V Międzynarodowe Manewry Ratownicze – relacja z zadań i fotogaleria | Ochotnicza Straż Pożarna Istebna-Centrum\nW dniu 24 października 2015 w odbyły się „V Manewry Ratownicze – Istebna 2015”, zorganizowane przez Ochotniczą Straż Pożarną ISTEBNA-CENTRUM pod Honorowym Patronatem Wójta Gminy Istebna – Henryka Gazurka.\nW manewrach brało udział łącznie dziesięć drużyn: SDH Mosty u Jablunkova (Czechy), SDH Bukovec (Czechy), OSP Goleszów, OSP Puńców, OSP Ustroń-Polana, OSP Ustroń-Centrum, OSP Istebna-Zaolzie, OSP Istebna-Centrum, OSP Koniaków-Centrum, OSP Pewel Wielka.\nZgrupowanie drużyn było przy OSP w Istebnej o godzinie 14.00. Na wstępie prezes zarządu OSP Istebna Mirosław Kukuczka powitał przybyłych na manewry a także kilka słów do zebranych skierowali zaproszeni goście: Wójt Gminy Istebna Henryk Gazurek, i Nadleśniczy Nadleśnictwa Wisła Andrzej Kudełka, Prezes Zarządu Gminnego ZOSP RP Józef Czepczor.\nPo powitaniu głos zabrał pomysłodawca manewrów druh Adam Bielesz, który omówił zasady, trasę i poszczególne zadania ćwiczeń. Po odprawie dowódców drużyn, wylosowaniu kolejności zadań, wypiciu kawy, zjedzeniu ciasta, drużyny wyruszyły w teren i przystąpiły do wykonywania przygotowanych zadań.\nW tym roku została zmieniona formuła manewrów i do zadań przystępowały po dwa zastępy, w taki sposób aby na każdym zadaniu współpracujące drużyny pochodziły z innych jednostek, innych gmin i państw oraz żeby się nie spotkały ze sobą dwa razy. W związku z tym że nie dotarły dwie zgłoszone drużyny, spowodowało to drobne zamieszanie z kolejnością wyjazdów, ale opanowano sytuację na trasie.\nScenariusz pierwszego zadania zakładał pożar budynku mieszkalnego. W budynku przebywała kobieta w zaawansowanej ciąży i dziecko. Kobieta sama ewakuowała się z budynku, bardzo spanikowana rozmawiała ze strażakami, w tym czasie dostała mocnych skurczów i masywnego krwotoku z krocza. Dziecko samo nie wyszło z budynku, należało je odszukać w zadymionych pomieszczeniach. Dziecko miało ranę tłuczona głowy, oznaki zaczadzenia i złamane kości śródstopia. Dodatkowo trzeba było udzielić pomocy strażakowi, który w trakcie działań pracując w aparacie ODO stracił przytomność i włączył się czujnik bezruchu.\nMiejsce drugiej pozoracji ratownikom wskazywał obcokrajowiec. Doprowadził strażaków do myśliwego, który polował na ambonie i przez nieostrożność postrzelił człowieka. Myśliwy chcąc udzielić pomocy rannemu biegnąc wpadł w sidła nastawione przez kłusowników. Myśliwy panikował, miał przy sobie broń, jedna noga była w sidłach, a przy próbie uwolnienia zranił rękę uszkadzając tętnicę. Drugi poszkodowany – postrzelony człowiek to manekin 90 kg, którego należało ewakuować z lasu. Miał ranę postrzałową klatki piersiowej oraz złamaną nogę. W tym samym czasie trochę oddalony grzybiarz zakrztusił się, kaszel był nieefektywny i zaczynał tracić oddech, siniał.\nTrzecia pozoracja dotyczyła zdarzenia w garażu i jego okolicach. Grupa młodzieży będąca pod wpływem narkotyków spowodowała wybuch w wyniku którego z drabiny spadł mężczyzna dokonujący naprawy dachu a w środku garażu został przygnieciony przez samochód mechanik. Człowiek, który spadł z drabiny miał wiotką klatkę piersiową a z uszu wydobywał się płyn mózgowo-rdzeniowy. Mechanik w wyniku wypadku doznał zmiażdżenia nóg, leżał pod samochodem około 8 minut wg opinii świadków, dodatkowo oblał się w rejonie klatki piersiowej kwasem z akumulatora, z ust obficie wydobywała się pienista krew. W tym samym czasie młodzież będąca pod wpływem narkotyków podpala człowieka (kukła), w wyniku czego ciało ulega znacznemu spaleniu (humanitarne postępowanie ze zwłokami). W czasie kłótni pomiędzy młodymi ludźmi będącymi pod wpływem środków odurzających dochodzi do amputacji dłoni piłą spalinową.\nCzwarta pozoracja dotyczyła próby samobójczej. W czasie wesela pokłóciła się para młoda w wyniku czego pan młody chciał popełnić samobójstwo i skoczył z mostu. Po długim okresie przebywania w wodzie był wychłodzony, nie było wyczuwalne tętno ani oddech. Ratownicy mogli w akcji korzystać z defibrylatora AED. Po pięciu minutach prowadzenia resuscytacji poszkodowanemu powracają oznaki krążenia i oddechu nadal pozostaje nieprzytomny. Przy badaniu urazowym stwierdza się niestabilną miednicę. Akcję utrudniała pani młoda, która niestabilnie emocjonalnie też chce skoczyć z mostu. W trakcie działań przejęty ojciec pana młodego załamany sytuacją zaczyna odczuwać silny ból w klatce piersiowej i traci przytomność.\nPiąte zadanie polegało na zabezpieczeniu wypadku drogowego i udzieleniu pomocy poszkodowanym. W wyniku wypadku samochodowego kierowca jednego pojazdu uderzył głową o kierownicę doznając silnego krwotoku z nosa oraz złamał rękę. Z komory silnika drugiego samochodu wydobywał się dym. Kierowca był nieprzytomny, oddychający z zakleszczonymi kończynami dolnymi. Szkło z rozbitej szyby wbiło się w lewą rękę. W tym samym samochodzie, na tylnej kanapie zapięte w foteliku znajdowało się dwu letnie dziecko, które mocno płakało, ale nie było widocznych żadnych obrażeń. Do samochodu była przypięta przyczepka , z której po otwarciu przez ratowników plandeki uciekają przestraszeni uchodźcy. Na przyczepce został poszkodowany nieprzytomny z raną powłok brzusznych i widocznym wytrzewieniem jelit. Z przyczepki wyszedł uzbrojony mężczyzna z dzieckiem na rękach, zachowywał się bardzo nerwowo, groził ratownikom. Dziecko przytomne, płacze, złamanie otwarte kończyny dolnej.\nOrganizatorzy przygotowali też takie pozoracje, do których zazwyczaj strażacy nie wyjeżdżają (próba samobójcza na weselu), ale upozorowane obrażenia jakie mieli poszkodowani, mogą występować w czasie akcji ratowniczo-gaśniczych. I wszelkie pozorowane obrażenia są w zakresie Kwalifikowanej Pierwszej Pomocy. Wszystkie pozoracje były realistycznie przygotowane. Sędziowie po każdym zadaniu omawiali wykonanie zadania przez drużynę, zwracali uwagę na popełniane błędy oraz chwalili za dobrze wykonane czynności. Zadania nie były punktowane na oceny, gdyż celem manewrów nie była rywalizacja, tylko ćwiczenia w warunkach zbliżonych do realnych oraz umożliwienie zespołom pracę ze sprzętem, z którym nie mają styczności we własnych jednostkach.\nPo zakończeniu zadań w terenie nastąpiło omówienie przez sędziów zdań w remizie – założeń, najczęściej popełnianych błędów, dobrych pomysłów wynikłych w trakcie ćwiczeń.\nNa zakończenie został podany obiad dla wszystkich ratowników, osób zaangażowanych w realizacje manewrów i osoby zaproszone.\nA później rozładowała się bateria w aparacie 🙁


OFICJALNIE: Fenerbahçe z zakazem transferowym. I to nie od FIFA | Transfery.info\nOFICJALNIE: Fenerbahçe z zakazem transferowym. I to nie od FIFA\n2020-01-19 10:22:24, Aktualizacja: 8 miesięcy temu\nTurecka Federacja Piłkarska postanowiła nałożyć na Fenerbahçe zakaz rejestracji nowych piłkarzy, co jest równoznaczne z brakiem możliwości dokonywania wzmocnień.\nW bieżącym oknie transferowym „Żółte Kanarki” jak dotąd pozyskały jedynie Simona Falette’a z Eintrachtu Frankfurt, który został wypożyczony do końca rozgrywek z opcją kupna. I chociaż ekipa ze Stambułu usilnie starała się o angaż Ricardo Rodrígueza, a w pewnej chwili wydawało się nawet, że operacja jest przesądzona, być może Turcy będą musieli zrezygnować z pomysłu sprowadzenia zawodnika Milanu.\nMa to związek z zakazem transferowym, jakim Fenerbahçe ukarała Turecka Federacja Piłkarska, tłumacząc się złamaniem przez nie zasad Finansowego Fair Play.\n„Od dzisiaj nie możemy kupować nowych graczy, decyzja TFF została nam przekazana wczoraj wieczorem. Odwołamy się natychmiast, uważam i mam nadzieję, że arbitraż odbędzie się możliwie jak najszybciej. Ten problem należy rozwiązać w trybie pilnym” – oznajmił w sobotę Ali Koç, prezes tureckiej ekipy.\n„Żółte Kanarki” po 18. kolejkach ligowych z dorobkiem 34 punktów plasują się na trzecim miejscu w tabeli. Latem zespół wzmocnili m.in. Luiz Gustavo, Zanka czy Max Kruse.\nWięcej na temat: Oficjalnie Fenerbahçe SK Finansowe Fair Play Turcja


Mieszkanie na sprzedaż, Goleniowski Goleniów Marii Konopnickiej, 299 900 PLN, 60 m2, domy-MNI20951 | Domy.pl\nDwupokojowe mieszkanie na sprzedaż: Goleniowski, Goleniów, Marii Konopnickiej\nPowierzchnia: 60 m² Cena: 299 900 PLN\nCena za m²: 4998,33 PLN/m²\nZapraszamy do zapoznania się z ciekawą ofertą przestronnego 2-pokojowego mieszkania na sprzedaż, położonego w Goleniowie, przy ul. Marii Konopnickiej.\nLokal mieszkalny znajduje się na parterze budynku wielorodzinnego, w doskonałej lokalizacji na terenie miasta.\nMieszkanie o powierzchni użytkowej 60,00 m2 składa się z następujących pomieszczeń:\nMieszkanie do własnej aranżacji. Duża powierzchnia użytkowa sprawia, że lokal mieszkalny posiada duże możliwości.\nDach został wymieniony oraz gruntownie wyremontowany.\nNabywając mieszkanie z myślą o indywidualnych potrzebach, można rozplanować je na nowo, bardzo funkcjonalny układ.\nDodatkowo do mieszkania przynależą 2 piwnice o łącznej powierzchni 40,20 m2, ogródek przed domem o pow. 29 m2 oraz część ogrodu o pow. 116 m2 do wyłącznego korzystania.\nDużym atutem mieszkania jest również jego położenie. Jest to spokojna okolica, bardzo blisko centrum miasta, w pobliżu prywatne gabinety lekarskie, przychodnia, przedszkola, sklepy, usługi.\nMieszkanie o niskich kosztach utrzymania, bezczynszowe.\n- ciepła woda, ogrzewanie - gazowe\nTermin przeniesienia własności i przekazania mieszkania - POCZĄTEK 2020 r.\nLiczba wyświetleń ogłoszenia: 27 Mieszkanie na sprzedaż: Goleniowski Goleniów Marii Konopnickiej\nNumer ogłoszenia: domy-MNI20951 Link do ogłoszenia:\nNajbliższy port lotniczy (Lotnisko Szczecin - Goleniów) położone jest w odległości 5,6 km od nieruchomości. Dworzec autobusowy Dworzec PKS zlokalizowany jest 23 km od mieszkania, natomiast stacja PKP Goleniów znajduje się w odległości 650 m.\nW okolicy znajduje się apteka "Familijna. . Kraska C.D." w odległości 375 m od mieszkania. Dostęp do opieki medycznej gwarantują blisko zlokalizowane placówki medyczne tj. Szpital Powiatowy położony w odległości 1 km oraz przychodnia lekarska - oddalona o 300 m.\nW otoczeniu nieruchomości znajdują się ponad 22 placówki edukacyjne. Najbliżej położone placówki to: Przedszkole Publiczne nr 1 w Goleniowie - 300 m, Prywatna Językowa Szkoła Podstawowa Promyczek w Goleniowie - 300 m, Gimnazjum nr 2 w Goleniowie - 450 m, Wieczorowe Liceum Ogólnokształcące - 675 m oraz inne.\nZaletą nieruchomości jest dostęp do usług: Najbliższy bankomat Euronet znajduje się w odległości 150 m od nieruchomości. Inne bankomaty w okolicy to SGB-Bank S.A. GBW i Euronet oddalone o 225 m. W najbliższej okolicy znajduje się Matras - Księgarnie w odległości 325 m. Urząd pocztowy poczta UP Goleniów 1 oddalony jest od nieruchomości o 250 m, natomiast posterynek policji Komenda Powiatowa Policji zlokalizowana jest w odległości 975 m.\nAtutem nieruchomości są blisko zlokalizowane sklepy: Galeria Mini Park w odległości 500 m, Galeria Północ w odległości 17,7 km i Netto w odległości 425 m. .\nObiekty kulturalne w okolicy to między innymi Teatr Polski w odległości 22 km, Muzeum Morskie w odległości 23 km oraz Helios w odległości 23 km. Liczne obiekty sportowe oraz tereny zielone stanowią o wyjątkowości okolicy: Kompleks Rekreacyjno-Sportowy Fala w odległości 1,3 km i Stadion MKS Ina Goleniów w odległości 425 m.\nW najbliższej okolicy nieruchomości znajdują się liczne restauracje i punkty gastronomiczne, między innymi: China Box w odległości 175 m, Pigmalion w odległości 225 m, Tandem SC. w odległości 350 m i McDonald's w odległości 2,5 km.\nStacja benzynowa Stacja paliw 775 m Parking 400 m Kościół św. Jerzego 175 m\nInteresuje mnie oferta numer MNI20951 - Mieszkanie na sprzedaż, Goleniowski, Goleniów, Marii Konopnickiej, powierzchnia: 60 m², pokoje: 2, cena: 299 900 PLN. Proszę o kontakt.


Neurochirurg Kraków Podgórze - ZnanyLekarz.pl\nNeurochirurdzy Kraków Podgórze\n„Pan doktor odpowiada ze spokojem na wszystkie pytania, wyjaśnia plan działania i nie pozostawia bez opieki.”\n„Lekarz bardzo dobrze opisal moj problem, wszystko jasno wytlumaczyl. Jestem bardzo zadowolona. Serdecznie polecam.”\n„Wizyta odbyła się w miłej atmosferze , lekarz konkretny , zaangażowany , chętnie odpowiadał na pytania , zdiagnozowa…ł problem i przedstawił dalsze leczenie. Lekarz godny polecenia” Więcej\n„Skorzystałam z możliwości konsultacji telefonicznej żeby omówić wyniki MRI dziecka i jestem bardzo zadowolona. Na ws…zystkie pytania uzyskałam wyczerpujące oraz przede wszystkim zrozumiałe i jasne odpowiedzi. Bez wychodzenia z domu otrzymałam rzetelna opinie i wskazówki co do dalszego postępowania. Polecam” Więcej\n„Pierwszą wizyte u Pana doktora miałam na NFZ. w 2017r.był bardzo miły,profesjonalny i konkretny.Bylam bardzo zadowol…ona więc teraz nie chcąc czekać w kolejce udałam się do niego na prywatną wizytę.Doktor nic się nie zmienił:) Szczerze polecam!” Więcej\nNeurochirurg, Chirurg, Endok… rynolog, Internista, Lekarz sportowy, Neurolog, Ortopeda, Fizjoterapeuta, Reumatolog, Diabetolog, Dietetyk, Chirurg naczyniowy, Ortopeda dziecięcy Więcej\nNeurochirurg, Chirurg, Chiru… rg plastyczny, Dermatolog, Genetyk, Kardiolog, Laryngolog, Lekarz rodzinny, Neurolog, Ortopeda, Pediatra, Radiolog, Fizjoterapeuta, Reumatolog, Urolog, Diabetolog, Diagnostyk, Dietetyk, Specjalista medycyny estetycznej, Chirurg naczyniowy, Chirurg dziecięcy, Flebolog Więcej


Belg za taniec z dziewczyną uderzył butelką w głowę - Wiadomości Warszawa - WP WawaLove\nBelg za taniec z dziewczyną uderzył butelką w głowę\nNie zrozumiał, że dziewczyna nie ma ochoty z nim tańczyć. W zemście pobił jej chłopaka.\nZarzut uszkodzenia ciała usłyszy dzisiaj 24-letni obywatel Belgii. W sobotę nad ranem w jednym z klubów na pl. Teatralnym uderzył on kilkakrotnie butelką w głowę mężczyznę. Poszło o taniec z dziewczyną poszkodowanego. Teraz belgijskiemu lowelasowi grozi do 5 lat pozbawienia wolności.\nW jednej ze śródmiejskich dyskotek po godz. 4.00 nad ranem doszło do pobicia. Pijany obywatel Belgii, kilkakrotnie uderzył 26-letniego mężczyznę szklanką w głowę. Strażnicy miejscy wezwali pogotowie ratunkowe. Poszkodowany z obrażeniami głowy został przewieziony do szpitala. Sprawcę pobicia strażnikom wskazała ochrona. Krewki cudzoziemiec trafił do SODON. Miał 1.2 promila w wydychanym powietrzu.\nPolicjanci ustalili, że w klubie na placu Teatralnym bawiła się wspólnie para. Kiedy mężczyzna na chwilę odszedł od swojej partnerki, do kobiety zbliżył się Belg i poprosił ją do tańca. Dziewczyna jednak nie chciała tańczyć z nieznajomym. Kiedy na miejsce wrócił jej partner, zaczęli tańczyć razem. Wtedy odrzucony obcokrajowiec rozpoczął awanturę. W dyskotece doszło do szarpaniny, a potem obywatel Belgii uderzył kilkakrotnie w głowę partnera dziewczyny.


Netykieta - sieciowe savoir-vivre - Psychologia Internetu\nNetykieta – sieciowe savoir-vivre\nPosted by Joanna Flis on 4 maja 2016 5 maja 2016\nSieć jest miejscem intensywnych kontaktów społecznych. Nic dziwnego, że rozwinęła się sieciowa netykieta, czyli zbiór zasad przyzwoitego zachowania w Internecie, swoista etykieta obowiązująca w sieci. Jest to zbiór stale powiększający swoje rozmiary, a jego główną inspiracją są zasady Savoir-vivre.\nSpójrzmy zatem na podstawowe zalecenia netykiety proponowane nam przez Wikipedię :\nW Polsce ciekawego e-booka na temat netykiety wydał Łukasz Kielban czasgentlemanow.pl, polecam tą lekturę wszystkim, którzy mają ochotę dowiedzieć się czegoś więcej o tym, jak zachowywać się z klasą w sieci.\nNETYKIETA _ ŁUKASZ KIELBAN pdf\nPrevious Post Narodziny Cyberpsychologii – film\nNext Post „20 minut z życia Facebooka” – animacja Alexa Trimpe\n8 maja 2016 o 07:19\nSuper artykuł 🙂 puszczę go dalej w świat!\nDziękuję, miło mi 🙂 oczywiście zapraszam częściej na mojego bloga.


Tipi strażnik pokoju - pokój dziecka - namioty, tipi - Pakamera.pl\nPrzedstawiamy Państwu namiot tipi strażnik pokoju.Namiot wykonany z najwyższą starannością i dbałością o każdy detal. Z pewnością stanie się ulubionym miejscem zabaw niejednego chłopca.Stonowana kolorystka oraz niebanalne dodatki sprawią, że będzie on ozdobą pokoju dziecięcego.Namiot posiada dwie poduszki, jedna z rysunkiem bohatera, wykonana jest z bawełny z nadrukiem cyfrowym co oznacza, że nadruk ten jest niewyczuwalny. Druga zaś jest dwukolorowa. Poduszki świetnie ozdobią łóżko lub kącik zabaw dla dzieci. Na ścianie namiotu okienko z żółtą roletką.Namiot można prać w temperaturze 30 stopni.Wymiary kijków 180 cm, wysokość namiotu 150 cm, podstawa 100 x 100 cm W zestawie: 4 sosnowe kije, namiot strażnik pokoju, podłoga wypełniona anytalergicznym wypełnieniem, dwie poduszki.\nNamiot wysyłamy w dwóch oddzielnych paczkach. Nie wpływa to na cenę wysyłki.\nNr przedmiotu : 1701381


Projekt Sonnabendowie. Książka o ostatnim poznańskim chazanie\nTa strona jest w ciągłym rozwoju. Obrasta w nowe, kolejne materiały.\nCzegoś, co jest dzisiaj, nie było tu wczoraj.\nPodczas występów ona nosi zawsze kolorową chustkę, którą przewiązuje na głowie, on filcowy kapelusz. Grają energetyczne klezmerskie melodie grywane kiedyś przez żydowskich muzykantów z Polski, Ukrainy, Niemiec czy Rumuni oraz innych krajów, i częs...\nW maju 1991 roku w Teatrze Nowym w Poznaniu miała miejsce premiera spektaklu, który nie schodził z afisza przez wiele lat i cieszył się ogromną popularnościa. Na setnym przedstawieniu w październiku 1999 roku w teatrze wśród zaproszonych gości poj...\nKsiążka Kroniki literackie prowincji Witolda Banacha to „litaratura o literatach”. Z jednej strony świadctwo związków pisarzy z Ostrowem Wiwlkopolskim – z drugiej przykład współczesnej literatury tworzonej na tematy żydowskie.\nWydanie przez Muzeum Miasta Ostrowa Wielkopolskiego w 2017 roku prozy niemieckiego pisarza i dziennikarza Leo Hirscha, to wydarzenie ważniejsze niż się wydaje. Hirsch urodził się w Ostrowie. Był niemieckim Żydem wychowanym w ortodoksyjnej rodzinie...\nWzięliśmy dokumenty i od razu poszliśmy na milicję. Kiedy dzisiaj wspominam, co się tam rozegrało, mam wrażenie, że były to sceny z jakiegoś kowbojskiego filmu, a nie rzeczywistość. Oni po prostu brutalnie wtargnęli na posterunek i nie zwracając n...\nNagle otworzyły się drzwi domu arcybiskupa i szacowny mieszkaniec we własnej osobie wyszedł Jochananowi naprzeciw. Czereda natychmiast się rozstąpiła. Co Żydowi do naszego arcybiskupa? Co mu do najszacowniejszego w mieście reprezentanta chrześcija...\nKażdy przejeżdżający drogą nr 92 przez podpoznański Swarzędz napotyka w pewnym momencie drogowskaz z trzema miejskimi tablicami: „Pływalnia”, „Stadion Miejski”, „Lodowisko”. W czerwcu 2017 roku Rafał Jakubowicz – po raz pierwszy – umieścił pod nim...\nRobert Bartoszek swoim cyklem obrazów „Rusałka” dotyka napięcia i konfliktu, jaki istnieje pomiędzy pamięcią indywidualną, a (nie)pamięcią zbiorową. Wspomnieniami letniego wypoczynku, plażą i kąpielami poznaniaków – a świadomością, że sztuczne jez...\nTen film został zrobiony znacznie za późno, by opowiedzieć tę historię. Powstał, kiedy zostały z niej tylko ułamki dające jedynie mglisty zarys obrazu. Ale i to przesłanie wybrzmiewa w tym dokumencie za słabo. Twórcy nadają mu co prawda tytuł „Ost...\nJa się urodziłem jako Baruch Bergman 20 września 1925 roku na ulicy Żydowskiej 32 mieszkanie 5 w Poznaniu. Mojej mamie było Sara Salka Kaganowska z domu. Ojciec był Pejsach Bergman. Wszyscy mi przepowiadali, że będę miał szczęście w życiu – tak za...\nPublikujemy tekst, a może raczej należałoby powiedzieć - list - napisany do Chaim/Życie przez panią Wiesławę Szczygieł z Trzcianki. Ma on w sobie dużo klimatu powojennego miasteczka i uroku tajemnicy, jaka wiąże się zawsze dawnymi mieszkańcami i n...\nTak zwany nowy cmentarz żydowski w Dobrej – założony pod koniec XIX wieku – istniał do października 1942 roku, kiedy to został zniszczony, a nagrobki z niego zostały wykorzystane przez Niemców do budowy chodników oraz przepustów.\n„Żydzi na Madagaskar!” - krzyczeli przed wojną polscy faszyści, wszelkiej maści nacjonaliści, endecy, oenerowcy i antysemici. Jeden z tych Żydów naprawdę trafił z Poznania, z ulicy Żydowskiej, przy której kiedyś mieszkał, na Madagaskar. A potem także do Kolumbii, Etiopii, Nikaragui i innych krajów świata. Jego listy i fotografie stamtąd wciągają, jak dobra fabuła. I dają namiastkę powojennych losów rozproszonych po świecie tych polskich Żydów, którzy przeżyli Holokaust, ale z Polski po wojnie wyjechali lub uciekli.\nZapraszamy do nowego działu Chaim/Życie - projektu Z ulicy Żydowskiej na Madagaskar - Noacha Lasmana fotografie i listy z Afryki i Ameryki Południowej.\nZobacz: Noacha Lasmana fotografie i listy z Afryki i Ameryki Południowej


Plotkara 8: Nie zatrzymasz mnie przy sobie [Cecily von Ziegesar] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00286 003990 21521075 na godz. na dobę w sumie\nPlotkara 8: Nie zatrzymasz mnie przy sobie - ebook/epub\nAutor: Cecily von Ziegesar Liczba stron: 255\nISBN: 978-87-26-53587-7 Data wydania: 2020-11-09\nBlair mieszka u Vanessy, która spotyka się z Aaronem. Nate jest teraz partnerem Seleny, zdradził z nią Blair. Dziewczyna wie już, że może studiować w Yale. Obiecuje sobie, że nie wejdzie już w żaden związek, jednak niedługo potem spotyka młodego i przystojnego lorda.\nPerypetie bogatej młodzieży z Nowego Jorku relacjonuje tajemnicza osoba o pseudonimie „Plotkara'.\nCecily von Ziegesar Plotkara 8: Nie zatrzymasz mnie przy sobie Saga\nPowieść autorstwa Cecily von Ziegesar Plotkara 8: Nie zatrzymasz mnie przy sobie Tytuł i data wydania oryginału: Gossip Girl #8: Nothing Can Keep Us Together, 2005 Tłumaczenie z języka angielskiego: Małgorzata Strzelec Opublikowano w porozumieniu z Rights People, London Na licencji Alloy Entertainment, LLC Zdjęcie na okładce: Shutterstock Copyright © 2020 SAGA Egmont Wszystkie prawa zastrzeżone ISBN: 9788726535877 1. Wydanie w formie e-booka, 2020 Format: EPUB 3.0 Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora. SAGA jest wydawnictwem należącym do Lindhardt og Ringhof, spółki w grupie Egmont\nKiedy mam wybierać między jednym złem a drugim, zwykle wybieram to, którego jeszcze nie próbowałam. Mae West\nhej, ludzie! plotbra.net 1 tematy ◄ wstecz dalej ► wyślij pytanie odpowiedź Wszystkie nazwy miejsc, imiona i nazwiska oraz wydarzenia zostały zmienione lub skrócone, po to by nie ucierpieli niewinni. Czyli ja. Czerwiec tużtuż i Nowy Jork płonie jak świeca Diptyque – jest gorący i aromatyczny, piękny i jasny. Ściemnia się teraz tak późno, że nie potrafimy odróżnić dnia od nocy. Nie, żeby nas to obchodziło. O tej porze roku nasz wybieg – zwany też Upper East Side – jest praktycznie wolny od rodziców. Są za bardzo zajęci meczami polo i garden party, meczami tenisa i partiami golfa w naszych wiejskich rezydencjach w Ridgefield w Connecticut, w Bridgehampton na Long Island, w Newport na Rhode Island albo w Mount Desert Island w Maine. A nas zostawiają, żebyśmy rządzili w mieście. Tak jakbyśmy choćby na chwilę przestali w nim rządzić. Nasze nazwiska otwierają listę gości w każdej ekskluzywnej restauracji, klubie i hotelu na Manhattanie od dnia naszych narodzin. Chadzamy paczkami i brylujemy na salonach, w centrum i na przedmieściach, na wschodzie i na zachodzie. Cała wyspa jest i zawsze była nasza. Jednak w czerwcu, dla nas, uczniów ostatnich klas, nadejdzie koniec szkoły i czas, by powiedzieć sobie „Do widzenia”. Ale na bok smętne miny. Teraz jest czas, by naprawdę dać się zapamiętać. Jeśli na zakończenie szkoły dostaniemy to, czego chcemy, już niedługo wszyscy będziemy mieli samochody. Nasza kolej, żeby być tak głośnymi, nieznośnymi i pięknymi, jak nigdy dotąd – pip, piiip! A skoro nie ma nikogo, kto by chciał nas usadzić (jakbyśmy się tym przejmowali), czas, żeby porządnie poszaleć. Pięć powodów, żeby balować ostrzej niż kiedykolwiek w życiu: Nauka do końcowych egzaminów jest śmiertelnie nudna. Już prawie lato! Zasłużyliśmy na to!! Klimatyzacja tak mocno chłodzi, że musimy znaleźć jakiś sposób na rozgrzewkę – wiecie, co mam na myśli. To nasza ostatnia szansa. Większość z nas wyjeżdża na wakacje, a potem wyrusza do college’u. Teraz albo nigdy. Zanim całkiem ci odbije i zrobisz coś, czego będziesz później żałowała, powinnaś zastanowić się, czy ty i twój chłopak jesteście sobie dość oddani, by utrzymać związek na odległość przez całe lato oraz pobyt w college’u. Wyobraź sobie siebie otoczoną opalonymi przystojniakami w szortach Billabong, bosych, ze stopami w piasku, proponujących ci przejażdżkę stylowym kabrioletem. Wyobraź sobie seksownych, świeżo upieczonych studentów prosto z prywatnych szkół, w samych milusich bladozielonych bokserkach w białe groszki, jak idą pod prysznic w twoim koedukacyjnym akademiku. Naprawdę zdołasz się oprzeć? Czemu nie oszczędzić sobie tortur rozstania przez telefon, zrywając już teraz? Zafunduj sobie nic nieznaczący flirt z tym nieśmiałym, milutkim kujonem, z którym w piątej klasie chodziłaś na lekcje tańca i który nie jest już takim kujonem. Nie masz absolutnie nic do stracenia. A skoro już przy tym jesteśmy – może chociaż poudawaj, że lubisz tę dziewczynę z tłustymi włosami i wystającymi zębami, której zapomniałaś zaprosić na urodziny w siódmej klasie i każdego następnego roku. Dzięki temu będzie mogła wskazać twoje zdjęcie w szkolnym roczniku i pochwalić się przed nowymi koleżankami w Mount Hollyhock albo innym beznadziejnym college’u, do którego trafi: „Widzicie tę laskę? Była jedną z moich najlepszych przyjaciółek!” Ale dość już o odgrzewaniu starych znajomości i podtrzymywaniu nieistniejących przyjaźni. Nie wiem, jak wy, ale ja przeżywam właśnie poważny ciuchowy kryzys. Większość prywatnych szkół dla dziewcząt traktuje uroczystość rozdania dyplomów niezwykle poważnie. Dziewczęta muszą mieć na sobie długie białe suknie, białe rękawiczki i białe buty. Jak na ślubie, tyle że my będziemy wyfruwać a nie na odwrót – hurrra! Mimo to, pozostaje pytanie: Oscar czy nie Oscar? Oczywiście Oscar de la Renta. Jeśli wybierzesz Oscara, skończysz pewnie w takiej samej sukience jak sześć innych dziewczyn z twojej klasy – chociaż i tak wiesz, że będziesz wyglądać o niebo lepiej niż one. A kupowanie bieli ma tę zaletę, że zawsze możesz później ufarbować sukienkę i włożyć ją jeszcze raz. Aha, akurat – jakbyś miała ochotę jeszcze kiedykolwiek ją wkładać! A skoro mam już waszą niepodzielną uwagę, sprawdźmy, co słychać u naszych ulubieńców... DZIWNA PARA Pojawiły się spekulacje, że związek między dwoma skrajnymi przeciwieństwami mieszkającymi razem w Williamsburgu to nie jest tylko zwykłe, wygodne, wspólne wynajmowanie mieszkania, ale coś bardziej – jakby to ująć – romantycznego. B ostatnio bardzo często ubiera się na czarno i zakłada cięższe buty. A co z tą srebrną spinką od Tiffany’ego, którą miała przedwczoraj w superkrótkich włosach V? Wyobrażacie sobie je razem, tulące się do siebie na sofie, czeszące sobie włosy, wymieniające się szpilkami od Manolo i martensami? Komu potrzebni są chłopcy? A SKORO MOWA O CHŁOPCACH B może i odpuściła sobie facetów – kto by tak nie zrobił po ostatnim wyskoku N? – ale V najwyraźniej sprawia przyjemność towarzystwo płci przeciwnej, i to coraz bardziej. Ona i ten wygolony weganin, A, przyrodni brat B dokazywali bez skrępowania w częściowym negliżu w kawiarenkach i na parkowych ławkach w całym Williamsburgu. Nic tak nie rozpala V jak odrobina ekshibicjonizmu! Co do N, to pewnie myślicie, że nie posiadał się ze szczęścia po tym, jak zaliczył najbardziej pożądaną blond bombę w mieście – i to na oczach B, w domku kąpielowym, w wannie, na imprezie dziewczyn z ostatniej klasy z okazji dnia wagarowicza, w Southampton. No więc nie. Widzieliście go ostatnio? Zaczerwienione oczy, brudne chusteczki zwisające z kieszeni, osowiałe usposobienie. Nasz złoty chłopiec jest najwyraźniej w straszliwym dołku. A może złapał przenoszoną drogą płciową chorobę od jednej z tych francuskich zdzir, z którymi, jak głosi plotka, wiecznie kręcił. Widzicie? Nie warto być zachłannym. Nie żeby nas to kiedykolwiek powstrzymało. Wasze emaile P: Droga P! W przyszłym roku idę do Vassar. Kochałam się w takim jednym chłopaku od trzeciego roku życia i właśnie się dowiedziałam, że on też idzie do Vassar! Jestem taka podekscytowana, ale martwię się, że stracę tyle czasu na skłonienie go, żeby ze mną zagadał, że nawet nie zauważę, że jestem w college’u, rozumiesz? zakochana O: Droga zakochana! Wybacz brutalną szczerość, ale mam wrażenie, że już spędziłaś mnóstwo czasu, próbując skłonić tego faceta, żeby z tobą zagadał. Poczekaj, aż zajedziesz do Vassar – spotkasz tam całe mnóstwo cud chłopaków, których nigdy w życiu nie widziałaś. Niektórzy mogą być nawet warci miłości. A ponieważ w dzisiejszych czasach większość akademików jest koedukacyjna, nie uda ci się z nimi nie rozmawiać! P. Na celowniku B i V kupują na targu w Williamsburgu bazylię w doniczkach. Może jednak plotki o ich lesbijskich skłonnościach są prawdziwe?! C wchodzi do fryzjera w Greenwich Village, żeby ogolić sobie głowę i wychodzi z włosami dłuższymi niż wcześniej oraz platynowymi pasemkami. Nie ma siły, żeby przetrwał choćby miesiąc w akademii wojskowej. N stoi na dachu Metropolitan Museum of Art i z posępną miną patrzy na Central Park. Wygląda na to, że nasz ulubiony, wiecznie najarany chłopiec cierpi na wyjątkowo przykry przypadek melancholii. D ogląda buicki po wypadkach na jakimś zapadłym parkingu z używanymi wozami w Harlemie. Żeby chociaż umiał zmieniać biegi. W sobotę J samotnie zdaje egzamin do szkoły z internatem w biurze dyrektorki Constance Billard. Ona koniecznie chce się przenieść, a szkoła jeszcze bardziej chce się jej pozbyć! MUSICIE TYLKO ZDAĆ Moja rada: nie przegapcie wyprzedaży wzorów u Zaca Posena i pokazu Stelli McCartney, siedząc na jednym z tych durnych kursów przygotowawczych, do których zachęcają nas nauczyciele, gdzie przerabiają wszystko, czego kiedykolwiek się uczyliśmy. Nalejcie sobie kieliszek dobrze schłodzonego pinot grigio i po prostu przejrzyjcie notatki. Musicie tylko zdać, a uwierzcie mi, jesteście znacznie mądrzejsi, niż myślicie. Powodzenia, kochani. Nie mogę się doczekać, kiedy zobaczymy się na rozdaniu świadectw! Wiecie, że mnie kochacie. plotkara\ndokąd chodzą wszystkie dziewczyny – Będziesz to przymierzać? – zapytała nieśmiało Blair Waldorf Alison Baker, dziwnie infantylna dziewczyna z ostatniej klasy. Blair pchnęła srebrny wieszak po szynie w stronę Alison. Biała, sztywna jak tektura tunika z lnu jakiegoś przypadkowego skandynawskiego projektanta? Nie, dzięki. – Bierz – odparła wspaniałomyślnie. Alison miała cienkie, długie do pasa, brązowe włosy, przerwę między jedynkami i była potwornie chuda. Codziennie zakładała białą koszulę i granatowe sznurowane buty, których szkoła Constance Billard wymagała od przedszkolaków, ale których w pierwszej klasie nikt już nie założyłby do mundurka. Kiedyś, w czwartej klasie, Alison zsikała się w majtki w bibliotece, bo nie chciała pójść do łazienki, nim nie skończy czytać Ani z Zielonego Wzgórza. Przez resztę dnia musiała chodzić w za małych wełnianych rajstopach w musztardowym kolorze z kosza na rzeczy znalezione. Bez bielizny. Musiało drapać. W szóstej klasie Alison dwa weekendy z rzędu bezskutecznie zapraszała Blair do wiejskiej posiadłości w Osterville na Cape Cod, aż w końcu sobie odpuściła. Potem rozpuściła paskudną plotkę, że ojciec Blair nie puszcza córki na weekendy, ponieważ łączy ich kazirodczy związek, a tylko wtedy mogą spędzać czas razem. Ojciec Blair, stuprocentowy gej? Z byka spadła? – Będzie ci w niej fantastycznie. Ja mam do niej za wąskie ramiona – skłamała Blair. Alison włożyła tunikę na koszulę i pozwoliła, żeby spódniczka od mundurka opadła na podłogę. Sukienka zwisała z jej kościstej figury jak mokry worek na kartofle. Z mysimi, wiotkimi włosami do pasa wyglądała jak dziewczyna, którą opętał demon w tym obrzydliwym horrorze Egzorcysta. – Myślisz, że jest za duża? – zapytała. Nawet Blair nie miała serca udawać, że Alison wygląda dobrze. – Może – odparła, zbyt zajęta stosem jaskrawo kolorowych, jedwabnych, obcisłych sukienek na ramiączkach od Diane von Furstenberg, żeby czymkolwiek się przejmować. – Ej, ja to chciałam przymierzyć! – Isabel Coates wyrwała zwiewną, białą sukienkę Stelli McCartney z rąk Rain Hoffstetter i przycisnęła do swojej patykowatej pozbawionej talii figury. Zapuszczała grzywkę i lśniące ciemne włosy nosiła podpięte wsuwkami nad czołem w zamierzonym nieładzie, przez co wyglądała odjazdowo i kretyńsko zarazem. – Żartujesz? To jest trzydzieści sześć. W życiu się w nią nie wciśniesz – zaoponowała Rain, łapiąc za brzeg sukienki, jakby chciała wyrwać ją z rąk Isabel. – Jestem niższa od ciebie – upierała się, chociaż tak samo jak Isabel, była bliższa czterdziestki niż trzydziestu sześciu. – Nie wiem, dlaczego tak się pieklicie o głupią kieckę. – Blair ziewnęła, podchodząc do wieszaka z wyszywanymi paciorkami bawełnianymi sweterkami w kolorze lilaróż od Nicole Farhi. – Po pierwsze, jest kremowa i patrzcie... – Wskazała pomalowanym na perłowo paznokciem na biały, satynowy wieszak, na którym wisiała sukienka. – Ma różowy pasek. A nasze sukienki na koniec szkoły mają być nieskazitelnie białe. Chociaż sukienka była o dwa rozmiary za mała, Isabel nadal przyciskała ją do siebie, jakby od tego zależało jej życie. – Może wcale nie chcę jej na zakończenie szkoły. Może wybieram się na imprezę albo coś takiego. Jasne. Została zaproszona na sekretną imprezę, o której Blair nie wiedziała. Dzisiaj był pierwszy dzień pokazu i wyprzedaży Browns of London w głównej sali balowej hotelu St. Clair i dziewczyny z ostatniej klasy Constance Billard urwały się z godziny wychowawczej, żeby się tam zjawić. Czy był lepszy sposób, by upolować sukienkę, która pojawiła się już w Anglii, ale nigdy nie była sprzedawana w Nowym Jorku? Żeby znaleźć idealną, pożądaną, jedyną w swoim rodzaju suknię na zakończenie szkoły? Jedyny sęk w tym, że ich sukienki na rozdanie świadectw musiały być całe białe, a większość projektantów wystrzegała się bieli, by uniknąć mało seksownych skojarzeń z chrzcinami i wiejskimi pastuszkami. O sukniach ślubnych nie wspominając. – Szkoda, że ta ma tren… – zadumała się na głos Kati Farkas, unosząc do góry śnieżnobiałą, satynową sukienkę z bufiastymi rękawami od Alexandra McQueena. Wyglądała jak coś, co Śpiąca Królewna chętnie by włożyła na stuletni sen. – Fuj. – Isabel zmarszczyła nos. – Tren to zdecydowanie nie jej jedyna wada. Pokaz składał się z pięćdziesięciu ośmiu wieszaków ubrań – sukni balowych, sukienek koktajlowych, sukni ślubnych i dla druhen, spódnic, bluzek, swetrów, rybaczek, dwóch wieszaków kapeluszy, a nawet wieszaka pełnego tiar, welonów i chustek. Ubrania były cudowne i przepięknie wykonane, ale dziewczyny nie obchodziły się z nimi delikatnie. Rzeczy walały się po całym dywanie, a zwykle dostojna, pełna złoceń sala balowa wyglądała teraz jak garderoba jakiejś zwariowanej modnisi z Upper East Side, która w alkoholowym upojeniu szykowała się na imprezę dobroczynną. Tłum dziewcząt polujących na wymarzoną sukienkę na zakończenie szkoły, umilkł na chwilę, gdy wysoka blondynka o ogromnych ciemnoniebieskich oczach weszła do sali i podała ochroniarzowi biało-zielony skórzany plecak Louisa Vuittona. Za nią stał opalony chłopak o falujących złotobrązowych włosach i błyszczących zielonych oczach. – Założę się, że się spóźnili, bo najpierw musieli skoczyć na górę – zachichotała Rain, szturchając Nicki Button w żebra. Rain i Nicki wybrały się w weekend na japoński zabieg prostowania włosów i teraz ich ciemne czupryny były nienaturalnie wygładzone i lśniące, jakby dokleił je specjalista z londyńskiego muzeum figur woskowych Madame Tussaud. – Patrz. Blair udaje, że ich nie zauważyła. O Boże, Serena idzie prosto do niej – zapiszczała Laura Salmon. Dziewczyny stały z ramionami pełnymi sukienek, nie spuszczając oczu z Sereny van der Woodsen, która popłynęła do wieszaka z eleganckimi, ale mimo to niemodnymi, słomkowymi kapeluszami od słońca, raptem dwa kroki od Blair, i zaczęła je przymierzać. – Ładny – stwierdził Nate Archibald bez entuzjazmu, garbiąc się pod ścianą. Wyglądał na bardziej pochmurnego i zamyślonego niż zwykle. To była jedna z tych imprez, gdzie większość dziewczyn, zamiast czekać wieczność w kolejce do przymierzalni, rozbierała się po prostu przy wieszakach. Nate był jednak najbardziej pożądanym chłopakiem na Upper East Side. Dziewczyny rozbierały się do naga, gdy tylko pstryknął palcami, ale nawet wtedy to on, nie one, przyciągał pożądliwe spojrzenia. Nic dziwnego, że nie był pod wrażeniem. To, jak wbijał wzrok w swoje tenisówki z limitowanej serii Stana Smitha, wyraźnie mówiło, że robi, co może, aby udawać, że nie zauważył Blair – dziewczyny, z którą miał spędzić resztę życia. Jednak raptem w zeszłym tygodniu spieprzył sprawę, zabawiając się w czasie dnia wagarowicza ostatnich klas z Sereną. Teraz Blair stała z pięć metrów od niego, posyłając mu lodowate spojrzenie. Po tym, jak nakryła Nate’a z Sereną, Blair przysięgła sobie, że jeśli znowu natknie się na nich razem, nie wpadnie w szał, nie złapie pierwszego lepszego ostrego lub ciężkiego przedmiotu i nie ciśnie w ich głowy, wrzeszcząc: „Zdradliwe, napalone świnie!” Nie mogła jednak nic poradzić, że czuła się bardziej niż wkurzona tym, jak dobrze razem się prezentowali. Naturalne jasne pasemka we włosach Nate’a miały dokładnie ten sam bladozłoty odcień, co włosy Sereny. Oboje mieli ten sam zdrowy słoneczny rumieniec, jakby spędzali całe dnie na kocu na Owczej Łące, całując się i opalając. Serena miała na sobie jedną z granatowych znoszonych koszulek polo Nate’a, z wyblakłym kołnierzykiem i strzępiącym się brzegiem. A policzki Nate’a lśniły odrobinę w jasnych światłach sali balowej, zupełnie tak samo jak bladoróżowy błyszczyk Vincenta Longo, który miała na ustach Serena. W innych okolicznościach byłoby to nawet słodkie, ale teraz zdecydowanie nie było. A jednak coś było nie tak. Nate schudł i wyglądał na przygnębionego, a Serena sprawiała wrażenie bardziej rozkojarzonej niż zwykle. Blair z przyjemnością zauważyła, że zdecydowanie nie są szczęśliwi. Pewnie Nate chodził ciągle zbyt ujarany, by poświęcać Serenie tyle uwagi, ile się domagała. A Serena pewnie nieustannie zapominała zatelefonować do Nate’a. On udawał, że nie lubi ciągłego dzwonienia, ale w głębi duszy potrzebował tego, tak jak dzieci potrzebują, żeby im zawsze przypominać, że są pępkiem świata. Z chytrym uśmieszkiem Blair wróciła do wieszaka z sukienkami Ghost, które przeglądała bez przekonania, próbując znaleźć coś oryginalnego, w czym nie będzie się jej można oprzeć na uroczystości rozdania dyplomów w Constance Billard. Uroczystości, która miała się odbyć już za dwa tygodnie. No właśnie. Po co marnować energię na nienawidzenie ich, kiedy są ważniejsze sprawy do załatwienia? Na przykład, kupienie sukienki. Serena zdjęła kapelusz, który przymierzała i założyła czarny toczek z jedwabiu, z ponaszywanymi sztucznymi perełkami i króciutkim, ledwo przysłaniającym oczy woalem. Zacisnęła błyszczące usta i patrząc w lustro, doszła do wniosku, że wygląda jak Madonna w Evicie albo jakaś młodziutka żona mafioza. To była jedna z tych rzeczy, które tak uwielbiała w graniu. Mogła zatrzepotać długimi rzęsami, zerkać zza woalki ciemnoniebieskimi oczami na publiczność i nagle stawała się tragiczną postacią, która rozpaczliwie potrzebowała odrobiny czułości, albo przynajmniej mocnego drinka. Kapelusz prezentował się bardzo dramatycznie, a tak właśnie ostatnio się czuła. Nie była tyle dramatycznie przygnębiona czy dramatyczne szczęśliwa, co dramatycznie czuła, że nie jest sobą. Spojrzała ukradkiem na Blair, która zawzięcie przeglądała sukienki na wieszaku, nawet nie racząc zauważyć przyjaciółki. Serena zamieniła czarny kapelusz na wstrętną, grubą opaskę z fioletowego aksamitu z naszytymi sztucznymi liśćmi i owocami. Gdyby tylko Blair spojrzała na nią. Serena wiedziała, że posikałaby się ze śmiechu. Ale Blair nadal stała odwrócona do niej plecami. Serena westchnęła. Jeszcze tydzień temu były najlepszymi przyjaciółkami. A teraz to. Ona i Nate byli razem, a Blair nie odzywała się do nich. To był totalny wypadek, że rzucili się na siebie na imprezie Isabel i gdyby Blair ich nie przyłapała, prawdopodobnie na tym by się skończyło. Ale byłoby zwyczajnym okrucieństwem baraszkować na oczach Blair, a potem nawet nie spróbować udawać, że to miało jakieś znaczenie. Chociaż ona i Nate nigdy właściwie o tym nie rozmawiali, obojgu zbyt zależało na Blair, żeby nie zostać razem i pokazać, że nie były to tylko przypadkowe igraszki dwojga pięknych, napalonych, egocentrycznych ludzi, którzy nie potrafią nad sobą zapanować. A właśnie tacy byli. Poza tym bycie parą nie wydawało się takie trudne. Oboje byli śliczni, uwielbiali swoje towarzystwo – zawsze tak było – a apartament Sereny przy Piątej Alei znajdował się raptem cztery przecznice od domu Nate’a między Park a Lexington. No i tak naprawdę, tylko się wygłupiali, bo po pierwsze, znali się od małego i niczym nie mogli siebie zaskoczyć, i po drugie, nawet jeśli Serena z przyjemnością poszłaby na całość, to Nate miał ostatnio pewien problem... Och? A cóż to może być za problem? – Cześć, Serena! – zawołała Isabel znad wieszaka z ubraniami Stelli McCartney. – Słyszałam, że pan Beckham zgłosił cię na mówczynię ostatnich klas. Serena odwiesiła fioletową opaskę na miejsce. – Serio? – odparła szczerze zdumiona. Pan Beckham był nauczycielem filmu w Constance Billard. Przestała chodzić na te zajęcia w dziewiątej klasie, a przez następne dwa lata w ogóle nie uczyła się w Constance. Była w Hanover Academy w New Hampshire, dopóki nie opuściła kilku pierwszych tygodni w ostatniej klasie i dyrekcja nie chciała jej już z powrotem przyjąć. Dlaczego ze wszystkich ludzi akurat pan Beckham zgłosił jej kandydaturę? Dobre pytanie. – No więc, masz zamiar przemawiać? – dopytywała się Isabel. Serena próbowała wyobrazić sobie siebie stojącą na podium w Brick Church przy Park Avenue, jak zwraca się do swojej klasy, ubrana w nieskazitelnie białą sukienkę i białe rękawiczki. „Och, miejsca, do których się udacie 2 . Przyszłość jest tak jasna, że będziemy musiały nosić okulary przeciwsłoneczne” itd. Może i lubiła aktorstwo oraz pracę modelki, ale inspirujące przemowy raczej nie były w jej stylu. Na pewno jest w klasie ktoś, kto lepiej się do tego nadaje. – Może – odparła wymijająco. Ty zdziro, pomyślała Blair. Uszy bolały ją od podsłuchiwania. Od czasu niechlubnego incydentu w wannie na imprezie u Isabel, Blair postanowiła, że wszystkich zaskoczy i pokaże im, że jest ponad głupim i raniącym postępkiem Sereny i Nate’a. Zdecydowała się zachowywać tak, jakby miała to gdzieś i skończyć szkołę jako dziewczyna, którą wszyscy podziwiają. Nie żeby już nie była powszechnie podziwiana. Zawsze miała najlepsze ciuchy, najlepsze torebki, najlepsze paznokcie, najładniejsze fryzury i, zdecydowanie, najfajniejsze buty. Ale tym razem chciała być podziwiania za odwagę, niezależność i inteligencję. A bycie mówczynią na rozdaniu dyplomów stanowiło istotną część tego planu. W tej właśnie chwili Vanessa Abrams, nieoczekiwana współlokatorka Blair, zgolona na pałkę, i zawsze ubrana na czarno, siedziała w szkole i zgłaszała kandydaturę Blair. Ale jak zwykle, ta wścibska zdzira, Serena, musiała ją naśladować. Dowcip polegał na tym, że z reguły nikt nie musiał zabiegać o bycie mówczynią. Zwykle nie było żadnego głosowania, ponieważ zgłaszano tylko jedną kandydaturę. Bycie mówczynią to jedna z tych rzeczy, które się po prostu przydarzały – kolejna tajemnicza tradycja Constance Billard, której nikt tak naprawdę nie rozumiał. Sprawy przybiorą teraz ciekawszy obrót, skoro będą kandydować dwie dziewczyny. Zwłaszcza te dwie. Serena natychmiast zrozumiała, że Blair pomyśli, że ona naprawdę chce przemawiać, co absolutnie nie było prawdą. Ale jak miała się bronić, skoro była przyjaciółka nie chciała na nią nawet spojrzeć? Nie mogąc się oprzeć, wskazała na gotycką, ale białą sukienkę Morgan Le Fay, którą trzymała Blair. – O Boże, wyglądałaby fantastycznie na Vanessie. To dla niej, prawda? – zapytała z promiennym uśmiechem. Och, więc myślisz, że możesz tak po prostu ze mną rozmawiać? – pomyślała Blair. Błąd. Nie potrafiła wymyślić ciętej odpowiedzi, wzruszyła więc ramionami i zaniosła sukienkę do zaimprowizowanej kasy rozstawionej na stole bankietowym przy drzwiach. Zapłaciła jedną z trzech platynowych kart, których spłacaniem zajmował się księgowy matki, Ralph. Nie będzie łatwo, pomyślała Serena z teatralnym westchnieniem. – Nie mam nastroju na zakupy – dodała na głos i zerknęła w stronę Nate’a. Sprzeczki z Blair były zawsze takie wyczerpujące. Zwłaszcza jeśli wiązało się to z byciem szaleńczo zakochaną w Nacie Archibaldzie. Albo przynajmniej udawaniem, że się jest.\nrozbabrany Nate stał obok ochroniarza przed hotelem, w którym zorganizowano pokaz i palił ręcznie zwinięty papieros z tytoniem i trawką. Słońce lało się na Piątą Aleję i Sześćdziesiątą Trzecią. Tłumy europejskich turystów i chmury autobusowych spalin sprawiały, że miało się wrażenie, iż jest raczej późny sierpień niż ostatni tydzień maja. – Piękny dzień – zauważył ochroniarz, który na złotym plastikowym identyfikatorze miał napisane Darwin. Był wielki, łysy i pewnie dorabiał sobie nocami jako bramkarz w klubie. Zacisnął oczy, żeby ochronić je przed jasnym porannym słońcem. – Lato tuż-tuż. Nate przycisnął kłykcie do zaciśniętych powiek, żeby łzy nie pociekły mu po policzkach. Mógłby zwalić to na słońce, albo fakt, że dziewczyna zaciągnęła go na pokaz, ale prawda była taka, że ostatnio dużo płakał. Zbliżał się koniec ostatniego roku w szkole i chodził z Sereną, dziewczyną, którą kochał od zawsze. W pewnym sensie. Zupełnie jakby wreszcie jadł ciastko, na które przez te wszystkie lata tylko patrzył przez szybę. Chciał je powoli smakować, ale wszyscy inni jedli tak szybko, że nie było na to czasu. W dodatku dręczyło go uczucie, że zamówił nie to, które chciał. Chwileczkę, czyżby chodziło o inną dziewczynę? – Powinienem się martwić, że któraś z twoich przyjaciółek coś zwinie? – zapytał Darwin. Wyjął z kieszeni spodni srebrzystoniebieską komórkę, przejrzał wiadomości i schował ją z powrotem. Nie wyglądał na zaniepokojonego. Z drugiej strony dlaczego ktoś z tak wielkimi bicepsami miałby się denerwować z powodu kilku niesfornych nastolatek? Wiadomo było, że Blair zdarzały się drobne kradzieże sklepowe, ale nigdy w obecności przyjaciół. Nate nigdy nie słyszał, żeby Serena coś zwędziła, ale ona lubiła rozrabiać. Zrobiłaby to z czystych nudów. Wzruszył ramionami. – Być może. Wtedy właśnie portier otworzył drzwi hotelu i po wyłożonych czerwonym dywanem schodach zbiegła Blair. Minęła Nate’a z uniesioną głową i z białą torbą na zakupy, z której wystawał papier pakowy. Reklamówka kołysała się jej w dłoni. – Niezła sztuka – gwizdnął Darwin. – Aha – odchrząknął Nate, jakby widział Blair po raz pierwszy w życiu. Jej ciemne jedwabiste włosy odrosły w krótkiego i seksownego boba, który idealnie pasował do jej drobnych rysów i drobnego, zmysłowego ciała. Była z niej naprawdę niezła sztuka. I już nie należała do niego. – Mam ją zatrzymać? Sprawdzić jej torby? – zaproponował Darwin. Nate zaciągnął się papierosem, rozważając, jak zareagowałaby Blair, gdyby Darwin ją przywołał. Na tę myśl uśmiechnął się tęsknie. Popatrzył, jak Blair znika na zatłoczonej ulicy i świeże łzy zaczęły mu płynąć po policzkach. Jędzowata i uparta, egocentryczna i neurotyczna, Blair stanowiła modelowy przykład trudnego charakteru, ale niezależnie od tego, ile razy spieprzył sprawę, zawsze przyjmowała go z powrotem. Zwykle zaczynało się od ukradkowych spojrzeń albo wzburzonego telefonu, a potem on zjawiał się pod jej drzwiami, całowali się i godzili. Ale teraz Blair nie wysyłała mu żadnych sygnałów typu: „Jeśli będziesz naprawdę miły, to się zastanowię”. Wygląda na to, że spieprzył sprawę po raz ostatni. Poza tym teraz był z Sereną – dziewczyną, o której marzyli wszyscy. A on? Portier znowu otworzył drzwi i na zewnątrz pojawiła się Serena w miętowozielonym lnianym daszku do tenisa od Lesa Besta. Miała bladozłote włosy, opadające kaskadą spod daszka oraz długie, opalone i wysportowane nogi, chociaż w ogóle nie ćwiczyła poza lekcjami gimnastyki w szkole. Gdy tak stała z promiennym uśmiechem na ustach, wyglądała jak reklama markowych strojów do tenisa, które były zbyt wytworne, żeby się w nich pocić. – Taksówka do szkoły? – zapytała Nate’a, mrugając szelmowsko. Mogła być zbyt zmęczona, żeby iść, ale nie, żeby pobaraszkować na tylnym siedzeniu taksówki. Czy w ogóle można być zmęczonym na coś takiego? Po chwili zauważyła jego łzy. – Biedne maleństwo – zagruchała i otarła kciukiem jego policzki. Płacz zaczął się parę dni temu i początkowo było to raczej niepokojące. Dlaczego taki przystojny, lubiący się zabawić chłopak jak Nate miałby płakać? Ale potem doszła do wniosku, że to seksowne i niesamowicie wzruszające. Kto by pomyślał, że Nate jest takim słodkim mazgajem? Darwin podszedł do nich. Nie zamierzał pozwolić temu blond kociakowi uciec tak szybko jak tamtej ślicznej brunetce. – Ma pani na to rachunek? Serena dotknęła lnianego daszka. Zupełnie zapomniała, że ma go na sobie. Zagryzła swe pełne, pachnące wiśniowym balsamem usta. – Ups. Jej ciemnoniebieskie oczy zabłysły, wyzywając Darwina, by ją aresztował. – Jestem przyjaciółką projektanta – oznajmiła. Darwin uśmiechnął się szeroko. Kolejny facet był pod jej urokiem. – W porządku – odparł nieśmiało. – Chciałem tylko mieć pretekst, żeby panią zagadnąć. Nate nagle zdał sobie sprawę, że powinien być zazdrosny. Wziął suchą, ciepłą dłoń Sereny w swoją – spoconą i wilgotną od łez. – Chodź – ponaglił dziewczynę, starając się zabrzmieć męsko i pewnie, mimo że głos mu drżał. – Boże, uwielbiam, kiedy o mnie walczysz – mruknęła Serena. Oparła głowę na jego ramieniu i pocałowała go w prawe ucho. Objął ją w talii, zachęcony krągłością biodra. Chwiejnie zeszli schodami, z trudem powstrzymując gwałtowne pragnienie, żeby zerwać z siebie ubrania na oczach setek turystów, oblegających flagowy sklep Brooks Brothers po drugiej stronie ulicy. Może i spiknęli się przez przypadek, ale nadal byli dwojgiem pięknych ludzi, którym nie można było się oprzeć. Czemu więc nie mieli korzystać z każdej okazji, żeby się zabawić? No właśnie. – Szczęściarz – mruknął Darwin. Wszedł z powrotem do hotelu, żeby dorwać Rain, Kati, albo inną ślicznotkę z Constance, która będzie miała najbardziej wypchaną torbę. Nate zwalczył kolejny przypływ łez. Dostał się do Yale. Najpiękniejsza dziewczyna świata, którą znał od zawsze, praktycznie błagała go, żeby zrobili to w taksówce po drodze do szkoły. Miał niewiarygodne szczęście. W takim razie dlaczego nie potrafił powstrzymać łez?\npierwszy list miłosny dla V tego dnia DO: vabrams@constancebillard.edu OD: aaron.rose@bronxdale.edu TEMAT: pomysł dnia Dobra, wiem, że raptem godzinę temu pocałowałem cię na pożegnanie, ale wpadłem na genialny pomysł po drodze do szkoły – w końcu to kawał drogi metrem! Co ty na to, żebyśmy odwalili egzaminy końcowe i po prostu odpuścili sobie zakończenie roku bo: a) będzie nudno, b) naszym rodzicom to wisi, c) powiedziałaś, że nie jesteś dziewczyną, która ubiera się na biało. Moglibyśmy wskoczyć do saaba, pojechać do Wielkiego Kanionu, obejrzeć zachód słońca, zjeść parę stuprocentowo organicznych grzybów, zatańczyć nago z kojotami pod gwiazdami. Chcę spędzić lato, jeżdżąc po kraju i tuląc cię przy blasku księżyca. Cholera, dzwonek. W każdym razie zastanów się. Jesteś moją dziewczynką. Kocham, A.\nD to król popularności – Wygląda na to, że decyzja jest jednogłośna. Danielu Humphrey, zostałeś wybrany mówcą na zakończenie szkoły – ogłosił pan Cohen, szef wydziału historii i wychowawca ostatniej klasy w szkole średniej Riverside, który upierał się, by chłopcy mówili do niego Larry. – Co? – Dan podniósł wzrok znad wiersza, który gryzmolił w nieodłącznym czarnym notatniku ze skóry. Wiersz nosił tytuł Moja autostrada i opowiadał o niewiarygodnej podróży, w którą miał zamiar wyruszyć. Ponieważ nic nie trzymało go w mieście, postanowił wyjechać wcześniej do Evergreen College, gdzie miał od jesieni studiować. Już szukał tam pracy na lato, korzystając ze strony internetowej studenckiego pośredniaka. Zaraz po rozdaniu dyplomów zamierzał jechać prosto do Olympii w stanie Waszyngton. Gdyby tylko miał samochód, albo chociaż prawo jazdy. Ups. Dan postanowił wzorować się na Jacku Kerouacu, kiedy ten pisał W drodze. W czasie podróży na zachód będzie podrywał najpiękniejsze dziewczyny w każdym miasteczku, próbował egzotycznego jedzenia i napojów – na przykład peyote i dwustuprocentowej tequili – oraz podziwiał miejscowe osobliwości, takie jak jaskinie z trzydziestometrowymi stalaktytami, z krwawiącymi skałami albo krową z pięcioraczkami. Co prawda, opublikował już wiersz w „New Yorker”, w imponującym wieku siedemnastu lat i przez krótką chwilę robił za wokalistę w popularnym zespole rockowym Raves. Ale dopiero kiedy przejedzie wszerz cały kraj, będzie mógł powiedzieć, że ma prawdziwy dyplom ze szkoły życia. Wierzgające dziewczyny i walenie gruszek megafony na rodeo, bydło i cyklony w Kansas dziewczyna z Nebraski zostawia w biegu całusa soli moją wołowinę, miesza mój rosół, wypluwa moją pestkę. Ups. Wygląda na to, że ktoś był gwiazdą rocka o jeden dzień za długo. – Klasa głosowała na ciebie i tylko na ciebie – wyjaśnił Larry. – Powinieneś czuć się zaszczycony. Dan był raczej zaskoczony. Odsunął się na krześle, skrzyżował nogi, na których miał brudne niebieskie Pumy i wsunął ręce do kieszeni znoszonych sztruksów khaki. – Ale ja nawet nie zgłosiłem swojej kandydatury – wypalił. Czy można dobitniej pokazać, że nie ma się przyjaciół. W sali rozległy się chichoty. – Jesteś w końcu sławną osobistością. Chcemy, żebyś nas reprezentował – wyjaśnił drwiąco Chuck Bass. Małpka Chucka, Cukiereczek, zwinęła się w puszysty kłębuszek i spała u swojego pana na kolanach. Miała na sobie obcisłą koszulkę w kolorze melona z jasnoróżowym C na grzbiecie. Wszyscy, nawet nauczyciele, tak przyzwyczaili się do małpy, że nikt nie zwracał na nią uwagi, ale Dana nadal przechodziły na jej widok ciarki. – Doszliśmy do wniosku, że dla ciebie to łatwizna, skoro i tak cały czas coś piszesz – ciągnął Chuck sarkastycznym tonem. Znowu rozległy się śmiechy. Dan przechylił się na krześle do tyłu. – Chwila. Chcesz powiedzieć, że to ty zgłosiłeś moją kandydaturę? Chuck podniósł kołnierzyk jasnofioletowej koszulki Lacoste z krótkim rękawem. – Jak powiedział Larry, decyzja była jednogłośna. Danowi zaczęły pocić się dłonie. Bycie mówcą to zaszczyt, ale czuł, że przypadł mu on z urzędu. Z pewnością nie był klasowym ulubieńcem. Cały ostatni rok spędził, zabiegając o rozgłos albo spotykając się ze swoją byłą najlepszą przyjaciółką i dziewczyną, Vanessą w Williamsburgu, na Brooklynie. Domyślał się, że wszyscy pozostali faceci z klasy będą zbyt zajęci imprezowaniem albo zakuwaniem do końcowych egzaminów, żeby zawracać sobie głowę pisaniem przemówienia na koniec szkoły. – Niech to będzie coś lekkiego. I pamiętaj, każdy chce tylko odebrać dyplom, więc masz się streszczać – poradził mu Larry, głaszcząc swoją nędzną kozią bródkę niczym zahukany nastolatek, którym zdecydowanie nie był. – Dobra – odparł niepewnie Dan.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Plotkara_8__Nie_zatrzymasz_mnie_przy_sobie-ebookRO/p1190762i1371781" target="_blank" title="Plotkara 8: Nie zatrzymasz mnie przy sobie [Cecily von Ziegesar] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Plotkara 8: Nie zatrzymasz mnie przy sobie [Cecily von Ziegesar] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Deski tarasowe – co warto o nich wiedzieć? - Portal Edu Info\nprzez EduInfo 28 kwietnia 2021 14:24 986 views1\nPowierzchnię tarasu można obudować na wiele sposobów: naturalnym drewnem, kamieniem, płytkami ceramicznymi, czy elementami wykonanymi z tworzyw sztucznych. Niezależnie od tego, jaki wariant wybierzemy, musimy pamiętać o dwóch podstawowych kwestiach: estetyce i funkcjonalności. Najlepszym przykładem udanego połączenia tych dwóch elementów są deski tarasowe wykonane z drewna. Czym się charakteryzują i na jakie parametry zwrócić uwagę przed ich zakupem?\nDeski tarasowe – najpopularniejsze warianty\nDeski tarasowe wykonuje się najczęściej z drewna, dużą popularnością cieszą się również rozwiązania kompozytowe, które charakteryzują się wysoką odpornością na wilgoć. Nic nie prezentuje się jednak na tarasie tak dobrze, jak naturalne drewno. Wśród najczęściej wybieranych wariantów możemy wymienić:\nDeski z drewna europejskiego (np. dąb, modrzew).\nDeski z drewna z krajów tzw. zimnych (np. modrzew syberyjski).\nDeski z drewna egzotycznego (np. camaru, sapeli),\nDeski z drewna modyfikowanego (poddanego obróbce termicznej, która pozwala usunąć mikroorganizmy i grzyby powodujące wilgoć).\nŻywotność drewnianych desek tarasowych\nTrwałość drewnianych desek tarasowych określana jest na około 10 lat, w zależności od wybranego materiału. Wśród rodzimych drzew, najbardziej żywotny jest dąb, który po odpowiednim przygotowaniu (impregnowaniu czy olejowaniu) może służyć w nienaruszonym stanie nawet 15 lat i dłużej. Jeszcze lepsze parametry mają w tym zakresie deski tarasowe z drewna egzotycznego, które jest twardsze, gęstsze i nasączone naturalnymi olejkami – wysokiej jakości deska tarasowa z cumaru zachowa odpowiednie właściwości i wygląd przez kilkadziesiąt lat.\nNajbardziej praktycznym rozwiązaniem okazuje się często modrzew syberyjski, który jest zdecydowanie twardszy od europejskiego wariantu. Rośnie w trudnych warunkach atmosferycznych, dlatego charakteryzuje się bardzo gęstym usłojeniem (co wynika z niskich przyrostów rocznych). Nie tylko pięknie wygląda, ale też jest niezwykle twardy i wytrzymały – jego żywotność to minimum 25 lat.\nDrewniana deska tarasowa – na jakie parametry zwrócić uwagę?\nWybór rodzaju drewna to jedno, równie ważne są parametry użytkowe, które zależą w dużej mierze od materiału, ale nie tylko. Dobrze jest sprawdzić, jak producent przygotował drewno. Najważniejsze parametry, na które warto zwrócić uwagę, to:\nWymiary deski, w tym przede wszystkim jej grubość. Dla produktów przeznaczonych na taras optymalnym rozwiązaniem będzie produkt o szerokości 25-30 mm.\nRyflowanie, czyli charakterystyczna perforacja powierzchni, zapewniająca ochronę przed poślizgnięciem się oraz ułatwiają odpływ wody z tarasu. Warto kupować deski ryflowane obustronnie, ponieważ frezowanie spodniej powierzchni gwarantuje sprawne odparowywanie wilgoci. Ryflowanie chroni także deski przed pękaniem i uszkodzeniami. Deski z wytrzymałych gatunków drewna (np. modrzewia syberyjskiego czy drzew egzotycznych) sprawdzają się również w wersji gładkie.\nZabezpieczenie drewna – aby deska tarasowa mogła służyć przez lata, konieczne jest zabezpieczenie jej przed korozją biologiczną i czynnikami atmosferycznymi: deszczem, śniegiem, wiatrem i słońcem. Na rynku dostępne są produkty impregnowane (np. ciśnieniowo lub olejowane), a także naturalnie (niezabezpieczone). Te ostatnie polecane są osobom, które chcą dostosować zakupiony produkt według własnego uznania.\nDlaczego warto zdecydować się na deskę tarasową?\nW przydomowej przestrzeni najlepiej sprawdzają się naturalne materiały, w tym przede wszystkim drewno i kamień. Dobrze komponują się z każdym stylem architektonicznym i umożliwiają harmonijny wypoczynek wśród przyrody.\nDeski drewniane na taras występują w wielu wariantach materiałowych (od stosunkowo tanich, ale bardzo estetycznych desek sosnowych, po niezwykle trwałe warianty syberyjskie). Rozwiązania te gwarantują również bogaty wybór kolorów. Wynika to z naturalnych właściwości konkretnego gatunku drewna, ale także z możliwości, jakie daje impregnacja: nic nie stoi na przeszkodzie, by jasny materiał zaimpregnować na ciemny, bardzo wyrazisty kolor.\nGdzie kupić drewniane deski na taras?\nBogaty wybór desek tarasowych można znaleźć w sklepie internetowym Adrewex: https://sklep.andrewex.com.pl. Andrewex oferuje deski tarasowe o różnych długościach, dlatego produkty można wygodnie dopasować do tarasów mniejszych i większych, także tych o niestandardowych wymiarach. Pozwala to zamontować deski bez widocznych łączeń, co jeszcze bardziej podnosi całościowy efekt estetyczny. W ofercie sklepu znajdziemy także inne produkty i rozwiązania dla domu i ogrodu: ogrodzenia drewniane, elementy architektury ogrodowej (ogrodzenia, pergole, meble czy donice).\nMarta D. 29 kwietnia 2021 at 16:19\nJa niestety nie mam ogródka z tarasem, ale posiadam spoory balkon, gdzie zdecydowałam się dać coś na wzór takiej prawdziwej deski tarasowej i wygląda to super! Fajny artykuł 😉


Wywiad z Jerzym Mazurkiem – martynadziugiel.com\nPosted byMartyna 2018-03-21 2018-09-27 Posted inWywiadyTagi:jerzy mazurek, Wywiad\nJerzy Mazurek we wczesnych latach 80-tych przynależał do grupy artystycznej Dell Arte. Jego wiersze prezentowane były na wystawach w szkołach i domach kultury w towarzystwie obrazów i innej twórczości pozostałych członków grupy. Spod jego pióra zaczęła wychodzić nie tylko poezja, ale także mała proza oraz dramaty. Przez dwie kadencje pełnił funkcję vice-prezesa w Nauczycielskim Klubie Literackim przy Zarządzie ZNP w Katowicach. Tam, w latach 2000-2015 wydano kilka antologii poezji, między innymi z wierszami Jerzego Mazurka. Aktualnie prowadzi teatr „Wizjer” oraz Koło Literackie „Otwarta Szuflada” w MDK w Rudzie Śląskiej. Cyklicznie organizuje spotkania z poezją i dramatem. Jest laureatem licznych konkursów literackich.\nMartyna Prandzioch: Ma Pan na swoim koncie już kilka publikacji. Kiedy właściwie rozpoczęła się Pana przygoda z pisaniem?\nJerzy Mazurek: Jeszcze na studiach, a to znaczy, że nie zacząłem jako nastolatek. Najpierw była fascynacja poezją. Przyszła późno. Na osiemnaste urodziny dostałem tomik poezji Tadeusza Gajcego i wzięło mnie. Czytałem wszystko co było dostępne z poezji, setkami tomików, bez wyboru, bez lubienia i wiedzy o poezji. Prowadziłem zeszyty, w których zapisywałem te najpiękniejsze i te, których nie rozumiałem. Byłem głodny wiedzy o tym, o poezji, a byłem wtedy uczniem technikum. Chciałem zrozumieć to piękno, chciałem wiedzieć „jak to jest zrobione”. Uznałem, że potrzebną wiedzę dadzą mi studia filologiczne. Uprzedzano mnie, że tam poezji i o poezji nie uczą, że to niewielki procent całej nauki. Ale mówili też, że poznam narzędzia, i że sam będę mógł się dowiedzieć. Rzeczywiście poznałem narzędzia i zdobyłem wiedzę, a przede wszystkim ludzi, takich jak mój promotor prof. Ireneusz Opacki. Był wzorem, nauczył mnie, że można mieć i żyć pasją i miłością do literatury, poezji przez całe życie, że sens jest w dzieleniu się tą wiedzą z innymi. Nie był poetą, był nauczycielem, ale moim najważniejszym.\nDługo nie miałem odwagi i potrzeby pisania. Jakieś teksty piosenek, kilka wierszy. Poznałem innych młodych zapaleńców – malowali obrazy, dyskutowaliśmy o sztuce, wyciągnąłem kilka swoich tekstów i… zaczęło się dziać. To była grupa Dell Arte i lata wczesne 80-te. Mieliśmy wystawy plakatów poetyckich – ciekawa forma, na owe czasy nowa raczej – koleżanka malowała obraz na dużym formacie brystolu z moim wierszem. Oni wystawiali obrazy, ja swoje wiersze, których przybywało. Wystawy w szkołach, domach kultury. Młodzież – odbiorcy mówili nam, mówili mi, żebym to koniecznie robił dalej, że czekają na takie teksty… Zacząłem pisać więcej, częściej. Chyba dojrzałem by wreszcie zacząć mówić… pisać.\nNajpierw była liryka i mała proza – moja ulubiona. Taka forma między liryką a prozą, jak najoszczędniej, prozą poetycką, ale ascetyczną, zredukowaną. Potem powstało bardzo wiele małych dramatów na użytek teatru, który prowadziłem (prowadzę) w domu kultury.\nZ liryki i dramatu – chyba stąd – wylęgła się ulubiona forma małej prozy, prozy poetyckiej. Ktoś powiedział, że moja liryka jest udramatyzowana, często korzysta z narzędzi i formy dramatycznej, zwłaszcza z dialogu. Tak, to często są rozmowy z samym sobą lub z kimś.\nDziałałem aktywnie – dwie kadencje vice-prezesostwa w Nauczycielskim Klubie Literackim przy Zarządzie ZNP w Katowicach. Tam, w ciągu kilkunastu lat wydano kilka (8 lub 9) zbiorów – antologii poezji (okres od roku 2000 do roku 2015). Tam w gronie – najczęściej emerytowanych nauczycieli – piszących z całego województwa udzielałem się jako autor, ale też redaktor, organizator, na przykład autor plakatów poetyckich (!) członków – ok. 40 osób. W ostatnim czasie – ze względów zdrowotnych – moja aktywność w NKL ZNP spadła niemal do zera. Miałem kilka pomysłów na książki, publikacje, ale zmęczyła mnie walka, zabieganie o poparcie, uznanie, umożliwienie wydania. Książkę może wydać każdy. Wydanie nie jest miernikiem, świadectwem jakości, stąd, może naiwnie, uważam, że warto dzielić się pomysłami literackimi, twórczością, jeżeli jeszcze ktoś to popiera, jeszcze komuś – poza czytelnikiem (chociaż pozornie) zależy, że jest wydawca. Jest w tym pewna sprzeczność i świadectwo niemocy, ale widać tak już mam. Nie potrafię odpowiedzieć na pytanie „– A skąd cię czytelnik ma niby znać?”. Lubię spotkania autorskie z czytelnikami, ale niezbyt dobrze potrafię dbać o pijar.\nM.P.: Każdy znajduje natchnienie gdzie indziej – niektórzy szukają go w otaczającym świecie, inni czekają aż samo ich znajdzie. Co jest Pana inspiracją?\nJ.M.: Należę do tych, którzy wierzą w wenę, natchnienie. Wiersze przychodzą same. Lęgnie się gdzieś w świadomości jakaś fraza, motyw, pomysł. Jest tam, w środku, tygodniami i obrasta w słowa. Nie zapisuję, wmawiam sobie, że jeśli jest dobry, wart zapisu, utrwalenia, to go nie zapomnę i się objawi któregoś dnia, i siądę, i go „przepiszę” z głowy, już niczego nie wymyślając, dodając. Rzadko poprawiam wiersz. Zapisuję go w formie, w której się objawił, dojrzał. Ale formy prozą inspiruje rzeczywistość. Jest w nas, ludziach piszących jakaś szczególna wrażliwość, połączona z potrzebą utrwalania naszych dziwnych oglądów świata i doświadczeń. Ciekawe jest to, że naiwnie (?) wierzymy, że nasze widzenie świata w formach literackich kogoś jeszcze zainteresuje. A przecież tylko wtedy ma to pisanie sens, wtedy, gdy ktoś ten nasz komunikat odbierze. W moim przypadku jest jeszcze jedna sfera inspiracji, sfera oniryczna, czyli sen – po prostu. Bywa, że wiersz, motyw, „coś”, przyśni się i zostaje.\nM.P.: „Okno z niebieskimi żaluzjami” to niezwykła książka, w której pozornie niezwiązane ze sobą historie tworzą jedną całość. Skąd czerpał Pan pomysły na kolejne podróże bohatera?\nJ.M.: „Okno…” jest książką szczególną. To przykład odpowiedzi na pytania skąd są pomysły, co inspiruje. Ta książka jest dla mnie szczególnie ważna. Ja jej nie wymyśliłem, nie wpadłbym na taką konstrukcję, zdarzenia. Ona jest NADDANA, a to znaczy, że objawiła mi się w gotowym kształcie w stanie transu – choroby, w szpitalnym amoku, na krawędzi życia. Lekarze mówili, że miałem szczęście, że przeżyłem. W ciągu kilku – kilkunastu dni pod kroplówką, w „odmiennym” stanie świadomości i mózgu działającym pod narkotycznym wpływem leków (tak tłumaczył to lekarz), utrwaliły się w pamięci wszystkie opisane w książce zdarzenia, słowa, rozmowy. Znajomy literat po wieczorze autorskim powiedział, że miałem odwagę tak się odsłonić, bo literatura – literaturą, ale\njestem w tej książce cały, nagi, do bólu JA, jakkolwiek chciałbym ubierać to w formę, czy nazywać. Tak, taki jestem. Nie żałuję tej odsłony. Tej książki nie wymyśliłem – w tym kształcie ją zobaczyłem, usłyszałem – opowiadałem te szalone wizje odwiedzającym mnie w szpitalu bliskim – bali się, że zwariowałem, mieli nadzieje, że zapomnę, i to mnie utwierdziło w wysiłku zapamiętania, pomimo upływu czasu. Trenowałem tygodniami, miesiącami, każdego dna zapisując w pamięci kolejne rozdziały, czekając na powrót sił i gotowość zapisu w komputerze. Nie miałem pewności, czy potrafię oddać te wizje, atmosferę, to wszystko w języku. Pierwsze próby zapisu komputerowego pierwszych rozdziałów nie powiodły się. Jakiś wirus zdemolował wszystko, awaria dysku, komputer w naprawie – utracone wszystko co zapisałem. Miałem poczucie konieczności ukończenia tej książki. „Coś” kazało wytrwać i skończyć. Ale inaczej niż tak, jak zacząłem. Nie tak – inaczej! Ta książka musiała być wydana. Poszukałem wydawcy – dziwnie łatwo się znalazł. Podjąłem próbę pisania od nowa i w tym drugim podejściu zdałem sobie sprawę, że znalazłem klucz, język, którym mogłem oddać to, co miało być opowiedziane. Dla mnie – autora, ta magia książki zawiera się w języku. Forma i fabuła, swoja drogą, ale tylko dzięki językowi, który odnalazłem. Na ten język opatrzność (?) zezwoliła i przyjęła. W tym kontekście tylko ostatni rozdział jest – w pewnym sensie – twórczą kontynuacją.\nM.P.: Zakończenie „Okna z niebieskimi żaluzjami” sugeruje, że chodzi Panu po głowie napisanie kolejnej części. Czy może Pan zdradzić, czego czytelnicy mogą się spodziewać po kontynuacji? Czy tajemnicza postać powróci?\nJ.M.: Miałem na myśli podróże po tej stronie. Na przykład opowieści o ptakach, które spotkałem w podróżach bliskich, tutaj, w realu lub też podróże, w których spotykam kobiety różne, w różnym wieku moim i ich. Tamta sfera jest tajna. Nie chcę i chyba nie powinienem w nią ingerować. Wierzę, że możliwy jest powrót obserwatora (tajemniczej postaci), ale to zależy od niego, a nie ode mnie. Nigdy nie mówię nigdy. Miałem kiedyś pomysł, żeby napisać książkę, w której każdy rozdział zaczyna się wierszem, a dalej są „rozważania” o tym: skąd? jak? dlaczego? Trochę w klimacie monologu w rozdziale ostatnim „Okna…”. Myślę, że mógłby tam zawitać nawet „On” (wpadłem na to w tej chwili).\nM.P.: Gdyby Pan mógł, w jaką podróż by Pan wyruszył?\nJ.M.: W podróż jako wycieczkę? – marzę o Paryżu, Wiedniu.\nInne podróże odbywam czytając, a w jeszcze inne wybieram się często w śnie.\nM.P.: Dużo pracuje Pan z młodzieżą, czy mimo przywiązania dzieci do Internetu i gier komputerowych zajęcia teatralne i literackie cieszą się dużą popularnością?\nJ.M.: Jest coraz trudniej pozyskać nowych wychowanków z tych właśnie względów. Ilość jest ważna, ale jakość ważniejsza. Ciągle są i to są bardzo wartościowi ludzie, udzielają się na wielu frontach doskonalenia, i ciągle są głodni nowych wyzwań, są po stronie tych, którym zależy, którzy inwestują w siebie, doskonalą się.\nCały wywiad znajdziesz w pierwszym numerze Magazynu Pépinière (dawniej: Piórko).\nZapraszamy również na spotkanie autorskie z Jerzym Mazurkiem, które odbędzie się w piątek 23 marca o godzinie 17:00 w CIS Orzegów w Rudzie Śląskiej. Więcej szczegółów w zakładce Wydarzenia.\nOne thought on “Wywiad z Jerzym Mazurkiem”\nPingback: Relacja ze spotkania autorskiego z Jerzym Mazurkiem – IMAGINATION CORNER


Sprzedam dom : Gulczewo , 31 m2, 160000 PLN, 3 pokoje - Domiporta.pl\nDom 31 m2, 3 pokoje Gulczewo\n160 000 zł 5 161,29 zł/m2\nDom na sprzedaż Gulczewo - 31 m2\nCena 160 000 zł 5 161,29 zł/m2\nParterowy murowany ( silikat ) domek letniskowy , dwie sypialnie , pokój z aneksem kuchennym, łazienka z prysznicem jest też zadaszony taras .W domu jest zainstalowane elektryczne ogrzewanie podłogowe i kominek . Woda z własnej studni i własne szambo . Działka 1134 mkw. rekreacyjna o wymiarach 45 x 25 m ogrodzona . Na działce stoi jeszcze budynek gospodarczy o pow. 8 mkw. Działka w lesie w kompleksie innych działek letniskowych , nad rzeką Bug do której jest około 300 m. Obręb Gulczewo , wjazd od Somianki ostatni odcinek dojazd drogą leśną . *Informacje zawarte w opisie nieruchomości nie stanowią oferty w rozumieniu Kodeksu Cywilnego. Dążymy do tego, aby informacje zawarte w opisach oferowanych przez nas nieruchomości były możliwie dokładne, kompletne i aktualne. Z uwagi jednak na fakt, iż czasami pochodzą one od osób trzecich i część z nich nie zawsze daje się zweryfikować, Silver House Sp. z o.o. nie ponosi odpowiedzialności za ich dokładność, kompletność i aktualność. Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB\nNumer oferty: 3158/149/ODS\nwojewództwo: Mazowieckie powiat: Wyszkowski gmina: Wyszków miejscowość: Gulczewo\n155 m2 4 2 645 zł/m2\nNOWA OFERTA, elegancka, nowoczesna bryła, ustawny układ pomieszczeń, świetna lokalizacja ! Nowe Gulc...\n155 m2 5 2 645 zł/m2\nWitam, interesują mnie szczegóły oferty opublikowanej na domiporta.pl. Dom Mazowieckie, Gulczewo Powierzchnia: 31 m2 Cena: 160 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr 3158/149/ODS


Calendaria Opole 45-831, Wspólna 9 https://calendaria.c… [email protected]\nMeblezBajki.pl meble dziecięce Strzelce Wielkie 98-337, Częstochowska 36 https://www.meblezba… [email protected] 539215640 Chcesz przygotować pokój dla własnego dziecka? Nie może w nim zabraknąć mebli z naszej oferty. Meble z Bajki to producent wysokiej jakości mebli dziecięcych. Wiemy, jak wymagający mogą być nasi najmłodsi klienci dlatego to właśnie dla nich powstała nasza kolekcja. Modne, kolorowe i praktyczne meble w tematyczne desenie.\nabcplytki.pl - sklep z płytkami Opoczno 26-300, ul. Witosa 12 http://www.abcplytki… 798946445\nNowyKociol.pl - sklep internetowy z techniką grzewczą Łazy 05-552, ul. Przyszłości 7/14 https://nowykociol.p… 720 804 800 Jeśli zastanawiasz się nad zmianą ogrzewania w swoim domu na bardziej ekonomiczne i ekologiczne, koniecznie zapoznaj się z ofertą sklepu NowyKociol.pl. W Naszym sklepie kupisz również wszelką automatykę sterującą ogrzewaniem w bardzo korzystnej cenie. Serdecznie zapraszamy do zakupów.\nEeef.pl Piotrków Trybunalski 97-300, ul. Nowowiejska 33 https://eeef.pl/ [email protected] 607956300 Szukasz firmy, która specjalizuje się w Odnawialnych Źródłach Energii? Nie mogłeś trafić lepiej – sprawdź ofertę Eeef.pl! Wykorzystujemy najnowocześniejsze techniki, po to żeby naszym klientom zapewnić najznakomitszej klasy towary, jakie posłużą na wiele lat.\nPogotowie Zamkowe Zabrze Zabrze 41-800, ul. Wyzwolenia 9 https://www.pogotowi… 696696205 Pogotowie Zamkowe Zabrze zajmuje się profesjonalnym otwieraniem zamków, a ponadto ich reperacją.\nKrojownia usługowa KRO-MAT Łódź 90-341, ul. Fabryczna 25 https://www.kro-mat.… [email protected]\nPogotowie Zamkowe Gliwice Gliwice 44-100, Wrocławska 33 https://www.pogotowi… 696-696-205 Pogotowie Zamkowe Gliwice to firma specjalizująca się w reperacji zamków oraz awaryjnym otwieraniu. Już od wielu lat specjalizujemy się w montażu i wymianie zamków, a ponadto naprawiamy je. Jesteśmy do dyspozycji w przypadkach zatrzaśnięcia kluczy, złamania ich, a ponadto wymianie zamków na nowe.\nPogotowie Zamkowe Tychy Tychy 43-100, Starokościelna 47 http://www.pogotowie… 696-696-205 Zatrzasnąłeś drzwi w aucie i nie możesz dostać się do środka? Pogotowie Zamkowe Tychy pomoże Ci wyjść z opresji. Od działania zamka w drzwiach zależy w znacznej mierze nasze bezpieczeństwo.\nPogotowie Zamkowe Tychy 24h Tychy 43-100, Armii Krajowej 105 https://www.pogotowi… 666-276-222 Złamałeś klucz w drzwiach i nie wiesz co czynić? Zachowaj spokój – skontaktuj się ze ślusarzem z Pogotowie Ślusarskie Tychy! Możemy poszczycić się długoletnim doświadczeniem – pomagamy zarówno przy prostych naprawach, jak w awaryjnym otwieraniu drzwi.\nPogotowie Zamkowe Gdańsk 24h Gdańsk 80-427, Kościuszki 118 https://www.pogotowi… 600-277-499 Szukasz szybkiej pomocy pogotowia zamkowego na terenie Gdańska? Nasi fachowcy czekają na Twój telefon. Działania takie jak awaryjne otwieranie drzwi nie są tym, co można przewidzieć. O ile inne zadania, jakie zlecamy ślusarzom z Pogotowia zamkowego, zamawiamy w najodpowiedniejszym dla siebie okresie, o tyle sprawa awaryjnego otwierania mieszkania wymaga szybkiej realizacji.\nPraca sezonowa we Francji makowice 48-320, makowice 53 https://projektwinob… [email protected]\nPogotowie Zamkowe Poznań Poznań 61-758, Garbary https://www.pogotowi… [email protected] 795 795 600 Twój zamek w lokalu lub mieszkaniu zatrzasł się? Nie możesz otworzyć samochodu? Awaryjne otwieranie aut, drzwi oraz inne usługi ślusarskie to specjalność naszej firmy!\nDiather Warszawa 00-114, ul. Twarda 1/14 https://diather.pl/ [email protected] 222660094\nSklep rowerowy i narciarski Wrocław | WROSPORT.PL Wrocław 53-011, Wyścigowa 48 https://wrosport.pl [email protected] +48 530 006 888 +48 530 006 888 W Wrosport.pl od ponad 14 lat pracujemy w branży sportowej. Każdego dnia w sklepie stacjonarnym doradzamy Klientom w wyborze sprzętu narciarskiego i rowerowego.\nTobi Wrocław 54-440, Rogowska 117F http://wezetobi.pl/ [email protected]\nAmso Komputery Laptopy Poleasingowe Warszawa Warszawa 03-810, ul. Gocławska 9 https://www.google.c… [email protected] 228103204 AMSO zajmuje się sprzedażą wysokiej klasy komputerów poleasingowych i innych urządzeń, jak laptopy, monitory, drukarki i faksy takich firm jak Fujiitsu, Dell, HP lub Lexmark.\nDamskie kurtki jesienno-zimowe - Biba-Styl Wilamowice 43-330, Paderewskiego 17b https://www.biba-sty… [email protected] 33 845 68 21\nRozmiarPiescionkaJakDobrac Warszawa 00-001, Brzozowa http://bizuteriazkla… [email protected] 799102038 Wybór rozmiaru pierścionka stanowi zdecydowanie dosyć kłopotliwy- łatwo przecież nabyć komukolwiek na podarek kolczyki, naszyjnik lub bransoletkę, a z pierścionkiem da się najzwyczajniej nie trafić.


...et si vous veniez manger chez nous?: Tabbouleh z ostro-słodkimi marchewkami\nTabbouleh z ostro-słodkimi marchewkami\nPrawdzie libańskie tabboulet to mieszanka trzech kolorów: zielonego, czyli natki pietruszki i mięty, czerwonego - pomidorów oraz brunatnego – bulguru. W skład tabbouleh wchodzi również dymka, cytryna i oliwa. Przygotowując tabbouleh należy przede wszystkim pamiętać o jednym – tabboulet musi się przegryźć, dlatego najlepsze jest na drugi dzień. Reszta to już kwestia gustu, przynajmniej, jeśli chodzi o mniej ortodoksyjne wersje tej sałatki.\nU nas tabbouleh za każdym razem jest inne. Wszystko zależy od tego, co akurat mamy w lodówce i na co akurat mamy ochotę. Tym razem wybór padł na młode marchewki :)\nTabbouleh z ostro-słodkimi marchewkami – porcja dla 4 osób:\ngarść rodzynek korynckich\nszklanka kaszy bulguru lub kaszy kuskus\npół łyżki ghee\nłyżeczka colombo (lub innego ulubionego curry)\nMarchewki dokładnie wyszorować*, osuszyć i pociąć na plasterki. Na patelni roztopić ghee, dodać colombo oraz poszatkowany drobno czosnek i imbir. Smażyć 2-3 minuty uważając, żeby się nie przypaliły. Dodać marchewkę, smażyć kilka minut, poczym zmniejszyć ogień i smażyć do momentu, gdy zacznie wydzielać słodki zapach i delikatnie się przyrumieni (około 45 minut).\nPrzygotować bulgur lub kuskus według przepisu na opakowaniu** Dokładnie wymieszać, żeby rozbić grudki. Dodać usmażone marchewki, poszatkowaną dymkę wraz z zieloną częścią, rodzynki oraz poszatkowaną natkę pietruszki. Zalać sokiem z cytryny, oliwą. Doprawić do smaku solą i pieprzem. Odstawić do ostygnięcia. Przykryć i wstawić do lodówki na minimum 12 godziny. Wyjąć z lodówki na godzinę przed podaniem\n*jeśli marchewki są rzeczywiście młode, to nie trzeba ich obierać. Wystarczy porządnie je wyszorować i opłukać\n**zamiast wody zalewam bulgur lub kuskus bulionem warzywnym\nDziękuję bardzo za wyróżnienie przyzna mi przez Katie & Tili. Tutaj powinnam przekazać pałeczkę dalej, jednak trudno to zrobić przyznając wyróżnienie całej blogosferze :)\nRECETTE EN FRANÇAIS: Taboulé au carottes épicées\nBeata Lipov 7 sierpnia 2011 21:09\nZaszalałaś z tymi marchewkami. Zaskakujące i ładne dla oka. Ściskam.\nMajana 7 sierpnia 2011 21:35\nCudne danie. Chciałabym kiedyś spróbowac. Nie mogę sie napatrzec tak pięknie wygląda.\nBareya 7 sierpnia 2011 21:37\nZawodowe marchewki - cóż powiedzieć na imbir, dymki, rodzynki, ghee - etc.\nNa moje skromne oko oko musi smakować.\nBea 7 sierpnia 2011 23:47\nWspaniale smaki Anoushkoć U mnie tez czesto kuskus (np. dzis ;)), choc w wersji o wiele bardziej leniwej ;)\nlashqueen (italia od kuchni) 8 sierpnia 2011 07:27\nUwielbiam bulgur (kuskus nie za bardzo)! Obawiam się, że u mnie z tym przegryzieniem się raczej nie ma szans :) Myślę tylko o tym, by go jak najszybciej zjeść.\nCudowne te fioletowe, orientalne szklanki!\nGosia 8 sierpnia 2011 08:24\nRzeczywiscie-wyglada pieknie dla oka ,jeszcze ladniej niz normlanie piekne tabbouleh, z marcheweczkami uwazam,ze to fajny pomysl!!!!A na drugi dzien smakuje mnostwo przysmakow lepiej,co niekiedy jest ciezkie do wykonania :)\nTe szklaneczki do herbaty masz cudne!!!!\nBee 8 sierpnia 2011 11:39\nO, ja też chciałam skomplementować szklanki, tak się pięknie wpisały w tematykę :-) U nas też do tych kasz trafia to, co akurat jest w lodówce, choć marchewki jeszcze w nich nie było - ale pomysł kupuję!\nTilianara 8 sierpnia 2011 12:15\nŻabo, wyciągam łapkę po miseczkę z tą apetyczną zawartością mmm już podobają mi się te smaki :)\nHankaskakanka 8 sierpnia 2011 18:22\nPewnie pyszne, a przy okazji zdjęcie przecudne.\nMałgosia.dz 8 sierpnia 2011 18:47\nGdyby jakimś przypadkiem przyszło mi się u Ciebie stołować Anoushko...na pewno nie byłabym głodna. :D\nA zdjęcie, ajjj! po prostu piękna kompozycja! :) i te szklaneczki... (pozazdroszczę trochę, dobrze? ;-).\nburuuberii 11 sierpnia 2011 15:29\nZaba, powiem Ci ze Ty to jestes artystak - tak marchewki do tabouleh? No geniusz, ja sie przyczepilam do klasycznej wersji, ale przeciez to jest mysl! Buziak, mailem sie nei przejmuj, wiem ze czasem tak bywa... :*\npetite polonaise 12 sierpnia 2011 14:25\njak fajnie ze nowy przepis sie pojawil :) marchewka w tabbouleh, ciekawe, tym bardziej, ze u mnie marchewka zajmuje stale miejsce w lodowce. pozdrawiam!\nAmber 15 sierpnia 2011 10:01\nNa tym zdjęciu jest tak klimatycznie,wschodnio.Ach,pięknie!\nTabouleh różne ma oblicza.Twoje pyszne.\nNatychmiast chciałabym się częstować.Bez przegryzienia się składników...\nMargo 15 sierpnia 2011 18:13\nładnie wygląda, zobaczymy jak smakuje, no i jak Cię krytykować?\nnobleva 17 sierpnia 2011 13:53\nTo musi być pyszna wersja, bardzo mi się ten marchewkowy dodatek podoba!\nwykrywacz smaku 17 sierpnia 2011 21:16\njedyne co mamy do powiedzenia to - czekamy na zdjęcia! :) Przepiękna kolorystyka!\naga-aa 20 sierpnia 2011 10:34\njak ja lubię takie dania, szkoda że mój luby ich nie lubi :((\nKulinarna Wyspa 21 kwietnia 2012 20:55\nZapowiada się pyszna sałatka. Sama zapewne niebawem spróbuję ją przygotować dla siebie i kilku mi bliskich. Dzięki za oryginalny pomysł.\nDawid 25 lipca 2018 09:18


Davidoff VSOP / 40% / 0,7l\nKredo firmy Davodoff stały się słowa "Żyć każdą chwilą do maksimum".\nTwórcy marki wierzą, że prawdziwym luksusem jest życie namiętne i intensywne, z którego każdy moment należy wykorzystywać w pełni. Pasja do odkrywania i skupiania najlepszych materiałów, czy składników na świecie przyczyniła się do powstania tego wyjątkowego trunku, który ma być dowodem na fundamentalne założenie, że życie jest zbyt cenne by ulegać kompromisom.\nW koniaku Davidoff wyczuwamy orientalne i drzewne aromaty takie jak drzewo cedrowe, lukrecja, miód, a następnie nuty owocowe (śliwki). Doskonały balans między nutami drzewnymi i owocowymi sprawia, że koniak ten jest elegancki i przyjemny w odbiorze oraz posiada wyjątkowo przyjemny finisz z delikatnym akcentem dzikiej wiśni.\nDavidoff to marka rozpoznawalna na całym świecie, więc butelki sygnowane tym logo są nie tylko trunkiem znakomitej jakości, ale także wyjątkowo stylowym prezentem na różne okazje.\nTagi: koniak davidoff, davidoff vsop, francuski koniak, ekskluzywny koniak


Kruk chce mocniej rozwinąć skrzydła na obecnych rynkach [WYWIAD]\nStockWatch.pl > Kruk chce mocniej rozwinąć skrzydła na obecnych rynkach [WYWIAD]\n2014-04-04 09:43:55 Daniel Paćkowski\nStockWatch.pl: W tym roku nabyliście Państwo pierwszy duży portfel wierzytelności hipotecznych. Czym różni się ta działalność od dotychczasowej i jak ocenia Pan perspektywy dla tego rodzaju wierzytelności?\nPiotr Krupa: Zainwestowaliśmy 230 mln zł w portfel wierzytelności zabezpieczonych hipotecznie o łącznej wartości nominalnej około 710 mln zł, zakupiony od Getin Noble Banku. Inwestycja stanowi największy nakład na pojedynczy portfel wierzytelności w historii Grupy Kruk i jest jednocześnie oficjalnym otwarciem na nowy segment rynku wierzytelności zabezpieczonych hipotecznie.\nRynek obrotu wierzytelnościami hipotecznymi jest na początkowym etapie i chcielibyśmy czynnie uczestniczyć w jego rozwoju, kreując jednocześnie dobre praktyki w tym zakresie. Zgodnie z naszą strategią chcemy aktywnie uczestniczyć we wszystkich aukcjach portfeli wierzytelności konsumenckich niezabezpieczonych, zabezpieczonych hipotecznie oraz korporacyjnych. Spodziewamy się, że teraz banki będą coraz częściej organizowały aukcje nieregularnych wierzytelności hipotecznych. Kruk jest na nie gotowy, posiada odpowiednie zasoby organizacyjne i dostęp do finansowania, aby aktywnie uczestniczyć w rozwoju tego rynku. Wszędzie tam, gdzie będzie to tylko możliwe, chcemy polubownie porozumieć się z osobami zadłużonymi. Jesteśmy otwarci na dialog i poszukiwanie rozwiązań typu win-win. Także w wypadku wierzytelności hipotecznych przyświecać nam będzie strategia pro-ugodowa.\nPiotr Krupa, prezes grupy Kruk SA. (Fot. materiały spółki)\nKruk nie przestaje rozpieszczać akcjonariuszy. Państwa spółka znów pokazała bardzo dobre wyniki finansowe. Jakie czynniki złożyły się na tak dobre rezultaty 2013 roku?\nDo osiągnięcia bardzo dobrych wyników finansowych przyczyniły się między innymi inwestycje w portfele wierzytelności w latach 2011-2013. W tym okresie przeznaczyliśmy ponad 1,2 mld zł na zakup nowych portfeli wierzytelności. W samym 2013 roku inwestycje w portfele wyniosły 367 mln zł, czyli o 19 proc. więcej od nakładów inwestycyjnych w 2012 roku. Na koniec 2013 roku wartość nominalna wszystkich portfeli nabytych od początku działalności wynosiła 17,9 mld zł. To o 27 proc. więcej niż na koniec 2012 roku. Warto zauważyć, że poczynione inwestycje będą podstawą budowy wyników finansowych i przepływów pieniężnych również w kolejnych latach.\nW zeszłym roku spłaty z portfeli wyniosły 538 mln zł, w tym w samym czwartym kwartale 155 mln zł. Wygląda to na bardzo duży wzrost w porównaniu do lat poprzednich. Czy sytuacja dłużników uległa tak dużej poprawie w związku z ożywieniem gospodarczym?\nRekordowy poziom spłat jest wynikiem dobrych inwestycji z poprzednich lat. Obserwowana obecnie poprawa kondycji gospodarek krajów, w których działamy również może w niedalekiej przyszłości mieć pozytywny wpływ na wzrost poziomu spłat. Widzimy również efekty naszej strategii pro-ugodowej w stosunku do osób zadłużonych, którą prowadzimy od wielu lat. Nasza strategia rozkładania zadłużenia na raty dogodne do spłaty działa i jest skuteczna.\nW 2013 roku zwiększyliście Państwo nakłady na inwestycje w portfele wierzytelności o 19 proc. wobec roku wcześniej. Nie było to wyjątkiem, bo cały rynek sprzedaży portfeli w Polsce osiągnął rekordową wartość. Jak z perspektywy lidera ocenia Pan aktualną sytuację na rynku i czy w 2014 roku można spodziewać się wyhamowania trendu?\nRzeczywiście, jeśli chodzi o wartość nominalną oferowanych wierzytelności, to 2013 rok był rekordowy. Poziom inwestycji w portfele detaliczne utrzymał się jednak na stabilnym poziomie powyżej 1 mld zł. Nasze inwestycje pozwoliły nam na osiągnięcie około 19-proc. udziału w rynku w Polsce, a 22-proc. ogółem na wszystkich rynkach, na których działamy. Oczekujemy, że poziom inwestycji w portfele wierzytelności detalicznych utrzyma się na poziomie powyżej 1 mld zł. Widzimy istotny potencjał w segmencie wierzytelności hipotecznych oraz korporacyjnych, które w tym roku mogą trafić do sprzedaży na większą skalę. Jesteśmy przygotowani do inwestycji w wierzytelności hipoteczne oraz korporacyjne i chcemy aktywnie uczestniczyć we wzroście tego rynku.\nDziałalność polegająca na inkasie jest potocznie traktowana jako schyłkowa, a tymczasem w 2013 roku Państwa marża w tym segmencie wzrosła o 51 proc. Jaka jest tajemnica tak wysokiej rentowności i czy mimo rekordowej wartości portfeli, inkaso nadal będzie strategiczną częścią działalności Kruka?\nRynek inkaso jest bardzo konkurencyjny i nasze dobre wyniki są pochodną efektu skali i wysokiej efektywności operacyjnej. Biznes inkaso Kruka jest rentowny, a pozyskana w ten sposób wiedza przynosi także korzyści w obszarze nabywania pakietów wierzytelności. W 2013 roku w Polsce i w Rumunii łącznie udało nam się osiągnąć około 22-proc. udział w rynku inkaso. Przychody z tytułu inkaso wzrosły o 21 proc., z 32,9 mln zł w 2012 roku do 39,9 mln zł w 2013 roku. W tym samym czasie marża inkaso wzrosła o ponad 50 proc., z 12,4 mln zł w 2012 do 18,7 mln zł w 2013 roku. Segment inkaso zawsze był i będzie bardzo istotnym elementem modelu biznesowego Grupy Kruk.\nOd dobrych kilku kwartałów zapowiadacie Państwo wejście na kolejny rynek zagraniczny. Kiedy można się spodziewać ostatecznej decyzji i jakie rynki są teraz dla Państwa najbardziej interesujące?\nZależy nam na tym, aby wejście na nowy rynek było przeprowadzone z korzyścią dla spółki Kruk i jej akcjonariuszy. Dlatego staramy się dokładnie ważyć ryzyka oraz potencjalne drogi wejścia na nowy rynek. Obecnie bierzemy pod uwagę Niemcy, Hiszpanię oraz Turcję. Każdy z tych rynków ma ogromny potencjał konsumencki. Nasze pro-ugodowe podejście jest pozytywnie odbierane w tych krajach. Przykłady Rumunii, Czech oraz Słowacji pokazują, że nasz model biznesowy w pełni może funkcjonować na rynkach zagranicznych. Jeszcze w tym roku należy spodziewać się pierwszych widocznych kroków związanych z wejściem na nowy rynek. Preferujemy budowę organizacji od podstaw, ale nie wykluczamy akwizycji, jeśli pojawi się atrakcyjny podmiot na sprzedaż.\nW zeszłym roku Kruk rozpoczął program publicznej emisji obligacji. Kiedy można spodziewać się emisji kolejnej transzy papierów dłużnych?\nProgram emisji publicznej obligacji ma wartość 150 mln zł. Pod koniec ubiegłego roku z sukcesem uplasowaliśmy pierwszą transzę o wartości 15 mln zł. Cieszymy się, że inwestorzy nam zaufali i chcemy przeprowadzać kolejne emisje, choć nie jest to nasze jedyne źródło finansowania. Pozyskane środki są głównie wykorzystywane na inwestycje w nowe portfele wierzytelności, które mogą być finansowane również z innych źródeł: kredytów bankowych, emisji prywatnych czy dotychczasowych spłat z portfeli nabytych. Przypomnę, że w 2013 roku Kruk miał ponad 0,5 mld zł spłat z wierzytelności nabytych, które chcemy reinwestować.\n>> Więcej informacji na temat działalności grupy Kruk oraz jej wyników finansowych znajdziesz na specjalnej stronie dedykowanej spółce. >> Odwiedź microsite grupy Kruk w serwisie StockWatch.pl\nJakie cele stawia sobie spółka na 2014 rok, aby uznać go za kolejny rekordowy rok dla Kruka?\nChcielibyśmy w dalszym ciągu osiągać wyniki satysfakcjonujące naszych akcjonariuszy. W tym celu będziemy skupiać się na rozwoju działalności Kruka na rynkach, na których już jesteśmy, zarówno w segmencie konsumenckim, jak i hipotecznym oraz korporacyjnym. Jak już wspomniałem, w dłuższej perspektywie chcemy stworzyć rentowny biznes na nowym rynku zagranicznym. Dziękujemy naszym akcjonariuszom za dotychczasowe zaufanie i liczymy, że w 2014 roku również spełnimy ich oczekiwania.\nSesja pod znakiem Ostrołęki i odczytów makro, w grze Kruk, Enea i Energa Zawieszenie finansowania Ostrołęki (prawie) wszystkich ucieszyło, stając się tematem dnia na warszawskiej giełdzie. W drugiej jego połowie jednak pierwszoplanową rolę mogę odegrać już dane z USA. To one najprawdopodobniej zdecydują o tym, w jakich nastrojach inwestorzy będą żegnać tydzień.\nKruk: Popieramy zmiany, które miałyby na celu ukrócenie praktyk lichwiarskich\nW czwartek akcje największej polskiej spółki windykacyjnej tanieją o 12 proc. Wyprzedaż to efekt wypowiedzi wiceministra sprawiedliwości, który opowiada się za ograniczeniem możliwości egzekucji z nieruchomości i obrotu wierzytelnościami w Polsce.\nKoronawirus ciągnie w dół europejskie giełdy, w grze Orange Polska i Unimot\nSkokowy wzrost liczby ofiar śmiertelnych i potwierdzonych przypadków koronawirusa ponownie psuje nastroje na giełdach. W czwartek na GPW w centrum uwagi są mocne zmiany kursów Work Service, Unimotu, KRUKa i Orange Polska.\nKruk: Wartość długów polskich seniorów wzrosła o miliard zł r/r Przekracza już 5,7 mld zł\nPonad pół miliona polskich seniorów zmaga się z długami o łącznej wartości 5,7 mld zł, wynika z danych Grupy KRUK. To prawie o 1 mld zł więcej niż w ubiegłym roku. Długi osób powyżej 65. roku życia stanowią 13 proc. wszystkich spraw obsługiwanych przez Grupę KRUK w III kw. 2019 roku.\nRekordowe spłaty i niższe zyski Kruka w 2019 r.\nSpłaty od klientów Grupy KRUK na portfelach własnych wyniosły w 2019 roku 1,78 mld złotych, o 13 procent więcej niż w 2018 roku i najwięcej w historii jej działalności. W tym samym czasie Grupa zainwestowała łącznie w nowe portfele 781 mln złotych.\nDorota Kania i wydawnictwo Fronda w „Gazecie Polskiej” przepraszają szefa „Warszawskiej Gazety” za „Resortowe dzieci” wczoraj 17:15 (wirtualnemedia.pl)\nPPL ma zgodę UOKiK na przejęcie PHZ Baltona wczoraj 11:39 (portalspozywczy.pl)\nVRG: Jaki jest rozkład sił w modowej grupie wczoraj 05:15 (parkiet.com)\nVRG: Pora na zarząd 21.02.2020 05:00 (parkiet.com)\nMOL Group: Węgrzy mniej zarobili wczoraj 05:05 (parkiet.com)\nAlior Bank utworzył dodatkową rezerwę na "małe TSUE" 21.02.2020 18:46 (bankier.pl)\nMercor: słabszy kwartał 21.02.2020 18:37 (parkiet.com)