Haiku raz po raz do mnie wraca. Czasami jest to tomik haiku wybranych przez Czesława Miłosza (i nie są to jedynie autorzy japońscy) ze świetnymi ilustracjami Andrzej Dudzińskiego, a czasami zbiór wydany lata temu przez Ossolineum (wydanie, które swoją formą nieustannie mnie zachwyca). Do tych dwóch bardzo cenionych przeze mnie zbiorów ostatnio dołączył na moją półkę i trzeci, a to dzięki wydawnictwu Austeria.\nNie-pełna pustka. Haiku autorstwa Elżbiety Tabakowskiej to pięknie wydany tomik, w którym każdemu haiku towarzyszy sumie-e pędzla Lidii Rozmus. Obie panie jawią mi się jako kobiety niezwykłe. Profesor Elżbieta Tabakowska specjalizująca się w językoznawstwie kognitywnym i teorii przekładu jest autorką książek o tajnikach warsztatu tłumacza. Z kolei Lidia Rozmus, artystka od lat mieszkająca w Stanach Zjednoczonych, jest redaktorem artystycznym periodyku Modern Haiku - jej prace mnie zachwyciły i nie będę ukrywać, że spędziłam dłuższą chwilę podziwiając książki (niestety, na razie tylko wirtualnie), w których znalazły się jej prace. W tomiku Nie-pełna pustka. Haiku dla mnie razem z utworami pani Tabakowskiej tworzą pełną pełnię. :)\nHaiku jest dla mnie wyjątkową formą wyrazu. Tutaj każde słowo nabiera olbrzymiego znaczenia. Cały utwór to tylko kilka słów. Sztuką jest nie tylko zgrabnie je połączyć, ale i przekazać treść - motyw przewodni konkretnej pory roku, czyli kigo (季語). Współczesne haiku rządzi się nieco innymi prawami. Odchodzi się, a czasami po prostu trudno jest trzymać się sztywno japońskiego podziału sylab 5/7/5. Również natura nie zawsze już stanowi główne odniesienie dla współczesnych twórców haiku. Odwołują się więc oni do tradycyjnej sztuki jednocześnie ją przełamując.\ndwa teksty dwoje ludzi\nW haiku pani Elżbiety dostrzegam i tę japońską tradycję, i moją codzienność zwykłego szarego człowieka z drugiego końca świata. Te utwory łapią to, co często w natłoku zajęć nam umyka. Lubię się wgryźć w haiku, oglądać każde wybrane przez twórcę słowo i na swój sposób je odczytywać. Do haiku z tego tomiku wracać będę jeszcze nie raz. Dziękuję.\n* Wszystkie cytowane haiku pochodzą z tomiku Nie-pełna pustka. Haiku autorstwa Elżbiety Tabakowskiej.\nAutor: japoniabliżej o 20:08 0 komentarze\nEtykiety: haiku, kaligrafia, książka, sumie-e\nPrzypadki miłosne pięciu kobiet można zaliczyć do literatury erotycznej a także nurtu gesaku bungaku (戯作文学 "literatura ku rozrywce"). Można przeczytać zawarte w tym zbiorze opowiadania w jeden wieczór nie zagłębiając się zbytnio w ich treść i ukryte znaczenia. Ale można też odkrywać nawiązania, drugie dna oraz czytać Przypadki... nie zapominając o kontekście historycznym i kulturowym XVII-wiecznej Japonii.\nMożna by zadać sobie pytanie: ale co ja wiem o historii czy kulturze Japonii z tamtego okresu? Bez obaw! Nawet jeśli nie jesteśmy specjalistami w tej dziedzinie, książka jest tak skontrowana, że bez problemu zagłębimy się w świat okresu Edo. Obszerny wstęp przygotowany przez panią Katarzynę Sonnenberg, która także zajęła się tłumaczeniem Ihary, wprowadza nas w świat tych frywolnych historii. Rysuje kontekst, dzięki czemu łatwiej jest nam odnaleźć się w tamtejszej rzeczywistości. Z tego względu bardzo lubię opracowania wydawane przez Uniwersytet Jagielloński - nie do końca wyobrażam sobie przyswajanie takiej literatury bez odpowiedniego naukowego komentarza.\n"Wszystkie bohaterki tracą poczucie czasu, żyjąc jak we śnie, niepomne na zmieniające się pory roku. Pożądliwość wyraża się także w zmianach wyglądu zakochanych kobiet - wyraźnie trawione przez płomień namiętności, który - zgodnie z buddyjskim wyobrażeniem - wyniszcza ich ciało. W skrajnym wycieńczeniu bliskie są szaleństwu gotowe popełnić najzuchwalszy czyn (...)."\nPrzypadki... czyta się trochę jak dzienniki/pamiętniki ówczesnych kobiet i mężczyzn. Wchodzimy w ich świat, obserwujemy jakimi namiętnościami są targani, a jednocześnie otrzymujemy szersze tło - ówczesnego codziennego życia mieszczan i konwenansów, w jakie są uwikłani. Świat przedstawiony jest bardzo szczegółowo opisany, co mnie akurat interesowało najbardziej - antropologia codzienności to coś, co zawsze przyciąga moją uwagę. A to wszystko podszyte jest niemałą dawką humoru. Dzięki obszernym przypisom jesteśmy na bieżąco z wydarzeniami tamtych czasów, określeniem miejsc, słownictwem, z nawiązaniami np. do japońskich przysłów. To wszystko sprawia, że Przypadki... czyta się wartko, a każda aluzja znajduje swoje odniesienie i nie stawia znaków zapytania.\nFajnym smaczkiem jest japońska wersja Przypadków..., którą znajdziemy po polskim tłumaczeniu. Jeśli nawet nie zdołamy jej przeczytać w oryginale :), to na pewno docenimy efekt wizualny pięknych znaków kanji.\n(Cyt. za: K. Sonnenberg, Kōshoku Gonin Onna - W świecie narracji Ihary Saikaku, [w:] Ihara Saikaku Przypadki miłosne pięciu kobiet, Krkaów 2016, s. 29.)\nAutor: japoniabliżej o 09:00 0 komentarze\nStrasznie piękne, czyli japońska sztuka współczesna w BWA\nMiałyśmy razem z K. z Japonia pełna chochla spędzić kolejne "japońskie" popołudnie. Tym razem poświęcone japonskiej sztuce współczesnej. A to za sprawą dwóch wystaw, które można oglądać w dwóch oddziałach wrocławskiej Galerii BWA.\nNa początek trafiłyśmy do Galerii SiC! na wystawę Where Is My Paradise? Shige Fujishiro, artysty na stałe mieszkającego i tworzącego w Niemczech. Najbardziej interesują go kulturowe różnice miedzy Wschodem a Zachodem. W swoich pracach używa głownie szklanych koralików oraz agrafek. Tworzy z nich swoiste martwe natury oraz przedmioty obrazujące te, z którymi spotykamy się w życiu codziennym.\nUwodzicielskie obiekty Shige Fujishiro odnoszą się do symboliki rajskiego ogrodu. Mając świadomość, że zostaliśmy z niego wygnani, próbujemy jednocześnie doszukiwać się rajskiej obietnicy w małych przyjemnościach świata materialnego.\nTo właśnie o tej wystawie patrząc na wypchane zwierzęta K. powiedziała: "Strasznie piękne". I doskonale oddaje to nasze uczucia względem tej wystawy, Z jednej strony odrazę i niepokój patrząc w oczy martwych zwierząt, a z drugiej mimo wszystko nie możemy odwrócić wzroku i być obojętnym na ich piękno. Shige Fujishiro pokazywał już te swoje prace w ramach wystawy Animal Planet. Projekt SAKURA łączył w sobie piękno i kruchość życia. Artysta ozdabiając koralikowymi kwiatami wiśni poroża i łby zwierząt zastanawiał się nad europejskim zwyczajem zdobywania trofeów myśliwskich i jednocześnie dziwił, że piękne zwierzęta są zabijane i sprowadzane do ozdoby w salonie...\nNajbardziej podobały mi się motyle, które pojawiają się w kilku miejscach w przestrzeni wystawy. Razem z barwnymi ptakami i kwiatami oraz ciepłym światłem w galerii naprawdę tworzyły coś na kształt małego rajskiego ogrodu. Szczególnie, że aura na zewnątrz daleko odbiegała od tego, co zastałyśmy w środku. :)\nCzęścią ekspozycji były wykonane przez artystę także torby/reklamówki znanych sklepów jak IKEA czy Lidl, opakowania biżuterii firmy Tiffany&Co. oraz opakowania fast-foodów czy worki pełne śmieci symbolizujące zapewne te "małe przyjemności świata materialnego". Wydaje się, ze artysta używa niektórych z nich na co dzień albo przynajmniej się z nimi fotografuje.\nShige Fujishiro tak, jak my wszyscy, poszukuje raju. A dla każdego z nas, raj może oznaczać coś innego. Mimo to dążenie do najwyższego szczęścia, do raju, zawsze ma wysoką cenę, co świetnie obrazują słowa Niny Hagen cytowane na wystawie: Wszyscy chcą do raju, ale nikt nie ma ochoty na śmierć.\nNastępnie trafiłyśmy do Studia BWA na wernisaż wystawy Yuji Hamady Tsumugu.\nNie patrzysz na las, kiedy widzisz drzewo\nWystawa jest rezultatem rezydencji artysty we Wrocławiu. Yuji Hamada zainspirowany Wrocławiem i Dolnym Śląskiem stworzył cykl fotografii. Obserwował naszą codzienną rzeczywistość, dał się w nią wciągnąć i zwrócił uwagę na te jej elementy, które zwykle na co dzień nam umykają, których często nie dostrzegamy.\nBardzo podobał mi się zbiór stworzony przez Yuji Hamadę. Odwołanie się do tego, co wokół nas - niby zwykłe i zwyczajne, ale jednak kryjące w sobie coś jeszcze. Może jego prace skłonią nas, aby spojrzeć n naszą rzeczywistość trochę inaczej. :)\nWięcej informacji o wystawach na stronie Galerii BWA. Polecam się wybrać. :)\nWarsztaty Herbaty - Japonia w Studio Kulinarne Browar Mieszczański\nKiedy zobaczyłam na Facebook'u to wydarzenie Studia Kulinarnego, nie wahałam się ani chwili - wiedziałam, że muszę i bardzo chcę wziąć w nich udział. W naszym kraju nie mamy zbyt wielu okazji, aby nauczyć się czegoś o herbatach, a tym bardziej ucieszyłam się z takiej możliwości, gdy okazało się, że warsztaty będą poświęcone tylko herbatom japońskim. Dla mnie był to także sentymentalny powrót do niektórych smaków poznanych rok temu w czasie herbacianego wolontariatu w Wazuce.\nProwadzącym był znany mi już Piotr Mońka, herbaciarz i właściciel wrocławskiej herbaciarni ortodoksyjnej Czajownia. Na początku warsztatów przedstawił nam dosyć napięty plan, który mimo lekkich zawirowań i pośpiechu udało się w pełni zrealizować, oraz poczęstował nas znana już mi herbatą z listków drzewa wiśniowego. Sakuracha (桜茶) już dawno skradła moje kubki smakowe. Podczas, gdy my zachwycaliśmy się herbata, Piotr zajmująco opowiadał o herbacianym świecie, historii herbaty i produkcji herbat zielonych w Japonii.\nSakura, herbata powitalna z listków drzewa wiśniowego\nZestaw herbacianego mastera\nMieliśmy okazję poczuć się jak na prawdziwej japońskiej giełdzie herbacianej. Tasting herbat wygląda zgoła inaczej niż można by się tego spodziewać. Herbaty są zalewane wrzątkiem, a testujący za pomocą sitka i zmysłu węchu wybierają najlepsze herbaty. W ten sposób wyszukuje się defekty w herbatach i tym sposobem dokonuje się wyboru, które zakupić. Smak nie ma tu żadnego znaczenia.\nPo tym wprowadzeniu mieliśmy okazję napić się herbaty, która nie należy do moich ulubionych. Kabusecha jest bardzo aromatyczna i właściwie jestem w stanie ją wypić ze smakiem dopiero przy trzecim parzeniu. :) Mieliśmy okazję spróbować jej na ciepło i na zimno.\nKabusecha parzona na zimno (na kostkach lodu)\nZestaw małego zaparzacza\nKabusecha przed i po parzeniu\nNadszedł czas na bardzo wyczekiwany przeze mnie moment, czyli przygotowanie herbaty matcha. Piotr pokrótce omówił utensylia oraz zaznaczył, że nie będzie to ceremonia herbaciana. Ucieszyło mnie to, ponieważ również jestem zwolenniczką odczarowywania tej herbaty i jestem przekonana, ze może być ona pita na co dzień. Utensylia były mi już znane, ale pierwszy raz miałam okazję zobaczyć i użyć specjalnego sitka do przesiewania matcha.\nZestaw do przygotowania matcha\nWysokiej jakości matcha ceremonialna z Kioto\nSitko do przesiewania matcha\nPiotr przygotował dla nas pierwszą czarkę tłumacząc krok po kroku, co należy robić. Przygotowanie matcha wymaga specjalnej techniki mieszania pędzlem tak, aby powstała pianka. Ręką powinna pozostać w bezruchu, a pracować powinniśmy tylko nadgarstkiem. Ponoć należy nim kreślić znak hiragany no - の. :)\nSpróbowałam swoich sił. Ostatnio miałam okazję przygotować matcha rok temu będąc w Wazuce i wtedy pamiętam, że wymagało to ode mnie sporo wysiłku. Tym razem poszło łatwiej. Muszę w końcu wygrzebać swoje utensylia i zacząć pić matcha na co dzień.\nPycha!!! :) Przygotowanie matcha nie jest bardzo skomplikowane, ale niewątpliwie wymaga specjalnych narzędzi, nieco siły i wprawy. Na świecie pojawiła się nowość, a mianowicie matcha instant. Widziałam już takie wynalazki i przyznaję, że podchodzę do nich nieco sceptycznie. Będę miała okazję wypróbować jeden z nich. Takada-san, który jest nauczycielem Piotra i na którego spotkaniach miałam okazję być, podarował nam swoją wariację na temat fast matcha. :)\nKażdy uczestnik warsztatów miał także okazję zaparzyć wybraną przez siebie herbatę. Do wyboru była między innymi czarna i zielona herbata z listkami wiśni, genmaicha (z prażonym ryżem) oraz hōjicha. Nie mogłam sobie odmówić zaparzenia tej ostatniej. Hōjicha skradła moje kubki smakowe rok temu. Podobnie jak matcha można ją nie tylko pić, ale używać w kuchni w sproszkowanej formie. Parzenie tej herbaty nie wymaga zbyt wiele zachodu i można ją potraktować trochę po macoszemu.\nAle nie samą herbatą człowiek żyje. :) W czasie warsztatów przygotowaliśmy specjalność wrocławskiej Czajownii, którą wymyślił Takada-san. Były to Pity Takada. Czyli pszenne pity wypełnione liśćmi wcześniej zaparzonej kabusecha. Liście należy podsmażyć na patelni z dodatkiem oliwy i sosu sojowego. Gotowe!\nNa słodko udało nam się przygotować aż trzy desery matcha. Matcha kule z wiórek kokosowych, kruche ciasteczka (z większą i mniejszą ilością matcha) oraz lody. A do tego wszystkiego Ania z Sebu Sushi przygotowała dla wszystkich przepyszne zestawy z moją ulubioną rolką Szczepanem. :)\nJak zawsze pyszne sushi od Sebu Sushi\nMasa z wiórek kokosowych do matcha kul\nIdealne do zielonej herbaty\nSeba pomagał przygotować ciasto na ciasteczka :)\nDla mnie małym odkrycie był matcha olej, który dodaje się głównie do lodów. Oczywiście można go używać i w inny sposób, np. do wyżej przedstawionych matcha kul. Do lodów jednak pasuje idealnie i sprawia, że smakują i wyglądają zabójczo. :)\nZmysły podczas warsztatów pracowały na pełnych obrotach. Mieszały się herbaciane smaki, zapachy, kolory i konsystencje listków. W ciągu tych kilku godzin zostaliśmy dobrze wprowadzeni na herbacianą ścieżkę i mogliśmy wybrać na niej to, co nas najbardziej zainteresowało. Warsztaty były świetna lekcją i na pewno do wielu z poznanych herbat będę jeszcze wracać. Czekam już na kolejne herbaciane spotkanie!\nTrzy herbaciane muszkieterki, czyli Ania (Sebu Suhsi), Monika (Matsumi) i ja. :D\nAutor: japoniabliżej o 14:25 3 komentarze\nEtykiety: herbata, kuchniowo-jedzeniowo, warsztaty\nStrasznie piękne, czyli japońska sztuka współczesn...


Polityka Prywatności - Jaskóła.pl\nZ uwagi, iż od dnia 25 maja 2018 r. obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego\ni Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (dalej „RODO”), Tomasz Jaskóła Poseł na Sejm RP celem wzmocnienia ochrony Twoich danych osobowych dostosowuje Politykę Prywatności do obowiązujących wymogów unijnych.\nAdministratorem danych jest Tomasz Jaskóła Poseł na Sejm RP prowadzący Biuro Poselskie w Częstochowie 42-200, przy ul. Dąbrowskiego 8/19 (dalej „Administrator”). Ochrona danych odbywa się zgodnie z wymogami powszechnie obowiązujących przepisów prawa, a ich przechowywanie ma miejsce na zabezpieczonych serwerach.\n3. CELE I PODSTAWY PRZETWARZANIA TWOICH DANYCH OSOBOWYCH\nZgodnie z zakresem działalności Administratora i Biura Poselskiego, przetwarzamy Twoje dane osobowe zgodnie z prawem we wskazanych poniżej celach:\npodejmowania i prowadzenia przez Administratora zgłoszonej sprawy interwencyjnej.\nJeżeli przetwarzanie danych osobowych odbywa się na podstawie zgody, w każdej chwili możesz tę zgodę cofnąć, w tym celu wystarczy wysłać e-maila bezpośrednio do Administratora na adres: biurojaskola@gmail.com.\nInformujemy, że Twoje dane osobowe nie będą prze Nas przekazywane do państw trzecich.\nw stosunku do Twoich interesów, praw i wolności lub\nAdministrator na stronie internetowej www.jaskola.pl, wykorzystuje tzw. cookies, czyli krótkie informacje tekstowe, zapisywane na komputerze, telefonie, tablecie, czy też innym Twoim urządzeniu. Cookies mogą być one odczytywane przez nasze systemy informatyczne.\nWszystkie Prawa Zastrzezone © Jaskóła.pl · Wykonanie: FabrykaKreatywności.eu


Joanna - Przewodniczki - Part 2\nWędrówka letnia 4 hufca warszawskiego\nPosted on Sierpień 22, 2014 by Joanna\nWędrówka letnia 4 hufca warszawskiego 21-26 lipca 2014 r – w 50 rocznicę spływu kajakowego arcybiskupa Karola Wojtyły – SŁUPIA, opiekę duchową sprawował ks Zbigniew Werra – filipin z parafii św. Filipa Neri w Bytowie\nPosted in wędrówki\nWędrówka Ogniska Bł. Karoliny Kózkówny\nPosted on Lipiec 31, 2014 by Joanna\nNaszą letnią wędrówkę rozpoczęłyśmy 9 lipca 2014 r. w Celejowie. Przed wędrowaniem wstąpiłyśmy do pobliskiego kościoła na chwilę modlitwy.\n„Kraina lessowych wąwozów” – głosił napis na tablicy z mapą turystyczną. Po burzliwych naradach dotyczących trasy, wybrałyśmy czerwony szlak.\nByło nas pięć. Uśmiechnięte, z plecakami na plecach, traperami na stopach i ze sztandarem na ramieniu weszłyśmy do lasu. Nagle znalazłyśmy się wśród niezbyt wysokich, jednak rosnących z każdym krokiem, ze wszech stron obrośniętych bujną roślinnością, wąwozów. Byłyśmy zachwycone tym widokiem, jednak komary nie dawały nam chwili wytchnienia – nawet przystanek na zrobienie zdjęcia był abstrakcją. Przeszłyśmy lasem kawałek drogi, spotykając wspaniałe zwierzęta i wsłuchując się w ptasie śpiewy. Gdy wyszłyśmy z lasu, zrobiłyśmy postój, podczas którego jedna z przewodniczek poprowadziła dla nas zajęcia (realizując w ten sposób jeden ze śladów). Dzięki rozmowom, ćwiczeniom oraz odegranym scenkom na temat osobowości dowiedziałyśmy się o wielu interesujących rzeczach, m.in. o tym, jak postrzegają nas inni. Potem zapięłyśmy mundury i ruszyłyśmy dalej. Wędrowałyśmy teraz asfaltem, głośno śpiewając, modląc się, pijąc wodę co 100 metrów (bo skwar tego dnia był wyjątkowy), jedząc porzeczki z napotkanych upraw i fotografując… krowy\nGdy nad nami zaczęły się pojawiać siwe, burzowe chmury, zwiększyłyśmy tempo, bo czekało na nas jeszcze gotowanie obiadu na ogniu. Mijałyśmy po drodze wiele potencjalnych miejsc na rozpalenie ogniska, jednak nie zatrzymywałyśmy się.\nKiedy dotarłyśmy na miejsce, do miejscowości Kębło, zaszłyśmy do szkoły, przy której obozowały wilczki z naszej zaprzyjaźnionej gromady. Dzieci nie było, bo pojechały na wycieczkę, więc – korzystając z możliwości – rozpaliłyśmy ognisko w miejscu do tego przeznaczonym i, nim się obejrzałyśmy, w menażkach parowało już spaghetti. Podczas obiadu towarzyszył nam Ksiądz, który akurat nadjechał. Po zaspokojeniu pierwszego głodu przeszłyśmy do deseru. Był to najbardziej ambitny deser, jaki jadłam przez wszystkie obozy i wędrówki razem wzięte, a mianowicie gofry z bitą śmietaną, całkiem zimną (w ten upał! Tak, liczy się pomysł! ) galaretką i owocami. Po jedzeniu nie miałyśmy siły, aby się ruszyć, jednak w tym momencie nadjechały samochody przepełnione wilczkami.\nNa naszych twarzach pojawiły się uśmiechy, dziewczynki od razy zaprosiły nas do wspólnej zabawy. Skakałyśmy i śpiewałyśmy z dziećmi kawał czasu, po czym uspokoiłyśmy się, by za chwilę spotkać się z Panem Bogiem we Mszy Świętej. Odprawiał ją Ksiądz Duszpasterz gromady, a dziewczynki pięknie przeczytały czytanie i zaśpiewały psalm. Byłyśmy bardzo szczęśliwe, że podczas naszej wędrówki nie zabrakło czasu na podziękowanie Panu Bogu i rozmowę z Nim.\nPo Mszy dzieci rozeszły się do swoich zajęć, a do nas zawitała Harcerka Rzeczypospolitej, Joanna Pawlak. Zapoznałyśmy się i zaczęłyśmy opowiadać Asi o naszym ognisku i wędrówkach, które miałyśmy za sobą. HR-ka przekazała nam wiele ciekawych informacji na temat pracy ogniska, swoje własne spostrzeżenia dotyczące pracy i formowania osobowości oraz opowiedziała nam, jak godzi życie dojrzałej kobiety ze służbą w Zawiszy.\nJedna z młodych przewodniczek zrealizowała też ślad duchowość, prowadząc refleksje na temat naszej wiary. Byłyśmy bardzo zadowolone ze spotkania z Asią. Dała nam wiele cennych rad, a my zaraziłyśmy ją typowym dla naszego ogniska szaleństwem. Niestety, musiała odjechać i nie została na ognisku, które prowadziłyśmy wraz z wilczkami. Każda szóstka odegrała wspaniałą scenkę, przedstawiającą wybrane prawo wilczka, a my – przewodniczki pobudziłyśmy dziecięcą wyobraźnię za pomocą scenki przedstawionej „chórem mówionym”. Posiedziałyśmy jeszcze przy iskrzącym się ciepło ognisku, pośpiewałyśmy przy akompaniamencie gitary księdza i pośmiałyśmy się. Gdy dogasł już blask ognia, poszliśmy wszyscy na bardzo późną kolację.\nDzieciaki jadły tradycyjne kanapki z pasztetem, a my piłyśmy herbatę, aby orzeźwić się przed powrotem. Pożegnałyśmy się z wilczkami, Księdzem i Akelą, po czym ruszyłyśmy w drogę powrotną. Miałyśmy przed sobą 100 kilometrów. Przez pierwsze 20 minut śpiewałyśmy stare, dobre harcerskie piosenki i cieszyłyśmy się swoja obecnością. Następne kilometry przejechałyśmy w ciszy, a w zasadzie w ciszy spędziła je szefowa Kasia, która kierowała samochodem – my natomiast zasnęłyśmy z głowami pełnymi wrażeń. Tak dobiegła końca nasza wspaniała, piękna wędrówka, na której – jak zawsze u nas – obecny był ON- Jezus. To się czuło!\nOgólnopolska Wędrówka Ognisk Młodych Przewodniczek.\nPosted on Czerwiec 19, 2014 by Joanna\nOd 30 maja do 1 czerwca 2014 miało miejsce wyjątkowe wydarzenie dla czerwonej gałęzi – a w szczególności dla jej najmłodszej części – Ogólnopolska Wędrówka Ognisk Młodych Przewodniczek.\nW piątkowy wieczór dotarłyśmy na miejsce noclegu, do schroniska młodzieżowego w Łazach. Aby móc się wspólnie spotkać, wszystkie musiałyśmy odbyć długą podróż, dlatego szybko położyłyśmy się spać, aby nabrać sił na następny dzień; czekało nas bowiem wiele wrażeń.\nO godzinie 7.30 rozpoczęłyśmy dzień poranną modlitwą. Zjadłyśmy śniadanie i ruszyłyśmy na przejażdżkę rowerową po Dolinkach Krakowskich. Drogę umilała nam piękna pogoda, dzięki której mogłyśmy rozkoszować się urokiem tamtejszych krajobrazów. Naszym celem była Jaskinia Wierzchowska. Na trasie zatrzymałyśmy się jeszcze, aby podczas Godziny Światła rozważyć w ogniskach fragment Ewangelii. Kiedy dotarłyśmy na miejsce, czekała już na nas pani przewodnik, która wprowadziła nas do wnętrza jaskini, gdzie mogłyśmy podziwiać piękno przyrody w nieco inny sposób niż zazwyczaj.\nKiedy wróciłyśmy do Łazów, ugotowałyśmy obiad na ognisku, a po posiłku dotarli do nas goście – skautowe małżeństwo: Gosia i Przemek Chojnaccy razem ze swoim półrocznym synkiem, Maksymilianem. Poprowadzili oni bardzo ciekawą konferencję na temat kobiecości i męskości. Wieczorem radośnie spędziłyśmy czas podczas ogniska, gdzie mogłyśmy wykazać się swoimi aktorskimi umiejętnościami, po czym zakończyłyśmy dzień wspólną modlitwą.\nW niedzielę czekała na nas druga część konferencji przygotowanej przez naszych gości, dotycząca relacji damsko-męskich. Ubogacone jej treścią, wyruszyłyśmy do Jerzmanowic, gdzie miało miejsce niezwykle ważne wydarzenie – przyrzeczenie jednej z nas, Moniki. Spotkanie zakończyłyśmy wspólną Mszą świętą w kościele pw. Św. Bartłomieja apostoła.\nMyślę, że spotkanie to było bardzo owocne dla wszystkich jego uczestniczek. Stało się świetną okazją do poznania naszych rówieśniczek z różnych zakątków Polski, a także do miłego i konstruktywnego spędzenia czasu w gronie ogniska.\nWędrówka wiosenna Ogniska Młodych Przewodniczek Bł. Karoliny Kózkówny Siennica Nadolna, 4–5 maja 2014 r.\nPosted on Maj 24, 2014 by Joanna\nDługo nie mogłyśmy się zgrać, jednak gdy w końcu wybrałyśmy termin idealny – wyruszyłyśmy! Nasz zespół liczył 5 druhen, a były nimi następujące osoby: Katarzyna Arabas – szefowa naszego ogniska, Dorota, Dominika, Kasia i Angelika – „świeżak” w ognisku\nWędrówkę rozpoczęłyśmy od Mszy Świętej w kościele pw. św. Kazimierza. Wspólnie modliłyśmy się o to, by ta wędrówka była inna od wszystkich, lepsza, by Pan podróżował wraz z nami i pomógł nam odkryć swe dzieła. Po wyjściu z kościoła wsiadłyśmy do samochodu i pojechałyśmy na miejsce, z którego miałyśmy zacząć marsz.\nW Zagrodzie – miejscu pełnym stawów, sadzawek i rzeczek – znalazłyśmy ścieżkę prowadzącą przez las. Szłyśmy, głośno śpiewając, aż trafiłyśmy na niesamowite miejsce – Aleję Kasztanową. Następnie pojawiły się Aleja Dębowa i Brzozowa… Było to tak bajkowe, że nie wierzyłyśmy, iż widzimy to naprawdę. Zauroczone widokiem poszłyśmy dalej, po soczyście zielonej ścieżce. Mijałyśmy dzikie lasy, piękne stawy, a ponad naszymi głowami nieustannie przelatywały piękne ptaki, których nazw nawet nie znałyśmy. Było ich tyle, ile nie zdołałyśmy zobaczyć przez wszystkie dotychczasowe wędrówki razem wzięte! Widziałyśmy też dziesiątki bocianów, które stały się znakiem rozpoznawczym naszej wędrówki. A gdy przechodziłyśmy obok jeziora, łabędzie poleciały do nieba prosto z tafli wody, co było widokiem doskonałym.\nPo chwili dalszego marszu usiadłyśmy na polanie pod lasem, by skupić się na rozważaniu Pisma Świętego. „Godzina Światła” – zatrzymanie się nad słowami Boga – wzbudziła w nas wiele refleksji, którymi wymieniłyśmy się po skończonym rozważaniu. Następnie, ponieważ zdążyłyśmy zgłodnieć, weszłyśmy w głąb lasu i po chwili miejsce na ognisko oraz opał były gotowe. Rozpaliłyśmy ogień i przygotowałyśmy składniki obiadu. Jadłyśmy warzywne leczo, które popijałyśmy świeżo zaparzoną pokrzywą. Nasz stół był pięknie przystrojony kwiatami, świeczkami oraz kolorowymi serwetkami. Jedzenie smakowało tym bardziej, że jadłyśmy pośród przyrody\nDo Siennicy Nadolnej doszłyśmy po kilku godzinach. Nasze trapery przedreptały około 20 kilometrów! Byłyśmy zmęczone, ale bardzo szczęśliwe. Gdy zaszłyśmy na miejsce noclegu, do Stajni Adrenalina, zostałyśmy ciepło przyjęte przez właścicieli – Roberta i Renatę. Miejsce było przepiękne, wokoło pagórki, na podwórzu ogrom zwierząt. Bawiłyśmy się z kotami, psami, patrzyłyśmy na ptactwo, kozę, koźlątko i kilkanaście koni.\nPo złożeniu plecaków zajęłyśmy się produkcją niesamowitych herbat – zajęcia prowadziła szefowa Kasia. Następnie pomogłyśmy właścicielom przyprowadzić konie z padoku do stajni – trochę się bałyśmy, ale konie nie protestowały. Były piękne, zadbane i miały duże, bystre oczy.\nKolację przygotowałyśmy już na kuchni w domu. Najedzone i rozgrzane herbatą poszłyśmy układać ognisko. Okazało się, że do gospodarzy przyjechali goście – chętnie z nami rozmawiali i chcieli uczestniczyć w ognisku razem z nami. Śpiewali głośno, kiwali się na boki w rytm piosenek, a zabawami – do których ich zaprosiliśmy – byli zachwyceni!\nPotem przyszła pora na sen. Gdzie? W stodole, na sianie! Spełniłyśmy swoje marzenie z dzieciństwa. Oprócz nas w stodole spały również dwa konie i źrebak, a w nocy doszły dwa psy i kot. Było wesoło, szczególnie nad ranem, gdy konie zaczęły parskać jak szalone – pobudka o 6:30. Wstałyśmy uśmiechnięte i z sianem we włosach, i jak prawdziwe farmerki poszłyśmy wyprowadzić konie i dać im jeść.\nNa śniadanie zjadłyśmy pożywne i bardzo kolorowe kanapki z warzywami, po których dostałyśmy takiego kopa energetycznego, że od razu poszłyśmy pracować. Naszym zadaniem było pomalowanie na biało płotu padoku. Uwinęłyśmy się szybko, a ile było przy tym zabawy! Wróciłyśmy na podwórze calutkie pochlapane farbą. Jak muchomorki!\nKolejnym punktem dnia była… nauka jazdy konnej! Nasza szefowa jeździ konno od dziecka, więc była naszym instruktorem. Najpierw trzeba było wyczyścić konia, jeszcze w stajni, następnie nałożyć mu ogłowie, siodło i wyprowadzić na lonżownik. Dalej było już z górki, tylko trzeba było jakoś wejść na konia… Trzy z nas odważyły się spróbować i szło nam całkiem dobrze. Najważniejsze, że konie się nie płoszyły. Zaczynałyśmy nawet kłusować. Była to świetna lekcja, tym bardziej, że wszystko tłumaczyła nam jedna z nas\nPo jeździe odprowadziłyśmy konia i zabrałyśmy się za obiad. Wiatr pomagał panować nad ogniem i wszystko się udało. Najedzone, przebrane i umyte, po pożegnaniu z gospodarzami ruszyłyśmy w drogę. Zmierzałyśmy do Krupego, by zobaczyć sławne ruiny zamku z XVI w. W czasie wędrowania odmawiałyśmy różaniec i skupiałyśmy się na rozważaniach, które przygotowała Angelika. Było nastrojowo i refleksyjnie. Po drodze mijałyśmy piękne „domki starszych babć” i obiecałyśmy sobie, że kiedyś zamieszkamy ze swoimi rodzinami w jednym z takich miejsc.\nGdy już doszłyśmy do Krupego, naszym oczom ukazał się piękny zamek. No, może troszkę zniszczony… Weszłyśmy na górę, odśpiewałyśmy kilka piosenek, pomodliłyśmy się i w końcu nadszedł czas na obrzęd. Angelika otrzymała różaną chustę – od tej pory należy już do naszego ogniska!\n– Hip hip, hurraa! – te słowa, niesione przez echo, słychać było chyba nawet w Chełmie.\nPo krótkiej, lecz bardzo efektownej (co widać na załączonych fotografiach) sesji zdjęciowej, wykonanej przez Dorotę, wsiadłyśmy w samochód i wróciłyśmy do domu.\nW drodze nie zabrakło rozmów o tym, co się komu najbardziej podobało i czego która z nas nigdy nie zapomni. Na pewno wszystkie będziemy pamiętać o bocianach i nocy spędzonej na sianie, ale też o tym, że wczorajsza liczyła aż 20 kilometrów, a praktycznie wcale tego nie odczułyśmy. To wszystko dzięki Niemu… Bóg szedł razem z nami i pokazywał nam swoją obecność w Alei Kasztanowej, w lesie i nawet wtedy, gdy malowałyśmy płot Jesteśmy Mu za to bardzo wdzięczne i uważamy, że była to – dzięki Niemu – najlepsza wędrówka pod słońcem!\nKatarzyna Jaszcz – młoda przewodniczka\nWĘDRÓWKA 26–27 KWIETNIA, TARNAWATKA\nPosted on Maj 17, 2014 by Joanna\nPo co się martwić, że nie można pojechać na kanonizację JPII, skoro można pojechać na wędrówkę młodych przewodniczek! Młode Ognisko bł. Karoliny Kózkówny z Lublina wyruszyło w piękne, dziewicze tereny Roztocza, gdzie ludzka noga jeszcze nie postała, czyli do Krasnobrodu i okolic\nPakujemy się do busa z naszymi wielkimi plecakami, siadamy mniej lub bardziej wygodnie i… już. Dwie godziny z przesiadką i jesteśmy w Krasnobrodzie.\nMartwiłyśmy się, że deszcz zniszczy nam plany, bo w naszym kochanym Lublinie strasznie siąpiło, ale gdy tylko przybyłyśmy na miejsce, niebo się rozpogodziło i ani kropelka nie spadła na nasze głowy. Na miejscu przyłączyli się do nas nasza przewodniczka Kasia i zaprzyjaźniony ksiądz Radek. To oni odkryli przed nami tajemnice Krasnobrodu i Tarnawatki.\nKto nie był nigdy w Krasnobrodzie i nie kąpał się w osławionym zalewie, niech żałuje! My byłyśmy! Tym razem tylko dygnęłyśmy uprzejmie rybakom na brzegu i skierowałyśmy się trochę dalej, do parku linowego. Może niektórzy teraz pokręcą głowami, myśląc: „Eee, to dla dzieci”. A wcale, że nie!\nTen park linowy był na wysokości trzeciego piętra, a przeszkody były tak trudne, że nawet najsprawniejszym z nas przejście trasy zajęło pół godziny (brawa dla Julki, która przeszła park w najkrótszym czasie i zajęła się robieniem nam zdjęć!). Niech nazwa jednej z przeszkód – „mordercze kluski” – da wam do myślenia…\nNiektórzy zawiśli na uprzęży (ja), inni pomimo lęku wysokości dzielnie parli naprzód (Agnieszka!), a pozostali czuli się jak ryba w wodzie (szczególnie ksiądz Radek i nasza sprawna szefowa Ewelina!). Podziękowałyśmy instruktorowi – Mateuszowi, który wspierał nas pomocną dłonią i zagrzewał do walki z siłą żywiołów. Potem oczywiście był czas na posiłek! …i ruszyłyśmy w drogę.\nGrzechem byłoby być w Krasnobrodzie i nie wstąpić do lokalnego kościoła i kapliczki nad wodą, która jest położona w pięknej okolicy, wśród zieleni i ciszy, zakłócanej tylko przez melodyjny szmer wody. Nic dziwnego, że wybrałyśmy ją na miejsce godziny światła, przygotowanej przez księdza Radka. Następnie wyruszyłyśmy w (dłuższą niż przypuszczałyśmy) drogę do Tarnawatki.\nKrajobrazy były co prawda piękne, jednak zmęczenie w nogach dało się odczuć już po pierwszych trzech godzinach. Kiedy więc doszłyśmy wreszcie do tego miasteczka, byłyśmy zupełnie wykończone. Brawa należą się księdzu, który nas szczęśliwie doprowadził, choć po drodze zdarzyło mu się parę razy zmylić trasę… Mimo wszystko wybaczamy mu, bo jest świetnym kompanem i z nim żadna wędrówka nam nie straszna! Zapamiętajcie jego słowa, które są jak miód na zbolałe serce: „No peeeeewniee!”.\nPo pożywnej kolacji i spędzeniu kilku chwil na plebanii w towarzystwie księdza Radka i proboszcza tarnawackiej parafii, nadszedł czas na ognisko. Należało przedstawić sposoby komunikacji z księdzem i z zaprzyjaźnionym harcerzem. Nasza grupka zdecydowała się na musical, który kończył się słowami piosenki: „Gdybym mogła być mężczyzną jeden dzień, pewnie byłabym super księdzem – tyle o harcerkach wie. Jestem jedną z nich!”. Na co druga grupka odpowiedziała świetną pantomimą w formie baletu o tym, że każdego harcerza i harcerkę najlepiej przekupić… jedzeniem. Wtedy wszyscy się bardzo lubią i są szczęśliwi! Po odśpiewaniu „Ogniska już dogasa blask” i błogosławieństwie padłyśmy na łóżka, aby odpowiednio odpocząć po tak intensywnym dniu.\nOstatni dzień minął bardzo szybko. Najpierw śniadanko i msza święta w Kościele pw. świętych Piotra i Pawła w Tarnawatce (są tam piękne nowoczesne witraże, przedstawiające tych świętych). Następnie miałyśmy trochę czasu na duchowy pokarm, czyli wysłuchanie konferencji księdza o tym, jak powinno się modlić (komunikować z Bogiem!). To było spojrzenie na sprawę z zupełnie nowej perspektywy, wywiązała się ciekawa dyskusja o związkach między ludźmi, a ksiądz polecił nam wiele fantastycznych książek z przesłaniem i trzymającą w napięciu akcją. Nie byłby sobą, gdyby nie wtrącił do rozmowy swojego „No peeewnie”, a my zareagowałyśmy jak zawsze śmiechem i same zaraziłyśmy się tym nowym powiedzonkiem. Po tej wędrówce nasza szefowa nie martwi się naszą reakcją na wieś o stałej służbie\nNiestety nie mogłyśmy pojeździć na koniach, które księża trzymają przy plebanii, bo pogoda bardzo nam nie sprzyjała. Następnym razem! Musiałyśmy już wracać do szarej rzeczywistości, ale będziemy mieć pretekst, żeby przyjechać tu jeszcze raz „Lubię wracać tam, gdzie byłem już”, jak śpiewał pan Wodecki. My także udowodniłyśmy samym sobie, że nie potrzeba ciągle odkrywać nieznanego i gonić za przygodą, aby ją przeżyć. Czasem wystarczy dobre towarzystwo i trochę zapału, aby uczynić ten krótki czas, jaki ze sobą spędzamy, jak najlepszym i najpełniejszym.\nPozdrowienia z Tarnawatki!\nMłode Ognisko im. bł. Karoliny Kózkówny z księdzem Radkiem\nJuż za trzy tygodnie wiosenne spotkanie Cardinala…. Ogień nigdy nie mówi dosyć!\nPosted on Marzec 13, 2014 by Joanna\nPosted on Marzec 12, 2014 by Joanna\nPrzepis na najlepszą wędrówkę:\n1) jak najwięcej siostrzanych dusz;\n2) ręce gotowe do pomocy;\n3) mnóstwo radości ;\n4) serce oddane Bogu i służbie;\n5) moc wyobraźni.\nTylko tyle potrzeba, by każda wędrówka była tą najwspanialszą, najlepiej przeżytą. Chcecie dowiedzieć się, jak nasze ognisko młodych przewodniczek spędziło zimowy weekend? Zapraszam do przeczytania relacji.\nGodzina 17.29. Dookoła nas pełno ludzi, jedzenia i – co najważniejsze – przepięknych obrazów. Postanowiłyśmy rozpocząć naszą wędrówkę finisażem prac jednej z nas – Agnieszki oraz jej siostry. Tematem wystawy były słowa: „co ja mam na głowie?”, więc pytanie to kołatało się po naszych umysłach, zamroczonych ciężkim tygodniem nauki. Każda pojedyncza praca była doskonała. Może nie znam się za dobrze na sztuce i krytykiem raczej nie zostanę, ale jedno wiem: za kilka, kilkanaście lat każdy będzie znał naszą kochaną Agnes!\nNapawałyśmy się pięknem dzieł i opychałyśmy przesmacznymi ciastkami, dopóki nie udało nam się dopaść młodej artystkę. Złożyłyśmy jej gratulacje, a potem – ponieważ wędrówka jako taka miała zacząć się następnego dnia – wróciłyśmy do swoich domów, by dopiąć wszystko na ostatni guzik.\nRano spotkałyśmy się na busowisku. Na naszych zarumienionych od chłodu twarzach było widać uśmiechy, a w oczach – iskierki radości. Każda z nas była gotowa dosłownie na wszystko! Nasza szefowa podjęła się trudnej misji znalezienia „busa-widmo”, którego nigdzie nie było na rozkładzie. Na szczęście Bóg nad nami czuwał i trafiłyśmy do rozwalającego się pojazdu. Po nie tak długim czasie trafiłyśmy do miejsca docelowego naszej wędrówki – Zawieprzyc.\n„Kraina srebrnych brzóz, żeremia bobrów…” to słowa, które najlepiej oddają piękno natury, jaka wzięła nas w swoje objęcia. Wędrowałyśmy mokradłami, podmokłymi łąkami, ledwo widocznymi ścieżkami. Uroku temu krajobrazowi dodawały ruiny zamku. Jako że aparat wybrał się razem z nami, zaszalałyśmy i zrobiłyśmy ponad 600 zdjęć. Niektóre z nas przełamały strach i wspięły się na pozostałości budowli. Śmiech było słychać wszędzie… Współpraca i pomoc – to było coś pięknego – czy to przy wejściu na mur, czy też przy mojej panice, gdy stwierdziłam, że nie zejdę. Wystarczył drobny gest, by zmienić całą sytuację. Silny, siostrzany uścisk dłoni i zaufanie spowodowały, że nasza szefowa fruwała jak na skrzydłach na tle niebieskiego, lutowego nieba.\nPotem nadszedł czas na wyciszenie i wsłuchanie się w Słowo Chrystusa. Każda z nas z Pismem Świętym wybrała się w ustronne miejsce, by zastanowić się nad własnym życiem. Cisza, spokój oraz nadzwyczajne krajobrazy wzmocniły w nas poczucie, że Bóg nas tak bardzo kocha, że stara się nam to powiedzieć nie tylko przez swoje Słowo, ale też przez naturę.\nPo owocnej Godzinie Światła było już tylko słychać burczenie w naszych brzuchach. Jednogłośnie stwierdziłyśmy, że nadszedł czas na robienie pizzy i ciasta czekoladowego. Mmm… Nie sposób opisać tego, co działo się w kuchni szkoły-schroniska, gdzie nocowałyśmy. Każda była zaangażowana nie tylko sercem, ale też buzią. Wskazówka pierwsza: pizza nie będzie pizzą, póki każda nie spróbuje każdego składnika. Wskazówka druga: gitara zawsze i wszędzie! Skoro już wzięłam instrument, to przygrywałam przeróżne piosenki, a śpiewania nie było końca. Ciasto do słodkości rosło i rosło, aż przerosło nasze oczekiwania. Zapach z piekarnika pobudzał nasze kubki smakowe… Aż wreszcie nadszedł cudowny czas konsumpcji. Najedzone i jeszcze bardziej radosne zabrałyśmy się za robienie karteczek na DMB, a następnie Ada i Kasia przeprowadziły grę o naszej patronce – błogosławionej Karolinie Kózkównie.\nNim się zorientowałyśmy, nadszedł wieczór i czas na kolację. Nasza pomysłowa szefowa stwierdziła, że zrobimy zapiekanki. Znów radośnie opanowałyśmy kuchnię. Po obfitym posiłku przygotowałyśmy świeczysko. Niesamowita atmosfera bliskości i przyjaźni wypełniała cały budynek. Zmęczone zapadłyśmy w twardy sen, za sprawą kołysanek Eweliny.\nNiestety, nic nie może wiecznie trwać i z samego rana nasz sen został przerwany. Szybko zjadłyśmy śniadanie, posprzątałyśmy, zostawiłyśmy kawałek ciasta, karteczkę oraz klucze dla gospodyni i rozpoczęłyśmy bieg na busa. Liczyła się każda sekunda! Miałyśmy niesamowite szczęście, że zdążyłyśmy na Mszę Świętą w Lublinie.\nTam o godz. 10 czekała na nas jeszcze jedna niespodzianka: spotkanie z HRkami. Jak zahipnotyzowane słuchałyśmy opowieści o początkach „Zawiszy”, oglądałyśmy zdjęcia i miałyśmy nawet sposobność ujrzeć na własne oczy stare mundury. Potem rozmowa zeszła na temat służby. Dla nas to dla temat bardzo istotny, ponieważ same niedługo ją podejmiemy.\nNikt nie zauważył, jak szybko minęły niemal cztery godziny. Nadszedł czas pożegnania. Jeszcze modlitwa, kilka haseł wywołujących salwy śmiechu i powrót do domu z głową pełną myśli: „co mi dała ta wędrówka?”, „czym jest dla mnie służba?”.\nWiem, że każda z nas wyniosła coś ze wspólnie spędzonego czasu. Wiem też, że w przyszłości – już jako stare wyjadaczki – będziemy o tej wędrówce opowiadać młodszym pokoleniom.


Robert Kubica na wylocie z Formuły 1!? Z Russellem i pieniędzmi nie ma szans - Super Express\nRobert Kubica na wylocie z Formuły 1!? Z Russellem i pieniędzmi nie ma szans\nAutor: AP PHOTO/SERGEI GRITS Robert Kubica\nRobert Kubica w tym sezonie jest wspierany przez rzeszę polskich fanów na torach całego świata. Nasz rodak po latach walki wreszcie dopiął swego i wrócił do grona kierowców Formuły 1. Niestety, w ekipie Williamsa nie wiedzie mu się najlepiej. Zdaniem niektórych ekspertów krakowianin nie ma w zasadzie szans na jazdę w cyklu Grand Prix sezonu 2020, a zastąpi go dysponujący znacznie większym wsparciem finansowym Nicholas Latifi.\nKaruzela transferowa w Formule 1 ruszyła na dobre. Zaczęły się pierwsze zmiany i przymiarki zawodników do nowych zespołów. W świecie królowej sportów motorowych odbywa się to na zasadzie domina i raczej rzadko pojawia się ktoś z zewnątrz. Jeśli jednak któryś z zawodników wypadnie ze stawki, to jego szanse na powrót są wręcz marginalne. Wie o tym doskonale Robert Kubica. Krakowianin po fatalnym wypadku na Ronde di Andora przez lata czynił starania, by ponownie wystartować w cyklu Grand Prix. Wreszcie w tym sezonie mu się to udało, ale jazda dla Williamsa nie jest najprzyjemniejsza, gdy niemal na każdym wyścigu Polak dublowany jest przez prawie wszystkich.\nWilliams znalazł przyczynę wolniejszej jazdy Kubicy? Czy to możliwe, że Polak...\nRobert Kubica w tym sezonie startuje obok George'a Russella. I choć to do Polaka należy jedyny punkt zdobyty dotychczas przez zespół z Wielkiej Brytanii, to w przeważającej części wyścigów zdecydowanie lepiej spisuje się młody zawodnik. Dlatego też Russell nie powinien obawiać się o swoją pozycję, tym bardziej, że eksperci postrzegają go jako potencjalnego mistrza świata za kilka lat. - Powiedziałam już Wolffowi, że George’a obowiązuje z nami trzyletnia umowa. On od początku był w naszych planach na przyszłość i w tej kwestii nic się nie zmienia - komentowała Claire Williams ewentualne przejście Brytyjczyka do Mercedesa. Kwestią do rozwiązania na sezon 2020 pozostaje kto będzie partnerem nadziei F1.\nPierwszy kierowca Formuły 1 zdegradowany. To nie Robert Kubica!\nRobert Kubica może mieć spore problemy z zachowaniem swojej pozycji. Coraz częściej mówi się bowiem, że Williams zdecyduje się na Nicholasa Latifiego - dotychczasowego kierowcę testowego stajni z Grove. Za Kanadyjczykiem przemawiają ogromne pieniądze, jakimi dysponuje jego ojciec. Z dnia na dzień może wesprzeć budżet zespołu zadowalającą kwotą. "Co więcej, ojciec Latifiego czeka z walizką pieniędzy, by wykupić synowi miejsce w Williamsie. Szanse na pozostanie Kubicy w brytyjskim teamie wynoszą około 15 procent" - uważa ceniony dziennikarz Roger Benoit z "Blicka".\nKompromitująca fuszerka w bolidzie Roberta Kubicy. Żart z memów to rzeczywist...\nW nieco innym tonie wypowiedział się ostatnio Giorgio Terruzzi. Niedawno w swoim felietonie na stronie redbull.com przyjrzał się sytuacji Polaka w F1. Choć jego zdaniem krakowianinowi może być ciężko zachować pozycję, to zasłużył, by jeździć nawet dla... Ferrari. "Kubica prowadzi bolid drugiego wyboru, co w przypadku Williamsa oznacza samochód klasy C. Będzie miał problem z pozostaniem w F1. Chciałbym się jednak mylić, bo tacy zawodnicy zdarzają się raz na wiele lat" - napisał między innymi. Całość stanowiska eksperta Terruzziego przeczytacie TUTAJ.\nTak wyglądają różnice w prowadzeniu bolidu Kubicy i Russella. Wymowne WIDEO


Wesprzyj nas - MotoAktywni\nNajlepszą drogą do odnalezienia samego siebie\njest zagubienie się w służeniu innym\nile szczęścia w Twoje życie wniesie wyciągniecie pomocnej dłoni w stronę kogoś potrzebującego i jak bardzo może to odmienić życie – Twoje życie.\ninnym odkryjesz to, co tak na prawdę jest w życiu ważne i na czym warto się skupić\ngest oraz dobra wola... Dostrzeż to, że świat może być lepszy i to właśnie dzięki Tobie.\ntych, którzy potrzebują właśnie Twojej pomocy. Bez względu na swój wiek, zawód, płeć, sytuację materialną - to nie ma znaczenia\nChcę pomócKliknij - czasem tak niewiele znaczy tak wiele dla innych\nJak nas wesprzeć/ jak nam pomóc?\nDokonaj darowizny na cele statutowe Stowarzyszenia MOTOAKTYWNI.\nNajlepszą formą jest ustawienie stałego comiesięcznego zlecenia przelewu. Nawet niewielka kwota, przekazywana regularnie, jest dla nas wielkim wsparciem i dowodem na to, że nasza działalność jest ważna i potrzebna. Dane do przelewu:\nKonto prowadzone przez Bank BGŻ BNP PARIBAS numerze:\n83 1600 1462 1842 4489 6000 0001\nTytułem: Darowizna na cele statutowe Stowarzyszenia Motoaktywni\nJeżeli chcesz, poinformuj nas o ustawionym zleceniu, wysyłając krótkiego maila na adres office@motoaktywni.org.pl . Informacja o ustawieniu zlecenia pozwoli nam lepiej planować budżet i nowe działania. Zgodnie z ustawami o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz prawnych istnieje – obok standardowego 1% odpisu na OPP – prawna możliwość odliczania również innych darowizn na określone cele do limitów wyznaczonych przez te ustawy. Szczegółowe warunki skorzystania z tego odliczenia prosimy jednak każdorazowo uzgadniać ze swoimi działami księgowymi.\nTo bardzo prosta i szybka forma wsparcia korzystając ze swojego PayPal wystarczy, że klikniesz w poniższy przycisk < PRZEŚLIJ DAROWIZNĘ” wpiszesz kwotę jaka chcesz przeznaczyć na wsparcie, wybierzesz formę płatności i już możesz się cieszyć z dobrego uczynku.\nJeżeli jesteś przedsiębiorcą i chcesz skorzystać z pakietów sponsorskich (wydatki możesz zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów) skontaktuj się z nami na adres office@motoaktywni.org.pl lub klikając w poniższy przycisk


Hantle 40kg regulowane Poznań Dębiec • OLX.pl\nHantle 40kg regulowane\nWykonane zostały z wytrzymałego tworzywa, które doskonale sprawdzą się podczas codziennych treningów. Część chwytna gryfu posiada większą średnicę, co sprawia, że trzymanie hantli jest wygodne, a trening odbywa się w komfortowych warunkach. Dużym atutem zestawu jest dołączone do zestawu przedłużenie, które umożliwia łączenie dwóch gryfów. Ten produkt posiada funkcję 2w1, którą docenisz podczas regularnego użytkowania. Możesz cieszyć się nie tylko hantlami, ale również sztangą.\n-PVC, cement, żelazo pianka\n-materiał o właściwościach antypoślizgowych\n-łączna zestawu: 41 kg\n-gryf krótki x2\n-łączenie dwóch gryfów x1\nID ogłoszenia: 651597169\nZasłony na przelotkach 145x250\nCałoroczna kołdra 200x220 +2 poduszki\nHantle żeliwne 2x15kg 30kg + Rękawiczki


U PROGU DNIA - BÓG MA ZAWSZE DLA CIEBIE CZAS, A TY ? - Ruch Rodzin Nazaretańskich - Archidiecezja Katowice\nU PROGU DNIA - BÓG MA ZAWSZE DLA CIEBIE CZAS, A TY ?\nOpublikowano: czwartek, 03 grudzień 2020 16:20\n„U PROGU DNIA” w Radiu Katowice – Środa – 2. 12. 2020 r., g. 6.15 – ks. Stefan Czermiński\n( Środa 1 tygodnia Adwentu; Czyt.: Iz 25, 6 – 10a ; Mt 15, 29 – 37 )\nBÓG MA ZAWSZE DLA CIEBIE CZAS, A TY ?\nSzczęść Boże – wszystkim słuchaczom! Przepiękna jest dzisiejsza Ewangelia! Posłuchajmy:\n„Jezus przyszedł nad Jezioro Galilejskie. Wszedł na górę i tam usiadł. I przyszły do Niego wielkie tłumy, mając ze sobą chromych, ułomnych, niewidomych... a On ich uzdrowił...\nI powiedział do swych uczniów: „Żal Mi tego tłumu. Już trzy dni trwają przy Mnie, a nie mają co jeść. Nie chcę ich puścić zgłodniałych, żeby kto nie zasłabł w drodze”. Rzekli uczniowie: „Skąd tu na pustkowiu weźmiemy tyle chleba, żeby nakarmić takie mnóstwo?” Jezus zapytał: „Ile macie chlebów?” Odpowiedzieli: „Siedem i parę rybek”. Wtedy polecił ludowi usiąść na ziemi; wziął siedem chlebów i ryby, a odmówiwszy dziękczynienie, połamał i dawał uczniom, a uczniowie – tłumom. Jedli wszyscy do sytości! I zebrano jeszcze siedem pełnych koszów ułomków!”\nNiewiele słów, a tyle treści! To arcydzieło literackie. Ważne jednak wydają się trzy prawdy:\nPo pierwsze: – Wielka liczba uzdrowień, fascynujące, bo aż do trzech dni przedłużone nauczanie Jezusa oraz nakarmienie ogromnego tłumu, prowadzą do nieodpartego wniosku, że to sam Bóg pojawił się na ziemi! Bóg, który cieszy się ludźmi, ma dla nich czas!\nPo drugie: – Bóg nie przekazuje tylko jakichś wzniosłych idei, ale troszczy się także o nasze zwykłe i przyziemne sprawy... Na przykład o to, czy nie jesteśmy głodni!\nI po trzecie: – W tej scenie słuchacze, a zwłaszcza Apostołowie, wyczuwali jej symboliczność! Wiedzieli, że to znak; ważne proroctwo, które my dzisiaj doskonale rozumiemy. Wszak to zapowiedź Eucharystii, która dzisiaj karmi Ciałem samego Boga miliony ludzi na ziemi!!!\nGdyby szukać współczesnego przykładu podobnej przemiany serc, jak w tej w Ewangelii, to wskazałbym na słynnego pisarza francuskiego, przyjaciela Jana Pawła II, Andre Frossarda, redaktora naczelnego „Le Figaro”, o którego nawróceniu było głośno w Europie.\nWydarzyło się ono zupełnie niespodziewanie, gdy wszedł przypadkowo, w centrum Paryża, do kaplicy. Było to tym bardziej zaskakujące, że Frossard wychował się w rodzinie walczącej z wszelką religijnością. Jego ojcem był znany francuski polityk, który w roku 1920 założył Francuską Partię Komunistyczną. Matka była protestantką, a babka – Żydówką.\n„Ateizm przybiera wiele form.” – pisał później Frossard. „Jest ateizm filozoficzny, naukowy... marksistowski... Ale najbardziej rozpowszechniony, jaki znam – dodaje pisarz – to ateizm idiotyczny. Ten nie stawia sobie żadnych pytań.”\nW takim prawdopodobnie stanie Andre Frossard wszedł, owego dnia (8 czerwca, 1935 r.) do kaplicy, gdzie w monstrancji wystawiona była biała hostia. Zniecierpliwił się bowiem zbyt długim oczekiwaniem na swojego wierzącego kolegę, który chciał się pomodlić przez chwilę w mijanej podczas spaceru kaplicy. Andre jednak w panującym mroku nie rozpoznał przyjaciela wśród klęczących postaci.\nI nagle, w sposób zupełnie niewytłumaczalny i całkowicie niezależny poczuł, że w jego wnętrze wnika tajemnicza moc, która uwalnia go od duchowej ślepoty, spowodowanej przez ateizm i umożliwia mu doświadczenie zupełnie innego świata. I w tym momencie Frossard odkrywa Boga! Wyczuwa Jego Obecność! Rozpoznaje Jego Osobę! Jeszcze przed sekundą zaprzeczał Jego istnieniu, a teraz mógłby określić Go tak samo, jak to czynią chrześcijanie – pełnego dobroci Ojca...\n„Dopiero teraz uświadomiłem sobie – zanotował Frossard – w jakim błocie byłem pogrążony... Jednocześnie ogarnęła mnie głęboka radość, jakiej nigdy dotąd jeszcze nie doznałem, a pomnożyło ją odkrycie dwóch bezcennych Boskich darów: daru przebaczenia i daru nowej rodziny Kościoła, w którym mieszka właśnie On, Bóg!”\nSwoje nawrócenie Andre Frossard opisał w słynnej książce: „Bóg jest, spotkałem Go!”\nWarto czytać Frossarda, warto zaglądać do Biblii... i do kościoła!\nWarto szukać Boga, bo On jest! On jest w tych słowach, w ludzkich sercach, a zwłaszcza\nw Eucharystii! Warto dawać Bogu swój czas, szczególnie w pandemii!


Rodzinka.pl: Siła argumentu, argument siły (4) - serial komediowy\nKacper i Kuba ciągle się kłócą. Kością niezgody jest pilot od telewizora. Natalia próbuje zjednoczyć rodzinę w nietypowy sposób. W szkole Kuba musi stawić czoła grubemu Olczakowi.\nRodzinka.pl: Jedziemy na antypody (239) - serial komediowy - sobota, 22 stycznia 19:20


Dzień po finałowych rozstrzygnięciach 73. Tour de Pologne UCI World Tour do walki staną najlepsze zawodniczki. Historyczny Tour de Pologne Kobiet zostanie rozegrany w dniach 19-20 lipca, a jego trasa obejmie trzy etapy. Pierwszego dnia peleton przejedzie dwie 50-kilometrowe rundy wokół Zakopanego, a zawodniczki będą walczyć na sześciu górskich premiach. Finisz, podobnie jak w rywalizacji mężczyzn, pod Wielką Krokwią. Dzień później zostaną rozegrane dwa etapy. Najpierw 4-kilometrowa jazda indywidualna na czas Bukowina Tatrzańska – BUKOVINA Resort. Po południu górska przeprawa na rundach królewskiego etapu Tour de Pologne UCI World Tour, czyli dwie pętle z BUKOVINA Resort do Bukowiny Tatrzańskiej z sześcioma górskimi premiami. Gościem specjalnym prezentacji była Katarzyna Niewiadoma (Rabo Liv Women Cycling Team).


Gorsety pod sukienki 👗 gorset modelujący pod sukienkę - Just Beck – Strona 2\nMajtki wyszczuplające Comfortline\nMajtki modelujące Kim z koronką\nMajtki modelujące Kim z koronką- beige\nKombinezon wyszczuplający Amber\nMajtki wyszczuplające Comfortline- gładkie\nKombinezon wyszczuplający Comfortline NUDE\nGorsety niewątpliwie przeżywają ostatnimi czasy drugą młodość. Współczesne gorsety wyszczuplają sylwetkę w delikatny sposób, nadając jej opływowych kształtów. To subtelna bielizna korygująca, która pozwoli Ci osiągnąć wymarzoną figurę i poczuć się dobrze oraz swobodnie.\nGorset pod sukienkę może mieć wiele różnych odsłon. Rozróżniamy gorsety pod sukienkę overbust i underbust. Overbust to takie gorsety, które zakrywają również piersi i modelują je, natomiast underbust to zarówno gorset wyszczuplający pod sukienkę, jak i, w niektórych przypadkach, zakładany na nią, ma bowiem postać szerokiego pasa, który kończy się pod biustem. Obydwa rodzaje gorsetów mają za zadanie modelować sylwetkę. Gorsety wyszczuplające pod sukienkę posiadają różnego rodzaju usztywnienia, które rozkładają tkankę tłuszczową po całej talii czy brzuchu, sprawiając, że wygląda ona dużo smuklej. Gorset modelujący pod sukienkę jest idealnym rozwiązaniem dla kobiet z większym biustem, ponieważ wszystkie gorsety pod sukienki (i te zakładane pod każdy inny rodzaj garderoby) stabilizują postawę i usztywniają kręgosłup.\nWspółczesne gorsety wyszczuplające to bielizna modelująca brzuch i talię, która pozwoli Ci poczuć się pięknie. Dobrze dobrana bielizna wyszczuplająca pod sukienkę to taka, w której będziesz czuła się swobodnie. Gorsety wyszczuplające polecane są także dla kobiet po ciąży, gdyż tego rodzaju bielizna korygująca pozwoli szybko powrócić do dawnej sylwetki. Gorsety poporodowe dostosowane są do specyfiki ciała kobiet, które niedawno urodziły dziecko. Dzięki bieliźnie wyszczuplającej, którą tu znaleźć, poczujesz się znów atrakcyjnie i pięknie. Nasze gorsety stworzone są z ekologicznych, przyjaznych dla środowiska materiałów. Wyszczuplająca bielizna w formie gorsetu przede wszystkim umocni Twoją postawę i sprawi, że kręgosłup będzie prosty. Oferujemy różne rodzaje gorsetów pod sukienkę, a także gorsety medyczne oraz gorsety do ćwiczeń. Każdy z nich wykonany jest z najwyższą starannością i posiada piękny krój!\nBody pod sukienkę\nWśród różnych rodzajów gorsetów ciekawą opcją jest gorset w formie body pod sukienkę. To typ bielizny wyszczuplającej, który zapinany jest w kroku. Body pod sukienkę wyszczupli dodatkowo pośladki oraz talię na całej długości. Tego rodzaju wyszczuplająca bielizna jest wygodna i nieinwazyjna, a jednocześnie trzyma całą sylwetkę w ryzach. Zarówno body pod sukienkę, jak i różnego rodzaju gorsety wyszczuplające pod sukienkę to również elegancki i atrakcyjny element bielizny. Nasze gorsety wyszczuplające wykonane są z najlepszej jakości materiałów, niektóre ozdobione są koronkami, a przede wszystkim są w pięknych kolorach. Pod obcisłą sukienkę warto dobrać gorset wyszczuplający, który nie posiada znacznej ilości koronek, gdyż mogą one wystawać i być widoczne. Jednak jeśli wybierzemy sukienkę tak, aby dobrze się układała, możemy również włożyć pięknie wyglądający gorset wykończony koronką.


Nartorolki - Pompowane koła skike v7/8 kpl - kupię\nPompowane koła skike v7/8 kpl - kupię\nTEMAT: Pompowane koła skike v7/8 kpl - kupię\nPompowane koła skike v7/8 kpl - kupię\t1 rok, 7 mies. temu\t#11895\nPompowane koła skike v7/8 kpl - kupię\t1 rok, 7 mies. temu\t#11898\nOstatnio widziałem chyba, że ktoś na allegro sprzedawał komplet 4 sztuk, i to chyba od v07-120. Jeśli chcesz je zastosować do v9, to akurat te się lepiej sprawdzą niż te od Plusów, ponieważ mają płasko zakończone tuleje, tak samo jak te od v8/v9. Natomiast plusy mają stożki. Jedyne na co trzeba uważać przy zakupach starszych kół z allegro, to to, że opony tam już też swoje lata mają, a co za tym idzie, słabszą wytrzymałość.\nPompowane koła skike v7/8 kpl - kupię\t1 rok, 7 mies. temu\t#11903\nWidziałem ...za 90 zł za sztukę...I bez łożysk..\nOstatnio zmieniany: 1 rok, 7 mies. temu przez robo-1970.\nOdp: Pompowane koła skike v7/8 kpl\t1 rok, 7 mies. temu\t#11904\nFaktycznie! To że nieużywane, to nie znaczy że są nowe Nowe to może one były, ale dobre parę lat temu. Bo to są jeszcze te pierwsze koła i opony od v07-120, czyli mają min. 7-8 lat.\nOdp: Pompowane koła skike v7/8 kpl - kupię\t1 rok, 7 mies. temu\t#11906\nTestowałem te opony i niestety nie mogę polecić. Wysoka temperatura i troszkę szutrowej nawierzchni zabiły te opony po 50 km .\nOdp: Pompowane koła skike v7/8 kpl - kupię\t1 rok, 7 mies. temu\t#11929\nTak prawdę mówiąc oferta w częściach zamiennych dla nartorolek skike jest bardzo uboga. Jeżeli ktoś chciałby skompletować kółko z osobnych części to miałby spory problem.


Którędy do Chatki Puchatka… | Bieszczady od A do Z\nSTART » NAJPOPULARNIEJSZE » Którędy do Chatki Puchatka…\nKtórędy do Chatki Puchatka…\ndodano 1 paź, 2013 | 0 komentarzy\nPołonina Wetlińska (1255 m n. p. m.) jest idealnym celem wędrówki dla turystów, którzy przy minimum wysiłku marzą o fantastycznych górskich krajobrazach. Stąd też na szlaku wiodącym na jej grzbiet ciężko o samotność, a częstymi towarzyszami są najmłodsi dzielnie zdążający do położonej u kresu ich wędrówki - Chatki Puchatka.\nNajpopularniejszą i najkrótsza drogą na Połoninę Wetlińską jest żółty szlak z Przełęczy Wyżnej (leżącej między Wetliną, a Brzegami Górnymi). Jego przejście zajmuje około godziny.\nKu czci piewcy gór\nNa początku trasy po prawej stronie możemy zajrzeć do Galerii nad Berehami i lokalnego rzeźbiarza. Warto podpatrzeć jak powstają jego dzieła.\nIdąc dalej natkniemy się na charakterystyczne pomniki. Jeden z nich, przypominający bramę skalną, poświęcony jest Jerzemu Harasymowiczowi, poecie szczególnie związanemu z Bieszczadami. Góry te były częstym tematem w jego twórczości. Pomnik na Przełęczy Wyżnej jest tak naprawdę symbolicznym grobem artysty, którego prochy, zgodnie z jego wolą, rozsypano właśnie nad połoninami 8 września 1999 r.. Projektantem pomnika jest Piotr Potoczka z Politechniki Krakowskiej, a za wykonanie odpowiada Florian Szostak, rzeźbiarz z Nowego Żmigrodu.\nObok monumentu dla poety, znajduje się pomnik z charakterystycznym, rzucającym się w oczy sznurem oraz krzyżem na skale. Poświęcony jest on „ofiarom gór” oraz tym, którzy walczą o to, by nikt w górach nie ginął, a więc ratownikom GOPR.. Pomysłodawcą, autorem i wykonawcą projektu jest Roman Dawidziak, społeczny ratownik GOPR. Jego odsłonięcia dokonano 26.08.2011 r.\nJeleń Filip zapozuje\nMijając pomniki powoli wchodzimy w las i to właśnie nim przebiega spora cześć szlaku. Mimo, ze trasa ta jest uznawana za jedna z najłatwiejszych nie lekceważmy jej, bowiem korzenie i kamienie mogą dać się boleśnie we znaki. Szczególnie osobom, które nie założyły odpowiednich butów!\nGdy wyjdziemy z lasu możemy mieć pewność, ze nasza wędrówka potrwa już niedługo. Nie ma się jednak co śpieszyć, bowiem krajobrazy są przepiękne, a ławeczki, jakie napotkamy zachęcają do odpoczynku. Częstym widokiem jest w tej okolicy jeleń Filip, który jest już stałym bywalcem połoniny i najmniejszego wrażenia nie robią na nim ani okrzyki zachwytu, ani flesze aparatów.\nChatka Puchatka usytuowana jest\ntuż pod Hasiakową Skałą\nSama Chatka Puchatka usytuowana tuż pod Hasiakową Skałą, pewnie nieco rozczaruje tych najmłodszych, bowiem jedynymi śladami legendarnego misia są jedynie jego wizerunki. Starsi jednak na pewno będą zachwyceni niesamowitym widokiem, jaki roztacza się z tego miejsca\nW tym powstałym w latach 50., jako wojskowy punkt obserwacyjny, schronisku PTTK, można napić się ciepłej herbaty, kupić „małe co nieco”, czy posilić się, a mając własny śpiwór nawet przenocować. Przy odrobinie szczęścia posłuchamy bieszczadzkich opowieści jego gospodarza, legendarnego Lutka Pińczuka.\nW razie niedyspozycji, możemy czuć się w chatce wyjątkowo bezpiecznie, ponieważ stacjonują tam również GOPR-owcy.\nSkąd zatem bajkowa nazwa schroniska? — Określenia tego pierwszy raz użył słynny polski żeglarz Leonid Teliga, który w jednym z reportaży napisał, że czuje się na swojej łajbie zagubionej w bezmiarze oceanu jak ta samotna Chatka Puchatka na Połoninie Wetlińskiej. Spodobało mi się i tak już zostało – wyjaśnił w jednym z wywiadów gospodarz schroniska, Lutek Pinczuk. Wcześniej funkcjonowały także umowne nazwy: Tawerna i Republika Wetlińska.\nDo Chatki Puchatka warto wybrać się szczególnie poza sezonem, kiedy to ruch turystyczny pozwoli na skorzystanie z uroków wędrówki bez gwaru i tłumów. Niezapomnianym widokiem jest widok schroniska zimą po sporych opadach śniegu, lecz nie zawsze dostaniemy się tam bez specjalnego wyposażenia.\nOczywiście żółty szlak jest tylko jednym z kilku, choć najprostszym szlakiem wiodącym do Chatki Puchatka. Kto chciałby postawić na dłuższą wędrówkę może np. wybrać ścieżkę dydaktyczną, prowadzącą z Wetliny na Przełęcz Orłowicza.(odnośnik do tej trasy). Z przełęczy dostaniemy się na Połoninę Wetlińską po około 1,5 godziny marszu.\nFRAGMENTY WIERSZY JERZEGO HARASYMOWICZA:\nKiedy jak buki na mróz serce mi pęknie\npołóżcie mnie na wóz z widokiem na Bieszczady\nŹródło: Kiedy jak buki na mróz serce mi pęknie…\nŹródło: W lesie listopadowym\nSKĄD NAZWA POŁONINA?\nPołonina to po prostu trawy, które porastają w Polsce, głównie Bieszczady. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od słowa płonina, które oznacza miejsce płone — według dawnej polszczyzny — puste i nieużyteczne.


StarForce, po zainstalowaniu uszkadza system. - Windows 10 - WinClub\nBy Bolek147, December 30, 2015 in Windows 10\nSiemka. Mam duży problem z odpaleniem gry z zabezpieczeniem StarForce. Po zainstalowaniu prosi o restart, restartuje a przy uruchomieniu wyskakuje automatyczna diagnostyka komputera i nie można naprawić i muszę przeinstalować system. Jest na to jakaś rada? Gra to LA Rush.\nNo cóż, jedyne co na 10 można poradzić to Crack No-CD\nNo ok, ale jak wrzuce no-cd to nie wyskoczy starforce?\nNie powinno... chyba. Nie wiem, zawsze używałem gier kupionych na TPB\nKurde lipa. Dałem zeby sprobowalo z trybem zgodnosci i zainstalowało to . Odinstalowałem gre ale nie wiem czy znowu nie bede musial przeinstalowywać systemu. Oczyszcze go jeszcze ccleanerem i może będzie ok\nWidzę kolega koneser\nMam trochę inny pomysł.\nZainstaluj sobie jakiś program-piaskownicę, np.Sandboxie i w utworzonej nowej piaskownicy zainstaluj grę.\nGra się zainstaluje, będzie myślała że pododaje sobie jakieś pliki do systemu, ale faktycznie nic Ci nie zrobi w systemie bo przecież będzie w odizolowanej przestrzeni roboczej. Jakby gra miała problem z uruchomieniem to wtedy możesz zastosować NO-CD.\nTe systemy zabezpieczeń CD/DVD nie będą działać na W10. Trąbiły o tym portale. Np.: [Zawartość widoczna tylko dla zalogowanych użytkowników] W tym artykule piszą coś o włączeniu usługi secdrv. Może tego poszukaj.\nO dzięki. Poczytam moze cos uda sie zrobic\nNie udało sie tego ominąć inaczej niż crack skidrowa


Klub Międzynarodowy – II LO w Gnieźnie\nKLUB MIĘDZYNARODOWY W II LO\nW naszym liceum od paru lat działał Klub Europejski założony przez panią Wandę Kaczmarek – obecnie emerytowaną nauczycielkę geografii. Członkowie klubu wraz z opiekunką skupiali swoją działalność na krajach europejskich, zwłaszcza tych należących do Unii Europejskiej, a także na strukturze i polityce tejże organizacji. Dzięki wygranej w konkursie Euroscola nasi uczniowie odwiedzili dwa lata temu Parlament Europejski w Strasburgu, gdzie mieli okazję wziąć udział w debacie wraz z młodzieżą z całej Europy.\nLubicie podróżować, nie tylko palcem po mapie🤔🤔🤔Interesuje Was kultura innych krajów? Ósmoklasiści, Klub Międzynarodowy w #2logniezno jest dla Was👍💪👉🔥 Wybrałem 2LO, a Ty? #2logniezno 💥#dabrowka #nabor2020 Powiat Gniezno\nOpublikowany przez II Liceum Ogólnokształcące im. Dąbrówki w Gnieźnie Czwartek, 21 maja 2020\nPoprzednio opiekę nad klubem przejął nauczyciel j.angielskiego p. Aleksander Schmidt, który m.in. uczestniczył wraz z uczniami w Konkursie Poezji i Piosenki Irlandzkiej, dzięki czemu nasi uczniowie, aktualnie muzycy z zespołu VHS, mogli odwiedzić Irlandię. Koordynował on także wizytę Amerykanów w naszym liceum, a w planach ma wyjazd uczniów Dąbrówki do USA w ramach wymiany.\nNiedawno do grona opiekunów klubu dołączyły: p. Marta Krówczyńska – nauczycielka j.angielskiego oraz p. Honorata Grochowska – nauczycielka geografii, które przygotowują uczniów do kolejnej edycji konkursu Euroscola. Dzięki członkostwu p. Krówczyńskiej w Stowarzyszeniu Nauczycieli Polskich i Polonijnych w Gnieźnie Gniazdo.pl uczniowie naszej szkoły wzięli udział w międzynarodowym projekcie Nasze miasto – nasze gniazdo współpracując z uczniami szkoły polonijnej w Chicago oraz w projekcie zorganizowanym z okazji 100-lecia odzyskania niepodległości Uroki Polski, nawiązując współpracę ze szkołą Polonijną w Berriozar w Hiszpanii.\nNasze liceum współpracuje także z fundacją Euroweek działającą na terenie Kotliny Kłodzkiej, w ramach której uczniowie piętnaski uczestniczą w obozach językowo-szkoleniowych, podczas których wolontariusze z całego świata prowadzą warsztaty interaktywne z młodzieżą w j.angielskim.\nW związku z faktem, iż nasza współpraca z innymi krajami zdecydowanie przekroczyła granice Europy postanowiliśmy zmienić profil klubu przekształcając go w Klub Międzynarodowy. Opiekunowie klubu planują realizację kolejnych projektów, udział w konkursach, nawiązywanie dalszej współpracy międzynarodowej i podnoszenie swoich kompetencji w ramach tychże działań. W bieżącym roku opiekunowie Klubu Międzynarodowego wezmą udział w szkoleniach zagranicznych finansowanych ze środków Unii Europejskiej, p. Krówczyńska w Oxfordzie w Anglii, p. Schmidt w Edynburgu w Szkocji, natomiast p. Grochowska na Malcie.


22740 • Strona 196 z 1625 • 1 ... 193, 194, 195, 196, 197, 198, 199 ... 1625\nprzez kasia000 01 gru 2010, 14:05\nprzez lucia22 01 gru 2010, 16:02\nWitam,wiem ze były juz takie tematy dotyczace alkoholu przeczytam wszystkie,jednak mam troche inne pytanie.Otóz w sobote ide na wesele mojej kuzynki i zastanawiam sie czy mogo wypic troche alkoholu dodam ze wczoraj wziełam ostatnia tabletke seroxatu 10mg poniewaz juz odstawiłam czy jeszcze bedzie we krwi ?? Czy moge spokojnie wypic? Prosze o odp Dziekuje wszystkim serdecznie\nOstatnio edytowano 01 gru 2010, 16:09 przez Gość, łącznie edytowano 1 raz\nprzez kasia000 02 gru 2010, 08:38\n10mg i koniec? takie odstawienie jest dość ryzykowne-ale może ci sie uda,co do alkoholu ja czasem i na 20 mg sobie jakieś piwko chlapnęłam i ok!ale wiem ,że nie powinno sie tak robic-ale ja poprostu chciłam normalnie żyć-jak inni nie czuć sie gorsza ,żę biorę lek..nic nie mówiełam nikomu i żyłam -poprostu.\nprzez namiestnik 02 gru 2010, 13:02\nCo do leków i dziecka w brzuszku - to ja Kasia na Twoim miejscu (gdybym biologicznie był w stanie) bym starał się wcześniej odstawić. Niby to mała dawka. Ludzie też biorą dużo większe i rodzą piękne i zdrowe dzieci. Ale zawsze to jakaś chemia i lepiej nie ryzykować o ile jesteś w stanie.\nNiech facet się wszystkim zajmie i Tobą - Toz to rok czasu może jakoś tak Cie dobruchac by wypaść lepiej niż 10 mg paroksetyny. :)\nJednak jak lekarz powie, że lepiej nie odstawiaj to śmiało nie odstawiaj. Od wszystkiego jest jakieś ryzyko. Od zatrutego powietrza tez - a malo kto wyjezdza do czystej dzunglii by tam dzidzius rósł w brzuszku. Najważniejsze są pierwsze miesiące.\nprzez namiestnik 02 gru 2010, 14:11\nMi na sertralinie też było przyjemniej żyć. Gdy brałem w maksymalnych dawkach.\nAle za to na paro mi nawet bardziej pasuje - mało, myśli. Mocne wyciszenie. Wszystko mi wisi. I tak jest mi w pewnym sensie dobrze, choć może nie wesoło.\nprzez Wujek_Dobra_Rada 02 gru 2010, 15:46\nTak sobie gdybam, może Paro dobrze by się komponowało z Reboksetyną. Byłby full zestaw, czyli tumiwisizm z motywacją\nprzez kasia000 02 gru 2010, 17:03\nja bym chyba przez okno wyskoczyła he\nprzez Maleńka 02 gru 2010, 20:41\nCholera mam dokładnie to samo :/ kończę drugie opakowanie,jestem na 30mg..Nie wiem czy biec do lekarza czy przeczekać..Zwiększyłam dawkę z 20 na 30 dwa tygodnie temu..\nprzez siódmy 03 gru 2010, 14:45\nRexetin niestety nie dla mnie czułem się po nim strasznie.\nBiore Sulpiryd nie mam po nim ubocznych nie uzależnia jest za free (na depresje i nerwice) czuje się po nim dobrze,plus niektóre witaminy z tego artykułu,polecam go bardzo mi pomógł szczególnie samopomoc.\nklikamy oczywiście na depresje\nOstatnio edytowano 30 gru 2010, 17:16 przez shadow_no, łącznie edytowano 1 raz\nPowód: Nie handlujemy lekami na forum\nprzez kasia000 03 gru 2010, 16:25\nbiorę 8 mg paroxetyny;-))\nprzez aree1987 04 gru 2010, 00:28\nOd 2-3 tygodni jestem kompletnie aseksualny nie chce mi się nawet masturbować nie wiem czy to parogen czy depakina a może razem no masakra. Nic mnie nie pociąga.\nprzez Wujek_Dobra_Rada 04 gru 2010, 00:32\naree1987, a jak długo to paro łykasz?\nprzez aree1987 04 gru 2010, 00:35\nWujek_Dobra_Rada, 5mcy ponad minimalnie\nprzez namiestnik 04 gru 2010, 10:56\nI źle Ci z tym?


Wyczółkowski. Malarstwo - Opracowanie zbiorowe | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nWyczółkowski. Malarstwo (okładka twarda)\nLeon Wyczółkowski – wybitny malarz, grafik i rysownik okresu Młodej Polski. Reprezentant nurtu realistycznego w polskiej sztuce. Prace artysty cechowała wszechstronność; eksperymentował w zakresie stosowanych technik: oleju, akwareli, tuszu, temperze, pastelu, ołówku i w grafice. Znane są zarówno jego pejzaże, jak i portrety miast. Mistrzostwo osiągnął Wyczółkowski także w dziedzinie sztuki portretowej. Uprawiał grafikę oryginalną, stając się jednym z pionierów tej dyscypliny w Polsce. Dzieła pokazane w albumie pozwalają prześledzić etapy rozwoju twórczości malarza. Album stanowi wybór najlepszych prac Wyczółkowskiego z całego okresu twórczości. Czytelnik znajdzie w nim ponad 50 znanych i mniej znanych reprodukcji, uzupełnionych wstępem poświęconym twórczości artysty.\nTytuł: Wyczółkowski. Malarstwo\nWymiary produktu [mm]: 15 x 196 x 149\nWłaśnie zrecenzowałem Wyczółkowski. Malarstwo\nLeon Wyczółkowski – wybitny malarz, grafik i rysownik okresu Młodej Polski. Reprezentant nurtu realistycznego w polskiej sztuce. Prace artysty cechowała wszechstronność; eksperymentował w ...


Krzesło H-669 Signal - 3% na start | Dostawca Mebli\nhome > Produkty>Krzesła>Krzesła metalowe>Krzesło H-669 Signal\nKod produktu H669\nDostępne kolory: Siedzisko ekoskóra, kolor: szary + sklejka, kolor: biały lakier / stelaż chrom\nJadalnia tak jak kuchnia, uznawana jest za serce domu. To właśnie tutaj odbywają się najważniejsze spotkania rodzinne i spędzamy najwięcej czasu z bliskimi nam osobami. Warto więc, dobrać produkt, który wygodą, ale też atrakcyjnością zostanie dopasowany do charakter domu.\nPolecamy krzesło do jadalni produkcji Signal. Nowoczesność i elegancja połączone w jednym produkcie. Chromowane nogi w nietypowym kształcie podkowy oraz siedzisko zostało wykonane z bezpiecznej i estetycznej skóry ekologicznej, dostępny w dwóch zestawach kolorystycznych. Krzesło H-669 Signal jest idealne dla osób chcących uzyskać unikatowość, nowoczesność i gwarancję pięknego wyglądu jadalni. Szerokie oraz wysokie siedzisko zapewnią wygodę, natomiast chromowane nogi bezpieczeństwo i stabilność produktu. Tapicerka jest łatwa do utrzymania w czystości.\nKrzesło H-669 cechuje


Zima to nie żart!\nHarmonogram odbioru odpadów z gminy Telatyn na rok 2019\nNowy serwis informacyjno – usługowy dla firm\nDla stworzenia lepszej komunikacji drogą elektroniczną na linii urząd – obywatel czy przedsiębiorca, Ministerstwo Przedsiębiorczości i Technologii wspólnie z innymi resortami: Instytutem Logistyki i Magazynowania oraz Krajową Izbą Gospodarczą stworzyło nowoczesny serwis informacyjno – usługowy dla firm, dostępny pod adresem www.Biznes.gov.pl...\n15 stycznia 2019r. Wójt Gminy Telatyn pan Dariusz Kozłowski, uczestniczył w spotkaniu ze Zdzisławem Szwedem - Członkiem Zarządu Województwa Lubelskiego odpowiedzialnym m.in. za infrastrukturę drogową, które odbyło się w Urzędzie Marszałkowskim w Lublinie....\n10.01.2019 r. w Oddziale dla Dzieci Miejskiej Biblioteki Publicznej w Tomaszowie Lubelskim odbyło się uroczyste wręczenie nagród laureatom Powiatowego Konkursu Plastycznego ”Najpiękniejsze Szopki i Stroiki Bożonarodzeniowe”....\n20 grudnia 2018 roku | 12:00\nProjekt „KLOSZ EDYCJA 3 - organizacja i finansowanie opieki nad dziećmi do lat 3 w gminach poniżej 5 tys. mieszkańców”\nPlanujesz otworzyć żłobek lub klub dziecięcy?\n– Powiemy, jak napisać dobry biznesplan.\nChcesz zatrudnić opiekuna dziennego do swojej placówki?\n– Dowiesz się, jak to zrobić.\nChcesz zostać dziennym opiekunem?\n– Poznasz wymagania i kwalifikacje, które trzeba spełnić.\no zmianach dotyczących zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej\nw związku z obowiązkiem przeprowadzania badania przedubojowego świń


8-Bit Weather to pogodynka dla maniaków gier retro - AntyApps : AntyApps\nWybrane tagi: 8-bit-weather-pogodynka-dla-maniakow-gier-retrox Wyczyść wszystkiex\nKażda wprowadzona lokacja to oddzielne królestwo. Z tego powodu, zarówno pogoda godzinna jak i dzienna prezentowane są w formie dekretów. Oba zwoje z potrzebnymi informacjami wysuniecie za pomocą szybkiego ruchu palcem z dolnej lub górnej belki na ekranie.\nJako że 8-Bit Weather imituje klimat pierwszych gier z konsol, pojedyncze stuknięcie w ekran skutkować będzie wydaniem komendy. Aplikacja w rezultacie poda nam obecny stan zachmurzenia i prędkość wiatru wraz z kierunkiem. Cała informacja pojawi się na małym powiadomieniu tuż obok zamku. Wbrew pozorom, dane są rzetelne i często uaktualniane, a to z kolei zasługa korzystania z zasobów yahoo.\nNajważniejszy w tym programie jest jednak ogólny koncept. Twórcy aplikacji stworzyli pogodynkę, która ma imitować grę z nami w roli głównej. Jak sami twierdzą, pogoda ma wpływać na nasze dalsze decyzje – na przykład założenie lepszej zbroi (swetra) czy wypicie magicznego naparu (gorącej herbaty). Przy okazji, podali to w tak autentyczny sposób, że trudno tego programu nie polubić.\nOsobiście klimat tej pogodynki kojarzy mi się z Zeldą czy podkolorowanymi już Pokemonami z pierwszych generacji. Kolorowe piksele nie tworzą zbędnego sztywnego, smutnego wrażenia, a odpowiednia budowa tej aplikacji aż skłania do odpalenia 8-Bit Weather i szybkiego sprawdzenia stanu pogody.\nPrzy okazji, nie jest to w żaden sposób wybrakowany program. Lokalizację można określić za pomocą modułu GPS lub ręcznie, przy czym ta druga opcja działa zaskakująco dobrze. Aplikacja nie ma problemu ze znalezieniem nawet mniejszych polskich znajomości, a to nie jest regułą nawet u największych graczy. Do poprawki jest jednak kwestia reklam – te często wyskakują w niespodziewanych miejscach i nie da się ich wyłączyć nawet za opłatą.\nJeśli nudzą was zwykłe pogodynki albo chcielibyście mieć do pokazania swoim znajomym jakiś nietypowy program, to 8-Bit Weather sprawdzi się świetnie. Docenią tę produkcję w szczególności fani gier w stylu retro, które ta aplikacja dobrze imituje. Ściągniecie ją za darmo na urządzenia z mobilnym Windowsem na pokładzie.\nToast! -- retro klasyka ma się świetnie


Jaclyn Swedberg - wszystko na temat Jaclyn Swedberg | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : Jaclyn Swedberg\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia Jaclyn Swedberg. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku Jaclyn Swedberg) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem Jaclyn Swedberg posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania Jaclyn Swedberg jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 16 materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Wtorek 12.11.2013 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Środa 18.05.2016. W naszym serwisie znajdziesz również 8 galerii opisanych słowem Jaclyn Swedberg. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania Jaclyn Swedberg ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu Jaclyn Swedberg.


dczące usługi elektryczne decyduje się na całodobowy profil działalności. Jest to owszem, o wiele bardziej męczący system pracy, ale jednak dzięki temu można znacznie zwiększyć liczbę klient?\nDodane: 02-04-2019 09:53\nBardzo często powstaje konieczność skorzystania z pomocy elektryka w późnej porze nocnej. Wielu elektryków, którzy zakładają własne firmy świadczące usługi elektryczne decyduje się na całodobowy profil działalności. Jest to owszem, o wiele bardziej męczący system pracy, ale jednak dzięki temu można znacznie zwiększyć liczbę klient?\nSposoby na ogrzewanie magazynówWyposaż ogród w saunę. Kilka poradOczami geodetyArtykuł o sprzątaniuJeżeli można bez chemii, to czemu nieO promocjiCo dla klasyków?Medycyna estetyczna: zabiegi, substancje i inneZakłady poligraficzne i drukarskieSzukam informacji jak korzystać z paneli słonecznych10 informacji jak transportować ponadgabarytyDobry dentysta Zabrze Printing at home, in the office or on the job Krótki artykuł o detergentach i alergii skórnejMetody jak dobrze wynająć zwyżkęKilka porad - jak dbać i stan techniczny samochoduBudowa domu? Potrzebny jest geodetaSprawy karne, rodzinne i inneKleszcze atakują - czym się bronić?Potrzebujemy prawników coraz częściej, dlaczego?Internet jako narzędzie reklamyMasz trampolinę? Lepiej spraw sobie saunę!O opłacalności ocpeleniaWater problems - call a plumberRóżne źródła ciepła - porozmawiajmy o ogrzewaniuO kosmetykach na trądzikWarto wiedzieć - tekst o wspinaczce górskiejRodzaje specjalizacji prawnych - krótko i na tematWypożycz klimatyzatorPotrzeby współczesnych firm na oprogramowanie


Beco Woreczki na psie odchody z uchwytem (120)\n» Beco Woreczki na psie odchody z uchwytem (120)\nKod produktu: bec-56\nRozkład plastikowych torebek zajmuje tysiąc lat. Fakty są przerażające – w ciągu jednej minuty wykorzystywanych jest około 1 mln torebek!\nWybierając produkty Beco Pets łączysz dbanie o środowisko wraz z dbaniem o czyste trawniki. Nigdy więcej niechcianych niespodzianek na obuwiu!\nWorki na psie kupy zostały wyprodukowane z ekologicznych materiałów (są degradowalne). Bardzo szybko się rozkładają. Dodatkowo zostały wyposażone w uchwyt – wszystko dla poprawy komfortu i funkcjonalności. Wielkość i wytrzymałość torebek jest jeszcze większa (18×33 cm). Worki na odchody marki Beco Pets są grube i mocne – wszystko po to, aby uniknąć przykrych wypadków.\nPakowane są po 120 osobnych torebek.


In vitro: Beata Szydło odsyła do ministra zdrowia\nStrona główna Z ostatniej chwili Beata Szydło: nie zajmuję się in vitro, proszę pisać do Ministra Zdrowia\nCzuję się dyskryminowana. Tak, dyskryminowana, bo tylko rodziny, które mają dzieci, mogą liczyć na pomoc rządu. Inni niech radzą sobie sami, a jak – to już nieważne. Naszych polityków bardziej niż realne życie obywateli interesuje kwestia naszych sumień. Zamiast nad jakością życia i pomocą, by było prostsze, czuwają nad naszą moralnością. Dla premier Beaty Szydło taki list jak mój, to jedynie ankieta badająca nastroje społeczne. A ja się pytam: gdzie są wasze sumienia, gdzie jest wasza moralność i jak w obliczu nieszczęścia tysięcy par ma się wasz nastrój?\nPani Beata Szydło ucieszyła się z mojego listu. Ale nie zrobi nic, bo in vitro to sprawa Ministra Zdrowia – mówi nasza czytelniczka. I jak tysiące innych niepłodnych krzyczy z rozpaczy.\nPaulina Ryglowska-Stopka: Napisałaś maila do PiS i ministra Radziwiłła.\nTak, napisałam i wysłałam w formie wiadomości na ich kontach na Facebooku. Nie liczyłam oczywiście na żadne odpowiedzi.\nOpisałam w nim swoją historię – historię mojej choroby, walki z bólem i cierpieniem fizycznym spowodowanym endometriozą, mojej walki o dziecko, którego przez chorobę nie mogę mieć w naturalny sposób. Pisałam o tym, że nawet naprotechnolog (Urszula Sieradzka) na moje pytanie, jak wyglądają starania o dziecko z endometriozą, odpowiedziała: laparoskopia, a potem monitoring i duphaston…\nNapisałaś, że bez pomocy państwa nie poradzisz sobie?\nOczywiście, że poruszyłam w tym liście także kwestie polityczno-społeczne oraz to, że niepłodni w naszym kraju są spychani na margines. Władza się jednak nami nie przejmuje. Wyraziłam więc swoje oburzenie tym, że mimo że jestem podatnikiem, a ZUS co miesiąc zabiera moje uczciwie zarobione pieniądze, nie mogę z nich skorzystać w sposób, w jaki potrzebuję, za to dostają je alkoholicy i rodziny patologiczne, które my utrzymujemy. My zaś w zamian nie dostajemy nic. To jak walka z wiatrakami.\nPiszesz: „Każda z nas chce zajść w ciążę, poczuć ruchy dziecka, urodzić je i wziąć w ramiona. A wy nam to odebraliście! A my musimy rano wstać, iść do pracy, żyć, uśmiechać się i udawać, że idzie dobra zmiana. Tylko dla kogo? Chciałam, żebyście to wiedzieli. Nikogo nie obchodzi to, co przeżywamy i jak smutne i szare jest nasze życie”.\nTen list to akt mojej desperacji, poczucia bezsensu i bezsilności w walce o swoje zdrowie, swoją rodzinę, którą chciałabym mieć wspólnie z mężem, w walce o moje szczęście. To cichy krzyk o pomoc, o zlitowanie się nad nami, o nie zabieranie nam ostatniej nadziei i szansy na dziecko, o którym tak marzymy.\nPisałaś już w tej sprawie do premier Beaty Szydło. Otrzymałaś jakąkolwiek odpowiedź?\nTak, ale nie od niej, tylko od jej sekretarza. Napisano mi, że pani premier bardzo cieszy się, że do niej napisałam i zwierzyłam się ze swoich problemów oraz że wyraziłam swoje zdanie na temat obecnej władzy, gdyż takie listy pozwalają jej zbadać nastroje społeczne i jeszcze bardziej spełniać oczekiwania narodu. I uwaga – ponieważ ona wie, co boli naród i czego potrzebują Polacy od rządzących. Pani premier nie zajmuje się jednak kwestią refundacji i jeśli mój problem dotyczy służby zdrowia, to zalecono mi napisać list w tej sprawie do Ministra Zdrowia Konstantego Radziwiłła, podano mi nawet adres jego kancelarii.\nW mailu opisałaś swoją historię walki o dziecko. W skrócie: 7 lat starań, masz mocno zaawansowaną endometriozę, jesteś już po dwóch operacjach, lekarze nie dają praktycznie żadnych szans na naturalną ciążę. Wasze miesięczne wydatki, związane z leczeniem niepłodności, wynoszą 1000-1500 zł. Co więcej, macie kredyt hipoteczny i jakby tego było mało, jeszcze jedną pożyczkę w banku, zaciągniętą już raz na in vitro. Sądzisz, że to wszystko, co napisałaś, wzruszy serce twoich adresatów?\nStaramy się od dwóch lat, w czasie których dowiedziałam się, że choruję na endometriozę IV stopnia, która zniszczyła mi otrzewną (zrośnięte ze sobą jelita, jelita do macicy, macica do pęcherza, jajniki i jajowody w zroście z macicą, adenomioza, macica dwurożna, mięśniak macicy…) do tego niedoczynność tarczycy. Przeszłam poniżające badanie drożności jajowodów, histeroskopię (bez narkozy i znieczulenia). Musiałam błagać swoją doktor, by zrobiła mi to badanie na fundusz, a nie prywatnie (koszt ponad 800 zł). W ciągu roku wydałam na leczenie i diagnostykę około 9 tys. zł. Aż w końcu uświadomiłam sobie, że to koniec, że naturalnie nie zajdę w ciążę, poza tym po laparoskopii wskaźnik AMH (rezerwa jajnikowa) spadła mi z 3,17 na 1,98. Koniec z operacjami powiedziałam.\nCzas na in vitro. To był styczeń 2016. Zapisaliśmy się z mężem do Krakowa do kliniki Artvimed, bo były tam jeszcze wolne miejsca i fundusze, aby skorzystać z refundowanego zabiegu. Na tydzień przed wizytą dostałam telefon, że niestety, ale program na drodze aneksów z Ministerstwa Zdrowia został zatrzymany i pomimo wolnych środków, jakie ma klinika, nie mogą przyjąć więcej pacjentów. Pomimo kredytu hipotecznego, zdecydowaliśmy się z mężem wziąć pożyczkę w banku. Kupiliśmy mieszkanie, w którym jedna sypialnia nadal stoi pusta, nie ma tam mebli, dekoracji, kwiatów, zasłon, firanek, tylko puste ściany – nie chcę, by ten pokój stał pusty, chcę, by zamieszkało w nim nasze dziecko. O to walczymy.\nW mailu poruszyłaś kwestię programu 500+, wprowadzonego przez obecny rząd. Jak to ma się do kwestii in vitro, dlaczego o tym wspomniałaś?\nWspomniałam o tym dlatego, że boli mnie niesprawiedliwość, z jaką jesteśmy traktowani przez rząd. Propagują politykę prorodzinną w Polsce, chwalą się, ile robią dla polskich rodzin, jak je wspierają, ile dla nich znaczą. To ja zatem pytam: czy ja i mój mąż nie jesteśmy rodziną? Niepełną, bo nie mamy dziecka, ale chcemy je mieć, tylko nam nikt nie chce pomóc.\nByłabym niesprawiedliwa, gdybym powiedziała, że z programu 500+ korzysta tylko margines społeczny, są oczywiście wzorowe rodziny, w których pracuje jeden lub dwoje małżonków, a 500+ to dla nich dodatek, a nie główne źródło dochodu, ale za moje pieniądze, z moich podatków, utrzymywane są rodziny nieporadne życiowo, które żyją z pomocy państwa, takie, którym nie chce się iść do pracy i zarobić „bo państwo da”. Oni otwierają oczy rano i mają wolne, a ja idę do pracy, zarabiam, oddaję swoje podatki i w zamian nic nie dostaję. Nigdy nie skorzystam ze swoich pieniędzy, które trafiają do ZUS-u. Razem z mężem przez lata pracy już dawno odłożyliśmy w ZUS-ie na in vitro dla siebie. Dlaczego nie możemy z nich skorzystać?\nCzujesz się gorsza, bo jesteś niepłodna?\nCzuję się dyskryminowana. A wynika to z tego, że tylko takie polskie rodziny, które mają dzieci, mogą liczyć na pomoc rządu. Inni niech radzą sobie sami, a jak – to już nieważne. Bardziej niż realne życie, naszych polityków interesuje kwestia naszych sumień. Zamiast nad jakością życia i pomocą, by było prostsze, czuwają nas naszą moralnością.\nCzy takie listy jak twój mają sens? Myślisz, że mogą coś zmienić w tej kwestii. Poruszyć – nomen omen – sumienia i moralność rządzących?\nNiestety, ale uważam, że nie. Myślę, że dopóki PiS będzie rządził, ludzie, którzy skorzystali lub skorzystają z in vitro, będą przez nich napiętnowani i zdani tylko na siebie. Może następne wybory przegrają i in vitro znów będzie refundowane, ale dla wielu polskich par będzie już za późno.\n„(…) Na Boga, na którego tak się powołujecie, macie własne sumienia i jak one pozwalają wam żyć z myślą, że dla kasy i stołka w Sejmie krzywdzicie tyle tysięcy polskich par? Zadajecie cierpienie tylu ludziom, przyczyniacie się, że nasze życie jest bez sensu! Może chociaż część z was zmieni ?! BŁAGAMY – nie usuwajcie in vitro z Polski, zostawcie nam tę furtkę do szczęścia! Krzyczysz z rozpaczy…\nTak, krzyczę z rozpaczy. Dziś jestem po pierwszej procedurze in vitro, na którą wzięłam 10 tys. pożyczki, wyhodowałam 10 pęcherzyków, ale przez zrosty na jajniku lekarz pobrał tylko 8 – w których było 6 komórek jajowych, a 4 nadawały się do zapłodnienia. Zapłodniły się jednak trzy, a z tego do dnia transferu przetrwały dwa zarodki – jeden w stadium moruli, a drugi zarodek kompaktujący, który ostatecznie nie przeżył i nie można było go zamrozić. Ten zaś, który dostałam, nie przetrwał we mnie. Nie mam już ani pieniędzy, ani psychicznego zdrowia. Siedzę i płaczę, bo nie mam więcej funduszy na kolejne in vitro, choć moja rodzina próbuje coś dla nas nazbierać, by pomóc. Jestem na antydepresantach i silnych lekach uspokajających, żebym mogła iść do pracy i zarabiać na bieżące życie. Ale co to kogo obchodzi?\nTak, krzyczę! I płaczę! I tak samo krzyczą i płaczą inne niepłodne pary, dla których in vitro to nie jest fanaberia i dziecko do dekoracji. Mam nadzieję, że po głębszych przemyśleniach posłowie PiS, chociaż ich część, zmieni zdanie i wówczas nie będą mieć sejmowej większości. Uważam jednak, że warto walczyć o swoje i prowadzić wszelkie akcje mające na celu nagłośnić nasz problem (jak np. marsz pustych wózków z 9 czerwca.). O nas nie może być cicho! Musimy o siebie walczyć i o swoje szczęście, bo jak nie my, to kto o nas zawalczy?\nZachęcamy do wzięcia udziału w akcji Stowarzyszenia Nasz Bocian: Pocztówki Nadziei. Wyślijcie swoją Pocztówkę Nadziei do polityków i pokażcie niepłodnym Polakom, że nie są sami. TUTAJ przeczytacie kolejny list, który napisała jedna z działaczek Stowarzyszenia Nasz Bocian.


Przegląd ostatnich prac dla dzieci. Pudełko Baby blue z metalową ramką na imię dziecka . Pudełko jest na dole cieniowane w dwóch kolorach błękitu i bieli, widoczne słoje drewna.Na krawędzi wieka , koronka malowana z pomocą szablonu. Poniżej obrazek Miś ( kolaż) w dekorowanych ramkach i dwa dekoracyjne owalne pudełeczka. Jutro dołączy do tych prac zegar dla dzieci. Dzisiaj już nie zdążyłam zrobić zdjęcia. W końcu to niedziela i czas leniuchowania. Pozdrawiam :))\nZegar z ilustracją Beatrix Potter. Tarcza zegara w formie gotowej naklejki , ilustracja Królik (scrapbooking), w tle papier w groszki , również scrapbooking. Zegar w całości lakierowany na połysk . W narożnikach złote, geometryczne reliefy .\nAutor: Iwona Rutkowska o 15:43\nEtykiety: decoupage, dla dzieci, obrazy, pudełka\nAnonimowy 12 grudnia 2010 15:59\nina 12 grudnia 2010 16:47\neda 12 grudnia 2010 23:01\njjagnes 14 grudnia 2010 13:14\nsłodziutkie śliczności !!!\nThe Bunny Attic 15 grudnia 2010 06:07


Zwalcz zakwaszenie organizmu z wodą alkaliczną - Shape.pl\nZwalcz zakwaszenie organizmu z wodą alkaliczną\nZobacz, która woda jest najzdrowsza dla aktywnych!\nTags: woda nawadnianie zakwaszenie organizmu dieta alkaliczna\nPoznaj sposób na lepsze samopoczucie, gładszą skórę, sprawny metabolizm i zwiększenie poziomu energii. To picie wody alkalicznej, która nawadnia w ekspresowym tempie, neutralizuje wolne rodnki i pomaga zwalczać zakwaszenie organizmu. A co więcej, niweluje zakwasy!\nOrganizm to w większości woda. U małych dzieci stanowi ok. 3/4 masy ciała, a u dorosłych – ok. 50-60%, gdyż jej zawartość maleje z wiekiem. Winne są nieszczelne ściany komórek, które pozwalają jej wyciekać do przestrzeni międzykomórkowych. Skutkuje to jej niedoborami i zatrzymywaniem na „czarną godzinę”, co objawia się m.in. w postaci obrzęków w obrębie nóg czy obszarów dotkniętych cellulitem. Jednocześnie komórki nie mają tyle wody, ile powinny, co upośledza ich funkcjonowanie, a najszybciej objawia się na skórze. Dlatego należy systematycznie uzupełniać jej zapasy, by nawadniać organizm. A woda alkaliczna nadaje się do tego jak żadna inna. Jednak jej zalet jest znacznie więcej!\nWoda alkaliczna to taka, której odczyn pH wynosi co najmniej 7,5. To oznacza, że w porównaniu z czystą wodą o neutralnym pH 7 jest ona bardziej zasadowa, a więc może zobojętniać związki kwasowe. Taka woda ma też cząsteczki o nieco innych właściwościach: występują one w postaci specyficznych, wolnych jonów. To sprawia, że łatwo się wchłania i szybko nawadnia organizm. Co więcej, zawarte w alkalicznej wodzie jony H3O+ mają nadmiar wodoru w porównaniu do zwykłych cząsteczek H2O, dlatego chętnie przyjmują tlen – a ten mechanizm to nic innego niż neutralizacja wolnych rodników, które należą do najbardziej niszczycielskich czynników w organizmie. I choć woda alkaliczna nie jest wodą leczniczą (co sprawia, że nie ma ograniczeń w jej spożyciu), to potrójne korzystne działanie jest wykorzystywane w profilaktyce i leczeniu różnych problemów zdrowotnych.\nZ budowy wody alkalicznej wynikają jej specjalne właściwości: picie jej sprzyja zachowaniu prawidłowej równowagi kwasowo-zasadowej w organizmie, zaburzonej przez złe nawyki żywieniowe i związane ze stylem życia. Problem zakwaszenia organizm dotyczy większości z nas, bo wynika ze spożywania nadmiaru kwasotwórczej żywności (produkty zwierzęce – mięsne i mleczne – oraz zbożowe, cukier, złe tłuszcze i jedzenie przetworzone, zwłaszcza fast food). Przyczynia się do niego sięganie po używki i leki, a także stres, zanieczyszczenie powietrza i intensywny ruch, wymagający wzmożonego oddychania. W takim środowisku łatwiej rozwijają się bakterie, wirusy i grzyby. Komórki organizmu pracują mniej wydajnie, wolniej przyswajając składniki odżywcze i usuwając toksyny. Objawy tego stanu to chroniczne zmęczenie, bóle głowy, skłonność do infekcji, a także problemy skórne (wypryski, zmarszczki), osłabienie paznokci, wypadanie włosów. Pogłębia on problemy alergiczne, a także związane z układem pokarmowym, takie jak wzdęcia czy zaparcia. By temu przeciwdziałać, warto oprzeć dietę o produkty zasadotwórcze. To głównie warzywa (zwłaszcza te zielone) oraz owoce, choć pozytywne działanie mają też fermentowane przetwory mleczne czy kasze takie jak proso. Jednak woda alkaliczna ma nad nimi przewagę: to duża szybkość wchłaniania, która sprawia, że może ona przeciwdziałać zakwaszeniu organizmu od razu po wchłonięciu.\nAlkaliczna woda poprawia nie tylko samopoczucie i wygląd. Jest korzystna przy zgadze i problemach z przewodem pokarmowym (choroba refluksowa przełyku czy wrzody żołądka i dwunastnicy). Zmniejszając zakwaszenie, pomaga też ograniczyć ucieczkę z organizmu zasadotwórczych pierwiastków, takich jak wapń czy magnez. Dzięki temu przeciwdziała demineralizacji kości, prowadzącej do rozwoju osteoporozy, a także niedoborom magnezu, które upośledzają funkcjonowanie mięśni i sprzyjają chorobom układu krążenia. Nawadniając skutecznie organizm, woda alkaliczna usprawnia procesy usuwania toksyn i metabolizm, a także obniża zbyt wysokie ciśnienie krwi. Naukowcy z Harvard School of Public Health zauważyli, że wypijanie 2 litrów dziennie wody o pH powyżej 8 w odczuwalnym stopniu poprawia koncentrację. Dobrze przebadano też jej wpływ na sportowców. Woda alkaliczna zwiększa wytrzymałość organizmu na wysiłek i przyspiesza jego regenerację po nim, co potwierdziły badania Akademii Wychowania Fizycznego im. Jerzego Kukuczki w Katowicach. Dowiedziono, że nawadnia w większym stopniu niż woda mineralna. Nie tylko jednak przeciwdziała zakwaszeniu, ale też przyspiesza tempo utylizacji mleczanu przy intensywnym, krótkotrwałym wysiłku anaerobowym. Dzięki temu pozwala zmniejszyć zakwasy lub ich całkiem uniknąć – a to wiadomość, która ucieszy większość aktywnych osób.\nCzas na Święcicki Zdrój!\nWiemy już, że najlepiej nawadnia woda o pH, które oscyluje wokół wartości 8-9. Jednak pH większości popularnych wód butelkowych wynosi jedynie 7,2-7,4. Warto więc wiedzieć, jakiego produktu szukać w sklepie. Pożądane parametry ma woda źródlana Święcicki Zdrój, wydobywana ze studni artezyjskich o głębokości 130 metrów. Ma pH 8,3 i niską mineralizację przy zbilansowanej zawartości składników mineralnych. Można pić ją codziennie, nawet przy schorzeniach układu sercowo-naczyniowego, bo charakteryzuje się niską zawartością sodu. Zbadano, że nie zawiera szkodliwych azotanów, azotynów i fosforanów. Najlepiej spożywać ją codziennie w ilości 30 ml na każdy kilogram masy ciała lub średnio 2-2,5 litra dziennie, a nawet większej w przypadku wysokiej temperatury czy wysiłku fizycznego. Do jej picia i stosowania jako wspomaganie leczenia przekonuje ekspert marki Święcicki Zdrój, Daria Domańska-Senderowska, doktor nauk medycznych Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, dietetyczka z Zakładu Molekularnych Podstaw Medycyny, specjalistka w dziedzinie leczenia otyłości i nadwagi oraz w żywieniu sportowców.\n– Warto sięgać po nią również w przypadku nadmiernych strat elektrolitów w zespole złego wchłaniania czy przebiegu biegunki. Woda o wysokim pH może również pomóc w przypadku innych stanów patologicznych w organizmie, np. przy przewlekłej gorączce, niepożądanych działaniach niektórych leków, np. diuretycznych, a także przy zaburzeniach metabolicznych, np. w przebiegu cukrzycy, w przypadku upośledzenia funkcji nerek oraz przy braku drożności dróg oddechowych, np. u osób cierpiących na astmę.


Średnia pensja w ciągu rok wzrosła o 22% – Państwowa Służba Statystyczna – ZMiST | Rzeczpospolita Polska\nŚrednia pensja w ciągu rok wzrosła o 22% – Państwowa Służba Statystyczna\nPrzeciętne nominalne wynagrodzenie pełnoetatowego pracownika przedsiębiorstw, instytucji i organizacji w sierpniu 2021 roku wyniosło 13 997 UAH, czyli 2,3 razy więcej niż poziom płacy minimalnej (6000 UAH). W porównaniu do lipca 2021 roku przeciętne nominalne wynagrodzenie spadło o 2,4%, a w ciągu ostatnich 12 miesięcy (w porównaniu do sierpnia 2020 roku) wzrosło o 22,3%.\nNajwyższe przeciętne wynagrodzenie nominalne w sierpniu 2021 roku zanotowano w sferze informatycznej i telekomunikacyjnej – średnio 24 813 UAH (o 25,1% więcej niż w sierpniu 2020 roku). Na drugim miejscu dla tego wskaźnika znajduje się sfera działalności finansowej i ubezpieczeniowej (23 537 UAH, o 19,5% więcej); na trzecim – administracja publiczna i obrona; obowiązkowe ubezpieczenie społeczne (21 207 UAH, o 26,2% więcej).\nNajniższe przeciętne wynagrodzenia nominalne w sierpniu 2021 roku były w sferze zakwaterowania tymczasowego i gastronomii (9788 UAH, o 57,3% więcej niż w sierpniu 2020 roku); edukacji (10 473 UAH, o 27,4% więcej); opieki zdrowotna i pomocy społecznej (10 898 UAH, o 28,4% więcej).\nJak informowaliśmy wcześniej, według Państwowej Służby Statystycznej średnie wynagrodzenie nominalne w sierpniu 2020 roku na Ukrainie wyniosło 11446 UAH, czyli o 8,6% więcej niż w sierpniu 2019 roku.\nŹródło: Średnia pensja w ciągu rok wzrosła o 22% - Państwowa Służba Statystyczna\nPoprzedni postNarodowy Bank Ukrainy ustanowił kurs hrywny na poziomie 26,57\nNastępny postW Babim Jarze odbyło się międzywyznaniowe nabożeństwo modlitewne