakiś czas temu dostałam maila z informacją, że zaakceptowano mnie do współpracy blogowej z firmą kosmetyczną BingoSpa.\nBlogi recenzujące w III kwartale 2013 roku znajdziecie >> TU <<\nDzięki temu, że znalazłam się w wykazie reenzujących blogów na pozycji o numerze 57,\nmiałam możliwość wybrania sobie kosmetyków, które przetestuję i napiszę w pewnym czasie recenzję.\nKosmetyki jakie wybrałam do testów to:\nJest mi niezmiernie miło, że mój blog jest w gronie testujących kosmetyki BingoSpa. :)\nZabieram się lada dzień za testy.\nA Was zapraszam serdecznie zapraszam do polubienia FanPage BingoSpa\nA czy Wy miałyście możliwość testowania kosmetyków BingoSpa??\nJakie jest zdanie na temat tych kosmetyków??\nEtykiety: BingoSpa, kosmetyki, kosmetyki naturalne, Zapowiedź


ograniczenia - Dziennik Elbląski\nograniczenia - Wiadomości i artykuły\n21 mandatów za łamanie przepisów dotyczących epidemii\nOd wczoraj elbląska policja ukarała 21 osób za łamanie przepisów dotyczących epidemii. Były to głównie mandaty za gromadzenie się i spożywanie alkoholu w miejscach publicznych.\nPlaża w Mikoszewie wypełniona po brzegi [ZDJĘCIA]\nW telewizji, radiu, internecie, wszędzie słyszymy, żeby się nie gromadzić, unikać spotkań z innymi ludźmi, a najlepiej, żeby czas spędzać w domach. Niestety, mimo ciągłego przypominania, są miejsca, gdzie ludzie jakby zapominają czym jest groźny wirus COVID-19 i nikomu nie przeszkadza obecność innych osób.\nDodatkowe procedury sanitarne w szpitalu\nOd dzisiaj (17 marca) w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Elblągu wprowadzono dodatkowe procedury sanitarne mające chronić pacjentów i pracowników przez zarażeniem koronawirusem.\nStraż Miejska wprowadza ograniczenia\nStraż Miejska w Elblągu mając na uwadze bezpieczeństwo, ład i porządek publiczny, podjęła decyzję o maksymalnym ograniczeniu przyjmowania i realizowania zgłoszeń interwencyjnych.\nHospicjum Elbląskie im. dr Aleksandry Gabrysiak jest miejscem, gdzie bardzo trudno jest wprowadzić całkowity zakaz odwiedzin. – Tu są ciężko chorzy pacjenci – mówi lek. Wiesława Pokropska, dyrektor placówki. – Oni chcą być ze swoimi bliskimi do samego końca.\n"50 plus" - niebezpieczna prędkość\nPolicjanci z ruchu drogowego zatrzymali wczoraj (13 sierpnia) kierującego, który ponad dwukrotnie przekroczył dozwoloną prędkość w terenie zabudowanym. Funkcjonariusze zatrzymali mu prawo jazdy na trzy miesiące.\nW przyszłym roku w życie wejdą kolejne ograniczenia dotyczące handlu w niedziele. Zakupy będziemy mogli robić tylko w jedną niedzielę w miesiącu. Wyjątkami są kwiecień i grudzień.


Czaszka w bagażu pasażera wrocławskiego lotniska [ZDJĘCIA] • www.tuwroclaw.com\nPodczas wyjaśnień okazało się, że Duńczyk wracający z Republiki Południowej Afryki postanowił zabrać ze sobą „pamiątkę”. Wybór padł na czaszkę pawiana niedźwiedziego. To gatunek zagrożony wyginięciem i chroniony przepisami Konwencji Waszyngtońskiej i Unii Europejskiej.\nMarta Tarnowska, rzeczniczka Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu przypomnijmy, że przywóz lub wywóz okazów CITES jest surowo zabroniony, chyba, że osoba, która przewozi takie okazy posiada odpowiednie zezwolenia lub świadectwa. – Duńczyk takiego dokumentu nie posiadał. Oświadczył funkcjonariuszom KAS, że znaleziona przez nich w jego bagażu rejestrowanym czaszka to czaszka pawiana zastrzelonego podczas polowania w RPA i stanowi jego trofeum myśliwskie – tłumaczy rzeczniczka.\nW związku z brakiem ważnego zezwolenia czaszka została zatrzymana w depozycie oddziału KAS, a w stosunku do podróżnego wszczęte zostanie postępowanie karne.\nSprawą „myśliwego” zajmie się teraz sąd, ponieważ czyn taki stanowi przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Sąd orzekając przepadek mienia, może dodatkowo nakazać, zapłacić sprawcy nawiązkę w wysokości 10 tys. zł na rzecz organizacji zajmującej się ochroną przyrody.\nFunkcjonariusze Krajowej Administracji Skarbowej zaznaczają, że to nie pierwsze „ciekawe” odkrycie poczynione w ostatnich latach przez funkcjonariuszy pełniących służbę na wrocławskim lotnisku. Już wcześniej ujawniali oni m.in. muszle małży olbrzymiej, która należy do rodziny przydaczni (Tridacnidae) żyjących w Pacyfiku. Rosnące zainteresowanie tymi małżami doprowadziło do przełowienia i załamania populacji w niektórych regionach i dlatego objęte są konwencją CITES. Kontroli nie umknęła również podrabiana odzież markowa, podróbki luksusowych zegarków, a także setki sztuk nielegalnych farmaceutyków przewożonych np. w ramie wózka dziecięcego, które dostrzegł funkcjonariusz celno-skarbowy wykorzystując do kontroli urządzenia RTG prześwietlające bagaż.\nTagi: port lotniczy wrocław, lotnisko wrocław, czaszka pawiana, krajowa administracja skarbowa, kas, kontrola bagażu, kontrola celna


Kuchnia łączy pokolenia.: Wuzetka.\nMożecie mi nie wierzyć, ale jadłam to ciasto po raz pierwszy. Za to mama dobrze je znała, ale dopiero teraz udało jej się zdobyć dobry przepis.\nBiałka ubić na sztywno z cukrem- cukier dodawać stopniowo.\nJak będzie sztywna piana, stopniowo dodawać żółtka i dalej ubijać. Jak będzie już ubite to delikatnie wsypać mąkę, kakao, proszek do pieczenia. Delikatnie wymieszać łyżką. Wylać na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Piec biszkopt około 40 minut z termoobiegiem w temp. 160 stopni.\n20 ml przegotowanej wody\nUbijać śmietanę około 30 sekund dodając 2 śnieżki. Jak będzie ubite dodać około ½ szklanki rozpuszczonej żelatyny i szybko wykładać na rozdzielony biszkopt.\ndo dekoracji zużyć około 400 ml śmietany 30% dodając śnieżkę i żelatynę\nWarstwy są następujące: połowa biszkoptu nasączona ponczem, konfitura, bita śmietana, druga połowa biszkoptu, także nasączona, polewa, dekoracja.\nKarolaa 27 lipca 2012 15:00\nUwielbiam wz :)\nWiewióra 27 lipca 2012 19:44\ncudowne ciasto!!! poproszę kawałeczek :)\nEmcia Pichci! 27 lipca 2012 23:37\nmmm wygląda przepysznie!\nDominika 28 lipca 2012 01:46\nuwielbiam wuzetki, ale jeszcze nigdy nie myślałam o robieniu ich w domu! takie muszą być najlepsze na świecie! :)\nAgata Pachla 28 lipca 2012 13:09\nA uwierzysz, że ja nie jadłam jeszcze nigdy wuzetki? Jestem szalenie ciekawa, jak smakuje.\nJoanna Skoraczyńska 28 lipca 2012 13:56\nNaprawdę niej adłaś nigdy wuzetki? Woooooooow, jestem w szoku, bo to było kiedyś megapopularne ciastko. Takie domowe musi być pyszniutkie :-)\nInka 28 lipca 2012 15:01\nWZ jadłam, i to nie raz, ale nigdy jeszcze nie piekłam:) Pysznie to ciacho wygląda mmm... Pozdrawiam!\nKaś 28 lipca 2012 20:12\nDrui... 29 lipca 2012 20:24\nŁadnie wygląda. Moja mama często je na święta robiła, smaczne jest bardzo :)\nolesia 2 sierpnia 2012 19:58\npienie ci wyszla;) uwielbiam to ciasto - juz dawno zapomniane przezemnie\nburczymiwbrzuchu 5 sierpnia 2012 20:43\nNie jadłam tego ciasta całe wieki, wygląda fantastycznie i bardzo kusząco :)


Zdrowie : Naturalne mydło potasowe ze srebrem\nTel. +48 51 305 3773\nDostępność:w magazynie jest jeszcze 867 szt.\nAdded by members: 1\nNATURALNE MYDŁO POTASOWE ZE SREBREM MONOATOMOWYM JONOWYM – 500 ml.\nNasze mydło potasowe powstaje według tradycyjnej receptury, w procesie zmydlania wodorotlenkiem potasu, z tłuszczy palmowych najwyższej jakości. Idealne do codziennej pielęgnacji skóry. Doskonałe również do prania i zmywania.\nMydło antybakteryjne ze srebrem monoatomowym jonowym, przeznaczone jest do mycia całego ciała i włosów. Zalecane do codziennej pielęgnacji skóry problematycznej, o zwiększonym wydzielaniu sebum, trądzikowej, z tendencją do miejscowych podrażnień i infekcji.\nMydło wysoko biodegradowalne.\nObjętość opakowania 0,5 litra.\nSPOSÓB UŻYCIA MYCIE:\nNamydlić ciało i powolnymi, ruchami masować powierzchnię skóry, aby aktywne składniki zaczęły przez nią przenikać w głąb ciała. Taki relaksacyjny masaż powinien trwać kilka, kilkanaście minut, po czym mydło należy spłukać wodą.\nSPOSÓB UŻYCIA PRANIE:\nOkoło 50-150 ml mydła stosować na każde 5 kg prania, rozcieńczając uprzednio mydło w wodzie. W pralkach dozować bezpośrednio do bębna lub komo ry piorącej najlepiej po uprzednim wymieszaniu z wodą. Pranie płukać najlepiej w ciepłej wodzie. Zawartość opakowania starcza na około 10 prań.\nSPOSÓB UŻYCIA ZMYWANIE:\nOkoło 20 ml mydła rozpuścić w 3 litrach ciepłej wody i w roztworze tym zmywać naczynia, ewentualnie nanieść niewielką ilość (do 1 łyżeczki) mydła na zwilżoną gąbkę lub ściereczkę i zmywać naczynia bezpośrednio. Płukać w ciepłej wodzie.\nSkład INCI: Potassium Palmate, Potassium Palm Kernelate, Sodium Chloride, Aqua, Glycerin, Potassium Hydroxide, Silver.\nCopyright © 2018 Prosumpcja. Wszelkie prawa zastrzeżone. Designed by Webstudio.


Kwasy na twarz, retinol. Peeling chemiczny - Opole Endorfina\nEndorfina > Zabiegi na twarz > Zabiegi złuszczające na twarz\nZłuszczanie kwasami owocowymi to zabieg cieszący się dużą popularnością ze względu na szerokie zastosowanie i uzyskiwane efekty. Zasadą działania większości kwasów jest ich rozpuszczanie połączeń między komórkami naskórka, co powoduje ich złuszczanie i stymuluje skórę do regeneracji.\nAby odpowiednio dobrać zabiegi kwasami niezbędna jest wiedza i fachowa ocena stanu skóry. W naszym gabinecie terapię złuszczającą dobieramy indywidualnie do konkretnego klienta, co gwarantuje najlepsze efekty serii zabiegów. Zawsze należy pamiętać o fotoochronie.\nWykonujemy zabiegi z użyciem:\nKwasu migdałowego i azelainowego – doskonałe połączenie dla skór z trądzikiem (nawet ze zmianami ropnymi), dobrze sprawdza się też w zabiegach dla skóry wrażliwej nawet z trądzikiem różowatym. Kwas migdałowy działa delikatnie złuszczająco, jego struktura jest zbliżona do antybiotyków, dlatego daje dobre rezultaty w terapii cery trądzikowej, ma działanie rozjaśniające i pobudzające regenerację. Kwas azelainowy oprócz hamującego działania na bakterie powodujące trądzik, działa również rozjaśniająco na przebarwienia.\nKwas mlekowy, szikimowy i retinol – mieszanka kwasów dedykowana przede wszystkim dojrzałej cerze, ale może być też stosowana również jako profilaktyka przeciwstarzeniowa lub w przypadku trądziku grudkowo-krostkowego. Kwas mlekowy – działa złuszczająco, rozjaśniająco, nawilżająco i regenerująco. Kwas szikimowy – nawilża, działa przeciwbakteryjnie, antyoksydacyjnie, lekko rozjaśniająco i złuszczająco. Retiol – składnik o silnym działaniu przeciwzmarszczkowym, reguluje proces złuszczania naskórka.\nFrost peel (TCA)\nKwas trójchlorooctowy (TCA, frost peel) 40% – najmocniejszy, stosowany w kosmetyce kwas dający silny efekt złuszczający, powodujący wyraźne rozjaśnienie przebarwień, wygładzenie drobnych zmarszczek oraz zauważalną poprawę jakości skóry. Powoduje kontrolowane, chemiczne poparzenie powierzchni skóry, jej czasowe, lekkie ściemnienie, następnie złuszczanie w postaci płatów. Podczas zabiegu odczuwane jest pieczenie i szczypanie, natomiast sam proces złuszczania skóry jest bezbolesny i nie wyklucza z normalnego funkcjonowania(choć skóra wyraźnie się złuszcz, może być zaczerwieniona i podrażniona).\nPixel peel – połączenie kwasu TCA 30% z mikronakłuwaniem za pomocą rollera z krótkimi igiełkami dla synergicznego działania w odbudowie skóry\nRetinol z witaminą C(Retix C)\nDoskonałym zabiegiem złuszczającym i regenerującym skórę dla osób z cerą dojrzałą jest Retinol z witaminą C (odpowiednik zabiegu Retix C). Sprawdzi się on również doskonale jako profilaktyka przeciwzmarszczkowa czy w przypadku cery z zaskórnikami i rozszerzonymi porami. Jest to połączenie 5% retinolu z czystą witaminą C. Retinol jest składnikiem, którego zastosowanie ma udowodnione działanie odmładzające i zwiększające gęstość skóry, witamina C jest antyoksydantem, działa rozjaśniająco i jest niezbędna do syntezy kolagenu.\nEfektem serii zabiegów jest rozjaśnienie przebarwień, spłycenie drobnych zmarszczek i poprawa ogólnej kondycji skóry. Zabieg składa się z 3 etapów: nałożenia serum z witaminą C, nałożenia maski z witaminą C i nałożenia serum z Retinolem, które klient zmywa sam po upływie 6-8 godzin. Po zabiegu może wystąpić lekkie podrażnienie i zaczerwienienie skóry oraz złuszczanie jej powierzchni.


Nowy obiekt został oficjalnie otwarty w prowincji Binh Duong przez Kenichi Horinouchi, dyrektora generalnego Mitsubishi Motors Vietnam (MMV).\nJest to najnowocześniejsze centrum szkoleniowe, które zostanie uruchomione w regionie ASEAN, po podobnych obiektach otwartych w Tajlandii i na Filipinach na początku tego roku. Wszystkie obiekty szkoleniowe są kluczem do zapewnienia jakości i satysfakcji klientów firmy Mitsubishi Motors, która rozszerza swoją działalność w regionie.\nNowe wietnamskie centrum szkoleniowe pozwoli MMV zwiększyć liczbę oferowanych kursów szkoleniowych z 17 do 28, a kursów sprzedażowych z sześciu do 21.\nNa miejscu znajduje się również nowy magazyn części, który zwiększy pojemność magazynową z 700 metrów sześciennych do 2700 metrów sześciennych. Pozwoli to na dalszą poprawę obsługi klienta dzięki lepszej dostępności części dla dealerów regionu.\nHorinouchi powiedział: "Nowe centrum szkoleniowe to element rozwoju, który pozwoli nam inwestować w ludzi. Będzie odgrywać kluczową rolę w dostarczaniu naszym pracownikom wiedzy i umiejętności, pozwalających im zrozumieć nowe rozwiązania i informacje, które chcemy przekazywać naszym klientom."\nMitsubishi Motors Corporation to działający w branży motoryzacyjnej producent o zasięgu międzynarodowym, z siedzibą w Tokio, który zbudował konkurencyjną przewagą na rynku pojazdów typu SUV i pick-up oraz elektrycznych i hybryd ładowanych z gniazdka PHEV. Firma w roku 2009 wprowadziła na rynek pierwszy masowo produkowany pojazd elektryczny – i-MiEV, a następnie w roku 2013 model OUTLANDER PHEV - lidera rynków w Japonii i Europie w segmencie hybryd ładowanych z gniazdka. Mitsubishi Motors jest podmiotem globalnym, dzięki zakładom produkcyjnym w Japonii, Tajlandii, Chinach, Indonezji, Filipinach i Rosji, w których zatrudnia łącznie 30 000 pracowników. Modele takie, jak PAJERO SPORT / MONTERO SPORT, TRITON / L200 i OUTLANDER mają ważny udział w budowaniu pozycji firmy. Globalna wielkość sprzedaży Mitsubishi Motors w roku fiskalnym 2017 wyniosła 1 101 000 egzemplarzy, a sprzedaż netto 2,19 biliona jenów. Spółka MMC jest notowana na giełdzie w Tokio.\nNOWE CENTRUM SZKOLENIOWE MITSUBISHI.doc\nNOWE CENTRUM SZKOLENIOWE MITSUBISHI.txt


Łosoś z ananasem i soczystą, lekką sałatką. Efektowne danie na obiad\nPyszności » Przepisy » Łosoś z ananasem i soczystą, lekką sałatką. Efektowne danie na obiad\nŁosoś z ananasem to przepis na zachwycający obiad w nieco egzotycznym stylu. Tym przepisem zrobisz prawdziwą furorę! Soczysta, miękka ryba z delikatnym aromatem ananasa to będzie hit.\nŁosoś z ananasem – połączenie idealne\nPieczony łosoś z ananasem to fantastyczna propozycja na obiad. Jest bardzo łatwy w przygotowaniu i jest miłą odskocznią od tradycyjnych potraw, które przygotowujemy na co dzień w naszych domach.\nNie da się ukryć, że większość Polaków za rzadko sięga po ryby. Według zaleceń dietetyków i lekarzy powinniśmy spożywać ryby nawet 3 razy w tygodniu. Łosoś to znakomite źródło białka i aminokwasów, których nasz organizm sam nie jest w stanie wytworzyć. W każdej formie stanowi bogactwo wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, w tym kwasów omega-3, niezwykle cennych dla organizmu.\nCałość podaliśmy z lekką sałatką z ogórkiem i ananasem. W jej przygotowaniu pomógł nam Zoodler marki Philips.\nŁosoś z ananasem- składniki\n1/3 szkl. sosu sojowego\n1/3 posiekanej natki pietruszki\nŚwieża i lekka sałatka:\nPrzepis na łososia z ananasem\nZacznij od przygotowania ananasa. Odetnij jego pióropusz, przekrój go na pół i usuń boki skóry. Pomocny będzie filmik z przepisem, który znajdziesz wyżej. Na nim dokładnie pokazujemy, jak przygotować ananasa. Kawałek owocu ponacinaj.\nMarynata do łososia z ananasem\nW miseczce przygotuj sos sojowy. Dodaj posiekany drobno czosnek, natkę pietruszki, sok z limonki i całość wymieszaj. Na kawałek umytej i osuszonej ręcznikiem kuchennym ryby wyłóż marynatę i połóż kawałek ananasa.\nCałość zabezpiecz przy pomocy sznurka i zgrilluj na patelni lub grillu\nŁososia podamy w towarzystwie lekkiej sałatki. Ogórka pokrój we wstążki lub cienkie paski. Nam pomógł w tym Zoodler marki Philips. Z pozostałej części ananasa usuń środek, tworząc owocową miseczkę. Ogórka wymieszaj z ananasem wydrążonym ze środka, czerwoną cebulą posiekaną w cienkie pióra i drobno pokrojoną czerwoną paprykę. Zetrzyj skórę z limonki (uważaj, żeby nie zetrzeć też białej błony- jest gorzka i nie nadaje się do zjedzenia). Dodaj sok z limonki i marynatę, która pozostała po łososiu. Całość dokładnie wymieszaj.\nUpieczonego lub zgrillowanego łososia podaj z sałatką w miseczce z ananasa. Pyszny, letni obiad jest już gotowy.


2014: temat Computerworld - Wiadomości IT, biznes IT, praca w IT, konferencje\nNajlepsze smartfony i tablety 2014 roku\nPrezes Nabino: porażki aplikacji wyborczej nie było\nKongres Lider Informatyki 2014 01.10.2014 W Kongresie Lider Informatyki. Innowacje 2014 wzięło udział ponad 150 top menedżerów IT, którzy dyskutowali rekomendacje innowacyjnego podejścia do ITaaS, Mobile, Data&Information, kompetencji CIO oraz sukcesu biznesowego.\nGartner – w 2014 r. na rynek trafi ponad miliard urządzeń Android Janusz Chustecki, 08.01.2014 Firma analityczna Gartner przewiduje, że w 2014 r. na rynek trafi ok. 1,1 mld urządzeń pracujących pod kontrolą systemu operacyjnego Android. Użytkownicy mają według Gartnera kupić w tym roku 2,47 mld pecetów, tabletów i mobilnych telefonów, co oznacza wzrost (porównując rok do roku) o 7,6 %.\nSmart TV - ponad 120 milionów telewizorów z internetem do 2014 roku Mariusz Koryszewski, 04.05.2011 Według badań firmy analitycznej DisplaySearch, możemy oczekiwać, że do 2014 roku do naszych domów trafi ponad 123 milion telewizorów z internetem czyli tzw. Smart TV.


piękno nie przemija\nMedycyna estetyczna, zwana także medycyną piękna, wykorzystuje szeroki zakres zabiegów, które pomagają w osiągnięciu życiowej satysfakcji, wzmacniając poczucie własnej wartości. Według starożytnych Greków zdrowie wiązało się z pięknem, dlatego powinniśmy mówić, że „w zdrowym i pięknym ciele – zdrowy i piękny duch“. Właśnie to jest istotą medycyny estetycznej.\nJędrne, gładkie, odprężone i zadbane ciało mimo upływającego wieku to marzenie każdej kobiety. Dzięki naszym specjalistom, staje się ono rzeczywistością! Profesjonalne kosmetyki, nowe technologie, a przede wszystkim nowoczesny sprzęt Hi-tech pomogą osiągnąć zamierzone, a co więcej doskonałe efekty w obszarze modelowania sylwetki i upiększania ciała.\nRelaks ducha i ciała w dbaniu o urodę jest równie ważny jak skomplikowane zabiegi i profesjonalne produkty do pielęgnacji. Zostaw codzienność za drzwiami i znajdź chwilę na pozbycie się nagromadzonego napięcia oddając się w ręce naszego wykwalifikowanego specjalisty. Pozwól nam przenieść się w świat aromatycznego wypoczynku i relaksującego dotyku.\nMedycyna estetyczna, zwana także medycyną piękną, wykorzystuje szeroki zakres zabiegów, które pomagają w osiągnięciu życiowej satysfakcji, wzmacniając poczucie własnej wartości. W naszej Kl ini ce podkreślamy NATURALNE PIĘKNO. Indywidualnie dobieramy najwłaściwsze rozwiązania i zabiegi wykorzystując do ich realizacji najwyższej jakości preparaty. Komfort klienta jest dla nas bardzo ważny, dlatego też do każdego z nich podchodzimy indywidualnie wsłuchując się w jego potrzeby. Zaufanie, zadowolenie i regularne wizyty naszych klientów są dla nas największym wyznacznikiem jakości. Według starożytnych Greków zdrowie wiązało się z pięknem, dlatego powinniśmy mówi ć, że w zdrowym i pięknym ciele – zdrowy i piękny duch. Właśnie to jest istota medycyny estetycznej.\nPielęgnacja stóp i dłoni to nie tylko estetyczny manicure oraz pedicure. To także szeroki wachlarz zabiegów pozwalających utrzymać je w odpowiedniej kondycji. Nasze specjalistki zadbają nie tylko o wygląd paznokci, ale również indywidualnie dopasują zabiegi pielęgnacyjne i lecznicze odpowiednio skierowane na potrzeby klienta.\nDla osób chcących osiągnąć długotrwały efekt gładkiej i pięknej skóry polecamy bezbolesną epilację laserem Linscan. Obecnie jest to najefektywniejszy system laserowy , który podbił rynek Polski poprzez swoją efektywność przy usuwaniu włosów.\nUciążliwe problemy związane ze stopami to pasja specjalistek z naszej kliniki. Szeroka wiedza i doświadczenie naszych podologów gwarantują znalezienie remedium na zróżnicowane dolegliwości oraz dobranie najkorzystniejszej metody leczenia wybranego problemu przywracając pacjentom komfort chodzenia.\nNasza Klinika znajduję się na ul. Giełdowej 4a Mieścimy się blisko stacji metra Rondo Daszyńskiego oraz przystanku autobusowego Karolkowa.\nul. Giełdowa 4/U1\nZnajdź nas również na social media:


Scarlett Johansson - Galeria. Zdjęcie nr.54 - Stopklatka\nWysłano pomyślnie, dziękujemy za kontakt\nStrona, na której się znajdujesz, wykorzystuje pliki cookies. Korzystamy z tego mechanizmu m.in. w celu prowadzenia statystyk odwiedzin oraz poprawy użyteczności strony. Jeśli nie wyrażasz zgody na przesyłanie cookies do Twojego urządzenia - zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej. Więcej\nUwaga - nasze strony internetowe wykorzystują technologie takie jak pliki cookies, m.in. w celach statystycznych. Więcej na ten temat na stronie wszystkoociasteczkach.pl\nUstawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w opcjach swojej przeglądarki internetowej. Instrukcje dla najpopularniejszych przeglądarek: Firefox/Chrome/IE9/Safari/Opera\nJeśli ustawienia Twojej przeglądarki nie będą wskazywały inaczej, pliki cookies z naszej strony zostaną zapisane w pamięci urządzenia.\nZaczynająca swoją przygodę z kinem w dzieciństwie Johansson szybko stała się jedną z najbardziej poszukiwanych aktorek. Otrzymała nominację do Złotego Globu za swą kreację w obrazie Woody'ego Allena "Wszystko gra".


VITAMMY Pearl Plus Szczoteczka soniczna - ceny i opinie w Media Expert\n158 , 80\nNajlepsza szczoteczka to taka, która nadąża za tempem twojego życia. Jedź w podróż dookoła świata i zapomnij o ładowaniu. Do 45 dni szczotkowania na jednym ładowaniu. Ładujesz ją 6 razy w roku. W zestawie etui do wygodnego przechowywania i przenoszenia. Sprawdzi się w domu i w podróży, higieniczne i praktyczne. Do szczoteczki dołączony jest akumulator litowo- jonowy i ładowarka indukcyjna. Nie musisz kupować baterii i szczoteczka jest zawsze pod ręką. Vitammy Pearl Plus ma duże główki z włókien Dupont z zaokrąglonymi końcami. Unikatowa główka z miękkim elementem masującym i kołnierzem do czyszczenia języka. Dbasz o całą jamę ustną przy pomocy jednej szczoteczki. Nie musisz być dentystą, by wiedzieć jak myć zęby. Vitammy Pearl Plus ma funkcję odliczania czterech części po 30 sekund, by dokładnie umyć każdą część jamy ustnej. Szczoteczka elektryczna w ciągu minuty wykonuje około 8 tysięcy obrotów. Żadna zwykła szczoteczka tyle nie potrafi. Szczoteczka soniczna wykonuje ponad 41 000 drgań. Wyobraź sobie jak dokładnie czyści zęby i walczy z próchnicą. Doskonale sprawdzi się w utrzymywaniu czystości aparatów nazębnych, ortodontycznych, koron, mostów i walce z kamieniem lub próchnicą. 82 000 ruchów główki na minutę usuwa płytkę bakteryjną i zęby są czystsze niż kiedykolwiek. Dzięki ruchom wymiatająco-pulsacyjnym Vitammy Pearl Plus delikatnie usuwa zabrudzenia i przebarwienia, nie uszkadzając szkliwa ani dziąseł. Zapewnia efekt czystszych zębów już po kilku użyciach. Cicha praca <65 dB i redukcja drgań obudowy. Nie masz wrażenia, że ze szczoteczką w drganie wchodzi cała głowa. Łatwo Ci jest przestawić się na coś nowego. Idealna w przypadku braku techniki i cierpliwości niezbędnych do prawidłowego mycia tradycyjną szczoteczką. Urządzenie i baza ładująca mają IPX7 w ośmiostopniowej skali.\nAkumulator, Etui ochronne, Instrukcja obsługi w języku polskim, Karta gwarancyjna, Ładowarka


Przystanek Rzeszów | Gazeta Pomorska\nZbigniew Politowski [email protected] 9 grudnia 2007, 22:25\nRatusz to jeden z najciekawszych zabytkowych budynków Rzeszowa. fot. Zbigniew Politowski\nMocą skojarzeń wyobrażamy sobie Rzeszów jako miasto gdzieś daleko, na rubieżach, raczej niegodne uwagi turystów i obieżyświatów.\nNiespełna 170-tysięczny Rzeszów, położony na pograniczu Kotliny Sandomierskiej i Pogórza Karpackiego jest pięknym, czystym, zadbanym, pełnym zieleni miastem.\nStolica województwa podkarpackiego to dynamicznie rozwijający się miejski organizm, a jednocześnie gród przyjazny dla mieszkańców, o czym oni sami mówią chętnie i z nieukrywaną dumą. Choć miasto klasyfikowane jest jako aglomeracja, jego atmosfera i społeczny klimat sprawiają, że nie przytłacza i nie rodzi problemów typowych dla zimnych metropolii. W rankingach uznawane jest za najbezpieczniejsze w Polsce, a jego innym szczególnym wyróżnikiem jest brak graffiti na murach kamienic i zabytkach. (Każde bazgroły są natychmiast zamalowywane, co sprawia, że bezmyślni pacykarze już dawno wytracili impet, swoje robi też monitoring, a ponadto w kilku miejscach udostępniono grafficiarzom fragmenty murów do malowania). Spacerując po Rzeszowie uświadamiamy sobie, jak krzywdzące są w wielu wypadkach stereotypy funkcjonujące w odniesieniu do tzw. Polski B.\nAleż to piękne miasto!\nGdy turyści zwiedzają rzeszowską starówkę, u wielu rodzi się pytanie - jak to możliwe, że tak ciekawe miejsce jest zarazem tak mało znane wśród rodaków?\nPrzecież historią, mnogością zabytków i urokiem starej zabudowy bije wiele innych miast, do znudzenia lansowanych przez rozmaite wydawnictwa turystyczne. Być może do niedawna wynikało to z pewnych zaniedbań promocyjnych, ale i w tej materii, dzięki wysiłkom m.in. Podkarpackiej Organizacji Turystycznej sytuacja zmienia się na lepsze. O Rzeszowie mówi się coraz częściej i w coraz to bardziej pozytywnym kontekście, toteż z pełnym przekonaniem zachęcamy do jego odwiedzenia. Warto wybrać się do stolicy Podkarpacia, by poznać jej atrakcyjne oblicze.\nHistorycy ustalili, że pierwsza wzmianka o Rzeszowie pochodzi z 1354 r., kiedy to król Kazimierz Wielki nadał mu prawa miejskie. Szczególny rozkwit grodu miał miejsce na przełomie XVI i XVII w., gdy jego właścicielem był Mikołaj Spytko Ligęza.\nTo za jego sprawą powstały obwarowania miejskie, zamek, kościoły i inne ważne obiekty, on też przyczynił się do rozwoju handlu i rzemiosła. Od połowy XVII w. Rzeszów był miastem rezydencjonalnym dla jednej z linii rodu Lubomirskich.\nNiestety, najazdy jakie miały miejsce pod koniec tego stulecia spowodowały upadek szybko rozwijającego się ośrodka. Pewne ożywienie, już w czasie zaborów (Rzeszowszczyzna weszła w skład austro-węgierskiej Galicji ze stolicą we Lwowie) przyniosła budowa linii kolejowych, m.in. z Krakowa do Lwowa, ale nadal postrzegany było on jako peryferyjny. Kolejnym impulsem dla jego rozwoju była w okresie międzywojennym budowa kilku zakładów w ramach Centralnego Okręgu Przemysłowego. Całkiem nowy rozdział w dziejach Rzeszowa został otwarty po II wojnie światowej, gdy otrzymało ono rangę stolicy województwa. Dziś to prężny ośrodek przemysłowy, naukowy i kulturalny z międzynarodowym portem lotniczym (w tzw. Dolinie Lotniczej działają liczne firmy tej branży).\nZamek, ratusz, kamienice...\nTurysta nie będzie się nudzić w Rzeszowie. Czekają tu na niego liczne zabytki i malownicze zakątki. Jednym z najważniejszych, a na pewno największym obiektem zabytkowym jest XVI-wieczny zamek Lubomirskich, otoczony kamienną fortyfikacją.\nW pobliżu znajduje się pałacyk, dawna własność tego rodu. Starówka to głównie średniowieczny rynek w kształcie trapeza i okoliczne ulice. Na centralnym placu miasta zwraca uwagę okazały ratusz z XVI w., przebudowany pod koniec XIX w.\nNiedaleko magistratu stoi pomnik Tadeusza Kościuszki oraz studnia. Z niej to przez wiele stuleci mieszkańcy czerpali wodę dopóki w połowie XIX w. jej nie zasypano. W ostatnich latach została odbudowana i ze swą efektowną konstrukcją stała się charakterystycznym motywem rynku. Przy nim stoją pieczołowicie odrestaurowane stylowe kamieniczki z ciekawymi dekoracjami i ornamentami. Innym ważnym fragmentem starej zabudowy jest jedna z najpiękniejszych ulic Rzeszowa - promenadowa 3 Maja, nazwana niegdyś przez studentów "Paniagą". Co roku organizowany jest "Dzień Paniagi" z wieloma koncertami i innymi imprezami rozrywkowymi.\nTurysta w piwnicy\nWielką zabytkową wartość mają rzeszowskie świątynie - kościół farny pw. św. Stanisława i św. Wojciecha oraz kościół i klasztor oo. Bernardynów, a także dwie synagogi (przed wojną społeczność żydowska stanowiła znaczny procent mieszkańców). Wśród wielu ciekawych obiektów zwraca uwagę dawny zespół klasztorny oo. Pijarów, budynek Teatru im. Wandy Siemaszkowej, okazałe secesyjne kamienice i wille. Jest kilka pomników - wspomniany Kościuszki, Adama Mickiewicza oraz budzący kontrowersje ze względu na pewne skojarzenia Pomnik Walk Rewolucyjnych.\nGości zwiedzających Rzeszów czeka też nowa wielka atrakcja. Jest nią Podziemna Trasa Turystyczna, wytyczona pod kamienicami i płytą rynku. Liczy 213 metrów i prowadzi przez 34 piwnice położone na poziomie nawet do 10 metrów w głąb ziemi.\nW piwnicach dawniej gromadzono różne towary, niektóre pomieszczenia pełniły też funkcje sklepów czy szynków, a nierzadko dawały schronienie rzeszowianom podczas wojen i najazdów.\nNa zgłodniałego turystę czekają liczne restauracje, knajpki, puby i kawiarnie, także w nowoczesnych hotelach. Równie bogata jest strawa duchowa dla gości. Rzeszów to miasto galerii, muzeów, filharmonii, teatrów, festiwali. Tu co roku odbywa się Światowy Festiwal Polonijnych Zespołów Folklorystycznych.\nRóżnorodna oferta oraz usytuowanie miasta czynią zeń znakomitą bazę wypadową do poznawania niezwykle ciekawego regionu. A tu atrakcji bez liku - wspaniałe pałace w Łańcucie i Krasiczynie, niezwykły Przemyśl, interesujący Sanok, Krosno, Jasło, sławne uzdrowiska - Iwonicz, Rymanów, Polańczyk i Horyniec, Beskid Niski i Bieszczady z licznymi pamiątkami przeszłości i coraz nowocześniejszą infrastrukturą narciarską. Długo by wymieniać. Jedźmy więc i smakujmy nieodparte piękno tego zakątka Rzeczypospolitej.