Prognoza długoterminowa. Nie widać końca wietrznej i dynamicznej pogody\nNieustannie mamy do czynienia z dynamiczną, zmienną, ale często mokrą i wietrzną aurą. Taki stan w pogodzie trwa już długo, bo około miesiąc. Jak wynika z prognoz wcale nie widać żeby sytuacja miała się mocno zmienić.\nWciąż bowiem naszą pogodą kreują nadchodzące kolejno po sobie głębokie niże, co zdecydowanie nie sprzyja stabilności w pogodzie.\nOpady i zachmurzenie w czwartek, 3 lutego\nW czwartek (03.02.2022) czeka nas względnie spokojny dzień. Nie będzie silnie wiać, a popada w zasadzie tylko na zachodzie i częściowo w centrum. Na wschodzie lokalnie tylko poprószy śnieg i wystąpią tam duże przejaśnienia.\nNa zachodzie dominować będzie deszcz, miejscami w drugiej części dnia dość intensywny. Temperatura maksymalna wyniesie od -1oC do 1oC na wschodzie, od 0oC do 2oC w centrum oraz od 2oC do 6oC na zachodzie.\nOpady i zachmurzenie w piątek, 4 lutego\nW piątek (04.02.2022) opady przyjmą formę przelotną i lokalną. Będą mogły wystąpić niemal wszędzie i z reguły będzie to deszcz. Tylko na wschodzie spadnie śnieg. Zachmurzenie w zasadzie w całym kraju okaże się całkowite.\nWzmoże się też wiatr, ponieważ spodziewamy się wszędzie podmuchów oscylujących wokół 40-60 km/h, a na zachodzie nawet dochodzących do 70 km/h. Temperatura wzrośnie do 0-2oC na wschodzie, do 1-3oC w centrum oraz do 3-6oC na zachodzie.\nTemperatura maksymalna w sobotę, 5 lutego\nW sobotę (05.02.2022) siła wiatru się podtrzyma. Tym razem niemal wszędzie powieje tak samo mocno, choć prędkość podmuchów zawrze się wciąż w granicach 40-70 km/h. Opady pojawią się głównie w pierwszej części dnia na wschodzie, północy oraz w centrum i będzie to śnieg.\nTemperatura okaże się tym razem nieco bardziej wyrównana. Na wschodzie spodziewamy się 1-3oC, w centrum 2-4oC, a na zachodzie 3-5oC.\nPorywy wiatru w niedzielę, 6 lutego\nW ostatni dzień tygodnia (06.02.2022) nadejdzie wichura wraz z intensywnymi opadami. Padać przelotnie będzie niemal wszędzie i będą to opady mieszane, choć na wschodzie może popadać też sam śnieg. Wiatr rozwinie prędkość w zasadzie wszędzie dochodzącą do 60-70 km/h, a na zachodzie do 80 km/h. Z kolei na północy i później na południu nawet 70-90 km/h.\nTermometry zarejestrują temperaturę maksymalną wynoszącą od 0-3oC na wschodzie, przez 2-4oC w centrum do 4-6oC na zachodzie.\nZachmurzenie i opady w poniedziałek, 7 lutego\nW poniedziałek (07.02.2022) wiatr nieco osłabnie, ale i tak będzie silny. Jego prędkość ograniczy się do 50-70 km/h w całej Polsce. Wciąż jednak zalegać będzie sporo opadów, choć głównie na zachodzie i na południu. Na zachodzie będzie to deszcz, a im dalej na wschód tym opady bardziej będą przechodzić w śnieg.\nTemperatura maksymalna wyniesie od 1-4oC na wschodzie przez 2-5oC w centrum do 4-7oC na zachodzie kraju.\nSzacowane porywy wiatru we wtorek, 8 lutego\nW następny dzień (08.08.2022) najpewniej uderzy kolejna wichura, choć przejdzie dość szybko. Znów w całej Polsce prędkość wiatru może wzrosnąć do 60-80 km/h, a niewykluczone, że na wybrzeżu nawet do 90 km/h.\nOpadów będzie już znacznie mniej, a temperatura okaże się wysoka, bowiem wyniesie od 3-7oC na wschodzie przez 5-9oC w centrum do aż 8-11oC na zachodzie.\nNastępnie czeka nas prawdopodobnie krótka przerwa od opadów i wiatru. Temperatura ustabilizuje się na poziomie około 2-5oC na wschodzie, 3-6oC w centrum oraz 5-8oC na zachodzie.\nKolejne mocne porywy wiatru mogą przyjść już w następny weekend w okolicy 12-13 lutego, choć jest to jeszcze odległy termin.\nSuma opadowa od 3 do 11 lutego\nDo tego czasu spadnie dość dużo wody. Przeważnie będzie do 20-30 litrów na metr kwadratowy, ale na południu sumy mogą okazać się o wiele większe, bowiem nawet 30-70 litrów. W rejonach górskich i podgórskich mogą dochodzić do 100 litrów, co zapewne wpłynie na większy poziom wód w rzekach.\nJeśli w okolicy 12-13 lutego przyjdą niże zasobne w opady, wówczas sumy opadowe będą znacznie większe.


Włochy: jest wotum zaufania dla rządu w związku z pracami nad budżetem - Wiadomości\nGłosowanie nad wotum zaufania dla rządu Giuseppe Contego we Włoszech. Znamy wynik\nWłoska Izba Deputowanych udzieliła w sobotę wotum zaufania rządowi Giuseppe Contego. Gabinet Ligi i Ruchu Pięciu Gwiazd poprosił o głosowanie w związku z pracami nad projektem budżetu na przyszły rok. Towarzyszą im w parlamencie protesty całej opozycji.\nOpracowany plan wydatków trzeba było zmienić, bo pierwsza jego wersja została odrzucona przez Komisję Europejską z powodu nadmiernego deficytu na poziomie 2,4% PKB. Jednocześnie KE zagroziła wszczęciem wobec Włoch procedury nadmiernego deficytu.\nPo kilku tygodniach wewnętrznych dyskusji ugrupowań rządowych i rozmów z KE rząd Contego przedstawił zrewidowany projekt, w którym deficyt zapisano na poziomie 2,04% PKB. Komisja Europejska zaakceptowała ten plan.\nCała opozycja, od prawicowej po lewicową, skrytykowała jednak zarówno sam budżet, jak i tryb prac nad nim. Ani w Senacie, ani w Izbie Deputowanych nie było dyskusji nad założeniami planu finansowego, który cały czas był zmieniany i uzupełniany. Wywołało to liczne i głośne protesty parlamentarzystów z opozycyjnych ugrupowań, z powodu których w obu izbach często przerywano obrady.\nBudzet rząd wotum zaufania Włochy


Zapytanie: ZARZĄDZANIE PRZEDSIĘBIORSTWEM W OTOCZENIU RYNKOWYM\nNr opisu: 0000121143\nTytuł oryginału: Przekształcenia techniczno-organizacyjne w kopalniach węgla kamiennego.\nAutorzy: Anna** Kijewska, Jerzy** Kozyra.\nŹródło: W: Zarządzanie przedsiębiorstwem w otoczeniu rynkowym. Materiały konferencyjne, Kazimierz Dolny, październik 1999. Cz. 3. Red. Włodzimierz Sitko. Lublin : Lubelskie Towarzystwo Naukowe, 1999, s. 45-50\nNr opisu: 0000121142\nTytuł oryginału: Restrukturyzacja a ryzyko gospodarcze.\nŹródło: W: Zarządzanie przedsiębiorstwem w otoczeniu rynkowym. Materiały konferencyjne, Kazimierz Dolny, październik 1999. Cz. 3. Red. Włodzimierz Sitko. Lublin : Lubelskie Towarzystwo Naukowe, 1999, s. 39-43\nNr opisu: 0000121139\nTytuł oryginału: Górnictwo węglowe przed i po reformie.\nŹródło: W: Zarządzanie przedsiębiorstwem w otoczeniu rynkowym. Materiały konferencyjne, Kazimierz Dolny, październik 1998. Red. Włodzimierz Sitko. Lublin : Lubelskie Towarzystwo Naukowe, 1998, s. 39-47


Przywłaszczyła portfel, grożą jej trzy lata więzienia - Fakty Oświęcim\nPaweł Wodniak | Fakty | 20 marca 2018\nPrzywłaszczenie cudzego mienia jest przestępstwem ściganym przez prawo. Fot. Pixabay.com\nNawet trzy lata więzienia grożą młodej kobiecie, która zabrała portfel, zgubiony przez mieszkankę Poręby Wielkiej. Seniorka odzyskała swoją własność.\n72-letnia kobieta zgłosiła policji, że zgubiła portfel z pieniędzmi i dokumentami. Policjanci z wydziału kryminalnego ustalili, że do incydentu doszło w jednym z punktów usługowo-handlowych w Starym Mieście w Oświęcimiu.\nPojechali na miejsce i przejrzeli monitoring. Widać na nim młodą kobietę, która idąc w stronę drzwi schyliła się i podniosła jakiś przedmiot, który zabrała ze sobą.\nKryminalni bardzo szybko rozszyfrowali, kim jest „bohaterka” filmu. Pojechali do niej do domu i kazali zwrócić przywłaszczony portfel. Następnie swoje kroki skierowali do porębianki, której przekazali zgubę wraz z całą zawartością.\n24-letnia mieszkanka Oświęcimia za swój czyn odpowie przed sądem.\n„Znalezioną cudzą rzecz należy zwrócić właścicielowi lub oddać do biura rzeczy znalezionych” – przypomina aspirant sztabowy Małgorzata Jurecka z Komendy Powiatowej Policji w Oświęcimiu.\nkryminalni Oświęcim policja portfel przywłaszczenie przywłaszczyła\nNooo, ciekawy będzie wyrok, Sędzia ukradł i okazał się niewinny, Pani znalazła i nie oddała, co teraz będzie ?


Polecany salon optometryczny w Bydgoszczy - L-Blog\nPolecany salon optometryczny w Bydgoszczy\nStrona główna » Polecany salon optometryczny w Bydgoszczy\n11 marca 202211 marca 2022autor Redakcja\nBest Vision to najlepszy gabinet optyczny w Bydgoszczy. Można znaleźć tu sporo opraw okularowych dla najmłodszych oraz dla osób starszych. Pacjenci mają możliwość także w takim salonie nabywać szkła kontaktowe. Atutem jest także spory katalog okularów przeciwsłonecznych oraz to, że można korzystać z serwisu okularów. Wystarczy zarejestrować się na sprawdzenie wzroku, żeby optyk osielsko był w stanie dookreślić chorobę oczu.\nProfesjonalny okulista dobierzeokulary do konkretnego klienta. Wszystkie oprawki i soczewki okularowe pochodzą od sprawdzonych producentów w branży. Każda oprawka jest starannie dobrana i wypełnia oczekiwania klientów. Dobrze będzie przyglądać się stronie www optyka, aby mieć okazję systematycznie sprawdzić, jakie produkty są promocyjne, jak i obeznać z dokładną propozycją i lokalizacją optyka.\nJeśli ktokolwiek dotychczas nie był usatysfakcjonowany z tego, co było mu zaproponowane w pozostałych gabinetach, to w takim miejscu wyszuka dokładnie to, czego poszukuje. Nie ma znaczenia, czy ktokolwiek zapisuje się na badanie wzroku, wybiera okulary, czy przekazuje je do naprawy. Będzie obsłużony priorytetowo i w odniesieniu do wiodących wymagań branżowych. Warto przyglądać się wszystkim szczegółom propozycji usług i jeśli ma się jakieś zapytania, to dopytać osoby zatrudnione w salonie.\nPosłużą oni odpowiedziami na wszystkie pytania. O tym, że salon jest przyjazny pacjentom poświadcza chociażby to, że można tu wziąć okulary na raty. Wykonując zakupy w takim miejscu dostaje się wartość użytkową w najlepszej kwocie. Eksperci, którzy tutaj są zatrudnieni mają duże doświadczenie oraz wiedzą, czego potrzebują pacjenci. W czasie konsultacji każdy może poczuć się tutaj komfortowo. Układ wzroku jest traktowany przez specjalistów całościowo, a kwestią priorytetową jest dogłębna diagnoza.\nWszyscy optometryści regularnie się szkolą, aby podnieść standardy i spowodować, aby pacjenci poczuli się bezpiecznie. Ma to wyjątkowe znaczenie wśród osób, które będą zmagały się z dużymi schorzeniami wzroku. Polepszenie zdrowia jest tutaj zapewnione, co potwierdzają pozyskiwane wyróżnienia gabinetu, jak i dla wyznaczonych pracowników.\nPoprzedni WpisWitamin.pl: spory wybór suplementów odżywczychKolejny WpisNowoczesna stomatologia – w jaki sposób pracuje dentysta?


Nowenna Pompejańska. Modlitwa, która zmienia życie SPLENDOR24.pl\nKATALOG DBAJ O ZDROWIE(446)\nKościół i wiara(147)\nNajnowsza książka o. Leonarda Głowackiego pt.: Rozważania Tajemnic Różańcowych jest pełną mocy zachętą do podjęcia pierwszych sobót miesiąca jako wyrazu naszego nawrócenia i zadośćuczynienia. Oprócz pogłębionych medytacji dwudziestu tajemnic różańcowych, przydatnych w praktykowaniu tego nabożeństwa, Autor wyjaśnia jak dobrze wypełnić jego warunki, które 10 grudnia 1925 r. objawiła sama Matka Boża siostrze Łucji\nO. John Phalen CSC\nJak odnosić tajemnice Różańca do własnego życia\nAutor jest jednym z czołowych współczesnych kaznodziejów nauczających o Różańcu. Zachęca Czytelników do praktykowania tej modlitwy, zwanej często Ewangelią w miniaturze, i otwarcia oczu i serc na Bożą obecność w ich codziennym życiu.\nNowenna pompejanska - 2 płyty CD + aplikacja mobilna\nObraz Matka Różańcowa Pompejańska\nPrzeszklony obraz + ramka\nWszystko, co powinniśmy wiedzieć o różańcu i nowennie nie do odparcia. Wyczerpująca, pięknie wydana.\nBlisko 100 stron w kolorze, całość na kredowym papierze.


Pyranometr SP-110 - czujnik promieniowania całkowitego Apogee - GEOMOR-TECHNIK\nKategorie: Czujniki meteorologiczne, Inne, Ogrodnictwo i rolnictwo precyzyjne Tagi: Promieniowanie słoneczne, Pyranometr\nPyranometr Apogee pozwala na pomiar promieniowania całkowitego w zakresie od 0 do 1750 W/m2 (zakres spektralny 380 – 1120 nm) przy kącie widzenia 180o.\nCzujnik został zaprojektowany do stałej instalacji w terenie i skalibrowany do pomiaru promieniowania naturalnego, jest odporny na warunki atmosferyczne i całkowicie wodoszczelny (z możliwością zanurzenia pod powierzchnią wody).\nJakość i dokładność wykonywanych pomiarów w dużej mierze zależy od czystości kopułki czujnika oraz prawidłowej instalacji w poziomie. Specjalna konstrukcja kopułki do pewnego stopnia chroni ją przed osiadaniem zanieczyszczeń. Do poziomowania czujnika dostępny jest specjalny uchwyt umożliwiający również jego montaż na maszcie.\nPyranometr jest kompatybilny z rejestratorami danych firmy METER model EM50/EM60,czytnikiem ręcznym ProCHECK, rejestratorami Campbell, GP1/GP2 firmy Delta-T i innymi rejestratorami pozwalającymi na pomiar sygnału napięciowego.\nZakres spektralny: 380 – 1120 nm\nKąt widzenia: Hemisferyczny, 180o\nZakres pomiarowy: 0 – 1750 W/m2 (0 – 350 mV)\nKalibracja: Czujniki są kalibrowane do użycia na zewnątrz.\nCzułość: 0,2 mV / 1 W/m2\nWspółczynnik kalibracji (odwrotność czułości): 1 mV = 5 W/m2\nŚrodowisko pracy: Od –40oC do +60oC\nWymiary: 2,4 cm x 2,75 cm\nWinSCANOPY System analizujący strukturę korony roślin (m. in. LAI) i promieniowanie...


Metody na okazanie pamięci najbliższym, którzy są od nas daleko - Logo builders\nNiestety, nie wszyscy będą mogli się radować familijnymi świętami. Od kiedy mamy szansę swobodnego zamieszkiwania w obrębie UE wielu Polaków porozjeżdżało się po państwach Europy w poszukiwaniu pracy, lub po prostu stwierdzili oni że pragną zamieszkać w Wiedniu.\nJeżeli masz ochotę rozszerzyć swą wiedzę na omawiany temat, to zobacz nowy materiał (https://www.elmet-produkcja.pl/ciecie-woda/), który na pewno będzie dla Ciebie niezwykle wciągający.\nWiększość z nich posiada w kraju jakąś familię. Są jednakże metody na to, aby zachować z nimi kontakt.\nPrzedmiotem przesyłki mogą być nie tylko takie przedmioty jak fragmenty do jakichś urządzeń, ale również pisma biznesowe. Największą grupą klientów przedsiębiorstw dostarczających przesyłki zagraniczne będą firmy handlujące w internecie. Współcześnie użytkownicy internetowych serwisów handlowych bez kłopotu mogą sobie zamawiać artykuł nawet z innej części świata nie opuszczając domu. Może to być zarówno żywność bądź dowolny sprzęt elektroniczny, jak też cokolwiek innego.\nKategoria: Usugi marketingowe dla firm Tagi: firmy kurierskie, przesyłki, środki komunikacji, wysyłki


hotel_pensjonat, sprzedaż, Stargard okolica\noferta nr 033577\nPOWRÓT DO LISTY OFERT Strona główna Oferty hotel_pensjonat, sprzedaż, Stargard okolica\nCENA 5,500,000 PLN 2,412.28 PLN/m2\nPrzedstawiamy Państwu ofertę wyjątkową: zespół pałacowo-parkowy w województwie zachodniopomorskim,blisko miejscowości Stargard Szczeciński-doskonały dojazd drogą krajową nr 10.\nNieruchomość składa się z dwóch budynków: pałacu i tzw.oficyny pałacowej całość położona w 18 hektarowym parku dworskim z XIX wieku zaprojektowanym przez Petera Josepha Lennego, z cennym starodrzewem złożonym m.in. z sosny wejmutki, buka pospolitego, dębu szypułkowego odmiany stożkowej, kasztanowca czerwonego i wiązu polnego odmiany korkowe tuż przy 4hektarowym jeziorze.\nPałac jest zabytkiem w stylu neorenesansowym pochodzącym z 1856 roku.Poprzednimi właścicielami byli m.in.: Silber,fundacja rodzinna Ottona von Bonina (administratorem był von Zalewski)oraz Fritz Gustaw von Hagen. Pałac posiada dwie kondygnacje w całości podpiwniczone oraz poddasze przeznaczone do celów gospodarczych.\nRazem powierzchnia użytkowa wynosi 1320,54 m2. Obecne przeznaczenie to: ośrodek konferencyjno - hotelowy.\nOpis pałacu:zgodnie z założeniami projektowymi rozkład pomieszczeń to :\npiwnica:zaplecze kuchenne i pomieszczenia rekreacyjne,\nna parterze mieszczą się cztery sale restauracyjne i sala balowa z widokiem na jezioro ,\npokoje hotelowe na piętrze.\nObecnie obiekt jest po wykonaniu najbardziej uciążliwych prac: wymieniono pokrycie dachowe, zrekonstruowano wieżę, wymieniono stolarkę okienną, przebudowano wnętrze i klatkę schodową.\nWokół budynku dobudowano przepiękne tarasy z widokiem na jezioro i park.\nOpis oficyny pałacowej (budynek mogący stanowić przedmiot odrębnej sprzedaży):powierzchnia 960 m2 z reprezentacyjnym, dwukondygnacyjnym hallem i kominkiem oraz salą restauracyjną, w poziomie parteru, piętro I:21 pokoi hotelowych z łazienkami,\npiętro II: apartament dla gości i 100metrowe mieszkanie dla właścicieli.\nPiękny taras widokowy od strony jeziora.Obiekt częściowo podpiwniczony - w piwnicy jest kotłownia i zaplecze techniczne.\nTen obiekt nie wymaga większego nakładu pracy i środków, gotowy do użytku po dokończeniu prac wykończeniowych.\nDo całej nieruchomości zostały doprowadzone nowe instalacje: elektryczna, wodociągowa, kanalizacyjna oraz odwadniająca.Cena zawiera 23% podatek Vat (możliwy do odliczenia dla przyszłego Nabywcy).\nMakler opiekun Małgosia 501 031 743\npowierzchnia: 2280 m2\npow. działki: 180435\nrok budowy: 1856\ntereny rekreacyjne: jezioro, las, park,\nudogodnienia: internet, piwnica, telefon,\npokoje z balkonami: częściowo\nmedia: woda, siła, prąd, kanalizacja,


Junkers A 50 - SAMOLOTY.PL - wszystko o lataniu\nJunkers A 50 – niemiecki samolot sportowy z 1929 roku, nazywany także A 50 Junior.\nHistoria - Junkers A 50 był pierwszym samolotem sportowym zaprojektowanym przez Hermanna Pohlmanna w zakładach Junkersa. Posiadał tę samą nowoczesną całkowicie metalową konstrukcję z duralowym poszyciem, jak większe samoloty komunikacyjne Junkersa. Prototyp oblatany został 13 lutego 1929. Zbudowano następnie dalsze 4 prototypy w celu przetestowania różnych silników.\nmasa własna - 373 kg\nmasa użyteczna - 226 kg


Wakacyjna sobota w Muzycznym Porcie Władysławów - sprawdź, jakie atrakcje na... - Turek.net.pl\nWakacyjna sobota w Muzycznym Porcie Władysławów - sprawdź, jakie atrakcje na ciebie czekają!\nczwartek 18 lipca 2019 16:30\nBrak planów na sobotę? Mamy pomysł, jak ciekawie można ten dzień spędzić! Już 20 lipca od godziny 16:00 startują kolejne Dni Władysławowa – „Muzyczny port Władysławów”. Będzie rodzinnie, melodyjnie i wakacyjnie!\nDni Władysławowa rozpocznie piknik rodzinny, podczas którego czekać będą różne atrakcje dla dzieci i dorosłych. Już o 17:00 w muzyczną podróż zabierze nas zespół Los Companieros – indiańska grupa specjalizująca się w realizowaniu koncertów muzyki peruwiańskiej i z regionu andyjskiego. Muzyka andyjska stanowi pomost pomiędzy teraźniejszością, a Ameryką prekolumbijską. Będzie to na pewno ciekawe doświadczenie dla każdego ze słuchaczy – aby wprawić się w indiański klimat, prezentujemy jeden z utworów zespołu!\nDo następnego przystanku w muzycznej podróży o godzinie 19:00 zabierze nas Mister Dex – polski zespół muzyczny disco-polo. Każdy będzie mógł pobawić się do takich przebojów jak „Kopciuszek”, „Kochaj, całuj”, czy „Ech, życie życie”.\nKolejną gwiazdą w Muzycznym Porcie Władysławów będzie Jesika – piosenkarka wykonująca muzykę z gatunku disco-polo. Jesika wprowadzi nas w taneczny nastrój o godzinie 20:30 – przedstawiamy poniżej jeden z jej hitów!\nO godzinie 22:00 na scenę wpadnie prawdziwa petarda – Wanda i Banda! Polski zespół rockowy, który działa od 1982 roku wykona takie przeboje jak „Hi-Fi”, „Nie Będę Julią”, czy „Siedem Życzeń”. Przypominamy poniżej jeden z najbardziej znanych hitów zespołu:\nDni Władysławowa 2019 zakończy dyskoteka, podczas której przy muzyce rozrywkowej każdy będzie mógł się zintegrować poprzez wspólny taniec. Do zobaczenia w Muzycznym Porcie Władysławów!\nTagi: Dni Władysławowa (2) Muzyczny Port Władysławów (7) atrakcje (23) rozrywka (49) koncert (752)


Orientana Zestaw Jaśmin Indyjski Olejek do ciała 210 ml + Masło do ciała 100 g + Balsam do ciała 60 g\nOrientana Jaśmin Indyjski, Zielona Herbata Zestaw Olejek do ciała + Masło do ciała + Balsam do ciała Pojemności: 210 ml + 100 g + 60g Zestaw zapakowany w stylowy woreczek z organzy doskonale sprawdzi się jako prezent dla bliskiej osoby. 1) Olejek\nKod katalogowy: 17294\nJaśmin Indyjski, Zielona Herbata\nZestaw Olejek do ciała + Masło do ciała + Balsam do ciała\nPojemności: 210 ml + 100 g + 60g\nProdukt intensywnie nawilża i odżywia naskórek. Posiada piękny, wyjątkowo kojący zapach. Przeznaczony dla suchej, podrażnionej skóry. Wzbogacenie formuły o masło Shea zapewnia dobre nawilżenie, przywrócenie elastyczności i jędrności. Produkt przenika do głębokich warstw skóry, nie blokuje porów.


Okiem na Horror: Łukasz Radecki i Robert Cichowlas - ZOMBIE.PL\nRobert Cichowlas i Łukasz Radecki nie od dziś współtworzą literacki gatunek polskiego horroru. „Zombie.pl” to trzecia książka tego utalentowanego duetu – po powieści „Miasteczko” i zbiorze opowiadań nowel „Pradawne zło”. Tym razem na warsztat wzięli niezwykle oklepany i ograny na różne sposoby motyw epidemii żywych trupów. Nie zniechęcajcie się jednak samym tematem – jeśli myśleliście, że w tej kwestii nie da się powiedzieć czegoś nowego, jesteście w błędzie.\nBohaterem „Zombie.pl” jest Karol Szymkowiak, mąż, ojciec, wiecznie zapracowany restaurator, poznaniak, przebywający w Gdańsku w interesach. Po suto zakrapianym wieczorze, nasz protagonista budzi się w hotelu na potężnym kacu, aby odkryć, że jego przyjaciel został zmasakrowany, a świat, który Karol znał, z dnia na dzień przestał istnieć. Polskę, a może nawet cały świat, opanowała epidemia zombie.\nPoczątkowe sekwencje książki nieco nużą, głównie dlatego, że pierwsze zderzenie bohatera/bohaterów ze światem po apokalipsie zombie, widzieliśmy i czytaliśmy już wiele razy. Z czasem Karol pozna kolejnych ocalałych, stanie się ofiarą zdrady czy wreszcie wyruszy w podróż, mającą ostatecznie doprowadzić go do rodziny. I właśnie tutaj wychodzi mocno indywidualny akcent powieści: w drugiej części książki nasz bohater, wraz z seksowną towarzyszką, przybywa do zamku w Malborku, który w obliczu zagłady we władanie objął samozwańczy władca Jarogniew. Skupiona wokół niego społeczność postanowiła wrócić do korzeni i praktykować wierzenia i obrządki… pradawnych Słowian! To oryginalna koncepcja, nadająca lekturze rumieńców i stanowiąca miłą odmianę.\nPomimo oklepanej otoczki, duetowi autorów udaje się uniknąć żenujących schematów, a relacje pomiędzy postaciami są póki co stosunkowo naturalne, oczywiście biorąc pod uwagę okoliczności. Warto dodać, że część z nich została udanie przerysowana na potrzeby gatunku (moim faworytem jest wielki jak dąb ksiądz, eliminujący zombiaki masywnym krzyżem!). Szkoda tylko, że Karol, jako główny bohater, nie wyróżnia się niczym specjalnym. Miałem wrażenie, że o wiele lepiej autorom wyszło wykreowanie postaci drugoplanowych.\nFani książkowych i serialowych inkarnacji „The Walking Dead” powinni być usatysfakcjonowani książką Cichowlasa i Radeckiego. Mamy tu bowiem wszystko, do czego przywykli na przestrzeni lat: ekstremalne sceny gore, zwykłych bohaterów postawionych w niezwykłych sytuacjach, zwroty akcji i stopniowy zanik jakiejkolwiek normalności i moralności. To nie jest bezmyślna kalka świata Kirkmana, tylko umiejętna adaptacja pewnego schematu, przełożona nie tylko na polski język, ale i na rodzime realia. A skoro już przy języku jesteśmy – powieść jest sprawnie napisana i czyta się ją bardzo szybko. Styl autorów niejednokrotnie podszyty jest nutką czarnego humoru i sarkazmu, całkiem nieźle kontrastującego z ogólnym wydźwiękiem książki.\nJedynym poważnym mankamentem „Zombie.pl” jest urwane zakończenie, pozbawione jakiejkolwiek konkluzji, które równie dobrze mogłoby być końcem jakiegoś środkowego rozdziału. Widać, że powieść była pisana z myślę o dłuższym cyklu, chociaż nie jest to nigdzie zaznaczone. Jako fan pulpowej, radosnej makabry czekam na kolejny tom i mam nadzieję, że powstanie zanim chmara żywych trupów zaleje cały kraj, uniemożliwiając autorom ukończenie sequela.\nAutor: Sebastian Sokołowski o sobota, marca 26, 2016


massey ferguson 675 Odpowiedz\nEdytowany przez ASOGCURSUS, 06 styczeń 2014 - 08:36. Uznałeś za fajne 0\nEdytowany przez ASOGCURSUS, 07 styczeń 2014 - 06:49. Uznałeś za fajne 0\nOd razu mozesz tez kupic nowe sprezynki do lapek od mf 255 i uszczelniacz na wal tez od 4512 Jeszcze co do pneumatyki jezeli by robil na nowych czesciach to jakis czas temu byla zupelnie nowa instalacja cala kompletna od ursusa 4514 za 2.5 tysia.\nEdytowany przez Mikruss, 09 styczeń 2014 - 09:23. Uznałeś za fajne 0\nRównież dzięki za informacje trzeba zacząć zbierać kasę i coś kombinować. Może uda mi się nawet zrobić jakiś poradnik czy coś takiego Uznałeś za fajne 0\nEdytowany przez marianek78, 25 luty 2014 - 20:22. Uznałeś za fajne 0


Odcinek: Chiny - kolumber.pl\n2010-02-11 - 2010-08-24\nlos wiaheros dookoła świata chiny hotan targ szlak jedwabny miasto zwyczaje jedwabny szlak golmud tybet nielegalnie pociąg kłopoty lhasa szanghaj nantong kuchnia lolex architektura otwieracz budynek swfc nanjing xiamen jaja moda ślubna kanton kaiping\nOpisywane miejsca: Chiny, Hotan, Golmud, Szanghaj, Nanjing, Xiamen, Guangzhou, Kaiping (16210 km)\nOsama, gdzie jesteś? 2010-02-11\nJesteśmy w Kaszgarze. Znaleźliśmy hostel, poszliśmy coś zjeść, połaziliśmy po starym mieście i poczułem, że jestem w domu. Te same smaki, zapachy, życie codzienne oraz różne triki, których nauczyłem się na wschodzie Chin i tu działają. Taksiarz nas nie oszukał, hotelarz tez nie, mój słaby chiński powoli wraca i wszystko staje się proste jak w Polsce. W końcu to pierwszy kraj na naszej trasie, który nie jest dla nas nowy i teraz trzeba tylko wracać wspomnieniami do pewnych sytuacji, aby po Chinach podróżować jeszcze łatwiej.\nWszystko to dzięki temu, iż do Chin wracam już któryś raz, jednak w zachodnich prowincjach nigdy wcześniej nie byłem. Strasznie mnie one ciekawiły głównie ze względu na Ujgurów i zaraz pierwszego dnia po przyjeździe do Kaszgaru wręcz wypruliśmy na miasto. Jest ono o tyle ciekawe, że rdzennymi mieszkańcami tego regionu są muzułmańscy Ujgurowie, a Chińczycy Han to okupanci jak w przypadku Tybetu. Łatwo było spostrzec na ulicach Kaszgaru spore ilości wojska patrolujące ulice po lipcowych zamieszkach i powstaniach Ujgurów przeciwko Chińczykom. Co chwila napotykaliśmy samochody pancerne i ciężarówki.\nEskalacja problemu zaczęła się w czerwcu 2009 roku, gdy w jednym z miast niedaleko Hong Kongu jeden z Chińczyków oskarżył Ujgurów o gwałt dwóch kobiet. Rozgorzała bijatyka, a następnie w hotelu robotniczym wściekli Chińczycy zabili dwóch Ujgurów. To wystarczyło, aby w oddalonej o kilka tysięcy kilometrów stolicy muzułmańskiego Xinjiangu, Urumczi doszło do pierwszych demonstracji, początkowo pokojowych. Długo nie trzeba było czekać, aby demonstracje i protesty rozeszły się po całym Xinjiangu. Miały miejsce też w Kaszgarze i niestety doszło do rozlewu ujgurskiej krwi.\nCała sprawa z zabójstwem dwóch Ujgurów tylko podsyciła już bardzo napiętą sytuację w Xinjiangu i Kaszgarze. Ginie ujgurska kultura. Coraz bardziej nasilają się wyburzania ujgurskich domów w Starym Mieście Kaszgaru. Chińczycy Han napływający do Xinjiangu mają lepsze możliwości na start i łatwiej im zacząć biznes. Wystarczy przystąpić do partii komunistycznej, czego religijny ujgurski muzułmanin nie zrobi.\nSpacerowaliśmy długo po ujgurskich plątaninach drużek, chodników w centrum miasta i ze zgroza zauważyłem, że na wielu z domów jest ten sam znaczek, co widziałem w 2005, 2006 i 2007 roku na hutongach w Pekinie: DO WYBURZENIA. W Pekinie w miejscu hutongów powstały potrzebne na Igrzyska obiekty sportowe i szersze drogi. Część Hutongów została „odnowiona” i robi za atrakcję turystyczną, po której jeżdżą rikszami białasi. W Kaszgarze w miejsce domostw Ujgurów, zapewne powstaną nowe centra handlowe, banki i budynki rządowe, które nie będą należeć do Ujgurów, a do Chińczyków Han. Smutne to wszystko...\nWidać gołym okiem, ze ujgurska prowincje Xinjiang czeka ten sam los co Tybet - powolne i skuteczne zabijanie kultury ludzi, którzy są prawowitymi właścicielami tej ziemi. Co gorsza Xinjiang jest samotny w tej walce i mało kto w ogóle zdaje sobie sprawę z tego, co tu się dzieje, bo wszystko dzieje się po cichu, a Xinjiang nie ma tak jak Tybet swojego Dalajlamy. Mało kto mówi o krzywdach Ujgurów na Zachodzie. „Kto to są w ogóle Ujgurzy?” – wielu z nas zapyta. Ostatnia nadzieja chyba tylko w Osamie i Al Kaidzie, która może swoje celowniki ustawi też w Chiny i zacznie walczyć w imieniu swoich braci muzułmanów z Xinjiangu. Na obłudny Zachód raczej Ujgurowie nie mają co liczyć, bo ten juz raz przymknął oczy jak kilka lat temu mordowano liderów ujgurskiej opozycji po tym, jak rzekomo Amerykanie trafili na Ujgurów szkolonych w bazach w Afganistanie.\nKupujemy chińskie produkty, wspieramy koncerny, które mają w Chinach fabryki. Interesy z Chinami ponad wszystko... a niedługo będziemy bardzo żałować, że dopuściliśmy sami wypromowaliśmy ten kraj na super-mocarstwo. Zostawmy juz tę brudną, smutną i śmierdzącą politykę i lepiej przyglądnijmy się uśmiechniętym Ujgurom.\nChodząc po ich dzielnicy stanął nam przed oczyma Yazd w Iranie. Ta sama technika budowania domów - drewniane pale, słoma i glina w późniejszej fazie suszona tworzą ściany ujgurskich domów. W krajobrazie brakuje tylko wierzy wiatrów, ale tutaj w porównaniu z irańskim Yazd nie są one potrzebne, gdyż nie ma tak ogromnych upałów i klimatyzacja nie jest tak niezbędna jak w Iranie.\nUjgurowie mimo, iż w Kaszgarze ich populacja wyrównała się już z populacja Chińczyków Han, ciągle wiodą prym w centrum miasto. Hanowie w zgodzie z polityka rządu przenoszą się na zachód Chin, kuszenie lepszymi pensjami i możliwościami posiadania większej rodziny, jednak centrum miasta Kaszgar ciągle należy do Ujgurów. Przy głównym placu miasta jest meczet Id Kah, a wokół niego uliczki, na których handel kwitnie, a handlarzami są głównie Ujgurzy. Poza stara częścią miasta Chińczycy wybudowali swój plac zwany potocznie małym placem Tien'anmen, nad którym góruje monumentalny posag Mao. Oczywiście to wszystko nasuwa jedno skojarzenie - Pekin, który znajduje się dokładnie na drugim końcu państwa, kilka tysięcy kilometrów od Kaszgaru, ale aż tutaj docierają jego macki. Chiński plac w przeciwieństwie do ujgurskiego jest prawie pusty. Nie tętni życiem, jak ten tuz obok meczetu. Serc Ujgurów siłą podbić się nie da.\nPierwszego dnia pobytu w Kaszgarze trafiliśmy z Alicja na bramę wejściową do "ujgurskiego Starego Miasta". Od Chinki sprzedającej bilety do Starego Miasta dostaliśmy mapkę turystyczna i trochę informacji na odwrocie o tym miejscu. Postanowiliśmy jednak tam nie wchodzić tego dnia, bo juz było późno. Przyjdziemy tam następnego dnia.\nRano zanim jednak dotarliśmy pod bramy atrakcji turystycznej pt. Stare Miasto w Kaszgarze, spacerowaliśmy po wąskich uliczkach i zobaczyliśmy te dziesiątki domów ujgurskich z napisem "do wyburzenia" i zaświtało nam o co w tym chodzi - Ci cholerni Chińczycy zrobili sobie enklawę turystyczna z ujgurskiego Starego Miasta i karzą sobie za wejście tam płacić, a resztę miasta sukcesywnie wyburzają. W oczach stanął mi „gest Kozakiewicza” i zgodnie stwierdziliśmy, że od nas nie dostaną po 30Y za bilet do czegoś coś, co do nich nie należy. Tak samo, jak niedoczekanie abyśmy zapłacili za permit do Tybetu! Rozwścieczyła nas ta mistyfikacja i od tej pory postanowiliśmy żadnego yuana nie wydać komuś, kto nie jest Ujgurem. Wszystkim takie zachowanie tez polecam. Tak samo jak i to, aby kto jeszcze w Xinjiangu nie był, szybko tam pojechał - Chińczycy bardzo szybko z tą prowincją się rozprawią...\nPrawdopodobnie największy bazar w Azji Centralnej 2010-02-15\nAzja, Chiny, Hotan\nZ Kaszgaru wybraliśmy się w stronę Hotan na niedzielny bazar, który przeszedł nasze najśmielsze oczekiwania. Tym samym postanowiliśmy dalej przemierzać trasę Jedwabnego Szlaku, na którym znajdujemy się juz od kilku miesięcy i powoli zmierzamy do jego końca.\nZanim jednak do Hotanu dojechaliśmy czekał nas cały dzień drogi w autobusie. Carlos nie przyjmował do wiadomości możliwości jechania stopem, a my mu obiecaliśmy, że rozdzielimy się dopiero w Golmud, więc obietnicę ciężko było złamać – pojechaliśmy autobusem i tak na prawdę nic by w tym nie było nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, iż nasz autobus był pełnoletni i... hehe, a to za chwilę.\nZacząć muszę od drogi, która przez całą swoją długość powinna mieć co 100 metrów znak, który ostrzega przed nierównościami na drodze. Połączywszy to z nadmiernie (!!) miękkim zawieszeniem, efekt był takie, że autobus skakał i kiwał się jak najlepsza huśtawka. Przez pierwsze pół godziny mieliśmy z Alicją świetną frajdę, ale nasze dziecinne uśmiechy stygły, gdy patrzyliśmy na przerażonego Carlosa, który czuł swoim szóstym zmysłem, że coś się stanie! Nie mógł się mylić ;) Po prawie trzech godzinach bujania nagle coś gruchnęło, a nasz autobus zaczął nagle zjeżdżać w prawo do rowu. „Cholera jasna, wykrakał” – pomyślałem. Kierowca autobus opanował i zatrzymaliśmy się na pustynni. Wokół tylko piach. Brak samochodów, ludzi. Tylko równa linia oddzielająca niebieskie niebo i żółte połacie piasku :) Ślicznie! Po chwili tę idyllę przerywa głos Carlosa, który wraca ze wstępnych oględzin do autobusu: „Oh me puta!” – woła od drzwi. Uszy postawiłem na baczność, bo takie słowa w jego wykonaniu to rzadkość i tłumaczyć mi ich tu nie wypada. „Urwało nam się koło, a oni próbują to związać jakimiś cienkimi drucikami! Ja dalej nie jadę tym autobusem” – kończy Carlos. Hmm... znamy Carlosa już od ponad dwóch miesięcy, więc wiemy, że gorącokrwisty Latynos często wyciąga pochopne wnioski z zaistniałych sytuacji. Alicja wysyła mnie na zwiady. Idę obadać sytuację i śmieję się w duchu, gdy widzę, co dzieje się pod autobusem. Kombinerki, zwój jakiegoś drutu i naderwany wahacz. Chłopcy jednak robią to na tyle sprawnie, że jestem pewien, iż to nie pierwszy ich raz. Chwilę potem jedziemy dalej, a Carlos co jakiś czas nakreśla nam katastroficzne wizję dotyczące naszego autobusu ;) Na prawdę bardzo lubimy naszego latynoskiego przyjaciela :)\nDojeżdżamy do Hotanu, miasta położonego o jeden dzień drogi od Kaszgaru. Jest ono atrakcyjne z trzech względów:\n1. 90% mieszkańców stanowią Ujgurzy,\n2. najlepsze miejsce na Ziemi, aby nabyć jadeit w każdej postaci i fazie obróbki\n3. w niedziele rano miasto to zamienia się w największy bazar w Azji Centralnej.\nPrzed wyjściem rano na miasto zastanawialiśmy się, czy znajdziemy ten bazar. Śmiech! Cale centrum miasta zamieniło się w jeden ogrooomniasty bazar. Kilkanaście długaśnych ulic – ciężko tego nie zauważyć ;) Zaczęliśmy od części z jadeitami. Cala jedna ogromna ulica była zastawiona straganami z jadeitem począwszy od malutkich kamyczków, poprzez kilkudziesięciokilowe głazy, a skończywszy na gotowej biżuterii. Łaziliśmy oślepieni tymi kamykami, poczyniliśmy pewne zakupy świąteczne i zaczęliśmy penetrować kolejne ulice. Garnki, przybory kuchenne, armatura, piece, krzesła, stoły i inne meble, przeróżne rodzaje owoców, przyprawy, mięso pod każdą postacią i w końcu trafiliśmy na kury, kaczki, króliki, ale cięgle nie mogliśmy znaleźć tego, co było naszym głównym celem. Przy okazji zgłodnieliśmy – Carlos wciągnął jakąś zupę z makaronem, ale nam ona nie pasowała. Szukaliśmy dalej. W końcu Alicja dojrzała ciekawie wyglądające ciastka i zapodała mi temat! Heh... i kto to ciastko kupił? No, ja, na moją zgubę! Wyglądały one trochę jak nasz sernik. Delikatnie przypieczone od góry – trzy warstwy, w tym środkowa biała. „Rany, jak ja dawno nie jadłem sernika” - pomyślałem. Analizuję, czy to możliwe tutaj – no tak, kóz dużo, owiec też, krowy też są. Ujgur sprzedawca. Możliwe, więc że ma i ser. Wącham, pachnie czymś słodkim, ale coś mi nie pasuje. Jakiś dziwny ten ser. Decyduję się w końcu i biorę mój sernik. Carlos i Alicja przyglądają mi się z ciekawością, jak zareaguję i czy warto kupić, czy nie. Pierwszy gryz – czuje słodycz. Jest ok. Ciasto też dobre, ale ten ser jakiś dziwny! Co oni z nim robią? Po chwile, gdy ten „ser” ląduję na tylnej warstwie języka już jestem pewien. To nie ser! Otwieram oczy ze zdziwienia, które jasno mówią – moi drodzy, wpuściliście mnie w to kozie gówno! Co prawda, nie było to gówno, ale kozi tłuszcz nasycony cukrem do tak przeraźliwego stopnia, że nie dało się z zewnątrz poznać iż to tłuszcz. To na prawdę najdziwniejszy sernik, jaki kiedykolwiek jadłem. Dodam tylko na koniec, że przemogłem się i męczyłem to pół godziny, ale potem gdy przyszedł czas kolacji nie byłem zupełnie głodny. Tłuszczyk trzymał do rana. Jakoś sobie na pustyni trzeba radzić, co? W końcu Hotan to taka trochę miejska wyspa a wokół piach...\nPo przepysznym „obiedzie” w końcu trafiliśmy na trop. Okazało się, że cześć targu, której szukamy jest oddalona o około 3 km od właściwego targu, na którym byliśmy. Wydało się to logiczne. Wsiedliśmy, więc na pakę motorikszy (taka jeszcze nigdy nie jechałem) i popędziliśmy w odpowiednia cześć miasta. Krowy i owce prowadzone ulicą kazały nam sądzić, że trop jest dobry. W końcu motoriksza się zatrzymała, kierowca wskazali nam wejście, zapłaciliśmy po 1Y od gilowy za transport i weszliśmy na ten specyficzny targ, gdzie handluje się wszystkim, co się rusza i jest większe od kaczki i nie większe niż... wielbłąd!!\nAby przejść trzeba było przedzierać się między owcami i kozami, ale warto było. Niestety strasznie nas zasmucił widok, jak przewozi się tam zwierzęta. Jednego faceta trzymającego dwie owce ze związanymi 4 nogami zatrzymałem, a ten z bezzębnym uśmiechem pokazał mi gest podrzynanego gardła :/ Chyba ubił dobry interes i bardzo się spieszył, aby sprzedawca się nie rozmyślił.. Zresztą zobaczcie sami na zdjęciach, co tam się działo.\nPod koniec tej części targu w końcu zobaczyliśmy te zwierzęta, dla których tu głównie jechaliśmy - wielbłądy! Piękne, dostojne, czekające na nowego właściciela. Dwugarbne i jednogarbne, małe i dorosłe, brązowe i białe - przepiękne!\nNa koniec jeszcze włożyłem głowę do rzeźni, ale wycofałem się po 5 krokach z odruchem wymiotnym. Alicja i Carlos widząc mój wyraz twarzy, nie próbowali już tam wchodzić. Znów bawiłem się w królika doświadczalnego, myślałem, że będę twardy, a mało się po prostu nie porzygałem... tego się nie da opisać słowami. Wybaczcie.\nWieńczącym ten dzień momentem był spacer po alejce pełnej wyrobów z jedwabiu, jak w końcu na Hotan przystało. Jest to jedno z tych miast na południowej odnodze Szlaku Jedwabnego, w którym zatrzymać się trzeba. Kolejne jak Cherchen czy Charklik już tylko pozwalają podziwiać kolejną atrakcje tego regionu - Pustynie Taklamakan.\nPołudniowy Szlak Jedwabny do Golmud 2010-02-17\n1. Xinjiang odcięty jest od Internetu już od kilku miesięcy, wiec szybko zrozumieliśmy, dlaczego nasze zapytania na CS i HC pozostały bez odzewu. Zostały hotele\n2. Nie każdy hotel, nazywając w uproszczeniu nim wszystko, co daje nocleg, przyjmował turystów zagranicznych. Chodziło oczywiście o lepsza kontrole obcokrajowców, którzy często i gęsto zaplątują się tam, gdzie władze chińskie sobie tego najmniej życzą, a juz szczególnie podczas wszelkich powstań mniejszości narodowych i idących za tym pacyfikacji przez wojsko.\n3. Zostały hotele tylko najdroższe 2-3 w mieście, gdzie z ogromna żarliwością targowaliśmy się o każdego yauna biorąc pokoje za około 100Y – na szczęście był z nami Carlos i dzieliło się wszystko, na 3, ale jaki standard. W sumie wychodziło to po 5-6 $ za nocleg, ale gdzie czasy, ze spało się za dolara czy dwa?!\n4. Południowa trasa z Kaszgaru wiedzie w dużej mierze przez Pustynie Taklamakan i droga ta jest obecnie w budowie? Jest i tak dużo lepiej niż było i czasy przejazdów w porównaniu z 2007 rokiem się skróciły, co jednak nie zmienia faktu, że w aucie jadąc stopem lub autobusie spędza się średnio po 7h dziennie. Meczące... ale na pewno lepsze to niż przejechanie pociągiem bezpośrednio z Kaszgaru do Golmud.\nMimo tych wszystkich niedogodności warto było się zdecydować na tę opcję - targ w Hotan oraz Taklamakan to atrakcje, których nie da się szybko zapomnieć.\nNielegalny Tybet 2010-02-18\nAzja, Chiny, Golmud\nGolmud to jak na warunki chińskie nieduże miasto, "trochę ponad milion ludzi" ;) Nic w nim ciekawego nie ma poza faktem, że przecinają się tu dwie drogi kolejowe - z zachodu na wschód i z północy na południe. Właśnie ta południowa interesowała nas najbardziej - nielegalnie do Tybetu.\nJuż pierwsze próby kupienia biletu do Lhasy spaliły na panewce. Pani w kasie pokazała nam karteczkę po angielsku, że potrzebne specjalne zezwolenie dla białych chcących wjechać do Tybetu - nic nowego, pozwolenie zawsze był potrzebny, ale już na dworcu? Trochę nas to załamało, ale po pierwszych chwilach po zderzeniu z brutalną rzeczywistością... poczyniliśmy mały wywiad środowiskowy, porozglądaliśmy się tu i tam i w koń zaczailiśmy się na młodą parkę Chińczyków, której wyraźnie się śpieszyło i dziewczyna trochę mówiła po angielsku. Naściemnialiśmy, że nie możemy się dogadać w okienku i że potrzebujemy na jutro dwa bilety do Lhasy. Wzięła pieniądze i karteczkę z nr pociągu, który nas interesował i poszła do kas biletowych. Poprzedni Chińczycy, których zaczepialiśmy albo uciekali przerażeni na sam widok dwóch dziwnych białych istot, które coś od nich chcą, albo uciekali dopiero jak wyciągałem pieniądze na bilet. Tym po prostu się śpieszyło, ale chcieli pomoc zarazem. Czekaliśmy dobre 10 minut, a wydawało nam się, że mija wieczność. W końcu dziewczyna pojawiła się. Nerwy sięgały zenitu. Przyglądałem się jej rękom, ale nie widziałem żadnych biletów. Podeszła i włożyła rękę do kieszeni – co wyciągnie? Pieniądze czy bilety? Wyciągnęła bilety – udało się. Pierwszy krok poczyniony! :) Oznacza to tyle, że następnego dnia o 6: 25 uderzamy do pociągu w kierunku Tybetu.\nWstaliśmy rano i zostawiliśmy Carlosa samego w pokoju. On jechał dopiero o 23 do Pekinu. Poszliśmy na dworzec, gdzie okazało się, że tak wcześnie jedzie tylko jeden pociąg - do Lhasy. Trochę nas to zaniepokoiło, bo byliśmy wystawieni do odstrzału. Przy pierwszej lepszej kontroli, każdy funkcjonariusz może zapytać nas o permit. Weszliśmy na dworzec, oddaliśmy bagaże do skanowania, Alicja przeszła machając biletem. Jest dobrze! :) Przede mną wepchało się kilkoro Chińczyków, więc widziałem, jak Alicja się oddala. Mnie zatrzymał policjant i powiedział magiczne słowo - paper, co znaczyło - pokaż pozwolenie.\n"Kurde" - zakląłem w myślach, starając się nie zwracać na niego uwagi i iść dalej. Czasem sobie Chińczycy odpuszczają jak biały ich ignoruje, bo potencjalne niedogadanie się ze mną jest niczym innym, jak utrata twarzy, a tego Chińczycy bardzo nie lubią. Niestety usłyszałem magiczne słowo jeszcze raz, a drogę zagrodził mi inny policjant. Ok, ten wybieg się nie udał. Oblała mnie fala gorąca. Chyba przyszedł czas, aby udawać durnia. Wychodziło nieźle i widać było, że policjant odpuszcza, bo patrzą na niego inni Chińczycy i tamten zaczyna powoli tracić twarz. Nie umie sobie poradzić z problemem. W końcu jeszcze inny policjant sfrustrowany nieudolnością swoich kolegów machnął na mnie ręką i kazał iść ze sobą. Kolejna fala gorąca. Przyprowadził mnie do kartki, którą pokazała mi kasjerka dzień wcześniej. Było po angielsku, wiec juz nic mi nie pozostało, jak powiedzieć po chińsku: "me jo", czyli NIE MAM. Wywołało to oburzenie i złość policjantów, którzy zaczęli dopytywać siebie nawzajem, jak weszliśmy w posiadanie biletu i nie mamy pozwolenia?\nAtmosfera zaczęła się robić coraz gęstsza, a ja się zacząłem usprawiedliwiać po polsku. W końcu jeden z Chińczyków wydukał po angielsku: "You not go Tibet". Bańka nadzieję napompowana wczorajszym sukcesem pękła... Zaczęły się jakieś pokrzykiwania, policjanci przyprowadzili jakąś przerażoną dziewczynę, która dukała po angielsku. Zapytałem ją wiec szybko, aby nie przedłużać, czy pomogą mi wymienić bilet do Lhasy na bilet do Pekinu. Wszyscy policjanci zgodnie chorem wykrzyknęli, że tak i oddelegowali jedną kobietę, która poszła ze mną do kasy biletowej. I tak oto skończyła się nasza krotka przygoda pt. nielegalny Tybet. Nie tym razem. Artur, ja naprawdę nie wiem, jak Wam się to udało?\nPolska gościnność w Chinach 2010-02-22\nPo nocy spędzonej w pociągu lekko zmęczeni dotarliśmy do Szanghaju. Tam czekała na nas pewna przyjazna dusza, która udowodniła nam, że polska gościnność jest jak najbardziej obecna w Chinach. Magda, to przyjaciel mojej rodziny, mieszka z mężem – Robertem - od ponad roku w Nantongu, który oddalony jest o ok.100km od Szangahju. Nie było nawet takiej opcji, żebyśmy nie zahaczyli o Nantong w trakcie naszej podróży. Miło jest zobaczyć znane twarze, porozmawiać w języku ojczystym i zjeść prawdziwy, polski rosół w Chinach:)\nCo można robić, gdy cały czas pada deszcz? Czytać? Polski dom to i są polskie książki! Magda podsunęła mi jedną z części „Domu nad rozlewiskiem”. Słyszałam wcześniej o tej książce, ale z różnych przyczyn nigdy nie miałam okazji jej przeczytać. Szansa nadarzyła się w Chinach, więc czemu nie... Książka bardzo mnie wciągnęła i przez cały dzień, który przeznaczyłam na jej przeczytanie, czułam się jak bym była w Polsce:)\nWycieczka do WSFC okazałaby się niepełna gdyby nie wizyta w toalecie. Tutaj deska klozetowa posiada niezliczone opcje ustawień i można ją dopasować do rozmiaru i kształtu własnych czterech liter, naciskając odpowiedni guzik. Wszystko po to, aby uzyskać maksymalny komfort przy załatwianiu potrzeb. No po prostu full wypas zupełnie inny niż ten kiedyś przez nas opisywany ;) Znamy takich, co spędzili długi czas na ustawianiu optymalnej pozycji deski w tej toalecie... prawda Jasiek? ;)\nNasza szanghajska przygoda kończy się i następnego dnia wyruszamy w stronę Nanjing. Jak się potem okazało, miasto to miało dla nas pewną zaskakującą niespodziankę...\nNanjing – była stolica Chin 2010-02-24\nAzja, Chiny, Nanjing\nW końcu przeszedł czas, żeby poznać jakieś nowe zakątki wschodnich Chin. Wyjechaliśmy więc z Szanghaju, zabierając ze sobą Jaśka, do Suzhou i Nanjing, czyli prowincja Jiangsu. Nigdy nie poświęciłem jej więcej uwagi niż sam tranzyt do/z Szanghaju. Jednak teraz widzę, jak dużo ominąłem, bo oba miasta są sympatyczne. Co prawda o Suzhou to Wam dużo nie opowiem – przeżywałem tego dnia największy kryzys grypy, jaka mnie dopadła po przemarznięciu na Przełęczy Kunjerab. Alicję rozłożył już w Kaszgarze, a mnie dopiero u Magdy w Nantongu. Jednak właśnie to był jak na razie najgorszy odcinek naszej podróży - rozwalone zdrowie i do tego fiasko przejazdu do Nepalu przez Tybet. W myślach przeklinałem te cholerne chińskie procedury graniczne, które sprawiły, że marzliśmy na ponad 5 tys. metrach n.p.m. na przełęczy już pokrytej śniegiem, zamiast siedzieć w busie – co to komu przeszkadzało? Heh... takie reguły od początku pokazujące, kto w tym kraju rządzi i ustala reguły, ale zostawmy to na razie.\nNa Suzhou poświęciliśmy niecały dzień, bo zdawaliśmy sobie sprawę, że pogoda brzydka. Kanały, z których to miasto słynnie raczej nie wywrą na nas żadnego wrażenia w tej sytuacji, więc tylko szwendaliśmy się bez celu po mieści. Jakieś pagody, świątynie, parki – mało z tego pamiętam. Rozpalone oczy, zatkany nos i notoryczne osłabienie maksymalnie zmniejszyło moją percepcję. Do tego deszcz, chłód i zewsząd masa ludzi – to nie są warunki, w których człowiek może poznawać nowe miejsca, a już na pewno nie jest to wymarzony czas na chorobę. Zamiast wchłaniać, co daje nowe miejsce szukałem kolejnego McDonalds’a czy KFC, które kojarzyły mi się z ciepłym i suchym miejscem. Z perspektywy na to patrząc widzę, że popełniliśmy błąd, zamiast zostać jeszcze w Szanghaju i wyleżeć grypę...\nPóźnym popołudniem doczłapaliśmy na dworzec kolejowy w Suzhou i skierowaliśmy się w stronę Nanjingu. Z Jaśkiem było dużo łatwiej bo Mistrz-Wolland wymiata po chińsku i nie musieliśmy się o nic martwić. Kupował bilety, załatwił spanie, dogadywał jedzenie w chińskich knajpkach. To był ogromny plus i sporo mnie odciążył, za co mu chwała i dzięki Przyjacielu :)\nWylądowaliśmy w hostelu, który był w remoncie i... ach to sobie zostawię na koniec tego artykułu, bo to prawdziwa perełka :D\nZaaplikowana wieczorem prawie śmiertelna dawka wszelkiej maści leków i dwa ząbki chińskiego czosnku „na żywca” do tego stopnia poskutkowały, że kolejne 3 dni z Nanjingu pamiętam dużo lepiej niż Suzhou. Pogoda dalej nas nie rozpieszczała, ale było trochę lepiej. Ładne parki, fajne świątynie, mało turystów ze względów na low-season dawały spore perspektywy na te 3 dni, które zaplanowaliśmy sobie na Nanjing. Xuanwu Lake Park zaskoczył mnie dość mocno, a raczej traktowanie listopada jako szczyt sezonu i wyższej ceny za bilet wstępu do parku mocno mnie rozśmieszyło. Nie pojęta jest logika chińska. Mimo to było tam całkiem przyjemnie. Park ze sztucznymi zwierzątkami, do których można sobie postrzelać (taka edukacja najmłodszych!!!), Chińczyk z latawcem, motor z oryginalnym tłumikiem, no i oczywiście skała, woda i kamień, o której pisałem przy okazji Pekinu.\nNawet chwilami wychodziło słoneczko, co sprawiło, że naszą trasę przedłużyliśmy o okolice Murów Miejskich z czasów dynastii Ming i Świątyni Jiming. Najstarszą i najbardziej aktywną świątynię buddyjską w Nanjing. Chińskie daszki przypruszone śniegiem, Chińczycy odpalający kadzidła przed Pagodą i właśnie dość ciekawy widok z samej pagody sprawiły, że poznałem inny – zimowy – wymiar Chin, którego do tej pory nie byłem świadom. Gdybym jeszcze był w pełnej dyspozycji fizyczno-mentalnej, to można by wyciągnąć z tego miasta jeszcze więcej, ale i tak było nieźle.\nNastępnego dnia było dużo ładniej i cieplej. Świątynia Konfucjusza, którą o zgrozo wszyscy w trójkę pomyliliśmy dnia poprzedniego z Muzeum Historycznym Królestwa Niebiańskiego Taipingów... co w prawiło nas w niezły humor i zaczęła się tzw. głupawka – mierzenie się z dzwonami w postaci wchodzenia pod nie, przymierzanie chińskich wdzianek i oswajanie chińskich piesków ;) Było zabawnie! Adidogs na koniec rozbawił mnie do rozpuku :)\nPrzyszedł jednak też czas na chwilę refleksji – Muzeum Masakry w Nanjing. To szczególnie miejsce dla Chińczyków – nie da się tego ukryć. Od Japończyków, którzy napadli Chińczyków w 1937 roku doznali okropnych krzywd, co dość wyraźnie podkreśla liczba ponad 300 tys. zabitych mieszkańców miasta czy to w masakrze grupowej czy w indywidualnych egzekucjach. Ale... no właśnie w Chinach musi być zawsze jakieś ALE. Sposób w jaki to wszystko jest pokazane i chińska propaganda anty-japońska woła o pomstę do nieba. Nóż w kieszeni mi się otwierał jak to wszystko czytałem, oglądałem i z każdym następnym krokiem coraz bardziej brało mnie na wymioty. Czy nie można tego przekazać w normalny sposób? Oczywiście zbrodnia jest ewidentna i to żadnej dyskusji nie podlega, ale sposób w jaki jest to pokazane uwłacza godności ludzi, którzy tam zginęli. Chcąc być jednak obiektywnym, muszę jednak oddać Chińczykom pokłon za sam sposób wykonania tego muzeum. Widać, że kosztowało ono dużo i zebrano sporo eksponatów oraz dowodów zbrodni. Nie zmienia to jednak faktu, że przesiąknięcie, znaną nam z czasów PRLu (świetnie pokazaną w muzeum w Kozłowce), propagandą niweczy w moich oczach w dużej mierze ten wysiłek. Niestety tego jednak Chińczycy pewnie sami nie dostrzegą, bo jak? Smutne to. Tak czy siak, wizytę w tym muzeum na prawdę polecam. Uczy sporo i otwiera jeszcze bardziej oczy na Chiny.\nPo wyjściu z tego muzeum moje myśli pobiegły w stronę Xinjiangu i wypędzania Ujgurów z ich domów w Kaszgarze. Powolnej acz stopniowej neokolonizacji, której głównym celem na prowincji są złoża ropy naftowej i gazu, a w miastach stworzenie sytuacji, aby to Ujgrurzy na swoich terenach stali się mniejszością narodową w pełnym tego słowa znaczeniu. Czy Ujgurom kiedyś ktoś takie muzeum wystawi? Czy ich obecne krzywdy i łamanie praw człowieka czymkolwiek się różni od tego, co Japończycy w 1937 roku zafundowali ludności Nanjingu? Szkoda słów, ale warto o tych ludziach wiedzieć i mówić o krzywdach jakich doznają. Tyle możemy dla nich zrobić, bo co więcej?\nDzień trzeci i ostatni w Nanjingu to bardziej turystyczne i komercyjne miejsca miasta – kanały, uliczki z kramami. Małe zakupy w postaci w końcu nie przeciekającej butelki na chińską herbatę, która do tej pory sprawdza się świetnie, choć już porosła ładnymi glonami ;) Za daleko się nie oddalamy, bo Jasiek po południu wraca do Szanghaju, a my wieczorem jedziemy do Xiamen, co będzie raczej sporym sprawdzianem naszej wytrzymałości – ponad 30 godzin w najtańszej klasie hard-seat. I w sumie na tym, mógłbym zakończyć naszą relację z prowincji Jiangsu, ale zostaje jeszcze wcześniej wspomniany hostel.\nMieliśmy przyjemność spać w dormitorium, bo najtańsze i dość ciepłe jak 8 osób nachucha, a to było wtedy ważne. Można też się zintegrować z innymi podróżnymi, a jednym z nich był Chińczyk-podróżnik. Ogólnie to Chińczycy podróżują z wycieczkami pakietowymi, więc ten chłopak od początku wywarł na mnie pozytywne wrażenie – moja zasada nr w Azji: „nigdy nie podążaj za masą”, co on realizował :) Ale... to chińskie ALE musi wkraść się znów w moją europejska logikę. Gdy dowiedział się, że jedziemy do Xiamen, zapytał z naturalnym zdziwieniem: „Ale po co Wy tam teraz jedziecie?” Nie ukrywam, zbił mnie z tropu. „Co jakaś epidemia AH1N1 ma tam swoje epicentrum” – pomyślałem. Jednak Chińczyk szybko rozwiał moje czarne obawy dodając chwile potem: „Przecież tam teraz nikt nie jeździ, nikogo tam nie ma. Nie ma tłumów na plażach i na wyspie! Po co więc tam się pchać?” Moje zdziwienie i radość zarazem szybko mnie otrzeźwiły. W duchu pomyślałem: „Yes, yes, yes”, a nie chcąc urazić uczuć naszego kolegi odparłem: „No tak, faktycznie może być tam trochę nudno, ale mamy już bilety na pociąg. Taki pech!” ;)\nTeraz będzie jednak lepsze. Wymiana pościeli w chińskich hostelach :D Jeśli myślicie, że za każdym razem jest to dokonywane, to polecam filmik poniżej. Głośniki na max, bo komentarz Jaśka wyśmienity.\nTak wiem, i tak ta pościel jest czysta jeśliby porównać ze standardami Indii (!!), ale szczerość i brak jakichkolwiek skrupułów Chińczyków, którzy zapewniają, że zawsze jest czyste i pachnące, mnie rozwala. Teraz już jestem pewien, że to kolejne banialuki. Aaaa hostel, o którym mowa jak dziś sprawdzałem już został usunięty z sieci HiHostels.com - jakoś mnie to nie dziwi.\nTo tyle ze wschodniego wybrzeża, czas na dobre uciec zimie. Już prawie tydzień ją mamy w Chinach, więc zdecydowanie za długo. „Wiosna, wiosna... wiosna ach to Ty” :)\nXiamen - kochana wiosna, bożonarodzeniowe ozdóbki. 2010-02-25\nAzja, Chiny, Xiamen\n... i 32 h w najtańszym pociągu\nHard seat, to najtańsza klasa chińskiego pociągu. Nazwa mówi sama za siebie. Do pociągu wsiedliśmy ok. godziny 22, zmęczeni zwiedzaniem zaśnieżonego Nanjingu. Właściwie tylko zjedliśmy kolację w postaci chińskiej zupki i ułożyliśmy się do spania. Na szczęście pociąg nie był pełen, więc mieliśmy dla siebie więcej miejsca niż zwykle. Poza tym czuwał nad nami młody konduktor, który co jakiś czas upewniał się, czy jestem dobrze nakryta moją polarową bluzą. W pewnym momencie przebudziłam się i zobaczyłam z przerażeniem, że konduktor bawi się moją „empetrójką”. Kiedy ten spostrzegł moje niezadowolenie oddał mi ją z uśmiechem mamrocząc coś po chińsku. Tutaj muszę dodać, że w Chinach jest to normalne. Ktoś bierze sobie rzecz należącą do Ciebie, ogląda ją sobie i po chwili oddaje, ale ja jakoś nie mogłam się do tego przyzwyczaić. Poza tym zawsze może zdarzyć się tak, że ta rzecz do mnie nie wróci... wolę więc reagować od razu. Ale żeby konduktor w chińskim pociągu okradał zagranicznych pasażerów... to absolutnie nie jest możliwe.\nPodróż, mimo tego, że długa, minęła nam dość szybko, m.in. dzięki temu, że na mp3 słuchamy sobie audiobooków – tym razem padło na opowiadania Frederica Forsytha i przygody Herkulesa Poirot :) Poza tym obserwacja Chińczyków, też doskonale zabija czas. A co takiego robią? Godzinami potrafią grać w karty i bardzo się przy tym emocjonują, spożywają niezliczone kilogramy, czy też litry zupki chińskiej, obgryzają kurze łapki cmokając przy tym ze smakiem, prowadzą żywiołowe dyskusje, masują się na wzajem, ćwiczą i obserwują każdy nasz ruch. W takim pociągu trzeba wiedzieć z kim się zaprzyjaźnić, bowiem zaprzyjaźniony Chińczyk będzie chciał Cię częstować tym co ma, a najczęściej są to właśnie kurze łapki, czarne jajka, lub kawałki suszonego mięsa nieznanego pochodzenia... odmówić nie wypada! My zakolegowaliśmy się tym razem z Panią, która miała tylko mandarynki. Uff! Choć jak Andrzej czasem przypomni gest Chińczyka i obdarowanie śmierdzącymi jajami, to aż na mdłości bierze. Jak z takie sytuacji wybrnąć?\nCo prawda nie jadamy codziennie w tego typu restauracjach, ale raz na jakiś czas pozwalamy sobie na taki\nluksus. Andrzej oczywiście zamówił swoje ukochane calzone. Następnego dnia Susan zaprowadziła nas na obiad do osiedlowej knajpki, gdzie z kolei można było posmakować dobrej chińskiej kuchni dosłownie za grosze, a wieczorem Andrzej z Susan zaczęli dyskutować o ebiznesie. Rozmowy trwały dość długo. Padały przykłady stron i sklepów internetowych – oboje byli w swoim żywiole. Zarówno Andrzej i Susan podsunęli sobie trochę ciekawych pomysłów, które zostały skrzętnie zanotowany – ot inne spojrzenia na biznes. Ciekawe doświadczenie. Na koniec wieczora zupełnie przez przypadek wyszło, że Susan nie może poradzić sobie z chińskimi filtrami internetowymi, więc Andrzej coś tam zainstalował i Facebook ruszył. Żebyście widzieli radość Susan, która niemal z miną małego dziecka zaczęła kontaktować się ze swoimi znajomymi z Europy :)\nW świątyni South Putuo można było zauważyć dość ciekawą chińską dyscyplinę sportową - rzucaniem pieniążkiem do celu. Zasady są takie: w ręku trzymamy monetę, którą trafić należy np. do okienka miniaturowej pagody, do napisu wyrytego w skale lub do buzi ryby z kamienia znajdującej się w przyświątynnym jeziorku. Chińczycy mają przy tym dużo frajdy :)\nU Susan wreszcie sobie porządnie odpoczęliśmy i wygrzaliśmy się na tarasie. Z chęcią zostalibyśmy tu dłużej, ale ileż można wykorzystywać czyjąś gościnność. Poza tym czeka na nas jeszcze cieplejszy Kanton, gdzie podobno największym przysmakiem są psy i koty... Andrzej już zaciera ręce... fujj!\nModa (ślubna) w Chinach! 2010-03-01\nDzisiaj coś dla dziewczyn. Będą suknie ślubne, makijaż, sesje zdjęciowe z wybrankami życia – same romantyczne chwile, ale wszystko to w chińskim wydaniu i z zachodnim tłem...\nŁaziliśmy sobie z Alicją po którymś kolejnym parku w Chinach, gdyż po dość surowych górach Karakorum nie do końca mogliśmy się odnaleźć w chińskich, zatłoczonych miastach. Szukaliśmy więc spokoju, ciszy i trochę zieleni. Jak się okazało takich miejsc też szukały młode pary, które chciały sobie zrobić sesję zdjęciową. Temat nas mocno zaciekawił. Przyznam szczerze, że szczególnie mnie, bo chińska panna młoda w „pełnym rynsztunku”, to zjawisko. Dlaczego? Dlatego, iż tym sesjom zdjęciowym towarzyszy cały sztab ludzi.\nW Polsce, jak „młodzi” robią sobie sesję zdjęciową to zwykle jedzie z nimi tylko fotograf i czasem świadkowie. W Chinach jest inaczej. Tutaj jedzie fotograf, pomocnik fotografa, ktoś od światła, pomocnik kogoś od światła, dziewczyna lub dwie od makijażu i ktoś od formowania sukni do zdjęcia lub rzucania jej „ogonem”, jakkolwiek się to zwie. Tren? Chyba jakoś tak ;)\nTakie sesje zdjęciowe robi się głównie w parkach, albo co ciekawe przy chrześcijańskich, kolonialnych kościołach. Przykładem może tu być wyspa Gulangyu w Xiamen lub brytyjsko-francuska wyspa Shamian w Kantonie, dziś nazywanym Guangzhou. Dziwne? A no może trochę dziwić, bo Chińczycy po pierwsze, że w większości są ateistami, a jeśli już wyznają jakąś religię to w 99% nie jest to religia chrześcijańska. Zapytacie więc skąd i po co to wszystko? Mój mały rozumek podpowiada mi, że to po prostu ślepe naśladowanie tego, co do Chin przybywa z zachodnimi filmami i takim też stylem życia. Wesela, białe suknie ślubne, ogromne limuzyny, romantyczne parki lub tło z kościołem chrześcijańskim. Kupy się to zupełnie nie trzyma, ale właśnie chyba o to w tym chodzi. Hallo! Jesteśmy w Chinach – nie szukajmy tu logiki, którą my znamy w Europie.\nWyobraźcie sobie, że Ty i Twoja druga połówka jesteście tuż przed ślubem. Naoglądaliście się setek zachodnich filmów, spacerujecie sobie wieczorem po Beijing Road w Kantonie i na środku deptaka trafiacie na takie oto „stoisko”. Widzicie zdjęcia, inne młode pary już omawiające szczegóły swoich sesji zdjęciowych i co? Nie wejdziecie, nie zapytacie, nie będziecie zwykle po ludzku zazdrośni, że inni mają? To taka moda, której Chińczycy bardzo ulegają i w efekcie taka sesje sobie zamawiają.\nNie obwiniałbym młodych chińskich par o tę delikatną niespójność kulturową. Trzeba pamiętać, że Chiny w sumie nie tak dawno przeżyły coś co my znamy pod nazwą „rewolucji kulturalnej”, czyli zacieranie i niszczenie tego, co z kulturą, religią i wszelkim dziedzictwem związane. W sumie więc powinna to być rewolucja antykulturalna, ale... hehe!\nDo tego dochodzi jeszcze jeden czynnik – większość młodych Chińczyków to jedynacy. Czasem rozpieszczeni - głownie ci w miastach. Patrzący zupełnie inaczej na świat niż ich rodzice. O ile w starszych pali się jeszcze jakiś duch Konfucjusza (o którym będzie innym razem), o tyle dla młodych w moim mniemaniu religią jest pieniądz i wszelki luksus jaki on ze sobą niesie.\nTu kolejny czynnik, który usprawiedliwia młode chińskie pokolenie. Gospodarka, która już dobre kilka lat rozwija się w niesamowitym tempie. Powiecie, no tak, ale przecież Chińczycy mnóstwo rzeczy robią na export – tak, zgadza się, ale pamiętajmy też, że w Chinach jest ponad 1,5 miliarda konsumentów. Ludzie, którzy są coraz bardziej nakręcani zachodnim stylem życia. Którzy żyją coraz wygodniej, coraz szybciej i coraz więcej pieniędzy, które zarabiają dość szybko, jeszcze szybciej wydają. Musi się kręcić – popyt i podaż.\nKtoś więc kiedyś w Chinach wpadł na pomysł dokumentowania tych wspaniałych chwil i młodzi w to poszli. Teraz w chińskich domach ich rodziców wiszą zdjęcia ich dzieci z takich właśnie sesji zdjęciowych. Oczywiście oprawione w kiczowatą dla nas kolorową lub jeszcze lepiej migającą ramkę. Dla nich jednak nie jest kiczowate – oni są dumni, że ich dzieciom się powodzi i że radzą sobie w życiu, jakże teraz innym niż kiedyś, gdy Chinami kierowały myśli Konfucjusza.\nRozmowy polsko-chińskie 2010-03-04\nAzja, Chiny, Guangzhou\nDo Kantonu przyjeżdżam po raz pierwszy. Słyszałem o nim dużo – świetna kuchnia, język kantoński wzbogacony o kolejne trzy tony w stosunku do TYLKO czterech mandaryńskich czy w końcu kolonialne pozostałości w postaci budynków i świątyń. Zaskoczyło mnie jednak co innego z czego nie zdawałem sobie do końca sprawy. Wysiedliśmy z pociągu jadącego z Xiamen wymięci jak rzadko. Strasznie nam się źle jechało choć ten 30-kilkugodzinny hardseat’er niczym się nie różnił od innych chińskich pociągów. Po wyjściu na ulicę stwierdziliśmy ucieszeni, iż jest tutaj ciepło, a nawet gorąco. Po raz pierwszy od Gilgit rozbieramy się do krótkich koszulek, co jak się potem okazało było zgubne.\nMoim głównym motywem, aby przyjechać do Kantonu była kuchnia. Kuchnia kantońska, o której słyszałem dużo... i głownie były to ekstremalne historie. Do opowieści pt. gotowane koty i wróble już przywykłem. Nie ukrywam, że miałem ochotę na coś innego – na „myszkę trzy krzyki”. Jak słyszałem od osoby, podobno na temacie się znającej, potrawę wspomnianą można zjeść właśnie w Kantonie. Skąd jej nazwa? Myszka ta jest oczywiście zjadana i wydaje ona włąsnie trzy krzyki – pierwszy, gdy łapiemy ją w pałeczki, drugi gdy wkładamy ją do gorącego sosu, a trzeci gdy ją połykamy. Moja wyobraźnia bardzo barwnie przedstawia tę potrawę, więc chciałem sprawdzić, czy to faktycznie prawda, czy tylko jedna z bajek na temat Chin. Udaliśmy się więc w miejsce, które w Kantonie miało być siedliskiem różnego rodzaju dziwnych restauracji kantońskich oraz przypraw z przedziwnych rzeczy. Poszukiwania trwały długo i spaliły na panewce. Powiem więcej, nawet nie znalazłem psa na rożnie czy wróbli tudzież innych ptaków niedomowych. 1:0 dla Kantonu pomyślałem i byłem trochę rozczarowany.\nBardzo natomiast zaskoczyła nas ogromna ilość suszonych grzybów i hub, które podobno wnoszą sporo do kuchni kantońskiej. Jeszcze jednym ciekawym akcentem były suszone węże, jaszczurki etc. Mimo, iż wyglądało to ciekawie, to jednak za bardzo nie pachniało i nie wiadomo co by z tym można było zrobić. Poza tym lepiej już sobie kupić wódkę wężową niż suszonego węża, bo co z takim zrobić? Kruszyć codziennie po trochu do zupki chińskiej? No w sumie można...\n- My dziś nie mamy czasu na religię. Jest tyle ciekawszych rzeczy do robienia, no i trzeba z czegoś żyć. Każdy szuka więc pracy, a jak ją już znajdzie, to jej pilnuje, bo konkurencja spora. Wielu chce wskoczyć na czyjeś miejsce – mówi Zhao.\n- A Ty co robisz i skąd znasz tak dobrze angielski? – pytam zainteresowany wywodami kolegi.\n- Nic szczególnego. Od czasu do czasu pracuję dla kilku firm jako tłumacz angielsko-chiński. Do Guangzhou przyjeżdża wielu obcokrajowców, aby nawiązać stosunki handlowe, więc potrzeba tłumaczy, ale konkurencja jest coraz większa. Tak na prawdę nie da się z tego wyżyć. Dorabiam więc stojąc pod dworcem pod dworcem i wyłapuję turystów polecając im jeden z zaprzyjaźnionych hoteli – odpowiada trochę przygaszony.\n- A z turystów lepiej się żyje? Ile dają Ci hotele od jednego turysty? – dopytuje go dalej wyraźnie zainteresowany.\n- Zwykle dostaję 100Y od pokoju – pada odpowiedź.\n- OK, to jaka jest umowa? Może i ja się załapię na taką prace, jak nam braknie pieniędzy – śmieję się do niego.\n- Umowa jest prosta. Zwykle ceny noclegów w hotelach w Guangzhou zaczynają się od 100Y. Jeśli hotel nie wyciągnie z klienta więcej, na pierwsze dobie hotelowej nie zarabia nic. Jeśli wyciągnie 130Y, ja biorę 100Y z pierwszej doby, a tylko 30Y jest dla hotelu. Dopiero z każdej następnej doby, o ile gość zostaje dłużej, hotel odrabia stratę i potem zarabia na czysto – odpowiada szczerze Zhao\n- Ale to przecież ryzykowne. Wielu gości zostaje na jedną noc. Nie próbują uciąć coś z Twojej prowizji? – pytam zaskoczony.\n- Raz próbowali, to zacząłem przyprowadzać klientów do innego hotelu. I na tym polu jest spora konkurencja, więc to akurat atut dla mnie. Pewnie widziałeś, że tu w okolicy hoteli jest mnóstwo – dostaję szybką ripostę.\n- No tak, to prawda. Sam miałem spore pole do popisu i w końcu osiągnąłem stawkę, która mnie interesowała – mówię\n- Hehe, szkoda że Was nie namierzyłem, to bym sobie zarobił coś, bo teraz turystów mniej. Nie ma sezonu. A ile płacicie? – śmieje się i nagle staje się szybko poważny.\n- 80Y za dwójkę – mówię z nieukrywanym zadowoleniem.\n- O! To chyba byłeś mocno zdesperowany, albo w hotelu pusto. Jakby mieli zajętą połowę pokoi to na pewno byś takiej ceny nie dostał – mówi szybko Zhao z pewną nutką fachowości w tonie głosu i kończy rozmowę.\n- Muszę lecieć, dziewczyna na mnie czeka. Do jutra – żegna i oddala się pośpiesznie.\nTo w końcu Kanton czy Guangzhou? 2010-03-07\nKanton jest specyficznym miastem na warunki chińskie. Po pierwsze ze względu na język, pod drugie ze względu na języki obce i po trzecie ze względu na stosunki z Zachodem.\nJęzyk kantoński zdecydowanie różni się od języka chińskiego inaczej nazywanego mandaryńskim. W kantońskim mamy 7 tonów, co czyni go ekstremalnie trudnym do nauczenia i sprawia, że sami Chińczycy mają nieraz spore problemy z dogadaniem się między sobą. Co więcej imiona ludzi zapisywane w znakach chińskich w języku mandaryńskim czyta się inaczej niż w kantońskim i tworzy się jeszcze większy zamęt. Ja z moim ubogim chińskim zupełnie sobie w Kantonie nie radziłem. Posiłkowałem się językiem migowym i językiem, co ciekawe, angielskim.\nWierzcie lub nie, ale Kanton to miasto, na ulicach którego dość łatwo można trafić na ludzi mówiących po angielsku. Oczywiście to nie jest tak, że większość ludzi mówi po angielsku, nawet nie większość, do których by się przypadkowo podeszło. Jednak gdy skanujemy wzrokiem chodnik pełen przechodniów i szukamy Chińczyka, który wygląda na takiego, co może angielskim władać to rzadko kiedy takowy delikwent obchodzi nas bokiem lub macha ręką w charakterystyczny sposób – zwykle grzecznie pytają po angielsku, jak mogą pomóc. Na początku może przez pierwsze dwa dni myślałem, iż mamy po prostu szczęście, ale kolejne 4 dni sprawiły, iż utwierdziłem się jeszcze mocniej w tym przekonaniu, że Chińczycy tutaj są po prostu lepiej wyedukowani. Powodem tego stanu rzeczy może być fakt, iż do Kantonu przyjeżdża bardzo dużo obcokrajowców, aby nawiązać stosunki handlowe z Chinami. W prowincji Guangdong, której Kanton jest stolicą jest niezliczona liczba fabryk i zakładów, które produkują wiele z pośród importowanej przez nas „chińszczyzny”. Wiele osób więc uczy się angielskiego, który daje im szansę na pracę lub na lepszą pracę, czego przykładem może być moja wcześniejsza rozmowa z Zhao.\nSprawa kolejna – nazwa miasta. Pewnie zauważyliście, że używam zamiennie nazwy Kanton i Guangzhou. Ta pierwsza to nazwa lepiej znana w Europie i zaszczepiona nam przez kolonializm. Ta druga to chińska transkrypcja w pinyin. W Europie używa się obie zamiennie, w Chinach oczywiście funkcjonuje głównie nazwa Guangzhou.\nDawny Kanton to jedno z pięciu miast tzw. traktatowych, które miały prawo od 1842 r. prowadzić handel z zagranicą. Umowa ta została podpisana po przegranej przez Chińczyków I Wojnie Opiumowej. Stosownie do ustaleń traktatowych Brytyjczycy i Francuzi wybudowali na Wyspie Shamian swoje zgromadzenia kupieckie, wille, domy, kościół, później banki, co do dziś dość wyraźnie odróżnia wyspę od reszty miasta. Wyspa ta stała się więc niepodlegającą juryzdykcji chińskiej enklawą europejską, skąd Brytyjczycy i Francuzi kierowali handlem i wysyłali towary na Zachód.\nGuangzhou stało się też jednym z pierwszych miast chińskich, które najszybciej skorzystało na ekonomicznym otwarciu się Chin na Zachód. Mowa tu o nowej polityce Deng Xiaoping’a wprowadzonej w końcówce lat 70 zeszłego wieku, która zmieniła Chiny w Fabrykę Świata i obecnie jednego z największych „graczy” na świecie. Głównym atutem miasta był śródlądowy port morski i bliska odległość do jeszcze wtedy brytyjskiego Hong Kongu. Dziś port w Guangzhou jest 3 najważniejszym w Chinach po Szanghaju i Shenzen i znajduje się w światowej dziesiątce portów pod względem tonażu surowców przez niego przesyłanych.\nWszystko to sprawia, że Guangzhou jest wręcz napakowane różnego rodzaju sklepikami, sklepami, marketami, galeriami, biurowcami i wieżowcami. Życie w mieście wręcz buzuje, a ludzie, ma się wrażenie, że biagają zamiast chodzić. Na pierwszy rzut oka dla wszystkich podróżników sprawia to wrażenie dość negatywne, wręcz odpychające i sporo osób miasto szybko opuszcza tym bardziej, że do najtańszych ono nie należy. Jednak jeśli przeczekamy pierwsze 2-3 dni złapiemy klimat miasta i zaczniemy podążać jego rytmem, to stwierdzimy, że coś tu nie gra. Chwilę temu byliśmy na komercyjnej ulicy handlowej z wieżowcami, których czubki chowają się w chmurach, a teraz jesteśmy w jakimś zapyziałym prowincjonalnym miasteczku. To właśnie jest urok tego miasta. Z minuty na minutę „krajobraz” zmienia się nie do poznania i teraz widzimy pordzewiałe rowery zamiast połyskujących skuterów, zakurzone sklepiki zamiast szklanych galerii czy bezzębnych starców w miejsce szykownie ubranych biznesmenów. Stare dotyka nowe, jednak oba żyją swoim tempem.\nWieczorem spotykam się z Zhao, żeby trochę pogawędzić o Chinach:\n- Jak udała się randka? – pytam zaczepnie.\n- Fajnie, poszliśmy do parku i puszczaliśmy latawca, a potem oglądaliśmy amerykański film, którego premiara ma być za 3 tygodnie – odpowiada uradowany Zhao.\nPokiwałem ze zrozumieniem głową i zacząłem drążyć temat, który mnie bardziej interesował:\n- Masz konto na Facebooku, bo ja nie mogę ze swojego tutaj korzystać. Strona się nie wyświetla – podchodzę go delikatnie.\n- Tak, tak. Filtry! Ale one w Chinach są bardzo słabe i można to obejść przez serwery proxy. Wiesz jak to działa? – pyta z uśmieszkiem.\n- Tak, coś słyszałem. Ale po co to wszystko? – zgłębiam temat.\n- Heh... to dla bezpieczeństwa, tzn. tak twierdzi rząd, ale ja wiem swoje. Oni blokują wszystkie takie zachodnie strony, aby nam utrudnić kontakt z ludźmi z Zachodu. Mój rząd lubi kontrolować przepływ informacji i blokuje dostęp do zachodnich serwisów społecznościowych, nad którymi nie ma kontroli. Pewnie znasz sprawę Tybetu. Ostatnio doszedł Xinjiang – to nie wygodne tematy dla chińskiego rządu. Ja, jako Chińczyk nie powinienem o tym wiedzieć. Jeszcze zacznę dopytywać o szczegóły i dołączę do opozycyjnej organizacji – tłumaczy Zhao.\n- Są takie w ogóle w Chinach? Słyszałem, że się z nimi już rozprawiono – pytam zdziwiony.\n- Częściowo masz racje, ale nie wszystko udało się rozbić, poza tym powstają nowe. Mnie to jednak nie interesuje – ucina szybko, jakby nie chciał wejść na pole minowe.\n- Zhao, a Ty nie boisz się ze mną o tym rozmawiać? Przecież my się prawie w ogóle nie znamy – pytam go szczerze.\n- Ale niby co ja powiedziałem, co by mogło świadczyć przeciwko mnie? A Ty nie boisz się ze mną rozmawiać? Myślę, że masz więcej do stracenia – uśmiecha się.\n- Znaczy się co? Naszą rozmowę może ktoś nagrać i oskarżyć mnie o szpiegostwo i działanie przeciwko interesowi Chin – pytam lekko zbity z tropu.\n- Skąd znasz to określenie? U nas to najczęstszy zarzut polityczny. Działanie na szkodę interesowi państwa – powtarza jeszcze raz mój znajomy Chińczyk i kontynuuje: Kiedyś wierzyłem, że to Zachód wysuwa jakieś fałszywe wnioski np. w sprawie Tybetu. Od kiedy znam angielski dużo do mnie dotarło i przeżyłem swoiste rozczarowanie. Nie wiem jak to określić, ale uszło ze mnie powietrze. Cała ta bańka mydlana, która jest nadmuchiwana w nas od dziecka w szkole podstawowej i dalej, nagle zniknęła. Nie mogłem odnaleźć się w tym świecie – cicho wyznaje Zhao.\n- Nie chciałeś stąd wyjechać? – pytam.\n- Jak? Pochodzę z biednej rodziny, gdyby nie mój upór i to, że nauczyłem się angielskiego sam to pewnie zasuwałbym od świtu do nocy w jakimś sklepie, albo co gorsze w fabryce. Żyję z tygodnia na tydzień tłumacząc i zarabiając na noclegach turystów. Jestem zdrowy więc jest ok, ale nie wiem co będzie potem. Na pewno nie ma mowy o wyjeździe za granicę, bo trzeba mieć paszport i zaproszenie. Nie znam nikogo, kto mógłby mi pomóc to załatwić, a nie mam na tyle pieniędzy, aby to opłacić na lewo – kończy smutno Zhao.\nW tym samym czasie przy stoliku obok siada trzech Chińczyków i Zhao traci chęć na rozmowę na niewygodne tematu. Chciałem go jeszcze zapytać o wybory w partii komunistycznej. Jak to wygląda, bo od innej osoby w Chinach dowiedziałem się, że tam w grę wchodzą dziesiątki, a czasem i setki tysięcy dolarów. Kupuje się stanowiska, fotele i potem przez okres kadencji odzyskuje się „zainwestowany” kapitał, co szerzy korupcję w Państwie Środka. Może porozmawiamy o tym następnym razem, bo teraz już tylko mogliśmy pogadać o pogodzie i nudlach.\nNastępnego dnia z Alicją pojechaliśmy do miejscowości Foshan, która leży godzinę jazdy od dworca autobusowego w Kantonie. Przewodnik mieliśmy z roku ubiegłego i jak podawał miała tam być dzielnica ze starą zabudową, klimatyczne zaułki i urocze uliczki. Zastaliśmy już tylko ruiny.\nNadchodzi nowe oblicze południowych Chin, heh... jeśli już mamy to nowe oblicze oglądać, to stwierdziliśmy, że wybierzemy się na główny deptak Kantonu, czyli Beijing Lu. Ulica podobna do Nanjing Lu w Szanghaju – też rozświetlona mnóstwem neonów, kolorowych reklam i udekorowana najbardziej szykownymi sklepami w mieście. To co jednak na Beijing Lu w mojej opinii było najciekawsze, to przykryty grubym szkłem dawny bruk tej ulicy. Ładnie podświetlone i dobrze przedstawione starsze wersje Beijing Lu dawały wyobrażenie, jak ta ulica wyglądała na przestrzeni kilkuset poprzednich lat. Jeśli coś takiego udałoby się w końcu zrobić w Krakowie z częścią Rynku – byłoby to na pewno super atrakcją miasta.\nNasza przygoda w Kantonie powoli dobiega końca. Jak się dowiedziałem ostatniego dnia naszego pobytu, targ z psami, kotami, różnego rodzaju gadami etc. dalej w Kantonie istnieje, tylko został przeniesiony do dzielnicy Baiyun. Było już za mało czasu, aby tam pojechać, a bilety na autobus były już kupione. No nic, trzeba będzie faktycznie jeszcze kiedyś wrócić do Kantonu.\nPo wyjeździe z Kantonu napisałem do Zhao maila, ale do dziś na niego nie odpowiedział. Może faktycznie się czegoś przestraszył. Ciekawe, może następnym razem jak przyjadę na dworzec kolejowy do Kantonu, to właśnie Zhao mnie zaczepi i zaproponuje nocleg za 130Y. Oczywiście Zhao, to fałszywe imię, tak aby czasem się ktoś nie połapał.\nWieże diaolou wokół Kaipingu 2010-08-24\nAzja, Chiny, Kaiping\nZ Kantonu zrobiliśmy mały skok do miasta Kaiping. Co prawda samo miasto zbyt dużo do zaoferowania nie ma, ale okolice to istny raj dla osób, które lubią architekturę pomieszanych styli – chińskiego i zachodniego. Wioski wokół Kaipingu to enklawa rezydencji obronnych, które zostały wybudowane na początku XX wieku. Właścicielami tych rezydencji byli Chińczycy, którzy wracali z emigracji z Australii i USA do ojczyzny po tym jak złoża złota w wymienionych krajach się wyczerpały, a „gorączka złota” ustała. Część z wracających Chińczyków została po prostu wypędzona np. z Kaliforni, czego przykładem może być tzw. Chinese Exclusion Act pochodzący z 1882 r. Początki wieku XX niestety do najspokojniejszych nie należy i wracający Chińczycy, dość zamożni jak na tamte czasu, budowali rezydencje w postaci wieży warownych. Pozwalało to na obronę i przede wszystkim na wypatrzenie zawczasu bandytów planujących najechać ich posiadłości. Wszystko to czyni sprawia, iż budynki te przyjęły głównie formę wież. Wyglądają one niezwykle malowniczo powtykane tu i ówdzie pomiędzy pola ryżowe lub do połowy zarośnięte jakimiś chaszczami. W 2007 roku zespół czterech wiosek, ale w okolicy jest ich znacznie więcej, został wpisany na listę UNESCO. Dlaczego? A no powodem, jak podaje komisja nominacyjna, było podkreślenie przenikających się elementów architektury tradycyjnie chińskiej z zachodnią, przywiezioną zza wielkiej wody. Wieże diaolou były budowane wtedy z nowego materiału jakim był beton. Poza wieżami są też inne budynki mieszkalne – niskie i piętrowe. Część z nich w obecnym czasie jest dalej własnością prywatną i np. zwiedzając sobie wioskę Majianglong tuż przy ślicznie odrestaurowanych wieżach „państwowych” można zobaczyć też ładnie zachowane w tym samym stylu prywatne domostwa dalej zamieszkiwane lub kolejne, w których trzyma się śmieci lub stare graty. Wygląda to dość dziwnie, ale w chińskich realiach dziwić nie powinno. Ja osobiście już przywykłem i śmieci nie robią na mnie żadnego wrażenia, nawet jeśli tuż koło mnie wrzucane są wprost do rzeki z zaparkowanego na moście samochodu ciężarowego. Ot takie różnice kulturowe :) Wracając jednak do wiosek. Z Kaiping najlepiej jest się tam dostać tuk-tukiem. Płaci się delikwentowi około 30-50Y i obwozi on kilku wybranych wcześniej wioskach. My wybraliśmy te, do których nie płaci się biletów wstępu. Te najsłynniejsze obwarowane są biletami w wysokości 70Y, czyli 10USD, więc sobie darowaliśmy.Trafiliśmy za to do jednej, w której chińska telewizja akurat kręciła kolejny film i niestety strażnik nie chciał nas wpuścić. Użyliśmy jednak tym razem sprytu zamiast forsować bramę siłą. Zadzwoniliśmy do Susan z Xiamen, która wręcz nas zaklinała, że jak czegoś będziemy potrzebować w dalszej naszej podróży po Chinach, to mamy bezzwłocznie dzwonić. Okazja nadarzyła się wyśmienita. Połączyliśmy więc telefonem komórkowym Susan z Panią przy kasach biletowych. Podyskutowały chwilę, po czym Chinka wyciągnęła z zza pasa swój radiotelefon i coś wymamrotała po chińsku. Dostała zwrotną odpowiedź i uśmiechnęła się do nas ochoczo. „Macie pozwolenie od mojego szefa na wejście pod moją opieką na plan filmowy”- wydusiła dość ciepłym tonem. Oczy przetarliśmy ze zdziwienia, ale oczywiście z okazji skorzystaliśmy i już po 10 minutach marszu byliśmy w sercu czego, co można nazwać planem filmowym. Zwoje kabli, około 20 kamer, aktorzy i cały personel z obsługi technicznej. Kręcono kolejny film z rodzaju Bruce’a Lee - wieże te świetnie się do tego nadają. Pokręciliśmy się trochę, aby za dużo nie przeszkadzać i nie nadwyrężać gościnności i pojechaliśmy do innej wioski – Majianglong. Ta była zupełnie spokojna i tak na prawdę prawie cała dla nas poza jedną wycieczką, która akurat wychodziła, jak my wchodziliśmy. Na szczęście wieże diaolou nie cieszą się wielką sympatią pakietowych wycieczek chińskich, więc mimo, iż są wpisane na listę UNESCO, to nie ma tam tłumów i gorąco je polecam, bo są naprawdę oryginalnymi okazami bez chińskiej mani kolorowania i przyozdabiania nie wiadomo czym. Wieczorem wróciliśmy do Kaipingu, skąd następnego dnia przetransportowaliśmy się do Zhanjiang. Tam szybka decyzja czy jechać na Hainan czy w stronę Kunmingu. Zdecydowaliśmy nie tracić czasu na chińsku kurort i po kilkunastogodzinnej podróży chińskim pociągiem dotarliśmy do Kunmingu, gdzie zabawiliśmy ponad tydzień w doborowym towarzystwie i w iście domowej atmosferze. Powiedziałbym więcej – w hawajskiej atmosferze, ale o tym już w następnym odcinku :)\n2_koty\t(10.03.2010 22:56) +1\t+ - + -\nBardzo dziwnie czyta się wasze podróże spod kocyka ;-)\nWielkie dzięki za nie i czekam na ciąg dalszy.\nAlicja i Andrzej lub Andrzej i Alicja ;)


Cechy użytkowe scalają się funkcją tych sprzętów do wskazanych prac przeładunkowych w budownictwie, portach, stoczniach, na statkach, w kolei, bądź warsztatach pracy. Istnieje dużo rodzajów żurawi.\nZainteresowały Cię treści zawarte w tym tekście? Jeśli tak, to czytaj także traki taśmowe analogiczne informacje, tyczące się tego sektora. Przejdź do nowej witryny.\nŻurawie Wrocław stacjonarne to dźwignice komponujące się z przymocowanych na stałe do baz słupów, na jakich przymocowano wysięgniki osiągające ruch obrotowy (sprzedaż żurawii). Kąt obrotu wysięgnika może być zawężony parametrami żurawia, ale może także wynosić pełne 360o. Po obrotowym wysięgniku przesuwa się wciągnik, będący podzespołem podnoszącym bagaże.\nŻuraw samojezdny jest dźwignicą która służy do przesuwania ciężarów, zamontowanym na podwoziu samojezdnym, mająca wysięgnik który może wykonywać ruch obrotowy, a również ruch obniżenia, oraz wznoszenia. W większej części przypadków wysięgnik ma normowaną długość i możliwość teleskopową. Takie żurawie Wrocław określone są w szczególności do ruchu po drogach publicznych o utwardzonej nawierzchni. Pewna część, w stosunku od własności systemu jezdnego podwozia może poruszać się po obrębie o nieutwardzonej nawierzchni.


Nowa „Biedronka” prawie gotowa\nNowa „Biedronka” prawie gotowa\nTuchola już za chwilę będzie miała nową placówkę handlową, niestety, ta nie jest polska, cóż, trudno…\nFirma dokonała badań rynku i wyszło jej, że ta inwestycja będzie opłacalną. Wykupiła prywatny grunt, władze gminne musiały się zgodzić i już jest, choć do oficjalnego otwarcia potrzeba jeszcze trochę czasu. Ten upłynie szybko, bo widać wyraźnie, że trwają prace wykończeniowe i lada chwila do sklepu trafią klienci. Kiedy już podwoje zostaną otwarte, to „stara” Biedronka, ta przy Warszawskiej, przejdzie remont… nareszcie.\nCzy tasiemcowe kolejki przejdą do historii, podobnie jak wiecznie zatkane ciągi komunikacyjne? Czas zdecyduje, ale widać wyraźnie, że będziemy mieli do czynienia ze standardem równym „Biedronkom” z Człuchowa… chyba.\nPrevious „Kościelna ścieżka” – separator (aktualizacja)\nNext Gostycyński TELESKOP i komunikat


Interweniowali ponad 160 razy - miedziowe.pl\nStart Lubin Interweniowali ponad 160 razy\n12 niegroźnych kolizji, 60 wystawionych mandatów, zatrzymanych trzech nietrzeźwych kierujących. W ciągu długiego, majowego weekendu funkcjonariusze w całym powiecie lubińskim przeprowadzili w sumie 167 różnego rodzaju interwencji. Mimo, to tegoroczną majówkę lubińska policja zalicza do tych spokojniejszych.\nPodczas majówki nad bezpieczeństwem mieszkańców powiatu lubińskiego czuwali policjanci różnych pionów. - W naszym regionie odnotowano 12, niegroźnych kolizji. 60 kierowców zostało ukaranych mandatami\nkarnymi, w tym do sądu trafiło 19 wniosków o ukaranie - wylicza Sylwia Serafin z lubińskiej komendy. - Pomimo wielokrotnych apeli policjantów o trzeźwość, znalazły się osoby, które zdecydowały się wsiąść za kierownicę swoich pojazdów po spożyciu alkoholu. Jeden z nich nie dość, że kierował autem osobowym mając w organizmie 1,3 promila alkoholu, to posiadał potrójny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Mężczyzna odpowie przed sądem - dodaje policjantka.\nMajowy weekend to nie tylko wzmożony czas pracy policjantów ruchu drogowego. Od 30 kwietnia do 3 maja br. funkcjonariusze przeprowadzili 167 różnego rodzaju interwencji. - W wyniku prowadzonych działań mundurowi zatrzymali na gorącym uczynku przestępstwa - osiem osób - podsumowuje aspirant sztabowa.\n1. Dodane przez Glos, w dniu - 04-05-2022 15:43\nBardzo dobrze więcej takich AKCJII\n2. Dodane przez Do kom 1, w dniu - 04-05-2022 20:44\nPopieram, wiecej kontroli predkości oraz skrzyżowań z sygnalizacją świetlną. Na leśnej już nawet miejskie autobusy mają w poważaniu czerwone światło.


Techniki pracy ze zwierzętami użytkowymi: bydło, świnie, owce, kozy EPUB — BodogLife.EU\nTechniki pracy ze zwierzętami użytkowymi: bydło, świnie, owce, kozy EPUB\nNauki matematyczno-przyrodniczeBuer HubertPalzer AndreasGehrke Marek\nJak pobrać Techniki pracy ze zwierzętami użytkowymi: bydło, świnie, owce, kozy EPUB?\nTytuł Techniki pracy ze zwierzętami użytkowymi: bydło, świnie, owce, kozy EPUB jest dostępny w wersji: PDF, DOC, MP3, EPUB, MOBI\nTechniki pracy ze zwierzętami użytkowymi: bydło, świnie, owce, kozy EPUB Coraz wyraźniej uświadamiamy sobie, że rola układu pokarmowego nie ogranicza się do trawienia. Z wielką radością powitałbym jego próbę stworzenia typowo batalistycznej książki podobnej do Stalowej kurtyny V. Sugestie te są szeroko znane w psychologii biznesu, gdyż należą do sfery behawioralnej aktywnego twórcy pracy, czyli pracownika, także w przypadku samozatrudnienia. Twórcy takich sposobów odchudzania za każdym razem mówią ci, co i kiedy wolno ci jeść, a czego musisz się wystrzegać. Ekspedycja naukowa doktora Carla Randa przepada bez wieści w amazońskiej dżungli. Wytwórca metamfetaminy leży w szpitalu w stanie krytycznym, a jego pozbawione opieki dziecko przyciąga uwagę Stephena Holdera, przykrywkowca z wydziału narkotykowego. Akcja pędzi jak szalona, czytelnik nie ma okazji się nudzić, ale trzeba oddać, że zdarzają się fragmenty, głównie te opisujące więź łączącą Elliota i jego mamę Josie, które sprzyjają refleksjom. Odebraną dziecku przez szaleństwo matki, przez sierociniec, przez seksualną przemoc. Mąż, który usiłuje traktować żonę tak, jak kolegów z pracy na pewno nie będzie szczęśliwy w małżeństwie. Lovecrafta i gwarantuję Wam, że nigdzie indziej nie spotkacie się z czymś takim. Poradnik Joanny Piłatowicz zapozna Cię ze skuteczną metodą zebrania funduszy na swój cel. Przy okazji zamierza zadać Vetasowi kilka pytań na temat jego wielce tajemniczego pracodawcy, ale każda odpowiedź prowadzi nieodmiennie do nowych niewiadomych. Nagrodzona Srebrną Kaczką SDRP za odwagę w opisywaniu mafii. Mimo upływu czasu dramatyczne przeżycia są wciąż żywe. To nie jest pierwsza biografia Putina, ale ta jest najbardziej aktualna. ) Na pobojowisku powieści, między nikłymi jeszcze obszarami eseju i reportażu Wańkowicz odkrył własny kontynent. Niektóre uciekały, inne skuszone perspektywą ogromnych pieniędzy decydowały się na wszystko. „Wszystko, co w tobie kocham” to książka romantyczna. Mimo że zrobiła karierę w Wiedniu jako prawniczka, urodziła dwoje dzieci i żyła w dostatku, odczuwała pustkę i brak sensu, zwłaszcza że jej małżeństwo istniało właściwie tylko na papierze. Odpowiednie przygotowanie się do zmian powinno stać się, w najbliższych miesiącach, priorytetem polskich podmiotów, współpracujących z podmiotami powiązanymi. Techniki pracy ze zwierzętami użytkowymi: bydło, świnie, owce, kozy EPUB Podczas wyprawy po choinkę jego samochód grzęźnie w śniegu. Z niniejszego opracowania można dowiedzieć się m. Otrzymał Złoty Krzyż Zasługi. Młody emigrant z Polski robi błyskotliwą karierę w strukturach agencji Mossadu w Tel Awiwie. Przejęty przez Brytyjczyków w ramach rozliczeń wojennych, stał się na 150 lat kolonią angielską, by w 1997 r. W mieście panoszą się okrutni mordercy, magiczne istoty żerują pod osłoną nocy, a wrogowie podchodzą coraz bliżej. Pomiędzy zwątpieniem i nadzieją jest cały ocean niespełnionych marzeń oraz zawiedzionych oczekiwań. Fragment opowiadania „Ostateczna nagroda”. Zawiera także bogactwo prawdziwych, inspirujących historii z życia osób cierpiących na zaburzenie po stresie traumatycznym. Odrzucając na chwilę na bok kwestię samej wyprawy - Alma Katsu tworzy skomplikowane, niejednoznaczne postacie, za którymi stoją fascynujące, nierzadko poruszające historie. Barwnie napisane dzieje miłości małżeństw dynastii Jagiellonów, wywodzącej się od Władysława II Jagiełły, wielkiego księcia litewskiego i króla Polski. Ani że dostała pracę w tutejszym muzeum. przyjaciół z gliwickiej policji. Podziwiana za urodę, kochana za zaangażowanie w akcje dobroczynne. 000 myśli w ciągu dnia oraz zjada w ciągu roku około tony jedzenia (i że jej oczekująca dziecka macocha, Annabel, robi wszystko, by ustanowić nowy rekord). Jak i skąd wykradano je do Niemiec? W jaki sposób szukał ich po wojnie Roman Hrabar, który odkrył przed światem zbrodniczą działalność ośrodków hodowli białej rasy? Czy można mieć dwie matki albo nagle nie mieć żadnej? Jak pokiereszowane dzieciństwo wpłynęło na dalsze losy dzieci Lebensbornu?Po latach ofiary tamtych zdarzeń opowiadają autorce swoje zdumiewające, dramatyczne i pełne zaskakujących konsekwencji historie…„A więc można było i tak: mieć jasne włosy, błękitne oczy, odpowiedni rozmiar czaszki i kości policzkowych. Opisuje etapy prowadzące od zakochania do miłości i ryzyko niepełnego podejścia do zagadnienia seksu. W jednych i drugich, choć tak różnych, takie same. Nauczysz się tworzyć takie gry, jak:– Maze Runner (Więzień labiryntu): uciekamy z labiryntu!– Snaaaaaake (Wąąąąąż): pożera jabłka i ucieka przed własnym ogonem– Asteroid Breaker (Łamacz asteroidów): rozbija skały z kosmosu– Fruit Slicer (Krajacz owoców): klon gry Owocowy Ninja®– Brick Breaker (Pogromca cegiełek): nowa wersja gry Breakout®, czyli klasycznej gra w rozbijanie cegiełek– Platformer: gra inspirowana przez gry SuperMario Bros®Nauka programowania nie powinna być sucha i okropna. Annabeth ma w kieszeni dar od matki, który otrzymała z żądaniem: „Idź za Znakiem Ateny.\nFaktem jest, że statystyki są alarmujące. Historia Jerzego jest dowodem na to, jak niebezpieczne są narkotyki, to ostrzeżenie, o którym każdy z nas powinien pamiętać. Część teorii, za pomocą których próbował objaśnić te wydarzenia, wiązała «boskie wtargnięcie» ze Związkiem Radzieckim” – Nikołaj Karajew. W książce – obok odpowiedzi na ważne pytania – czytelnicy znajdą również nastrojowe zdjęcia, które wprowadzają w dobry nastrój, wywołują uśmiech i wzbudzają pozytywne emocje. Po przeczytaniu całości stwierdzam, że to dobrze, że wszystko zostało opisane tak dokładnie, bo dzięki temu czytelnik wszystko jest w stanie zrozumieć, np. Pewnego dnia, po kilkunastu latach, przebywający w Nowym Jorku Nicolas otrzymuje z Australii list w różowej kopercie napisany przez córkę Seriny. Postanawia zwrócić się o wsparcie do swojego dalekiego krewnego, doradcy cara. Jeszcze przed chwilą rozmawiała o czymś ze swoim synem, a teraz okazało się, że Tommy zniknął. Jej autor wiele uwagi poświęca procesowi powojennego ukrywania i fałszowania prawdy o polskim udziale w holokauście. Pragniemy, by nasze dzieci były ciepłe, kochane, szczere, dobre, pozytywne, odpowiednio przystosowane i radosne. Irlandczyk, mieszkający w Polsce ze swą, jak mówi, Praktyczną Śląską Żoną. Autor autobiograficznej trylogii „Boso, ale w ostrogach”, 2Pięć lat kacetu”, „Na marginesie życia”. Dwa sposoby narracji, dodające klimatu. Hal Arkowitz i Scott Lilienfeld od roku 2006 prowadzą „Scientific American Mind” rubrykę „Fakty i fikcje” poświęconą psychiatrii i psychologii. Tylko ona może uratować go przed depresją. „Georges Kass w książce «Wino, kobiety i śpiew» opisuje powszechność zjawiska zwanego muğūn w kulturze i literaturze arabskiej wieków średnich, tolerancyjność społeczeństwa abbasydzkiego oraz dyskusyjność purytanizmu islamu klasycznego. To tylko wymyśleni, fikcyjni bohaterowie. W aneksie książki zamieszczono tłumaczenie Australijskiej Skali Syndromu Aspergera, która może być wykorzystana we wstępnej diagnozie tego zaburzenia. W tej książce zdradzę na to sprawdzone sposoby – te, które działają i w które absolutnie wierzę” – dr Marcin Ambroziak Dr Marcin Ambroziak przedstawia procedury korygujące konkretne mankamenty urody, jak i te, które pozwolą po prostu dłużej cieszyć się młodym wyglądem. Sądzi, że nadal mieszkają razem i są szczęśliwi. „W promieniach słońca przesuwają się pasma i smugi naszego życia związane z cierpieniem, rozkoszą, rozpaczą, bólem, radością i lękiem – pomiędzy nimi przebiega smuga cienia śmierci. Sprzedaż towarów w zestawach jest w ostatnim czasie szczególnie kontrolowana przez organy podatkowe. Pod czujnym okiem niesamowitego Pana Kleksa oraz jego gadającego szpaka Mateusza, chłopcy spędzają całe dnie na zabawach i uczeniu się niesamowicie ciekawych i praktycznych rzeczy! Na obiad jedzą kolorowe szkiełka i malowane potrawy, swoje sny przechowują w sennych lusterkach, a największą nagrodą jest dostać piegi Pana Kleksa. Autor książki pochodzi z Korei Południowej – kraju, który za życia dwóch pokoleń dokonał największego skoku cywilizacyjnego w historii. O ile Montse nie była aż tak brana pod uwagę w dwóch poprzednich tomach, tak tutaj ulega to znacznej poprawie. Wszystko zmieniło się, gdy przypadkowy turysta został odnaleziony martwy na szlaku prowadzącym na Czerwone Wierchy. Każdemu z nas da do myślenia. A także wysoką cenę, którą za ten sukces zapłacił. Dlaczego właśnie w tym momencie ona zdecydowała się wyjawić swój sekret? A on ją opuścił, nie ważne, że tylko na krótko? Zniknięcie Anny dodatkowo komplikuje i tak trudną sytuację w jakiej obydwoje znaleźli się. medycyny niekonwencjonalnej. Nieprawidłowe wypełnienie formularzy powoduje powstanie niewłaściwych zapisów na poszczególnych kontach osoby ubezpieczonej. Grażyna Torbicka, Zbigniew Boniek, Ania Kuczyńska, Jan Rokita, Jacek Pałasiński, Janusz Kaniewski i Sergiusz Stochmiałek opowiadają, jak można w Polsce żyć po włosku. Bartłomiej Dobroczyński, Instytut Psychologii UJ. Niebezpieczna miłość, gwałtowna nienawiść, szalona zazdrość, opętana podłość, skrywana wrogość, stają się udziałem bohaterów powieści. Nauka ma mroczne oblicza, lecz stają się one takie tylko i wyłącznie dzięki ludziom i to oni są odpowiedzialni za to co z sobą niesie!Gdzie przebiega cienka linia pomiędzy teorią, a praktyką? Co jesteśmy w stanie zaakceptować i jakie koszty możemy ponieść by urzeczywistnić swoje marzenia? Czy osiągnięcia naukowe powinny mieć pierwszeństwo przed rozsądkiem? Peter James, przy pomocy napisanej przez siebie książki, zadaje te pytania i wiele innych, między innymi związane z etyką naukowego postępu oraz badań. Bowiem winna jest pogoda, a nie miasto. Poznasz też historię porażek i sukcesów związanych z wdrażaniem Six Sigma, czytając zamieszczone tu studia przypadków. W końcu znajdzie się ktoś, kto polubi nas za to, jakimi jesteśmy, a nie jakimi ktoś chciałby, abyśmy byli. Hahahaha! To mógł wymyślić tylko Junior Brand Manager. Zaskoczył swoich rodziców opisami i mało znanymi szczegółami o niebie, dokładnie pasującymi do tego, co podaje Biblia, a przecież nie mógł ich stamtąd znać, bo jeszcze nie umiał czytać.\nOblicza śmierci. Tom 38. Ukryta śmierć MP3\nWojna bogów EPUB\nMowa ojców potrzebna od zaraz. Fińskie spory o język narodowy w pierwszej połowie XIX wieku Audiobook\nFantasy Wars - poradnik do gry EPUB\nBusz tuż tuż EPUB\nJak cię widzą, tak cię piszą. Sztuka autopromocji w mediach społecznościowych Audiobook\nGwiazda Południa MOBI\nMesjasz Diuny DOC\nDrakensang: The Dark Eye - poradnik do gry MP3\nCiężar właściwy. Tom 7 PDF\nTrzecia ludzkość. Tom 3. Głos Ziemi EPUB\nWojna, obraz, propaganda. Socjologiczna analiza plakatów wojennych MP3\nModa na miłość MOBI\nMetody uwodzenia EPUB\nJak zdrowo i pięknie żyć, czyli ekoporadnik MOBI\nBiblioteki cyfrowe: tworzenie, zarządzanie, odbiór EPUB\nWakacje z Martinem EPUB\nUwięziona w raju MOBI\nZła krew MP3\nSzarlotka pachnąca marzeniami Audiobook\nSkoki narciarskie 2004 - poradnik do gry EPUB\nHorror show Ebook\nMatka Natura EPUB\nUpalne lato Kaliny MOBI\nNegocjacje dla prawników. Prawo cywilne MOBI\nStara Słaboniowa i Spiekładuchy EPUB