maltretowanie – WieleLiter.pl\nSkowyt było słychać z daleka. Jego “pan” zostawił go na mrozie, przywiązanego do budy łańcuchem\n18 stycznia 2021 18 stycznia 2021 przez Redakcja\nPiotrkowscy policjanci otrzymali zgłoszenie, że na jednej z posesji w Piotrkowie Trybunalskim na łańcuchu przy budzie jest przywiązany pies. Pozostawienie zwierzęcia w tak niskiej temperaturze mogło skończyć się tragicznie. Teraz właściciel odpowie za znęcanie się nad zwierzętami.\nKategorie Łódź, Regionalne Tagi maltretowanie, natura, pies, policja, środowisko, TOZ, więzienie, znęcanie się, zwierzęta Dodaj komentarz\nOprawca pobił psa łopatą, a później zakopał go żywcem\n10 listopada 2020 przez Redakcja\nLubelscy mundurowi zatrzymali sprawcę brutalnego pobicia i zakopania żywcem psa, do którego doszło na ul. Grygowej w Lublinie. Sprawcą okazał się 33-letni właściciel psa. Mężczyzna usłyszał zarzut zabicia zwierzęcia ze szczególnym okrucieństwem. Został już tymczasowo aresztowany. Z kolei policjanci z Bychawy zatrzymali 51- latka, który metalowym prętem pobił błąkającego się psa. Sprawca usłyszał zarzut znęcania … Czytaj dalej\nKategorie Lublin, Regionalne Tagi Bychawa, Lublin, maltretowanie, pies, policja, więzienie, znęcanie, zwierzę Dodaj komentarz\nKtoś bestialsko zakopał psa żywcem. Policja szuka sprawcy\n24 października 2020 24 października 2020 przez Redakcja\nZakopanego pod ziemią czworonoga odnalazła przechodząca nieopodal kobieta. Pies z licznymi obrażeniami trafił pod opiekę weterynarza. Policjanci na miejscu przeprowadzili oględziny i poszukują sprawcy przestępstwa. Policjanci szukają osób, które rozpoznają psa lub wiedzą kim jest jego właściciel. – Wczoraj rano pod wiaduktem przy ulicy Grygowej pracownica pobliskiej firmy usłyszała skomlenie psa. Gdy podeszła bliżej zauważyła … Czytaj dalej\nKategorie Lublin, Regionalne Tagi Lublin, maltretowanie, pies, policja, poszukiwana, poszukiwany, zwierzę Dodaj komentarz\nUstawa o ochronie zwierząt zawiera wiele luk prawnych\n1 czerwca 2020 przez Redakcja\nNiemal codziennie różne media informują o przypadkach niehumanitarnego traktowania zwierząt. Pies wyrzucony z bloku z czwartego piętra, zatłuczenie młotkiem psa, aby nie płacić za wizytę u lekarza weterynarii czy zmielenie kota w rębaku to historie, które bulwersują opinię publiczną. Nagłaśnianie takich wydarzeń sprawia, że stajemy się coraz bardziej świadomi praw jakie przysługują zwierzętom. Jesteśmy coraz … Czytaj dalej\nKategorie Natura, Regionalne, Warszawa, Zwierzęta Tagi kodeks karny, koty, maltretowanie, prawo, prokurator, psy, ustawa o ochronie zwierząt, znęcanie, zwierzęta Dodaj komentarz\n8 grudnia 2019 przez Redakcja\nKryminalni z czarnkowskiej komendy zatrzymali trzech mieszkańców gminy Czarnków. Jeden z mężczyzn odpowie za nielegalną uprawą konopi indyjskich, natomiast dwaj pozostali usłyszeli zarzuty za zabicie dziewięciu szczeniąt ze szczególnym okrucieństwem. Oprawcy wpadli w ręce policjantów, bo ,,plantator” zarejestrował w swoim telefonie komórkowym przebieg ich okrutnego zachowania. W październiku br. czarnkowscy kryminalni znaleźli w lesie na … Czytaj dalej\nKategorie Poznań, Regionalne Tagi Czarnków, maltretowanie, narkotyki, natura, okrucieństwo, policjanci, przyroda, psy, sad, szczenięta, więzienie, zwierzęta Dodaj komentarz\n12 listopada 2019 przez Redakcja\nPrawdziwym bestialstwem wykazał się 40-letni mieszkaniec Lisiej Góry w województwie małopolskim, który przy użyciu siekiery zabił psa, bo nie chciał się nim zajmować. Uważał, że w ten sposób pozbył się kłopotu i sprawę uznał za zakończoną. Nie przypuszczał, że to dopiero początek jego kłopotów. Policjanci z komisariatu Tarnów-Centrum ustalili niedawno, że wiosną tego roku jeden z … Czytaj dalej\nKategorie Kraków, Regionalne Tagi Lisia Góra, maltretowanie, okrucieństwo, pies, policja, siekiera, Tarnów, znęcanie Dodaj komentarz\nWyjątkowo bestialskie zabicie psa. Policja szuka sprawcy\nZwłoki suczki rasy mieszanej zbliżonej do rasy beagle były skrępowane drutem, za pomocą którego przymocowany był do jej pleców kamień. Policjanci z okolic Warszawy szukają właściciela psa oraz sprawcy tego czynu. Zapewniają anonimowość. Uwaga, pod tekstem znajdziecie zdjęcie utopionego psa. Policjanci z powiatu warszawskiego zachodniego poszukują właściciela psa oraz sprawcy, który działając w sposób szczególnie okrutny zabił … Czytaj dalej\nKategorie Regionalne, Warszawa Tagi maltretowanie, pies, policja, policjanci, poszukiwany, psy, zwierzęta Dodaj komentarz\nPoszukiwana jest osoba, która zostawiła suczkę na powolną i okrutną śmierć\nPies był przywiązany na stalowej lince. Była na tyle krótka, że nie mógł się nawet położyć. Stan suczki wskazywał na jej duże wycieńczenie, była wychudzona i odwodniona. Została znaleziono w lesie w pobliżu wsi Podlesie Wysokie gminie Mieścisko w województwie wielkopolskim. Policjanci z Wągrowca szukają sprawcy tego okrutnego czynu. – Jest to suka rasy mieszanej, przypominająca owczarka … Czytaj dalej\nKategorie Poznań, Regionalne Tagi las, maltretowanie, pies, Podlesie Wysokie, policja, pomoc, poszukiwany, suczka, Wągrowiec, zgłoszenie, zwierzęta Dodaj komentarz\nPsi horror. “Najwyżej się zagryzą między sobą”\n30 sierpnia 2019 przez Redakcja\nOprawca skazał kilkadziesiąt psów na ogromne cierpienie. Bez jedzenia, wody, w stanie nieleczonych chorób skóry – tak żyło około trzydziestu psów, które rozmnażały się w niekontrolowany sposób. Jedno ze szczeniąt ma zmiażdżoną łapę w wyniku pogryzienia. Psy w większości są wychudzone, ze strachu sikają i defekują pod siebie. – Właśnie teraz, w asyście urzędników gminnych, którzy zwrócili się … Czytaj dalej\nKategorie Regionalne, Wrocław Tagi maltretowanie, natura, Polska, pomoc, przyroda, psi horror, TOZ, więzienie, zwierzęta 4 komentarze


Metformin Bluefish (metformina) - tabletki powlekane 💊 - opinie, dawkowanie, zastosowanie, opis, cena\nCo to jest Metformin Bluefish?\nPreparat jest wskazany w leczeniu cukrzycy typu 2, zwłaszcza u osób z nadwagą, gdy dieta i ćwiczenia fizyczne nie wystarczają do uzyskania właściwego stężenia glukozy we krwi.U dorosłych preparat może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną.U dzieci po 10. roku życia i młodzieży preparat może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z insuliną.\nNiestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu. Nie można także stosować preparatu w przypadku: • kwasicy ketonowej związanej z cukrzycą • stanu przedśpiączkowego w cukrzycy • niewydolności nerek lub zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 60 ml/min) • ostrych stanów wiążących się z ryzykiem zaburzenia czynności nerek, takich jak: odwodnienie, ciężkie zakażenie, wstrząs • ostrych lub przewlekłych chorób mogących spowodować niedotlenienie tkanek, takich jak: niewydolność serca, niewydolność oddechowa, niedawno przebyty zawał serca, wstrząs • niewydolności wątroby, ostrego zatrucia alkoholem, alkoholizmu. Preparat nie powinien być stosowany w okresie ciąży. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.\nNiektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.Bardzo rzadko, podczas stosowania preparatu może wystąpić kumulacja metforminy, która może prowadzić do rozwoju kwasicy mleczanowej. Kwasica mleczanowa to poważne powikłanie metaboliczne, które wymaga podjęcia natychmiastowego leczenia i może stanowić zagrożenie życia. Zwiększone ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej dotyczy chorych na cukrzycę ze znaczną niewydolnością nerek. Pozostałe czynniki ryzyka obejmują: złą kontrolę stężenia glukozy we krwi, ketozę, nadużywanie alkoholu, długotrwałe głodzenie, niewydolność wątroby, podeszły wiek oraz niedotlenienie tkanek z jakiegokolwiek powodu.Należy podejrzewać kwasicę mleczanową w przypadku wystąpienia objawów niespecyficznych, takich jak kurcze mięśni z towarzyszącymi zaburzeniami czynności przewodu pokarmowego, w tym bólem brzucha oraz ciężkie osłabienie i wyczerpanie. W przypadku wystąpienia ww. objawów należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Charakterystyczne objawy kwasicy mleczanowej obejmują duszność, ból brzucha, obniżenie temperatury ciała (hipotermia) i śpiączkę. W badaniach laboratoryjnych stwierdza się zmniejszenie pH krwi, zwiększenie stężenia mleczanów we krwi, zaburzenia stężenia kationów i anionów oraz zwiększenie stosunku stężenia mleczanów do pirogronianów. W przypadku podejrzenia kwasicy mleczanowej należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem; leczenie wymaga szybkiej hospitalizacji chorego.Substancja czynna preparatu, metformina, wydalana jest przez nerki. Przed rozpoczęciem stosowania preparatu oraz w trakcie trwania leczenia lekarz zaleci regularną kontrolę czynności nerek (oznaczanie stężenia kreatyniny we krwi). Badania powinny być przeprowadzane przynajmniej 1 raz w roku u chorych z prawidłową czynnością nerek i przynajmniej 2–4 razy w roku u chorych ze stężeniem kreatyniny w górnej granicy normy oraz u chorych w podeszłym wieku. U osób w podeszłym wieku często występują bezobjawowe zaburzenia czynności nerek. Szczególną ostrożność należy zachować w sytuacjach, które mogą sprzyjać zaburzeniu czynności nerek, np. w początkowym okresie stosowania leków przeciwnadciśnieniowych, moczopędnych oraz niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).Donaczyniowe podawanie środków kontrastowych zawierających jod podczas badań radiologicznych może spowodować wystąpienie niewydolności nerek. Przed wykonaniem badania stosowanie preparatu powinno zostać przerwane i wznowione nie wcześniej niż po upływie 48 godzin po badaniu, pod warunkiem potwierdzenia przez lekarza prawidłowej czynności nerek. Przed wykonaniem badania należy skonsultować się z lekarzem. Nie wolno przerywać stosowania preparatu bez zalecenia lekarza.Przed zabiegiem chirurgicznym w znieczuleniu ogólnym, rdzeniowym lub zewnątrzoponowym stosowanie preparatu powinno zostać przerwane i wznowione nie wcześniej niż po upływie 48 godzin po zabiegu lub po powrocie do żywienia doustnego, pod warunkiem potwierdzenia przez lekarza prawidłowej czynności nerek. Przed zabiegiem skonsultuj się z lekarzem. Nie wolno przerywać stosowania preparatu bez zalecenia lekarza.Przed rozpoczęciem stosowania preparatu u dzieci i młodzieży należy potwierdzić rozpoznanie cukrzycy typu 2.Długoterminowy wpływ preparatu na wzrost i dojrzewanie dzieci nie został określony; dlatego zaleca się staranną obserwację dzieci stosujących preparat, szczególnie przed okresem dojrzewania.Ze względu na niewystarczające doświadczenie kliniczne, szczególną ostrożność należy zachować jeżeli preparat stosowany jest u dzieci pomiędzy 10.–12. rokiem życia.Należy pamiętać, że właściwa dieta oraz regularny wysiłek fizyczny wpływają istotnie na kontrolę stężenia glukozy we krwi i skuteczność leczenia. W okresie leczenia należy przestrzegać zaleconej diety z równomiernym rozkładem spożycia węglowodanów w ciągu dnia. Osoby z nadwagą powinny kontynuować dietę niskokaloryczną.Należy regularnie wykonywać badania zalecone przez lekarza prowadzącego.Preparat nie powoduje hipoglikemii, ale należy zachować ostrożność, jeżeli stosowany jest w skojarzeniu z insuliną lub innymi lekami przeciwcukrzycowymi (np. pochodnymi sulfonylomocznika).Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?Jeżeli preparat stosowany jest w monoterapii nie powoduje hipoglikemii i tym samym nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn.Jeżeli jednak preparat stosowany jest w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi (np. pochodne sulfonylomocznika, insulina, repaglinid), istnieje ryzyko wystąpienia hipoglikemii. W przypadku wystąpienia hipoglikemii sprawność psychofizyczna, w tym szybkość reakcji może być zaburzona. Może to stanowić zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń/maszyn.\nPreparat ma postać tabletek powlekanych do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.Dorośli:W monoterapii lub leczeniu skojarzonym z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi początkowo zwykle 500–850 mg 2–3 razy na dobę, w czasie posiłku lub po nim. Po 10–15 dniach lekarz dostosuje dawkowanie na podstawie wyników oznaczeń stężenia glukozy we krwi. Powolne zwiększanie dawki może zapobiegać wystąpieniu działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego. Dawka maksymalna wynosi 3 g na dobę w 3 dawkach podzielonych.W leczeniu skojarzonym z insuliną zwykle 500–850 mg 2–3 razy na dobę. Lekarz dostosuje dawkę insuliny na podstawie wyników badań stężenia glukozy we krwi.Lekarz może także zalecić preparat w celu zastąpienia innych dotychczas stosowanych doustnych leków przeciwcukrzycowych. Należy wówczas, zgodnie z zaleceniami lekarza, odstawić poprzednio stosowany lek i zastosować metforminę. Należy postępować ściśle według zaleceń lekarza.U osób w podeszłym wieku lekarz ustali dawkę na podstawie parametrów czynności nerek. W tej grupie wiekowej konieczna jest regularna kontrola czynności nerek.Dzieci po 10. roku życia i młodzież:W monoterapii lub leczeniu skojarzonym z insuliną: początkowo zwykle 500–850 mg 1 raz na dobę, w czasie posiłku lub po nim; po 10–15 dniach lekarz dostosuje dawkę na podstawie wyników badań stężenia glukozy we krwi. Powolne zwiększanie dawki może zapobiec wystąpieniu działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Maksymalna zalecana dawka wynosi 2 g na dobę w 2–3 dawkach podzielonych.\nW okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.Preparat nie powinien być stosowany w okresie ciąży. Jeżeli w okresie stosowania preparatu kobieta zajdzie w ciążę lub planuje ciążę, powinna jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, ponieważ zalecana jest jak najszybsza zmiana sposobu leczenia na leczenie insuliną.Stosowanie preparatu w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.\nPoinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty. W okresie stosowania preparatu przyjmowanie jakichkolwiek innych leków może mieć miejsce tylko za zgodą lekarza lub na jego zalecenie.W przypadku ostrego zatrucia alkoholem zwiększa się ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej, zwłaszcza w przypadku głodzenia, niedożywienia i niewydolności wątroby. Podczas leczenia metforminą należy unikać spożywania alkoholu i przyjmowania preparatów zawierających alkohol.Donaczyniowe podawanie środków kontrastowych zawierających jod może być przyczyną niewydolności nerek, co może skutkować kumulacją metforminy, zwiększając ryzyko kwasicy mleczanowej. Stosowanie preparatu powinno zostać przerwane przed badaniem i wznowione nie wcześniej niż po upływie 48 godzin po badaniu, pod warunkiem potwierdzenia przez lekarza prawidłowej czynności nerek. Należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarz. Nie wolno przerywać stosowania preparatu bez zalecenia lekarza.Glikokortykosteroidy (stosowane ogólnie lub miejscowo) oraz sympatykomimetyki (w tym beta2–mimetyki) mogą wykazywać działanie przeciwstawne do metforminy, tj. hiperglikemizujące. Podczas ich stosowania należy częściej kontrolować stężenie glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. W razie potrzeby lekarz dostosuje dawkowanie preparatu w okresie stosowania ww. leków i ponownie, po zakończeniu ich stosowania.Równolegle stosowane leki moczopędne, a zwłaszcza diuretyki pętlowe (np. furosemid) mogą zwiększać ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej.Inhibitory konwertazy angiotensyny (inhibitory ACE) mogą zmniejszać stężenie glukozy we krwi; konieczne jest dostosowanie przez lekarza dawki metforminy w okresie leczenia tymi preparatami i ponownie, po zakończeniu ich stosowania.\nJak każdy lek, również Metformin Bluefish może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.Bardzo często występują: nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha i utrata apetytu; objawy te występują częściej na początku leczenia i w większości przypadków ustępują samoistnie. Aby je zminimalizować, zaleca się stopniowe zwiększanie dawki, oraz przyjmowanie leku w 2–3 dawkach podzielonych, podczas posiłku lub po posiłku. Często możliwe zaburzenia smaku. Bardzo rzadko kwasica mleczanowa, poważne powikłanie metaboliczne, które może wystąpić na skutek kumulacji metforminy; może prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku (czynnikami sprzyjającymi rozwojowi tego powikłania są: źle kontrolowana cukrzyca, kwasica ketonowa, długotrwałe głodzenie, nadmierne spożywanie alkoholu, niewydolność wątroby i niedotlenienie tkanek z jakiegokolwiek powodu). Bardzo rzadko: reakcje skórne (rumień, świąd, pokrzywka), zmniejszenie wchłaniania witaminy B12 oraz jej stężenia w surowicy (może to prowadzić do niedokrwistości megaloblastycznej; należy zachować ostrożność u chorych z anemią megaloblastyczną). Ponadto możliwe nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych lub zapalenie wątroby ustępujące po odstawieniu leku. W leczeniu skojarzonym z innymi lekami przeciwcukrzycowymi może wystąpić hipoglikemia.


ROPS.PSO.3321.US.6.2018 – Wybór osób prowadzących usługi szkoleniowe realizowane przez Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej Województwa Śląskiego w ramach projektu pod nazwą Szkolenie i doskonalenie zawodowe kadr systemu wspierania rodziny i pieczy zastępczej. | Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej Województwa Śląskiego\nPrzedmiotem zamówienia jest realizacja szkolenia pod nazwą Depresja, zachowania suicydalne wśród dzieci i młodzieży – rozpoznawanie, sposoby postępowania i metody pracy. Szkolenie ma trwać 24 godziny dydaktyczne (3 dni szkoleniowe). Liczba grup szkoleniowych: 1, licząca nie więcej niż 20 osób. Celem szkolenia jest zwiększenie wiedzy uczestników w zakresie problemu jakim jest depresja i zachowania suidcydalne wśród dzieci i młodzieży oraz zapoznanie z dostępnymi metodami pracy w tym obszarze. Dokładny opis przedmiotu zamówienia znajduje się w dokumencie Szczegółowy Opis Przedmiotu Zamówienia (Załącznik nr 1 do niniejszego zapytania ofertowego).


Polak ukradł wafelka z Aldi. Na ile go posadzą? - TopMejt\nPrzemysław Mackojc 22 kwietnia, 2016, 5:21 pm wWydarzenia, Wydarzenia UK\nMichał Jerczyński, który w UK przebywa od 9 lat, został skazany na karę pozbawienia wolności za kradzież czekoladowego wafelka i butelki alkoholu. Absurdalne? Nie do końca.\nW czwartek 21 kwietnia Polak stanął przed sądem w Nottingham. Jerczyńskiego oskarżono o to, że niespełna 3 tygodnie wcześniej ukradł z jednego z lokalnych marketów sieci Aldi wafelka z czekoladą oraz butelkę alkoholu. Łączna wartość zrabowanego towaru to £5.47.\nJerczyński przebywa w UK od 2008 roku. Przez większość swojego pobytu legalnie pracował i nie sprawiał problemów. W ubiegłym roku zgubił paszport, co – według Polaka – przyczyniło się do utraty pracy i znacznego pogorszenia warunków bytowych. Obecnie Jerczyński jest bezrobotny i bezdomny. Mieszka na ulicy, zadaje się z szemranym towarzystwem, które ma na niego negatywny wpływ i nadużywa alkoholu.\nPolak już wcześniej miał problemy z prawem. Do września ubiegłego roku mężczyzna był aż sześciokrotnie skazany. W związku z poprzednimi występkami, Jerczyńskiemu – który nie stawiał oporu podczas zatrzymania, a w sądzie od razu przyznał się do winy – odwieszono poprzedni wyrok i skazano na (w sumie) 17 tygodni więzienia. Polak musi też wnieść opłatę sądową w wysokości £80.\nNa finał rozprawy nie miały wpływu zapewnienia adwokat oskarżonego, która deklarowała, że Polak chce zacząć nowe życie, w związku z czym już wprowadził się do mieszkania przyjaciela i zamierza podjąć pracę w jednym z brytyjskich zakładów recyclingu. Wydający wyrok sędzia stwierdził, że życzy Jerczyńskiemu jak najlepiej, ale w związku z tym, że mężczyzna działał w recydywie – musi wysłać go za kratki.\nFoto: pexels (lic. CC0)\nPoprzedni artykuł Poważne problemy polskiego sklepu w UK. Co przeskrobali właściciele?\nNastępny artykuł Dożywocie dla niedoszłych zamachowców z UK. Ich celem był Londyn


Templariusze na wojnie 1120 – 1312 – Paul Hill | SZORTAL\nSkoro już z grubsza wiemy, z czym się je templariuszy, pora****** na omówienie zawartości książki Paula Hilla. „Templariusze…” podzieleni są na dwie części. W pierwszej poznamy szczegółowo ich dzieje na Bliskim Wschodzie i ździebko skrótowo na Półwyspie Iberyjskim oraz, na chwileczkę, zawitamy do Europy (grrr) Wschodniej*******. Druga część jest niejako podręcznikiem, pełnym szkiców, mapek i tabelek, który zapozna nas z podstawowymi informacjami – organizacją i statutami zakonu, a także z historią zamków i fortyfikacji w państwach Outremer, które były związane z templariuszami. I od razu powiem, że ta kolejność średnio mi******** odpowiadała, czasami do pełnego zrozumienia jakiejś kwestii brakowało bowiem informacji zawartych w drugiej części książki. Na szczęście na samym początku „Templariuszy…” znajduje się spis treści, więc łatwo znaleźć ten fragment opracowania, który rozwieje niejasności.\nPodręcznik podręcznikiem, ale najważniejszą częścią książki jest omówienie dziejów templariuszy. Paul Hill robi to zwyczajnie świetnie, prawie tak dobrze jak nieżyjący już guru wszystkich polskich historyków amatorów – prof. Wieczorkiewicz. Zamiast skupiać się na bitwach i zmapkowanych szykach wojsk********* na pierwsze miejsce wysuwa tło bitew, czyli politykę wewnętrzną templariuszy i innych stron konfliktu, gospodarkę, sytuację geopolityczną czy społeczną. I robi to tak, że lektura jest prawdziwie pasjonująca. Choć muszę zauważyć, że momentami natłok przewijających się przez strony książki postaci zaczyna przypominać książkę telefoniczną Błaskowizny, tudzież inszego Nowego Jorku, a może nawet i Malazańską Księgę Poległych Eriksona. Jak by jednak nie było, to, mówię to z żalem, nie czytałem równie dobrego omówienia sytuacji na Bliskim Wschodzie w okresie od XII do końca XIII wieku. Z żalem, bo chciałoby się takich książek czytać więcej.\nAutor obala w tej książce wiele narosłych w kwestii templariuszy mitów. Nie skupia się na teoriach spiskowych i legendach**********, ale na tym, co wiadomo na temat Zakonu Świątyni. Jednocześnie nie waha się powiedzieć, że czegoś nie wiadomo i pospekulować sobie trochę w tej materii, ale nie przesadza w tym i owe spekulacje nigdy nie wychylają się poza granicę możliwości i logiki. Kiedy przytacza słowa świadków tamtych wydarzeń, to zawsze zaznacza, czy dany świadek był przychylny zakonowi, czy nie, i z czego ów stosunek do zakonu mógł wynikać. Do samych templariuszy podchodzi z maksymalną bezstronnością – wyraźnie daje odczuć, że go fascynują, ale nie tylko z jasnej, lecz i z ciemnej ich strony. Chwali, ale też nie powstrzymuje się od krytykowania, jeśli na krytykę zasłużyli. A zasłużyli nie raz i nie dwa.\nPora na odwieczne pytanie – czy jest w tej książce coś, do czego mógłbym się przyczepić? Przede wszystkim, autor skupił się praktycznie wyłącznie na Ziemi Świętej, natomiast wydarzeniom z Półwyspu Iberyjskiego poświęcił ledwie nieco ponad dziesięć stron. A o Europie (grrr) Wschodniej tylko wspomniał. W sumie to nie wiem, po co w ogóle Europa (grrr) Wschodnia została wymieniona na okładce, skoro według Hilla nic się u nas, poza bitwą pod Legnicą, nie działo. Poza tym druga część opracowania ma zdecydowanie zbyt podręcznikowy charakter, co ewidentnie zmogło osoby odpowiedzialne za redakcję i korektę***********. Zdarzały się też w książce takie fragmenty, że aż zęby bolały. Mój ulubiony, z opisu zamku Baghras: „Do templariuszy, którzy w 1175 roku odebrali go Ormianom, należał w latach 1153–1169. Im z kolei, odebrał go Saladyn w 1188 roku.” Nie wiem jak Wy, moi najdrożsi Szortalowicze, ale ja normalnie zdrowo ciemność widzę.\nMoja ocena? 7/10. To w dużej mierze świetne opracowanie na temat templariuszy, ale tylko „w dużej mierze”. Dokładniej mówiąc, to jakieś sto siedemdziesiat stron z trzystu dwudziestu (po odjęciu spisów treści, biografii, ect.). Reszta jest najwyżej ciekawa-łamane-na-dobra. Szkoda, bo tę pierwszą część czytało mi się naprawdę niesamowicie przyjemnie i gdyby tylko autor zdołał utrzymać ten poziom do końca, to „Templariusze…” byliby murowanym kandydatem do tytułu najlepszej popularnonaukowej historycznej książki roku. Nawet gdyby tylko informacje z podręcznikowej części opracowania zostały wplecione w jej pierwszą część, to już znacząco poprawiłoby odbiór całości. Ale i tak „Templariuszy…” polecam, bo jest naprawdę dobra. Merytoryczna i obiektywna, stanowi solidne kompendium wiedzy na temat templariuszy i ich poczynań w Ziemi Świętej i na pewno zaciekawi każdego domorosłego historyka.\nPS. Względem „Wojen Biznacjum” Haldona jest widoczna poprawa w kwestii zdjęć. Teraz choć tylko część jest kolorowa, to wszystkie są czytelne.\nTytuł: Templariusze na wojnie 1120 – 1312\nIlość stron: 352 (zero reklam)\n* I nieco mniej znanej jego kontynuacji, napisanej przez niejakiego Wielkiego Grafomana, która liczy sobie ździebko więcej niż ździebko tomów od serii Nienackiego.\n** Cokolwiek trudno zaliczyć programy popularnonaukowe z telewizji satelitarnych do czegoś innego niż popkultura. No chyba że ktoś wierzy, iż niejaki pan Olly Steeds naprawdę dał radę w dwadzieścia kilka minut (z reklamami!) znaleźć poszukiwaną od tysiącleci Atlantydę lub Arkę Przymierza.\n*** Dziwnym nie jest. Serial to słabizna, której nawet Luke Skywalker nie uratuje.\n**** W czasach kiedy nawet o zwykłą dyscyplinę było trudno.\n***** I nie tylko, bo nie mieli problemów z zawieraniem wojennych sojuszy z muzułmanami, Mongołami czy innymi stronami ówczesnych bliskowschodnich konfliktów.\n******* Tu Paul Hill ma u mnie minusa, bo Polska czy Węgry to Europa Centralna, a nie Wschodnia. Ewidentnie widać, że niektórzy zgnili kapitaliści wciąż jeszcze nie potrafią odrzucić starej nomenklatury.\n******** Niech żyje suwalska gwara mazurząca!\n********* No bo i nad czym tu się skupiać. Templariusze, jeśli tylko mogli, atakowali pierwsi. A jeśli musieli się bronić, to i tak atakowali. Jak najbardziej zgraną i zbitą kupą szarżowali na wroga i jeśli ten miał nieogarniętego dowódcę i bardziej niż normalnie niezdyscyplinowane wojsko, a templariusze nie szarżowali przez piach sięgający po pachy wielbłąda, to chrześcijanie wygrywali. Jeśli trafił się ogarnięty przeciwnik, który wiedział, że mnisi-rycerze atakują zawsze tak samo i potrafił to wykorzystać, na przykład wpuszczając ich w piach sięgający po pachy wielbłąda, a jego niezdyscyplinowane wojsko potrafiło przemóc naturalny i zdroworozsądkowy odruch ucieczki i słuchało rozkazów, to bitwa kończyła się masakrą chrześcijan. No i włala, jak to mówili Frankowie, taktyka templariuszy w pigułce.\n********** Z niejaką satysfakcją postanowiłem napisać o tym dopiero pod koniec mojej króciuchnej rozprawki. Mam jednocześnie nadzieję, że wszelkiej maści czcicielom diabła, ezoterykom, poszukiwaczom wiedzy tajemnej, tropicielom teorii spiskowych oraz pozostałym miłośnikom taniej rozrywki lektura niniejszego tekstu zbytnio nie zaszkodziła.\n*********** Najczęściej to widać w literówkach, a raczej cyfrówkach, gdyż błędy przeważnie dotyczą dat i numeracji wieków. Choć zdarzyła się też twierdza, która miała dwie północne bramy, jedną od północy, drugą od południa. No chyba że to był przedruk starej mapki, która miała zmylić wrogów templariuszy.


Marzec 2019 ⋆ Blog Biologicznie Czynny\nAnanas, cytrusy i powtórka.\nMarzec 23, 2019 Marzec 23, 2019 JagodaPielęgnacyjne\nCześć Wszystkim! Dziś powtórka zakończona owocowym akcentem. Ostatnio oglądałam bardzo ciekawy serial, do tego stopnia był dobry, że kompletnie zapomniałam o maseczce, którą miałam zmyć po 15 minutach. Po 30 minutach miałam skorupę na twarzy, której zmycie graniczyło z cudem. Prawdziwa katastrofa zaczęła się dopiero po wysuszeniu skóry. Już dawno mnie tak nie szczypała. Postanowiłam […]\nTylko dla Kobiet. Wszystkich.\nMarzec 4, 2019 Marzec 5, 2019 JagodaPielęgnacyjne\nCześć Kobiety! Dzisiejszy post jest tylko dla Was. Nawet w edycji nie pomaga mi Mąż, tylko dwie mądre moje Kobietki, za co Im serdecznie dziękuję. 8 marca już za kilka dni, pewnie czekacie na kwiaty, życzenia, a może jakiś prezent? Ja też. Ale w tym roku postanowiłam świętować inaczej. Już dziś pisząc ten post, tak […]


Kontroler bezprzewodowy MICROSOFT WL3-00020 Niebieski do Xbox One, Akcesoria do konsol - opinie, cena - sklep saturn.pl\nnr kat.: 1318145\nKontroler bezprzewodowy jest jeszcze lepszy.\nJednolity niebieski kolor.\nPoczuj akcję na własnej skórze dzięki spustom impulsowym i zachowaj kontrolę dzięki fakturze uchwytów.\nZyskaj dwukrotnie większy zasięg od poprzednich kontrolerów.\nNiezrównana precyzja i dokładność:\nSzybki i łatwy dostęp do spustów i przycisków przednich.\nPrzyciski menu i podglądu ułatwiające nawigację.\nDzięki technologii Bluetooth® graj w swoje ulubione gry na komputerze i tablecie z systemem Windows 10.\nPrzeprogramuj przyciski za pomocą aplikacji Akcesoria Xbox*.\nAdapter bezprzewodowy MICROSOFT 6HN-00003 kontrolera Xbox On...


Nowa koncepcja polityki regionalnej | Publiczni.pl\nPrzeprowadzone przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego badanie ankietowe jest elementem prac zmierzających do stworzenia całościowej polityki regionalnej kraju. W maju 2008 r. rozesłano do urzędów marszałkowskich oraz ministerstw pierwszą ankietę dotyczącą pożądanych zmian polityki regionalnej państwa. Pytano w niej między innymi o efekty regionalne strategii sektorowych, mechanizmy koordynacji działań podejmowanych w różnych sektorach w ramach polityki regionalnej, możliwości włączenia innych układów odniesienia poza wojewódzkim, przygotowywanie i negocjowanie kontraktów wojewódzkich. Kolejną, uzupełniającą ankietę skierowaną tylko do ministerstw przeprowadzono w lipcu 2008 r.\nZ analizy opinii zaprezentowanych przez urzędy marszałkowskie wyłoniło się kilka obszarów tematycznych, które będą wymagały w najbliższym czasie pogłębionych badań eksperckich. Należą do nich między innymi:\nrola samorządu w politykach sektorowych,\nczynniki decydujące o konkurencyjności województw,\nspójność i komplementarność wsparcia skierowanego do obszarów wiejskich.\nOdpowiedzi resortów wskazują przede wszystkim na powszechną świadomość braków występujących po stronie polityki regionalnej prowadzonej przez państwo. Luki dotyczą m.in. braku spójnego strategicznego dokumentu, o mniejszym stopniu ogólności niż SRK, w którym określone byłyby podstawowe obszary problemowe wraz z instrumentami, które powinny być na te obszary skierowane oraz metodą koordynacji podejmowanych działań.\nW udzielanych odpowiedziach resorty zgodnie uznały potrzebę zwiększenia kompetencji i odpowiedzialności samorządów województw oraz wypracowania instrumentów finansowych, które umożliwiłyby im prowadzenie samodzielnej polityki rozwoju regionu.\nNajczęściej pojawiającym się obszarem problemowym wymienianym przez respondentów była relacja miasto-wieś. Przedstawiciel Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi mówił o konieczności niwelowania dysproporcji rynku pracy na obszarach wiejskich i w mieście. Zasadniczą rolę odgrywa tutaj kwestia możliwości szybkiego przemieszczania się oraz rozwój dostępu do Internetu. Niezbędna jest również poprawa jakości edukacji na wsi.\nW kolejnym etapie prac MRR przygotuje Tezy i założenia krajowej strategii rozwoju regionalnego. W dokumencie podjęta zostanie próba diagnozy aktualnego stanu polityki regionalnej. Zebrane zostaną także zasady polityki regionalnej państwa i sposoby postępowania w odniesieniu do obecnych celów określonych w SRK i NSRO. Podstawowym celem dokumentu będzie sformułowanie (przy dokonaniu określonych założeń odnoszących się co wystąpienia lub też nie wystąpienia pewnych zjawisk, faktów i procesów) tez z zakresu polityki regionalnej państwa, których odzwierciedlenie powinno znaleźć się w krajowej strategii rozwoju regionalnego.\nW myśl art. 100 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o…\nEksperci MG przeanalizowali ponad 200 ustaw, wprowadzając zmiany m.in. w prawie o ruchu drogowym, ustawie…\nKujawsko-Pomorskie: Dwie zmodernizowane linie kolejowe alternatywą dla A-1→\n←Rusza akcja „Proste Fundusze”


Kuchnia dla zajętych kobiet i mężczyzn - Daria Ładocha - ebook + książka - Legimi online\n3,4 (63 oceny)\nPowstaje mnóstwo publikacji z przepisami. Podoba mi się, że ich autorzy dzielą się swoją kulinarną inwencją twórczą, okraszając całość pięknymi fotografiami. W mojej książce propozycje dań są tylko pretekstem, by zachęcić Was do gotowania. To ciche zaproszenie do kuchni, które może stać się szansą na życie w zdrowiu i szczęściu. Bo jedzenie to fundament naszego zdrowia, zarówno fizycznego, jak i psychicznego. Możecie kupować gotowe dania lub zamawiać je z cateringu. Ale samodzielnie przygotowane posiłki mają mnóstwo zalet. Po pierwsze, wiecie, co jecie. I to jest fakt – tylko to, co wrzucicie do garnka lub piekarnika, potem wyląduje na Waszym talerzu. Po drugie, możecie sami decydować, na co danego dnia macie ochotę, wykorzystując polskie sezonowe produkty (pod tym względem szczególnie okres wiosenno-letni nas rozpieszcza). Po trzecie, pojawia się element satysfakcji z własnoręcznie przygotowanego dania dla siebie lub całej rodziny. Ale jest jeszcze aspekt finansowy. Czasem talerz zupy zamówionej w restauracji kosztuje dokładnie tyle samo, ile ugotowanie całego garnka jedzenia dla rodziny. Wiem, o czym teraz myślicie. Skąd na to wszystko wziąć czas? Pokażę Wam, jak myśleć o jedzeniu, by zawsze mieć pod ręką składniki, z których łatwo i szybko przygotujecie posiłek.\nTa książka jest dla osób, które chcą się odżywiać świadomie, zgodnie z zasadą 5 posiłków dziennie, i które chcą rozpocząć swoją przygodę kulinarną mimo braku czasu. Jest dla osób aktywnych, zapracowanych, ale chcących podjąć próbę samodzielnego przygotowywania dań na cały dzień. Przyrządzanie każdego z nich nie zabiera więcej niż 15 minut. Nauczę Was gotowania „na zakładkę”, pieczenia kilograma buraków, ekspresowego szykowania dressingu do sałaty. I chcę uruchomić w Was zdrowe nawyki żywieniowe, które nie pozwolą Wam wychodzić do pracy bez własnoręcznie przygotowanego „pudełka”. Zacznijcie od jednego posiłku dziennie. Ten mały krok pociągnie kolejny i w szybkim czasie gotowanie stanie się dla Was fraszką! Drodzy Zapracowani, Rodzice, Dziadkowie, Single i Studenci, ja też mam bardzo mało czasu na gotowanie. Uwierzcie mi. Ale robię to każdego dnia i zamierzam Wam pokazać, że to możliwe! A więc do dzieła…\nJako dziewczynka miałam zaszczyt pomagać w kuchni mojej ukochanej babci, która na zawsze pozostanie dla mnie ikoną gospodyni. W ciągu dnia przygotowywała posiłek nie dla 4, a dla 12 osób. Codziennie, po pracy w kuchni, wkładała sukienkę i kapelusz i odwiedzała przyjaciół. Grała w karty, była pogodna i stanowcza. To ona nauczyła mnie pokory w kuchni. I mimo że moje przepisy i styl jedzenia znacząco różnią się od dań, które pamiętam z dzieciństwa, to nauczyłam się, że wspólne posiłki to nie tylko czas konsumpcji, ale również rozmów, pytań, odpowiedzi, spędzania czasu z bliskimi. Nie lepiłyśmy pierogów wyłącznie na jeden obiad. Każde z jej dzieci dostawało pokaźny zapas dla swoich rodzin „na czarną godzinę”, czyli moment, gdy zabraknie czasu na gotowanie – wystarczyło wtedy rozmrozić pakunek od babci. To także jest jedno ze źródeł mojej teorii, która mówi, że „można myśleć o jedzeniu bez myślenia o jedzeniu”. Babcia miała doskonale opracowane techniki, jak każdego dnia nakarmić 12 osób. Nie siedziała godzinami w kuchni. Miała czas dla swoich wnuczek, przyjaciół i tajemnicze wyjścia. Na zakupy oczywiście. Wszyscy wiedzieliśmy, że upycha pod łóżkiem nowe zdobycze w sekrecie przed dziadkiem. Dostałam od niej jeszcze jedną bardzo ważną lekcję. Kobieta, która przeżyła II wojnę światową i karmiła ziemniakami żołnierzy w okopach Woli, bo na nic więcej nie było jej stać, wzięła mnie kiedyś za frak, widząc, jak wyrzucam resztkę dobrej śmietany. Powiedziała mi wówczas: „Jeśli zostanie ci łyżka śmietany, to rusz głową i wymyśl danie, do którego możesz ją wykorzystać. Jeśli będzie jej za mało, biegnij do sklepu i kup kolejną, zrób więcej tej potrawy, na kilka dni, i nie marnuj ani jednej łyżki. Masz mi to obiecać!”. Obiecałam i otworzyłam się na nowe spojrzenie na wszystkie składniki, z których gotuję. Są one dla mnie jedynie zaproszeniem do kulinarnego tańca. Finalnie tylko ja decyduję o tym, jaki on będzie. Nie szukam przepisów, szukam smaku i zdrowia.\nI dlatego to mojej babci, wspaniałej kobiecie, z którą od najmłodszych lat prowadziłam długie rozmowy, dedykuję wszystkie moje myśli, czyny i słowa.\nGdy poszłam do szkoły, spotkałam koleżankę, która też lubiła kucharzyć z mamą. Kiedy miałyśmy po 10 lat, upiekłyśmy razem pierwsze pierniczki z naszej małej książki kucharskiej. Była to pozycja Marii Terlikowskiej pod tytułem „Kuchnia pełna cudów” wydana w 1988 roku. Dziś mam 34 lata i nadal co roku pieczemy je dokładnie z tego samego przepisu. Moja mama, która mieszka w innym mieście, też wkręciła się w tę zabawę i gdy przyjeżdżam do domu na święta, moje dzieci jedzą takie same pierniczki, jakie niegdyś dla kaprysu upiekłyśmy z Elą. Lubię swoje wypieki rozdawać bliskim osobom jako prezent od serca – choć nie najładniej zapakowany (nie mam talentu do pakowania prezentów), ale za to własnoręcznie upieczony z myślą, że jest wart więcej niż jakikolwiek kupiony w sklepie. Ajurweda, czyli system filozoficzny pochodzący z Indii, mówi, że znaczenie ma nie tylko to, co gotujesz, ale też w jakim jesteś stanie ducha. Dlatego niezmiennie moje dania są „szczęśliwe”, bo gotowanie to moja wielka pasja, która łączy się z wiedzą, jak karmić bliskich, by cieszyli się dobrym zdrowiem na co dzień. To dlatego kuchnia naszych mam jest dla nas wszystkich tak wyjątkowa. Każda matka wkłada całe swoje serce, szykując posiłki dla dzieci. Wykarmić dziecko to misja specjalna nie tylko wśród ludzi, ale również wśród zwierząt…\nDLACZEGO TO, CO JEMY, JEST TAKIE WAŻNE?\nGdy miałam 18 lat, zaczęły dokuczać mi bóle brzucha. Skończyłam liceum i przeprowadziłam się do Wrocławia. Mogłam sama decydować o tym, co jem. Nie ukrywam, że ostro szalałam. Zerwana ze smyczy domowych obiadków, jadłam dużo „śmieci”. To była dla mnie przepustka do wolności i ekspresowy bilet pierwszej klasy do nadwagi. Skoro mogłam decydować o tym, co trafi na mój talerz, to wybierałam, niestety, najgorszy fast food, bo tego u nas w domu nigdy się nie jadło. Moja mama i babcia bardzo dbały, by dzieci jadły dobre domowe posiłki. Królowały zupy, gołąbki, pierogi, długo duszone mięsa, kotlety i mnóstwo surówek. Trafiłam wtedy do lekarza, który postawił diagnozę i przepisał leki, zapowiadając, że prawdopodobnie będę musiała brać je do końca życia. Taką miał wizję. Nie spodobała mi się i wtedy po raz pierwszy zapaliła mi się w głowie lampka. Skoro brzuch mnie boli od jedzenia, to chyba z tym jedzeniem jest coś nie tak. Studiowałam wtedy w szkole Animatorów Kultury, gdzie na jednych z zajęć stanęła przed nami kobieta tak pełna energii, że nawet trudno było jej przeszkadzać, jak to miałam w zwyczaju. Mówiła o odżywianiu. Bardzo zaciekawił mnie jej punkt widzenia, że jesteśmy tym, co jemy. Poleciła mi książkę Anny Ciesielskiej „Filozofia zdrowia” i tym samym otworzyła mnie na wszystko, co związane ze świadomym żywieniem. To jej zawdzięczam „mój pierwszy raz”, gdy umyślnie przygotowałam sobie posiłek dla zdrowia, a nie dla smaku. Jestem pewna, że nauczycielka miała mnie dosyć. Chowała się przede mną w pokoju dla wykładowców, uciekając przed seriami moich pytań. Poleciła mi dodatkową literaturę i tak wpadłam po uszy. Zaczęłam prowadzić dzienniczek, w którym dokładnie zapisywałam swoje obserwacje na temat odczuć po danym posiłku. Bez robienia badań wiedziałam już wtedy, że kasza gryczana mi szkodzi, a także arbuz, banan, mleko i pszenica. Nie będąc na żadnej diecie odchudzającej, eliminując szkodliwe produkty, schudłam 8 kilogramów. Wtedy narodziłam się na nowo. Od tego czasu mam inne, lepsze życie.\nPRAWDY I MITY NA TEMAT ZDROWEGO JEDZENIA\nCo jakiś czas w Internecie, magazynach kobiecych lub telewizji pojawiają się informacje o kolejnym superprodukcie, który bezwzględnie powinniśmy wprowadzić do swojej codziennej diety. W tym momencie muszę Wam koniecznie coś wyjaśnić. Otóż każdy z nas jest inny i ma własny kod metaboliczny. Coś, co służy jednej osobie, nie zawsze jest dobre dla innej. Najlepiej zobrazuję to na własnym przykładzie. Jak wspominałam wcześniej, nie służy mi kasza gryczana. Po jej zjedzeniu boli mnie brzuch, zatrzymuje mi się trawienie i czuję się ciężka. Mogłabym więc pokusić się o stwierdzenie, że kasza gryczana jest niezdrowa. Nie użyję jednak takiego uogólnienia, ponieważ kasza ma wiele cudownych właściwości, z których inni mogą skorzystać. Innym przykładem z moich doświadczeń jest siemię lniane. Na jednym ze znanych portali o zdrowiu czytam: Lecznicze właściwości siemienia lnianego są stosunkowo mało znane. Niewiele osób wie, że siemię lniane to sprzymierzeniec w odchudzaniu. Spadek wagi dzięki stosowaniu siemienia lnianego, racjonalnej diecie odchudzającej oraz ćwiczeniom fizycznym jest gwarantowany.\nSłowo „gwarantowany” na końcu wypowiedzi ma dać nam całkowitą pewność. Jednak w moim przypadku jest inaczej – siemię lniane całkowicie blokuje metabolizm. Nawet dwie porcje wypite na czczo powodują spustoszenie w moim organizmie. Tak bardzo nie mogłam w to uwierzyć, że nawet wybrałam się do lekarza, który obwieścił mi, że rozpoczęłam proces oczyszczania i powinnam kontynuować spożywanie magicznych nasion. Prawdopodobnie skończyłabym tę kurację w szpitalu. Te przykłady świadczą o tym, że trzeba na nowo określić, co jest dla nas dobre. Zamiast kategoryzować, dzielić produkty na zdrowe lub nie, lepiej samemu dotrzeć do tego, co nam służy, a co szkodzi. Ta wiedza jest potrzebna, bo pozwoli Wam uniknąć wielu pomyłek.\nTeraz wszyscy polecają kaszę jaglaną – ma ona swoje przysłowiowe 5 minut. Podczas coachingu mam wielu klientów, którzy rozpoczynają detoks jaglany, korzystając ze świetnej książki (brawa dla autora). Ale za tego typu oczyszczanie nie powinny zabierać się osoby, które mają problem z wahaniami cukru lub insuliny we krwi, ponieważ indeks glikemiczny jaglanki jest bliski temu, jaki ma glukoza. A to oznacza, że przeprowadzając taki detoks, mogą się narazić się na pogorszenie stanu zdrowia, kasza więc powinna na jakiś czas zniknąć z ich talerzy. Rezygnacja z kilku produktów w diecie może przynieść spektakularne efekty podczas leczenia lub zlikwidować dolegliwości.\nPrzykłady tego typu mechanizmów można by mnożyć. Mówię o tym, by uświadomić Wam, że nie warto ślepo podążać za nowymi modami, tylko wsłuchać się w potrzeby swojego ciała i spróbować opracować dietę, która będzie Wam służyła najlepiej. Nie ma jednej obowiązującej listy produktów, które gwarantują zdrowie. Gdyby tak było, to każdy z nas miałby do niej dostęp i był zdrowy i szczęśliwy. Namawiam Was do poszukiwania własnego kodu metabolicznego. Oczywiście można wykonać specjalistyczne badania, dzięki którym szybciej dowiecie się, jakie składniki mogą Wam szkodzić. Każda metoda jest dobra. Chcę Was tylko uczulić na doniesienia „z wielkiego świata” na temat tego, co jest zdrowe, a co nie! I pamiętajcie: jedzeniem możecie sobie bardzo zaszkodzić, ale również bardzo pomóc. Odpowiednia dieta to podstawa podczas leczenia wielu dolegliwości. Warto jest zamienić wizyty w aptece na wizyty w warzywniaku. Taniej i przyjemniej!\nWiem, jak trudno jest zacząć, więc nie namawiam Was do tego, byście porzucili teraz wszystkie zajęcia i zamieszkali w kuchni. Przewracając wszystko do góry nogami, spowodujecie w Waszym życiu rewolucję, która jak każda na samym początku przyniesie ofiary: brak czasu na inne sprawy, bałagan w kuchni, chaos i mętlik w głowie. Po kilku dniach poczujecie ogromne zmęczenie i rzucicie w kąt przygodę z gotowaniem, wracając do starych nawyków żywieniowych. Dlatego namawiam Was do zastosowania metody małych kroków. Osoby, które w ogóle nie gotują, mogą zacząć od niedużej przekąski do pracy lub wspólnej rodzinnej kolacji. Dzięki temu nie odczujecie ogromnej zmiany w Waszym codziennym życiu, a pojawi się element satysfakcji z samodzielnie wykonanej pracy. To, co zostanie z kolacji, możecie zapakować do pracy kolejnego dnia. Czyli zadbacie już o dwa posiłki. Metoda małych kroków świetnie się sprawdza – przypomina tak zwany margines bezwiedności, który w coachingu podczas terapii odchudzających oznacza, że klient nie przechodzi na drastyczną dietę (której nienawidzi, gdyż był już na wielu z nich i żadna mu nie pomogła), tylko wprowadza drobne zmiany, które przynoszą efekty w dłuższym czasie. On sam nie odczuwa uszczerbku na zdrowiu psychicznym, że znowu musi się odchudzać. Taką zmianą może być zmniejszenie porcji jedzenia i nałożenie jej na mniejszy talerz. Wydaje się wówczas, że posiłek jest dużo większy. Nasz umysł czyta: mam ogromną ilość jedzenia – będę najedzony. A to tylko złudzenie optyczne, prosty trik, który powoduje, że rzeczywistość nagina się do nas, a nie my do niej – jak to zwykle bywa. Innym przykładem jest wprowadzenie aktywności fizycznej do codziennych czynności. Na przykład jeden raz dziennie rezygnujemy z windy. Po kilku dniach pokonywania kilku pięter będziemy gotowi wprowadzić kolejną aktywność.\nPLUSY I MINUSY GOTOWANIA\nNie będę Wam oczywiście wmawiała, że samodzielne gotowanie nie wymaga czasu i zaangażowania. Może się jednak okazać przepustką do lepszego samopoczucia, satysfakcji i zaoszczędzenia paru groszy. Zacznę od plusów. Przede wszystkim sami decydujecie o tym, co zjecie. Jeśli nauczycie się kilku trików, gotowanie będzie dla Was przyjemnością, sposobem na rozładowanie wielu napięć. Macie ochotę na dynię – gotujecie dynię. Przyjdzie czas na truskawki – mogą pod wieloma postaciami pojawić się na Waszym stole. To także możliwość wyeliminowania chemii, która bardzo często dodawana jest w różnej formie do gotowych dań lub tych serwowanych w restauracjach (mam nadzieję, że nie wywieszą w nich kartek z moim zdjęciem, by mnie nie wpuszczać). To również wielka szansa na to, by czerpać energię z samego pożywienia, a nie z kawy czy dodatkowej porcji cukru prostego, czyli słodyczy. Możecie do gotowania zaangażować innych członków rodziny, co jest doskonałą okazją do pogłębiania więzi. Nie ma nic wspanialszego od rozmów i salw śmiechu, towarzyszącym obieraniu ziemniaków czy krojeniu cebuli. Samodzielne gotowanie nauczy Was organizacji i pewnej dyscypliny nie tylko w kuchni. Otworzy Wam wrota do poznawania nowych smaków. Nie bójcie się eksperymentować. Nawet jeśli czasami coś się nie uda, to przecież błąd w sztuce jest wpisany w proces twórczy. Samodzielne gotowanie to również oszczędność. Tygodniowy catering składający się z 5 posiłków jest dość kosztowny. Jedzenie w restauracjach to w skali miesiąca spory wydatek. Stołówki pracownicze są dobrym rozwiązaniem, tylko że nadal nie macie wpływu na to, co jecie. Często jedno danie zmówione w restauracji kosztuje tyle samo, ile trzy posiłki przygotowane samodzielnie w domu. Oczywiście nie każdy musi oszczędzać na jedzeniu, jednak czynnik ekonomiczny jest bardzo istotny. Minusem samodzielnego przygotowywania pięciu posiłków jest oczywiście fakt, że wymaga to czasu i uwagi. Ale po wdrożeniu się we własny, opracowany przez siebie system, po pewnym czasie stwierdzicie, że posiłki tak naprawdę robią się same.\nJest jeszcze jedna ważna rzecz. Przerażające jest to, że wskutek dostępności gotowych posiłków w restauracjach, barach, firmach cateringowych, cierpi sztuka kulinarna w Polsce. Po prostu przestajemy gotować. Zanika tradycja przekazywania wiedzy kulinarnej z pokolenia na pokolenie, powoli stajemy się, dosłownie, „kalekami” w kuchni. Na warsztatach spotykam osoby, które dostały voucher w prezencie urodzinowym lub imieninowym i w ostatnim wolnym terminie postanawiają go wykorzystać. To są ludzie, którzy nie przyszli dlatego, że chcieli, tylko ktoś ich do mnie przysłał z jakiegoś powodu. Spotkałam się z osobami, które nie rozpoznawały szczypiorku, nie potrafiły obrać czosnku, nie wiedziały, jak gotuje się ryż, nawet w torebkach. Właśnie dlatego w tym miejscu chciałabym zaapelować do Was: gotowanie to umiejętność, którą powinien posiadać każdy. Jak sprawność w harcerstwie. Ktoś, kto nie potrafi samodzielnie ugotować sobie posiłku jest, według mnie, trochę upośledzony społecznie. Oczywiście nie każdy musi gotować, ale każdy powinien umieć zrobić choć kilka prostych dań. Takie jest moje zdanie i choćbyście mnie krytykowali, nie zmienię go! Nie gotując, nie jedząc jak powinniśmy, zaburzymy jeden z podstawowych aspektów biologicznych naszego funkcjonowania. Nigdy nie oceniałam negatywnie osób, które nic nie wiedzą na temat świadomego odżywiania. Bo przecież na żadnym etapie naszej edukacji od przedszkola po studia nie ma przedmiotu, który uczyłby nas, jak jeść, co jeść i dlaczego. Nie dziwi mnie więc, że większość osób ślepo podąża za modą lub obiegową opinią. Po to właśnie piszemy takie książki – by edukować i budzić świadomość. Dlatego proszę Was: zacznijcie gotować! To pierwszy krok do życia w zdrowiu. Takie umiejętności przydadzą się również wtedy, gdy założycie rodzinę.\nJeśli obudziliście już w sobie świadomość, jak istotne jest to, czym się żywicie, i chcecie spróbować samodzielnego gotowania, to czas na parę informacji praktycznych i trików, które ułatwią Wam życie. Zacznę od swego rodzaju niezbędnika, czyli przypraw, past i produktów, dzięki którym szybciej ugotujecie posiłek w domu. Wiem, Drodzy Czytelnicy, że znacie wiele rozmaitych produktów, bo jadacie na mieście, lubicie smaczne dania – ogólnie znacie sie na kuchni, tylko nie macie czasu zajmować się nią we własnych domach. Nie będę zatem opisywała każdego produktu z osobna, tylko wymienię najważniejsze składniki zebrane w grupy.\nJęczmienna, jaglana, gryczana, pęczak, kukurydziana, manna, komosa ryżowa. Mogą stać sobie w szafce, gdyż ich termin przydatności do spożycia zazwyczaj jest dość długi. Po otwarciu należy je szczelnie zamknąć lub przesypać do plastikowych pojemników. Gdy urodziły się moje dzieci, wyrobiłam w sobie nawyk codziennego gotowania kaszy. Zawsze mam ugotowaną jedną z nich i nawet jeśli wracamy z basenu i nic wcześniej nie upichciłam, wystarczy, że połączę pęczak z orzechami, migdałami i miodem lub kukurydzianą z borówkami i syropem z agawy i danie jest gotowe. Ja wolę wersje wytrawne. Jaglankę uwielbiam z pesto i pomidorami, a komosę z awokado i zieloną pietruszką. Jeśli macie w domu ugotowany produkt zbożowy, to przygotowanie posiłku zabiera naprawdę tyle samo czasu, ile zrobienie kanapek. Z pewnością na dostawę pizzy czeka się o wiele dłużej.\nUmieściłam go w osobnej kategorii, ponieważ mam w domu specjalny garnek do jego przygotowania, dzięki temu uzyskuję świeży ryż w ciągu 8-10 minut. Ugotowany ryż to baza do wielu dań. Na Sycylii łączy się go ze szpinakiem lub mięsem, obtacza w bułce tartej i powstaje arancini – lokalny przysmak. W Tajlandii do ryżu dodaje się warzywa lub mięso i podsmaża z sosem rybnym i ostrygowym z dodatkiem jajka, w Polsce można połączyć go z koktajlem i jest to ulubiona przekąska dzieci. Ugotowany ryż to dobrodziejstwo w domu. Można go zestawiać z rozmaitymi smakami, przyprawami, pastami czy po prostu sosem sojowym i zieleniną. Przysłowiowa miska ryżu z dodatkami to pełnowartościowy posiłek.\nNie jestem fanką makaronów, ale znam wielu jego wielbicieli. Włoska szkoła mówi, że można przygotować dobrą pastę w kilka minut. Składnikami sosu mogą być świeże pomidory, bazylia, anchois, czosnek, sardynki, sery, pancetta lub śmietana. Polecam również makarony razowe, użyłam ich do kilku przepisów w książce, by Was z nimi oswoić. Ponadto często w mojej kuchni wykorzystuję makaron ryżowy, który przed użyciem należy namoczyć w zimnej wodzie, oraz sojowy, który zrobiony jest z mączki fasoli mung.Ten ostatni przed użyciem moczymy w gorącej wodzie przez 10 minut.\nPESTO, PRZECIER POMIDOROWY, PASSATA\nTaki zestaw zawsze ratuje życie. Jeśli nie macie czasu latem przygotować własnych przetworów pomidorowych, możecie skorzystać z dobrej jakości produktów ze sklepów, z których błyskawicznie ugotujecie pyszne danie. Także pesto, które łatwo jest zrobić w domu, można wykorzystać gotowe. Zawsze mam w domu zielone z bazylii i czerwone z suszonych pomidorów. Do tego sos sojowy jasny i ciemny, sos ostrygowy i rybny. Takie składniki pozwalają mi szybko wyczarować dania orientalne.\nDOMOWE BULIONY, PRZYPRAWY I ZIOŁA\nBez przypraw sztuka kulinarna nie istnieje. Dzięki nim zwyczajne ryż i kaszę można ugotować na wiele sposobów. Świeże zioła są już dostępne w większości sklepów: bazylia, mięta, kolendra, pietruszka, koperek, szczypiorek. Z suszonych wybierzcie ulubione smaki: oregano, rozmaryn, zioła prowansalskie, cynamon, papryka wędzona. Często w domu przygotowuję domowe buliony. Dzięki temu nie tracę czasu na gotowanie wywarów, i zupy powstają w 10 minut. Do garnka wrzucam zmielony parmezan, pomidory, cukinię, grzyby, cebulę, marchewkę, seler – wszystkie warzywa drobno pocięte, oraz bazylię, szałwię, rozmaryn, czosnek, sól, pieprz i zalewam odrobiną wina. Duszę pod przykryciem przez godzinę, a następnie miksuję na pastę. To moja domowa kostka warzywna. Szczególnie przydatna jest zimą, gdy na moim stole królują rozgrzewające i dodające energii zupy.\nSUSZONE POMIDORY, OLIWKI, ANCHOIS\nTo rarytasy, które wzbogacają smak potraw i też mogą dłużej stać w kuchennych szafkach. Często dodaję je do zup, dań jednogarnkowych, krótko smażonych, pieczonych, a także do sosów. Są też cennymi składnikami past, które idealnie pasują do chleba na naturalnym zakwasie. Pasta z czarnych oliwek, zwana tapenadą, to dosłownie 30 sekund pracy blendera dobrej jakości. To produkty intensywne w smaku, nie potrzebują więc towarzystwa innych wyrazistych dodatków. Czasem dwie sztuki anchois potrafią całkowicie zmienić smak zwykłego sosu pomidorowego. Nie jest to być może grupa składników niezbędnych, ale dla smakoszy będą mocnym wsparciem podczas szybkiego przygotowywania wykwintnych dań lub przekąsek. Moim ostatnim hitem są grzanki z salsą pomidorową i anchois.\nPARMEZAN, MOZZARELLA, GORGONZOLA\nJeśli ktoś kocha sery, to miłością bezwzględną. Warto mieć w lodówce, zawsze pod ręką, ulubiony ser, który połączony ze świeżą rukolą, paroma pomidorkami i ziarnami jest szybką, zdrową i pełnowartościową przekąską. Tarty parmezan często stanowi ostatnie ogniwo smaku w zupach, sosach i sałatach. Jest to ser typu podpuszczkowego, należy do serów twardych i też można go długo przechowywać z lodówce. Gorgonzola natomiast to miękki, niebieski, pleśniowy ser dojrzewający, który może być głównym składnikiem sosów lub dodatkiem do sałat. Bardzo często w pracy widzę osoby, które nie mając czasu na przygotowanie drugiego śniadania, po prostu zajadają ser z owocami. Nawet jeśli ktoś nie toleruje laktozy, może już dziś kupić sery, w których cukier ten został wyeliminowany. Oczywiście sery nie stanowią podstawy naszej diety i nie są w kuchni niezbędne, ale z własnego doświadczenia wiem, że czasem ratują sytuację.\nTo przyjaciele do zadań specjalnych. U mnie goszczą na stole podczas wielu posiłków. Pestki słonecznika, dyni, orzechy włoskie, laskowe, pekan, migdały, owoce suszone typu żurawina, morele, śliwki oraz sezam to cenne dodatki, które urozmaicą każdy posiłek. W sytuacji kryzysowej jogurt z płatkami migdałowymi i orzechami na śniadanie, orzechy włoskie z winogronami i wędzoną rybą na przekąskę, suszone śliwki z kaszą gryczaną i rukolą na obiad... Przykłady można by mnożyć, wystarczy tylko użyć wyobraźni. Zagospodarujcie w domu miejsce w szafce na słoiczki i zaopatrzcie się w kilka z wymienionych składników. To prawdziwe kuchenne SOS.\nZAPRZYJAŹNIJ SIĘ Z WARZYWNIAKIEM!\nJeśli po drodze z pracy do domu mijacie sklep ze świeżymi warzywami i owocami, wyróbcie w sobie nawyk zaglądania tam na przykład co drugi dzień. Być może pracuje tam miła osoba, która zawsze chętnie poleci Wam najświeższe warzywa i owoce – a one są podstawą naszej diety. Zwykły pomidor z drobno pokrojoną cebulką smakuje fantastycznie, świeże ogórki poszatkowane na szatkownicy to pyszna mizeria, a soczyste maliny w sezonie są idealnym składnikiem na letnią sałatkę. Ponadto wracając do domu z takimi zakupami, macie już bazę na kolację dla bliskich lub do posiłku na następny dzień do pracy. Mam taki zwyczaj, że wszędzie, gdzie mieszkam, nawet tymczasowo na wakacjach, zaprzyjaźniam się z otoczeniem. Warzywa i owoce do potraw do tej książki dostarczył mi sąsiad, właściciel wspaniałego warzywniaka, w którym codziennie spotykam się i plotkuję z miłymi pracującymi tam paniami. Gdy bankomat jest nieczynny, a pilnie potrzebuję kupić kwiaty, dzięki uprzejmości właścicielki kwiaciarni dostaję bukiet, za który potem płacę. A kiedy potrzebuję do zdjęć kulinarnych tylko jednego liścia kapusty włoskiej, Pani z pobliskiego sklepu woła: „Daria, rwij i się nie wygłupiaj z pieniążkami – tylko zdjęcie mi ładne zrób”. To, w jakie relacje wejdziecie z najbliższym otoczeniem, będzie procentowało również tym, jak będziecie żyć na co dzień. Oczywiście nie każdy chce i potrafi się zaprzyjaźniać z właścicielami okolicznych sklepików, ale zachęcam Was do tego, by przynajmniej spróbować. Wystarczy się rozejrzeć, uśmiechnąć i nagle okazuje się, że nasz uśmiech odbija się w twarzach innych niczym w lustrze.\nZAPRZYJAŹNIJ SIĘ Z PIEKARNIKIEM!\nTo mój faworyt w kuchni – zawsze powtarzam to wszem i wobec, że to on robi za mnie w kuchni połowę roboty. Ja tylko wrzucam zapiekanki, ryby, mięso, grzanki, warzywa i nastawiam czas. Jak każdy czasem nie mam natchnienia podczas gotowania. Zaglądam wówczas do lodówki, spiżarni i szafek. Wyjmuję kilka produktów, kroję i nastawiam piekarnik na temperaturę 180 stopni. Potem rzeczy same się dzieją, bez mojego udziału. Innym sprzętem, który często ratuje mnie z kulinarnej opresji, jest blender. Nie lubię żywności przetworzonej, gdyż jest pozbawiona energii, której bardzo potrzebuję do sprawnego działania. I nie jest prawdą, że czasem w sytuacji kryzysowej można sięgnąć po gotowy sos czy pastę, by szybko zaspokoić głód – taką żywnością de facto się nie najadamy. Dlatego jemy coraz więcej. Jemy papier lub tablicę Mendelejewa, a to nie dostarcza nam składników, których organizm potrzebuje, i dlatego domaga się kolejnej porcji. Jemy więcej, tyjemy, a w rzeczywistości nie odczuwamy sytości. I tu na ratunek może przyjść nam blender. Wystarczy zmiksować nim kilka suszonych pomidorów, świeże zioła i przyprawy, orzechy lub dobrej jakości biały serek i w 30 sekund powstaje pasta – doskonały dodatek do chleba na naturalnym zakwasie lub do pity. Próbuję Wam w ten sposób uzmysłowić, że czasem trudniej o pomysł niż jego wykonanie. Prezentowane tu przepisy są tylko kluczem do uruchomienia w Was wyobraźni kulinarnej, a samo gotowanie to już czynności mechaniczne, które, jeśli będziecie ćwiczyć. będą sprawiały Wam coraz mniej kłopotu. Kiedyś zapytana w programie u Agnieszki Szulim, jakich sprzętów potrzebuję, by coś ugotować, odpowiedziałam: „Noża, deski, garnka i ognia”. Reszta to gadżety, które ułatwiają życie. Ale na pewno w moim domu nie znajdziecie obieraczki do czosnku czy wyciskarki do cytryn. No więc jak to zrobić, by gotować na „zakładkę”?\nJak już wspominałam, kluczem do rozwiązania problemów z czasem gdy gotujecie jest przewidywanie ruchów. Nie mam na myśli spisu dań na cały dzień, przyczepionego magnesem do lodówki, myślę raczej o uczeniu się pewnych zachowań, które pozwolą Wam przygotować danie w 15 minut. Jeśli jesteście w kuchni i kroicie pomidory na sałatkę, to wrzućcie do garnka porcję ryżu, by gotowała się na drugie śniadanie do pracy. Gdy rozpoczynacie gotowanie zupy na obiad, pokrójcie więcej warzyw na kolację i upieczcie z rybą. Wykorzystajcie czas spędzany w kuchni produktywnie i efektywnie, skoro już i tak tam jesteście. A najlepiej dodatkowo włączcie myślenie ergonomiczne. Jak macie zamiar przygotować carpaccio z pieczonych buraków i w przepisie napisane jest: upiecz 3 buraki, to od tej pory pieczcie zawsze 6! Albo nawet 9. Wówczas w jednym momencie w piekarniku piecze cie składniki na 3 dania, a nie tylko jedno. Oprócz carpaccio z buraka możecie przygotować przeróżne sałatki, zupę krem z pieczonych buraków lub dodać je po prostu do kaszy albo mięsa. To samo zróbcie z dynią, ziemniakami czy batatami. Przekonacie się, jaka to frajda wejść do domu po pracy, otworzyć lodówkę, wyjąć bataty, dodać awokado razem z kolendrą, pomidorki koktajlowe, polać oliwą dobrej jakości i mieć posiłek gotowy. Dynię możecie zmiksować z imbirem i pomarańczą, podgrzać i zjeść z grzankami, które błyskawicznie się upieką w piekarniku. A do buraków wystarczy dodać kozi ser, odrobinę ziaren słonecznika z szafki ze skarbami i świeżą rukolę lub roszponkę. Taki sposób myślenia o jedzeniu spowoduje, że już nigdy nie wyrzucicie mięsa z rosołu, tylko szybko zagnieciecie ciasto i zrobicie mięsne pierogi lub wyłożycie ciastem naczynie do tarty i upieczecie mięsną tartę z tymiankiem i rozmarynem. Gdy zostaną Wam warzywa z zupy, zmiksujecie je na pastę, dodacie trochę zmielonych migdałów i powstaną minikotleciki warzywne. Satysfakcja gwarantowana i, co najważniejsze, od samego początku procesu gotowania aż do końca to Wy decydujecie, co znajdzie się na Waszym talerzu.\nNIE ZAWSZE SMAKUJE\nCzęsto uczestnicy warsztatów pytają mnie, jak to jest, że ich „zdrowe” dania są mdłe, bez wyrazu, po prostu niesmaczne. Taka jest obiegowa opinia, która powoduje też, że bardzo wielu mężczyzn nie jest w stanie zrezygnować z jedzenia tłustych potraw, gdyż te „zdrowe” im zwyczajnie nie smakują. Tak się może zdarzyć. Co mogę Wam doradzić? Zaprzyjaźnijcie się z przyprawami. Zawsze polecam wizytę w sklepie z żywnością etniczną i kupienie na próbę kilku mieszanek przypraw bez chemii z innych zakątków świata. Wyrzućcie z głowy całą wiedzę, jaką macie na temat różnych narodowych kuchni i po prostu zacznijcie próbować. Sprawdźcie, jakie smaki są Wam bliskie. Wąchajcie, smakujcie, doprawiajcie. Prawdziwy smak uzyskuje się poprzez połączenie wielkiej piątki: smaku gorzkiego, kwaśnego, słodkiego, słonego i umami. Jeśli danie jest mdłe w smaku, dodajcie sok z cytryny i wyrównajcie miodem lub cukrem trzcinowym. Wszystkie zielone warzywa i przyprawy to smak gorzki. Jeśli nie uda Wam się rozpoznać smaku samodzielnie, w Internecie znajdziecie specjalne tabele z rozpiską, jaki produkt do jakiej grupy należy. Jest wiele wspaniałych aromatycznych przypraw, jak cynamon, goździki, imbir, czarnuszka, które nieziemsko pobudzają nasze kubki smakowe i powodują, że zwyczajne, dobrze znane warzywa zaczynają smakować inaczej+. Wiem, że czasami ilość dodawanych przypraw może Was przerazić, skoro wychowani jesteśmy na soli i pieprzu oraz zielonej pietruszce w rosole. Ale wierzę, że uda się Wam przełamać i zaczniecie próbować. To Wasz czas w kuchni. Uwierzcie w siebie! Każdy kiedyś był na początku drogi. Zacznijcie od małych kroków. Każdy z nich to doświadczenie, z którego zrodzi się prawdziwa wirtuozeria w kuchni. Jestem pewna, że Wam się uda. Jeśli na tej drodze napotkacie problemy – wiecie, jak mnie znaleźć. Powodzenia!