List z podziękowaniem dla mężczyzny, który porzucił matkę z dzieckiem? Owszem… Oto prawdziwa historia pewnej samotnej matki, która jednak mogła przydarzyć się wielu kobietom. Jest to historia młodej studentki, skupionej na swojej świetlanej przyszłości i na tym, by jak najlepiej wykorzystać teraźniejszość. Miała przed sobą wielkie perspektywy i wielkie oczekiwania… nie było na tej liście macierzyństwa.\nCoś, co mogło się wydawać wydarzeniem traumatycznym, z czasem okazało się najlepszym, co mogło ją w życiu spotkać. Doświadczeniem tak wzbogacającym, że aż powstał list z podziękowaniem wyrażający całą wdzięczność tej kobiety…\nRelacja ta stanowi list z podziękowaniem. Jakiś czas temu stał on się sławny w internecie i mediach społecznościowych. Można się w nim przyjrzeć niewielkiemu elementowi złożonego świata emocjonalnego jakiemu musi stawić czoła młoda kobieta, która będąc w związku z mężczyzną zachodzi w ciążę i zostaje porzucona.\nHistorie te zdarzają się niezmiernie często – być może nawet w naszym najbliższym otoczeniu… Są źródłem wielkiego cierpienia ale też cennej nauki. Przeznaczenie bowiem nieraz igra z nami aby nauczyć nas siły, wytrwałości i nie poddawania się. Często okazuje się bowiem, że to, co na początku wydaje się końcem świata jest tylko tunelem do najpiękniejszego z doświadczeń…\nO tym właśnie opowiada list z podziękowaniem, o którym Ci dzisiaj opowiemy…\nList z podziękowaniem – porzuciłeś mnie a jednak dałeś mi tak wiele\nMoże to nie była miłość a może była to właśnie miłość życia. Jakkolwiek by było, tak się czasem zdarza, atrakcyjność sprawia, że czujemy, że żyjemy a uczucia odzywają się z całą intensywnością. Zwłaszcza gdy ma się 19 lat…\nNiezależnie od tego, czy dasz sobie czas na przeczytanie tego na spokojnie czy też nie, chciałabym podarować Ci ten list z podziękowaniem. Dziękuję za wszystko, co dla mnie zrobiłeś i czym mnie obdarowałeś.\nBohaterka naszej opowieści poznała swojego partnera na studenckiej imprezie. Ich związek był podobny do innych jakie tworzą ludzie w ich wieku – po około 3 latach razem człowiek zaczyna myśleć, że ta miłość jest prawdziwa i będzie trwać wiecznie… Nie było tak jednak w ich przypadku, ponieważ kobieta po zajściu w ciążę została natychmiast porzucona.\nZ własnej woli, na skutek w pełni świadomie podjętej, przemyślanej i odważnej decyzji postanowiła ona jednak mimo wszystko zdecydować się na macierzyństwo.\nW sobotnie noce siadywałam w moim pokoju, będąc w 6. miesiącu ciąży i przeklinałam Cię za to, że postawiłeś mnie w takiej sytuacji. Jeszcze coś – musisz wiedzieć, że znam prawdziwy powód, dla którego nie przyszedłeś do szpitala żeby mnie odwiedzić – byłeś zbyt zajęty upijaniem się podczas imprezy Halloween’owej.\nList z podziękowaniem – dziękuję, że odszedłeś gdy byłam w ciąży\nGdy kobieta zachodzi w ciążę choć tego nie planowała a mimo wszystko postanawia kontynuować, odpowiedzialność jest tylko i wyłącznie jej własna i ona doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Nie liczy się, że została porzucona. Nieważne, że jej serce jest pokruszone na miliony kawałków… W jej wnętrzu rośnie bowiem nowe życie.\nMłoda kobieta z naszej historii wysyła list z podziękowaniem do człowieka, który ją porzucił po tym jak zaszła w ciążę, ponieważ chciał żyć niezależnie swoim życiem. Koniec końców… po co komuś dziecko gdy ma takie nastawienie?\nOn postanowił nadal chodzić na imprezy, mieć związki, pić alkohol przez całe noce i nie martwić się niczym.\nZ tego powodu ona odczuwała potężny ból, ale tylko przez jakiś czas, przez kilka miesięcy. Z czasem uświadomiła sobie, że istnieje miłość znacznie czystsza, wieczna, bez pęknięć, idealna: miłość macierzyńska.\nPiszę do Ciebie ten list z podziękowaniem, aby wyrazić to, co czuję. Dziękuję, że odszedłeś w momencie, w którym to zrobiłeś, ponieważ oboje doskonale wiemy, że i tak zrobiłbyś to prędzej czy później. Dzięki temu nasza córka nie dowiedziała się jak to jest Cię mieć, tylko po to, żeby później za Tobą tęsknić.\nDziękuję, że zmusiłeś mnie do rozwoju\nNasza bohaterka musiała porzucić swój styl życia aby dopasować się do nowych obowiązków i zajęć. Odeszła z uniwersytetu aby wrócić do rodzinnego domu. Przestała chodzić na imprezy, oddaliła się od przyjaciół i intensywnego, kolorowego świata studenckiego, żeby poszukać pracy. Należało bowiem przyznać pierwszeństwo temu, co naprawdę ważne.\nTo właśnie wtedy na nowo odkryła, jak wiele była dłużna mężczyźnie, który porzucił ją po 3 latach związku.\nDziękuję, że pomogłeś mi zrozumieć, że Whisky z Coca-Colą to napój mojej przeszłości i że naturalne soki są moją przyszłością.\nDziękuję, że pozwoliłeś mi zrozumieć, że słuchanie jak moja córeczka do mnie mówi zawsze będzie lepsze niż słuchanie DJ-a na studenckich imprezach.\nDziękuję, że pomogłeś mi uświadomić sobie, że tysiące brudnych pieluszek jest lepsze niż budzić się samotnie i wymiotować po poprzedniej nocy.\nByć samotną matką to jedno z największych osiągnięć kobiety\nByć samotną matką może nam pomóc zrozumieć i odkryć to wszystko, na co nas stać i o czym nie mamy zielonego pojęcia aż do czasu, gdy przychodzi nam stawić czoła rzeczywistości. Jesteś bowiem wtedy zarazem matką i ojcem. Cierpisz, płaczesz po kryjomu i czasem masz wrażenie, że tym razem naprawdę nie dasz już rady. Ale zupełnie jak bohaterka naszej historii, za każdym razem podnosisz się i idziesz do przodu. Wygrywasz, pokonujesz i nie poddajesz się…\nTo normalne, że od czasu do czasu robisz życiu wyrzuty. Dni podczas których jedyne, co Cię martwiło to egzaminy czy randka z chłopakiem, budowanie przyszłości, realizowanie marzeń czy organizowanie niezapomnianej imprezy należą już do przeszłości – może się zdarzyć, że będziesz za tym tęsknić. Nie czuj się z tego powodu winna.\nByć samotną matką w wieku 19, 15 czy 17 lat może być czasami bardzo trudne. Wszystko jednak można pokonać i przez wszystko da się przejść zwycięsko. Nikt nigdy nie będzie w stanie odebrać Ci zgromadzonej wiedzy i doświadczenia. Doświadczenia, którego nie mają nawet niektóre kobiety po 30.\nNauczyłeś mnie, że czasami książę z bajki to nie ten, który wszystkich ratuje i uszczęśliwia, lecz raczej że czasem jest nią mała dziewczynka z kokardką na włosach, która mówi do mnie: “Mamusiu”.


Właściciel sieci Marcredo o kulisach zmian w Grupie Elbfonds - Centra handlowe\nWłaściciel sieci Marcredo o kulisach zmian w Grupie Elbfonds\n17 cze 2015 12:04\nMarcredo Center Kutno, fot. materiały inwestora\nElbfonds dalej istnieje, ale nie ma już nic wspólnego ze zbudowanymi za pieniądze funduszu Direkt Invest Polen centrami handlowymi Marcredo. O kulisach zmian w Grupie i planach działalności funduszu w naszym kraju opowiada Piotr Michał Kosmęda.\nFirma Elbfonds dalej istnieje, ale nie ma już nic wspólnego ze zbudowanymi za pieniądze funduszu Direkt Invest Polen centrami handlowymi. Jak obecnie wygląda sytuacja w Grupie?\nStephan Groht nie pełni już funkcji zarządzającego w spółkach komandytowych powołanych do realizacji projektów w Polsce. Nie jest też pośrednio ani bezpośrednio właścicielem udziałów w spółkach z o.o., które są komplementariuszami (spółkami umocowanymi do reprezentowania) spółek komandytowych.\nElbfonds ALERT RSS Piotr Michał Kosmęda ALERT RSS Stefan Haupt ALERT RSS Bartosz Babiak ALERT RSS Marcredo Center ALERT RSS\nkonrad 2015-06-24 15:26:51\ncoś dzisaj widziałem coś ruszyło koparka jedna tam coś dzisaj już zaczeła kopać\nlotek 2015-06-19 21:07:11\nTak firma szybko się skończy to tylko kwestia czasu, czego jej życzą serdecznie wszyscy pokrzywdzeni przez nią pracownicy!!!\nMax 2015-06-18 10:08:59\nFirmy działające w tak nieetyczny sposób wobec swoich pracowników nie powinny mieć miejsca na Rynku!!!


Jaki wybrać telefon dla dziecka w 2022 roku? - iPhone SE dla dziecka - blog Cortland\n27 marca 2022 | Redakcja Cortland\nDobry telefon dla dziecka – przedstawiamy iPhone SE\nPrędzej lub później w życiu każdego rodzica przychodzi moment, w którym musi zmierzyć się z prośbą dziecka o pierwszy smartfon. Jakie urządzenie wybrać? Dowiedz się, dlaczego warto postawić na iPhone SE.\nDlaczego właśnie iPhone SE nadaje się najbardziej dla młodego użytkownika? Ten smartfon łączy w sobie najważniejsze cechy, na których zależy najmłodszym dzieciom oraz nastolatkom. O jakich funkcjach mowa?\nKompaktowy iPhone dla dziecka z rozbudowanymi możliwościami\nStandardowa przekątna ekranu wyświetlacza wynosi około 6 cali. To sporo jak na smartfon dla dziecka. Duże urządzenie może być nieporęczne i trudne do obsługi jedną ręką. Dlatego właśnie warto zwrócić uwagę na iPhone SE, który ma znakomity wyświetlacz Retina HD o przekątnej 4,7 cala. W ten sposób smartfon dla dziecka jest poręczny, a jednocześnie umożliwia np. wygodne oglądanie na nim wideo w rozdzielczości 1334 na 750 pikseli. Urządzenie z łatwością zmieści się w kieszeni, dzięki czemu dziecko będzie miało telefon zawsze przy sobie, żeby być w kontakcie z bliskimi.\nJaki iPhone dla dziecka wybrać, żeby sprostać jego oczekiwaniom? Z pewnością taki, który będzie robił doskonałe zdjęcia. iPhone SE posiada wysokiej jakości obiektyw 12 MP w tylnym aparacie, ze stabilizacją obrazu – w sam raz do dynamicznych ujęć podczas zabawy. Szerokokątny obiektyw pozwala objąć wiele osób przy zdjęciu grupowym, a o jakość zdjęć zadba inteligentny HDR. Dla młodych tik-tokerów istotne będzie z pewnością nagrywanie filmów. Tutaj iPhone SE również reprezentuje najwyższy poziom, umożliwiając kręcenie w jakości 4K z częstotliwością nawet 60 kl./s. Do specjalnych efektów może posłużyć funkcja nagrywania w zwolnionym tempie.\nWewnątrz iPhone’a SE pracuje na najwyższych obrotach czip A15 Bionic – takim sam jak w iPhonie 13. Dzięki dużej ilości pamięci oraz wydajnemu procesorowi granie w gry mobilne, korzystanie z internetu, aplikacji czy mediów społecznościowych będzie płynne i wygodne. iPhone SE może także zastąpić komputer w trakcie zdalnej nauki. Z zewnątrz model SE również doskonale nadaje się jako iPhone dla dziecka. Obudowa ma nowoczesny design, a lotnicze aluminium zapewnia wytrzymałość przy upadkach. iPhone SE jest też wodoodporny na głębokość 1 metra do 30 minut. Smartfon bez trudu można sparować z najpopularniejszymi akcesoriami jak słuchawki AirPods albo połączyć z zegarkiem Apple Watch.\nNajważniejsze dla rodziców, czyli bezpieczeństwo i kontrola\nKażdy iPhone od Apple wyposażony jest w zaawansowane systemy bezpieczeństwa, które należą do najlepszych tego typu rozwiązań na świecie. Nie inaczej jest w modelu SE, dlatego polecamy go jako iPhone dla dziecka. Zacznijmy od sytuacji, kiedy telefon trafiłby w niepowołane ręce. Każdemu dziecku może zdarzyć się chwila nieuwagi, przez co może zostawić gdzieś smartfon lub paść ofiarą kieszonkowca. Na wszystkie te ewentualności, iPhone SE posiada szereg zabezpieczeń. Główną jest czytnik linii papilarnych, który nie pozwala odblokować urządzenia nikomu poza właścicielem lub uprawnioną osobą. Urządzenie można z łatwością namierzyć dzięki funkcji Find my iPhone, co może być przydatne także w sytuacji, kiedy dziecko zapomniało dać znać co robi i gdzie się znajduje.\nApple oferuje też szereg narzędzi do kontrolowania tego, co dziecko robi na smartfonie, a także możliwości ograniczenia dostępu do niewłaściwych treści. Nadzór rodzicielski pozwala m.in. na:\nograniczenie dostępnych w sieci treści,\nblokowanie możliwości zakupów w sklepach iTunes Store oraz App Store,\nzezwalanie na użytkowanie zainstalowanych na urządzeniu aplikacji oraz funkcji,\nblokowanie dostępu do treści dla dorosłych na podstawie ocen,\nograniczenie wyszukiwania treści w internecie za pomocą Siri,\nograniczenie aplikacji Game Center,\nzezwalanie na zmianę poszczególnych ustawień, w tym polityki prywatności.\nTen szereg dostępnych ograniczeń ma na celu dostosowanie możliwości, jakie oferuje iPhone SE do wieku użytkownika. Niektóre aplikacje są nieadekwatne dla dziesięciolatka, jednak może z nich korzystać np. piętnastolatek. Dzięki nadzorowi rodzicielskiemu możliwa jest personalizacja najważniejszych ustawień.\nChmura rodzinna – idealne rozwiązanie także dla dzieci\nKolejnym sposobem na łatwą wymianę informacji w rodzinie, ale też monitorowanie aktywności dziecka jest Chmura rodzinna. Żeby z niej skorzystać potrzebne jest Apple ID, które można założyć od 13. roku życia. W przypadku młodszych dzieci konto może zostać utworzone przez rodzica lub opiekuna. W ramach Chmury rodzinnej można udostępniać muzykę, filmy, książki czy aplikacje. Cenną funkcją jest opcja „Poproś o zakup”. Młody użytkownik może chcieć zainstalować płatne aplikacje bądź inne produkty na iPhone’a, jednak żeby sfinalizować transakcję potrzebna jest zgoda rodzica.\nSmartfon dla dziecka – postaw na Apple\niPhone SE to rozbudowane możliwości w atrakcyjnej cenie. Jeśli twoja pociecha chce dołączyć do rodziny Apple, model SE to zdecydowanie najlepszy iPhone dla dziecka. Pamiętajmy jednak o odpowiednim doborze ustawień i odpowiedzialnej kontroli rodzicielskiej.


Domy w czasach Jezusa\nUtworzono: czwartek, 11 maj 2017 18:09\nPoszczególne domy żydowskie nie odznaczały się większą oryginalnością ani artyzmem niż całe miasta. Żydzi nigdy nie byli wybitnymi architektami. Na prowincji na przykład w Nazarecie, w czasie gdy Józef i Maryja wychowywali tam małego Jezusa - domy wyglądały bardzo prymitywnie. Były to ciężkie, sześcienne bryły, bielone wapnem, skąpo zaopatrzone w otwory, jeśli je w ogóle posiadały poza drzwiami. Wnętrze zajmowała często tylko jedna izba, podzielona na dwie części: połowa domu służyła bydłu, połowa rodzinie. Niektóre domy były na wpół jaskiniami.\nW domach średniozamożnych nie zadowalano się już tylko jedną ubogą izbą, służącą równocześnie za kuchnię, jadalnię i sypialnię. Na prawdziwe kuchnie mogli sobie pozwolić jedynie ludzie bardzo bogaci. Zazwyczaj przyrządzano posiłki na dziedzińcu, a w razie potrzeby pod okapem.\nDach odgrywał w życiu codziennym bardzo ważną rolę. Był to płaski taras, lekko pochylony, aby deszcz mógł ściekać do rynien. Prawo wymagało, aby dach zabezpieczono balustradą, by nie obciążyć swego domu krwią, gdyby ktoś z niego spadł. Na dach wchodziło się po schodach, najczęściej zewnętrznych. Składano na nim narzędzia pracy, suszono bieliznę, zażywano wieczornego chłodu, w letnie zaś noce - sypiano. Niektórzy nawet rozstawiali na tarasie namioty. Dach służył także do modlitwy i rozmyślań.\nW domach ludzi zamożnych powstał zwyczaj wznoszenia na dachach zamiast namiotu, lekkiej konstrukcji, która z wolna przekształciła się w prawdziwe piętro. Niekiedy nawet, aby zapewnić oświetlenie z góry, zawieszano czworokątną lampę. Umieszczano w nich przygodnych gości gdyż zewnętrzne schody zapewniały wszelką swobodę. Przy większej ilości gości podawano tam posiłki.\nBogacze, możni i sławni tego świata posiadali prawdziwe pałace. Najpiękniejsza ze wszystkich była bez wątpienia wspaniała rezydencja letnia, która należała do Heroda Wielkiego. Jej ruiny, odkryte przez archeologów, jeszcze dziś wywierają imponujące wrażenie. Była to kopia siedziby hellenistycznej z dwoma dziedzińcami ozdobionymi portykami, z apartamentami położonymi na kilku poziomach, a nawet niewielkich teatrem. Całość budowli spoczywała na olbrzymich, sklepionych fundamentach. Otaczały ją wspaniałe tarasowe ogrody, z basenami czystej wody, fontannami, a nawet sadzawką.\nDomy ubogich wieśniaków powstawały z gliny zmieszanej z trzciną, a w najlepszym razie z glinianych cegieł, wyrabianych nogami, przemieszanych ze słomą u wypalanych w piecu. Takie ściany złodzieje mogli bardzo łatwo przedziurawić. Domy bogaczy były z kamienia. Palestyński wapień dostarczał doskonałego budulca.\nDrzwi były wąskie i niskie. Znano już wtedy zawiasy. Domy zwykle nie były ogrzewane. Gdy chłód dawał się we znaki, spalano węgiel drzewny w piecykach. Do przyrządzania posiłków wystarczyło zwykłe ognisko rozpalane na świeżym powietrzu. Kopano w tym celu dół obramowany dwoma kamieniami. Jedynie w siedzibie bogaczy były piece opalane drzewem lub torfem.\nUmeblowanie na ogół było bardzo skromne. Najważniejszy sprzęt nawet u bogaczy stanowiła skrzynia: na odzież, na artykuły spożywcze. Najubożsi spożywali posiłki na skrzyni lub jej korcu, czyli naczyniu do odmierzania ziarna, odwróconego do góry dnem. W gospodarstwie średniozamożnych były stoły.


Fatalne nastroje. Porażki szczypiornistek - Portal Płock - numer 1 w Płocku!\nFatalne nastroje. Porażki szczypiornistek\nOpublikowano: 30 listopada 2014 17:45 2014-11-30T17:45:00.000Z\nSport Jutrzenka przegrała z Dwójką Nowy Sącz, chociaż w pierwszej połowie prowadziła już różnicą pięciu bramek. SMS gonił wynik przez cały mecz z lubelskim AZS UMCS. Niestety, bezskutecznie.\nJutrzenka przegrała z Dwójką Nowy Sącz, chociaż w pierwszej połowie prowadziła już różnicą pięciu bramek. SMS gonił wynik przez cały mecz z lubelskim AZS UMCS. Niestety, bezskutecznie.\nPojedynki dwóch ekip mających swoje siedziby w naszym mieście łączą dwa wspólne elementy. Pierwszym z nich jest miejsce rozegrania – oba odbywały się bowiem w Płocku. Drugi to różnica po końcowej syrenie. Zarówno Jutrzenka, jak i SMS przegrały trzema bramkami. Przebieg obu meczów był jednak zupełnie inny.\nDrużyna prowadzona przez trenerów Jarosława Stawickiego i Marka Przybyszewskiego rozpoczęła od mocnego uderzenia. Zanim zakończył się pierwszy kwadrans pojedynku, płocczanki prowadziły już pięcioma golami. Świetne prowadzenie gry przez Aleksandrę Rędzińską, kąśliwe rzuty Karoliny Mokrzkiej, udane interwencje Doroty Dobrowolskiej – to wszystko musiało robić duże wrażenie na rywalkach. I na kibicach obserwujących pojedynek w hali sportowej SP 16. Ale nie na trenerze przyjezdnych. Mateusz Strzelec poprosił o czas, a gdy jego podopieczne wróciły na parkiet, obraz gry uległ radykalnej zmianie. Niestety, na niekorzyść miejscowych. Jutrzenka straciła swoją przewagę jeszcze szybciej, niż ją wywalczyła.\nDo końca pierwszej połowy i w przez większość drugiej części toczyła się gra bramka za bramkę. Niestety, gdy ważyły się losy meczu, więcej do powiedzenia miały przyjezdne. Dziesięć minut przed końcem na świetlnej tablicy widniał jeszcze wynik remisowy, ale w końcówce Dwójka zdobyła pięć bramek, tracąc zaledwie dwie. A to oznaczało jej wygraną różnicą trzech bramek.\nAZS UMCS Lublin przyjechał do Płocka podrażniony czterema kolejnymi porażkami. Aby uniknąć piątej przegranej, trenerka Izabela Puchacz wzmocniła swój zespół grającymi na co dzień w PGNiG Superlidze (w barwach Selgrosu) Honoratą Syncerz, Katarzyną Kozimur, Joanną Szarawagą oraz Dagmarą Nocuń (w poprzednim sezonie była ona zawodniczką SMS-u).\nOd pierwszych minut meczu aż nadto widoczna była przewaga doświadczenia lublinianek. Przyjezdne szybko wypracowały sobie różnicę, która pozwoliła im spokojnie kontrolować przebieg gry. Na nic zdała się świetna dyspozycja rzutowa Aleksandry Kwiecińskiej, która w końcówce 2014 roku wreszcie zaczęła grać tak, jak oczekuje tego od niej sztab szkoleniowy SMS-u. Lublinianki po pierwszej połowie prowadziły różnicą sześciu bramek.\nW drugiej części spotkania Aleksandra Kwiecińska była wprawdzie nieco amniej skuteczna niż przed przerwą, jednak w rolę egzekutorki wcieliła się z powodzeniem Aleksandra Rosiak. Zdobywała bramki jak na zawołanie, a strata SMS-u stopniała w pewnym momencie do zaledwie jednego oczka.\nNiestety, w końcówce najlepiej dysponowane rzutowo były Katarzyna Kozimur i Dagmara Nocuń. Zdobyte przez nie bramki przesądziły ostatecznie o końcowym rezultacie. Nie można jednak pominąć wyczyny Edyty Charzyńskiej, która zakończyła mecz z dziesięcioma bramkami na koncie.\nSMS ZPRP: Sarnecka, Seweryn – Rosiak 11, Kwiecińska 10, Świerżewska 3, Suchy 1, Dworczak 1, Urbańska 1 oraz Urbaniak, Roguska, Papierzyńska, Trzaska, Nosek\nMKS AZS UMCS: Nóżka, Gruszecka – Charzyńska 10, Szarawaga 5, Nocuń 5, Kozimur 4, Syncerz 4, Markowicz 2 oraz Blaszka, Szyszkowska, Juć, Kucharczyk, Lasek.


Bandaże i opaski elastyczne, bandaż Coban, lekki gips\nSklep Medyczny Store to miejsce, w którym każda osoba dotknięta kontuzją, schorzeniami stawów oraz bólem reumatycznym znajdzie rozwiązanie - proponujemy opaski elastyczne, które poprzez delikatne usztywnienie pozwalają łagodzić dolegliwości bólowe i skutecznie łagodzą obrzęk. Dostępna w naszym asortymencie opaska elastyczna to popularne wsparcie po usunięciu ciężkich opatrunków gipsowych - w tym przypadku, bandaże elastyczne pozwalają na odciążenie świeżo wyleczonego urazu, dodatkowo wzmacniając i usztywniając stawy.\nElastyczna opaska uciskowa na kolano i nadgarstek\nNasza hurtownia zaopatrzenia medycznego proponuje bandaż elastyczny przeznaczony na różne części ciała - opaski elastyczne na kolano doskonale zabezpieczają wrażliwe okolice, szczególnie po bolesnym wypadnięciu rzepki, natomiast opaski elastyczne na łokieć są popularnym narzędziem przeciw urazowym wśród sportowców. Posiadamy także bandaże uciskowe w rozmiarach uniwersalnych - dzięki wyposażeniu w zapinkę, takie rozwiązanie będzie doskonałe, jeśli opaska elastyczna na stopę lub nieduża opaska na nadgarstek to cel naszych poszukiwań. Warto jednak pamiętać, że takie opaski należy wybrać w odpowiednim rozmiarze, uwzględniając ich szerokość - wszystko po to, aby najlepiej dopasować je do wielkości danej części ciała.\nBandaż elastyczny - do czego służy?\nOferowane opaski medyczne na rękę i inne części ciała występują najczęściej w formie rolki, na który nawinięty jest zwój z materiału - może być to dzianina, płótno lub gaza. Taki opatrunek elastyczny sprawdza się także znakomicie do mocowania opatrunków jałowych czy powstrzymywania intensywnego wycieku krwi. Jak wspomnieliśmy wcześniej, bandaż elastyczny na nadgarstek spełnia swoją funkcję także jako opatrunek odciążający przy zwichnięciach i skręceniach stawów, przynosząc odczuwalną redukcję bólu i niemal natychmiastową ulgę. W razie potrzeby można używać ich także do unieruchomienia złamań i innych urazów, które tego wymagają.\nZałożenie opaski nie jest operacją skomplikowaną, jednak musimy zapamiętać kilka ważnych warunków. Bandaż musi odpowiednio przylegać do ciała - założony zbyt luźno nie spełni swojej funkcji, natomiast zbyt ciasno może powodować zaburzenia w krążeniu. Poprawnie założony bandaż elastyczny nie powinien wywoływać nadmiernego ucisku, a krążenie krwi w obszarze skóry nim objętym powinno odbywać się swobodnie. Opaski elastyczne wykonuje się z materiałów delikatnych dla skóry, które redukują możliwość wystąpienia podrażnień oraz umożliwiają dopływ powietrza do skóry.\nBandaż samoprzylepny Coban\nOferujemy także nowoczesne bandaże samoprzylepne, które wykorzystywane są podczas potrzeby ucisku kończyn. To doskonałe i wygodne zastosowanie stabilizacji opatrunków medycznych. Jego samoprzylepne właściwości sprawiają, że nie wymaga zapinek - jest to możliwe dzięki zastosowaniu specjalnej technologii - Coban 3M został zaprojektowany tak, aby sam przylegał do siebie.\nBandaż elastyczny można zakupić w naszym sklepie medycznym w bardzo niskich i atrakcyjnych cenach. Najtańsza opcja - opaska dziana elastyczna - to koszt zaledwie kilkudziesięciu groszy za sztukę, natomiast droższe bandaże samoprzylepne to modele, których ceny rozpoczynają się od niespełna 10 złotych. Proponujemy opaski elastyczne w różnych rozmiarach i wersjach kolorystycznych - wybierz rozwiązanie, które spełni Twoje oczekiwania! Zapraszamy do składania zamówień.


Perz wydłużony jako nowe źródło energii odnawialnej | Małopolski Ośrodek Doradztwa Rolniczego\nNie da się podważyć faktu, że źródła konwencjonalne zatruwają powietrze, niszczą środowisko przyrodnicze i nie chronią Klimatu na Ziemi. Jednocześnie istnieje ogromna presja społeczna w kierunku zmniejszenia emisji CO2, zwiększenia oszczędzania energii oraz zwiększenia wykorzystania odnawialnych źródeł energii (OZE).\nOszczędni rolnicy w Polsce już od bardzo dawna stosują brykietowanie słomy jako własne paliwo do ogrzewania domów, a do suszenia ziarna zakupują kotły spalające 10 kilowe kostki lub całe 300-500 kg bele słomy. Rolnicy słomę wykorzystują głównie jako nawóz. Wzbogacona opryskiem z mocznika jest rzeczywiście dobrym wyborem. Ale jeszcze lepszym rozwiązaniem jest na przykład poplonowa mieszanka zbożowo strączkowa wsiana w ściernisko, a następnie przyorana .Słoma może być też gotowym do wzięcia z pola „złotym węglem”, wymaga tylko sprasowania, zbrykietowania lub speletowania (granulowania). W artykule omówiono uprawę perzu wydłużonego, nowego gatunku biomasy, który rozszerza bogaty już asortyment roślin energetycznych.\nCharakterystyka biologiczna. Perz wydłużony (Agropyron elongatum) pochodzi z południowo wschodniej Europy i Azji, jest to wysoka do 2,2 m bezrozłogowa, wieloletnia i kępowa trawa, ma bardzo głęboki, na ponad 3 m wiązkowy system korzeniowy. Posiada sztywne źdźbła i duże szczeciniaste szarozielone liście o długości do 30 cm, średnio owłosione i pokryte nalotem woskowym. Łan trawy jest zwarty i odporny na wyleganie. Nie stwierdzono na niej do tej pory żadnych patogenów. Gatunek ten wytwarza duże jak na trawy nasiona - masa 1000 ziaren wynosi 7,0–8,5 g, przy plonie 1-3 t/ha, o długiej żywotności (6-7 lat) oraz sile kiełkowania 65-90%. Roślina wytwarza kłosy długie do 30 cm, mało podatne na osypywanie się. Termin zbioru nasion przypada po połowie września. Perz wydłużony jest odporny na suszę, mróz (do –20o C), wysokie temperatury latem, a na wiosnę wcześnie rusza z wegetacją. Może rosnąć wydajnie na tym samym miejscu 7-10, a nawet 12 lat. W stanie naturalnym trawa rośnie na suchych i zasolonych lekkich glebach. Od 2005 roku w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin w Radzikowie prowadzono autorskie prace badawcze pod kierunkiem dr inż. Danuty i Józefa Martyniaków. Doprowadziły one do wyselekcjonowania odmiany o nazwie Bamar, która jest prawnie chroniona. Plon suchej masy siana wynosi 10-16 t/ha.\nAgrotechnika uprawy. Plantację można zakładać na każdej, ale przepuszczalnej glebie, średnio uwilgotnionej, nawet klasy 5, nie podmokłej ani nie torfowej. Na glebie piaszczystej, dotąd aż rośliny nie sięgną korzeniami do wody konieczne jest nawadnianie, szczególnie w okresie wschodów i do jesieni. Najlepszym przedplonem są okopowe, motylkowate i strączkowe. Przygotowana do siewu gleba powinna mieć strukturę gruzełkowatą, dobrze doprawiona, zwałowana, nie może zawierać chwastów wieloletnich, w tym zwykłego perzu rozłogowego i innych traw. Jeżeli jest to konieczne, przed siewem perzu, należy wykonać oprysk glifosatem (zawsze na żywo rosnące chwasty), w zalecanej na etykiecie dawce 3-5 l/ha, 150-300 l wody. Perz można siać od kwietnia aż do września, najlepszy jest jednak termin wiosenny. Przy siewie jesiennym rośliny jeszcze przed zimą powinny rozpocząć krzewienie, a na pędach mają mieć po 4-5 liści. Wschody pojawiają się dopiero po 20-30 dniach. Zalecany rozstaw rzędów 25-30 cm (co druga redlica siewnika zbożowego), głębokość siewu 1-2 cm. Norma wysiewu 15-30 kg/ha zależy od zdolności kiełkowania nasion podanej przy zakupie. Zaleca się zawsze wykonać próbę kręconą siewnika, a w czasie siewu należy sprawdzać aparaty wysiewające, gdyż nasiona mają tendencje do zawieszania się, w samych przewodach nasiennych również mogą tworzyć się zatory. Przy dawce 10 kg/ha na długości 1 mb powinniśmy wysiać 43 nasiona, przy dawce 15 kg/ha 73 sztuk. Zaleca się zaprawianie nasion preparatem Azotobakteryna do traw dla lepszego startu młodych roślin (szczegóły na www.biofood.com.pl). Jeżeli siewu dokonuje się wiosną, to do jesieni mają powstać krzewiące się kępy źdźbeł wegetatywnych o długości do 1,8 m. Dopiero od 2 roku powstają grubsze i sztywne źdźbła kłosonośne do 2m wysokości zawierające celulozę o dużej wartości energetycznej.\nNawożenie perzu przeznaczonego do spalania. Przedsiewnie NPK (30/60/60) kg czystego składnika na hektar (w tym N szybko działający). W kolejne lata na wiosnę, pierwsza dawka szybko działającego N 30-40 kg/ha, druga po 2-3 tygodniach, np. Mocznik 40-50 kg/ha. Nawożenie P i K w kolejne lata po zbiorach jesiennych jednorazowo po 60 kg/ha, a na glebach lekkich wiosną.\nNawożenie pod 2-3 pokosy zielonki do biogazowni. W pierwszym roku tak samo jak wyżej, czyli 30/60/60. W kolejne lata, azotowe w sumie 100-130 kg N/ha/rok podzielone i wysiewane po każdym pokosie. Nawożenie P i K jednorazowo po 60 kg/ha jesienią, a na glebach lekkich wiosną.\nWalka z chwastami. W okresie wegetacji w razie wystąpienia chwastów zaleca się oprysk mieszanką np. Puma Uniwersal 1 litr/ha + Chwastox extra 300 SL dawka 3 litr/ha oraz 150-300 l wody. W chwili w/w oprysku poszczególne źdźbła perzu wydłużonego mają mieć wytworzone co najmniej po 5 liści właściwych. Uwaga! we wczesnym okresie rozwoju plantacji, szczególnie w I roku, chwasty zwalczamy mechanicznie przy okazji koszenia pierwszego pokosu.\nZbiór mechaniczny perzu. Zbiór na biomasę do celów spalania wypada od II–IV dekady września. Zbiór można przyspieszyć opryskiem chemicznym, np. Reglone 3-4 litr/ha (150-300 l wody). Takie dosuszanie zaleca się wykonać wcześniej, w okresie mleczno-woskowej dojrzałości nasion (mniejsze straty spowodowane przez osypywanie, szybszy i łatwiejszy zbiór, lepsza jakość biomasy, wykorzystanie lepszej pogody). Po 7-14 dniach całkowitego wyschnięcia łanu można przystąpić do 1 fazowego zbioru, np. kombajnem zbożowym wyposażonym w prasę do słomy. Generalnie jednak stosuje się zbiór 2 fazowy, czyli najpierw koszenie kosiarką pokosową - listwową, a następnie po doschnięciu plonu na ściernisku stosujemy prasowanie siana. Wysokość koszenia nie niżej niż 8-10 cm, nie zaleca sie kosiarki rotacyjnej, gdyż niszczy ona węzły krzewienia perzu. Z kolei przy zbiorze 2-3 plonów w roku na zieloną biomasę, wykorzystuje się klasyczne sieczkarnie polowe do zielonek. Ostatnie koszenie 3 pokosu zielonki należy wykonać do końca września.\nZnaczenie gospodarcze. Perz wydłużony ma bardzo małe wymagania glebowe i klimatyczne, może rosnąć na glebach lekkich, ubogich, skażonych i zasolonych, nadaje się do rekultywacji gruntów marginalnych, do obsiewania pasów ochronnych. Koszty założenia i eksploatacja plantacji perzu wydłużonego do celów energetycznych są kilkakrotnie niższe niż przy uprawie wierzby czy miskantusa. Nie trzeba też kupować specjalistycznych maszyn do siewu i zbioru, a do likwidacji 10 letniej plantacji wystarczy typowy pług. Uzyskiwanie dużych plonów jest uzależnione od rodzaju gleby, nawożenia i dostępności wody dla roślin (jak przy każdej innej uprawie). Perz wydłużony nie jest gatunkiem inwazyjnym, sam się nie rozprzestrzenia i nie zagraża gruntom sąsiednim. Poprzez głęboki system drobnych i długich korzeni, rośliny doskonale walczą z suszą. Zielonka perzu nadaje się jako podstawowy substrat do produkcji biogazu, jest też doskonałą zieloną paszą dla zwierząt, również na kiszonkę, szczególnie dla przeżuwaczy. Może też służyć jako podłoże do produkcji pieczarek, do obsiewania poletek osadowych w oczyszczalniach ścieków i jako surowiec w przemyśle celulozowo papierniczym.\nZnaczenie energetyczne perzu. Skoszona w pokosy we wrześniu biomasa po 4–7 dniach zawiera nie więcej niż 12-20% wody i nadaje się do belowania, prasowania, brykietowania lub peletowania. Bez znaczącej szkody dla jakości surowca zbiory można opóźnić nawet do wiosny. Wartość opałowa trawy perzu mieści się w granicach 18-24 MJ/kg i jest zbliżona do niektórych gatunków drewna i węgla brunatnego. Zawartość popiołu wynosi tylko 3-4% i jest to doskonały, głównie potasowy nawóz, zawartość chloru tylko 0,2%.\nPlon 10–12 t/ha perzu, stanowi ekwiwalent wartości energetycznej 5–8 ton węgla. Do ogrzania domu o powierzchni 200 m2 wystarczy 1,5–2 ha uprawy.\nWnioski. Plantacje towarowe z uprawami energetycznymi w Polsce na krótki czas były rentowne. Są ciągłe kłopoty z umowami, z odbiorcami biomasy, ze spadającymi jej cenami i coraz wyższymi wymaganiami co do jakości produkowanej przez rolników biomasy. Do tego dochodzi konkurencja, czyli import tańszych surowców i brak prawno finansowej ochrony Państwa aby ta branża się rozwijała. Uprawa biomasy energetycznej, w tym perzu wydłużonego w małych gospodarstwach i na własne potrzeby jest jak najbardziej uzasadniona. Prawie każdy z rolników posiada grunty „marginalne”, na których mógłby produkować własne paliwo do ogrzewania domu.\nKontakt oraz szczegóły zamówienia na małe ilości nasion przyjmuje „Hodowla Roślin Bartążek Sp. z o.o. Grupa IHAR” koło Olsztyna, jedyny podmiot prowadzący hodowlę zachowawczą tego gatunku, odmiany Bamar. Kontakt tel. 89 512-03-27 e-mail biuro bartazek [dot] pl oraz strona internetowa info www.bartazek.pl\nJan Knapik, dn. 4.09.2017 r.


Choć damska torebka wygląda niepozornie, często mieści w sobie wiele rzeczy. Nierzadko jej zawartość wprowadza mężczyzn w konsternację. Tymczasem to, co nosimy w torebce, wiele o nas mówi!\nW zeszłym roku dużą popularnością na vlogach, czyli blogach, których zasadniczą część stanowią filmiki, cieszył się tag poświęcony zawartości torebki. Internautki pokazywały światu przedmioty, z którymi nie potrafią się rozstać. Choć zabawa może wydawać się szczytem próżności i pychy, w rzeczywistości niesie ze sobą wiele cennych informacji. Uważny obserwator, który zna podstawy psychologii, może wiele powiedzieć o naszym usposobieniu, przyglądając się naszej torebce. Nie chcesz wysyłać otoczeniu negatywnych sygnałów? Może nadeszła pora, aby uporządkować torebkę?\nJedziesz autobusem do pracy, gdy nagle pojawiają się kontrolerzy biletów. Początkowo jesteś spokojna, wszak tydzień temu kupiłaś miesięczny, jednak po chwili miejsce dobrego nastroju zajmuje irytacja. Nie potrafisz odnaleźć biletu w czeluściach torebki, co doprowadza cię do szewskiej pasji. Nerwową atmosferę potęguje zniecierpliwienie kontrolera i jego znaczące pochrząkiwanie. Zdesperowana, wysypujesz zawartości torebki na ziemię i po chwili wyciągasz bilet z … kalendarza. Jesteś uratowana! Czy warto jednak tracić nerwy na poszukiwanie „zaginionego” przedmiotu?\nMężczyźni często naśmiewają się z damskich torebek, przyzwyczaili się, że wiele z nas nosi przy sobie spory ekwipunek. Obok pasty do zębów, nici dentystycznej, gumy do żucia, aparatu fotograficznego, scyzoryka i gazu pieprzowego nierzadko znajduje się miejsce dla kabla USB do smartfona. Teoretycznie każda z tych rzeczy może okazać się potrzebna w ciągu dnia, składany nożyk przyda się, gdy kurier przyniesie przesyłkę, a kabel do smartfona pozwoli nam zgrać ważne pliki. Zanim jednak zapełnisz torebkę do granic możliwości, spójrz na sprawę w sposób obiektywny. Jak często odbierasz przesyłki w biurze? Czy rzeczywiście scyzoryk jest niezbędny? Niewykluczone, że po firmie krąży podobne narzędzie, które służy pracownikom do otwierania służbowych paczek. Czy na zakupy z przyjaciółką warto zabierać ze sobą aparat fotograficzny? Przecież kilka tygodni temu kupiłaś najnowszego smartfona, który robi całkiem przyzwoite zdjęcia.\nCiężka torebka a poczucie bezpieczeństwa\nDlaczego kobiety noszą ciężkie torebki? Choć trudno udzielić jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie, większość z nas przygotowuje się w ten sposób na niespodzianki. Scyzoryk, aparat czy kable do smartfona zapewniają nam poczucie bezpieczeństwa. Oczywiście nie namawiamy cię do wyciągnięcia z torebki rzeczy, które uważasz za potrzebne. Warto jednak skonfrontować swoje wyobrażenia z rzeczywistością. Czy naprawdę musisz nosisz ze sobą wszystkie rzeczy? Może część z nich warto zostawić w bagażniku samochodu? O ile aparat fotograficzny stanowi atrakcyjny łup dla złodziei, o tyle nikt raczej nikt nie ukradnie parasolki za kilkanaście złotych. Czasem wystarczy wyjąć z torebki kilka przedmiotów, by stała się ona lżejsza i bardziej przyjazna dla kręgosłupa.\nChaos w torebce nie najlepiej świadczy o jej właścicielce. Dopóki spośród wielu rzeczy potrafisz znaleźć ten, którego szukasz, nie ma problemu. Ten pojawia się wówczas, gdy zamiast błyszczyka wyciągasz … szczoteczkę do zębów. Niektóre z nas nie mogą zrezygnować z pojemnej torebki ze względu na wykonywaną pracę. Agentki nieruchomości, nauczycielki czy przedstawicielki handlowe muszą być przygotowane na każdą ewentualność. Jeśli nosisz przy sobie narzędzia pracy, warto pomyśleć o zakupie… drugiej torebki. Warto oddzielić szkolne lektury oraz sprawdziany od prywatnych rzeczy.\nMikroskopijna torebka – niepraktyczne rozwiązanie\nGdy wybieramy się na wesele, pragniemy ograniczyć ciężar do minimum. Duża torebka, wypełniona po brzegi kosmetykami i lekami, stanowi nie najlepsze rozwiązanie. Nic dziwnego, że sięgamy po kopertówkę, w której umieszczamy najpotrzebniejsze rzeczy. Na co dzień warto jednak wybierać pojemniejsze rozwiązania. Nie namawiamy cię do zakupu torby-wora. Wystarczy, że nowy nabytek będzie mieścił niezbędne przedmioty. Miniaturowe torebki, w których mieści się jedynie smartfon, są niepraktyczne. Nie zabieraj ich nawet na spotkanie w gronie znajomych, chyba że twoje spodnie mają pojemne kieszenie. Myślisz, że rozwiążesz problem, dając partnerowi portfel na przechowanie? Co zrobisz, gdy mąż nagle wyjdzie z kolegą do sklepu, a kelner w restauracji poprosi o uiszczenie należności? Chcesz uniknąć niezręcznej sytuacji, noś przy sobie pieniądze!\nJak otoczenie odbiera kobietę, która gustuje w niewielkich, mało praktycznych torebkach? Nierozsądna – to najczęściej powtarzający się zarzut. Większość osób uważa, że ważniejsza od mody jest wygoda. Osoby, które wyżej stawiają najnowsze trendy niż aspekt praktyczny, często stają się obiektem żartów. Choć większość z nas zgadza się z powiedzeniem, iż nie należy oceniać książki po okładce, osoby zajmujące się rekrutacją pracowników, często przywiązują dużą wagę do wyglądu kandydatów. Marynarka w krzykliwym kolorze, brudne buty czy ekstrawagancka fryzura mogą wywrzeć negatywne wrażenie i tym samym pogrzebać nasze szanse na zatrudnienie. Jeśli chcesz zapisać się w pamięci rekrutera jako osoba odpowiedzialna, zadbaj o schludny strój i wybierz torebkę, w której zmieścisz wszystkie najpotrzebniejsze rzeczy. Nerwowe poszukiwanie chusteczki w trakcie rozmowy może cię zdekoncentrować. Zadbaj o to, by w sytuacji awaryjnej mieć wszystko pod ręką.\nMogłoby się wydawać, że torebka to tylko dodatek, który nie podlega ocenie innej niż „ładna/brzydka”. W rzeczywistości sporo mówi o właścicielce i zdradza jej gust. Warto wykorzystać tę wiedzę, by wywrzeć dobre wrażenie na nowo poznanej osobie. Jeśli szukasz pracy w agencji reklamowej, oryginalna torebka będzie twoim atutem. Zależy ci na posadzie w urzędzie miasta? Postaw na klasykę, która nigdy nie wychodzi z mody. Niewielka, ale nie mikroskopijna torebka stanowi idealne dopełnienie czarnego żakietu i spodni w kant.\nTAGI: ciężka torebka damska torebka dodatki do stroju duża torebka mała torebka pierwsze wrażenie poczucie bezpieczeństwa pojemna torebka psychologia torebka\n« Rusza II Edycja Ogólnopolskiej Kampanii „Czytaj dzieciom, bo warto”\n„Wędrówki i myśli porucznika Stukułki” »\nJesienny makijaż oczu. Cienie do powiek Paese\nBARDZO LUBIE TOREBKI W STYLU KUFERKA ,NIEDUZE ALE PORECZNE ,TAKIE PRAKTYCZNE I ELGANCKIE ZARAZEM I OBOWIAZKOWO ZE SKORY!


Strona główna / MotoTesty / Testy samochodowe / Długodystansowy Test Flotowy / Wszystko co trzeba /\nNowa Kia Ceed, to hatchback z bardzo ładną i nowoczesną linią nadwozia. Szczególnie dobrze prezentuje się w kolorze nadwozia Blue Flame z czarnymi dodatkami oraz 17-calowymi kołami. Samochód testowy to wersja Business Line z bogatym wyposażeniem, które ma praktycznie wszystko, co jest potrzebne kierowcy i pasażerom do codziennego użytkowania auta w mieście, jak i w długich trasach.\nWnętrze jest obszerne i funkcjonalne, zastosowano tam niezłej jakości materiały wykończeniowe, fotele kierowcy, jak i pasażerów są wygodne z dość dużą ilością miejsca na nogi. Bagażnik jak na auto tej klasy również jest obszerny (395 litrów). Wszystkie urządzenia sterujące systemami auta są czytelne i intuicyjne umieszczone w kierownicy i na konsoli środkowej. Mnie zabrakło możliwości wyświetlania ustawień komputera pokładowego na wyświetlaczu systemu multimedialnego, ponieważ podczas ustawiania systemów komunikaty funkcji pokazują się pomiędzy zegarami deski rozdzielczej na niedużym wyświetlaczu i trzeba bardziej się skupić na wybieranych komunikatach. Jeszcze jedną taką drobną wadą jest niepodświetlony w nocy panel do sterowania lusterkami zewnętrznymi, ale to są drobnostki.\nSilnik 1.4 T-GDI 140 KM jest dość dynamiczny i bardzo dobrze współpracuje z 6-biegową skrzynią manualną. Spalanie w ruchu mieszanym to około ośmiu litrów benzyny na 100 km i poniżej tej wartości ciężko zejść, trzeba naprawdę bardzo delikatnie obchodzić się z pedałem gazu. Zawieszenie i układ kierowniczy działa precyzyjnie i cicho. Światła w technologii LED działają skutecznie i poprawiają komfort kierowcy nocą i w złych warunkach atmosferycznych.\nOgólnie nowego Ceeda oceniam bardzo pozytywnie i myślę, że znajdzie on swoje miejsce w niejednej flocie samochodowej. Widać, że producent postawił na jakość i nowoczesną technologię. Jedyny minus w całości to dość wysoka cena jak za samochód tej klasy i myślę że do flot będą raczej trafiać niższe wersje tego modelu.\nKto testował: Piotr Małaszko


Oficjalna Strona Ernesta Brylla - - page 13\n- Cześć pracy – towarzysze proletariusze – woła wyjątkowy „dureń przybiurkowy”. I czeka raźnych odpowiedzi.\n- Co za cześć pracy – pyta. – Tu się mówi: Szczęść Boże… Co za proletariusze – ciągnie groźnie, – Tu odpoczywają Panowie robotnicy…\n- Słuchaj – rzekł – Niby co ty idziesz studiować? Co to za fach? Tu możesz zostać ślusarzem precyzyjnym albo, jak dobre masz zdrowie, nurkiem czy spawaczem podwodnym. Ile roboty….\n- I kulturę możesz tu robić. No fajne było twoje przedstawienie. -\n- Panie – tłumaczył – ja takiego spisu treści na paragon dla socjalistycznego zakładu wypisać nie mogę. To przeciw ideowej linii.\n- Ideowa linia to my – warknął jeden z moich socjałów, co przyjechał razem ze mną do miasta. Paka płyt była ogromna. Dumnie wynieśliśmy ją ze sklepu. My, z elektrowni w porcie.\n- Jak musisz już pisać te wiersze, to idź studiować. Biurokratą się na pewno zrobisz. Ale przynajmniej nigdy nie zostań personalnym…\n- No to i ja, mogę wpaść w natchnienie – pomyślałem. I wykonałem.\n- Tu Gdynia radio, Over…\nDziś nie wiem, co jest z tym teatrem. Ale wtedy. Wielu z nas chętniej chodziło do takich miejsc sztuki, niż do przybytków oficjalnych. Miałem wprawdzie okazję widzieć w Teatrze Miejskim w Gdyni Balladynę w reżyserii Iwo Galla. Pięknie było. Ale takich jak ja, jeszcze przerażała ogromna sala, światła, konieczność wystąpienia w garniturze (tak nam się wydawało) niejasność prostego widza czy wypada się śmiać kiedy nam śmieszno. No bo teatr był trochę jak kościół. W czasie komicznych momentów w Balladynie, dobrze wychowane dziewczęta powstrzymywały nas psykaniem od głośnego śmiechu. – To teatr, tu tak nie wypada -\n- Kobieto puchu marny – kto tak powiedział\nWięc jutro są urodziny, a ja z tej okazji postanowiłam wreszcie zrobić remont na stronie internetowej poety. Mam nadzieję, że wam się podoba. Postaram się zachęcić Tatę do wznowienia swoich ‘Zapisków’, bo sądząc po ilości przysyłanych przez Was listów i tłumach, jakie zjawiają się na wieczorach autorskich, lubicie słuchać jego opowiadań. Na nowej stronie będziemy was też informować na bieżąco o spotkaniach i wieczorach autorskich (polecam zakładkę ‘Kalendarz Spotkań’).\n- To z tego – mówił – że się w krzakach chowam…\n- Bo sądzę, że, przynajmniej w moim wypadku, bezwiednie. Nieomal instynktownie.\nzawartość strony ©2019 Ernest Bryll, projekt i wykonanie strony © Madzia Bryll @ www.madziabryll.pl


Fide, spe et caritate - ut populi sequi...: Prolog\nCzułam jak świat wirował, jak ludzie rozmawiali na zwykłe tematy, jak się kłócili. Niektórzy krzyczeli po sobie, niektórzy uspakajali się. Dla mnie to wszystko było niewyraźne. Stałam na środku z zamkniętymi powiekami, nic dla mnie już nie ma sensu. Moim pragnieniem była ucieczka. Ja jestem inna, oni są inni. Nienawidzą mnie za to kim jestem, ja nienawidzę ich za to, że są normalni, że mogą bezproblemu założyć rodzinę i umrzeć w ich gronie, że nie są samotni tak jak ja...\nNazywam się Elise Skinner, mam siedemnaście lat. Urodziłam się na Syberii, ale tak naprawdę jestem córką Polki i Anglika, którzy byli naukowcami. Wychowałam się w Rosji. Oczywiście, w wieku dziesięciu lat moi rodzice zaginęli na pustyni lodowej. Nikt nigdy nie odnalazł ich, mówiono mi, że nie żyją. Kiedy miałam trzynaście lat poznałam siebie tak naprawdę. Dowiedziałam się, że nie jestem normalnym dzieckiem. Nie odczuwałam zimna. Nie ważne czy było - 2 czy - 20. Zawsze było mi ciepło... Lecz kiedy temperatura podnosiła się do trzydziestu stopni z moim samopoczuciem źle było. Od czternastego roku życia byłam skazana na samotność. Miałam już dosyć tego jak ludzie się mi przyglądali...\nStałam na środku chodnika, którędy przechodziły tłumy ludzi. Wszyscy mieli na sobie płaszcze, ponieważ była zimna jesień. Tylko ja miałam na sobie krótkie shorty i białą bokserkę. Widziałam jak oni się na mnie patrzą. Wiedziałam, że mają mnie za wariatkę, ale co mi po ich myślach? Nie znają mnie... Nie wiedzą co potrafię...\nUniosłam jeden z kącików moich ust, odwróciłam się na pięcie i razem z tłumem ruszyłam do centrum.\nAutor: Kinga o 20:22\nDarcy 10 czerwca 2012 21:22\nJuż czuję, że to opowiadanie będzie świetne :) Zwykle nie czytam fantastyki, ale ta historia wydaje się być naprawdę ciekawa. Na pewno będę czytać :)\nKaiss 11 czerwca 2012 14:01\nzaciekawiła mnie ta historia ... zazwyczaj nie czytam takich opowiadań ale wydaje mi się, że to mi się spodoba ;D\nBujka 11 czerwca 2012 15:40\nAle wybaczam bo cie kocham :**\nDawaj pierwszy rozdział^^\nU mnie już się pojawił:D\nblack.character 11 czerwca 2012 20:07\nOoo ! Już kocham bo w czołówce widzę mojego ulubionego aktora, za którym szaleję ♥_______________________________________________♥\nRYAN REYNOLDS BEJBE !!!\nA jeśli chodzi o prolog, to bardzo ciekawy ;D Wyobraźnia Kingi szalaje ;D Czekam na pierwszy rozdział i na to co ty tam natworzysz ;**\nRuda 29 sierpnia 2013 18:40\nŚwietne! Zapraszam na moje 2 blogi. Poczytaj-pokomentuj:


Kodeks: Kryminalne zagadki Górnego Miasta: Rozdział dwunasty | Dragon Age Polska Wiki | Fandom\nKryminalne zagadki Górnego Miasta: Rozdział dwunasty\nAutor: Varrik Tethras\nPowiadają, że na bazarze Dolnego Miasta można kupić wszystko. To w przeważającej części prawda. W odpowiedni dzień, można znaleźć tutaj kupców handlujących przyprawami z Seheronu, dziedzictwem nieznanych krasnoludzkich Patronów, mapami prowadzącymi do ukrytych fortec w Donark i klejnotami koronnymi z Antivy. I w całym Thedas nie ma księgarni, w której znaleźć by można więcej niesamowitych opowieści niż w Dolnym Mieście.\nDonnen Brennokovic witał się z każdym mijanym kupcem, aby nieprzerwany chór głosów wypowiadających „Strażniku” dobiegał uszu dwóch dryblasów, śledzących go, odkąd rozstał się z lady Marielle w Górnym Mieście.\nAdres, który mu dała, prowadził do magazynu w dzielnicy Kuźni, część miasta gdzie można było znaleźć wyłącznie zardzewiałe metalowe kolce i włóczęgów. Donnen zapukał do drzwi.\nPowitał go nienagannie ubrany kamerdyner i gestem zaprosił go do środka.\n— Strażnik miejski Brennokovic. Messere Wagner cię oczekuje.\nDonnen ruszył z nim przez labirynt biur magazynu do pokoju na zapleczu bogato udekorowanego jedwabnymi dywanami i gobelinami przedstawiającymi egzekucję Andrasty. Centralne miejsce pokoju zajmowały dwa, ciężkie, obite aksamitem fotele. W jednym z nich siedział zadowolony z siebie, rudowłosy mężczyzna odziany w oślepiająco biały samit. Drugi fotel był pusty.\n— Strażniku! Proszę usiąść. — Dżentelmen mówił z ciężkim starkhaveńskim akcentem.\n— Rozumiem, że mam do czynienia z messere Wagnerem? — zapytał Donnen.\n— Jestem dostarczycielem antyków, ser Brennokovic. Jak zapewne wyjaśniła lady Dunwall. Wagner ostrożnie zapalił fajkę z rzeźbionego sangwinitu i zaciągnął się głęboko. — Ale obaj jesteśmy ludźmi interesu, strażniku. Wkrótce przechodzisz na emeryturę, prawda? Pozwól, że przedstawię ci propozycję.\nDonnen spojrzał krytycznym okiem na gobelin przedstawiający stos Andrasty.\nWagner obserwował go zza obłoków dymu.\n— Czy wiesz, co takiego posiadał Seamus Dunwald, strażniku? Przez co zginął?\n— Miecz Hessariana. — Wagner pochylił się i przyjrzał Donnenowi badawczo. — Ten sam, który przeszył serce Andrasty.\nDonnen spojrzał na Wagnera beznamiętnie.\n— Gdybym wierzył, że to możliwe, to ostrze byłoby niemało warte.\n— Większość spojrzy na nie i ujrzy jedynie kupę złomu. Nie jest to już pełne klejnotów ostrze archonta. Ale dla właściwego kupca, strażniku, miecz ten wart jest majątek. Znam takich kupców.- Wagner się uśmiechnął. — Jest tutaj. W Kirkwall. A jeśli pomożesz mi go znaleźć, mogę uczynić się bardzo bogatym.


Stół drewniany jako kącik biurowy? Organizujemy miejsce pracy w domu - Na deskach\nPraca z domu nie jest wyłącznie domeną freelancerów. Osoby mające pracę biurową mogą wykonywać swoje obowiązki niemal z każdego miejsca na świecie. Jeśli wyłączymy z listy budynek firmowy – najczęściej są to własne cztery kąty. Jak znaleźć miejsce i dobrze zorganizować przestrzeń pod domowe biuro? Co powinno znaleźć się w wyposażeniu gabinetu? Czy jadalniany stół drewniany wystarczy, aby wygodnie i skutecznie pracować?\nPraca z domu ma swoje zalety, między innymi domową atmosferę, w której zdecydowanie lepiej poradzimy sobie ze stresującymi sytuacjami. Ma też wady, a mianowicie mnóstwo rozpraszaczy. Począwszy od hałasujących domowników, poprzez zapachy z kuchni, a kończąc na pokusie oderwania się na chwilę od pracy, aby np. wstawić pranie.\nMiejsce do pracy – powierzchnia ma znaczenie\nZanim wyszukasz idealne meble do gabinetu zastanów się, ile przestrzeni możesz wygospodarować. Podejdź do tego praktycznie. Jeśli pracujesz z domu wyłącznie w wyjątkowych sytuacjach, bezsensowym może okazać się aranżowanie całego pokoju pod domowe biuro. I odwrotnie, jeśli praca w domu to Twoja codzienność – nawet najwygodniejsze łóżko drewniane czy stół kuchenny po pewnym czasie zaczną być niewystarczające.\nZanim omówimy każdą możliwość załóżmy, że mamy do wyboru trzy opcje:\nGabinet – pokój przeznaczony wyłącznie na pracę.\nKącik biurowy w sypialni, salonie lub korytarzu.\nZupełny brak miejsca, szukanie alternatywy dla trzymania komputera na kolanach.\nJeśli mamy do dyspozycji cały pokój, organizacja miejsca nie powinna być trudna. Najważniejszymi elementami wyposażenia biura będą oczywiście biurko, krzesło lub fotel oraz meble do przechowywania. Jeśli zamierzasz przyjmować w biurze klientów, przydałby się też stolik kawowy oraz fotele.\nJeśli w gabinecie masz zamiar przyjmować klientów, koniecznie wyposaż go w stół drewniany lub stolik kawowy oraz fotele.\nZamykając się w gabinecie możemy nieco odciąć się od atmosfery domowej, co ułatwi koncentrację. Wszystko w pokoju powinno nam przypominać, po co tu jesteśmy. Warto postarać się, aby w pomieszczeniu było jasno. Zaciemnienie wnętrza w połączeniu z nudnymi obowiązkami może wywołać senność. Duże okna, jasne ściany oraz mało przykuwających spojrzenie dodatków powinny pomóc w skupieniu.\nMiejsce pracy – biurko musi być odpowiednio duże, a fotel wygodny i ergonomiczny. Warto dobrze dopasować wysokość obu elementów, aby długotrwałe siedzenie nie było przyczyną bólu pleców lub karku. Wśród mebli, najlepiej sprawdzą się regały oraz meble z szufladami. Na pierwszych łatwo odnajdziesz poszukiwany segregator czy dokumenty, a drugie pozwolą ukryć ważniejsze przedmioty lub przechować akcesoria biurowe i inne drobiazgi. Jeśli przeprowadzasz większe spotkania – zainwestuj w porządny stół drewniany. Jeśli odwiedzają Cię pojedynczy klienci – wystarczy elegancki stolik kawowy.\nStół drewniany może zastąpić biurko i wcale nie musi być w kolorze drewna.\nAranżując gabinet warto rozważyć zakup mebli drewnianych. Są bardzo eleganckie, wytrzymałe oraz ponadczasowe. To ważne cechy zwłaszcza, gdy przyjmujemy klientów. Zadbane biuro dodaje jakości naszej pracy i pokazuje, że szanujemy drugą stronę interesów. Dodatkowo nam samym lepiej pracować się będzie w estetycznie urządzonym wnętrzu.\nMeble drewniane nadadzą elegancji każdemu gabinetowi.\nWśród dodatków, jakie mogą znaleźć się w gabinecie na uwagę zasługują:\nMiejsce na drukarkę, fax, niszczarkę czy dodatkowe ekrany;\nDyplomy i certyfikaty na ścianach, które są potwierdzeniem naszych kompetencji;\nKilka elementów dekoracyjnych, jak ramka ze zdjęciem najbliższych czy rośliny – zieleń przecież uspokaja.\nJak wydzielić i zaaranżować kącik biurowy?\nNajwygodniej będzie zorganizować sobie miejsce w sypialni, gdzie w ciągu dnia panuje niewielki ruch. Można też spróbować znaleźć miejsce w salonie – przyda się zwłaszcza wtedy, gdy chcemy jednocześnie mieć na oku dziecko lub gotujący się w kuchni obiad. Przeglądając portale wnętrzarskie natknąć się też można na biuro w korytarzu. Często jest to wykorzystanie większej wnęki w ścianie, gdzie montujemy płytę służącą za biurko, a nad nią praktyczne półki.\nKtórąkolwiek opcję wybierzemy, zawsze potrzebować będziemy biurka, fotela oraz miejsca do przechowywania. Dobrym rozwiązaniem mogą być biurka z szafkami, szufladami lub nadstawką. Przejmą dodatkowo funkcję regału, na który nie mamy miejsca. Zadbajmy też o odpowiednie oświetlenie wybierając dającą dużo światła lampę biurową. Przydatne mogą okazać się tablica, na której będziesz mógł powiesić listę rzeczy do zrobienia, ważne wizytówki, zdjęcia czy motywujące hasła.\nJeśli to możliwe, aranżując kącik biurowy zminimalizuj ilość możliwych rozpraszaczy.\nZanim jednak ustawisz biurko w znalezionej wolnej przestrzeni upewnij się, że masz tam możliwość podłączenia urządzeń do prądu. Ciągnące się przez pół pokoju kable, w krótkim czasie zaowocują frustracją. Pamiętaj, że efektywniej pracuje się w estetycznym miejscu. Dlatego zorganizuj odpowiednio dużo półek, szuflad i regałów, które zapobiegną bałaganowi, a jednocześnie będą w zasięgu ręki. Na blacie również powinno być odpowiednio dużo miejsca, aby wygodnie położyć komputer, klawiaturę, notes lub dokumenty oraz oczywiście kubek z kawą.\nA jak znaleźć miejsce, gdy nie ma miejsca?\nPrzechodzimy do najtrudniejszego zadania. Popularne przysłowie mówi, że z pustego to i Salomon nie naleje. Dzięki naszym radom, może uda się choć trochę „nalać” i stworzyć namiastkę komfortowego biura w domu.\nPrzede wszystkim zdecyduj się na jedno miejsce, gdzie będziesz pracować – łóżko w sypialni, blat kuchenny, stół w jadalni czy stolik kawowy w salonie.\nPracując z perspektywy łóżka wygodniej i bezpieczniej dla sprzętu będzie trzymać laptopa na specjalnym stoliku – podstawce. Rzeczy, które potrzebujesz mieć pod ręką możesz pomieścić w stoliku nocnym lub dobudować atrakcyjnie wyglądające wezgłowie z nadstawką dodatkowych półek. Głębokość takiego wezgłowia to czasem kilkanaście centymetrów, a ilość dodatkowego miejsca – nieoceniona.\nPodstawka pod komputer to świetne rozwiązanie, gdy nie mamy biurka dedykowanego pracy.\nJeśli posiadamy drewnianą toaletkę, można skorzystać z niej jako alternatywy dla biurka. Zwykle nie posiada ona wielu szuflad, gdyż ma za zadanie wyglądać lekko i przechowywać jedynie biżuterię lub kosmetyki. Może jednak znajdzie się na niej miejsce na ustawienie laptopa, którego po skończonej pracy będziemy chować w inne miejsce.\nPracując przy stoliku kawowym w salonie można zainwestować w praktyczny mebel z dyskretnie ukrytymi szufladkami lub szafkami. Dzięki temu najpotrzebniejsze przedmioty będą w zasięgu ręki, a może nawet uda się tam przechowywać laptopa, aby w chwilach wolnych od pracy nie zakłócał przestrzeni.\nJeśli do dyspozycji mamy jadalniany stół drewniany, organizacja pracy będzie najtrudniejsza. Chcąc zachować porządek za każdym razem trzeba będzie chować komputer, dokumenty czy inne akcesoria. Aby sobie nieco ułatwić, ustawmy stół blisko regału, w którym będziemy przechowywać wspomniane rzeczy. Można pokusić się o dorobienie dyskretnej półki lub szuflady pod blatem stołu, jednak nie przy każdym modelu jest to możliwe i dobrze wyglądające.\nCzy warto zorganizować miejsce do pracy w domu?\nZdecydowanie warto, nawet jeśli nie pracujesz z domu. Choćby dla wygodniejszego opłacania rachunków, robienia zakupów przez Internet czy nauki. Oprócz praktyczności, kącik biurowy może być też nie byle jaką ozdobą. Mnogość mebli industrialnych, klasycznych czy wręcz przeciwnie – bardzo innowacyjnych, pozwoli uczynić wnętrze bardziej osobistym.\nWykorzystując stylowy stół drewniany możesz stworzyć bardzo przytulne wnętrze.


TAK! 60 sekretów nauki perswazji - Robert B. Cialdini, Noah J. Goldstein, Steve J. Martin - audiobook - mp3 - księgarnia internetowa Publio.pl\nTAK! 60 sekretów nauki perswazji - Opis\nTAK! 60 sekretów nauki perswazji - Informacje szczegółowe\nPoradniki (3192) » Komunikacja międzyludzka (94)\nYES! 10th ANNIVERSARY EDITION:60 SECRETS FROM THE SCIENCE OF PERSUASION\nmp3 279,79 MB\naudio (806), komunikacja interpersonalna (169), perswazja (48), poradnik audiobook (417), psychologia (629), psychologia społeczna (29), psychologia w biznesie (313), reklama (66), rozwój osobisty (992), rozwój zawodowy (543),\nTAK! 60 sekretów nauki perswazji - Opinie i Komentarze\nJak tworzyć doskonałe relacjeJak tworzyć doskonałe relacje


HUMVEE AROUND THE WORLD • Zobacz wątek - M998 Recon Vehicle US Marines OIF Italeri 1/35\nM998 Recon Vehicle US Marines OIF Italeri 1/35\nprzez Tomek » 08 gru 2010, 11:12\nModel na podbudowie starego, przeznaczonego praktycznie do kasacji Humvee z Italeri. Nie przedstawia żadnego konkretnego pojazdu istniejącego w rzeczywistości. Nie wyszedł ani pojazd ze zdjęć przedstawiających oryginały pojazdów, ani z filmu Generation Kill.Posiada natomiast kilka cech występujących we wszystkich tego typu samochodach.Ogólnie jestem z niego zadowolony, tym bardziej, że moje ambicje modelarskie nie są specjalnie wygórowane.\nKilka zmian w stosunku do modelu Italeri:\n- koła oraz fotele z Academy (bez przeróbek, ale to na razie nie moja liga)\n- kanistry z Armoscale\n- plecaki i część bambetli z Legenda\n- M249, oraz M240 z zestawu Dragona\n- żywiczne radio Sincgars\n- reszta elementów zestawowa lub z "niczego"\n- M2 tymczasowy, mam otrzymać lepszy egzemplarz, wtedy zmienię\nW przyszłości dojdzie jeszcze AT-4\nRe: M998 Recon Vehicle US Marines OIF Italeri 1/35\nprzez kubisz » 08 gru 2010, 11:28\nOgólnie - całkiem nieźle, dużo lepiej od poprzedniego, zwłaszcza jeżeli chodzi o ładunek\n- jak jest zamocowany plecak nad kierowcą? W ogóle dziwne miejsce wybrałeś ;\n- co to za kable/liny/przewody plątające się od przedniego okna i w okolicach stojaka z km-em?\n- łuski zdecydowanie za duże, wyszły jak od pocisków z granatnika Mk19, a nie z M2;\nTomek napisał(a): fotele z Academy (bez przeróbek, ale to na razie nie moja liga)\nPodstawa tylnego fotela to kilka kawałków polistyrenu odpowiednio przyciętych, na to kolejny kawałek oklejony np. folią aluminiową jako siedzisko. Bardzo proste do wykonania. Mogłeś to zrobić w tym modelu, tym bardziej, że na zdjęciach oryginałów tylne fotele są bez oparć. Poza tym nawet zostawiając fotele zestawowe warto czymś okleić siedziska - zawsze to poprawi trochę wygląd.\nTomek napisał(a): moje ambicje modelarskie nie są specjalnie wygórowane\nprzez Tomek » 08 gru 2010, 11:37\nPlecak tak sobie położyłem sugerując sie tym zdjęciem:\n(teraz już trochę obawiam się zamieszczać zdjęcia, jeżeli kogoś uraziłem, to przepraszam)\nZ siedzeniami pewnie kiedyś powalczę.\nprzez kubisz » 08 gru 2010, 11:55\nTomek napisał(a): Plecak tak sobie położyłem sugerując sie tym zdjęciem\nRacja. Zapomniałem o tym\nprzez Tomek » 08 gru 2010, 12:17\nOglądając zdjęcia tego pojazdu, zarówno egzemplarzy filmowych , jak i oryginałów, można zauważyć, że trochę ich tam było.Prawdopodobnie wożono ze soba mnóstwo różnych przedmiotów i bambetli, na zasadzie "może się przydać". Na niektórych egzemplarzach, np. pojazdów Kompanii D Gwardii ( w filmie) transportowano również zwoje drutu kolczastego, nie mówiąc już o ...rogach jelenia.Taka fantazja "niedzielnych wojaków".W prawie każdym egzemplarzu widoczne są jakieś przewody, pookręcane o elementy konstrukcyjne, kable, taśmy itp.Taki wojenny nieład, charakterystyczny dla pojazdów biorących udział w działaniach wojennych.Chciałem chociaż w pewnym stopniu to uchwycić, nadaje to pewnej charakterystyki modelowi.Na ile mi to wyszło, to już inna sprawa.\nprzez Peter 1410 » 08 gru 2010, 18:03\nTomasz kolejny super humvee (bardzo mi się podoba) Pozdrawiam\nprzez Zderzak » 08 gru 2010, 18:50\nBardzo fajnie obładowany Humvee Wyszedł bardzo dobrze, pobawiłbym się w następnych modelach z mocniejszym washem, bo nie wiem czy tutaj go robiłeś? Nie boję się powiedzieć, że wtedy będziesz budował super HMMWVs\nprzez Tomek » 09 gru 2010, 13:52\nDzięki Panowie. Bardzo się cieszę z tych opinii, motywują do dalszej zabawy.Wash był robiony, ale bardzo delikatnie, czasami z tym zabiegiem zdarza mi się bardzo przesadzić, a wtedy efekt jest praktycznie odwrotny od zamierzonego.


Cyklista Grzesista: w dwa dni z Rybnika do Sandomierza!\nw dwa dni z Rybnika do Sandomierza!\nDrugi dzień o dziwo rozpoczął się również na sucho, choć prognozy były inne. Moja radość nie trwała jednak długo, bo, jak mówią, co ma wisieć nie utonie. Ale od początku. Póki co, po stu pięćdziesięciu kilometrach kręcenia dowiedziałem się, że jestem w Wodzisławiu. Tym razem co prawda nie jechałem przez Radlin ani Leszczyny, bo te wsie leżą bliżej Kielc, ale znajomych klimatów nadal sporo.\nKiedy dotarłem do Pawłowic, zacząłem się zastanawiać, czy nie kręcę się w kółko ;) Tego dnia nawet ukułem twierdzenie, że ROW to takie Świętokrzyskie w pigułce (heh, ciekawe co Scyzoryki na to?).\nWracając do pogody. Za Wodzisławiem zaczęło padać. Tak na poważnie. I wcale nie chciało przestać! Zaciągnęło się na dobre, więc moje plany zwiedzenia Pińczowa i Buska Zdroju poszły się paść. W Pińczowie zatrzymałem się tylko na Rynku, żeby coś przekąsić. I tu niespodzianka: padł rekord, jeśli chodzi o liczbę ludzi zainteresowanych moją trasą. Pojedynczy przechodnie zatrzymywali się i pytali skąd, dokąd, jak długo… Takiego zagęszczenia zainteresowanych dotychczas nie zaobserwowałem gdzie indziej. Przypadek? Życzliwość? A może chorągiewka z napisem: Rybnik?\nPojechałem dalej. Miałem plan, by zatrzymać się w Busku Zdroju. Nic z tego jednak nie wyszło, bo nadal lało niemiłosiernie. Lało też dalej, wzdłuż DK-73. Na odcinku do Stopnicy nie dość, że mokro, to ciasno i spory ruch, więc co kawałek chusteczka do ręki i dawaj wycierać lusterko, okulary, itp. Spokojniej zrobiło się dopiero na drodze do Staszowa i dalej, do Koprzywnicy. Wraz z ruchem uspokoił się także deszcz, więc ostatni odcinek do Sandomierza udało mi się pokonać w miarę na sucho. Początkowo miałem plan, by zatrzymać się na campingu Browarny (cóż za zachęcająca nazwa!). Szybko darowałem sobie ten pomysł, gdy wyobraziłem sobie mój namiot pływający w kałużach. Brrr!\nPostanowiłem, że poszukam jednak noclegu pod dachem, by móc osuszyć ubranie. Pal licho pelerynę i nieprzemakalne spodnie, bo one schną szybko, ale buty i skarpetki nadawały się tylko do wykręcania, ponieważ przeciekły neoprenowe ochraniacze, które miałem na butach.\nNa sandomierskim rynku wszystkie miejsca noclegowe okazały się zajęte, nawet w środku tygodnia i nawet w tak paskudną pogodę. Zjechałem więc z powrotem – do Motelu Królowej Jadwigi, który minąłem wcześniej. Byłem już naprawdę zmęczony: 145 km w nogach i na koniec ten koszmarny podjazd na sandomierski rynek. Nie chciało mi się dalej szukać, dlatego przystałem na niezbyt dobre warunki. Pokoik 2 na 2, że nawet nie było gdzie rozwiesić odzieży, a mieszkanie (złączone z częścią wynajmowaną) dosłownie zastawione kiepskimi antykami. Właścicielka co prawda miła, ale całą swoją uwagę przywiązywała do konwenansów, starych zegarów i psa, a goście hotelowi byli tylko skromnym do tego dodatkiem. Jeśli ktoś lubi takie klimaty, pewnie nie będzie się czuł zawiedziony. Ja jednak nie polecam.\n◀ rowerem na kajaki\nbyle za Wisłę! ▶\nLokalizacja: Rynek, Sandomierz, Polska\nnad Łukcze już rzut beretem\nbyle za Wisłę!\nrowerem na kajaki


Chwilówki bez bik | Chwilówki 123\nSzybkie chwilówki zamiast wstydu w rodzinie…\nPożyczanie pieniędzy od rodziny bywa często krępujące i uciążliwe… Wstydzimy się mówić o swoich problemach finansowych bliskim, gdyż ci zawsze gotowi są nas poczęstować jakimś niewybrednym komentarzem typu: „Co za oferma!”.\nMając takie opory, trudno nam wyjść do ludzi i nie pozostaje nam wtedy nic innego, jak szybka pożyczka bankowa na podreperowanie domowego budżetu i ułatwienie codziennego funkcjonowania. A codzienność osoby pozbawionej środków do życia jest dosyć trudna…\nCodziennie trzeba dokonywać dylematów typu: „Kupić sobie do chleba jeszcze serek topiony, czy jednak z niego zrezygnować?”, poza tym niemożliwe jest bez kasy opłacenie rachunków za media, a więc prędzej czy później zostajemy odcięci od wody, prądu, gazu… Oczywiście to dosyć drastyczny scenariusz, a którego urzeczywistnieniu może przeszkodzić z powodzeniem na szczęście kredyt bez BIK.\nZostanie on udzielony każdej osobie, która o niego poprosi, jeżeli wylegitymuje się tylko dowodem osobistym lub innym dokumentem potwierdzającym tożsamość i pełnoletniość…\nThis entry was posted in Uncategorized on September 7, 2013 by chwilowki123.\nMasz racje – bierz chwilówkę →\nNajlepsze chwilówki bez bik - szukaj na internetowy portfel.


Swanson Tauryna - Tauryna działanie - Tauryna zwiększone skupienie - Sklep\nEnergia , Zwiększone skupienie , Tauryna\nKategorie: Energia, Zwiększone skupienie, Tauryna\nSwanson Tauryna to niezastąpione źródło energii, które pozwoli zyskać Ci nie tylko więcej siły fizycznej, ale też poprawi zdolności intelektualne. Nie bez powodu tauryna kojarzona jest z prawdziwie byczą siłą!\nTauryna to aminokwas siarkowy, niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Odpowiada między innymi za ilość wapnia w komórkach, za prawidłowy stan gospodarki kwasów żółciowych oraz gospodarkę wodno-elektrolitową. Pełni funkcję neurotransmitera i neuromodulatora, dzięki czemu znacząco zwiększa zdolności intelektualne. Tauryna jest silnym przeciwutleniaczem, chroni więc organizm przed atakami wolnych rodników i wyrządzonymi przez nie szkodami, takimi jak przedwczesne starzenie się organizmu. Może również przyczyniać się do obniżania poziomu cholesterolu oraz do szybszej emulgacji tłuszczów w przewodzie pokarmowym. Ważną informacją dla sportowców jest to, że tauryna jest niezbędna w trakcie suplementacji kreatyny. To właśnie tauryna dba o to, aby związki kreatyny zostały dostarczone do mięśni. Dodatkowo ma ona działanie anabolicznie i antykataboliczne. Z tego powodu tauryna odgrywa ważną rolę w procesie budowania masy mięśniowej.\nTaurynę polecamy osobom, które są aktywne fizycznie. Warto sięgnąć po nią zarówno wtedy, gdy uprawiasz sporty siłowe, jak i wytrzymałościowe. Suplementy z tauryną sprzyjają także osobom, które chcą zrzucić kilka kilogramów. Nie tylko przyspiesza metabolizm, ale też powoduje szybszą utratę tkanki tłuszczowej. Ponadto sprawdzi się u osób, które mają problem ze zbyt wysokim poziomem cholesterolu, ponieważ tauryna obniża go naprawdę skutecznie.


Adwent - odpust św. Andrzeja na Zamku\nAdwent - odpust św. Andrzeja na Zamku\nCzwartek, 3 grudnia 2015 19:58\nPierwsza Niedziela Adwentu w naszej parafii była bardzo obfita w wydarzenia. Choć czas adwentowego oczekiwania jest przepełniony skromnością i prostotą, to jednak jest radosnym wyczekiwaniem przychodzącego Pana.\nLiturgię dzisiejszej niedzieli rozpoczęliśmy od poświęcenia wieńca adwentowego i zapaleniem pierwszej jego świecy. Wieniec adwentowy swoim kształtem przypomina, że Bóg jest wieczny, nie ma początku ani końca. Jego wykonanie z gałązek drzew iglastych, a więc wiecznie zielonych oznacza życie wieczne, które ofiarował nam Chrystus. Zapalanie kolejnych świec ukazuje nam światłość – Jezusa, który jest Światłością świata, a który przychodząc na ziemię, rozproszył jej mroki.\nW czasie Mszy św. o godz. 9:00 wszystkie dzieci zostały przywitane przez księdza z budzikiem w ręce. Bo Adwent, to rzeczywiście czas przebudzenia i gotowości na spotkanie z Panem. Jutro początek Rorat. W tym roku roratnim Mszom św. towarzyszyć będzie hasło: Drzewo życia – chrzest źródłem miłosierdzia. Będziemy odwoływać się do roku 966, w którym Polska przyjęła chrzest. Będziemy również zgłębiać tajemnice Bożego miłosierdzia, uczyć się o uczynkach miłosiernych.\nPierwsza Niedziela Adwentu w tym roku, to również obchód odpustu parafialnego związanego z kaplicą w Niedzicy – Zamku. Kaplica ta nosi wezwanie św. Andrzeja Apostoła. W tym roku uroczystej sumie przewodniczył o. Andrzej Filipek SJ, od lat zaprzyjaźniony z naszą parafią. Ojciec Andrzej na co dzień posługuje duszpastersko w sercu Bratysławy. Duszpasterstwo łączy z pracą naukową na wydziale teologicznym Uniwersytetu w Trnawie. Celebrans w czasie homilii wskazał, że świętość jest dla każdego. Nie trzeba się bać o niej marzyć i tak żyć, aby ją ukazać innym.\nNie zabrakło również życzeń dla ojca Andrzeja, wszak to również Jego dzień imienin. Przedstawiciele rady parafialnej, wręczając bukiet pięknych kwiatów, życzyli Bożego błogosławieństwa, wielu sił i zdrowia oraz światła Ducha Świętego w naukowej pracy. Całość uroczystości zwieńczyła procesja wokół kaplicy. Pogoda w tym dniu była piękna. Zima dała o siebie znać, ale słońce nie pozwoliło o sobie zapomnieć. Uroczystość na Zamku zgromadziła bardzo wielu parafian, z czego cieszą się duszpasterze.\nPopołudniu w salkach parafialnych odbyło się nietypowe spotkanie ministrantów, lektorów, scholi, kółka misyjnego wraz z ich rodzicami. Salka wypełniła się aż po brzegi. Mamy nowych ministrantów i nie tylko, przygotowały wiele smacznych ciast, ciasteczek, babeczek i sałatek.\nSpotkanie rozpoczęło się od zapalenia świecy formacyjnej i modlitwy. Następnie Ksiądz Proboszcz podziękował za obecność wszystkim. Zwrócił uwagę, że wszystkie ruchy i ich rodziny budują wielką rodzinę parafialną. W czasie\nspotkania zaprezentowano filmy przedstawiające działania poszczególnych grup. Całość zakończyła się wspólną modlitwą liturgiczną, jaką są nieszpory, w kościele parafialnym.\nWszystkim osobom zaangażowanym w rozmaite dzieła w dzisiejszym dniu składamy gorące podziękowania. Życzymy błogosławionego i owocnego czasu Adwentu.


Interpretacja obrazu Słońce majowe - Sciaga.pl\nInterpretacja obrazu Słońce majowe\nbudowa układu słonecznego Księżyc mars merkury neptun planety pluton Słońce Układ Słoneczny Ziemia\nOpis obrazu "Słońce majowe" Józefa Mehoffera.\nObraz Józefa Mehoffera pt. "Słońce majowe" przedstawia... Właśnie co? - piękno ogrodu czy scenę przepełnioną smutkiem kobiety? Zastanówmy się razem. Na pierwszym planie widzimy dwie filiżanki, które wywołują różne uczucia u odbiorcy,...\nWitraże Józefa Mehoffera\nPraca wraz ze zdjęciami witraży.\nOpis obrazu "Słońce majowe" Józefa Mehoffera\nObraz Józefa Mehoffera pt. "Słońce majowe" przedstawia... Właśnie co? - piękno ogrodu czy scenę przepełnioną smutkiem kobiety? Zastanówmy się razem. Na pierwszym planie widzimy dwie filiżanki, które wywołują różne uczucia u odbiorcy, ponieważ są...\nOpis Obrazu "Dziwny Ogród" Józefa Mehoffera !!!\nObraz pt „Dziwny Ogród” namalowany został przez Józefa Mehoffera . Ukazuje on niezwykle barwny i żywy ogród pełen kwiatów , owadów. Na planie pierwszym znajduje się nagi chłopiec . Padają na niego intensywne promienie słońca . W rękach trzyma...\nOpis obrazu Józefa Mehoffera pt. "Dziwny ogród".\nObraz pt. "Dziwny ogród", którego autorem jest Józef Mehoffer został wykonany techniką olejną, ma znaczenie symboliczne. Przedstawia on rozbawionych ludzi podczas spaceru w ogrodzie. Na pierwszym planie widoczny jest mały, nagi...


czecho.pl: Wynajem długoterminowy aut - czy warto?\nWynajem długoterminowy aut - czy warto?\nPotrzebujesz samochodu i zastanawiasz się nad kupnem lub leasingiem? Dowiedz się, dlaczego żadna z tych opcji nie jest tak atrakcyjnym rozwiązaniem, jak długoterminowy wynajem auta.\nInwestycja rozłożona w czasie\nJeśli chodzi o elastyczność finansowania, wynajem długoterminowy aut nie ma sobie równych. Wysokość comiesięcznych rat ustalana jest indywidualnie i przystosowana do Twoich możliwości. Oczywiście, kupno samochodu na własność czy leasing też mogą wiązać się z rozłożeniem płatności na raty, jednak są one wielokrotnie wyższe niż te, które przyjdzie Ci płacić, jeśli zdecydujesz się na skorzystanie z usług wypożyczalni. Mało tego, odchodzą Ci wszelkie koszty związane z bieżącą eksploatacją, naprawami, ubezpieczeniami czy przeglądami. Wynajmujący bierze je bowiem na siebie. Co zatem składa się na czynsz w przypadku najmu samochodu na długi okres? Okres wynajmu, przewidywana utrata wartości auta w czasie, w którym będzie obowiązywała umowa oraz marża wypożyczalni. Po zsumowaniu wychodzi kwota o wiele bardziej atrakcyjna niż w przypadku kupna czy leasingu.\nUżytkowanie auta bez zbędnych trosk\nZarówno jeśli chodzi o zakup samochodu na własność, jak i leasing, nawet jeśli oferowany jest Ci dość atrakcyjny system ratalny, wspomniane koszty bieżącej eksploatacji, napraw, przeglądów i ubezpieczeń leżą po Twojej stronie. W przypadku wynajmu długoterminowego, nie musisz się tym absolutnie martwić. Mało tego, na czas naprawy czy konserwacji albo w przypadku wypadku samochodowego, wypożyczalnia dostarcza Ci auto zastępcze. Wszelkie usługi naprawcze czy serwisowe świadczą autoryzowani dealerzy. Masz również dostęp do całodobowej pomocy drogowej oraz do pełnej obsługi klienta. Dzięki tym wszystkim udogodnieniom, nie musisz martwić się w zasadzie o nic, poza regularnym płaceniem rat wynajmu długoterminowego, pełnym bakiem i - od czasu do czasu - wizytą na myjni samochodowej.\nModele aut z każdej półki\nDługoterminowy wynajem samochodów ma jeszcze jedna, główną zaletę, która sprawia, że daleko w tyle zostawia swoich konkurentów - zakup auta na własność i skorzystanie z usługi leasingu. Chodzi o dostęp do szerokiej gamy najpopularniejszych pojazdów z każdej półki, w niezwykle atrakcyjnych cenach. Potrzebujesz samochodu klasy premium, rodzinnego, dostawczego, małego, średniego, a może jeszcze innego? Dla większości topowych wypożyczalni nie stanowi to absolutnie żadnego problemu, ponieważ dysponują pokaźną i zróżnicowaną flotą. Dzięki temu możesz użytkować dokładnie takie auto, o jakim marzysz, nie martwiąc się o to, że zostaniesz z pustym kontem czy portfelem.\nJeśli po przeczytaniu naszego krótkiego poradnika wiesz już, że to rozwiązanie jest dla Ciebie, postaw na wynajem długoterminowy aut Hitachi Capital Polska. Doświadczeni i wykwalifikowani specjaliści z przyjemnością doradzą Ci, na jaki samochód z szerokiej oferty firmy się zdecydować i zaproponują atrakcyjne warunki finansowe. A Ty? Zasiądziesz za kółkiem wymarzonego samochodu, nie ponosząc zbyt dużych kosztów miesięcznych. A gdy zapragniesz zmiany samochodu, z pomocą Hitachi Capital Polska zrobisz to bez żadnego problemu. Jak widzisz, tak niewiele potrzeba, by jeździć takim autem, jakim dokładnie chcesz i nie martwić się o zasobność portfela. Warto skorzystać z tej możliwości już dziś!


Ogłoszenia duszpasterskie 23 II 2020 – Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i Świętego Antoniego Padewskiego w Milejowie\nOpublikowane w 23 lutego, 2020 przez admin\nOgłoszenia duszpasterskie 23 II 2020\nPrzeżywamy obecnie w Kościele 7 Niedzielę Zwykłą w ciągu roku liturgicznego.\nW tym tygodniu, 26 lutego, w Środę Popielcową rozpoczyna się w Kościele święty czas Wielkiego Postu. Pamiętajmy – w Popielec obowiązuje nas post ścisły polegający na wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych i spożyciu do syta jednego posiłku w ciągu dnia. Msze Św. w tym dniu będą odprawiane o godz. 8.00 i 17.00. W Starościcach Msza Św. będzie sprawowana o godz. 15.00. W Środę Popielcową na znak podjęcia trudu nawrócenia podczas wszystkich mszy św. dokonamy obrzędu posypania głów popiołem. Od Środy Popielcowej do 1 marca, czyli do niedzieli obchodzone są w Kościele Kwartalne Dni Modlitw o Ducha Pokuty.\nW głębokim i należytym przeżyciu Wielkiego Postu pomagają nam nabożeństwa wielkopostne. W każdy piątek przychodzimy na godz. 16.30 aby wraz z Chrystusem przebyć Drogę Krzyżową. Gorzkie Żale będą odprawiane po Sumie w każdą niedzielę. Gromadzimy się licznie w świątyni. Nabożeństwo to upamiętnia Mękę i Śmierć Zbawiciela.\nPrzypominamy naszym wiernym, iż w każdy piątek w Wielkim Poście tradycyjnie będą zbierane ofiary na kwiaty i dekoracje do Grobu Pańskiego. Wierni, którzy nie będą mogli uczestniczyć w liturgii Mszy Św. będą mogli złożyć ofiarę przed kościołem po Drodze Krzyżowej.\nW przyszłą niedzielę – pierwszą w miesiącu marcu – odbędzie się wystawienie Najświętszego Sakramentu.\nPrzypominamy – od pierwszej niedzieli Wielkiego Postu rozpoczynają się w naszej parafii nauki przedmałżeńskie dla narzeczonych. Nauki będą prowadzone po Mszy Św. o godz. 17.00 w salce katechetycznej.\nOd pierwszej niedzieli Wielkiego Postu będą zbierane ofiary do puszek na Wielkopostne Dzieło Pomocy, tzw. jałmużna wielkopostna. Środki zgromadzone podczas jałmużny będą przeznaczone na remont ośrodka Domu Zawierzenia Caritas w Firleju. Ośrodek ten już od lat służy jako miejsce organizacji kolonii letnich i zimowisk dla kilkuset dzieci i młodzieży z terenu naszej Archidiecezji oraz dzieci polonijnych z Białorusi i Ukrainy.\nWczoraj, 22 lutego obchodzona była 89 rocznica objawień, powstania i czci obrazu Miłosierdzia Bożego. Jezus obiecał, że dusza, która czcić będzie ten obraz nie zginie, obiecuje też tu na ziemi zwycięstwo nad nieprzyjaciółmi, a szczególnie bronić jej będzie w godzinie śmierci.\nPoprzedni wpisPoprzedni Ogłoszenia duszpasterskie 16 II 2020\nNastępny wpisNastępny Ogłoszenia duszpasterskie 1 III 2020


Artykuły - Muszyna. Owocna akcja poboru krwi. Kolejna w sierpniu | Malopolskie.tv - małopolska telewizja regionalna\njesteś tutaj: Start » Artykuły » Wydarzenia dodano: 2012-07-02\n- „Dzisiejsza akcja jest niezwykle owocna. Od rana przed budynkiem oczekiwały na nas tłumy. Do godz. 12. zgłosiły się 47 osoby. Ponieważ zaczęły się wakacje, krew będzie szczególnie potrzebna. - mówi pielęgniarka Genowefa Warchał, z Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Krakowie, oddział w Nowym Sączu. I dodaje „W akcji wzięli udział m.in. Jerzy Majka, przewodniczący RM Muszyna, tradycyjnie - strażacy, a także kadra pedagogiczna i młodzież muszyńskiego Liceum Ogólnokształcącego, studenci z Krakowa i wiele innych osób". Natomiast Marek Buliszek z Muszyny powiedział „Oddawałem już dwa razy krew i teraz też postanowiłem oddać, żeby ratować życie innym”. Organizatorem lipcowej akcji był Jan Golba Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna. Kolejna odbędzie się pod koniec sierpnia w Krynicy - Zdroju.


Kruszyn i Nowa w finale Turnieju Wsi - Urząd Gminy Bolesławiec\nOpublikował: Karolina Wieczorek Data publikacji: 10-05-2016 13:11 Wizyt: 709\nZa nami pierwszy półfinał Turnieju Wsi Gminy Bolesławiec. W sali gimnastycznej Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Kruszynie spotkało się pięć drużyn reprezentujących Brzeźnik, Kraszowice, Kraśnik Dolny, Kruszyn i Nową.\nNa początek do boju ruszyły osoby, których zadaniem było obranie( jak najdokładniej) wiadra ziemniaków, tak aby strat było jak najmniej. Następnym zadaniem był test wiedzy ekologicznej i mimo trudnych pytań drużyny poradziły sobie całkiem dobrze. Małe „schody” rozpoczęły się podczas konkurencji „Jaka to melodia? ”. Do rozpoznania było pięć piosenek i wbrew przypuszczeniom łatwa okazała Paktofonika „Jestem bogiem”, odgadli ją wszyscy, a trudny był tytuł piosenki Czesława Niemena „Wspomnienie”, którą rozpoznał tylko Kruszyn. W żonglerce piłką nożną nie do pobicia był Kruszyn, a w rozpoznawaniu głosów sołtysów bezbłędnie odpowiedziały dwie miejscowości: Brzeźnik i Kraśnik Dolny. Wiele emocji dostarczył także taniec parami w specjalnie przygotowanych wielkich spodenkach w ludowe motywy. Poziom stresu przy konkurencji rzutów do kosza okazał się być na tyle duży, że żadnej z drużyn nie udało się zdobyć pełnej liczby punktów.\nObrazową konkurencją był pokaz talentów. Brzeźnik za piosenkę, Nowa za taniec i Kraśnik Dolny za grę na trąbce otrzymały po cztery punkty. Pięć punktów i ogromny aplauz dostały Kruszyn za pokaz żonglerki piłkami (Łukasz Kwaśniak) i Kraszowice za przepiękną wiązankę tańców latynoamerykańskich (Joanna Nawrocka i Kordian Zamojski). W tej konkurencji w pracach komisji uczestniczyła dodatkowo Krystyna Grela. W konkurencji dotyczącej maszyn rolniczych do rozpoznania były: przetrząsarko-zgrabiarka siana i słomy, prasa rolująco-zwijająca do słomy i siana, wóz asenizacyjny do przewozu nieczystości płynnych, kombajn ziemniaczany oraz wał uprawowy cambela. Niech nie zwiodą czytelników te trudne nazwy – uczestnicy Turnieju Wsi poradzili sobie z zadaniem bardzo dobrze. Arbitrami w tej konkurencji byli: Mirosław Ryś – z Ośrodka Doradztwa Rolniczego w Bolesławcu oraz rolnik z Przejęsławia Roman Rożkowicz. „Bieg z zakupami” to konkurencja, która tak naprawdę biegiem nie była. Trzeba było na podstawie ręcznie przepisanej listy – zrobić zakupy. Liczył się czas i dokładność. Przedostatnim zadaniem były anagramy. Ze słowa „Krowa” trzeba było ułożyć jak najwięcej innych słów i to najlepiej poszło Nowej, która znalazła ich aż 14. Wiele emocji wywołała konkurencja – ubijanie piany z białek i komisja (Iwona Przybylska, Maria Strojek, Andrzej Szwedo i Janusz Cieśla) zadecydowała o powtórzeniu tej konkurencji przez cztery drużyny. Na koniec zważono obrane ziemniaki. Najlepsza okazała się Pani Aniela z Kraszowc, której obrane ziemniaki ważyły 7,21 kg.\nPo przeliczeniu punktów okazało się, że do finału przechodzą ekipy z Kruszyna i Nowej.\nW tym miesiącu: 93914\nW tym roku: 2689612


historycy.org -> Najdziwniejsze/najbrzydsze samoloty II WS\nNajdziwniejsze/najbrzydsze samoloty II WS, Lotnicze dziwactwa\nQUOTE(Grzesio @ 18/09/2017, 9:50)\ndlaczego Amerykanie tak kombinowali, zamiast zrobić działko o większej prędkości wylotowej\nOczywiście to wszystko było celowe, mała szybkostrzelność i niezbyt mocny nabój sprawiły że broń wyszła dość lekka, a jej oddziaływanie na samolot podczas prowadzenia ognia było niewielkie.\nWzmocnienie działka mogłoby odbić się niekorzystnie na konstrukcji samolotu, poza tym zrobienie sprawnej, całkowicie nowej broni automatycznej, do tego na nowy nabój, to nie jest takie fiku miku. Z dużą dozą prawdopodobieństwa można założyć, że zanim byłaby ona gotowa, docelowy nosiciel byłby już przestarzały.\nNieprecyzyjnie się wyraziłem, mój błąd. Myślałem o działku o większej prędkości wylotowej, ale mniejszym kalibrze (mniejszej masie pocisku) - tego niestety nie napisałem.\nPo chwilu zastonowienia to Amerykanie mieli takie działka, ale jakoś niechętnie je stosowali - Gun, Aircraft, Automatic, 20-mm, M1 preferując 12,7-mm karabiny maszynowe.\nQUOTE(Daweo @ 18/09/2017, 11:21)\nByło to licencyjne działko Hispano Suiza HS.404. Wskutek całego splotu okoliczności, popełnienia rozmaitych błędów i wynikłych z tego problemów technicznych, oraz uniesienia się "honorem" pewnych instytucji które nie chciały powielać brytyjskich rozwiązań owych problemów lecz opracować własne, amerykańskie Hispano miało dosyć fatalną niezawodność. Całe partie działek były odrzucane przez wojsko i szły na magazyn z myślą że kiedyś zostaną poprawione (a po wojnie trafiły na złom). Ostatecznie gdzieś od 1943 udało się uzyskać taki poziom, że można było od biedy te działka instalować (wychodziły partie lepsze i gorsze i te lepsze powiedzmy jakoś te badania przechodziły), co jednak charakterystyczne nie było prawie w USA samolotów uzbrojonych w same działka, lecz tylko w kombinacje działek i wkm tak by przy awarii działka samolot nie był całkiem bezbronny. W przeciwieństwie do tego wkm-y Browning M2 a potem M3 nie sprawiały istotniejszych problemów. A dodatkowo tak się złożyło, że główni przeciwnicy Amerykanów nie posiadali jakichś znaczniejszych flot ciężkich bombowców, zaś do walki z lżejszymi bombowcami i myśliwcami wkm-y były całkiem wystarczającym orężem.\nJeśli chodzi zaś o dyskutowany wcześniej kaliber 37 mm to powstała i taka broń, jaką sugerowałeś, działko M9 na mocniejsze naboje 37x223SR o prędkości początkowej 930 m/s. Powstało na podstawie armijnego działka plot. M1. Strzelało w podobnym tempie co M4 (140-150/min). Z tym że chyba nie doczekało się żadnej aplikacji. Montowano je na różnych prototypach (XP-58 i A-26 tak mi od razu przychodzą na myśl, pewnie i co więcej by się znalazło) ale na żaden chyba seryjny samolot nie trafiło (chociaż jest też wersja, że część samolotów P-63 Kingcobra je dostała - ale to raczej nieprawda).\nTen post był edytowany przez Speedy: 18/09/2017, 15:43\nРК-И znany również jako РК-800\n(zdjęcia z airwar.ru)\nIdea polegała na tym, aby mieć możliwość zmiany powierzchni nośnej w czasie lotu.\nPowierzchnia skrzydeł wynosiła zależnie od trybu 11,9 m2 (1. zdjęcie) albo 28 m2 (2. zdjęcie).\nSamolot miałbyć napędzany silnikiem М-106, zaczęto budowę prototypu, ale z braku dostępności silnika nie został ukończony. Uzbrojenie miało być następujące: 2 x 20 mm SzWAK + 2 x SzKAS.\nOczekiwano prędkości maksymalnej 800 km/h (stąd РК-800).\nJak pokazała historia samoloty o napędzie tłokowo-śmigłowym o zmiennej powierzchni nośnej okazały się ślepą uliczką, jednak jak dla mnie to rozwiązanie wygląda na mniej skomplikowanie, niż to w samolocie ИС-1 w którym to dolne płaty chowały się częściowo w kadłubie, a częściowo w górnych.\nTen post był edytowany przez Daweo: 20/09/2017, 11:19\nChwila, ale jak?\nPilot wyskakiwał na skrzydło i zmieniał powierzchnię nośną płata?\nQUOTE(Andrea$ @ 20/09/2017, 15:10)\nMechanizm był napędzany elektrycznie. Zmiana polegała na wsuwania/wysuwania sekcji teleskopowo (przyjrzyj się 2. zdjęciu).\nCzyli cos w rodzaju zaluzji okiennych? Wysuwanych z kadluba?\nTen post był edytowany przez El Muerte: 20/09/2017, 16:18\nQUOTE(El Muerte @ 20/09/2017, 17:18)\nMożna to tak ująć napędzane miałby być silnikiem elektrycznym.\nJako ciekawosktę można dodać, że Rosjanie eksperymentowali już wcześniej z takim rozwiązaniem i, co wydaje się być zaskakujące wynik był pomyślny.\nMiles. M.35 - eksperymentalny myśliwiec\noraz Miles M.39B- eksperymentalny bombowiec\nTo były po prostu eksperymentalne samoloty, mające związek z pomysłami na myśliwiec i bombowiec. Z silnikami o takiej mocy, to eksperymentalne myśliwce i bombowce mogły być podczas I w.ś.\n(obrazek z Aviarmor.net)\nPrototyp samolotu szturmowego. Przetestowano kilka wariantów sterów kierunku (widoczne na rysunku).\nTen post był edytowany przez Daweo: 24/09/2017, 15:03


Architekt wnętrz Warszawa. O mnie | GUTDESIGN\nJestem absolwentką architektury wnętrz w Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania w Łodzi oraz magistrem historii sztuki - absolwentką Uniwersytetu Warszawskiego. Projektuję już od 2009 roku. W 2011 roku stworzyłam firmę GUTDESIGN.\nW mojej pracy projektowej staram się znaleźć optymalne, a jednocześnie ciekawe rozwiązania, kształtuję, modeluję, bawię się kolorem i formą, zwracając przy tym baczną uwagę na ergonomię i wygodę użytkowania. Cenię sobie swobodę działania i przełamywanie schematów. Do każdego projektu podchodzę indywidualnie, z zaangażowaniem, analizując gusta i potrzeby Klienta tworzę wnętrza będące odzwierciedleniem jego upodobań i charakteru. Proponowane przeze mnie koncepcje wnętrz są oparte na bogatym doświadczeniu a także inspirowane trendami światowymi z zakresu architektury wnętrz i designu.


„Talentu do grania to ty, dziecko, nie masz…” - Drugie podejście\nDrugiePodejscie 2 sierpnia 2021 Muzyka 0\nOd dziecka kochałam muzykę.\nZanim mówiłam, już śpiewałam. Dużo tańczyłam.\nZamarzyłam więc, że zostanę tancerką w pięknej sukni z falbanami, z gustownie upiętymi włosami, pociągniętymi jakimś mazidłem, które na dobre ukryje hańbiący rudy odcień moich loczków.\nMarzyły mi się też buty na obcasiku, jakie widywałam u tancerek na występach w szkole oraz delikatny makijaż, który skutecznie ukryłby to, że opalałam się przez sitko, jak określił jeden z moich mniej empatycznych nauczycieli.\nRodzice zapisali mnie więc na zajęcia muzyczne do klubu osiedlowego na wielkim blokowisku.\nByłam wniebowzięta do czasu, aż się nie okazało, że zostałam członkiem dziecięcego chórku wokalnego z etatowymi solistkami, ubranego z wypłowiałe nylonowe sukienki w kwiatki, w którym robiłam za tło.\nBałam się tam nawet odezwać, a co dopiero zaśpiewać coś sama.\nMoja kariera trwała rok w męczarniach nieśmiałości i wiecznego niezauważania przez prowadzących.\nTaki los wysoko wrażliwego dziecka.\nW parafii pojawił się bardzo otwarty ksiądz, który założył chór.\nŚpiewało się tam fantastycznie.\nKsiędza jednak zabrali i nastał czas posuchy. Postanowiłam zatem iść do szkoły muzycznej.\nEgzamin wstępny oblałam.\nDół nie z tej ziemi.\nWiara w siebie na poziomie mocno minusowym.\nO nie, tak nie może być.\nRozpracowałam, czego oczekuje od kandydatów do szkoły komisja.\nZasięgnęłam porady specjalisty (rówieśnika, który grał na pianinie) i na chybił trafił trenowałam rozpoznawanie dwudźwięków i trójdźwięków granych harmonicznie (poległo to na tym, że naraz wciskałam dwa lub trzy przypadkowe klawisze).\nTym razem mnie przyjęto. Świętowałam sukces.\nRadość nie trwała jednak długo.\nJuż w pierwszej klasie doświadczyłam upokorzenia totalnej nieumiejętności zapisywania dyktand ze słuchu, chociaż słuch miałam dobry.\nMoże to stres? Może metoda? Nie wiem. Do dziś nie rozwikłałam tej zagadki.\nOd dyktand muzycznych trzymam się z daleka.\nNajgorsze jednak było to, że egzaminy ze śpiewu nie szły mi najlepiej.\nSemestr za semestrem oceniano mnie na stopień dobry.\nTak, dzisiaj wiem, jak to brzmi.\nSama ocena mówiła przecież, że śpiewam dobrze (a dobrze to chyba całkiem nieźle, no nie?).\nJednak 4 w szkole muzycznej to było straszne przeciętniastwo. Kariery mi nie wróżono.\nDobrnęłam na fatalnych dobrych i czasem dostatecznych z piątkami z teorii do końca szkoły.\nI porzuciłam muzykę.\nUznałam, że nie jestem jej godna.\nPragnienie obcowania z muzyką było we mnie bardzo silne.\nPostanowiłam więc spróbować swoich sił, ucząc się gry na organach.\nNajpierw trzeba było jednak przebrnąć przez pianino.\nA było to trudne, bo pani orzekła „Talentu do grania to ty dziecko nie masz”.\nWierzę, że nie chciała mnie zranić.\nPo prostu miała właściwość nazywania rzeczy po imieniu, bez wnikania z tajniki psychiki blokującej umiejętności.\nA ja grałam fatalnie. Mimo ćwiczeń w wychłodzonych salach studium.\nNiemniej jednak na dwójach przebrnęłam przez etap pianina i zaczęłam organy.\nChciałabym móc napisać, że od tej pory wszystko potoczyło się jak w bajce. Niestety. Rzeczywistość była okrutna.\nI nie pomogło to, że nauczycielka była miła.\nGranie na dwie ręce plus pedał okazały się gwoździem do trumny.\nMoja kariera organistki zakończyła się.\nZnowu porzuciłam muzykę.\nMuzyka jednak dalej mnie wołała.\nTrafiłam do chóru o bardzo wysokim poziomie artystycznym. Dużo się nauczyłam.\nAle i tutaj robiłam za tło. A muzyka wyrywała się ze mnie i chciała więcej.\nChór się rozpadł. Nie, nie przeze mnie.\nOdszedł główny pianista kompozytor i to był koniec.\nNastał etap dzieci.\nMuzyka musiała poczekać.\nLatorośle jednak zaczęły grać na pianinie. A ja razem z nimi.\nTo znaczy, po nich, gdy poszły już spać.\nRozgrywałam sobie kotki na płotki i inne proste utwory dla dzieci.\nI nawet nie wiem, kiedy zaczęłam grać, nie wgapiając się z uporem maniaka w klawiaturę.\nNigdy tak nie umiałam (zawsze uczyłam się utworów na pamięć, a wzrokiem kontrolowałam klawisze).\nJednak dalej byłam przekonana, że klawisze nie dla mnie.\nChociaż ich brzmienie wywoływało ciarki na całym ciele.\nPewnego lata pojechaliśmy rodzinnie na obóz. Pełen muzyki i śpiewu.\nGdy wróciłam z obozu, siadłam do klawiszy i zaczęłam grać. Tak po prostu. Z głowy. Akordami. Piosenki, które mi się podobały.\nA potem przyszedł czas na moje własne kompozycje. Same wychodziły mi spod palców.\nPodobnie zresztą było z tekstami. Słowa bez problemu łączyły się z muzyką.\nNigdy nie myślałam, że ja będę tworzyć.\nKiedy to piszę, mam na swoim koncie kilka piosenek. A za moimi plecami stoi perkusja.\nNiedawno okazało się, że mam świetne poczucie rytmu i fantazję bębniarską.\nPostanowiłam więc uczyć się grać na instrumentach perkusyjnych. Najpierw był cajon.\nAle jak wiadomo apetyt rośnie w miarę jedzenia, więc zapragnęłam perkusji. I co ciekawe, nie boję się zacząć grać.\nMarzy mi się jeszcze ukulele. Wiem, że przyjdzie i na nie czas.\nSkąd ta pewność? Z doświadczenia.\nA mówi mi ono, że muzyki, tak jak każdej innej umiejętności, można się nauczyć.\nNajlepiej obrać metodę „im mniej, tym więcej”.\nMałymi krokami można wiele, jeśli nie wszystko.\nMałe kroki to świetna droga do wielkości. Rozstrzelona w czasie, ale bardzo skuteczna.\nSzkoda, że nikt mi o tym wcześniej nie powiedział.\nDlatego ja mówię to Wam i swoim dzieciom (osobistym i tym, które uczę).\nAutor: Iwona Zduniak\nNauczycielka i copywriterka w jednym, mistrzyni drugich, trzecich, czwartych i entych podejść.\nZapraszam na https://www.facebook.com/iwonazduniakcopy/\nPoprzedni: Poprzedni artykuł: „Moją tajną broń odkryłam wiele lat temu”\nNastępny: Następny artykuł: „Pierwsza wizyta w górach to był falstart”


KULTURA LIBERALNA > Bez kategorii > Przestrzeń, która dzieli\nJeśli rzeczywiście „chcemy szkoły życia, a nie przeżycia”, to powinniśmy wziąć na celownik sztucznie pofragmentowane i słabo zsynchronizowane ze sobą programy nauczania.\nInna sprawa, że jawny program wychowawczy szkoły pomyślany jest zazwyczaj w taki sposób, żeby wspierać proces reprodukowania wiedzy, który Cieplak i Sadura trafnie identyfikują jako wcielenie „bankowej koncepcji edukacji”. W praktyce oznacza to, że program wychowawczy służy przede wszystkim do tego, żeby ułatwić realizację programu nauczania. Właśnie dlatego szkoła premiuje uczniów posłusznych, których stosunkowo łatwo daje się motywować zewnętrznie – na przykład za pomocą tak zwanej „oceny zachowania”. Jej wychowawcza wartość, podobnie zresztą jak wartość całego „bodźcującego” systemu kar i nagród, którego ocena zachowania jest częścią, wydaje mi się czymś bardzo wątpliwym. Jeden tylko przykład. Traktowanie pracy na rzecz społeczności jako kary za popełnione przewinienie lub jako warunku otrzymania dodatkowych punktów w procesie rekrutacji prowadzi ostatecznie do utwierdzenia uczniów i uczennic w przekonaniu, że „nie ma nic za darmo”.\nWspomniany przez autorów „Krytyki Politycznej” pedagog (i teolog!) Paulo Freire przeciwstawiał „bankowej koncepcji edukacji” edukację opartą na stawianiu problemów, która – jak się wydaje – była projektem znacznie bardziej rewolucyjnym niż postulowana przez Cieplak i Sadurę szkoła będąca „laboratorium pozwalającym poznać świat metodą eksperymentu”. Popieram jednak bez zastrzeżeń ten mniej radykalny projekt, zwracając uwagę na inny jeszcze mankament tradycyjnej dydaktyki. Poszczególne programy nauczania stanowią w niej odrębne całości, które są ze sobą skoordynowane w bardzo ograniczonym stopniu. Poszczególne tematy bywają omawiane z różnych perspektyw nawet na kilku różnych przedmiotach, ale dzieje się to w innym czasie i niezależnie od wiedzy uzyskanej w ramach innych kursów. W efekcie uczniowie nie nabywają umiejętności syntetyzowania wiedzy ani holistycznego rozumienia procesów przyrodniczych czy zjawisk kultury. Jeśli więc rzeczywiście „chcemy szkoły życia, a nie przeżycia”, to powinniśmy wziąć na celownik sztucznie pofragmentowane i słabo zsynchronizowane ze sobą programy nauczania.\nOczekiwałbym od systemu edukacji, że będzie otwierał przed uczniami i uczennicami realną możliwość awansu, a nie tylko służył reprodukowaniu ich statusu.\nPolska szkoła mogłaby być „przestrzenią łączącą” nie tylko jako ten czy inny budynek, lecz także jako cały system edukacji. Tymczasem z roku na rok przestaje być ona miejscem, w którym mogą się spotkać dzieci pochodzące z rodzin o różnym kapitale ekonomicznym („bogactwo”), społecznym („prestiż”) i kulturowym („wykształcenie”). Mógłbym powtórzyć za Anną Cieplak i Przemysławem Sadurą, że „państwo powinno zapobiegać segregacji szkolnej”, ponieważ utrzymanie spójności społecznej leży po prostu w jego interesie. Zalecane przez autorów „Krytyki Politycznej” podnoszenie jakości edukacji publicznej z myślą o aspiracjach klasy średniej jest jednym z narzędzi, po które niewątpliwie warto sięgać.\nInnym aspektem tego samego zjawiska jest niekontrolowany rozrost rynku korepetycji, za pomocą których rodzice starają się zapewnić swoim dzieciom uprzywilejowany start w edukacyjnym wyścigu. W efekcie prywatni korepetytorzy zaczynają wyręczać publiczną szkołę w pełnieniu jej obowiązków kształceniowych, co dotyczy oczywiście tylko tych dzieci, których rodzice dysponują środkami pozwalającymi na pokrycie kosztów uczestniczenia w takim „alternatywnym systemie edukacji”. Jeśli nie wynosisz wiedzy i kompetencji z domu (kapitał kulturowy) i jeśli nie stać się na kupienie ich na rynku (kapitał ekonomiczny), twoje szanse w konkurencji z bardziej doinwestowanymi rówieśnikami maleją. Państwo powinno zapobiegać takim tendencjom, biorąc pod uwagę na przykład zobowiązanie szkół do udzielania uczniom bezpłatnych korepetycji lub częściowe uregulowanie rynku korepetycji płatnych.\nNiektórzy, jak na przykład Adam Leszczyński w artykule opublikowanym kilka lat temu na łamach „Gazety Wyborczej”, postulują wręcz likwidację szkół społecznych, które w ciągu ostatnich kilkunastu lat stały się furtkami pozwalającymi zamożniejszej klasie średniej na „omijanie” publicznego systemu edukacji. „Jeżeli klasa średnia ucieka z publicznych szkół, to zostają w nich ubodzy i stają się one usługą dla ubogich. A świadczenia dla ubogich zawsze były ubogie i nędzne” – dopowiada Przemysław Sadura w wywiadzie udzielonym niedawno portalowi Gazeta.pl.\nO ile zgadzam się z Leszczyńskim co do diagnozy, o tyle mam duże wątpliwości co do proponowanej przez niego recepty. Zamiast zamykać szkoły społeczne, należałoby raczej przypomnieć sobie o założeniach, które towarzyszyły ich otwieraniu w latach 90. Szkoły społeczne, które dzisiaj robią mniej więcej to samo co „dobre” szkoły państwowe – tyle że w innej atmosferze i za spore pieniądze – pierwotnie miały być miejscami przeprowadzania eksperymentów edukacyjnych. Wydaje mi się, że był to uczciwy układ. Taka szkoła otrzymywałaby subwencję oświatową, ale w zamian zobowiązywałaby się do testowania nowych rozwiązań na potrzeby całego systemu edukacji. Przy okazji doprowadziłoby to do jej „przewietrzenia”, bo przedstawiciele zamożnej klasy średniej dwa razy by się zastanowili, zanim posłaliby swoje dzieci do takiej eksperymentalnej placówki.\n486 Anna Cieplak edukacja Franciszek Kościół Kultura Liberalna Magazyn Kontakt Misza Tomaszewski model edukacji nauczyciele nauka nr 486 oświata papież Polska Przemysław Sadura reforma edukacji rodzice Spięcie szkoła


MAM TO W GŁOWIE!!!\nMAM TO W GŁOWIE‼‼‼ - świętujemy nadejście jesieni, kodujemy, podróżujemy w kosmos. Utrwalamy nazwy drzew, planet. Ćwiczymy pamięć.\nProjekt: WYJĄTKOWE DZIECKO NA TROPIE EDUKACYJNO-TWÓRCZEJ PRZYGODY finansowany w ramach Programu „Fundusz pomocowy dla organizacji pozarządowych oraz inicjatyw obywatelskich 2020”, utworzonego przez Polsko-Amerykańską Fundację Wolności, realizowanego przez Fundację Edukacja dla Demokracji.”