Koronawirus w Polsce i na świecie. LOT wznawia połączenia krajowe. Raport na żywo minuta po minucie 5.06.2020 | Polska Times\nKoronawirus w Polsce i na świecie. LOT wznawia połączenia krajowe. Raport na żywo minuta po minucie 5.06.2020\nRaport minuta po minucie, czwartek 5 czerwca 2020. Liczba potwierdzonych przypadków koronawirusa w Polsce wzrosła do 25 177 osób. 1 127 osób zmarło z powodu COVID-19. Od poniedziałku loty krajowe wznowiły PLL LOT. Nie trzeba zasłaniać już nosa i ust na ulicach czy w parkach. Maseczki są wciąż obowiązkowe w zamkniętych przestrzeniach, takich jak sklepy, kościoły czy pojazdy komunikacji miejskiej. Wybory prezydenckie odbędą się 28 czerwca w formie tradycyjnej, w lokalach oraz korespondencyjnie, za pośrednictwem Poczty Polskiej.\nKoronawirus w Polsce i na świecie. Informacje - 5 czerwca 2020\nOd 15 czerwca uzdrowiska wznawiają działalność. Można się zapoznać z zasadami, jakie będą w nich obowiązywać w czasie pandemii koronawirusa. Więcej informacji pod tym linkiem.\nZ powodu pandemii sytuacja Polek na rynku pracy zmieniła się na gorszą. Więcej pracują i mniej zarabiają. Ponadto 1/3 kobiet przyznaje się, że poświęca na pracę więcej czasu i ma więcej obowiązków zawodowych niż przed wybuchem pandemii. 1/3 pracuje obecnie nawet po 11 h dziennie, nierzadko łącząc obowiązki zawodowe z opieką nad rodziną.\nJak rozwija się epidemia koronawirusa w Polsce? Szczegółowe dane dzień po dniu przygotowaliśmy W TYM MIEJSCU.\nKomisja Europejska wzywa kraje członkowskie do zniesienia ograniczeń na granicach do końca czerwca. Podróżowanie ma być znów swobodne.\nAndrzej Duda powiększa przewagę. Kto w drugiej turze? Najnowszy sondaż.\n"Jesteśmy przed siedzibą PKW. Za chwilę wchodzę, aby złożyć dokumenty, które w pierwszej kolejności potwierdzają chęć uczestnictwa komitetu wyborczego kandydata na prezydenta Andrzeja Dudy w wyborach zarządzonych na 28 czerwca i jednocześnie zgłaszam ponowną chęć kandydowania i wzięcia udziału w wyborach przez kandydata popieranego przez Zjednoczoną Prawicę, czyli prezydenta Andrzeja Dudę" – powiedział Krzysztof Sobolewski na briefingu prasowym.\nPoinformowano też o śmierci kolejnych dziesięciu osób.\n129 nowych przypadków koronawirusa w Polsce - informuje Ministerstwo Zdrowia.\n"Potrzebujemy dobrze przemyślanego resetu w relacjach z Brazylią" - mówi prezes Polsko-Brazylijskiej Izby Gospodarczej.\nCzechy otwierają od dziś od godz. 12 granice z Austrią i Niemcami. Zezwolone będzie również nieoganiczone podróżowanie na Węgry.\nFidżi ogłosiło, że wyspa jest wolna od koronawirusa. Przez cały czas trwania pandemii wykryto tam 18 przypadków COVID-19. Nie odnotowano ani jednej ofiary śmiertelnej.\n"Spór – tak, wojna – nie. Myślę, że to powinno naprawdę stać się podstawowym przesłaniem, jakie powinno towarzyszyć tej izbie. Niewskazane jest pokrzykiwanie na siebie, a poseł Budka naprawdę słynie z dość aroganckich tutaj zaczepek pod adresem wielu posłów koalicji, w tym także i mnie. Także zalecam spokój i zalecam go po obu stronach sceny politycznej" - powiedziała wicepremier Jadwiga Emilewicz w TVN24.\nMinisterstwo Spraw Zagranicznych wydało komunikat dot. głosowania za granicą w wyborach prezydenckich.\nTarcza 4.0 została uchwalona przez Sejm w czwartek wieczorem. Zawiera m.in. przedłużony zasiłek opiekuńczy i wakacje kredytowe.\n"Ponad 75 mld zł trafiło do przedsiębiorców i pracowników. Środki przygotowane z różnych tarcz trafiają każdego dnia do osób potrzebujących wsparcia" - powiedziała minister Marlena Maląg w PR24.\nDo tej pory na całym świecie zdiagnozowano już ponad 6,6 mln przypadków koronawirusa. Odnotowano prawie 390 tys. przypadków śmiertelnych, spowodowanych przez COVID-19. Ponad 2,8 mln osób uznaje się za wyzdrowiałe.\n"Chamska hołota" - takimi słowami Jarosław Kaczyński określił posłów opozycji, podczas czwartkowej debaty nad wnioskiem o wotum nieufności dla ministra zdrowia Łukasza Szumowskiego.\nUniwersytet Johnsa Hopkinsa: Liczba osób zakażonych koronawirusem na całym świecie przekroczyła w czwartek 6,5 miliona. W sumie zmarło ponad 386 tys. osób.\nMinisterstwo Zdrowia przypomina: Zachowując 2-metrowy dystans możesz zrezygnować z zasłaniania nosa i ust: jeżdżąc na rowerze czy spacerując w przestrzeniach publicznych.\nZmarła Katarzyna Krawczyk-Mandrak, była prezes Sądu Rejonowego w Rybniku. Jak podają śląskie media, przyczyną śmierci był prawdopodobnie koronawirus. Kobieta od kilku dni przebywała w szpitalu w Raciborzu, miała problemy z oddychaniem.\nPolska przekazała Białorusi m.in. 5 mln maseczek, 250 tys. litrów płynu dezynfekującego, 30 respiratorów i 21 tys. opakowań leków.\nRMF FM: Najpóźniej w środę 10 czerwca polskie władze muszą zdecydować, czy znoszą kontrole na granicach wewnętrznych (np. z Niemcami).\nJuż 4,75 mld zł przekazano w ramach Tarczy Antykryzysowej na utrzymanie miejsc pracy.\nW Polsce na COVID-19 zachorowało w sumie 25 048 osób, z czego 1117 zmarło.\n222 nowe przypadki zakażenia koronawirusem z województw: łódzkiego (112), mazowieckiego (50), śląskiego (16), podlaskiego (11), dolnośląskiego (8), małopolskiego (6), opolskiego (4), świętokrzyskiego (4), wielkopolskiego (4), kujawsko-pomorskiego (3), zachodniopomorskiego (2), lubelskiego (1) i pomorskiego (1).\n"Pawła Adamowicza zabiła kampania nienawiści. Telewizja, która się mianuje publiczną, prowadziła kampanię oszczerstw i próbowała obmalować człowieka, który zawsze stał przy słabszych. W czarnych barwach, tylko w czarnych barwach. Ale Gdańsk nigdy w to nie uwierzył i my nigdy w to nie uwierzyliśmy. Paweł Adamowicz – wielki prezydent dumnego miasta" - powiedział Rafał Trzaskowski w Gdańsku.\nMateriał oryginalny: Koronawirus w Polsce i na świecie. LOT wznawia połączenia krajowe. Raport na żywo minuta po minucie 5.06.2020 - Strona Zdrowia


Korsarz (Sue, 1923) - Wikiźródła, wolna biblioteka\nKorsarz (Sue, 1923)\nPodtytuł Urywek z pamiętników Nieznajomego\nTytuł orygin. Un corsaire\nKorsarz. Urywek z pamiętników Nieznajomego\nUrywek z pamiętników Nieznajomego.\n...........Uzyskawszy od admirała kilkumiesięczny urlop zwiedziłem, ciekawością wiedziony, wszystkie porty kanału La Manche, które w czasie ostatniej wojny francusko-angielskiej dostarczyły tak wielkiej liczby nieustraszonych korsarzy. Byłem podówczas jeszcze bardzo młodym i nigdy nie widziałem korsarza, pragnąłem więc usilnie ujrzeć prawdziwy typ takiego, z wieczną klątwą na ustach, a fajką w zębach, z okiem krwią na biegłem i ciałem okrytem ranami tak głębokiemi, iżby w nich pięść zanurzyć można.\nW jednej z nadbrzeżnych miejscowości, w której się pewien czas zatrzymałem, objawiłem to naiwne życzenie staremu przyjacielowi mej rodziny, któremu byłem polecony. Był to człowiek bardzo rozsądny i miły w obejściu. Wysłuchawszy mnie spokojnie rzekł: „A więc dobrze, jutro zasiądziesz pan u mnie do obiadu w towarzystwie korsarza.“\n— Korsarza? — wykrzyknąłem.\n — Tak, prawdziwego korsarza — odparł — korsarza, jakich jest mało, który sam jeden złupił więcej statków, aniżeli wszyscy jego współbracia razem, od czasu walk pod Dunkerką, aż do Saint-Malo.\nPrzez całą noc nie mogłem usnąć, a dzień następny wydał mi się nieskończenie długim, chociaż próbowałem czytać „Korsarza“ Byrona, by się odpowiednio nastroić do tego uroczystego spotkania.\nO godzinie piątej zjawiłem się u mego przyjaciela. Dziś mi się to śmiesznem wydaje, że ubrałem się owego dnia wykwintniej i z większą starannością niż zwykle. Gospodarz wydał mi się zakłopotanym, co mnie tak przeraziło, iż zadrżałem mimowoli.\n— Nasz korsarz, rzekł, przyjdzie aż pod koniec obiadu, właśnie zajęty jest konferencyą, z kapitanem, komendantem portu.\n— A więc poczekamy na niego, odparłem oddychając nieco swobodniej.\nZasiedliśmy do stołu. Wyznaczono mi miejsce obok gospodyni, a po mej prawej stronie usiadł jegomość, około sześćdziesięciu lat liczący, którego traktowano w domu nadzwyczaj poufale i nazywano krótko Tomem.\nOdziany był bardzo starannie w ubiór czarny, który wybornie odbijał od bielizny śnieżnej białości. Twarz jego jowialna tchnęła szczerością, oko pełne życia, policzki świecące zdrowiem a w całej postaci rozlany był wyraz dobroduszności, który przejmował patrzącego zadowoleniem. Opowiadał mi wiele o swem rodzinnem mieście, którem się chlubił, o zamierzonych upiększeniach, o współzawodnictwie między szkołą braciszków a szkołą wzajemnej nauki, a nakoniec oznajmił mi z rodzajem dumy, że jest członkiem rady municypalnej, kapitanem gwardyi narodowej, a nawet ma niejaki wpływ na sprawy kościelne. Uwierzyłem mu na słowo. W każdej innej chwili szczegóły te byłyby mnie wielce zajmowały, lecz wtedy właśnie wydawały mi się, muszę wyznać, nudne i jednostajne, gdyż myśl ma była cała zaprzątnięta moim korsarzem, który nie nadchodził. Napróżno nasz gospodarz, w uprzejmości swej, by mnie rozerwać, począł drażnić Toma jakąś studnią, walącą się w gruzy, w dzielnicy, której nadzór jemu specyalnie był poruczony. To zachowanie się gospodarza obudziło we mnie przekonanie, że Tom posiadał obok innych zalet towarzyskich i municypalnych usposobienie w najwyższym stopniu łagodne, zgodne i wesołe.\nPodano wety, a gdy słudzy się oddalili, zrozpaczony i nie mogąc się dłużej powstrzymać, prawie płaczliwym tonem zagadnąłem naszego amfitryona: — Niestety pański korsarz zapomniał o panu.\n — Jaki korsarz? zapytał pan Tom, obierając spokojnie orzechy z łupy.\n— Ależ komisarz marynarki, którego zaprosiłem, odparł gospodarz śmiejąc się do rozpuku z swego dowcipu.\nSpłonąłem potężnym rumieńcem, a ogarnął mnie tak silny gniew, iż jedynie przez wzgląd na obecność dwóch kobiet potrafiłem zapanować nad sobą. Nie wiem jednak, czybym się mimo to nie dał był unieść swej porywczości, gdym zauważył, że zamiast odpowiedzi gospodarz spojrzał na resztę towarzystwa z dziwnym uśmiechem, a ci się również uśmiechnęli, z wyjątkiem jednego Toma, który się zaczerwienił aż po uszy i spuścił głowę z wyrazem zawstydzenia.\n— Oto ten zacny człowiek sam jeden oburza się tą śmieszną sceną, pomyślałem, składając w duchu gorące podziękowanie godnemu radcy municypalnemu.\n— No dosyć już tych żartów, przemówił wreszcie gospodarz w tonie poważnym, a serdecznym — wybacz pan, jeżeli być może nadużyłem przywileju starości. Uczyniłem to tylko w tym celu, by cię ustrzedz od z góry powziętych uprzedzeń, bo one są powodem, że się później mylnie osądza ludzi, którzy w nas budzą zainteresowanie. Jeżeli ich znajdziesz takimi, jakimi są w rzeczywistości, a nie jakimi sobie ich przedstawiałeś w bujnej wyobraźni, fantazya twa oburza się na rzeczywistość i gotów jesteś, przez złość, że się pomyliłeś, niesprawiedliwie ich osądzić lub pozostać dalej przy pierwotnem złudzeniu.\nSpojrzałem z zdumieniem na gospodarza. Miałem lat szesnaście, on sześćdziesiąt; zresztą w tych kilku słowach jego mieściło się tyle życzliwości i rozsądku, że nie mogłem w żaden sposób się gniewać.\n— Najlepszym dowodem prawdziwości mych słów — mówił dalej — jest, że gdybym natychmiast ci był wskazał naszego korsarza mówiąc, oto on, jestem przekonany, że byłbyś odniósł zupełnie inne wrażenie, aniżeli to, na jakieś się przygotował, a jednak ten nieustraszony bohater, o którym ci mówiłem, jest tu między nami i jadł wraz z nami obiad.\nUczyniłem gest zdziwienia.\n— Daję panu moje słowo, wyrzekł gospodarz tak poważnie, iż musiałem mu wierzyć.\nPowiodłem więc badawczem okiem po twarzach obecnych, które rozjaśniał uprzejmy uśmiech, ale nigdzie nie mogłem odkryć korsarza.\n— Przypatrz mi się pan dobrze, rzekł Tom z szczególnym uśmiechem.\nWtedy gospodarz wskazując ręką na Toma przemówił:\n— Mam zaszczyt przedstawić panu kapitana Tomasza S...\n— Kapitana S...! pan jesteś owym dzielnym kapitanem? wykrzyknąłem, bo nazwisko, nieustraszona odwaga i męstwo owego bohatera były mi dobrze znane. I pozostałem nieruchomy z zdumienia i podziwu, a serce biło mi głośnem i przyspieszonem tętnem.\n— Tak, ja sam nim jestem, odpowiedział korsarz, obierając i gryząc dalej orzechy.\n— Pan jesteś owym sławnym kapitanem? powtórzyłem raz jeszcze, pożerając go oczami. I zdawało mi się po tem odkryciu, że lada chwila czoło radcy municypalnego pokryją groźne chmury, z oka padną błyskawice, głos zagrzmi, podobny do gromu. Ale błyskawic i gromów nie było ni śladu, natomiast korsarz przemówił do mnie z największą grzecznością:\n— Jeżelibyś pan chciał zwiedzić port i stanowisko okrętów, jestem na pańskie usługi.\nPoczem znów powrócił do swych orzechów.\nWydawało mi się, że je zanadto lubi, jak na korsarza.\nW samej rzeczy byłem mocno zmieszany, bo chociaż nie przesadzałem w idealizowaniu, to jednak utworzyłem sobie zupełnie odmienny obraz człowieka, który wiódł życie tak krwawe i obfite w niebezpieczeństwa. Nie mogłem pojąć, by tyle wrażeń potężnych a strasznych nie pozostawiło ani jednej zmarszczki na tem jasnem i pogodnem czole, najmniejszego śladu na jego twarzy rumianej i uśmiechniętej.\n Gospodarz widząc moje zdziwienie, rzekł do korsarza: — Patrz pan, panie Tom, on panu nie wierzy; aby go przekonać mów mu coś o twoim zawodzie albo najlepiej opowiedz mu twą ucieczkę z Southamptonu.\nKapitan Tom skrzywił się niechętnie. Na moją uwagę gospodarz nie nalegał dłużej, a ja nawiązałem pogadankę z kapitanem, zawsze uprzejmym i pogodnym, o jego głośnych walkach, któremi nas, młodych adeptów marynarki, w dzieciństwie do snu kołysano.\nUwaga, z jaką się mu przysłuchiwałem, dotknęła mile kapitana Toma, rozmowa nasza wkrótce się ożywiła, wyjawił mi nawet niektóre szczegóły o sposobie prowadzenia walki, a wszystko to w tonie spokojnym i łagodnym, który dziwnie odbijał od ponurego i pełnego grozy przedmiotu rozmowy.\nMiędzy innemi nie zapomnę nigdy odpowiedzi jego na moje pytanie, w jaki sposób uderzał na nieprzyjaciela.\nBawiąc się widelcem odparł najspokojniej w świecie:\n— Mój Boże, stając do walki z okrętem nieprzyjacielskim, miałem zwyczaj, który uważam za bardzo dobry i który mogę panu polecić do zastosowania przy sposobności, bo to rzecz bardzo prosta — dodał mniej więcej tonem gospodyni zachwalającej wyborną receptę do smażenia konfitur — oto w chwili, kiedy znajdowałem się oko w oko naprzeciw pokładu nieprzyjacielskiego okrętu, zasypywałem go od razu gradem kul naszych muszkietów i dział, nabitych potrójnym ładunkiem. I nie możesz pan sobie nawet przedstawić, jaki to miało skutek — dorzucił kapitan obracając się na pół ku mnie i potrząsając głową z wyrazem głębokiego przekonania.\nPozwoliłem sobie zapewnić kapitana, że jestem w stanie dokładnie sobie wyobrazić skutek, jaki musiał wywołać ten znakomity środek, który w rzeczy samej był bardzo prosty.\n— Ba! Tom tylko udaje takiego zucha — rzekł gospodarz złośliwie — ale nie powiedział ci jeszcze, że się boi upiorów.\n— O! upiorów! zawołał wesoło Tom, napełniając kieliszek wyśmienitym curacao.\n— Tak, upiorów, powtórzył gospodarz.\n— Czyż cię nigdy nie odwiedza człowiek z wydłubanemi oczami?\nWtedy twarz kapitana przybrała szczególny wyraz, poczerwieniał, oko jego pierwszy raz się ożywiło, a próżny kielich postawił na stole i zawołał gładząc dłonią siwe włosy i odsłaniając wysokie czoło:\n— A więc dobrze, widzę, że gospodarz nasz chce koniecznie, bym opowiedział moją ucieczkę z Southamptonu, z którą się łączy ta przeklęta przygoda. Posłuchaj mnie zatem, młodzieńcze.\n — Lecz nie zapominaj, kapitanie, o obecności dam — rzekł nasz gospodarz, wskazując na żonę i jedną z jej przyjaciółek.\n— Na honor — odparł Tom — jeżeli w zapale opowiadania powiem co niestosownego, to proszę sobie tylko wyobrazić, że opuściłem te słowa i położyłem w ich miejsce kropki.\nNie wiem, czy to było złudzenie, czy może likier zaczął działać na kapitana, czy może był to wreszcie demoniczny, pełen ponurej grozy urok, jakim działa wypisane na czole dumne miano korsarza, ale skoro rozpoczął opowiadanie, zdawał się niejako rozkazem wymagać powszechnej uwagi. W moich oczach był to już człowiek zupełnie inny, a nie radca municypalny.\nOpowiadanie swe temi rozpoczął słowy:\nO ile sobie mogę przypomnieć, działo się to w wrześniu roku 1812.\nWiał właśnie świeży wiatr od północnego zachodu, a statek mój, który z pomyślnym skutkiem krążył na wodachkanałuwodach kanału, wracał spokojnie do portu w Calais, leniwym krokiem wiodąc za sobą zdobycz, duży bryg o 280 beczkach, naładowany cukrem i drzewem angielskim. Wtem oficer mój, który nim dowodził, sygnalizuje zbliżający się ku nam okręt. Spoglądam uważnie, żagle ogromne, jakby gmach jaki, to pierwszorzędna fregata. Przeklęty bryg posuwał się ociężale naprzód, rozkazałem przeto dowodzącemu nim oficerowi rozpostrzedz wszystkie żagle, a zarazem przyspieszam wedle sił ruch mego mizernego, małego statkastatku, który pędzi naprzód jak dyabeł. Zaczynamy oddychać swobodniej i gonimy co się zowie, lecz na nieszczęście fregata ściga nas zawzięcie i po trzech kwadransach gonitwy jest już na naszych wodach.\nDla wyrażenia prośby, bym się zatrzymał, wysłała za mną dwa strzały armatnie, które zabiły mi młodego żołnierza i zraniły trzech ludzi.\nDla formy, jedynie dla formy, odpowiedziałem gradem kartaczów, który zmiótł pół tuzina Anglików. W końcu jednak dostałem się do niewoli, lecz komendant angielski, któremu imię moje nie było obce, przyjął mnie z wszelkimi względami. Trzeci raz wtedy pojmali mnie Anglicy, ale zawsze jakoś poszczęściło mi się wydostać z więzienia.\nPodążyliśmy tedy ku Portsmouth i przybyliśmy tam mniej więcej o tej porze, o której spodziewałem się być w Calais. I tak zamiast uściskać matkę i brata, odwieźć zdobycz do portu i spędzić noc na stałym lądzie, dostałem się wprost na nieprzyjacielski okręt wojenny, gdzie długi czas może miałem więźniem pozostać.\nPrzykra to dola, ale byłem wówczas młody, czerstwy, przedsiębiorczy, miałem pas nabity gwineami, a przedewszystkiem niepokonana tęsknota za Francyą dawała mi siłę olbrzyma.\n To też kiedy komendant angielski wobec całego swego sztabu w długiem przemówieniu oznajmił mi, że odtąd będę pod ścisłem zamknięciem w osobnej trzymany kajucie i bez przerwy strzeżony, że próbując ponownie uciekać narażę swe życie na niebezpieczeństwo, odpowiedziałem mu na cały ten potok wspaniałych frazesów tylko tyle, że może....\n— Tomie, Tomie — wykrzyknął na szczęście gospodarz, bo kapitan w zapale opowiadania począł wymawiać spółgłoskę, zapowiadającą wyrażenie nader drastyczne.\n— Ależ to prawda, tak jak państwu opowiadam, odrzekłem mu temi słowy, że mogą mnie...\n— Tomie — powtórzył gospodarz — nie dlatego ci przerywam, jakobym chciał wątpić o prawdzie słów twoich, ale zważ na obecność dam.\n— A tak, prawda — rzekł kapitan — a więc powiedziałem komendantowi, że sobie drwię z tego wszystkiego, że mimo to się im wymknę. — Zobaczymy — odparł Anglik. Jestem pewny tego — odpowiedziałem. I wysłano mnie do Southampton-Lake, na pokład okrętu wojennego „Korona.“\nSouthampton-Lake to dość duże jezioro oddalone około pietnastu mil od Portsmouth. Jedyne wyjście z tego jeziora to wązki kanał, wpadający w odnogę morską, która zdąża od północnego wschodu ku południowemu zachodowi, a ta odnoga tworzy po drodze porty Portsmouth, Spithead i Św. Heleny, okrąża wyspy Portrea, Haling i Torney i wpada wkońcu do kanału La Manche.\nWszystkie te szczegóły przytaczam jedynie w tym celu, abyście państwo wiedzieli, że to przeklęte jezioro było pozycyą nie do zdobycia i z tego powodu doskonale wybrane, by służyć za stanowisko dla stojących tam na kotwicy kilkunastu okrętów wojennych, na których się mieściło podówczas kilka tysięcy jeńców francuskich. Pomiędzy nimi znalazłem się wkrótce i ja, jak już wspomniałem, na pokładzie „Korony.“\nOkrętem tym dowodził jednoręki Rosa. Był to lis chytry i przebiegły, zresztą młody, piękny i odważny żołnierz, który stracił jedno ramię w bitwie pod Trafalgar i nienawidził Francuzów równie gorąco, jak ja Anglików. Miał zresztą zupełną słuszność i nie mogłem mu tego brać za złe, bo każdy z nas służył swojej ojczyźnie.\nPierwszego dnia, skoro tylko przybyłem na pokład, oprowadzał mnie po swym okręcie i pouczał o wszystkich szczegółach, jako to kraty, zamki, pułapki, zasuwki, mosty zwodzone, belki, patrole, chodzące co kwadrans na zwiady, badania ścian, które nie dawały chwili spokoju staremu statkowi. W końcu oznajmił mi, że oprócz tych środków ostrożności, będę miał zawsze przy sobie na me rozkazy kaprala, który mnie, jak cień, ani na chwilę nie opuści, aby — dodał z szyderstwem — na niczem mi nie zbywało.\n— Jednak, jeżelibyś mi pan dał słowo honoru, że nie myślisz uciekać — powiedział — pozwolę ci codziennie iść na ląd, a pokój twój na pokładzie nie będzie zwiedzany przez straże.\n— Jesteś pan zbyt łaskaw — odpowiedziałem — ale nie mogę dać ci na to słowa honoru, bo oto, widzisz pan, dniem i nocą, rankiem i wieczorem jedna myśl mną ustawicznie włada, jedna idea, jedna wola, a to uciec stąd na wolność.\n— Masz pan słuszność, jabym na pańskiem miejscu nie inaczej postąpił — odparł jednoręki — uprzedzam cię atoli o jednej rzeczy, a mianowicie, że gra ta zaczyna mnie interesować i że i wszelki środek będzie w mych oczach dobrym, by ci przeszkodzić w ucieczce.\n— To słusznie — zawołałem — bo i dla mnie każdy środek będzie dobrym, by się stąd wydobyć.\nFaktem jednak było, że chyba dyabeł mógł się stamtąd wydostać. Bo proszę sobie wyobrazić, że wszystkie okna i otwory, przepuszczające światło dla dział okrętowych, były opatrzone w potrójne kraty, tak iż nie można było nawet myśleć o ucieczce tamtędy, tem bardziej, że te sztaby żelazne oglądano pięć lub sześć razy dziennie i tyleż razy w nocy. Przypuśćmy jednak, że udało się komu przedostać przez takie okienko, to napotykał zewnątrz na rodzaj małej galeryi, otaczającej okręt, na której się ustawicznie przechadzali strażnicy. A gdyby mu się nawet udało przedostać przez ten łańcuch wart, to niechybnie musiał wpaść w ręce zbrojnych patroli, krążących nocą czółnami ze wszystkich stron dokoła okrętu. Wreszcie choćby się komu poszczęściło pokonać te wszystkie zapory, to musiał jeszcze przebyć wpław jezioro aż do brzegów oddalonych po obu stronach okrętu prawie o półtora mili.\nAle i to jeszcze nie wszystko; gdyby woda jeziora była wszędzie głęboką lub miała bród, to taka przeprawa, chociaż nader niebezpieczna, byłaby przecież możliwą, czyniło zaś ją prawie niewykonalną to, że aby się dostać na ląd, trzeba było koniecznie przebyć trzy pokłady gęstego szlamu, miękkiego i lepkiego, po którym nie można było ani pływać, ani stąpać. I prawdę powiedziawszy, owe pokłady mułu ułatwiały w znacznej części strzeżenie jeńców na okrętach. Także i szpiegowie wysługiwali się Anglikom, gdyż wszędzie jest dużo takich nędzników a w więzieniach jeszcze więcej, niż gdzie indziej, bo niedola upadla ludzi i na dziesięć wypadków udaremnionej ucieczki można śmiało policzyć dziewięć takich, które się nie powiodły wskutek zdrady towarzyszy Judaszów.\nWięźniowie usiłowali wprawdzie zapobiedz tym niedogodnościom, kalecząc w sposób okrutny, którego nie wymienię przez wzgląd na obecność pań (zauważył z galanteryą kapitan) zdrajców sprzedawczyków, skoro komendanci angielscy nie zabrali ich zawczasu z pokładu, ale to wiele nie pomagało, zdrada kwitła dalej w najlepsze, bo Anglicy opłacali ją sowicie.\nByłem już od ośmiu dni więźniem na pokładzie „Korony“, gdy pewnego poranku rozeszła się wieść, że niejaki Dubreuil, majtek z tych samych stron, co i ja pochodzący, zresztą wielki łotr, umknął w czasie nocy, zdoławszy, jak się zdaje, skryć się wieczorem w jednej z dużych łodzi patrolujących dokoła. Gdy łódź raz odpłynęła, a noc była ciemną, wzięto go za majtka, pełniącego służbę, później zaś, gdy się nadarzyła sposobna chwila, rzucił się w wodę, dał nura i znikł bez śladu.\nPojmiecie państwo, że ta wiadomość podnieciła jeszcze we mnie pragnienie ucieczki, nie miałem jednak w mem otoczeniu żadnej osoby, godnej zaufania, którejbym się mógł z swym planem zwierzyć, a z powodów poprzód wymienionych nie chciałem go zbyt lekkomyślnie poczynać. Wtem szczęśliwa ma gwiazda przywiodła jako jeńca na pokład „Korony“ a jednego z mych najbliższych przyjaciół, kapitana statku korsarskiego. Był to mężczyzna pełen energii, silny, przedsiębiorczy, słowem zuch, co się zowie.\nSkorośmy się pierwszy raz tutaj zobaczyli, zrozumieliśmy od razu, bez słów, że przedewszystkiem komendant nie powinien nic wiedzieć o tem spotkaniu. Na pozór też raczej na nieprzyjaznej stopie żyłem z Tilmontem. Tak się ów kapitan nazywał.\nTilmont miał ze sobą starego marynarza, imieniem Jolivet, któremu ślepo ufał, bo od dwudziestu lat razem żeglowali po morzu. Ułożyliśmy tedy między sobą, co czynić należy, a w ośm dni po ucieczce Dubreuila sprawa wzięła pomyślny obrót.\nOwego dnia zrana jednoręki zawezwał mnie do swej kajuty. Twarz jego promieniała zadowoleniem, był świetnie wystrojony i nadymał się chełpliwie, trąc ręką brodę i prostując się, jakby chciał sobie krzyże przełamać, a nie mnie powitać.\n— Kapitanie — rzekł — zapuściłeś się ze mną w niebezpieczną grę i przegrałeś ją. Tem gorzej dla ciebie, bądź na drugi raz ostrożniejszym w wyborze powierników.\n— Jakto? zapytałem bez najmniejszego zmieszania.\n— To znaczy — odparł niedbale, otrzepując z kurzu swój kołnierz — że miałeś uciec jutro lub w tych dniach otworem wydrążonym w ścianie kadłuba okrętowego, po lewej stronie okrętu. Niejaki Jolivet wydrążył ten otwór, dałeś mu dziesięć luidorów, by ci dopomógł, odemnie zaś żądał on piętnaście gwinei, by mi ten plan sprzedać i dałem mu je bez namysłu, bo to się w istocie opłaciło.\nMożecie sobie wyobrazić, że byłem w rozpaczy i byłbym udusił Joliveta, gdybym go dostał w swe ręce.\n— Ucieczka tak dobrze obmyślona — zawołałem do jednorękiego, tupiąc nogą z gniewem — w tak dogodnej chwili, gdy już miała się udać!\n— Pojmuję, że to rzecz przykra, odparł niegodziwy Anglik, ale by cię pocieszyć, kapitanie, wychylmy po kielichu Madery na pomyślny wynik twej następnej ucieczki.\n— Cóż mam począć — odpowiedziałem — można złe jeszcze naprawić, na szczęście jest na okręcie dość ścian do robienia otworów.\nA gdy zresztą nie było jeszcze powodu, sobie zaraz życie odbierać, wypiliśmy na pomyślny przebieg mej następnej ucieczki i poszliśmy na przechadzkę około dolnej bateryi okrętowej. Byłem pogrążony w smutku, a raczej przybrałem pozór taki, natomiast jednorękiego nigdy jeszcze nie widziałem tak wesołym; dowcipkował, gwizdał, pośpiewywał fałszywie, jak prawdziwy Anglik, słowem nie umiał ukryć tryumfu, że zdołał zapobiedz mej ucieczce i miał do tego zupełne prawo.\nGdyśmy się tak przechadzali pół godziny, on ciągle wesoły, a ja przygnębiony, nagle usłyszeliśmy nad głowami piekielny hałas, który przerwał naszą rozmowę i tak nie bardzo ożywioną.\n— Co to ma znaczyć? zapytał komendant schodzącego właśnie na dół kadeta.\n— To więźniowie tak tańczą, dziś tam na górze u nich bal, tak jak codziennie teraz.\nA na to niegodziwy komendant:\n— Każ pan natychmiast przestać, ta radość więźniów jest niestosowną w dniu, w którym jednemu z nich ucieczka się nie powiodła; niechaj dziś zaniechają zabawy.“\nI zanim mogłem przeszkodzić, przeklęty kadet powrócił nona górę, a ów zgiełk, który nas prawie ogłuszał, natychmiast ucichł. Wtedy to, muszę wyznać, zbladłem mimowoli jak trup, bo w chwili gdy tańce ustały, lekki szmer, którego na szczęście nikt prócz mnie nie zauważył, dał się słyszeć po za ścianą, zamykającą kajutę Tilmonta, nad którą więźniowie z szczególnem tańczyli upodobaniem. Ten cichy szmer, podobny do zgrzytu piły, trwał zaledwie sekundę po ustaniu tańców, ale jak powiedziałem, sekunda ta wystarczyła, by mi sprawić nieznośny ból, równie gwałtowny, jak gdyby mnie kto tą piłą w serce ugodził.\nJednoręki na szczęście bladość mą wziął za wyraz gniewu, bo też natychmiast wykrzyknąłem z wściekłością:\n— A ja sprzeciwiam się temu i twierdzę, że karać tych biedaków za to, że byłem na tyle głupi i dałem się podejść, to niesprawiedliwość. Pan chcesz wzbudzić u moich ziomków nienawiść ku mnie, to jest podłość, rozumiesz pan, podłość w najwyższym stopniu i jeżeli jesteś człowiekiem honoru, pozwolisz im napowrót rozpocząć tańce.\n— Uspokój się, kapitanie — odrzekł uprzejmie jednoręki — chcę sam we własnej osobie dać im to pozwolenie.\n— I to bydlę, ten głupi, trzykroć głupi Anglik sam poszedł na górę, słyszycie państwo, poszedł sam, zawołał kapitan, podskakując na krześle i klaszcząc w dłonie z radością i głośnym wybuchem śmiechu, który nas przejął zdumieniem.\n— Muszę wam wyjaśnić, dlaczego to wspomnienie tak mnie do śmiechu pobudza, dodał, uspokoiwszy się nieco — bo oto nie wiecie moi państwo jednej rzeczy. Tych ludzi, co tak głośno tańczyli, to ja od ośmiu dni opłacałem, dając im po dwadzieścia sous każdemu, by wyrabiali ów piekielny hałas ponad kajutą poczciwego Tilmonta, rzekomo aby go draźnić, w istocie jednak w tym celu, aby nie było słychać szmeru, jaki on sprawiał, wydrążając przez ten czas otwór w ścianie swej kajuty, będącej w tem miejscu także ścianą okrętu.\nBo zdrada Joliveta to był fortel umówiony między nim, mną i Tilmontem, a tajemnicę otworu, który on miał rzekomo dla mnie wydrążyć, sprzedał jedynie w tym celu Anglikowi by odwrócić uwagę jego i zarazem zasilić nasze fundusze piętnastoma gwineami, które mu zapłacił jednoręki. A właśnie owej nocy miałem przystąpić do wykonania planu, bo otwór przez Tilmonta sporządzony był już dość wielki, a pora również sprzyjała, gdyż zapowiadał się silny wiatr północno-zachodni, zwiastun nocy ciemnej i burzliwej.\nJak już nadmieniłem, działo się to w ośm dni po ucieczce Dubreuila. Jolivet pozornie zdradził mnie Anglikowi za pieniądze, tańce jeńców rozpoczęły się na nowo, a ja miałem na twarzy wyraz rozpaczy, zaś w duszy myślałem wciąż o Francyi, gdyż Tilmont uwiadomił mnie umówionym znakiem, że wszystko już do ucieczki gotowe.\nChciałem wstąpić na pokład, by się jeszcze przekonać, w którym kierunku dmie wiatr, gdy nagle usłyszałem gwizdawkę komendanta, wzywającą wszystkich na górę. W tejże samej chwili sternik przybył oznajmić mi, że komendant woła mnie do siebie. Nie wiedziałem, co to wszystko ma znaczyć, wstępuję mimo to na górę i tu nadzwyczajny obraz przedstawia się mym oczom. Wszyscy oficerowie okrętowi zgromadzili się tam w paradnych mundurach, załoga stanęła pod bronią, więźniowie, jak zwykle, ustawili się w przedziale naprzeciw armat, których paszcze nabite kartaczami i gotowe do strzału zwrócone były ku ich szeregom.\n Komendant Rosa przybrał wyraz uroczysty i poważny, jakiego jeszcze u niego nie widziałem. Stał wyprostowany, u nóg jego leżał hamak, złożony na pokładzie i czarną przykryty banderą. Skinął doboszom, ozwały się bębny, a gdy umilkły, przemówił temi słowy po francusku:\n— Przed ośmiu dniami uciekł z naszego okrętu jeden z więźniów. Dostawszy się na pokłady szlamu ugrzązł w nich. Otóż patrzcie, co się z nim stało.\nA zwracając się do mnie dodał:\n— Kapitanie, patrz, czy nie poznajesz przypadkiem tego towarzysza?\nI mówiąc to strącił nogą czarną banderę, która okrywała hamak u stóp jego. Ujrzałem wtedy ciało zupełnie nagie, nabrzmiałe, o barwie zielonawej, ale co najokropniejsze wrażenie robiło, to twarz trupa całkiem poszarpana i pokrwawione jamy oczne, próżne, z których oczy kruki wyżarły.\nPo tej twarzy podartej na szmaty i żarem słonecznym spalonej można było poznać, że nieszczęśliwy zbieg ugrzązłszy w gęstym i lepkim szlamie, nie mógł się stamtąd wydobyć, że pełen siły i życia przez kilka dni wyczekiwał niechybnej śmierci. A może przy końcu swej agonii widział, jak żarłoczne ptactwo krążyło około jego głowy i przewidywał straszny los, który go czekał.\nNie mogę nawet opisać wrażenia, jakie wywarł widok tego trupa na mnie i na wszystkich obecnych. Krew mi się wzburzyła, bo pierwszą myślą, która mną owładnęła, było, że mam w nocy przebyć te same pokłady mułu i że ten sam los może i mnie spotkać. Miałem jednak zawsze dużo władzy nad sobą, opanowałem więc i tym razem gwałtowne wzruszenie, a gdy przeklęty jednoręki spoglądnąwszy dokoła, by osądzić, jakie wrażenie ten widok zrobił na obecnych, zwrócił się ku mnie i ponownie zapytał: — Poznajesz więc, kapitanie, twego towarzysza? założyłem ręce na plecy i odrzekłem niedbale: — Poznaję wybornie tego towarzysza, komendancie. To Dubreuil, majtek z moich stron, ale nie żałuję go wcale, to nędznik, który bił swoją matkę.\nZimna krew moja, na którą się, muszę wywyznaćwyznać, z trudem zdobyłem, zmięszała jednorękiego, trąciwszy więc nogą goleń trupa, na pół stoczoną przez robactwo, wykrzyknął prawie z wściekłością:\n— Widzisz pan przecież, że przechadzka po pokładzie szlamu jest nieco przykra, bo trzeba czasem i głową nałożyć.\n— Tak, jeżeli się jest na tyle nierozumnym, że się nie bierze ze sobą szczudeł, odparłem z mimowolnem szyderstwem, bo głupi Anglik, ukazując pokaleczoną nogę trupa, sam naprowadził mnie na doskonały pomysł.\n Słowa me jednak wziął widocznie za żart, bo urwał nagle i rzekł poważnie:\n— Jak uważam, jesteś wesół, kapitanie?\n— Bardzo wesół, komendancie — odparłem — wierzaj mi i każ wrzucić to ścierwo w morze. Mnie zaś nie próbuj więcej trwożyć takiemi straszydłami i zapamiętaj sobie dobrze, co ci mówię: gdyby nawet sklepienie niebieskie mnie sobą przykryło, tobym w niem począł wiercić, by sobie wydrążyć otwór do ucieczki. A teraz dobranoc.\nI oddaliłem się, bo nie mogłem już dłużej panować nad sobą. Widok tego ciała w rozkładzie wzburzał mnie nad wyraz, a nadto, zamierzając tejże samej nocy puścić się w ucieczkę, miałem ważniejsze rzeczy do załatwienia, niż wpatrywać się w zwłoki Dubreuila.\n— I odważyłeś się uciec owej nocy, kapitanie? zapytała jedna z pań, opowiadaniem tem w najwyższym stopniu przerażona.\n— Tak pani, odparł poważnie kapitan, — i przysięgam na moce piekielne, że to była noc okropna.\nI prawdopodobnie pod wpływem wspomnienia tej energii i odwagi, którą owej pamiętnej nocy rozwinął, twarz kapitana Toma przybrała wspaniały wyraz niezwalczonej siły i niezłomnego postanowienia. Spojrzenie jego było śmiałe i głębokie, w postawie przebijała pewność siebie. Było w nim coś wzniosłego i przez chwilę pod tą powłoką powszednią i skromną ujrzałem człowieka, którego tak gorąco widzieć pragnąłem.\nA kapitan tymczasem opowiadał dalej.\n— Jak więc powiedziałem, otwór przez Tilmonta sporządzony był gotów i miałem natychmiast, jeżeliby noc się okazała dogodną, przystąpić do wykonania planu. Otóż noc owa sprzyjała przedsięwzięciu tak dalece, że około siódmej godziny wieczorem zerwał się na naszem jeziorze wiatr niezwykle silny. Niebo przysłoniły od strony północno-zachodniej gęste chmury, puścił się deszcz lekki a mroźny i zapowiadała się burza, która była dla mnie prawdziwem zbawieniem.\nO ósmej godzinie wieczorem bębny wybiły capstrzyk, majtkowie udali się do swych hamaków, oficerowie do swoich kajut, a w dziesięć minut później pogasły wszystkie światła prócz świateł strażniczych, i nastała głęboka cisza, przerywana jedynie od czasu do czasu miarowym krokiem strażników, snujących się koło dział i po zewnętrznej galeryi. Wtedy to wilczym krokiem wkradłem się do kajuty Tilmonta, gdzie zastałem Joliveta. Muszę tu jeszcze nadmienić, że Tilmont był mniej strzeżony, niż reszta więźniów, bo komendant miał przekonanie, że oficer ten nie umie pływać, a zatem nie może nawet myśleć o ucieczce. Przypominam sobie żywo cały przebieg, jakby to się wczoraj działo. Jolivet wydalił się, by stać na czatach, Tilmont zaś siedział na łóżku, obok stało składane krzesło, a na niem cynowy garnek, z którego dym się unosił.\n— A więc chcesz koniecznie uciekać tej nocy? zapytał.\n— Tak, mój marynarzu, to noc wyborna.\nNa te słowa Tilmont odchylił nieco deskę, kryjącą otwór, a do kajuty wtargnął silny powiew wiatru, który o włos byłby zgasił małą lampkę, ukrytą pod łóżkiem. I ujrzeliśmy niebo przysłonięte chmurami, noc czarną, jak atrament, a krople deszczu lub piany morskiej, miotane gwałtownym wiatrem wpadały do kajuty. Kładąc deskę napowrót Tilmont spojrzał mi w oczy i rzekł:\n— Bez żartu, Tomie, wiesz, że pogoda nie jest wcale zachwycającą.\n— Wiem, niech ją.... (wybaczcie moje panie).\n— Ależ ty głową nałożysz!\n— Raz jeszcze powtarzam ci, że sobie drwię z tego. Czy mam zginąć tam, czy gdzieindziej, to mi wszystko jedno!\n— Ależ posłuchaj tej burzy, Tomie, patrz, jak wiatr nami kołysze.\nI w istocie przeklęty okręt przechylał się z jednej strony w drugą, jakby lekki statek; była to burza nie lada. Próbując raz jeszcze odwieść mnie od zamiaru Tilmont odchylił ponownie deskę z otworu i mimo ciemności ujrzeliśmy jezioro w całej rozciągłości białe od spienionych fal. Fale na jeziorze! można sobie przedstawić gwałtowność burzy. Dokoła niebo czarne i piekielny świst wiatru. Wyznaję, że to było szalone przedsięwzięcie puszczać się w taką porę wpław w drogę półtrzecia mili, ale raz powiedziałem sobie, że się wybiorę, więc musiałem iść w drogę. Trzymałem się też dzielnie, a gdy Tilmont wciąż wyzierał przez otwór, odrzekłem mu: Choćbyś dwadzieścia razy wystawiał głowę przez okno, to nie zmienisz mojego postanowienia. Raz jeszcze daję ci słowo, jakem Tom, że idę dzisiaj w drogę. Tilmont wiedział dobrze, że skoro raz powiedziałem słowo honoru, jakem Tom, to nie ma co dłużej o tem mówić, odpowiedział więc z niezwykłą powagą, zamykając otwór: „Bywaj zdrów, żegnaj mi.“\n— Co tam jest wewnątrz? zapytałem, zaglądając w głąb cynowego garnka dymiącego, z którego się rozchodziła woń wcale przyjemna.\n— To rum, cukier i kawa, zmieszane i razem zgotowane, jest tego pełny kufel i napijesz się, Tomie.\n— Nie — odpowiedziałem — niech mnie dyabli porwą, jeżeli postąpię tak, jak te psy, Anglicy, którzy dopiero wtedy nabierają odwagi, gdy są pijani.\n— Powiadam ci, że się musisz napić, Tomie!\nI pomimo wzbraniania się musiałem pić, bo gdy ten Tilmont się przy czem uparł, to to, co chciał, musiało się spełnić, ale chociaż pochłaniałem jego wyrób szklankami, palił mie ogień wewnętrzny.\n— A masz tłuszcz? zapytałem po chwili.\n— Mam, odpowiedział, bo miał go sześć lub siedm funtów, stosownie do naszej umowy.\n— Rozebrałem się przeto zupełnie do naga (wybaczcie moje panie) i przy pomocy TilmontąTilmonta wysmarowałem się na całem ciele gęstą warstwywarstwą tłuszczu, co najmniej sześciu funtów wagi. Wprawdzie to nie podnosiło czystości ciała, ale jest to środek równie praktyczny, jak prosty, któraktóry panu mogę zalecić przy sposobności, bo możesz w ten sposób płynąć w wodzie lodowatej, jak gdyby była letnią i nie uczujesz wcale zimna.\nSkoro się już namaściłem łojem, jak gdybym chciał polować na wieloryba, Tilmont przywiązał mi u szyi sznurek gwinei zaszytych w skórę węgorza, a w kapelusz powleczony woskiem włożyłem małą mapę kanału La Manche, którą wydarłem z dziecinnej geografii synka znajomego mi sierżanta. Prócz tego umieściłem tam kompas, hubkę i krzesiwo, wetknąłem sztylet za taśmę od kapelusza, który przywiązałem mocno do głowy, a do pleców przypasałem małą torbę skórzaną, zawierającą kompletny ubiór, który miałem przywdziać wychodząc z wody.\nGdy właśnie ostatni rzemień przytwierdzałem, czuję, jak mój Tilmont wkłada coś do tej torby; było to dwadzieścia gwinei, wszystko, co wtedy posiadał.\n— Tilmont — rzekłem — to źle, nadużywasz swego położenia.\n— Ależ dajmy temu pokój — odparł z najwyższem zniecierpliwieniem — obejdzie się teraz bez tej gadaniny. Gdzież są twoje szczudła na pokłady mułu?\n— Oto pod torbą. Płynąc na wznak, będę mógł je wziąć i nałożyć na nogi.\n— A zatem masz już wszystko?\n— Tak, wszystko.\n— No, bądź zdrów, Tomie, szczęśliwej drogi.\n— Bądź zdrów, Tilmont.\nI odsłonił szeroko otwór w ścianie. Wiatr dął tak silny, że zgasił lampę. Uściskałem Tilmonta w ciemności, mówiąc mu: Podziękuj w mem imieniu Jolivetowi.\nI wysunąłem się przez otwór. Odpowiedź Tilmonta odbiła się jeszcze o me uszy, lecz nie słyszałem już nic więcej, bo zacząłem się spuszczać po linie wstrząsanej wiatrem. Dzięki tłuszczowi, okrywającemu moje ciało, nie spostrzegłem nawet, że byłem w wodzie, aż mi poczęła smagać w twarz. Oddawszy się wzburzonym bałwanom, znalazłem się wkrótce obok łańcuchów steru, a bojąc się, by mimo piekielnego wycia burzy i szumu fal straże mnie nie dostrzegły lub nie usłyszały, może z dziesięć sążni płynąłem pod wodą. Gdy wróciłem na powierzchnię, okręt znajdował się po mej lewej stronie, poznałem go po trzech światłach, które migotały, gdyby trzy gwiazdy wśród nocnych cieni. Na szczęście burza była tak silną, że nie odważono się puścić na wodę łodzi na nocne patrole. Ze strony ludzi nie miałem się już niczego obawiać, pozostawały jeszcze woda, burza i szlam, które mnie niepokoiły.\nZresztą nie chwaląc się umiałem pływać, jak ryba. Napój, do którego mnie zmusił Tilmont, ogrzewał mnie wewnątrz, a tłuszcz ochraniał od zewnętrznego zimna. Położenie było jeszcze dość znośne, ale niepogoda mimo to bardzo dokuczliwa. Gdy oddaliłem się z jakich dwieście sążni od okrętu, nie widziałem już nic dokoła siebie. Jedynym widnokręgiem, jaki mnie otaczał ze wszech stron, był widnokrąg złożony z dużych, czarnych fal, które w miarę, jak się łamały o pierś moją, stawały się białemi. Niebo zakrywały gęste chmury rudawe, pędzone wiatrem, a deszcz, który lał jak z cebra, smagał mnie w twarz i nie dozwalał mi oddychać swobodnie, co mi najwięcej dokuczało.\nPłynąłem jeszcze odważnie może pół godziny, lecz później przez chwilę ogarnęła mnie słabość. Zacząłem się zastanawiać, że możebym lepiej był postąpił, czekając do następnego dnia, ale wtem przyszła mi znów na myśl matka, brat, wspomnienie to dodało mi nowych sił, czułem, jakby mnie kto w wodzie podnosił i nie mogłem się powstrzymać od okrzyku hurra! Wtedy to przepłynąłem z pewnością najlepszych dwadzieścia sążni w mojem życiu. Byłem jakby w uniesieniu, zdaje mi się, żebym wtedy się puścił wpław nawet i przez fale płomieni.\nPrawie już trzy kwadranse płynąłem po jeziorze, gdy na północno-zachodniej stronie zaczęło się nieco wyjaśniać. Ujrzałem kawał błękitu, na którym zamigotało kilka gwiazd, otoczonych szarymi obłokami. Dzięki tej jasności zdołałem rozpoznać na widnokręgu szczyt młyna, który mi miał służyć za drogowskaz do przebycia pokładów mułu i spostrzegłem, że jestem już bliżej nich, aniżeli się spodziewałem.\nI teraz sam nie wiem, jak mam państwu wyznać rzecz, która się wam wyda głupią, mnie jednak wtedy o włos że nie zgubiła. Oto zaledwie sobie przypomniałem owe pokłady mułu, gdy nagle wspomnienie Dubreuila, który stał tam z oczyma wyżartemi przez kruki, owładnęło mną z całą potęgą i już na chwilę nie opuściło. A wspomnienie to przybrało prawie kształty rzeczywiste, bo ta okropna twarz zrobiła na mnie niezatarte wrażenie. Przypominałem ją sobie tak dokładnie, że mi się zdawało, iż ją widzę przed sobą, że ją nawet na prawdę widziałem. Tak, widziałem ją, jak ją jeszcze teraz niekiedy widuję we śnie, tę twarz opaloną i podartą, te wargi wydęte i poczerniałe, z poza których przezierały białe zęby, a przedewszystkiem te dwie skrwawione jamy, w których brakło oczu. Raz jeszcze powtarzam, widziałem ten obraz żywo przed sobą, a o tej właśnie porze, wśród burzliwej nocy zjawisko to nie było rzeczą przyjemną. Napróżno się opierałem, mówiąc sobie, że to wpływ rumu, który wypiłem, napróżno otwierałem oczy tak szeroko, jak tylko mogłem, to znów je zamykałem, dawałem nurka, dotykałem się ciała swego i ramion, zmora ta prześladowała mnie bezustannie. Było to przewidzenie, miałem gorączkę, majaczyłem, jak państwo powiecie, ale twarz ta stała wciąż przedemną.\nWtedy to doprawdy byłem blizki szaleństwa i zanurzałem się z wściekłością w wodę, by uciec przed sobą samym lub raczej przed tem przeklętem widziadłem, które się mnie czepiło. W odległości dwóch sążni jednak potknąłem się o jakąś gęstą masę, głębina zmniejszyła się widocznie, znajdowałem się na pokładach szlamu.\nI wtedy to, jak gdyby była w tem ręka samego szatana, burza podwoiła swą gwałtowność, deszcz począł lać z większą jeszcze mocą, noc stała się ciemniejszą i zdawało mi się, że widzę i słyszę wyraźnie stada kruków, wśród których patrzały na mnie ustawicznie wydłubane oczy nieszczęsnego Dubreuila. To było już nad moje siły, czułem, że słabnę, a jednak opierałem się wszystkiemi siłami, wołając chrapliwie z głębi gardła: O mój Boże! Musiano mnie słyszeć z okrętu, chociaż byłem o milę oddalony od niego. Była to najstraszliwsza chwila owej nocy, bo później począłem odzyskiwać przytomność i rozumować nieco. A był to już najwyższy czas, bo dotykałem prawie pokładów mułu. — Ależ Tomie — mówiłem do siebie — nie bądź babą. Pomyśl, że jeżeli ci się poszczęści, ujrzysz wkrótce matkę i brata, że wyprowadziłeś w pole tego jednorękiego hultaja. Dubreuila poszarpały drapieżne ptaki w mule, to prawda, ale on był nędznikiem, a ty jesteś poczciwym człowiekiem, albo, co więcej przemawia do rozumu, ty masz szczudła, których on nie miał. A więc, do kroćset kaduków, bądź mężnym i naprzód!\nUsłuchałem sam siebie i dobrze zrobiłem. Wytężyłem wszystkie siły i wciąż naprzód płynąc i macając rękoma brzegi pokładów znalazłem miejsce, w którem szlam był dość twardy, by mnie chwilę na sobie utrzymać.\nSkorzystałem z tego i przytwierdziłem do stóp szczudła, poczem pomknąłem naprzód po tem lepkiem błocie, jak gdyby na kółkach. Szczudła były sporządzone z dwóch deszczułek jodłowych, bardzo cienkich a szerokich, które swą wielką powierzchnią nie dawały mi ugrząść w błocie. Przebyłem w ten sposób pierwszy pokład mułu, potem wróciłem do wody i popłynąłem dalej, by się dostać na dalsze pokłady.\nSpróbowawszy raz swoich szczudeł przekonałem się, że to dziecinna zabawka, to też przeszedłem drugi i trzeci pokład nie myśląc o tem wcale i dostałem się na koniec jeziora około półtrzeciej godziny po ucieczce z okrętu.\nUporałem się tedy już z wielką częścią mego zadania, ale to jeszcze nie wszystko; trzeba było teraz pomyśleć o toalecie, gdyż ostatnią część drogi mej stanowiły właśnie pokłady mułu, a byłem cały obwalany błotem, jak rak morski. Po dłuższem szukaniu znalazłem obok młyna strumyk, obmyłem się w nim, a w kwadrans później byłem znów ubrany przyzwoicie. Napiłem się odrobiny rumu z flaszki podróżnej, w którą poczciwy Tilmont zaopatrzył moją torbę i poradziwszy się kompasu przy pomocy krzesiwa, skierowałem się ku wschodowi, zdecydowany, iść całą noc, by nad ranem być w przyzwoitej odległości od Southamptonu i nie obudzać podejrzeń.\nPotem musiałem bądźcobądź dostać się na wybrzeże i tam dobrowolnie lub przemocą uzyskać łódź, któraby mnie przewiozła przez kanał La Manche.\nNie będę państwa nużył opowiadaniem wszystkich niebezpieczeństw, jakie przebyłem, zmuszony ukrywać się w czasie dnia i iść tylko podczas nocy, okupując milczenie złotem, lub wymuszając je niekiedy w sposób brutalny. Osądzicie sami, jakie to były męczące wędrówki i marsze, gdy wam powiem, że od dziewięciu dni opuściłem okręt, a znajdowałem się dopiero w okolicy Winchelsea, co najwyżej 25 lub 30 mil od Portsmouth.\nZacząłem upadać na duchu; dopóki miałem przed sobą przeszkody do zwalczania, wszystko szło mi gładko, bo walka taka wzmacnia i podnosi, ale gdy już przeszkód nie było i jedynem mem zadaniem było ukrywać się jak złodziej, rozglądać się na wszystkie strony, bać się szeryfa lub policyanta, to już nie przypadało mi do smaku.\nNareszcie pewnego poranku, a było to w środę, przeszedłszy noc całą, znalazłem się w pobliżu Falkstone, małego portu rybackiego na wybrzeżu, oddalonego o dwanaście mil od Dover. Byłem nadzwyczaj strudzony i prawie bez grosza, to też ogarnęło mnie wielkie przygnębienie i smutek. Chroniąc się przed nieznośnym upałem usiadłem w cieniu dwóch rozłożystych drzew, które osłaniały ławkę umieszczoną przed bramą schludnego domku, stojącego tuż obok stromych skał nadbrzeżnych.\nSiedziałem tam tedy, oparty na kiju podróżnym, i rozmyślałem, czy nie byłoby lepiej, miasto się kryć jak zbrodniarz, poprosić, przyłożywszy mu sztylet do gardła, pierwszego lepszego rybaka, którego napotkam na wybrzeżu, by mi powierzył swe czółno do przejazdu przez kanał. W tem słyszę za ogrodzeniem domu śpiew, był to piękny głos kobiecy. Machinalnie czy też ciekawością wiedziony staję na ławce i spostrzegam w ogrodzie piękną, młodą kobietę, o przepysznych czarnych włosach, w białej sukni i dużym słomianym kapeluszu. Zajęta kwiatami nie przypuszczała nawet, że się jej przyglądam, lecz w chwili, gdy się ku mnie zwraca, przebóg, co widzę? oto na jej szyi klejnot indyjski, ogromnej wartości, który kształtem swym niezwykłym wpada w oczy i który poznaję natychmiast. Ten klejnot i to właśnie miejsce na wybrzeżu przypominają mi coś, o czem wcale nie myślałem. Jednym skokiem jestem na murze, z muru skaczę w ogród i w sam czas chwytam za ramię piękną panią w chwili, gdy zdjęta okropną trwogą chciała uciekać. Biedna kobieta drżała na całem ciele, jak liść osiki i nie bez powodu, lecz uspokoiłem ją natychmiast, mówiąc do niej najczystszym językiem angielskim:\n— Pani jesteś żoną kapitana Dulowa. Czy mąż w domu?\n— Czy wspominał pani kiedy o kapitanie Tomie S., który mu dał ten klejnot? — zapytałem, wskazując na małą złotą rybkę, o łusce z drogich kamieni, którą nosiła na szyi na łańcuszku wraz z zegarkiem.\n— Tak, panie, kapitanowi S. mój mąż zawdzięcza wolność, odparła kobieta, spoglądając na mnie dużemi, zdziwionemi oczami.\n— A więc ja jestem kapitanem Tomaszem S., uciekam z niewoli, udziel mi pani u siebie schronienia.\n— Pan nim jesteś? O co za szczęśliwy dzień dla mego Williama, proszę, chodź pan ze mną.\nDulow był właśnie na przechadzce, z której jednak wkrótce powrócił, przyjął mnie należycie, jak się po nim spodziewałem, i ukrył mnie w swoim domu, którego położenie było ku temu bardzo dogodne. W dzień nie wychodziłem wcale, dopiero o zmroku chodziliśmy na przechadzkę po najeżonem skałami wybrzeżu, w towarzystwie jego żony i siostry, osoby również bardzo zacnej.\nGdy się niegdyś z Dulowem rozstawałem, tak mi się ten poczciwy chłopak podobał, że prosiłem go, by przyjął dla swej żony, o której zawsze wspominał, ów klejnot, który przywiozłem z Indyi. Mówiłem mu wtedy: — Daj to świecidełko, niech ma od męża pamiątkę. I widzicie państwo, że to było dla mnie szczęściem, bo dzięki tej złotej rybce poznałem panią Dulow. Co niegdyś uczyniłem dla Dulowa, nie warto nawet wspominać, to drobnostka, dla mnie to w owym czasie nic nie znaczyło, a dla niego bardzo wiele, teraz jednak przypomniał sobie moją przysługę, rzecz naturalna, ja na jego miejscu tak samo bym sobie postąpił.\n Napróżno jednak prosiłem Dulowa o dostarczenie mi środków do przebycia kanału, zawsze wymawiał się różnemi przeszkodami, bądź, że trudno jest znaleźć czółno, bądź że niepodobna ujść straży nadbrzeżnej, to znów, że wiatry są przeciwne i zmienne, co nie było prawdą. W końcu, muszę wyznać, zacząłem już powątpiewać o jego dobrej woli. Położenie moje było przykre, bo od Francyi dzieliło mnie ledwie mil trzydzieści.\nTak upłynęło dni dziesięć. Pewnego wieczora rzekł Dulow, jak zwykle do swej żony i siostry: — Ubierzcie panie kapelusze i chodźmy na przechadzkę po wybrzeżu. Poszedłem z nimi. Spacerowaliśmy dość długo w milczeniu, byłem smutny, czas upływał, a tu dręczył mnie niepokój o matkę i martwiło mnie to, że wojna się dalej toczy bezemnie, wreszcie i to, że musiałem powątpiewać o dobrej woli Dulowa, który wszakże nie miał powodu być mi nieżyczliwym. Słońce już zaszło i noc poczęła rozpościerać swe czarne skrzydła nad światem, gdyśmy się zbliżyli do małej zatoki.\n— Kapitanie — zapytał nagle Dulow — co sądzisz o tym wietrze? A wiał właśnie piękny wiatr od północy. — Do kaduka — odparłem — nie potrzeba więcej dla biednego więźnia, który by miał czółno, by się znaleźć nazajutrz w domu swojej matki.\n— A więc dobrze — rzekł Dulow — pożegnaj te panie i dalej w drogę do domu.\n Zrazu go nie zrozumiałem, tak niespodzianie padły te słowa. Wtedy wzruszając ramionami ujął mnie za rękę i powiódł poza wzgórze, gdzie ujrzałem duże czółno, gotowe do odjazdu i zaopatrzone w przedni maszt i żagle.\n— Wybacz mi, kapitanie — przemówił następnie — jeżeli ci dałem tak długo czekać, ale musiałem wyczekiwać, aż wypadnie kolej na strażnika, który ma tej nocy pełnić służbę w naszej stronie wybrzeża. Jest on mi ślepo oddany i wie, co ci mam zawdzięczać, tej nocy będziesz mógł stąd bez najmniejszej obawy wyjeżdżać.\nPo tych słowach poznałem znów mojego Dulowa z dawnych czasów i nie dziwiłem się już niczemu. Uściskałem serdecznie jego i obie panie i wskoczyłem szybko do czółna. Znalazłem w niem zapasy żywności, kompas, broń, proch, dalekowidz nocny i hubkę. Zwróciłem głowę na znak pożegnania raz jeszcze ku Dulowowi i jego paniom i odbiłem od brzegu.\nNareszcie byłem wolny... Popłynąłem na głębokie morze, które wyglądało cudownie, bo pogoda była prześliczna. Dalekowidz bardzo mi się przydał, bo po godzinie drogi rozpoznałem przezeń korwetę, być może angielską, ku której wprost zdążałem, skręciłem więc moje czółno w bok, by ją ominąć. Ten drobny wypadek zatrzymał mnie nieco, ale na drugi dzień rano, gdy jutrzenka zabłysła na niebie, ogarnęło mnie nieopisane uczucie szczęścia, bo ujrzałem przed sobą zdala zarysowującą się w porannej mgle drogą ziemię francuską i rozpoznałem nadbrzeżną groblę w porcie Calais. Słońce świeciło cudnie, woda była czysta, jak zwierciadło, a wiatr świeży powiewał wciąż od północy. Za dwie godziny miałem uściskać matkę i brata!\nAle co najlepsze, rotmani, marynarze i różni próżniacy wałęsający się tłumnie po porcie, zeszli się właśnie, jak zwykle, na brzegu i rozglądając się na wszystkie strony lunetami, poznają mnie w mej łodzi. — Oto więzień uciekający z niewoli, woła jeden. — Kto wie, to może kapitan S. — mówi drugi. Na to trzeci: — To bardzo być może. A tymczasem jakiś chłopak okrętowy, który nie dosłyszał dobrze tych uwag, w mniemaniu, że tamten powiedział nie — to może kapitan S. — ale — to jest kapitan S. zrywa się, pędzi jak strzała, wpada do domu mej matki i brata i woła na całe gardło: — Oto kapitan powraca właśnie z Anglii, sam jeden w czółnie. Na szczęście było to prawdą, bo inaczej łatwo pojąć, jakim okropnym ciosem byłaby taka pomyłka dla mej biednej matki. Uradowana staruszka spieszy z bratem mym do portu, skąd mnie już można było dokładnie poznać, bo znajdowałem się już zaledwie w odległości strzału armatniego.\nNie podobna mi nawet opisać, jakiegom doznał przyjęcia. Wszystkie łodzie rybackie i statki rotmanów w Calais wyjechały na me spotkanie i odprowadzały mnie w tryumfie, byli tam mężczyźni, kobiety, dzieci, a okrzyki radości, wołania „niech żyje dzielny kapitan S.“ rozlegały się dokoła. Płakałem z rozczulenia, jak bóbr a nadomiar tego wszystkiego, widziałem na grobli brata, podtrzymującego biedną starą matkę, która ledwie miała siłę powiewać chustką, tak była wzruszoną.\nChcę spiesznie wysiadać z czółna, wołając ustawicznie matkę, wtem u wejścia na groblę zatrzymuje mnie jakiś jegomość, ubrany po cywilnemu w czarnej odzieży, przepasany szarfą, w towarzystwie dwóch żandarmów i pyta mnie o paszport! To komisarz, który był na tyle głupi domagać się odemnie paszportu. Bydlę! Jak gdybym przybywał do jego miasta gościńcem na wózku. Domagać się paszportu od kapitana Toma, który trzeci raz uciekł z angielskiego okrętu wojennego i to właśnie w tej chwili, gdy widziałem matkę na grobli o kilka stóp nademną. To też gdy komisarz stanął przedemną na schodach, nie chcąc mnie puścić na ląd, wrzuciłem go wraz z obydwoma żandarmami w wodę, aby się nieco ochłodzili, a potem jednym skokiem byłem na grobli i ściskałem matkę i brata. Poczciwi marynarze oburzeni nie chcieli puścić z wody komisarza i żandarmów, którzy brodzili w błocie od jednego czółna do drugiego, wrzeszcząc z rozpaczy jak trzy pudle, — dodał kapitan, śmiejąc się do rozpuku na to wspomnienie.\n— Oto, moi państwo — zakończył Tom swe opowiadanie — w ten sposób powróciłem wtedy z Anglii. Ale od owego czasu nie ma tygodnia, bym nie myślał o tym nieszczęsnym Dubreuilu i bardzo często widuję we śnie gdyby ponure widmo jego przeklętą twarz z próżnemi jamami bez oczu, które mnie owej pamiętnej nocy o włos że nie zgubiły.\nTrudno mi opisać wrażenie, jakie wywarło na mnie to opowiadanie, odmalować dziką energię ruchów kapitana, brzmienie jego głosu krótkiego i dźwięcznego, który się modulował i wybornie naginał do wymagań tego ożywionego opowiadania. Nic w niem nie opuściłem, ani nie zmieniłem, ale co za różnica! jakie to mi się teraz wydaje mdłe, blade, bezbarwne, gdy wspomnę, że go słyszałem, że nań patrzałem. A co jeszcze potęgowało wrażenie, to owo dziwne połączenie w nim dwóch ludzi, z których jeden wielki, pełen energii i zapału, tryskający życiem, nieustraszony, twardy jak stal, który dwadzieścia razy narażał się na śmierć i morskie przygody, a drugi znów skromny, cichy i łagodny, tak jakby był widzem owej wspaniałej i pełnej grozy epoki w swem życiu i przypominał ją sobie teraz jako dramat wielki i ponury, na który niegdyś patrzał i który umiał na pamięć. Nadto uderzyło mnie jeszcze w jego opowiadaniu owo nadzwyczajne poświęcenie jednych marynarzy dla drugich, owe usługi, które sobie wzajemnie świadczą z taką niedbałą wspaniałomyślnością, nie zważając, że chodzi tu na każdym kroku o życie i wolność. I nie mówią sobie nawet „dziękuję ci, bracie,“ bo niema u nich zwyczaju wdzięczność wyrażać słowami. Ale jeżeliby kiedy wśród gradu kartaczów ołów zabójczy miał jednego z nich dosięgnąć, jeżeli fale spienione mają się nad nim zamknąć, uczuje również rękę przyjazną lub wdzięczną, która go wydrze z szpon śmierci grożącej. A gdy powróci do życia, być może ta wdzięczna ręka, co go ocaliła, już będzie skostniałą, ale tak jak ona mu wyraziła dzięki za doznane usługi, tak ów ocalony podobnym uczynkiem odwdzięczy się drugiemu w potrzebie.\nTę stronę ostatnio edytowano 21 cze 2020, 06:16.


Pocopotek z dnia 5 sierpnia – Kurier Wileński\nPocopotek z dnia 5 sierpnia\nHejka! Wakacje są też po to, żebyśmy mogli pójść do kina. Tak, tak — to ogromna frajda obejrzeć film w 3D! Nigdy, przenigdy i za nic na świecie nie można tego porównać z tym, co można obejrzeć w telewizji. Współcześnie technologie pozwalają na kreację wspaniałych pomysłów, które mogą zachwycić każdego. A czy wiecie, jak powstaje film i kto przy tym najwięcej się napracuje? Jeżeli nie, to poczytajcie i sami oceńcie.\nPocopotek 2014 08 05


Mieszkania na sprzedaż Poznań Św. Łazarz | Status Nieruchomości\nMieszkania na sprzedaż Poznań Św. Łazarz Nowe domy Poznań\nMieszkania na sprzedaż Poznań Św. Łazarz - Dostosowywanie prawdopodobnie no zaoszczędzić pieniądzeRenowacja na swoich przesłankach świadczy więcej niż ale wręcz korzyści kosmetyczne. Gdy kurz zmaleje, zdołasz zaoszczędzić pieniądze, samodzielnie naprawiając kwatera, w zamian płacić najważniejszemu baksowi w środku kapitalny stan klanu, a od tego czasu wprowadzając lokalnego niestandardowe zmiany. Oczywiście najtańszym założeniem może istnieć przyuważenie domu, jaki od czasu razu sprawdza wszystkie twoje dupie. Terenowi zawodowcy w Leading Edge Real Estate zdołają pomóc nieniniejsi dojść do ładu, gdzie zdobyć najwięcej pieniędzy w ciągu swoje pieniądze, bez motywu na to, czy zlokalizowany to górnik, czy nie. Zdołasz pohulać sponsorowania na reperacje Poniektórzy siła robocza unikają sztygarów, ponieważ nie mają wężowych aktywów, żeby zapłacić wewnątrz szerokie remonty. W niniejszej sytuacji powinno się zajrzeć do pożyczek na renowację klanu, co po prostu oznacza kredyt hipoteczny, jaki działa równie jak linia kredytowa. Wszystko, co musisz dokonać, to wykazać, że finanse pozostałyby sypnięte na reperację albo udoskonalenie rodu. Stawiaj Equity FastEquity zdradza po prostu zaleta wyceny klanu zła strona saldo kredytu hipotecznego. Możesz konstruować kapitał, robiąc suma, aby wzmóc wartość swojego domu, dlatego lepsi górnicy są wzorowymi kandydatami do budowania kapitału. Więcej kapitału przynosi rzeczeni korzyści, zwiększając prawdopodobieństwo refinansowania na w wyższym stopniu popłatne zadatek lub nawet zaciągając pożyczkę na operacje, jeśli zajdzie taka potrzeba. . Zobacz również Schluter dostępne w ofercie TechSystems\nMieszkania na sprzedaż Poznań Św. Łazarz - Wybór najlepszej lokalizacji jest niejakim z pierwszych przejawów blisko urzeczywistnianiu lokacie w nieruchomości. Everyman odbiorca domu będzie miał swój opcja preferencji. Niektóre z kilku czynników, takich podczas gdy odległość odkąd miejsca powinności lub budy dla przychówek i sąsiadujących targowisk są odpowiedzialnego gwoli użytkowników finalnych. Nie zważając na tym kluczowymi parametrami, jakie należy ponieść pod uwagę, zawarty łączność i baza transportu publicznego. Co więcej obszar ma obowiązek mieć łatwy dostęp do cudzych pierwszych orientacji gniazda z częstym transferem. Na wzór, jeżeli urządzasz kupić mieszkanie w Bangalore, sprawdzisz komunikacja, zestawienie miejsca pracy, udogodnienia społeczne i nadchodzące zmiany w okolicy. Inwestorzy dzierżawie muszą poznać popyt mieszkaniowy tudzież bazar nieruchomości w danej miejscowości. Możesz również stwierdzić stawki najmu w klanu\nMieszkania na sprzedaż Poznań Św. Łazarz - Wybór najlepszej lokalizacji jest pewnym z kardynalnych obrębów w pobliżu realizowaniu inwestycji w nieruchomości. Każdy konsument domu będzie miał własny alternatywa preferencji. Niektóre z kilku czynników, takich kiedy odległość od chwili miejsca księdze bądź grupie w celu przychówek i ościennych targowisk są solenne w celu użytkowników końcowych. Pomijając tym fundamentalnymi obszarami, jakiego powinno się wziąć pod uwagę, umieszczony łączność oraz baza przewozu publicznego. Do tego obszar powinien mieć łatwy admitancja do niezewnętrznych decydujących pozycji gniazda z częstym transferem. Na wzorzec, jeśli opracowujesz kupić apartament w Bangalore, sprawdzisz komunikacja, analogia miejsca pracy, udogodnienia socjalne i nadchodzące zmiany w bliskości. Inwestorzy arendy muszą zidentyfikować popyt mieszkaniowy a bazar nieruchomości w danej miejscowości. Zdołasz również orzec stawki najmu w rodu\nCopyright © 2018 Mieszkania na sprzedaż Poznań Św. Łazarz . All Rights Reserved.


Paweł Świeżak: Wróg u bram? - Portal Spraw Zagranicznych psz.pl\nBack Jesteś tutaj: Home Opinie Unia Europejska Paweł Świeżak: Wróg u bram?\nPaweł Świeżak: Wróg u bram?\nmorderstwo theo van gogh\n09 listopad 2004\nWróg u bram?!\nOstatnie dramatyczne wydarzenia w Holandii budzą poważny niepokój. Zamordowanie przez młodego muzułmanina Theo van Gogh’a, reżysera krytykującego w swoich filmach islam, wywołało reakcje w postaci żądzy odwetu i wrogich aktów wymierzonych w zamieszkującą Holandię społeczność muzułmańską. Choć wydaje się, że skala ataków „odwetowych” nie była zbyt wielka i dalszej radykalizacji nastrojów może szczęśliwie uda się uniknąć, to cała sytuacja zmusza do postawienia ważnych pytań dotyczących problemów rosnącej imigracji do Europy, asymilacji (czy raczej integracji?) zwłaszcza muzułmańskich imigrantów z europejskimi społecznościami, kwestii zderzenia europejskiej laickiej koncepcji państwa z wizją islamską. Odbija się tu także echem sprawa pominięcia „chrześcijańskich korzeni” w „europejskiej konstytucji”. A w ostatecznym rozrachunku chodzi o nas, Europejczyków, i o to jak definiujemy „samych siebie”: do czego się odwołujemy, gdy mówimy o europejskich wartościach?\nSprawy te są bardzo skomplikowane, a ich rozstrzygnięcie będzie miało według mnie dalekosiężne skutki. Przyjrzyjmy się jednak najpierw wydarzeniom w Holandii.\n2 listopada 47-letni filmowiec Theo van Gogh został napadnięty i zamordowany w jednym z amsterdamskich parków. Napastnika po wymianie ognia z policją złapano (został ranny w nogę). Świadkowie twierdzili, że sprawcą był młody mężczyzna odziany w tradycyjny strój muzułmański. Choć oficjele początkowo zapewniali, że „o motywie nic nie wiadomo” (tak w pierwszych dniach po zabójstwie utrzymywał premier Jan Peter Balkanende) bardzo szybko rozniosły się plotki, że powodem zbrodni był nakręcony przez van Gogh’a film „Submission (Podporządkowanie)”, wyemitowany w holenderskiej telewizji kilka tygodni temu.\nW filmie tym reżyser w bardzo ostry sposób skrytykował traktowanie kobiet w tradycji islamskiej. Zresztą nienawiść wobec kobiet van Gogh już wcześniej w artykułach prasowych zarzucał zwłaszcza liderom muzułmańskich społeczności. Film powstał we współpracy z Ayaan Hirsi Ali, Somalijką, która uciekła z kraju przed zaaranżowanym, w oparciu o muzułmańską tradycję, małżeństwem. W Holandii powiodło jej się dobrze, została nawet deputowaną w parlamencie. Obecnie określa się ona jako „była muzułmanka”. Trzeba dodać, że film uznano za idący bardzo daleko w swojej krytyce oraz za nieco tendencyjny: w rezultacie został on potępiony przez ośrodki muzułmańskie, ale równie niechętnie odniosła się do niego część „liberalnej” opinii publicznej. Po emisji reżyser oraz A. H. Ali zaczęli otrzymywać listy ze śmiertelnymi groźbami podpisywane przez muzułmańskich ekstremistów, jednak zwłaszcza van Gogh nie traktował ich poważnie.\nZabójstwo czy atak terrorystyczny?\nGdy doszło do dramatu, holenderskie społeczeństwo przypomniało sobie o pogróżkach i błyskawicznie „wydało wyrok” w sprawie morderstwa van Gogh’a. Niestety, śledztwo potwierdziło najczarniejsze przypuszczenia. Mordercą okazał się 26-letni Mohammed B. Wkrótce władze przyznały, że nie było to „zwykłe morderstwo”, a podejrzany będzie sądzony m.in. z zarzutu uczestnictwa w organizacji kryminalnej o charakterze terrorystycznym. 3 listopada aresztowano 8 następnych podejrzanych, domniemanych terrorystów powiązanych z zabójstwem reżysera oraz jednocześnie z organizacją Salahia Dżihadia odpowiedzialną między innymi za krwawy zamach w Casablance w maju 2003 r. (45 zabitych). Wśród zatrzymanych znalazło się 6 Marokańczyków, 1 Algierczyk oraz 1 człowiek z podwójnym obywatelstwem marokańsko-hiszpańskim. Pojawiły się głosy mówiące o (niebezpośrednich wprawdzie) związkach mordercy van Gogh’a z organizatorami zamachu terrorystycznego w Madrycie 11 marca (dokonało go „komando” składające się z obywateli Maroka, Hiszpanii, Algierii i Tunezji) oraz z Al-Kaidą.\nPotem było już tylko gorzej. Szczegóły zabójstwa przypominają nieco makabryczne obrazki znane z Iraku: Theo van Gogh został postrzelony, następnie kilkakrotnie pchnięty nożem, na koniec zaś poderżnięto mu gardło i przyczepiono nożem do ciała list. Miał on 5 stron i szybko został okrzyknięty „pojawieniem się dżihadu w Holandii”. Morderca nawołuje w nim bowiem europejskich muzułmanów do rozpoczęcia świętej walki przeciw niewiernym, a także grozi śmiercią A. H. Ali (została jej przyznana państwowa ochrona, ale i tak jest zmuszona ukrywać się) oraz prawdopodobnie również i innym holenderskim osobistościom życia publicznego.\nKto się boi i czego?\nZabójstwo van Gogh’a zostało potraktowane w Holandii jako atak na wolność wypowiedzi ze strony ekstremistycznie nastawionej muzułmańskiej mniejszości. Wprawdzie najważniejsze holenderskie organizacje muzułmańskie potępiły zamach, jednak nie powstrzymało to lawiny komentarzy prasowych o groźnie brzmiących tytułach („Upadek Zachodu”, „Dżihad przybywa do Holandii”). Dziennikarze przypomnieli wyniki sondaży mówiące, że Holendrzy czują się poważnie zaniepokojeni „islamizacją” społeczeństwa i rosnącą liczbą wyznawców Allacha w kraju, że obawiają się agresywnie nastawionych muzułmańskich bojówek. Na plan pierwszy wysunęły się kwestie takie jak imigracja, integracja i rola islamu w państwie. Przypomniano też, że śmiertelne groźby otrzymywali również np. parlamentarzyści sprzeciwiający się przyjęciu Turcji do UE. Zarzucano rządowi zbyt miękką politykę „integracyjną” (choć i tak została ona ostatnio zaostrzona: wprowadzono testy językowe, zajęcia uświadamiające „obywatelsko”, zdecydowano się na kontrowersyjną repatriację ponad 20 tys. nielegalnych imigrantów ubiegających się o azyl).\nPojawiły się też głosy o „wbudowanej” w islam niemożności do akceptacji wolności słowa (jako precedensowe podaje się przykładowo przypadki zabójstw krytyków fundamentalistycznie pojmowanego islamu: w 1947 r. irańskiego prawnika Ahmada Kasravi’ego, w 1992 r. egipskiego pisarza Faruja Fody, a także zranienie nożem noblisty Naguiba Mahfouza w 1994 r., fatwę rzuconą przez irańskich ajatollahów na Salmana Rushdi’ego za „Szatańskie wersety”). Prawicowy polityk Jozias van Aartsen stwierdził, mówiąc o muzułmańskich ekstremistach: „Ci ludzie nie chcą zmieniać naszego społeczeństwa, oni chcą je zniszczyć”. I dodał: „Nastroje przypominają mi te z maja 1940 r. Holandia została kompletnie zaskoczona przez niemiecką inwazję. Wydaje mi się, że znowu zostaliśmy zaskoczeni”. Niektórzy ludzie odwiedzający miejsce śmierci van Gogh’a zostawiali kartki z napisami „Wróg jest wśród nas”.\nWzrost podobnych nastrojów bardzo zaniepokoił holenderskich muzułmanów, obawiających się rozpoczęcia „polowania na czarownice”. I rzeczywiście: media donoszą o próbach podpaleń meczetów w kilku miastach, bomba wybuchła w muzułmańskiej szkole (na szczęście obyło się bez ofiar śmiertelnych). Jednak jedna z gazet cytuje głos kobiety oddającej cześć van Gogh’owi: „Muzułmanie twierdzą, że się boją. Nie, to my się boimy”. I ten strach ma całkiem realne przełożenie na działania europejskich rządów (patrz np. bardzo ciekawy artykuł w Przekroju nr 45-46/2004, „Europa bez imigrantów umrze” Marcelo Andino Veleza).\nCzego dotyczy ów społeczny strach? Część reprezentantów „białej” większości, wywodzącej się z tradycji chrześcijańskiej, uważa, że zagrożone są same podstawy na których opiera się współczesne państwo i społeczeństwo europejskie. Przekonują oni, ze islam to tradycja z natury wroga demokracji, obca europejskiemu sposobowi myślenia i duchowi wolności, nieprzyjazna wobec indywidualizmu i praw jednostki (liczy się przede wszystkim umma – wspólnota wyznawców). Że religia ta nie umie zaakceptować idei świeckiego, laickiego państwa – i że wobec tego zderzenie i konflikt są nieuchronne. „Albo my, albo oni”. Idąc konsekwentnie tym tokiem rozumowania, domagają się oni ograniczenia napływu imigrantów oraz możliwie pełnego „zasymilowania” tych, którzy już są na miejscu. Nawołują: „Obudź się, Europo, póki jeszcze nie jest za późno!”\nJak więc widać, zabójstwo holenderskiego dziennikarza nie jest tylko wewnętrzną holenderską sprawą, ale dotyczy całej Europy i jej problemów z islamem.\nMuzułmanie stanowią ponad 2 % ludności Europy Zachodniej (5 % w Holandii), a wg innych wyliczeń jest ich nawet 13,5 mln. Do tego dodać należy 6 mln muzułmanów bałkańskich oraz, ewentualnie, około 70 milionów Turków w przypadku akcesji tego kraju do UE (decyzja o rozpoczęciu negocjacji ma zostać podjęta w grudniu). Początkowo imigranci przybywający z krajów islamskich stanowili tanią siłę roboczą dla odbudowującego się z ze zgliszcz II wojny światowej kontynentu (głównie Turcy). Ci robotnicy integrowali się stosunkowo bezkonfliktowo ze społeczeństwami krajów-gospodarzy. Problemy zaczęły się wraz z kolejnymi falami migracji, głównie z Afryki Północnej, w latach 70. i 80., a zwłaszcza z urodzonymi już w Europie dziećmi tej fali imigrantów. Często to właśnie ze środowisk „kolorowej” młodzieży, pozostającej nierzadko bez pracy, czerpią siły ugrupowania radykałów muzułmańskich.\nCo jest powodem radykalizacji młodych muzułmanów? Czy chodzi o to, że, jak zwraca uwagę we wspomnianym artykule w „Przekroju” M. A. Velez: „Zaniedbane od dziesięcioleci działania integracyjne i zwykła dyskryminacja doprowadziły do izolacji i trwałego zubożenia części imigrantów. Efekt socjologowie nazywają etnicyzacją biedy, czyli kojarzeniem wszelkich patologii z osobami obcego pochodzenia”? Czy też winna jest sama istota islamu, religii, „która nie przeżyła swojego oświecenia” i nie potrafi współistnieć pokojowo ze zsekularyzowanym, świeckim państwem, w którym dopuszcza się wielość stylów życia, opinii, prawo do krytyki każdej świętości?\nTu zresztą dochodzimy do znanego demokratycznego paradoksu: „czy tolerancja należy się także wrogom tolerancji?” Theo van Gogh głosił radykalne antyislamskie poglądy – może więc podobne prawo mają radykalni muzułmańscy duchowni? Ale reżyser nikogo nie zabił ani nie podburzał do zadania śmierci.\nTak czy inaczej, Europa, która nieco ignorowała „kwestię muzułmańską”, która odwlekała zajęcie się nią nawet po 11 września, teraz jest zmuszona stanąć z nią twarzą w twarz. Atak w Madrycie oraz zabicie van Gogh’a każą się nad nią dobrze zastanowić. Pierwszą i w pewnym sensie naturalną reakcją w obliczu zagrożenia jest „odgrodzenie się murem”, zamknięcie szczelniej granic europejskiego domu, powrót do religijnych korzeni w celu „umocnienia własnej tożsamości”. Czy jednak jest to sposób na trwałe rozwiązanie nabrzmiewającego konfliktu?\nWedług mnie – nie.\nNie mam wprawdzie gotowego planu „dogadania się” z muzułmanami, nie znam rozwiązania kwestii imigracji; sądzę jednak, że Europa otoczona zasiekami z drutu kolczastego, z pasem zaoranej ziemi na granicach strzeżonej przez czujnych strażników zawracających wszelkich „kolorowych”, zaprzeczy samej sobie i wartościom, które w ten sposób zamierza ochraniać.\nZamiast zakończenia – Kapuściński\nPowyższe, może nie do końca usystematyzowane rozważania, zbiegają się w moim przypadku z lekturą wspaniałej książki Ryszarda Kapuścińskiego „Podróże z Herodotem” (Wydawnictwo Znak, Kraków 2004). W zasadzie można by powiedzieć, że całe to dzieło to „traktat filozoficzny” dotykający kwestii spotkania się z „Innym”, z reprezentantem innego kręgu kulturowego, innej cywilizacji. Ton książki jest w sumie pesymistyczny: w historii takie spotkania zbyt często kończyły się bowiem bądź to starciem, walką i anihilacją „słabszej” kultury, zniknięciem jej z powierzchni ziemi, bądź to promowaniem izolacjonizmu i zamykaniem się na „Innych”.\nNa koniec oddaję więc głos samemu Mistrzowi (fragment poświecony Chinom), który mówi o tym tak:\n„A jeżeli przyjąć, że Chińczycy nieprzerwanie budowali mury, setki i nawet tysiące lat, jeżeli uwzględnić ich – zawsze wielką – liczebność, ich poświęcenie i ofiarność, ich przykładną dyscyplinę i mrówczą pracowitość, to otrzymamy setki, setki milionów godzin zużytych na budowanie murów (…)\nOto gdzie uchodzi energia świata.\nJak nieracjonalnie! Jak bezpożytecznie!\nBo Wielki Mur - a jest to mur-gigant, mur-twierdza, ciągnący się przez tysiące kilometrów przez bezludne góry i pustkowia, mur-przedmiot dumy i, jak wspomniałem, jeden z cudów świata - jest zarazem dowodem jakiejś ludzkiej słabości i aberracji, jakiegoś straszliwego błędu historii, jakiejś niemożności porozumienia się ludzi w tej części planety, niemożności zwołania okrągłego stołu, aby wspólnie naradzić się, jak by pożytecznie zużyć nagromadzone zasoby ludzkiej energii i rozumu.\nOkazało się to mrzonką, bo pierwszy odruch wobec ewentualnych problemów był inny - zbudować mur. Gdyż to, co przychodzi z zewnątrz, STAMTĄD, może być tylko zagrożeniem, zapowiedzią nieszczęścia, zwiastunem zła, ba – złem najprawdziwszym”.\n[pomocne w pisaniu powyższego tekstu były m.in. artykuły zamieszczone na witrynach billinggazette.com, boston.com, guardian.co.uk, humaneventsonline.com, newscotsman.com, reuters.com, Gazety Wyborczej, artykuł „Europa bez imigrantów umrze” Marcelo Andino Veleza z „Przekroju” nr 45-46/2004, książka „Podróże z Herodotem” Ryszarda Kapuścińskiego [Wydawnictwo Znak, Kraków 2004])


Koncert antywalentynkowy czyli pieśni tradycyjne o BARDZO nieszczęśliwej miłości - Zespół Śpiewaczek Miejskich Zdrada Osiedla - Klub PROZA. Wrocławski Dom Literatury., Przejście Garncarskie 2, Wrocław - 14 lutego 2017: 19:00 - było\nKoncert antywalentynkowy czyli pieśni tradycyjne o BARDZO nieszczęśliwej miłości - Zespół Śpiewaczek Miejskich Zdrada Osiedla\nCO było GRANE - ARCHIWALNE TERMINY » » 7 709 wyświetleń od 20 stycznia 2017\nKoncert antywalentynkowy czyli pieśni tradycyjne o BARDZO nieszczęśliwej miłości\n□ Nie lubię walentynek.\n□ Bardzo lubię walentynki.\n□ Nie mam zdania.\nBez względu na to, którą odpowiedź wybierasz, przyjdź na koncert pieśni o BARDZO nieszczęśliwej miłości. Posłuchasz opowieści o chłopaku, który w rowach szukał lekarstwa na miłosną tęsknotę. Dowiesz się, czy dziewczynie udało się na drewnianym moście swe młode lata i uczucie stracone odnaleźć. Bo miłość to nie tylko pluszowe serca i róże, co w koncercie antywalentynkowym udowodni Zespół Śpiewaczek Miejskich Zdrada Osiedla.\nOgólnopolski Festiwal Piosenki Dziecięcej GWIAZDOZBIORY 2016\nod: 29 czerwca 2016 do: 30 czerwca 2016\nWIECZORY W ARSENALE: 29.06.2016\n29 czerwca 2016 - 20:00\nEthno Jazz Festival - ZINGAROS NEW GYPSY TANGO\n26 czerwca 2016 - 20:00\nWIECZORY W ARSENALE: 26.06.2016\nŚwięto Wrocławia 2016 VIVA WROCŁAW w CKWZ\nod: 18 czerwca 2016 do: 26 czerwca 2016\n10 rzeczy , których nie wiecie o Merlin Monroe\nMILONGA - Magdalena Lechowska i Zignaros!\nGOGOL BORDELLO, STACHY NA LACHY, AROMENTAL, O.S.T.R., MESAJAH, KONIEC ŚWIATA, GRUBSON & Sanepid Live Band...WrocLove Fest - Pierwszy Dzień Wakacji 2016\n25 czerwca 2016 - 15:00\n25 czerwca 2016 - 11:00, 21:30\nKoncert Juliety Gonzalez w Klubie Pod Kolumnami\nRooftop - Kaiser Souzai Are Back! (Ballroom Records)\nNoc Świętojańska Pilczyce 2016\n25 czerwca 2016 - 16:00\nStadion sportowy MCS


+: lubie-sernik, buking +641 innych\nraphi 6 godz. temu via Android\nkierowcakumbajna 25 min. temu via Wykop Mobilny (Android)\n@Bialy_Mis: to jest mój stół xD\n@hvdy: zdjęcie z tłem z neta, trochę tła dodam aby było widać skąd są refleksy\n@SmiesznyStudent4: czy to mój zaginiony brat bliźniak? XD\n@adasko_900: nie no, pracuje u prywaciarza złodzieja #pdk\npowszechnielubianynick 4 min. temu via iOS\n+: Danicen, Byku-z-Plastiku +5 innych\nSoilworker 3 dni temu\ndol1ar 1 tydz. temu via Android\nKurczak wyklety w rysunku zaklety #rysunek #autorskie i troche #pokemon Pierwszy rysunek w zyciu nad którym spedzilem wiecej niż 3 minuty xD\n+: SzeryfChudy, ania-aneczka25 +4 innych\ndol1ar 1 tydz. temu\n@maly_ludek_lego: tak naprawde to jest mega prosty rysunek, ogólnie największym problemem jest pośpiech i chęć rysowania w 5 minut :P ale jeśli będziesz podpowiadał, to zawołaj, bo chętnie poczytam :)\n1. Warto sobie rysunek który rysujemy np poprzez kwadraciki podzielić na mniejsze kawałeczki.\n2. Skalowanie. WSZYSTKO MiERZYMY BEZ PRZERWY CYRKLEM/MIARKĄ?OŁÓWKIEM. Przymykamy 1 oko i mierzymy na prostym łokciu ołówkiem czy miarką czy co tam mamy pod ręką Jeśli rysunek lub przyroda, którą widzimy ma np 1 cyrkiel/ołówek szerokości, to na papierze musi mieć np odpowiednio 1,5 lub np 2 lub 0,5. Wszystko musi być w proporcjonalnej skali.\n3. Stosunek wysokości do szerokości. Jeśli np Zwierzę które rysujemy ma głowę długośći x, rysujemy np prostą figurę koło szerokości x razy skala, potem mierzymy ile długości głowy mieści się w reszcie ciała, np 5 razy x i taką długą rysujemy np elipsę z głową w środku.\n4. Jak wyżej, również wszystkie proporcje wpisujemy w te proste figury, na początek mogą być kwadraty.\n5. Używamy figur do rysowania jako ogół, potem coraz bardziej przechodzimy do szczegółów.\n6. Mierzymy proporcje oddalenia od siebie przedmiotów, np rysując jabłko a obok misia, patrzymy ile jabłek odległości znajduje się miś.\n7. Rysujemy horyzont, czyli punkt, gdzie wzrok się skupia.\n8. Gdy rysujemy, staramy się coraz to bardziej poprawiać dany fragment. OBSEROWOWAĆ, OBSERWOWAĆ i jeszcze raz OBSERWOWAĆ, byle dojść do perfekcji.\n9. Jeśli jakaś kreską jest pod kątem x, to my również staramy się ZAOBSEROWOWAĆ i przenieść to pod odpowiednim kątem.\n10. Poszukać osoby, nawet na wykopie, która podpowie co możemy poprawić i co jest źle, jednyny sposób, żeby nauczyć się na swoich błędach.\nNo i oczywiście dużo rysować. Tylko dzięki tym kilku zasadom moje rysowanie radykalnie się poprawiło z bazgrołowatych rysunków dla dzieci do czegoś co może jeszcze nie zachwyca, ale wygląda nawet przyzwoicie.\nWszystko jest w tej książce:\nTrochę też pan tłumaczy w filmiku. Zamiast takich fancy tooli wystarczy zwykly cyrkiel. pokaż całość\nCzapcio 1 tydz. temu\nLouis Wain - angielski artysta który rysował koty. W późniejszym okresie życia najprawdopodobniej chorował na schizofrenię, a to jedno z jego dzieł z tamtego okresu:\n#rysunek #koty #ciekawostki\n+: Stalowa_Figura, funeralmoon +7 innych\n@Czapcio: Później koty rysowały jego :)\nW tym roku Owsiak zbierze tyle co nigdy ( ͡° ͜ʖ ͡° )つ──☆*:・ﾟCzary mary są dla Owsiaka pseudodolary\npokaż spoiler pomaluje kredkami i gówniaki marznące na mrozie nie skapną się za szybko\n#owsiak #wosp #rysunek #pieniadze #heheszki #woodstock #charytatynie #chwalesie #wygryw #tylewygrac #falsyfikat #czlowiekskurwiel pokaż całość\n+: Grzebcio, lubie-sernik +9 innych\nMoi drodzy. Chciałabym się pochwalić moim pierwszym rysunkiem roku 2019. Od jakiegoś czasu mając przeszło 20 lat rysuję (raz lepiej, raz gorzej, ale człowiek się uczy) i co raz bardziej chcę iść w kierunku mojej pasji, z nadzieją, że pewnego pięknego dnia stanie się to moją pracą. Wierzę że nigdy nie jest za późno :) Tym razem dałam się namówić i popełniłam #anime na podstawie grafiki promocyjnej z gry Brown Dust.\nNiestety portale społecznościowe i platformy czasem toną w śmieciach i ciężko być zauważonym. Jeśli to nie problem, chciałabym was, jako społeczność wykopu poprosić o skromne wsparcie, w postaci choćby "lajka" na Facebooku. Każda mała pomoc, to cegiełka do celu i tego że być może kiedyś udowodnię, że jako dorosła osoba można zmienić swoje życie i iść własną ścieżką.\n#chwalesie #sztuka #rysunek #rysujzwykopem pokaż całość\n[zobacz zdjęcie z images-wixmp-ed30a86b8c4ca887773594c2.wixmp.com]\n+: arael, Houtarou-kun +17 innych\n@Sthen: Już miałem pochwalić i napisać, że bardzo ładne i zakładaj artstation z takim skillem, ale zawsze wolę sprawdzić te "na podstawie grafiki promocyjnej"... To nie jest na podstawie, tylko totalna zrzynka arta i tyle to ma sensu jakby losowa osoba wzięła druk i sobie na przebitce przerysowała xDD\nNastępnym razem trochę inwencji własnej w grafice. Wziąć postać, poze czy nawet crossover zawartej postaci to jeszcze okej, ale take czyste przerysowanie to bardzo kiepsko (chociaż postać ci kolorystycznie ładnie wyszła) ;d pokaż całość\n+: Bukajec, Lenalee +3 innych\n@BlackReven: to jest przerysowane i nigdzie się z tym nie kryję. :)\n+: Jeleniowa, bakayarou +1 inny\nPo więcej ziemniaczanej miłości zapraszam na : http://www.facebook.com/ziemniakipower/\nmaku93 2 tyg. temu\nanonimowa__internautka 2 tyg. temu\nI_am_Ev 2 tyg. temu\nTen obóz miał najlepszy klimat. Try change my mind (⌐ ͡■ ͜ʖ ͡■)\n#gothic #rysujzwykopem #rysunek #malarstwo\n+: KAFF, losewos +104 innych\n@kRz222: no właśnie ja identyczną logiką kierowałem się dołączając do nowego (chociaż bardzo lubię też stary)\notusz takie radź sobie sam, bądź bandytą, bardzo pasuje do kolonii karnej, do tych beznadziejnych warunków\nplus - w starym obozie każdy da ci spokój jak ustawisz się w szeregu\nw nowym od razu masz spokój i możesz pogadać z najważniejszymi ludźmi na spokojnie, taki Lee nie potrzebuje masturbować się ochroną setki strażników, sam sobie poradzi pokaż całość\n@Edi93: Świetna charakterystyka :) W pełni się z Tobą zgadzam.\nDodałbym jeszcze lutnie, na których grają wieczorami kopacze przy ognisku (zwłaszcza na targowisku w południowej części Starego Obozu). Niby drobnostka, a jak niesamowicie buduje klimat ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nReal_Ez 2 tyg. temu via Wykop Mobilny (Android)\nRoman Kij w szybę\nFajnie wyglądająca poza mi wyszła z głowy\n+: Lenalee, Zlosliwosc +9 innych\nCzas na czwartą. Zastanawiam się nad Mulan.\nCzy są na wypoku rodzice noszący w chuście ( ͡º ͜ʖ͡º) ???\n#disney #chustonoszenie #rysujzwykopem #rysunek #chwalesie #dziendobry #dzieci\n+: xandra, BillyGugu +12 innych\n@NIEKONWENCJONALNA jakby nie patrzeć wieluchowanie też może uzależniać :D\n@erln: nie skomentuje tego xp\n+: Rapepo, Duze_piwo +27 innych\n+: paruwczanbiedronki, Powstaniec +15 innych\n@kRz222: A skąd wiesz, że nie paladynka? ( ͡º ͜ʖ͡º)\n@0923iodfnjkj905njef9033dasd390mmos: Paladynki możesz szukać sobie we Władcy Pierścieni, nie w Gothicu. Gothic to fantastyka dla mężczyzn\n+: Wayatt, Falsen123 +3 innych\nMówią o nich świry a może nimi nie byli? Ciekawe o czym ta trójka rozmawia\n#gothic #gothiczklimatem #rysunek #staregry\n+: Imperator_Wladek, ZdenerwowanyBialorusin +6 innych\n@kRz222: Nie od dziś bywalcy więzień szukają sensu w religii.\n@kRz222: Po kimś, kto jara codziennie masę trawy i zakłada wokół tego religię raczej ciężko się spodziewać czegoś mądrego.\nUr-Shak wygnany, Ur-Shak nie móc wrócić\n#gothic #gothiczklimatem #rysunek\n+: Akumulat, BartoszBarSeba +17 innych\n@kRz222: ulu-mulu ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@kRz222: Zawsze mi go było szkoda :(\nLepiej uważać na tych z obozu sekty\n+: paruwczanbiedronki, LegionPL +25 innych\n@kRz222: wygląda jak Artur szpilka\n+: lanekrasz, 3bbb +3 innych\n#disney #chustonoszenie #rysujzwykopem #rysunek #chwalesie\n+: Hedage, plazma +13 innych\n@szersz3n: szycie to nie dzierganie ;).\nszersz3n 2 tyg. temu via Android\n+: Rapepo, lubie-sernik +12 innych\n@Floooki: Dokończę najwcześniej za jakiś tydzień bo jeszcze sylwek, szkoła i te sprawy więc nie chciało mi się czekać\nAle luzik, skończony też wrzucę\n@Real_Ez no ja myślę... dawaj znaka, jak skończysz, będzie korekta w gratisie ( ͡º ͜ʖ͡º)\n#rysunek #sztuka #koty #castellanocontent\n+: Rapepo, Apollo_Vermouth +11 innych\nGrim Reefer. by Cloud\nfantastyczna jest ta okładka i utwór\n#okladkiplyt #rysunek #sztuka #doommetal #sludge #sludgemetal\n+: privatus, ceb0lak +4 innych\nxy_li 3 tyg. temu via iOS\nWłochaty muł, part tu.\n#rysujzwykopem #rysunek #tworczoscwlasna #zwierzeta #zwierzaczki\n+: dami423, mull +11 innych\nTymczak 3 tyg. temu via Wykop Mobilny (Android)\n+: Freakz, xy_li\n@xy_li: Kierunek kresek robi ogromną robotę\nZapraszam do mnie (ʘ‿ʘ)\n#rysujzwykopem #rysunek #sztuka #tatry #sokolica pokaż całość\n+: Justa136, Kazelot +10 innych\n@Boro03: całkiem ładne to. Ale za słabe żeby od razu lajkować.\n@Lucifer_vult_animae_tuae dzięki ( ͡º ͜ʖ͡º) no ale wiesz 15 lat mam to jeszcze mam czas żeby lepszą kreskę złapać (✌ ﾟ ∀ ﾟ)\n#rysujzwykopem (21) #sztuka (13) #tworczoscwlasna (11) #grafika (7) #chwalesie (6) #art (5) #grafikakomputerowa (4) #evehardrysuje (3) #malarstwo (3)


Ubranie robocze Bluza + Ogrodniczki Ardon 4Tech - Glovex\n» Ubranie robocze bluza + spodnie ogrodniczki Ardon 4Tech\n174,91 zł 174.91 brutto\nKod produktu: 7260_4TECH-OGR-KPL\nKomplet odzieży roboczej Ardon 4Tech składający się z bluzy roboczej oraz spodni ogrodniczek. Ubranie robocze zostało wykonane z mieszanki bawełny (35%) oraz poliestru (65%) o gramaturze 240 g/m². Bluza robcza jest zapinana na suwak kryty ochronną listewką. Posiada regulujące patki na rzep w mankietach i gumkę ściągającą. Na plecach znajduje się duże miejsce na umieszczenie logo. Zarówno spodnie jak i bluza posiadają wzmocnienia z poliestru 600D w czarnym kolorze. Wielofunkcyjne kieszenie podwyższają funkcjonalność całego zestawu. Do odzieży dodano odblaskowe lamówki zwiększające widoczność pracowników w warunkach niedostatecznego oświetlenia. W nogawkach spodni znajdują się klapki na nakolanniki wewnętrzne." Spodnie ogrodniczki znajdujące się w zestawie posiadają regulację długości w szelkach. Polecana dla techników utrzymania ruchu, monterów czy serwisantów.


Z bielikiem jak z żoną / Komentarze\nZ bielikiem jak z żoną\n19.04.2012 15:01, aktualizacja 20.04.2012 15:11\nZOBACZ WIĘCEJ Pani doktor ma majówkę Nasze dziecko jest już z nami Zostałeś ojcem? Wydzielasz specjalny hormon! Odkryto powód przedwczesnych porodów Doula - kobieta, która towarzyszy Czuwają, prowadzą, matkują Czego wstydzą się Polki?\nSą trzy rodzaje czekania. Pierwsze jest intensywne, napełnione treścią, niecierpliwe. W drugim emocje opadają i człowiek próbuje je sam jeszcze trochę podtrzymać, wykrzesać z siebie entuzjazm, nadawać sens. W trzecim godzi się zaś z tym, że czekania nie trzeba na siłę napełniać treścią. Wystarczy siedzieć i obserwować.\nAle konkretnie. Doba czekania na narodziny:\nGodz. 15.00 Mama jedzie do szpitala. Tata przyjeżdża z odsieczą. Nie robi się nic, bo się czeka. Nazwijmy to czekaniem numer jeden, tym czekaniem najintensywniejszym. Skoro bowiem natura daje sygnał, to pewnie zaraz się wszystko zacznie. Intensywności tego czekania nie osłabia nawet świadomość, że to już czwarte dziecko. To jedna z nielicznych spraw, w których rutyny nie będzie nigdy.\nWięc nie robimy nic, bo tym odświętnym czasie niczego robić nie wolno. Byłoby to jakieś bluźnierstwo. Dopuszczalne są jedynie esemesy o treści: "Rodzimy", albo "Jeszcze nie".\nGodz. 20.00 A jednak zmęczenie. Odpalamy więc czekanie numer dwa. Postanawiamy z dziećmi, że całą noc będziemy oglądać "Władcę pierścieni". Wypełnimy zatem czas szlachetnym patosem. Esemesy do szpitala. Co się dzieje? Co mówią? Frodo wyrusza w drogę. Czasem myśl o nienapisanych tekstach. Trudno, mogę teraz pisać tylko o tym. Musicie trochę z takim mną wytrzymać. Później - obiecuję - będzie po staremu.\nGodz. 4.00 W szpitalu nic nowego. Dzieci zasnęły.\nGodz. 8.00 W szpitalu nadal nic nowego. Dzieci wciąż śpią. Szukam innego wypełniacza, żeby przejść do czekania numer trzy. I znajduję je. Tak, od teraz będę śledził bieliki na stronie, gdzie Lasy Państwowe umieściły transmisję na żywo z gniazda. Czytam tam, że w połowie marca samica zniosła jaja. Więc to było inaczej niż u nas. I że jaja wysiadują na przemian samica z samcem. Też inaczej niż u nas. Człowiek, jakby nawet chciał, żonie tu nie pomoże.\nPrzy pierwszych porodach byłem, owszem, żona namawiała. Teraz zdanie zmieniła. Poród, kobieca sprawa, więc jestem z dziećmi. W pewnym sensie jest to jednak naprzemienne wysiadywanie jaj… Może jednak mamy coś wspólnego z orłami? Poczytajmy dalszy opis: "Przy gnieździe pojawia się czasem szpak, który chciałby chyba zamieszkać tuż obok, ale bieliki go odpędzają. Można też zauważyć kruki, które czyhają na bielicze jaja" - no, to już zupełnie jak u ludzi.\nOglądanie wciąga. Dzieci się budzą. Zaczynamy podglądać bieliki wspólnie. Orzeł się poruszył, wstał i rozprostował kości. Napięcie rośnie. A potem opada - bielilk wraca do poprzedniej pozycji. Nie posłucha wezwania do szybkiego rozwiązania sprawy, jeśli ktoś go będzie chciał rozproszyć - wkurzy się. Nie zadziałają tu wezwania do osiągnięcia szybkiego efektu, skuteczność ma tu inną miarę. Z bielikami ostrożnie trzeba. Jak z żoną.\nPozostaje podglądanie. Podglądany bielik ma w sobie coś pańskiego. To on jest w centrum. Nam pozostaje tylko czekanie - czekanie numer trzy. To najdłuższe i najbardziej teologiczne.\nTagi: czekanie, poród, wychowanie dzieci, rodzina\n~obserwator 19:22:31 | 2012-04-22\nZ historii tego gniazda (waży 0.5 tony)\n"W gnieździe co roku samica składa po dwa jaja. Niestety w 2008 r. lęgu nie było, ponieważ rok wcześniej samica została śmiertelnie postrzelona przez nieustalonego sprawcę. Ptak po postrzale doleciał z nadjedzonym karpiem w okolice gniazda, gdzie padł na oczach rolnika podczas prac polowych. Zdjęcie rentgenowskie wykazało 2 ołowiane śruciny tkwiące w jego ciele.\nNa szczęście już w następnym sezonie samiec związał się z nową samicą i od 2009 r. w gnieździe znowu pojawiają się młode. W marcu tego roku samica złożyła dwa jaja, które są teraz wysiadywane przez oboje rodziców (okres ten trwa 38-42 dni).\nPisklęta wylęgną się między 25 kwietnia a 1 maja."