Czy prowadzenie własnego biura tłumaczeń to pomysł na dobrze prosperujące przedsiębiorstwo? - zgy\nCzy prowadzenie własnego biura tłumaczeń to pomysł na dobrze prosperujące przedsiębiorstwo? Zawodowi tłumacze oraz osoby doskonale znające języki obce coraz częściej podejmują decyzję o tym, aby uruchomić swoje własne biuro tłumaczeń. Zdecydowana większość z nich po przemyśleniu wszystkich za i przeciw stwierdza, iż nie da rady prowadzić takiego przedsiębiorstwa. Czym to jest umotywowane? Czy biuro tłumaczeń naprawdę jest receptą na odniesienie bardzo dużego sukcesu? O tym piszemy w niniejszym artykule.\nOsoby, które mają w planach uruchomienie swojego własnego biura tłumaczeń powinny posiadać wiedzę dotyczącą tłumaczeń, znać strukturę całego tego rynku oraz wszystkie najważniejsze pojęcia z tym związane. Przed uruchomieniem działalności gospodarczej należy też oczywiście zrobić odpowiedni biznes plan. Tylko po spełnieniu tych podstawowych warunków możemy mieć nadzieję na to, iż prowadzone przez nas przedsiębiorstwo będzie przynosiło nam zyski na odpowiednim, satysfakcjonującym poziomie. Właściwe rozeznanie właściciela biura tłumaczeń na rynku może umożliwić mu odpowiednie oszacowanie prawdziwych szans na osiągnięcie sukcesu w branży, w której chce spróbować swoich sił.\nprzysięgły tłumacz języka angielskiego


Finalistka konkursu: Jan Paweł II był dla mnie kimś ważnym [ROZMOWA] : Fundacja Wiatrak\nFinalistka konkursu: Jan Paweł II był dla mnie kimś ważnym [ROZMOWA]\n– Jan Paweł II towarzyszy mi ciągle w moim życiu – mówi Katarzyna Stolarczyk, która zajęła II miejsce w naszym konkursie „Gdzie jest Papież?” i w nagrodę pojedzie wraz z osobą towarzyszącą na pielgrzymkę do Włoch.\nPani Kasia dzielnie walczyła w naszym konkursie, choć jest w stanie błogosławionym – oczekuje trzeciego dziecka. Na finale zjawiła się wraz z mężem i dwójką maluszków.\nDlaczego zdecydowała się Pani wziąć udział w konkursie?\nKatarzyna Stolarczyk: Lubię rywalizację, a teraz rzadko mam okazję, żeby startować w konkursach. Już kiedyś brałam udział w konkursach o Janie Pawle II, więc wiedzę posiadałam całkiem niezłą. Z czasem oczywiście wiele wyparowało, ale liczyłam, że mam jakieś szanse.\nBez trudu przeszła Pani etap konkursu w Internecie. Czego się Pani spodziewała w kolejnym?\n– Myślałam, że to będzie test lub będziemy pisać odpowiedzi na pytania. Po tym, jak dowiedziałam się, że będzie to szukanie zdjęć i cytatów Jana Pawła II w Domu Jubileuszowym to pomyślałam, że – skoro jestem w ciąży – mam marne szanse. Obawiałam się, czy będę miała siłę na bieganie po schodach i czy to możliwe, że zrobię to jako jedna z pierwszych, ale się udało.\nJak wspomina Pani finał?\n– Na pewno był stres. Scena, światła, losowanie pytań, nigdy nie wiadomo na co się trafi. Koleżanka dostała trudne pytania, z którymi miałabym problem. Moje, wydawało mi się, były dość szczęśliwe. Niestety stres spowodował, że w końcu poległam na pytaniu o książki Jana Pawła II, których w Krakowie u rodziców mam kilka na półce i które dobrze znam. Potrafiłam wymienić tylko jedną.\nNagrodą jest dwuosobowa pielgrzymka do Włoch. Z kim Pani pojedzie i co najbardziej chciałaby Pani tam zobaczyć?\n– Jeśli pojadę, to na pewno z mężem. Chciałabym wybrać się na grób Jana Pawła II, którego jeszcze nie odwiedziłam. Byłam we Włoszech, kiedy żył Jan Paweł II w 2000 roku, więc od tego czasu dużo się zmieniło. Ponadto chciałabym jeszcze zobaczyć papieża Franciszka, bo nie miałam okazji się z nim spotkać.\n– Na pewno był kimś ważnym w moim życiu. Bardzo często odnosiłam się do jego nauki, cytatów w różnych rzeczach, które przygotowywałam. Nawet do prezentacji maturalnej miałam jedną z jego książek, ale też i mój ślub odbywał się dzień przed jego kanonizacją. Dzień po ślubie pojechaliśmy do Łagiewnik, gdzie uczestniczyliśmy w transmisji Mszy św. kanonizacyjnej z Rzymu, a potem w Mszy św. w Łagiewnikach, więc to był ważny moment w naszym życiu i na pewno to nie był przypadek.\nRelacja z finału konkursu „Gdzie jest Papież?” oraz 98. urodzin Jana Pawła II\nNa zdjęciu: Katarzyna Stolarczyk (z prawej) podczas II etapu konkursu “Gdzie jest Papież?”


Jezioro Wolskie | wêdkarstwo i ryby wêdkuje.pl\nWêdkarstwo £owiska Jeziora £owiska komercyjne Jezioro Wolskie\n2012-01-31 / 1 komentarzy / 3 zdjêæ\nJezioro Wolskie - zdjêcia, foto - 3 zdjêæ\nChcia³bym przedstawiæ moje ³owisko jakim jest jezioro Wolskie znajduj±ce siê w woj. Kujawsko-Pomorskim (gmina Rogowo).\nJezioro to jest stosunkowo du¿e gdy¿ jego ¶rednia g³êboko¶æ wynosi oko³o 11 metrów a najg³êbszy punkt mierzy ponad 28metrów,powierzchnia jak± zajmuje to ponad 180ha.\nWoda jest tam w miarê czysta i przejrzysta.G³ówne gatunki ryb jakie zamieszkuj± te jezioro to:p³oæ,wzdrêga,uklej,lin,leszcz,kr±p,okoñ,szczupak.Zdarza siê ale bardzo rzadko wêgorz,sandacz oraz karp.\nWystêpuje tam te¿ liczne ptactwo wodne oraz zwierzêta le¶ne poniewa¿ jezioro jest dooko³a poro¶niête bujn± ro¶linno¶ci±.Dodatkow± atrakcj± s± dwa o¶rodki wypoczynkowe nad tym jeziorem,mimo tego jest tam ca³y czas cisza i spokój.Wa¿nym plusem jest to ¿e jest naprawdê czysto nad tym jeziorem,nie ma haut ¶mieci w krzakach ani porozwalanych dooko³a butelek lub puszek.\nLudzie ³owi±cy nad tym jeziorem ³owi± g³ównie metod± odleg³o¶ciow±,drgaj±c± szczytówk± lub spiningiem.\nJa osobi¶cie preferuje dwie ostatnie metody poniewa¿ na nie mia³em najlepsze osi±gniêcia.\nNajskuteczniejszymi przynêtami na bia³± rybê s± :kukurydza,czerwony robak oraz mady,natomiast na drapie¿niki ¿ywiec,ripery i b³ystki osobi¶cie mi najlepiej sz³o na Mepps Black Furry z czerwonymi kropkami.\nW okolicy jest te¿ kilka sklepów wêdkarskich najbli¿szy jest w Rogowie.Jest tam spory asortyment i na pewno ka¿dy znajdzie co¶ dla siebie.\nNajlepsze efekty w po³owie ryb mia³em wiosn± i latem zawsze rano oko³o 6 do godziny 8-9.\nTo jezioro to prawdziwy raj dla wêdkarzy gdy¿ jest du¿e i nikt nikomu nie wcina siê w miejsce ³owienia.\nSzczerze zachêcam do odwiedzenia tego piêknego jeziora i zmierzenia siê z piêknym linem dorodn± p³oci± czy sprytnym szczupakiem.\nJezioro Wolskie opis ³owiska:\nJezioro Wolskie »\nN 52o 47' 17" E 17o 37' 18"\nJezioro jest pod kontrol± Gospodarstwa Rybackiego £ysinin.\nAby ³owiæ na akwenach GR £ysinin nale¿y wykupiæ u nich zezwolenie na po³ów ryb i posiadaæ kartê wêdkarsk±.\nWszystkie potrzebne informacje znajdziecie pod adresem www.lysinin.pl/\nJezioro Wolskie mapa:\nLin1992: No niestety dzisiejszy spinning bez brania ale i tak by³o fajnie . Od 18:00…\nLin1992: Pierwszy okoñ niewiele wiêkszy od blaszki ciekawe co bêdzie dalej? :)\nLin1992: Ukochane jeziorko.\nLin1992: Ukochane jeziorko ;)\nLin1992: Posxedlem kilkaset metrów dalej i jadal brak ¶ladów ryb :)\nLin1992: No w koñcu czas na jesienny spinning.\nLin1992: Idealna pogoda na rybki.\nLin1992: Zero brañ. Idê do domu.\nLin1992: W koñcu znalaz³em chwile na spinning.\nLin1992: Pierwsze klucze lec± do ciep³ych krajów. To ju¿ prawdziwa jesieñ.\nKatmono: By³em na rybach i nawet brania nie by³o. Du¿a fala i zimny wiatr szybko zgo…\nkmicior26: totalna lipa\nLin1992: Pierwszy dzi¶ okoñ.\nRyba jest... ale tylko taka co przez oczko siatki przejdzie :/ (2015-07-25 17:35)


Kup Chaser Steam CD Key\n99.26% ocen z 156149 jest znakomitych!\nData wydania: 22/08/2003\nPlatforma: Steam Języki: EN, FR, DE, HU, JP, RU, ES Data Wydania: 22 Sierpnia 2003\nChaser to dynamiczna gra akcji, w której obserwujemy toczące się wydarzenia z perspektywy pierwszej osoby. Przenosi nas do odległej przyszłości, 44 lata po założeniu pierwszej kolonii na Marsie. Gracze wcielają się w postać tajnego agenta Chasera, który został ciężko ranny podczas wykonywania sekretnej operacji i stracił pamięć. Teraz nie wiedząc czemu stał się celem ataków jednostek sił specjalnych oraz kilkunastu gangów, u których znajduje się na szczycie czarnej listy. Wokół giną znajomi i osoby z nim związane, a on nie ma pojęcia dlaczego.\nRozpoczynając grę wyruszamy śladem jego tajemniczej przeszłości by dowiedzieć się czemu tak nagle stał się celem ataków. Wkraczamy w napiętą, owiana tajemniczością atmosferę gry, wspomaganą przebłyskami utraconej pamięci głównego bohatera. Musimy odnaleźć odpowiedzi na dręczące go pytania. Będzie to jednak bardzo niebezpieczna podróż, obfitująca w krwawą walkę i świst zbyt blisko przelatujących kul. Wartka akcja toczy się w wielu nietypowych miejscach – na statku kosmicznym H.M.S. Majestic, na Syberii, w ziemskiej metropolii Montack, na Marsie, itp. Przed nami cała gama wrogów do pokonania, wśród nich członkowie gangów, komandosi, służby specjalne, itp. W walce używamy wielu rodzajów wyposażenia, broni i innych gadżetów. Gra została wykonana przy użyciu zaawansowanego silnika graficznego „CloakNT”. Oferuje on mnogość efektów specjalnych: Pixel Shaders, Vertex Shaders, Cube Mapping, Bump Mapping, volumetric fog, itd. Gra zawiera sugestywne i realistyczne odgłosy dźwiękowe.


Historia miłości oparta o szczerość z happy endem\nCierpliwie czekali na swoją miłość życia\nMagdalena, 28 latanalityk, Białystok\nDominik, 34 lataoptometrysta, Wrocław\nObojgu zależało nam na spotkaniach, byliśmy szczerzy\nWitam serdecznie, mam dla Państwa wspaniałą wiadomość, ponieważ dzięki Państwa portalowi odnalazłam miłość swojego życia - jest to nasza historia oparta na szczerości z happy endem! Zarejestrowałam swój Profil w portalu matrymonialnym w lutym 2014 r. po namowie koleżanki, jednak bez większych nadziei na odnalezienie szczęścia.\nCzy mam szanse spotkać miłość w internecie?\nPrzed poznaniem miłości mojego życia poszłam na kilka randek z chłopakami z MyDwoje.pl. Atmosfera była miła, jednak spotkania jednorazowe – wiedziałam, że to nie jest to. Chciałam poznać kogoś, kto zechce mnie wysłuchać, będzie ciekawy mojej osoby, a nie będzie opowiadać o sobie w samych superlatywach przez okrągłe 2 godziny. Dominik z kolei miał za sobą kilkuletni nieudany związek, wyjazd do obcego miasta w celu zdobycia doświadczenia, gdzie nie miał ani rodziny ani przyjaciół. Nic go nie trzymało w Warszawie i powoli zastanawiał się nad powrotem do rodzinnego Wrocławia, bo jak to podkreślał - brakowało mu kotwicy w stolicy. Na moją kolejną randkę (w Warszawie) już z Dominikiem umówiłam się po prawie dwóch miesiącach pisania krótkich wiadomości na portalu.\nOdkładałam to spotkanie jak najdalej w czasie. Poprzednie niepowodzenia sprawiły, że podchodziłam coraz sceptyczniej do każdego kolejnego spotkania. Dodatkowo, Dominik miał słabe zdjęcie na portalu, co było kolejnym pretekstem by się nie spieszyć. Dla Dominika była to pierwsza randka z osobą z MyDwoje.pl. Dnia 7 grudnia 2014 spotkaliśmy się po raz pierwszy i spotkanie trwało 6 godzin! Byliśmy na długim spacerze na warszawskiej starówce. Po kolacji nie chcieliśmy się rozstać, wiec poszliśmy na drugi spacer, tym razem towarzyszył nam pies Dominika (dog niemiecki). Rozmawialiśmy o wszystkim - głównie o podróżach: okazało się, że interesują nas podobne kierunki turystyczne, a do tego śmialiśmy się i żartowaliśmy bez przerwy. Kolejne spotkanie nastąpiło po kilku dniach - poszliśmy do kina.\nNajważniejsze w naszych pierwszych relacjach było to, że obojgu zależało nam na spotkaniach, oboje staraliśmy się rozwinąć naszą znajomość i nie udawaliśmy lepszych niż jesteśmy. Byliśmy szczerzy! Odtąd w dynamicznym dość tempie rozwijał się nasz związek. Sylwestra spędzaliśmy już razem. Kolejną przeszkodą był spalony most Łazienkowski w Warszawie i z racji mieszkania w odległych dzielnicach nie mogliśmy się widywać codzienne; odległość, którą musieliśmy pokonać to około 1,5 godziny w jedną stronę. Zostawały nam weekendy. Latem zdecydowaliśmy się wyjechać razem na wakacje. To był wspaniały czas. Portugalia dostarczyła wielu niezapomnianych wspomnień, a spędzone razem chwile dały nam odwagę postawić kolejny krok: po powrocie zamieszkaliśmy razem.\nI tu dla mnie, jako rozmarzonej romantyczki nastąpiło zderzenie z rzeczywistością. Poznałam prawdziwie męską stronę faceta: kawalerski bałagan, porozrzucane skarpetki, gry na playstation do późnego wieczora. Z czasem okazało się, że poniekąd był to zamierzone działania mojej miłości - Dominik chciał, abyśmy jak najszybciej poznali swoje wady, aby ocenić, czy jesteśmy w stanie zaakceptować siebie na tyle, ile się da, zwłaszcza te negatywne strony. Było trochę łez (głownie z mojej strony), bo marzyłam o baśniowej scenerii księżniczki, a Dominik nie do końca okazał się rycerzem na białym rumaku. Podstawą naszego związku było (i jest nadal) to, że o wszystkim rozmawialiśmy i po pewnym czasie wypracowaliśmy nasze domowe reguły wspólnego życia.\nDominik po swoich poprzednich niepowodzeniach był sceptyczny, jednak po roku znajomości wyznał, iż jestem miłością jego życia i w grudniu oświadczył się zaskakując mnie przy całej mojej rodzinie. Następnym etapem był plan ślubu i wesela. I tu pojawiły się kolejne schody - mieliśmy odmienne poglądy. Początkowo myśleliśmy o bajkowym małym ślubie połączonym z dłuższymi wakacjami na Mauritiusie - co ostatecznie zupełnie nie wyszło. Ja chciałam, aby w tym szczególnym dniu nie zabrakło najbliższej rodziny i przyjaciół, którzy nie chcieli zaakceptować tego dziwacznego pomysłu na dalekiej wyspie. Po kilku(nastu) wymianach poglądów, próbach kompromisu ustaliliśmy, że będzie to ślub w moim rodzimym mieście, w Białymstoku. W chwili pisania naszej historii, do naszego ślubu mamy 246 dni, 16 godzin i 46 minut.\nNiebawem nasza pierwsza rocznica zaręczyn i druga rocznica znajomości. Wszystkim użytkownikom MyDwoje.pl chcemy przekazać, że to jest idealne miejsce dla osób poszukujących drugiej połowy w czasach, gdy ludzie wszędzie pędzą, spędzają długie wieczory w pracy. Jednak jeżeli po pierwszej randce nie obudzi się w Was chęć i ciekawość poznania drugiej osoby, nie zrażajcie się, Wasz ideał też Was szuka i może to będzie już ten następny. Czasem trzeba poczekać, ale jest na prawdę warto! Miłość przychodzi niespodziewana. Zawsze bądźcie sobą i rozmawiajcie o wszystkim! Ciężko połączyć świat bajki w realu, ale jak okaże się że jesteście sobie przeznaczeni, zrobicie wszystko, aby uszczęśliwić drugą osobę i stworzyć jej bajkę na ziemi.


Podsumowanie ostatnich miesięcy - Schronisko Pegasus\nW Nowy Rok w Pegasusie wkroczyliśmy niezwykle pracowicie. Konie z grudniowej interwencji pochłaniają mnóstwo pracy i środków finansowych. Przynoszą, jednak także ogrom radości. Dwa ogierki są już po kastracji i korekcji kopyt dzięki czemu radośnie brykają ze stadem. Kasztanek i Kary są jeszcze zbyt słabi by przejść zabiegi ale nabierają sił i ufności do ludzi. Klacze z zapaleniem płuc wyzdrowiały. Wszystkie są bardzo nieufne, w ich zachowaniu widać ciągłe niedowierzanie. Nie mogą uwierzyć, że mogą chodzić, mają pod dostatkiem jedzenia a ludzie są mili. Gniada kobyłka, Lea prawdopodobnie jest w wysokiej ciąży. Na razie, ze względu na jej stan psychiczny nie udało się przeprowadzić niezbędnych badań, traktujemy ją jednak jako przyszła mamę – ma dużo spokoju, dostaje dodatkowe porcje jedzenia, mieszka w największym boksie. Oliwka i Julia, dwie kobyłki w najgorszym stanie są konsultowane weterynaryjnie i zoopsychologicznie. Klacze tak bardzo boją się ludzi, że wszystkie działania są utrudnione. Mamy nadzieję, że niedługo nastąpi przełom i będziemy mogli zacząć właściwą terapię.\nCudowny, interwencyjny Staś mimo opieki w klinice dla koni tracił siły. Robiliśmy wszystko by zaczął stać o własnych siłach. Niestety, pod koniec stycznia musieliśmy się pożegnać. Odszedł spokojnie, w ciepłym boksie, wśród ludzi, którzy robili wszystko by go ocalić.\nUdało się ocalić życie Zuzi, mamy naszej Zorzy. Klacz zamieszkała w tym samym pensjonacie w którym radość życie odzyskała jej córka. Pierwsze spotkanie kobyłek było wyjątkowe i wycisnęło z nas łzy. Od razu się poznały, zaczęły wspólnie galopować, iskać się i głośno rżeć. Teraz tworzą łaciaty gang i rządzą całym stadem.\n2017 to już 15 rok działalności Pegasusa. Wydaje się, że dopiero co zaczynaliśmy. Skromne początki, pierwsze uratowane życia. Dziś dzięki fundacji i jej darczyńcom żyje prawie 400 zwierząt, prowadzimy dwa duże ośrodki terapii koni i edukujemy młodzież. Mamy nadzieję, że następne lata będą coraz lepsze, a nasza praca zmieni świat kolejnych zwierzaków. Dziękujemy, że tworzycie z Pegasusem lepszą przyszłość!


Klasyczne poranki - Telemagazyn.pl\nFilharmonia Szczecin i Weronika Lalik - Czekoladowe Miasto, Polska 2019\nKlasyczne poranki w telewizji\nSobota 02.05.2020 10:55 Odcinek 217\nSobota 02.05.2020 10:53 Odcinek 219\nSobota 02.05.2020 10:45 Odcinek 218\nSobota 02.05.2020 10:44 Odcinek 213\nSobota 02.05.2020 10:40 Odcinek 211\nNiedziela 19.04.2020 06:55 Odcinek 302\nŚroda 15.04.2020 07:00 Odcinek 262\nWtorek 14.04.2020 07:00 Odcinek 272\nPoniedziałek 13.04.2020 07:00 Odcinek 364\nNiedziela 12.04.2020 07:00 Odcinek 208\nSobota 11.04.2020 06:55 Odcinek 374\nPiątek 10.04.2020 07:20 Odcinek 337\nBartosz Wójcicki Scenariusz\nDorota Kołodziejczyk Scenariusz\nBardzo dobry program. Proszę o informację: kto skomponował utwór "Addis Abeba"?, i w czyim wykonaniu mogliśmy go dzisiaj słuchać? Niestety w "info" nie znalazłam tych informacji.\nFilharmonia dowcipu Waldemara Malickiego to połączenie muzyki klasycznej, popu i poczucia humoru. Widzowie będą mieli okazję, by przekonać się o wirtuozerii Waldemara Malickiego.\nSylwestrowa filharmonia dowcipu\nBartłomiej Nizioł w Szczecinie\nŚwiąteczna Filharmonia Dowcipu


.Nowoczesna odwołała się od decyzji PKW\n.Nowoczesna walczy o miliony złotych. Odwołała się od decyzji PKW\nDodano: 29 lipca 2016, 15:42 / Zmieniono: 29 lipca 2016, 17:42 24\nRyszard Petru na tle logo .Nowoczesnej / Źródło: Newspix.pl / JAKUB NICIEJA / FOTONEWS\nKatarzyna Lubnauer poinformowała w piątek przed południem, że Nowoczesna odwołała się od decyzji PKW do Sądu Najwyższego. 18 lipca Państwowa Komisja Wyborcza poinformowała o odrzuceniu sprawozdania partii Ryszarda Petru. Wcześniej podjęcie takich działań zapowiadał lider ugrupowania.\n18 lipca Rewident Krajowego Biura Wyborczego wskazał, że .Nowoczesna w sposób niezgodny z przepisami miała przelać około 2 milionów złotych z pominięciem funduszu wyborczego partii bezpośrednio na konto należące do komitetu wyborczego. Odrzucenie sprawozdania finansowego z kampanii wyborczej przez PKW oznacza utratę do 75 proc. dotacji, którą partię miały uzyskać za kampanię wyborczą i do 75 proc. subwencji wypłacanej co roku z budżetu państwa, co w przypadku .Nowoczesnej oznacza kwotę rzędu 6,2 mln złotych. Jeżeli Sąd Najwyższych przychyli się on do decyzji PKW, partia może stracić 6 milionów złotych z dotacji na zwrot kosztów kampanii. O kolejne 6 milionów złotych może zostać pomniejszona roczna subwencja.\nW wydanym po ogłoszeniu decyzji PKW oświadczeniu .Nowoczesna odniosła się do uchwały w sprawie odrzucenia jej sprawozdania finansowego. Partia zaznaczyła, że "nie może się zgodzić ze stanowiskiem Komisji z uwagi na brak podstaw do odrzucenia złożonego sprawozdania finansowego".\nJak wyjaśnił klub, w trakcie weryfikacji sprawozdania .Nowoczesna składała stosowne wyjaśnienia i opinie prawne, pomimo których PKW wydała niekorzystne orzeczenie. Zdaniem Nowoczesnej postanowienie Państwowej Komisji Wyborczej godzi w jedną z fundamentalnych zasad porządku prawnego - w zasadę proporcjonalności, bowiem sankcja odrzucenia sprawozdania finansowego jest niewspółmiernie wysoka do uchybienia, które miało miejsce". Partia Ryszarda Petru zapewniała, że "w trakcie całej kampanii wyborczej kierowała się (...) zasadami przejrzystości i transparentności". "Naruszenie, którego dopuściła się Partia, stanowi w istocie jedynie omyłkę i winno zostać zakwalifikowane jako uchybienie".


Jadąc z Wilna do Birsztan, najsłynniejszego po Druskienikach litewskiego uzdrowiska, zbaczamy do Jundzieliszek, zwanych dzisiaj po litewsku Jundeliškės. Jest to mała wieś, położona nad rzeką Wierzchnią (lit. Verknė), tuż przy szosie Wilno-Preny, jakieś 6 kilometrów przed Birsztanami. Postanowiliśmy zajechać do niej, żeby zobaczyć, czy przetrwał niewielki dworek, który obrał sobie niegdyś na pustelnię Stanisław Morawski, wybitny pisarz i znakomity lekarz, dzisiaj w Polsce prawie zupełnie zapomniany. Zaraz po opuszczeniu szosy wjechaliśmy gruntową drogą między jakieś niepozorne zabudowania i nim zdążyliśmy zapytać kogoś o dwór Morawskiego, już mieliśmy go przed sobą.\nZdewastowany dwór w Jundzieliszkach\nWyglądał niepozornie - parterowy, drewniany, pokryty dachem z eternitu, ze zmurszałymi deskami frontonu, z niedomykającymi się drzwiami wejściowymi. Okna raziły swoją różnorodnością, połowa była plastikowa, a jedno nawet zabite deskami. Do prawej elewacji bocznej dostawiono dobudówkę, zupełnie niepasującą do reszty budynku. Gdyby nie czterokolumnowy portyk, charakterystyczny dla staropolskich dworków, powiedzielibyśmy, że mamy przed sobą starą, zaniedbaną, wiejską chałupę. Kiedy zbliżyliśmy się do drzwi wejściowych, zobaczyliśmy przybitą do ściany drewnianą tablicę z napisem informującym w języku litewskim, iż w latach 1838-1853 mieszkał w tym dworze lekarz, pamiętnikarz, myśliciel, Stanisław Morawski.\nPamiątkowa tabliza z napisem w języku litewskim\nNim wieś Jundzieliszki, a właściwie Ustronie - bo taką w tamtych czasach nosiła nazwę - stała się własnością rodziny Morawskich, należała od 1627 r. przez 100 lat do szlacheckiej rodziny Eperjeszów, przybyłej na Litwę z Węgier, a następnie do Siemaszków. Marianna Siemaszkówna, wychodząc za mąż w 1800 r. za Apolinarego Morawskiego herbu Dąbrowa, byłego szambelana króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, wniosła mu w wianie majątek Ustronie, a w 1802 r., w Mickunach pod Wilnem urodziła syna Stanisława.\nStanisław Morawski po spędzeniu dzieciństwa w rodzinnym domu, gdzie był nauczany przez guwernerów, wyruszył na nauki do szkoły powiatowej w Kownie. Ukończył ją w wieku lat 16 i na polecenie ojca wstąpił na Uniwersytet Wileński, by w latach 1818-1823 studiować medycynę. Zaprzyjaźnił się wówczas z Adamem Mickiewiczem, Tomaszem Zanem, Franciszkiem Malewskim i działał wraz z nimi w Towarzystwie Filaretów, a później Filomatów. Studia zakończył z tytułem doktora medycyny po obronieniu pracy pt. Dissertatio inauguralis medico practica casum Diabetis melliti cum epicrisi exhibens. Po nieudanych próbach otrzymania pracy na Uniwersytecie Wileńskim wyjechał do Kowna. Tam zajął się nie tylko pracą lekarską, ale i publicystyką. Zamieszczał swoje artykuły w "Pamiętniku Magnetycznym Wileńskim" i napisał traktat pt. "Zasady fizyognomistyki kobiet cywilizowanych polskich". Nie był to jeszcze utwór literacki, lecz studium psycho-fizjologiczno-anatomiczne kobiety, czyli praca z zakresu fachowej literatury medycznej, przedstawiająca nowatorskie, jak na XIX wiek, rozważania o naturze i fizjologii człowieka, o intymnej sferze jego życia. W 1829 roku wyjechał do Petersburga i podjął w tym mieście praktykę lekarską. Przebywali tam wtedy jego przyjaciele z czasów studenckich - Adam Mickiewicz i Franciszek Malewski, z którymi często się spotykał. Bywał gościem salonu znakomitej pianistki, Marii Szymanowskiej, zaprzyjaźnił się z nią i przyczynił w dużej mierze do małżeństwa jej córki Cecylii z Adamem Mickiewiczem. W Petersburgu dał się poznać jako świetny i ofiarny lekarz. Leczył z dobrym skutkiem zapadającego na zdrowiu Mickiewicza, uratował od niechybnej śmierci Franciszka Malewskiego, dzięki jego kuracji troje ciężko chorych dzieci odzyskało zdrowie. On sam natomiast zakochał się w ich matce, Marii Müllerowej, ale nigdy nie wyznał jej swojej miłości i już później nie potrafił zakochać się w innej kobiecie.\nStanisław Morawski - portret wykonany przez Józefa Oleszkiewicza\nKiedy w 1838 roku zmarł jego ojciec, porzucił Petersburg i osiadł w odziedziczonym majątku Ustronie. Napisał wówczas: ... Wracam znowu w moje śliczne gniazdeczko, jak gniazdo remiza, nad błękitną Wierzchnią wiszące. Bracie mój! Niechaj tu stopy twoje wypoczną. Oto mój domek wygodny, schludny, gościnny. Oto i te piękne kwiaty, oto i te samopas wyrosłe i te sztucznie umiejętną ojca mojego ręką zasadzone cieniste klomby. Oto i Wierzchnia, wijąca się wężem po całej ziemi mojej w najrozmaitsze a pełne malowniczych kaprysów zakręty... Ten tekst wyraźnie mówił, że lekarz, piszący dotychczas naukowe rozprawy, miał duszę poety i gdy zamiast za skalpel, chwyci za pióro, wyjdą spod niego literackie utwory najwyższej klasy.\nI tak się stało. Stanisław Morawski spędził w ustronnym dworku ostatnie 15 lat swojego życia, które poświęcił głównie na twórczość literacką. Wprawdzie zajmował się także odziedziczonym majątkiem, zadbał o park i ogród, sprowadził nawet zza granicy georginie, których wcześniej na Litwie nie było, opiekował się troskliwie schorowaną macochą, ale przede wszystkim pisał. Nie założył rodziny, mieszkał samotnie, nie prowadził życia towarzyskiego, nazwano go więc - zresztą i on sam siebie - "Pustelnikiem z Ustronia".\nTylko odpowiednio sfotografowany portyk pokazuje urodę starego dworu\nNiestety, nie wszystkie jego utwory zachowały się do naszych czasów. Te, które były przechowywane w postaci rękopisów w Bibliotece Ordynacji Krasińskich w Warszawie, a była ich zdecydowana większość, zostały spalone przez Niemców po upadku Powstania Warszawskiego. Przetrwały, na szczęście, jego wspomnienia, które złożyły się na trzy książki: "Kilka lat młodości mojej w Wilnie", "W Peterburku" i "Szlachta - bracia", wydane w okresie międzywojennym przez Instytut Wydawniczy Bibljoteka Polska w Warszawie i Wydawnictwo Polskie w Poznaniu.\nTytułowa strona pamiętnika wydanego w 1924 roku\nW pamiętniku "Kilka lat młodości mojej w Wilnie (1818-1825)" przedstawił gwarne i tętniące życiem Wilno lat dwudziestych XIX wieku, miasto Adama Mickiewicza, Tomasza Zana, Jana Czeczota, Onufrego Pietraszkiewicza i innych Filomatów, oświeconych Szubrawców, Jana i Jędrzeja Śniadeckich, a przede wszystkim Uniwersytetu Wileńskiego, na którym studiowanie i zdobywanie wiedzy wielu uważało wówczas nie tyle za uciążliwy obowiązek, ile za wielką przyjemność. Wincenty Lutosławski, filozof, profesor Uniwersytetu Wileńskiego napisał w "Tygodniku Wileńskim", w 1925 roku, po ukazaniu się tego pamiętnika, że Stanisław Morawski jest wielkim pisarzem nie tylko jako pamiętnikarz, ...ale jako moralista i psycholog, ukazujący z przenikliwą intuicją rzeczywistość utajoną pod pozorami, malujący świetny obraz zewnętrznych pozorów, a przy tym do głębi sięgający analizą wewnętrznych poruszeń umysłu i serca.\nW Peterburku 1827-1838. Wspomnienia Pustelnika i Koszałki Kobiałki Stanisław Morawski dał obraz petersburskiego społeczeństwa, przede wszystkim grupy mieszkających tam wówczas Polaków. Celnie scharakteryzował znane sobie sylwetki, opisując nie tylko ich morale, cechy charakteru, zachowanie się w różnych sytuacjach, ale również wygląd zewnętrzny i sposób ubierania się, co według autora miało mówić o ich życiu wewnętrznym. Wspomnienia te zawierają tak wiele ciekawych faktów, takie bogactwo typów ludzkich, tak trafny obraz grupy społecznej, w której obracał się autor, że śmiało je można zaliczyć do najlepszych pamiętników polskich. Tak przynajmniej uważali przedwojenni wydawcy wspomnień Stanisława Morawskiego, Adam Czartkowski i Henryk Mościcki.\nTrzeci tom wspomnień zatytułowany Szlachta - bracia. Wspomnienia, gawędy, dialogi (1802 - 1850), składa się dwóch części. Pierwsza zawiera opis szlachty, z którą stykał się autor już po powrocie do Ustronia, druga - to obszerny życiorys mieszkającego po sąsiedzku, w Dorsuniszkach, Ignacego Łukaszewicza. W obu częściach pokazuje wszystkie ujemne strony życia współczesnej mu szlachty, starając się jednocześnie wyjaśnić przyczyny tego upadku i próbując znaleźć drogę wyjścia z tak niekorzystnej sytuacji.\nTeksty wychodzące spod pióra "Pustelnika z Ustronia" były nie tylko wspomnieniami. Niektóre z nich miały charakter utworów fabularnych (Zemsta doktora, Pierwsze półrocze lekarskiego życia), inne - rozważań społeczno-politycznych lub historyczno-krajoznawczych (Od Merecza do Kowna, Gawęda Pustelnika - opublikowane w 1857 r. w "Tece Wileńskiej").\nOcalał jeszcze rękopis wspomnień o Marii Szymanowskiej, który nie trafił do Biblioteki Ordynacji Krasińskich, lecz był przechowywany w Muzeum Adama Mickiewicza w Paryżu. Jest to nie tylko biografia wybitnej pianistki i kompozytorki, ale także esej o muzyce i naturze ludzkiej duszy. Zachowały się też listy Stanisława Morawskiego do córki Marii Szymanowskiej, Heleny i jej męża, wydane w 1981 r. przez PIW pt. Z wiejskiej samotni. Listy do Heleny i Franciszka Malewskich.\nStanisław Morawski był słabego zdrowia, prawdopodobnie chorował na gruźlicę. Kiedy począł zdawać sobie sprawę, że długo już nie pożyje, sporządził testament. Ponieważ nie miał potomstwa ani bliskich krewnych, dwór zapisał swoim służącym, zaś ziemię przeznaczył do podziału między parobków i małorolnych chłopów. Do wdrożenia postanowień testamentu jednak nie doszło, gdyż nie pozwalało na to pańszczyźniane prawo regulacji ziemskiej. "Pustelnik z Ustronia" zmarł 6 października 1853 roku i został pochowany na cmentarzu w pobliskich Niemoniunach (lit. Nemajunai). Majątek wraz z dworem odziedziczył dalszy kuzyn, Apolinary Morawski, a w okresie międzywojennym jego właścicielem był pułkownik wojsk litewskich, doktor nauk chemicznych, wykładowca na Uniwersytecie Witolda Wielkiego w Kownie, Juozas Vėbra.\nDorodne lipy - pozostałość dworskiego parku\nDo wybuchu II wojny światowej drewniany budynek dworski trzymał się krzepko. Otaczał go 4-hektarowy park, którego ozdobą była długa aleja lipowa oraz grupy pięknych, starych drzew, takich jak dęby czerwone i błotne czy orzechy włoskie, szare i mandżurskie. Obecnie w zdewastowanym dworku, otoczonym przez jakieś chlewiki, kurniki, magazynki, mieszka kilka rodzin niedbających zupełnie o swój dom, chociaż jest on budowlą zabytkową i dawną siedzibą nietuzinkowego człowieka.


Wzgórze Świątynne otwarte - RMF24.pl\nWzgórze Świątynne otwarte\nŚroda, 21 lutego 2007 (10:50)\nWzgórze Świątynne w Jerozolimie jest znów otwarte dla turystów. Dwa tygodnie temu doszło tam do poważnych zamieszek - muzułmanie zarzucili Izraelczykom, że prowadzone w pobliżu prace archeologiczne mogą zagrozić stojącemu na wzgórzu meczetowi Al Aqsa.\nNa razie jest spokojnie i nic nie wskazuje na to, by znów miało tam dojść do starć. Wykopaliska odbywają się na rampie prowadzącej na Wzgórze Świątynne, co można obserwować na żywo przy pomocy kamer internetowych. Izraelczycy zainstalowali je, chcąc pokazać, że nie podkopują się pod meczet Al Aqsa, aby spowodować jego zawalenie.\nGdy skończą się prace archeologiczne, ruszy budowa nowego pomostu, którym przez bramę Mograbi będzie można przechodzić na wzgórze. Ale zdaniem muzułmanów, wykopaliska są jeszcze groźniejsze niż prace budowlane. Mogą one bowiem odsłonić zabytki świadczące, że kiedyś stała tam żydowska Świątynia Jerozolimska, czemu wyznawcy Allaha stanowczo zaprzeczają.\nFakty mówią jednak co innego. W czasach biblijnych wzgórze nosiło nazwę Moria (święta skała) – to tam Abraham miał złożyć w ofierze swego syna Izaaka. Tam też Żydzi zbudowali Świątynię, zburzoną przez Rzymian w 70 r. Do dziś pozostała po niej Ściana Płaczu, przed którą codziennie modlą się Żydzi. Meczet Al-Aksa stanął tam dopiero po zdobyciu Jerozolimy przez muzułmanów w VII wieku.


„Spotkania z nauką” – Szkoła Podstawowa nr 3 im. Jana Pawła II w Pszczynie\n13 września 2019 r. uczniowie klas siódmych i grupa uczniów z klas ósmych brali udział w warsztatach „Spotkania z nauką” zorganizowanych przez Uniwersyteckie Miasteczko Naukowe mające swoją siedzibę na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska.\nNasi uczniowie uczestniczyli w wykładach na temat: „Mózg – fizjologia mózgu, inspiracja do tworzenia robota IURO”, „Komórka – budowa, transport międzykomórkowy sposobem przemieszczania się nanorobotów w ludzkim ciele” i „DNA – budowa DNA i możliwości wykorzystania w medycynie”. Zajęcia te z pewnością zainteresowały ich, jak również odkryły przed nimi fascynujący i niesamowity świat biologii.\n«Next Post SZANUJESZ NATURĘ TO ZBIERAJ MAKULATURĘ!!!\nPszczyński Budżet Obywatelski Previous Post»


Myslovitz i Raz Dwa Trzy w Poznaniu. Takich ich nie znacie! [FILMY] | Głos Wielkopolski\nMyslovitz i Raz Dwa Trzy w Poznaniu. Takich ich nie znacie! [FILMY]\nMarcin Kostaszuk 12.03.2013\nMyslovitz zobaczymy w sobotę w CK Zamek Archiwum zespołu\nSłyszeliśmy ich już tyle razy, że... sami postanowili zaprezentować się inaczej niż zwykle. Weekendowe koncerty Myslovitz i Raz Dwa Trzy w Poznaniu będą unikalną okazją posłuchania ich piosenek w nowych wersjach.\nNic tak nie odświeża starego dobrego muzycznego "małżeństwa" jak zastrzyk świeżej krwi. Myslovitz zapewnił ją poznański wokalista Michał Kowalonek, który zastąpił Artura Rojka, natomiast Raz Dwa Trzy połączyli siły z mało znanym duetem Spitfire.\nOba projekty są w fazie prób.\nDalej są Raz Dwa Trzy, którzy premierowe występy ze Spitfire zaliczyli w ubiegły weekend w Białogardzie i Gdańsku. Poznań zobaczy ich w niedzielę.\nStrefa Kibica w Poznaniu: Zagrał zespół Raz Dwa Trzy [ZDJĘCIA]\n- Przygotowaliśmy nowe aranże utworów Raz Dwa Trzy, co nie było rzeczą prostą, bo one same w sobie są już świetne. Trzeba było zachować ich naturalną strukturę i nie spłycić tego, co się udało - mówi Tadeusz Abraham Kulas, kompozytor, aranżer, trębacz i wokalista. W Spitfire partneruje mu perkusista Spacepierre, filar grupy Muariolanza. Jako Spitfire tworzyli już jazz, muzykę klubową, realizacje radiowe, teatralne i kabaretowe. Z Raz Dwa Trzy zetknęli się podczas ubiegłorocznego "Męskiego Grania".\nGrupa Adama Nowaka ma na koncie 7 albumów studyjnych i trzy koncertowe, wśród których znajdziemy m.in. płyty z tekstami Agnieszki Osieckiej i Wojciecha Młynarskiego. Wydaje się, jednak że i one nie były dla Raz Dwa Trzy takim wyzwaniem jak współpraca ze Spitfire...\nEskulap (ul. Przybyszewskiego 39) niedziela 17.03., godzina 19, bilety: 50, 55 zł\nAkustyczna odsłona Myslovitz nie jest obca fanom śląskiej grupy - także poznańskim, którzy pamiętają być może występ zespołu w nieistniejącym już, radiowym studiu "Giełda". Wtedy wyszło fantastycznie, ale było to... w 1994 roku!\nSnowman w Meskalinie. Jubileusz ze znakiem zapytania [ZDJĘCIA]\nDziś jednak Myslovitz są w trakcie próby zdefiniowania się na nowo. Michał Kowalonek wpasował się już w koncertowe oblicze zespołu, zaśpiewał już pierwsze nowe piosenki (bardzo dobre "Trzy sny o tym samym"), a zespół jeszcze w zeszłym tygodniu nagrywał nowe utwory w studiu.\nMyslovitz, podobnie jak Raz Dwa Trzy dorobili się już siedmiu płyt studyjnych - ostatnia "Nieważne jak wysoko jesteśmy" ukazała się w maju 2011 roku. Z Kowalonkiem, znanym wcześniej z poznańskiej grupy Snowman, Myslovitz grają od kwietnia 2012. Akustyczny koncert w Zamku nie będzie jednak jego debiutem w rodzinnym mieście - ten nastąpił w listopadzie, podczas organizowanego w Arenie przez Luxtorpedę festiwalu Luxfest.\nMyslovitz jak nowa rodzina. Wywiad z Michałem Kowalonkiem [ZDJĘCIA]\nNa razie nie wiemy, jaki repertuar Myslovitz zaprezentuje bez prądu, ale spodziewać się można kompozycji już z gruntu mocno akustycznych ("Noc", "Wieża melancholii").\nSala Wielka CK Zamek (Św. Marcin 80/82) sobota 16.03., godzina 19, bilety: 45, 55 zł\nMarcin Kostaszuk 13.03.2013 08:10:18\nOczywiście, że w Zamku, już poprawione. Dzięki za czujność. Pozdrawiam MK\naga 12.03.2013 11:47:29\nMyslovitz wystąpią w CK zamek a nie w Eskulapie :)\nKonkurs Reporterski Wydawnictwa Poznańskiego rozstrzygnięty\nprof Jerzy Langer\nprotonowa dioda LED\nProtonic light emitt...\nZespół naukowców z Wydziału Chemii UAM, kierowany przez prof. dr hab. Jerzego Langera, stworzył pierwszą na świecie protonową diodę LED. Tradycyjne, znane dotychczas diody LED są zbudowane z półprzewodników i emitują promieniowanie w zakresie podczerwieni, światła widzialnego, cz...


Tu jesteś: Home » Wiadomości » Kultura (Strona 25)\n„Zakwakani” w Kinie Pokój\nDodany przez: Martyna Pryba Dodano: 25 listopada, 2016 W: Kultura, Wiadomości\nhttps://youtu.be/fVhqMKtjKQE Dawno, dawno temu, gdy drób cieszył się wolnością, a jaja nie kojarzyły się z jajecznicą… na pewnej odległej wyspie doszło do wydarzeń, które na zawsze odmieniły los kaczego rodu. Kaczy mędrzec o magicznych mocach przewodził tam swemu kochającemu spokój stadu i nic nie zapowiadało kłopotów. Nadszedł jednak dzień, gdy Zła Czarodziejka (gorsza od ptasiej grypy) pragnąca za wszelką ...\n„Prosta historia o morderstwie” w Kinie Pokój\nhttps://youtu.be/8mCK0WwYMr4 "Prosta historia o morderstwie" to trzymająca w napięciu, pełna zaskakujących zwrotów akcji historia policyjnej rodziny, której losami wstrząsa tajemnicza zbrodnia. Jacek, młody policjant (Filip Pławiak), za wszelką cenę próbuje chronić matkę (Kinga Preis) i braci przed porywczym i despotycznym ojcem – również funkcjonariuszem (Andrzej Chyra) – zamieszanym w nielegalne interesy. ...\nGrudniowy terminarz Kina Pokój\nKoncert „Ojczyzna i muzyka” w Szkole Podstawowej\nDodany przez: Martyna Pryba Dodano: 24 listopada, 2016 W: Kultura, Wiadomości\n22 listopada 2016 r. wysłuchaliśmy koncertu „Ojczyzna i muzyka”, który doskonale wpisał się w klimat listopadowych świąt i święta narodowego.Artyści bardzo ciekawie opowiedzieli o polskich kompozytorach-patriotach, ich działalności kulturalnej i patriotycznej. Przybliżyli nam sylwetki takich muzyków, jak Fryderyk Chopin, Stanisław Moniuszko, Ignacy Jan Paderewski. Mieliśmy przyjemność wysłuchać poloneza a-m ...\nDodany przez: Martyna Pryba Dodano: 23 listopada, 2016 W: Kultura\nAni Mru – Mru w Lubawie\nDodany przez: Martyna Pryba Dodano: 22 listopada, 2016 W: Kultura, Wiadomości\n„Przełęcz ocalonych” w kinie Pokój\nDodany przez: Maciej Grabowski Dodano: 18 listopada, 2016 W: Kultura, Wiadomości\nhttps://www.youtube.com/watch?v=lTqe2ajkYfo Schyłek drugiej wojny światowej. Armia amerykańska toczy ciężkie walki z Japończykami o każdy skrawek lądu na Pacyfiku. Strategicznym celem jest wyspa Okinawa, której zdobycie może oznaczać ostateczną klęskę Japonii. Wśród setek tysięcy amerykańskich żołnierzy trafia tu Desmond T. Doss, sanitariusz, który ze względu na przekonania odmówił noszenia broni. Traktowan ...\n„Doktor Strange” w kinie Pokój\nhttps://www.youtube.com/watch?v=cZ8ICKOzTDc "Doctor Strange" jest filmową adaptacją popularnego komiksu, stworzonego przez Stana Lee i Steve'a Ditko. Głównym bohaterem jest znany chirurg, Stephen Strange, który ulega wypadkowi samochodowemu. Nerwy w jego rękach zostają uszkodzone, co uniemożliwia mu dalszą pracę. Odnajduje jednak nowe życie podczas szkolenia na najwyższego czarnoksiężnika Ziemi... http://ww ...\n„Terra Lubavia”, czyli muzycznie o początkach chrześcijaństwa\n11 listopada na deskach Miejskiego Ośrodka Kultury odbyła się premiera musicalu "Terra Lubavia". Autorem scenariusza, muzyki oraz kostiumów jest Roman Graszkiewicz, natomiast reżyserowania dzieła podjął się Andrzej Lewicki. W spektaklu wzięło udział około 60 osób, a przygotowania trwały prawie dwa lata. "Terra Lubavia" to artystyczna opowieść o początkach chrześcijaństwa na Ziemi Lubawskiej. Tych, którzy ni ...


Marihuanę wykazało badanie narkotesterem w organizmie# kierowcy audi, którego zatrzymali nakielscy „patrolowcy”. 23-latkowi za popełnione przestępstwo grozi kara do 2 lat pozbawienia wolności.\nWczoraj (16.09.21) w trakcie służby, nakielscy ,,patrolowcy” zatrzymali w Potulicach do kontroli drogowej audi. Siedzący za kierownicą 23-latek był wyraźnie pobudzony. Takie zachowanie mężczyzny dało podstawy, aby podejrzewać, że kierowca może być pod działaniem środków odurzających.\nAby mieć pewność, co do stanu trzeźwości mieszkańca gminy Szubin, policjanci przewieźli go do komendy, a tam sprawdzili narkotesterem. Wynik tego badania potwierdził podejrzenia funkcjonariuszy i wykazał, że młody kierowca miał w organizmie marihuanę.\n23-latek noc spędził w policyjnym areszcie. Dzisiaj (17.09.21) mężczyzna usłyszał zarzuty. Za kierowanie pojazdem pod wpływem środka odurzającego grozi mu kara do 2 lat pozbawienia wolności. O jego losie zdecyduje sąd.\nWrok, w dniu 17-09-2021 12:44:56 napisał:\nBrawo tylko kara za mała. Wyłapać tych ćpunów i tych którzy tym gównem handlują i przeworzą.\nPrecz z ćpunami., w dniu 17-09-2021 16:47:39 napisał:\nJestem za karą śmierci.Powiesić gnoja ,puki nic jeszcze nie odwalił.\nAdam, w dniu 17-09-2021 17:21:15 napisał:\nAle zaraz kara śmierci , przecież sądy w Polsce mówią że mała szkodliwość czynu . Komuchy mocno siedzą w fotelu sędziego .Dopuki to się nie zmieni to ćpuny będą bezkarni.\nNaklove, w dniu 17-09-2021 19:24:41 napisał:\nPobudzony po marihuanie ? Jak już, to co najwyżej poddenerwowany lub przestraszony. I druga kwestia, chyba co niektórzy nie mają pojęcia co piszą, ćpuny? Bo marihuanę która w ziemi rośnie palą? Czyli jak pala papierosy to też cpuny? Jak już ktos określą kogoś tak jak powyzej koledzy w komentarzach to niech się dowie co to znaczy. A trzecia sprawa, że gościa mi nie szkoda i dobrze ze policja takich ludzi beż wyobraźni wyłapuje.\nBurza, w dniu 17-09-2021 23:00:09 napisał:\nCzarny vw ulica zanotecie cpun jezdzi i go nie łapią\nPC, w dniu 18-09-2021 07:48:22 napisał:\nDo zawsze umarzałem ze palenie tytoniu to legalne ćpanie. Naklove z twojej wypowiedzi to też mam podejrzenie że palisz i to lubisz. Palić czystą maryhę to jedna sprawa ,ale jakiś szajs zakrapiany chemią to już niestety druga sprawa,którą można podpiąć pod ćpanie. Dodam tylko tyle, osoby wypowiadające się to małolaty ,które popierdoliły dopalacze.Jak miałem 20 lat to też miałem swoje za uszami.Paliło się to i tamto, ale nikt z nas nie odważył się wsiąść do samochodu i po mieście ujeżdżać.\nJacyk, w dniu 19-09-2021 08:10:43 napisał:


O tym, że mój ojciec urodził się i do dziewiątego roku życia mieszkał w kolonii niemieckiej w Galicji dowiedziałam się dopiero mając lat osiemnaście. Nigdy nie mówił o swoim niemieckim pochodzeniu, mimo że wielokrotnie pytaliśmy go o to (my, dzieci) ze względu na obco brzmiące nazwisko Helbig, które wszędzie trzeba było literować, aby zostało poprawnie napisane. Jako miejsce urodzenia podawał Steinfels, powiat Dobromil, ale znalazłam też dokument z lat 70-tych, w którym jako miejsce urodzenia podawał Glazję w ZSRR - tak zapewne było wtedy bezpieczniej. Dziwiłam się, że ojciec potrafił porozumieć się w sklepach w NRD, dokąd jeździliśmy czasem na zakupy. Dopiero wyjeżdżając do Niemiec na początku lat 80-tych dowiedziałam się od ojca, że mam tzw. pochodzenie niemieckie. Nie posiadaliśmy jednak żadnych dokumentów, wszystkie ze zrozumiałych względów ojciec – pozostając w powojennej Polsce - zniszczył.\nW kolonii niemieckiej Steinfels (Stebnik) w powiecie Dobromil ojciec mieszkał do roku 1939. Do tego też czasu miał obywatelstwo polskie. Jego językiem ojczystym był niemiecki, a właściwie dialekt „szwabski”. W roku 1939 wraz z rodziną i innymi mieszkańcami wioski przesiedlony został do tzw. Warthegau, czyli w region ujścia Warty w Wielkopolsce. Jego ojciec, a mój dziadek, Johann Helbig, już wtedy nie żył. Był on rolnikiem, ale także cieślą i kołodziejem, jak jego ojciec. Zarówno ojciec, jak i dziadek ojca mieli na imię Johann. I obaj podobno robili nie tylko solidne, lecz i ładne koła do furmanek. Pod sam koniec swojego życia dziadek, zanim został powalony chorobą, której nabawił się podczas nocnego czuwania nad wsią, i zmarł w roku 1936, zdążył zbudować rodzinie dom z gankiem. Ojciec w swych wspomnieniach bardzo podkreśla ten piękny i modny ganek. Nie może uwierzyć, że tego domu już nie ma. Ma nadzieję, że pozostały gdzieś jeszcze jego fundamenty. A także ślady cmentarza ewangelickiego, na którym spoczywa jego ojciec.\nWłaśnie – między innymi po to tutaj po raz pierwszy dwa lata temu przyjechałam – by zobaczyć to miejsce, w którym ojciec przeżył tyle wspaniałych, jak opowiada, przygód, i aby odnaleźć grób dziadka. Najsmutniejszą i najbardziej wzruszającą opowieścią ojca było wspomnienie o tym, jak jego 36-letni ojciec umierał w Steinfels, i jak on sam, jako sześciolatek, biegł wieczorem, po ciemku, przez całą wieś do sklepu, aby spełnić jego ostatnią prośbę i kupić mu papierosa. Na lekarza i dalszy pobyt w szpitalu po prostu nie mieli pieniędzy.\nObywatelstwo niemieckie nadano mojej babci (matce ojca) Annie Christinie Helbig (z.d, Helbig), jak większości innych Niemców Galicyjskich, w Gnieźnie w roku 1939, po wysiedleniu ze Steinfels. Wraz z nią obywatelstwo otrzymał mój dziewięcioletni ojciec i jego dwaj bracia, młodszy i starszy. Wszyscy zostali przy tej okazji zbadani (na formularzach do badań, które udało mi się w latach 90-tych zdobyć z berlińskiego archiwum, była pozycja „rozmiary czaszki”). Jako tzw. Volksdeutsche otrzymali obywatelstwo niemieckie i mieszkanie po wysiedlonych Polakach w Powidzu, nazywanym przez Niemców Kurheim. Miejscowość tę, położoną nad pięknym jeziorem, ojciec wspomina z dużym sentymentem, podobnie zresztą jak idylliczne (w jego pamięci) Steinfels. W Powidzu/Kurheim mojej babci Annie przydzielono polskiego „parobka”, z którym nielegalnie i z narażeniem życia nawiązała romans. Opowiadam o tym w powieści „Niebko” (2013) zainspirowanej historią rodziny. W styczniu roku 1945 moja babcia wraz z dziećmi i „parobkiem” (czyli Polakiem, z którym się związała) nie zdążyła uciec do „Reichu” przed Armią Czerwoną. Wybrali się za późno, furmankę dogoniły czołgi sowieckie, nie było już ucieczki. Mój ojciec, który miał wtedy lat czternaście, zagnany został wraz z innymi Niemcami głąb Rosji, do Odessy, gdzie ciężko pracował w tartaku. Po upływie pół roku udało mu się jednak, dzięki wsparciu starszego zesłańca, uciec i wrócić do Polski i do matki. Przez początkowe lata pracował w Polsce przymusowo - był parobkiem u polskiego „ubeka”.\nPo kilku latach został formalnie, dzięki małżeństwu matki z obywatelem polskim, Polakiem. I tak się też zaczął czuć. O tym wszystkim wiedziałam już od ojca wyjeżdżając do Niemiec w roku 1983. Nikt mi jednak początkowo nie wierzył, gdy opowiadałam tę historię w obozie dla przesiedleńców Friedland, gdzie trzeba było „udowodnić” swoje pochodzenie. Pojechałam wtedy do Gifhorn niedaleko Wolfsburga, a więc do regionu, w którym osiedlili się po wojnie Niemcy Galicyjscy, aby prosić kuzyna mojego ojca i innych członków rodziny o zeznania świadków, które umożliwiłyby mi pozostanie w Niemczech. To wtedy po raz pierwszy przeczytałam wspomnienia Heinricha Wolfa – otrzymałam je właśnie od kuzyna mojego ojca Wilhelma Kellera. Rodzina w Gifhorn przyjęła mnie bardzo serdecznie. Żyła jeszcze siostra mojego dziadka Johanna, która mówiła o moim tacie „Rudi”. Do tej pory kojarzyłam mojego ojca wyłącznie z polskim imieniem (które jednak nosił dopiero od początku lat 50-tych). Starsi krewni, głównie siostry mojej babci i ich mężowie, np. Frieda i Adam Helbig, Susanne i Peter Bischoff, potrafili jeszcze powiedzieć kilka słów po polsku (takich jak: krowa, koń, dziewczyna). Młodsi, urodzeni w latach 30-tych już prawie nic. A ich dzieci raczej już nie interesowały się krajem przodków, a być może nawet się go wstydzili.\nWspomnienia Henricha Wolfa były dla mnie wtedy odkryciem. Koniecznie powinny zostać wydane. Heinrich Wolf pochodził ze Steinfels. Wspomnienia z utraconej ojczyzny spisał w roku 1968/70, mieszkając już z rodziną w pod Wolfsburgiem w Dolnej Saksonii. Nadał im tytuł „Steinfels – ein deutsches Dorf in Galizien” (Steinfels – niemiecka wioska w Galicji). Ze wspomnień tych korzystałam pisząc „Niebko” i szkicując w nim historię i życie codzienne mieszkańców Steinfels. Heinrich Wolf już dawno nie żyje. Swoich wspomnień nigdy nie opublikował, pozostają w manuskrypcie i znane są głównie członkom stowarzyszenia „Bund der Galiziendeutschen”, którego przewodniczącym jest Günter Hönig oraz stowarzyszenia „Hilfskommitee der Galiziendeutschen” (przewodniczący: Horst Vocht). Manuskript zawiera około 80 stron. Składa się nie tylko z obszernego opisu historii kolonizacji józefińskiej oraz życia i obyczajów w Steinfels, ale także opisu wysiedlenia do Warthegau w roku 1939 i ucieczki do Niemiec w roku 1945. Poza tym wspomnienia zawierają dokładny spis ludności Steinfels (ale także Bandrow, Siegenthal, Obersdorf, Prinzenthal und Makowa) wraz z numerami gospodarstw oraz informacjami, co się z mieszkańcami stało, czy żyją, gdzie znajdują się obecnie. Manuskrypt zawiera także wiersze o Niemcach Galicyjskich i ich wysiedleniu nieznanego autorstwa, cytaty piosenek ludowych itp. W pieśniach niezwykle często przewijają się motywy religijne - wszelką nadzieję pokłada się w Bogu, który nagradza i karze. Mowa jest także o niemieckich cnotach, takich jak pracowitość i uczciwość, i o niemieckiej tożsamości, którą należy zachować za wszelką cenę.\nHeinrich Wolf opisuje życie w Steinfels chronologicznie. Zaczyna od zarysu historycznego opisując założenie osady Steinfels w roku 1973 przez cesarza Austro-Węgier Józefa II. Przybyło do niej początkowo podobno dwunastu osadników (liczba bardzo mitologiczna), wśród których mieli się znajdować m.in.: Emmel, Götz, Bäcker, Rühlen, Bardua i Adelmann. Autor wspomnień wyjaśnia także, że jego nazwisko Wolf oraz nazwiska Helbig, Bischoff, Volz i Keller „doszły” do Steinfels nieco później - Wolf w roku 1946, poprzez ożenek Karla Wolfa z Obersdorfu z Evą Margarethe Rühlen, pozostałe nazwiska około roku 1850 poprzez ożenki mężczyzn z Makowej z kobietami ze Steinfels. Wolfowie pochodzili podobno z okolic Appenheim, a wszyscy przybysze z Makowej ze Schwabenland, czyli z Wittenbergii. Niektórzy z pierwszych osadników w Steinfels wywędrowali później do innych osad lub za ocean.\nGospodarstwa miały po 22-26 joch ziemi. Początkowo podobno trzeba było karczować las. Jak wiadomo wieś miała charakter łańcuchówki. Wolf przytacza w tym kontekście powiedzonko „w Steinfels pączki piecze się tylko z jednej strony” - czyli domy stoją tylko po jednej stronie drogi. Każdy osadnik miał dwa ogrody, jeden służący za pastwisko, za domem, i jeden przed domem, po drugiej stronie drogi. Pola uprawne mieszkańcy Steinfels mieli w różnych miejscach, jedne bliżej, drugie dalej od gospodarstwa, z powodu różnej jakości gleby. Wszystkie parcele miały nazwy. Sporo miejsca Heinrich Wolf poświęca nazwie samej osady, a właściwie historii nazw Steinfels, Stebnik-Steinfels, Glazja. Barwnie opisuje także przepiękne położenie osady nadające się na kurort.\nCały drugi rozdział Heinrich Wolf poświęca pierwszej wojnie światowej i jej skutkom dla Steinfels, przez które przetoczył się front. Pisze o próbie ucieczki części mieszkańców na Węgry, o tułaczce, opowiada kilka anegdot o poczynaniach Rosjan, którzy przez pięć miesięcy w roku 1915 zajmowali wieś, o inwalidach wojennych i ofiarach. Pisze o wojnie polsko-ukraińskiej z lat 1918/19, podczas której wieś kilkakrotnie znajdowała się po obu stronach frontu, co oznaczało rabunki i znęcanie się nad mieszkańcami. Opowiada o tym, jak w 1918 r. powstało państwo polskie i Steinfels znalazło się na jego terenie, jak początkowo szykanowano Niemców oraz próbowano przemianować Steinfels na Głazy, co jednak udało się przeforsować tylko na jakiś czas. W tym kontekście Wolf opisuje m.in. konflikt między policją polską a przewodniczącym gminy Steinfels Johannem Peterem Wolfem, zakończony wygraną tego ostatniego.\nJeden z pierwszych rozdziałów poświęca Wolf szkole i kościołowi. Podkreśla fakt, że właściwie wszyscy w Steinfels umieli pisać i czytać, ponieważ zawsze, prawdopodobnie od początku istnienia wsi, gmina zatrudniała opłacanego przez wszystkich mieszkańców nauczyciela, czyli po prostu osobę, która posiadała te podstawowe umiejętności. Jedno z pomieszczeń we wsi przeznaczano na szkołę i tam odbywały się lekcje, mimo że obowiązku szkolnego nie było. Ważnym elementem edukacji szkolnej był śpiew. Także i po lekcjach spotykano się z nauczycielem na śpiewanie piosenek ludowych, wystawiano amatorskie przedstawienia. Pieśnie kościelne śpiewano nawet na cztery głosy – jak z dumą podkreśla Wolf. Mieszkańcy znali także polski i ukraiński, uczyli się go od sąsiadów, a polskiego także w szkole.\nW latach 1910/11 postanowiono zbudować budynek szkolny z mieszkaniem dla nauczyciela i zatrudnić na tym stanowisku osobę wykształconą. Szkołę zaopatrzono w mapy i globus, na ścianie pojawił się wizerunek Lutra. Wolf wymienia nazwiska wielu nauczycieli w Steinfels, wspomina także, że podczas pierwszej wojny światowej w szkole uczyły przede wszystkim kobiety (mężczyźni byli na wojnie), których nie nazywano jednak nauczycielkami, lecz Schulschwestern, w dosłownym tłumaczeniu „siostrami szkolnymi”. Wolf ubolewa nad tym, że mieszkańcy Steinfels nie przykładali zbyt wielkiej wagi do wykształcenia. Niektórym mieszkańcom innych kolonii udało się podobno wykształcić czy to na pastora, czy to na nauczyciela, innym zdobyć wykształcenie rzemieślnicze. Natomiast mieszkańcy Steinfels byli pod tym względem dość krótkowzroczni, mimo że niektórzy z nich posiadali wystarczające środki finansowe. Przeważnie to rodzice nie chcieli oddawać dzieci do szkół, woleli zatrzymać je przy sobie i korzystać z ich pomocy. Jako pierwsze wysłane zostały do wyższych szkół córki (innego) Heinricha Wolfa zajmującego się handlem: Hermine (1936) i Hilde (1937). Autor wspomnień dumny jest z tego, że mimo dwukrotnego wysiedlenia mieszkańców wsi, najpierw ze Steinfels, potem z Warthegau, obie dziewczynki kontynuowały wykształcenie. Ich rodzicom udało się otworzyć w Wolfsburgu sklep. Jedna z sióstr została nauczycielką, druga lekarzem. Wolf wymienia jeszcze kilku innych mieszkańców, którzy już po wojnie, mieszkając w okolicach Wolfsburga, odnieśli zawodowy sukces – ktoś został inżynierem, ktoś lekarzem lub np. mistrzem kowalstwa. Wielu wybudowało własny dom, co jest dla Wolfa powodem szczególnej dumy.\nNauczyciela (oczywiście Niemca) nie opłacało państwo, lecz sami mieszkańcy Steinfels. Było to kosztowne, lecz gdyby sami Niemcy tego nie zrobili, jak podkreśla Wolf, otrzymaliby „z urzędu” nauczyciela państwowego, czyli polskiego. Ponieważ o to dbali, nauczyciel zawsze był Niemcem, choć obowiązywała też w szkole nauka polskiego. Nauczyciel otrzymywał od gminy kawałek ziemi, który uprawiali dla niego mieszkańcy. Także pastorów utrzymywała sama parafia. (Za Steinfels odpowiedzialny był pastor z Bandrow.) Bywało to powodem konfliktów, ponieważ także ci najbiedniejsi zmuszani byli do uiszczania opłat na rzecz kościoła i szkoły. Opowiadał także o tym mój ojciec, którego matka po śmierci męża radykalnie zubożała i zmuszona była wynajmować się do najcięższych robót, aby wykarmić czterech synów, z których jeden zmarł we wczesnym dzieciństwie.\nWiele miejsca Wolf poświęca sposobom obchodzenia świąt przez Niemców Galicyjskich, pieśniom, wierszom, rytuałom i obyczajom. Rozpoczyna od Sylwestra, poprzez Trzech Króli, karnawał, środę popielcową, Wielkanoc, Wniebowstąpienie, Zielone Świątki, Piotra i Pawła, Michała Archanioła, Święto Dziękczynienia aż po Boże Narodzenie. Czytając o Wielkanocy przypominam sobie, jak często się dziwiłam, czemu mój ojciec z takim sentymentem kolekcjonuje zające wielkanocne z czekolady. Wiązało się to z jego wspomnieniami z dzieciństwa – matki w Steinfels piekły dzieciom zające na Wielkanoc. Ojciec opowiadał też, jak podczas Świąt Wielkanocnych bawił się z braćmi znajdowanymi rano w ogrodzie pisankami jak piłkami - taki był zwyczaj. Miło wspominał także hucznie obchodzone Zielone Świątki, z okazji, których nawet krowy zdobiono zielonymi gałęziami i kwieciem. Heinrich Wolf z kolei kilkakrotnie podkreśla, że do tańca grały Niemcom Galicyjskim najczęściej ukraińskie kapele. Potańcówki były ważnym elementem życia wsi, i bardzo wyczekiwanym. Święta w ogóle obchodzono hucznie, we wspólnocie i z dużym poczuciem humoru. Z wielką nostalgią Wolf wspomina zwłaszcza nabożeństwa wigilijne w Bandrow. Boże Narodzenie było oczywiście najpiękniejszym świętem roku.\nSporo miejsca Wolf poświęca profesjom mieszkańców Steinfels. Wymienia kilka zawodów, które przekazywane tam były z pokolenia na pokolenie przez rolników mających pewne dodatkowe rzemieślnicze umiejętności. Jako przykład wymienia Johanna Helbig (przy nazwisku podaje zawsze numer ewidencji zamieszonej na końcu wspomnień, w tym wypadku 6), chyba mojego pradziadka, który był – jak już wspomniałam - kowalem, kołodziejem czyli stelmachem, stolarzem i rolnikiem. Podobno „potrafił prostymi narzędziami wykonać zadziwiająco piękne rzeczy”. Był w Steinfels także szewc. Lekarza opłacano z własnej kieszeni i sprowadzano z Ustrzyk Dolnych. Przy złej pogodzie przywoziło i odwoziło się lekarza furmanką do miasta. Nie każdy mógł sobie pozwolić na lekarza. Popularne było leczenie domowymi środkami i ziołami, nawet w przypadku złamanych kości – w ich leczeniu specjalistą był rolnik z Bandrow Wilhelm Umbach. Leczył z sukcesem nie tylko złamane kości - podobno udało mu się wyleczyć ziołami Polkę z sąsiedniej wsi, której lekarze w szpitalu w Przemyślu nie mogli już pomóc. Wiele dzieci umierało w Steinfels bardzo wcześnie, także wiele młodych matek. Porody były przyjmowane przez sąsiadki. Także i weterynarią mieszkańcy musieli zajmować się sami. Na przykład któryś z Heinrichów Helbig (tak nazywał się m.in. mój pradziadek od strony babci) sam kiedyś zoperował krowę, gdy nie mogła urodzić cielaka. Wolf podaje jeszcze inne domowe sposoby leczenia, z których z pewnością można skorzystać i dziś. Wspomina także o „szeptuchach”, czyli kobietach, które stosowały w leczeniu wiedzę tajemną i nawet czasem, jak ostrożnie przyznaje, odnosiły sukcesy, „gdyż wierzyły w to mocno”. Kościół jednak zabronił w końcu leczenia w ten sposób.\nOpowiadając o przedstawicielach różnych profesji w Steinfels Wolf wspomina także jedynego inżyniera we wsi - przybyłego z Berlina z żoną i teściową Hermana Simona. Pan Simon osiadał samochód, co było w Steinfels wielką nowością i atrakcją. (W ostatnich latach przed drugą wojną światową funkcjonowała już natomiast prywatna linia autobusowa z Sanoka do Przemyśla. W latach 30-tych w Steinfels były dwa rowery, motoru nie miał nikt – jak informuje Wolf.) Inżynier Hermann Simon najpierw kierował tartakiem w Steinfels, potem pracował w rafinerii w Steinfels i Boresławiu. Zachorował jednak na cukrzyce, amputowano mu nogę, zmarł wcześnie i pochowany został na cmentarzu ewangelickim w Steinfels. Przed drugą wojną światową zarysowała się dla mieszkańców wioski możliwość zatrudnienia w rafineriach, ale wojna udaremniła te projekty.\nElektryczności w Steinfels nie było. Zęby wyrywano naturalnie bez pomocy dentysty i bez znieczulenia sposobami domowymi. Zakupy robiono w Ustrzykach Dolnych, chociaż działał także jeden niewielki sklep w samym Steinfels. Można było tam zaopatrzyć się w np. w petroleum, gwoździe, zeszyty, nawóz, podkowy. Nadzorcami lasu byli przeważnie Polacy, Niemcy rzadko. Domy mieszkańcy budowali sobie sami, kamienie do budowy wyciągano ze strumienia. Z kamieni tych budowano także piece. Fryzjera nie było i nie był on potrzebny, gdyż – jak pisze Wolf – „warkocz modny był u młodych i u starych” (kobiet oczywiście). Hodowano przede wszystkim krowy, świnie (bardzo niewiele), konie posiadali tylko nieliczni. Na jarmark bydła jeżdżono do Dobromilu.\nByły jeszcze dwa zajęcia, którymi w Steinfels trudniono się zamiennie, stróża nocnego i listonosza. Co noc wsi pilnowało wsi dwóch strażników, aby ostrzec mieszkańców w razie potrzeby przed niebezpieczeństwem, np. pożaru. Podczas dłuższych pobytów Romów w pobliżu w okresie letnim, wsi pilnowało jednocześnie aż czterech strażników.\nJeden z rozdziałów Wolf poświęca typowej biografii mieszkańców Steinfels. Zaczyna od narodzin, chrztu i nauki szkolnej. Do szkoły chodziło się od szóstego roku życia przez osiem lat aż do konfirmacji. Starsze dzieci miały lekcje rano, młodsze po południu. W lecie zajęcia szkolne odbywały się w godzinach od 10-tej do 15-tej. Przed rozpoczęciem zajęć i po lekcjach dzieci musiały wykonywać czynności gospodarskie, np. paść krowy. W szkole uczono religii, pisania i czytania, niemieckiego i polskiego, rachunków, geografii, historii, geologii, biologii, rysunków, śpiewu. Były także prace ręczne i gimnastyka. W latach 1937-39 wprowadzono w szkole żywienie dla wszystkich uczniów. Podawano im mleko i kakao z bułką, co dla wielu dzieci było czymś bardzo ważnym i wyjątkowym. Mój ojciec często to wspomina. Matki dyżurowały w szkole i rozdawały posiłek dzieciom. Hitler postanowił dbać o swoje mięso armatnie – to już moja własna uwaga.\nWażnym punktem typowej biografii była konfirmacja, do której dzieci przez siedem tygodni przygotowywały się w kościele w Bandrow. Sama konfirmacja odbywała się w Wielki Piątek. Po dwóch, trzech latach po konfirmacji chłopcy, jak pisze Wolf, mogli już przebywać w towarzystwie dorosłych, dziewczyny trochę wcześniej. Większość dziewcząt wychodziła za mąż mając lat szesnaście, czy siedemnaście. Było tak także z moją babcią. U mężczyzn wiek nie odgrywał specjalnej roli. Większość mężczyzn służyła w wojsku polskim. Każdy chciał być żołnierzem (bo dziewczętom podobali się chłopcy w mundurach), ale nie każdy się nadawał, jak pisze Wolf. Jeśli chodzi o wybór partnera, to był on niewielki, rzadko wybierano kogoś z innej wsi. Rodzice najczęściej sami kojarzyli pary. Zależało im na tym, aby dziecko pozostało blisko nich, najlepiej w tej samej wsi, na dobrych warunkach. Niejeden raz lały się przy tym łzy, lecz jak pisze Wolf, młodym nie pozostawało nic innego, jak tylko „przyzwyczaić się do siebie”. Czasem jeszcze nawet w dniu tzw. „Handstreich” (ubicia „targu małżeńskiego”) rodzice nie byli jeszcze zgodni, co do podziału majątkowego, i pertraktowali ze sobą. Było to, jak rozumiem, coś w rodzaju zaręczyn, poprzedzonych umową dotyczącą kwestii majątkowych. Gdy rodzice ubili targu, zaczynała się zabawa. Do izby wchodził najpierw narzeczony, a po nim kilka dziewcząt przykrytych prześcieradłami, wśród których narzeczony musiał rozpoznać swoją wybrankę i pocałować ją. Wiele było przy tym śmiechu. Przeważnie uroczystość ta odbywała się w sobotę, a już w niedzielę miały miejsce zapowiedzi. Koszty ślubu rodzice obojga państwa młodych ponosili po połowie.\nWolf ze szczegółami opowiada przebieg typowej ceremonii ślubnej. Ślub odbywał się w niedzielę, w poniedziałek para wprowadzała się razem do domu (zwykle nie własnego). Mieszkano z rodzicami. Młodzi wykonywali większość robót w domu, musieli jednak podporządkować się we wszystkim rodzicom.\nDziałki po podziałach rodzinnych związanych ze ślubami dzieci były coraz liczniejsze i mniejsze. Z dwunastu działek na początku istnienia Steinfels w roku 1783 zrobiło się 51 działek w roku 1939. Nie było praktycznie pracy w przemyśle, więc dla kogo zabrakło działki, ten musiał emigrować, np. do Ameryki. Niektórzy wracali wzbogaceni i nabywali grunty.\nHeinrich Wolf czuje się w obowiązku wytłumaczyć zwyczaj kojarzenia młodych ludzi przez rodziców. Pisze: „Jeśli nawet to swatanie młodych ludzi wydaje się dzisiaj niektórym niewłaściwe, to jednak trzeba wczuć się w tamte czasy i tamto położenie. Także w Niemczech nie było wtedy chyba inaczej. Mimo to udało nam się trzymać razem z dużą dozą humoru i miłości, pielęgnować stare obyczaje. Zachowaliśmy język ojczysty, pozostaliśmy silni w naszej wierze i odparliśmy niejeden atak.”\nHeinrich Wolf wyraża dumę z tego, że w Steinfels praktycznie nie było rozwodów, podczas gdy dzisiaj, kiedy sami wybieramy partnera, zdarzają się one dużo częściej. Pamięta tylko jeden przypadek rozwodu dziewczyny ze Steinfels i chłopaka z Siegenthal. Mieli syna i mimo wszystko się rozstali. Długo mówiono o tym przypadku w obu osadach, „Oczywiście – podsumowuje Wolf - wszędzie może dojść czasem do twardej wymiany zdań lub do kłótni, lecz pojednanie wszystko doprowadza do porządku.”\nWolf wspomina także o małżeństwach mieszanych. Podkreśla, jak ważne dla niewielkiej grupy etnicznej w obcym kraju (ok. 65 tys.), rozproszonej między innymi narodami, podzielonej na wieś i miasto, wiarę ewangelicką i katolicką, było ich unikanie. „Kto dzisiaj zastanawia się nad tym, kogo można, czy wolno poślubić? Kto słucha rodziców? Wyznanie i kolor skóry często nie są brane pod uwagę. Takie przypadki zdarzały się w naszej ojczyźnie bardzo rzadko (…). Rodzice oczywiście troszczyli się o to, aby dobrze ożenić dziecko lub wydać je za mąż, jednak bardzo zależało im na tym, aby nie był to innowierca. Trzymali się przysłowia: Dwie różne wiary na śpiące na jednej poduszce - to nie może być dobre. W żadnym wypadku nie życzyli sobie także ślubu dziecka z Polakiem lub Ukraińcem. Niektórzy chętnie pewnie by złamali ten niepisany zakaz, jednak z reguły brano pod uwagę to, co powiedzą ludzie”. Mimo to, jak pisze Wolf, zdarzały się, choć rzadko, małżeństwa mieszane: katolicko-ewangelickie. Wolf wymienia kilka przykładów, m.in. młodego Włocha, Angelo de Grignisa, który przybył do Steinfels jako robotnik leśny w latach 1880/85 i ożenił się z Niemką Margarethe Götz. Był – co podkreśla Wolf - pracowitym, uczciwym, ładnym blondynem. Pozostał katolikiem, dzieci były też katolikami. Małżeństwo żyło w pokoju z całą wspólnotą. „Chociaż był to Włoch”, podkreśla z uznaniem Wolf, „był ze względu na swoją pracowitość i szczerość poważany przez wszystkich”. Dwóch starszych synów de Grignisa wyemigrowało do Ameryki. Tylko najstarszy z nich pozostał katolikiem. Wolf zaznacza, że chociaż Angelo de Grignis miał tak samo niewiele sympatii dla Polaków, Ukraińców, jak i niemieckich ewangelików, to jednak chętniej oddałby córkę Polakowi niż ewangelikowi. „Jeszcze pamiętam – pisze – jak de Grignis mówił: Dzieci, dzieci, co wy robicie, przejść z dużej wiary na małą, kto to widział. Bolało go z pewnością, że z siedmiorga dzieci tylko najstarszy pozostał katolikiem.” Wolf szanuje jednak to, że de Grignis był w stanie zaakceptować taki rozwój spraw, „bo w końcu oba wyznania mają tego samego Boga”.\nMimo uwagi o tej godnej naśladowania tolerancji religijnej Wolf podkreśla, że mieszkańcy Steinfels mieli swoje powody, aby trzymać się wiary ewangelickiej. Państwo polskie bowiem, jak pisze, uważało katolików za Polaków. „Nacisk polityczny był ogromny i wielu z nas zostałoby szybko Polakami, gdybyśmy nie mieli odwagi przyznawać się do swojej niemieckości i obstawać przy niej”. Jeden z mieszkańców wsi Machlnice miał np. odwagę protestować u władz polskich, gdy zatrudniono polskiego księdza w niemieckiej parafii katolickiej. Zapowiedział władzom, że wszyscy mieszkańcy przejdą na religię ewangelicką, jeśli nie będą mieli niemieckiego księdza. Jego starania zakończyły się sukcesem - do roku 1939 księdzem katolickim był już zawsze Niemiec.\nMimo to sporo niemieckich katolików spolonizowało się, niektórzy z powodów ekonomicznych, inni „z obojętności”, jak to nazywa Wolf. Ale także ewangelicy polonizowali się nieraz lub „ukrainizowali”, jeśli mieszkali rozproszeni po różnych wioskach i nie mieli własnej szkoły i własnego kościoła. „W takich wypadkach dzieci były szybko zawłaszczane przez innych i przestawały być Niemcami.” Wywód swój Wolf, jak zwykle, popiera kilkoma konkretnymi przykładami. Ogromną rolę w zachowaniu tożsamości etnicznej odgrywało życie w niemieckiej wspólnocie – przede wszystkim dzięki szkole i kościołowi. Na czele kościoła ewangelickiego Niemców Galicyjskich stał dr Theodor Zöckler ze Stanisławowa i jemu, jak pisze Wolf, „zawdzięczamy, że pozostaliśmy niemieccy i ewangeliccy”. Polski kościół katolicki robił wiele, aby spolonizować katolickich Niemców Galicyjskich i odniósł sporo sukcesów na tym polu.\nRozdział o typowych biografiach mieszkańców wsi Wolf kończy opisem zwyczajów funeralnych. Nie było oczywiście instytutu pogrzebowego, wszystkim zajmowali się i w tym wypadku sami mieszkańcy. Do dnia pogrzebu zmarły przybywał w domu i mieszkańcy czuwali przy nim, młodzi i starzy, czasem było ich tylu, że nie starczało dla wszystkich miejsca. Całą noc ktoś przy zmarłym był, śpiewano pieśni, modlono się, robiono wieńce do trumny i na krzyż. Pogrzeby przeprowadzał pastor lub nauczyciel, często przejmujący funkcje pastora. Cmentarz ewangelicki w Steinfels był ogrodzony drewnianym płotem, z daleka widoczny był duży drewniany krzyż. Podczas pogrzebu wygłaszano przemowę i długo śpiewano. Na stypie podawano kawę i ciasto.\nOddzielny rozdział wspomnień Wolf poświęca koegzystencji Niemców i Nie –Niemców. Co prawda kolonia Steinfels założona została w roku 1783 tylko przez Niemców, jednak z czasem doszli do nich Ukraińcy, Polacy i Żydzi. Prawdopodobnie odkupowali ziemię od Niemców opuszczających osadę. Jednak Steinfelsem do końca zarządzali Niemcy, w radzie gminnej było zwykle tylko do dwóch Polaków i jeden Ukrainiec. Do tamtejszej prywatnej szkoły ewangelickiej chodziły tylko niemieckie dzieci, pozostałe do Stebnika, do szkoły państwowej.\nŻycie z Nie-Niemcami, jak pisze Wolf, układało się bardzo dobrze. Także współpraca z policją i leśnictwem była jego zdaniem dobra. Dzieci różnych narodowości bawiły się razem. Dzieci polskie, ukraińskie i żydowskie zwykle także mówiły po niemiecku. Także pomoce domowe czy parobkowie, najczęściej Ukraińcy, szybko uczyli się niemieckiego. Młodzież różnych narodowości też często bawiła się razem, uczono się wzajemnie ludowych piosenek, ale żeniono się, jak wiadomo, raczej między sobą. Na wesela zapraszano się nawzajem, ale na inne zabawy ukraińskie Niemcy raczej nie chodzili, trzeba było jednak uważać na swoją niemieckość i cenić ją jako istotne dobro – jak rozumiem. Tę niemieckość Wolf opisuje tak: „(Niemcy) kochali porządek, uczciwość i sumienność. Za to nas poważano.”\nWolf przytacza jeszcze kilka przykładów „bohaterskiej“ obrony niemieckości w Steinfels. Jednym z nich jest przypadek Samuela Börstlera. Gdy stracił własnego konia, polski leśniczy obiecał mu nowego, za cenę wstąpienia do polskiego związku strzelczego i posłania dzieci do szkoły polskiej. Jednak Börstler wolał nie mieć konia, lecz pozostać Niemcem. Wolf podaje także kilka przykładów bardzo przyjacielskiej koegzystencji z Polakami. Podczas wesela Polaka Józefa Korzonka ze Steinfels, niemieccy osadnicy na przybycie młodej pary swoim zwyczajem ustawili na drodze szlaban i uroczystym rytuałem powitali we wsi młodą żonę Korzonka. Polacy nie znali podobno tego obyczaju, byli zaskoczeni i wzruszeni, a „stary pan Korzonek nie mógł pojąć, że niemieccy sąsiedzi i współobywatele gminy sprawili jego synowi tyle radości i okazali tyle szacunku.” Stary Korzonek zaprosił wówczas całą wieś na wesele, a pięciu braci panny młodej grało całą noc i „cieszyło się razem z Niemcami tańcząc i radując się” – pisze Wolf.\nJednak zaufanie dla Niemców znacznie opadło w latach 1938-39 – z powodu nastrojów wojennych. Co prawda polski komendant policji zapewniał, ze dopóki on piastuje ten urząd, Niemcom ze Steinfelsu i Obersdorfu nic się nie stanie, ale nikt już nie czuł się pewnie. Wszędzie miały miejsce aresztowania. Mieszkańców Steinfels jakoś to omijało, chociaż cały zarząd Niemieckiego Związku Narodowego w Polsce (Deutscher Volksverband in Polen) składał się głównie z mieszkańców Steinfels (których nazwiska Wolf wylicza) i stał na czarnej liście polskich władz. Owszem, zdarzały się kontrole. Kto nie miał przy sobie dowodu osobistego, musiał płacić dwadzieścia złotych, ale nic więcej się nie działo.\nWolf opowiada, że podczas wyborów do „Landtagu” w roku 1938 wszyscy Niemcy wezwani zostali przez przewodniczącego Związku do głosowania za kandydatami polskimi i tego się trzymali. Polski nauczyciel ze Stebnika (sprawujący nadzór w izbie wyborczej mieszczącej się w budynku szkolnym) był bardzo pozytywnie tym faktem zaskoczony. Tak naprawdę Niemcy nie mieli innego wyjścia, żaden kandydat wśród rozproszonych po Galicji Niemców nie miałby bowiem szans, aby zostać wybranym.\nW roku 1937 Wolf wziął udział w tajnym szkoleniu politycznym we Lwowie. Trwało ono przez trzy dni. Brało w nim udział jedenastu mężczyzn z różnych miejscowości. Wolf podkreśla, że nie padło wtedy ani jedno złe słowo o państwie polskim. Uczestnikom zwracano natomiast uwagę na to, aby pozostali Niemcami, jednocześnie wypełniając obowiązki wobec państwa polskiego. Radzono utrzymywać w gminach „niemiecki porządek” i pozostać uczciwymi, przestrzegano przed kazirodztwem i małżeństwami mieszanymi. Te wytyczne należało przekazać mieszkańcom wiosek Steinfels, Obersdorf, Siegenthal i Bandrow.\nWolf opowiada, że on sam przejął w Steinfels inicjatywę, aby wcielać w życie te zasady, głównie pracując z młodzieżą. Organizował spotkania, podczas których uczestnicy czytali polsko-niemieckie książki, niemieckie legendy oraz gazetę Związku, śpiewali pieśni i grali w gry towarzyskie, słuchali wykładów i prelekcji, „co umacniało ich w niemieckości i dawało poczucie, że ojczyzna nie zapomniała o nich”. Wolf opowiada, że w roku 1938/39 otrzymał z Palatynatu książkę „Rodacy w ojczyźnie i poza nią” (Landsleute drinnen und draußen), i kiedy ją czytał na jednym z takich spotkań, „żadne oko nie pozostało suche, a każdy czuł łączność z przodkami”. Jednak przed wybuchem wojny atmosfera robiła się coraz bardziej gorąca. Pewna Polka podsłuchiwała podobno Niemców na ich na zebraniach, a gdy wybuchła wojna zaczęła im grozić. Niemców ogarnął lęk – tak opowiada Wolf. Podkreśla jednak, że nikt nie chciał mścić się na tej Polce, gdyż mówiła to „z głupoty, a nie z przekonania”. „Nikt inny w okolicy wtedy o Niemcach źle nie mówił” – twierdzi. A jednak strach narastał. „Chronili nas wtedy Ukraińcy, całkowicie lojalni wobec Niemców. W sumie jednak napięcia te dało się odczuć tylko na krótko przed wojną, wcześniej żyliśmy w harmonii z Polakami, Ukraińcami i Żydami.”\nJako przykład służy Wolfowi np. wspomnienie o tym, jak to dwóch żydowskich mieszkańców sąsiednich wsi, Israel Feld ze Stebnika i niejaki pan Großmann z Bandrowa, ze łzami w oczach żegnało Niemców Galicyjskich, którzy jak wiadomo jesienią 1939 roku zostali wezwani przez władze hitlerowskie do opuszczenia regionu (na bazie porozumienia między Hitlerem a Stalinem). Także Ukraińcy przeżywali podobno odejście Niemców i – jak pisze Wolf - „wyrażali nadzieję, że powrócimy tutaj, wierzyli, że Niemcy pomogą im w odzyskaniu niezależnego państwa. Wielu nich zaciągnęło się do Wehrmachtu”. Wolf bardzo serdecznie wspomina Ukraińców, szczególnie śpiewane przez nich pieśni. „Śpiewali bardzo dużo, jeśli nawet czasem się ich nie widziało, to zawsze się ich słyszało.” Podobno i Polak Jan Danhoffer nie mógł sobie poradzić ze zniknięciem Niemców ze Steinfels. Po kilku miesiącach sam opuścił wioskę i znalazł się (jak podaje Wolf) w Mecklenburgii, gdzie autor wspomnień go odwiedził i był w jego rodzinie serdecznie przyjmowany.\nWolf wspomina także wspólne polowania z Polakiem Korzonkiem i smutne rozstanie z polskim zarządcą lasu „panem Prussem”, który został zaciągnięty do Wehrmachtu i którego przypadkowo spotkał jeszcze czwartego września 1939 r. Żegnali się ze łzami w oczach. Wszystkie te przykłady Wolf przytacza, aby zilustrować, jak harmonijnie przebiegało współżycie między różnymi narodowościami w Galicji.\nJeden z najbardziej dramatycznych, końcowych rozdziałów wspomnień Wolf poświęca ostatnim tygodniom w Steinfels. Mówi o zaostrzającej się atmosferze zagrożenia, o tym, że coraz gorzej „dookoła” mówiło się o Niemcach i o Hitlerze. Opowiada o tym, jak w kwietniu 1939 roku jadąc do Lwowa po przybyłą z Niemiec w odwiedziny teściową nauczyciela Pelzera przez trzy godziny milczał z nią w pociągu, aby nie mówić po niemiecku i nie narażać się tym samym na niebezpieczeństwo. W maju 1939 r. „Deutscher Volksverband in Polen” przestał się spotykać, aby „nie podsycać złej atmosfery”. Lista członków Związku potajemnie została przekazana niejakiemu Otto Mack ze Lwowa.\nW sierpniu 1939 r. zaciągnięto do wojska polskiego pierwszych rezerwistów ze Steinfels. Byli to nauczyciel Pelzer i Heinrich Helbig. „Wiadomość o wybuchu wojny spadła na nas pierwszego września - pisze Wolf - jak grom z jasnego nieba”. Mimo zakazu mieszkańcy podobno patrzyli w górę na lecące samoloty - polskie widać był rzadko. Do wojska zaciągano coraz więcej młodych ludzi. Do 8 września w Steinfels sądzono, że polskie wojska już niemal zdobywają Berlin, potem jednak w okolicy zaczęli pojawiać się polscy uciekinierzy. 10 września słyszano głośne walki w Krościenku. Zbiegły z polskiego wojska Karl Licht ze Starzawy podobno opowiadał, że niemieckich wojsk nie da się już zatrzymać. Na ulicach pojawiły się wielkie kolumny niemieckich pojazdów i czołgów, niektórzy rezerwiści z kolonii niemieckich wracali (uwolnieni) z niemieckiej niewoli. Wkrótce z drugiej strony ruszyli na Polskę Rosjanie. „Polskie państwo zostało napadnięte i zwyciężone podczas kampanii trwającej 18 dni“, podsumowuje Wolf.\nOkoło 20 września rozeszły się definitywne wieści, że Steinfels znajdzie się już wkrótce pod władzą sowiecką. Aby dowiedzieć się konkretów, autor wspomnień Heinrich Wolf udał się wraz z Wilhelmem Kellerem do niemieckiej komendantury w Ustrzykach Dolnych, nie otrzymał jednak żadnych konkretnych informacji. Obaj byli mocno zdziwieni, gdy spotkali tam pastora Karla Klee z małżonką z walizkami. Pastor poradził im podobno „Róbcie, co chcecie. My w każdym razie uciekamy”. Kilku młodych ludzi już 25 i 26 września opuściło Steinfels żeby nie wpaść w ręce Sowietów. Część z nich zmieniła zdanie i wróciła, część szła dalej w kierunku Lisko-Sanok, mieli ze sobą bydło, które sprzedali tanio w mieście. Na ulicach stały wojska Wehrmachtu, które w końcu zapewniły uchodźcom nocleg w szkole w Sanoku. Wśród uciekinierów panowała rozpacz, dzieci na jakiś czas oddzielono od rodziców, dodatkowo przygnębiał brak celu. Ci, którzy po drodze zawrócili do Steinfels, musieli wkrótce wybrać się ponownie w drogę, bo od władz hitlerowskich przyszedł oficjalny rozkaz opuszczenia regionu. Teraz musieli już odejść wszyscy – w ciągu jednej nocy. „Nadeszły strasznie dni”, pisze Wolf. Trudno czytać jego opis tego ostatecznego odejścia bez wzruszenia.\n„Gdy doszliśmy do wzgórza przy Jałowej, Johann Helbig i ja obejrzeliśmy się i zobaczyliśmy wolno posuwającą się do przodu kolumnę. Pan Helbig, który wiedział, czym jest wojna, powiedział: Dzieci, dzieci, co z nami będzie? Dokąd pójdziemy? Zbliża się zima, końca wojny nie widać, co z nami będzie? Łzy potoczyły mu się po obu policzkach. Po raz ostatni widzieliśmy wtedy naszą ojczyznę. Pozostanie to na zawsze obraz, którego nigdy nie zapomnę. Tylko ten, kto sam to przeżył, może zrozumieć, co to znaczy, stracić ojczyznę. Wszystko się skończyło jak sen - wszystkie obyczaje i współżycie z tutejszymi. Musieliśmy pozostawić za sobą to, co posiadaliśmy, nasze gospodarstwa i naszych ukochanych na cmentarzu”.\nA w ostatnim rozdziale „Koniec Steinfels” Wolf opisuje, co stało się z osadą po opuszczeniu jej przez Niemców i oczywiście o tym, co działo się w drodze, podczas przesiedlenia, a następnie w Wielkopolsce z samymi Niemcami. Podobno w roku 1942 odwiedziła Steinfels z tęsknoty Karoline Wolf, z domu Börstler. Przyjechała tam z Wielkopolski do ukraińskiej sąsiadki o nazwisku Hawarelko. To, co zobaczyła, bardzo ją przejęło. Podobno Steinfels już po krótkim czasie było nie do poznania. Opowiadał o tym Heinrichowi Wolfowi także Jan Danhoffer, którego odwiedził w Mecklenburgii. Przytaczał słowa ukraińskiej sąsiadki z młyna, która miała jakoby powiedzieć: „Ludzie, ludzie, jak ten nasz Steinfels wygląda, odkąd nasze Niemcy wyjechały.” Stały jeszcze wtedy domy i drzewa owocowe w ogrodach, ale nie było już budynków gospodarczych i płotów. Wojna pozostawiała coraz więcej śladów zniszczenia, a jesienią 1944 roku Steinfels spaliło się podczas walk. Opisując to Wolf powołuje się na wspomnienia żyjącego jeszcze dzisiaj w Stefkowej polskiego mieszkańca Stebnika Józefa Wójcika (któremu i ja zawdzięczam wiele cennych wspomnień). Józef Wójcik z trudem odnalazł po wojnie Heinricha Wolfa i opowiedział mu o okropnych wydarzeniach, jakie miały miejsce na terenie Steinfels-Stebnika podczas wojny, zwłaszcza w roku 1944, i później. Opowiadał o zbrodniach hitlerowskich wobec mieszkańców, o zagładzie Żydów, ale także m.in. o tym, jak dom rodziny leśniczego Laskiewicza został podpalony wraz ze wszystkimi mieszkańcami przez ukraińskich partyzantów, a bratanek Jana Danhoffera Karl Miskniowski „mily i spokojny człowiek” był przez nich torturowany i okropnie okaleczony, potem zabity. Opisując Steinfels Heinrich Wolf powołuje się na zdjęcia przesłane mu w roku 1961 przez Józefa Wójcika – nie widać na nich żadnego domu, prawie żadnego drzewa drzewa. „Także cmentarz – pisze Wolf – jest bez płotu i bez krzyża, a stada bydła szukają tam pożywienia.”\nCzęść Ukraińców przesiedlono na Syberię w okolice Stalinska, podaje Wolf, stamtąd wysyłali jeszcze sporadycznie listy do swoich byłych niemieckich sąsiadów. W roku 1961 podobno zbór w Bandrowie „został zburzony przez Polaków”. W Bandrowie, Obersdorfie i Siegenthal osadzono, jak pisze Wolf, Polaków. „Obszar ten tworzy dzisiaj granicę i jest ziemią niczyją między Polską a Rosją.”\n„Takiego Steinfels, jakie znaliśmy, z pewnością nigdy już nie będzie. Było to miejsce, gdzie byliśmy weseli i u siebie w domu” – kończy swe wspomnienia Heinrich Wolf. Spisywał je pod koniec lat 60-tych i w ten sposób ocalił Steinfels od zapomnienia. Czułam dużą wdzięczność wobec niego pisząc „Niebko”. Niebko to zabawa dziecięca polegająca na zakopywaniu w ziemi małych skarbów i odnajdywaniu ich. Przyszedł czas, abyśmy odkopali te skarby. Przez tyle dziesięcioleci nie mówiono o Niemcach Galicyjskich, nie upamiętniano miejsc, w których żyli, nie troszczono się o cmentarze. Cieszę się, że nadchodzi czas zmiany. Napełnia mnie radością fakt, że dzięki zaangażowaniu pana Jacka Łeszegi i pana Mariana Pałasza, z ogromną pomocą pana burmistrza Ustrzyk Dolnych Bartosza Romowicza, otwarty został Szlak Kolonizacji Józefińskiej. To już ostatni moment, aby uratować pamięć. Żyje jeszcze kilka osób, z którymi można przeprowadzić wywiady, którzy pamiętają życie w koloniach niemieckich z dzieciństwa - takich jak Józef Wójcik i jego żona Janina Wójcik, jak mój ojciec Roman-Rudolf Helbig, czy jego kuzyn Wilhelm Keller z Gifhorn. Warto się do nich zwrócić, warto ich posłuchać. Tymczasem wdzięczna jestem, że podczas otwarcia szlaku pan Jacek Łeszega zaprowadził mnie na cmentarz ewangelicki (znajdujący się w tej chwili niestety w obrębie własności prywatnej), na którym spoczywa mój dziadek. Dzięki niemu mogłam – na prośbę ojca – zabrać ze sobą garść ziemi z cmentarza i umieścić ją na szczecińskim cmentarzu, gdzie spoczywa jego żona, moja babcia Anna Christina Helbig, która od roku 1939 nigdy nie widziała swojej małej ojczyzny.


Opłaty za odholowywanie aut za wysokie. Wrocław pod lupą prokuratora | Gazeta Wrocławska\nOpłaty za odholowywanie aut za wysokie. Wrocław pod lupą prokuratora\nMalwina Gadawa 22 czerwca 2018, 11:45\nKoniec z zawyżonymi opłatami za odholowanie nieprawidłowo zaparkowanego samochodu. Prokuratorzy przyjrzą się działalności wszystkich miast, w tym Wrocławia, i będą skarżyć wysokie opłaty. Kierowca ma płacić za odholowanie auta tyle, ile to faktycznie kosztuje, a nie tyle, ile życzy sobie miasto.\nWedług przepisów maksymalna cena za tego typu usługę przy aucie osobowym wynosi 486 złotych. Taką właśnie kwotę za odholowanie auta osobowego płacimy w stolicy Dolnego Śląska. Za przechowywanie go na parkingu strzeżonym zapłacimy 39 zł za dobę. Gmina Wrocław uznała więc maksymalną kwotę ustalaną przez resort finansów za obowiązującą. Kierowca auta osobowego musi płacić taką samą kwotę za odholowanie auta i to bez znaczenia, czy pojazd jest odholowywany 10 kilometrów, czy tylko 500 m.\nW sierpniu 2017 roku uchwałę w tej sprawie uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich. Ale wyrok jest nieprawomocny. Wrocław zaskarżył go do Naczelnego Sądu Administracyjnego. We wrocławskim ratuszu najwyraźniej nikt nie przejął się argumentacją sądu i rzecznika, bo w listopadzie ubiegłego roku ponownie przyjęto maksymalną opłatę za odholowanie auta.\nDlaczego we Wrocławiu przyjęto takie stawki? Urzędnicy tłumaczyli, że na wysokość opłat za holowanie i przechowywanie pojazdów składają się: koszty wynikające z zwartej umowy z wykonawcą (300 zł), szacunkowe koszty obsługi zadania przez strażników miejskich (115,57 zł) i szacunkowe koszty tej obsługi przez pracowników Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego (100,31 zł). Suma to 515,88 zł. Urzędnicy uważali więc, że wyliczenie tych szacunkowych kosztów pozwalało na przyjęcie maksymalnych opłat.\nSąd doszedł do wniosku, że nie ma możliwości, by do kosztów lawetowania dopisywać „koszty obsługi zadania” przez urzędników i strażników. Gmina nie może dopisywać takich kosztów do opłaty za lawetowanie i parking. Może policzyć tylko to co sama wydaje na firmę holującą i przechowującą auta.\nTeraz za zawyżone opłaty za odholowanie auta bierze się Prokuratura Krajowa. Prokuratura po analizie uchwał doszła do wniosku, że miasta ustalając opłaty nie kierują się rzeczywistymi kosztami, tylko własnym budżetem.\n- W przypadku ujawnienia nieprawidłowości i ustalenia, że wysokość przyjętych stawek nie odzwierciedla rzeczywistych kosztów usuwania pojazdu, stanowiąc nieuzasadniony wpływ do budżetów jednostek samorządu terytorialnego i niewynikającą z przepisów prawa dolegliwość fiskalną dla obywateli, prokuratorzy mają obowiązek podjęcia działań zmierzających do zakwestionowania tych zapisów - czytamy w komunikacie prokuratury. Prokuratorzy będą więc skarżyć uchwały.\nchózjor 22.06.2018 18:01:37\nUstalanie stawek zgodnie z zapotrzebowaniem budżetu to ogólnopolski problem, w większości gmin radni popełniają ten błąd, traktując opłaty za holowanie jako ekstra dochody. Tak nie powinno być. Z drugiej strony przepisy też są do de, skoro pozwalają stosować jednolite stawki zarówno na holowanie 10 metrów, jak i kilkadziesiąt kilometrów.\nTerror-Machine 22.06.2018 18:00:48\na rowerzystom dowalić duże opłaty OC za głupie zachowania na drodze i chodniku\nczłek 22.06.2018 16:22:33\nPytanie: kto za to beknie ?\ngość 22.06.2018 15:01:54\nTemu, że to rada miasta podejmuje uchwały . Radzę publikować listę nazwisk, które za takim czymś głosują . Sam Duduś nie mógłby nic gdyby nie banda ubezwłasnowolnionych semaforów.\nTo samo się tyczy władzy centralnej - sam prezes nie mógł by nic gdyby nie banda ubezwłasnowolnionych ludzi.\nGość 22.06.2018 14:54:30\nTo od Naszej Osoby zależy ile kto i za co będzie płacił w tym mieście.\nNasza Osoba ma duże wydatki.\nDudek - kierowca terenowca 22.06.2018 14:14:03\nCzemu Wrocław pod lupą prokuratora ? DUTKIEWICZ powinien i mam nadzieję, że będzie pod lupą prokuratora\nTrololo 22.06.2018 14:08:48\nwpierwej przeczytaj kto zawiera umowe z firmą odholowującą Gmina po zasięgnięciu opinii POLICJI,gdyby tak było jak piszesz holowali by 24h na dobę wszystko\nGosc 22.06.2018 13:42:13\nNiech blachosmrody parkuja prawidlowo to by nie musieliby odholowywac powinni jeszcze podniesc stawke za mala jest\nLaweta 22.06.2018 13:11:14\nDlaczego miasto podpisało tak niekorzystną umowę z laweciarzami i to jeszcze na hurtowy wywóz aut?\nCzy Prezydent Wrocławia jest w stanie na to pytanie odpowiedzieć? Dotyczy dyscypliny finansów publicznych.\nWrocław - miasto prywatne 22.06.2018 13:06:00\nSkro nawet prokuratura widzi nieprawidłowości, to znaczy, że mafia we Wrocławiu stanowi już zagrożenie dla państwa.\nja 22.06.2018 13:01:59\nLaweta za kurs po Wrocławiu bierze ok. 120-150 zł max. Dlaczego miasto podpisało tak niekorzystną umowę na kwotę dwukrotnie wyższą? Laweciarze bardzo chętnie braliby 300 zł za taki kurs ale nikt normalny na wolnym rynku nie zapłaci takich cen. Zwykłe złodziejstwo i naciąganie\nula 22.06.2018 12:59:06\nJa tam podniosłabym opłaty za holowanie samochodów źle parkowanych. Często taki domorosły kierowca źle parkując stwarza niebezpieczeństwo dla innych, a to blokując przejazd, a to zasłaniając widok jezdni poprzecznej, czy niszcząc zieleń. To zwyczajne lekceważenie przepisów prawa. Kara musi być wysoka.\nTogos 22.06.2018 12:52:45\nA nie odholowali Ci auta razem z Tobą, gdy w nim spałeś? I wtedy się właśnie obudziłeś. Powody do holowania masz jasno wymienione w kodeksie drogowym - zapoznaj się, a potem próbuj wciskać ściemę. Jakby holowali za nic to nie martw się - prokurator też potrzebuje wyniku.\nSzeryf z drogówki (nie SM) 22.06.2018 12:50:12\nZnak T-24 nie jest jedyną przesłanką do usunięcia auta. Doczytaj kodeks drogowy, zanim dopuszczą się "zaboru" Twojego mienia :D\nFakir 22.06.2018 12:33:29\nIle kosztuje km jazdy rządowej limuzyny, bo tu są nieźle rekordy. A sorry swoich nie sprawdza, a miasta też wybrane...


3 zł za wideorozmowę w Orange - TELEPOLIS.PL\nWiadomości 3 zł za wideorozmowę w Orange\n3 zł za wideorozmowę w Orange\nkaszpir 24 Listopada 2005 20:38\nWe wprowadzonej dziś oferty Twój Internet 3G/WLAN znajduje się dość ciekawy cennik usług płatnych ekstra, oprócz standardowych 120 zł abonamentu.\n• wideorozmowa - 3 zł za minutę,\n• połączenie głosowe - 1,50 zł za minutę,\n• SMS do wszystkich operatorów - 0,20 zł za sztukę,\n• MMS do wszystkich operatorów - 1 zł za sztukę.\nCo ciekawe, według regulaminu cena 3 zł obejmuje rozmowy tylko wewnątrz Orange. Można więc wyciągnąć wniosek, że połączenia poza sieć są darmowe - o ile oczywiście da się je zestawić.\nRegulamin oferty i cennik dostępny jest tutaj (plik .pdf).\nno to jak dla mnie to to nie jest oferta bo po co komuś jak dziala coś tylko wewnątrz sieci ? to takjakby mozna bylo dzwonic tylko wewnatrz sieci - porażka\n15. ~Huawei 2005-11-24 22:53:27 host: dnt156.neoplus.adsl.tpnet.pl\nIssa: dzięki za namiar na Mini Operę. Jest rewelacyjna.\n16. ~markus 2005-11-25 00:12:13 host: bpw66.neoplus.adsl.tpnet.pl\nbuaaha, uzywam videocall w plus od dawna w normalnych cenach. Nawet w roamingu pieknie chodzilo ;)\n17. ~ 2005-11-25 00:20:12 host: asr130.neoplus.adsl.tpnet.pl\nNo co? Źle? Przecież nie to się liczy a zasięg! Globalny już teraz ;-)\nGlobalny zasięg i globalne ceny, to ja już wolałem ideę realny zasięg realne ceny;)\n19. ~rafałek 2005-11-25 07:34:12 host: 212.122.214.204\nOferta magnes - przyciąga niczym spragnionych beduinów studnia z wodą. Z tej oferty Orange to jest już tak wielka polewka, że normalnie nie wiem za co się trzymać...\n20. ~ 2005-11-25 07:36:52 host: dqs239.neoplus.adsl.tpnet.pl\nCena ma uzasadnienie kosztowe ;-P Rozmowa video zajmuje dwa kanaly, a glos jeden. Glos- 1,5 pln, wiec wideo 3 PLN. Przyszlosc jest jasna, przyszlosc to Orange ;-(\n21. ~Manoo 2005-11-25 08:01:01 host: ebk181.neoplus.adsl.tpnet.pl\nTroche się zawiodłem że nie ma w tym cenniku nowych serwisów smsowych :(\nJeju wy to marudzicie! ze niby 3zl to drozyzna ,ale nie doceniacie tego, ze Orange dobrodziejka dala naliczanie sekundowe:) w sumie szkoda ze nie zrobili promocji tak jak za starych dobrych lat (tak tak to bylo jeszcze w XX wieku) - pierwsze 5 sekund za darmo, to by bylo cos:D\n23. ~@@@@@@@@@@@@@ 2005-11-25 09:21:30 host: lankomdns.lankom.com.pl\nBłachachachacha :)) ORANGE TO DNO i to JEST moje i nie tylko MOje zdanie\n24. ~carnil 2005-11-25 09:56:04 host: router.tvgawex.pl\nTo trzeba poczekać jeszcze na PTC kiedy oficjalnie wprowadzi videorozmowe. Swego czasu działała videorozmowa z Ery do Plusa.\n25. ~dw 2005-11-25 10:12:06 host: ssegw-10.comarch.pl\nnie marudzcie o cenie połączenia. Za samo otrzymanie SIM trzeba wybulić 361 zł... (patrz p.7 i p.15). Fajnie\n26. ~sympatyczny 2005-11-25 11:12:15 host: chello081018196007.chello.pl\nco za moda jakas zeby jechac na id^Z^ZOrange caly czas. wlasnie dobrze ze wogole potrafia zestawic takie polaczenie. Era jeszcze nie potrafi...\n27. ~skers 2005-11-25 13:48:34 host: eb80.internetdsl.tpnet.pl\nproponuje taki cennik 60gr do wszystkich sieci w polsce naliczanie 1s 1zl do Orange za granica 1.20zl za video konferencje i 1.50 do na inne polaczenia miedzynarodowe sms 10gr do sieci w polsce 20 Orange swiat 30 inne mms kolejno 15 25 35 gr\n28. ~herbert 2005-11-25 16:38:01 host: dqr118.neoplus.adsl.tpnet.pl\nA działa to wogle, ktos stestował? Jak miałem przyjemność zaobserwować ostatnio usługi orangutana pozostawiają sporo do życzenia\n29. ~zapomnial nika 2005-11-27 12:48:37 host: chg154.neoplus.adsl.tpnet.pl\nta jasna przyszłość Orange to dostała zaćmienia w momenie ujawnienia szczegółów oferty dotyczącej cen połączeń warunków umowy oraz programu lojalnościowego\n30. ~maverick 2005-11-30 15:53:20 host: dqd159.neoplus.adsl.tpnet.pl\nZa drogo. Szczególnie jeśli chodzio testowanie. W takim ukłądzie nikt im tej uslugi nie prztestuje.\n31. ~konus 2005-11-30 15:56:46 host: dqg53.neoplus.adsl.tpnet.pl\nTym bardziej, że co sie trafi klient bardziej wymagający, obeznany i cheny na nowinki to ucieka z orangutana gdzie piperz rośnie :)\nMuszę zerwać umowe z plusem i przenieść się do orange ... uwielbiam takie promocje :)\n33. ~maciek 2007-03-02 16:29:04 host: aaqd226.neoplus.adsl.tpnet.pl\nhmm.... slyszałem ze do wideorozmowy trzeba miec specjalna karte sim... Mam POP-a od 8-9 lat i ta sama ciahgle karte sim... qmpel dzisiaj do mnie zadzwonił tzn wideorozmowe i wszystko mi działało...


Pobierz Designer City: Empire Edition 1.13 android\nGame Designer City: Empire Edition - ta miejska symulacja, w której wioska jest niezbędna, aby przejść do stolicy Imperium Rzymskiego, przyciągnąć mieszkańców i zbudować infrastrukturę.\nPoczątkowo użytkownik otrzymuje wioskę z kilkoma mieszkańcami. Deweloper oferuje wiele rodzajów budynków, ale chaotyczna konstrukcja może powodować problemy i niezadowolenie ludzi. Konieczne jest rozważenie prawidłowej lokalizacji obiektów i kolejności ich budowy. Wśród budynków priorytetowych znajdą się budynki mieszkalne, struktura bankowa, ratusz i rynek. Gdy rozwój stanie się zauważalny, a budżet wzrośnie, możesz dodawać różne przedsiębiorstwa, fabryki i gospodarstwa. Ponadto musisz dbać o czystość terytoriów, tworzyć parki, tereny rekreacyjne w pobliżu stawów i inne elementy, które pomagają zrównoważyć środowisko.\nLudzie powinni mieszkać blisko rynku - ważnego obiektu dla handlu i rozwoju wsi. Jeśli rynek jest daleko, koszty transportu mieszkańców i towarów będą nieproporcjonalnie wysokie. Ratusz jest domem dla kadry kierowniczej, która wydaje rozkazy i rozwiązuje pytania dotyczące złota ze skarbca. Wszystkie zebrane środki są przechowywane w banku, więc nie warto też opóźniać jego budowy. Szkoły pomogą edukować młodsze pokolenie, a miejsca rozrywki i areny wydarzeń sportowych sprawią, że życie będzie bardziej pełne wrażeń.\nCharakterystyczne cechy gry Designer City: Empire Edition:\nprzyciąganie większej liczby ludzi;\nstaranne planowanie infrastruktury;\ntroska o środowisko naturalne na terytoriach.\nBogate odcienie grafiki są miłe dla oka. Łatwa kontrola pozwala wznosić różne budynki za pomocą kilku kliknięć. Zmiany w skarbcu i nastroju mieszkańców są wyświetlane automatycznie po każdej akcji na dużą skalę. Spokojne tło muzyczne pomaga spokojnie ocenić sytuację i wyeliminować wysypki. Brak liczników pozwala na wygodne planowanie miasta. Gospodarka będzie rosła bardziej aktywnie dzięki codziennym wizytom w grze. Stwórz idealne miejsce dla życia i dobrobytu dużej liczby osób!\nPobierz Designer City: Empire Edition 1.13\nwersja 1.13 (1130)\nData umieszczenia 2021-12-31 17:47\nEmpire City 1.11 / 2021-09-17\nWszystkie aplikacje SGS - City Building Games na mob-core.com.pl


Sleipnir cz.2 – Oslo – zabytki i atrakcje.\nCoraz większe było przerażenie Asów, a nikt nie widział wyjścia z sytuacji. Nagle, w chwili gdy budowniczy zwoził ostatnią partię budulca, pojawiła się w pobliżu piękna klacz. Ogier nieznajomego, Swadelfari, słysząc jej rżenie, porwał uprząż i pomknął za nią do pobliskiego lasu. Obcy rzucił się w pogoń, lecz daremnie całą noc szukał, konia nie znalazł. Tak minął termin i nastał pierwszy dzień wiosny. Freyja była uratowana. Rankiem, u granic Asgardu, zjawił się budowniczy. W gniewie zarzucał bogom oszustwo i oskarżał ich, że to oni specjalnie wypuścili klacz, uniemożliwiając mu skończenie pracy w ustalonym czasie. W miarę, jak złość zaczęła brać w nim górę nad rozsądkiem, czar mijał i obcy zaczął tracić dotychczasową postać, przybierając swój właściwy wygląd Thursy — Olbrzyma Szronu. Wówczas Thor zabił go. W taki oto sposób bogowie posiedli niezdobytą twierdzę, zamkniętą dla wszelkiego zła, a świat cieszył się nadał ciepłem słońca i blaskiem księżycowych nocy. Kto jednak dopomógł bogom, zsyłając klacz, tego nawet sam Odin nie wiedział. Minął jakiś czas, a u bram Asgardu zjawił się Loki, prowadząc ośmionogiego rumaka. Zwał się on Sleipnir. Miał tę cudowną zdolność, że mógł poruszać się tak w powietrzu, jak i po ziemi, a prędszy był od wiatru. Loki dał go w darze Odinowi i odtąd nad światem często rozbrzmiewał stukot jego kopyt, gdy bóg wyruszał na bitwę. Loki przyznał się przy tym, że to on właśnie zamienił się w klacz, a Sleipnir jest synem jego i Swadelfariego, ogiera budowniczego.\nZa okazaną bogom pomoc, widząc zdolności i moc Lokiego, Odin zawarł z nim braterstwo krwi i przyjął do grona Asów. Wielokrotnie później Loki dzięki swej przebiegłości ratował bogów z różnych opresji, lecz w końcu stał się przyczyną nieszczęścia, które pogrążyło Asów w żałobie i przybliżyło dzień ragnarok. Mimo bowiem pozorów dobroci często brała w nim górę natura Thursów.\nPoprzedni wpisPoprzedni Sleipnir cz.1\nNastępny wpisNastępny Mjollnir cz.1