Officium Secretum - Marcin Wroński - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Officium Secretum - ebook\nOpis ebooka Officium Secretum - Marcin Wroński\nOpinie o ebooku Officium Secretum - Marcin Wroński\nFragment ebooka Officium Secretum - Marcin Wroński\nJestem sędzią śledczym – rzekł mój towarzysz.\n– Aaa! Kogóż wy tu sądzić będziecie? – odparł zakonnik, wzruszając ramionami.\n– Dziś w nocy ukradli wam dzwon…\n– Tak, Marcina ukradli… Pewnie, że w nocy. Kiedym wyszedł dzwonić na jutrznię i pociągnąłem sznur, już nie odezwał się.\n– Komuż to ksiądz dobrodziej dzwoni na jutrznię?\n– Komu? Wszystkim – odpowiedział, wodząc ręką dokoła.\n– A ci słuchają się? – spytał sędzia i wskazał na szereg leżących.\n– Ooo! Czasami o północy bywa taki ścisk w kościele, że w stallach umieszczam tylko przeorów, a mniejsi ojcowie siadają w ławkach na środku.\nBolesław Prus, Z żywotów świętych\nSobota, 6 października 2007 roku\nKazimierz Dolny, godz. 18.30\nW oknie na pierwszym piętrze klasztoru reformatów zapaliło się światło. Śpiący na parapecie gołąb czujnie podniósł głowę.\nOd strony Plebaniego Dołu, między wysoką skarpą od południa i tą dużo niższą, osiadającą pod ciężarem klasztornego muru, zbliżał się, dobrze widoczny w jesiennym mroku, żar papierosa. Mignął obok szerokiej, obrośniętej lepką trawą wyrwy w murze i zakreślił w powietrzu czerwony łuk, gdy palący opuścił rękę. Żar przygasł na kilkanaście sekund, po czym uniósł się kolejnym świetlistym łukiem. Znów rozbudzony ognik oświetlił czerwoną łuną kościstą twarz.\nMężczyzna w zamyśleniu rzucił niedopałek na wilgotne kamienie i poprawił kołnierz. Już w ciemnościach ruszył w dół – w stronę centrum miasteczka.\nOkrążył budynki klasztoru, nie spuszczając wzroku z muru. Przeszedł krótką uliczką Podgórną, minął rozjaśnione kilkoma lampami schody, prowadzące do sanktuarium.\nNa Cmentarnej nie było latarni, ale docierały tu światła restauracji z biegnącej u stóp skarpy ulicy Krakowskiej. Chmury, gnane południowo-wschodnim wiatrem, forsowały Wisłę jak sześćdziesiąt trzy lata wcześniej armia Berlinga. Dopiero kilkadziesiąt metrów dalej Cmentarną znów okrył mrok i mglisty opar znad rzeki. Słychać było jedynie muzykę z knajp, a nieco bliżej skrzypienie poruszanej wiatrem okiennicy.\nMężczyzna, wciąż wpatrzony w zabudowania franciszkanów, sięgnął po kolejnego papierosa. Mur, tu nieco wyższy, umocniony szerokimi przyporami, prowadził wzrok ku przyrośniętemu do niego drewnianemu budynkowi. Mężczyzna potknął się i znów przystanął, tym razem jednak, by spojrzeć pod nogi, nie w górę.\n– O kurwa jego mać!\nNa brukowanej kocimi łbami uliczce leżał człowiek, zastygły w pozycji embriona. Mężczyzna cofnął się o krok, drugi, trzeci, aż wpadł plecami na płot. Wiatr cisnął mu w twarz kilka liści.\n– O żeby cię…\nPstryknął zapalniczką i osłonił dłonią błękitno-pomarań-czowy płomień. Trup zezował, jakby zaciekawiony strużką krwi, która zakrzepła mu u nasady nosa. Spod brązowego habitu wystawał przekrzywiony kołnierz flanelowej koszuli i wystrzępiony T-shirt.\nMężczyzna rozejrzał się niespokojnie i zrobił krok w stronę martwego zakonnika.\nW tym momencie zobaczył mdłe światło od strony cmentarza, w uszy wbił mu się wściekły zgrzyt piasty starego roweru. Zerknął na papierosa, który wciąż dymił mu spomiędzy palców. Odrzucił niedopałek za płot położonej niżej posesji i obrócił się na pięcie.\nPrzeraźliwy krzyk dopędził go dopiero w podcieniach Rynku.\nJeśli nawet zdarzy się wam spojrzeć na jakąś kobietę, w żadną się nie wpatrujcie. Nie zabrania się wam bowiem widzenia kobiet, gdy gdzieś wychodzicie, jednak występną jest rzeczą ich pożądać lub chcieć być przez nie pożądanym. Nie tylko zaś dotykiem i uczuciem, lecz również spojrzeniem można namiętnie pożądać kobiety; i tak też bywa się przez jej namiętność pożądanym. Nie mówcie więc, że macie skromne serca, gdy nie są skromne wasze oczy. Z nieskromnych spojrzeń przeziera bowiem nieskromność serc. Kiedy zaś serca wzrokiem, nawet bez słów, zdradzają sobie bezwstydne pragnienia i lubują się wzajemnym cielesnym pożądaniem, wówczas – choćby nawet ciał nie splamiła nieczystość – ginie jednak czystość obyczajów. Kto zaś wpatruje się w kobietę i lubi, gdy także jej wzrok jest w niego utkwiony, niech nie sądzi, że nikt tego nie widzi. Widzą go z pewnością!\nz Reguły św. Augustyna, biskupa\nOnegdaj: po Aniele Pańskim trzy kobiety z votum dla Kazimierskiej Pani, niebogatym, wyobrażającym łódź, w jakich tutejsi rybacy na Wiśle łowią; słoniny solonej funt. Wczoraj: takoż w południe po rozgrzeszenie wieśniaczka spod Karczmisk, jako że do dobrodzieja swojego nie śmiała; jaja przyniosła, alem odmówił. Daemoni etiam vera dicenti non est credendum, powtarzam w duszy za Janem Chryzostomem. Z dachu nad chórem znów cieknie.\nz zapisków o. Adriana Gałuszkiewicza OFMSO\nWtorek, 2 października 2007 roku\nLublin, Stare Miasto, godz. 7.00\nPoranne słońce liznęło kamienice przy Szerokiej i ogień nabrał życia. Płomienie wybuchły ze zdwojoną siłą, starozakonny w bramie wychodzącej na przestrzał głośniej wykrzyknął swoją skargę, a jeździec w niebieskiej kurtce popędził wierzchowca. Procesja z relikwią Krzyża, zapewne zadzierając wysoko białe habity, przekroczyła właśnie cuchnący ściek, płynący powoli z miasta chrześcijańskiego ku żydowskiemu, i przystanęła wpatrzona w zabudowania klasztoru karmelitanek, do których pożar jeszcze nie dotarł – i nie dotrze.\nOjciec doktor Marek Gliński oderwał wzrok od obrazu i zwrócił go ku prezbiterium. Poranna msza przy prawie pustych ławkach dobiegła końca. Skłoniwszy głowę przed ołtarzem, zobaczył tylko dwie staruszki przy Matce Boskiej Paryskiej i młodą dziewczynę klęczącą przed św. Katarzyną ze Sieny. To był wyjątkowy obraz: albo efekt teologicznej ignorancji, albo przeciwnie, geniuszu. Dominikańska tercjarka nie trzymała w dłoni lilii, ale wbrew ikonografii, jabłko, owoc poznania dobrego i złego, zupełnie jakby artysta przewidział, że maluje przyszłego Doktora Kościoła Powszechnego. Gliński wycofał się za ostatni rząd ławek, przyklęknął i opuścił bazylikę.\nNad ulicą Złotą wolno przesuwały się chmury, na bruku widać było mokre ślady po oponach, a pod bramą Muzeum Czechowicza stało dwóch mężczyzn z psami. Nieufne spojrzenia skundlonych owczarków zwróciły się ku nadchodzącemu, ale gęby z przedwczorajszym zarostem zerknęły ku sąsiedniej bramie, z której wynurzył się trzeci facet, nieco niższy i bez psa, za to w takich samych dresach z poczwórnym lampasem. Mężczyźni zastygli w oczekiwaniu, gdy wyciągnął z kieszeni kombinerki, przykucnął i otworzył klapę hydrantu przeciwpożarowego. Gliński uśmiechnął się, widząc tam flaszkę i trzy równo ustawione szklanki.\n– Szczęść Boże. – Facet kiwnął głową zakonnikowi, przechylając pionowo butelkę nad pierwszą szklanką. Kiedy wódka zagulgotała trzy razy, szybko przesunął szyjkę nad kolejne naczynie.\n– Szczęść Boże. – Gliński mrugnął do mężczyzn, niecierpliwie wyczekujących porannych porcji chleba ich powszedniego. Gdy poprzedniego dnia przyjechał do Lublina po raz pierwszy od dwudziestu lat, miał wrażenie, że trafił do zupełnie innego miasta. Jednak pewne rzeczy były tu stare jak kamienice, dobrze znajome poecie Czechowiczowi, gdy pisał o zakazanych uliczkach: stare niczym prawo naturalne.\nWybacz im, Panie, choć dobrze wiedzą, co czynią, pomyślał zakonnik i skręcił za róg. Chciał pójść śladem procesji z obrazu: w dół Grodzką, przez nieistniejącą już dzielnicę żydowską w stronę św. Mikołaja i z powrotem. Ten poranny spacer czekał na niego ponad dwadzieścia lat… Tu miał mieszkać, w klasztorze przy św. Krzyżu, tak czuł, wsłuchując się w głos własnego powołania. Jednak wtedy nie rozumiał jeszcze, jakimi więzami są śluby posłuszeństwa…\nPałac Biskupi, godz. 10.40\nArcybiskup podparł brodę, przybierając wyraz głębokiego zatroskania.\nGliński znał tę minę, widywał ją często u swoich zakonnych przełożonych i wszelkiej maści dostojników kościelnych. Mina zawodowa, coś jak cyniczny uśmiech u aktorów grających role policjantów. Jednak gładko ogolona twarz lubelskiego metropolity wyglądała naprawdę wiarygodnie: w jego pasterskiej trosce był i namysł, i nawet nuta bezradności. Dominikanin patrzył na arcybiskupa z szacunkiem, miał nadzieję, że to ułatwi rozmowę z tym nowoczesnym i stanowczym hierarchą, u którego ewangeliczna skromność z pewnością nie należała do głównych zalet.\n– Oczywiście nie mogłem nie słyszeć o szczególnej misji ojca i waszej Komisji. Jednak musi ojciec wiedzieć, że nawet wśród ścisłego grona kardynalskiego i arcybiskupiego zdania są podzielone. – Ubiegając odpowiedź Glińskiego, choć ten nawet nie otworzył ust, dodał z naciskiem: – Słyszałem i takie opinie, że nasz Ojciec Święty nie byłby z tej misji zadowolony.\nZadziwiające!, uśmiechnął się w duchu zakonnik. Wkrótce po śmierci papieża mniej więcej to samo powiedział ojciec Francesco Ottaviani, wikariusz generała, a nie dalej niż rok temu sam Carlos Alfonso Azpiroz Costa, osiemdziesiąty szósty generał Ordo Praedicatorum, był łaskaw użyć niemal identycznego wyrażenia: „nasz papież, a twój nieodżałowany rodak, Marku”. Tylko w tonie jego głosu nie było tej wystudiowanej troski; i choć ogorzałą twarz potomka konkwistadorów okraszał uśmiech, w spojrzeniu ojciec doktor dostrzegał jakąś melancholijną twardość: wypisz, wymaluj opat Abbon z filmowej adaptacji Imienia róży, nawet broda taka sama.\n– Być może, księże arcybiskupie – zaczął z namysłem Gliński – lecz nie mnie to osądzać. Poza tym Jego Świątobliwość Benedykt XVI również jest n a s z y m Ojcem Świętym. N a s z y m i całego Kościoła.\n– To samo powiedziałem kardynałom, gdy mówiliśmy o przyjeździe ojca. – Metropolita westchnął. – Ojciec stawia mnie jednak w trudnej sytuacji. Jak zapewne ojcu wiadomo, staram się być przejrzysty w swoich działaniach.\n– Wiem, co roku publikuje ksiądz arcybiskup sprawozdania finansowe powierzonej mu metropolii, bierze udział w życiu publicznym i, jeśli nie urazi to księdza arcybiskupa, uchodzi ksiądz arcybiskup za liberała. Jednak zmuszony jestem zapytać waszą ekscelencję… – Gliński urwał. Ten aż nazbyt oficjalny tytuł powinien hierarchę zaniepokoić lub potrącić w nim czułą strunę miłości własnej; zamiast tego dominikanin zobaczył tylko ironiczny uśmiech. – Zmuszony jestem jednak zapytać, czy mogę liczyć na pomoc, o ile okaże się ona konieczna. Ze swojej strony obiecuję nie naprzykrzać się księdzu arcybiskupowi.\n– Wcale się ojciec nie naprzykrza. – Metropolita powiedział to, przysłaniając sobie usta zwiniętą dłonią. Można by pomyśleć, że sprawdzał czułość mikrofonu ukrytego w rękawie jedwabiście czarnej marynarki. – Dawno nie czułem się aż tak bardzo arcybiskupem jak podczas rozmowy z ojcem. Ekscelencja! – znów się uśmiechnął. – Coś mi jednak mówi, że za tę przyjemność przyjdzie mi zapłacić jeszcze na tym świecie.\n– Ksiądz arcybiskup stara się być przejrzysty, a ja, z bożą pomocą, postaram się być niewidoczny. Bardzo dziękuję, że ksiądz arcybiskup znalazł dla mnie czas. – Gliński wstał.\n– Niewidoczny… To, o ile wiem, ojciec potrafi i bez bożej pomocy. – Metropolita ruchem głowy wskazał dominikaninowi krzesło, ale tym razem był to gest tak oszczędny, że prawie niedostrzegalny. Odkręcił skuwkę grubego pióra wiecznego i zapisał na wizytówce dziewięć cyfr. – Proszę, na wypadek gdyby spotkały ojca nieprzewidziane trudności. Nie kryję, każdy dzień, gdy ta komórka milczy, uważam za bardzo szczęśliwy. Nie chciałbym jednak, aby źle ojciec wspominał pracę w naszej archidiecezji. – Krótki grymas wyostrzył okrągłą twarz metropolity i ściągnął jego usta w wąską kreskę, zmiatając wyraz zawodowej troski. Tak, ten hierarcha nie ustąpił przed powagą Officium Secretum, on tylko wyświadczył uprzejmość natrętnemu petentowi.\n– Bóg zapłać, księże arcybiskupie. – Gliński schylił głowę nad wizytówką, opatrzoną herbem z gołębicą w aureoli i otwartą Ewangelią. In Spiritu et Veritate, głosiło motto poniżej.\nW Duchu i Prawdzie, przetłumaczył sobie dominikanin. Panie, nawet jeśli to nie Twój znak…\nKatolicki Uniwersytet Lubelski, Instytut Historii, godz. 12.30\nCollegium Norwidianum ziało biurowym chłodem, a niezwykle akustyczna posadzka korytarzy wzmacniała każdy dźwięk. Niewinne obcasy spóźnionej studentki stukały jak buty więziennego klawisza.\n– Dzień dobry, proszę usiąść – powiedział dominikanin, kiedy kroki ucichły, a przez uchylone drzwi zajrzała głowa młodej blondynki z modnie wystopniowaną grzywką, opadającą na oczy. – Jestem ojciec doktor Gliński.\n– Przepraszam ojca doktora. – Dziewczyna, starając się poruszać jak najciszej, podeszła do stolika w pierwszym rzędzie, nieco na lewo od katedry. – Agnieszka Nowak.\nDominikanin na chwilę zatrzymał wzrok na studentce. Kolejnej studentce; czyżby temat zajęć trącił feminizmem? Nie ona jedna się spóźniła, ale dlaczego nie szukała miejsca jak najdalej od prowadzącego? Sięgnął po okulary do czytania w delikatnej srebrnej oprawce i uzupełnił listę.\nSala w wykończonym przed rokiem gmachu była prawie pusta, tak jak się Gliński spodziewał. W niczym nie przypominała tych poklasztornych i pokoszarowych pomieszczeń starego budynku, które pamiętał ze studiów. Co prawda, już za jego czasów nie przechadzały się tam duchy dominikanów, ale widok sołdata z 69. Riazańskiego Pułku Piechoty byłby jeszcze całkiem zrozumiały. Natomiast do Collegium Norwidianum najlepiej pasował beżowy żakiet i szpilki tej spóźnionej studentki. Choć na interdyscyplinarnym konwersatorium z wielokulturowej przeszłości miast polskich na przykładzie Lublina, które przez dwa semestry, razem z wykładem monograficznym, miał prowadzić ojciec doktor Gliński, wyglądały nieco kuriozalnie.\nNie wiedział, jak się odnaleźć w roli dydaktyka, nie zdążył nawet przyjechać na radę wydziału. Co prawda nie służy ona temu, by komukolwiek doradzać, ale zorientowałby się przynajmniej, co robią inni. Ramowy plan zajęć, mimo że był opatrzony jego nazwiskiem, Gliński dostał później niż dziekan. Zrobiono wiele, by ulokować go w Lublinie w sposób niewzbudzający podejrzeń, ostatecznie to jednak on musiał zjeść tę żabę i z braku doświadczenia jak najlepiej naśladować własnych wykładowców. I przynajmniej na początku unikać zbyt trudnych pytań, żeby nie było jak u Joyce’a: „Ty, Armstrong. Czy wiesz coś o Pyrrusie? – O Phallusie, proszę pana? Phallus to taki pal, który się wbija pod molo”…\nZaczął więc bezpiecznie od wypytania studentek, czego one same oczekują. Szybko się zorientował, że większości brakuje po prostu punktów do wymaganego limitu, tylko temu zawdzięczał ich obecność. Oczywiście na trzecim roku potrafiły już wymyślać na poczekaniu inne powody, a co zdolniejsze nawet podpierać je akademicką nowomową.\nSzczera była chyba tylko jedna dziewczyna z polonistyki, ubrana w szeroki sweter i z obrączką-różańcem na palcu. Gliński nie cierpiał tego oazowego gadżetu; według niego człowiek, który wpadł na pomysł zredukowania pełnego znaczeń przedmiotu do kawałka blaszki, zasługiwał na ekskomunikę. Sam ojciec doktor nosił w kieszeni różaniec z drzewa oliwnego wykonany na wzór muzułmańskiej subhy. W każdą podróż zabierał też drugi, zrobiony z chleba wjednym z obozów internowania na początku lat osiemdziesiątych, lecz po niego sięgał tylko w piątki.\n– …bo czy wielokulturowość to nie jest takie poprawne politycznie określenie zagrożenia polskiej tożsamości? – mówiła, a rumieniec pokrywał coraz większą część jej policzków. Brak makijażu pozwalał dostrzec pod nosem delikatny meszek. – Dyskutowałam o tym na forum z jednym z ojców z Dominikańskiego Ośrodka Informacji o Sektach. Tak w ogóle to myślałam, że i ojciec doktor jest z nim związany, bo…\n– Nasz zakon ma długą tradycję zajmowania się problematyką pogranicza kultur i religii – przerwał jej w końcu Gliński. – Początkowo, by walczyć z herezją, dziś raczej, by zrozumieć.\n– No ale przecież wciąż istnieją herezje. Sekty, masoneria…\n– Zrobiłaby pani karierę w Świętej Inkwizycji, pani Moniko – pokiwał głową ojciec doktor – ale dziś Kościół stara się, jeszcze nieśmiało, zauważać, że szukanie wszędzie sekt to bardzo sekciarska doktryna. Świat naprawdę nie jest aż tak tajemniczy, a w każdym razie nie w tym aspekcie. „Miłujcie nieprzyjaciół”, jak powiedział Jezus, i „zło dobrem zwyciężaj”, jak proponował już św. Paweł.\n– I „prawda was wyzwoli”, jak powiedział Jan Paweł II – wtrąciła Agnieszka Nowak. Od kilku minut kręciła się nerwowo, czyżby uważała, że zwróciła na siebie zbyt mało uwagi samym teatralnym wejściem?\nGliński spojrzał na nią znad okularów.\n– Przed nim powiedział to jednak Jezus – sprostował, zastanawiając się, o co jej właściwie chodziło.\nTeraz miał wrażenie, że skądś zna tę dziewczynę, a właściwie nie tyle ją, ile jej twarz. Nie było to déjà vu, raczej coś takiego jak te sytuacje ze studiów w Niemczech, kiedy ktoś mu przedstawiał czarnoskórego kleryka, a Gliński następnego dnia na wszelki wypadek kłaniał się każdemu o afrykańskich rysach.\n– Pani Agnieszka Nowak – przeczytał na głos, żeby dać swojej pamięci nieco czasu.\nTakim osobom jak ona w kwestionariuszach pisało się „znaków szczególnych nie ma”. Szatynka średniego wzrostu, o okrągłej, słowiańskiej twarzy, a wyraźnie zarysowane kości policzkowe sugerowały, że któryś z jej przodków czynem poparł humanistyczne idee współżycia kultur. Przez ostatnie kilkanaście lat Gliński rzadko widywał kobiety o tym typie urody, ale w młodości jego podświadomość musiała zarejestrować tysiące podobnych twarzy – ładnych, jednak powtarzalnych.\n– Pani Agnieszko, pani studiuje…\n– Administrację, na trzecim roku – i uśmiechnęła się, jakby w tym humanistyczno-teologicznym gronie był to szczególny powód do dumy.\n– Oryginalnie – przyznał dominikanin. – W takim razie panią zapytam nieco inaczej niż resztę państwa… pań – poprawił się. – Co panią do nas sprowadza?\n– Administracja, ojcze doktorze. – Podniosła dłoń, jakby chciała zaczesać grzywkę, ale tylko poprawiła żakiet. – Interesuje mnie praca w administracji lokalnej, a wielokulturowość to od kilku lat promowana specyfika…\nWiedział, co teraz usłyszy. Przez chwilę Gliński miał nadzieję na studentkę, dla której warto się starać, ale już wiedział, że może liczyć tylko na jej programowo cięte riposty. No chyba że dowcip tej dziewczyny był jak na jej wiek bardzo piętrowy i specjalnie przemawiała nowomową z internetowych stron biur promocji urzędów miejskich i marszałkowskich, aby zakończyć niespodziewaną figurą retoryczną. W końcu należała do pokolenia podobno wychowanego na Monty Pythonie…\nJednak nie, to były gładkie bzdury o tyglu kulturowym, małych ojczyznach, tożsamości, szansach i Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Najwyraźniej, w odróżnieniu od Glińskiego, nie miała w liceum matematyczki, która co chwilę powtarzała: „Nie używaj słów, których znaczenia nie rozumiesz”. A jeśli nawet miała, to uważała, że po maturze to jedenaste przykazanie już jej nie dotyczy.\n– Dobrze, dziękuję – uciął przydługi słowotok i zwrócił się do wyraźnie urażonej studentki od sekt: – O interesujących panią zagrożeniach tożsamości narodowej też oczywiście będziemy mówić. Na pierwszym spotkaniu chciałem przede wszystkim poznać oczekiwania… pań wobec naszego konwersatorium, ale ponieważ zostało nam trochę czasu, czy mogę jeszcze czymś służyć?\nTak jak przypuszczał, wszystkie zaczęły chować notatniki, zadowolone, że nie obarczył ich żadną lekturą, gdy nagle szuranie krzeseł zagłuszył głos Agnieszki Nowak:\n– To nie jest może związane z tematem zajęć, ale czy ojciec doktor jest tym samym ojcem Glińskim od Komisji Ducha i Prawdy?\n– Zdemaskowała mnie pani. – Uśmiechnął się grymasem, który trenował od połowy lat osiemdziesiątych. – Gdyby to był instytut dziennikarstwa, bałbym się, że zechcą panie trenować na mnie taktykę konferencji prasowej.\nTo był tylko Instytut Historii, jednak nikt nie wyszedł, a święta Monika od Sekt znów sięgnęła po dopiero co schowany notatnik.\nKUL, I Katedra Historii Nowożytnej, godz. 15.00\nGabinet był tak ciasny, że na żadnym innym uniwersytecie nie zdołano by w nim upchnąć aż trzech biurek. Jednak w murach katolickiej uczelni, przed kilku laty nazwanej imieniem Jana Pawła II, Bóg najwyraźniej czynił wiele małych, codziennych cudów, jak uznał Marek Gliński OP, kiedy zobaczył tę klitkę dla historyków nowożytnych.\nWygaszacz ekranu laptopa płynnie zmieniał cytaty ze św. Jana i pism mistycznych Ibn ’Arabiego, bateria się ładowała. Dominikanin powoli kończył kupioną w barku drożdżówkę, dokładnie przeżuwał, a co drugi kęs popijał małym łyczkiem białej kawy. Na obiad się nie zdecydował, chociaż kierownik katedry serdecznie zapraszał. Glińskiemu jednak odebrał apetyt już sam zapach – mniej: cień zapachu z nowej stołówki w podziemiach głównego budynku uniwersytetu. Mimowolnie zerknął wtedy przez okno w stronę dawnej stołówki, małej, ciasnej i wiecznie zatłoczonej. Przed wejściem do niej Prymas Tysiąclecia wciąż klęczał na pomniku przed Papieżem Polakiem, ten zaś obejmował go łagodnie i zachęcał do powstania. Słynny gest ze słynnego zdjęcia. I ze słynnego KUL-owskiego dowcipu: „Karolu, nie idź tam! Znowu mielone”. Dziwna rzecz, że kiedyś Glińskiemu, długowłosemu studentowi historii, smród smażeniny aż tak nie przeszkadzał. Dziś jako zakonnik gotów był na różne formy męczeństwa, byle – Boże, odpuść! – nie gastronomiczne.\nPrzed ojcem doktorem leżały dwa telefony komórkowe. Jeden wyglądał jak młodszy brat lśniącego metalicznym srebrem laptopa, drugi: wysłużony, odrapany grzmot ze sterczącą antenką, prezentował się przy nim żałośnie. Nic dziwnego, że słysząc pukanie do drzwi, dominikanin szybko ukrył stary aparat w kieszeni marynarki.\n– Przepraszam, czy ksiądz nie widział profesora Wedera? – Do gabinetu zajrzała krótko ostrzyżona głowa. Spod chudej szyi z pokaźnym jabłkiem Adama zwieszał się krzywo zawiązany krawat w białoszare pasy.\nWeder. Kiedy zakonnik usłyszał to nazwisko, ostatnio częściej wymieniane w toruńskiej rozgłośni niż nawet na KUL-u, z miejsca przypomniała mu się święta Monika od Sekt. Przełknął ostatni kęs drożdżówki.\n– Nie widziałem – odparł, a ledwie zamknęły się drzwi, złośliwie dodał pod nosem: – I Panu Bogu dziękować.\nChwilę walczył z oknem, zanim zdołał je otworzyć, i strzepnął okruchy na parapet. Potem zabrał się do pracy.\nGdy planował następne zajęcia i listę lektur na ten semestr, kilka razy zadzwoniła jego srebrna komórka. Drugi telefon jednak milczał.\nAleje Racławickie, godz. 19.30\nKiedy Gliński opuścił Collegium Norwidianum, było ciemno. Skrzyżowania z Krakowskim Przedmieściem nie korkował już sznur samochodów, w godzinach szczytu sięgający starego budynku uniwersytetu. Spiżowy Norwid mógł wreszcie przestać wypatrywać, czy na skrzyżowaniu zmieniły się światła.\nZakonnik zapiął marynarkę i pierwszy guzik płaszcza. Bezwiednie obracał palcami paciorki różańca, ale się nie modlił. Nie teraz, teraz myślał o sobie. Właśnie tą drogą miał chodzić codziennie: z KUL-u do klasztoru, może czasem w towarzystwie ojca profesora Krąpca, rozmawiając o św. Tomaszu i o życiu.\nI dziś po raz pierwszy wracał z pracy do domu dokładnie tak, jak to sobie kiedyś planował. Bóg spełnił prośbę, choć w Jemu właściwy sposób. Myśl stała się ciałem, tylko w zupełnie innych okolicznościach, i teraz dominikanin zadawał sobie gorzkie pytanie, czy nie lepiej było modlić się o coś innego, choćby o pokój na świecie. Oto dostał swoją wyśnioną enerdowską kolejkę elektryczną… Nie będziesz pochopnie prosił o bzdury Pana swego…\nNaprzeciw Akademii Medycznej drewniany parkan ogradzał Teatr w Budowie, który był w budowie, gdy Gliński opuszczał Lublin, i nadal straszył pustymi otworami okien i sterczącymi żeliwnymi prętami. Wiatr szarpał nagie już drzewa, mrugało światło latarni przy pubie „Aviator” po drugiej stronie skweru. W Miasteczku Akademickim jesień przychodziła najwcześniej.\nWtedy zakonnik usłyszał krzyk. Gałęzie znów zachybotały, rzucając przebłysk światła na wąski chodnik między skwerem a parkanem, oddzielony od głównej ulicy plątaniną niskich zarośli, jakby ktoś postanowił wyhodować tu dziki zakątek, ku radości wszystkich lokalnych złodziei. Gliński zobaczył jakieś szamocące się postacie… Tak, był pewien – dwóch, nie, trzech mężczyzn i przyciśnięta do ogrodzenia kobieta. W pierwszym odruchu rzucił się w tamtą stronę, ale po chwili przystanął i sięgnął do wewnętrznej kieszeni po srebrną komórkę. Wystuka tylko 112, zawiadomi dyspozytora o napadzie i odejdzie.\nGłos napadniętej wydał mu się jednak znajomy. Szybko ruszył w kierunku napastników.\nZresztą co bym powiedział?, usprawiedliwiał się sam przed sobą, chowając telefon. Napadnięta kobieta na rogu Racławickich i Nowotki? Nowotko na pewno został wymieniony na kogoś, kto nie był przywódcą PPR-u i twarzą gierkowskich dwudziestozłotówek. Tylko na kogo?\n– Stój! – krzyknął, wybiegając zza ostatniego rzędu krzaków.\nWidział ich wyraźnie. Jeden szarpał dziewczynę za ubranie, drugi przytrzymywał, trzeci próbował wyrwać kurczowo trzymaną torebkę.\n– Zostaw ją. Wezwałem policję – zablefował Gliński.\n– Społeczniak, kurwa! – bandzior puścił torebkę i odwrócił się raptownie do zakonnika. Postawna sylwetka na chwilę ostudziła jego zapał, jednak na widok koloratki uśmiechnął się z politowaniem. A jeszcze szerzej, gdy zobaczył teczkę na laptop. Zalśnił rozkładany motylek. – Ksiądz?! Dawaj kompa – prawa ręka uniosła się, wykonując efektowny kołowrót nożem.\n– Nic jej nie rób. – Gliński cofnął się, zsunął pasek teczki z ramienia.\n– Dawaj! – Kolejny błysk oświetlił chłopięcą, nawet sympatyczną twarz. Zaraz jednak zgasł, gdy niespodziewany kopniak wyrzucił nóż w ciemność, między krzaki. Teczka z laptopem upadła na trawę, a bandyta zgiął się wpół i upadł, przyciskając ręce do żołądka, zanim zdążył zrobić zamach.\nZakonnik doskakiwał już do pozostałych. Zablokował pięść tego, który wcześniej przytrzymywał dziewczynę, i zastawił się jego ciałem przed trzecim napastnikiem. Usłyszał – dziwna rzecz, głośniejszy niż krzyk dziewczyny – odgłos prutego materiału, gdy puścił rękaw kurtki bandyty.\nOstatni w lot zrozumiał, że lepiej będzie odpuścić sobie i torebkę, i laptop. Pobiegł ulicą, której nazwy Gliński nie pamiętał, a teraz nagle sama pojawiła mu się w głowie – Radziszewskiego, pierwszego rektora KUL-u. Młody bandyta potrącił parę, wychodzącą właśnie z „Aviatora”, i pobiegł dalej. Dominikanin zdążył tylko zapamiętać białe litery na zgniłozielonej kurtce. Mocniej docisnął unieruchomione ramię oszołomionego napastnika i odchylając połę płaszcza, sięgnął za plecy do paska. Jednak jego palce trafiły tylko na szlufkę spodni.\nZerknął przez ramię: dziewczyna patrzyła na Glińskiego szeroko otwartymi oczami, pewnie była zbyt przestraszona, by zarejestrować ten dziwny ruch ręki. Za to on, gdy powiew wiatru znów odgarnął gałęzie przesłaniające światło latarni, zrozumiał, dlaczego jej głos brzmiał znajomo – to była Agnieszka Nowak, od kilku godzin studentka ojca doktora.\nPierwszy przeciwnik z trudem dźwignął się z kolan, ale znów opadł na bruk, rzucając wściekłym bluzgiem. Dominikanin o mało się nie roześmiał: kiedy jeszcze tu mieszkał, równie nieporadnie przeklinały chyba tylko dzieci udające bandytów.\nWalnął o płot głową trzymanego napastnika i rzucił go na ziemię. Chwycił za to pod ramię dziewczynę.\n– Nic się pani nie stało? Idziemy stąd!\nAgnieszka pokręciła głową, a sekundę potem jej twarz oświetlił błysk niebieskiego koguta. Od Radziszewskiego nadjechał radiowóz z napisem PATROLUNIWERSYTECKI.\n– No to chyba jednak nie pójdziemy. – Gliński westchnął i zaczął szukać wzrokiem swojej teczki. Całe szczęście nikt nie wykorzystał sytuacji, laptop nadal leżał na mokrej trawie.\nDominikanin delikatnie odsunął od siebie dziewczynę. Podczas gdy jeden z policjantów bez zbędnych pytań skuwał odgrażającego się bandytę, a drugi jego kolesia, Gliński szybko podniósł teczkę, z obrzydzeniem strzepnął przylepiony do niej liść i rozejrzał się dyskretnie. Obaj mundurowi wciąż byli zajęci napastnikami, wystarczyło zrobić dwa kroki, a zniknąłby w cieniu i może zdołałby po prostu odejść za plecami coraz liczniejszych gapiów.\n– Dziękuję – odezwała się nagle Agnieszka.\nTo słowo powinno było utonąć w bluzgach zatrzymanych, w wymianie lakonicznych zdań policjantów, a jednak przyciągnęło uwagę mundurowych. Jeden z nich odwrócił głowę i podszedł do dziewczyny.\n– To pani została napadnięta? Trzeba wezwać lekarza?\n– Nie. – Pokręciła głową i stanęła pół kroku za dominikaninem. – Ojciec doktor mnie obronił.\n– To pan… To znaczy ojciec nas wezwał? – Policjant otworzył notatnik.\n– Nie, nie było czasu. Przepraszam, ale bardzo mi się spieszy. A trzeci uciekł tam… – Gliński wskazał ulicę prowadzącą do Miasteczka Akademickiego. – W głąb Radziszewskiego. Może panowie zdążą. Z wyglądu dwadzieścia lat, metr siedemdziesiąt pięć, zielona kurtka z białym napisem…\nMundurowy uruchomił trzeszczącą krótkofalówkę i przekazał rysopis oficerowi dyżurnemu.\n– Dobrze – zwrócił się do dominikanina. – To już sprawa innych patroli. My musimy zająć się panią. I spisać dane ojca. Bo rozumiem, że ksiądz jest zakonnikiem?\n– Tak. – Gliński nerwowo poprawił pasek teczki na ramieniu. Strzepnął z niej jeszcze jeden liść, ale mokry ślad pozostał. – I chętnie jutro złożę zeznania na komisariacie, a teraz, jeśli nie jestem potrzebny…\n– To potrwa tylko chwilę. Poproszę dowód osobisty. Mariusz! – zawołał do kolegi. – Pakuj ich i zajmij się panią!\nPodeszli do radiowozu, zakonnik z niezadowoleniem otworzył portfel. Długopis funkcjonariusza poruszał się wolno, za wolno. Nazwisko, PESEL…\n– Ojciec nie ma wpisanego adresu zameldowania – mundurowy spojrzał badawczo na duchownego.\n– Kilkanaście lat mieszkałem za granicą, wróciłem przedwczoraj. Proszę pana, naprawdę bardzo się spieszę… – Gliński obrzucił spojrzeniem oświetlone wnętrze samochodu, dostrzegł ryngraf ze św. Krzysztofem. – Jeśli nie zdążę, grozi panu ekskomunika – zażartował. Miał nadzieję, że wystarczająco naturalnie.\n– A jakiś inny dokument? Z adresem?\nDominikanin spojrzał na policjanta. Pytanie nie zabrzmiało nawet jak żądanie służbisty, raczej jak prośba. Najwyraźniej miał papiery do wypełnienia i w nich wszystko musiało się zgadzać. Ojciec doktor wyjął międzynarodowe prawo jazdy, w którym był wpisany adres monachijskiego Domu Polskiej Prowincji przy Situlistrasse.\n– Czy to wystarczy?\n– Tak. Proszę przyjść jutro na czwarty komisariat. Bardzo nam ojciec pomógł. – Policjant oddał zakonnikowi dokument i również się uśmiechnął.\nGliński szybkim krokiem ruszył wzdłuż parkanu w stronę centrum. Mijając Agnieszkę i przepytującego ją policjanta, skinął dziewczynie głową.\n– Raz jeszcze ojcu dziękuję – usłyszał.\n– Nie ma za co. Do widzenia – rzucił przez ramię, niemal biegnąc.\nKrakowskie Przedmieście, godz. 19.50\nGliński wszedł do budynku Poczty Głównej i przyspieszył kroku. Ledwie zarejestrował wzrokiem wystawę jakichś znaczków czy pocztówek, kierując się do okienka kiosku, jedynego, do którego nie trzeba było pobierać numerka z maszyny regulującej kolejki, utrapienia emerytów i rencistów.\n– Starter do komórki na kartę, poproszę. Najtańszy.\nJeszcze na schodach bocznego wyjścia włożył odpakowaną kartę do swojego odrapanego telefonu. W cieniu za pomnikiem Czechowicza wystukał z pamięci numer.\n– Tu Marek. Bartolome Carranza, Comentarios sobre el Catechismo Christiano.\n– Pagina 378? – zapytał rozmówca.\n– Duos grados de oracion. Ojcze, zgrzeszyłem.\n– Zadzwonię za pięć minut, wyznasz grzechy.\nDominikanin znów włożył do aparatu starą kartę, a nową złamał w palcach. Jedną połówkę wdeptał w trawnik, drugą – nachylając się, by poprawić sznurowadło – wrzucił do studzienki kanalizacyjnej.\nRedakcja „Kuriera Lubelskiego”, godz. 19.55\nTomasz Stawek już sięgał po kask, gdy poczuł wibrowanie telefonu i spod skórzanej kurtki motocyklowej wydobył się przenikliwy pisk. Spojrzał na zegarek – do końca dyżuru zostało mu pięć minut. Stawek opadł na krzesło.\n– No co tam? – rzucił do słuchawki. – Co masz, Kamil?\n– Piwo mam u ciebie – usłyszał głos znajomego policjanta. – Kojarzysz Zaułek św. Komórkowego?\nKojarzył, podobnie jak każdy glina i każdy dziennikarz w tym mieście. Parkan Teatru w Budowie (w wiecznej budowie, nieraz pisał o tym w „Kurierze”), pod tym parkanem ledwo co oświetlone przejście, a zaraz po lewej krzaki i skwer z tablicą upamiętniającą cholera wie kogo. Tędy właśnie szło się z dzielnicy akademickiej do centrum i tu studentki traciły portfele i komórki.\n– Kurwa, Kamil, a nie mogłeś pół godziny wcześniej? – Dziennikarz sięgnął do plecaka po dopiero co zamknięty laptop.\n– Tomek, dopiero co zabrałem gostków, no i dzwonię. Chociaż wcale nie muszę.\n– A, no dzięki wielkie. I słucham cię uważnie.\nLaptop wydał z siebie windowsowy ni to brzęk, ni to plusk. Na poznaczonym licznymi odciskami palców ekranie pojawiło się logo gazety.\n– Siedzisz wygodnie? – spytał ze śmiechem policjant. – No to słuchaj: trzech gówniarzy wyrywa torebkę dziewczynie, a tu pojawia się wybawca i wszystkich trzech kładzie równo na glebę. Jak jakiś antyterrorysta, wyobraź sobie. Dobra, niech będzie, że dwóch, bo trzeci uciekł.\n– Konkrety! – upomniał się Stawek, wklepując już pierwsze zdanie wieczornego newsa.\n– No bez jaj! Ja zwykły krawężnik jestem, nie referat prasowy! Ale jedno mogę ci powiedzieć. Ten Zorro jest księdzem. A właściwie dominikaninem. I co powiesz?\n– Okij! – Stawek uśmiechnął się z zadowoleniem. – Jak to dokładnie było?\n– Dokładnie, jak ci mówię. Czarny fachowo ich obezwładnił i z gleby żeśmy gostków pozbierali.\n– O, w mordę! A nazywa się jakoś?\nPolicjant westchnął ciężko do słuchawki. Jednak tylko grał i dziennikarz czuł to dobrze. Kamila aż korciło, żeby opowiedzieć o czarnym, który zabawił się w szeryfa.\n– Dobra, ale tylko do twojej wiadomości, inaczej nie wypłacisz się z mandatów. Nazywa się Gliński. Doktor Marek Gliński. Ciekawe, co za doktor. – Policjant znów wybuchnął śmiechem.\n– Od chorób wenerycznych. A sprawcy?\n– Dzwoń rano do rzecznika. Mnie w ogóle nie wolno z tobą rozmawiać. Narka!\n– Dzięki i nara – powiedział Stawek do milczącego już telefonu.\nPonownie spojrzał na zegarek. Do dwudziestej brakowało jeszcze prawie minuty, więc wciąż był na dyżurze. Co prawda ochota na zarywanie nocy dla gazety przeszła Stawkowi wraz z wielką reorganizacją redakcji i wprowadzeniem cholernie motywacyjnego systemu płac przez nową naczelną, ale uznał, że pół godziny go nie zbawi. Zwłaszcza że przynajmniej jeśli chodzi o zakonnika Zorro, „Kurier” miał szansę być o krok przed „Dziennikiem”, o miejskiej „Wyborczej” nie wspominając.\nOtworzył przeglądarkę i wpisał w Google: „dr marek glinski”. Nie żeby się spodziewał znaleźć jego stronę domową z pełnym CV, niemniej lubił wiedzieć, o kim pisze. Przynajmniej z grubsza. Tymczasem doktor Marek Gliński był tylko jeden: inżynier z Politechniki Warszawskiej. Co prawda Stawek nie odnalazł jego zdjęcia, ale w życiu nie słyszał o inżynierze w koloratce albo w habicie. Spróbował bez żadnych tytułów naukowych. Lista Marków Glińskich poszerzyła się o tenisistę stołowego, producenta wentylatorów z Łomianek, administratora sieci z Międzylesia oraz reżysera teatralnego, z epizodem lubelskim, jednak Stawek zupełnie go nie kojarzył.\n– Kurwa, Kamil pomylił imię, jak ostatnio! – palnął się w czoło dziennikarz.\nWpisał samo: „glinski” i zaraz zaśmiał się pod nosem. Jakby zgadł z tymi chorobami wenerycznymi, bo wyskoczył mu prof. dr hab. n… med. Wiesław Gliński, dermatolog, ale zaraz za nim był ks. dr Waldemar Gliński, historyk z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.\n– Jakieś gościnne występy na KUL-u, jakaś sesja… – kombinował Stawek, szukając zdjęcia.\nJuż prawie był pewien, że trafił: sympatyczny czterdziestoparoletni facet, rezydent parafii w Tomaszowie Mazowieckim. Tyle że ks. dr Waldemar Gliński nie był dominikaninem, w ogóle nie był zakonnikiem, a nawet Kamilowi nie mogło się aż tak popieprzyć.\nDziennikarz sprawdził bazę osobową Nauki Polskiej i SY-NABĘ: poza tym chemikiem z Warszawy żaden doktor Marek Gliński nie istniał. Znalazł skrót zakonu dominikanów w Wikipedii i spróbował jeszcze „marek glinski op”, ale również bez skutku.\nDochodziła 20.30, gdy wreszcie Stawek ułożył ostrożny tekst:\nKSIĄDZ PRZEŚWIĘCIŁ BANDYTÓW\nStudentce, napadniętej dziś około godz. 19.30 przy skwerze u zbiegu ul. Radziszewskiego i Al. Racławickich, ruszył z pomocą przechodzący tamtędy duchowny. Patrol uniwersytecki policji przyjechał na miejsce już po kilku minutach, ale nie miał wiele do roboty. Dwaj z trzech napastników, którzy pastwili się nad młodą dziewczyną, pod silną ręką księdza przemienili się w potulne owieczki. Zostali przez niego obezwładnieni i przekazani policjantom.\n– Dokładnie nie widziałem – relacjonuje świadek zdarzenia – bo wszystko działo się bardzo szybko. Usłyszałem krzyk, a zaraz potem pojawił się ten mężczyzna i załatwił ich niczym Rambo. Dopiero później zobaczyłem, że to duchowny.\nWedług świadka, trzeci bandyta zbiegł. (TS)\nZastanawiał się jeszcze przez chwilę, czy nie zadzwonić na komórkę rzecznika komendy miejskiej, jednak zrezygnował. Na pewno nikt nie odrywa faceta od kolacji błahą w sumie sprawą i rzecznik mógłby się zainteresować, dlaczego Stawek wie więcej niż on. Anonimowy świadek na razie musiał wystarczyć.\nZmieniał właśnie „patrol uniwersytecki” na „patrol”, żeby nie wskazywać jednoznacznie na Kamila, kiedy rozdzwonił się telefon na biurku. Dziennikarz jednak nie odebrał – teoretycznie od pół godziny już go tu nie było, no a żona dzwoniłaby na komórkę. Ta zagrała melodią z Pulp Fiction, gdy właśnie miał kliknąć „publikuj”. Zerknął na wyświetlacz, ale zobaczył tylko „numer prywatny”.\n– Proszę, Tomasz Stawek.\n– Dobry wieczór, panie redaktorze – usłyszał znajomy głos księdza rzecznika z kancelarii arcybiskupa. – Proszę wybaczyć późną porę, jednakże mam do pana wielką prośbę. Pan, jak sądzę, pisze właśnie o incydencie nieopodal KUL-u.\n– O jakim incydencie? – Dziennikarz w pierwszej chwili naprawdę nie zrozumiał.\n– O ile wiem, dziś wydarzyła się tam tylko jedna rzecz, która mogłaby pana zainteresować. Chodzi o napadniętą dziewczynę i zakonnika, który jej pomógł.\n– A tak, rzeczywiście. – Stawek przysunął notes. – Nie spodziewałem się komentarza, bo o tej godzinie kuria zwykle nie pracuje. Krótka notka, prawie wysłałem ją na serwer, ale chętnie rozwinę, słucham księdza.\n– Ksiądz arcybiskup byłby zobowiązany, gdyby pan nie publikował tego tekstu.\nDziennikarza w pierwszej chwili zamurowało. Spodziewał się raczej pytań, czy informacja pójdzie na pierwszą stronę, czy nie zginie gdzieś między przepełnionym śmietnikiem na Ponikwodzie a jakąś stłuczką.\n– Ale dlaczego? – wydusił Stawek. – To przecież znakomity PR dla Kościoła!\n– Być może – przyznał uprzejmie rzecznik. – Mimo to zobligowany jestem powtórzyć stanowczą prośbę księdza arcybiskupa.\nStawek nie mógł nie zauważyć, że biskup najpierw tylko „byłby zobowiązany”, teraz prośba stała się już „stanowcza”.\n– Ale czy może wyjaśnić mi ksiądz.\n– Niestety nie mogę, nie znam całej sprawy, jednak ksiądz arcybiskup byłby niepocieszony, gdyby pan o tym napisał. Pan redaktor rozumie, że nie przysłużyłoby się to naszej jak dotąd znakomitej współpracy…\n– Rozumiem, ale…\n– Dziękuję – przerwał mu rzecznik. – Ksiądz arcybiskup również będzie niezmiernie rad. Dobranoc.\nDziennikarz jeszcze przez kilka minut siedział w pustej redakcji, zastanawiając się, jaka bomba mogła tykać w tym zupełnie niewinnym zdarzeniu. Korciło go, aby zrobić to, co zrobiłby każdy pismak z amerykańskiego filmu. Jednak w realnym Lublinie są prośby, którym się nie odmawia.\nŚroda, 3 października 2007 roku\nRedakcja „Kuriera Lubelskiego”, godz. 10.00\nOjciec doktor Gliński odnalazł się następnego dnia, gdy Stawek przeglądał serwisy internetowe konkurencyjnych gazet. Odnalazł się w „Dzienniku Wschodnim”.\nMEDIA NIE BĘDĄ MIAŁY Z NAS POŻYTKU\nRozmowa z o… dr. Markiem Glińskim, dominikaninem, od niedawna wykładowcą historii na KUL-u i członkiem kościelnej Komisji Ducha i Prawdy.\nTuż po przylocie do Polski udzielił ojciec krótkiego wywiadu dziennikarzowi TVN, lecz wciąż nie wiemy, co będzie wyświetlać albo naświetlać Komisja Ducha i Prawdy.\nPowołanie Komisji jest wyrazem troski Stolicy Apostolskiej i episkopatu o duchową kondycję Kościoła w Polsce. Nasze gremium jest rodzajem ostrego dyżuru teologicznego czy gorącej linii od prawd wiary i czystości nauczania Kościoła. Będziemy reagować na problemy zgłaszane nam przez kapłanów, biskupów oraz wiernych, dla których zostanie uruchomiona strona internetowa. Proszę jednak nie oczekiwać od Komisji spektakularnych działań. Obawiam się, że media nie będą miały z nas pożytku.\nStawek uśmiechnął się złośliwie. Jeśli to zdanie konkurencja wyciągnęła na tytuł, dalszy ciąg był przewidywalny. Zakonnicy – dziennikarze 1:0. Co najmniej 1:0. Czytał jednak dalej.\nJednak nie tylko Stolicy Apostolskiej zależy na kondycji polskiego Kościoła. Lustracja księży czy niepokojąca zwłaszcza lublinian sprawa arcybiskupa Wielgusa, domniemanego agenta SB, to są problemy ważne nie tylko dla katolików. Czy Komisja Ducha i Prawdy powie nam o tym prawdę?\nJeśli ją pozna, to powie, obiecuję to pani jako historyk. Lecz jako duchownego nie takie prawdy najbardziej mnie interesują.\nW takim razie jakie?\nTe, których nigdy jeszcze nie spotkałem na pierwszych stronach gazet, nawet pism katolickich. Gdzie jest ztoty środek między Kościołem tradycji a Kościołem współczesności? Co jest modą, a co znakiem czasów w naszym nauczaniu? W jakich aspektach wielość propozycji formacji duchowej proponowanej przez Kościół może być zagrożeniem dla jego jedności? Takie pytania szczególnie mnie interesują…\nBo zakon dominikański ma długą tradycję walki z herezją?\nIstotnie, nasz zakon ma taką tradycję, ale habity wciąż białe, pani redaktor.\nI tak to szło jeszcze przez pół kolumny. W wywiadach redaktor Boziak, zwanej w lubelskim światku dziennikarskim Bozią, nieraz czuć było, że rozmówca wije się jak piskorz. Wierci się na krześle, co chwilę łyka mineralnej, ale zeznaje, co trzeba.\nNo chyba że szły święta, wtedy Bozia potrafiła zrobić naprawdę słodką rozmowę, na przykład z proboszczem artystą z jakiejś pipidówy. O tym, jak maluje kwiaty, a co namaluje, to się uduchawia, i radzi, jak przeżywać święta. W sam raz na podmiejski target, który w przeciwieństwie do czytelników „Kuriera” oprócz krwi i przemocy lubi sobie trochę popłakać.\nTo były jednak nastrojowe wyjątki, gdy nawet Bozia mówiła ludzkim głosem. Stawek znał ją, pracowali razem ponad rok, zanim przeszedł do „Kuriera”. On miał motor, dzięki któremu zawsze był pierwszy, gdy startował dziennikarski wyścig do wisielca pod Motyczem albo innego karambolu na trasie warszawskiej. Ona miała bezbłędną babską intuicję i męski instynkt zabijania. Choć tym razem zabrakło jej kluczowej informacji i cisnęła dominikanina od dupy strony. A ten Gliński tak naprawdę nie odpowiedział na żadne pytanie, a w każdym razie nie tak, jak wydawcy „Dziennika Wschodniego” lubią najbardziej. Tylko dlaczego kurii tak zależy na wyciszeniu sprawy z napadniętą studentką? I medialna, i PR-owa jak mało która.\nJednak Magda Boziak niechcący wyświadczyła Stawkowi przysługę: wiedział, że Gliński pracuje na KUL-u, i miał jego zdjęcie, które na wszelki wypadek skopiował sobie na twardy dysk. Był mniej więcej w wieku księdza doktora Glińskiego z Tomaszowa Mazowieckiego, ale z wyglądu znacznie lepiej pasował do bohaterskich odsieczy w typie tej wczorajszej. Miał lekko kanciasty podbródek jak u filmowych Jamesów Bondów i szpakowate włosy ostrzyżone na zapałkę. Do tego policzki jak z reklamy balsamu po goleniu i lekkie zaczerwienienia na nosie, najwyraźniej zakładał okulary do czytania. Po tym, jak nisko zdawała się umieszczona klamka u drzwi widoczna w tle zdjęcia, Stawek oszacował jego wzrost na jakieś metr osiemdziesiąt, może dziewięćdziesiąt.\n– Ania – zawołał stażystkę – ty studiujesz na KUL-u. Kojarzysz go?\nDziewczyna nachyliła się nad monitorem, a dziennikarz odsunął nieco głowę. Nie chciał jej zasłaniać, ale przede wszystkim drażnił go zapach czekoladowego szamponu do włosów. Kompletne wariactwo, zresztą podobnie jak staż w „Kurierze”. Podczas gdy inne początkujące dziennikarki pchały się do lubelskiej „Wyborczej”, a ta chętnie je brała jako mięso armatnie, Ania Małek wychodziła sobie miejsce właśnie tu. Podobno wcisnęła naczelnej, że u niej w domu „Kurier” robił za „kultową gazetę”. Ciekawe, jakim cudem, skoro Anka jest z Podlasia!\n– Nie, nie kojarzę – pokręciła głową. – Na pewno nie. Na KUL-u w życiu nie widziałam kogoś w takiej lansiarskiej marynarce!\nTego Stawek wcześniej nie zauważył. Nawet arcybiskup czasem wydawał się wczorajszy i wymięty, za to o… dr Marek Gliński OP wyglądał jak z dodatku o modzie. Najlepiej ubrany duchowny albo Kto jest modny na KUL-u?, to mogło się kiedyś przydać, Stawek zrobił nawet notatkę na pulpicie laptopa.\n– A to widziałeś? Weź powiększ! – Dziewczyna wskazała lewą dłoń dominikanina, leżącą swobodnie na blacie stołu.\nAnka miała oko do detali. Dziennikarz w pierwszej chwili zrozumiał tylko, że widzi coś nieewangelicznie drogiego. Zegarek dominikanina nie rzucał się w oczy, jednak kanciasta srebrna koperta z dodatkami w kolorze czerwonego złota i odkryty cyferblat, odsłaniający wnętrze mechanizmu, robiły wrażenie.\n– No i co powiesz? – zapytała dziewczyna. – Na oko tytan i śrubki z czerwonego złota.\n– Chyba starego – poprawił ją dziennikarz. – Czerwone to noszą ruskie baby.\n– Sam jesteś ruska baba. Czerwone złoto to fajny dodatek. Na przykład w splocie z białym i żółtym albo właśnie z tytanem. Chociaż nie, to raczej stal nierdzewna… Ale tak czy owak, wart pewnie całe moje stypendium. Ze wszystkich lat – prychnęła.\n– Przyzwyczajaj się. – Stawek wzruszył ramionami. – A macie w necie program zajęć?\n– Mamy, z zeszłego roku. Aktualny będzie pewnie pod koniec semestru! – Zaśmiała się stażystka. – A chcesz coś o nim napisać? Mogę…\n– Aniu – dziennikarz rozparł się na krześle – póki co, to ty tu jesteś od parzenia kawy. Dużą bez mleka. – Podał jej swój kubek. W zasadzie nie wymagał mycia, bo poprzedniego wieczoru Stawek pił tylko mineralną.\nJasnobrązowa kropla spłynęła z brzegu naczynia, po czym okrążyła wypukłe logo Aprilli. To miał być jego szczęśliwy kubek – a przynajmniej tak zapewniał sprzedawca, dodając go Stawkowi jako bonus do motocykla.\nPrzy kawie dziennikarz, choć tego nie znosił, nadal przeglądał strony konkurencji. Kofeina pobudzała do myślenia, a newsy w „Dzienniku” i „Wyborczej” pokazywały, kto tego dnia jest królem podwórka. Wprawdzie podobne rankingi bardziej podniecały naczelną niż jego, ale tym razem naprawdę był niespokojny. Gdyby się okazało, że konkurencja jednak opisała historię wczorajszego napadu i odsieczy ojca doktora Glińskiego, że ktoś olał kurię, to choć temat nieduży, Stawka chyba by szlag trafił.\nZwłaszcza gdyby to zrobiła Magda Boziak.\nNa szczęście czytał tylko, że w Chełmie unieważniono listę wyborczą jakiegoś odłamu Brony, śmieciarka walnęła w autobus, poszła zapowiedź lubelskiego retrokryminału o komisarzu Maciejewskim, w Dąbrowicy powstanie nowy pomnik papieża, mundurki nie przyjmują się w szkołach… O żadnej napadniętej studentce ani o księdzu obezwładniającym bandytów nikt nie wspomniał.\nDziennikarz przystawił sobie telefon i przyciskając co chwilę redial, czekał, aż dobije się do rzecznika komendy miejskiej. Trwało to kilka minut.\n– Dzień dobry, panie Witku, Tomasz Stawek z „Kuriera”, mógłby mi pan potwierdzić pewną informację? – zaczął ostrożnie.\n– Groźnie brzmi! – Ze słuchawki dobiegł śmiech. – Dobrze, tylko bardzo proszę szybko, bo…\n– Jasne, wczoraj między osiemnastą a dziewiętnastą podobno był napad na jakąś dziewczynę niedaleko „Aviatora”, przy wylocie Radziszewskiego. Słyszałem od znajomego…\n– Wylot Radziszewskiego? – Po drugiej stronie zaszeleściły papiery. – Nic nie mam. Jeśli nawet, nie było zgłoszenia.\n– Ale musiało być. Jeśli mnie nikt nie wkręca, to przyjechał radiowóz i kogoś zatrzymaliście.\n– Niemożliwe, wiedziałbym o tym od dwóch godzin, zwłaszcza jeśli byli zatrzymani. Jest pan pewien, że chodziło o wczoraj?\n– Chyba jednak ktoś zrobił mi dowcip. Dziękuję i do widzenia.\nStawek łyknął stygnącej kawy. Wszystko pasowało: jeśli jeszcze wieczorem zamietli sprawę pod dywan, to rano rzecznik przeszedł po nim i nawet nic nie poczuł. Nie było protokołu, a tamci dwaj bandyci przejechali się do komisariatu na Lipową i zaraz wyszli.\nTylko komu i dlaczego tak cholernie na tym zależało?\n– Aniu, daj komórkę – poprosił dziennikarz.\n– A co, bateria ci siadła? – zdziwiła się stażystka.\n– Nie, ale jak ja się wyświetlę, może nie odebrać. Potem doładuję ci kartę.\nMiał rację, Kamil nie odebrałby połączenia. Gdy usłyszał głos Stawka, najpierw zaniemówił, a potem zaczął się plątać.\n– Kurwa, bez jaj – przerwał mu dziennikarz. – Mieliśmy układ, tak? No to mów, co jest grane. Ktoś był u was zaraz po twoim telefonie? Jakiś czarny, tak?\n– Skąd wiesz, że czarny? – zaniepokoił się policjant.\n– Skąd wiem, stąd wiem. A ty dzwonisz do mnie z newsem i potem olewasz? A jakbym to puścił, to co? Kto by miał bardziej przesrane?\nNa kilka sekund w słuchawce zaległa cisza przerywana tylko głośnym oddechem Kamila. Z baby zdjęty czy gdzieś gonił?\n– Więc był u was czarny?\nKurwa, co za bezczel! Stawek miał ochotę bardzo nieprofesjonalnie pieprznąć komórką o ścianę.\n– Był, kurwa, czy nie był?!\n– Był. Cześć, muszę kończyć.\nDziennikarz przez chwilę wpatrywał się w wyświetlacz, potem wszedł do opcji.\n– Co ty robisz? – Anka szarpnęła go za rękę.\n– Nic, tylko kasuję ci połączenia wychodzące. – Odłożył telefon na biurko i sięgnął po kurtkę. – Jakby co, jestem pod komórką.\nKUL, Instytut Historii, godz. 14.15\nOd pół godziny Stawek siedział na wykładzie, jednak nie nudził się ani trochę. Ojciec doktor Gliński mówił o procesie jakiegoś protestanta, który znieważył monstrancję, natomiast dwie dziewczyny siedzące tuż przed dziennikarzem szeptały o znacznie bardziej aktualnych wydarzeniach.\n– Nic nie wiedziałam – zmartwiła się jedna, wysoka brunetka niemal tupiąca z ekscytacji czerwonymi pantofelkami z długim noskiem. W palcach ściskała długopis z pokemonem. – Agnieszka ci mówiła?\n– Nie, zadzwoniła wczoraj do Kosackiej – tłumaczyła jej koleżanka. Też w bucikach z noskami, tylko niższa i ze zwykłym żelpenem bez pokemonów ani innego badziewia. – Cała spłakana. Mówiła, że ją napadli tam, wiesz, przy teatrze, no a on ich, wiesz…\n– No a co? Niektórzy księża to wiesz… Ale dzisiaj w ogóle nie chce o tym mówić. Myśli, że co? Że ktoś sobie coś pomyśli? – Machnęła pogardliwie pokemonem w kierunku blondynki w szarym żakiecie, przy okazji wskazując ją dziennikarzowi.\nTrudno było jej nie zauważyć, bo w tym swoim biurowo-korporacyjnym kostiumie w ogóle nie wyglądała na studentkę. Siedziała wpatrzona w wykładowcę jak w obrazek, trzymając na kolanach opasły organizer z różnokolorowymi kartkami.\nStawek uśmiechnął się zadowolony. Nawet nie sądził, że będzie miał taki traf. Ledwie znalazł Instytut Historii i zapytał o Glińskiego, okazało się, że ma właśnie wykład. A ledwie usiadł cicho w ostatnim rzędzie, miał już podejście i pod zakonnika, i pod dziewczynę.\n„Agnieszka Nowak” – zanotował.\n– …W swojej mowie obrończej Mikołaj Rej podnosił również, że zemstę za zniewagę majestatu należy zostawić samemu Bogu, księdzu zaś słusznie należy się odszkodowanie za zniszczoną monstrancję, które obwiniony Otwinowski powinien zapłacić. Według jego wywodu, bluźnierstwo Erazma Otwinowskiego nie było bowiem wcale oczywiste, w przeciwieństwie do zniszczenia mienia. Czy ziemski sąd jest bowiem władny rozstrzygnąć, kto bluźnił? Czy Otwinowski, znieważając katolicki przedmiot kultu, czy też prowadzący procesję ksiądz, skoro według kalwinistów monstrancja znieważała Chrystusa? Tertium non datur, prawda? Któryś z nich był winny, to już jednak kompetencja sądu boskiego, nie ludzkiego. I tak Erazm Otwinowski, choć groziło mu ścięcie, spokojnie dożył starości, nawet przed lubelskim trybunałem odpowiadał z wolnej stopy. Przykład ten dobitnie ukazuje…\n…że nie ma to jak dobry adwokat, dokończył w myśli Stawek, przyglądając się Glińskiemu.\nFacet był rzeczywiście słusznej postury, ale przede wszystkim jego robiła wrażenie jego stylowość. I nie chodziło nawet o marynarkę, na którą zwróciła uwagę Anka. On w każdym geście, w sposobie mówienia miał coś takiego, że można by go posadzić w jakiejś cholernej izbie lordów.


WAKACYJNY WYJAZD do Rodzinnego Parku Rozrywki ENERGYLANDIA. : Centrum Kultury w Szerzynach\nWAKACYJNY WYJAZD do Rodzinnego Parku Rozrywki ENERGYLANDIA.\nZa nami WAKACYJNY WYJAZD do Rodzinnego Parku Rozrywki ENERGYLANDIA.\nW wycieczce wzięła udział grupa 56 osób – młodych mieszkańców naszej gminy. Uczestnicy mieli do dyspozycji 4 strefy zabawy: Bajkolandię, Familijną, Ekstremalną i Water Park.\nWszyscy mogli korzystać z ponad 100 różnych atrakcji: karuzeli, zjeżdżalnie, pontony, roller costery, samochodziki i wiele innych. Po kilku godzinach pobytu w Energylandii, trochę zmęczeni ale radośni i uśmiechnięci powróciliśmy do domu.\nOrganizatorem wyjazdy było GCKiCz – Klub Kultury w Żurowej.


Manufaktura Convention - Spotkania szyte na miarę\nPropozycje scenariuszy, eventów\nManufaktura Convention – O nas\nPrzewodnik po Manufakturze\nRozrywka Sale konferencyjne Restauracje\nMożliwość dostosowania karty menu (zindywidualizowana karta menu)\nMożliwość płatności w EURO\nObsługa w języku hiszpańskim\nRestauracje The Mexican to restauracje z segmentu casual dining cechujące się konsekwentną ofertą kulinarną opartą na oryginalnych recepturach kuchni meksykańskiej oraz wyraźnie rozpoznawalnym, unikalnym meksykańskim wystrojem odznaczającym się dużą dbałością o szczegóły. Ściany w ciepłym pomarańczowym kolorze, bujna roślinność, tryskające fontanny, kolorowe lampki, powiewające flagi i proporczyki tworzą radosny nastrój meksykańskiego pueblo. Ponadto muzyka grana na żywo, przez prawdziwych Mariachi, wprowadza Gości w doskonały, radosny nastrój.\nKuchnia Meksyku kojarzy się głównie z takimi daniami jak: burrito, enchiladas, quesadilla, czy tacos – wszystkie te dania znajdują się między innymi w naszym menu i serwowane są w wersji łagodnej, ostrzejszej lub bardzo ostrej.\nThe Mexican to restauracje pełne niespodzianek, wśród nich znajduje się między innymi sernik serwowany przez samego Zorro przy akompaniamencie dynamicznej muzyki i wystrzałach z pistoletów, natomiast zamówienie Margarity Grande skutkuje fotografią wydrukowaną na specjalnym papierze z podpisem WANTED, powieszoną, za zgodą Gościa, pod sufitem lokalu. W ofercie mamy także niespodzianki urodzinowe oraz specjalną ofertę dla Najmłodszych.\nPowierzchnia sali przeznaczonej dla zorgaznizowanej grupy:\nAndel’s Hotel Łódź to pierwszy czterogwiazdkowy deluxe design hotel w Łodzi.\nW restauracji są serwowane dania kuchni polskiej z ekologicznych produktów, w dużej ilości, o dobrym smaku.\nSerce tego miejsca – kuchnia. Za największą wartość uważamy jakość produktu i pasję jaką wkładamy w tworzenie dań.


Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu, ul. Armii Krajowej 13 - Ogólnopolski Katalog Turystyczny\nStrona główna » Wybrzeże » Atrakcje » Kołobrzeg » Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu\ntel. (94) 352-52-53\nW centrum Kołobrzegu - w samym sercu starego miasta, mieści się Muzeum Oręża Polskiego. Muzeum posiada cztery oddziały: Historia Miasta na Starówce, Dzieje Oręża Polskiego nad rzeką Parsętą, średniowieczną Kamienicę kupiecką oraz zacumowany w porcie, przy Latarni Morskiej - Okręt - Muzeum ORP Fala\nMuzeum wypełnia ją poprzez gromadzenie, przechowywanie, konserwację i udostępnianie do celów badawczych i wystawienniczych dóbr kultury związanych z historią, etnografią, archeologią i sztuką regionu, tradycją wojskowości, organizując wystawy, popularyzując wiedzę, prowadząc badania naukowe i działania edukacyjne.\nOkręt patrolowy projektu 912 ( kod NATO: “Obluze”) był pierwszą jednostką serii, nosił numer burtowy “OP-301”, następnie “321”. W 1996 r. wycofany został ze służby. W wyniku zabiegów ówczesnego dyrektora Muzeum dr Hieronima Kroczyńskiego wspieranego przez pasjonatów Mirosława Balickiego i Krzysztofa Kozieła z Kołobrzegu – szefów Kołobrzeskiej Żeglugi Pasażerskiej został nieodpłatnie przekazany przez Morski Oddział Straży Granicznej stając się tym samym pierwszym okrętem wojennym w zbiorach kołobrzeskiego muzeum.\nW tym samym roku okręt został użyczony Kołobrzeskiej Żegludze Pasażerskiej, która przejęła na siebie koszty jego utrzymania i udostępniała przez wiele lat do zwiedzania w kołobrzeskim porcie.\nJesienią 2009 r. Muzeum przejęło z powrotem okręt. Został on przeholowany na nowe miejsce postojowe i obecnie znajduje się przy nabrzeżu remontowym vis a vis Reduty Solnej, służąc nadal zwiedzających. Atutem okrętu - muzeum jest fakt, że z ramienia muzeum opiekuje się nim i oprowadza po nim, były oficer tej jednostki kmdr ppor. Henryk Sobieraj.\nKuter rakietowy projektu 205 (kod NATO: “Osa I”) był ostatnim z trzynastu okrętów tego typu służących w Polsce. Nosił numer 433. Do służby wszedł 13 listopada 1975 r. , a zakończył ją w 2006 r. W lutym tego roku wyruszył w swój ostatni rejs. Wysłużoną jednostkę żegnały wszystkie okręty Dywizjonu Okrętów Rakietowych oraz liczne grono czynnych i emerytowanych oficerów i marynarzy. Wydawało się, że okręt podzieli los swoich poprzedników kończąc żywot w stoczni złomowej. Tak się jednak nie stało, dzięki ogromnemu zaangażowaniu Stowarzyszeniu Lastadia. Stowarzyszenie założone przez pełnych pasji, młodych ludzi z wielu miast wybrzeża postawiło sobie za cel uratowanie okrętu. Swoim pomysłem “zarazili” media, które wsparły inicjatywę.\nSzereg publikacji prasowych i reportaży telewizyjnych miało skłonić decydentów do wyłączenia okrętu z zasobów Agencji Mienia Wojskowego. Wkrótce działania Stowarzyszenia wsparło Stowarzyszenie Oficerów Rezerwy oraz szerokie grono marynarzy, którzy służyli na tego typu okrętach. Opiekę nad wysłużoną jednostką podjął nieoficjalnie Dywizjon Okrętów Rakietowych. Energiczne i szeroko zakrojone działania podjęte przez wymienionych wyżej pasjonatów przy wsparciu Departamentu Wychowania i Promocji Obronności przyniosły pożądane efekty. Na mocy decyzji ministera Bogdana Klicha kuter wyłączono z zasobów Agencji Mienia Wojskowego.\nBył to ogromny sukces, ale problemy nie zakończyły się. Pierwotnie “Władysławowo” miało zostać przekazane do Muzeum Archeologicznego w Elblągu, gdzie miało stać się zaczynem skansenu morskiego. Niestety z prozaicznych przyczyn ekonomicznych tak się nie stało. Nie doszła również do realizacji koncepcja ustawienia okrętu w Gdyni tuż obok “Błyskawicy”. Jednak dzięki stałej akcji Stowarzyszenia Lastadia poszukiwania dla Włądysławowa przyjaznego portu, zainteresowanie okrętem wyraziło Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu. Ostatecznie starania o zachowanie okrętu dla potomnych zakończyło się jego przekazaniem przez Departament Promocji Wychowania i Obronności MON dla Muzeum w Kołobrzegu. Finałem kilkuletnich zabiegów było przeholowanie 26 marca 2010 r. kutra rakietowego przez holownik Pasat II z macierzystej bazy w Gdyni do Kołobrzegu. W chwili obecnej okręt czeka na utworzenie Kołobrzeskiego Skansenu Morskiego gdzie będzie udostępniony do zwiedzania.\nZobacz Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu (Kołobrzeg) w serwisie czasnawypoczynek.pl - przydatne informacje, Wybrzeże - Miejsca z klimatem, Muzea, Obiekty militarne, Zabytki, zdjęcia, mapa, atrakcje.\nZapraszam przez cały rok nad morze. Oferuję usługi noclegowe w pięknym, bardzo atrakcyjnym nadmorskim mieście Kołobrzeg.\nZapraszamy do naszego obiektu! W samym centrum, przed zabytkowym parkiem i tylko 800 m od plaży - tak położony jest New Skanpol ...\nZapraszamy na wczasy bądź nocleg do atrakcyjnego samodzielnego mieszkania dwupokojowego z łazienką i toaletą oraz kuchnią z ...


Ola Petrus bez owijania w bawełnę mówi o fetyszyzowaniu niskorosłych kobiet: "Panowie nie mają absolutnie żadnych oporów" - Kobieta.pl\nStand-uperka Ola Petrus otworzyła się na temat relacji damsko męskich osób niskorosłych. "Muszę mocno pilnować i obserwować, choć już się tego nauczyłam, czy te relacje, które tworzę, są oparte jedynie na tym, że ktoś fetyszyzuje trochę temat i chce spróbować czegoś innego."\nOla Petrus o fetyszyzowaniu niskorosłych kobiet\nZnana stand-uperka Ola Petrus w rozmowie z dziennikarką Małgorzatą Wołczyńską w TOK FM otwarcie opowiedziała o swoich relacjach z mężczyznami i akceptacji siebie. To niezwykle ważny głos dla osób, które podobnie jak Ola zmagają się z achondroplazją, nazywaną częściej karłowatością lub niskorosłością.\nW szczerej rozmowie Petrus otworzyła się między innymi na temat swoich relacji z partnerami. Komiczka przyznała, że swój pierwszy poważny związek stworzyła w wieku 23 lat. Zakończył się on po pięciu latach "dość sporym załamaniem nerwowym". Jak przyznała w rozmowie, sporo czasu zajęło jej przepracowanie pewnych tematów, żeby ponownie komuś zaufać.\nWtedy też zaczęłam eksplorować temat seksualności, podejścia do miłości trochę bardziej fizycznie niż romantycznie. I nagle okazało się, że nie mam problemu ze znalezieniem partnerów jeśli jest taka potrzeba czy chęć - powiedziała.\nOla Petrus przyznała, że nadal pozostaje czujna w relacjach z mężczyznami. Stand-uperka przyznaje, że chodzi o problem fetyszyzowania niskorosłych kobiet przez mężczyzn.\nNatomiast nadal muszę mocno pilnować i obserwować, choć już się tego nauczyłam, czy te relacje, które tworzę, są oparte jedynie na tym, że ktoś fetyszyzuje trochę temat i chce spróbować czegoś innego, czy wynika to faktycznie z jakiegoś zainteresowania.\nOla Petrus ostro skomentowała ogłoszenie muzeum, które… szuka karła. Stand-uperka nie kryła oburzenia\nAktywistka dodaje, że często "panowie nie mają absolutnie żadnych oporów, by napisać na 'dzień dobry': 'zawsze chciałem się przespać z niskorosłą' albo 'zawsze chciałem zobaczyć, jak to będzie z taką kobietą jak ty'".\nObecnie dużo mężczyzn nie potrafi kompletnie rozpocząć konwersacji, która miałaby doprowadzić do sytuacji erotycznej bez bycia takim strasznym prostakiem.\nPetrus ma nawet na ten temat swoją teorię: "kobiety niskorosłe często kojarzone są przez mężczyzn z pornografią."\nOne się w tym świecie jakoś odnalazły. I przez to, widząc mnie, pojawia się skojarzenie smerfa, krasnoludka czy czegoś w tym rodzaju albo właśnie skojarzenie z filmików - dodaje komiczka.\nZapytana o temat seksualności osób z niepełnosprawnościami w Polsce, Ola Petrus mówi wprost: "Mamy problem rozmawiania o seksie, a przede wszystkim mamy problem, kiedy o seksie rozmawiają kobiety. Uważa się, że kobieta, która mówi o seksie, jest rozwiązła, łatwa i najczęściej nieczysta i to jest dość przejmujące".\nA post shared by Ola Petrus (@ola_petrus)\nola_petrus / instagram.com\n1 / 3 Ola Petrus\n2 / 3 Ola Petrus\n3 / 3 Ola Petrus\nPoprzedni artykuł Dominika Tajner przeszła operację usunięcia nowotworu piersi: "Na USG okazało się, że mam wielkiego guza". Jak czuje się obecnie?\nNastępny artykuł Andrzej Kopiczyński zmarł 5 lat temu. Jego kariera była imponująca, a życie prywatne niezwykle zawiłe. Przypominamy nieznane fakty z życia aktora\nMałgorzata Socha o gorzko o łączeniu pracy z macierzyństwem: "Pracuję po 12 godzin dziennie i naprawdę trudno jest mi to wszystko pogodzić"\nKasia Tusk w ostatniej chwili trafiła z córką do szpitala: "Kwestia kilkunastu, a może nawet kilku godzin nim doszłoby do sepsy"


04.09.2012 12:10 zostali zatrzymani\nPolicja zatrzymała fałszywych funkcjonariuszy fot. ksp\nTrzech pijanych mężczyzn postanowiło dla żartu legitymować osoby stojące na przystanku autobusowym. Posługiwali się fałszywą legitymacją CBŚ. Teraz grozi im do roku więzienia.\nOszust za swoje usługi żądał pieniędzy, jednak zleceń, które przyjmował, nie wykonywał. Był poszukiwany trzema listami gończymi. WIĘCEJ »\nŁukasz K., Krzysztof B. i Zbigniew H. wracali ze spotkania towarzyskiego. Dla żartu zaczęli legitymować osoby stojące na przystanku autobusowym. Mężczyźni posługiwali się fałszywą legitymacją CBŚ.\nO wszystkim zostali poinformowani policjanci z Białołęki, którzy przyjechali na miejsce. Kilkanaście minut później trzech fałszywych "agentów" było już w rękach policjantów.\nMężczyźni usłyszeli zarzuty podania się za funkcjonariusza publicznego i wykonywania czynności związanych z tą funkcją. Grozi im do roku więzienia.


Kołdra z alpaki 200x220 z bursztynem różyczki/ecru - Tryalpaca\n» Całoroczna kołdra z alpaki z bursztynem różyczki/ecru\nKod produktu: K-1-C-R-E\nKołdra z alpaki 200x220 oraz mniejsze rozmiary\nChętnie otaczasz się tym, co naturalne, ekologiczne i przyjazne zdrowiu? Zamiast syntetyków czy potencjalnie uczulających organicznych materiałów wybierasz to, co zapewnia równowagę? Przedstawiamy wyjątkową kołdrę uszytą z wełny alpaki. Materiał ten ceniony jest za swoje właściwości antyalergiczne wynikające z tego, że nie zawiera lanoliny. Warto wiedzieć, że wykazuje również odporność na roztocza, dzięki czemu wspaniale sprawdzi się dla osób cierpiących na astmę, atopowe zapalenie skóry, egzemy czy różnego rodzaju alergie kontaktowe. Przekonaj się, dlaczego jeszcze kołdra z alpaki to świetny wybór do Twojej sypialni!\nKołdra z alpaki dostępna w trzech rozmiarach\nW zależności od tego, czy szukasz kołdry do łóżka jednoosobowego, czy może dla pary, warto wybrać odpowiedni jej rozmiar. Kołdra 140x200 doskonale sprawdzi się na stosunkowo wąskim tapczanie (na przykład nastolatka), 160x200 na rozkładanej kanapie, a rozmiar 220x200 polecamy dla szczęśliwych posiadaczy dużych łóżek kontynentalnych. Dzięki takiej szerokości bez problemu obydwie odpoczywające osoby otulą się miłą w dotyku, ciepłą kołdrą. Sprawdź, w czym jest ona lepsza od syntetycznych produktów!\nCiepła kołdra z dodatkiem bursztynu\nKołdra z wełny alpaki z kolekcji Różany sen wyposażona została w saszetki z bursztynem bałtyckim. Jego zadaniem — po delikatnym ogrzaniu temperaturą ludzkiego ciała — jest neutralizowanie wszechobecnego smogu elektrycznego. Ten naturalny jonizator sprawia, że sen pod ciepłą, lekką oraz oddychającą kołdrą jest jeszcze przyjemniejszy, zdrowszy i bardziej efektywny. Jeśli nie przekonały Cię jeszcze wyjątkowe właściwości tego wyrobu, z pewnością zachwyci Cię dopracowany w każdym detalu wzór pięknych różyczek na beżowym tle. Serdecznie polecamy kołdrę z wełny alpaki każdemu, kto ceni sobie wartościowy, przyjemny odpoczynek w otoczeniu przyjaznym dla oka. Zapraszamy na zakupy!\nGramatura: 400 g/m2 dla wszystkich rozmiarów.\nWaga kołdry: 140x200 cm 1900 g\n160x200 cm 2300 g\n220x200 cm 3080 g


Okluzja | Dentysta Białołęka | Stomatolog Białołęka | Gabinet dentystyczny Białołęka\nOkluzja to termin używany w stomatologii, dotyczący prawidłowego sposobu ułożenia zębów szczęki (górnych) względem zębów żuchwy (dolnych). Niewłaściwa okluzja może prowadzić do bardzo uciążliwych dolegliwości, a nawet utraty zębów. Jest to jedna z najczęściej występujących w stomatologii chorób, a jednocześnie ta, która jest najrzadziej diagnozowana. Tylko doświadczeni i znający metody diagnostyki stomatolodzy są świadomi i nie zapominają o tym, że nasz układ narządu żucia składa się z wielu elementów, które muszą współpracować ze sobą w harmonii.\nZa zdrowy układ narządu żucia u każdego z nas w równej mierze odpowiada: kształt i położenie zębów, staw skroniowo-żuchwowy oraz napięcie mięśni zlokalizowanych w czaszce. Nieprawidłowości w którymkolwiek z elementów narządu żucia powodują uszczerbki w kolejnych, a w konsekwencji – chorobę okluzyjną.\nPowodem rozwoju choroby okluzyjnej mogą być wady ortodontyczne, utrata nawet jednego zęba oraz wyrzynające się zęby mądrości. Do przyczyn jej rozwoju należą też płaskie wypełnienia nieprawidłowo wykonane przez stomatologa. Te, które wykonano prawidłowo, powinny zachować kształt zęba, czyli odtworzone guzki i bruzdy, a także posiadać odpowiedni kontakt z zębami przeciwstawnymi pozwalając na zachowanie bezpiecznych sił działających na szkliwo zębów.\nPopularne objawy choroby okluzyjnej to:\nścierające się i zaczynające ruszać zęby,\ngórne zęby wysuwające się do przodu,\ntrzaski i przeskakiwania w stawie skroniowo-żuchwowym, napięcie i ból w mięśniach żuchwy.\nWszystkie objawy choroby okluzyjnej są wynikiem nieprawidłowego kontaktu zębów dolnej i górnej szczęki. Z tego powodu nieprawidłowo działają stawy skroniowo-żuchwowe a mięśnie czaszki są napięte. W konsekwencji następuje zgrzytanie i zaciskanie zębów, które bardzo niszczy cały staw skroniowo-żuchwowy i zęby, grożąc nawet ich całkowita utratą.\nZ naszego doświadczenia wiemy, również że bardzo częstą przyczyną bólu głowy są napięte mięśnie czaszki, które może wywoływać dysharmonia między zębami a stawem skroniowo-żuchwowym. W naszej praktyce zawsze badamy mięśnie pod kątem ich napięcia i bólu. Sprawdzamy, czy występujące u Pacjenta bóle głowy, są wynikiem nieprawidłowości w budowie zgryzu. Dzięki odpowiedniemu zaplanowaniu leczenia, jesteśmy w stanie je wyeliminować.\nBadanie pod kątem choroby okluzyjnej jest dla Pacjentów bardzo ważne. Z zasady bowiem zajmujemy się leczeniem całego układu żucia, a nie tylko pojedynczych zębów. Wiemy też o tym, że celem dobrego leczenia stomatologicznego powinno być uzyskanie harmonijnej pracy mięśni odpowiedzialnych za ruchy żuchwy podczas żucia, mówienia, zamykania, otwierania ust czy połykania.\nLeczenie choroby okluzyjnej rozpoczynamy od diagnostyki polegającej na badaniu zębów, mięśni i stawów skroniowo-żuchwowych – pobieramy w tym celu wycisk szczęki i żuchwy. Następnie na jego podstawie budujemy modele, których zachowanie analizujemy z pomocą artykulatora. To narzędzie naśladujące ruchy żuchwy Pacjenta. To początek procesu leczenia jakim jest wyrównywanie zgryzu. Polega ono na odpowiednim ukształtowaniu powierzchni zębów w miejscu ich nieprawidłowego stykania się. Pozwala to na zamknięcie żuchwy do jej prawidłowej pozycji w stawie skroniowo-żuchwowym i skutecznie eliminuje ból. Innym rozwiązaniem może być leczenie ortodontyczne lub nadbudowa zębów. W diagnozowaniu i planowaniu leczenia choroby okluzyjnej stosujemy deprogramator wykonany zgodnie z koncepcją metody Koisa.\nSzybka diagnoza i leczenie choroby okluzyjnej gwarantuje zachowanie zdrowych zębów na lata natomiast niezdiagnozowana i nieleczona choroba okluzyjna zwiększa skalę problemów, które z czasem będą narastały. Wczesne wykrycie nieprawidłowości pozwala na szybką terapię i stosunkowo niewielkie koszty. Niestety bardzo często pacjenci, którzy przez lata byli niewłaściwie diagnozowani są narażeni na długotrwałe leczenie. Aby tego oszczędzić naszym Pacjentom, standardowo badamy każdego w kierunku choroby okluzyjnej.


Apartament 52 Old Town, Gdańsk - ✅ Witaj na stronie głównej\nW jakiej miejscowości znajduje się obiekt Apartament 52 Old Town?\nObiekt Apartament 52 Old Town znajduje się w miejscowości Gdańsk, a dokładny adres to: ul. Garbary 1, 80-827 Gdańsk, Polska.\nJak mogę sprawdzić wolne terminy w zakwaterowaniu Apartament 52 Old Town?\nWolne terminy sprawdzisz na stronie naszego partnera - tam również dokonasz rezerwacji w obiekcie Apartament 52 Old Town.\nIle kosztuje nocleg w obiekcie Apartament 52 Old Town?\nNajbardziej aktualny cennik obiektu Apartament 52 Old Town znajdziesz na stronie naszego partnera - sprawdź ceny >>\nW pobliżu znajdziesz następujące inne obiekty noclegowe: Apartament 14 przy ul. Długiej (w odległości: 1 m), Grand Guesthouse Apartament (w odległości: 2 m), Flats For Rent - Długa Old Town (w odległości: 3 m), Apartament Garbary (w odległości: 3 m),\nZapraszamy do zapoznania się z ofertą naszego obiektu - Apartament 52 Old Town.\nZarezerwuj nocleg w sercu miasta Gdańsk – Doskonała lokalizacja – pokaż mapę Jedna z naszych najlepszych opcji w mieście Gdańsk.Apartament 52 Old Town szczyci się znakomitą lokalizacją przy cichej uliczce w samym sercu Starego Miasta w Gdańsku, 300 metrów od Długiego Targu i 240 metrów od gmachu Teatru Szekspirowskiego. Nowoczesny obiekt oferuje zakwaterowanie bez wyżywienia i bezpłatne WiFi. Apartament mieści się w zabytkowym budynku i obejmuje część wypoczynkową z telewizorem z płaskim ekranem i dostępem do kanałów kablowych. Do dyspozycji Gości jest też w pełni wyposażony aneks kuchenny z jadalnią. W łazience mieści się prysznic. W okolicy warto zwiedzić oddalony o 350 metrów Dwór Artusa. Od Żurawia nad Motławą obiekt dzieli 750 metrów. Dworzec kolejowy Gdańsk Główny jest położony w odległości 1,2 km od apartamentu.\nMogą obowiązywać dodatkowe opłaty za miejsce parkingowe. Dla naszych Klientów bezpłatnie udostępniamy internet.\nRzeka 0,4 km\nLotniska w pobliżu: - Lotnisko Gdańsk-Rębiechowo - (12,2 km).\nZarezerwuj nocleg w sercu miasta Gdańsk – Doskonała lokalizacja – pokaż mapę Obiekt Grand Guesthouse Apartament mieści się w kamienicy usytuowanej w samy\nZarezerwuj nocleg w sercu miasta Gdańsk – Doskonała lokalizacja – pokaż mapę Jedna z naszych najlepszych opcji w mieście Gdańsk.Obiekt Flats For Rent – D


darmowa reklama, pozycjonowanie lublin, pozycjonowanie stron internetowych wroclaw, pozycjonowanie stron w google, profesjonalne pozycjonowanie stron\nWielokrotnie robiłam hennę i oczyszczanie twarzy i\nNasza firma świadczy również usługi montażowe zakupionych u nas produktów. Ma mi być przykro, że mnie stać...nie kradnę, tylko pracuję... Możesz zdecydować się na modelowanie, farbowanie, upinanie włosów, a także stworzysz idealną fryzurę na specjalną okazję. Przyszedłem tam raz przyszedłem drugi i będę przychodzić zawsze, męskie strzyżenie wykonane w 15 minut, szybko a dokładnie i starannie i jestem zadowolony. Podaj swój adres e-mail, jeżeli chcesz otrzymywać informacje nowościach i promocjach. Oferujemy najwyższej jakości drewniane okna i drzwi firmy. Uzupełnieniem oferty są bramy garażowe, rolety zewnętrzne oraz parapety. Color, strzyżenie damskie i męskie, koki, loki... siła spokoju i dokładności.\nZajmuje się projektowaniem domów, dzięki czemu jest w stanie na każdym etapie realizacji wycenić projekt i dopasować najlepsze dla rozwiązania techniczne. Wyniki dla: drzwi w zachodniopomorskie. Drzwi są wyposażone we wszystkie niezbędne akcesoria tj: klamki, zamki, wkładki, próg, ościeżnice. Jedną z najważniejszych zalet wykorzystania drewna jako surowca konstrukcyjnego to przede wszystkim dosyć duża wytrzymałość i izolacja termiczna, a także rozszerzalność cieplna. Drzwi zewnętrzne zabezpieczą mienie, ochronią wnętrze domu przed czynnikami zewnętrznymi i będą estetycznym uzupełnieniem budynku. Wysoka jakość naszych produktów nie musi oznaczać wysokich cen - . Klient, który potrzebuje drzwi z montażem winien już dziś zgłosić się do do dostawcy i zobaczyć ich dobre ceny oraz najwyższą jakość towaru. A ponad 25 letnia historia firmy oraz tysiące zrealizowanych inwestycji w dają nam pewność, iż nasze doświadczenie pozwoli nam zrealizować marzenia własnym. Pani pracując 10 lat ma stopień czeladnika, ale za dwa lata dopełni skład mistrzyń w zawodzie. Znalezienie taniego drzwi wejściowych to duże wyzwanie, dlatego nie zwlekaj - specjaliści udzielą rad i znajdą dopasowane rozwiązanie. Fryzjerka stylistka, ekspertka usług fryzjerskich pasji, to znaczy fryzjerstwu, poświęcam się od wielu lat. KORZYSTAMY .\nCzy przy takim dachu będzie to duża różnica? bez żadnych bajerów, 6 okien dachowych (po zmianach w projekcie), kryty dachówką ceramiczną. Przy lokalu dostępne są miejsca parkingowe . Jeśli kontynuujesz przeglądanie strony, oznacza to że akceptujesz ich użycie. Swoją ofertę jesteśmy w stanie dostosować do indywidualnych wymagań. Zna odpowiedzi na niemal wszystkie pytania, a jak czegoś nie wie, to potrafi się do tego przyznać. Wszystkie produkty pochodzą wyłącznie od renomowanych producentów. Na niniejszej stronie znajdziesz listę salonów z ich oficjalnymi i aktualnymi cenami usług fryzjerskich i kosmetycznych. Przepuszczalność powietrza - bardzo wysoki poziom szczelności na powietrze - dla drzwi otwieranych na zewnątrz - 3. Dlatego niezależnie od nastrojów w branży budowlanej grono zadowolonych klientów firmy stale się powiększa. Dzięki wieloletniemu doświadczeniu w doborze odpowiedniego sprzętu jak też w montażu drzwi przeciwpożarowych służymy fachowym doradztwem, najwyższej jakości produktami i profesjonalną usługą.\nDrzwi, które proponujemy, wyróżniają się solidną konstrukcją, dzięki której są one w stanie poradzić sobie z wieloma, niekorzystnymi czynnikami. W celu zachęcenia mieszkańców (osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami) do pozbywania się z budynków mieszkalnych materiałów zawierających azbest, w uchwale zaproponowano pokrycie w ramach programu również kosztów demontażu materiałów azbestowych. Do remontu dachów firma dekarska wybrała nowe pokrycie dachowe. Standardowy dach dwuspadowy z kominem 270 m2. Załóżmy że jest to dachówka. Panele przylegające do komina odgina się na szerokość około 5 cm do góry, a następnie nakłada się obróbkę przyścienną i mocuje ją do ściany. Ten wyjątkowy fryzjer z wieloletnim doświadczeniem jest specjalistą zawsze gotowym do pracy - to doskonały wybór dla . Sprzedajemy ponadto systemy rynnowe oraz okna dachowe. Okna, drzwi, rolety pomogą znaleźć najlepsze wyjście. Kolejnym kosztem jest montaż futryn oraz malowanie drzwi.\nFachowcy szybko przystąpili do pracy, którą sprawnie i w terminie wykonali. 34 zł zamiast 80- zł za strzyżenie, mycie, masaż głowy, maskę regeneracyjną z modelowaniem lub prostowaniem włosów (do ramion), z lub i (Włosy do ) szereg innowacyjnych i nowoczesnych zabiegów pielęgnacyjnych twarzy i ciała , zabiegi pielęgnacyjne dłoni i stóp, pedicure, manicure oraz usługi fryzjerskie. Dostałam zimną kawe,włosy są dalej tak ciemne jak były choć nakładała rozjaśniacz i poparzyła mi nim głowę , co do podcięcia to dziewucha złapała w garść moje włosy i poprostu je ścięła do myciu poparzyła mnie gorącą wodą. Przedstawią dopasowaną propozycję - skontaktuj się i sprawdź, nie pożałujesz.\nCo więcej, w przeciwieństwie do standardowych rolet zewnętrznych akumulatory szczecin sklep można je stosować do okien nietypowych kształtach takich jak trójkąty czy półkola. Jest odważny i wie co robi, nieco ekscentryczny ale profesjonalista. Nowy salon bardzo mi się podoba. Z roku na rok niemal podwajamy liczbę prowadzonych prac. Uzyskają dokładną wycenę i pomiar wliczone w koszt usługi. Po pierwsze zapobiegają utracie ciepła, a to przekłada się na mniejsze rachunki za ogrzewanie, a po drugie nie dopuszczają do wnętrza zapachów. Zapraszamy do współpracy wszystkie firmy oraz osoby prywatne. Jego odporność musi zostać potwierdzona przez arbitralne testy. wizycie u tego fryzjera mój chłopak powiedział " pięknie wyglądasz ale dziś to już przesadziłaś " wracac do p. Andrzeja polecam . W tym katalogu znajdziesz adresy firm zajmujących się montażem okien i drzwi. Proponujemy również drzwi wejściowe i wewnętrzne oraz rozmaite typy bram garażowych, w tym bramy segmentowe. Okna-drzwi-bramy garażowe-rolety-ogrodzenia w wielu miastach wraz z montażem i pełną gwarancją.\nOferujemy też ogrodzenia posesyjne oraz bramy wjazdowe. Dostaną adekwatną wycenę i pomiar wliczone w koszt usługi. Używane zabudowy: naprawa nadwozi, dorabianie drzwi do zabudowy, dach suwany do firan, półka pod agregat, kosze paletowe, paleciary, zmiana rozstawu osi, przebudowa kontenera na firanę,sprzedaż i montaż wind, platform załadowczych. Drzwi wejściowe to niezwykle istotny element mieszkania. Wybierz coś dla siebie z podobnych, które znaleźliśmy. Jestem stała kijentka od kilku lat i jestem zachwycona profesjonalna obsługa. Te ozdoby kuchenne montuje się na zewnątrz budynku, a dzięki swoim właściwościom chronią okna przed zabrudzeniem i uszkodzeniami, powstającymi w wyniku działania negatywnych czynników atmosferycznych. Jeżeli jeszcze nie jesteś przekonany do stolarki aluminiowej, zapoznaj się z naszymi produktami, takimi jak aluminiowe drzwi wejściowe i okna. Usuwanie azbestu jest czynnością skomplikowaną i trzeba się do tego dobrze przygotować. Skorzystaj z ofert kuponów do fryzjera w i wybierz jedną z wielu fryzur dopasowaną do wyglądu. Jego techniki są świetne i nie wyobrażam sobie, że.\nDachy są dowodem rzetelności i solidności firmy. Tylko u nas: wycena- projekt "od ręki" oraz możliwość rozmowy i spotkania poza wyznaczonymi godzinami pracy biura. Zakup drzwi zewnętrznych to bardzo często zakup jednorazowy - zakup na lata. Oprócz standardowego strzyżenia proponujemy kąpiele pielęgnacyjne by wzmocnić sierść psa, czyszczenie uszów by zapewnić ochronę przed insektami i zapaleniem ucha, a także proponujemy wyczesywanie skołtunionej sierści w bardzo delikatny sposób. Drzwi wewnętrzne w białej okleinie. Ochrona przed fotouszkodzeniami i zwiększenie naturalnej bariery ochronnej skóry, dzięki przywrócenie w skórze prawidłowego poziomu witaminy . Innym z polecanych rozwiązań są drzwi modułowe, które charakteryzuje subtelne wzornictwo, uniwersalny design, pozwalający stworzyć przytulną, komfortową atmosferę w domu, dzięki temu wpłynąć na poprawę samopoczucia. W przypadku drzwi i okien drewnianych kolor jakim malowany jest surowiec (drewno) jest identyczny, dlatego nie mamy żadnych różnic. Być może oficjalne ceny na rynku są inne? ma charakter poglądowy i warto poddać go głębszej analizie, aktualizacji i dyskusji.\nblocked drainspozycjonowanie stron internetowychpozycjonowanie szczecinpozycjonowanie stron wwwjak pozycjonowac stronystrony internetowetworzenie stron wwwdobry adwokat BiałystokGdańskplumbers near meOnlinealimenti testosteronepozycjonowanie stron internetowych wroclawPoznańnew boilerreklama w googlepozycjonowanieFryzjerreklama internetowaskuteczne pozycjonowanie


Remonty domów i kamienic Mysłowice | Zlecenia, Oferty, Wyceny - Muratordom.pl\nRemonty domów i kamienic w Mysłowicach\n36 Zleceń - Remonty Domów i Kamienic Mysłowice\nZnaleźliśmy specjalnie dla Ciebie niezrównane ogłoszenie do ekipy remontowej,, które brzmi - Zlecenie na prace remontowe w domu, bud. ok. 196m2. Jako Profesjonaliści zaplanuj i całościowo wykonaj zlecenie. Przedstaw dopasowaną ofertę temu Klientowi - skontaktuj się już dziś, nie pożałujesz.\nSkładający zapytanie zgłosił "Potrzebna ekipa na generalny remont budynku wielorodzinnego, 101-200m²". Jako profesjonalna firma remontowo budowlana, która jest gotowa pomóc w wyborze odpowiednich rozwiązań, wystarczy, że wyrazisz zainteresowanie podjęciem współpracy, a Zleceniodawcy przekonają się o profesjonalnej obsłudze. Dlatego, że realizujesz wymagania nawet najbardziej wymagających Klientów, Twoja firma to doskonały wybór.\nRemontowany budynek: budynek wielorodzinny Remontowane pomieszczenia: kuchnia Liczba pięter do remontu: 2 Powierzchnia budynku: 201-300m² Zlecone prace: określony zakres prac Rodzaj prac do wykonania: remont kuchni Dodatkowe...\nTo zlecenie o treści - Zapytanie o kompleksowe wykończenie budynku wielorodzinnego, 101-200m² jest zaadresowane do eksperta, który oferuje swoje usługi zapewniając bezpłatne konsultacje na temat możliwych opcji współpracy oraz koncentruje się na Klientach z rejonu Katowic oraz przyległych powiatów. Skontaktuj się z nimi jeszcze dziś, aby dopasować ofertę do wymagań.\nZlecający napisał zgłoszenie brzmiące "Szukam firmy remontowej, 301-500m²". Jako rzetelny fachowiec w dziedzinie remontu budowlanego daj satysfakcję Klientowi i przyjmij zlecenie. Już nie zwlekaj i sporządź wycenę - nie zawiedziesz się!\nZleceniodawca poszukuje rewelacyjnej ceny usług względem jakości wykonania i pisze - Potrzebna ekipa na generalny remont budynku biurowego, 2400m². To ogłoszenie perfekcyjnie pasuje do profesjonalisty takiego, jak Ty. Zadzwoń i wyślij wycenę, która na pewno zrobi dobre wrażenie na Kliencie.\nTo zapytanie o treści - Zapytanie o generalny remont budynku wielorodzinnego, 320m² jest zaadresowane do eksperta, który świadczy swoje usługi w bardzo przystępnej cenie oraz skupia się na Klientach z miejscowości Katowice i z sąsiednich miast. Szczegółową ofertę prześlij po kontakcie.\nTen Zlecający w dalszym ciągu poszukuje dobrej firmy od remontu budowlanego. Napisał ogłoszenie o treści - Zapytanie o remont domu, 101-200m², chcąc trafić w dobre miejsce. Nie zwlekaj i skontaktuj się teraz - nie zawiedziesz się!\nNa wypadek jeśli wciąż jako profesjonalista od remontu budowlanego szukasz Klientów to zapoznaj się ze szczegółami zlecenia o treści - Dam zlecenie na remont budynku, 25m². Prowadząc firmę jako kompetentny przedsiębiorca z Katowic z pewnością uzasadnisz Klientowi jak wyjątkowa jest Twoja oferta. Dodatkowe informacje możesz wysłać jeszcze dzisiaj, więc nie trać czasu.\nDla Klienta wyszukanie dobrej firmy remontowo-budowlanej jest niełatwe, dlatego warto zainteresować się i nawiązać współpracę, samodzielnie jako prawdziwy profesjonalista działający w rejonie Katowic, którzy znają się na swojej pracy jak nikt inny. Jeszcze dzisiaj skontaktuj się z nim, aby przesłać wycenę.\nRemontowany budynek: Garaż Remontowane pomieszczenia: Garaż Liczba pięter do remontu: 1 Powierzchnia budynku: 22m² Zlecone prace: określony zakres prac Rodzaj prac do wykonania: prace murarskie, malowanie Termin skorzystania...\nZlokalizowaliśmy specjalnie dla Ciebie najlepsze zapytanie skierowane do ekipy remontowej,, które brzmi - Zlecę prace wykończniowe w 2 budynkach biurowych, 500m2 każdy. Jako Profesjonaliści zaplanuj i kompleksowo zakończ zlecenie. Pokaż dopasowaną propozycję temu Klientowi - nawiąż współpracę już dziś, nie pożałujesz.\nKlient piszący - Szukam firmy remontowej, 40m² planuje wybór ekipy remontowej z okolic Tychów, ale nie chce przepłacać. Twoja firma oferuje wykonanie usług w najniższej w okolicy cenie? Dłużej nie trać czasu i sporządź wycenę - na pewno będziesz zadowolony!\nJeżeli nadal jako profesjonalista od remontów budynków potrzebujesz Zleceniodawców to poznaj szczegóły zlecenia o treści - Zlecę generalny remont obiektu przemysłowego o pow. 800m2. Prowadząc firmę jako kompetentny przedsiębiorca z rejonu Będzina z pewnością pokażesz Klientowi jak wyjątkowa jest Twoja oferta. Dzięki temu, że realizujesz oczekiwania nawet najbardziej wymagających Klientów, wybór Twojej firmy na pewno będzie dobrą decyzją.\nZrealizowanie remontu budowlanego dla tego Klienta będzie dziecinnie proste. Ogłoszenie ma treść - Chorzów. Montaż drzwi wewnętrznych - trzech - bez.... Odpowiedz na nie jako perfekcjonista mający profesjonalne podejście do każdego zlecenia, które zaspokoi najbardziej wymagających. Wyczerpującą ofertę prześlij po kontakcie, dlatego nie zwlekaj.\nZlecający - Remont budynku, do 100m² planuje znalezienie ekipy remontowej z okolic Chorzowa, ale nie chce przepłacać. Twoja firma oferuje realizację zlecenia w atrakcyjnej cenie? Zdecyduj się od razu - zadzwoń i otrzymaj wstępną propozycję współpracy, która Cię usatysfakcjonuje.\nZakres zlecenia: Kompleksowa wymiana dachu przemurowanie ściany szczytowej Powierzchnia dachu: 151-200m² Rodzaj budynku: budynek wielorodzinny Rodzaj dachu: jednospadowy Rodzaj pokrycia dachowego: dachówka ceramiczna, karpiówk...\nRemonty domów i kamienic w pobliżu miasta Mysłowice


Transport - Bieg Mikołajkowy\nDodane: 2022-03-01 :: Kategoria: Spedycja / Transport\nPriorytet to tani kurier (Warszawa). Firma powstała z myślą o wygodzie i komforcie klientów. Cieszy się popularnością i szerokim gronem klientów. Współpracuje zarówno z przedsiębiorstwami,...\nZ pewnością każdy chciałby jeździć pojazdem, który go nie zawodzi i na którym można zawsze i wszędzie polegać. W takim razie może sprawdzimy ten serwis...\nDodane: 2021-05-10 :: Kategoria: Spedycja / Transport\nWarto jest za każdym razem, kiedy decydujemy się na zlecanie transportu wyznaczonych przez nas artykułów, odpowiednio dobrać firmę. Takie podejście do tematu, pozwoli nam uzyskać...\nDodane: 2020-06-19 :: Kategoria: Spedycja / Transport\nW obecnych czasach kiedy to organizujemy wesele bardzo problematyczną kwestią stanowi transport gości weselnych. Warszawa to miasto, gdzie mamy możliwość rozwiązania powyższego problemu. Przemieszczanie się...\nDodane: 2019-11-27 :: Kategoria: Spedycja / Transport\nWszystkie samochody objęte akcjami przywoływawczymi objęte są darmowymi pracami kontrolnymi, włącznie z bezpłatnym wstawieniem części zamiennych, koszt takich usług ponosi importer lub producent BMW. Pożar...\nDodane: 2019-11-26 :: Kategoria: Spedycja / Transport\nWszelkie niedopatrzenia i usterki fabryczne zagrażające bezpieczeństwu jazdy mogą być usunięte podczas odpowiednio przygotowanej i poprowadzonej akcji technicznej. Akcja serwisowa BMW jest doskonale opracowana na...\nDodane: 2019-11-25 :: Kategoria: Spedycja / Transport\nZadbanie o własny samochód to naprawdę ważna sprawa. Z tego powodu zainteresuje nas na pewno akcja serwisowa bmw egr. Podczas tego możemy być pewni, że...\nWykrycie usterki fabrycznej w pojazdach mechanicznych wpływających na bezpieczeństwo jazdy, oznacza konieczność wdrożenia akcji przywoławczej do autoryzowanych stacji obsługi. Taki przedmiot ma najnowsza akcja serwisowa...\nKiedy dotrze do nas informacja o uruchomionej przez producenta naszego samochodu akcji serwisowej powinniśmy jak najszybciej zdecydować się, o potwierdzeniu uczestnictwa również naszego modelu, takich...\nDodane: 2019-11-04 :: Kategoria: Spedycja / Transport\nPolonus to firma, która już od bardzo dawna zajmuje się świadczeniem usług na terenie całego kraju. Jesteśmy narodowym przewoźnikiem obsługującym liczne trasy, jak również oferujemy...\nZdobycie informacji na temat aktualnie trwających akcji serwisowych dotyczących naszego modelu samochodu przy dostępie do Internetu nie powinno przekroczyć kilku minut. Akcja serwisowa BMW EGR...\nW przypadku pojawienia się poważnych usterek w seryjnie produkowanymi modelu samochodu, wiele firm organizują specjalne akcje serwisowe mające na celu ograniczenie powstałych wad. Podobnie czyni...\nDodane: 2019-05-06 :: Kategoria: Spedycja / Transport\nSerdecznie zapraszamy do skorzystania z oferty naszej wypożyczalni, która na bardzo korzystnych warunkach oferuje Wam wynajem autokaru z kierowcą. Warszawa jest bardzo dużym miastem, gdzie...\nDodane: 2019-02-15 :: Kategoria: Spedycja / Transport\nWieloletnie doświadczenie oraz dziesiątki zrealizowanych zleceń w ramach usług HDS posiada warszawska firma Tomasza Ryszawy, otrzymująca wyłącznie pozytywne rekomendacje od dotychczasowych zleceniodawców. Polecany transport HDS...\nDodane: 2018-09-10 :: Kategoria: Spedycja / Transport\nDomedica jest cenionym w branży centrum medycznym, z najlepszymi warunkami transportu sanitarnego, krajowego i międzynarodowego, zajmującym się również medycznym zabezpieczaniem imprez masowych. Każdy zlecony tutaj...\nDodane: 2018-07-12 :: Kategoria: Spedycja / Transport\nObecnie na każdym kroku, funkcjonuje naprawdę wiele przeróżnego rodzaju profesjonalnych firm, które specjalizują się w różnego rodzaju dziedzinach trasnportu, takich jak na przykład niebywale popularny...\nDodane: 2017-10-19 :: Kategoria: Spedycja / Transport\nUsługi transportowe bez większej przesady można porównać do krwiobiegu w organizmie krajowej lub też międzynarodowej gospodarki - i podobnie jak w przypadku krwiobiegu docenić ich...\nDodane: 2016-10-07 :: Kategoria: Spedycja / Transport\nDworzec Online to praktyczne i precyzyjne rozkłady jazdy o każdej porze. Oferujemy niezwykle atrakcyjne zniżki na bilety autobusowe, korzystne promocje oraz doskonałą sieć informacyjną przydatną...\nAktualnie obowiązujące, nieustannie aktualizowane i stale kontrolowane - takie rozkłady jazdy pks wyszukiwanie połączeń oferuje każdego dnia i o każdej porze. To wygodne rozwiązanie...\nDodane: 2016-09-27 :: Kategoria: Spedycja / Transport\nMiędzynarodowy przewóz towarów to specjalność firmy transportowej Kos-Mos, regularnie inwestującej w rozwój swojej floty pojazdów czy w szkolenia dla zatrudnianych kierowców. Flota transportowa przedstawianej firmy...\nDodane: 2016-09-23 :: Kategoria: Spedycja / Transport\nPotrzebujesz doświadczonej firmy, która oferuje busy do Niemiec? Pomorskie to nasz główny rejon, z którego wyjeżdżają nasze busy do Niemiec czy do Holandii. Oferujemy przewóz...


Święta Bożego Narodzenia - czas próby nie tylko dla osób na diecie redukcyjnej? | StayFitGdańsk\nZbliżają się Święta Bożego Narodzenia …\nTo bardzo trudny czas dla osób stosujących diety odchudzające. Z każdej strony czyhają na nas pokusy. To czas stresu i ciągłych wyborów: jeść czy nie jeść? Spróbować czy nie? A może zrobię sobie dyspensę, przecież nic się nie stanie – wrócę do diety po świętach?\nJeśli jesteśmy na diecie redukcyjnej, musimy bardzo rozsądnie ucztować podczas świąt. Rodzinna atmosfera przy stołach uginających się od tysiąca potraw, przyrządzonych na sto sposobów, na pewno nie sprzyja przestrzeganiu zasad zdrowego odżywiania i „trzymaniu się” ustalonej diety.\nOto kilka rad, które zapewnią nam dobrą formę i świetne samopoczucie podczas świąt.\n1. Pomyślmy … Czy jedzenie jest faktycznie takie ważne podczas świąt? A może to sprawa drugorzędna? Tak naprawdę magia świąt to spotkania z bliskimi i spędzanie z nimi więcej czasu niż w zwyczajne, zabiegane dni.\n2. ZACHOWAJMY UMIAR W JEDZENIU!\nNie siedźmy ciągle przy stole! Umiar jest sprzymierzeńcem w walce z nadmiarem kilogramów. Kosztujmy tylko potraw typowo świątecznych, na które czekamy przez cały rok.\n3. WYJDŹMY NA SPACER!\nPół godziny na świeżym powietrzu umili nam czas, pozwoli się dotlenić i spalić zbędne ilości spożytych kalorii.\n4. KAŻDĄ POTRAWĘ ŚWIĄTECZNĄ MOŻNA PRZYGOTOWAĆ W WERSJI MNIEJ KALORYCZNEJ!\nZamiast majonezu do sałatki czy surówki dodajmy jogurtu lub oliwy. Rybę przygotujmy w galarecie albo sauté zamiast smażyć w grubej panierce. Zrezygnujmy ze śmietany do zaprawienia barszczu czy zupy grzybowej. Pierogi odgrzejmy w wodzie zamiast na tłuszczu. Bigos przygotujmy w wersji light z drobiem zamiast wieprzowiny, a śledzie w jogurcie zamiast śmietany. W święta Bożego Narodzenia szczególnie popularne są owoce cytrusowe (pomarańcze, grejpfruty, mandarynki), które są niskokaloryczne i odżywcze. Zastąpmy nimi kaloryczne słodycze. Zadbajmy również o to, aby na stole znalazły się warzywa.\n5. Pamiętajmy też o starej zasadzie SLOW FOOD – jedzmy powoli, delektując się jedzeniem.\n6. PRZYGOTUJMY MNIEJ JEDZENIA!\nZamiast czterech blach ciasta, upieczmy jedną albo dwie. Komu z nas w czasie świąt zabrakło jedzenia? Chyba nie znam takiej osoby. Jest wręcz przeciwnie. Świąteczne potrawy jemy jeszcze przez cały poświąteczny tydzień, żeby się nie zmarnowały.\n7. TRZYMAJMY SIĘ USTALONYCH PÓR POSIŁKÓW!\nNie musimy cały dzień siedzieć przy suto zastawionym stole i ciągle pojadać, chociaż w wielu domach taka jest tradycja. Dlaczego jej nie zmienić?\n8. NIE JEDZMY TUŻ PRZED SNEM!\nPójście spać z pełnym żołądkiem nie pozwoli nam zasnąć i wypocząć w nocy tak, jak należy. Wpłynie negatywnie nie tylko na naszą sylwetkę, ale i samopoczucie.\n9. CHOINKA BEZ OZDÓB W POSTACI ŁAKOCI!\nPo co stroić drzewko cukierkami czy ciasteczkami? Będą nas tylko kusić. Bardzo pięknie wygląda ustrojone bombkami, łańcuchami, lametą czy lampkami.\n10. UNIKAJMY ALKOHOLU!\nOczywiście lampka czerwonego wina jeszcze nikomu nie zaszkodziła, ale postarajmy się zrezygnować z mocnego alkoholu i piwa, które wzmagają apetyt i doprowadzają do spożywania nadmiernej ilości jedzenia.\n11. PAMIĘTAJMY O PICIU WODY NIEGAZOWANEJ.\nPomocne będą też herbatki, zwłaszcza te wspomagające trawienie: czerwona i zielona herbata, mięta, melisa. Dobrym pomysłem jest kompot z suszu: suszone śliwki, jabłka, gruszki. Jest niskokaloryczny pod warunkiem, że nie dodamy do niego zbyt dużo cukru. Pomoże pozbyć się wzdęć i zaparć dokuczających w święta.\nPo świętach stwierdzamy, że przybyło nam kilka kilogramów? Zbliża się Sylwester ... i co teraz? Najgorszym wyjściem z możliwych jest głodzenie się. Jeśli chcemy wyglądać szczuplej na Sylwestra, to wróćmy do zdrowych nawyków żywieniowych i więcej się ruszajmy!!!