Bracia Ślubni I [Zygmunt Kaczkowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00427 006889 20281079 na godz. na dobę w sumie\nISBN: netpress_klasyka_0154 Data wydania:\nZygmunt Kaczkowski BRACIA ŚLUBNI I Konwersja: Nexto Digital Services\nBRACIA ŚLUBNI powieść z czasów augustowskich Tom I. Kaczkowski Zygmunt Nie to mąż, który żołdem rycerskim się bawi, Nic ten, który nad błaznom pomstą ręce krwawi, Nie to, który dość serca ma i wielkość siły, Ani też to, któremu i żywot nie miły, Nie to, który postronki targa a podkowy Żelazne w ręku łoma, nie to, kto stalowy Goźdź kręci, albo młyńskie zastanawia koło, Albo talerz dębowy rozbija o czoło, Nie to, który swą głową cudze drzwi wybija, Ani to, który garnców kilka duszkiem pija. Nie to, który szczęśliwie pojedynki stroi A nieprzyjaciela żadnego się nie boi, Nie to, który duż w ręku albo na raz trwały, Nie to, który szwank może wytrzymać nie mały: Ale ten, który mężnie fortuny skaranie I swe frasunki nosi, a żadnej odmianie Tak w złym jako i dobrym nie podległ, takiego Mężem zowę i dank mu daję męstwa swego. Hieronim Morsztyn.\nI. W ogromnej gór rozpadlinie, ciągnącej się od granic wsi Bereźnicy aż do brzegów rzeki Hoczewki, w prostej prawie linii od wschodu do zachodu, leżą dwie wsie graniczące ze sobą. Wsie te, z których większa zwie się Żernica a mniejsza Żerniczka, dawniej zapewne jednego domu bywały własnością, może nawet zgoła przez jednego były założone szlachcica; o ile wszakże świadczą najstarsze papiery i najdawniejsze podania, zawsze Żernica była gniazdem starożytnego domu Bobowskich, a na Żerniczce siadywali nieustępujący tamtym w niczem Osuchowscy. Obadwa te domy, od niepamiętnych czasów tak blisko sąsiadujący ze sobą, piękną też i nigdy niezakłóconą przyjaźń zawsze żywiły dla siebie, a lubo główną tej przyjaźni przyczyną było raz tak bliskie sąsiedztwo, a powtóre poczciwość i dobre serce chowające się spadkowo w obudwu tych rodach, toż jednak inni, czy to cudzej przyjaźni zazdrośni, czy to wszystko na świecie swoim rozumem tłómaczyć chcący, przypisywali to raczej temu, że tak Bobowscy jak Osuchowscy zarówno wiele ważyli sobie znakomitość swojego rodu i przybierając do siebie li tylko jeszcze Żurowskich, zawsze za pierwszych pod tym względem chcieli uchodzić w całej Sanockiej ziemi. Wszakże, gdyby nawet i ta była ich pięknych ku sobie afektów przyczyna, nie można im tego było brać za złe, bo rozpytawszy się starych ludzi i ksiąg starych się poradziwszy, nie można im było nieprzyznać pewnej słuszności. Bobowscy bowiem należeli rzeczywiście do najstarszych nietylko w ziemi Sanockiej ale nawet w całej Rzeczypospolitej rodów, a pieczętując się Gryffem, wiele mieli o sławie swoich przodków do opowiadania: i jeżeli sławnym jest w dziejach on Zygmunt z Bobowy, Podsędek ziemski Krakowski, którego podpis czytamy na przywileju Jedlińskim Władysława Jagiełły, a który na Grunewaldskiej potrzebie, obyczajem starych Polaków, kiedy się wszyscy herbowi, chociaż pomiędzy sobą nie krewni, pod jeden znak gromadzili, chorągiew Gryffów przywodził; jeżeli sławnym jest Jan Bobowski, którego regiment pieszy za Zygmunta IIIgo taką odznaczał się chwałą, a z któregoto regimentu wyszedł on późniejszemi czasy tak sławny wojownik Aleksander Lissowski; jeżeli sławnym nakoniec jest Albert Bobowski pod imieniem Ali-Beka znany, który za młodu przez Turków w niewolę wzięty i tam się poturczywszy, siedmnastu języków się nauczył i książki takie na świat wydał, które swojego czasu znała cała Europa; — toż i Osuchowscy, pieczętujący się Gozdawą, a liczący niemniej sławnych siedmiu swych przodków w Grunewaldskiej, czterech na Cecorskiej, a jedenastu na Wiedeńskiej potrzebie, nie mieli zupełnie powodu kłaść siebie niżej od swoich znakomitych sąsiadów. Przyjaźń też tych obudwu szlacheckich rodów pomiędzy sobą, której dawność i trwałość nie na lata jak dzisiaj, ani na lat dziesiątki, ale na wieki liczono, nie objawiała się światu samemi czczemi komplimentami, powtarzanemi sobie wzajemnie, ani drobnemi przysługami sąsiedzkiemi, które albo nic albo nie wiele kosztują; ale potwierdzoną ona była tysiącznemi opowieściami, które od lat najdawniejszych tradycyjnie od pokolenia do pokolenia przechodząc, świadczyły jawnie, że nie było tego dobra ziemskiego, któregoby w nagłym razie odmówił był kiedykolwiek dziedzic Żernicy dla dziedzica Żerniczki, albo przeciwnie. Opowiadano tedy, jako jeden Bobowski na wojnie Chocimskiej własną piersią zasłonił walczącego przy swoim boku Osuchowskiego i sam poległszy, życie tamtemu ocalił. Opowiadano dalej, jako znów na drugiej Chocimskiej Osuchowski dał się samowolnie wziąć w jassyr bisurmanom dla tego, ażeby już pojmanego wcześniej nie zostawić bez siebie Bobowskiego. Inna wieść niosła ze szczegółami wiadomość, jako jeden Bobowski za zginionym wśród burzliwych za Jana Kazimierza zamieszek Osuchowskim, lubo sam cało i zdrowo powrócił do domu i jeno mu było siedzieć i chwalić Pana Boga na dworze Żernickim, puścił się na długoletnią po całym świecie wędrówkę i póty się tułał po krajach zamorskich, póki swojego sąsiada ożenionego już w Danii nie odszukał i nie przyprowadził ze sobą; — z intercyzy zaś ślubnej panny Bobowskiej, która za panowania Jana IIIgo wyszła była za Bukowskiego, Sędziego ziemskiego Pilznieńskiego, można się dowodnie przekonać, że obdłużona powyżej wartości Żernica byłaby już wtenczas wyszła z rąk Bobowskich, gdyby był Osuchowski, podczaszy naówczas Przemyski, świeżo nabytej wsi swojej Procisnego nie sprzedał i tą summą Bobowskiego z rąk wierzycieli nie wykupił. Przyjaźń ta tak poświęconych dla siebie sąsiadów w początkach panowania pierwszego Sasa doszła nawet była do tego stopnia, że naówczas żyjący Żernicy i Żerniczki dziedzice budowali sobie tak zupełnie wedle jednego planu dwory i inne zabudowania, że przy zupełnem podobieństwie obudwóch wsiów położenia i miejsca, na którem też dwory stały, żadnej innej pomiędzy niemi nie było różnicy, krom tej, że naprzeciwko okien Żernickiego dworu, na drugiej stronie rzeczki, która także i wieś Żerniczkę przecinała, był las dębowy starożytny, którego już w Żerniczce niepodobna było zasadzić. Zresztą obadwa te dwory, które nietknięte prawie dotrwały aż do końca panowania Stanisława Augusta, zupełnie były podobne do siebie. I tak: naprzód przy samym wjeździe tu i tam stała brama wysoka, murowana, czworograniasta, nad którą nie wielkie się podnosiło piąterko, a w niem dwie izby dla wartowników. Za bramą rozciągał się coraz w górę podnoszący się dziedziniec, na którego środku nie było po staremu drzew żadnych, ani onej lipy rosochatej, samotnej, pod której cieniem zwykli zasiadać staruszkowie biali do kubka miodu, do pacierzy za poległych na wojnach dalekich ukochanych swych towarzyszy, do marzeń o dawnych czasach i do rozmyślań o onej trumnie dębowej, która stała nagotowiona pod łóżkiem, o Bogu odpuszczającym w łasce swej grzechy tego świata, o onym świecie nakoniec, przez nikogo nieodgadnionym a zapełnionym duchami ojców naszych, przyjaciół, krewnych.... ale na tem miejscu tak w Żernicy jak i w Żerniczce stał słup w pół człowieka wysoki, drewniany, z tablicą kwadratową na sobie, na której zamieszczony był zegar słoneczny. Około tego słupa w przytomności pańskiej, który z gośćmy siadywał w ganku, stawali masztalerze, kiedy na linewce puszczali na około dziedzińca tureckie ogiery, albo doma chowane źrebce, dla sprezentowania ich gościom; około tego słupa karmiono pańskie ogary codziennie i po powrocie z polowania łakomą dla nich dawano odprawę; około tego słupa nakoniec za nieposłuszeństwo, lenistwo, lub inną swawolę, stawiano sługi dworskie na wstyd i poprawę, bo nie było zwyczaju ani u jednego ani u drugiego z sąsiadów, za lada powodem bizunem boćkowskim okładać plecy chłopskie. Dalej za onym słupem a wprost naprzeciwko bramy, stał dwór murowany z kamienia; bo tak w jednej wsi jak i w drugiej łatwiej o kamień i wapno niż o drzewo budulcowe. Dwór był murowany po staroświecku, ganek miał z przodu na czterech słupach oparty i ławami opatrzony po bokach, w środku sień wielką kamiennemi wyścieloną płytami, po prawej izbę wielką gościnnną, w której wszystkie po przodkach odziedziczone i przez każdoczesnego dziedzica nabyte, niby na wystawę gościom były zgromadzone bogactwa: więc złotem tkana makata na Turkach pod Chocimem przez jednego z Bobowskich zdobyta w Żernickim dworze i podobna makata w Żerniczce przez jednego z Osuchowskich przywieziona z pod Wiednia; dalej tu i tam perskie dywany, drogocenne po brzegach złocone a z zamorskiego drzewa misternie rzezane sprzęty, w metalowe a grubo złocone ramy poujmowane zwierciadła, grające i kukające zegary, misterne malatury z historyi świętej i lada jakie rycerskich przodków portrety, dalej hełmy, misiurki i rdzą już zarośnięte pancerze, które ich właściciele zapomnieli wziąć z sobą do grobów, nakoniec srebra domowe, które poglądając na coraz gorsze czasy, herbownemi cechami swojemi i napisami z szaf dębowych przez szkła wyglądały. Za tą komnatą szły dalsze izby na około domu i było ich siedm, aż ósma, która się już po lewej stronie od sieni na samym rogu domu znajdowała, była tak tu jak i tam sypialnią pańską i kancelaryą. Po lewej stronie dworu, tak w Żernicy jak i w Żerniczce, stała wązka i długa oficyna, w której kuchnia, parę pokojów gościnnych i pomieszkania sług co przedniejszych; po prawej zaś już jedne za drugiemi wyciągały się stajnie i obory, stodoły i brogi, które znów drugi formowały czworogran i znów odpowiedni dworskiemu miały w swym środku dziedziniec, z tą jednak od tamtego różnicą, że tamten był czysty i gładką, w lecie co tydzień podkaszaną wyścielony murawą, ten zaś z jednej strony brunatnemi zarzucony mierzwami, z drugiej w samej rzeczy był stawem, ciemno-zieloną i swemi wyziewami zabijającą napełniony gnojówką. Takie wybudowali sobie dwory i obejścia nie rozerwaną przyjaźnią ze sobą powiązani sąsiedzi; jednakże z tą przyjaźnią, o której powiadano, że od niepamiętnych czasów nigdy się nie rozerwała ani na rok jeden, bo jeszcze zawsze za życia ojców synowie statecznym się ze sobą wiązali afektem, już zaraz z końcem panowania Augusta IIgo zdarzyło się tak, że się rozerwała na czas dłuższy i nie mogła mieć nadziei tak prędkiego zawiązania się na nowo. Stało się bowiem tak, że pan Fryderyk Osuchowski, Łowczy Sieradzki a Żerniczki naówczas dziedzic, jako to żołnierz sławny swojego czasu i niepraktykowanie gorący w boju, poszedłszy z królem Stanisławem Leszczyńskim do Gdańska, tam drapiąc się kędyś niepotrzebnie na mury forteczne ustrzelony w samo skronie od Sasów, padł i ducha wyzionął na miejscu, zostawiwszy w Żerniczce żonę i syna wprawdzie, ale takiego, któremu było dopiero lat kilka; — na Żernicy zaś jak siedział tak siedzał zawsze jeszcze stary pan Michał Bobowski Stolnik Sanocki! Około połowy panowania Augusta IIIgo, pan Michał Bobowski miał już lat siedmdziesiąt z okładem, a ci, którzy go pamiętali od dawna, powiadali nawet że więcej. Starzec to był wysoki wzrostem i tak chudy, że po obudwu stronach kontusza miał poprzyszywane szlifki sukienne, przez które pas musiał przeciągać, ażeby się z niego nie zsunął. Czuprynę na głowie miał białą jak mleko i tak gęstą jak szczotka; twarz miał obdłużną, której barwa żółtą była na czole jakby pargamin a na policzkach sinawa, nos wielki orli i oczy wielkie niebieskie, prawie zawsze nieruchome i zamyślone. Pan Stolnik Sanocki bywał po kilka razy posłem na sejmach i deputatem na trybunałach i wielkiego zachowania używał u szlachty; zachowanie to jednak nie tyle miał do zawdzięczenia swoim poselstwom i deputacyom, ile swojej nieporównanej znajomości wszystkich praw, statutów i konstytucji, którą nawet najzawołańszym imponował legistom, jako też i onej subtelnej sumienności, której aż nadto dostateczne dowody dawał niegdy na swoich funkcyach sądowych a dzisiaj jeszcze na kompromissach, na które zwykła się była zapisywać nie tylko cała ziemia Sanocka, ale nawet szlachta z ziem oddalonych. I te to funkcye sądowe, na których cały swój młodszy wiek strawił, jakoż i ustawiczne sądzenie sporów sąsiedzkich na sądach polubownych, od których nigdy wolnym być nie mógł, głównie zaś jego wrodzone do pracownictwa zamiłowanie, uczyniły z niego tak zapalonego jurystę, że lubo go do tego później już żadna nie zniewalała potrzeba, on jednak przez cały czas od zatrudnienia gospodarskiego wolny a nawet nieraz z uszczerbkiem gospodarstwa lub innych obowiązków rodzinnych, kodeksami i paragrafami tak był zajęty, jak gdyby krom tego nic już innego nie istniało na świecie. Pan Stolnik Sanocki miał, jak się to wyżej już rzekło, wieś dziedziczną Żernicę; prócz Żernicy dziedziczył jeszcze i na Rogach, wsi pięknej i bardzo intratnej a położonej pomiędzy Rymanowem i Krosnem, i zbyteczne to natężanie się nad paragrafami nic nie szkodziło tym obudwu dziedzictwom; bo wsie te były tak czyste od wszelkich długów a nawet od jakichkolwiek wątpliwości granicznych, że pan Stolnik raz rozgadawszy się szeroce z palestrantami w Sanoku, sam z własnej woli ofiarował tysiąc czerwonych złotych temu, któryby coś na nim sądownie wygrać potrafił, i żaden nie podjął się tego; biegłość ta jego w jurysteryi i te jeszcze zresztą przyniosła pożyteczne owoce, że dziedzic Żernicy i Rogów nie tylko nigdy nie pożądał cudzego grosza, ale nawet, jak powiadano, skrzynie w swej kancelaryi miał dobrze zaopatrzone i gotowizną i rewersami mniej gospodarnych sąsiadów, a że nie jedna drapieżna ręka, sięgająca po cudzy majątek i nie jednej familii majątkowy upadek, tylko jego pancerną paragrafami głową powstrzymane zostały, o tem wiedziała swojego czasu cała ziemia Sanocka, wiedziały i dalsze krainy. Ale pan Stolnik miał syna, rówieśnego prawie latami Łowczycowi Osuchowskiemu z Żerniczki, a synowi temu Józef było na imie. To dziecko można powiedzieć, że umęczone było za życia ojca. Ubrdało się bowiem panu Stolnikowi koniecznie z Józefka wielkiego uczynić legistę. Męczył też to dziecię tak statutami i paragrafami, że Józefek w dwunastym roku swojego życia, jakie tylko były znane natenczas w Polsce statuta i prawa, nie wyjąwszy nawet Speculum Saxonum i wszystkie Magdeburgie, umiał na pamięć jak pacierz, a oprócz tego wprawiał go był już ojciec w taką praktykę, że ten maluczki chłopiec sam musiał utrzymywać dekretarz wszystkich ojcowskich sądów kompromissarskich, a oprócz tego prowadzić także i sentencyonarz spraw takich, które nie dostały się nigdy panu Stolnikowi do sądzenia, a które on, dowiedziawszy się o nich tylko ze słuchu, rozsądzał sobie w domu tak dla ćwiczenia. Pan Bobowski miał dwie wsie dziedziczne, skrzynie pełne gotowych zasobów i reputacyę jednego z najzamożniejszych szlachty na całą ziemię, i był też nim w rzeczy: więc wpadło to w oczy sąsiadom że będąc w tak pięknej sytuacyi, jedynaka syna męczy tak bezpotrzebnie naukami, i litowali się nad Józefkiem i prosili za nim u ojca; ale to nic nie pomagało. Pan Stolnik powiadał:—Majątek w dzisiejszych czasach, rzecz bardzo krucha. Najbogatszy u mnie jest ten, który majątek ma w głowie. A zresztą, choćby i nie to, to warto coś także i dla sławy uczynić, bo jużciż rzecz oczewista, że kiedy ja, którego nic nie uczono za młodu, sam do tego doprowadziłem, że mnie znają na kilkadziesiąt mil na około, toż on, który już teraz zna wszystkie prawa na pamięć, kiedy do swoich lat przyjdzie, powinien być znany przynajmniej połowie Europy. Pan Albert Bobowski jeńcem był przyprowadzony do Carogrodu, a przecież nauczył się jeszcze siedmnaście języków, został pierwszym tłómaczem Sułtana a Ali Beka zna dzisiaj świat cały. Na próżno argument pana Stolnika argumentem zbijali sąsiedzi, napróżno powiadali: że nie dla Polaka to sława, na którą zarabia się piórem i niemieckiem nad bibułami ślęczeniem, że nie rzecz jest rycerskiego szczepu potomstwo do mniszego zatrudnienia zaprawiać, że się kości pradziadów, w stalnych pancerzach i skórach niedźwiedzich śpiące spokojnie po grobach, wstrzęsą od gniewu i wstydu, kiedy się dowiedzą, że ich wnukowie swych synów wychowują na mdłych jurystów i kancelaryjnych pisarków: wszystko to było napróżno! pan Stolnik bowiem jak raz co w swojej ułożył głowie to et sinam fractus dilabatur orbis, nie odstępywał od tego;—więc biedny Józefek bladł coraz bardziej i mizerniał pod pandektami, a starożytna krew Gryffów, która za igraszkę sobie miała gruchotać kości wyborowi krzyżackiego rycerstwa pod Grunewaldem, wysychała w nim już do szczętu. Ale nie dość jeszcze było tej męki, którą mu cierpieć przyszło pod okiem ojca. Kiedy bowiem Józefek doszedł lat kilkunastu, oddał go pan Stolnik do pana Pisarza grodzkiego Sanockiego na aplikanta, ażeby tam praktycznie poznał całą jurysteryę od deski do deski. Biedny chłopczyna, kiedy się nagle znalazł w Sanoku, i to ulokowany na najniższym szczeblu sądowniczej hierarchii w powiecie; sam nie wiedział co się z nim stało. Nie miał matki nieborak, któraby się swego dziecka ujęła i niedała mu się poniewierać pomiędzy sądowniczym motłochem, nie miał krewnych statecznych, którzyby byli potrafili przemódz niecofnione postanowienie ojca, nie miał przyjaciół nawet którzyby go dobrą radą wspomogli, łzy jego ukoili i pocieszając na teraz pokazali choć w oddaleniu nadzieję. Cierpiał też biedny Józefek w milczeniu, pracował po dniach i po nocach; a potyrany przez wszystkich, był jeszcze przedmiotem urągania i gburowatych przycinków dla podłej hałastry Popowiczów i Kutasińskich, którzy radzi widzieli potomka znakomitego rodu choć na chwilę na równi ze sobą. Jednakże i w tym małym i paragrafami zagłuszonym dzieciaku przebrała nakoniec miarkę swoją cierpliwość, a chociaż umiał sobie taki gwałt czynić w domu, że ani poznać nie dał posobie wrodzonej do paragrafów niechęci, tutaj jednak zdobył się na to, że nocą uciekłszy z kancelaryi pana Pisarza, przybiegł piechotą do ojca do Żernicy i do nóg mu upadłszy, zaklął go na wszystko: że raczej w Żernickim dworze, niżeliby miał być torbiferem w Sanoku. Zgniewał się pan Stolnik na syna, nie tyle za to że uciekł z funkcyi, ile za to, że palenie w piecach przeniósł nad stan jurysty, i nie odesłał go już napowrót do pana Pisarza, ale też go i ze swojego paragrafowego objęcia nie wypuścił już aż do śmierci. Męczył się tedy znowu Józefek nad pandektami i po staremu a nawet z wrastającym wiekiem i objęciem, coraz obszerniejszą i cięższą musiał pełnić służbę około dekretarzów i sentencyonarzów i było tak, że kiedy pan Stolnik już był ociemniał a pan Józef, już chłop setny natenczas i pod wąsem, czytając mu różne konstytucye albo dekreta sejmowe przy łóżku, w czem się omylił, to akiego jeszcze nieraz kpa wziął za to, jak gdyby miał dopiero lat dziesięć albo dwanaście. Tymczasem kiedy takie wychowanie odbierał przyszły dziedzic Żernicy, całkiem inaczej się działo w Żerniczce. Pani Łowczyna Osuchowska, kobieta już nie młoda wiekiem i podobno niegdy nie bardzo szczęśliwa w pożyciu z mężem, z siedmiorga po kolei pomarłych dzieci modlitwami sobie u Pana Boga uprosiwszy życie tego jednego, takie dawała wychowanie swojemu ukochanemu Stasiowi, jak Bóg dał albo jak zrządzały przypadki. Najprzód tedy, lubo wiedziała dobrze, że wtych czasach i szlachetnie urodzonemu dziecku koniecznie potrzeba nauki i lubo pragnęła z duszy ażeby jej Staś ukochany jeżeli nie więcej, to przynajmniej tyle posiadał nauk co wojewodzie który lub kasztelanie Krakowski, toż jednak tak długo nie mogła się oswoić z samą tą myślą, że w tym celu trzeba go będzie odwieźć do miasta do jakiego konwiktu i samej pozostać w Żerniczce, że Stasio już dwunasty rok kończył i zaledwie to wiedział, że są jakieś druki i litery na świecie. Ale za to umiał on celnie z łuku strzelać do tarczy, koni oklep dosiadać, ptaki imać na siłki lub w samotrzaski a nawet i do flinty już się nie raz porywał, czemu wszystkiemu nietylko nigdy nie przeszkadzała, ale owszem nawet sama lubiła przyglądać się matka i cieszyło ją to, i powiadała:—Nieodrodna to krew Gozdawitów; czysto ojcowska natura. — A trzeba wiedzieć, że pani Łowczyna była z domu Orzelska i jej ojcowie pieczętowali się także Gozdawą. Śród tego czasu pan Stolnik Sanocki tej i owej niedzieli pozwalał swojemu Józefkowi przejść pieszo albo przejechać się wózkiem do Żerniczki, do Stasia. I było to wielkie szczęście dla Józefka natenczas i największa uciecha. Jednakże kiedy tam przyjechawszy, wybiegł z swoim rówiennikiem w podwórze i sam chudy, blady, z pożółkłą na twarzy i do pargaminów podobną cerą, z zapadniętemi piersiami, zaledwie zdaleka śmiał patrzeć, jak tamten chłopiec czerstwy, rumiany i z natury odważny, koni śmiało dosiadał, przez płoty i rowy swawolnie sadził i po drzewach się wspinał dla założenia tam siłek lub otrzęsienia owoców, to aż się dusza w nim radowała i śmiał się, ale często śród śmiechu odwracał się nagle, wzdychał ciężko i płakał. Staś poczciwy, lubo nie wiele się znał na westchnieniach i płaczu, jednak zasmuconego ujrzawszy sąsiada rad porzucał swawolę i pocieszał go jak mógł w tym frasunku, a kiedy nie wiedział już co wymyślić doradzał mu iżby namówił ojca, aby go do szkół odesłał: tam — powiadał — napędzimy księży ze szkoły i będziemy swawolić do syta. Ale wkrótce i Stasiowa swawola niespodziewanie się zakończyła; przyjechał bowiem około tego czasu brat stryjeczny pani Łowczynej do Żerniczki, brat który był Pijarem, księdzem mszalnym i professorem w konwikcie Warszawskim, a który miał w imieniu swojego rodzeństwa ułożyć się o podział jakiejś świeżo spadłej spuścizny z panią Łowczyną. Ksiądz ten, kiedy obaczyl 12to-letniego chłopca, urodzenia szlacheckiego, nie umiejącego ani czytać ani pisać, ledwie chciał wierzyć temu, że Żerniczka jeszcze w granicach Rzeczypospolitej Polskiej leży, i odprawiwszy kilka mszy świętych na przebłaganie Pana Boga za taką herezyę, płaczącą matkę zostawił w domu, a ciekawego Stasia zabrał ze sobą. Odpadła tedy Józefkowi natenczas nawet i ta ostatnia rozrywka. A kiedy w lat dziesięć potem pan Łowczyc Osuchowski, strawiwszy te lata częścią na naukach, częścią na jakiejś służbie dworskiej już młodzian i pod wąsem, piśmienny i dobrze po świecie otarty na swoje dziedzictwo powrócił, to zastał wiele odmian jak zwyczajnie w lat dziesięć na świecie: wielu sąsiadów i przyjaciół wymarło, wiele młodzieży podorosło; matka jego już się zestarzała na dobre, pan Stolnik już był ze starości ociemniał, ale pan Józef, lubo już był także wyrósł potężnie i zmężniał, jednakże zawsze jeszcze ślęczał dniem i nocą nad coraz nowemi księgami i zapewne o nie mało statecznych wiadomości wzbogaciła się jego głowa, ale ze świata żywego snać tylko tyle przybyło mu wyobrażeń, ile ich na kilko-miesięcznej praktyce u pana Pisarza w Sanoku mógł nabyć. Przybywszy pan Łowczyc do domu i nacieszywszy się z matką swoją do syta, niebawem też pojawił się i w Żernicy, a tam ujrzawszy co się z jego towarzyszem zabaw dziecinnych jeszcze wciąż dzieje, jako to człek już światowy i pomiędzy młodzieżą miejską i dworską cokolwiek już ośmielony, i tą śmiałości swoją temci bardziej na prowincyi pochwalić się chcący, zaraz też ze swojemi uwagami w tym względzie przed panem Stolnikiem wyjechał. Ale pan Stolnik nie był tym człowiekiem, któremuby ktoś swoim rozumem mógł imponować, a tembardziej człek młody i niedowarzony; wyciął on też zaraz panu Łowczycowi potężną oracyę a nakoniec dodał: — Jeżeli łaska, to przyjeżdżaj sobie do mego Józefka, bardzo mnie to kontentować będzie; zawsze to Osuchowscy zaszczycali swoją przyjaźnią Bobowskich, więc i wy możecie sobie razem koni dosiadać albo w palcaty pójść czasem ze sobą, bo to młodzież to lubi swawolę — ale opiekę nad Józefkiem zostaw z łaski swojej już temu, któremu ją Bóg sam poruczył. — I tak zostało znowu po dawnemu. Pomimo to jednak Łowczyc zrazu, już to przez dobre serce i przyjaźń, którą miał dla Stolnikowicza, już to z nudów, których po dworskiem i miejskiem życiu doznawać musiał w Żerniczce, często się jawił Żernicy; lecz kiedy się z czasem pokazało, że jego usposobienia z usposobieniami Józefa, jego cały nawet charakter z charakterem tamtego tak nie są zgodne, że się pomiędzy nimi żadna bliższa nie zawiązuje relacya, to przestał całkiem bywać w Żernicy a znalazłszy dla siebie odpowiedniejszą kompanię w powiatowej młodzieży, a głównie pomiędzy jej junakami, których natenczas kilkunastu było w Sanockiej ziemi, zostawił Józefka i nadal opiece Boskiej i pana Stolnika. W kilka lat jednak potem postać rzeczy całkiem się zmieniła: pan Stolnik bowiem, obłożony kodeksami i konstytucyami, oblany łzami swojego szczerze do siebie przywiązanego syna, przeniósł się na świat tamten, ażeby stanąć także pod oną Grunewaldską Gryffów chorągwią, pod którą wszyscy jego ojcowie się gromadzili, ale pod którą jeszcze dotychczas żadnego Gryffa legisty nie było. Po śmierci ojca pan Stolnikowicz gorącemi zalał się łzami. Pojrzał po świecie i widział świat wielki i szeroki i zimny, trudny do przejścia, nie podobny do zrozumienia, tak jako jest w książkach; pojrzał po swoim majątku i widział dwór i wieś ludną, sług pełno, poddanych, dobytku i sprzętów; pojrzał po sobie i widział siebie osieroconym, samotnym, niedołężnym i nieumiejącym nawet jednego dać kroku i znowu zalał się łzami. I jeszcze raz zalał się łzami, kiedy się przekonał u siebie, że nawet pogrzebu ojcu zarządzić nie będzie w stanie. Tak długo płacząc samotnie i rozmyślając nad sobą, posłał nareszcie po pana Łowczyca. Pan Łowczyc natychmiast przyjechał, jak mógł tak sąsiada swego we łzach i żalu utulił i nie odstępując już ani krokiem od niego, pogrzeb piękny zarządził, nabożeństwo wielkie rozkazał, gości siła pospraszał, w kuchni ład przyzwoity uczynił, piwnicę od lat kilkunastu nietkniętą otworzył, i wszystko tak pięknie zrobił, że było aż nadto dobrze jak na smutny obrzęd pogrzebu. Józefek, który do niczego ani się nie odezwał, nie mógł się dosyć nadziwić, jak to Staś temu wszystkiemu podoła, będąc tak młodym jak on i nie mając nikogo starszego nad sobą, ale przy stypie jeszcze bardziej się dziwił, jako ludzie starzy i bardzo stateczni jego zdrowie pili wielkiemi puharami, kłaniali mu się wszyscy i z taką się oświadczali przyjaźnią, jak gdyby jakieś największe do tego ich zniewalały obowiązki. A ponieważ wiedział, że ci ludzie żadnych względem mego obowiązków nie mają i tylko z dobrego serca to czynić mogą, więc nabrał innej otuchy i innych wyobrażeń o ludziach i świecie, niżeli te, które mógł o nich powziąść z akcyj sądowych i karnych kodeksów. Tymczasem przez zawezwanie pomocy pana Łowczyca do urządzenia pogrzebu, zawiązał się znów bliższy stosunek pomiędzy obudwoma młodymi sąsiadami, a ponieważ pan Stolnikowicz ciągle jeszcze nie mógł się obchodzić bez rady i pomocy pana Łowczyca, i prawie gwałtem go trzymał u siebie, więc ten stosunek ścieśniał się coraz bardziej, że nakoniec przypomniały się im chwile ich pacholęctwa, odświeżone zostały one stare powieści o Bobowskich i Osuchowskich przyjaźni i wzajemnych poświęceniach dla siebie, nastąpiły niebawem ich samych wywnętrzenia się i spowiedzie, pragnienia i żale, aż też przyszło do tego, do czego pomiędzy młodymi tak łatwo przychodzi, że w sercach wnuków zasiane zostały nasiona tej samej przyjaźni, która przez tyle wieków kojarzyła ze sobą ich ojców i dziadów. W kilka tygodni też po śmierci pana Stolnika, siedzieli obadwa sąsiedzi w ganku na ławie a pan Łowczyc tak mówił: — Bóg widzi, panie Józefie, że już nie co innego jedno rzeczywiście taka wola Boża być musi, ażeby Bobowscy nie rozrywali swojej sławnej przyjaźni z Osuchowskimi. Bo jużciż ja, tyle świata przedeptałem, tyle różnych ludzi a tyle młodzieży poznałem, a jak moją matkę rodzoną kocham i lat setnych przy dobrem zdrowiu jej życzę, tak jeszcze przed nikim moje serce się tak rado nie otwierało, jako przed tobą. — Bóg-że ci zapłać za to, panie Stanisławie — odpowiedział smutnym tonem pan Stolnikowicz — i Bóg daj także w łasce swojej, ażeby ta przyjaźń nasza, która się zawiązuje tak pięknie, tak szczęśliwe przynosiła owoce, jako przynosiły wszystkie przyjaźnie naszych ojców i dziadów. Nikomu bo też zapewnie z moich przodków tak przyjaźń Osuchowskiego nie była potrzebną, jak mnie nieszczęsnemu: żaden też pewno Bobowski tak niezaradny i tak niedołężny nie był rzucony na świat jak ja. — Ej! nie jest to tak źle panie bracie — przerwał znów Osuchowski — jak ci się widzi. Nie znasz wprawdzie jeszcze świata, tak jak potrzeba, ale masz ty swój rozum, który snadno się czuć daje w każdem twem słowie i dasz ty sobie z nim radę. — Gdzie tam panie bracie, gdzie tam, tak niejest. Nieznasz mnie jeszcze dobrze i dla tego tak pochlebną masz o moim rozumie opiniję, Naślęczało się wprawdzie nad książkami nie mało i wie się dziś pewno, jako wyglądał Rzym niegdy, jak wyglądała Grecya, wie się jakie prawa dyktował Solon, jakie Drako, jakie Lykurgus, zna się pisma Justyniana, zna się Pandekta a Cyceroniańskie oracye co przedniejsze umie się prawie na pamięć: ale czy to mnie nauczy, jak gospodarować w Żernicy, jak siać, jak orać i zbierać, jak konie chować i bydło, jak to sprzedawać, jak inne kupować, tak aby fortuna rodzicielska nierozleciała się w cztery wiatry? Zna się to też jeszcze Statuta Wiślickie i Sandomirskie, zna się konstytucje koronne i litewskie, ba całe Volumina Legum gdyby drugi pacierz tkwią mi jeszcze w pamięci, ale czy to mnie nauczy, jak przyjąć sąsiada, jak się nachodzić w gościnie, komu jaki dać pokłon i jaką cześć oddać, a głównie, czy to mnie obroni od śmiechu i szyderstwa sąsiadów, kiedy się dowiedzą, że ja, potomek przodków rycerskich i z miecza po wszystkich wojnach wsławionych, dzisiaj konia dosiąść nie umiem, szabli nie podołam, marnej flinty nabić nie umiem?.. o Boże! czyż pokazać mi się tak ludziom? — Daj-no pokój, daj-no pokój, panie Józefie — odezwał się na to pan Osuchowski —nie święci to garnki lepią mospanie. Nie wiele to potrzeba na to, ażeby ten marny świat poznać, a z niektórej strony może nawet lepiej całkiem go nie poznawać. Nie tacy to straszni zresztą ci zuchowie, którzy się radzi z innych naśmiewają. Czynią oni sobie rum szablą, czynią, aż trafi się taki, który cięcie pochwyci i nakreskuje łeb junacki tak dobrze, jak i nie junacki. Ot ja mospanie, fechtmistrzem nie jestem, sztukom niemieckim nie rozumiem anim też nowe jakie cięcie wynalazł, a kiedym stanął przed dwoma laty z panem Chryzantym Nowosieleckim, który się do pierwszych junaków tej ziemi liczy, to któż się pierwszy za gębę złapał i krzyknął gwałtu? on a nie ja pewnie. A u pana Dzianotta przeszłego roku, kiedy pan Deręgowski, który już zapewno jest gracz najpierwszy, bo i nie ma co mówić, but mój wsadził sobie na głowę jak czapkę i naśmiewał się ze mnie mówiąc, że chyba jeno słoń afrykański, ale żaden człowiek tak grubej nogi mieć nie może i powadziliśmy się ze sobą, że przyszło do bitwy: to komuż pół czupryny ze łba zgolono, aby ranę opatrzyć? jemu a nie mnie pewnie. A ot znowu temu kilka tygodni u pana Libańskiego w Jabłonkach, kiedy nastawiano płotów w dziedzińcu kilka jeden za drugim i certowano się o to, kto je bez zastanowienia się po kolei przeskoczy, to kogóż niecierpliwość wzięła, że wsiadł na konia i bez certowania się poprzeskakiwał je wszystkie najpierwszy? mnie pewno a nie którego z onych wielkich rycerzów. Owoż to nie tak znów bardzo straszno pomiędzy junakami tego świata, jak to sobie wystawiasz i to ci powiadam, że jeżeli w tobie prawdziwa krew starych Gryffów płynie a przyłożysz k'temu ręki a głowy, to taki nic nie będzie ze szczerych chęci pana Stolnika: Bobowski za kratkami stawać nie będzie, jeno po staremu jak Bóg przykazał, obciąwszy i nakreskowawszy tego owego będzie tak żył jako żyli ojcowie jego. — Pan Bógby z ciebie mówił, panie Stanisławie — rzekł na to z westchnieniem pan Stolnikowicz, ale jakoś ja nie wiele mam w tem nadziei. — Tem większą ja mam za to nadzieję; — podchwycił Łowczyc — jeżeli bowiem taki, który już ma wprawną rękę do broni i konia, dobre ma rozumienie o sobie, to lepiej dla niego, bo tem większych sztuk dokazywać będzie i nic mu się nigdy nie stanie; ale gdyby zasie taki, który nic jeszcze nie umie wiele rozumiał o sobie, to na nic, bo w rychle albo karku nadłamie, albo go lada kto zrąbie na trzaski. — Prawdo powiadasz, jak mnie Bóg miły, tyś mądry człowiek. — Gdzież tam, panie bracie — powiadał dalej pan Osuchowski — jam jest człek prosty a mądrości u mnie tyle, ilem jej sam wynalazł; ale jeżeli mnie słuchać będziesz, to się na człowieka wykierujesz za to ci ręczę. — Co mówisz! — zawołał na to z radością Bobowski — chciałżebyś się ty mną tak zająć, ażebyś mnie na takiego człowieka wykierował, jak wszyscy inni? — Dla czegóż nie! — odpowiedział tamten — uczynię to z chęcią i z serca. Tylko słuchać mnie musisz tak, jako słuchałeś niegdy pana Stolnika. — Słuchać cię będę we wszystkiem. — Więc kiedy tak — rzekł na to Osuchowski, poprawiając się na swojej ławie — więc nie ma czego odwlekać. Każden dzień nadaremnie miniony nigdy się już nie powróci. Zaczynajmy więc zaraz dzisiaj a zaczynajmy od tego, żeby się jakoś tych bibuł pozbyć, których ono tyle widzę w kancelaryi nieboszczyka Stolnika, a które mnie tak rażą w oczy że się zawsze plecyma obracam do tego uczonego izbiska. Bibuły — mówił dalej pan Łowczyc — rzecz to potrzebna na świecie, bo człowiek by i listu napisać nie potrafił nie mając z niemi znajomości, ale chroń Boże tego, któryby im całą swą duszę zapisał i bodajby nigdy nie przyszły dla nas te czasy w których w księgach będziemy szukać zbawienia. Uczyli ci i mnie Pijarowie i nie mało się także nasiedziałem nad bibułami, bo prawie trzy lata mnie uczono samego czytania; nabijali mnie potem w głowę i łacinę i różne filozofie pogańskie, ale to sobie powiadam i zawsze powiadać będę, żem się na dworze Hetmańskim za rok jeden daleko więcej rozumu nauczył, niż u Pijarów za dziesięć, a jedna baba dała mi więcej poznać diabelstwa tego świata, niżeli mnie nauczyły morałów... Potem — powiadał dalej pan Łowczyc — pójdziemy do stajni i obaczymy jakie to konie łacinnicy chowają i czy to będzie wsiąść na co; dalej obaczymy broń, jaka się ostała po panu Stolniku, bo to rzecz główna a zresztą niech już sam Bóg radzi o swojej czeladzi. Pan Stolnikowicz, zapewniwszy się już dowodnie z tych słów pana Łowczyca, że się nie zostanie bez przewodnika na tym strasznym dla niego świecie, który, znając go li tylko z processów i opowieści wystawiał sobie napełnionym samymi rębaczami czyhającymi na krew ludzką i samymi jurystami, czyhającymi na majątki szlacheckie, bardzo się uradował, a nie umiejąc utaić swojej radości, rzucił się swemu rówieśnikowi na szyję i obcałował go tak, jak nigdy jeszcze nie całował nikogo w swem życiu. Nie popuścił też już ani na chwilę pana Łowczyca, nagląc go, ażeby jak najprędzej zarządził nim, jego biblioteką, stajnią, piwnicą, gospodarstwem, zgoła całą fortuną. I tak zaczęła się nowa robota w Żernicy. Najpierw tedy nałożono stos wielki na środku dziedzińca i wrzucono weń wszystkie książki i pisma, jakie się najdowały w kancelaryi pana Stolnika, a kiedy płomień wielki wystrzelił w górę i pożerał łakomie Volumina Legum i konstytucye, Cycerona mowy i dekretarze pana Stolnika, pan Józef wpatrywał się w to dziwne widowisko i tak nagle posmutniał, że nie tylko westchnienia jedne za drugiemi wciąż wydobywały się z jego piersi, ale nawet i łza jedna i druga zakręciła się w oku. Pan Józef bowiem miał serce czułe i kochał ojca swego nad życie, więc żal mu się zrobiło, tych prac ojcowskich, tak niegdy przez niego cenionych, i żal tych smutnych wprawdzie ale zawsze własnych jego młodości pamiątek. Pan Stanisław miał także serce nie zgłazu ale nie na straty tak rzeczy obrzydłych jak pargaminy, patrząc tedy na niepotrzebną czułość pana Józefa, odezwał się zaraz w ten sens: — Widzisz, nie źle się to robi, że się niszczą te księgi i szpargały, bo to czem skorupka nawrze tem koniecznie cuchnąć musi, a tem bardziej też wtedy, kiedy się w nią tę samą ciecz wleje, którą niegdy nawarła. Nawróciłbyś się ty kochanku za lada powodem do tych woluminów, gdybyś je miał pod ręką, a tak gdy ich nie będzie a przyjdzie ci chwila markotna, to raczej na konia wsiądziesz i poharcujesz trochę, albo z pistoletu sobie postrzelasz do tarczy i to się przyda na coś tobie i Rzeczypospolitej, bo jeden mąż zbrojny i sprawny wiece u niej wart niżeli cała akademia palestrantów i łacinników. Ale to nie ma jeszcze o tem z kim gadać, kiedy nie wiesz nawet, co to jest Rzeczpospolita. — Tak znowu nie jest — odezwał się na to cały zarumieniony Bobowski — wiem przecie nie tylko czem jest ta nasza, ale czem są i czem stoją wszystkie potencje na świecie. — Tego nie zaprzeczam — odpowiedział Osuchowski — rozumiem nawet, że wiesz o tem więcej niżeli ja a może i więcej, niżeli który akademik Krakowski, ale zawsze to inak jest w książce a inak w naturze, i za prawdę powiadam tobie, że dużo jeszcze obaczysz, kiedy się obejrzysz po świecie. — To też to nadzieja, że nie taki jest świat w naturze, jaki wymalował mi się w owych księgach prawniczych, daje mi jeszcze otuchę jakiejś znośnej przyszłości, jednakże tylko wtedy ta otucha mnie nie opuści, jeżeli ty mnie nie zechcesz opuścić, panie bracie. Zapewnił go tedy pan Łowczyc krótko a węzłowato, że na niego liczyć może jak na Zawiszę i jeszcze kilka innych do tego przyłączył sensów moralnych o życiu i świecie, z których, jeżeli widać było, że lubo młody znał już dosyć świata i ludzi, toż nie mniej także się pokazywało, że pan Stanisław, chociaż nie wiele sobie ważył mądrość książkową i nie mówił ozdobnie, jednakże z poważnej strony patrzał na świat, na życie i ludzi i serce miał w ciele piękne i ozdobne. A kiedy stos książek i pargaminów, przypominający czasy Zygmunta III., w których takie stosy prawie nie wygasały w Polsce, już począł się zniżać zapadać, przeszli panowie młodzi do stajen i do całego gospodarstwa, przeszli mój wię, ażeby zburzyć wszystko od gruntu i nie namyślając się wiele, nowy ład i nowy rozum zaprowadzić we wszystkich kątach, tak jak to zwykle bywało w tej naszej Polsce, kiedy młody syn nagle odziedzicza fortunę po ojcu. I cokolwiek o tym nowym ładzie w domowem i po zadomowem gospodarstwie Żernickiem sobie kto myśleć może, albo co już natenczas o tem szeptał i do zrozumienia sobie dawali zawsze spraw cudzych ciekawi sąsiedzi, nie będę tutaj opowiadał szeroce i długo: jednakże tego pominąć nie mogę, że ktoby był pana Bobowskiego młodego znał dobrze natenczas, kiedy go ojciec zostawił swej rozległej fortuny dziedzicem, i ktoby był znał młodzież ówczesną prowincjonalną jak była żwawą, tylko bronią, łowami i końmi zajętą i w swem junactwie pod każdym względem prawie zawsze aż szaleństwa dosięgającą; ten byłby nigdy nie przypuścił, ażeby człowiek taki, który od niemowlęctwa aż do dwudziestego piątego roku swojego żywota, wszystkie dnie swoje i połowę nocy nad księgami prześlęczał który do tego czasu jeszcze szabli wziąć w rękę nie umiał, konia dosiąść nie zdołał, dzikiego zwierza w kniei nawet nie widział, ażeby człowiek taki mówię, mógł się nie tylko całkiem na podobnego wszystkim ówczesnym szlacheckiego młodzieńca przerobić, ale nawet ażeby tylko mógł był wstąpić w ich grono z innym skutkiem, jak przyjmując przy pierwszym kroku zaraz choralny śmiech szyderstwa a może i wzgardy na siebie, a na przyszłość i na zawsze już rolę niedołężnego papinka, służącego tylko za cel wcale nieoględnym przycinkom i częstokroć grubym żartom powiatowej młodzieży. I miałby był może słuszność ten, któryby tak był się domyślał, bo stoi tam gdzieś w książkach takie prawo przepisane z natury, że jeżeli się drzewo skrzywi za młodu, to już krzywo rość będzie aż do samej starości. Ale jest drugie prawo istniejące w samej naturze, a to prawo dziedzictwa we krwi ojcowskiej i w mleku matczynem cnót i przywar po swoich przodkach. I dla tego to prawa, które i w Polsce póty było w całej swej mocy, póki ściślej się w sobie zamykały familie, póki solidarnością pomiędzy sobą związani jeden za wszystkich i wszyscy za jednego odpowiadali członkowie jednego domu, póki ojcowie familii w swych testamentach pierwej rozporządzali dobrem moralnem i zdolnościami swoich następców, a dopiero fortuną, póki hańba syna lub córki spadała na czoło całego domu, póki nakoniec mężowie żenili się w sile i czerstwości swojego wieku, a panny idąc za mąż umierały dla świata a poczynały żyć dla tej, w którą wstępywały, familii — dlatego to prawa właśnie i pan Bobowski, choć nakrzywiony za młodu, kiedy przyczyna skrzywienia się jego kolei życia usunioną została, jak gdyby różczką czarodziejską dotknięty, stał się od razu tak pełnym dobrych i złych ale zawsze tych samych usposobień, jakich bywali oni przodkowie jego, którzy sami sobą chorągiew postawili pod Grunewaldem i którzy swym własnym sumptem pułki posyłali na wojny. Krew Gryffów odezwała się w panu Józefie tubalnym głosem i w mgnieniu oka zdobyła dla siebie na powrót te prawa, które lej wydrzeć usiłowano. I słyszeli o tem już wszyscy, i dziwowali się temu, i niedowierzali niektórzy a jednak tak było w istocie. Jeszcze bowiem nie porósł był dobrze trawą grób nieboszczyka Stolnika, kiedy na egzekwiach za duszę tego sławnego jurysty i sędziego polubownego, przez jego syna wyprawianych w Żernicy, zdarzyły się dwa wypadki, które jeżeli nie dowiodły zgromadzonej tam szlacheckiej młodzieży, że Stolnikowicz godzien jest zupełnie ich towarzystwa, to przekonały ją przynajmniej, że już wstąpił na oną drogę, na której wielbiciele starożytnej, rycerskiej Gryffów chwały widzieć go sobie życzyli. Kiedy bowiem Starosta Giebułtowski, chcąc się obrachować z panem Kossowskim z Myczkowa z należytości za zboże, którego mu był po spalenia się jego do siewu dostarczył i nie mógł w to potrafić w pamięci, to ani kawałeczka papieru nie można już było wynaleźć w całym Żernickim dworze i to był jeden wypadek który tak mocno zadziwił wszystkich, że aż szlachta, przyzwyczajona dwór Żernicki nazywać papiernią, sama sobie niechciała uwierzyć; drugi zasie wypadek był ten, że pan Deręgowski, Stolnik Ostrzeszowski, wielki junak i biba swojego czasu, kiedy na onej stypie spiwszy się setnie, chciał się przespać cokolwiek i w tym celu wylazł na ono piąterko umieszczone nad bramą, to zamiast zastać tam tak jak dawniej bywało, spokojną izbę trębacza i wartownika, wpadł do psiarni pomiędzy wygłodzonych czterdzieści ogarów i brytanów, od których omal że żywcem zjedzony nie został. A kiedy w rok potem na imieninach w Jabłonkach pan Stolnikowicz ujmując się za przycinki, z któremi się tam przytomny Węgier, niejaki graf Syrmaj, po kilkakrotnie przeciwko całej szlachcie Sanockiej wypuścił, tegoż grafa Syrmaja na rękę wyzwał i tak go zesiekł, że w kilka tygodni potem pana Deręgowskiego, który tam był z końmi pojechał na jarmark, aż za to pojmano i już pod szubienicę prowadzono na Węgrzech — to nietylko mu za to cała ziemia chórem takie wrzasnęła laudum, że przez kilka miesięcy jego echa jeszcze się odzywały, ale pan Osuchowski zaraz mu się rzucił na szyję i zawołał one wszystkim pamiętne słowa: — Panie Józefie! masz mnie na całe życie. Jakoż rzeczywiście od tego snać dopiero momentu pan Osuchowski, czy już z natury przezorny i nad każdym uczynkiem poważnie namyślać się lubiący, czy wypadkami swojego życia tej cnoty nauczony, oddał duszę i ciało panu Bobowskiemu, a już w parę tygodni potem obadwa przyjaciele zgodzili się na to, ażeby tę przyjaźń swoją, w dawnych wiekach przez ojców naszych używanym zwyczajem, Panu Bogu ofiarować i w Jego oczach trwałym i statecznym ślubem uświęcić. I piękne to było widowisko w Hoczewskim kościele, ostatnie już niestety z onych wszystkich widowisk, w których się tak jasno i wspaniale odbijały szczerość i prostota na pozór a jednak dla nas już nie dościgniona wielkość serca naszych pradziadów. A działo się to w samą niedzielę Zielonych świątek i wszystka szlachta okoliczna była zgromadzona w kościele. Po summie i po odśpiewaniu pieśni nabożnych, kiedy już lud prosty się wyniósł i sami tylko honoratiores zostali, panowie Bobowski i Osuchowski, w świąteczne suknie ubrani i świątecznie na duszy przystrojeni, bo po spowiedzi i św. komunii będący, trzymając się za ręce obadwa, przystąpili do ołtarza i uklękli na stopniach na których już ksiądz, stuletni staruszek i pleban tamtejszy, czekał na nich, na krześle, bokiem do ołtarza obrócony, siedzący. Gdy uklękli, ksiądz powstał i przeczytawszy najpierw nad ich głowami modlitwę, słuchał potem statecznie, jako ci obadwa panowie ślubowali sobie w głos: iż się wzajemnie kochać jako bracia rodzeni i wspierać będą zdrowiem, fortuną i życiem, i że się w żadnym terminie nie opuszczą ani porzucą aż do śmierci. — A kiedybyśmy obadwa — czytał dalej w głos Osuchowski rotę swoją napisaną na karcie — tylko jeden grosz mieli, tedy połowa należeć będzie jednemu a połowa drugiemu. A kiedyby nam obudwom tylko jedna pozostała ręka, tedy ta ręka ma pracować na chleb dla obudwóch. A kiedyby nam obudwom tylko dwie pozostały nogi, tedy te nogi mają nosić ciała obudwóch. A kiedyby który znalazł się in dubio, co ma pierwej piersią swoją zasłonić, czy Kościół Boży i przenajświętszą wiarę katolicką; czy swego brata; albo zasie, czy Rzeczpospolitą czy swego brata — tedy niechaj mu na pamięci będzie ona prawda niezbita: że na samym przodzie i przedewszystkiem jest Bóg, świata stworzyciel i Jego przenajświętsza religia, od której cala nasza fortuna wieczna zawisła, potem dobro pospolitej rzeczy, czyli onej gminy wielkiej, w której się rodzimy, chowamy i umieramy, i której sławę i splendor od wieków na wszystek świat jaśniejący a przez nas jeszcze nie odświeżony, naszą nazywamy własnością, a dopiero ono nędzne stworzenie Boże, które się zowie człowiekiem. Czego daj Boże dotrzymać i co do słowa ziścić a ku Twojej wiecznej chwale obrócić, Amen. Potem ksiądz im powkładał obrączki na palce mieniając tak jako to czyni przy ślubie małżeńskim, a pobłogosławiwszy ich z góry, rzekł do nich głośno: — A, aby to było ku chwale Tego, który tu na nas patrzy, i ja życzę z całego serca. Poczem jeszcze pokłonili się obadwa aż do ziemi i ucałowali stopnie ołtarza Pańskiego, a wziąwszy się znowu za ręce, szli precz wesoło patrząc i kłaniając się szlachcie, czyniącej im rum przez sam środek kościoła. Piękne bo też i bardzo budujące uczynił ten obrzęd na obecnych wrażenie i tak chwycił za serce wszystkich, że nawet wiele dawnych i długo-trwałych nienawiści i kłótni pomiędzy sąsiadami zagładzonemi zostało natenczas, a jeżeli mnie pamięć nie myli, w onej to chwili także ze łzami w oczach podał rękę pan Dzianott, Żahoczewia dziedzic, panu Osuchowskiemu, Cześnikowi Bielskiemu, z którym przez lat kilkanaście nieprzystojną miał kontrowersyę o chaszcze Żahoczewskie, i w onej chwili także pan Urbański z Jabłonek, kazał przed kościołem właśnie co ze mszy świętej wychodzącego leśniczego swego zawołać przed siebie i przyrzekłszy mu dworek i grunta przywrócić, z których go był przed pół rokiem wypędził, przyjął go napowrót do służby i łaski swej. O przyjaźni tych dwóch kawalerów, o której już i przedtem wiedziano, a która teraz tak uroczystym stwierdzona ślubem, zwróciła na siebie uwagę całej ziemi, wiele sobie tuszyli sąsiedzi, a lubo pan Deręgowski, i z najświętszych rzeczy igrać sobie lubiący, i tam był powiedział: — Rwie się już tam sentyment podobno, gdzie go aż ślubem wiązać potrzeba; — toż jednak nie była ta uwaga na swojem miejscu, a przynajmniej nie było do niej powodu. Chociaż znów z drugiej strony niepodobna było nie dać posłuchu niektórym o tej rzeczy rozprawiającym, osobliwie też tym, którzy są tej opinii, że tylko pomiędzy takiemi ludźmi może trwać ścisła przyjaźń, którzy są usposobieniami umysłu i serca do siebie podobni, im zaś te usposobienia mniej do siebie podobne, tem mniej tuszyć sobie można o trwałości przyjaźni. Niepodobna mówię tym było nie dać posłuchu; — usposobienia bowiem tych braci ślubnych mało były do siebie podobne. I tak, pan Osuchowski, który był olbrzymiego wzrostu i olbrzymiej budowy, jasnych włosów, twarzy okrągłej a raczej graniastej, oczu niebieskich i brwi gęstych nad temi oczyma,—miał serce łagodne i w gruncie nieposzlakowanie poczciwe, ale to serce było silne, do czułości nad drobnemi rzeczami wcale nie skłonne, drobnych pochuci za szczęśliwostkami ziemskiemi wcale nie znające, ale do wielkich poświęceń zdolne, do wzniosłych celów często się podnoszące, cierpieć zdolne, ale zarazem zdolne i w największem cierpieniu ustom nakazać milczenie. Pan Bobowski, — który był także wzrostem wysoki choć nie olbrzymi, twarzy pociągłej, orlego nosa, włosów i oczu czarnych, w których wraz z bladością na twarzy wiecznie jakaś smętność się przebijała, — miał serce tak czułe, jako je mają te niewiasty, którym świat się najpierwej przez smutki i cierpienia objawił; on się unosił nad świeżemi odnawiającej się wiosny barwami, on wzdychał nad kwiatkiem bezpotrzebnie zerwanym, on od nędzy oczy odwracał, a drugą ręką sypał jej garściami pieniądze, on nigdy nikogo nie uderzył, on nie mścił się nigdy, on nie karał nikogo, on się krzywd nawet sobie samemu na majątku doczesnym zadanych nie upominał, jeżeli tylko ten, który je zadał, uczynił to z potrzeby i niedostatku. Serce takie, panujące nad całą jego istotą; nie podnosiło się nigdy do żadnej wysokości, a żyjąc tylko jak najdrobniejszemi muszkami i zawsze tylko z dnia na dzień, z dzisiaj na jutro, nigdy nie zapragnęło nawet wielkiego szczęścia, a jeżeli coś takiego miało w oczekiwaniu, to więcej radowało się wszelkiemi drobnemi przyborami, niż samą rzeczą. Serce to lubiło namiętnie złudzenia, może nawet więcej niż rzeczywistość, ztąd też miało zawsze tysiące uczuć na pogotowiu i jeżeli tysiącami dróg się puszczało codziennie, to codziennie ze wszystkich powracało się nazad, żadną nie doszedłszy do końca. Serce to umiało także i cierpieć i miewało momenta takie, w których cierpienie przeniosło by było nad roskosz, a może nawet snowały się po niem myśli takie, ażeby się dać zabić za coś lub za kogoś. Takie serce jeżeli go Bobowski nie dostał już od natury, wychował sobie ślęcząc przez lat kilkanaście nad arcydziełami ludzkiego rozumu, — i któżby to był pomyślał? a tymczasem tak było w rzeczy. Rozum, ona główna potęga ludzkiego ducha, lubiąca mieszkać li w organizmach zdrowych i mocnych, nie znosząca się z drobnostkami tego ziemskiego życia, powinien był wedle tego podziału przymiotów serca zamieszkać w Osuchowskiego głowie i tam byłby miał serce mocne, wolę silną i wszystko po sobie; ale los tym razem igraszkę sobie uczynił, bo rozum za obydwóch dał Bobowskiemu. Tak więc i tędy nie zgadzali się z sobą bracia ślubni. Bobowski bowiem, pomijając już jego nauki, które doskonałą wspomagane pamięcią, w samej rzeczy były obszerne i znakomite, miał jeszcze i on zmysł gospodarski, mocą którego zawsze wiedział jak co zrobić należy, chociaż nie zawsze tak zrobił; Osuchowski byłby wszystko zrobić potrafił, ale nieborak rzadko kiedy wiedział, jak sobie ma począć w którym wypadku, a lubo miał przed oczyma i te i owe wielkie cele i przedsięwzięcia, jednak na drogi do nich wiodące ślepym był całkowicie. I ztąd to pochodziło po części to jego rozmyślanie się długie i poważne przed każdym uczynkiem. Dalej pan Józef, pomimo wszystkich swych nauk i całego rozumu, nie wiele miał, prawie nic doświadczenia, nieznajomości świata i życia, a lubo po śmierci ojca był już z panem Łowczycem w Warszawie, był i w Krakowie i wiele widział, wiele pojął, wiele zrozumiał, toż jednak poznał dopiero rzeczy z ich barw, jakiemi uderzały w jego źrenicę, ale nie z ich treści istotnej. Pan Stanisław zasie przeciwnie; na ile stać było bystrość jego pojęcia, poznał on dosyć już świata i ludzi i na życie człowieka na ziemi, na jego obowiązki względem państwa i towarzystwa, zapatrywał się z tej strony, która naówczas wszystkim prawego serca ludziom zdała się być praktyczną, a jeżeli można było dać wiarę niektórym jego powieściom, i jeżeli niektóre przez niego wypowiadane opinie można było wziąć za owoce jego własnych doświadczeń, to pan Osuchowski przez te lat kilka, które strawił po miastach i dworach, wiele i bardzo wiele już widział, wiele sam na sobie doświadczył a jego ostrożność i zastanawianie się nad wszystkiem, było nie tylko skutkiem nie bystrego i niezaradnego rozumu, ale także skutkiem wielu zawodów którego przy wstępie na świat powitały. Na ten domysł naprowadzało głównie jego aż nadto częste wspominanie o celibacie, którego jak się to niżej pokaże, tak zawziętym był zwolennikiem, jak nim nawet żaden średniowieczny asceta być nie mógł, i lubo upartej, do ciągłego myślenia siebie zniewalającej a nie wszechstronnie pojętnej głowie taka myśl może przyjść sama z siebie, toż jednak tutaj były pewne powody, które wnosić kazały, że pan Osuchowski, jeżeli sobie wieczną bezżenność a rodzajowi kobiecemu nienawiść poślubił, to uczynił w skutek rzeczywistych doświadczeń uczynionych w swem życiu. Zaś pan Bobowski wcale nie był zwolennikiem bezżeństwa i wszystkiem tem nie był, czem był pan Osuchowski —i dla tego nie można było nie dać posłuchu tym, którzy nie rokowali długiej trwałości tej świeżo co poślubionej przyjaźni. Pomimo to jednak pierwsze lata tego bratniego związku całkiem o czem innem przekonały sąsiadów; bracia ślubni bowiem, ćwicząc się ciągle i ustawicznie w wszelkich sztukach rycerskich, które namiętnie kochał i w których arcybiegłym był Osuchowski, niezapominali ani na chwilę o ćwiczeniu się w cnotach obywatelskich. I uważali na to bacznem okiem sąsiedzi i oddawali im sprawiedliwość, a kiedy zaraz z początku tego i owego wspomogli, za tamtym pokrzywdzonym gromko się ujęli, obelgi na ludzi uczciwych miotającą gębę rozpłatali, kilka sprawiedliwych wyroków sądowych z szablami w ręku wyegzekwowali i na sejmiku elekcyjnym, liczną partyę sobie zebrawszy, swoją i większości opinię przeciwko burmistrzującej już prywacie utrzymali, to i uwaga publiczna zaczęła się pomału obracać na nich i tajone przedtem afekta szlachty poczęły na jaw wychodzić i roznosić się po całej ziemi, a nawet i dalej. Więc kiedy ciż kawalerowie tych cnót swoich praktykować nie przestawali, a przy wszelkich praktykach swoich zawsze umieli się ustrzedz od tego, coby było nad miarę, i ponieważ czy to na sejmikach, czy na konfederyach, czy przy jakich bitwach albo nieporozumieniach powiatowych, zawsze trzymali się tej partyi, która miała sprawiedliwość i prawdę za sobą, albo przy której honor ziemi lub kraju stać przykazywał; więc postawili się niebawem w takiej pozycyi w powiecie, że ważyli wiele w publicznej opinii a z dniem każdym już coraz mniej się zdarzało wypadków takich, w któreby się szlachta tłumnie wmieszała, a do którychby braci ślubnych nie przywołano. Przyszłoż nakoniec do tego, że jak niegdy do pana Stolnika garnęła się szlachta tłumami, ażeby jej spory lub processa rozsądzał, albo w uciśnieniu mądrością paragrafową ją zapomagał, tak znowu dzisiaj do syna cisnął się ten i ów na majątku lub na czci pokrzywdzony, ażeby nie kodeksem, lecz sercem lub z szablą w ręku stawał w jego obronie, a ponieważ takich posług braterskich nigdy nie odmawiali zgodni ze sobą przyjaciele i ponieważ zawsze, jeżeli tylko sprawiedliwe było żądanie, pomoc ich była doraźna i zawsze skuteczna, więc i sława ich rosła z każdym dniem coraz bardziej i zachowanie ich u sąsiadów rozszerzało się coraz dalej i dalej. I rozpowiadała sobie szlachta o nich natenczas wiele, i trudniła się ich losami i nazywała ich obrońcami swoimi, nie zatrudniającymi się czem innem, tylko dawaniem uciśnionym pomocy: bo też rzeczywiście natenczas można ich było widzieć, tych braci ślubnych, osobliwie w przedwieczornych godzinach, prawie zawsze siedzących w ganku w Żernickim dworze, dymiących lulki, rozmawiających statecznie i często w bramę poglądających, tak jak gdyby tylko wyczekiwali, rychło się ktoś pojawi, który zawezwie ich pośrednictwa albo pomocy.\nII. Rozpadlina gór tych wyniosłych wprawdzie, ale prawie bezleśnych i tylko jałowcami i inną karłowatą krzewiną okrytych, w której leżą wsie Żernica i mniejsza od niej Żerniczka, ciągnie się jeszcze i dalej, a rozwierając się coraz bardziej, kończy się wreszcie tem, że daje piękny i wspaniały widok na brzegi rzeki Hoczewki, od Bieszczadu prosto ku północy płynącej, i na stojące rzędem po tamtej stronie rzeki wzgórza strome i różno-kształtne, pięknemi zaroślami okryte i dzikiemi skaliskami przyozdobione. Do piękności tego widoku przyczyniają się jeszcze nie mało biegi górskiego strumienia, o wiele już położystsze i bujniejszą roślinnością zaścielone, droga większa ku Bieszczadowi idąca i zawsze prawie ożywiona, dwie wsie stykające się tutaj z sobą a nakoniec zamek Żahoczewski, o najdziksze pod słońcem gór urwisko plecyma oparty z dwoma basztami narożnemi w zapienionych falach Hoczewki się pluskający. Zamek Żahoczewski, przedostatni już z zamków polskich, granicy węgierskiej dosięgających, kiedy i przez kogo był zbudowany nie wiedziano już z pewnością natenczas, a lubo jedni chcieli utrzymywać upornie, iż Balowie z Węgier do Polski przyszedłszy, tę najpierwej dla siebie wymurowali siedzibę, drudzy zasie niby jako wieść dawną powtarzali, że Kmitowie do których ongi i Żahoczewie należeć miało, tu sobie drugą wystawili rezydencyę; toż jednak głośna i różnemi plotkami upstrzona tradycya o jakimś Pobogu rycerzu, który czasów już dzisiaj zamierzchłych, żonę swą własną zabiwszy, tu w tych górach miał osiąść, ów zamek zbudować i w nim życie na modlitwach pokutnych zakończyć, tak to wszystko zmieszała, że przy braku wiadomości o tem po starych księgach, ani się kusić komu o wymyślenie sposobu, w jakiby dojść założenia i założyciela tych murów. Ale nie tylko te daty są dzisiaj i pozostaną już na wieki nie znane nikomu, ale i kształtów jego pierwotnych, jego baszt dzisiaj zwalonych, jego otoczenia i całej jego figury, tak jako była niegdy, najstarszy nawet człowiek dziś nie pamięta.... to wszakże pewna jest i niezawodna, że onego czasu, w którym bracia ślubni mieszkali na swoich dworach, korpus Żahoczewskiego zamku stał jeszcze w całości i baszta jedna od południa, o której wieść taka była, że z jednej galeryi niegdy widać było okna Leskiego zamku, podnosiła się jeszcze o kilka sążni po nad dachy miedziane, dziurawe już i tędy owędy deskami ponaprawiane. Mury zresztą środkowe stały jeszcze w całości, a lubo gmach cały nie był bardzo obszerny, toż jednak na piątrze znajdowało się kilka komnat ogromnych taflowaną posadzką, rzezanemi stropami i malowanemi ścianami ozdobnych, a przed temi zaś komnatami od strony zachodniej znajdowała się tak obszerna galerya, że na niej latem wydawano biesiady na dwadzieścia i cztery osób. Przez tę galeryę, kamiennemi wschodami po obudwu stronach zaopatrzoną, wchodziło się do wszystkich komnat pierwszego piętra, które miało pod sobą izb kilkanaście sklepionych, na drzwi żelazne się zamykających, pod któremi znowu rozprzestrzeniały się także mocno sklepione i jakby gmachy jakie rozłożyste piwnice. Po lewej stronic zaniku ciągnął się długi szereg murowanych stajen i izb pewno gościnnych albo służalskich, co wszystko kończyło się spichrzem na piętro wysokim, czystym i schludnym, widocznie już później domurowanym; od spichrza na poprzek a równolegle z frontową ścianą zamku, wlokła się długa, stara i natenczas już zapuszczona grabowa aleja, która mając w swym środku. murowaną bramę zajezdną, drugim swym końcem otwierała wdzięczny widok na zielone i bujną łoziną zarośnięte brzegi Hoczewki, nad któremi w oddali stał i wiecznie szwargotał młynek maleńki, dwoma szczerbatemi kołami mielący, starą omszoną strzechą nakryty i zielonemi osadzony wierzbami. Od tego końca alei, znów równolegle z północną ścianą zamku, ciągnął się mur niegdyś pewno wysoki i butnie na przechodniów poglądający, ale dziś już niski, pokorny i grzbietem rozwalonym świecący na którym miasto dawno zebranej miedzi rosły już tylko dzikie chwasty i piołuny. Ten mur zapadał się na ostatku w bałwany rzeki, która za plecyma zamku płynęła i kończył tym sposobem ogrodzenie całego obejścia, w którem było i kilkadziesiąt drzew owocowych i maleńki wirydarz, staranną ręką pielęgnowany, i nakoniec wielki i obszerny dziedziniec, na którym może niegdy stawało po kilkadziesiąt koni rycerskich, parskających rozwartemi nozdrzami i z rąk uzbrojonych giermków gwałtem się wydzierających i wrzał przytem rozgwar wojenny, odgłosem surm bojowych przerywany,— a dzisiaj już tylko białe się przechodziły gołębie i wlokły się psy domowe z pospuszczanemi ogony. Gwar jakikolwiek rzadko już kiedy przerywał smutne milczenie Żahoczewskiego zamku, bo na tym zamku mieszkał onego czasu pan Dzianott, człek spokojny i cichy, biesiad ani uczt nie lubiący, gospodarstwem tylko i domem zajęty, mający żonę chorą i od lat kilku już w łóżku leżącą, syna młodego i pełnego nadziei, któren siedział w Warszawie, w kancelaryi królewskiej się aplikował, na wielkiego ministra się kierował, ale o tyle też więcej pomocy potrzebował od ojca; a nakoniec i córkę miał młodą i piękną, ale smutną i zamyśloną, książeczkami zajętą i także miły spokój lubiącą. Więc nie było nigdy gwaru na tym zamku onego czasu. Pan Dzianott jakiego był pochodzenia, Bóg to sam wiedzieć raczy: powiadano że Włoch jest i brzmienie jego nazwiska, jeżeli tak jak wszystkie cudzoziemskie w Polsce późniejszemu przekształceniu uległo, nie zaprzeczało temu podaniu; powiadano dalej, że dawniejszemi czasy we Włoszech wielkie się tej familii dzierżyły splendory, o czem wszakże żadnego nigdzie nie było świadectwa; ale natomiast to była pewna, że Piotr Dzianott, szlachcic włoski, jeszcze dawnemi czasy indygenat w Niemczech otrzymał, a to jeszcze pewniejsza, że tenże sam Piotr przeniósł się z Niemiec do Polski i do wojska się koronego zaciągnął, a gdy pod hussarską chorągwią długo ojczyznie służył i dla niej tak fortuny jako i zdrowia nie żałował, do indygenatu w Polsce przypuszczony został na sejmie roku 1662. Włoskie pochodzenie pana Dzianotta potwierdzało się atoli nie tylko brzmieniem jego nazwiska, ale i cała jego figura zdawała się świadczyć o tem; był-to bowiem człowiek bardzo miernego wzrostu, pomimo pięćdziesięciu lat wieku tak lekki i zgrabny, jak oni linoskokowie, którzy z południowych w zimne wyciągając krainy, różne sztuki łamane wyprawiają po naszych jarmarkach; zresztą krew wszystka była w nim tak gorąca, że kiedy co mówił, to także przytem giesta rękami i nogami wyrabiał, jak gdyby stał na teatrum. Jednakże to nie zawsze, bo kiedy mu tego potrzeba było, umiał także i krew zimną zachować i mówić poważnie i statecznie, lepiej niżeli który ksiądz na ambonie; co więcej, on umiał milczeć także jak głaz i niemiał nigdy zwyczaju swarzyć się głośno, wyrzucać komu winę na oczy, do odpowiedzialności za jaką winę słowną pociągać, ale za to umiał on swojej opinii dowieść zawsze, choćby późniejszym czasem, umiał zdaleka i nieznacznie wpływać na cudze sprawy, umiał mścić się cudzemi rękami... a ludzie lubiący szukać przywar w swoich sąsiadach, powiadali o nim, że jest człek charakteru skrytego, że przy cudzym płomieniu pieka swoje pieczenie, że plotki okoliczne w bieg puszcza, że na handlach i facyendach nigdy nie traci, że kupna i przedaże innym psowa na targach, i Bóg nie wie co jeszcze a to wszystko świadczyło także o jego powinowactwie z Włochami, którzy ze skrytości i podstępności umysłu znajomi są wszemu światu. Ale lubo opinia taka była o panu Dzianocie w sąsiedztwie, toż jednak nie było żadnego faktu, któryby jej prawdziwość potwierdzał, i lubo wiele o tem bajano, wszakże nigdy nie znalazł się taki, któryby powiedział: oto o\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Bracia_Slubni_I-ebookRO/p13752i35473" target="_blank" title="Bracia Ślubni I [Zygmunt Kaczkowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Bracia Ślubni I [Zygmunt Kaczkowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


DOLPHIN ŻEL DO DEZYNFEKCJI WC do toalet Antybakteryjny 5L | CzystySzop\nŻel przeznaczony do mycia i dezynfekcji WC i urządzeń sanitarnych\nNanieść na powierzchnię i/lub rozprowadzić gąbką, szmatką. Pozostawić na 15 minut, a następnie obficie spłukać wodą. Zalecany do doczyszczania uszczelnień silikonowych urządzeń oraz spoin glazury ściennej. Skutecznie usuwa osady i naloty organiczne zapobiegając ich ponownemu powstawaniu. Aktywny chlor eliminuje nieprzyjemne zapachy.


Podbieraka nie potargało\nutworzono: 2010/07/18 21:08\nJak obiecałem że napiszę co się działo u mnie no to i piszę żeby gołosłownym się nie okazać.Wybrałem się dziś o 3.30 na rybki.Wyjazd z domu w deszczu lecz z nadzieją na poprawę pogody,po 30 minutach już szedłem na łowisko(w deszczu lecz z nadzieją na poprawę pogody) po następnych 30 minutach siedziałem już pod parasolem,zestawy w wodzie,kawa w ręce i czekam.No i się zaczęło.Brania co kilkanaście minut(zaczęło mnie się podobać mimo deszczu) lecz na haczyku lądowały same maluszki między innymi dwa karpiki po około 30 cm,linek około 25cm i co mnie zdziwiło strasznie węgorzyk wymiarowy ale jak na moje oko to powinien być podniesiony wymiar.Oczywiście podbierak też popracował przy karpiku(39 cm) ale go nie potargał(przepowiednia kolegi piotr100574się nie sprawdziła).Było kilka brań zaciętych i nie ,jeszcze jakieś sztuki na haczyku i tak zleciało do 14.Zapakowałem mokry sprzęt do mokrych pokrowców(nadzieja na poprawę pogody pozostała tylko nadzieją). Jako że zaliczam się do grona tych co czasami jadają rybki to do domu zabrał się zemną tylko ten karpik(39 cm) Teraz suszę sprzęt. Jak dopadnę mojego młodszego syna to dodam jakieś fotki z dzisiaj do swojej galerii.\nPozdrawiam wszystkich kolegów i dajcie znać co działo się dziś u was.\nNo,trafiłem mojego młodego i dodaliśmy kilka zdjęć z łowiska(mnie samemu to jeszcze jakoś się nie udaje)\nWitam Kolegę ja wczoraj zmokłem jak pies 5 okonków i węgorek dzisiaj mi pogoda pasowała ale znowu rybom nie ,totalna porażka nawet skubnięcia nie było pozdrawiam\nkolego jakiej jakości jest ten parasol ? [2010-07-18 22:08]\nCzy to są WIADOMOŚCI PZW?\njest spoko mam taki sam sprawdza się dobrze [2010-07-18 22:17]\nkolego jakiej jakości jest ten parasol ?\nMam go drugi sezon (od kwietnia 2009) i do dziś było wszystko ok. Dziś miałem pierwszy deszcz w tym roku i okazało się że zaczyna przesiąkać w kilku miejscach, ale przy takim dość mocnym deszczu.Konstrukcyjnie jest mocny, i dość lekki w transporcie.\nJeśli któryś z kolegów zna jakieś impregnaty do parasoli to będę wdzięczny za informację.\nPrzy zakupie radzę zwrócić uwagę ten zacisk którym ustawia się wysokość, ponieważ mój kolega taki sam lecz zacisk inny bardziej delikatny (parę razy opadł mu na głowę) i już trzy razy reklamował. U mnie jak widać na zdjęciu jest on dość konkretny (z dużą śrubą )\nA dlaczego wędki są skrzyżowane.\nPodbierak leży nie tak, a wo gule ,to bałagan masz tam panie.\nWitaj Krzysiu, one tak wyglądają tylko na zdjęciu, może nie jestem mistrzem wędkarstwa, ale takich błędów jak piszesz to nie popełniam. Staram się zawsze aby mieć swobodny dostęp do każdej wędki.\nWitaj Marku, nie bierz tego do serca,Żartuję ,wiem że znasz się na żartach i dlatego pozwolilem sobie na małe co nieco . Pozdrawiam serdecznie\nJeśli chodzi o podbierak, to takie jego ułożenie mi odpowiada, nie wiem może w jakiś poradnikach wędkarskich jest rozrysowany układ sprzętu na łowisku, ale ja jakoś nie trafiłem na taki schemat. Co tyczy się bałaganu to różnie można to nazwać, jeśli pada deszcz a do samochodu jest 500 metrów to staram się schować pod parasolem sprzęt, tak abym nie miał nic pod nogami. Jesli chodzi o widoczne kromki chleba na trawie, to jest to pozostałość po tych co to znają układ sprzętu na łowisku a nie wiedzą że trzeba po sobie posprzątać. Od wyjazdu z domu przez cały czas pobytu nad wodą do momentu powrotu padało i miałem serdecznie w nosie sprzątanie po poprzednikach, wystarczyło że pozbierałem puszki i opakowania po zanętach, bo wegłóg mnie to trochę nie według schematu leżały :)\nPrzepraszam za błąd ortograficzny w ostatniej linijce ( wedłóg ) oczywiście powinienem napisać - według\nWszystko jest w najlepszym porządku.Masz rację pogoda nie była sprzyjająca, więc normalne jest z tym sprzętem. Nie jednokrotnie u mnie tak bywało.\nDopowiem jeszcze, że słabo naciągnięte linki mocujące stelaż.\nmożna wiedzieć jakie to łowisko?\nWitaj ja osobiście używam impregnatu do namiotów jest bardzo skuteczny nazwy ci teraz nie podam bo mam go w samochodzie ale dodam że działa. Pozdrawiam\nNo to chłopaki widzę wzrokowcy, ciekawe jak wyglądają wasze stanowiska tylko się czepiać umieją. Bałaganu to wy jeszcze nie widzieliście zapraszam na nockę to rano zobaczymy jacy poukładani jesteście :-) PEDANCI czy co? :-) ale wam powiedziałem CO? Pozdrawiam hihi\nGruby, nie pani maju dlaczego się burzysz co do mojej wypowiedzi ,dotyczącej Marka.Spokojna twoja rozczochrana .Do ciebie puki co nic nie pisałem.\nKoledzy, ja proszę o zachowanie spokoju, obaj z Krzysiem pożartowaliśmy sobie a ja tylko czekam na fotkę przedstawiającą łowisko w czasie jak Krzysztof wędkuje, żeby mu się odgryźć. Kurde też wzrok mam jeszcze dobry i normalnie pojadę po Krzysiu jak nie wiem co. HE HE\nPozdrawiam was serdecznie i proszę o trzeźwe osądy.\nKolego, jest to mały staw w Wilczynie Leśnym.


Projekt rozporządzenia ws. przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę - Konfederacja Lewiatan\nPozytywnie można zaopiniować wszystkie zmiany związane z wprowadzeniem rozporządzenia stanowiącego przedmiot niniejszej opinii:\n1. Rozszerzenie możliwości pracy bez zezwolenia na pracę na studentów i doktorantów przebywających na terytorium RP na podstawie wizy w celu odbycia studiów w Polsce. Warto podkreślić, że praca taka będzie mogła być wykonywana przez cały rok kalendarzowy, a nie jak dotychczas tylko w miesiącach: lipiec, sierpień i wrzesień.\nJest to korzystne rozwiązanie co najmniej z kilku powodów. Po pierwsze, pracodawcy oczekują od absolwentów dużego doświadczenia zawodowego, które trudno zdobyć jedynie w miesiącach wakacyjnych. Po drugie, koszty związane ze studiowaniem\nza granicą (a co za tym idzie funkcjonowaniem poza domem rodzinnym),\nsą tak znaczące, że bez możliwości pracy w roku akademickim, część studentów\nz zagranicy z przyczyn finansowych nie mogłaby studiować w Polsce. Po trzecie,\njest to korzystne rozwiązanie dla studentów z Ukrainy, których rodziny w dobie obecnego kryzysu mogły utracić zdolność do finansowania nauki za granicą. Po czwarte, w dobie niżu demograficznego, z którym borykają się polskie uczelnie\njest to rozwiązanie, które powinno przyczynić się do zwiększenia liczby studentów\nw krajowych uczelniach. Co więcej, wzrost liczby studentów z zagranicy sprzyja internacjonalizacji działalności uczelni zarówno w ramach dydaktyki, jak i działalności badawczo-rozwojowej.\n2. Objęcie cudzoziemców zamieszkałych w Polsce możliwością wygłaszania\n(do 30 dni w roku kalendarzowym) okazjonalnych wykładów, referatów lub prezentacji\n(o szczególnej wartości naukowej lub artystycznej) bez wymogu posiadania zezwolenia na pracę – pozwoli to na uniknięcie zbędnej biurokracji cudzoziemcom, którzy chcą dzielić się swoją wiedzą i doświadczeniami.\n3. Rezygnacja ze zwolnienia z wymogu uzyskania zezwolenia na pracę w przypadku studentów i uczniów skierowanych do odbycia praktyk zawodowych przewidzianych regulaminem studiów lub programem nauczania, zorganizowanych w ramach umowy pomiędzy zagraniczną szkołą wyższą lub zawodową a pracodawcą (zarejestrowanej\nw powiatowym urzędzie pracy), które w praktyce nie jest wykorzystywane\nprzez pracodawców (w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej odnotowano jeden przypadek rejestracji umowy między zagraniczną szkołą a pracodawcą) – nie jest zasadne dalsze stwarzanie możliwości, która w praktyce okazała się zbędna. Ponadto,\nz uwagi na brak mechanizmów weryfikacji przez urząd pracy, czy spełnione są warunki rejestracji takiej umowy (tj. czy instytucja zagraniczna ma status szkoły wyższej\nlub zawodowej i czy praktyki są przewidziane programem kształcenia) dotychczasowe rozwiązanie stwarzało możliwość nadużyć, sprowadzających się do wykonywania pracy bez konieczności uzyskania zezwolenia, pod pretekstem odbywania praktyk zawodowych.\n4. Doprecyzowanie przepisu dotyczącego oświadczeń o zamiarze powierzenia pracy cudzoziemcowi (które są rejestrowane przez powiatowe urzędy pracy),\ntak aby okolicznością umożliwiającą wykonywanie pracy bez zezwolenia na pracę było oświadczenie określające rzeczywiste warunki pracy cudzoziemca. Zmiana ta powinna sprzyjać lepszemu zabezpieczeniu praw cudzoziemców pracujących na podstawie oświadczeń, zbliżając poziom ochrony tych praw do tych dotyczących cudzoziemców pracujących na podstawie zezwoleń na pracę. Ponadto, proponowane rozwiązanie powinno wyeliminować wątpliwości niektórych organów dotyczące skutków oświadczeń niezgodnych z rzeczywistymi warunkami pracy.\ndr Kamil Wiśniewski\nEkspert ŚZPP Lewiatan


Francja: Prokuratura wszczęła śledztwo w sprawie śmierci Arafata - DELFI PL\nFrancja: Prokuratura wszczęła śledztwo w sprawie śmierci Arafata\nśroda, 29 sierpnia 2012 г. 09:01\nProkuratura miasta Nanterre pod Paryżem rozpoczęła badanie okoliczności śmierci palestyńskiego lidera Jasera Arafata, który zmarł w 2004 roku w podparyskim szpitalu wojskowym – poinformowała agencja AFP.\nŚledztwo rozpoczęło się miesiąc po skierowaniu sprawy do sądu przez wdowę po Arafacie, która obwinia nieznanych sprawców o śmierć swojego męża.\nArafat zmarł 11 listopada 2004 roku w szpitalu wojskowym Percy pod Paryżem, do którego trafił na kilka dni przed śmiercią. Na początku lipca katarska stacja telewizyjna Al Jazeera upubliczniła wyniki przeprowadzonego przez nią śledztwa.\nOkazało się, że Arafat prawdopodobnie zmarł w wyniku działania radioaktywnego polonu. Taki wniosek został wyciągnięty po analizie wyników badań rzeczy osobistych Arafata, które przeprowadził szwajcarski instytut radiofizyki w Lozannie.


Oszust złapany na gorącym uczynku : bilgorajska.pl (oszustwo, Biłgoraj, próba oszustwa, zatrzymanie)\n2022.05.04 10:25 | aktualizacja: 2022.05.04 11:01\nJak poinformowała w rozmowie z portalem biłgorajska.pl mł. asp. Joanna Klimek z KPP w Biłgoraju zgłoszenie dotyczące próby wyłudzenia pieniędzy wpłynęło w miniony piątek w godzinach popołudniowych.\nDyżurny biłgorajskiej komendy odebrał telefon od 77-latka z Biłgoraj z informacją, że zadzwonił do niego mężczyzna podający się za policjanta. "Mundurowy" wmawiał mu, że jego pieniądze są zagrożone i w związku z tym powinien przygotować kwotę 10 000 złotych, włożyć je do koperty i przekazać policjantowi. Na szczęście 77-latek nie uwierzył w słowa telefonicznego rozmówcy. Podejrzewając, że ma do czynienia z oszustwem, zadzwonił do biłgorajskiej komendy.\nO umówionej godzinie fałszywy policjant taksówką podjechał pod jeden z bloków w Biłgoraju. Niczego nieświadomy oszust, ubrany w bluzę z napisem "policja" wszedł do mieszkania 77-latka. Jakież duże było jego zdziwienie, gdy zobaczył czekających na niego prawdziwych policjantów. Zatrzymany 37-latek, z mieszkania seniora został wyprowadzony w kajdankach.\ntagi: oszustwo, próba oszustwa, zatrzymanie


Kaczerowski: OZE wygrają z atomem. Wiatr będzie coraz tańszy (ROZMOWA) - BiznesAlert.pl\nKaczerowski: OZE wygrają z atomem. Wiatr będzie coraz tańszy (ROZMOWA)\n15 września 2017, 07:30 Energetyka\nCena energii elektrycznej z OZE jest coraz niższa, a dane archiwalne pokazują, że jest to stały trend. Tymczasem cena energii elektrycznej dla mającej powstać brytyjskiej elektrowni jądrowej Hinkley Point C była już trzy raz podnoszona – mówi w rozmowie z portalem BiznesAlert.pl Michał Kaczerowski, prezes Ambiens Sp. z o.o.\nBrytyjskie media informują, że energia elektryczna z nowych morskich farm wiatrowych może być niższa od stałej ceny energii, która ma pochodzić z mającej powstać elektrowni jądrowej Hinkley Point C. Dwie firmy stwierdziły, że chętnie zbudują morskie farmy wiatrowe za gwarantowaną cenę 57,50 funtów za MWh na lata 2022–2023. Dla porównania Chińczycy zagwarantowali sobie cenę 92,50 funtów za MWh energii z Hinkley Point. Czy jesteśmy świadkami przełomu, w którym OZE stają się tańsze od źródeł konwencjonalnych?\nOczywiście, że tak, a przykład Wielkiej Brytanii nie jest odosobniony. Podobną sytuację mamy w Niemczech. Morskie farmy wiatrowe u naszych zachodnich sąsiadów wygrywają aukcje na dostawę energii elektrycznej przy poziomie 0,00 euro za MWh. W Niemczech energetyka wiatrowa na morzu nie będzie wymagać za kilka lat wsparcia. Początek lat 20. to ten okres, w którym zgodnie z prognozami wiatr stanie się najtańszym źródłem energii razem z fotowoltaiką. Należy pamiętać, że w większości przypadków koszty OZE wyprzedzają prognozy i wykazują się większą niż zakładano efektywnością. Warto także przypomnieć, że Hinkley Point C już trzy razy rewidował cenę za energię elektryczną i za każdym razem szła ona w górę. Wiatr już teraz zaczyna być konkurencyjnym źródłem energii. To nie jest już pytanie czy, ale kiedy, jak szybko oraz z jakim natężeniem.\nCzy jest szansa, aby którekolwiek z OZE stało się stabilne?\nTo jest fundamentalne pytanie dotyczące możliwości silnego rozwoju OZE. W Danii na przykład warunki wietrzne są praktycznie przez cały rok. Tylko w pojedyncze dni są one niekorzystne dla farm wiatrowych. Wówczas Dania importuje energię. W ich opinii lepiej jest kupić energię z OZE od krajów sąsiednich niż wytwarzać ją z emisyjnych elektrowniach węglowych. Miks energetyczny w tym kraju, w zakresie bilansowania i stabilności dostaw energii, jest oparty głównie na gazie. Prawdą jest jak podkreślają sceptycy, że w Polsce nie ma tak idealnych warunków wietrznych jak w Danii. Mamy natomiast duży i niewykorzystany potencjał farm wiatrowych na lądzie. Kosztowo farmy wiatrowe wyprzedzają już wszelkie inne technologie. Energetyka wiatrowa jest źródłem prognozowalnym i bardzo czytelnym. Np. Dokładny przebieg i siła huraganu Irma prognozowany był z wyprzedzeniem 6 dni. Podobna dokładność prognozy siły wiatru występuje w Europe. W sposób precyzyjny można planować generację rozproszonych źródeł odnawialnych, w przeciwieństwie do wielkich bloków węglowych, które są zależne np. od chłodzenia i podlegając awariom istotnie wpływają w niezapowiedziany sposób na krajowy system elektroenergetyczny.\nJak dużo mamy wiatru i jak bardzo przewidywalnymi prognozami dysponujemy?\nWiatru w Polsce jest dużo co potwierdzają precyzyjne badania oraz dane meteorologiczne. Warunki w naszym kraju są zbliżone do większości nadmorskich krajów europejskich. Świetnym uzupełnieniem i wsparciem energetyki wiatrowej stają się magazyny energii. Ich cena spada, a rośnie pojemność i sprawność. Jest to wyraźny sygnał dla rynku, że to jest kierunek, w którym warto podążać. Dla przykładu w Niemczech duży kapitał jest angażowany w rozwój tej technologii, widać silną determinację. Oprócz magazynowania w czasie wietrznych dni nadwyżki energii możemy sprzedać za granicę. Niemcy sprzedają Polsce energię, która pochodzi z OZE. Rozwój tych źródeł energii zawsze musi wiązać się z rozwojem połączeń międzysystemowych z krajami sąsiednimi. Dla przykładu przez Europę przeszedł właśnie niż „Sebastian”. Generował on ponadprzeciętną produkcję energii elektrycznej m.in. dzięki morskim farmom wiatrowym w Europie Zachodniej, którą Polska mogłaby kupić. W momencie gdy to zjawisko atmosferyczne dotarło do Polski, wówczas to my moglibyśmy sprzedawać energię z wiatru do naszego zachodniego sąsiada. Obecny rząd wydaje się nie doceniać wartości połączeń transgranicznych i integracji z rynkami ościennymi.\nJakie inne źródło stałe energii może współgrać z OZE i pozwoli na elastyczność systemu energetycznego?\nNajlepszym rozwiązaniem wydaje się połączenie energii z wiatru i ze słońca, efektywność takiego tandemu widać zarówno w skali doby (dzień, noc) jak i całego roku gdzie okresy nasłonecznienia i silniejszych, równych wiatrów czytelnie się wymieniają. Analitycy mówią o optymalnych proporcjach pomiędzy 1:1 a 1:2 z przewagą energetyki wiatrowej (w zależności od uwarunkowań geograficznych). Morska energetyka jest przyszłością i ma uzasadnienie techniczno-środowiskowe w polskich warunkach. Powinniśmy rozwijać morską energetykę wiatrową w ramach projektów proponowanych dzisiaj przez Polenergię oraz PGE. Powinno być to jednak połączone ze zrównoważonym i długoterminowo zaplanowanym rozwojem lądowej energetyki wiatrowej. Potrzeba strategii energetycznej, opartej na dobrych fundamentach i rzetelnych analizach, kosztowych, środowiskowych oraz społecznych.\nA jeśli w dany dzień nie wieje wiatr i nie widać słońca zza chmur?\nTo kolejne istotne pytanie – jakie źródło energii ma zabezpieczać dostawy w pojedyncze dni. Patrząc na sprawę czysto merytorycznie, na podstawę i stabilizację miksu energetycznego optymalnym źródłem jest gaz. Przykładem jest tu wspomniana wcześniej Dania, która zaangażowana jest w rozwój połączenia gazowego – Baltic Pipe. Pojawia się pytanie, skąd więc ten gaz możemy pozyskać. Tutaj w grę wchodzą już czynniki bezpieczeństwa i polityki międzynarodowej. Rozważając inne stabilne źródło energii jakim jest atom decydenci powinni mieć na uwadze, że to źródło będzie przejściowe, do czasu kiedy stabilność i bezpieczeństwo nie zostaną osiągnięte dzięki OZE. Większość krajów poszukując rozwiązań w energetyce, już dzisiaj szuka tymczasowych środków, które będą się sprawdzać do momentu, kiedy OZE pozwolą na całkowite zastąpienie paliw kopalnych. Mowa jest tu o ok. 2050 roku. Należy więc szukać stabilnej i efektywnej kosztowo podstawy miksu w trudnych czasach dekarbonizacji.\natom Dania energetyka Europa farmy wiatrowe Hinkley Point C Niemcy OZE Polska Unia Europejska Wielka Brytania


Parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Biadolinach – Strona 51 – Strona internetowa Parafii pw. NSPJ w Biadolinach\n3 Lipiec -14 N. zw\n6 lipca 2016 by ks. Zbigniew Dudek\nCZTERNASTA NIEDZIELA W CIĄGU ROKU 3 lipca 2016 OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE Ewangelia opowiada o posłaniu 72 uczniów, którzy mają nieść pokój, dobro, radość i miłość. Zbliżają się dni, w czasie których z orędziem Bożego królestwa do naszej Ojczyzny przybędą młodzi z całego świata. Chciejmy to spotkanie młodych otoczyć naszą modlitwą. Niech wakacyjny wypoczynek … [Czytaj więcej…]


Nowohucki Festiwal Samorządowy – Młody Kraków\nTemat przewodni: Nowohucki Festiwal Samorządowy „Szybciej, wyżej, dalej, ale razem”\nCel ogólny: kreowanie i wzmacnianie postaw prospołecznych i obywatelskich młodzieży.\nCel szczegółowy: samorządowa integracja (wydarzenie promujące zdrowy styl życia)\nMotto: ”Wolność, kocham i rozumiem, wolności, oddać nie umiem …” (B. Łyszkiewicz)\nPatronat: bohaterowie Nowej Huty uwzględnieni w grze planszowej „Korowód nowohucki”\nTermin i miejsce: 22 maja 2018 r. (wtorek, godz. 9.00 – 11.00), budynek szkoły, os. Handlowe\nOrganizator: Sekcja ds. życia kulturalnego i rozrywkowego Samorządu Od Kusego SP nr 91\nUczestnicy: 4 osobowe reprezentacje samorządów ze szkół z Nowej Huty wraz z opiekunami\n(Samorząd Od Kusego, Szkoła Podstawowa nr 103, XVI Liceum Ogólnokształcące – 15 osób)\nForma spotkania: nauka poprzez integrację w oparciu o grę planszową „Korowód nowohucki”\nZgodnie z wcześniejszymi założeniami spotkanie samorządów organizowane w ramach Ligi Samorządów Uczniowskich miało pokazać uczestnikom, że w czasach nowoczesnych technologii ogromną radość może nam dać bezpośredni kontakt podczas gry na arenie ciekawej planszówki. A jeśli zostanie to połączone z możliwością zdobycia ważnych informacji na temat swojej małej Ojczyzny to będzie to prawdziwa nauka poprzez zabawę, czyli połączenie przyjemnego z pożytecznym. Dlatego głównym punktem naszego spotkania była rozgrywka w grze planszowej „Korowód nowohucki”.\nJej fabuła jest oparta o historie dwudziestu lokalnych bohaterów i w przystępny sposób opowiada o dziejach terenów obecnej Nowej Huty od legendarnej Wandy do Bogdana Łyszkiewicza z zespołu Chłopcy z Placu Broni. Liderem jakiego zespołu był Bogdan Łyszkiewicz? Za pieniądze ze sprzedaży którego obrazu Jan Matejko kupił dworek w Krzesławicach? W jakim filmie Andrzej Wajda opowiedział historię Piotra Ożańskiego? Podczas gry można poznać odpowiedzi na te i inne pytania o Nową Hutę, dowiedzieć się czegoś nowego o swojej dzielnicy i dobrze się przy tym bawić!\nEfektem naszego spotkania była nie tylko wymiana samorządowych doświadczeń, ale i integracja uczestników, którzy w swoich szkołach są młodzieżowymi liderami działań prospołecznych. Zapoznanie się z piękną historią Nowej Huty uświadomiło wszystkim, że w naszym najbliższym otoczeniu na przestrzeni lat miało miejsce wiele interesujących wydarzeń. A za nimi kryją się historie wielu mniej lub bardziej znanych postaci, którzy w różny sposób wpłynęli na obecne oblicze tej dzielnicy Krakowa. Ich życiorysy na pewno mogą stać się dla nas inspiracją do podejmowania różnorodnych działań, które spowodują, że Nowa Huta będzie jeszcze piękniejsza i sławna na całym świecie. Dlatego na koniec spotkania każdy uczestnik otrzymał na pamiątkę pocztówkę z wybraną postacią z „Korowodu nowohuckiego”, aby ten bohater stał się dla niego inspiracją do twórczych działań na rzecz swojej małej Ojczyzny.\nRozgrywki samorządowe odbywały się na pięciu „arenach”, a na każdej grali trzej uczestnicy – każdy z innej szkoły. Swoją wewnętrzną rozgrywkę mieli także opiekunowie samorządów. Taka rozbudowana forma była możliwa ponieważ wydawca gry (Ośrodek Kultury im. C. K. Norwida) ufundował odpowiednią liczbę planszówek. Każdy uczestnik w oparciu o sportową zasadą „szybciej, wyżej, dalej” próbował zgodnie z zasadami gry uzbierać jak najwięcej punktów – kart postaci. Na koniec gry zgodnie z motywem spotkania „razem” podsumowaliśmy rezultaty wszystkich graczy i stworzyliśmy międzyszkolną klasyfikację generalną.\nCo najważniejsze – każdy uczestnik zdobył choć jeden punkt dla swojej drużyny, a wszystkie zespoły znalazły się na podium 🙂 Z kronikarskiego obowiązku odnotujmy, że miejsce I uzyskał zespół XVI LO. GratulujeMY! Spotkanie samorządów spełniło swoje oczekiwania czego dowodem jest fakt, że za rok znowu się spotkamy …


Niemiecki rząd traci poparcie przez Grecję - Money.pl\nStrona głównaWiadomościNiemiecki rząd traci poparcie przez Grecję\nNiemiecki rząd traci poparcie przez Grecję\nKanclerz Merkel forsowała pakiet pomocowy, a teraz płaci za niego poparciem.\nRządząca w Niemczech koalicja chadeckiego bloku CDU/CSU i liberalnej Partii Wolnych Demokratów (FDP) cieszy się poparciem 39 proc. wyborców, co oznacza, że nie uzyskałaby większości w parlamencie - wynika z najnowszego sondażu telewizji ARD.\nGdyby wybory parlamentarne odbyły się w najbliższą niedzielę, na CDU/CSU głosowałoby 32 proc., o trzy punkty procentowe mniej niż w badaniu z końca kwietnia.\nFDP mogłaby liczyć jedynie na 7 proc., o jeden punkt mniej niż w kwietniu i aż o 7,6 punktu mniej, niż uzyskała w wyborach we wrześniu 2009 r.\nNajwiększe ugrupowanie opozycyjne, Socjaldemokratyczna Partia Niemiec (SPD), cieszy się 28-procentowym poparciem (plus 2 punkty w porównaniu do sondażu z 29 kwietnia). Na postkomunistyczną Lewicę głosowałoby 11 proc. (plus 1 punkt), a rekordowe poparcie mają Zieloni - 17 proc.\nSondaż przeprowadził 10 i 11 maja ośrodek Infratest dimap na próbie 1000 osób.\nNiemieccy wyborcy dali wyraz swemu niezadowoleniu z obecnej koalicji podczas niedzielnych wyborów w najludniejszym landzie Niemiec, 18-milionowej Nadrenii Północnej-Westfalii. CDU wygrała, lecz osiągnęła 34,6 proc., czyli o 10 punktów procentowych gorszy wynik niż w wyborach pięć lat temu. W konsekwencji tamtejsza koalicja chadecko-liberalna straciła większość w parlamencie krajowym.\nWpływ na taki wynik miały liczne spory koalicyjne w minionych miesiącach, jak również manewry rządu Angeli Merkel w sprawie europejskiej pomocy finansowej dla Grecji. Po kilku tygodniach zwłoki Niemcy zobowiązały się wesprzeć Ateny kwotą 22,4 mld euro do 2012 r. w ramach europejskiego pakietu ratunkowego.\nTagi: grecja, pomoc, niemcy, poparcie, sondaż, koalicja, wiadomości, wiadmomości, gospodarka\nNiemcy: SPD nie chce wesprzeć pomocy dla Grecji


Automaty do gier warte pół miliona złotych. KAS uderza w nielegalny hazard - RMF 24\nAutomaty do gier warte pół miliona złotych. KAS uderza w nielegalny hazard\nWtorek, 31 października 2017 (08:00)\nMazowieccy funkcjonariusze Izby Administracji Skarbowej ujawnili 39 nielegalnych automatów do gier, których wartość rynkowa wynosi 468 tysięcy złotych. Za nielegalną działalność grożą wysokie kary.\nZa nielegalną działalność związaną z grami na automatach grożą wysokie kary /Materiały prasowe\nFunkcjonariusze Działu Realizacji Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego, wspierani przez funkcjonariuszy Łódzkiego i Wielkopolskiego UCS, przeprowadzili kontrolę, której celem był zwalczanie nielegalnego hazardu.\nW sześciu lokalach na terenie Warszawy i okolic ujawnili nielegalne automaty do gier.\nW kontrolowanych pomieszczeniach zastali także osoby, które grały na tych maszynach.\nW toku podjętych działań zabezpieczono miedzy innymi monitoring, telefony komórkowe, dokumentację nielegalnej działalności oraz blisko 40 tys. zł. Funkcjonariusze ujawnili i zajęli 39 automatów o wartości 468 tys. zł.\nZa nielegalną działalność związaną z grami na automatach grożą wysokie kary. Za urządzanie gier bez wymaganej koncesji kara wynosi 100 tys. zł od każdego automatu. Za nielegalne urządzanie gier hazardowych grozi też odpowiedzialność karno-skarbowa: kara grzywny, kara pozbawienia wolności do lat 3 albo obie te kary łącznie.\nSprawdź: testy telefonów, Flotman.pl monitoring pojazdów gps\nTagi:KAS, izba administracji skarbowej, Automaty do gier, hazard, urząd celno-skarbowy\nNewsSąd wypuścił zatrzymanych ws. nielegalnego hazardu, prokuratura składa zażalenie\nNewsKompromitacja prokuratury czy błąd sądu? Zatrzymani za nielegalny hazard są na wolności