Informacje nt. LittleBigPlanet - PPE.pl\nStrona głównaInformacje nt. LittleBigPlanet\nDaniel Stroński 16.12.2016 16:30\nMedia Molecule opóźnia betę "kreatora marzeń" Dreams\nTwórcy serii LittleBigPlanet szykują coś wyjątkowego - wielki plac zabaw, gdzie będziemy mogli odtworzyć dowolną fantazję. Gracze są ciekawi, jak miałoby to wyglądać, ale mimo obietnic, na pewno nie zrobimy tego w do końca tego roku.\nBardzo lubię Media Molecule za littlebigplanet,ale mam wątpliwości co do tej gry,podejrzewam że tytuł skończy jak project spark-pewnie mało... - CESARZ987655\nTo trochę dziwna alternatywa bo patrzeć jak ktoś gra to tak jak mówić, że jechało się Ferrari patrząc jak przejeżdża obok ulicą :p. Tak czy... - Modlitwa\nDaniel Stroński 18.12.2015 14:59\nDzięki za info - sciągnąłem. - TataiFilip\nWojciech Gruszczyk 25.06.2015 16:59\nSony prezentuje darmowy motyw z LittleBigPlanet 3 - na dobry początek lata!\nChcecie dobrze rozpocząć wakacje? No to upiększcie swoje konsole nowym motywem. Sony postanowiło obdarować swoich użytkowników małymi prezentami.\nSzkoda, że na PS4 nie można w przypadku dynamicznych motywów samemu wybrać koloru tła (flow). Pewnie kiedyś będzie to możliwe, przydałaby... - PhantomPain\nDaniel Stroński 17.06.2015 20:31\nMedia Molecule próbuje wyjaśnić rozgrywkę w Dreams\nTwórcy serii LittleBigPlanet zaskoczyli zapowiedzią zupełnie nowej gry - pola dla kreatywnych artystów z padem w rękach o tytule Dreams (PS4). Na razie dostaliśmy jedynie niewiele mówiącą zajawkę, a teraz deweloperzy starają się nakreślić zasady swojej nowej produkcji.\nMam nadzieję, że do premiery nazbieram dużo grzybów - Mihau


Młodość | DZIENNIK ORNITOLOGA | Strona 3.\n2015/02/21 @ 18:19\t(Biblioteka, Młodość)\nPrzy okazji porządkowania biblioteki znalazłem dwa bardzo znaczące dla mnie numery miesięcznika „Poezja” z 1976 roku. Mniej więcej wtedy, na wiosnę, zaczynała się moja przygoda z liryką. Jeszcze pisywałem rymowane wierszyki, ale już szukałem jakiejś profesjonalnej pomocy, wsparcia osób zajmujących się pisaniem. Najpierw kupiłem w kiosku na osiedlu Kapuściska, gdzie miałem dziewczynę i dokąd regularnie jeździłem, numer czwarty, z podtytułem Uczestnictwo. Po powrocie do domu, w moim małym pokoiku na osiedlu Błonie, zacząłem zagłębiać się w lekturę, ale wszystko wydawało mi się trudne i dziwaczne, dalekie od tego, co do tej pory czytywałem. Po otwarciu nowej biblioteki, nieopodal mojego bloku, obok innych książek znosiłem grube tomy poezji, przede wszystkim rymowanej. Czytywałem wtedy Słowackiego, Byrona, z ogromną fascynacją przestudiowałem wybór wierszy Asnyka, Lenartowicza, Broniewskiego, Grochowiaka, sięgałem też po Dantego, i Szekspira, uczyłem się na pamięć liryków Kochanowskiego, Mickiewicza i Baczyńskiego. Numer „Poezji”, który miałem wtedy w rękach zdumiał mnie i zaciekawił, a jak się potem okazało, prawdziwie uruchomił moją prywatną „lawinę” twórczą. Wiersze Tadeusza Kijonki, Krzysztofa Gąsiorowskiego, Wiesława Kazaneckiego, Krzysztofa Boczkowskiego, Czesława Mirosława Szczepaniaka, Urszuli Małgorzaty Benki, były dla mnie jak ożywczy powiew, chociaż jeszcze buntowałem się też przeciwko nim, starałem się dalej pisać teksty rymowane. Ziarno zostało jednak zasiane, a ostatecznie zwróciłem się ku wierszowi białemu i tworzeniu metafor po lekturze, zamieszczonego w tejże „Poezji” artykułu Jorge Luisa Borgesa pt. Kenningar o poezji islandzkiej i jej niezwykłych przenośniach. Ten tekst, w którym znalazły się pogrupowane w ciągi metafory, spowodował, że usiadłem nad kartkami papieru i zacząłem tworzyć własne złożenia słowne tego rodzaju. Tak uległem fascynacji islandzkimi kenningami i nauczyłem się myśleć obrazowo – powietrze w tej poezji, to dom wiatrów; bitwa to z kolei pieśń lanc albo deszcz czerwonych tarcz; niebo kojarzyło się dawnym skandynawskim poetom z hełmem powietrza i drogą księżyca; moją ciekawość wzbudziły też określenia ptaków, którymi coraz bardziej się interesowałem – kruk to mewa nienawiści i koń czarownicy, a sęp, to krwawy łabędź lub kogut martwych. Określenia ornitologiczne, ichtiologiczne czy szerzej zoologiczne były tutaj bardzo innowacyjne i do tego stopnia mnie poruszyły, że później podobne metaforyzowanie stało się istotą moich wierszy, przynajmniej tych z pierwszego, generacyjnego okresu. Oto jeszcze kilkanaście niezwykłych przykładów: miecz to wilk ran, strzały to gęsi bitwy, ogień to wilk świątyń, topór to ukochany żywiciel wilków, a dalej: szubienica – drewniany koń, lanca – smok trupów i wąż tarczy, dłoń – krzesło sokoła, morze – ziemia łabędzia i pastwisko mewy, statek – renifer królów morza i sokół wybrzeża, krew – strumyk wilków i piwo kruków, ziemia – morze zwierząt i koń mgieł, wiatr – brat ognia i wilk olinowania.\nWielu autorów, których teksty pojawiły się w numerze 4 „Poezji” z 1976 roku, poznałem potem osobiście, a z kilkoma się nawet zaprzyjaźniłem. Samego Redaktora Naczelnego z tamtych czasów – Bohdana Drozdowskiego – poznałem w Oborach w roku bodajże 1989 i miałem okazję z nim dłużej porozmawiać. Lokował się przy niewielkim stawie z wędką i próbował coś złowić, a gdy przysiadałem się do niego opowiadał mi o swoich książkach (których kilka mi podarował), a także formułował liczne opinie o pisarzach i poetach. Z kolei Tadzia Kijonkę poznałem na Międzynarodowych Listopadach Poetyckich w Poznaniu i wiele godzin spędziliśmy razem w autokarach jeżdżących po Wielkopolsce i na spotkaniach autorskich, a po wielu latach poświęciłem mu też obszerny szkic krytycznoliteracki. Moja znajomość z Krzysztofem Gąsiorowskim falowała, bo chciał we mnie stale widzieć tego ostrego chłopaka, którym byłem pod koniec lat siedemdziesiątych i na początku osiemdziesiątych, ja jednak szybko wziąłem rozbrat z dawnym, hipisowskim życiem, zacząłem wiele czytać, studiować i pisać, z wyróżnieniem ukończyłem polonistykę, podjąłem pracę nauczyciela języka polskiego w liceum, a potem w wyższej uczelni. Gąsiorowski stale domagał się ode mnie studium na temat jego poezji, ale jakoś nie udało mi się go napisać, za co mścił się odrzucając moje szkice o innych poetach i strasznie wybrzydzając nad tym, co publikowałem w „Życiu Literackich”, w „Miesięczniku Literackim” czy w lokalnych tygodnikach. Dzisiaj uważam, że był bardzo interesującym poetą, niedocenianym i dziwacznie opisywanym – on chyba też miał tego świadomość, bo coraz bardziej zagłębiał się w alienacje, które pogłębiły nękające go choroby. Z przedwcześnie zmarłym Wiesławem Kazaneckim spotykałem się kilkanaście razy w różnych miejscach Polski, ale jakoś bliżej się z nim nie zabliźniłem, doceniając jego ciekawą lirykę, z uwagą patrząc na niego jako na interesującego człowieka. Krzysztofa Boczkowskiego, profesora genetyki i poetę poznałem w Gdańsku, przy okazji wręczania mi Nagrody Czerwonej Róży w 1984 roku, kiedy to ni stąd, ni zowąd, zaprosił mnie na spacer nabrzeżem Motławy. Szybko zorientowałem się o co chodzi i nie dałem się „poderwać”, ale potem miałem też wiele spotkań z tym ciekawym twórcą na niwie literackiej, recenzowałem też jego tomy poetyckie. Z autorów tego numeru miewałem jeszcze okazjonalne spotkania z Andrzejem Tchórzewskim (recenzowałem dla „Nowych Książek” jego tom wierszy), Czesławem Sobkowiakiem, Urszulą Małgorzatą Benką, Józefem Andrzejem Grochowiną, Włodzimierzem Paźniewskim, Tomaszem Soldenhoffem, Czesławem Mirosławem Szczepaniakiem, Jerzym Tomaszkiewiczem, Andrzejem Warzechą (też o nim pisałem do „Nowych Książek”), Janem Kurowickim, Janem Z. Brudnickim, Sergiuszem Sterną-Wachowiakiem. W wolumenie znalazła się też polemika Stanisława Dąbrowskiego ze Stefanem Melkowskim, z którym zaprzyjaźniłem się w latach następnych.\nMelkowski, według Dąbrowskiego, zaatakował wtedy Herberta i jego tom Pan Cogito (1974), co spotkało się z reprymendą tego drugiego. Nie mam pod ręką tekstu Stefana i trudno mi dzisiaj to rozstrzygać, ale po latach w kierowanym przeze mnie periodyku „Temat” opublikowałem ogromny szkic tego autora pt. Między tradycją a nowatorstwem o wczesnej twórczości poetyckiej autora Struny światła (1956). Ten szkic był w pełni profesjonalny i wykazujący wartościowe elementy dzieła poety, więc jeśli nawet wcześniejsze studium, opublikowane na łamach „Poezji” miało w sobie sporą dawkę krytyki, została ona zniesiona przez ten tekst. Po latach zostałem Prezesem Bydgosko-Toruńskiego Oddziału Związku Literatów Polskich, do którego od zawsze należał Melkowski, publikowałem wiele jego szkiców krytycznoliterackich w „Metaforze” i „Temacie”, a także przyczyniłem się do przyznania mu Medalu Jerzego Sulimy-Kamińskiego. Czytając w 1976 roku polemikę pomiędzy krytykami, nie wiedziałem, że z jednym z nich tak blisko w przyszłości się zwiążę, a nawet przeciwstawię się bardzo przeze mnie cenionemu Arturowi Hutnikiewiczowi, który próbował rugować szkic o Melkowskim z mojej książki pt. Przedsionek wieczności (1998), opisującej pisarzy Pomorza, Kujaw i Wielkopolski. Po tak uważnej lekturze numeru czwartego, pojechałem na długie wakacje na Mazury i zapewne przeoczyłem numer piąty i szósty, kupując w tym samym kiosku na Kapuściskach numer 7-8 (128-129) poświęcony w całości pokoleniu „Współczesności”. Znalazłem w nim spore studium Zbigniewa Bauera, a także cały zestaw tekstów: najpierw interwencyjny wiersz Juliana Przybosia pt. Oda do turpistów, a potem dwa teksty polemiczne: Stanisława Grochowiaka Ikar i Ireneusza Iredyńskiego Traktat o kazaniu, ze słynnym zakończeniem: Przyboś to rozumie jako stary proboszcz/ a problem jego w książkach Bernanosa/ gdzie ksiądz nagle czuje podczas rytuału/ wielkie wątpliwości./ Trzeba tu przypomnieć słowa kardynała/ co rzekł był kiedyś do pewnego księdza/ „Mój zacny proboszczu aby kogoś gromić/ trzeba mieć parafię”. Z perspektywy dzisiejszej mojej wiedzy o pokoleniach literackich widzę wartość tej polemiki, ale wtedy zupełnie mnie to nie obchodziło i czytałem te wiersze z lekkim niesmakiem, wydawały mi się zbyt rozwlekłe, za bardzo interwencyjne i dalekie od metaforyki, którą zacząłem uprawiać. Bliższe mi były dwa wiersze Ernesta Brylla, teksty Swena Czachorowskiego, Bohdana Drozdowskiego, Jerzego Harasymowicza, Mieczysława Czychowskiego, Romana Śliwonika, Ryszarda Daneckiego, Mariana Grześczaka, przy czym zdecydowanie odrzuciłem dziwaczne partytury poetyckie Stanisława Czycza. Sporo dowiedziałem się o tym pokoleniu z tekstów krytycznoliterackich Antoniego Chojnackiego, Andrzeja Nowaka, Konstantego Pieńkosza (przyjmie w przyszłości moje wiersze do druku w „Nowym Wyrazie”), Jana Z. Brudnickiego, Jerzego Afanasjewa, Zbigniewa Irzyka, Jerzego Adalberta Jucewicza i Krzysztofa Gąsiorowskiego. Warto też odnotować nekrolog w jakiś sposób związany z moim późniejszym życiem – to informacja o śmierci w wypadku samochodowym Antoniego Słonimskiego (4 VII 1976). Jak powszechnie wiadomo małego fiata prowadziła wtedy Alina Kowalczykowa i w to auto uderzył większy pojazd. Osoba ta odegrała ważną rolę w zniszczeniu mojej habilitacji w 2005 roku, po pomyślnym przejściu kolokwium, ale przyjdzie jeszcze czas na dokładny opis tej sytuacji i domaganie się sprawiedliwości. Warto też wspomnieć, że przy wierszach Ernesta Brylla widnieje jego odręczny autograf, a to za sprawą pewnego spotkania, 22 maja 1989 roku, w klubie Orion na osiedlu Błonie. Poszedłem wtedy z Janem Jakubem Należytym (dzisiaj znanym pieśniarzem) na warsztaty, które miał poprowadzić słynny poeta z Warszawy. Jak się okazało byliśmy jedynymi adeptami pióra i nasze spotkanie przebiegło w bardzo miłej, konstruktywnej atmosferze, choć nasz nauczyciel wydał mi się strasznym, łysiejącym dziwadłem. Pewnie wtedy podsunąłem Bryllowi do podpisania „Poezję” z jego wierszami i zamaszystym pismem zechciał pozostawić w nim swój ślad.\nANDAMANY, SESZELE, MAURITIUS…\n2014/06/20 @ 17:20\t(Elementy, Młodość, Święci)\nDzisiaj była dziwna pogoda, na przemian słońce i deszcz, co chwila zmiany, co godzina inne wrażenia wzrokowe, opady, roznoszący się zapach traw i silny oddech ulewy. Kilka razy wychodziłem z domu i z uwagą przyglądałem się niebu – po jednej stronie jaskrawy błękit, po drugiej tężejący granat. Promienie przedzierające się przez skłębione chmury, światła i ultramaryny w kałużach, głębokie czernie błot i zieleń roślin intensywniejsza niż zwykle. W pewnym momencie moją uwagę przykuły dalekie cumulusy, układające się warstwowo pod taflą granatu. Oświetlone nienaturalnie, jaskrawe i połyskujące w słońcu, zdawały się być oddzielone od przestrzeni, w której byłem. Przypomniały mi się natychmiast zapatrzenia z dzieciństwa, gdy graliśmy w piłkę na szkolnym boisku, a jerzyki i jaskółki świstały nad naszymi głowami, słychać było dalekie wołanie kukułki i terkotanie drozdów na pobliskim cmentarzu. Dostawało mi się wtedy od kolegów, że przystawałem czasem podczas gry i gapiłem się w niebo. Ale dalekie chmury były tak cudowne, tak kusiły swoją subtelnością, tak obiecywały, że kiedyś pod nimi stanę. Wyobrażałem sobie dalekie podróże, na Karaiby, albo na Wyspy Towarzystwa, na Bahamy lub Samoa Zachodnie, wreszcie na Andamany, Malediwy, Seszele i Mauritius. Widziałem oczyma wyobraźni jak wędruję brzegiem oceanu, czuję pod nogami sypki, biały piasek, a gdzieś daleko, nad płaszczyznami błękitu widać warstwy podświetlonych cumulusów. Ileż to godzin spędziłem nad kolejnymi numerami geograficznych pism „Poznaj Świat” i „Kontynenty” i jakże rozkoszowałem się zdjęciami dalekich wysp. Potem, po meczu, po pływaniu w jeziorze, po wyścigach rowerowych, zasypiałem w jednej chwili i znowu śniły mi się atole i rafy koralowe, nurkowałem pod wodą i cieszyły mnie barwy ryb, rozgwiazd i jeżowców. Dzisiaj, gdy w środku dnia stanąłem na osiedlu i po jednej stronie miałem niebo błękitne, a po drugiej granatowe, wszystko przypomniało mi się z jaskrawością kolorowego przezrocza. I jakże byłem szczęśliwy…


Wisłą do Gdańska ... czyli jak zatonąłem pod Malborkiem, 2010 | DrogiWodne.pl\nWisłą do Gdańska ... czyli jak zatonąłem pod Malborkiem, 2010\nPo wiosennej powodziowej eskapadzie z Krakowa pod Sandomierz do Gdańska zostały mi dwa malownicze odcinki. Ten przez Kazimierz nad Wisłą do Płocka i drugi, równie malowniczy od Włocławka do Bałtyku.\nZbliżał się 15 lipca. 600 lat temu dzielny Jagiełło, co alkoholu nie pijał, bo bał się, że zostanie otruty, wraz z Witoldem, którego ojca - swego stryja okrutnie zamordował, rozgromili na polach Grunwaldu wojska krzyżackie. Pomyślałem sobie, że tę wiktorię jako Polak z krwi i kości należy uczcić. Do wyboru miałem albo podwyższenie honorariów dla niemieckich mandatów albo coś innego. I zdecydowałem się zadać biesiadującym pod zamkiem krzyżackim turystom cios. Postanowiłem zaatakować ich od wody, pontonem. Zapakowałem moją balię na pakę i pomknąłem do Włocławka. Tuż za tamą zwodowałem ponton i wyruszyłem samotnie ku kolejnej pięknej krajowej przygodzie.\nWisła zaskakuje. Na łachach żerują obok siebie: 40 kormoranów, 20 boćków i 30 czapli siwych. Gdy do nich sie zbliżam, najpierw czaple dają dyla, potem drapieżne kormorany robią krąg, a na koniec boćki w pośpiechu oddalają się. Idylla.\nSceneria jak na Amazonce albo na Borneo. Dopiero gdy spojrzymy z bliska dostrzeżemy, że roślinność inna, brak krokodyla na brzegu, na drzewkach i krzaczorach nie kicają probościsy, a w wodzie zamiast piranii - karp.\nGdy zbliżał sie wieczór, zacząłem wypatrywać na brzegu miejsca na nocleg. ciężko było coś znaleźć. Wszak byłem jeszcze w Kongresówce. A tu rzeki się nie traktuje poważnie. Wisła na rdzennie polskich terenach jest intruzem. Miasta odwracają się od rzeki. Nie ma prawie w ogóle miast nad Wisłą. Dopiero Toruń dostrzega, że nad rzeką można zrobić promenadę, restauracje. Starówka Toruńska jest naprawdę piękna. A poza tym "polski" odcinek Wisły to nieskażona niczym przyroda. Nawet w Solcu, gdzie się zatrzymałem, by coś zjeść, miasto jest 15 min piechotą od Wisły. Polacy boją się wody. Traktują ją jak wroga, który lada dzień wyleje i zaleje dobytek. My Polacy nie potrafimy okiełznać natury. Dobre to dla miłośnika zieleni takiego jak ja.\nAle mam problem, bo gdzie tu rozbić namiot? Jest! widzę z daleka maleńką ale wysoką wysepkę pośrodku rzeki. Cumuję ponton, wychodzę na brzeg i na piachu widzę tylko ślady jakiegoś zwierzaka, który w ubiegłą noc tu żerował i pozostawił resztki gryzonia. Rozbiłem pałatkę, na podróżniczej skrzyni przyodzianej białym obrusem pojawił się chleb, swojska kiełbasa od Mariusza i najważniejsze: cebula i czosnek. Zimne piwo skwitowałem wyśmienitą herbatą. Był piękny wieczór. Wygwieżdżone niebo. Woda dyskretnie opływa wysepkę, na której dzisiaj ja panuję. To mój świat. Mam najpiękniejszy dach na świece. Miliony gwiazd, droga mleczna, księżyc w pełni. Kocham życie.\nNazajutrz ruszam o świcie. O czwartej budzą mnie ptaki, pluskający bóbr oraz wydra. Okazuje się, że na wyspie nie byłem sam. Wisła jeszcze spowita mgłą. Gorąca herbata dodaje sił. Pakuję zroszony namiot i ruszam. Uwielbiam ten widok rzeki o poranku. Życie budzi się.\nW połowie dnia widzę plażę na maleńkiej wysepce. Postanawiam dolać paliwa do mojego małego i cichutkiego silnika. Gdy stojąc na brzegu bawię się kanistrami, przewodami, workami nie zauważam jak rzeka zabiera mi ponton. Gdy się zorientowałem, że rychło spotka mnie los Robinsona, ponton był już wiele metrów ode mnie płynął sobie spokojnie niesiony przez nurt. Nie zastanawiając się rzuciłem się do wody i po kilku minutach dogoniłem mój dryfujący domek. Po kolejnych kilkunastu minutach odymałem na wiosłach pod prąd, zapakowałem paliwo i pozbawiony telefonu kontynuowałem rejs ku ziemi krzyżackiej.\nPo czym poznać, że wpływamy Wisłą na Ziemię Chełmińską? To pierwsze ziemie zakonne, napotkane na wodnej drodze do Bałtyku. Krzyżacy, potem Niemcy szanowali Wisłę. Budowali nad nią wspaniałe miasta. Wspaniałe zamki. Okres, kiedy one podupadły to lata powojenne, kiedy to na tereny, z których wysiedlono rdzennych mieszkańców, przybyła nic nieszanująca swołocz wschodnioeuropejska z dzisiejszej Białorusi i Ukrainy. Także i po 1989 r., po upadku PGR-ów, tereny te, prastara infrastruktura wodna, zostały zaniedbane i najczęściej rozkradzione. W miejscach, gdzie kiedyś były mosty, które po wojnie wywieziono na „ziemie zawsze polskie”, teraz kursuje prom. Świat po wojnie poszedł do przodu. Z wyjątkiem Prus wschodnich, gdzie nastąpił trwały regres. Smutne to.\nGdy dopływam do pierwszej śluzy przy wejściu na Nogat, mam wrażenie, że czas się tu zatrzymał przed wojną. Wszystkie elementy urządzeń hydrotechnicznych są sprzed wojny. Niezwykle zaniedbane. Wybetonowane za Niemca nadbrzeże podziurawione przez barki, wodę i czas. Nikt go nie remontuje. A wystarczy kilka desek szalunkowych i trochę betonu. Wystające druty dziurawią nieznacznie mój ponton.\nU-boot pod Malborkiem\nDzięki uprzejmości załogi barki kursującej z piachem miedzy Wisłą a Malborkiem, siedziałem sobie przez najbliższe dwie godziny i podziwiając nenufary, czaple, boćki oraz mnóstwo mew, dawałem się holować. Tuz przed Malborkiem, gdy już w kokpicie woda sięgała mi powyżej kostek, rzuciłem chłopakom zgrzewkę piffka, odpaliłem katarynę i zacząłem dryfować w kierunku zamczyska. Po chwili podpłynęła do mnie motorówka biura ochrony rządu, łódź policyjna i poddany zostałem przesłuchaniu, co to za dywersyjną działalność zamierzam prowadzić moim u-bootem pod zamkiem, na którym uroczystą kolację jedzą prezydenci kilku państw. Gdy oficerowie zobaczyli kanistry z benzyną gdy usłyszeli żart, że jestem z alka idy, kazali mi się wynosić. Gdy zacząłem nagrywac scysję na aparat fotograficzny (kamera z nagrywarką) i zagroziłem, że opublikuje tę hucpę, odpuścili i pozwolili mi podpłynąć pod zamek. Wkrótce potem mój ponton wystawał kilka zaledwie centymetrów ponad wodę. Musiałem niespodziewanie i przedwcześnie zakończyć rejs. Taka klapa w okrągłą rocznice wielkiej wiktorii. Niemieccy turyści robili zdjęcia nieudacznikowi, który dał się podziurawić niemieckim drutom. Postanowiłem nie dać za wygraną i już wkrótce zaatakować Malbork od drugiej strony.


Djembe remo - Djembe Forum - wszystko o bębnach djembe\nDzisiaj jest ndz sty 20, 2019 6:05 am\nRejestracja: pn sty 02, 2012 9:04 pm\nPostautor: TenPoPrawej » pt sty 20, 2012 9:53 am\nWitam.Znalazłem ostatnio w sklepie internetowym właśnie taki bęben- djembe remo.W związku z tym mam kilka pytań.\n1.Czym różni się od tradycyjnego djembe?\n2.Co to za dziwna membrana?\n3.CZEMU JEST TAKIE DROGIE?\nCzy dźwięk wydawany przez ten bęben różni się jakoś znacząco od tradycyjnego djembe?(no np. z powodu membrany, bo ona to raczej ze skóry nie jest)\nhttp://sklepakord.pl/p6410,african-coll ... -remo.html\nLink z bębenkiem\nRejestracja: ndz lip 23, 2006 6:58 pm\nRe: Djembe remo\nPostautor: Prospectra » pt sty 20, 2012 12:15 pm\nmiałam kiedyś coś podobnego - korpus był z fiberglasu, lekki, i cena za tę technologię jest pewnie,\nale niestety nie brzmiało to dobrze, znaczy obojętne od naciągnięcia - dawało pobrzęk.. jakby uderzać w wiadro\nale może nowy brzmi lepiej, tamten o którym mówię był już nieco wyrobiony\nRejestracja: sob maja 06, 2006 10:55 pm\nSkontaktuj się z kuba pogorzelski\nPostautor: kuba pogorzelski » pt sty 20, 2012 3:02 pm\ngłówną zaletą tego sprzętu jest zdaje się plastikowa membrana, która nie zmieni parametrów przy wilgotnej pogodzie, więc jeśli ktoś jest amatorem bębnienia na deszczu to chyba powinien się właśnie na cos takiego zdecydować,\nzasadnicze pytanie : czy zastosowany system naciągu jest w stanie odpowiednio napiąć tę membranę? odpowiedzi nie znam i nie jest oczywista wg mnie.\nwiem na pewno, że za 2000 można mieć dopieszczony , najwyższej klasy bęben afrykański, oryginalny, z pięknego drewna, pięknie wykończony, który jest w mojej opinii dużo lepszy niż jakiś plastikowy wyrób seryjny.\nwydaje mi się że w ogóle te lepsze fabryczne serie djembe (nie mówię tu o mainlowskiej indonezji i fiberglasowych tocach) które kosztują w granicach 1500 zł i więcej przeznaczone są raczej dla perkusjonalistów - tj muzyków, którzy grają muzykę rozrywkową / jazzową i inną ale nie afrykańską. grają oni głównie na bębnach latynoskich, a djembe traktują jako uzupełnienie zasadniczego zestawu perkusyjnego. raczej nie insteresuje ich tradycja afrykańska i to jak te bębny brzmią naprawdę i co się na nich gra, za to ważne jest "nowe brzmienie " do setu instrumentów i marka. Nie wypada grać na struganym gdzieś w Afryce.. (a gdzie to jest , bębenku tylko trzeba mieć najnowszy, z jak najlepszej serii wypust fabryczny, którego posiadanie jest w pewnych kręgach synonimem profesjonalizmu.\nZupełnie inne podejście do rzeczy - mi zupełnie obce. Jedyny walor, który ewentualnie jestem w stanie zrozumieć to to, że taki bęben teoretycznie można precyzyjniej dostroić do odpowiedniego dźwięku skali, jako , że posiada system niezależnych od siebie haków. No i wygoda strojenia - jeśli klucze są sprawne, to jest to ponoć wygodniejsze.\nNo ale właśnie tu jest zasadnicza różnica - djembe afrykańskie naciągamy raz i jest, ewentualnie dociągamy, jeśli trzeba. Kubańskie conga popdciąga się i opuszcza na każde granie - stąd może wśród instrumentalistów nie związanych z Afryką, a więc laików w temacie djembe pokutuje przekonanie, że z tym instrumentem należy się obchodzić podobnie.\nPostautor: TenPoPrawej » pt sty 20, 2012 4:37 pm\nDzięki za wyczerpującą odpowiedź. Pozdrawiam\nRejestracja: ndz wrz 23, 2012 9:46 pm\nPostautor: kuben » czw lis 01, 2012 8:33 pm\nwątek może nie jest już aktualny, ale na wypadek chciałbym dodać, że 14" djembe Remo najlepszej linii można dostać w Polsce już za ok. 1000 zł. posiadam i jestem zadowolony. temat Remo jest rozwinięty w dziale "producenci"\n"Bo w ogniu próbuje się złoto, a ludzi miłych Bogu - w piecu poniżenia" - Syr 2, 4


KSIĘGOWY - Pracuj w kulturze\n- sporządzanie dokumentów finansowych, sprawozdań;\n- przygotowanie umów cywilnoprawnych;\n- opracowanie projektu dotacji celowych;\n- prowadzenie kasy i sporządzanie dokumentów kasowych;\n- prowadzenie rejestrów umów o dzieło, umów zlecenie;\n- prowadzenie rozliczeń lekarskich za czas choroby zgodnie z obowiązującymi przepisami;\n- sporządzanie i przekazywanie przelewów bankowych i dowodów wpłat;\n- prowadzenie indywidualnych kart wynagrodzeń pracowników;\n- sporządzanie sprawozdań okresowych analiz kosztów i przychodów;\n- prowadzenie księgi przedmiotów nietrwałych i środków trwałych;\n- rozliczanie innych wartości pieniężnych (bilety wstępu, wydawnictwa, itp.);\n- prowadzenie księgi druków ścisłego zarachowania biletów wstępu , dokumentów KP, KW, czeków,\n-naliczanie i wypłata wynagrodzeń, zasiłków, ekwiwalentów oraz innych należności,\n- obsługa PUE ZUS,\n- obsługa programu PŁATNIK – sporządzanie, rozliczanie i przesyłanie drogą - elektroniczną dokumentacji ZUS,\n- terminowe naliczanie i odprowadzanie składek na ubezpieczenie społeczne i - zdrowotne, Fundusz Pracy, Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i innych,\n- prowadzenie ewidencji dla ZUS, podatkowej, itp.,\n- prowadzenie ewidencji majątku trwałego oraz małocennego wyposażenia,\nksięgowanie faktur zakupu i sprzedaży.\n- wykształcenie wyższe ekonomiczne lub rachunkowe;\n- umiejętność obsługi programów biurowych: (pakiet MS Office), kadrowo-płacowych, Płatnik, finansowo-księgowych;\n- komunikatywność, sumienność, umiejętność pracy na samodzielnym stanowisku, a także w zespole, odpowiedzialność, terminowość i dokładność w realizacji powierzonych zadań, dyspozycyjność,\n- umiejętność radzenia sobie w warunkach stresujących, pod presją czasu.\n- rodzaj umowy − umowa o pracę;\n- wymiar czasu pracy − pełny etat;\n- miejsce pracy – Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu, ul. Kąpielowa 8.\nhttp://muzeuminstrumentow.pl/projekty/ksiegowy/,otworzy się w nowym oknie\nAdministratorem danych osobowych jest Dyrektor Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu, dane kontaktowe:\nWymagane dokumenty należy składać w siedzibie Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu, ul. Kąpielowa 8 (w sekretariacie), przesłać pocztą lub drogą elektroniczną na adres: biuro@muzeuminstrumentow.pl w nieprzekraczalnym do do dnia 12.06.2021 r. z adnotacją: „Oferta na stanowisko: Księgowego w Dziale Finansowo-Księgowym.”


Składanie wniosku CEIDG-1 przez telefon | ifirma.pl\nOd stycznia 2017 roku Ministerstwo Rozwoju dało przyszłym przedsiębiorcom nowe narzędzie ułatwiające zakładanie działalności gospodarczej. Od kilku lat możemy składać wnioski CEIDG-1 nie wychodząc z domu przy użyciu e-puapu, podpisu kwalifikowanego oraz bankowości internetowej. Od stycznia bieżącego roku mamy również możliwość złożenia wniosku przez telefon.\nCEIDG-1 – telefonicznie\nNa podstawie informacji uzyskanych od przyszłego przedsiębiorcy podczas rozmowy telefonicznej, konsultant Centrum Pomocy Przedsiębiorcy (tel. 801-055-088) wypełnia wniosek oraz wyjaśnia wątpliwości związane z zakładaniem działalności gospodarczej. Po zakończeniu rozmowy wnioskodawca otrzyma SMS z numerem identyfikacyjnym wniosku. Ze wskazanym numerem, przedsiębiorca, który chce rozpocząć działalność gospodarczą powinien udać się w ciągu 7 dni do dowolnego urzędu miasta/gminy na terenie całego kraju. Numer identyfikacyjny wniosku pozwoli pracownikowi urzędu odnaleźć wniosek w bazie, po zidentyfikowaniu wniosku, zostanie on wydrukowany i przedłożony przyszłemu przedsiębiorcy do podpisu. Ważne jest aby osoba podpisująca wniosek dokonała weryfikacji jego treści. Mogą się tam znaleźć literówki lub inne pomyłki związane na przykład z naszymi numerami identyfikacyjnymi, czy adresem. Jeżeli dane we wniosku okażą się błędne sposób ich skorygowania zależny jest od urzędnika, który będzie wprowadzał wniosek, może sam wprowadzić zmiany do sytemu i ponownie wydrukować wniosek lub prosić aby przedsiębiorca wypełnił wniosek CEIDG-POPR. Formularz CEIDG-POPR służy do dokonywania korekt w przypadku pomyłek przy wypełnianiu części wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Aby cały proces został pozytywnie zakończony wnioskodawca musi zabrać ze sobą do urzędu dokument potwierdzający tożsamość taki jak:\nProszę pamiętać, że sama rozmowa z pracownikiem urzędu, podczas której wypełniamy wnioski nie spowoduje naniesienia zmian we wpisie ani dokonania rejestracji działalności. Konieczne jest udanie się do urzędu miasta/gminy celem zweryfikowania Państwa tożsamości. Niezweryfikowanie przedsiębiorcy lub pełnomocnika w urzędzie powoduje, iż informacje przekazane drogą telefoniczną nie mają skutków prawnych. Co oznacza, że gdy nie dotrze się do urzędu w ciągu 7 dni wniosek przepada, a zmiany w nim zawarte nie są naniesione. Autor: Magdalena Szpilka – ifirma.pl\n17 maja, 2017 (Aktualizacja: 3 sierpnia, 2020)


Ogrzewanie problematycznych przestrzeni, takich jak magazynyO atrakcjach Hiszpanii - pora na urlopStomatologia i protetyka, kilka faktówHouse maintenance services - short article sourire sainArchitektura w SzczeciniePrąd - jak go ujarzmić?Panele słoneczne i fotowoltaika. Z czym się to je?Pomysł na stylowe wnętrzeO ogrzewaniu w domach i nie tylkoNa szybko o rynnach, zastosowaniu i typachLeaking faucet and other plumbing repairsDlaczego warto mieć prawnika?Wprowadź styl do swojego salonuOgród z jacuzzi- czy warto?Bardzo istotny dział stomatologii- protetyka zębowaWynajem busów - czy warto? Krótki wpisObrabiarki CNCJak znaleźć fachowca od klimatyzacji - ważne zmianyProfesjonalna opieka nad seniorem. To nie takie łatweZbiorniki na wodęAwaria w aucie - jedziemy do warsztatuRozrywka dla dzieci na dworze. Czy można jeszcze odciągnąć je od komputerów?Kancelaria Adwokacka KatowiceJakie auta wybrać?Jak skutecznie sprzątać?Panele dekoracyjne do wnętrzOzdoby z melaminy. O wnętrzachO naszych czworonożnych kompanachYour car - your joy?


••• Pościel żółta ••• 160x200 i inne •• Dziecięce żółte pościele •• Komplety satynowe w kolorze żółtym •• Lavaro\n» Pościele żółte\nPościele żółte (50)\nBiały / Kremowy (10)\nSzary / Czarny (9)\nŻólty / Pomarańczowy (14)\nsrebrny / szary (4)\nZółty / Pomarańczowy (27)\nSzukasz kompletu w jasnym, a jednocześnie nasyconym kolorze? Nasze żółte pościele to produkty, które pozwolą Ci wprowadzić do sypialni trochę słońca. Ich zaletami, poza piękną barwą, są walory praktyczne oraz staranne wykonanie. To artykuły tworzone z naturalnych tkanin, szyte z dbałością o detale, a także dające się łatwo utrzymać w czystości.\nPościele żółte z wysokiej jakości materiałów\nWiemy, że w przypadku pościeli ważny jest nie tylko wygląd - przemyślane wzornictwo i kolorystyka. Nasze komplety ułatwiają spokojny, zdrowy i nieprzerwany sen. Wykonywane są z naturalnych tkanin, dzięki czemu nie podrażniają skóry, a także na długo zachowują swoje pierwotne właściwości (nie przecierają się, nie rozciągają). Żółte pościele dostępne w naszej hurtowni internetowej to komplety satynowe bawełniane - tworzone z tkaniny w pełni naturalnej (100% bawełny), tkanej splotem atłasowym i dodatkowo uszlachetnianej.\nPościele żółte i z żółtymi akcentami w różnych rozmiarach\nAsortyment naszego sklepu internetowego obejmuje pościele w aż 5 różnych rozmiarach: 140x200, 160x200, 180x200, 200x200, 220x200. Aby wyszukać pościele w kolorze żółtym lub te z przewagą żółtych akcentów w wybranym rozmiarze, warto skorzystać z opcji filtrowania dostępnych na naszej stronie. Umożliwiają one znalezienie kompletów o określonych rozmiarach, danego producenta, a także utrzymanych w preferowanej kolorystyce.\nDo czego pasują pościele w kolorze żółtym?\nŻółte pościele świetnie wpasują się w jasne wnętrza - zwłaszcza te urządzone w klasycznym stylu, utrzymane w stonowanej kolorystyce, oraz te pełne bieli i jasnego drewna, zaaranżowane w skandynawskim stylu. Komplety w nasyconym, cytrynowym odcieniu przełamią charakter surowych, nowoczesnych wnętrz - będą pięknie kontrastować z szarymi, stalowymi bądź grafitowymi barwami. Pościele w rozbielonych, pastelowych wnętrzach wkomponują się z kolei w pomieszczenia zaaranżowane w romantycznym lub sielskim stylu.\nPościele żółte w połączeniu z innymi kolorami\nPoza pościelami jednobarwnymi w ofercie naszej hurtowni znajdziesz także wielokolorowe artykuły. Żółto-niebieska pościel, zdobiona kwiatowym wzorem, to propozycja dla tych, którym zależy na oryginalnym, ożywiającym sypialnię komplecie. Bardziej klasyczne zestawienia (np. żółci z bielą) spodobają się minimalistom i tym, którzy cenią sobie uniwersalny, ponadczasowy wystrój.\nPościele żółte - dziecięce, młodzieżowe i dla dorosłych\nŻółty to pogodny i ożywczy, a jednocześnie nienachalny kolor. Pasuje do każdej sypialni - sprawdzi się jako pościel dziecięca, młodzieżowa czy komplet dla dorosłych. Z bogatego asortymentu naszego sklepu możesz wybrać artykuły w odcieniu nasyconej żółci czy te bardziej stonowane - o subtelnej, rozbielonej barwie. W ofercie mamy również pościele w innym kolorze, z żółtymi akcentami. To zróżnicowanie z pewnością pozwoli Ci znaleźć produkt, który będzie w pełni odpowiadał Twoim potrzebom.\nPościel bawełniana 160x200 - 3182 a - Holland Na Prezent\nPościel bawełniana 220x200 - 3182 a - Holland Na Prezent\nPościel z bawełny 220x200 3593 a - Holland Na Prezent Stay with Me\nKpl pościeli satynowej - 140x200 + 70x80 - Milos - Gold Line Greno\nKpl pościeli satynowej - 140x200 + 70x80 - Windy - Gold Line Greno\nKpl pościeli satynowej - 160x200 - Milos - Gold Line Greno\nCena: 185,00 zł 370,00 zł\nKpl pościeli satynowej - 160x200 - Windy - Gold Line Greno\nKpl pościeli satynowej - 220x200 - Milos - Gold Line Greno\nCena: 260,00 zł 520,00 zł\nKpl pościeli satynowej - 220x200 - Windy - Gold Line Greno


Maria Montessori PEDAGOG - ppt pobierz\nMaria Montessori PEDAGOG\nOpublikowałMarek Potęga Został zmieniony 4 lata temu\nPrezentacja na temat: "Maria Montessori PEDAGOG"— Zapis prezentacji:\n1 Maria Montessori PEDAGOG\n9 Maria Montessori urodziła się 31 sierpnia 1870 roku w Chiarawall we Włoszech\n10 Montessori jeszcze za życia otrzymała na swą pracę pedagogiczną błogosławieństwa papieży: Piusa X i Benedykta XV oraz uzyskała imprimatur na prace poświęcone wychowaniu religijnemu.\n11 Obroniła doktorat z psychiatrii 10 lipca w 1896 roku, stała się tym samym pierwszą kobietą – lekarzem we Włoszech (na 110 punktów otrzymała 105)\n12 „Bardziej zajęta, niż nauczycielka ludowa, i zupełnie pozbawiona wakacji, uczyłam dzieci od 8. rano do 7. wieczór. Te dwa lata praktyki są moim pierwszym i właściwym tytułem do pedagogii.”\n13 Case dei Bambini - czyli Dom Dziecięcy został otwarty 6 stycznia 1907 roku, w dzielnicy Świętego Wawrzyńca przy ulicy Via dei Marsi Nr 58\n14 W 1910 roku podjęła decyzję o rezygnacji z wykonywania praktyki lekarskiej, a także opuściła Uniwersytet Rzymski i w pełni zajęła się pracą pedagogiczną, skupiając się na popularyzowaniu i rozwijaniu swojej metody\n15 Nurt Nowego Wychowania Okaleczamy godność dziecka wyręczając je w czynnościach, które mogłyby przy naszej pomocy wykonać samo\n16 Istota Pedagogiki Montessori sprowadza się do stwierdzenia, że ponieważ każde dziecko jest inne, powinno rozwijać się według stworzonych przez siebie, – czyli przez swoje możliwości, kompetencje i umiejętności – indywidualnych planów rozwojowych tak, aby ich właściwa realizacja umożliwiała mu naukę samodzielną i efektywniejszą\n17 Proces nauczania jest skuteczny, gdy wokół dziecka panuje atmosfera poszanowania dla jego wysiłku: cisza i spokój, brak pośpiechu, oceniania i rywalizacji. Dziecko może się skoncentrować przy wykonywanej przez siebie pracy.\n18 Rolą nauczyciela jest wskazywać dziecku jak korzystać z materiału dydaktycznego, wprowadzać i respektować zasady swobody wyboru, rodzaju, czasu, miejsca i formy pracy, zasady stopniowania i izolowania trudności, porządku, transferu, własnego działania i powtarzania, samokontroli i ograniczenia.\n19 SWOBODNY WYBÓR Pozwól mi zrobić to samemu\n20 Dziecko zdobywa wiedzę i doświadczenie poprzez: - absorbującą psychikę (rejestracja w podświadomości informacji z otoczenia) - okresy szczególnej wrażliwości (czas optymalny, zainteresowań) - polaryzacja uwagi (wnikliwe i długotrwałe zainteresowanie jednym przedmiotem)\n21 Materiał dydaktyczny: - niezbędny do ćwiczeń życia praktycznego - sensoryczny - akademicki - artystyczny (związany z ekspresją dziecka)\n22 Tygodniowy plan pracy Ocena opisowa\n23 Porządek w otoczeniu - porządek w sercu To nie dziecko powinno dostosować się do szkoły, lecz na odwrót\n24 Częste opuszczanie szkoły jest wskazane, gdyż poprzez wycieczki i wędrówki dzieci wyobcowane przez nowoczesny świat, lepiej uczą się „w naturze i z nią żyć”\n25 Montessori uważała, iż uczenie na drodze aktywności wymaga stworzenia odpowiedniej bazy materialnej. W zakresie wychowania religijnego zaprojektowała Montessori, pomoce, które były związane przede wszystkim z wprowadzeniem dziecka w liturgię, np. dla zapoznania wychowanka z symboliką ołtarza i pojawiających się na nim w czasie eucharystii przedmiotów, Montessori zgromadziła w Atrium zminiaturyzowane kopie rzeczywistych naczyń liturgicznych, aby dziecko mogło je zobaczyć, dotknąć i poznać ich przeznaczenie. Inną ciekawą pomocą jest kalendarz liturgiczny objaśniający budowę roku kościelnego. Montessori zobrazowała upływający czas w formie okręgu, będącego niczym tarcza zegara, na którym drewniane tabliczki oznaczające kolejne tygodnie oznaczone są barwami odpowiadającymi danym okresom liturgicznym.\n26 Wiele uwagi poświęciła Maria Montessori wprowadzeniu dziecka w rzeczywistość objawioną na kartach Pisma Świętego. Doskonale nadają się do tego celu przypowieści ewangeliczne. Są one proste w swojej strukturze, bardzo krótkie w narracji, ale za to bogate w treść. Można przedstawiać je dzieciom już od 3-go roku życia, posługując się metodą inscenizacji, do której są wykorzystywane płaskie sylwety. Centrum wszystkich przypowieści stanowią te o Dobrym Pasterzu. Dziecko poznaje dzięki nim Boga, który szuka zaginionej owcy, zagubionej drachmy, przyjmuje syna marnotrawnego. W ten sposób doświadcza, iż Bóg jest miłością, troszczy się o każdą owieczkę, a więc o każdego człowieka, szuka jej i przygarnia do swego serca.\n27 Zadaniem wychowawcy jest wspólne z dzieckiem odkrywanie Boga\nZadaniem wychowawcy jest wspólne z dzieckiem odkrywanie Boga. Oczywiście, posiada on wiedzę o wiele szerszą niż wychowanek i stąd podstawowym jego celem powinno być ofiarowanie dziecku pomocy na trudnej drodze rozwoju. Nie może jednak wychowawca budować tu relacji mistrz - uczeń, pouczający - pouczany; bowiem prawdziwym Mistrzem i Nauczycielem jest Bóg. Montessori podkreślała, że dziecko i jego dusza są dla wychowawcy wielką tajemnicą. Nie sposób jej odkryć na drodze teoretycznego przygotowania. Aby poznać dziecko potrzeba modlitwy, której w procesie wychowawczym towarzyszy wnikliwa obserwacja młodego człowieka.\n28 Podstawową cechą wychowawcy jest miłość do dziecka ogarniająca "jak płomień". By był do niej zdolny, musi przejść radykalną przemianę - wyzbyć się dumy, zakłamania, chęci górowania nad dzieckiem, pychy czy przejawów ciągłego niezadowolenia z niego. Montessori jako wzór stawiała nauczycielom Chrystusa - Sługę.\n29 Dzieła „Kinder die in der Kirche leben” (Dzieci, które żyją w Kościele) i „Gott und das Kind” (Bóg i dziecko).\n30 Maria Montessori posiadała geniusz traktowania dziecka, nawet bardzo małego, jako osoby, żywej istoty, która ma swoje własne prawa rozwoju. Z tej perspektywy żąda ona nieustannie, by nie narzucano dziecku od samego początku praw stworzonych przez dorosłych i nieodpowiednich dla niego, ale by wychowawca - dla wypełnienia swej roli - zgodził się wycofać zamiast się narzucać. Ma stać, rzecz jasna, u boku dziecka, ale z całą powściągliwością i uważnie bacząc na jego pierwsze reakcje, tym bardziej, że dochodzą one do głosu w atmosferze obopólnej wolności i osobistej autonomii. (...) Paweł VI z okazji stulecia jej urodzin w 1970 r.\n31 Czyżby wady? - brak pracy zespołowej - brak zabaw podejmowanych dla przyjemności - brak bajek w życiu dziecka, które kształciłyby wyobraźnię…\n32 Zmarła 6 maja 1952 roku Na nagrobku napis: „Proszę kochane dzieci, które wszystko potrafią, aby razem ze mną budowały pokój między ludźmi i na świecie”\n33 Dziękuję za uwagę Natalia Ruman nruman@interia.pl\nPobierz ppt "Maria Montessori PEDAGOG"


Tu Targówek - Nowy Lidl na Bródnie. Umowa podpisana\n« nowsze starsze »19 sierpnia 2020\nNowy Lidl na Bródnie. Umowa podpisana\nNiemiecka sieæ marketów poszerza swoj± obecno¶æ w Warszawie. 18 sierpnia og³osi³a otwarcie sklepu w dzielnicy Targówek.\nFundusz Pradera European Retail Parks, do którego nale¿y centrum handlowe Homepark Targówek przy Malborskiej, poinformowa³, ¿e jego nowym najemc± zosta³a niemiecka sieæ Lidl. Sklep zajmie powierzchniê 2000 m2, zwolnion± przez market Spar (dawny Piotr i Pawe³). Aktualnie trwaj± prace projektowe.\nLidl przy Malborskiej\n- Dobrze zaopatrzony i rozpoznawalny sklep spo¿ywczy to jedna z osi konceptu Homepark, w którym portfolio zosta³o dobrane tak, by przyci±gaæ ca³e rodziny w poszukiwaniu najlepszych rozwi±zañ dla domu oraz wszystkiego, co z domem zwi±zane - mówi Agata Brzeziñska z firmy Pradera.\nW Homepark Targówek dzia³aj± sklepy zwi±zane z budowaniem, wykoñczeniem i aran¿acj± domu, ale znajdziemy tam tak¿e takie marki, jak TK Maxx, CCC, Smyk, Pepco, Rossmann czy Euro RTV AGD.\nDozownik do Myd³a w P³ynie Dani Bia³y\nWersal £ó¿ko kontynentalne Fendy 160 x 200 Mega - Darmowa Dostawa\nDomowy ogródek - Poziomka Attila - zwisaj±ca - do uprawy w domu i na balkonie\nKosz Metalowy Z Bambusem\nStojak na rêczniki papierowe Joseph Joseph Easy Tear bia³o-zielony\nTorba hobo rozm. L - grafit, limonka\nPolicja apeluje: "Je¶li go rozpoznajesz, zadzwoñ!"Policjanci z Targówka ustalaj± to¿samo¶æ mê¿czyzny, który przebywa w jednym ze szpitali w Warszawie.\n"Co za chlew". Imprezowali w Lesie BródnowskimDziêki wymianie urz±dzeñ na placu zabaw i nowym wiatom piknikowym polanka w Lesie Bródnowskim zyska³a nowy wygl±d. Niestety natychmiast wróci³y stare problemy.\nMost w Lesie Bródnowskim gotowy. Rowerzy¶ci mile widziani?Nowy mostek jest szerszy, zgrabniejszy i bardziej atrakcyjny wizualnie - informuj± Lasy Miejskie. Dzieciêce wózki mog± spokojnie siê min±æ. Co z rowerami?\nSkargi na liniê 262. "Co¶ nie gra z t± tras±"Dlaczego trasa nowego autobusu jest inna, ni¿ obiecana po konsultacjach z mieszkañcami? Sprawdzamy.\nWypadek na placu zabaw. Winne uszkodzone ogrodzenieCh³opiec korzystaj±cy z placu zabaw pod blokiem przy ul. ¦wiêtego Wincentego 87 dozna³ gro¼nie wygl±daj±cych obra¿eñ cia³a.\nDarmowe p³ywanie, p³atne parkowanie. Zmiany na PoloneziePomys³y wspieraj±ce finansowo p³ywalniê Polonez ciesz± siê w ostatnich edycjach bud¿etu obywatelskiego nies³abn±cym poparciem.\nObwodnicy Pragi nie bêdzie. Od 50 lat odk³adana "na pó¼niej"Jedna z najpilniejszych inwestycji transportowych w Warszawie znowu nie zosta³a uznana za priorytet. Marnuje siê projekt za 6,7 mln z³.\nNie chcieli kawiarni w parku Bródnowskim. "Mo¿e nie lubi± kawy?"Podczas kryzysu i stanu epidemii zd±¿yli¶my prawie zapomnieæ, ¿e kapitalny remont 24-hektarowego parku mia³ ju¿ trwaæ. Na pocieszenie dostali¶my dwie rze¼by.\nZatrzymanie na Czerwiñskiej. "Odkrêca³ ko³a od toyoty"Dos³ownie na oczach mundurowych 21-latek krad³ ko³a z zaparkowanej toyoty.\n"Je¶li rozpoznajesz tego mê¿czyznê - zadzwoñ". Absurdalne apele policji- Ka¿dy, kto rozpoznaje widocznego na zdjêciach mê¿czyznê proszony jest o kontakt z policj± - apeluj± ¶ledczy z komisariatu na Targówku, prezentuj±c na zdjêciach niemal ca³kowicie zas³oniêt± twarz podejrzanego.\nLas Bródnowski idealny na piknik? "Nowy plac zabaw i wiaty ze sto³ami"Na polance w Lesie Bródnowskim trwaj± intensywne prace remontowe. Mieszkañcy zyskaj± odnowione miejsce do wypoczynku.\nPolicja apeluje: "Je¶li go rozpoznajesz, zadzwoñ!"\n"Obserwuje i ¶ledzi kobiety z dzieæmi". Mieszkañcy ostrzegaj± siê wzajemnie\nJecha³ autobusem w szlafroku i kapciach. Kierowca wezwa³ stra¿ miejsk±\nPorzuci³a niemowlê w reklamówce. Jest wyrok s±du


Błogie odwroty - Yanick Lahens (eBook) - Księgarnia PWN\nSeria / cykl: Seria Literacka Karakteru\nPolifoniczna powieść, której akcja toczy się w dzisiejszym Port-au-Prince, stolicy Haiti. Kilka miesięcy po zabójstwie sędziego, który za wszelką cenę pragnął zachować niezależność, nikt z jego bliskich nie potrafi pogodzić się ze stratą. Osierocona córka, żona i szwagier próbują odgadnąć zagadkę jego śmierci. Misternie zbudowana intryga trzyma w napięciu, ale nie ona jest w powieści najważniejsza. Ważniejsze jest tu tu oszałamiające, niebezpieczne, a zarazem piękne i rozbudzające zmysły miasto oraz ludzie, którzy je tworzą, z całym bogactwem ich uczuć, marzeń, pragnień i niespełnień. Ważne są także proste pytania, na które nie ma łatwych odpowiedzi: gdzie kończy się niewinność a zaczyna współudział? Co to znaczy być odważnym? Gęsta, pulsująca proza, w której słychać echa Baldwina, Marqueza i Frankétienne’a oraz dźwięki nie tylko haitańskiej muzyki.\nWróżba, Wspomnienia dziewczynki\nKosztowni dobrodzieje: Sylwetki z bruku z 1897 roku to esej autorstwa polskiego poety i prozaika Kazimierza Laskowskiego (ur. 1851 r.). Laskowski był autorem wielu piosnek, najczęściej nawiązujących do wydarzeń bieżących. Jego utwory ukazywały się w Ku...\nPowieść autorstwa Elizy Orzeszkowej. Eliza Orzeszkowa była zarówno jednym z pierwszych teoretyków pozytywizmu w Polsce, jak i najwybitniejszym twórcą tego okresu. Jej dzieciństwo przypadło na schyłek romantyzmu i w tym duchu został...


BEZ GOTOWANIA BEZ PIECZENIA - KAMELEON KULINARNY\nKategoria: BEZ GOTOWANIA BEZ PIECZENIA\nWYTRAWNY BLOK CZEKOLADOWO-RYŻOWY-ŻYTNI. Wytrawny, lekki a zarazem wartościowy deser (o tym później), wyjątkowo szybki i bardzo prosty do przygotowania 🙂 Nie mówię o czekaniu aby stężał w lodówce.. do tego trzeba już cierpliwości 😉 Jeśli macie Młodych Gości – użyjcie mlecznej czekolady, lub połowę białej (spód) a połowę mlecznej czekolady[…]\nPESTO Z RUKOLI. Pesto to zielony sos pochodzący z Włoszech, tradycyjnie składający się z bazylii, oliwy, parmezanu, orzeszków piniowych i soli, serwowany zawsze zimny, najczęściej do pieczywa lub makaronów. Tradycyjne pesto możemy znaleźć w sklepach pod nazwą Pesto alla Genovese. W sprzedaży występuje również pesto czerwone, na bazie bazylii z dodatkiem[…]\nPASTA Z SERKA CAPRI. SKŁADNIKI: 220 gramów (1 opakowanie) serka Capri czyli serka typu włoskiego 70-100 ml oliwy z oliwek oleju lnianego lub oleju z pestek winogron 5 ząbków czosnku 2 male młode pory po 1/3 papryka czerwonej i żółtej sól pieprz WYKONANIE: 1.[…]


Upoważnienie do rejestracji pojazdu Wysokie Mazowieckie 2021 - wzór pełnomocnictwa • jakiwniosek.pl\nUpoważnienie do rejestracji pojazdu - wzór pełnomocnictwa 2021 Wysokie Mazowieckie\nUpoważnienie do rejestracji pojazdu w Wydziale Komunikacji w miejscowości Wysokie Mazowieckie\nIle wynosi opłata za upoważnienie do rejestracji pojazdu w miejscowości Wysokie Mazowieckie?\nJak napisać upoważnienie do Wydziału Komunikacji w miejscowości Wysokie Mazowieckie?\nWzór upoważnienia do rejestracji pojazdu w Wydziale Komunikacji w miejscowości Wysokie Mazowieckie\nKto przyjmuje dokumenty dot. sprawy - upoważnienie do rejestracji pojazdu w miejscowości Wysokie Mazowieckie?\nPodczas rejestracji pojazdu w miejscowości Wysokie Mazowieckie powinni być obecni wszyscy jego współwłaściciele. Jeżeli któryś ze współwłaścicieli nie może stawić się w Wydziale Komunikacji w miejscowości Wysokie Mazowieckie należy wypełnić upoważnienie do rejestracji pojazdu. Dzięki niemu formalności w urzędzie może dopełnić jeden z współwłaścicieli lub inna osoba, która otrzyma upoważnienie.\nUpoważnienie do zarejestrowania pojazdu w miejscowości Wysokie Mazowieckie nie wiąże się z opłatą, jeśli pełnomocnictwa udzielasz najbliższym członkom rodziny (np. mąż, żona, ojciec, matka, syn, córka, brat, siostra). Jeżeli pełnomocnictwo dotyczy osoby spoza rodziny, opłata za upoważnienie wynosi 17 zł. Opłatę możesz uregulować przelewem na rachunek urzędu lub w kasie Wydziału Komunikacji w miejscowości Wysokie Mazowieckie. W przypadku zapłaty przelewem należy wydrukować potwierdzenie i dołączyć do wniosku o rejestrację pojazdu w miejscowości Wysokie Mazowieckie.\nupoważnienie do odbioru dowodu rejestracyjnego w miejscowości Wysokie Mazowieckie\nPobierz wzór upoważnienia do rejestracji samochodu lub innego pojazdu w Wydziale Komunikacji w miejscowości Wysokie Mazowieckie. Wzór został przygotowany do wydruku w formacie PDF i do edycji w formacie DOC.\nUpoważnienie do rejestracji pojazdu (PDF) w miejscowości Wysokie Mazowieckie\nUpoważnienie do rejestracji pojazdu (DOC) w miejscowości Wysokie Mazowieckie


Mikołaj Rej jako pisarz [Bronisław Chlebowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nKSIĄŻKI DLA WSZYSTKICH MIKOŁAJ REJ JAKO PISARZ napisał Bronisław Chlebowski Odbitka z książki zbiorowej p… t. «Z wieku Reja» ku uczczeniu czterechsetnej rocznicy urodzin poety. WARSZAWA NAKŁADEM I DRUKIEM M. ARCTA 1905 Дoзвoлeно Цeнзypoю Вapшaвa, 9 Aпръля 1905 гoдa\nDANE BIOGRAFICZNE. Kilkowiekowe oddalenie, z jakiego ukazuje się nam postać praojca poezyi polskiej, wytworzyć musiało w postaci Reja liczne przekształcenia, wynikające z nieuchronnych załamywań i zabarwień, wywołanych przez coraz grubszą mgłę przeszłości, przysłaniającą oku czytelników „Wizerunku” lub „Zwierciadła” rysy ich autora. Życiorys, skreślony przez Trzecieskiego (za życia Reja), pozwalał wprawdzie do pewnego stopnia kontrolować i poprawiać nasze imaginacyjne wizerunki, jednakże ten zgruba narysowany, nieudolny, choć bogaty w ciekawe szczegóły, szkic, zostawia szerokie pole dla domysłów i pobudza do fantazyjnego rozszerzania podanych, a uzupełniania brakujących rysów. Przez półtrzecia wieku po śmierci Reja spotykamy tylko o nim krótkie wzmianki i anegdoty, zwykle tendencyjnie zabarwione. Taki sam charakter posiada biografia, pomieszczona przez ks. Hieronima Juszyńskiego w „Dykcyonarzu poetów” (1820 r.); dołączył on, do przedruku opowieści Trzecieskiego, szczegóły zebrane z dawnych druków i ciekawego, a zatraconego dziś zbioru listów z w. XVI-go, odnoszących się do Mikołaja Reja i jego rodziny. Wójcicki, Ambroży Grabowski, Wiszniewski i Maciejowski zajmowali się przeważnie bibliografią utworów Reja, nie dorzucając nowych danych do życiorysu. Jedyna monografia, jaką skreślił Bronisław Zawadzki (1875 r.) opiera się na znanych już poprzednio świadectwach. Ogłoszenie w roku 1880 pięciu aktów sądowych, znalezionych przez Rybarskiego w Kielcach *) rozpoczyna okres poszukiwań archiwalnych, które podjęli - *) Pomieszczone w przekładzie polskim w «Ateneum» z r. 1880-go, t. III, str. 371, 389. na większą skalę St. Ptaszycki i Zbigniew Kniaziołucki. Pierwszy z nich, swą bogatą w świeże dane, choć drobną rozmiarami pracę, ogłosił po rosyjsku, w wydawnictwie Akademii nauk w Petersburgu r. 1883; drugi, dr. Kniaziołucki, zebrawszy przeszło 800 aktów sądowych z wieku XV i XVI tyczących się Reja i jego rodziny, wydał takowe r. 1892 w Krakowie staraniem Akademii Umiejętności. Zaczęte przed 25 laty prace, nad wyjaśnieniem szczegółów biograficznych i działalności literackiej poety, wydały już pokaźne owoce. Drukujące się obecnie w Krakowie dzieło prof. Bruecknera dostarczy zapewne bogatego plonu nowych szczegółów, obok ujęcia w organiczną całość dotychczasowych rezultatów. Mając zamiar wyjaśnić w pracy niniejszej stanowisko i zasługę Reja jako pisarza, ograniczę się na podaniu w tym wstępie biograficznym, jedynie najważniejszych danych, wyjaśniających koleje jego życia *). –- *) "Wstęp ten oparty jest na mej pracy, ogłoszonej r. 1893 w «Ateneum» (t. I, str. 90 i nast.) p… t. «Mikołaj Rej w świetle nowych świadectw.» Gałąź rodu Okszyców z przydomkiem Rej siedzi w Nagłowicack nad Nidą (dziś pow. jędrzejowski) już napoczątku w. XV. Mikołaj, dziad poety, żonaty z Barbarą, córką Sławca z Topoli, zamożny ziemianin umiera 1477 r., 'zostawiając ośmiu synów i cztery córki. Jeden z tych synów, Stanisław, ojciec poety, wyrusza około r. 1480 na „rycerski chleb do ziem ruskich” i tam przy poparciu Jana Wątróbki arcybiskupa lwowskiego, także Okszyca, małopolanina, osiedla się i zaślubia pannę Buczacką z bogatego rodu dziedziców Niemszyna (dziś pow. rohatyński). Owdowiawszy, niezadługo żeni się powtórnie z Barbarą z domu Herburtówną, wdową po Żórawińskim. Rej miał kilkoro dzieci z pierwszego małżeństwa, pani Barbara zaś dwóch synów, mylnie przeto Trzecieski, a za nim późniejsi biografowie twierdzili, iż urodzony w tym drugim małżeństwie syn, przyszły poeta, był jedynakiem. Przyszedł on na świat r. 1505 we wtorek mięsopustny, w Żórawnie nad Dniestrem, miasteczku, położonem w dzisiejszym pow. żydaczowskim na wschód od Stryja. Ojciec poety, Stanisław (zm. 1528), rycerz i ziemianin, z ubogim bardzo zasobem umysłowym, zamierzał niewątpliwie wychowywać syna tym trybem, jakim sam był wychowany, zaprawiając go do myśliwstwa, które stanowiło niejako szkołę rycerstwa. Dopiero pod wpływem rozszerzającego się z dworu królewskiego popędu ku oświacie, zwłaszcza od przybycia Bony (r. 1518), upowszechniało się śród możniejszych rodzin małopolskich przeświadczenie o potrzebie wyższego wykształcenia dla młodzieży. Czyniąc ustępstwo nowym wymaganiom i naleganiom rodziny żony, oddaje Stanisław syna, mającego dziedziczyć głównie w Małopolsce, do szkół w Skalmierzu (koło Topoli), ale z przekonaniem, które podzielał i mały Mikołajek, że to mu się na niewiele przyda. Przybywszy w kwietniu r. 1518 w Proszowskie, załatwia w Krakowie kilka spraw majątkowych i umieszcza 13 – letniego syna w jednej ze szkół akademickich (w bursie Jeruzalem). To, co mówi sam Rej o nauce szkolnej w „Zwierciadle,” stwierdza opowieść Trzecieskiego (który rozpoczął nauki w Krakowie 1513 r.) i usprawiedliwia niechęć rwącego się do życia chłopca, ku ówczesnej nauce, nie mającej z życiem najmniejszego związku. Umieszczenie Mikołaja na dworze Andrzeja Tęczyńskiego odnieść należy, zgodnie ze świadectwem Trzecieskiego, do r. 1525. W czasie pobytu na dworze Tęczyńskiego traci Mikołaj ojca, który umiera w końcu 1528 r., czy też w początkach 1529 r. Młodzieniec przystępuje zaraz do objęcia majątków ojcowskich. Pierwszym zapewne dokumentem, w którym występuje usamowolniony młodzieniec („Nicolaus Rey in Slanowicze heres”), jest oblig na 700 flor., wystawiony 13 maja 1529 r. Skończył wtedy już lat 24, a więc stał się zdolnym do zeznawania aktów sądowych. W rok potem spotykamy tego mniemanego prostaka i nieuka w charakterze komornika sądowego, prowadzącego czynność rozgraniczania wsi Wojciecbowa od Małej Kazimierzy (pow. pińczowski), zleconą mu przez Jana Tęczyńskiego, podkomorzego krakowskiego. Zarówno te czynności jak energiczne zajęcie się sprawami majątkowemi (o czem świadczą liczne dokumenty sądowe z r. 1530 i 1531) ukazują 25-letniego młodzieńca o wiele poważniejszym od zwykłego fantazyjnego wizerunku. Powagę tę zwiększa jeszcze wczesne ożenienie (r. 1531?) z Zofią, córką Jana Kościenia, Jastrzębczyka, piszącego się z Wywli i Sędziszowa, wsi leżących w niewielkiej odległości od Nagłowic. Ten Koścień, człowiek zamożny, spokrewniony z wieloma wybitnemi rodami małopolskiemi, żonaty był z Borzyszowską z Borzyszowic (dziś Borszewice pod Sędziszowem), siostrą arcybiskupa lwowskiego (od 1494 do 1503) Andrzeju. Był to ród Różyców (Poraitów). Arcybiskup, wedle świadectwa Trzecieskiego, obdarzył siostrę dobrami w ziemi chełmskiej. Majątek ten przeszedł na córkę, jedynaczkę zapewne *). Dnia 20 grudnia r. 1531 zawierają młodzi małżonkowie układ majątkowy w Krakowie. Mikołaj zapisuje żonie dożywotnio Topolę, Zofia zaś oddaje mężowi też dożywotnio dobra w Chełmskiem, upoważniając go zarazem do wszelkich czynności sądowych w sprawach, tyczących tych majątków. Zarząd dobrami, rozrzuconemi w trzech odległych od siebie stronach kraju, zniewalał Reja do częstych podróży. Posiadłości w Krakowskiem zostawały zdawna już pod staranną opieką dziada Mikołaja, pozostałej po nim wdowy, energicznej Barbary, wreszcie ojca i stryja poety; gospodarstwo folwarczne było już urządzone, łany kmiece nie stały pustkami. Inaczej się przedstawiały posiadłości na Rusi Czerwonej i świeżo otrzymane za żoną dobra w Chełmskiem. Tam trzeba było zaprowadzać nowe porządki i ściągać osadników trudnych do utrzymania na miejscu, przy częstych na- - *) W 1552 roku Zofia Rejowa po śmierci Andrzeja Jesieńskiego otrzymuje w spadku rodowe Borszowice. padach tatarskich i współuibieganiu się sąsiadów, odmawiających sobie nawzajem kmieci. Z tego to powodu w pierwszych latach po ożenieniu, Rej przebywać będzie przeważnie w Chełmskiem i okolicach Żórawna, pozostawiwszy w swych krakowskich włościach rządców (factores), których często spotykamy w dokumentach. Opowieść Trzecieskiego o Reju jest to niewątpliwie gawęda starca blizko 70-letniego, nie troszczącego się o zaprowadzenie ładu w swych wspomnieniach, ni o sprawdzenie mieszających się w osłabionej pamięci faktów. Z tego np., co mówi o arcybiskupie Róży i podarunkach, jakie czyni krewnym, czytelnik i biografowie wznoszą zwykle, iż żona Reja była wyposażoną przez stryja arcybiskupa, tymczasem stryj ten już w r. 1510 zakończył życie na stanowisku arcybiskupa gnieźnieńskiego i mógł wyposażyć jedynie swą siostrę, matkę żony Reja. Dalej opowiada Trzecieski, iż poeta po opuszczeniu dworu Tęczyńskiego przebywał czas dłuższy „między przyjacioły” na Rusi, a głównie „pilen był hetmana,” którym był Mikołaj Sieniawski, wojewoda bełzki. Dopiero po powrocie z Rusi miał się Rej ożenić. Tymczasem dokumenty świadczą, iż przed ożenieniem bawił w Małopolsce i trzymał się dworu Tęczyńskich, pobyt zaś na Rusi i stosunki z Sieniawskim (siedzibą główną Sieniawskich były wtedy Oleszyce w Bełzkiem na półn… od Lwowa), odnieść należy do epoki poślubnej, między r. 1532 a 1540. W dokumentach niema śladu stosunków Reja z hetmanem. Sieniawscy, Leliwitowie, pochodzili z Małopolski i połączeni byli przez małżeństwa z Oleśnickimi, Tarłami, więc stosunek z tą rodziną mógł zawiązać Rej jeszcze w Małopolsce, może na dworze Tęczyńskich. Z tego, co mówi o sobie w „Zwierzyńcu,” wnosić wolno, iż po ślubie nie bardzo pilnował ogniska domowego, a gonił za „panią fortuną” po dworach magnackich, biegając "za nastołkami" i szukając zadowolenia swej ambicyi „w chwataniu polewek” i pobrzękiwaniu podkówkami po salach pańskich. Główną rezydencyą Reja w tym czasie jest zapewne świeżo założony Rejowiec (na połowie drogi z Chełma do Krasnegostawu) na obszarze dóbr Kobyle, otrzymanych za żoną. Prócz Rejowca, zakłada w r. 1542 na obszarze, należącym do Kobylego, wieś Sawczyn (dziś Sufczyn). Ogólny obszar tych stykających się z sobą majątków wynosił w przybliżeniu do 25,000 morgów, w czem naturalnie ¾ co najmniej zajmowały lasy. Zdaje się, że p. Mikołaj chciał wy tworzyć za przykładem tylu Małopolan, fortunę magnacką i na niej oprzeć przyszłą świetność rodu. Wstęp na dwór królewski ułatwiły mu stosunki z Tęczyńskimi, Sieniawskimi, Szafrańcem, Oleśnickimi, Gamratem. Liczne zalety towarzyskie, w połączeniu z rozwijającemi się zdolnościami literackiemi, przy majątku wzrastającym skutkiem niepospolitej zabiegłości i energii w prowadzeniu gospodarstwa – torowały Rejowi drogę do wybitnego stanowiska w kołach dworskich. Dlaczego jednak, pomimo życzliwości króla i wszechwładnej Bony, nie zasiadł na stołku senatorskim, którym z pewno – ściąby nie wzgardził, trudno odgadnąć. Miłość swobody, którą Trzecieski objaśnia ten fakt, może była tylko osłoną zawiedzionych pragnień ambitnych. Że bowiem brał czynny udział w życiu politycznem, że umiał zasługiwać się dworowi, nawet Bonie, świadczą udzielono mu nagrody, w stałych pensyach (jurgieltach) i nadaniach dzierżaw. Roku 1547 dnia 18 maja Zygmunt I na prośbę Bony „pro g. N. R. aulico nostro” przeznacza mu 50 grzywien rocznej płacy ze stacyi w Skalmierzu. Jednocześnie otrzymuje przywilej lokacyjny dla Rejowca. Zygmunt August, nadając Rejowi w r. 1552 Dziewięciele, za zasługi „względem ojca i nas” wyraża się także: „aulicus noster.” W akcie sądowym, pisanym w Przemyślu r. 1561, nazwany jest Rej „sekretarzem J. K. Mości.” W potwierdzeniu nadania Dziewięciel w r. 1564 powiedziano: „aulico et servitori nostro.” O pobieraniu 30 grzywien z cła chełmskiego świadczy ciekawy, bo własnoręczny kwit Reja, wydany 19 stycznia 1566 r. Dedykacya „Żywota Józefa” królowej Izabeli (córce Zygmunta I) wskazuje na blizkie stosunki poety z dworem. Możnaby przypuścić, iż utwór powyższy, przyjęty życzliwie przez koła dworskie, jako pierwszy donioślejszy pojaw wytwarzającego się piśmiennictwa narodowego, sprowadził poecie nagrodę królewską w nadaniu wsi Temerowce (pow. stanisławowski). W akcie, wydanym 1546 roku d. 13 lutego król oświadcza, iż chce obdarowanego „bene de nobis merendum in posterum reddere alaeriorem.” Życzliwa ręka, zapewne jednego z sekretarzy królewskich, dopisała przed tekstem aktu: „Donatur villa Temerowcze g. Nicolao Rey vati Polono alias Rymarzowi.” Czy jednak te hojne nagrody wystarczały pragnieniom i nadziejom poety, możnaby powątpiewać. Charakterystyki Bony i Izabeli w „Zwierzyńcu,” skreślone bardzo zręcznie i dowcipnie, tchną złośliwością, miarkowaną zapewne tylko względami dla Zygmunta Augusta. W trzeciej części „Żywota człowieka poczciwego” powiada Rej: „Bo jeśli sobie wspomnisz czasy młodości swojej, żeś za tą panią fortuną i za jej dworem po wszystkie czasy swoje biegał, nie może być jedno, iż zawżdy przestraszone sumienie w sobie znaleźć musisz.”Niewątpliwie miał tu na myśli siebie samego i niezbyt czystej natury środki zasługiwania się i wyjednywania tak licznych nadań królewskich. Choćbyśmy zgodzili się z Trzecieskim na to, że Rej „żadnem ziemskiem urzędem nie chciał się parać,” to nie wynika stąd, by wyrzekał się godności dworskich, starostw, a nawet stołka senatorskiego. Charakterystyczna naiwność umysłowa tego „prostaka” znika w sferze życia praktycznego i interesów materyalnych, przechodząc w spryt i przebiegłość. Umie sobie ujmować ludzi i korzystać z każdej sposobności do pomnożenia swej fortuny. Nie zaniedbując rozległego klucza dóbr chełmskich, którego dochody zwiększa przez zakładanie nowych wsi, karczem, browarów, nadzór nad lasami, wytwarza w Krakowskiem drugi kompleks dóbr, zakładając, w pobliżu swej głównej rezydencyi w Nagłowicach, miasto Okszę (r. 1554) na obszarach nabytych wsi: Powęzowa i Tworowa. Nazwy, jakie dobiera dla zakładanych miast, zdradzają możnowładczeaspiracye,wzbudzone przykładami panów, o których się ocierał. Do Nagłowic należą rozległe lasy nad Nidą i poblizki Slęcin. W paromilowej odległości od Nagłowic posiada Rej pod Skalmierzem: Topolę i Słanowice, a pod Słomnikami Dziewięciele (Dziewięcioły) na dożywotnią własność. Jeżeli do tego dodamy: Temerowce, Seredne, Dubowicę i Kołodziejów na Rusi, kamienicę w Krakowie i liczne kapitały polokowane na różnych dobrach, to polski Enniusz przedstawi się nam w postaci energicznego plantatora, łączącego żarliwość religijną z gorączką bogactw i znaczenia, zużywającego niewyczerpane zasoby energii fizycznej zarówno na działalność produkcyjną, jak na rozrywki hulaszczego życia, goniącego za „panią fortuną” rozlicznemi drogami. Zarząd tylu majątków, rozrzuconych na rozległej przestrzeni, zniewalał Reja do ciągłych podróży. Interesa pieniężne i ustawiczne sprawy z sąsiadami o granice, zbiegłych kmieci, szkody w zasie – wach, wywoływały liczne procesy i konieczność częstego stawania po sądach w charakterze powoda czy pozwanego. Dobra w Chełmskiem zostają, o ile się zdaje, pod zarządem żony, która stale tam mieszka, kiedy małżonek już od r. 1540 przeważnie przebywa w Krakowskiem. Ten długoletni rozdział, rzucający niezbyt pochlebne światło na pożycie małżeńskie, zostaje zapewne w związku z naprężonemi stosunkami, jakie zachodzą pomiędzy p. Mikołajem a jego teściem Kościeniem. Kwestye pieniężne, posagowe, musiały być zapewne powodem ciągłych zatargów *). Ze śmierć Reja, w końcu września r. –- *) Pominiemy tu ze względu na główne zadanie niniejszej pracy zarówno działalność Reja jako reformatora, szerzyciela nowych pojęć religijnych, jak udział jego w życiu politycznem i opowieść długoletnich sporów i procesów z duchowieństwem, zwłaszcza z klasztorem jędrzejowskim. Przygotowujące się obecnie specyalne opracowania wyjaśnią niezadługo te strony tak ruchliwego i bogatego w różnorodne czynności żywota tego niezmordowanego działacza i pisarza zarazem.\n


Żeromszczyzna | definicja, naśladowanie stylu Żeromskiego | ENCENC\nŻeromszczyzna – termin wieloznaczny, stosowany często z intencją ironiczną – oznaczający wtedy naśladownictwo stylu i tendencji pisarstwa Stefana Żeromskiego, uznawanego często za pretensjonalny i manieryczny. Może również odnosić się do samej twórczości Żeromskiego – wiąże się wtedy zazwyczaj z krytyką wad treści i formy jego pisarstwa lub z uznaniem go za anachroniczne.\nNiekiedy jednak jest to również neutralne, opisowe określenie cech twórczości Żeromskiego. Żeromszczyzna może oznaczać też realizowane w życiu postawy społeczne zaczerpnięte z twórczości Żeromskiego. Termin wyraża często niechęć czytelników współczesnych tak do zdezaktualizowanej treści, jak i do formy dzieł pisarza.\nŻeromszczyzna a postawy społeczne – etos społecznikowski i etos inteligencki\nDzieła Żeromskiego propagują pewne wzorce osobowe i postawy społecznikowskie. Celem Żeromskiego było zresztą formowanie ich i rozpowszechnianie w społeczeństwie. Żeromszczyzna może oznaczać przejmowanie tych wzorców i postaw. Zdarza się, że za pomocą tego terminu krytykuje przesadne koncentrowanie się na działalności społecznikowskiej oraz brak realizmu w aktywizmie społecznym.\nTypowe postacie w prozie Żeromskiego, które realizują te wzorce, to doktor Tomasz Judym (Ludzie bezdomni) oraz Stanisława Brzozowska (Siłaczka). Słowo “siłaczka” także bywa ironicznym określeniem naiwnego aktywizmu społecznego (np. w zwrotach typu Nie chcę być “siłaczką”). Za pomocą pojęcia żeromszczyzny krytykuje się również etos inteligencki jako całość.\nKrytyka ta była silnie obecna już w dwudziestoleciu międzywojennym – dziś stała się jeszcze silniejsza, gdyż podkreśla się anachroniczność i przebrzmiałość samych idei społecznych Stefana Żeromskiego. Zwraca się często uwagę na brak aktualności problemów poruszanych przez Żeromskiego oraz na sam fakt, że treść i styl jego dzieł są dla wielu współczesnych czytelników irytujące. Idealizm pisarza obejmuje “braterstwo” inteligentów i ludu, umiłowanie wielkich idei moralnych, wrażliwość na krzywdę ludzką, wierność własnym przekonaniom, czynne uczestnictwo w “misji” naprawiania świata, a także fetyszyzacja postępu społecznego.\nZa równie staromodny uchodzi nihilizm występujący w twórczości Żeromskiego oraz jego młodopolski erotyzm. Zwłaszcza w połączeniu z postawami społecznikowskimi uchodzą one często za dziwaczne, pretensjonalne i trudne do przyjęcia dla współczesnego czytelnika.\nNiekiedy “żeromszczyzną” nazywa się również prowincjonalność, rozumianą jako “zatęchła atmosfera prowincji”. Takie rozumienie terminu odnosi się np. do Obrzydłówka z powieści Ludzie bezdomni.\nKrytyka stylu prozy Stefana Żeromskiego\nTwórczość Żeromskiego wykazuje także stylistyczną oryginalność, niejednokrotnie ostro krytykowaną. Żeromszczyzna może oznaczać naśladownictwo charakterystycznego stylu pisarza – tak celową stylizację, jak i twórczość epigońską wobec Żeromskiego. Cechuje ją np. stosowanie niezwykłego słownictwa, skłonność do hiperboli i emfazy, wprowadzanie do prozy elementów lirycznych oraz emocjonalność wypowiedzi. Silnie liryzowane są zwłaszcza opisy przyrody i opisy przeżyć wewnętrznych w twórczości Żeromskiego. Nasycony elementami poetyckimi jest cały świat przedstawiony jego poezji – Stefan Żeromski bywa więc określany jako “poeta prozy”.\nPisarstwu Żeromskiego zarzuca się nadużywanie przymiotników, niejasną składnię, powtórzenia oraz nadmierną ilość opisów. Narracja Żeromskiego uchodzi za chaotyczną i rozwlekłą – niechęć czytelników może budzić dziś nawet sama długość jego powieści. Jako całość styl Żeromskiego uchodzi często za pretensjonalny i manieryczny, niekiedy wręcz grafomański. Widoczna jest często także pospieszność, a nawet niestaranność Żeromskiego, który pisał dużo i szybko – przyczynia się to do błędów warsztatowych i pewnej chaotyczności jego dzieł.\nW tym sensie termin “żeromszczyzna” rozumiany jest podobnie, jak określenie “młodopolszczyzna”, a więc jako pełen niechęci termin wartościujący. Styl Żeromskiego wywodzi się zresztą z konwencji młodopolskiej i już w dwudziestoleciu międzywojennym uważany był za archaiczny.\nBohdan Cywiński, Żeromski i “żeromszczyzna”, “Znak” 1964, nr 4, s. 450-463. (plik pdf).\nKategorie Encyklopedia literatury, Encyklopedia socjologii Tagi aktywizm, grafomania, hiperbola, literatura polska, Ludzie bezdomni, Młoda Polska, opis, Stefan Żeromski Nawigacja wpisu


Puzzle 60 App Kraina Lodu 2 - Kraina Lodu - Księgarnia Legolas\n» Puzzle 60 App Kraina Lodu 2\ndział: Puzzle » 60 elementów\nEKOBOHATER to gra, która zapewni całej rodzinie świetną zabawę i zachęci do dbania o środowisko! Zadaniem graczy jest zebranie z planszy różnego rodzaju śmieci np.: puszek, starych gazet,...\nParty World Kuchnia z akcesoriami 31 elementów\nKuchnia dla dzieci z akcesoriami - 31 elementów z serii Party World to idealny zestaw do zabawy, zarówno dla młodszych jak i nieco starszych dzieci. Naśladowanie dorosłych pozwala uczyć się...\nQuiz z kołem fortuny: Edukacyjna gra z kolekcji Było sobie życie\nSprawdź swoją wiedzę i poddaj się losowi w grze „Było sobie życie - Quiz z kołem fortuny”. Reguły są proste: wprowadzając w ruch koło fortuny, gracz zaciska kciuki i czeka na...\nSędziwa Hinduska, Anahita Chaval, w dniu swoich setnych urodzin, przekazuje prawnukowi manuskrypt, w którym opisała historię swojego życia. Młody Ari Malik, skoncentrowany na pracy i karierze,...\nKontynuacja bestsellerowej "Krwi na śniegu". Jon ucieka przed zemstą Rybaka, najważniejszego gangstera w Oslo, którego zdradził. Kieruje się na daleką północ Norwegii i ukrywa się w...


Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska - Sławomir Neumann w „TVP INFO”: Spotkanie z Tuskiem przed wyborami nie leży w interesie Dudy\nSławomir Neumann w „TVP INFO”: Spotkanie z Tuskiem przed wyborami nie leży w interesie Dudy\nUważam, że pokazanie Donalda Tuska jako przewodniczącego Rady Europejskiej i jadącego do niego prezydenta Dudy dla PiS byłoby ciężkie w kampanii. Wierzę i mam nadzieję, że Bruksela pojawi się w kalendarzu, ale dopiero po wyborach parlamentarnych – powiedział wiceminister zdrowia Sławomir Neumann w TVP Info.\nZdaniem gościa TVP Info za miesiąc zapomnimy, gdzie była pierwsza wizyta. Kolejność jest mniej istotna. – Ważne, żeby ten ciąg prac związanych z naszą polityką zagraniczną był spójny, czyli to, co robi rząd, było wspierane przez prezydenta. Wygląda na to, że pierwszy plan pracy Andrzeja Dudy jest zachęcający – ocenił wiceminister.\nCzy dla Donalda Tuska z kolei trudne było udźwignięcie faktu, że Andrzej Duda został prezydentem, bowiem nie pojawił się na zaprzysiężeniu? Na to pytanie Neumann odparł, iż Duda „jest naszym prezydentem przez pięć lat i wszyscy musimy w Polsce z tym żyć”. – Trzeba dać szansę Andrzejowi Dudzie, który powinien być także moim prezydentem, nie tylko PiS – zaznaczył Sławomir Neumann.\nWiceminister przyznał, że na liście najbliższych wizyt prezydenta powinna znaleźć się stolica Francji. – Od wielu lat, to że Polska potrafiła współpracować z Berlinem i Paryżem, realizując dzięki temu swoje interesy, ta oś była silna w Europie. Warto ją wspierać – zasugerował Sławomir Neumann Pałacowi Prezydenckiemu. Zdaniem gościa TVP Info, należy patrzeć na realne interesy, a nie te emocjonalne i historyczne marzenia.


Alicya Oss: Po tamtej stronie lustra: Przyjdź do mnie ze swoją dzikością /Anna In w grobowcach świata – Olga Tokarczuk/\nSeria MITY, którą przyszło mi trzymać właśnie w rękach, odpowiada na pytania czym tak w ogóle jest mit, czym był, i jak go rozumiemy współcześnie. Mit korzysta z języka symbolicznego, który rozszyfrowując - docieramy do mechanizmów działania naszej psychiki. Dlatego podlega on interpretacji. Nie może mieć autora, jest wielogłosowy, zmienia się wraz z człowiekiem, który go opowiada. Dlatego u Tokarczuk, tę najstarszą wersję mitu o schodzeniu do piekła, opowiada każdy i nikt. Czy to rodzi chaos? Według mnie nie. Dzięki temu mamy szansę usłyszeć historię także z ust tych, którzy zostali zapomniani. Ich głos został na wieki zapisany w słowach tej historii. Z tego urozmaicenia oczywiście wynika pewna niedogodność - każdy mit, także i ten, ma wiele wersji. Wielu jego fragmentów nie znamy. Nawet w wersji Tokarczuk w kulminacyjnych momentach są braki w tekście, a intrygujące kwestie zostają przemilczane. I wiecie co? To dobrze. Dzięki temu bowiem, my także możemy stworzyć własną historię. Odczytać mit na nowo, po swojemu i dołączyć do niosącego go po wieczność chóru.\nCi, którzy nie są jeszcze gotowi na odrzucenie liniowości, niech przystąpią do lektury zaczynając od posłowia. Tam podano wiele informacji, które pomogą w pełni zatopić się w lekturze, dotrzeć do ukrytych sensów, symboli, które można przypadkowo przeoczyć. Skoro chcemy jednak zerwać ze schematami i odnaleźć własną tożsamość: dlaczego nie zaczynać czytać od tyłu? Lub czytając zatoczyć koło: tekst, posłowie, tekst. Dotrzemy wtedy do cykliczności, w którą zaklęta została forma tekstu. Zobaczymy wtedy, jak owa liniowość głęboko w nas siedzi! A to przecież tylko konstrukt, który ma nam pomóc zapanować nad rzeczywistością. Właśnie – tylko - konstrukt, i to do tego nasz własny. Reguły według, których żyjemy, w każdej chwili mogą zastąpić inne. Utraty „zasad” - właśnie takiej iluzorycznej władzy - boją się Ojcowie. Jak to bowiem być może, że Inanna złamała odwieczne prawo? Pokazała, że ono istnieje tylko w głowach, tych, którzy w nie wierzą? Świadomość jest wrogiem władzy, a prawda Ojców, to tylko wrażenia, tej świadomości pozbawione.\nZmiany też są cykliczne – więc i one są domeną kobiecą. Władza Ojców jest tylko złudzeniem świata. To pramatka, groźbą, ustawia ich do pionu. Oni muszą jej ulec, ponieważ nie panują nad naturą - potrafią tylko projektować, życie w projekt może tchnąć tylko ona. Futuryzm tego mitu jest więc tylko prześmiewczą konwencją. To, że przeszłość pchnięto w przyszłość, to złudzenie – historia ta, toczy się po okręgu w nieustającym powrocie. Mimo wież, wind i holograficznych map – ogólnego uwspółcześnienia, tekst ten jest poza czasem. Złamanie liniowości i konwencji czasu, tak silnie przestrzeganej przez reguły zegarów i kalendarzy, zbliża nas do pokonania kolejnego boskiego prawa – tego, że to co umarło, nie może ożyć.\nW tekście Tokarczuk poznajemy Annę In, wcielenie sumeryjskiej bogini Inanny, która przybywa do podziemi na wezwanie swojej siostry. Ta, jak łatwo przewidzieć: zatrzymuje ją i zabija. Na szczęście bogini nie przybyła do piekła sama. Jej towarzyszka - Nina Szubur – wyrusza po pomoc. Ojcowie-Bogowie oczywiście odmawiają działania, lecz Pramatka groźbą „przekonuje” ich do współpracy. Anna In zostaje uwolniona. Jest jednak warunek: ma sprowadzić zastępstwo – swego dawnego kochanka. Za mężczyzną wyrusza jednak jego siostra, która chce ofiarować się za niego. Pani podziemi przystaje na to, by brat i siostra spędzali w jej królestwie po pół roku. Następuje symboliczne ustalenie cyklu natury. We współczesnej wersji sumeryjskiego mitu, odnajdujemy więc elementy znane nam z późniejszych mitologii i religii: zejście do podziemi, historię o Demeter i Korze, zmartwychwstanie Chrystusa (poczekaj 3 dni i idź po pomoc), stworzenie świata. Warto pamiętać, że bogowie sumeryjscy, byli bardzo ludzcy. Mieli tyle mocy, co człowiek, nie grozili mu więc i łatwiej było się od takich bogów uczyć. Rozumieli czym jest kruchość i niedoskonałość. Byli więc emocjonalnie dojrzalsi od wszechmogących i wiecznych. W tym kontekście warto zastanowić się, czy to nie bóg jest tylko ułamkiem mocy człowieka, mimo, że to ten jest ulepiony z gliny i wody?\nAnna In ma siostrę, tą złą – stanowiącą symbol dualizmu jej osobowości. Bliźniaczka to odbicie lustrzane, ciemna strona jej osobowości, przeciwieństwo, inność – podkreślana dodatkowo różnicami w wyglądzie. Można dosyć powierzchownie stwierdzić, że jedna reprezentuje tworzenie, a druga destrukcję. Nic jednak bardziej mylnego. Siostry to dwie strony tego samego medalu, jedna nie istnieje bez drugiej, nie mogą się nawzajem unicestwić. Anna In niesie życie, ale i w niej czai się śmierć. To bardzo ważna lekcja.\nPo co Inanna zeszła do podziemi? Nie wiemy. Może siostra wezwała ja podstępem, może chciała zwiększyć swoją strefę wpływów? Na poziomie symbolicznym, wkroczenie do piekła, może oznaczać walkę ze swoją podświadomością – zazwyczaj bohater udaje się do ciemnego lasu, pełnego nieznanego i strasznego itd. Wracając z takiej wyprawy odradza się, dokonuje integracji wewnętrznej, oswaja lęki. Teksty takiego typu, to idealne pole do psychoanalitycznej interpretacji.\nWarto pamiętać, że Inanna, to wieloaspektowe żeńskie bóstwo, a jej domem jest Irak – kraj przodujący w dyskryminacji! Nie tylko tu zniesiono, zniszczono i zapomniano o żeńskich bóstwach. Nie tylko tutaj ich świat stał się światem zapomnianym. Zmiany kulturowe sprawiły, że dziś większość z nas myśli w określony sposób. Nawet nie przypuszczamy, że można inaczej. I dlatego uśmiechnęłam się sama do siebie, gdy Anna In zbuntowała się już na poziomie porzucenia przygotowań świątecznych. No bo jak to? Jest dla kobiety coś ważniejszego, niż zagniatanie ciasta? Prowokacja, profanacja, skandal. Oj i właśnie w taki sposób odbierano atrybuty kobietom bogom - oddając im w zamian we władnie 3K: Kinder, Küche, Kirche. Widać, to np. również w budowie wizerunku Matki Boskiej. W naszej religii bóstwem nie jest i atrybutów też nie ma żadnych. Jest bierna, to tylko tło pełne poświęcenia – daleko jej do Dzikiej Kobiety Clarissy Pinkoli Estes. Podobnie, jak Ewie daleko do pierwszej żony Adama, Lilith…Ta symboliczna, rajska zmiana żon ukazuje, jak odbiera się kobietom tożsamość kulturową. In Anna na szczęście nie została z niej ograbiona. To ona odebrała męskim bogom ich strefy wypływów. Dlaczego zrobiła, to tak łatwo? Ojcowie bowiem - sfrustrowani prezesi globalnych koncernów, nie widzieli już niczego poza normą, zasadą, regułą, cyfrą, zapomnieli o maglowanej już przeze mnie cykliczności. Miasto, to bunkier „cywilizacyjnej zimy”, w którym schronili się na czas wypędzenia pierwiastka kobiecego do podziemi. Dla kobiet panuje zima. Jednak cykl zatoczy koło i wtedy to pierwiastek męski zostanie wypędzony do podziemi. I tak w kółko: taniec natury, cykl śmierci i zmartwychwstania. Takie pory roku, brat zastępujący siostrę w kosmicznej skali.\nŚmierć upokarza? Tylko tych którzy nie są na nią gotowi. Dlatego In Anna doznała upokorzenia - nie była gotowa, ponieważ była na wskroś ludzka. Podły (i konieczny dla jej rozwoju) czyn siostry nauczył ją oswojenia tego stanu. I dzięki niej mogą nauczyć się też ludzie. Tylko, że nadal tego nie zrobili, dlaczego? Przecież wciąż odcinamy się od korzeni. Miasto jak stało tak stoi - na pustych filarach i nie chcemy wiedzieć, co jest pod spodem… Miasto może być właśnie metaforą ludzkości, zbudowanej i funkcjonującej, jak kolos na glinianych nogach. Jak już sugerowałam - puste filary, odcinającą ją od korzeni. Wciąż łata więc dziury u podstaw, nie rozumiejąc celu ani sensu własnej egzystencji. To tylko jedna z możliwych interpretacji – ich ilość jest nieograniczona, jak ilość spojrzeń. Miasto z mitu, to także każdy z nas, każdy bojący się zejść na dół. Bo wydaje nam się, że tam nie schodzi się z własnej woli, tam schodzi się wtedy, gdy się umiera. Ten lęk każe nam trzymać się daleko od nas samych, przez co nigdy nie ogarniamy się, nie pojmujemy siebie. Integracja osobowości zachodzi w człowieku, dopiero wtedy, gdy oswoi on lęk przed pojawieniem się w tym piekle. Daleko nam jeszcze do tego. Poza tym, miasto In Anny opisane jest tak, by było nam bliskie: zatłoczone, zapracowane, zgonione, technologiczne – ma być, jak w domu. I ta swojskość mnie przeraża, bo jesteśmy właśnie tacy też we własnych wnętrzach. Straszne - te drapacze chmur, pędzące windy… I niestety z tego pogmatwania daleko nam do Sumeryjczyków. Oni chcieli zrozumieć świat i siebie, a my w pośpiechu o tym zapomnieliśmy…\nMity są pomostami zrozumienia. Od pierwszych stron zaczynamy szukać w głowie powiązań – lektura zmusza nas do intelektualnego wysiłku. W wykreowanym przez pisarkę świecie czuć napięcie. Nie tłumi go nawet płynność fabuły i zaskakujące rozwiązania narracyjne. Tekst jest żywy i wymaga od czytelnika skupienia. Dzieje się tak dlatego, że - mimo płynności - historia zbudowana jest z fragmentów, jakby tekst zapisany był na tabliczkach. Z jednej strony zderzamy się więc z dość surową konstrukcją, z drugiej z poetyckim językiem, w którego materii Tokarczuk swobodnie się porusza. Język ten zachwycająco obrazuje rzeczywistość, pełen jest bowiem metafor. Jeśli chodzi o powtarzający się wobec tego tekstu zarzut grafomanii – ja jej nie widzę. Uważam, że się świetnie broni – słowa zatopiono przecież w bardzo charakterystycznej konwencji. Surowa okładka pulsuje krwistą czerwienią. Żywą, silną i energetyczną barwą, która kontrastuje z ciemnym, ponurym światem podziemi. Ale czemu się dziwić: przecież krew to życie – to Anna In i każda kobieta. Jeszcze jedno skojarzenie: książka o kobiecej duszy, zagubionej w cywilizacyjnym spętaniu intuicji i wszechobecna czerwień – od razu przenosi mnie do Miłości zeszłej jesieni OhJeonghui. Poza tym czytać te powieść inaczej niż przez pryzmat Biegnącej z wilkami Estes – nie sposób.\nKtoś taki jak Anna In, In Anna, widzi wszystko żywe; żywy jest każdy trybik światła, najmniejszy przedmiot, tylko my, ci mniejsi, nie potrafimy tak patrzeć. Nam takie spojrzenie zdarza się od czasu do czasu i łatwo ulega zapomnieniu; to dlatego jesteśmy śmiertelni. Od urodzenia przyzwyczajamy się do martwoty. Gdybyśmy umieli ujrzeć świat jako żywy, od początku do końca, nie potrafilibyśmy umrzeć, nawet gdybyśmy bardzo tego chcieli.


„Piąty wymiar” Martina Vopěnki (Recenzja) – Kulturatka.pl – wydarzenia kulturalne w Krakowie\nJakub, twardo stąpający po ziemi absolwent fizyki, który poświęcił się prowadzeniu biznesu, traci swój majątek wskutek kilku błędnych decyzji. Nie jest już w stanie zapewnić swojej rodzinie życia na poziomie, do którego przywykła. Mimo wyrozumiałości wspierającej go żony oraz dzieci, cieszących się z tego, że mogą spędzać więcej czasu z tatą, Jakub nie chce wrócić do bycia „po prostu” pracownikiem. Obiera sobie za cel znalezienie czegoś wielkiego – czegoś, co da mu zastrzyk gotówki i zapewni przyszłość rodzinie.\nDo ogłoszenia amerykańskiej agencji, poszukującej człowieka do wzięcia udziału w eksperymencie, Jakub podchodzi z dystansem. Dlaczego mieliby wybrać właśnie jego? Z drugiej strony, obietnica wysokiego honorarium nie pozwala mu wahać się zbyt długo. Po wielu ankietach, testach i formularzach dostaje od agencji zaproszenie na spotkanie, które zmieni życie jego i jego bliskich.\nJakub weźmie udział w eksperymencie, podczas którego na rok zostanie odcięty od możliwości komunikowania się. W specjalnie przygotowanym bunkrze, gdzieś w górach Argentyny będzie musiał zmierzyć się z samotnością, tęsknotą, pożądaniem i wszystkim, co ze sobą przywiózł. Nie wie jednak, na czym tak naprawdę polega ów eksperyment i czy ludzie, którzy go do niego przygotowują, chcą mu pomóc, czy może tylko sprawdzić jego wytrzymałość. Jakub będzie więc ostrożny. Nie chce przecież zaprzepaścić wszystkiego, nie chce też, by czas, który poświęci, poszedł na marne. Bohater może zabrać ze sobą jedną książkę. Czy wybór okaże się słuszny i pomoże mu przetrwać, czy może skaże go na niepowodzenie? Czy Jakub zmieni przyszłość ludzkości? W każdej chwili eksperyment może zostać przerwany przez wciśnięcie znajdującego się w bunkrze czerwonego przycisku lub złamanie zapisów umowy…\n„Piąty wymiar” to trzymająca w napięciu, wciągająca lektura. Martinowi Vopěnce udało się połączyć elementy fizyki kwantowej z filozoficznymi rozważaniami o wszechświecie, człowieku, istnieniu, miłości, przeszłości i przyszłości. Będziemy towarzyszyć Jakubowi w zmaganiach z surowym klimatem Andów, niespodziewanymi gośćmi i kiełkującymi w głowie myślami o losach rodziny – co robią każdego dnia i jak mijają im tygodnie bez niego. Wizje prawdopodobnych zdarzeń – wypadków, zdrady, ważnych wydarzeń z życia dzieci, w których nie weźmie udziału, będą towarzyszyły mu na co dzień, nie ułatwiając zadania, którego przecież podjął się właśnie dla nich. Z drugiej jednak strony, to właśnie to doświadczenie sprawi, że dotknie tytułowego piątego wymiaru.\nData premiery: 6 maja 2019 r.\nZa egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Dowody na istnienie\nTags: „Samotność”Martin Vopěnkaeksperyment„Piąty wymiar”fizyka kwantowametafizyka


USA: 9-miesięczne niemowlę zmarło w nagrzanym samochodzie – Wprost\nDodano: 20 sierpnia 2018, 11:34 1\nZdjęcie ilustracyjne / Źródło: Fotolia / svetlichniy_igor\nPolicja z Hernando na Florydzie przekazała, że ojciec znalazł swoje 9-miesięczne dziecko w samochodzie w piątek 17 sierpnia nad ranem. Malucha pozostawiono na wiele godzin w rozgrzanym aucie. Mężczyzna próbował reanimować niemowlę do momentu przyjazdu ratowników. Dziecko trafiło do szpitala, ale nie udało się go uratować.\nZ ustaleń śledczych wynika, że od czwartku wieczorem dziecko pozostawało pod opieką matki. Śledczy próbowali już przesłuchać kobietę. Chcą też ustalić, jak długo dziecko przebywało w samochodzie. Na razie nie ujawniono więcej szczegółów w tej sprawie.\nDo podobnej tragedii w USA doszło w maju tego roku. Dwoje 5-miesięcznych dzieci zmarło po tym, jak ojciec zostawił je w nagrzanym aucie w Chesterfield. Policja twierdziła, że działanie mężczyzny nie było celowe, a jedna z wersji zakładała, że ojciec po prostu... zapomniał zabrać swoje dzieci.\n8-latek zmarł po zażyciu narkotyków ojca. Wziął 180-krotność śmiertelnej dawki


Jak walczyć ze stresem: porady\nStres traktowany jest przez większość osób jako odczucie negatywne, które utrudnia, a niekiedy wręcz uniemożliwia normalne funkcjonowanie. Na czynniki stresogenne jesteśmy narażeni na każdym kroku – w pracy, w domu, na ulicy. Aby ograniczyć destrukcyjne działanie stresu, warto sięgnąć po kilka sprawdzonych sposób. Podpowiadamy, jak walczyć ze stresem.\nMuzykoterapia na stres\nJednym ze sposobów niwelowania wpływu stresu na organizm jest aromaterapia. To gałąź medycyny niekonwencjonalnej, wykorzystująca dobroczynną moc olejków eterycznych. Aromaterapię w walce ze stresem można prowadzić na kilka sposobów, w tym m.in. poprzez aromatyzowanie pomieszczeń, inhalacje, kąpiele, masaże.\nOlejków eterycznych warto też użyć do przygotowania perfum. W przypadku stresu polecane są następujące olejki: lawendowy, grejpfrutowy, majerankowy, cytrynowy, ylang-ylang, walerianowy, z geranium, z mięty pieprzowej. Zapachy te wywołują reakcję w postaci uspokojenia, wyciszenia, ostudzenia emocji.\nKolejną znaną metodą redukcji stresu jest trening autogenny Schultza. To technika relaksacji neuromięśniowej, która łączy w sobie elementy medytacji, hipnozy i jogi. Opracowana została w 1932 roku przez niemieckiego psychiatrę i psychoterapeutę Johannesa Schultza. Trening autogenny obejmuje następujące po sobie elementy: uczucie ciężaru, uczucie ciepła, regulację pracy serca, regulację swobodnego oddychania, uczucie ciepła w splocie słonecznym, uczucie chłodu na czole.\nNa początek przez 3-5 minut ćwiczone jest uczucie ciężaru, następnie do 10 minut ćwiczone jest uczucie ciężaru i ciepła, końcowe ćwiczenie wynosi 15-20 i obejmuje wszystkie elementy.\nW walce ze stresem może pomóc metoda relaksacji Jacobsona, która określana jest również jako progresywna relaksacja mięśni. Opracowana została przez amerykańskiego psychiatrę Edmunda Jacobsona.\nMetoda ta polega na nauce napinania mięśni do uzyskania automatyzacji. Przybrać może formę relaksacji stopniowej – napinanie pojedynczej grupy mięśni, a następnie kolejnych, lub zróżnicowanej – napinanie pojedynczej grupy mięśni, potrzebnej do wykonania danej czynności, kiedy reszta jest rozluźniona. Relaksację Jacobsona wykonuje się na początku w pozycji leżącej, a z czasem w pozycji siedzącej czy finalnie podczas wykonywania różnych czynności.\nDoskonałym sposobem na stres jest muzyka relaksacyjna. Pomoże uwolnić się od lęków i odprężyć po ciężkim dniu. Taka muzyka jest polecana w stanach przemęczenia i przeciążenia umysłu. Sprawdzi się też jako wsparcie podczas nauki. Spowalnia tętno, obniża poziom ciśnienia tętniczego i kortyzolu, czyli hormonu stresu.\nRelaksacyjne dźwięki usprawniają koncentrację, równowagę, koordynację, świadomość ciała. Muzyka relaksacyjna może mieć postać dźwięków natury – szumu drzew, szumu wody czy śpiewu ptaków, ale i spokojnych dźwięków instrumentów, np. fletu, fortepianu, skrzypiec. Za najbardziej odprężającą piosenkę na świecie uważa się „Weightless” Marconi Union. Muzyka relaksacyjna jest nierzadko łączona z innymi metodami walki ze stresem, np. puszczana podczas masażu odprężającego, relaksującej kąpieli czy wieczoru przy ulubionej książce.


Wkładki do butów EMU Australia Waterproof Insole Black A11502 w ButSklep.pl\nWkładki do butów EMU Australia Waterproof Insole Black A11502\nstart Akcesoria Wkładki Wkładki do butów EMU Australia Waterproof Insole Black A11502 Powrót\nRozmiar 38 Rozmiar 39 Rozmiar 40\nNr katalogowy: A11502\nWkładki EMU Australia Waterproof.\nWkładki pasują do wodoodpornych butów EMU, które mają wyjmowaną wkładkę (np. Paterson, Brumby, Charlotte).\nMięciutka wełna merynosów zapewnia stopom odpowiednią temperaturę i komfort.\nPrzy każdym kroku będziesz odczuwać wygodę dzieki lekkiemu wyprofilowaniu.\nDzięki nim dłużej będziesz cieszyć się swoimi butami.\nCiepłe, super, ale trzeba mieć luz w bucie\nWkładki doskonałe. Sklep godny polecenia. Przesyłka dotarła zgodna z zapowiedzią. Polecam.\nWkładki spełniają oczekiwania w stu procentach. Ciepłe, wygodne i pasują do butów. Noszę rozmiar 38 i wkładki zamówiłam również 38. Pasują bez zarzutu. Wysyłka expresowa, zamówiony towar dostałam juz następnego dnia. Polecam sklep.\nElżbieta Warszawa, 26-01-2021\nWkładki spełniają moje oczekiwania ale niestety rozmiar 36 wkładek jest trudny do włożenia do butów o tym samym rozmiarze\nAnna Jaworzno, 02-01-2021\nWkładki rewelacyjne :) zakupiłam je z powodu lekko za dużych butów, teraz rozmiar wydaje sie idealny :) wkładki są miękkie i ciepłe, POLECAM! Dostawa ekspresowa, profesjonalna obsługa. Sklep warty uwagi :)\nIza Łódź, 14-12-2020\nWkładki wspaniałe!!! Mam „nowe” buty\nZamówione wkładki do butów przyszły następnego dnia. Jestem bardzo zadowolona, bo zakupiłam je do butów, które wcześniej kupiłam i okazały się za duże. Wg podanej tabeli rozmiary w centymetrach nie zgadzają się z rzeczywistością. Firma działa bardzo szybko. Polecam wszystkim\nIwona Radzymin , 24-04-2020\nŚwietne wkładki, idealnie pasują, ciepłe, dobrze wykonane podeszwa izolowana, rozmiar idealny - polecam :)\nTowar zgodny z oczekiwaniami stawianymi producentowi. Wysyłka i ogólny standard obsługi klienta na najwyższym poziomie.\nAgata Czarne, 18-11-2019\nWysyłka mega szybka co największy plus, wkładki cieplutkie można je używać do różnych butów. :)\nWkładki bardzo miękkie i ciepłe, dobrze wyprofilowane, dają duży komfort w czasie chodzenia, produkty Emu są rewelacyjne. Czas doręczenia bardzo krótki. Z czystym sumieniem polecam produkty i sprzedawcę.\nanna słupsk, 16-08-2019\nJestem bardzo zadowolona i z przesyłki i z wkładek, są takie jakie chciałam, wygląd, rozmiar i bardzo dobra jakość, dziękuję serdecznie i polecam wszystkim kupującym :-) Pozdrawiam serdecznie\nEwa Wałcz, 10-08-2019\nWkładki super. Polecam.\nSylwia Słubice, 28-07-2019\nSabina Rawicz, 04-03-2019\nWspaniałe, ciepłe, mięciutkie. Spełniają moje oczekiwania.\nWkładki ekstra. Wysokiej jakości. Zamówienie dotarło bardzo szybko! Gorąco polecam\nSabina Stary Sącz, 29-12-2018\nWkładki rewelacja. Nie barwią skarpety, mega ciepłe. Dostawa blyskawiczna. Polecam sklep.\nWioletta zachodniopomorskie, 08-12-2018\nWkładki świetne, mają bardzo grube futerko, więc pewnie będą ciepłe. Są profilowane, więc nadają się raczej do szerszych butów. Przesyłka dotarła błyskawicznie. Polecam obsługę w sklepie i robienie zakupów.\nSzybka wysyłka, wkładki ciepłe i wygodne. Gorąco polecam\nMarta Legnica, 04-02-2018\nCieplutkie, miękkie i bardzo przyjemne (nie gryzą) w dotyku.\nAgnieszka Warszawa, 30-01-2018\nSuper szybka dostawa, wkładki idealne, buty emu charlotte odświeżone na następny sezon. Polecam\nIrena Sierakowice, 29-01-2018\nSzybka dostawa, ładne opakowanie, idealny rozmiar, wkładki warte swojej ceny. Gorąco polecam!\nPaula Będzin, 13-12-2017\nZamówienie dotarło do mnie bardzo szybko! Z zakupionego towaru jestem zadowolona, produkt zgodny z opisem. Super obsługa :-)


Nowe funkcjonalności w Bizin.pl\n27 lipiec 2020, 12:07 Poniedziałek\nSystem Bizin.pl został wyposażony w nowe funkcjonalności które sprawią, że praca z system będzie jeszcze bardziej intuicyjna. Poniżej prezentujemy listę dodanych funkcjonalności.\nNowy szablon nagłówka dla dokumentów sprzedażowych\nDo systemu dodany został nowy szablon danych nagłówkowych (elegancki) dla dokumentów sprzedażowych.\nNumer dokumentu w stopce\nW stopce obok sumy kontrolnej dodany został numer dokumentu. Dzięki temu przy kilkustronicowych dokumentach minimalizujemy ryzyko pomyłki dokumentów.\nPrzypisanie kontrahentowi domyślnej waluty\nSystem został wyposażony w funkcjonalność która umożliwia przypisanie kontrahentowi domyślnej waluty która będzie automatycznie dodawana podczas tworzenia dokumentów.\nUslugi i projekty


Dziennik Prawny Skarga na lekarza, przychodnię lub szpital\nPrzedmiotem skargi może być niewłaściwe postępowanie personelu medycznego przychodni lub szpitala, w zakresie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, na podstawie umowy zawartej z wojewódzkim oddziałem Narodowego Funduszu Zdrowia.\nKonstytucja, ustawy, umowy międzynarodowe oraz Polska i Europejska Karta Praw Pacjenta gwarantują prawo do:\nJeśli któreś z nich nie jest respektowane, można do odpowiednich organów zaskarżyć szpital, przychodnię, lekarza albo pielęgniarkę.\nZastrzeżenia dotyczące sposobu udzielania świadczeń zdrowotnych możemy złożyć bezpośrednio do oddziału wojewódzkiego NFZ. Jego dyrektor ma obowiązek odpowiedzieć na nie pisemnie. Jeśli decyzja nie będzie pomyślna, można się od niej odwołać do prezesa centrali NFZ, a następnie do sądu administracyjnego.\nOto trzy etapy prawidłowo składanej skargi:\nWAŻNE! Zastrzeżenia pacjentów, dotyczące sposobu leczenia, należy kierować w pierwszej kolejności do: dyrektora szpitala, kierownika przychodni, Rzecznika Praw Pacjenta, rzecznika odpowiedzialności zawodowej lekarzy Okręgowej Izby Lekarskiej lub do Narodowego Funduszu Zdrowia. Trzeba pamiętać, że pracownicy NFZ nie są upoważnieni do oceny decyzji medycznych, podejmowanych przez lekarzy w procesie leczenia.\nPowinna ona trafić do oddziału wojewódzkiego NFZ. Można to zrobić na kilka sposobów:\nzłożyć bezpośrednio w siedzibie oddziału lub jego delegaturze;\nprzesłać skargę na adres e-mail – jeśli zgłoszenie skargi lub wniosku nie zostało opatrzone podpisem elektronicznym lub nie zawiera imienia, nazwiska, nazwy, adresu wnoszącego, pracownik NFZ za pomocą poczty elektronicznej występuje do skarżącego lub wnioskodawcy o uzupełnienie tych danych w terminie siedmiu dni, termin do załatwienia skargi lub wniosku biegnie od dnia wpływu uzupełnienia;\nDane kontaktowe oddziałów wojewódzkich NFZ.\nSkarżący powinien otrzymać pisemną odpowiedź. Każda skarga jest analizowana w odniesieniu do obowiązujących przepisów oraz postanowień umowy wiążącej danego świadczeniodawcę z oddziałem wojewódzkim NFZ. W przypadku konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, występujemy do świadczeniodawcy z prośbą o zajęcie stanowiska w danej sprawie. W niektórych przypadkach konieczne jest również przeprowadzenie u świadczeniodawcy kontroli.\nMiejscem, w którym pacjenci mogą uzyskać pomoc w formie interwencji (gdy uznają, iż naruszono ich prawa) jest także Biuro Rzecznika Praw Pacjenta.\nW przypadku, gdy nie odpowiada nam sposób funkcjonowania placówki medycznej, możemy złożyć skargę do dyrektora szpitala lub przychodni.\nJeśli uważamy, iż personel medyczny zachował się nieetycznie, skarga powinna trafić do okręgowego orzecznika odpowiedzialności zawodowej.\nW sytuacji, gdy zostaliśmy poszkodowani w trakcie leczenia, powinniśmy złożyć wniosek do wojewódzkiej komisji do spraw orzekania o błędach medycznych. Jeśli domagamy się odszkodowania, składamy pozew do sądu właściwego dla siedziby zakładu opieki zdrowotnej.\nTagi: poradnik konsumenta umowy pracownik Odszkodowania


Kiedy w życiu przybywają ciężkie : Moda on-line\nKiedy tak właściwie w życiu nadchodzą kłopotliwe sytuacje, wtedy warto umieć sobie radzić ze stresem. Wobec tego niezwykle istotne, jest by nie przejmować się bezcelowymi rzeczami. Nie przyniesie nam, to jakkolwiek nic stosownego, a tylko przysporzymy sobie zmartwień. Rozwód, nie jest dla nikogo niczym miłym, lecz niekiedy niemniej jednak sytuacja życiowa namawia nas do podjęcia takiej skomplikowanej decyzji. Jeśli, wobec tego mamy już taki zamiar należałoby udać się do doświadczonej kancelarii prawnej bądź jakiejkolwiek instytucji. Tu adwokat sprawy rodzinne szczecin oferuje nam dużo usług, jakie jak najbardziej potrafią zminimalizować przykre rzeczy związane z taką sytuacją. Rozwód, jest niezwykle poważny, skutkiem tego też należałoby mieć wsparcie wielu osób, które podejdą do sprawy poważnie. Na dodatek są również takie miejsca, jak grupy wsparcia, które zezwalają uniknąć stresu w takiej sytuacji. Dodatkowo jesteśmy w stanie także zwrócić się do wielu ludzi, którzy pozwolą nam na wygranie całego procesu. Niezmiernie niemało osób powinno być uświadomionych, że ma takie prawo w czasie całej sprawy.


Berlin: ostatnio zarezerwowane noclegi Najlepiej sprzedające się Pension Absolut Erich-Weinert-Street 26 Pokój z podwójnym łóżkiem ze wspólną łazienką zarezerwowany 10 minut/y, 37 sekundy temu\nArcona Living Goethe87 Hotel Goethestreet 87 Pokój standardowy Studio zarezerwowany 15 minut/y, 36 sekundy temu\nCheck In Hostel Berlin Markgrafen street 68 1 łóżko w dormitorium z 8 łóżkami i wspólną łazienką zarezerwowany 22 minut/y, 18 sekundy temu\nCityhostel Berlin Glinkastrasse 5-7. Pokój z 6 łóżkami, ze wspólną łazienką zarezerwowany 24 minut/y, 20 sekundy temu\nLux 11 Berlin Mitte Rosa-Luxemburg-Str. 9-13 Apartament Deluxe (dla 1 lub 2 osób) zarezerwowany 35 minut/y, 42 sekundy temu\nPaweł, 0 25 października 2016\nFlower's Boardinghouse Mitte jest doskonały zarówno dla klientów biznesowych, jak i turystów poszukujących wypoczynku, i jest położony w jednej z najbardziej popularnych części miasta, czyli Mitte. Centrum miasta oddalone jest o zaledwie 1.0 Km, a do lotniska można dotrzeć w jedyne 30 minut. Spokojna okolica i bliskie sąsiedztwo takich atrakcji jak Absynth Depot, Kino Babylon Mitte, Brownie and Blondie dodają temu hotelowi niewątpliwego uroku. Doskonała obsługa i udogodnienia w hotelu Flower's Boardinghouse Mitte zapewnią swoim gościom przyjemny pobyt. Hotel oferuje dostęp do szerokiej gamy różnych usług, takich jak darmowe Wi-Fi we wszystkich pokojach, Wi-Fi w miejscach publicznych, parking, pokój dla rodziny, pralnia. W hotelu Flower's Boardinghouse Mitte mieści się 21 sypialni. Wszystkie zostały stylowo urządzone a niektóre dodatkowo wyposażone w takie udogodnienia jak telewizor płaskoekranowy, Internet bezprzewodowy (bezpłatny), pokoje dla niepalących, ogrzewanie, biurko. Oprócz tego, szeroki wybór zajęć rekreacyjnych oferowanych przez hotel zapewnia, że nikt nie będzie się nudził podczas pobytu w tym miejscu. Wyróżniający się świetną lokalizacją oraz wieloma udogodnieniami, Flower's Boardinghouse Mitte sprosta oczekiwaniom naprawdę wielu gości.