Widzew Łódź - Z Widzewem w życiorysie: Koko - postrach ringu, żywe kosiarki i skok do tramwaju - Aktualności\nCzas na mocne uderzenie w naszym niedzielnym cyklu, czyli tym razem bierzemy na tapet życiorys jednego z czołowych pięściarzy RTS Widzew Łódź - Jerzego Pabicha.\nPan Jerzy (rocznik 1946) w latach 60. i 70. był zawodnikiem Widzewa i... Legii Warszawa. Potem został instruktorem nauki jazdy i w tej roli uczył jazdy autem między innymi wielu piłkarzy. Zapraszamy do lektury wywiadu.\nKamil Wójkowski: Czy dzieciństwo w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku to był czas, gdy na łódzkim podwórku trzeba było czasami powalczyć? Bywały bójki z kolegami?\nJerzy Pabich: - Raczej nie, chociaż akurat ja miałem jedną sytuację, w której doszło do bójki z moim udziałem i później się okazało, że uderzyłem aktualnego wtedy mistrza Polski juniorów - Zdziśka Drożdżala właśnie z Widzewa. Była wtedy impreza z karuzelą przy moście na Rokicińskiej i tam w awanturze młokosów uderzyłem chłopaka, którym był właśnie Drożdżal. Ja go nie znałem. Później, po tym całym zdarzeniu, moi koledzy, bracia Staniaszczykowie, którzy już boksowali w Widzewie, zaczęli namawiać mnie na przyjście do klubu na treningi, skoro tak trafiłem mistrza Polski juniorów, i tak to się u mnie z boksem w Widzewie zaczęło.\nPopularne jest powiedzenie, że bokser to musi być trochę taki niegrzeczny chłopiec z charakteru. Pan był łobuziakiem z Widzewa?\n- Tu pana zaskoczę, byłem grzecznym chłopakiem. W szkole miałem prawie same piątki i uczyłem się dobrze. Powiem nawet, że jako młody uczeń w szkole nie miałem odpowiednich warunków fizycznych i byłem czasami "obijany" przez kolegów w szkolnych awanturach. Dlatego boks miał być dla mnie taką odskocznią. Miałem nauczyć się bronić i nabrać pewności siebie, bo przecież byłem mikrej postury i ważyłem niecałe 50 kilogramów. No i w boksie jest już podział na wagi i walczysz na ringu z takimi samymi jak ty, jeśli chodzi o wagę i wzrost.\nCzyli grzeczny chłopak sobie poradzi w boksie?\n- Właśnie moim zdaniem boks jest sportem bardziej dla takich ułożonych, spokojnych chłopaków. Bo będą potrafili w ten sposób się wyżyć i nie będą wszczynać bójek czy awantur na ulicy albo na dyskotece. I będą też potrafili do czegoś w boksie dojść. Tym bardziej, jak się spojrzy na życiorysy naszych największych bokserskich mistrzów, to nie byli oni chuliganami. Jedynie Marianowi Kasprzykowi coś się tam przytrafiło, ale to było tylko raz.\nZdjęcie nr 1: Jerzy Pabich znajomość ze Zdzisławem Drożdżalem (z lewej), pierwszym mistrzem Polski juniorów w boksie z Widzewa, rozpoczął od... bójki z nim pod karuzelą\nBył pan chłopakiem stąd, z Widzewa?\n- Urodziłem się i pierwsze lata spędziłem na Grembachu, ale potem to już były okolice stadionu Widzewa. Już jako dzieciak tutaj zaglądałem. Najpierw próbowałem swoich sił w tenisie, bo tu były korty przy stadionie, ale nie miałem talentu do tego sportu.\nJak w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku wyglądało zaplecze sportowe sekcji bokserskiej w Widzewie? Nie było tak, że mieliście jedną parę rękawic na kilku zawodników?\n- Było zupełnie inaczej niż dzisiaj. To teraz często rodzice muszą kupować młodym sportowcom sprzęt, zapewnić opłatę treningów i inne sprawy. Wtedy w Widzewie mieliśmy zapewnione wszystko, co było potrzebne do trenowania boksu. Oczywiście to nie był sprzęt jakiejś super jakości, ale stroje, rękawice, buty, worki do treningów - to wszystko było w klubie.\nPański pierwszy okres pobytu w Widzewie to lata 1963-1966. Kto wtedy oprócz pana występował w sekcji bokserskiej RTS-u?\n- Kierownikiem sekcji był pan Leonard Nowak, a trenerem Henryk Popielaty, który może wielkiej kariery jako pięściarz nie zrobił, ale był dobrym człowiekiem i wychował wielu dobrych zawodników. Jak na przykład Drożdżal, który został mistrzem Polski jako Widzewiak. Oprócz niego w drużynie byli tacy bokserzy jak Czesław Ławski, jeden z bliźniaków, który walczył w mojej wadze muszej. W wadze koguciej byli Drożdżal i Jerzy Ławski - drugi z braci. W kolejnych wagach byli tacy zawodnicy jak Włodzimierz Michałowicz, Henryk Stolarz, Kazimierz Jeske, Czesław Jańczak, Lech Szymczyk, bracia Bronisław, Henryk i Stanisław Staniaszczykowie, oraz Czesław Wiśniewski, tak zwany "Koko", na którego walki przychodziło wielu mieszkańców dzielnicy, bo go znali wszyscy.\nA dlaczego był tak popularnym bokserem na Widzewie?\n- Pseudonim "Koko" otrzymał na cześć bohatera popularnej wtedy powieści, która ukazywała się w odcinkach w łódzkim "Expressie Ilustrowanym". Czesiek Wiśniewski został takim lokalnym ulubieńcem. To był taki chłopak ulicy, miał charakterystyczne rude włosy. Nikt do końca nie wiedział, jak się znalazł na Widzewie. Nie miał rodziców. Boks trochę pomógł mu wyjść na prostą. Mieszkał w familijnych domkach przy ulicy Niciarnianej, niedaleko torów kolejowych. Już nie żyje, ale na Widzewie starsi kibice go pamiętają jako postrach rywali, bo Koko nie bał się nikogo w ringu. Z Kasprzykiem miał kiedyś dobrą walkę. Dla niego to nie miało znaczenia, czy walczył z jakimś sławnym polskim bokserem wtedy.\nWspomniał pan o braciach Staniaszczykach. Wszyscy trzej w tym samym czasie boksowali w Widzewie?\n- Każdy z nich był z innego rocznika i każdy walczył w innej wadze. Pierwszy i najniższy zarazem był Bronisław. W lżejszej wadze walczył też Henryk. Za to Stanisław, najstarszy z trójki, był nawet w wadze półciężkiej. To były chłopaki stąd, wychowani na dzielnicy Widzew. Byli bardzo mili i dobrze wychowani.\nA bliźniacy Czesław i Jerzy Ławscy?\n- Niemal od dziecka byli zafascynowani boksem. Zaczęli trenować wcześniej ode mnie, bo byli o dwa lata starsi. Chodziłem oglądać ich juniorskie walki zanim sam zacząłem w nich startować. Nie widzieli świata poza boksem. Jak to się mówi - urodzeni bokserzy. Walczyli w moich wagach - muszej i koguciej. Oni byli przede mną, więc później rywalizowałem z nimi o pierwsze miejsce w klubie w wadze muszej i mi się udało.\nKto jeszcze wtedy boksował w Widzewie?\n- Byli też zawodnicy, którzy przyszli do nas z innych miast. Jak na przykład Kucharski z Kutna. Ponadto byli jeszcze Karolak, Widawski, Guziński - który potrafił wygrać z Leszkiem Drogoszem, Jerzy Cichulski, Tadeusz Jończyk, Marian Lewandowski. Za to po moim wyjściu z wojska i powrocie do klubu, jego zawodnikami byli: Józef Reszpondek, Jan Prochoń, Sobota z Kutna, Skatulski, Jaroszewski, Jerzy Sobczak, Wiesław Grabowski, Zdzisław Filipiak, Bogdański, i Mieczysław Rosiński.\nZ tego grona Jan Prochoń i Zdzisław Filipak to byli ci bokserzy, którzy zdobywali dla Widzewa najwięcej medali na mistrzostwach Polski.\n- To byli pięściarze z mojej generacji, ale zrobili więcej ode mnie jeśli chodzi o sukcesy. Wiekowo zbliżeni do mnie, chociaż Zdzisiu Filipiak wspominał mi, że najpierw przychodził na moje walki, a dopiero potem zaczął trenować. Chyba od razu w seniorach. Walczył w wagach lekkośredniej i średniej.\nZdjęcie nr 2: Mecze bokserów Widzewa Łódź przyciągały do starej hali liczną widownię\nByła wtedy moda na boks wśród kibiców na Widzewie?\n- Na Widzewie wtedy przychodziło się tylko na boks. Była ta stara, drewniana hala i tam rozgrywaliśmy ligowe mecze. Cały Widzew cieszył się, kiedy nadchodziła sobota i był boks. Wszyscy wtedy szli oglądać bokserów Widzewa i ich walki. W hali na trybunach był zawsze komplet widzów. Piłkarze też oczywiście wtedy byli i grali swoje mecze, ale to była tylko czwarta liga. Chociaż kibice też chodzili na ich mecze, a wtedy najważniejszymi były regionalne derby z Włókniarzem Pabianice, na których zawsze było dużo widzów na stadionie.\nKto był dla Widzewa Łódź głównym konkurentem w latach sześćdziesiątych w boksie? Zarówno w mieście, jak i w regionie?\n- Kiedyś w samym województwie łódzkim było dziesięć, dwanaście drużyn bokserskich. W samej Łodzi nasi główni konkurenci to były zespoły RKS Ruda, Tęcza, Bawełna, czyli późniejszy ŁKS, bo oni przejęli sekcję po tym klubie. A do tego jeszcze Gwardia i wojskowy Orzeł, a z regionu to Bzura Ozorków, Włókniarz Zgierz, Stal i Czarni Kutno, no i Włókniarz oraz PTC z Pabianic. Stamtąd pochodzili między innymi Prochoń i Guziński, znani bokserzy Widzewa.\nWidzew czy ŁKS? Kto miał wtedy lepszą sekcję bokserską?\n- Zdecydowanie Widzew. ŁKS zaczął coś znaczyć, gdy przejął zawodników z Bawełny, jednak dla nas groźniejsze były zespoły Gwardii i RKS Ruda, który był taką kolebką dla wielu łódzkich bokserów, jak Rudkowski czy Reszpondek.\nRywalizowaliście drużynowo w lidze, ale były też mistrzostwa indywidualne Łodzi?\n- Tak, były corocznie organizowane przed mistrzostwami Polski. Tutaj mogę się pochwalić, że chociaż podczas swojej przygody z boksem trochę walk przegrałem, to żadnej z przeciwnikiem z Łodzi lub województwa.\nWspomniał pan o swoich porażkach w ringu. A zdarzyło się tak, że został pan znokautowany i leżał na deskach?\n- Na deskach to może nie, ale zdarzyła się walka, że nie mogłem złapać powietrza po ciosach rywala. To było podczas pobytu w Legii, gdy byliśmy na turnieju Szikalisander na Węgrzech i tam był moim przeciwnikiem Tibor Badari, potem mistrz Europy w wadze muszej. To była dla mnie ciężka walka. Odebrał mi oddech na długo i już myślałem, że nie dojdę do siebie.\nBył już pan wtedy zawodnikiem warszawskiej Legii. W tamtych czasach dużo pięściarzy z Łodzi na okres służby wojskowej trafiało do klubów podległych armii?\n- Tak się działo wtedy z większością naszych łódzkich bokserów. Każdy, który wcześniej tylko się wybił, to musiał swoje odsłużyć. W tym czasie co byłem w Legii, to trafili do niej też Prochoń i Rojewski. Oprócz tego, Legia brała zawodników z innych sekcji w klubach. Gdy jechałem do wojska pociągiem z Łodzi do Warszawy, to poznałem... Kazimierza Deynę, naszego słynnego piłkarza, który wtedy na moment trafił do ŁKS-u i od razu dostał powołanie z Legii. Dostaliśmy powołania na ten sam termin, wcześniej się w ogóle nie znaliśmy i tak sobie siedzieliśmy obok w pociągu. Zapytałem się "dokąd jedziesz?" i tak poznałem się z Deyną i zostaliśmy kolegami. Na pamiątkę dostałem od niego później zdjęcie z dedykacją, jak zdobył złoty medal z reprezentacją na Igrzyskach w Monachium.\nW Legii była duża konkurencja?\n- Do każdej wagi było po dwóch, trzech bokserów. Legia mogła sobie pozwolić na takie zaplecze, bo mogła powoływać zawodników do wojska po prostu. Dzięki temu trenerzy mieli tam wybór, bo w boksie jest tak, że często jeden zawodnik drugiemu "nie leży" w jakiejś wadze i wtedy można zamiast niego wystawić innego. Bo nie zawsze, ktoś kto jest mistrzem, ma patent na każdego przeciwnika.\nKto wtedy razem z panem był w drużynie bokserskiej Legii?\n- Przede wszystkim Józef Grudzień, mistrz i wicemistrz olimpijski w wadze lekkiej. Do tego Jan Gałązka - wicemistrz Europy w wadze koguciej, Sylwester Kaczyński i Tadeusz Branicki, który potem był między innymi trenerem Andrzeja Gołoty, gdy ten jeszcze był amatorem\nOdsłużył pan swoje w Legii i co było dalej? Chcieli pana zatrzymać w Warszawie, czy miał pan wolną rękę odnośnie tego, co robić dalej?\n- Wtedy w Legii trzeba było być naprawdę bardzo dobrym, żeby oni chcieli zatrzymać zawodnika dalej u siebie, bo to wiązało się między innymi z załatwieniem mieszkania i pensji. W moim przypadku tak nie było, ale jak miałem z Legii odchodzić to pojawiły się oferty dla mnie z innych klubów. Bardzo chciała mnie Polonia Gdańsk, ale Widzew na to się nie zgodził. Nawet prezes Widzewa pojechał w tej sprawie do Legii i doszło do porozumienia na korzyść naszego klubu, bo skrócono mi o dwa miesiące pobyt w Legii.\nKlub coś panu zapewnił po powrocie do Łodzi?\n- Dostałem lokal do mieszkania tuż obok stadionu, w tym domku co stał tam w rogu niedaleko torów. Teraz tam jest narożnik tego dużego parkingu przy stadionie. Tam były trzy małe mieszkania dla pracowników i zawodników klubu. Wcześniej mieszkał w nim między innymi pan Jankowski, który był gospodarzem stadionu.\nZdjęcie nr 3: Józef Jankowski był przez lata gospodarzem budynków i stadionu Widzewa. Między innymi w oryginalny sposób dbał o jakość murawy na boisku...\nTo był taki prawdziwy gospodarze obiektów sportowych Widzewa?\n- Tak, to był człowiek, który dbał o wszystko w klubie. Co ciekawe, miał kilka owieczek, które "goliły" trawę na stadionie, bo wtedy nie było żadnych mechanicznych kosiarek. Tylko ręczna kosa i takie naturalne sposoby przycinania trawy jak owce-kosiarki. Mowa oczywiście o latach sześćdziesiątych na stadionie Widzewa.\nWrócił pan do Widzewa i kto wtedy był trenerem drużyny bokserskiej w Klubie?\n- Najpierw to był Witold Majchrzycki, potem zaraz zespół przejął Józef Garncarek, a później w Widzewie pojawił się Jerzy Kulej.\nJerzego Kuleja, byłego dwukrotnego mistrza olimpijskiego, zatrudniono w Widzewie z wielkimi nadziejami. Dlaczego jego trenerska przygoda z widzewskimi bokserami nie była udana?\n- Znałem go z warszawskich czasów jeszcze jako aktywnego boksera, z którym walczyło się na ringu. Wydaje mi się, że po prostu po zakończeniu sportowej kariery nadal chciał być tak ważnym, jak na ringu. I miał ku temu powody, bo odniósł wiele sukcesów, ale był też człowiekiem... rozrywkowym, że tak to ujmę. Zaczął z naszymi zawodnikami brać udział w wieczornych wyprawach "na miasto", co zauważyło kierownictwo klubu i tak to się skończyło.\nJak się panu z nim współpracowało?\n- Znaliśmy się jeszcze jako zawodnicy z Warszawy, gdzie razem chodziliśmy na te wieczorne wyjścia w miasto. Chodził z nami też Wiesław Rudkowski i inni zawodnicy ze stołecznych klubów. A później nagle Jerzy Kulej został trenerem w Widzewie i ta współpraca nie do końca nam się układała. To była inna relacja niż ta z warszawskich czasów i właśnie wtedy, w 1974 roku, postanowiłem zakończyć karierę jako bokser.\nZostał pan przy boksie jako trener, czy miał inny pomysł na życie?\n- Jeszcze jako zawodnik skończyłem technikum samochodowe. Bardzo lubiłem samochody i jeździć nimi, więc zostałem instruktorem w Polskim Związku Motorowym i zacząłem uczyć jazdy kierowców. W tym całą plejadę późniejszych piłkarskich gwiazd Widzewa Łódź, bo przychodzili do mnie na egzamin nauki jazdy, bo jak mówili, "u Jurka się szybko i dobrze uczy oraz zdaje", chociaż ja samych egzaminów nie przeprowadzałem. Uczyłem też jazdy autem żony piłkarzy, jak na przykład panią Chodakowską czy Gapińską.\nZbigniew Boniek też u pana uczył się jazdy samochodem?\n- Tak, zostaliśmy nawet dobrymi znajomymi. Nie dość, że uczyłem Zbyszka jazdy, to jeszcze pomagałem mu ze sprowadzeniem auta dla niego. W Łodzi zrobił prawo jazdy i tutaj dostał talon najpierw na malucha, a potem na dużego Fiata. Sam mu odbierałem to auto, bo to wtedy było na Rudzie niedaleko lotniska.\nCzyli te znajomości z zawodnikami innych sekcji Widzewa były.\n- Mało tego, przecież graliśmy czasami sparingi jako drużyna bokserów z drużyną piłkarzy podczas treningów na stadionie. Raz nawet z nimi wygraliśmy, bo u nas w sekcji bokserskiej niektórzy też potrafili nieźle grać w piłkę nożną, a to jeszcze nie był ten Widzew pierwszoligowy trenera Jezierskiego, ale ten z niższych lig. Trenerzy tak między sobą ustalili i to był wtedy taki trening sportowy dla obu drużyn.\nPamięta pan piłkarzy tego dawnego Widzewa lat sześćdziesiątych, którzy grali w trzeciej i czwartej lidze?\n- Oczywiście, chodziłem na ich mecze. W bramce grali wtedy Konenc i Kukieła, a w obronie Gaworkiewicz, Gawryszczak, Owczarek i Augustyniak. W pomocy występowali Nowicki, Krupka, Korejwo, Strzyszek i Śliwka. Korejwo to był odpowiednik naszego "Koko" w sekcji boksu. Też go bardzo lubili kibice. Był bardzo szybkim skrzydłowym, który potrafił w biegu... wskoczyć do tramwaju jadącego między przystankami. Tramwaje nie miały wtedy zamykanych drzwi i on do nich normalnie wskakiwał wybiegając prosto ze stadionu.\nWróćmy na bokserski ring. Był pan zawodnikiem w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku. Potem obserwował ten sport jako kibic. Co pana zdaniem spowodowało kryzys i coraz słabsze wyniki w polskim boksie jeszcze w poprzednim stuleciu?\n- Główną przyczynę widzę w tym, że zlikwidowano ligi i tym samym mecze drużyn. Ludzie przychodzili na boks oglądać głównie ligowe spotkania i emocjonowali się występami swoich zespołów. Każdy z nich musiał mieć 10-11 zawodników w składzie. A jak bokserska liga się skończyła, to już indywidualne turnieje nie przyciągały takiej uwagi kibiców, a kluby nie miały motywacji do utrzymywania drużyn.\nBoks w wydaniu amatorskim ma jeszcze sens?\n- Raczej na dłuższą metę nie przetrwa. Kibic chce coś oglądać i mieć emocje, a w boksie amatorskim jest teraz tak, że na początku jesteś nikomu nieznany, a jak tylko się wybijesz, to od razu przechodzisz na zawodowstwo.\nJako były bokser, jak zachęciłby pan młode osoby do tego sportu? Jakie są pozytywy z trenowania boksu?\n- Boks na pewno pozwala bardzo dobrze się bronić, gdy zajdzie taka potrzeba. Zachować dystans do agresora - jak i kiedy z kim postępować w takiej sytuacji. A jeśli już niestety dojdzie do kontaktu, to daje bardzo dużo, bo przez trening i starty w zawodach dużo się uczymy, nabieramy szybkości i ruchliwości. Poza tym, trzeba kochać ten sport. Niektórym on się nie podoba, ale dla innych jest widowiskowy. Jeżeli wygrywasz to fair, a jak przegrywasz to też na uczciwych zasadach.\nAle treningi bokserskie do łatwych nie należą...\n- Nie są łatwe i trzeba bardzo dużo trenować. Boks wymaga dużo pracy i sił. Wydaje się, że to tylko 9 minut, ale w tym czasie pracuje każdy mięsień, czyli cały organizm. A już podziwiam zawodników podczas tych zawodowych walk, gdzie jest tyle rund. Ale tam bokserzy mają po jednej, dwie walki rocznie, więc mogą się do nich dobrze przygotować.\ndata urodzenia: 8 maja 1946 rok\nzawodnik w klubie: sekcja bokserska RTS Widzew (1963-1966; 1968-1974)


Koła kwiaty - kolczyki - srebrne - Pakamera.pl\nOryginalne kolczyki koła, złożone z malutkich, z malutkich, srebrnych kwiatuszków ze złoconymi środkami.\nIdealne dla kobiet lubiących klasykę w niebanalnej wersji.\nDrobne kwiatki, repusowane, a następnie zlutowane, układają się w niezwykłą girlandę.\nDelikatne i kobiece kolczyki są idealne jako kolczyki ślubne.\nCałość wykonana ze srebra złoconego 24 kt złotem.\nNr przedmiotu : 2194744\nkolczyki srebrne biżuteria kwiat biżuteria kwiatowa kolczyki koła kolczyki kwiaty kwiat kwiatki srebro wiszące kolczyki złocenie BYRSKA\nKolczyki perły łezki


3. Wykonaj polecenia na podstawie tekstów źródłowych. Ustawa Kazimierza... - Zaliczaj.pl\nAutor: Jasemin\tDodano: 7.4.2021 (13:06)\n3. Wykonaj polecenia na podstawie tekstów źródłowych.\nUstawa Kazimierza Wielkiego przeciwko zbytkowi mieszczan krakowskich\n§ 1. Jeśli któremuś z mieszkańców lub mieszczan krakowskich przyjdzie odprawiać wesele, nie może na nim mieć więcej jak 30 półmisków, a do każdego trzech ludzi [tj. gości]. Do liczby tej nie liczy się panien, księży i obcych, nie mających prawa obywatelstwa w mieście [...]. Każdy zaś, kto będzie zaproszony na wesele, a ma prawo obywatelstwa, da narzeczonemu lub jego swatowi [nie więcej jak] dwa grosze, jego żona i każda z pań także dwa, a panna winna dać tylko grosz jeden. Potraw na weselu powinno się podawać nie więcej jak pięć [...]. [...] § 3. Chcemy też, aby na weselach nie bywało więcej jak 8 trefnisiów [tzn. błaznów], z zupełnym wykluczeniem śpiewaków i deklamujących pieśni [...].\nŻebracy w Norymberdze\nPo pierwsze, nasi panowie z rady rozporządzają, ażeby żaden mieszczanin lub mieszczanka [...] nie żebrał [...], jeżeli mu na to szlachetna rada nie zezwoliła. [...] Żebracy i żebraczki, którym pozwolono żebrać [w naszym mieście], a którzy nie są ani ułomni, ani ślepi, w dzień roboczy nie powinni siedzieć przed kościołem i żebrać, lecz winni prząść wełnę lub wykonywać inną pracę, która jest w ich mocy. Kto nie będzie tego przestrzegał, tego należy wygnać z miasta na okres miesiąca.\nŹródło: Wiek V–XV w źródłach, oprac. M. Sobańska-Bondaruk, S.B. Lenard, Warszawa 1997, s. 238–239,\nA. Wymień powody, dla których władze wydawały przepisy przytoczone w tekstach źródłowych.\nJasemin 7.4.2021 (13:08)\nkonstytucja jako ustawa zasadnicza Przedmiot: Historia / Liceum 3 rozwiązania autor: renakom\t12.5.2010 (19:02)\nPrzydatność 65% Charakterystyka ideału średniowiecznego władcy na podstawie postaci Kazimierza Wielkiego\nPrzez cały okres średniowiecza głowami państw byli rozmaici władcy. Każdy z nich inaczej rozumiał swoje zadanie i inaczej wypełniał swoje obowiązki. Jedni słynęli z rządów przynoszących sukcesy militarne, a inni zostali zapamiętani, jako nieludzcy i niepożyteczni. Przykładem króla, który na kartach historii został przedstawiony, jako wzór średniowiecznego władcy, jest...


Targi SLOW WEEKEND: 5 stoisk, które musisz odwiedzić - Fu-Ku Journal - The Slow Fashion Concept\nby\tRedakcja Fu-Ku 8 grudnia 2017\nNie ma nic gorszego niż kolejna para nudnych skarpet znalezionych pod choinką. Nic dziwnego – wybierane na szybko prezenty bywają nietrafione. Dlatego warto odwiedzić targi SLOW WEEKEND organizowane w Warszawie w drugi weekend grudniowy pod hasłem #KupujLepszePrezenty. 350 wystawców zaoferuje ręcznie robione ubrania i kosmetyki, produkty dla dzieci i zwierząt, a także jedzenie i produkty od lokalnych dostawców. Oto nasz krótki przewodnik po stoiskach wartych szczególnej uwagi każdej Pani Mikołaj.\nKwiatowe czy owocowe? Mocne czy delikatne? W dobie prezentów, w której wszystko już było, perfumy stworzone specjalnie dla kogoś, to genialna niespodzianka. Nuty głowy, serca i głębi. Dla kobiet i ich mężczyzn.\nECI Bloom Botanical Art – targi SLOW WEEKEND\nIlustracje malowane akwarelami, wydrukowane na eleganckim papierze archiwalnym o trwałości do 60 lat będą doskonałym prezentem dla miłośników sztuki i natury. Plakaty w intensywnych kolorach i nowoczesnej formie doskonale wpiszą się w każde wnętrze.\nJeśli szukasz unikalnych ubrań, które cechuje prostota oraz funkcjonalność, to idealnie trafiłaś. Znajdziesz tu sukienki, bluzki i t-shirty wykonane z najwyższej jakości materiałów. Marka skierowana jest do kreatywnych i otwartych osób, ceniących niesztampowe produkty.\nUbrania w autorskim designie, w limitowanych seriach stworzone z myślą o wymagających mężczyznach. The Urban Beard to połączenie street wearu z casualowym stylem. Świetny wybór pod choinkę.\nWydawnictwo TASHKA – targi SLOW WEEKEND to też książki\nKsiążka to zawsze dobry prezent! Szczególnie taka, która jest piękna zarówno pod względem treści jak i formy. Serie wydane pod egidą TASHKA, to małe dzieła sztuki stworzone przy współpracy pisarzy z najlepszymi ilustratorami. Pouczające, humorystyczne i ciekawe książeczki dla dzieci w każdym wieku.\nTargi Slow Weekend w tym roku odbywają się pod hasłem #KupujLepszePrezenty. Zgromadzą ponad 350 wystawców z całej Polski, oferujących autorską modę i akcesoria, wzornictwo, naturalne kosmetyki i lokalne produkty. Slow Weekend to także slow foodowy targ kulinarny, targ konopny Kanaba Fair, księgarnia, produkty dla dzieci i mężczyzn, strefa zwierzaka, usługi relaksacyjne.


Inwestorzy inwestują w ludzi! - wywiad z Michałem Korbą (iwisher)\nMarketing i Biznes Social media Inwestorzy inwestują w ludzi! – wywiad z Michałem Korbą (iwisher)\n24.11.2015 | Autor: REDAKCJA\nO przeprowadzonej akcji 100 spersonalizowanych filmików oraz zaletach iWishera opowiada Michał Korba. Zobacz, jakimi liczbami mogą się pochwalić!\nIWisher to aplikacja ułatwiająca finansowanie prezentów. W związku z tym korzystają z niej w głównej mierze nowożeńcy. Czy każdy może skorzystać z iWishera? Jakie wymagania należy spełnić?\nNasz jednozdaniowy opis wciąż ewoluuje. Obecnie posługujemy się mniej więcej taką definicją: „iWisher to aplikacja, dzięki której zbierzesz, na co chcesz”. Nie porzuciliśmy jednak prezentów, ale rozszerzyliśmy zastosowanie aplikacji o samodzielne zbieranie funduszy na określony cel. Aktualnie weryfikujemy również koncepcje, które określiłbym jako eksplorację branży B2B. Chcemy spróbować wypuścić bony iWisherowe jako alternatywę do kuponów Sodexo, ponieważ zauważyliśmy, że tradycyjne bony wręczane pracownikom przez pracodawców są zazwyczaj „przejadane” w supermarketach, a nasze mogłyby służyć realizacji pasji i marzeń pracowników, co przyniosłoby dużo lepsze skutki motywacyjne. Wychodzimy też z ofertą do skarbników szkolnych i rad rodziców, dla których zbiórki pieniędzy są kłopotliwe z uwagi na problemy logistyczne. Ponieważ są podmiotami, które nie mają osobowości prawnej, nie jest im łatwo założyć rachunek bankowy.\nPrezenty są jednak nadal naszym głównym obszarem specjalizacji. Oprócz prezentów ślubnych chcemy w tym roku dotrzeć do 18-latków oraz rodziców organizujących imprezy dla swoich dzieci. Ogólnie widzimy, że wspólne oszczędzanie rodziców z dziećmi na określony cel bardzo przypadło naszym użytkownikom do gustu. Najbardziej cieszy nas to, że nowe zastosowania wypływają od naszych użytkowników, czyli mają pokrycie w rynku, a nie są tylko koncepcjami, które sobie wymyśliliśmy.\nTak że powracając do Twojego pytania, każdy, kto chce na coś zbierać albo po prostu chciałby coś mieć, może skorzystać z iWishera. Ponieważ mamy funkcję zakładania iWishy „dla kogoś”, beneficjentami iWishy mogą być również dzieci, a jeśli ktoś sobie życzy, nawet zwierzęta! 🙂\nJakie zalety (oprócz wykluczenia zdublowanych prezentów) ma iWisher?\nGłówną korzyścią, którą dajemy obecnie użytkownikowi, jest możliwość zbierania pieniędzy na, oddzielnym od jego własnego rachunku bankowego, koncie o wydzielonym, unikalnym numerze. Łatwość dzielenia się swoimi „marzeniami” oraz sam fakt udostępniania publicznie informacji odnośnie tego, co chciałoby się mieć, też daje użytkownikom korzyści. Z danych, które od nich zbieramy, wynika, że dla niektórych jest to także dobre miejsce, w którym mogą kolekcjonować rzeczy, które chcieliby mieć. Tyczy się to głównie kobiet i różnego rodzaju ubrań i akcesoriów. Jedna z naszych użytkowniczek stwierdziła wręcz, że jest to idealne rozwiązanie na tzw. listę przeprosinową. Jeżeli jej mąż „podpadnie”, dzięki iWisherowi dokładnie wie, co musi kupić, aby odkupić swoje winy ;).\nObecnie traktujemy nasz produkt jako MVP – prawdziwą wartość mamy zamiar dostarczyć naszym użytkownikom do końca roku. W niedalekiej przyszłości będziemy wchodzić coraz bardziej w e-commerce, umożliwimy sklepom sprzedaż swoich produktów poprzez nasz system (marketplace), a do końca roku uruchomimy coś, co, mam nadzieję, zrobi zamieszanie na rynku sprzedaży internetowej – chodzi o „odwróconą licytację”. Będzie to działać na tej zasadzie, że jeżeli będziesz zbierać np. na iPada, który kosztuje 2,5 tys. zł, i uda Ci się uzbierać 2,4 tys. zł, informacja o tym fakcie trafi do sklepów, które mają tego iPada w swoim katalogu produktów. Twoja potrzeba zakupowa i gotówka zostanie wystawiona na aukcję i to sklepy będą się licytować (obniżając cenę), aby zaoferować Tobie najlepszą ofertę. Ponieważ sklepy rozliczać będą się tylko na zasadzie Cost per Sale (płacą, jak sprzedadzą), będą mogły obniżyć cenę do takiego poziomu, aby utrzymać sprzedaż rentowną, ale będzie to cena najatrakcyjniejsza na rynku. Wszystko oczywiście będzie maksymalnie zautomatyzowane.\nWiem, że start-up tworzył Pan ze wspólnikiem. Ile obecnie osób pracuje przy aplikacji? Kto za co odpowiada?\nNa sam pomysł wpadliśmy wspólnie z Łukaszem, ponieważ obydwaj zajmowaliśmy się wcześniej marketingiem internetowym, ale żaden z nas nie był programistą. Potrzebowaliśmy zatem wsparcia technicznego i tak dołączył do nas Bartosz. Tak że co-founderów jest 3. Ja odpowiadam za marketing i tzw. Customer Development, a Łukasz z uwagi na swoje wykształcenie (prawo i administracja) zajmuje się wszystkimi kwestiami formalnymi, bo w biznesie polegającym na przetrzymywaniu cudzych pieniędzy kwestii formalno-prawnych jest trochę. Wszystkie zgody od Komisji Nadzoru Finansowego, GIODO etc. etc. Oprócz tego Łukasz trzyma kasę. Bartosz jest programistą, odpowiada więc za techniczną warstwę produktu (głównie back-end).\nDo tego w styczniu, już po założeniu spółki, dołączył do nas Paweł, który wspiera Bartosza w kwestiach programistycznych, a na okres wakacji przyjęliśmy do zespołu Alexa i mamy nadzieję, że teraz z nami zostanie. Na dzień dzisiejszy jest już nas zatem 5.\nDa się tworzyć biznes „po godzinach” czy jednak należy się poświęcić w 100 proc.?\nWydaje mi się, że to zależy od tego, jaki biznes. Niektóre na pewno można uruchomić po godzinach, z iWisherem również podjęliśmy taką próbę. Umawialiśmy się z Łukaszem na nocne Skype’y, aby opracowywać produkt. Problem był taki, że w momencie, kiedy siadasz do czegoś o godzinie 22:00, gdy uśpisz już dzieci, Twoja produktywność jest naprawdę bardzo niska. Po kilku miesiącach, po których zauważyliśmy, że sumie niewiele posuwamy się do przodu, podjęliśmy decyzję o poszukiwaniu inwestora. Przystąpiliśmy do programu organizowanego przez Lubelski Park Naukowo-Technologiczny. Przeszliśmy okres preinkubacji, udało nam się znaleźć inwestora prywatnego oraz przekonać Park, aby w ramach realizowanego programu 3.1 wszedł w nas kapitałowo.\nWracając jednak do pytania, tak, da się, ale ja wybrałem inną drogę i zrezygnowałem z etatu, aby w 100 proc. poświęcić się projektowi.\nPrzeprowadziliście fajną akcję. Nakręciliście 100 spersonalizowanych filmików do influencerów. Czy może się Pan pochwalić liczbami, efektami tej pracy?\nCieszy nas to, że akcję uznajesz za fajną. Faktycznie spotkała się z bardzo ciepłym odbiorem. Jeżeli chodzi o efekty, to naszym celem było nawiązanie bliższych relacji oraz pojawienie się na „radarze” wpływowych osób w środowisku internetowym. Myśląc o całej akcji, oczywiście zdefiniowaliśmy sobie KPI, żeby po całej minikampanii określić, czy okazała się ona sukcesem, czy też nie. Zakładaliśmy, że ze 100 osób uda nam się wejść w interakcję z 10. Tymczasem udało się uzyskać 14 udostępnień różnych filmików na YouTubie, a oprócz tego ok. 15 osób odpowiedziało nam na e-mail, dziękując za wiadomość, a czasami dając bardzo merytoryczny feedback odnośnie aplikacji.\nBiorąc pod uwagę fakt, że w 8 przypadkach nie udało się dotrzeć do wytypowanych osób (adres e-mail okazał się nieprawidłowy), a ze statystyk widzimy, że jeszcze 15 osób nie otworzyło wiadomości, odsetek skuteczności mamy całkiem fajny. Wysłane filmy będą procentować w dłuższym czasie, np. wczoraj bardzo wpływowa blogerka parentignowa wspomniała o nas na blogu, a inny influencer, który w niedalekiej przyszłości bierze ślub, najprawdopodobniej skorzysta z naszej aplikacji, aby stworzyć wishlistę prezentów ślubnych.\nFilmiki były ustawione jako niepubliczne, co oznacza, że obejrzeć je mogły tylko osoby dysponujące danym linkiem. Takie filmiki nie wyświetlają się w wynikach wyszukiwania YouTube czy też sugerowanych filmach. Najpopularniejszy film uzyskał ponad 1700 odtworzeń, tak że całkiem sporo. Tak, jak wspomniałem, naszym celem było głównie zbudowanie relacji, ale dzięki uzyskanemu szumowi w 3 dni od wypuszczenia filmów w naszej aplikacji zarejestrowało się 800 nowych użytkowników. Uzyskaliśmy w ten sposób pewną masę krytyczną, dzięki której obecnie mamy stały napływ nowych użytkowników.\nW jaki sposób zarabiacie? Czy na rynkach zagranicznych jest miejsce na taki start-up jak Wasz? Kiedy (i czy) przewidujecie debiut poza granicami kraju?\nObecnie zarabiamy na prowizji od przelewów ekspresowych. Jeżeli użytkownik chce się dorzucić do czyjegoś iWisha, może wybrać przelew tradycyjny lub ekspresowy. Przelew tradycyjny jest całkowicie darmowy, ale zostanie zaksięgowany dopiero po dwóch dniach. Natomiast w przypadku przelewu ekspresowego do przelewanej kwoty zostanie doliczona 3 proc. prowizja, ale środki zostaną zaksięgowane natychmiastowo, a osoba dorzucająca się będzie miała możliwość podzielenia się tym faktem na swoim Facebooku. Ekspres jest też dużo wygodniejszy, bo nie trzeba nic przyklejać etc.\nNasz katalog produktów opiera się ponadto na programach afiliacyjnych, tak że otrzymujemy również delikatną prowizję od sprzedaży. Naszym głównym źródłem przychodu ma być prowizja od sklepów w niedługo uruchamianym module e-commerce. Dla użytkownika z założenia narzędzie ma być darmowe.\nJeżeli natomiast chodzi o rynek zagraniczny, to tak, jak najbardziej o tym myślimy, na razie jednak chcemy zdewelopować nasze rozwiązanie na rynku polskim. W przyszłym roku będziemy myśleć o ekspansji globalnej. Polski użytkownik jest bardzo wymagający, tak że możemy dzięki niemu „przeczołgać” dobrze produkt, aby później szukać szczęścia na rynkach zagranicznych.\nWspomniał Pan, że pozyskał inwestora na swój start-up. W jaki sposób należy robić to prawidłowo? Jakie wskazówki dałby Pan osobom, które zabiegają o inwestora?\nZ mojego doświadczenia wynika, że inwestorzy nie inwestują w pomysły. Albo inwestują w ludzi, albo inwestują w perspektywiczne, ale już biznesy, prawie nigdy w pomysły, chyba że mówimy o jakichś unikalnych technologiach. Tak że jeżeli ktoś myśli, że jego pomysł jest coś warty, muszę go zmartwić, dla inwestora jest warty mniej niż kawa.\nW naszym przypadku inwestorzy zainwestowali w zespół. Zarówno ja, jak i Łukasz, czy Bartek nie jesteśmy już studentami, którzy chcą zawojować świat. Siedzieliśmy w branży już kilka lat i najwidoczniej swoimi dotychczasowymi dokonaniami oraz determinacją i wiarą w produkt przekonaliśmy inwestorów w uwierzenie w nas.\nDrugą strategią jest przedstawienie inwestorom działającego MVP oraz pokazanie im, że dokładnie wie się, jak na tym MVP będzie można zarabiać. Obecnie w branży start-upowej jest bardzo dużo pieniędzy i pozyskanie zalążkowych środków nie jest relatywnie takim trudnym zadaniem. Od samych pieniędzy ważniejsze są jednak kontakty i wiedza, którą dany inwestor może start-upowi przynieść.\nDaleki natomiast jestem od dawania wskazówek, bo to stawiałoby mnie w roli eksperta (a się nim nie czuję), ale największy problem, jaki widzę w ludziach, którzy poszukują inwestora, to brak umiejętności pitchowania oraz bardzo mała wiedza o sprzedaży i marketingu konceptu biznesowego. Wyprodukowanie danej aplikacji czy innego rozwiązania jest najłatwiejszym z etapów, znalezienie płacących klientów to dopiero jest wyzwanie.\nJakie największe przeszkody spotkały Pana przed założeniem start-upu? Czy to była tzw. papierologia?\nTak, papierologia to nasza pięta achillesowa. Walki, które przechodziliśmy z sądem rejestrowym, czy te, które obecnie przechodzimy z urzędem pracy, to materiał na bardzo długi artykuł. 🙂 Ale każdego dnia pojawiają się różnego rodzaju przeszkody do pokonania.\nNie chcę zabrzmieć jak Paulo Coelhol, ale kwestia w tym, żeby podchodzić do nich jak do wyzwań, a nie problemów nie do pokonania.\nZdrowia! 😉 A tak poważnie, to zadowolonych użytkowników. Jeżeli oni będą szczęśliwi i usatysfakcjonowani z korzystania z naszej aplikacji, wszystko powinno być w porządku.\nbiznes, biznes w sieci, e-biznes, inwestorzy inwestują w ludzi, iwisher, Michał Korba, social media


Po wieeeeeelu trudach w końcu jest nowe offthetrack.eu!\nBrakuje jeszcze wielu wpisów, a przede wszystkim kilku funkcjonalności, nie mogliśmy już się jednak doczekać, żeby jej nie wypuścić w świat. (Właściwie to ja nie mogłam się doczekać, a Fry najchętniej poprawiałby wszystko do samego wyjazdu :)).\nPierwotna wersja offthetrack.eu, z dużo mniejszą zawartością i zdecydowanie innym wyglądzie, powstała w 2009 roku przed naszym wyjazdem do Ameryki Południowej. Wybraliśmy się wtedy w 2-miesięczną podróż po Peru, Boliwii i północy Chile, a stronka zaistniała głównie ku uciesze naszej i naszych rodziców.\nPo powrocie do kraju i wpadnięciu w szpony korporacji szybko zrodził się w naszych głowach mało oryginalny, ale jakże kuszący pomysł, pojechania w podróż dłuższą i dalszą. W związku z tym, że opowieści o kokosach zarabianych w korporacjach różnie mają się do rzeczywistości, trochę czasu zabrało nam zgromadzenie planowanej kwoty. Właściwie to wciąż gromadzimy (chętnie przyjmiemy sponsora ), ale jesteśmy na dobrej drodze i wszelkie znaki na ziemi i niebie wskazują, że w czerwcu 2012 roku ruszymy w świat!\nNo ale po co komu ta strona?\nJak wszyscy, którzy rzucają pracę i wyruszają w wielomiesięczną podróż, czy to do Azji, czy dookoła świata czy gdziekolwiek indziej, uważamy że nasz wyjazd, a co za tym idzie nasz blog, będzie ABSOLUTNIE WYJĄTKOWY, FANTASTYCZNY I JEDYNY W SWOIM RODZAJU… Mamy cichą nadzieję, że zawartość będzie na tyle ciekawa, że przyciągnie choć kilku czytelników spoza kategorii rodzina i znajomi.\nZanim wyruszymy w podróż zapraszamy do lektury blogów z Ameryki Południowej i Chin. Brakujące wpisy będziemy systematycznie uzupełniać, a już wkrótce pojawią się też pierwsze uwagi z przygotowań do podróży po Azji.


1 Zaskoczony 2014-05-13\nKto mi wytłumaczy dlaczego kontestacja stacza się na takie dno?\n2 Marius 2014-05-14\nZa dużo tu "twardogłowych" biznesmanów, a za mało ludzi realizujących "swój pomysł na życie". Pora zmienić nieco proporcje. Podstawą naszej działalności powinno być promowanie wolności, a biznesu w ramach wolności gospodarczej (jako jej elementu składowego), a nie biznesu dla biznesu.\n3 RAdesign 2014-05-15\nNie rozumiem "dna". Nie jest to jakieś szczególnie błyskotliwe, pointy są dość oklepane, no ale dno to też nie jest, poziom produkcji jest ok.\nJedyne co jest słabe to mocno wyeksploatowane tematy scenariuszy. Już lepiej kopiować z Dilberta, chociaż tam też pełno sucharów.\nAle ogólnie 6/10, więc żadne tam dno.\n4 Libertarium.pl 2014-05-26\nProblem w tym właśnie, że nie ma tu żadnych nowych pomysłów, wszystko już gdzieś było.\nAle dno? Dnem można nazwać kloaczny humor z Bejsment Tok (jesli ktos akurat takiego nie lubi), albo inną audycję z powodu niskiego poziomu technicznego/merytorycznego. Ale tutaj? Wszystko poprawnie. Po prostu (jak powiedzial klasyk) dupy nie urywa.\nKrzysztof KYLU Skwarczyński- 88 rocznik, z wykształcenia finansista, a z zawodu trybik w różnych korporacjach. Hobbystycznie aktor amatorskiego teatru Ostatni Rząd, improwizator teatralny, miłośnik ASG. W wolnych chwilach czujny obserwator rzeczywistości.\nProwadzi audycję Wilk z Goldsmith .\n"Bardzo śmieszne" (1) - 7 lat temu\nFajką (ptaszkiem) (4) - 7 lat temu\nJe*ani naciągacze - 7 lat temu\n"Nie mam nic przeciwko homosiom" - 7 lat temu\nPoderżnąć grubasowi gardło! - 7 lat temu\nPilot (1) - 7 lat temu


Manager: "Jeżeli Jon Jones był dobry wtedy, to poczekajcie aż go zobaczycie znowu." | MMAnews\nMMAnews > News > Manager: „Jeżeli Jon Jones był dobry wtedy, to poczekajcie aż go zobaczycie znowu.”\nManager: „Jeżeli Jon Jones był dobry wtedy, to poczekajcie aż go zobaczycie znowu.”\nCo dobry manager i promotor mają ze sobą wspólnego? Nie można im wierzyć na słowo. Potwierdzenie tej brutalnej prawdy, mogliśmy oglądać na przestrzeni wielu lat, a manager Malki Kawa jest na to doskonałym przykładem za każdym razem, gdy Jon Jones wpadał w kolejne tarapaty.\nWe wczorajszym The MMA Hour, Pan Kawa rozpoczął już kolejną kampanię przygotowującą nas na wejście „nowego Bonesa”, gdy ten już – nawet nie „jeżeli” – upora się z ciążącym problemem Komisji Antydopingowej USADA:\nJon jest w dobrym miejscu. Nie może się doczekać powrotu bardziej niż czegokolwiek innego. W zasadzie to już mi żal jego kolejnego rywala, który się z nim zmierzy. Naprawdę. Nie mówię, że wyleje na niego to wszystko co się działo. Ale Jon ostrzy swoje umiejętności i jeżeli myśleliście, że już wtedy był dobry, to poczekajcie aż zobaczycie go teraz.\nOstateczna decyzja USADA w sprawie wpadki z Turinabolem sprzed roku, powinna pojawić się już bardzo niedługo.\nUFC planuje pozbyć się porannych ważeń wg Dany White\nCos gadac musza , zeby podtrzymac hype Jonesa , oszusta 🙂\n5 czerwca 2018 15:56\nCzekam mistrzu na ciebie. Może nikomu nic nie mówią, a jak wróci to do ciężkiej ? Poodlądałbym go z kolosami jak Ngannou, Lewis, Struve.\n5 czerwca 2018 13:50


Naczelny Wiesci24.pl skazany! Jest wyrok sądu - ZycieStolicy.com.pl\nHome\tKraj\tNaczelny Wiesci24.pl skazany! Jest wyrok sądu\nWarszawski sąd wydał dziś wyrok w sprawie pomówień Jana P. – naczelnego hejt portalu Wieści24.pl – który jest odpowiedzialny za akcje hejterskie wymierzone w redaktorów naszego portalu.\nJan P. pomówił felietonistę Tȟašúŋke Witkó – byłego żołnierza – o dokonanie zbrodni przeciw ludności cywilnej podczas misji w Iraku, szkalując jego dobre imię. Sugerował również, że został on wydalony z wojska dyscyplinarnie – co nie jest prawdą.\nAtak na Tȟašúŋke Witkó był spowodowany jego pracą dla redakcji Życia Stolicy i był elementem szkalowania naszego portalu.\nSam Jan P. podczas procesu wypierał się, że to nie on dopuszczał się hejtowania na portalu Twitter i pomawiania członka redakcji Życie Stolicy.\nJaka kara spotka naczelnego Wieści24? Jak przekazał mecenas Lewandowski, hejtera czeka grzywna do zapłacenia w wysokości 3 tysięcy złotych, zadośćuczynienie i podanie do wiadomości publicznej wyroku.\nSąd Rejonowy dla Wa-wy Żoliborza skazał Jana P. za twierdzenia jakoby @Tash_Witk m. in. dopuszczał się w trakcie misji wojskowej gwałtów na dzieciach. W procesie wyparł się swoich słów, mimo dowodów. Skutek: grzywna 3000 zł, zadośćuczynienie i wyrok do publicznej wiadomości. https://t.co/VrRVyglldx\n— Bartosz Lewandowski (@BartoszLewand20) November 22, 2021\nPrzeciwko Janowi P. toczą się również inne procesy z powództwa byłego redaktora naczelnego Życia Stolicy Łukasza Pawelskiego oraz wydawcy – Tomasza Szostka. To nie będzie jedyny wyrok w sprawie szkalowania dobrego imienia członków naszej redakcji.\nbartosz lewandowskigrzywnaJan P.StolicaszkalowanieTȟašúŋke Witkówarszawawiesci24zadośćuczynienie\nSąd: sprawca wypadku na ul. Sokratesa skazany na 7 lat i 10 miesięcy więzienia


Akupunktura, ziołolecznictwo, dietetyka, masaż stóp On Zon Su. Szkoła Tradycyjnej Medycyny Chińskiej - Lingshu, Oś Niebiańska czyli Kanon Akupunktury, rozdział 1\nPowrót na stronę główną » Chińska klasyczna literatura medyczna, filozoficzna i taoistyczna » Huangdi Neijing, Klasyka Wewnętrznej Medycyny Żółtego Cesarza » Lingshu, Oś Niebiańska czyli Kanon Akupunktury » Lingshu, Oś Niebiańska czyli Kanon Akupunktury, rozdział 1\nHuangdi Neijing Lingshu, Klasyka Wewnętrznej Medycyny Żółtego Cesarza, Oś Niebiańska czyli Kanon Akupunktury, rozdział 1\nKiedy ludzka istota zaczyna żyć,\nnajpierw esencje komponują się w sposób doskonały (cheng).\nGdy esencje są w ten sposób doskonale skomponowane,\nwytwarza się mózg i szpik (rdzeń);\nkości stanowią armaturę;\nkrążenia ożywiające (mai) odżywiają;\nmięśnie decydują o twardości;\n«mięso« (cielesność) tworzy przedziały;\nwarstwy skóry są elastyczne\na włosy na ciele i na głowie wydłużają się;\nziarna wnikają do żołądka;\nszlaki ożywiające (mai dao) komunikują się swobodnie,\nkrew i tchnienia (xue qi) krążą\nPodstawowe zasady cienkich igieł łatwe są do zaproponowania.\nTrudnym natomiast jest głębokie zrozumienie.\nPospolity lekarz zatrzymuje się na formie cielesnej.\nWielki akupunkturzysta zajmuje się duchami.\nDuchami, tak, duchami.\nI niepożadanymi stojącymi u drzwi.\nJeśli nie weźmie się pod uwagę wszystkich aspektów choroby, jak można odkryć jej przyczynę?\nSubtelność sztuki wkłuwania polega na ruchu mniej lub bardziej szybkim, mniej lub bardziej powolnym.\nKonował ogranicza się do kontrolowania barier.\nWielki akupunkturzysta zajmuje się samym mechanizmem.\nPoruszenia tego mechanizmu są nieodłączne od stanów pustki.\nMechanizm działający pośrodku pustki jest czysty, spokojny i subtelny.\nNadchodzą a nie można im wyjść naprzeciw.\nOdchodzą a nie można udać się za nimi.\nDoświadczony lekarz, znający mechanizm, nie odejdzie od niego ani na jotę.\nNatomiast lekarz nie znający mechanizmu uderzy obok /…/\nWymiany dokonujące się w zawęźleniach rytmicznej artykulacji (jie zhi jiao)\nstanowią 365 zbiorów (hui).\nDla tego, co zna istotę rzeczy, jedno słowo wystarczy.\nTen, co jej nie zna, błąka się i gubi bez końca.\nZawęźlenia rytmicznej artykulacji, o których jest tutaj mowa,\nto wejścia i wyjścia,\nprzez które krążą i podróżują duchy/tchnienia (shen qi).\nNie chodzi tu o te, które dotyczą skóry, cielesności, mięśni i kośc\n© Marian Nosal 2007, 2020 - mapa portalu akupunktura i tradycyjna medycyna chiŃska - kontakt - Ostatnia aktualizacja: 2020-07-03 06:02 Czas generacji strony: 15.9 ms.


Ciasteczka Z Płatków Owsianych Bez Mąki - Smaker\nPrzepisy Smaker / ciasteczka z płatków owsianych bez mąki\nPrzepisy na temat: ciasteczka z płatków owsianych bez mąki\n...też te powstałe z mąki pszennej. Dziś powolutku wraca do łask! Serwowany na polskich stołach w postaci kaszy, mąki, płatków czy otrębów, a także jako podstawa smakowitych ciasteczek owsianych. Owies(...) w porównaniu z innymi zbożami. Posiada o wiele więcej pełnowartościowego białka, dobrych tłuszczów oraz witamin. Receptura na proste ciastka owsiane Przepisów na ciasteczka owsiane jest bez liku...\nSkładniki: po 1 szklance płatków owsianych, żytnich i otrębów orkiszowych, po 0,5 szklanki posiekanych orzechów włoskich, migdałów, ziaren słonecznika, ziaren dyni, żurawiny, 3 łyżki nasion chia Wymieszaj(...) rozpuszczalny błonnik, który zapewnia uczucie sytości i znacznie obniża poziom złego cholesterolu we krwi. Muffinki karobowe Składniki: 1,5 szkl. mąki żytniej, 1 łyżka mąki karobowej, 3/4 szkl...\n...niezdrowych tłuszczów trans. Nie znajdziesz w nich także soli. Ciasteczka domowe po 3. roku życia Dla przedszkolaka możesz sama zrobić zdrowe ciasteczka z mąki z pełnego przemiału lub płatków owsianych z dodatkiem mleka, masła, orzechów, miodu, rodzynek, sezamu. Będą zdrowszą wersją słodzonych i pełnych chemicznych polepszaczy herbatników z białej mąki, jakich pełno w sklepach. Maluchowi...\nArtykuły na temat: ciasteczka z płatków owsianych bez mąki\nCiasteczka owsiane z kawałkami żurawiny\nCoraz więcej osób poszukuje przepisów bez mąki i cukru, aby poprawić swoje zdrowie. Nie oznacza to jednak, że trzeba zrezygnować z deseru.\n...przygotować? 50 g suszonych moreli posiekaj, dodaj 50 g płatków owsianych i suszonej żurawiny (50 g). Dodaj rozgnieciony banan, wymieszaj. Piecz ciasteczka (w zależności od ich grubości) 8-12 min w 180(...)? 3 łyżki płatków owsianych zalej 200 ml wrzątku, dodaj łyżeczkę ksylitolu. Gotuj 10 minut, co jakiś czas mieszając. Owsiankę przełóż do miski, dodaj owoce i podawaj. Zobacz także:\n...do pieczenia. Piekłam ok. 40 minut w 150 st. C. (ostatnie 5 minut w 180 st. C)" - czytamy w poradniku. Inny "słodki" i zdrowy przepis Lewandowskiej to ten na ciasteczka z płatków owsianych(...) m.in. ciastka buraczane. Do ich przygotowania potrzebne są: 2 buraki, 3 łyżki mąki jaglanej, łyżka pestek słonecznika, łyżka siemienia lnianego, łyżka miodu, cukier waniliowy, szczypta cynamonu...\ndekoracje z papieru -szablony\nciasto ze sliwkami z alkoholem\nprzepis na kulki czekoladowe z herbatnikami\nsałatka z czosnkiem i koperkiem makaronem kokardki\nkotlety siekane z pieczarkami warzywami\nkiełbasa z piekarnika z serem\nsałatka z warstwami i kolorowa\nprzekąska z piersi kurczaka\npierś z kurczaka wino\nreceptura na kaszel\nkapusta kukurydza rodzynki\nsalatki do pracy z piersi kurczaka\nłosoś z piekarnika z grzybami\nryba po kreolsku\nmedalion z piersi\nprzekąski do słodkich drinków


"Iść w stronę światła" | Inicjatywy społeczne PZU\nStowarzyszenie CICHOSZ - chce zainstalować pięć latarni solarnych wzdłuż drogi powiatowej prowadzącej do centrum wsi oraz zamontować lustra drogowe na wyjeździe z drogi gminnej.\nMieszkańcy na końcu naszej wsi są "uwięzieni" w swoich domach po zmroku, szczególnie jesienią i zimą.\nDo centrum wsi mogą dostać się jedynie drogą powiatową, bez chodnika, z wąskim poboczem i niestety bez oświetlenia. Dopiero w połowie drogi zaczynają się latarnie. Droga jest też o tyle niebezpieczna, że na tym odcinku występują podwójne zakręty. Natomiast podczas wyjazdu z drogi gminnej ze względu na zakręty i płot posesji mają ograniczoną widoczność.\nNa uwagę zasługuje fakt, że nasi sąsiedzi korzystający z tej drogi to małe dzieci oraz osoby starsze, których reakcja na niebezpieczeństwo jest mocno ograniczona. W terenie bez oświetlenia, na poboczu drogi znajdują się skrzynki pocztowe oddawcze, z których też po zmroku ciężko skorzystać.\nDocierają do nas też głosy zatroskanych rodziców, którzy żalą się na brak oświetlenia tej drogi, przy której zlokalizowane mamy przystanki autobusowe dla autokaru szkolnego. Boimy się, że znowu w okresie jesienno-zimowym, nasi sąsiedzi będą narażeni na niebezpieczeństwa drogowe. Z projektu skorzystają nie tylko mieszkańcy naszej wsi, ale również wszyscy uczestnicy drogi powiatowej.


sklep rowerowy - strona 1 - wynik wyszukiwania - Darmowy Katalog stron\nSprawdź sklep snowboardowy tworzony z wyjątkową pasją. Profesjonalna obsługa pomoże w wyborze snowboardu, roweru czy sprzetu rowerowego\nWszystko na temat rowerów. Zamień swoje cztery kółka na dwa. Odmień swoje życie! Wybierz swój sklep rowerowy - tylko polecane sklepy!\nPolecane sklepy rowerowe (stacjonarne oraz internetowe). Oszczędzamy Twój czas! Znajdź sklep rowerowy dla siebie! Kupuj rowery i sprzęt rowerowy TYLKO w polecanych sklepach!\nniszczenie dokumentów, oakley frogskins, okulary oakley, pokoje, producent pompy ciepła, przyciemnianie szyb, regały, rękawiczki jeździecki, transport sanitarny jelenia góra, usługi


Incertus - predestination to damnation-recenzja - Music Wolves\nIncertus – predestination to damnation-recenzja\nGdyby w kościołach grano death metal\nMyślę, że Incertus nie zrobi wielkiej kariery – czytaj dalej! Nie dlatego, że zespół gra źle. Wręcz przeciwnie gra bardzo dobrze. Przygotowując się do napisania tej recenzji zrobiłem małą kwerendę z jakimi innymi bandami powiązani są członkowie śląskiej kapeli i okazało się, że Predestination to Damnation jest debiutem, ale muzycy mają już doświadczenie z innych zespołów. Incertus nie zrobi kariery nie dlatego, że ich muzyka jest słaba, ale ponieważ postanowili grać w stylu, który nie mieści się w mainstreamie, ani nawet w dopływie do mainstreamu. Z tego powodu zachęcam do przesłuchania – jeśli sami tego nie zrobicie, to szansa usłyszenia przypadkiem jest żadna.\nCzasem zastanawiam się czy z niektórymi zespołami nie jest aby tak, jak z obrazem Kazimierza Malewicza – Czarny kwadrat na białym tle. Ktoś raz to już zrobił i zrobienie tego po raz kolejny nie gwarantuje miejsca w historii sztuki i na ścianie galerii. Tak też chyba jest z zespołami z którymi związani są członkowie Incertus: perkusista Bartosz Dolewski, którego słyszymy na niektórych projektach grającego techniczny death metal – Dead Mind i w melodeathowym Warbell; gitarzysta Nebiros z blackmetalowego Mystic Rites i tworzącego funeral doom Thorns of Grief; oraz P.Wolf, dla którego wokal i bas w Incertus jest akurat autentycznym debiutem (jeśli wierzyć metal-archives). Wszystkie te zespoły grają dobrze (moją szczególną uwagę zwrócił Warbell), ale są trochę jak ten kwadrat. Gdyby ktoś namalował go przed Malewiczem to pewnie dzisiaj to nie Sz. P. Kazimierz mógłby się nim poszczycić. Incertus na tym tle wypada wyjątkowo dobrze. Swego czasu zastanawiałem się dlaczego w polskiej muzyce ekstremalnej tak mało jest motywów nawiązujących do klasycznej polskiej muzyki, którą znamy z kościołów. Incertus wypełnia tę lukę łącząc klasyczny dźwięk organów z oldschoolowym death metalem i melodeathowymi wstawkami. Najbardziej charakterystycznym utworem na płycie jest pierwszy kawałek Preludium & Ultima Necat. Bardzo niski growlujący wokal wprowadzony zostaje właśnie przez wspomniane organy, które towarzyszyć nam mają do końca albumu. Melodia tej pierwszej kompozycji jest porywająca i na długo zostaje w głowie. Wokal wydaje się brzmieć tutaj dość nieczysto, co kontrastuje z wyraźnym dźwiękiem instrumentów. Kiedy milknie słyszymy perkusję, gitarową solówkę i cały czas w tle kościelne organy, co stanowi dość niezwykłe doznanie. Ton drugiemu utworowi Rise for Torment nadają dźwięki gitar, których zawodzenie pięknie komponuje się z dość wypranym z emocji wokalem. Być może, żeby nadrobić niejaką nudnę, początek trzeciego utworu daje nam przyspieszenie, ale problemem płyty może być niejaka pustka emocjonalna. Albo jest to kwestia produkcji, albo zamierzone działanie, ale wokal u Incertusa do tego momentu nie powala. Utwory mogą być w sumie o wszystkim, bo właściwie nie czujemy tu żadnych emocji. Lepiej jest na I, the Fool, gdzie pobrzmiewają klasyczne deathowe growle, ale gdzie płyta zaczyna już powoli nudzić. Nudę tę przerywa Postludium, rewelacyjne rozwiązanie instrumentalne z wykorzystaniem dźwięków organów. Gdy te kończą swoją uwerturę ryk gitar i walec growlu wracają z nową siłą, by towarzyszyć nam już do końca albumu, którego ostatnie minuty przynoszą również popis gry na gitarze.\nZachęcam do przesłuchania Predestination to Damnation, bo jest ona kolejnym dowodem na to, że nad Wisłą powstaje ekstremalna muzyka, z której możemy być dumni. Album ma swoje mankamenty. Momentami jest nudny i wyprany z emocji, a czasem trochę wymuszony. Myślę też, że zespołowi trudno będzie zaproponować coś na kolejnej płycie jeśli będą dalej iść tylko tą drogą. Wprowadzenie organów i połączenie oldschoolowej surowości z melodeathem i solówkami gitarowymi było strzałem w dziesiątkę, ale nie jest to zabieg, który można z sukcesem powtórzyć. Muzyka Incertus jest pomimo wszystko bardzo oryginalna, warta poznania i szkoda, że zapewne nie zyska szerszej rozpoznawalności, chociaż kto wie. Kto by powiedział, że Czarny kwadrat na białym tle może wisiec w galerii sztuki?\nEnslaved Angel – „Reality Undefined”\nKończ waść wstydu oszczędź Enslaved Angel – „Reality Undefined” Kara, według słownika – OK, OK, według Wikipedii – to nic innego jak „określona przepisami prawa…\nSETHEIST – Tre Colori – EP recenzja\nMuzyka spod znaku włoskiego kina grozy Kiedy członkowie zespołu Setheist, którego najnowsze wydawnictwo wpada w moje ręce deklarują, iż ich twórczość inspirowana jest kinem grozy…\nRecenzje – RADOGOST – DARK SIDE OF THE FOREST\nRADOGOST – DARK SIDE OF THE FOREST Fanom folk metalu kapeli Radogost przedstawiać nie trzeba… Chłopaki ze Śląska Cieszyńskiego dość wysoko postawili sobie poprzeczkę już…\nSinistrous Diabolus – „Total Doom/Desecration”\nMamy czarną perłę! Szanowni Państwo, mamy perełkę. Perełkę, z którą, a jakże, dzięki uprzejmości PutridCult możecie raczyć swoje ośrodki słuchowe. Entuzjazm bijący ze zdania pierwszego…\nThe Devil’s Trade – „The Call of the Iron Peak – recenzja\nCzarny Bez – Perun – Video promujące nowe EP Ludzie Duchy Bogi\nLikheim – „”Alt Skal Svinne Hen…” – recenzja\nMondocane – Gloria – recenzja


Fabian S. Körner – Podróżnik do wynajęcia – Darmowe Ebooki\nFabian S. Körner – Podróżnik do wynajęcia\nFabian S. Koerner – fotograf, architekt, designer – marzył o zwiedzaniu świata, ale nie chciał porzucać kariery. Zainspirowany średniowiecznymi wędrówkami czeladniczymi, postanawia uciec od biurowej monotonii i wyruszyć w kreatywną podróż dookoła świata. Po drodze podejmuje się najróżniejszych prac, w zamian oczekując jedynie wyżywienia i noclegu. Jego trwająca dwa lata wyprawa to pasmo niezwykłych przygód. Fabian odwiedził 5 kontynentów, był zatrudniowny w ponad 60 miejscach. Udowodnił, że będąc podróżnikiem do wynajęcia, można rozwijać zawodową pasję i cieszyć się wolnością. źródło opisu: http://publicat.pl/dolnoslaskie/oferta/literatura-…(?) źródło okładki: http://publicat.pl/dolnoslaskie/oferta/literatura-…»\nPoprzedni artykuł Weronika Kwapisz – Wszystko zaczyna się od marzeń. Zapiski z wyprawy motocyklowej.\nNastępny artykuł Mirosław Filiciak – Światy z pikseli. Antologia studiów nad grami komputerowymi w


Te "nieszczęsne" zbiegi... - Łukasz Zdanowski\nTe "nieszczęsne" zbiegi...\nObiecałem Ci, że opiszę te nieszczęsne zbiegi. Na pewno czytałeś już na ten temat dużo i słyszałeś przeróżne teorie. Nowych nie będę tu tworzył. Chcę Ci napisać po prostu o tym, co wynika z mojego doświadczenia (w sumie jeszcze dość małego) i obserwacji ostatnich Mistrzostw Polski Skyrunnigu, które odbywały się w Zakopanem.\nTreningi zbiegów? Zadaj sobie pytanie, czy kiedykolwiek wplotłeś ten element w swój plan treningowy? Pomyśl o tym, kiedy kolejny raz bez planu wyjdziesz na wycieczkę w góry. Słyszałem nie raz jak potrafisz szybko zbiegać i jakie to fajne, ale później tracisz na podejściach. Zastanawiałeś się dlaczego tak się dzieje? Dlaczego po długim zbiegu na przykład z Kasprowego Wierchu, kiedy lecisz w dół 8 km, nie możesz później wybiec malusiej zmarszczki na trasie? Już Ci wyjaśniam... Bo nie trenujesz tego! I przede wszystkim hamujesz na zbiegu. To dlatego później bolą Cię „czwórki”, które obciążasz złą technika zbiegania. Warto czasami zastanowić się, czemu ma służyć dana jednostka treningowa. Każdy trening do czegoś ma prowadzić, nawet ten, podczas którego tak narzekasz, że musisz wolno biegać, bo nie lubisz tak, bo się nudzisz itp, itd. ;)\nNa Biegu Marduły, podczas Zakopiański Weekend Biegowy z Sokołem miałem przyjemność być w dwóch miejscach na trasie i obserwować wszystkich zawodników, także pomagać swoim ludziom, ale nie będę owijał w bawełnę... zależało mi bardzo na analizie biegu dwóch Marcinów z BUFF Team Polska - Marcina Świerca i Marcina Rzeszótko, naszych mistrzów biegów górskich. Pewnie ich dobrze znasz. Pierwszy to „stary wyjadacz”, drugi - wschodząca gwiazda na naszym polskim podwórku. Wierzę, że w tym roku jeszcze porządnie namiesza także w zagranicznych startach, zresztą, już to zrobił! Trzymam mocno kciuki za chłopaków.\nMarcin Świerc to jeden z bardziej kompletnych zawodników, których mam przyjemność znać. Na zbiegu widać było ogromny luz, 20km i 1600up, 2 godziny pracy za nim, a on, miałem wrażenie, zaczynał się dopiero rozkręcać. Wyglądał jakby wyszedł na przebieżkę. Widać, że wszystko jest zaplanowane w 100% pod długie biegi. Niesamowita baza wydolnościowa wyrobiona została przez lata treningu. Zastanawiałeś się może dlaczego tak ostrożnie podchodzi do długich startów? Bo musi być w pełni przygotowany, musi wiedzieć że narzucone tempo będzie mógł utrzymać przez długi czas. To jest właśnie piękne w biegach ultra. Możliwość przygotowywania się pod morderczy dystans, a zarazem zrobienie go w zdrowiu! Cieszę się, że mogłem obu Panów obserwować i na pewno jest kogo naśladować, a być może i trenować kiedyś wspólnie. Ostatecznie różnica miedzy Marcinami na mecie wyniosła zaledwie 1 minuta. Nieco większa była różnica w stopniu zmęczenia. Niewielu jest zawodników na poziomie Marcina Świerca, którzy przez tyle lat trzymają tak równą formę i wyniki. Szczerze? Chyba nie znam żadnego. Marcin Rzeszótko to także świetny sportowiec, który naprawdę mądrze planuje swoje starty i co roku ma progres na tej trasie.\nObserwując zawody, zwracałem uwagę na sylwetki biegaczy oraz technikę ich poruszania się po szlaku. Nasunął mi się wniosek, że praca u podstaw nad techniką biegu w latach szkolnych lub jej brak, procentuje. Niestety tylko kilka przy ogromnym zmęczeniu zachowywało prostą sylwetkę. Dam tutaj przykład innego zawodnika z naszej czołówki, Bartka Gorczycy, który biegł ładnie i technicznie, jego krok biegowy był prawidłowy, świetnie pracował i napędzał się rękami. Ale wcale mnie to nie zaskoczyło ;)\nPisząc o tym, myślę cały czas o zbiegach... ;)\nPodsunę Ci fajny pomysł na to, jak wpleść ten element w plan treningowy. Jestem ciekawy jakie będziesz miał odczucia, jeśli zdecydujesz się skorzystać z niego. Wybierz wzniesienie o łagodnym nachyleniu i miękkim podłożu, bez technicznych momentów. Musisz być w stanie poradzić sobie z większą prędkością niż zazwyczaj biegasz. Nie ląduj na pięcie, nie rób wyprostu w kolanie, staraj się biec nie obciążając nóg, bioder oraz pleców! Musisz czuć, że biegniesz bardzo luźno, a zarazem szybko! Skup się, by zwiększyć swoją kadencje przebieraj nogami szybciej niż dotychczas, ale bądź skoncentrowany, by uniknąć upadku! Dam Ci radę - nie raz powtarzam to osobom, z którymi mam przyjemność trenować. Często słyszę głośne tupanie na zbiegu. Wiesz czym to jest spowodowane? Brakiem odpowiedniej techniki i hamowaniem. Tymczasem na zbiegach należy po prostu utrzymywać dynamiczny krok biegowy z obszerną pracą ramion oraz wybiciem się z śródstopia. Szybko zauważysz, że ta technika lądowania da Ci znaczne większe czucie podłoża i to nie tylko w prostym terenie, ale przede wszystkim w bardzo technicznym, gdzie kamienie będą Ci wyskakiwać spod nóg. Przez cały rok wplataj w swoją pracę takie treningi, czyli szybkie, luźne zbiegi. Zacznij od 6x200metrów, na początku na bardzo łagodnym wzniesieniu i za każdym razem wracaj w truchcie pod górkę. Polecam je także stosować podczas biegów ciągłych w umiarkowanym tempie oraz w trakcie fartleków, najlepiej w zróżnicowanym terenie.\nI to tyle o zbiegach na dziś. Mam nadzieję, że moje szybkie wskazówki do czegoś Ci się przydadzą!\nfot. Michał Złotowski - Rzeźniczek 2018\nsportowiec, pasjonat gór\nCopyright © 2019 Łukasz zdanowski Created by Marcin Szut


Gotujący facet: Deser z mascarpone i truskawek\n♥ Łucja-Maria ♥ 1 lutego 2017 20:06\nTaki deser to prawdziwa pyszność. Wiem bo robimy podobny.\nTeż odstawiliśmy słodycze. Nie jemy tortów ani ciast z masami.\nKupowałam kukułki albo toffi miałam na biurku i podjadałam. Koniec z cukierkami. Nie mogę jeść nawet najlepszych herbatników. Dodają tłuszcze utwardzone a po nich mam zgagę. Mamy sporo dobrych, soczystych jabłek i robimy sobie codziennie soki. Dodajemy marchew i pomarańcze. Robimy deser tylko z serkiem i truskawkami.\nAndrzej Zawadzki 1 lutego 2017 22:39\nJa muszę schudnąć, chociaż z 5 kilo. Niestety moja waga wciąż pokazuje 9 z przodu. Na szczęście są to wciąż tylko dwie cyfry :-) Soki też czasami robimy. marchewka jest pyszna. Z jabłkiem jeszcze lepsza. Ostatnio kupuję w jednej z sieci pomarańcze sycylijskie. Są przepyszne! No i codziennie na czczo woda imbirowa własnej roboty z miodem i kapką octu jabłkowego :-) Ale jak widzisz słodycze też mnie kuszą. Wiem, wiem, Wy bez śmietany :-) Ale i tak na pewno deserek jest pyszny! Ale się rozpisałem. Pozdrowienia Lusiu!


Blondynka prawdę ci powie | Tu i tam\nPRZYCHODZI BABA OD LEKARZA z zapalonym papierosem w uchu.\n– Co ci jest? – pyta mąż.\n– Słucham żara. Lekarz zalecił, na uspokojenie.\nCześć. Mam na imię Joanna. Jestem babą, lubię muzykę i prawie nigdy nie chodzę do lekarza. Mieszkam w bardzo dużym mieście. Mam fajnego męża, dużo czasu i komputer. W związku z tym piszę prawie codziennie bzdury.\nSzczerze? Byłam niedawno u lekarza i zalecił mi właśnie pisanie. Wszystkiego, co w duszy gra. Mąż co prawda twierdzi, że ja nie mam duszy, bo ją diabłu zaprzedałam. Ale mój mąż, jak się za chwilę dowiecie, ma bardzo rzadko rację. Jak każdy facet zresztą. Ja natomiast wiem wszystko. Dlatego nie potrzebuję chodzić do lekarzy. Bo i tak wiem lepiej.\nMój mąż jest fajny, jak już wspomniałam, i ma na imię Mariusz. Często o nim piszę, bo jest o czym. Poza tym mam nastoletniego syna, Marka, i córkę za granicą, już dorosłą, Janinę. O reszcie rodziny raczej nie pisuję, bo mogłoby się to skończyć w sądzie. Ale mam przyjaciół i znajomych…\nTak tłumaczyłam się z rozpoczętej niedawno serii „PRZYCHODZI BABA OD LEKARZA”. Na fejsbuku już mnie nie ma, los tak chciał, udałam się na długie wakacje. A skoro już wprowadzać zmiany, to i tytuł postanowiłam zapdejtować na „Blondynkę”. Bo ja w sumie bardzo nie lubię chadzać do lekarzy, naprawdę, bardzo. A blondynką byłam, ciągle jestem, i będę. Może nie zawsze, bo siwy włos już się sypie. Ale zanim mnie oprószy do cna, zdążę jeszcze trochę popisać te bzdury 🙂


KOMPLEMENT Szuflada, biały, 75x58 cm, Dodaj do koszyka - IKEA\nIdealne na złożone ubrania lub akcesoria, nadaje szafie PAX schludny, minimalistyczny wygląd. Uzupełnij pudełkami KOMPLEMENT - i nie marnuj czasu na szukanie skarpetek do pary.\nBezpłatna gwarancja 10 lat. Warunki gwarancji znajdziesz w broszurze.Zintegrowany amortyzator sprawia, że zamyka się powoli, cicho i delikatnie. Pudełka KOMPLEMENT doskonale pasują do tej szuflady i pomagają w organizowaniu skarpetek, szalików i innych drobnych, nie zabierając dużo miejsca.Szuflada mieści ok. 12 par złożonych spodni lub 20 koszulek.Produkt dostępny w różnych szerokościach i głębokościach.Pasuje tylko do korpusu szafy PAX 75x58 cm, dokładne wymiary produktu można znaleźć w rozdziale „Wymiary produktu”.Prowadnice szuflad w zestawie.Projektant\nSzuflada:Płyta wiórowa, Folia papierowa, Krawędź z tworzywa\nSzerokość: 57 cmWysokość: 6 cmDługość: 75 cmWaga: 7.63 kgPaczka(i): 1\nInstrukcja montażuKOMPLEMENT Szuflada102.463.32\nSuper produkt, dobra jakość wANNASuper produkt, dobra jakość w niskiej cenie5\nSzafa paxMARZENAPolecam !!!5\npolecam , ocena 10/10BEATApolecam , ocena 10/105\nSzuflady mają słabe prowadniceDARIUSZSzuflady mają słabe prowadnice4\nŁatwy montażAGNIESZKAŁatwy montaż5\nSuper rozwiązanie gdy trzeba zaoszczędzićJoannaSuper rozwiązanie gdy trzeba zaoszczędzić miejsce w szafie.5\nmałaMAŁGORZATAkonstrukcja szuflady zabieta dużo miejsca, które mogło by być wykorzystane. kupujesz dużą szufladę z mininmum miejsca na przechowywanie3\nsuperLETYCJAbardzo udany zakup5\nszufladaJAROSŁAWSpełnia swoje zadanie, ale jak na taką zwykłą szufladę to jest trochę za droga.5\nSzuflada, biały75x58 cm\n100x35 cm100x58 cm50x35 cm50x58 cm75x35 cm


W Krainie Czytania & Historii: George Chandos Bidwell – „Zdobywca Anglii. Wilhelm I z Normandii”\nGeorge Chandos Bidwell – „Zdobywca Anglii. Wilhelm I z Normandii”\nTytuł oryginału: The Conqueror of England. William I of Normandy\nMyślę, że recenzja tej książki tak naprawdę powinna pojawić się na blogu historycznym, który współtworzę, ponieważ na jej podstawie można przygotować całkiem ciekawą notkę biograficzną o jednym z bardziej znaczących władców w dziejach średniowiecznej Anglii. Przecież to właśnie od Wilhelma I Zdobywcy wszystko się zaczęło. To on zapoczątkował zmiany, które w miarę upływu lat odciskały swoje piętno na dziejach Anglii i jej władcach.\nJuż sam tytuł książki sugeruje, że Wilhelm I pochodził z Normandii, czyli krainy historycznej położonej w północnej części Francji, nad kanałem La Manche. Swoją nazwę Normandia zawdzięcza Wikingom (Normanom), którzy na jej terenach osiedlali się od IX wieku. Fakt ten został ostatecznie usankcjonowany traktatem z X wieku. Zanim Normanowie pod przywództwem Wilhelma I Zdobywcy najechali na Anglię, Normandią przez sto pięćdziesiąt lat władali Frankowe.\nKsięstwo Normandii powstało w 911 roku. Najprawdopodobniej początkowo było to hrabstwo obejmujące tereny dzisiejszej Górnej Normandii. Obszar ten został nadany niejakiemu Rollonowi – wodzowi normandzkiemu – przez króla Francji, Karola III Prostaka. Jako niezależny twór księstwo zakończyło swój byt w 1204 roku w chwili włączenia go do domeny królewskiej. Dzieje księstwa Normandii historycy dzielą na cztery okresy, czyli:\npomiędzy rokiem 911 a 960, kiedy to miała miejsce falowa imigracja ludności skandynawskiej;\nlata 960-1025, gdy przybysze stopniowo wtapiali się w otoczenie frankijskie, przejmując jednocześnie kulturę i ustrojowe mechanizmy przy równoczesnym wzmacnianiu się władzy książęcej;\nczas pomiędzy rokiem 1025-1050, kiedy to na terenie księstwa zaobserwowano poważny kryzys, podczas którego wielu możnych starało się zwiększyć swoją władzę kosztem księcia, co doprowadziło ostatecznie do zerwania związków ze Skandynawią – był to czas dorastania naszego głównego bohatera;\nokres od 1050 roku aż do końca istnienia księstwa, kiedy to następuje ustabilizowanie się relacji wewnętrznych, przy silnej władzy książęcej.\nBez wątpienia najważniejszym wydarzeniem w biografii Wilhelma I Zdobywcy jest bitwa pod Hastings, która rozegrała się 14 października 1066 roku. Książę Normandii już od najmłodszych lat wykazywał niezwykły upór w dążeniu do celu. Dlatego też nie dziwi fakt, że po śmierci króla Anglii – Edwarda noszącego przydomek „Wyznawca” – poczuł się oszukany. Bo przecież Edward obiecał mu, a wręcz przysiągł, iż czyni go swoim następcą! Tak więc kiedy na tronie Anglii zasiadł niejaki Harold II, Wilhelm wpadł we wściekłość. Aby odzyskać to, co rzekomo prawnie mu się należało, książę Normandii najpierw posunął się do pewnego fortelu, natomiast kiedy i to nie pomogło, uznał, że nie pozostaje mu nic innego, jak tylko wyruszyć zbrojnie przeciwko Anglii i zrzucić z tronu uzurpatora. Bo tak właśnie myślał o Haroldzie II.\nJak pokazuje historia, Wilhelm I dopiął swego i ostatecznie objął angielski tron w dzień Bożego Narodzenia Roku Pańskiego 1066. Koronę na głowę jego żony – Matyldy – nałożono dopiero dwa lata później. Wilhelm żywił do swojej małżonki wielkie uczucie, choć nie zawahał się użyć wobec niej siły, gdy czuł, że występuje ona przeciwko niemu. Podczas ich na ogół szczęśliwego małżeństwa tylko raz miała miejsce sytuacja, gdy książę Normandii, a późniejszy król Anglii, nie zapanował nad sobą. Lecz mimo to Matylda nigdy nie przestała go kochać. Nawet na łożu śmierci wyznała mu miłość i prosiła o przebaczenie, czego na pewno nie poparłyby dzisiejsze feministki.\nOsoba Matyldy Flandryjskiej zapisała się na kartach historii Anglii bardzo szczególnie. George Bidwell pisze o niej między innymi w takich oto słowach:\n[…] Małżonka zdobywcy byłaby zapewne dumna, gdyby wiedziała, że z jej łona mieli wziąć początek antenaci wszystkich, którzy od czasów jej męża do chwili dzisiejszej zasiadali na angielskim tronie. Linia dynastii wahała się często, bliska wygaśnięcia, i ratowało ją tylko pośrednictwo kobiet z tego rodu, które same często nie odegrały żadnej roli w dziejach. Ale Plantageneci, wielcy Tudorowie i niefortunni Stuartowie, królowa Wiktoria i królowa Elżbieta Druga – wszyscy oni ostatecznie zawdzięczają swoje istnienie związkowi Matyldy, córki hrabiego Baldwina z Flandrii, z Wilhelmem, bastardem księcia Normandii.*\nZ powyższego cytatu wyraźnie wynika, że Wilhelm I Zdobywca pochodził z nieprawego łoża. Jego ojciec – Robert I Wspaniały – spłodził go z córką garbarza z Falaise. Fakt ten bardzo często stanowił przeszkodę w osiąganiu przez Wilhelma zamierzonego celu. Były takie sytuacje, kiedy krzywo patrzono na jego pochodzenie i odmawiano mu przywilejów, które należałyby mu się, gdyby jego rodzice byli sobie poślubieni. Jednak nasz bohater niewiele sobie z tego robił, dążąc do celu po trupach. W swoim otoczeniu znany był z niezwyklej porywczości i okrucieństwa wobec tych, którzy mieli odwagę mu się sprzeciwić. Był w stanie mordować i okaleczać tylko dlatego, żeby pokazać swoją władzę albo dla zwykłego przykładu i w ramach przestrogi.\nWilhelm I Zdobywca (1028-1087)\nBez wątpienia Wilhelm I Zdobywca to postać niezwykle barwna. Jego życie nie było usłane różami. Praktycznie od dziecka musiał wałczyć o swoje. Wiele razy zmuszony był też uciekać przed pewną śmiercią, nawet z ręki osoby z nim spokrewnionej. Gdybym miała go oceniać, to wydaje mi się, że szczęście odnalazł jedynie przy ukochanej Matyldzie, natomiast władza tego szczęścia raczej mu nie dała. Obejmując tron w Anglii musiał poskramiać buntowników, którzy byli mu przeciwni. Oczywiście czynił to niezwykle krwawo. Jego dzieci, szczególnie najstarszy syn, również nie były mu do końca posłuszne.\nMoim zdaniem Wilhelm I Zdobywca pod względem charakteru w pewnym stopniu przypomina Henryka VIII Tudora. Obydwaj byli porywczy, a ich myśli wyprzedzane były przez czyny, co zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku doprowadzało do tragedii. Wilhelm z Normandii wybudował słynną Tower of London, w której kilka wieków później głowę tracili przeciwnicy Henryka VIII, w tym dwie jego żony. Wygląda to tak, jakby normandzki poprzednik Tudora podarował mu w prezencie narzędzie zbrodni. Obydwaj też popadli w poważny konflikt z papieżem.\nA teraz może kilka słów o samym Autorze powieści, który chyba jest już nieco zapomniany, a niesłusznie. Otóż, George Chandos Bidwell (1905-1989) był z pochodzenia Brytyjczykiem. W 1948 roku poślubił Polkę – Annę Krystynę Wirszyłło (1918-1993), przyjmując jednocześnie polskie obywatelstwo. To właśnie żona przekładała jego książki na język polski. George Bidwell specjalizował się w tworzeniu powieści historycznych i beletryzowanych biografii.\nMatylda Flandryjska (1031-1083)\nZdobywca Anglii. Wilhelm I z Normandii jest przykładem tak zwanej powieści biograficznej, ponieważ zawiera ona również cytaty zaczerpnięte z dzieł kronikarzy. Tak więc nie jest to powieść stricte historyczna, do jakiej jesteśmy generalnie przyzwyczajeni. Być może niektórym czytelnikom będzie ona kojarzyć się ze szkolnym podręcznikiem, choć na pewno nim nie jest. Bohaterowie to postaci autentyczne, żyjące setki lat przed nami, wypowiadające swoje kwestie, ale z drugiej strony Autor kilkakrotnie wyprzedza wydarzenia, które opisuje poprzez przypominanie o konsekwencjach tychże zdarzeń. Przyznam, że nigdy wcześniej nie zetknęłam się z powieścią historyczną ani z biografią napisaną w ten sposób. Do moich rąk zawsze trafiały książki, które były albo powieściami historycznymi, albo biografiami. W tym przypadku mamy do czynienia z połączeniem tych dwóch gatunków. Czy jest to udany związek? Myślę, że tak. Oczywiście są sytuacje, kiedy takie kombinowanie nie wychodzi na zdrowie, ale w tym konkretnym przypadku nie można bynajmniej mówić o tym, że George Bidwell „przedobrzył”. Po prostu stworzył coś innego. Nie napisał powieści zgodnie ze schematem, jaki jest ogólnie przyjęty.\nKsiążkę czyta się naprawdę dobrze i myślę, że pasjonaci historii będą zadowoleni po jej lekturze. Bo to właśnie głównie pasjonatom historii polecam tę powieść, choć mam nadzieję, że być może zachęcę też kogoś, kto jeszcze „boi się” historii. Przede mną kolejne powieści George’a Bidwella. Żałuję, że nie odkryłam tego Autora wcześniej, ponieważ sądzę, że naprawdę warto poświęcić mu trochę więcej uwagi.\n* G. Ch. Bidwell, Zdobywca Anglii. Wilhelm I z Normandii, Wyd. Śląsk, Katowice 1980, s. 223.\nAutor: Agnes A. Rose o 16:56:00\ncyrysia 9 czerwca 2013 17:10\nWstyd się przyznać, ale po raz pierwszy u ciebie na blogu słyszę/czytam o Wilhelmie I Zdobywcy. Nie pamiętam, żebym na lekcji historii omawiała kiedykolwiek tę postać, lub może po prostu moja pamięć to wyparła.\nKraina Czytania 9 czerwca 2013 17:18\nMoja Droga, w szkole nie dowiesz się niestety o wielu istotnych rzeczach, natomiast od tych nikomu do szczęścia niepotrzebnych to aż się roi. Dlatego ja wybieram książki wartościowe i mam nadzieję, że wielu czytelników mojego bloga na tym skorzysta i zgłębi trochę swoją wiedzę. Już niedługo będzie kolejna bardzo ciekawa książka, ale nie historyczna. Coś zupełnie innego i oryginalnego ;-)\nBartek Grabowski 9 czerwca 2013 20:28\nZależy kto naucza :)\nKraina Czytania 10 czerwca 2013 08:24\nBartku, z tym nauczaniem to jest czasami tak, że nauczyciel ma w tej sprawie niewiele do powiedzenia i nawet gdyby chciał dobrze nauczać, to nie pozwoli mu na to nasz system, a dokładnie program nauczania, który w Polsce jest tak skonstruowany, że pożal się Boże. Ja już ponad 10 lat pracuję jako nauczyciel i naprawdę wiele mogę na ten temat powiedzieć. Wiem, że jest mnóstwo nauczycieli, którzy zwyczajnie nie dbają o poziom wiedzy swoich uczniów i nic nie robią na lekcjach, żeby ta wiedza była jak największa. Ale są też i tacy, którzy naprawdę się starają, tylko program nauczania przygotowany przez kogoś "mądrego" ich ogranicza. Dlatego tutaj wina jest rozłożona pomiędzy Ministerstwo Edukacji a nauczycieli.\nwiosenka27 9 czerwca 2013 18:36\nCzytałam kiedyś kilka takich książek z jednej serii, biografia przemieszana elementami powieści. I to była właśnie seria o angielskich królach m.inn. o Henryku VII i Elżbiecie I.\nJak widać, Francja i Anglia od samego początku miały ze sobą dużo wspólnego:)\nKraina Czytania 9 czerwca 2013 18:41\nMoże to ten sam autor był? Bo on napisał o Elżbiecie I - "Najcenniejszy klejnot", a o Henryku VIII - "Rubaszny król Hal" i jeszcze wiele innych takich powieści historyczno-biograficznych. Tylko, że Ty wspominasz o Francji, to chyba nie był jednak Bidwell. U mnie w kolejce czeka teraz "Lwie Serce".\nAnn RK 9 czerwca 2013 19:19\nNiestety jestem z tych, co historii się boją, a raczej mają takie zaległości, że ostrożnie podchodzą do tego typu książek, bojąc się, że ich ignorancja utrudni lekturę. ;)\nKraina Czytania 10 czerwca 2013 08:28\nA ja sobie tak myślę, że gdybyś przeczytała jakąś naprawdę dobrą i dobrze napisaną powieść historyczną, to byś się wciągnęła. Dlatego polecam Ci na początek mistrzynię w tworzeniu powieści historycznych - Philippę Gregory. Fakt, jej książki nie są cienkie, ale jak zaczniesz czytać, to nie będziesz mogła się oderwać. Zaufaj mi. Ja już przeczytałam 9 jej książek i wszystkie są tak samo doskonałe. Tylko że ona tworzy cykle, i żeby nie stracić chronologii wydarzeń, trzeba czytać po kolei. Gdybyś się zdecydowała, to chętnie polecę Ci któryś z tych cykli i podam jak czytać, żeby się nie pogubić :-)\nszamanka30 9 czerwca 2013 19:59\nUwielbiam książki Bidwella:) większość z nich mam na mojej półce. Niegdyś się w nich zaczytywałam, a i teraz do niektórych wracam.\nKraina Czytania 10 czerwca 2013 08:30\nO widzisz, a ja go dopiero odkryłam. Mam takie postanowienie, że będę wracać do starych i zapomnianych książek. Książki Bidwella takie mi się właśnie wydają - stare i zapomniane. Nie mam zamiaru poprzestać na tej jednej. :-)\nBartek Grabowski 9 czerwca 2013 20:31\nNie czytałem, a książka jest już dość stara. Przypuszczam, że można doszukać się kilku nieprawidłowości. Z historią jest tak, że nigdy do końca nie wiadomo jak było naprawdę. Nie zmienia to jednak faktu, że Wilhelm był znaczącą postacią, niemalże legendarną.\nKraina Czytania 10 czerwca 2013 08:34\nBo widzisz, Bartku, ja mam takie postanowienie, że będę czytać jak najwięcej książek starych i tych, o których prawie już nikt nie pamięta. Poza tym historię uwielbiam :-) A co do tych nieprawidłowości, to na pewno jakieś się trafiają, dlatego dobrze jest przeczytać jeszcze o tym samym, ale innego autora. Wtedy można mieć porównanie. W tym przypadku myślę jednak, że Bidwell oddał obraz Wilhelma I Zdobywcy jak najwierniej. Dlaczego? Ponieważ bardzo często cytuje kronikarzy, którzy żyli setki lat przed nim. Myślę, że te zapisy można uznać za dość wiarygodne :-)\npolonisty 9 czerwca 2013 22:29\nprzypomniały mi się zajęcia o Tkaninie z Bayeux, przedstawiającej bitwę pod Hastings - m.in. ale tam na "marginesach" fajne frywolne hafty były;)\nczytałam kilka książek tego autora, ale o Wilhelmie nie.\nKraina Czytania 10 czerwca 2013 08:36\nW tej książce jest obraz tej tkaniny. Poza tym jest tutaj też wiele innych fotografii zawartych w formie aneksu. Wygląda na to, że chyba tylko ja odkryłam Bidwella tak późno. A wydawało mi się, że czytelników zaskoczę tą lekturą ;-)\nprosperiusz 10 czerwca 2013 10:01\nBidwell to bardzo dobry historyk :-)\nKraina Czytania 10 czerwca 2013 10:11\nZapowiada się, że tak, ale coś więcej powiem na ten temat, jak przeczytam więcej jego książek :-)\nAvo_lusion 12 czerwca 2013 22:12\nKochana, dziękuję za kolejny wpis do wyzwania! Książka ciekawa, a przecież w życiu bym tak nie pomyślała, widząc ją na półce!\nKraina Czytania 13 czerwca 2013 08:55\nJa mam takich książek jeszcze sporo w planie i na pewno Twoje wyzwanie wspomogę kolejnymi publikacjami :-)


Huculszczyzna: Gorgany i Czarnohora/Na szczytach i przełęczach - Wikiźródła, wolna biblioteka\nHuculszczyzna: Gorgany i Czarnohora/Na szczytach i przełęczach\nHuculszczyzna. Gorgany i Czarnohora - Na szczytach i przełęczach\nGroja i Parenki nad puszczą dziewiczą\nPomiędzy przełęczą Wyszkowską i rzeką Świcą na zachodzie a przełęczą Tatarską i Prutem — na wschodzie przeciągnęły się łańcuchy najdzikszej bodaj i najmniej zaludnionej części Karpat, Gorgany. Wznosząc się do wysokości 1800 m, posiadają one krajobraz odmienny od reszty Beskidów. Ponad lasami, gdzie panują świerki, o wyjątkowo spoistem, mocnem i prężnem drewnie, poszukiwanem przez angielskich i amerykańskich fabrykantów fortepianów i Skan zawiera grafikę. instrumentów strunnych, i gdzie występują większe zbiorowiska jodły, a nawet tragicznie zanikającej limby, wznoszą się najwyższe szczyty gorgańskie — Popadja, Ihrowyszcze, Gorgan, Sywula, Doboszanka, Kamienisty Syniak i piramida Chomiaka, co niby baszty narożne, bronią dostępu do wnętrza dzikich gór.\nOd podnóża gór aż do wysokości 1500 m pną się tu lasy po zboczach, niby usiłując ukryć przed wzrokiem ludzkim częstokroć nagie szczyty, przywalone potwornemi rumowiskami głazów piaskowcowych, gdzie żadna utrzymać się nie może roślina, chyba jakiś porost szary i suchy. Nawet potężnie rozrastająca się ponad linję lasów kosodrzewina niema sił zdobyć tych złomisk jałowych. Ponure, budzące niepojętą trwogę roztaczają się tu widoki... Czy walczyły tu na życie i śmierć potężne olbrzymy, ciskając te głazy, rozrzucone w nieładzie, i żelaznemi stopami tratując wierchy kamieniste? Czy może to „aridnyk“ — ów djabeł góralski — w gniewie bezmiernym poszarpał skały szare i rozmiotał je z przekleństwem zabójczem?\nWodospad Prutu w Jaremczu A może w czarną noc jesienną skrzyknął „dzidko“, stęskniony zabawy, młode wiedźmy i stare, niawki, topielice i wszelkie duchy złe i zjawy straszne, aby pohulały pod poświst wichury, pod jej zawodzenie i chichot złowrogi? A może było inaczej? Może to niebo cisnęło pioruny i potrzaskało te skalne masywy? Może mrozy ostre ścięły wodę w szczelinach ukrytą, i rozsadziły te bryły na łom, na piarg? Może to wichry halne zmiatają rzucane przez puszczę zarodki, zwiewają próchnicę i gaszą najsłabszą nawet iskrę życia?\nNa Sywuli osypy skalne pozdzierały niegdyś ze zboczy góry duże połacie borów i wcięły się w nie głęboko martwemi zwaliskami, co jak kurhany mogilne kryją pod sobą piony, zdruzgotane i przetarte ostremi graniami głazów. A gdzie złomiska te dotoczyły się do bocznych szczytów i kotłów, tam przysypały je miałem skalnym i grubym piargiem, poprzez które z trudem przebija się trawa szczeciniasta i twarde pędy jakichś krzaków wynędzniałych. Wiatr nigdy, zda się, nieustający dmie tu w dzień i w nocy, napędza białe i czarne chmury, co opasują nagi wierch zwojami rozmiotanych i zwiewnych oparów lub kurzą się złowróżbnie, przepowiadając ulewę i burzę stogłosą. Nawet wtedy, gdy szczyt Sywuli i jej płaszcz zielony, zarzucony niedbale na barki skalne, pławią się i lśnią w powodzi słonecznej, jakąś grozą wieje od tej góry. Być może ona i jej siostrzyca — Doboszanka, taka też naga na kopule i niegościnna, widziały niegdyś coś strasznego niewymownie, co jak orkan przemknęło nad Gorganami, a one zapamiętały wszystko na całe swe życie aż do chwili, gdy na piarg rozsypią się ich cielska kamienne.\nKiedyż to i jakie zdarzyły się tu wypadki tak straszne i ponure? Być może, wierchy gorgańskie przechowują w pamięci długie, przerażające lata, gdy przez te góry i puszczę przedzierały się nieznane hordy, od wielkiego trzonu wędrówki ludów oderwane, niby wichrem złamane konary? Czy, może, wtedy, gdy krwawe zagony Mongołów Batu-chana kopytami koni stepowych tratowały Czarną Połoninę i przełęcz Tatarską, aby wpaść do ludnej i bogatej doliny Prutu i Dniestru? Któż potrafi odpowiedzieć na te pytania? Należy raczej dostrzec inne szczegóły i zrozumieć wtedy to, o czem myślą posępne, nagie wierchy tych łańcuchów górskich. Oto po zboczach Sywuli tkwią dodziśdnia zasieki, gdzie na pniach zbutwiałych rdzewieje sieć drutów kolczastych i ciągną się rowy strzeleckie — straszliwe legowisko udręki i śmierci żołnierskiej. Szalały tu bowiem w pierwszych latach wojny światowej krwawe duchy mordu i zagłady. Pod Sywulą też biegną na zachód i południe słupy, wyznaczające granicę naszą z czeskim sąsiadem, a wkopane tu po długich, niestety, i groźnych sporach. Dalej — na zboczach Doboszanki przez bór świerkowy, przez gąszcz młodej porośli i nieprzebytego podszycia leśnego wije się niby wąż droga, dylami przed laty wymoszczona. To nasza „żelazna“ brygada legjonowa ciągnęła tam działa i tabory, krwią znacząc każdy swój krok i wykuwając zwycięstwo, bo ku niemu tylko dążyły szare szeregi młodych, natchnionych żołnierzy, brnąc przez zaspy śnieżne po rozłogach i urwiskach górskich. Całą otchłań męki ludzkiej, całą głębię rozpaczliwego wysiłku młodzieży polskiej, zwracającej ojczyźnie ten kraj gór i puszcz, widziały podówczas Gorgany — i dlatego to zapewne wierchy ich są tak nasępione i tak chmurne, że nie zdołały ich rozradować nawet piorunujące zwycięstwa pod Rafajłową, Zieloną, Pasieczną i Pniowem, bo dane im było widzieć i wyczuć męczeństwo i nadludzkie wyrzeczenie się własnych celów i własnego życia tych, co tu polegli, i tych, co zapędzili się daleko, daleko... Teraz trawa wysoka i gąszcz krzaków coraz bardziej ukrywa te miejsca ofiar i zmagań krwawych. Nikt już nie znajdzie miejsc, gdzie ziemia przyjęła w swoje łono kości żołnierskie. Rdzewieją druty, a ptaszęta wolne wyśpiewują na nich swoje hymny proste, a pełne radości życia, zachwytu w obliczu słońca i wolności bezkresnej — hen — od szczytu do szczytu przeciągnęła się tam niebieska i złocista droga, a tamta, co wabi łagodną barwą fioletu, biegnie w niziny zielone, inna znów — szafirowa — wiedzie w tajemny puszczy mrok. Śmierć odleciała stąd oddawna, lecz ślad jej pozostał — lemieszem krwawego pługa pocięte bruzdy rowów strzeleckich. Gniją w nich stojaki i pułapy, osypują się skarpy, a chwast i trawa bujna, wypierając z gleby, krwią użyźnionej, zarasta już wężową linję okopów. Z rokiem każdym w niepamięć przechodzą te odcinki wielkich bojów i pozostało tylko wspomnienie o tych górach, bohaterstwem stokrotnie wsławionych. Ale nie! I tam i sam osierocone matki i dumni, mimo że smutek ściskał im serca, ojcowie poległych biegną myślą ku Sywuli i Doboszance, ku przełęczom gorgańskim i słonecznej dolinie Bystrzycy, gdzie wierni ojczyźnie synowie oddali swoją krew i życie młode — górne a chmurne.\nNic nie mąci skupionej zadumy wierchów gorgańskich, bo od Świcy do Łomnicy rozparł się tu kraj bezludny, gdzie tylko słychać głosy pastuchów, gdy „połonyna zakosyczyt sia“, okrywając się zielenią bujnych traw i kobiercami kwiatów jaskrawych, gdzie pasą się owce, krowy i konie — „marżyna“ górala, który, nie spuszczając z niej oka, — stróżuje jej w dzień i w nocy. Czasami też dobiegać pocznie łomot siekier w puszczy i nawoływania drwali. To człowiek obcy tej ziemi posłał ludzi gór na poręb lasu, aby spuszczali świerki strzeliste i zwozili je do leśnej kolejki, zbiegającej ku Osmołodzie. Ta jedyna tu większa osada, leżąca na zlewisku Mołody i Łomnicy, jest prawdziwą stolicą drwali, ukrytą w otoku borów, ponad któremi, niby kopce nad grobami olbrzymów, piętrzą się szczyty Wysokiej, Grofy i Popadji. Ale i za Łomnicą aż do Złotej i Czarnej Bystrzycy — dziki, bezludny, przez człowieka ledwie tknięty, rozpościera się kraj gór i borów i takim pozostaje aż do wsi Rafajłowej. Toteż nie dziw, że obszary te stały się prawdziwym matecznikiem, łowiskiem najznakomitszem, terenem, uważanym doniedawna za dziewiczą puszczę, a jakżeż malowniczym i różnorodnym! Na wilgotnych glebach w głębokich dolinach śródgórskich, nad brzegami rzek i potoków tłoczą się haszcze olch szarych przystrojonych zielenią jesionów, a tam, gdzie tworzyć się poczęły torfowiska — bladością liści i bielą pnia błyska brzoza omszona i strzałę ku obłokom wypuszcza władca tej krainy — świerk. Wyżej i wyżej wznoszą się regle, a do szaty leśnej dochodzą buki, jodły i świerki nieustępliwe; im wyżej wznoszą się góry — tem obficiej i wszechwładniej rozrasta się bór świerkowy aż zapanuje niepodzielnie, aby zmaleć, zrzednąć i sczeznąć tam, gdzie płaszczyć się zaczną przy ziemi kosówki ciemne i nikłe olchy. Koło Rafajłowej, na zerwach skalnych, wiszących na tysiącmetrowej wyżynie, utrzymał się mały rezerwat sosny, zmieszanej ze świerkiem i brzozą.\nSyniak, widziany z Chomiaka Na płaskim grzbiecie Lutym w dorzeczu Łomnicy — nad potokiem Mszana i przy ujściu Mołody, na torfowiskach — „malchowach“ strzelają ponad niższą brać liściastą niewysokie sosny z uwieńczoną płaską koroną. Dereń i jeżyna, wilcze łyko, suchodrzew, leszczyna, porzeczka alpejska, maliny, jarzębina, wierzby i tawuła, której wspaniałe pęki białych kwiatów zdobią i rozświetlają tło ciemne puszczy górskiej, chłoną w swym gąszczu drzew pierścienice odziemne.\nSchronisko „u źródeł Świcy“ — Pol. Tow. Tatrzańskiego\nGdzieniegdzie wystrzeli ku niebu kształtna, dumna limba, szczególnie w borach łomnickich i na grzbietach Arszycy i Konia Grofeckiego, jak też pod Sywulą, Doboszanką i przy źródłach Świcy i Bystrzycy Złotej. Piękne to są bory, nieprzystępne i niezbadane, a jakżeż wspaniała jest cała puszcza gorgańska, — dziewicza zupełnie, prawdziwa prapuszcza, w wielu bodaj miejscach stopą i ręką ludzką nietknięta! W niej — to kłodzą sobie „hajna“ zimowe niedźwiedzie-kosmacze, a „wadery“-wilczyce hodują pomiot, co każdego roku rozpierzcha się po lasach, aby wychynąć z nich na połoniny i płaje, gdzie wilki porywają owce i cielęta, jeżeli czujny juhas bystrooki zawczasu nie wykryje śladów „zwiraka“ — znienawidzonego drapieżcy i złodzieja. W gąszczu podszytu i na opuszczonych przez watahów połoninach pasą się jelenie i kozły, wybierając sobie na rykowiska tajemne polany i zręby stare. W mroku borów gorgańskich żeruje dzik, po śniegu czarny znacząc ślad; gnieździ się ryś — groźny samotnik puszczański, a wpobliżu jego siedziby w nadziei urwania mu okruchów łupu, mają swe legowiska lis, drapieżna kuna, tchórz, łasica — postrach głuszców, jarząbków i wiewiórek. Nad potokami czai się wydra i nornica ruda — tępicielki pstrągów i innych ryb, prujących zimne strugi wód gorgańskich. Na najwyższych wierchach, hen — za zaroślami kosodrzewiny, na skałach nagich zakładają sobie gniazda orły i „ganie“-gadożery, które, gdy napuszają pióra na głowie i szyi, zmuszają Hucułów i Bojków do szeptania zaklęć tajemnych, bo wierzą górale, iż jest to „paśkudnaja ptacha“ i z „nieczystą siłą“ — mająca jakieś konszachty ponure. W świerkowych\nSkan zawiera grafikę. Skan zawiera grafikę. młodniakach, wabią się jarząbki piskliwe, krzęczą słonki nad bukowemi zaroślami, trajkocze „zgoja“-sójka, a na wiosnę na mszarnikach, po „tyrwach“ grają głuszce czerwonobrewe.\nPiękna panorama roztacza się... ...ze szczytu Jajka Ilemskiego\nKarpaty nasze na całej, bodaj, swej rozciągłości — to najlepsze w Europie łowiska. W Gorganach rozsławiły się niemi Grofa i Popadja, okolice Zielonej, Rafajłowej, Nadwórny i Worochty, wreszcie Perehińsko — teren wielkich łowów w Polsce. W Karpatach Wschodnich od Oporu do Czeremosza przebywa 170 niedźwiedzi, 200 wilków, 80 rysi i 3600 jeleni! Obfitość królewskiej zwierzyny, jakoteż malowniczy teren i niezwykle działające na wyobraźnię warunki łowów spowodowały, że jeden z najsławniejszych myśliwych europejskich, syt polowań w Afryce Środkowej i Indjach, powiedział, iż wyżej ceni wspaniałość i urok rykowiska w Karpatach niż strzał do pręgowanego drapieżnika nad Gangesem. Można się z tem zgodzić! Nie da się bowiem porównać polowania w dżungli egzotycznej z naszemi łowami górskiemi. Tam, śród bujnej, złowrogiej natury, gdzie wszystko — od drapieżnego zwierzęcia i jadowitej żmiji, niewidzialnej w gmatwaninie traw i zielsk, do powietrza, nasyconego jadem miazmatów, roślin i owadów, do wody, zatrutej zarazkami chorób, i nieba, sączącego obłęd słoneczny, — łowiec czuje się niewolnikiem przyrody, która osacza go, jak wilka lub rysia sznurami. W mrokach dżungli nie ma na czem spocząć oko i z trudem oddycha pierś, przytłoczona zaduchem i skwarem. Inaczej jest w naszych górach, gdzie znużonego myśliwca świeży chłodzi powiew, gdzie życiodajne orzeźwiają go potoki, gdzie niebo uśmiecha się radośnie i ciągnie ku sobie dal nieogarnięta i te szafirowe skrzydła borów. W Karpatach naszych przetrwała do dziś najprawdziwsza i najistotniejsza kolebka zwierzyny — rozległe połacie gór, zarośniętych kosodrzewiną — gdzie zwierzęta i ptactwo łowne mogą młódź swoją bezpiecznie wychować. To właśnie eldorado zwierzęce i ptasie przed kilku laty zostało poważnie zagrożone. Niektórzy bowiem właściciele połonin zaczęli wypalać kosówkę, aby rozszerzyć powierzchnię swych pastwisk i sianożęci. Wślad za nimi pojawili się przedsiębiorcy, wyrąbujący kosodrzewinę, jako materjał dla wyrobu olejków wonnych, bo ten rzadki i cenny produkt ma zapewniony popyt na rynku światowym. Nasi leśnicy, zazdrośni o każde drzewo i krzew swoich borów i o każde zwierzę w kniei, podpatrzyli jednak groźne zjawisko, że roślina odradza się niezmiernie powolnie, więc w obawie, że ogołocenie zboczy gór z kosówki da początek niszczącym lawinom, a nawet spowodować może zanikanie połonin, zażądali przepisów, ochraniających kosodrzewinę, w której gąszczu niedźwiedzica wykarmia swe potomstwo, młode jelenie nabierają sił i niebywałej rozłogi wieńców, gdzie głuszyce wysiadują młode pokolenie —\nJ. Kossak: Odpoczynek myśliwych\nczujne i spokojne, iż im ryś, ani lis nie wcisną się do opiekuńczych haszczy i nie rzucą zarzewia mordu, a nawet wilk, co zawsze niesyty dynda i tropi po połoninach, nie zwęszy w żywicznych oparach królewskiej małżonki, dla której na wiosnę, gdy na Sywuli i Wysokiej spod śnieżnych płacht wybiegną z warkotem zimne ruczaje, — głuszec, w skrzący się pancerz odziany, rozpocznie tajemniczy swój śpiew i mistyczny tan miłosny — godny rycerza, barda i kochanka.\nJ. Kossak: Niedźwiedź osaczony\nOd północy biegnie ku Gorganom kilka szlaków — kolejowa linja podkarpacka wypuszcza ze Stanisławowa odnogę, zdążającą w głąb gór aż ku ich granicznej krawędzi; są też dobre szosy automobilowe i drogi kołowe — na szczęście nie wchodzące aż do wnętrza górskiej krainy. Głębiej nieco, bo od Perehińska daleko ku źródłom Łomnicy dobiega kolejka leśna i druga z Nadwórnej — przez Rafajłową aż do Ozirnego. Inne tam też wydeptano drogi, dostępne dla zwinnego, ostrożnego konika huculskiego lub dla pieszego turysty. Są to ścieżki znakowane, „obłazy“, zacienione okapami skał, duchty, przez drwali wyrąbane, płaje pasterskie, „trapasze“ owcze i „polowaczki“ — przesmyki myśliwskie.\nNa północy Gorgan znaczne obszary należą do właścicieli prywatnych z grecko-katolicką metropolją na czele i do przedsiębiorców leśnych i oni to przecięli drogi przez knieje a zbocza gór zeszpecili żałosnemi łysinami „wagaszów“ — starych zrębów, gdzie tkwią szare, martwe pnie i butwieje ruda leżanina. Na to pobojowisko z rozpaczą spogląda smutna „syhła“ — cienki, wysoki świerk — niedobitek z wieńcem gałęzi u szczytu strzały. Watah połoninny i najprostszy nawet „skotar“ — pastuch, czarny od słońca, wiatrów i dymu, wrogie ciskają spojrzenia na przedsiębiorców leśnych, bo zdaje im się, iż rychło przyjdzie czas, gdy na wszystkich „sutuhach“ gór rodzimych padną na ziemię bory świerkowe o pniach gładkich i dziwnie srebrzystych. Ale ludzie połoninni, pasterze odwieczni, nie wiedzą tego, że leśnicy śledzą bacznie, aby siekiery nie trzebiły puszczy, i żądają, aby na nagie zręby rzucano nowy siew świerkowy.\nTę stronę ostatnio edytowano 26 lut 2018, 20:51.