Jak wyginęły dinozaury, czyli tajemnica Bursztynowej Komnaty [Jarosław Lindenberg, Tomasz Buchholtz] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00310 006236 19954499 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Jarosław Lindenberg, Tomasz Buchholtz Liczba stron: 280\nISBN: 978-83-952119-2-8 Data wydania: 2018-10-15\nZ opinii biegłych Doskonale się bawiłem. Andrzej D. (ze względu na obecnie pełnioną funkcję i RODO nazwisko wyłącznie do wiadomości komendanta Wydawnictwa). Doskonale się bawiłem, chociaż nic nie zrozumiałem. Bronisław K. – bezrobotny. Też nic nie zrozumiałem, ale wcale się nie bawiłem. A nawet jakbym zrozumiał, to też bym się nie bawił. Lech W. - emeryt (dla przyjaciół: Bolek). Nie będę zabierał głosu w tej sprawie. Zauważę tylko, że moja żona bezdyskusyjnie nadal robi wielkie wrażenie. Aleksander K. (dla przyjaciół: Olek) Polska jest wielka, ale Ameryka jeszcze większa. A moja żona robi większe wrażenie. Donald T. Francja jest najwspanialsza a moja żona robi największe wrażenie. Emmanuel M. Największe i najwspanialsze są Niemcy. A ja robię największe wrażenie. Angela M. Potwierdzam, droga A. Dlatego czekam na przekład niemiecki tej książki. Donald T. (ten drugi – chociaż myśli, że jest pierwszy). O Jezu! Franciszek Jarosław L. i Tomasz B. poznali się w czasie studiów filozoficznych (z rozpędu zrobili potem jeszcze doktoraty) na Uniwersytecie Warszawskim w okresie schyłkowego Gierka i zapałali do siebie ogromną sympatią. Sympatia ta przetrwała próbę czasu, mimo że obaj mają żony i liczne dzieci. Te ostatnie mają zresztą nie ze sobą, lecz z żonami (swoimi). Prawdziwym natomiast owocem wspomnianej sympatii była powieść w odcinkach pt. „Kapitan Sowa na trupie” sławiąca pracę Milicji Obywatelskiej (niestety, dotąd pozostająca w rękopisie), którą pisali na zajęciach uniwersyteckich (szczególnie twórczo inspirowały ich dwa przedmioty: materializm historyczny oraz estetyka) i umieszczali w gazetce ściennej (wielokrotnie zrywanej, prawdopodobnie przez anonimowych fanów). Na kolejne owoce wzajemnej sympatii przyszło trochę poczekać: konkretnie do stanu wojennego. Wtedy to – z wdzięczności za jego wprowadzenie i na cześć Generała – redagowali przez prawie całą dekadę pismo (ukazujące się dość nieregularnie z przyczyn od autorów niezależnych) pt. „Jaruzela.” W końcu lat osiemdziesiątych pismo zmieniło nazwę na „Głos Szarego Członka.” Z powodu „Jaruzeli”, ku swojemu zdumieniu, otrzymali w czasach rządu Jerzego Buzka (był taki premier) odznaki „Zasłużony Działacz Kultury”, które noszą odtąd we wszystkie święta państwowe i kościelne. Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku JL i TB trochę kolaborowali z telewizją i radiem, a jeden z nich (tylko zapomnieli, który) pisywał regularne felietony w „Gazecie Wyborczej”, podczas gdy drugi pisywał w „Tygodniku Solidarność.” Potem się rozeszli (ale nie z żonami), bo jeden poszedł w dyplomację, a drugi w jeszcze dziwniejsze przedsięwzięcia. W końcu się znowu zeszli i spłodzili tę powieść. Jej pisanie trwało kilka lat, w czasie których jednego z nich trafił w górach (ale nie naszych) piorun, co odbiło się zdecydowanie korzystnie na poziomie prezentowanego tutaj humoru. Długo zastanawiali się, jak określić rodzaj pisarstwa, który uprawiają. Ostatecznie, by ułatwić pracę teoretykom literatury, doszli do wniosku, że jest to nowy zupełnie gatunek i nazwali go „realizm absurdalny”. I niech tak zostanie! Spis treści Podziękowania Zamiast wstępu Dlaczego nasza powieść jest skazana na sukces Rozdział 1 w którym pojawia się profesor Blastula, a jego asystentka Natalia traci świadomość Rozdział 2 w którym znika profesor Blastula, a Natalia powtórnie traci świadomość Rozdział 3 w którym Natalia ponownie odzyskuje świadomość Rozdział 4 w którym pojawia się nadkomisarz Puchacz Rozdział 5 w którym nadkomisarz Puchacz szykuje się do odlotu Rozdział 6 w którym nadkomisarz Puchacz odbywa podróż helikopterem do Gacek Małych Rozdział 7 w którym nadkomisarz Puchacz ląduje w Gackach Małych Rozdział 8 w którym nadkomisarz Puchacz trafia na posterunek Jak wyginęły dinozaury czyli tajemnica Bursztynowej Komnaty Jarosław Lindenberg Tomasz Buchholtz Jak wyginęły dinozaury czyli tajemnica Bursztynowej Komnaty Powieść sensacyjna DLA INTELIGENTNYCH INACZEJ lektura szkolna zalecana przez Ministerstwo Zdrowia (Psychicznego) Z ilustracjami wybitnych polskich artystów: J. Matejki, J. Chełmońskiego, T. Buchholtza Copyright © 2018 Jarosław Lindenberg Copyright © 2018 Tomasz Buchholtz Wrocław 2018 ISBN: 978-83-952119-2-8 Skład i korekta: Liberum Verbum Redakcja: Zbigniew Zebar Projekt i realizacja okładki: Zbigniew Zebar Ilustracje-rysunki: Tomasz Buchholtz Opracowanie graficzne ilustracji: Zbigniew Zebar Liberum Verbum 50-078 Wrocław ul. Leszczyńskiego 4 www.liberumverbum.com.pl liberum-verbum.sklepypasejo.com.pl Wydawnictwo@liberumverbum.com.pl Życie jest zwierciadłem, które przechadza się bezwstydnie w całej swojej nagości po kartach tej książki1 1. Autorzy do dziś nie ustalili, który z nich wymyślił tę głęboko filozoficzną sentencję. Mojej Żonie i dzieciom J.L. Nieprawda: M o j e j Żonie i dzieciom T.B. Podziękowania Autorzy pragną wyrazić swoje podziękowanie wszystkim tym osobom, które obdarzyły ich inspiracją (często mimo woli), a także: browarom krajowym i zagranicznym, których produkty znacznie ułatwiły proces pisania oraz dinozaurom – za to, że użyczyły swej nazwy do tytułu utworu (bez domagania się praw autorskich). Ponadto Autorzy gwarantują, że przy pisaniu tej powieści nie dokonywali testów na zwierzętach, ograniczali emisję CO2, używali wyłącznie materiałów pochodzących z recyklingu, a postacie występujące w powieści nie wyrażają niczyich poglądów. Zamiast wstępu Dlaczego nasza powieść jest skazana na sukces Nasza powieść jest skazana na sukces, ponieważ: 1. Jest poprawna politycznie i obyczajowo.1 2. Jest feministyczna.2 3. Została napisana według zasad naukowych, opartych na badaniach społecznych. Autorzy zlecili bowiem Autonomicznemu Instytutowi Diagnoz Społecznych „Estymator” przeprowadzenie serii badań ankietowych i fokusowych na wybranej, reprezentatywnej próbie losowej w celu zdefiniowania oczekiwań czytelników wobec dzieła literackiego. W rezultacie powstał raport określający optymalny model powieści,3 a jego główna teza brzmi: Czytelnicy zdecydowanie preferują współczesną powieść realistyczną, której tłem jest przeciętna polska wieś lub miasteczko (Kraków, Warszawa, Łódź, Katowice) i której bohaterowie reprezentują typowe role społeczne oraz charaktery, z jakimi czytelnik może się łatwo utożsamiać. Trzymając się ściśle naukowych wytycznych sformułowanych przez AIDS „Estymator”, autorzy stworzyli powieść, którą właśnie prezentują. Rozdział 1 w którym pojawia się profesor Blastula, a jego asystentka Natalia traci świadomość Żaby kumkały chutliwie. Na spowitą mgiełką, uśpioną wieś mazurską Gacki Małe spływała srebrzysta poświata księżyca. Od czasu do czasu ciszę nocy letniej przerywało ujadanie jakiegoś wiejskiego kundla. Prawie wszystkie okna ziały ciemnością. Jedynie w dwóch domostwach paliło się światło, którego nie przytłumiała tkanina zasłon. Pierwszym z nich był okazały dom pani wójt – Izabelli Augustyn (z domu Paradyz), która po raz kolejny zastanawiała się nad otrzymanym w południe faksem. Jego nadawczynią była Elsa von dem Busch, szefowa organizacji ziomkowskiej mieszczącej się w Baden-Baden przy Eingang Strasse 13, zrzeszającej dawnych mieszkańców gminy Kleine Gazken oraz ich potomków. Pismo, zredagowane w zasadzie po polsku i nawiązujące do trwającej od wielu miesięcy korespondencji, w bardzo uprzejmy sposób zapowiadało przyjazd dużej grupy członków ziomkostwa do „Heimat ich ojców i dziadów z wizytą Freundschaft i Bruderschaft” w ramach dofinansowanego z UE programu „Przekraczanie granic nach Osten”. Chociaż korespondencja z niemieckim ziomkostwem trwała już od dawna, do tej pory dla pani wójt organizacja ta miała charakter raczej wirtualny. Teraz jednak miała stać się rzeczywistością – i to w ciągu tygodnia! Wizja bliskiej już wizyty zorganizowanej grupy Niemców tak poruszyła nerwami Izabeli Augustyn (z domu Paradyz), że nie mogła skupić uwagi na właśnie emitowanym, kolejnym odcinku jej ulubionego programu telewizyjnego „Małżeństwo w ciemno”. Zastanawiała się bezskutecznie, marszcząc swoje gładkie jeszcze czoło, czy dwudziestodwuletniej Patrycji uda się ułożyć szczęśliwe życie z dobranym losowo oblubieńcem, zaledwie sześćdziesiąt lat od niej starszym, lecz wciąż jeszcze pełnym witalności, świeżo owdowiałym Henrykiem. Ale te przyjemne rozmyślania zakłócało pojawiające się natrętnie pytanie o prawdziwy cel przyjazdu Niemców. Wprawdzie Elsa von dem Busch kreśliła jasnymi barwami faksu obraz przyszłych korzyści, jakie mieszkańcy „Kleine Gazken” odniosą ze współpracy z ziomkostwem, jednak pani wójt nie mogła pozbyć się wątpliwości. Czy Niemcom nie chodzi czasem o odebranie obecnym mieszkańcom Gacek ich domów, pól uprawnych, łąk, sadów i ogrodów? A jeśli mają naprawdę dobre intencje, to jak przyjąć tak liczną grupę gości z zagranicy, by zrobić na nich jak najlepsze wrażenie? I co należy rozumieć w tej sytuacji pod pojęciem „jak najlepsze wrażenie”? Jeżeli Niemcy, powodowani sentymentalnym uczuciem do ziemi „ojców i dziadów” chcieliby zainwestować w rozwój gminy i regionu, to czy lepiej przedstawić im wieś jako przykład nędzy i zaniedbania, czy też odwrotnie: jako prężnie rozwijającą się małą społeczność, będącą żyzną glebą dla lokalnych inicjatyw i przedsiębiorczości? Z rozmyślań tych wyrwał nagle panią wójt okropny hałas dobiegający z sieni. Spojrzała na zegarek: wiedziała, że ten łomot oznacza powrót do domu jej męża, Wojciecha Marii Augustyna, który wieczory (i nie tylko) zwykł spędzać u starego Mrówki, od którego wracał zawsze w stanie kompletnego zamroczenia alkoholowego i regularnie przewracał stojącą w przedpokoju szafkę na obuwie. Drugim domostwem, w którym paliło się światło, była wysmakowana architektonicznie, okazała, zbudowana z modrzewiowych bali i ozdobiona pięknym gankiem, stojąca na samym skraju wsi, pod lasem, chałupa rzeczonego Mrówki. W nowocześnie umeblowanej izbie, na plastikowym zydelku siedział profesor Jarosław Tomasz Maria Blastula, światowej sławy paleontolog, pochylony nad laptopem. Przerwał na chwilę opis właśnie rozpoczętego eksperymentu, wstał z zydla i sprawdził ustawienia kamery cyfrowej, umocowanej na statywie w rogu izby. Poprawił lekko zoom tak, by siedząca na ławie (też z tworzyw sztucznych) jego asystentka Natalia znalazła się w całości w polu widzenia obiektywu. Następnie ustawił się na wprost kamery i powiedział dobitnie: – Pierwszy dzień eksperymentu. Godzina dwudziesta trzecia dwanaście. Za chwilę razem z moją asystentką wypijemy próbkę wywaru przygotowanego z jednej łyżki stołowej wysuszonego i sproszkowanego korzenia mniszka smrodliwego, zaparzonej w 250 mililitrach wody, ostudzonego do temperatury pokojowej, przefiltrowanego przez wyjałowioną gazę poczwórnie złożoną. Po wygłoszeniu tego komunikatu profesor odmierzył 100 ml brunatno-zielonego, zawiesistego płynu i nalał go do szklanki, którą podał asystentce. Sobie odmierzył taką samą ilość i wznosząc szklaneczkę do góry powiedział: – Za naukę i za ostateczne rozwiązanie naszej zagadki! Po czym jednym haustem wypił zawartość szklanki, nieco się tylko krzywiąc. Natalia ostrożnie powąchała wywar, nabrała do ust parę kropli i powiedziała: – Ależ to jest okropnie gorzkie! I pachnie też niespecjalnie, panie profesorze. – Nauka wymaga poświęcenia, pani Natalio – powiedział profesor. – Proszę brać przykład ze mnie i pić śmiało. Zachęcona przez swojego mistrza, Natalia – pokonując lekki wstręt i wstrzymując oddech – małymi łyczkami, krztusząc się i krzywiąc, wypiła swoją porcję. Zapadła chwila ciszy. Profesor zmierzył sobie puls i zanotował coś w laptopie, rzucając uważne spojrzenia na swoją asystentkę. Niespodziewanie oddech Natalii zaczął gwałtownie przyspieszać, a jej twarz oblała się rumieńcem. Wargi jej rozsunęły się, oblizała je czubkiem języka, uniosła ręce nad głowę i powiedziała: – Strasznie tu gorąco i niewygodnie. Leniwymi ruchami pozbyła się garderoby wierzchniej.4 Następnie, z głośnym westchnieniem, zsunęła się z ławy na pokrytą wykładziną (także tworzywo sztuczne) podłogę i zaczęła tarzać się coraz gwałtowniej na plecach, dysząc ciężko, jęcząc i wykrzykując coraz bardziej niecenzuralne wyrazy. Nagle jej zduszone stęknięcia przeszły w przeciągły, nieartykułowany krzyk, a całe ciało, wstrząsane drgawkami, wyprężyło się w konwulsyjnym skurczu, po czym wszystko ucichło. Natalia znieruchomiała na podłodze bez przytomności. Profesor Blastula obserwował niezwykłe zachowanie swojej asystentki z dużym zainteresowaniem, ale całkowicie bez emocji. Patrząc na wijącą się na podłodze i wykrzykującą lubieżne słowa nagą kobietę, wklepywał swoje uwagi do laptopa. Sam dziwił się swojej obojętności na niespotykane wcześniej wyraźnie seksualne zachowanie Natalii, o czym nie omieszkał zrobić stosownego zapisu. Pracę przerwało mu jednak niespodziewane pukanie do drzwi izby, po czym bez oczekiwania na pozwolenie wszedł gospodarz – stary Mrówka – rozczochrany, z twarzą pokrytą tygodniowym zarostem, ubrany niechlujnie i roztaczający charakterystyczną woń alkoholu. – Czy cóś się stało? – zapytał dość bełkotliwie, z wyraźną ciekawością wlepiając oczy w Natalię. – Słyszałem, jak pani krzyczała. O, nie rucha się – zauważył z troską. – Może wezwać doktóra? Po czym pociągnął kilka razy nosem i zauważył: – Cóś tu jakby wonieje… – Dziękuję za troskę, ale nic takiego się nie stało – powiedział chłodno profesor. – Co do zapachu, to czuję głównie alkohol – zauważył uszczypliwie i dodał: – Może pan iść spać, panie Mrówka, jest już późno! – Jak to: n i c s i ę n i e s t a ł o, kiedy kobita najpierw długo wyła, a tera leży goła i się nie rucha? – sprzeciwiał się z pijackim uporem stary Mrówka. – Dzwonie po doktóra, albo na posterunek… Po czym beknął, zatoczył się i przytrzymał framugi. Profesor głęboko wciągnął powietrze i powiedział stanowczo: – Panie Mrówka, ten samogon poważnie panu szkodzi. A moja asystentka jest po prostu lekko niedysponowana. To taka rzadka, dziedziczna choroba, na szczęście całkowicie niegroźna i niezaraźliwa. Nazywa się climax exterioris. Czasami pani ma takie napady i wtedy zdziera z siebie ubranie. Ale już jest po wszystkim. O, widzi pan, nawet otwiera oczy. – Rzeczywiście, otwiera – zauważył Mrówka. – A ta choroba, ten klimat coś tam… – Climax exterioris – powtórzył dobitnie profesor. – No, właśnie, to ja ją znam – kontynuował Mrówka. – Niemożliwe – zaprotestował profesor. – Możliwe, możliwe – upierał się stary Mrówka. – Pamiętam, jeszcze przed wojną, jednom kobite, nawet niestarom i dość ładnom, która tyż na to cierpiała. To była gospodyni księdza proboszcza. Jak krzyczała po nocach, to w całej wsi ją było słychać. Z tego powodu ksiądz musiał ją w końcu odprawić, bo się robiły plotki. Nawet bardzo żałował, bo świetnie gotowała… – To bardzo smutna historia, ale naprawdę pora już spać, panie Mrówka – powiedział zdecydowanie profesor, biorąc gospodarza pod ramię i pomagając mu opuścić izbę. – Dziękuję za troskę, ale pani ma się już dobrze, chociaż musi odpocząć. Uporawszy się ze starym Mrówką, profesor pomógł wstać całkiem już przytomnej, choć otępiałej Natalii, okrył ją kocem i odprowadził – słabą i słaniającą się na nogach – do pokoju obok, który służył jej za sypialnię. Sam wrócił jeszcze do laptopa i dokończył notatki, a potem udał się na spoczynek. Nikt nie zauważył, że cały przebieg wydarzeń obserwowało przez okno kilka zamaskowanych postaci, porozumiewających się cichymi, gardłowymi dźwiękami i kiwających z zadowoleniem głowami… Rozdział 2 w którym znika profesor Blastula, a Natalia powtórnie traci świadomość Następnego dnia profesor i jego asystentka spotkali się przy śniadaniu przygotowanym przez starą Mrówkową. Spożyli je w krępującej ciszy, chociaż każde z nich milczało z innego powodu. Profesor Blastula z nieobecnym spojrzeniem utkwionym w oknie machinalnie jadł jajecznicę z wiejskich jaj z dodatkiem wiejskiego szczypiorku, całkowicie pogrążony w swoich myślach. Natalia, dziwnie zawstydzona, ze wzrokiem spuszczonym, próbowała zmuszać się do jedzenia, ale kęsy najwyraźniej z trudem przechodziły jej przez gardło. Po śniadaniu oboje, cały czas milcząc, udali się do pobliskiego lasu. Nie była to jednak zwykła przechadzka. Po półgodzinnym marszu dotarli do polany, na której wznosiły się dziwne, kamienne kręgi. Ich pochodzenie nie było jasne. Wiadomo było, że datują się od czasów prehistorycznych i że zostały ułożone ręką ludzką. Kto jednak i po co je ułożył, pozostawało zagadką, której nie potrafili wyjaśnić archeolodzy. Przypuszczano, że kręgi miały charakter magiczny i że służyły celom religijnym. Ale jakie obrzędy tam odprawiano, nikt nie wiedział, chociaż było kilka teorii mniej lub bardziej naukowych. Pojawiały się też spekulacje, zupełnie fantastyczne o rzekomym kosmicznym pochodzeniu tych kręgów, o pozaziemskich cywilizacjach, które miały jakoby pozostawiać takie pamiątki na Ziemi, o szczególnej energii kosmicznej skumulowanej w tych kręgach, co miały potwierdzać badania przeprowadzone przez przybywających w te okolice radiestetów. Ci ostatni nie byli zresztą zgodni w swych teoriach: jedni twierdzili, że niezwykła energia, którą wyczuwają na terenie kręgów, ma rzeczywiście charakter kosmiczny; inni – na odwrót – twierdzili, że jest to skumulowana energia płynąca z głębi Ziemi. Tak czy owak, miejsce to otoczone było aurą niezwykłości i pielgrzymowali doń poszukiwacze tajemnic oraz niewyjaśnionych zagadek z całej Polski. Profesora Blastulę i jego asystentkę do dziwnych, kamiennych kręgów skierowały zupełnie inne przyczyny. Nie interesowały ich teorie o kosmitach i wierzenia Prasłowian. Profesor szukał na terenie kręgów pewnej niepozornej z wyglądu roślinki, z której wywar pili ostatniej nocy, czyli mniszka smrodliwego, zwanego przez miejscową ludność śmierdzianką.5 Nie było łatwo go znaleźć. Poszczególne okazy mniszka, pokrytego drobnymi listkami i niczym nie wyróżniające się z otoczenia, ukryte były w poszyciu leśnym wśród borówek, konwalii i turzyc. Jedynie w okresie kwitnienia, roślina ta wydzielała dość obrzydliwą, charakterystyczną woń, przywabiającą niektóre owady. Teraz jednak pora kwitnienia minęła i profesor oraz Natalia musieli bardzo się natrudzić, by odszukać chociaż kilka egzemplarzy. Każdą znalezioną roślinkę wykopywali ostrożnie z korzeniami, czyścili dokładnie z piasku i wkładali do papierowych torebek. Przeczesywali powoli poszycie ze wzrokiem utkwionym w ziemię, oddaleni od siebie kilka metrów, najpierw w zupełnej ciszy, ale w końcu Natalia przemówiła: – Nie wiem doprawdy, co powiedzieć, panie profesorze. Czuję się okropnie głupio i jest mi wstyd. Nie wszystko pamiętam z wczoraj i rozumiem, że moje zachowanie było wynikiem działania wywaru. Wiem, że rozebrałam się do naga i wykrzykiwałam jakieś okropne i nieprzyzwoite słowa. Nie chciałabym, żeby pan, panie profesorze, pomyślał, że tak zachowuję się lub takim słownictwem posługuję się w życiu codziennym. Jestem sama zaskoczona, bo nawet nie przypuszczałam, że znam takie wulgarne określenia. A tym bardziej nigdy nie ośmieliłabym się ich użyć w pańskiej obecności. – Ależ, pani Natalio – powiedział łagodnie profesor, chcąc ją uspokoić. – W żadnym wypadku nie przyszło mi do głowy, że używała pani tych słów świadomie i celowo. Zresztą – zażartował – ja sam znam wyrażenia znacznie gorsze, chociaż nie będę ich cytował. Oczywiście, jeśli pani pozwoli, to powtórzymy jeszcze ten eksperyment, żeby mieć całkowitą pewność. Trzeba też będzie znaleźć innych ochotników, żeby próba była reprezentatywna. Ale wydaje mi się, że w naszych badaniach nastąpił przełom i że tym razem jesteśmy naprawdę na właściwym tropie. Zastanawia mnie tylko, dlaczego na panią wywar z mniszka zadziałał zupełnie inaczej niż na mnie. Powiedziałbym nawet, że dokładnie odwrotnie. A przecież do tej pory nasze reakcje na określone wywary roślinne były podobne. Pamięta pani mendownika czarniawego? – Tak, dostaliśmy wtedy wysypki pod pachami. – Nie pod pachami, tylko w pachwinach. Pod pachami to było po mendowniku białawym. – Racja. A pamięta pan, panie profesorze, cofnika grubolistnego? – Jakże miałbym nie pamiętać? Rzygaliśmy po nim jak koty… – A po strupiłku czopowatym dostaliśmy rozwolnienia! – Nie, zatwardzenia! Rozwolnienie to było po orzeszniku fajdaniastym! – To dziwne, bo jestem przekonana, że zatwardzenie miałam od pojebka okrytonasiennego. – To też, ale zasadniczo pojebek wywołuje zgagę. – Całkiem jak ziarnulec pochwiasty! – Gorzej: po ziarnulcu nie miałem takich wzdęć jak po pojebku. – A ja miałam najgorsze wzdęcia od szczawnika szczypiącego. – Zaraz, zaraz – szczawnik działał głównie moczopędnie… – Ależ, panie profesorze, moczopędnie to działał moczniak świetlisty, a szczawnik… Nastąpiła chwila ciszy, po czym Natalia powiedziała cicho i jakby z nieśmiałością: – To, co przeżyłam wczoraj, bardzo mnie zdumiało. Po raz pierwszy w życiu odczuwałam tak intensywne i zarazem przyjemne emocje. Tego nie da się opisać: ogarnęły całą moją duszę i ciało. Mogłabym to tylko porównać z rozkoszą, jaką daje mi słuchanie wykładów pana profesora… Następnie Natalia zaczęła rozwijać ten wątek, tłumacząc, jak wiele zawdzięcza profesorowi i jego mądrości oraz ogromnej wiedzy, którą potrafi w sposób tak błyskotliwy, a zarazem prosty i klarowny przekazywać studentom oraz swoim współpracownikom, do których ona – Natalia – ma zaszczyt i przywilej należeć... Natalia mówiła tak i mówiła dość długo, jakby starając się pokryć w ten sposób wciąż drążące ją poczucie wstydu. Nagle spostrzegła, że od pewnego już czasu mówi tylko do siebie, bo profesor nie odpowiada. Zaniepokojona, wyprostowała się i rozejrzała dookoła. Profesora Blastuli nigdzie nie było widać. Zaczęła nawoływać. Odpowiedziała jej cisza. Zupełnie już przestraszona i wytrącona z równowagi Natalia podeszła, rozglądając się na boki, do miejsca, w którym wydawało jej się, że widziała profesora po raz ostatni. Stał tam duży głaz, za którym mógł się schować człowiek. Natalia obeszła go dookoła i omal nie krzyknęła z przerażenia: pod głazem leżały stłuczone okulary profesora Blastuli, a na listku konwalii widać było kropelkę świeżej krwi. Śmiertelnie wystraszona Natalia schyliła się, by podnieść okulary i w tym momencie otrzymała silny cios w głowę. Padła na ziemię bez czucia… Rozdział 3 w którym Natalia ponownie odzyskuje świadomość W pobliżu Gacek Małych, tuż za ujściem malowniczej rzeczki Brdęcy do jeziora Kurłajno, naprzeciwko półwyspu, na którym wznosił się majestatyczny klasztor Ojców Zenonitów, stał letni obóz studentów Prywatnej Akademii Filmu, Marketingu, Ekologii, Reklamy, Doradztwa Finansowego i Usług Turystycznych im. Marszałka Piłsudskiego w Elblągu. Studenci kręcili etiudy filmowe: fabularne, dokumentalne i reklamowe, a w wolnych chwilach grali w siatkówkę, kąpali się w jeziorze, pływali kajakami, pili piwo i robili różne inne rzeczy właściwe dla swojego wieku. Tego dnia jedna ekipa, uzbrojona w kamerę, statyw, sprzęt oświetleniowy i mikrofon, udała się na teren kręgów kamiennych, gdzie zamierzała nakręcić filmik pt. „Miękki jak puch”. Miał to być spot reklamujący nowy papier toaletowy. Studenci rozstawili sprzęt i zaczęli przygotowania do próby. Nagle jeden z nich, rozglądając się po okolicy, zauważył jakiś dziwny przedmiot wystający zza pobliskiego głazu. Zaintrygowany, zbliżył się powoli i ze zdumieniem spostrzegł, że przedmiotem tym był sandałek zawierający w środku ludzką stopę. Dalej widać było całą nogę, a na jej końcu – właścicielkę, leżącą bez ruchu, z zakrwawioną głową, twarzą do ziemi. Student pochylił się, trącił lekko kobietę czubkiem buta, widząc jednak, że nie reaguje, zawołał kolegów. Ci przybiegli natychmiast i odwrócili ofiarę na plecy, a jeden z nich (który skończył niedawno kurs pierwszej pomocy) uniósł kobiecie powiekę i stwierdził: – Żyje. Jej źrenica reaguje na światło. Następnie chciał wykonać sztuczne oddychanie metodą usta-usta ale, przyjrzawszy się dokładnie urodzie ofiary, w ostatniej chwili zmienił zdanie. – Ona oddycha – stwierdził autorytatywnie. Któryś ze studentów wyciągnął komórkę i wezwał pogotowie. Zanim karetka przyjechała z powiatowego miasteczka, minęło dobre pół godziny. Przez ten czas studenci sfilmowali Natalię (bo to ona była ofiarą) w różnych ujęciach, a nawet przystroili kwiatkami. W końcu pojawiła się pomoc, sanitariusze wnieśli kobietę na noszach do samochodu, lekarz podłączył kroplówkę i zbadał puls. Założył jej też maskę tlenową. W czasie jazdy po wertepach, skutkiem wstrząsów, Natalia otworzyła oczy. – O, budzimy się – zauważył z zadowoleniem lekarz. Natalia usiłowała coś powiedzieć, ale najwyraźniej nie była w stanie wymówić słowa. Przeszkadzała jej w tym zresztą maska tlenowa. – Proszę nic nie mówić, tylko oszczędzać siły – poradził lekarz. – Przyjedziemy do szpitala, zbadają panią i wszystko wyjaśnią. Ja nic nie wiem. Jestem tylko lekarzem pierwszego kontaktu. Na podstawie pierwszego kontaktu mogę powiedzieć, że pani żyje, ma pani uraz czaszki i prawdopodobnie nie została pani zgwałcona. To wszystko. Po czym, zadowolony z siebie, zapalił papierosa. Natalia znów próbowała coś powiedzieć, ale dała za wygraną. Dym chyba zaczął ją drażnić, bo zakaszlała. Lekarz uchylił szybę i zaczął puszczać dym przez okno. Tak dojechali do szpitala powiatowego. W izbie przyjęć pojawiły się jednak pewne trudności. Lekarz dyżurny wyjaśnił, że nie może przyjąć pacjentki, bo personel szpitala właśnie ogłosił strajk bezterminowy, żądając podwyżek płac, i że jest mu przykro. Wobec protestów ze strony lekarza pogotowia zbadał jednak ofiarę i stwierdził, że przypadek nie łączy się z zagrożeniem życia. – Pacjentka może wracać do domu i leczyć się ambulatoryjnie – wyjaśnił i ponownie dodał, że jest mu przykro. Natalia śledziła tę wymianę zdań z pewnym niepokojem. Lekarz dyżurny zwrócił się wprost do niej: – Gdzie pani mieszka? – W Gackach Małych – wyszeptała z trudem Natalia. – To znakomicie – ucieszył się lekarz. – Tam jest ośrodek zdrowia i, o ile wiem, oni jeszcze nie strajkują. Lekarz pogotowia był na tyle uprzejmy, że zgodził się odwieźć z powrotem Natalię do Gacek, przeklinając pod nosem konieczność robienia podwójnego kursu. Zadał retoryczne pytanie, kto zapłaci za benzynę i co się stanie, kiedy skończą się limity paliwowe, po czym wsiadł do karetki. Ruszyli znowu na sygnale i po kwadransie byli już w Gackach. Zatrzymali się przed gminnym ośrodkiem zdrowia. Tym razem Natalia wyszła sama, podtrzymywana przez dwóch sanitariuszy. – Jakbyśmy panią wynieśli na noszach, to kazaliby ją odwieźć do szpitala i cała zabawa zaczęłaby się od początku – wyjaśnił lekarz. W przychodni ominęli kolejkę pacjentów i zdecydowanym krokiem weszli do gabinetu opatrzonego tabliczką: Dr M. Kurdziel. Na kozetce spoczywała tam młoda dziewczyna, a lekarz trzymał obie ręce na jej nagim brzuchu (konkretnie: na dolnych jego partiach). Był to mężczyzna dobrze po pięćdziesiątce, niski, gruby, na krótkich nóżkach, z długimi, rzadkimi, tłustymi włosami zaczesanymi do tyłu, w rozchełstanym, brudnawym kitlu i nieustannie pociągający nosem (miał katar sienny). Wejście intruzów ubranych w odblaskowe, pomarańczowe stroje pogotowia z napisami „Ratownik” oraz „Lekarz” na plecach zrobiło na nim umiarkowane wrażenie, szybko jednak cofnął ręce. – Trzeba by zrobić USG jamy brzusznej – powiedział do pacjentki. – Ale wyczerpaliśmy limit środków na badania w tym kwartale, więc dopiero w październiku, albo odpłatnie. Zapiszę pani zastrzyki, tylko że na zabiegi też nie mamy już środków, bo Fundusz w tym roku obciął nam limity. Będzie je pani sobie musiała robić sama. To nic trudnego: siostra pani pokaże, jak wbić igłę, żeby jej nie złamać. Następnie wyjął bloczek z szuflady, coś napisał, przybił pieczątki i dał recepty pacjentce. Kiedy kobieta wyszła, zostawiając dyskretnie małą paczuszkę, lekarz zwrócił się do przybyszy: – Nie ma na nic pieniędzy, a cała diagnostyka jest tutaj – to mówiąc podniósł do góry obie, owłosione dłonie z krótkimi, grubymi palcami. Następnie skarcił lekarza pogotowia, który właśnie zapalał kolejnego papierosa: – Tu się nie pali! – O, przepraszam – zreflektował się lekarz pogotowia i wyciągnął paczkę do doktora Kurdziela. Ten westchnął, wziął papierosa, zapalił i zapytał: – No, co tam mamy? – Tę kobietę znaleźli nieprzytomną przypadkowi ludzie na terenie kamiennych kręgów. Miała rozbitą głowę – wyjaśnił lekarz pogotowia. – Ale już jest, jak widać, przytomna; to dobrze – zauważył doktor Kurdziel. – Ja ją znam. To pani Natalia, asystentka profesora Blastuli. Powie nam pani, co się stało? – Nie wiem – wyszeptała z trudem Natalia. – A dlaczego nie zawieźliście jej do szpitala? – zainteresował się dr Kurdziel, oglądając ranę z tyłu głowy Natalii. – Nie przyjęli jej, bo strajkują – wyjaśnił lekarz pogotowia. – Strajkują? – zdziwił się szczerze dr Kurdziel – To im się opłaca? Westchnął głęboko i zawołał pielęgniarkę. Opatrzyli Natalii ranę, założyli opatrunek, dr Kurdziel obejrzał jej źrenice, zbadał ciśnienie i puls. – Kości czaszki nieuszkodzone. Podejrzewam lekki wstrząs mózgu – stwierdził. – Proszę zawieźć pacjentkę do domu: mieszka u starego Mrówki na końcu wsi. Musi kilka dni poleżeć w spokoju, a ja będę do niej zaglądał po pracy. Jeśli stan się pogorszy, to was wezwę, chociaż mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze. Aha, jeszcze jedno: czy policja powiadomiona? Ostatnie zdanie dr Kurdziel wymówił jakby z wahaniem. – Oczywiście – stwierdził lekarz pogotowia. – Posłaliśmy im sygnał od razu. Ale nie mogli przyjechać, bo mieli jakąś akcję w terenie. – Taaak... – Dr Kurdziel pokiwał głową. – Mam nadzieję, że nie będą chcieli jej od razu przesłuchiwać. No, żegnam państwa, bo kolejka czeka. Kiedy sanitariusze wyprowadzali Natalię, lekarz zauważył z pewną zazdrością, że wszyscy pacjenci czekający do doktora Kurdziela mieli przy sobie większe i mniejsze paczuszki. Jakaś babina trzymała klatkę z młodymi kurczakami. – Nic dziwnego, że on nie strajkuje – zamruczał pod nosem lekarz pogotowia i zaciągnął się głęboko. Rozdział 4 w którym pojawia się nadkomisarz Puchacz Nadkomisarz Bolesław Marian Puchacz z Biura Inwigilacji, Dochodzeń i Analiz (BIDA) Komendy Głównej Policji grał właśnie w swoim mieszkaniu na wiolonczeli, kiedy zadzwonił telefon. Gra na wiolonczeli była jego ulubionym zajęciem, któremu oddawał się we wszystkich wolnych chwilach. Przy tej czynności umysł policjant – zmęczony całodzienną analizą trudnych przypadków kryminalnych (a tylko takie powierzano nadkomisarzowi) – odpoczywał, a dusza wznosiła się na skrzydłach muzyki od porwań, napadów i zabójstw ku jasnym wyżynom absolutnego i czystego piękna. Szczególnie lubił nadkomisarz Puchacz grać utwory Jana Sebastiana Bacha, gdyż w nich odnajdywał wspomniane czyste piękno niemalże w metafizycznym wymiarze. Godzi się wspomnieć, że talenty muzyczne były w rodzinie nadkomisarza Puchacza dziedziczne. Jego matka, Władysława z domu Sikorka, pracownik sekcji obyczajowej MO, grała pięknie na flecie poprzecznym, a ojciec – Stanisław (nazwisko operacyjne: Wrona), długoletni funkcjonariusz SB (jednakże pozytywnie zweryfikowany po 1990 r.), występował nawet w zespole jazzowym jako perkusista. W zespole jazzowym grał jednak krótko.6 Z kolej dziadek z linii matki – Jerzy Sikorka (pseudonim konspiracyjny: „Sokół”) założył przed wojną w Poznaniu pierwszy chór policyjny: „Poznańskie Kanarki”. Po wyjątkowo ciężkim dniu nadkomisarz Puchacz – wysoki, szczupły, wysportowany, trzydziestopięcioletni brunet – wziął ciepłą kąpiel z dodatkiem olejku sosnowego i właśnie – ubrany tylko w slipy – grał w zapamiętaniu na wiolonczeli Arię na strunie G, Jana Sebastiana Bacha7 (w swojej własnej transkrypcji), gdy z bezcielesnej krainy muzyki sprowadził go na powrót do ziemskiej rzeczywistości natrętny dźwięk telefonu. Puchacz niechętnie odłożył smyczek i wziął do ręki słuchawkę. – Panie komisarzu – usłyszał znajomy głos sekretarki szefa. – Pan inspektor wzywa w pilnej sprawie. Puchacz westchnął. Było jasne, że sprawa musiała być pilna, skoro go wzywano po godzinach pracy. Nie pierwszy raz i nie ostatni. Zdążył się już do tego przyzwyczaić. Jego żona nie mogła się jednak przyzwyczaić ani do nagłych wezwań męża, zwłaszcza nocą, gdy oboje mocno spali (albo wręcz przeciwnie), ani do jego wyjazdów w teren (szczególnie tych kilkutygodniowych). W rezultacie ich małżeństwo rozpadło się i Puchacz sam nie zauważył, jak niepostrzeżenie całe jego życie prywatne zostało wypełnione pracą (z wyjątkiem tych chwil, kiedy grał na wiolonczeli). W gabinecie dyrektora BID-y, nadinspektora Grzywy, czuć było gryzący zapach cygara. Nadinspektor lubił cygara, zwłaszcza hawańskie, ale starał się ograniczać ich palenie, wiedząc dobrze o szkodliwości tego nałogu. Niemniej palił, zwłaszcza gdy miał do czynienia z jakąś trudną albo nietypową sprawą. Najwyraźniej ta, dla której wezwał nadkomisarza, należała do jednej z tych dwóch kategorii. Kiedy Puchacz zameldował się w gabinecie, nadinspektor Grzywa wyszedł zza potężnego biurka zawalonego papierami. Był to ogromny, barczysty mężczyzna, łysy jak kolano, z szarymi, przenikliwymi oczami i czołem pociętym zmarszczkami. Uścisnął dłoń komisarzowi, posadził go w fotelu i sam usiadł naprzeciwko z plikiem papierów w ręce. – Kto tym razem? – zapytał Puchacz. Nie musiał pytać o co chodzi. Był w BID-zie najlepszym specjalistą od porwań i tajemniczych zniknięć ważnych osobistości. Wiedział, że nie wzywano by go po godzinach do innej sprawy. Nadinspektor Grzywa rzucił mu krótkie spojrzenie znad papierów i powiedział: – Niejaki profesor Blastula. Zniknął w miejscowości Gacki Małe na Mazurach, niedaleko granicy rosyjskiej, gdzie prowadził jakieś tajemnicze badania. Puchacz gwizdnął cicho. – Kiedy? – zapytał. – Trzy dni temu. – A w jakiej dziedzinie pracował ten profesor? – dociekał Puchacz. – Elektronika? Systemy łączności? Materiały wybuchowe? Poszukiwania ropy? Gaz łupkowy? Fizyka jądrowa? – Nic z tych rzeczy – rzucił krótko inspektor Grzywa i uśmiechnął się z przekąsem. – Paleontologia. – Co takiego? – zdumiał się Puchacz. – Paleontologia? – Przecież wyraźnie powiedziałem – żachnął się inspektor. – Nawet zdaje się, że to był ktoś o światowej sławie. – Jak to: b y ł? – zdziwił się komisarz. – To on nie żyje? – Tego nie wiemy – powiedział inspektor. – Pan musi to wyjaśnić, panie komisarzu, a jeżeli żyje, to trzeba go jak najszybciej odnaleźć. – Ale dlaczego tyle zachodu mamy z jakimś paleontologiem, nawet światowej sławy? – dziwił się Puchacz. – Takim przypadkiem powinna się zajmować lokalna policja, a nie my! – Powiem panu w zaufaniu – inspektor Grzywa mimowolnie zniżył głos. – On prowadził jakieś badania, którymi interesowały się służby specjalne, podobno nie tylko nasze. – Pewnie znalazł zęby dinozaura, którymi można przeciąć pancerz czołgu? – zażartował Puchacz. – Nie wiem – skrzywił się nadinspektor. – Tu znajdzie pan więcej informacji – rzekł, podając Puchaczowi tekturową teczkę. – Proszę wyruszyć do Gacek jak najszybciej, najlepiej helikopterem. Dzwoniłem już do jednostki lotniczej i są gotowi. Ten materiał przeczyta pan sobie po drodze. Proszę informować na bieżąco o postępach śledztwa. Aha, jeszcze jedno – tu inspektor na chwilę zawiesił głos. – Niech pan za bardzo nie liczy na miejscową policję… – Dlaczego? – Sam pan zobaczy – uśmiechnął się ironicznie inspektor. Rozdział 5 w którym nadkomisarz Puchacz szykuje się do odlotu Po powrocie do domu Puchacz od razu zaczął się pakować. Nie było to skomplikowane. Nadkomisarz tyle razy wyjeżdżał już w teren z krótko-, średnio – i długoterminowymi misjami, że na każdy z tych przypadków miał przygotowany odpowiedni zestaw odzieży. Tym razem zadecydował, że jego misja będzie miała charakter średnioterminowy, do walizki pakował więc równiutko poskładane „w kostkę”: 10 koszul z długim rękawem, 6 koszul z krótkim rękawem, 2 swetry, 1 kamizelkę, 4 pary spodni długich, 2 pary spodni krótkich, 12 par slipów białych, 6 par slipów kolorowych, 3 podkoszulki, 10 par skarpetek, 1 dres sportowy, 3 piżamy, 1 koszulę nocną, 2 pary obuwia sportowego, 2 pary półbutów wyjściowych, kalosze, środki higieny osobistej, szczotkę do mycia pleców, latarkę, notatnik, kompas, dyktafon, discmana z kompletem płyt, scyzoryk z 12 ostrzami, komplecik do szycia, pilnik do paznokci, wiolonczelę i ulubione partytury, laptopa z programem „Wirtualny Wiolonczelista”, Gdy komisarz uporał się już z pakowaniem i sprawdził, czy ilość przedmiotów w walizce zgadza się ze spisem, przejrzał jeszcze domowe archiwum. Przede wszystkim zajrzał na półkę zatytułowaną: „Zniknięcia profesorów”. Obok znajdowały się półki noszące tytuły: „Zniknięcia prezesów”, „Zniknięcia wiceprezesów”, „Zniknięcia udziałowców większościowych”, „Zniknięcia dyrektorów generalnych” „Zniknięcia dyrektorów wykonawczych”, „Zniknięcia wicedyrektorów”, „Zniknięcia członków rad nadzorczych”, „Zniknięcia członków zarządów”, „Zniknięcia sekretarek prezesów”, „Zniknięcia posłów i senatorów”, „Zniknięcia doradców ministrów” itd. Każda półka wypełniona była tekturowymi teczkami ułożonymi w kolejności chronologicznej. Puchacz zatrzymał się. Coś mu się nie zgadzało. Jego bystre oko dostrzegło od razu brak ostatniej teczki na półce „Zniknięcia profesorów”. Pamiętał tę sprawę, bo niedawno ją przeglądał i był absolutnie pewien, że odłożył teczkę na miejsce. Zwierała ona dossier zaginionego bez śladu Tadeusza Marii Wyżła, profesora nauk medycznych, znanego (nie tylko w świecie lekarskim) chirurga. Doktor Wyżeł, ordynator w Szpitalu Klinicznym w wielkim mieście wojewódzkim nie był specjalnie lubiany w swoim środowisku. Odwrotnie: można powiedzieć, że jego koledzy przyjęli to zniknięcie z ulgą. Były nawet naciski ze świata medycznego, by nie szukać zaginionego. Profesorem Wyżłem od pewnego czasu interesowały się intensywnie organy ścigania. Był podejrzany o współpracę z mafią wilanowską: wystawiał zaświadczenia lekarskie bossom organizacji przestępczych, stwierdzając u nich poważne choroby serca lub innych narządów, co zwalniało ich z aresztu i powodowało przeciąganie procesów aż do przedawnienia. Nadkomisarz Puchacz podejrzewał, że dzięki takim zaświadczeniom wymiarowi sprawiedliwości wymknęli się gangsterzy o następujących pseudonimach: – „Kwach” – król amfetaminy, Leszek P., – „Korek” – król mafii paliwowej, Leszek K., – „Kogut” – król sieci agencji towarzyskich, Leszek N. Trzeba przyznać, że doktor Wyżeł był niezwykle uzdolnionym chirurgiem, o którym mówiono, że musiał się już urodzić ze skalpelem w dłoni. Podobno mógł operować z zamkniętymi oczami i doskonale radził sobie z najbardziej nawet skomplikowanymi przypadkami: nie tylko w obszarze chirurgii klasycznej, lecz także w dziedzinie kardio – i neurochirurgi. Niestety, zgubiła go skłonność do wystawnego trybu życia oraz – pogłębiająca się z czasem – skłonność do alkoholu. Aby pofolgować tym skłonnościom, profesor brał w gotówce i naturze za wszystko: za badanie, za skierowanie do szpitala, za operację, za wypisanie ze szpitala, za niewypisanie ze szpitala, za zwolnienie lekarskie itp. Coraz częściej też operował w stanie nietrzeźwym, a wtedy dopuszczał się kardynalnych błędów medycznych, które jednak przedstawiał jako wielki sukces w piśmie „Lancet”: a to zszył aortę z odbytem, a to wyciął żołądek zamiast woreczka żółciowego lub nerkę zamiast jajnika, itp. Zdarzało mu się też zostawiać we wnętrzu pacjentów różnie przedmioty w czasie operacji. Najbardziej znana historia dotyczyła zgubionego w trzewiach pacjenta oryginalnego zegarka firmy Patek Philippe (dar od innego pacjenta). Ponieważ profesor nie pamiętał w którym pacjencie pozostawił zgubę, bowiem operował kilku w ciągu dnia, a wszystkich w stanie nietrzeźwym, więc wziął ponownie każdego na stół, żeby odnaleźć zegarek. Można ich było co prawda prześwietlić, ale akurat popsuł się aparat rentgenowski, a doktorowi zegarek był pilnie potrzebny i nie chciał czekać, aż naprawią urządzenie. Wszystkie te przypadki nie zaszkodziły mu w karierze, gdyż doktor miał wśród swoich wdzięcznych pacjentów osobistości z pierwszych stron gazet. Profesor Wyżeł słynął jeszcze z dwóch rzeczy: z tego, że nie przepuścił żadnej pielęgniarce, ani nawet salowej, jak również z ciętych (jak sam je określał) powiedzonek. Gdy np. połączył wspomnianą już aortę z odbytem, powiedział: „I to rura, i to rura”. Gdy usunął żołądek zamiast woreczka żółciowego, stwierdził: „Przynajmniej nie będzie się obżerał”. Gdy brał łapówkę, cytował klasyków poezji: „Szlachetne zdrowie, nikt się nie dowie, ile kosztujesz…” Gdy wypisywał fałszywe zwolnienia różnym gangsterom, powiadał: „Papier cierpliwy, wszystko zniesie – w przeciwieństwie do pacjenta”. Znany w kręgach medycznych stał się jego komentarz po pewnym zbliżeniu intymnym z salową (która – mimo długiego stażu zawodowego – była nadal nietkniętą panienką), kiedy z właściwą sobie subtelną lapidarnością zauważył: „Ciężka robota, ale dobrze, że przynajmniej nie muszę jeszcze zaszywać”. Funkcjonariusze BID-y zamierzali aresztować doktora Wyżła, jednak ten nagle zniknął bez wieści. Nadkomisarz Puchacz podejrzewał, że ktoś go ostrzegł w ostatnim momencie. Nie wykluczał też zemsty ze strony któregoś z niezadowolonych pacjentów. Nie było jednak czasu, by myśleć o tej sprawie, chociaż zniknięcie najpierw samego doktora, a potem jego teczki wydało się komisarzowi rzeczą niezwykłą. Postanowił, że wróci do niej, kiedy upora się ze sprawą profesora Blastuli, tym bardziej że na dole już czekał samochód, który miał go zawieźć na lotnisko wojskowe. Rozdział 6 w którym nadkomisarz Puchacz odbywa podróż helikopterem do Gacek Małych Była noc. W helikopterze panował tępy hałas. Nadkomisarz nałożył słuchawki i włączył swoją ulubioną Suitę na wiolonczelę solo nr 3 C-dur J. S. Bacha.8 Następnie wyjął z neseseru teczkę z materiałami dotyczącymi profesora Blastuli. Znajdowały się w niej informacje na temat uczonego, wiele zdjęć przedstawiających dosyć przystojnego, szpakowatego mężczyznę w średnim wieku z łagodnym spojrzeniem krótkowidza, oraz odbitki z niektórych jego publikacji. Helikopterem rzucało, hałas przeciskał się przez słuchawki, ale uwagę nadkomisarza zwróciły intrygujące tytuły artykułów napisanych przez profesora. Wszystkie poświęcone były rozmnażaniu się dinozaurów. Autor przedstawiał niezwykle ciekawe przypadki i na podstawie wnikliwych badań stawiał śmiałe hipotezy. Na przykład jeden z artykułów w „Rocznikach Paleontologicznych” dotyczył tajemniczej narośli chrzęstnej pokrywającej na całej długości organ rozrodczy osobnika męskiego drapieżnego dinozaura Stratophallus Rex. W dodatku u nasady tego organu znajdowały się najprawdopodobniej pióra tworzące rodzaj korony (stąd nazwa gatunkowa). Według profesora Blastuli przeznaczeniem tych dziwnych narośli było jedynie sprawienie większej przyjemności samicy w czasie kopulacji. Z kolei w „Studiach Paleontologicznych” opisane były haczykowate wypustki na przednich łapach samca z gatunku roślinożernego Captustephallus Pic, które zdaniem profesora służyły do przytrzymywania samicy w czasie aktu płciowego i nie pozwalały jej uciec (samica była dwa razy większa od samca). Natomiast w „Zeszytach Paleontologicznych” analizie naukowej poddane były podobne wypustki haczykowate na przednich łapach, jednakże nie samca, lecz samicy gatunku drapieżnego Heterophallus Sex. Z tego faktu profesor Blastula wyciągał wniosek, że Heterophallus był jedynym gatunkiem, którego osobniki kopulowały zwrócone przodem do siebie i to w pozycji wyprostowanej. Ukołysany monotonnym hałasem i wibracjami, znużony suchym, naukowym językiem artykułów profesora Blastuli, nadkomisarz Puchacz nawet się nie spostrzegł, kiedy oczy same mu się zamknęły i zapadł w sen. Śniło mu się, że był samicą dinozaura Heterophallus Sex i daremnie starał się przytrzymać haczykowatymi wypustkami na łapach wymykającego mu się samca, który do złudzenia przypominał profesora Blastulę i też nosił okulary. Miał ponadto imponującą koronę z jaskrawoczerwonych piór u nasady… W pewnym momencie profesor przestał uciekać, zatrzymał się gwałtownie, obrócił się do Puchacza i mocno potrząsnął go za ramię, mówiąc: – Panie komisarzu, proszę zapiąć pasy. Za chwilę lądujemy w Gackach… Rozdział 7 w którym nadkomisarz Puchacz ląduje w Gackach Małych Na boisku szkolnym płonęły trzy ogromne ogniska, rozpalone przez harcerzy. Pomiędzy ogniskami, oświetlając ziemię mocnymi reflektorami, wylądował helikopter z dobrze widocznym, odblaskowym napisem „Policja” na spodzie. Silnik ucichł. Drzwi się otwarły i wyskoczył z nich komisarz Puchacz. Natychmiast podbiegły do niego dwie hoże, nad wyraz dobrze zbudowane dziewczyny z kwiatami w ręku. – Druhna Alina i druhna Halina witają druha komisarza w imieniu miejscowej drużyny ZHL, czyli Związku Harcerstwa Ludowego im. Konrada Mazowieckiego – zawołały rozchichotane dziewczęta, wręczając oniemiałemu Puchaczowi naręcza polnych, nieco już przywiędłych kwiatów i całując go z obu stron w policzki. Z lekka zarumieniony komisarz wziął kwiaty, obrzucił spojrzeniem obie harcerki, zauważając, że są bliźniaczo podobne. Z pewną przyjemnością zwrócił także uwagę, iż ich kuse mundurki z trudem opinały nie dziewczęce, lecz zdecydowanie kobiece kształty. Zanim zdążył zebrać myśli, by coś powiedzieć, zza harcerek wyłonił się mężczyzna w kapeluszu z dużym rondem, którego Puchacz wziął za drużynowego. – Witam druhny i witam druha – powiedział ciągle jeszcze oszołomiony. – Starszy aspirant Jeremiasz Maria Gniazdko – przedstawił się mężczyzna w kapeluszu, salutując nonszalancko. – Jestem komendantem tutejszego posterunku. A to są przedstawicielki miejscowej ludności, prawdę mówiąc tej ładniejszej części – dodał i klepnął obie harcerki w pupy. – No, dziewczyny, do domu, nic tu już po was! Harcerki wcale się nie obraziły, tylko znowu zachichotały i wpatrując się prowokacyjnie w oczy komisarza Puchacza powiedziały, jakby się drocząc: – Ale my chcemy jeszcze zostać. Rzadko się zdarza taki ważny gość z Warszawy. Puchacz dopiero teraz spostrzegł, że aspirant Gniazdko ma na głowie nie skautowski, lecz granatowy kapelusz kawalerii Stanów Zjednoczonych z dwiema srebrnymi, skrzyżowanym szablami na otoku. Poza tym ubrany był w dżinsy, kraciastą flanelową koszulę i skórzaną kamizelkę, do której przypięta była gwiazda szeryfa. – No dobra – zgodził się Gniazdko. – Jak chcecie jeszcze zostać, to weźcie bagaże pana komisarza i zanieście do samochodu. Dziewczyny, chichocząc i rzucając zalotne spojrzenia na Puchacza, wskoczyły do helikoptera. Gniazdko wziął komisarza dość poufale pod rękę i zaczął prowadzić w stronę niewidocznego samochodu. Nagle w drzwiczkach helikoptera stanęła Alina z pilotem i zawołała: – Panie komendancie, czy możemy 15 minut polatać nad wsią? Pan pilot mówi, że nam pokaże akrobacje. Gniazdko tylko machnął ręką i drzwi maszyny zatrzasnęły się, po czym silnik zahuczał, a śmigło zaczęło się kręcić wzbijając chmurę pyłu. – A mój bagaż!? – zawołał, przekrzykując hałas, kompletnie zdezorientowany komisarz. – Niech pan się nie przejmuje: dziewczyny przyniosą na posterunek, jak tylko się wylatają. Pierwszy raz widzą helikopter z bliska, dlatego są takie podniecone – wyjaśnił flegmatyczne Gniazdko. – Zapali pan? Oryginalne amerykańskie – zaproponował, podsuwając komisarzowi paczkę papierosów …9. – Nie palę – rzekł sucho Puchacz i ze zdziwieniem zauważył, że przebijają się przez tłum wiwatujących na jego cześć mieszkańców. – Panie aspirancie – zwrócił się służbowym tonem do swojego towarzysza. – Czy nie otrzymał pan wyraźnego polecenia, by zorganizować lądowisko poza wsią tak, aby moje przybycie odbyło się w ścisłej tajemnicy? Miałem pojawić się tu zupełnie incognito! – Taak? – zdziwił się szczerze aspirant, puszczając dym nosem. – Rzeczywiście, przyszedł szyfrofaks, ale kompletnie nieczytelny. Taki mamy sprzęt. Myślałem, że chodzi o zorganizowanie spontanicznego powitania pana komisarza przez miejscowych mieszkańców. To może gumę? – zmienił temat, podsuwając komisarzowi pod nos paczkę. – Oryginalna amerykańska balonówa! – Dziękuję, nie żuję – odparł Puchacz i w tym momencie stanęli przed samochodem. Mimo mroku, komisarz spostrzegł, że był to oliwkowo-zielony pojazd terenowy, który na masce miał wymalowaną dużą białą gwiazdę w białym okręgu, a na drzwiczkach kierowcy był ręcznie wykonany napis „Sherif”. Wsiedli do środka, komendant włączył zapłon i syrenę oraz niebieskiego koguta na dachu. Puchacz zdążył tylko zauważyć, że samochód wyklejony był w środku zdjęciami bohaterów z westernów, kiedy Gniazdko ruszył z rykiem silnika, zrobił brawurowy zakręt i zatrzymał się po przeciwnej stronie ulicy z piskiem hamulców. – No, jesteśmy na miejscu – powiedział wesoło aspirant. Rozdział 8 w którym nadkomisarz Puchacz trafia na posterunek Komendant otworzył drzwi posterunku. Weszli do środka. Minęli małą poczekalnię, przeszli przez bramkę i znaleźli się w gabinecie komendanta. Stała tam wyprężona na baczność, ubrana w nienagannie czysty i odprasowany, regulaminowy mundur, drobna blondynka z gładko zaczesanymi i upiętymi w koński ogon włosami oraz błękitnymi oczami. – Posterunkowa Ryszarda Szamborska – przedstawiła się policjantka, oblewając się delikatnym rumieńcem. – Błękitna Rapsodia – zauważył ze śmiechem Gniazdko. – Bo na drugie ma Rapsodia – wyjaśnił zdziwionemu komisarzowi. – Co, na drugie? – zapytał nadal zdziwiony Puchacz, patrząc na policjantkę, która zaczerwieniła się jeszcze bardziej. – A w ogóle – proszę spocząć, pani posterunkowa – dodał uprzejmie. – Na drugie imię – powiedział Gniazdko. – Naprawdę? A skąd takie imię? – spytał komisarz, zapominając na chwilę o zmęczeniu. – Moi rodzice są muzykami – odrzekła cichym i delikatnym głosem policjantka. – Zawsze pragnęli, żebym została śpiewaczką operową. – Ale nasza posterunkowa nie wyrosła, jak widać, na potężną babę z wielkim biustem – wtrącił Gniazdko. Puchacz przyjrzał się uważniej policjantce i zauważył, że – istotnie – nie wyrosła na potężną babę, jednak mimo filigranowej sylwetki biust miała całkiem przyzwoicie zarysowany pod mundurem. Rapsodia pochwyciła jego spojrzenie i twarz jej już zupełnie spłonęła. Komisarz lekko się zmieszał i szybko zapytał: – A czy pani gra na jakimś instrumencie? – Na flecie! – ryknął rozbawiony aspirant. Pani posterunkowa zaczerwieniła się po uszy i nerwowo przełknęła ślinę. – Naprawdę? – zdumiał się komisarz. – Niesamowite: moja mama też grała na flecie, na flecie poprzecznym – dodał. – Ale ja na prostym, altowym – cichutko wyjaśniła Rapsodia i, nie wiedzieć czemu, na jej twarzy pojawiły się sine cętki. Zapadła chwila kłopotliwego milczenia. Gniazdko, szczerząc zęby w uśmiechu, zapalił kolejnego papierosa, wypuścił kółko dymu i zapytał: – Chciałby pan coś zjeść albo wypić, komisarzu? Posterunkowa, zróbcie herbaty panu komisarzowi. – Dziękuję – odparł Puchacz. – Jest już po północy i chętnie bym się położył. A jutro wcześnie możemy zacząć pracę. – No to, posterunkowa, zaprowadźcie pana komisarza do naszego pokoju gościnnego – zarządził komendant. – Ależ, panie aspirancie – powiedziała zmieszana Rapsodia. – Przecież sam pan kazał wynieść stamtąd łóżko. – Ja? Dlaczego? – zdziwił się Gniazdko. – Powiedział pan, że nie jest nam potrzebne – wyjaśniła Rapsodia i raptownie znowu oblała się rumieńcem. – Racja – przyznał aspirant. – Potrzebowałem pomieszczenia na akcesoria służbowe. – Służbowe? Przecież pan tam trzyma siodła i te inne swoje kowbojskie zabawki – sprostowała Rapsodia. – No, dobrze – przerwał tę wymianę zdań komisarz. – Naprawdę chciałbym się gdzieś przespać. Czy jest tu jakiś hotel? – Nie ma – wyjaśnił Gniazdko. – Ale coś się znajdzie na dzisiejszą noc. Niech pan pójdzie ze mną, panie komisarzu, a wy, posterunkowa, zgaście światła i zamknijcie posterunek. Ponownie wsiedli do samochodu i ruszyli z piskiem opon i wyciem syreny. Po chwili zatrzymali się przed jasno oświetlonym lokalem. – „Chłopska Bruzda” – przeczytał Puchacz gorejący neon. – Czy to jakiś zajazd? – No, w każdym razie tu mają zawsze wolne łóżka. I tu się pan prześpi, a jutro znajdziemy coś lepszego – mruknął aspirant. 1. Niemniej na wszelki wypadek Autorzy gorąco przepraszają tych, którzy lekturą ich powieści mogą się poczuć dotknięci, a mianowicie (w kolejności dowolnej): – policjantów – przestępców – naukowców – studentów – lekarzy – filozofów i etyków – alkoholików – polityków – dziennikarzy – działaczy samorządowych – rolników – euroentuzjastów – eurosceptyków – księży i zakonników – ateistów – członków sekt – gejów i lesbijki – sado-masochistów – ekshibicjonistów – podglądaczy – feministki – Niemców – Rosjan – Żydów – Arabów – antysemitów – strażaków – kelnerów – kierowniczki sklepów GS – przedstawicielki najstarszej profesji – oraz wszystkich tych, którzy przeczytają tę powieść i nie poczują się obrażeni – a szczególnie przepraszamy inne wydawnictwa za bezwstydne a nawet ekshibicjonistyczne pokazanie naszych tytułów naukowych na okładce. 2. Jak wyginęły dinozaury... to pierwsza powieść feministyczna, która spełnia warunki ustawy O równym dostępie kobiet i mężczyzn do kart literatury z dn. 31.05.2005, Dz. U. nr 13, poz. 69. Ustawa stanowi, że przynajmniej 51% bohaterów pozytywnych powinno być kobietami lub osobnikami identyfikującymi się z tą płcią. Główny charakter negatywny musi być mężczyzną o orientacji heteroseksualnej, wyznania rzymsko-katolickiego. Ponadto co najmniej 66% osób występujących w powieści powinno nosić imiona żeńskie. Dlatego wszyscy mężczyźni pojawiający się na kartach tej powieści mają na drugie imię Maria, (tylko Bolesław Puchacz ma na drugie imię Marian). 3. Optymalna powieść wg Raportu AIDS „Estymator” powinna zawierać następujące elementy w ściśle określonych proporcjach: a) sceny akcji – 52,3% b) sceny romantyczne – 38,3% c) śmiałe sceny seksualne – 69% d) ciekawostki z życia gwiazd TV i filmu – 66,6% e) humorystyczne sytuacje – 44,4% f) przepisy kulinarne i porady domowe – 14,7% g) tygodniowy program TV, krzyżówka z nagrodami (lub zdrapka) – 3,2% h) opisy przyrody ojczystej – pozostałe i) poważne rozmowy o życiu – w granicach błędu statystycznego. 4. I spodniej. 5. A także; śmierdziuszkiem lub śmierdziawką. 6. I pod przykryciem. 7. Ale grał ją na wszystkich strunach. 8. BWV 1009 9. Oferta dla producentów i dystrybutorów wyrobów tytoniowych: To jest miejsce na waszą reklamę! Niemniej jednak ostrzegamy P.T. Czytelników, że palenie tytoniu może – zgodnie z informacjami wydrukowanymi na opakowaniu – wywołać zawał serca, a w dodatku impotencję lub inne nieprzyjemne dolegliwości.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Jak_wyginely_dinozaury__czyli_tajemnica_Bursztynowej_Komnaty-ebookRO/p1053413i1182679" target="_blank" title="Jak wyginęły dinozaury, czyli tajemnica Bursztynowej Komnaty [Jarosław Lindenberg, Tomasz Buchholtz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Jak wyginęły dinozaury, czyli tajemnica Bursztynowej Komnaty [Jarosław Lindenberg, Tomasz Buchholtz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Solidarni z walczącym o życie Pawłem Adamowiczem - Wybrzeze24.pl\nponiedziałek, 14 stycznia 2019 13:23\nKs. kanonik Ludwik Kowalski, proboszcz Bazyliki św. Brygidy w Gdańsku zachęca do przybycia do Bazyliki w poniedziałek 14 stycznia br. o godz. 15 na mszę w intencji powrotu do zdrowia prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza. - Stan pana prezydenta jest nadal bardzo ciężki. Rokowanie jest niezwykle niepewne - powiedział w poniedziałek po godz. 12.00 doktor Tomasz Stefaniak na konferencji prasowej.\nByły premier Leszek Miller zauważa, że to władza odpowiada za bezpieczeństwo, a okazało się, że Polska jest bezpieczna, dopóki nie zostanie zaatakowana\n– W tej trudnej próbie jesteśmy z Panem Panie Prezydencie – napisał na Twitterze Piotr Duda, przewodniczący KK NSZZ "Solidarność".\nArcybiskup Sławoj Leszek Głódź przybył w nocy z niedzieli na poniedziałek do Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego, gdzie operowany był prezydent Gdańska.\nNa antenie RMF FM dzisiaj rano były premier i lider SLD Leszek Miller powiedział z kolei:\n– Nasze myśli biegną do gdańskiego szpitala, gdzie walczy o życie człowiek. Nawet nie prezydent, nie z Platformy, nie PiS-owiec, nie SLD-owiec, tylko po prostu człowiek. Życzymy temu człowiekowi zwycięstwa w tej walce i powrotu do zdrowia – mówił w RMF FM Leszek Miller i stwierdził też, że odpowiedzialność za bezpieczeństwo obywateli "nie spoczywa na firmach ochroniarskich, tylko na władzy".\n– Mnie cały czas stoi przed oczyma ten obraz triumfującego bandyty, który biega po scenie pełnej ludzi z 15-centymetrowym nożem w ręku i nikt nie reaguje. W każdym razie nikt, z tych, którzy powinni zareagować. Ten obraz na pewno utrudni prace rządowym propagandystom, którzy przy każdej okazji powtarzają, że Polska jest bezpieczna. Otóż okazuje się, że Polska jest bezpieczna, dopóki nie zostanie zaatakowana – stwierdził Leszek Miller, a pytany co zrobiłby w reakcji na atak w Gdańsku, gdyby dziś był premierem odparł: Przede wszystkim postarałbym się o dokonanie głębokiej analizy działań, które były podejmowane i ocenił skuteczność tych działań.\n- Stan pana prezydenta jest nadal bardzo ciężki. Rokowanie jest niezwykle niepewne. Nadal potrzebujemy jeszcze trochę czasu, żeby móc powiedzieć coś konkretnego. Walczymy. Pracuje zespół niezwykle profesjonalny, szpital zapewnia maksimum tego, co współczesna medycyna może dać, Aktualnie to 8-osobowy zespół złożony z profesorów specjalizujących się w konkretnych dziedzinach - powiedział w poniedziałek po godz. 12.00 doktor Tomasz Stefaniak na konferencji prasowej.\n- Najcięższa walka dotyczy utrzymania życia pacjenta. Prezydent nie oddycha samodzielnie, specjalna aparatura zastępuje jego serce oraz płuca - powiedział minister zdrowia Łukasz Szumowski.\nZgodnie z ustawą o samorządzie gminnym, obowiązki prezydenta przejmuje Aleksandra Dulkiewicz, jego pierwszy zastępca. - Z mojej strony będę starała się wykonywać moje obowiązki jak najlepiej, bo wiem, że tego Paweł Adamowicz oczekuje ode mnie i od nas wszystkich - powiedziała w trakcie konferencji Aleksandra Dulkiewicz, wskazując na pozostałych wiceprezydentów.


Pomorskie bez projektów w programie Kolej+. Ale inwestycje będą -\nWojewództwo Pomorskie nie złożyło wniosków do Programu Uzupełnienia Lokalnej i Regionalnej Infrastruktury Kolejowej – Kolej Plus. Jednak Województwo Pomorskiego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Pomorskiego na lata 2014-2020 finansuje szereg inwestycji w kolejową infrastrukturę transportową. Obecnie realizowane są przedsięwzięcia dotyczące rewitaliza\nJesteś tutaj: Inforail / Zarządzanie / Pomorskie bez projektów w programie Kolej+. Ale inwestycje będą\nInfoRail.pl - Opublikowano: 02.09.2020 12:45:28\nPomorskie bez projektów w programie Kolej+\nWojewództwo Pomorskie nie złożyło wniosków do Programu Uzupełnienia Lokalnej i Regionalnej Infrastruktury Kolejowej – Kolej Plus.\nJednak Województwo Pomorskiego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Pomorskiego na lata 2014-2020 finansuje szereg inwestycji w kolejową infrastrukturę transportową. Obecnie realizowane są przedsięwzięcia dotyczące rewitalizacji linii kolejowych nr 207 Grudziądz – Malbork oraz nr 405 Szczecinek – Ustka.\nUmowę na dofinansowanie inwestycji z RPO WP w zakresie infrastruktury kolejowej podpisała także PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście, która dzięki udzielonej dotacji przeprowadzi ważne zmiany na trasie SKM, tj. linii nr 250 z Gdańska Śródmieścia do Rumi. Trójmiejska SKM-ka stworzy na zarządzanej linii system monitowania bezpieczeństwa oraz zarządzania informacją pasażerską oraz zmodernizuje dworzec podmiejski na stacji Gdynia Główna (wraz z peronem SKM) oraz 8 przystanków/stacji na linii kolejowej nr 250.\nPonadto Województwo Pomorskie zawarło umowy na unijne dofinansowanie projektów, których celem będzie przygotowanie dokumentacji technicznej pod rewitalizację sześciu pomorskich linii kolejowych. Opracowanie dokumentacji pozwoli na realizacje inwestycji w kolejnej perspektywie finansowej funduszy europejskich na lata 2021-2027.\nOczywiście nie sposób nie wspomnieć o największym projekcie transportowym Samorządu Województwa Pomorskiego – pierwszej w Polsce linii kolejowej wybudowanej przez samorząd - Pomorskiej Kolei Metropolitalnej - informuje Eugeniusz Manikowski, dyrektor departamentu infrastruktury w Urzędzie Marszałkowskim.


Sylwester 2012/2013 - Ciekawostki i porady podróżnicze - replicraftaviation.com\nadmin29 lipca 2019Samoloty XX w - najpiękniejsze modele tylko u nas\nSylwester Zieleniec, sylwester na mazurach lub sylwester noclegi w górach – to najczęściej wpisywane hasła w wyszukiwarkach internetowych w przeciągu ostatnich kilku tygodni związane z poszukiwaniem propozycji na powitanie nowego roku!\nMożliwości świętowania można zaplanować całkiem sporo, począwszy od przyjęcia zaplanowanego dla przyjaciół, poprzez weekendowe wyjazdy, wycieczki w góry, oryginalne bale a nawet weekend w SPA.\nCzy zainteresowała Cię treść tej strony? Chcesz zgłębić większą ilość informacji? To, odwiedź witrynę (http://www.wlocie.pl/plotki-o-gwiazdach/), która dostarczy Ci mnóstwo ciekawych faktów.\nCzy szukasz nowych informacji na prezentowany temat? Jeśli tak, to przenieś się do serwisu (https://suknie-slubne.warszawa.pl/salon-sukien-slubnych/), na którym znajdziesz ważne wiadomości, które zapadną Ci w pamięć na długi czas.\nZwolenników poszczególnych opcji jest bardzo wielu, ale poszukując najlepiej odpowiadającej nam oferty warto zajrzeć na portale internetowe, gdzie łatwo i szybko przejrzymy wszystkie możliwe propozycje lub będziemy mogli skorzystać z oferty specjalnej.\nWszystkich niezdecydowanych lub nie posiadających jeszcze planów na noworoczną zabawę odsyłam na portal ruszaj w Polskę gdzie w wybranym dziale umieszczonych jest wiele ciekawych propozycji zarówno tych związanych z imprezą sylwestrową nad morzem, pobytem w agroturystycznym gospodarstwie w górach po romantyczne chwile we dwoje w jednym z kilkunastu oryginalnych miast w Polsce.


Kto może pracować w biurze rachunkowym? - Kazunarii\nFinanse Mariusz Kolonko 30 listopada 2015\nW życiu każdego człowieka nadchodzi taki moment gdy jesteśmy skazani na to by zacząć samemu się utrzymywać. Bardzo często właśnie wtedy podejmujemy swoją pierwszą pracę zarobkową w życiu. Fajnie jeśli uda nam się odnaleźć pracę zgodną z naszym wykształceniem. W końcu nie po to harowaliśmy kilka lat by nasz papierek się gniótł w szafie pod sterta bielizny.\nCzy są jakieś ograniczenia, kto może pracować w biurze rachunkowym\nNie takiego wynagrodzenia się spodziewaliśmy za lata ciężkiej nauki na wydziale rachunkowości. Będąc jednak absolwentem takiego kierunku jak rachunkowość, szczególnie o specjalizacji księgowość w Bydgoszczy o pracę wcale nie musi być tak ciężko jak wszyscy mówią ponieważ księgowi są potrzebni w każdej firmie, ale teraz i tak następuje trend skierowania się w kierunku firm zewnętrznych. Jedną z takich firm jest biura rachunkowe, która świadczy usługi księgowe w danej firmie. Jest to dosyć opłacalne dla firmy, ponieważ nie trzeba udostępniać przestrzeni biurowej dla pracownika. Biura księgowe mają swoje dość duże biura w których urzędują. Wbrew pozorom bardzo łatwo jest o pracę w takim biurze, ponieważ ilość takich biur stale rośnie, co rzutuje na to, że pracownicy są wymagani. Biura rachunkowe w Bydgoszczy mogą liczyć na dość duży przypływ pracowników, ponieważ znajduje się tam uczelnia na której rachunkowość jest wykładana. Oczywiście samo ukończenie studiów nie za wiele może nam dać, ponieważ liczy się też rzetelność, dokładność oraz cierpliwość, bo księgowi non stop ślęczą nad dokumentami. W dobrym tonie jest też posiadanie umysłu ścisłego, który o wiele szybciej przyswoi te wszystkie cyferki i rachunki.\nNie mówię, że dla osoby z umysłem nieścisłym jest to niemożliwe, ale takiej osobie jest o wiele trudniej się w tym odnaleźć i dużo dłużej czasu musi poświęcić na pojedynczy dokument. Dlatego nie każdy się nadaje na to stanowisko, księgowość to praca dla wybranych, a jeśli się ktoś w tym odnajdzie to na pewno będzie zadowolony. Bo nie ma nic piękniejszego niż praca, która sprawia satysfakcję.\nRozwój technologii na przełomie lat


Remonty i zabezpieczenie konstrukcji dachowych - FWS\nStart » Przebudowa » Remonty, Elektryk, Hydraulik » Remonty i zabezpieczenie konstrukcji dachowych\nRealizujemy różnego rodzaju usługi związane z renowacją dachów. Wykonujemy uszczelnianie dachu oraz wiele innych prac na dachach przemysłowych oraz komunalnych. Realizujemy więc przede wszystkim duże projekty oraz usługi na dachach należących do budynków firmowych. Dysponujemy profesjonalną kadrą inżynieryjno- techniczną, dzięki której jesteśmy w stanie zapewnić wysoką jakość oraz trwałość konstrukcji dachowych. Uszczelnianie dachu zrealizowane przez naszą firmę to wysoka jakość usługi oraz duża dokładność. Podczas wszelkiego rodzaju czynności wykorzystujemy najlepsze materiały oraz specjalistyczny sprzęt, dzięki czemu wykonywane przez nas prace wystarczają na długo i nie wymagają renowacji. Od przeszło 10 lat zajmujemy się remontami oraz zabezpieczaniem konstrukcji dachowych, dzięki czemu jesteśmy w stanie zapewnić doskonałą jakość oraz profesjonalne doradztwo. Nasi klienci mogą liczyć na pomoc w doborze materiałów.\nNowoczesne pompy ciepła (Opole) to wizytówka, którą może poszczycić się jedna z najszybciej rozwijających się marek na polskiej arenie gospodarczej. Profesjonalizm oraz elastyczność względem wymagań klienta,...\nOd wielu lat nasza firma rozwija na polskim rynku projekty instalacji i systemów solarnych. Rosnące zainteresowanie OZE sprawia, że coraz częściej ludzi interesuje profesjonalna instalacja fotowoltaiczna. Cena tego ...\nDźwigi osobowo-towarowe to urządzenie, które ze względu na posiadane właściwości charakteryzuje się dużą uniwersalnością. Winda tego typu za sprawą swoich rozmiarów jest w stanie przewieźć zarówno ludzi,...\nSolidnie przygotowane panele podłogowe.\nJeśli nie wiesz jaki rodzaj podłogi zastosować w swoim mieszkaniu, być może nasze informacje dostarczą ci odpowiedzi. Według nas najlepszym sposobem przygotowania posadzki są panele podłogowe. Cena nie jest tuta...


Aktualizacja Wear OS 2 wprowadza nowy tryb oszczędzania baterii | Czastech.pl\nAutor\tMarcin\topublikowano 13/05/2018\t10:21\nPółtora miesiąca od powstania Wear OS, firma Google ogłosiła aktualizację oprogramowania Wear OS Deweloper 2 (DP2) w Google I / O 2018 w Kalifornii.\nGoogle jakiś czas temu zapomniał o smartwatch-ch względem oprogramowania jak i nowości. Po zmianie nazwy na Wear OS by Google z Android Wear, nie wiele się zmieniło. „Nowy” system przyniósł w głównej mierze rozszerzoną mobilność oraz przyjazność na inne systemy. Z Wear OS nie trzeba posiadać Androida na pokładzie smartfona, aby wszystko mogło synchronizować się z telefonem i zegarkiem.\nW Wear OS Deweloper 1 pojawiły się ograniczenia SDK mające na celu poprawę stabilności oraz nowy zestaw reguł dla aplikacji działających w tle, które mają wydłużyć czas pracy na baterii. Dodano również bardzo agresywny tryb oszczędzania energii. Google wyłączył możliwość połączenia zegarka z Wi-Fi po odłączeniu ich od parowania Bluetooth w smartfonie.\nDługość funkcjonowania smartwatch-a jest najważniejszym elementem w inteligentnych zegarkach. W związku z wcześniejszym oszczędzaniem energii, Google wprowadził „ulepszony tryb oszczędzania baterii” w DP2. Ten tryb przełącza się na energooszczędną tarczę zegarka i wyłącza pewne funkcje, w tym dotyk i przechylanie do stanu czuwania, gdy poziom naładowania akumulatora jest niski – naciśnięcie bocznego przycisku obudzi ekran. Użytkownicy mogą nadal przywrócić normalne funkcjonowanie po dłuższym naciśnięciu przycisku.\nNowością w DP2 jest usprawnienie integracji Asystenta. Istniejące akcje będą działać na systemie Wear OS po wyjęciu z pudełka. Dzięki temu urządzenia Wear OS będą bardziej przydatne w pracy z inteligentnymi obiektami stron trzecich. Jednak nie jest to wyłączne dla podglądu i jest wdrażane dla wszystkich użytkowników Wear 2.0. Na tę chwilę, aby porozumieć się z smartwatchem z Android Wear należy używać Google Now. Jednak z często komentowanym przez Google Asystentem, rozpowszechnia się wiadomość o tym, iż Asystent przemówi w naszym Ojczystym języku do końca 2018 roku!\nGoogle w końcu wprowadza powiew świerzości dla SMS-ów. Jedną z wielu funkcji jest uruchamianie aplikacji Wiadomości na Androida w przeglądarce,


Światowy Dzień Pszczoły | News\nTemat dniaStarosta Korta odebrał dotację 2,8 miliona złotych dla Ekonomika Turystyka i RekreacjaMałopolska MTB Film Festiwal Bezpieczeństwo publicznePoszukiwany listem gończym spowodował wypadek w Bogucicach\nBezpieczeństwo publicznePrzelali krew dla ratowania zdrowia i życia\nWielu ludzi boi się pszczół i nie ma się co dziwić – użądlenie nie są przyjemne, a dla niektórych ludzi mogą skończyć się tragicznie. Ale zazwyczaj strach pojawia się nad wyrost, bo pszczoły nie są agresywne, bronią się tylko w razie konieczności, a jeśli kręcą się w pobliżu człowieka, to najprawdopodobniej ma on coś, co uznały za smaczne.\nWięcej niż 75% światowych roślin zależy w pewnym stopniu od zapylaczy, np. pszczół, motyli, ptaków, ciem a nawet nietoperzy. Niestety, pewne praktyki i brak różnorodności w uprawach mogą szkodzić tym pożytecznym stworzeniom. Niemal 35% pszczół i motyli jest zagrożonych wyginięciem. A to przede wszystkim rolnicy, którzy opiekują się ziemią, mają wpływ na to, jak będzie wyglądało życie pszczół. Co właściwie zawdzięczamy pracowitym owadom? Co możemy dla nich zrobić?\nZwiększają produkcję żywności\nPojawiły się badania udowadniające, że na dobrze zarządzanej, zróżnicowanej farmie zapylacze przyczyniły się do wzrostu plonu o 24%! Pszczoły i inne zapylacze wspierają produkcję na 2 miliardach gospodarstw na całym świecie, wspomagając roślinność. Dzięki temu zapewniają bezpieczeństwo żywnościowe w każdym zakątku ziemi.\nOdwdzięcz się: Stwórz pszczołom bezpieczne środowisko do życia: zostaw kawałek „dziko”. Czy to ogród, czy skraj pola – niech rosną tam dzikie rośliny, w których będą brzęczały pszczoły. Kilka metrów kwadratowych uprawy więcej nie zwiększy znacząco plonu, ale pszczoły mogą.\nZapylanie jest jednym z najważniejszych procesów odbywających się w przyrodzie, zapewniającym bioróżnorodność. Dzięki temu mamy nie tylko mnóstwo dziko rosnących roślin, ale i pola uprawne. Obliczono, że około 90% kwitnących roślin na świecie potrzebuje zapylania do reprodukcji. Co więcej, pszczoły i ich opiekunowie przyczyniają się do zapewnienia przetrwania lasom i leśnym ekosystemom.\nOdwdzięcz się: Ucz się i dowiaduj jak najwięcej o pszczołach. Studiując ich życie dowiesz się, że to generalnie wcale nie są niebezpieczne owady. Nie wszystkie żądlą a te, które to robią, mają ku temu powód. Zapewniam, że nie polują na ludzi. Jeśli lepiej zrozumiemy je i będziemy szanować, będzie się nam żyło lepiej. Chociaż nie widzimy tego na co dzień, warto.\nPoprawiają nasze żywienie poprzez bogate w składniki odżywcze pokarmy\nNie musisz lubić miodu i leczyć się propolisem, żeby los pszczół nie zaprzątał ci myśli. Jakie są twoje ulubione owoce, bez których warzyw nie mógłbyś/mogłabyś żyć? Wypisz po kilka przykładów na kartce. A teraz sprawdź TUTAJ !, , czy przypadkiem nie jesteś zależny od pszczół. I jak? Ile im zawdzięczasz? Poranna kawa, dżem malinowy, herbata z cytryną, sok jabłkowy, nalewka wiśniowa, jabłecznik, lody truskawkowe, cydr i śliwowica, a nawet kapuśniak, ogórkowa czy grochówka, to wszystko możesz mieć dzięki pracy pszczół. Pisząc „pszczoły” mam na myśli nie tylko pszczoły miodne, które mogliśmy dobrze poznać w filmie o pszczółce Mai, ale również puchate trzmiele czy pszczoły samotnice. Wszystkie one 8 sierpnia obchodzą swoje święto.\nJednak nie wszyscy rozumieją ogromne znaczenie pszczół dla człowieka. Rażącą wydaje się sytuacja, kiedy minister rolnictwa wydaje zarządzenie zabijające pszczoły:\nMinister rolnictwa zezwolił na stosowanie silnie trujących pestycydów. "Są toksyczne także dla ludzi"\nGrobla - Spotkanie z p...\nNowy rząd, stare problemy\nStarosta Korta odebrał...\nMałopolska MTB Film Fe...\nPoszukiwany listem goń...\n12,474,531 unikalne wizyty


Obraz niedowładów spastycznych\n6 listopada 2014, Życie No comments\nObraz niedowładów spastycznych jest różnorodny i zależy od tego, jakie komórki i drogi nerwowe są uszkodzone, oraz od rozległości tych uszkodzeń. Uszkodzenie komórek piramidowych w zakręcie przedśrodkowym (gyrusprecentralis) i dróg piramidowych w obrębie mózgu i rdzenia powoduje różny stopień niedowładu spas- tycznego: od wzmożonego reagowania i napięcia mięśni, przez przykurcz czynnościowy, strukturalny, do bezwładu spastycznego (całkowite przerwanie czynnościowego połączenia mięśnia z korą mózgu). W tej grupie niedowładów obok wzmożonego napięcia mięśni i zaburzenia koordynacji (skurcz opóźniony, wydłużony, niezorganizowany, gdyż jednocześnie pracować mogą zginacze, prostowniki, a także mięśnie oddalone) ruchy bywają zakłócone na skutek wzmożonej pobudliwości mięśni, nasilającej się na drodze odruchu wychodzącego z zakończeń włókien gamma wrzecionek mięśniowych. „Czyste” postacie niedowładów pochodzenia pira- midowego spotyka się przy uszkodzeniach rdzenia, niedowładach połowiczych i w tych grupach, w których nie doszło do uszkodzeń ośrodków podkorowych.\nUszkodzenie ośrodków podkorowych, a głównie ciała prążkowanego (corpus striatum), gałki bladej (globus pallidus), istoty siatkowatej (substantia reticularis), jądra czerwiennego (nucleus ruber) i innych, wpływa na napięcie mięśni, precyzję ruchów, przy czym pojawiają się ruchy mimowolne, drżenia, stany hiperkinetyczne, sztywność (stany hipertoniczne), które mogą się nasilać w czasie niepokoju. Okresowo można nie spostrzegać nieprawidłowości w narządzie ruchu. Patologiczne ustawienia mogą pojawiać się i zmieniać na przeciwne pod wpływem emocji i wysiłku. Nadmiernie nasilone, nie skoordynowane ruchy mogą uniemożliwiać poruszanie się lub wykonywanie zamierzonych czynności.


Wydatki reklamowe w styczniu 2018 | IMM - monitoring mediów\nWydatki reklamowe w styczniu 2018\nRaporty IMM, Wydatki reklamowe\nWedług danych Instytutu Monitorowania Mediów w styczniu 2018 roku to branża farmaceutyczna przeznaczyła największy budżet na reklamę w mediach klasycznych – ponad połowę wszystkich wydatków reklamowych zmonitorowanych branży. Na drugim miejscu znalazła się branża handlowa (26 proc. wydatków), a na trzecim motoryzacyjna (10 proc.).\n415,5 mln zł\n213,3 mln zł\n83,2 mln zł\n63,6 mln zł\nStandardowo w zestawieniu wydatków reklamowych w podziale na media największa część budżetu jest przeznaczana na reklamę telewizyjną. Wyjątek w styczniu stanowiła branża handlowa, w której ponad połowę kosztów reklamowych wykorzystano na promocję w radiu.\nW rankingu marek z branży farmaceutycznej o największych wydatkach reklamowych widać wpływ okresu zimowego, który łączy się z większym zapotrzebowaniem organizmu na witaminy i minerały. W pierwszej piątce zestawienia znalazły się trzy marki proponujące takie właśnie produkty – w tym na pierwszym miejscu Molekin D3, który wydał na reklamę ponad 8 mln zł.\nWśród najczęściej reklamowanych kategorii produktowych z branży farmaceutycznej znajdują się preparaty na przeziębienie i grypę (11 proc.) i na kaszel (8 proc.) a także suplementy diety (7 proc.).\nMarką z branży handlowej o największych wydatkach reklamowych był w styczniu Lidl, który przeznaczył na promocję w tv, radio i prasie ponad 35 mln zł. Kolejne miejsca w zestawieniu zajęły sklepy z elektroniką – Media Expert i Euro RTV AGD.\nHandel: typy reklamowanych produktów\nW branży handlowej – podobnie jak w poprzednim miesiącu – największy budżet został wykorzystany na reklamę sklepów z elektroniką oraz sklepów dyskontowych. Na trzecim miejscu znalazła się reklama sklepów meblowych.\nWśród marek motoryzacyjnych, które przeznaczyły największe koszty na reklamę w telewizji, radiu i prasie, znalazły się: Toyota (niemal 8 mln zł), Volkswagen oraz Skoda.\nJeśli chodzi o wydatki reklamowe przeznaczane na konkretne produkty w branży motoryzacyjnej, nadal największe udziały mają samochody osobowe (80 proc.). W styczniu na kolejnych miejscach znalazły się samochody dostawcze, a także usługa sprzedaży samochodów.\nW styczniu największym reklamodawcą w branży finansowej był mBank, który zainwestował w promocję ponad 9 mln zł. W pierwszej trójce, ale ze znacznie mniejszymi wydatkami, znalazły się także Alior Bank i Provident.\nFinanse: typy reklamowanych produktów\nW styczniu branża finansowa w największym stopniu inwestowała w reklamy pożyczek gotówkowych (35 proc. wszystkich kategorii produktowych), ogólnych usług bankowych oraz kont osobistych.\nPlus to największy reklamodawca z branży telekomunikacyjnej w styczniu – z budżetem ponad 12 mln zł. Kolejne miejsca zajęły marki Orange i T-Mobile.\nTelekomunikacja: typy reklamowanych produktów\nBranża telekomunikacyjna w największym stopniu inwestowała w reklamy oferty łączonej (TV, internet, telefon) oraz oferty na abonament – obie usługi pochłonęły po 22 proc. wydatków.\nRaport został opracowany na podstawie danych z monitoringu reklam admonit IMM, obejmuje okres 1-31 stycznia 2018 r. Badaniem objęte zostały reklamy opublikowane w prasie oraz wyemitowane w radio i telewizji. Wydatki prezentowane w raporcie podawane są według oficjalnych cenników netto poszczególnych mediów.\nKontakt dla mediów: Magdalena Pawłowska, mpawlowska@imm.com.pl, tel. 22 378 37 50\nADMONIT,RAPORT IMM,WYDATKI REKLAMOWE


KŁAMSTWO I PRAWDA – Integracja europejska\nadmin 20 października 2015\tPamiętajmy jeszcze o jednym: Mamy w języku polskim takie słowa jak: «kłamstwo», «prawda», słowa, które są w gruncie rzeczy pojęciami. Słowo „stół”, określające rzecz, przedmiot, jest podobnie rozumiane przez wszystkich, słowo „kłamstwo” określające pojęcie dla każdego znaczy co innego. Jeżeh bym każdemu z was – nie zrobię tego oczywiście – powiedział: „kłamiesz” w jakiejś sytuacji, to każdy by co innego odczuł. Ktoś by się na mnie ciężko obraził do końca życia, bo nikt mu jeszcze w życiu czegoś takiego nie powiedział. U niego w rodzinie prawdomówność była na pierwszym miejscu. Mogły się różne rzeczy dziać, ale nie było w ogóle mowy o tym by skłamać. A ktoś inny powie: no to co? U niego się w domu kłamało, on kłamie i taki jest styl. Zobaczmy ilu polityków kłamie. Znam wprost taką sytuację – na stwierdzenie: „Pan Minister kłamie”, padła odpowiedź: „ Może rzeczywiście” i Pan Minister mówił płynnie dalej. Może rzeczywiście…W każdym razie pamiętajmy, że używając jakiegoś pojęcia w „kierunku” drugiej osoby, my wokół tego pojęcia widzimy cały obraz, czujemy jego określony dla nas ciężar gatunkowy, a ta osoba może zupełnie inną wagę do tego słowa przywiązywać. My się wówczr.s nie bardzo porozumiemy. Czasem użyję jakiegoś słowa, które dla mnie może zabrzmiało trochę niezgrabnie, a kogoś drugiego głęboko zraniło, bo z tym słowem, z tym pojęciem kojarzy głęboko negatywną treść. A ja aż tak źle nie myślałem, tak jakoś „mi się” użyło tego słowa. Tak więc rozumienie „wagi” używanych słów i pojęć też powinno być przedmiotem wyjaśnień i ustaleń.\nRelated Posts:KAPITALNY SPRAWDZIAN Dzieci są kapitalnym sprawdzianem, czujnikiem wskazującym błędy, które popełniają ludzie dorośli. Ja widzę jak dramatycznie mały czteroletni Janek przeżywa sytuację, w której on coś mówi, a tatuś nie patrzy na niego i nie słucha. On płacze: Ty mnie nie słuchasz! Jemu się ciężko zebrać na mówienie, ale jak już coś ...SZCZYT SŁUCHANIA Pamiętając o tym, czasem lepiej opowiedzieć zabawną historyjkę, scenkę ilustrującą sedno sprawy, niż wypowiadać długi, ciężki, „gniotowaty” tekst.I tak, żebyście zapamiętali to, że trudno wszystko zapamiętać, to taka mi się scenka kojarzy. Mąż wraca do domu z kościoła - powiedzmy muszą chodzić osobno bo są malutkie dzieci - i żona ...PODOBNE SŁOWA Są takie dwa podobne słowa w języku angielskim: pheasant i peasant. Jedno oznacza: bażant, drugie: wieśniak. Ktoś ponoć tłumaczył myśliwemu z zagranicy, że u nas wolno polować na wieśniaków, po dziesięć dolarów za odstrzał od sztuki... Stąd często bojąc się nieporozumień w rozmowie w obcym języku (zwłaszcza gdy nie znamy ...\tCategories: Między kobietami i mężczyznami\nW INTYMNEJ ROZMOWIEPODOBNE SŁOWA


Startuje XV edycja Turnieju „Z Podwórka na Stadion o Puchar Tymbarku” - Gmina Gręboszów\nCzytaj treść aktualności Startuje XV edycja Turnieju „Z Podwórka na Stadion o Puchar Tymbarku”\nNasza przygoda z Turniejem „Z Podwórka na Stadion o Puchar Tymbarku” rozpoczęła się 8 lat temu. Przez ten czas wyrósł on na największy Turniej piłkarski dla dzieci nie tylko w Polsce, ale i w Europie. Od tej edycji o Puchar Tymbarku będzie mógł zagrać niemal każdy uczeń szkoły podstawowej, co stwarza jeszcze większe szanse na odkrycie piłkarskich talentów. Jesteśmy przekonani, że wielu uczestników Turnieju o Puchar Tymbarku będzie stanowić w przyszłości trzon Reprezentacji Polski, z której każdy będzie dumny. I to jest nasz cel powiedział Krzysztof Pawiński prezes zarządu Grupy Maspex Wadowice i współwłaściciel firmy Tymbark.\nOrganizacyjnie Puchar Tymbarku jest wielkim zadaniem, ale podchodzimy do niego ze spokojem. Jesteśmy już po spotkaniach z trenerami-koordynatorami, omówiliśmy regulamin imprezy. Chciałbym wyrazić słowa uznania i podziękować Wojewódzkim Związkom Piłki Nożnej, które bardzo mocno zaangażowały się w ten projekt. Bez nich nie dalibyśmy rady. Liczymy, że w tym roku liczba zawodników, którzy wezmą udział w zawodach, będzie większa niż w ubiegłym. Czuję, że znów przekroczymy 200 tysięcy! Dla nas, organizatorów, najważniejszy jest uśmiech dzieci, które mają szansę zagrać w finale na Stadionie Narodowym. Dopiero wtedy czujemy, że wykonaliśmy dobrą robotę zapewnia Jan Bednarek, wiceprezes Polskiego Związku Piłki Nożnej ds. piłkarstwa amatorskiego.\nXIV edycji Turnieju o Puchar Tymbarku z wielkim zainteresowaniem przyglądał się selekcjoner Reprezentacji Polski, Adam Nawałka Byłem pod wrażeniem entuzjazmu młodych adeptów piłki nożnej. Mam nadzieję, że dzieciaki nie stracą zbyt szybko tego zaangażowania, bo jest ono fantastyczne! Dzięki takim Turniejom mamy pewność, że z roku na rok będzie przybywało talentów piłkarskich, a co za tym idzie poziom polskiej piłki będzie się podnosił. Pamiętam, kiedy sam brałem udział w tego typu zawodach. Oczywiście skala wydarzenia była wówczas dużo mniejsza niż teraz, ale i tak bardzo zazdroszczę dzieciakom tego niezwykłego przeżycia. Finał na Stadionie Narodowym jest dla nich spełnieniem marzeń dodał Adam Nawałka.\nOd wielu lat z Turniejem „Z Podwórka na Stadion o Puchar Tymbarku” związany jest trener Reprezentacji Polski do lat 21, Marcin Dorna Od dłuższego czasu przyglądam się Turniejowi i widzę, że nie tylko liczba uczestników, ale również ranga imprezy rośnie. Dla dzieciaków już sam udział w tych zawodach jest wielkim przeżyciem, przyjemnością i szansą rywalizacji z najlepszymi. Jeśli dodamy do tego to, że finał odbędzie się na Stadionie Narodowym w Warszawie, a ponadto najlepsi zawodnicy wezmą później udział w Letniej Akademii Młodych Orłów, to widzimy, jak wielkie i pozytywne są efekty Turnieju „Z Podwórka na Stadion o Puchar Tymbarku” podkreśla Marcin Dorna, który w wakacje uczestniczył w pierwszym obozie LAMO Na każdym kroku podkreślamy, że talent to dopiero sygnał, że można rozpocząć ciężką pracę. Sam talent zdiagnozować jest łatwo, dzięki testom i obserwacjom. Później wiele zależy już od podejścia młodych piłkarzy i opieki rodziców. Wszystko to wpływa na poziom i charakter zawodnika. Oby graczy jak najwyższej klasy było w Polsce jak najwięcej dodał selekcjoner Reprezentacji Polski U-21.\nOd nowej XV edycji zmianie ulega również harmonogram Turnieju. Cały system rozgrywek przeprowadzony zostanie w przeciągu jednego roku szkolnego 2014/2015. Etap gminny i powiatowy rozegrany zostanie jeszcze w 2014 roku, w miesiącach: październik grudzień. Finały wojewódzkie odbędą się na przełomie marca i kwietnia 2015 roku, a finał ogólnopolski na przełomie kwietnia i maja przyszłego roku.\nDaniel Karaś osoba odpowiedzialna za Turniej z ramienia firmy Tymbark:\nEwa Szumowska osoba odpowiedzialna za Turniej z ramienia PZPN:\nPublikacja: Marcin Janowiec 22.09.2014 r.\nDo 10 października potrwają zapisy do XV edycji Turnieju „Z Podwórka na Stadion o Puchar Tymbarku”. W nadchodzącej edycji największy Turniej piłkarski dla dzieci w Europie zyska nową kategorię wiekową: U-8. Mecze finałowe rozegrane zostaną na Stadionie Narodowym w Warszawie, a zwycięzcy wyjadą na mecz Reprezentacji Polski. Trzy kategorie wiekowe Turniej „Z Podwórka na Stadion o Puchar Tymbarku” to największa impreza piłkarska dla dzieci w Polsce i w Europie. Tylko w XIV edycji do rozgrywek zgłoszonych zostało ponad 200 tys. dziewcząt i chłopców z całej Polski. Od nowej, XV edycji, Turniej zostanie rozszerzony o dodatkową kategorię wiekową U-8, której rozgrywki finałowe odbędą się na etapie wojewódzkim. Dzięki trzem grupom wiekowym o Puchar Tymbarku będzie mógł zagrać prawie każdy uczeń szkoły podstawowej: U-8 (I klasa), U-10 (II i III klasa), U-12 (IV i V klasa). Nasza przygoda z Turniejem „Z Podwórka na Stadion o Puchar Tymbarku” rozpoczęła się 8 lat temu. Przez ten czas wyrósł on na największy Turniej piłkarski dla dzieci nie tylko w Polsce, ale i w Europie. Od tej edycji o Puchar Tymbarku będzie mógł zagrać niemal każdy uczeń szkoły podstawowej, co stwarza jeszcze większe szanse na odkrycie piłkarskich talentów. Jesteśmy przekonani, że wielu uczestników Turnieju o Puchar Tymbarku będzie stanowić w przyszłości trzon Reprezentacji Polski, z której każdy będzie dumny. I to jest nasz cel powiedział Krzysztof Pawiński prezes zarządu Grupy Maspex Wadowice i współwłaściciel firmy Tymbark. Zapisy Rozgrywki przeznaczone są dla szkół podstawowych, uczniowskich klubów sportowych oraz 16 Akademii Młodych Orłów. Zespoły w trzech kategoriach wiekowych: do lat 8, 10 oraz 12 mogą zgłaszać nauczyciele oraz trenerzy za pośrednictwem formularza dostępnego na oficjalnej stronie turnieju: www.zpodworkanastadion.pl Zapisy do XV edycji Turnieju „Z Podwórka na Stadion o Puchar Tymbarku” potrwają do 10 października. Za udział każdej drużyny w rozgrywkach opiekunowie otrzymają koszulkę piłkarską. Organizacyjnie Puchar Tymbarku jest wielkim zadaniem, ale podchodzimy do niego ze spokojem. Jesteśmy już po spotkaniach z trenerami-koordynatorami, omówiliśmy regulamin imprezy. Chciałbym wyrazić słowa uznania i podziękować Wojewódzkim Związkom Piłki Nożnej, które bardzo mocno zaangażowały się w ten projekt. Bez nich nie dalibyśmy rady. Liczymy, że w tym roku liczba zawodników, którzy wezmą udział w zawodach, będzie większa niż w ubiegłym. Czuję, że znów przekroczymy 200 tysięcy! Dla nas, organizatorów, najważniejszy jest uśmiech dzieci, które mają szansę zagrać w finale na Stadionie Narodowym. Dopiero wtedy czujemy, że wykonaliśmy dobrą robotę zapewnia Jan Bednarek, wiceprezes Polskiego Związku Piłki Nożnej ds. piłkarstwa amatorskiego. XIV edycji Turnieju o Puchar Tymbarku z wielkim zainteresowaniem przyglądał się selekcjoner Reprezentacji Polski, Adam Nawałka Byłem pod wrażeniem entuzjazmu młodych adeptów piłki nożnej. Mam nadzieję, że dzieciaki nie stracą zbyt szybko tego zaangażowania, bo jest ono fantastyczne! Dzięki takim Turniejom mamy pewność, że z roku na rok będzie przybywało talentów piłkarskich, a co za tym idzie poziom polskiej piłki będzie się podnosił. Pamiętam, kiedy sam brałem udział w tego typu zawodach. Oczywiście skala wydarzenia była wówczas dużo mniejsza niż teraz, ale i tak bardzo zazdroszczę dzieciakom tego niezwykłego przeżycia. Finał na Stadionie Narodowym jest dla nich spełnieniem marzeń dodał Adam Nawałka. Od wielu lat z Turniejem „Z Podwórka na Stadion o Puchar Tymbarku” związany jest trener Reprezentacji Polski do lat 21, Marcin Dorna Od dłuższego czasu przyglądam się Turniejowi i widzę, że nie tylko liczba uczestników, ale również ranga imprezy rośnie. Dla dzieciaków już sam udział w tych zawodach jest wielkim przeżyciem, przyjemnością i szansą rywalizacji z najlepszymi. Jeśli dodamy do tego to, że finał odbędzie się na Stadionie Narodowym w Warszawie, a ponadto najlepsi zawodnicy wezmą później udział w Letniej Akademii Młodych Orłów, to widzimy, jak wielkie i pozytywne są efekty Turnieju „Z Podwórka na Stadion o Puchar Tymbarku” podkreśla Marcin Dorna, który w wakacje uczestniczył w pierwszym obozie LAMO Na każdym kroku podkreślamy, że talent to dopiero sygnał, że można rozpocząć ciężką pracę. Sam talent zdiagnozować jest łatwo, dzięki testom i obserwacjom. Później wiele zależy już od podejścia młodych piłkarzy i opieki rodziców. Wszystko to wpływa na poziom i charakter zawodnika. Oby graczy jak najwyższej klasy było w Polsce jak najwięcej dodał selekcjoner Reprezentacji Polski U-21. Mecze finałowe na Stadionie Narodowym Zwycięzców XV edycji Turnieju „Z Podwórka na Stadion o Puchar Tymbarku” w kategoriach U-10 i U-12 poznamy 2 maja na Stadionie Narodowym w Warszawie. Decydujące mecze zostaną rozegrane bezpośrednio przed finałem Pucharu Polski. Mecze finałowe XV edycji będą wyjątkowym i ekskluzywnym wydarzeniem, ponieważ prawo gry na Stadionie Narodowym zarezerwowane jest obecnie tylko dla najlepszych piłkarzy w Polsce: reprezentantów kraju oraz finalistów Pucharu Polski. Trzecia droga przeznaczona jest wyłącznie dla największych talentów piłkarskich w Polsce, czyli finalistów Turnieju o Puchar Tymbarku. Udział w meczu finałowym rozgrywanym na największym i najpiękniejszym stadionie w Polsce to spełnienie najskrytszych marzeń każdego dziecka, które kocha piłkę nożną. Najlepsze drużyny dziewcząt i chłopców w kategoriach U-10 i U-12 zagrają na murawie obiektu, na który trzy tygodnie później wybiegną finaliści Ligi Europy UEFA. W kategorii U-8 rozgrywki finałowe rozgrywane będą na etapie wojewódzkim podczas finałów w 16 województwach. Nowy harmonogram Od nowej XV edycji zmianie ulega również harmonogram Turnieju. Cały system rozgrywek przeprowadzony zostanie w przeciągu jednego roku szkolnego 2014/2015. Etap gminny i powiatowy rozegrany zostanie jeszcze w 2014 roku, w miesiącach: październik grudzień. Finały wojewódzkie odbędą się na przełomie marca i kwietnia 2015 roku, a finał ogólnopolski na przełomie kwietnia i maja przyszłego roku. Reprezentacyjne emocje dla najlepszych Udział w Turnieju „Z Podwórka na Stadion o Puchar Tymbarku” to co roku wyjątkowa i niezwykle emocjonująca przygoda piłkarska, zarówno dla dzieci jak i trenerów. Zdobywcy Pucharu Tymbarku w kategoriach U-10 i U-12 wyjadą na mecz Reprezentacji Polski, by na żywo przeżyć wyjątkowe emocje towarzyszące grze Biało-Czerwonych. Zwycięzcy kategorii U-8 otrzymają atrakcyjne nagrody rzeczowe. Na każdym etapie Turnieju na trenerów i dzieci czekają piłkarskie upominki i jedyne w swoim rodzaju emocje sportowe. Turniej przyszłych Reprezentantów Polski Pomysłodawcą oraz organizatorem Turnieju „Z Podwórka na Stadion o Puchar Tymbarku” jest Polski Związek Piłki Nożnej, a sponsorem głównym od ośmiu lat firma Tymbark. Główne cele Turnieju to popularyzacja aktywnego stylu życia wśród uczniów szkół podstawowych, wyłanianie piłkarskich talentów oraz spełnianie dziecięcych marzeń. Podczas swojej 14-letniej historii Turniej był początkiem piłkarskiej przygody dla wielu obecnych reprezentantów Polski różnych kategorii wiekowych: Marcina Kamińskiego, Piotra Zielińskiego, Bartosza Salamona, Tomasza Kędziory, Bartosza Bereszyńskiego, Gracjana Horoszkiewicza, Igora Łasickiego, Karola Żwira, Filipa Jagiełło, Michała Bartkowiaka, oraz Pauliny Dudek. Patronat honorowy nad Turniejem objęli: UEFA Grassroots, Ministerstwo Sportu i Turystyki oraz Ministerstwo Edukacji Narodowej. Szczegółowe informacje o Turnieju znajdują się na stronach: www.zpodworkanastadion.pl oraz www.pzpn.pl Dodatkowych informacji o Turnieju udzielają: Daniel Karaś osoba odpowiedzialna za Turniej z ramienia firmy Tymbark: Adres e-mail: d.karas@maspex.com, tel. 33 870 84 55, +48 502 195 114 Ewa Szumowska osoba odpowiedzialna za Turniej z ramienia PZPN: Adres e-mail: ewa.szumowska@pzpn.pl, tel. 22 551 22 26, +48 501 770 043 Kontakt z mediami: Dorota Liszka, Tymbark, adres e-mail: d.liszka@maspex.com, tel. 33 870 82 04 Aleksander Solnica, PZPN, adres e-mail: aleksander.solnica@pzpn.pl , tel. 22 551 22 23 Łukasz Stępniak, magnifiCo, adres e-mail: lukasz.stepniak@magnifico.com.pl, tel. 601 893 846 Opracowanie: Grzegorz Kilian Publikacja: Marcin Janowiec 22.09.2014 r.