Kilka słów o Archives - Gabriela Gargaś - Pisarka - Oficjalna Strona\nPani to ma dobrze, proszę pani…\n“Pani to ma dobrze, te książki sobie Pani pisze…” – ano piszę. I mam się dobrze, dziękuję, chociaż niekiedy i mi bywa źle. Spełniam się zawodowo, bo nie tylko piszę, ale także pracuję na pół etatu. Nic mi z nieba nie spadło. Poświęcam mnóstwo czasu na to moje pisanie. Przez dobrych kilka lat więcej wkładałam ( czasu, energii, pracy) niż wyjmowałam ( chodzi o sprawy finansowe, bo bądźmy szczerzy, pisarz też chce na swojej książce zarobić). I denerwują mnie takie przytyki, że ktoś coś ma, a ja nie mam. Też wielu rzeczy nie mam, ale nie wytykam komuś, jeśli ten ktoś to ma. Może sobie na coś zapracował, a może dostał w spadku, a może czekał pół życia, na to, by odchować dzieci i wyruszyć w podróż marzeń, a może z tych podróży zrezygnował, by wybudować sobie swój dom.\nNie czuję się kimś wyjątkowym, ot zwykła kobieta, ze swoimi radościami, problemami, smutkami, która pewnego dnia postanowiła, że napisze książkę. Napisałam jedną, drugą i dziesiątą. Jestem z tego dumna i się tego nie wstydzę.\nKiedy zaczęłam pisać książki, moim marzeniem było wydanie zbioru opowiadań, Każdego dnia. Pamiętam jak się to wszystko zaczęło. Pewnego dnia, kiedy patrzyłam w okno przyszło mi na myśl zdanie, które stało się później początkiem opowiadania: „ Każdego dnia coraz wiecej jest w moim życiu wątpliwości, znaków zapytania”. I właśnie wtedy wpadł mi do głowy pomysł, by zebrać kilku autorów i stworzyć zbiór opowiadań zaczynających się od słów : „Każdego dnia”. Pomyślałam również, że fajnie by było, aby pieniądze z książki przekazać na szczytny cel. Tylu jest wokół nas ludzi, którzy potrzebują wsparcia a także pomocy finansowej. Nawiązałam kontakt z Markiem Kamińskim, polarnikiem, podróżnikiem, autorem książek a także założycielem Fundacji i tak to się zaczęło… Jednak od pomysłu do wydania antologii minęło dwa lata. A bo Wydawca nie chciał wydać zbioru, a drugi się rozmyślił, a bo jak to tak, bez wynagrodzenia? I trzeba było znaleźć graficzkę, która za darmo zrobi grafiki. Bo to, bo tamto. Dwa lata walczyłam o ten zbiór i w końcu w 2014 roku został wydany.\nZa pieniądze z pierwszej książki kupiłam spacerówkę, na tyle mi starczyło. Dziewięć miesięcy mojej pracy i miałam wózek. 😉 Nie narzekałam, nie poddawałam się. Napisałam drugą książkę i kolejną. I czasem jest mi przykro, że ktoś sobie po mnie jedzie, że ktoś inny wysyła anonimowe wiadomości. Wiem, nie tylko ja tak mam, hejt to zjawisko powszechne, którego nie mogę zrozumieć. Rób człowieku swoje, a zapewniam Cię, że i Tobie będzie lepiej. Dlaczego o tym piszę, bo mnie pewne rzeczy wkurzają, pewnych rzeczy wciąż nie mogę pojąć, a inne nieustannie zadziwiają. Ale dość smucenia.\nTak sobie ostatnio pomyślałam, że jestem w fajnym miejscu życia, do którego sobie sama przytruchtałam. Czasami biegłam szalonym pędem, innych razem musiałam przystanąć, by zaczerpnąć tchu. Pisanie, to jest to co kocham i dobrze mi z tym. Ile razy rzucałam je w diabły, by po kilku dniach powrócić do notatek i stworzyć kolejną powieść. Ile razy mówiłam, to moja ostatnia książka, ale potem zrodził się nowy pomysł i kolejny.\nKiedyś pracowałam w dużej korporacji. Nie po drodze mi było z tym, co robiłam, i zrezygnowałam. Rzuciłam tę pracę, bo coś mi w sercu mówiło: „to nie to”.\nZmiany są w życiu ważne, aby nie skostnieć, nie zmarnieć jak ten kwiat, co to mu susza dokucza. Ale pamiętaj: od nadmiaru wody też zgnije. Na wszystko jest pora i nic nie dzieje się przypadkiem. Czasami trzeba jednak dopomóc losowi. Bardzo dużo zależy od nas samych, od tego, jakie podejmujemy wybory, jakie osoby do siebie przyciągamy, w jaki sposób odbieramy otaczającą nas rzeczywistość. A co, jeśli się nam pomyli? Skręcimy z wyboistą drogą? Należy dać sobie prawo do pomyłek, a z drogi zawsze można zboczyć. I można sobie popłakać, tupnąć nogą, a nawet wrzasnąć na całe gardło, nie musimy tylko zacieszać, karmić się pozytywną energią . Tak to nie działa, a bynajmniej ja nie wierzę w takie rozpromienione słodko pierdzące wszechobecne szczęście.\nNie ma tak, że jest zawsze dobrze, bo nie jest. Czasami jest tak źle, że mamy ochotę zakopać się pod pierzyną i przeczekać jakąś katastrofę. I nic nam nie pomoże , ani pozytywna energia wysyłana w kosmos, ani sto motywujących słów. Ale tak to już w życiu jest… W życiu musi być zachowana równowaga. 😉\nKażdego dnia dziękuję za to co mam! Chociaż są takie dni, że wstaję lewą nogą i jakoś trudno mi czuć wdzięczność. 😉 Wtedy sobie pomarudze, popsiocze pod nosem… Pogadam, jak to mi źle, bo wszystko mi się wali na głowę. A czasami wątpię…\n“Każdego dnia, coraz wiecej jest w moim życiu wątpliwości, znaków zapytania. Czy to wszystko ma sens? Czy moje życie jest pełne? A może powinno być pełniejsze? Zabawniejsze? Pozbawione normalności? Bardziej zwariowane? Czy dokonałam dobrych wyborów? Wybrałam właściwą drogę? Czy nie zrobiłam za mało? Bo przecież zawsze można zrobić więcej…\nKoniec lata zawsze mnie rozczulał. Słońce już tak nie grzeje, a liście przybierają barwy zardzewiałego złota. Szłam pospiesznie w stronę przytulnej kawiarenki, w której umówiłam się z Karolem. Karol jest moim znajomym. W przyszłym roku kończy osiemdziesiąt lat. Jego żona umarła kilka lat temu. Nie znałam jej, jednak słyszałam o niej tyle opowieści, że czuję się jakbym ją kiedyś poznała.\nUlica wiła się wśród starych kamienic. Dookoła panowała cisza mimo iż było samo południe. Wydawać by się mogło, że świat na chwilę zmrużył oko. Doszłam do stolików i zobaczyłam Karola. Żółte promienie słońca świeciły mu prosto w twarz. Zmrużył oczy, po czym lekko odchylił się na krześle. Ściągnął okulary, wyjął z kieszeni chusteczkę i zaczął przecierać szkiełka. Podeszłam do niego i go uściskałam.\n– Tylko nie dziadku. – lubił jak zwracałam się do niego po imieniu.\n– Przepraszam – poprawiłam się natychmiast.- Witaj Karolu.\n-Masz jakiś problem? – zapytał, a ja się zaczerwienilam. Ostanio spotykaliśmy się tylko wtedy kiedy ja miałam na to ochotę, albo wpdałam w kolejny dół, albo kiedy miałam kiepski nastrój.\n– Przejdźmy się. – zproponował. Niezdarnie odsunął krzesło.\n– Nie zamówimy kawy?\n-Ja już swoją wypiłem. – łobuzersko się uśmiechnął.\n-Będziemy chodzić po cmentarzu? – zapytałam zdziwiona, kiedy przeprowadził mnie przez cmentarną bramę.\n– Cmentarz to dobre miejsce na spacery – stwierdził.- Otwarta przestrzeń gdzie panuje niezmącona cisza.\nPo ciele przeszły mnie dreszcze. Zimne posągi, zamiast żywych ludzi i ta cisza lekko mnie przerażały.\n– Spójrz na ten grób – Karol wskazał na porośnięty mchem, zaniedbany nagrobek. Płyta była popękana. Widać, że grobu nikt już dawno nie odwiedzał.\n– Zapomniane czyjeś istnienie. Jakaś historia, która kiedyś się wydarzyła. Pozostała tylko wyryta data. Początku i końca.\nSzliśmy chwile w milczeniu.\n– O co chodzi? – zapytał.\n– Sama nie wiem, co mi jest. Chyba ostatnio wszystko w moim życiu jest takie przewidywalne, normalne.\n– A co jest złego w normalności? – zmrużył oczy.\n– Tak jakby czegoś mi brakowało, jakiś zawirowań, może więcej ekscytacji.\n– Z ciebie.\n-Czy twoje życie zawsze było takie jak chciałeś by było?\n– Nie. – odparł z rozbrajająca szczerością. – Podobnie jak ty chwilami odczuwałem, że czegoś mi w tym życiu za mało. Nie zrobiłem oszałamiającej kariery, często brakowało nam do pierwszego, nie zawsze było kolorowo, czasami wręcz nudno, szaro-buro. Tylko, że patrząc na to moje życie z perspektywy czasu stwierdzam, że byłem wielkim szczęściarzem. Może właśnie dzięki tej normalności, zwyczajności było mi dobrze. Kiedy poznałem Martę oszalałem ze szczęścia. Nie mieliśmy wiele. Malutką dwuizbową chatkę. Składane łóżko, stolik, kredens i dwa taborety, to był cały nasz dobytek. – Karol przystanął. Zaczął szperać w kieszeni marynarki. Po chwili wydobył z niej portfel, z którego wyjął pożółkłą, starą fotografię. Na zdjęciu widać uśmiechniętą parę młodą stojąca na tle kosciółka.\n– To my. – mężczyzna uśmiechnął sie przez łzy. – Marta sama uszyła sobie suknię ślubną, a ja pożyczyłem garnitur od brata. Ten dzień był najszczęśliwszym dniem w moim życiu. A potem zaczęły się kolejne dni. Na świecie pojawiały się dzieci. Jedno po drugim, cała gromadka. Marta starała się jak mogła. Kochała swoje pociechy nad życie. Dziergała dla nich sweterki , czapeczki i szaliki. Jej miłości nie zabrakło również dla mnie. Kiedy dzieci już spały siadaliśmy w naszym małym ogródku i piliśmy mleko, wtuleni w siebie niczym kociaki. Oczywiście były też gorsze chwile, kłótnie, obrażanki, pyskówki. Ot, życie młodej pary, które nie było jakieś nadzwyczajne, a tym bardziej usłane różami.\nStarałem się być dobrym ojcem i mężem, chociaż nie zawsze mi wychodziło. Wstawałem w nocy i przykrywałem dzieci, kiedy się rozkopały, tuliłem do siebie kiedy miały kolkę, rozwieszałem pranie. Od czasu do czasu zrywałem dla Marty kwiatki. Bez w maju, w lipcu maki. Kiedy wracałem do domu, po cieżkim dniu w pracy, ona zawsze była uśmiechnięta, mimo iż wiedziałem, że i ona ciężko pracowała. „ Już jesteś” – mówiła, po czym wtulała się w moje ramiona. Wiesz, że moja żona nigdy się nie skarżyła. „ Dobrze jest. Jesteśmy zdrowi, mamy siebie. Czyż to nie cudowne?” -mawiała. Po czym podsuwała mi pod nos talerz z obiadem. Najbardziej lubiłem pierogi, z kapustą i grzybami. Podsmażane, polane skwareczkami. Wiedziała o tym doskonale, dlatego co sobotę miałem mój przysmak. I wtedy…- jego głos się załamał – kiedy szła do szpitala. – Wtedy też mi narobiła tych pierogów. „Ale nie trzeba”- powiedziałem. Wiedziałem jak bardzo źle się czuła. Machnęła tylko ręką. „ Jutro jest przecież sobota. Zrobię więcej to sobie zamrozisz” To były ostatnie pierogi w jej wykonaniu. – otarł łzy z policzka. – Nasza miłość była zawarta w prostych gestach. Kiedy Marta odeszła, zrozumiałem jakim byłem szczęściarzem, a moje życie było pełne. Powiem ci coś, co jest oczywiste, ale nie zawsze zdajemy sobie z tego sprawę: życie jest krótkie. Każdy żyje swoje życie tak jak chce. Jedni zakładają rodziny, inni podróżują. Najważniejsze w tym wszystkim jest by odnaleźć swoją drogę, nie zatracić siebie. Nie marnować czasu na rzeczy na które nie mamy najmniejszej ochoty. Często nie doceniamy zwyczajnych rzeczy. Może jestem zbyt stary, by zrozumieć dzisiejszy świat, ale pewne rzeczy się nie zmieniają. Pewne wartości wciąż są aktualne. – fragment pochodzi ze zbioru opowiadań:”Każdego dnia”\nKilka słów o - 01/19/2019\nTyle razy odchodziło ode mnie. Czekałam na nie z utęsknieniem. Zapominałam. Tyle razy zapomniałam… A nie powinnam. Powinnam pamiętać cię wyraźnie. Czuć cię. Zapachy, smaki, przeszłe emocje… To wszystko już za mną. Wracasz. Nocą, we snach. Uśmiecham się do ciebie.\nPamiętasz ten uśmiech od ucha do ucha i nos nakrapiany piegami i taniec boso na trawie mokrej od porannej rosy? I to jak zrywałam peonie. Kocham te pękate kwiaty o bladoróżowych płatkach. I zapach chałki z samego rana, który wyganiał małą dziewczynkę z łóżka. Zajadała ją ze smakiem, popijając ciepłym mlekiem, z którego mama wcześniej zdjęła tłusty kożuch. I pamiętam tę pościel wykrochamloną na sztywno, która powiewała cały dzień na wietrze. I ogień w kominku w zimowe wieczory. Dziadziuś z kosza wyjął suche polana i ułożył na krzyż. Po czym sięgnął po podpałkę, gazetę i zapałki. Ogień rozbłysł w kominku. Palone drewno zasyczało. Ogień trzaskał, a ona wyobrażała sobie, że słyszy głosiki zaczarowanych elfów. Po chwili po pokoju rozlało się przyjemne ciepło. Babcia przyniosła “kakałko” i korzenne pierniczki, oblane grubą warstwą mlecznej, czekoladowej polewy. I mała dziewczynka jadła pierniczki, a polewa trzaskała jej pomiędzy zębami. I razem z babcią chichotały, bo przecież mama nie pozwalała jeść słodyczy przed kolacją.\nI pamiętam pierwsza miłość, burzliwą, słodką, namiętną, która miała wypisane szaleństwo na twarzy. I te pocałunki w maju, pod kwitnącym kasztanem. Oburzone spojrzenia nadętych matron, kiedy nie mogliśmy od siebie rąk oderwać. I ten chłopak zrywał tej dziewczynie naręcza bzu.\nPamiętam, choć czasem zapominam. Bo dziś jest inaczej. Też radośnie. Bo słyszę :”mamoooo! Gdzie skarpetki?” Bo mi kwiaty storczyka zakwitły i tak się cieszyłam, a po chwili je szlag trafił, bo piłka w nich wylądowała. Niechcący. 😉\nJa tez robiłam dużo rzeczy niechcący, a inne chcący. Bo chciałam, tle rzeczy chciałam, a może nie powinnam? Ale teraz uśmiecham się na ich wspomnienie.\nOdchodzisz i wracasz. Pozwalam Ci odejść. Nie można niczego i nikogo zatrzymywać na siłę. Siedzisz sobie na dnie mojej duszy, w zakamarku serca. Wiem, że kiedy będę chciała, wrócisz. Z dźwiękiem jakiejś melodii, w czyimś uśmiechu, w zapachu bzu.\nMoje WSPOMNIENIE. Napisane drukowanymi literami…Bo jesteś warte wielkich liter , ochów i achów! 🙂\nKilka słów o - 05/09/2018\nTOP 3 filmy, które mnie wzruszyły\nOglądam różne filmy, różne mnie w danym momencie życia wzruszają. Uwielbiam filmy tzw wyciskacze łez. Kocham oglądać piękne zdjęcia w filmie. Lubie też, kiedy film wyzwala we mnie różne emocje.\n“Życie ukryte w słowach”\nPlatforma wiertnicza na środku morza, o którą rozbija się dwadzieścia pięć milionów fal, i gdzie wydarzył się wypadek. Hanna to samotna kobieta, która skrzę tnie skrywa swój sekret. Na wszystkie sposoby próbuje zapomnieć o przeszłości. Przyjeżdża na platformę aby opiekować się mężczyzną, który w wyniku wypadku przejściowo stracił wzrok. Rodzi się pomiędzy nimi przyjaźń, więź pełna sekretów, prawdy i kłamstw, bólu i radości, która na zawsze odmieni ich życie. Między okaleczonymi przez los i ludzi Josefem i Hanną zaczyna nawiązywać się nić porozumienia, chociaż oboje mają różne temperamenty i marzenia.\nTo film o przeszłości, która potrafi prześladować, o przyjaźni. A nade wszystko o sile miłości, także tej która przydarza się w najstraszniejszych życiowych sytuacjach.\nTo historia oparta na faktach. A ja uwielbiam historię oparte na faktach Ten film zapewnił mi porządną porcję wzruszeń. Przez większą część filmu nie mogłam przestać płakać. Filmwzruszył mnie podwójnie, gdyż jako matka , zadawałam sobie pytanie. A co jeśli moje dziecko, by się zgubiło?\nPięcio letni Saroo gubi się na stacji kolejowej w prowincjonalnym mieście w Indiach. Szukając w panice swojego starszego brata wsiada do pobliskiego pustego wagonu, w którym wycieńczony zasypia. Budzi się setki kilometrów dalej w pędzącym przez góry i lasy, opuszczonym wagonie. Wysiada ponad tysiąc kilometrów od domu w Kalkucie. Nie zna nazwy miasteczka, z którego pochodził, ani dialektu regionu do którego trafił. Szybko znajduje się na ulicy. Trafia do ośrodka a stąd do pary Australijczyków. Dwadzieścia lat później, postanawia odszukać utraconą mamę i rodzeństwo.\nWzruszające, słodko-gorzkie kino.\n“Cudowny chłopak” to wzruszająca opowieść o odmienności i trudnościach, jakie z niej wynikają. Bohaterem filmu jest chłopiec, który od urodzenia ma zdeformowaną twarz. Inność nie pozwala mu normalnie funkcjonować wśród rówieśników, dla których Auggie jest „odmieńcem”.\nFilm wzrusza do łez, ale udaje mu się to osiągnąć swoją bezpretensjonalnością i szczerą wiarą w to, o czym opowiada.\n“Cudowny chłopak” przede wszystkim opowiada o tym, że w gruncie rzeczy ludzie z natury są dobrzy, tylko trzeba umieć to dobro z nich wykrzesać, by mogło ujrzeć światło dzienne. Nawet, jeśli ktoś zachowuje się źle, raniąc przy tym innych, to ma w sobie potencjał, by zmieniać się na lepsze.\nNieważne kim jesteśmy, dokąd zmierzamy, jak wyglądamy, ważne abyśmy potrafili na siebie spojrzeć z życzliwością i szacunkiem. Abyśmy nikogo nie osądzali, nie znając jego historii.\nI choćbyśmy uznali film za bajkę, to jednak naładowuje akumulatory i daje wiarę, że życie jest piękne , a my powinniśmy doceniać to co mamy. A mamy naprawdę dużo. Choćby dwie ręce, dwie nogi. Codziennie się budzimy, oddychamy. Możemy podziwiać świat. Delektować się smakiem kawy.\nUważam, że nasze dzieci powinny chodzić do kina na takie filmy.\nKilka cytatów z filmu:\n“Wszyscy powinniśmy przynajmniej raz w życiu dostać owację na stojąco, bo przecież każdy z nas zwycięża ten świat”.\n“Dziwna sprawa, że czasem okropnie się czymś przejmujemy, a okazuje się, że to nic wielkiego”.\n” – …I pamiętaj, nikogo się nie bój\n– Tato, dlaczego mówisz szeptem?\n– Boje się mamy”\nA Ciebie jaki film ostatnio wzruszył?\nKilka słów o - 04/25/2018\nLubię kiedy w domu pachnie drożdżowym ciastem\nLubię zapach drożdżowego ciasta. Kojarzy mi się z dzieciństwem. Pamiętam kiedy, babcia wstawała skoro świt i piekła dla nas drożdżowe ciasto. Dzisiaj ja wstaję o czwartej rano, by zamieszać ciasto na chleb i bułeczki czy chałkę czy inny drożdżowiec, który przyjdzie mi do głowy :-). Nie wstaję tak wcześnie, bo lubię, ale dlatego, że o czwartej piętnaście zaczynam pisać. Ciasto rośnie, ja popijam kawę i piszę , kiedy mam spokój i ciszę , a cały dom jeszcze sobie śpi powstają różne historie.\nO szóstej trzydzieści wstawiam ciasto do piekarnika, by po czterdziestu minutach wyjąć je cieplutkie, świeże, pachnące.\nJeśli ktoś ma ochotę zapraszam do mnie 🙂\nPrzepis na mojego ulubionego drożdżowca, sprawdzony podaję poniżej.\nNie wiem skąd go mam , pewnie z inetrnetu. Trochę zmodyfikowałam i wychodzi zawsze pyszny;-)\nCiasto jest bardzo delikatne, puszyste i lekko kruszące się. Idealne na śniadanie lub podwieczorek. Można je jeść bez niczego, ale wyśmienicie smakuje z konfiturami. U mnie domowej roboty ( sliwkowe, jagodowe luz z czarnej porzeczki)\n3–5 łyżek cukru\n25 g oleju lub masła roztopionego\nDo miski wsypuję mąkę, dolewam mleko, cukier, drożdże (suszone wrzucam bezpośrednio, świeże rozrabiam w mleku i wlewam). Nastepnie dodaję masło, dwa jajka, i mieszam. Następnie wyrabiam ciasto ręką, aż będzie elastyczne i gładkie jak plastelina. Niekiedy podsypuję jeszcze mąką.Wkładam do miski i odstawiam w ciepłe miejsce. Przykrywam lnianą ściereczką. Powinno zwiększyć swoją objętość dwa razy, czas wyrastania ciasta to mniej więcej jedna do półtorej godziny.Wyrośnięte ciasto wyjmuję, składam na pół i wkładam do formy keksowej wyłożonej papierem do pieczenia. Ponownie odstawiam, aby podrosło ( pół godziny – 40 min). Smaruję roztrzepanym jajkiem z odrobiną mleka i wstawiam do nagrzanego na 180°C piekarnika, piekę ok. 35–40 minut\nKilka słów o - 03/20/2018\nKilka słów o - 02/23/2018\n“Popatrzyłam na babcię z podziwem. Moja silna, kochana babunia. Chwyciłam jej dłoń w swoją rękę. Jej szorstka i spracowana dotykała mojej – młodej i gładkiej. Kiedy byłam małą dziewczynką, babcia najpierw smarowała dłonie kremem cytrynowym, żebym nie czuła szorstkości jej skóry.\nZastanawiałam się nad tym, czy babcia Zosia czasem marzyła. Każda z nas przecież czasami marzy – o tym, żeby było jej lżej, żeby wyjechać na wakacje do innego kraju. Ale jeśli marzyła, to nikt nie wiedział o jej marzeniach i pragnieniach. I może nawet po cichutku w nocy płakała? Miała swoje tęsknoty, a jednak nie roztkliwiała się nad sobą. Pchała wóz z radościami i problemami przed sobą, pod górkę i z górki. Twarda, silna kobieta. Uparta, kochana, wyrozumiała.\nBabcia Zosia od sześćdziesiątki nosiła chustkę na głowie, siwiutkich włosów nie farbowała, zaczesywała je w kok. Nigdy się nie malowała i biegała po zakupy w męskich półbutach. Tuliła nas i rozpieszczała. Zawsze miała schowane w szafce galaretki, obsypane cukrem, których szczerze nie znosiłam, ale przy babci zawsze zachwycałam się ich smakiem. Babcia Marysia wydawała mi się jakaś niepogodzona z losem. Smutna i melancholijna, podczas gdy babcia Zosia była zawsze uśmiechnięta. Nie narzekała na zły los, złych ludzi, chociaż przecież i ją dotknęła wojna. Fakt, że babcia Zosia miała wtedy osiem lat, ale na pewno wojna i na niej odcisnęła piętno.\n– Babciu? – zapytałam kiedyś babcię Zosię. – Może zafarbuję ci włosy?\n– Żebyś ładnie wyglądała. Kiedyś byłaś taką piękną kobietą.\n– Byłam młoda, brylowałam. Teraz przyszła starość i jestem babcią.\nNigdy nie widziałam babci Zosi, by stała przed lustrem i ze smutkiem spoglądała na swoje twarz odbicie, czy też doszukiwała się kolejnych zmarszczek lub narzekała na nadprogramowe kilogramy. Brała brała od życia to, co jej oferowało.\n– Usiądź, dziecko – nakazała mi.\nSpojrzałam jej w oczy. Była prostą kobietą, ale w jej oczach widziałam mądrość.\n– Zygmunt – przeżegnała się – świeć Panie nad jego duszą, był cudownym mężczyzną, który kochał mnie taką, jaką byłam. I może dlatego nigdy nie przywiązywałam takiej wagi do wyglądu. Lubiłam dobrze wyglądać, jak każda kobieta, ale to nie było najważniejsze. Są rzeczy ważne i ważniejsze…\nUśmiechnęła się pod nosem.\n– Miałam pięcioro dzieci. Zdajesz sobie sprawy ile przy nich miałam roboty?\nSkinęłam twierdząco głową.\n– Nie było dla mnie taryfy ulgowej. Mieliśmy duże gospodarstwo, którym trzeba było się zająć. Zygmuś sam by nie podołał. Mieliśmy do pomocy dwóch chłopaków ze wsi, ale obrobić takie pole, tyle hektarów, nie było proste. Liczyła się każda para rąk. Pracowałam w polu równo z chłopakami i Zygmusiem, nawet wtedy, kiedy byłam w dziewiątym miesiącu ciąży. A kiedy już wiedziałam, że będę rodzić, poszłam kury nakarmić i prosiaki. Krowy wyprowadziłam na pastwisko i dzieciakom obiad przygotowałam. A kilka godzin potem urodziłam. I znów do roboty z niemowlakiem przy piersi. I nie narzekałam. Byłam szczęśliwa, że powitałam na świecie kolejne dziecko, że dzieciaki najedzone, że Zygmuś w polu popija zimny kompot z mirabelek. Życie mnie doświadczyło, jak każdego, ale nie mam o to pretensji do nikogo. Przeżyłam przecież tyle pięknych chwil. Byliśmy szczęśliwą rodziną. Nawet wtedy, kiedy dotykały nas nieszczęścia, zawsze trzymaliśmy się razem. Właśnie to jest w życiu ważne – rodzina, jaka by ona nie była. Straciliśmy najstarszą córkę, Janinkę. Była dobrą dziewczyną, pomagała w opiece nad dzieciakami, nabijała swojemu tacie, a twojemu dziadkowi fajkę i często wieczorami rozmawiali. Ale pewnego ranka zaczęła kasłać krwią. Zygmuś pojechał z nią do lekarza. Ten stwierdził, że to zapalenie oskrzeli. Podał leki, ale one nic nie pomagały. Pojechaliśmy do innego lekarza, kazał stawiać bańki. Stawialiśmy, ale kaszel nie przechodził, był coraz bardziej uporczywy, a z każdym kaszlnięciem pojawiała się krew. Nie odstępowaliśmy Janeczki na krok. Siedzieliśmy przy jej łóżku na zmianę. Umarła pewnej ciepłej wiosennej nocy. Bardzo przeżyliśmy jej śmierć. Pochować własne dziecko to największa strata, jaka może spotkać człowieka. Wiem, że są rzeczy ważniejsze od pindrzenia się przed lustrem i jest większy dramat niż rozpaczanie nad kolejną zmarszczką. Co swoim bliskim może zaoferować kobieta goniąca za tym, by być piękną? Życie dla urody, podziwu, pieniędzy jest marną egzystencją. Bo czymże są pieniądze? Cyferkami na koncie, wydrukowanymi śmiesznymi papierkami. A uroda? Ona przemija, choćbyś nie wiem ile botoksu sobie wstrzyknęła i ile farb na włosy położyła, młodość przemija. Życie przemija i to jest fakt. A czym jest czas poświęcony bliskim? Wszystkim. Jest wszystkim tym, co najlepsze.” – ” A między nami wspomnienia”\nBabcia to radość. Moja babcia jest zawsze uśmiechnieta. Zaraża wręcz tym śmiechem. Babcia to dobroć. Nie znam drugiej takiej osoby, która miałaby w sobie tyle empatii. Pościel krochmali na sztywno i wywiesza nawet zimą na podwórku „by przeszła wiatrem i świeżym powietrzem”. Zawsze mi powtarza, że ludzie są dobrzy, tylko czasami im się coś pomyli. I ma prawo się pomylić, każdemu z nas”. Nie ocenia, a daje dobre rady :”Zrobisz z nimi co zechcesz, ale ja muszę ci to powiedzieć”. Babcia to piękno. Moja babcia jest piękną kobietą, pięknym człowiekiem.\nDziadziuś zaszczepił we mnie miłość do książek. To on czytał mi baśnie braci Grimm, Andresena czy Brzechwę. To on woził mnie swoim czerwonym dużym fiatem niczym księżniczkę ( i nawet z przodu mogłam siedzieć) na różne przejażdżki. Przebaczał drobne przewinienia i dawał zaskórniaki.\n“Moja miłość do twojego dziadka była zwyczajna, ale prawdziwa – opowiadała. – Już pod koniec naszego związku była tak samo stara jak i my. Z potarganymi, siwymi włosami, z pomarszczoną twarzą, bezzębna, ale wciąż uśmiechnięta, w pocerowanych ciuchach, ale wciąż dumnie prężyła pierś. To była miłość złożona z codzienności, garści wspomnień, z tysiąca radości, z kilkudziesięciu smuteczków, z niedopowiedzianych zdań, z bliskości, ze zrozumienia i z kompromisów.” – “Droga do domu”\nKilka słów o - 01/21/2018\nNie daj sobie wmówić, że coś z Tobą jest nie tak\nWe współczesnym świecie, każdy gdzieś biegnie, rozpycha się łokciami. Wciąż zmieniają się technologie, modele telefonów, a ludzie zajęci są nieustanną pogonią za tak zwanym szczęściem i sukcesem. Jeśli ty się zatrzymasz, zostaniesz popchnięty, zepchnięty. Ktoś po Tobie sobie przejedzie. W tej gonitwie jeden chce być lepszy od drugiego, a co najgorsze jeden mówi drugiemu jakie to jego życie powinno wyglądać. Ciotki i pociotki, wujkowie, bliscy i dalecy znajomi, a także nieznajomi dumają nad tym, dlaczego Marysia ma wspaniałego męża i duży dom, a Zuza gorzej trafiła. Basia ma ciepłą posadkę w biurze, oj i dobrze zarabia, a Gabrysia pisze książki.\nJedni mają swoje życie, a inni żyją cudzym. Wchodzą w to jego życie z brudymi buciorami i udzielają rad.\n” – A ty, co? Co dzisiaj tak leżysz?\n– A, bo chcę poleżeć?\n– Ale jak to? Jest sobota, posprzątaj, ogarnij, nagotuj na cały tydzień”\nEpizod drugi :\n” Bądź zwycięzcą! Walcz!”\n” A ja będę sobie dzisiaj przegranym i pobeczę sobie.”\n” A dlaczego?”\n” Bo jestem człowiekiem”\nPorady zawsze są w cenie, ale warto je odpowiednio filtrować czy flirtować z nimi.\nKiedy miałam dwadzieścia lat, pewna Pani powiedziała mi, że sukcesu na pewno nie odniosę, bo za wolno odbieram telefony. Ba, jeśli dalej tak pójdzie to nie zostanę dobrą asystentką działu obsługi klienta. Odbywałam wówczas staż w pewnym call center. Co ciekawe trzy lata później byłam asystentką działu obsługi klienta w innej firmie, ale fakt, oszałamiającej kariery nie zrobiłam. 🙂 Potem jeszcze wiele razy słyszałam, że coś ze mną jest nie tak. Bo to jestem za wysoka, bo raz za chuda, raz za gruba, za głupia, za bardzo sie wymądrzam, bo to, bo tamto. Do tej pory niekiedy słyszę takie teksty.\n“- Piszesz książki? Dla kobiet?” – ha ha ha.\n” A, to siedzisz sobie cały dzień w domku. Co to za praca?” : – ha ha ha.\n” A taka ta książka? Eeeee…Ja bym inną napisała.”\nNapisz, nikt Ci nie broni, a nie dumaj, myśl, narzekaj. Przed Tobą tyle dróg, wybierz swoją.\nNie daj sobie wmówić, że coś z Tobą nie tak, a to co robisz nie ma sensu. Nie jesteś zupą pomidorową, żeby Cię wszyscy lubili. Nie muszą Cie lubić, nie muszą uważać, że to co robisz ma sens, ważne, że Ty tak uważasz. A ludzie… Cóż, niektórym sprawia jakąś dziwną satysfakcję, to kiedy wbiją komuś przysłowiową szpilkę.\nNikt w Ciebie nie uwierzy, jeśli Ty w siebie nie uwierzysz.\nJa uwierzyłam. Wierzę, że mogę dużo, chociaż nie zawsze mi to łatwo przychodzi.\nMiewam gorsze dni. Wczoraj był jeden z tych dni. Ale nawet jeśli, ktoś wczoraj by mi powiedział: ” Gabryśka, coś z Tobą jest nie tak”\nOdpowiedziałabym :”Odwal się ode mnie”\nNiektórzy lubią pisać nie tylko sobie ale i innym scenariusze. Ale to Twoje czy moje życie i nikomu nic do tego. Bo to my mamy być szczęśliwi, a nie sąsiadka obok.\nSpójrz za siebie jak wiele dokonałaś, by znaleźć się w tym miejscu, w którym jesteś. Jak wiele musiałaś się nauczyć. Spójrz na te wszystkie wydarzenia, które bolały, ile łez wylałaś, ile razy zaklęłaś w duchu, ile razy wywróciłaś się na zakrętach.\nNie pozwól, by ktokolwiek obniżał Twoją wartość, raniąc Cię słowami. Są słowa, które zabijają marzenia, słowa sztylety, które ranią głęboko. Ale to tylko słowa. Ulotne słowa.\nA Ty jesteś niesamowitą kobietą, jedyną w swoim rodzaju. Kobietą ze swoimi uśmiechami, marzeniami, humorkami, gorszymi dniami. Kobietą, która tańczy w deszczu i sięga po gwiazdy.\nUwielbiam film : ” W pogoni za szczęściem”. Obejrzałam go kilkanaście razy i zawsze wzrusza mnie tak samo.\nPozwolę sobie zacytować słowa, które zawsze podnoszą mnie na duchu:\n“Nie ganiaj za ludźmi. Rób swoje i pracuj ciężko.\nOdpowiedni ludzie, Ci którzy pasują do Twojego życia, pojawią się sami i zostaną.\nNie daj sobie wmówić, że coś z Toba jest nie tak. Kto może wiedzieć o Tobie więcej niż Ty sam?” – “W pogoni za szczęściem”\nKilka słów o - 01/13/2018\nKochani, właśnie pracuję nad nowym projektem. Zostałam przez Was zmotywowana i…. Będzie się działo.\nJuż wkrótce o nim usłyszycie!\nJeśli jesteście zainteresowani zostawcie swój adres email w Newsletterze ( dostępny na stronie bloga) , a w swoim czasie otrzymacie maila z powiadomieniem co , gdzie i kiedy 😉\nNiespodzianka została już odryta. Więcej na jej temat możecie się dowiedzieć, klikając na TEN LINK.\nKilka słów o - 01/11/2018\nRobię to, co lubię i dobrze mi z tym. Piszę…\nCo robię? Piszę. Jeszcze osiem lat temu nie miałam w planach napisania książki. Byłam w ciąży. W pierwszych miesiącach musiałam leżeć, a że nie lubię bezczynności, postanowiłam napisać książkę. Miała być jedna i nigdy więcej kolejnej. Ale „nigdy nie mów nigdy”. Napisałam drugą i potem kolejną. Oczywiście na początku nie zarobiłam kokosów i do tej pory nie zostałam milionerką. 🙂 Początkowo moje książki nie były na listach bestsellerów empiku, ani żadnych innych listach :-). Stały sobie na półeczkach księgarni. Ale to był mój mały sukces. Samą odpowiedź od Wydawcy uważałam za coś niesamowitego. I tak pomału, pomalutku, machina się kręciła, ja stukałam w klawiaturę komputera i zaczęłam wydawać kolejne książki. Moje książki są w „topce” empiku ich sprzedaż rośnie, współpracuję z dużymi Wydawcami, ale kiedyś tak nie było.\nCzy miałam znajomości na rynku wydawniczym? Żadnych. To nieprawda, że Wydawcy wydają tylko książki znanych i poczytnych autorów. Wydają też debiutantów. Co i raz na rynku wydawniczym pojawia się ciekawa debiutancka powieść, którą warto przeczytać. Ja sama uwielbiam czytać “nowe ” nazwiska.\nMój debiut przeszedł bez echa, niezauważony, a jednak pojawił się kolejny pomysł na drugą książkę. Potem napisałam trzecią i kolejną. I jakoś nie mogę przestać. 😉\nZanim napisałam pierwszą książkę, przebrnęłam przez kilka prac. Fajnych i mniej fajnych. Byłam hostesą, sekretarką, pracowałam w biurze, w korporacji, w dziale administracji, jako opiekunka, prowadziłam swoją firmę. Praca jak praca. Jedna fajna, druga mniej fajna. Miałam jednak to szczęście, że spotkałam wielu interesujących ludzi, z którymi utrzymuję kontakt do dziś. Do dziś pracuję na pół etatu.\nCzy mam chwile zwątpienia? Oczywiście. Raz na jakiś czas mam ochotę rzucić pisarstwo. I to nie dlatego, że tego nie lubię, ale dlatego, że ktoś wyleje na mnie wiadro hejtu . Nie wszystkim musi się podobać, to, co robię, a niektórzy są po prostu złośliwi i zawistni. I nikt i nic tego nie zmieni. Ktoś kiedyś fajnie powiedział, aby trzymać się z dala od małych ludzi, którzy zawsze będą starali się pomniejszyć twoje ambicje. Mali ludzie zawsze tak robią, a wielcy sprawiają, że i ty możesz być wielki.\nAutor, pisarz, dziennikarz to też człowiek i swoją wrażliwość ma. Jedni większą, drudzy mają grubszą skórę. Grunt to się nie przejmować i robić swoje. I wierzyć w siebie i swoje możliwości . Ja wierzę, w każdą moją książkę. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że nie wszystkie się spodobają, ale mam już spore grono oddanych Czytelniczek i Czytelników i bardzo Wam za to dziękuję, że czytacie to co dla was napiszę.\nCo mi pomogło w napisaniu drugiej, trzeciej czy kolejnej książki?\nWytrwałość. Ponoć nie talent, nie wykształcenie, a wytrwałość jest motorem działania.\nGdzie szukam inspiracji do moich książek?\nWidzę inspiracje w otaczającym mnie świecie. Noszę przy sobie notes. Podglądam sobie zachowania innych ludzi, a to w kawiarni, a to w sklepie. Najlepsze historie przychodzą mi do głowy podczas gotowania i sprzątania. 🙂\nZ perspektywy czasu uważam, że napisanie książki, było najlepszą decyzją, jaką podjęłam. Na początku było ciężko się przebić, ale teraz dobrze mi z tym moim pisarstwem. Pisanie książek wymaga na pewno samodyscypliny i samozaparcia. Więc piszę każdego dnia, oprócz niedzieli. Kiedy naprawdę nie mogę wskrzesać z siebie ani jednego akapitu, to poprawiam to, co już napisałam poprzedniego dnia.\nCzy lubię swój fikcyjny literacki świat? Tak, czasami tak bardzo, że zapominam o bożym świecie, nie raz mięso mi się przypaliło, czy mleko wykipiało. Potrafię się zatracić w tym, co robię. Czy to dobrze? Ponoć każdy pisarz ma trochę z wariata. I czasami ten literacki fikcyjny świat jest dużo fajniejszy od tego rzeczywistego, bo sama go sobie kreuję.\nCzy zawsze mi się chce?\nCzasami mi się nie chce. Pewnie, że mi się nie chce. I czasami mówię sobie, Gabryśka no to chociaż akapit napisz. Najgorzej jest zacząć , a potem to już leci.\nCzy wszystko jest takie cacy? Oczywiście, że nie. Czasami terminy gonią, a tu dziecko zachoruje i zawalasz kilka dni pisania. Czasami ktoś Ci wbije taką szpilę, że odechciewa Ci się wszystkiego. Czasami trudno jest pogodzić jedną pracę z drugą. Trzeba też promować się w mediach społecznościowych, czego akurat nie lubię. Machina promocyjna zabiera mnóstwo czasu, ale żeby książka dobrze się sprzedała trzeba poświęcić czas na promocję, chociaż ja osobiście wolałabym sobie pisać. Ale jest też duga strona medalu, dzięki spotkaniom autorskim poznałam wielu ciekawych, sympatycznych , cudownych ludzi. Więc jednak nie ma tego złego… Ale ogólnie jest fajnie, jestem swoją szefową, w pewnym sensie, bo jednak są umowy, zobowiązania wobec Wydawcy. 🙂\nCo robię w wolnym czasie?\nNo jak to co? Czytam książki i piję kawę 🙂\nCzy czuje się osobą rozpoznawalną?\nZdecydowanie. Niestety najczęściej ludzie rozpoznają we mnie kogoś innego. Około 50% rozpoznających mnie osób twierdzi, że jestem kimś innym, ale nie kojarzą, kim. 😀 Jednej pani przypominałam też sprzedawczynię z warzywniaka. A to chyba dlatego, że moje zdjęcia na okładkach są deilkatnie, podkreślam delikatnie podrasowane. 🙂 W realu nie wyglądam tak pięknie.\nCzy chwalę się swoimi sukcesami?\nJestem dumna ze swoich sukcesów, bo czemu i nie? To moja ciężka praca, to konsekwencja w działaniu, to nieprzespane noce. Nikogo nie okradlam, nikogo nie wykorzystalam. Jest to powód do dumy, bo np. moja najnowsza książka była w “topce” empiku przez wiele tygodni. A od Czytelniczek dostałam mnóstwo ciepłych wiadomości. I te wiadomości najbardziej cieszą.\nKtoś powie: “no dobra, ale są większe sukcesy w życiu, co tam książka “dla bab”. Pewnie, że są. Są mniejsze i większe sukcesy. Ale dla mnie te moje są moim promyczkiem. I mam powód, by pękać z dumy. 🙂\nOczywiście nie było by mnie tu, bez moich kochanych Czytelniczek i Czytelników. Dziękuję Wam ślicznie, że czytacie, to co do Was napiszę, za wsparcie i że po prostu ze mną jesteście. Niekiedy stajecie murem.\nRobię to, co lubię i dobrze mi z tym. Mam jeszcze tyle historii do opisania, mam nadzieję, że Was nie zawiodę.\nKilka słów o - 01/08/2018\nPodaruj sobie spokojne sny, kubek dobrej kawy o poranku, kilka chwil szczęścia.\nRozgrzesz się z drobnych grzeszków. Zapomnij o tym, co boli. Nie szukaj dawnych uniesień, słów, które dzisiaj nie mają znaczenia. Daj się porwać ulubionym dźwiękom muzyki. Niech łzy zmyją cierpienie.\nPodaruj sobie chwile z ludźmi, których kochasz. I książkę. Książkę też sobie podaruj.\nPrzeczytaj, obejrzyj historię, która sprawi, że zadrży Ci serce.\nZacznij następny dzień z przytupem.\nZaczaruj swój świat.\nWychyl kielicha z przyjacielem. Powspominaj stare, dobre czasy. Kiedy procenty krażą we krwi, wtedy są najlepsze “wspominki”.\nA potem zaśpiewajcie tą piosenkę, którą tak bardzo lubicie, fałszując przy tym okrutnie.\nPodaruj sobie spokój ducha. Wycisz przeszłe emocje.\nKrzyknij, roześmiej się, zaklnij.\nPodaruj sobie, to o czym tak bardzo zawsze marzyłeś…\nKilka słów o - 01/01/2018\nWkrótce do kupienia\n“Kochaj mnie czule” – Gabriela Gargaś\n“Magia grudniowej nocy” – Gabriela Gargaś\n“Planer Taki Jak Ty” – Gabriela Gargaś\nZapisz się do listy i pobierz za darmo najnowsze opowiadnie Gabrieli Gargaś pt “Będę na Ciebie czekać”\nTJT012 – Maria Sadowska – “Każdy człowiek zasługuje na drugą szansę”\nTJT011 – Joanna Prorok – Otrzymałam szansę, aby dalej żyć\nTJT010 – Anna Wyzuj-Rogalska – Każdego dnia uśmiecham się do życia!\nW życiu jest czas na wszystko\nMaria Sadowska – Każdy człowiek zasługuje na drugą szansę – Taka Jak Ty podcast odc. 012\nCo w trawie piszczy, czyli plany wydawnicze\nFochu przybywaj/nie przybywaj\nGabriela Gargas o W życiu jest czas na wszystko\nDanusia o W życiu jest czas na wszystko\non Apple Podcastson Androidon Stitcheron TuneInvia RSSMore Subscribe Options\nHomeMoje książkiCytatyPodcastBlogPolityka Prywatności\nCopyright 2017 - 2018 Gabriela Gargaś © All Rights Reserved\nTa strona korzysta z ciasteczek aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie. Nasza polityka prywatności jest dostępna pod przyciskiem "Dowiedz się więcej"ZgodaNie wyrażam zgodyDowiedz się więcej


Ulica Parkowa 25 41-500 Chorzów\nLauba Pełno Bluesa – czyli Front Porch Blues odbywa się w sierpniu w Skansenie na terenie Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku w Chorzowie. Uczestnicy mogą przemieszczać się między kilkoma scenami korzystając z piknikowej atmosfery imprezy. W chorzowskiej „Sztygarce” natomiast wszyscy spotykają się na nocnym muzykowaniu. Impreza skierowana jest do wszystkich miłośników bluesa.\n„Lauba…” realizowana jest przez Miejski Dom Kultury Batory w Chorzowie w partnerstwie z Kwartalnikiem Twój Blues, Agencją Koncertowo-Wydawniczą Delta, Górnośląskim Parkiem Etnograficznym oraz lokalnymi mediami i instytucjami.\nTagi: Chorzów Lauba Pełno Bluesa muzyka Skansen


Rewelacyjne właściwości miodu Manuka - Perrun\nHome » E-Biznes » Art. Spożywcze » Rewelacyjne właściwości miodu Manuka\n2015-08-20|Kategoria: E-Biznes / Art. Spożywcze\nNiewiele jest miejsc, które cywilizacja oszczędziła. Jednym z nich jest niezwykle czysta Nowa Zelandia, która odwdzięcza się nam wyjątkowym miodem Manuka. Pszczoły produkują go, zbierając nektar z niezwykle rzadko występującego - w zasadzie tylko w Nowej Zelandii - krzewu manuka. Nasz miód manuka (gdzie kupić) zawiera niezwykle cenną substancję, wielokrotnie przetwarzaną przez pszczoły. Efektem jest powstanie MGO, czyli methylglyoxalu.\nMGO jest odpowiedzialne za wspaniałe działanie miodu na układ pokarmowy, skórę (od wewnątrz oraz gojenie się ran), a także wspomaganie układu odpornościowego. W każdym miodzie zawartość MGO może być inna. Zależy to od wielu czynników, np. pory roku, temperatury. Jest jeszcze inna przyczyna, dla której warto regularnie spożywać miód Manuka (gdzie kupić). Proces jego produkcji i przetwarzania - nowoczesny, ale odwołujący się do tradycji - sprawia, że otrzymują Państwo produkt najwyższej klasy, w którym nie ma sztucznych składników.


Najstraszniejsze gry i ich bohaterowie. / Pogaduszki / Stado Lwiej Ziemi\n» Najstraszniejsze gry i ich bohaterowie.\n#1 07.01.2013 22:22\nNajstraszniejsze gry i ich bohaterowie.\nDum dum dum dum dum dum dum dum dum dum dum dum duuuu....\nSlender, a może koledzy z znajomego zamku z Amnesii? ;3 Jakie są waszym zdaniem naaaajstraszniejsze postacie z gier na wszelkiego rodzaju platformy?\n...wiemy, że Alma i Slender, ale na pewno jakieś choć trochę straszne też są... x3\nPomysł na wątek autorstwa RainbowWolf. [Ibilis approved. lD]\n#2 07.01.2013 22:37\nOdp: Najstraszniejsze gry i ich bohaterowie.\nNo okej, Slender Slenderem, a ja się boję... Endermana! A w zasadzie nie tyle samej postaci, co psychodelicznych dźwięków jakie jej towarzyszą. Jak się gra w minecrafta w nocy to można najeść się strachu xD\n#3 08.01.2013 08:29\nTo ja wyskoczę ze starociami: Nemesis z Resident Evil 3! Ile ta mendoza mi nerwów napsuła to szok.\n#4 08.01.2013 17:15\nTak na prawdę to nie ma gry, przez którą bym wyskoczyła z krzesła, ale jak mam wybierać mistrzów te kategorii to są dwie gry:\n"Amnesia: The dark descent" (jej trzy poprzedniczki pt. Penumbra również polecam gorąco) i drugi tym razem japoński horror "Fatal Frame"\nTo są dwie gry w których wiele momentów przyprawiało moje serce o nagłe "skoki" z(i wyskoki za tekstury w Amnesii).\nTak więc naprawdę polecam wszystkie wymienione wyżej gry są świetnie wykonane i potrafią lepiej wystraszyć człowieka niż tak zwany "slender", nawet ta gra musi ustąpić pod tym względem pierwszego miejsca.\n#5 14.01.2013 12:14\nJa się boję jak lezie w moim kierunku ktoraś z tych poczwar z minecrafta.\nWieeeem, wiem, że to są tylko jakieś pikselowe ruszające sie kartony Nierealistyczne ani troche ale jak to lezie do mnie z tym smutnym a zarazem złowieszczym ryjem...\nCo do Slendera, ściągając grę spodziewałam się że porządnie mnie nastraszy. Ja to strachliwe zwierzątko jestem jeśli chodzi o takie rzeczy. Dziwne, ale jakos mnie nie ruszyl- może chodzi o to, że grałam w dzien.\n#6 14.01.2013 17:23\nhttp://3.bp.blogspot.com/--OYyi9BbxjE/U … rorder.png\nNo okej, Slender Slenderem, a ja się boję... Endermana! A w zasadzie nie tyle samej postaci, co psychodelicznych dźwięków jakie jej towarzyszą. Jak się gra w minecrafta w nocy to można najeść się strachu\nA ja tam uwielbiam Endermana I creepera. Fakt, może pożądnie wysadzić, ale jak nauczysz się go ujarzmić to go polubisz ^^ A do Edka to ja zawsze w dyni podchodzę, albo patrzę na niego na F5\nOdnosząc się do tematu:\nOglądałam filmiki PewDiePie. Głównie z gry Ao Oni. Jezus, jak ja się tej gry bałam O.o Nie grałam w nią, ale za każdym razem wtrzymywałam oddech, gdy na ekranie pojawił się on:\n#7 17.01.2013 18:15\n@ Maroko- przybij łapkę! Ja od razu mam tachykardie jak widzę Endermana lub Creepera za blisko. Za to Zombiaki mnie śmieszą , wiec chociaż coś na plus haha.\n@ Vita- faktycznie przerażający. Ma coś w sobie takiego... niepokojącego.\n#8 18.01.2013 13:49\nJa się boję człowieka z Wolf Quest. Wiem, wiem to tylko błąd karty graficznej, ale kiedy nagle wilk pada (nie mówię o misji na ranczu) to boje się, że spotkam to czarne widmo O.O\n#9 20.01.2013 21:35\nA jak on wygląda? Nigdy nie grałam w WolfQuest, też nie bardzo go kojarzę '\n#10 21.01.2013 09:46\nNajstraszniejsze gry życia... W sumie dzisiaj (chyba) już nic mnie nie przestraszy. Ale jako dzieciak 5-7 lat zawsze się bałem tego:\nZawsze z tatą "graliśmy" (tzn. on sterował ja otwierałem drzwi ) i zawsze mnie przerażał ten "byczek" i ten jego ryk...\nEw. S.T.A.L.K.E.R -> ale więcej rzeczy mnie zdziwiło niż wystraszyło\n#11 21.01.2013 14:11\nO to mi się przypomniała gra Wolfenstein 3D. I tam niby nic takiego nie ma, ale do dziś jak w nią gram i słyszę halt dort, a potem widzę hitlerowca, który do mnie znienacka strzela to mi ciśnienie skacze xD\n#12 31.01.2013 09:51\nPrzybij łapkę Vita bo ja tez oglądałam Oni Pewdiepie i tez uważam, że jest strasznie straszny.\nOto mój top najbardziej straszliwych bohaterów gier: (niestety nie wstawię screenów czy zdjęć bo sama się tego boje)\n10-Ojciec z Mad Father\n8-Wszystkie czupiradła z Minecraft\n6-Wszystkie potwory ze Skyrim\n5-Zombie z Afraid of Monsters\n4-Potwory z Amnesia\n3-Koty z Calling\n2-Male przerażające dziewczynki z The house\n1-Straszny labirynt! Zagrajcie a się przekonacie.\nGrałam jako 7 latek i poplakałam się na końcu.\n// Czepianie się pisowni ~Madame Carotte //\n// Nie mam polskiej klawiatury "kochana" moderatorko //\nOstatnio edytowany przez Pixie (01.02.2013 15:20)\n#13 31.01.2013 12:48\nJak można się bać potworów ze Skyrim? :o W nich nie ma nic przerażającego... Nawet pająki śnieżne (Mimo, iż obrzydliwe strasznie. ) raczej nie wywołują gęsiej skórki.\n(Jeśli mówimy o TESach, to według mnie potwory z poprzednich części straszne być potrafiły... Tacy zarażeni w Morrowindzie, czy upiory z Obliviona. )\n#14 31.01.2013 23:30\nWiesz Sosiu każdy ma inny próg wrażliwości na bodźce. Dla niej to straszne, dla Ciebie nie. Mnie bardziej dziwi to, że w wieku 7 lat grała w Straszny Labirynt.\n#15 01.02.2013 15:29\n@Source wiesz ty co? Nie mialam na mysli super straszne na ktorych widok sikalabym w majtki tylko potwory ktore dawaly mi wiecej adrenaliny.\nIde sobie przez lasek i poluje na sarny a nagle za mnie wyskakuje gigant czy inne obrzydlistwo. Daje to adrenaline ale nie przestrasza.\n@Madame Carotte widac ze nie masz rodzenstwa co jest od ciebie starsze i za kazdym razem chce abys miala koszmary.\nMyslisz ze sama znalazlabym gre ktora by mi dala zawal serca? Naprowadzil mnie na to braciszek.\nObejrzyj sobie reakcje ludzi na to a (jesli czyjes bledy w pisowni nie zakryja ci oczu) zobaczysz ze graja tam wiele mlodsze dzieci a ich rodzice czy rodzenstwo smieja sie w najlepsze z tylu.\n#16 02.03.2013 19:41\nMnie nic nie rusza . Po wielu próbach nie przestraszyłam się niczego. Nawet gdy grałam w Slendermana o północy to się nie przestraszyłam. Jedyne czego się boje to mojego brata kiedy je masło orzechowe , a zanim stanełam przed lustrem z zapalonymi świecami i nie wypowiedziałam trzy razy jej imienia bałam się Krwawej Marry.\n#17 07.03.2013 10:41\nMnie jakoś gry za specjalnie nigdy nie straszyły... ale najwięcej emocji u mnie wywołały czarne charaktery z ICO i sama atmosfera tej gry... naprawdę świetnie twórcy gry poprowadzili fabułę - gracz szybko tworzy więź emocjonalną z głównymi bohaterami, rzadkość w grach.\n#18 07.03.2013 20:40\nLiczba postów: 6,497\nChoć sam się postaci z gier nie boję... czułem się nieswojo podczas grania w Fallouta 1.\nPo pierwsze to (przy pierwszym w życiu) zwiedzanie Blasku (ang. The Glow). Wrogami były jedynie jakieś zdezelowane roboty... ale posłuchajcie soundtracku: [link] (a za oknami ciemno było... i to jakieś 6 lat temu było )\nA po drugie, to w czasie rozmowy z Mistrzem (ostatni boss). Sama walka... ot walka z wrogiem który ma 500HP (ja koło 90) i najlepszą broń w grze... ale rozmowa z nim... kto z nim gadał, ten sam zrozumie (to też było te 6 lat temu )\nZnalezione na YT (w polskiej wersji gry): [UWAGA TO SPOJLER, OGLĄDASZ NA WŁASNE RYZYKO]\n#19 06.05.2013 16:52\nMnie teraz nie wiele rusza, ale... cóż, Endermanów to się boję. Pajęczaków i kostów też. Oczywiście w MC.\nPS Jak miałam 7-8 lat, grałam w "Pluszaki Rozrabiaki", to wystraszyłaś się duszków z gry Pluszaki Rozrabiaki: Pokonać Stracha. Wpiszcie sobie to w Google Grafika, to zobaczycie, czego Martusia się bała.\n#20 06.05.2013 17:02\nNie pamiętam jak się nazywa strach labiryntu jak tkniesz ściany to ci taka morda wyskakuje ja sięze.... że strachu haha\n// Morda jeszcze ujdzie, byki też, ale to drugie.. Naprawdę nie znasz innych słów? ~Caro //\n#21 23.06.2013 14:06\nPowiem Wam, że w odpowiednich warunkach każda gra będzie straszna\n#22 09.06.2014 11:48\nNo właśnie, to zależy od warunków. Ja się jeszcze żadnej gry nie bałem. (Pewnie dlatego, że bardzo mało gram w gry).\n#23 08.07.2014 14:17\nEh... Bazyliszek z Harry'ego Potter'a, Inferiusy z Harry'ego, Demon z Walecznego Max'a i to chyba tyle. No jeszcze Lord V... Vo... Vol... Sami-Wiecie-Kto z Harry'ego.\nZdecydowanie Slender Man! Nie mogę spać, a jeśli zasnę, to jak się obudzę, za moim oknem, stoi tekie wielkie drzewo, które rano wygląda tak jak Slender.\nOstatnio edytowany przez Tima (08.08.2014 14:07)\n#24 10.02.2016 05:43\nW sylwestra miałam okazję zagrać w Five Nights at Freddy's i.. to zdecydowanie najstraszniejsza gra w jaka ostatnio grałam. Ejmen.\n#25 10.02.2016 10:40\nOsobiście uważam ,że poziom emocji w grach nie do końca zależy od samej rozgrywki czy oprawy graficznej. Większość efektu stanowi dźwięk.\nNa przykład taki S.T.A.L.K.E.R - normalnie gra bez specjalnych emocji , może trochę pobudzi. Natomiast z dobrymi głośnikami 5.1 z mocnym subwooferem można dostać zawału. Zresztą niemal przy każdej grze , jak się podkręci niskie częstotliwości to jest ciekawie.\n#26 10.02.2016 15:32\nOsobiście uważam ,że poziom emocji w grach nie do końca zależy od samej rozgrywki czy oprawy graficznej. Większość efektu stanowi dźwięk. [...]\nPopieram. Jako przykład Fallout (1997)... chciałbym zobaczyć kogoś, kto nie czuje się nieswojo w Necropolis (soundtrack) czy Blasku/The Glow(soundtrack).\nEDIT: w sumie napisałem prawie to samo co dwa lata temu: [link]\nOstatnio edytowany przez Ibilis (10.02.2016 15:32)\n#27 25.07.2018 19:28\nNieźle Granny działa na psyche jak się gra w nocy. :v\n#28 25.07.2018 19:56\nNie wiem,czy ktoś tu o nich wspomniał,ale Poszukiwaczy nic nie przebije :^


AVON ujędrniające serum do szyi i dekoltu z oliwą Lubię to!\n» AVON ujędrniające serum do szyi i dekoltu z oliwą\nAVON ujędrniające serum do szyi i dekoltu z oliwą\nAvon Ujędrniające serum do szyi i dekoltu\nSkóra szyi i dekoltu to miejsce szczególnie wrażliwe. Z myślą o jej odmłodzeniu stworzyliśmy serum, które intensywnie nawilża i wygładza. Specjalna formuła kosmetyku, wzbogacona oliwą z oliwek, wyrówna też koloryt skóry.\nserum z oliwą z oliwek i ekstraktem z liści oliwnych\nnadaje skórze dekoltu jędrność i gładkość\ndla promiennego, młodego wyglądu skóry dekoltu


Jarzębinówka - nalewka z jarzębiny - Najlepszy Przepis!\nPrzepis | Strona główna | Alkohole | Jarzębinówka – nalewka z jarzębiny\nAutor: Paweł Clad Data: 30 września 2020 w Alkohole\nNalewka jarzębinowa o wciągającym, lekko goryczkowym posmaku. Im dłużej leżakuje, tym nabiera głębi smaku i zyskuje więcej walorów. Owoce jarzębiny warto zbierać już końcem września i przemrozić je przez dwie doby. Można także poczekać do pierwszych przymrozków i udać się na jesienne zbiory.\n4 z 28 głosów\nAutor: Paweł Clad Danie: NalewkaKuchnia: PolskaTrudność: Łatwe\nDomowa nalewka z owoców jarzębiny. Rozgrzewający trunek na zimowe wieczory. Niezwykle wciągająca goryczka rozpływająca się po podniebieniu.\nOwoce jarzębiny najlepiej zbieraj po jesiennych przymrozkach. W innym wypadku przemroź ją w zamrażalniku przez 48 godzin. Proces mrożenia pomoże pozbyć się goryczki.\nZebrane owoce jarzębiny obierz z gałązki, przebierz odrzucając te niedojrzałe lub nadpsute i koniecznie przepłukaj wodą. Dopiero w kolejnym kroku wstaw do zamrażarki.\nPo wymrożeniu jarzębinę zalej wrzątkiem na durszlaku, zmiękczając jej skórkę i tym samym ułatwiając uwolnienie właściwości w późniejszym etapie produkcji domowej nalewki.\nOwoce wsyp do dużego słoja i skrop sokiem wyciśniętym z całej cytryny. Zasyp 1 kg cukru i zalej 500 ml wody i 500 ml spirytusu. Tak przygotowany słoik z mieszanką zakręć i odstaw z zacienione miejsce na 3 tygodnie. Od czasu do czasu przemieszaj zawartość słoika.\nPo tym czasie alkohol zlej do butelki, przecedzając go przez rzadkie sito. Pozostałe owoce ponownie zalej 500 ml wody i 500 ml spirytusu i pozostaw na kolejne 3 tygodnie.\nPo upływie powyżej wymienionego czasu, nalewkę ponownie zlej do butelki, przecedzając ją przez sito lub gazę. Oba przygotowane alkohole przemieszaj ze sobą. Przelej do butelek i zamknij je szczelnie. Odstaw na 3 tygodnie w chłodne, ciemne miejsce gdzie nalewka dojrzeje.\ncukier cytryna jarzębina spirytus\nSałatka do słoików z burakiem ćwikłowym\n27 września 2021 at 14:21 · Reply\nZalewając jarzebinę destylatem o stezeniu 50%alkoholu i nie dodając cukru, uzyskamy wytrawny jarzebiak, głeboko wpisany w tradycje Polskie, Jarzebinówka to taki osłodzony jarzębiak, tez wspaniała wódka. Nie czekajcie do przymrozków, ptaki do tego czasu zjedza jarzebinę- lepiej juz na poczatku października zerwac i przemrozić,Pozdrawiam wszystkich Nalewkarzy:)\n5 października 2020 at 18:01 · Reply\nNie przypuszczałabym że z jarzębiny można zrobić nalewkę. Bardzo intrygujący przepis.


pedagog: Marszałek Sejmu III RP ma zaszczyt zmniejszyć nauczycielom środki na doskonalenie zawodowe\nMarszałek Sejmu III RP ma zaszczyt zmniejszyć nauczycielom środki na doskonalenie zawodowe\nMarszałek Sejmu III RP Ewa Kopacz w piśmie przewodnim skierowanym do Marszałka Senatu III RP Bogdana BORUSEWICZA pisze, że ma zaszczyt przesłać Panu Marszałkowi do rozpatrzenia przez Senat uchwaloną przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej na 25. posiedzeniu w dniu 9 listopada 2012 r. ustawę o zmianie niektórych ustaw w związku z realizacją ustawy budżetowej.\nMało kto czyta tego typu dokumenty, ale ... okazuje się, że środowisko Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Kadry Kierowniczej Oświaty (OSKKO), z którego wywodzi się obecna wiceminister edukacji narodowej Joanna Berdzik jest konsultantem dla MEN nowelizacji prawa oświatowego. To ono zorientowało się, że jego koleżanka, a była prezes, nie przyczyniła się do poprawy sytuacji zawodowej nauczycieli, skoro ma miejsce szkodliwe dla rozwoju jakościowego oświaty ograniczenie odpisu z subwencji oświatowej z dotychczasowego 1% na 0,5% na doskonalenie zawodowe nauczycieli.\nCo gorsza, uchwalona przez Sejm Ustawa wprowadza cichcem, "tylnymi drzwiami" zmiany w prawie Ustawa Karta Nauczyciela, które wyeliminowały demokratyczne procedury, gdyż nie zostały poddane konsultacji społecznej. Jak to możliwe? I to nauczyciel nauczycielom zgotował taki los? Czyżby członkini OSKKO, a obecnie wiceministra zapomniała, jak to jeszcze kilkanaście miesięcy temu zabiegała o nauczycielskie sprawy z drugiej strony muru? To ma teraz w swoim b. środowisku silną opozycję, bowiem Ogólnopolskie Stowarzyszenie Kadry Kierowniczej, które zrzesza ok. 5 tys. dyrektorów szkół i urzędników oświatowych - członków rzeczywistych i ok. 15 tys. korespondentów, złożyło wniosek do Senatu RP o odrzucenie proponowanej w projekcie zmiany! Przytaczam tekst "Uzasadnienia", bo odsłania on manipulacje, jakie są od lat stosowane w tym urzędzie (chociaż zdaniem OSKKO ma to miejsce po raz pierwszy), bez względu na to, jakie stronnictwo polityczne jest u władzy (podkreśl. - BŚ):\nZapis ustawy mówi w nowym brzmieniu” wyodrębnia się w budżetach organów prowadzących szkoły w wysokości do 1% planowanych rocznych środków przeznaczonych na wynagrodzenia osobowe nauczycieli, jednak nie mniej niż 0,5% tych środków”\n1. Stwierdziliśmy iż nie jest prawdą jedynie stworzenie możliwości „uelastycznienia” tych wydatków, ponieważ przewidujemy automatyczne ograniczenie ich do jedynie 0,5%.\nŻe tak się stanie, świadczy wypowiedź Ministra Edukacji Narodowej udzielona pismu samorządowemu „Wspólnota” (Wspólnota nr 43/44 z 31 października 2012r.):\nWspólnota: Jednak o kwotę prawię 300 mln, w stosunku do pierwszego wrześniowego projektu, zmniejszono projektowaną wysokość subwencji oświatowej na 2013 rok. Skąd ta zmiana?\nMinister Edukacji Narodowej: […] We wstępnym projekcie budżetu nie wzięto także pod uwagę, że tzw. ustawa okołobudżetowa wygeneruje oszczędności. Zamraża ona wysokość kwoty bazowej do naliczania zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na poziomie z 2012 r. i z tego tytułu subwencja również została skorygowana. Zmieni się sposób naliczania środków na doskonalenie zawodowe nauczycieli. Będzie to od 0,5 proc. do 1 proc. wynagrodzeń osobowych. Do tej pory był sztywny zapis o wydzielaniu na ten cel 1 proc.\n2. Proponowana zmiana jest niezwykle szkodliwa dla rozwoju jakościowego szkół, ponieważ dotyka najlepiej ocenianej zmiany reformatorskiej w oświacie ostatnich lat, czyli zapewnienia wystarczających środków na najistotniejszy element zapewnienia jakości nauczania – tj. doskonalenie kadry pedagogicznej.\n3. Z przeprowadzonych przez nas konsultacji wynika jednoznacznie, że wszystkie aktywne i rozwijające się szkoły wykorzystują te środki w pełni. Obniżenie tych wydatków będzie jakościową katastrofą. Nie dajemy wiary zapewnieniom, że stworzona możliwość cięć wydatków na doskonalenie nie będzie wykorzystywana. Jest pewnym że będzie i to powszechnie – ponieważ państwo nie zapewni samorządom tych środków.\n4. Wszystkie strony dyskusji o oświacie: Posłowie, resort edukacji, specjaliści i naukowcy a także opinia publiczna twierdzą jednogłośnie – nauczyciele nie są wystarczająco dobrze przygotowani do pracy ze współczesnymi uczniami.\n5. Ze względu na niż demograficzny, nauczycieli jest zbyt wielu i drastycznie spadła liczba absolwentów przyjmowanych do pracy w szkołach. Poprawa jakości kadry pedagogicznej jest prawie w 100% oparta na doskonaleniu tych nauczycieli, którzy są już zatrudnieni w szkołach. Stąd „oszczędność” właśnie na doskonaleniu jest zabiegiem jednoznacznie godzącym w jakość oświaty, wiodącym do jej degradacji.\n6. Niedemokratyczny jest zastosowany tryb uchwalania prawa oświatowego. Zmieniono Kartę Nauczyciela bez konsultacji z partnerami społecznymi, aktem prawnym pozornie niezwiązanym z oświatą. Po raz pierwszy środowisko oświatowe nie zostało zaproszone do konsultacji nad zmianą Karty Nauczyciela.\nEtykiety: czarna pedagogika, jakość, kształcenie, Oświata, polityka, szkoła, zarządzanie\nAnonimowy 19 listopada 2012 01:24\nObecna wiceminister Berdzik jako szef OSKKO nigdy nie walczyła o nauczycielskie sprawy!!! Jeszcze będąc szefem OSKKO jednocześnie(!) była koordynatorem wartego parę milionów euro(w tym spora kasa koordynatora!)unijnego projektu, efektem którego był obecny, absurdalny i szkodliwy, system ewaluacji szkół. Wzamian wspierała czynem lub milczeniem kierowanej przez siebie organizacji poczynania p.Hall. W nagrodę została dyrektorem tworu-giganta pt.ORE...;-)\nAnonimowy 19 listopada 2012 02:56\nPonieważ to nie nauczyciel decyduje jakie szkolenie mu jest potrzebne, te pieniądze to łatwy łup firm "szkoleniowych" i decydentów - dyrektorów, urzędników OP itp.itd.[zwyczajowe 10% kontraktu "pod stołem"...;-)] Ucięcie tych środków w obecnym stanie podejmowania decyzji to akurat dla nauczycieli żadna strata, a może nawet oszczędność...czasu;-)\nmakroman 19 listopada 2012 11:34\nGeneralnie jeśli nauczyciele mieli by się nauczyć jak dorzucać kolejne kilogramy makulatury do plecaka mojego syna -... to nich się uczą tego za własne a nie za moje pieniądze.\nPisze się Że coś tam jest niezgodne z prawem, bo jest niezgodne z kartą nauczyciela - a czy zgodne z prawem jest obarczanie dziesięciolatka 15 kilogramowym plecakiem?!\nZaiste głupota ministerialna dorównuje nauczycielskiej - trafił swój na swego...\npedagog 19 listopada 2012 15:23\nA może potrzebne są te środki na kurs, w trakcie którego nauczyciele dowiedzieliby się, jak kształcić, by dzieci nie musiały dźwigać 15 kg plecaków do szkoły? Dziwię się Anonimowemu, że jako rodzic pozwala na tę patologię. Takie sprawy można załatwić w czasie jednej rozmowy z wychowawcą klasy, a jak nie pomoże, to z dyrektorem szkoły.\nW przyszłym roku nie narzekajmy, że nauczyciele nie podnoszą swoich kwalifikacji. Kierujmy pretensje do w/w.\nmakroman 21 listopada 2012 19:10\n"A może potrzebne są te środki na kurs, w trakcie którego nauczyciele dowiedzieliby się, jak kształcić, by dzieci nie musiały dźwigać 15 kg plecaków do szkoły?" - mieli na to dwadzieścia lat reform w "niepodległej", efektów brak - zapewne nikt z Was nie trzymał by ucznia dwadzieścia lat w podstawówce?\n"Takie sprawy można załatwić w czasie jednej rozmowy z wychowawcą klasy, a jak nie pomoże, to z dyrektorem szkoły. " - wolne żarty... "taki jest program proszę pana, to są wymogi, zadania, my tego nie ustalamy..."\nAnonimowy 19 listopada 2012 14:12\nNiechaj adekwatny do licznych postanowień i rozporządzeń rządu będzie mój komentarz, który wyrażę słowami mojego wspaniałego nauczyciela historii z liceum (nauczył także w uczelni wyższej), który zwykł w takich chwilach mawiać "ręce i cycki opadają"\nAnonimowy 19 listopada 2012 16:54\n1.Czy jesteś pewien, że to akurat nauczyciele, a nie wydawcy albo po prostu sam zainteresowany...;-) Jakoś nijak mi się zawartość tych 15 kg nie daje wyobrazić...;-) Rozwiej tę tajemnicę...;-)\n2.Oczywiście część szkoleń dotyczy nie tego jak dobrze pracować z uczniem, ale jak po myśli urzędasów wypełniać papiery[vide szkolenie w Łodzi jak ... dokumentować konkursy i olimpiady...;-)!]\nAnonimowy 25 listopada 2012 14:10\n1. KN - zapis art. 70a ust. 1 :\n"W budżetach organów prowadzących szkoły wyodrębnia się środki na dofinansowanie doskonalenia zawodowego nauczycieli z uwzględnieniem doradztwa metodycznego - w wysokości 1 % planowanych rocznych środków przeznaczonych na wynagrodzenia osobowe nauczycieli (...)\n2. uchwalona przez Sejm i skierowana do senatu USTAWA z dnia 9 listopada 2012 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z realizacją ustawy budżetowej - zapis art. 14\n"W roku 2013 środki, o których mowa:\n1) w art. 70a ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674, z późn. zm.), przeznaczone na dofinansowanie doskonalenia zawodowego nauczycieli, z uwzględnieniem doradztwa metodycznego,\nwyodrębnia się w budżetach organów prowadzących szkoły w wysokości do 1% planowanych rocznych środków przeznaczonych na wynagrodzenia osobowe nauczycieli, jednak nie mniej niż 0,5% tych środków;"\nmożna mimo, że formalnie ustawa z 9.11.2012 r. nie zmienia?


LubelskieForumStrzeleckie.pl - Zobacz wątek - Wydzielone z Kbks vs coś większego\nDział ogólny - dyskusja\n./ucp.php?mode=register&sid=bbbbe2f5e56337441f2572a6478e6a2f Zapomniałem hasła\nWydzielone z Kbks vs coś większego\nprzez Lotnik » 14 gru 2017, o 18:48\nGdybyście chcieli dowiedzieć czegoś bardziej konkretnego na temat strzelania z palnej to chętnie pomogę, doradzę, także w temacie strzelectwa dynamicznego. Mogę też dać postrzelać z różnej broni, różnych kalibrów (trochę ciężko się umowić bo dużo pracuję ale da się ) . Oczywiście bez komercji.\nRe: Kbks vs coś większego\nprzez Łeza » 14 gru 2017, o 18:51\nOpcja bardzo kusząca\nPowiedz tylko czy jakaś konkretna strzelnica wchodzi w grę, w razie w ?\nprzez pawlaczyskis » 14 gru 2017, o 18:53\nWitamy! Lotnik gdzie strzelasz i z czego? :)\nDołączył(a): 13 gru 2017, o 20:51\nprzez dominiklpu » 14 gru 2017, o 20:09\nJest w lublinie jakaś warta zainteresowania strzelnica? Można by się spotkać.\nprzez pawlaczyskis » 14 gru 2017, o 20:14\nW samym Lublinie można wybrać się na Gospodarczą. Jeśli poza to może do nas do Borowicy?!\nprzez dominiklpu » 14 gru 2017, o 21:45\nBorowica na ostre strzelanie?\nCo do AR15 od Andersona - koszt 4tyś PLN :)\nprzez Lotnik » 14 gru 2017, o 22:49\nNajchętniej Borowica, jeżeli chodzi o strzelania z większych kalibrów, czasami tam jeżdzę. Strzelam tez w Spartakusie (ale tam nie mogę Cię zaprosić). Mam uprawnienia do prowadzenia strzelań i sporo złomstwa. Na zawody(glownie dynamika) jeżdzę czasami gdzieś dalej.\nW okolicy Lublina nie ma dużego wyboru stzelnic. Teraz jest nowa kryta strzelnica w Świdniku, tam możesz postrzelać komercyjnie pod okiem instruktora.\nprzez Łeza » 14 gru 2017, o 23:48\nNo mi się oststnio bardzo Borowica spodobała. Przyjemna strzelnica.\nMyślę że po nowym roku koniecznie trzeba będzie się tam spotkać\nprzez pawlaczyskis » 15 gru 2017, o 06:47\nZnam zasady panujące w Spartakusie Kurcze nie pozostaje nic innego jak się gdzieś ustawić!!\nDołączył(a): 8 gru 2014, o 21:11\nRe: Wydzielone z Kbks vs coś większego\nprzez Jadzia » 15 gru 2017, o 08:48\nJeżeli będziesz dysponował czasem po nowym roku to byłoby rewelacyjnie ustawić się w Borowicy. Każdy bierze swoje zabawki i jazda :) Możliwość złapania wiedzy od doświadczonych to zawsze najlepsza opcja. Jeżeli będziesz miał jakiś luźniejszy czas to pisz :)\nprzez Lotnik » 15 gru 2017, o 18:47\nWidzę, ze temat został wydzielony, natomiast ja napisałem w kontekscie pytania "kbks vs coś wiekszego' że doradzę, pomogę ale proszę zadać bardziej konkretne pytanie.\nNie wiem czy autor pisząc kbks ma na myśli starego TOZa czy tez wszystkie karabinki bocznego zapłonu bo różnie jest to rozumiane. Obecnie posiadam TOZa ale też kilka sztuk karabinków zdecydowanie nowszych konstrukcji np S&W MP15-22 czy też Ruger 10/22 albo Savage łącznie chyba 6 szt długiej w kalibrze 22lr . Pisząc "coś większego" też to bardzo ogólne stwierdzenie, czy AR15 223 czy coś z rodziny AK abo większe kalibry, a może strzelba. Zależy do czego ma to służyć. Na bardziej precyzyjne pytanie jestem w stanie coś doradzić\nOstatnio edytowano 15 gru 2017, o 22:14 przez Lotnik, łącznie edytowano 1 raz\nprzez dominiklpu » 15 gru 2017, o 20:44\nW temacie strzelania z czegoś większego niż broń długa na .22LR podrzuciłem AR15 Andersona, który kosztuje ok 4K. Większy może też być np UZI lub Glauberyt, które mimo 9mm Para maja niezłego kopa.\nCo powiecie na spotkanie np na strzelnicy STEN w Wąwolnicy? Na pewno bliżej niż Borowica :)\nprzez Lotnik » 15 gru 2017, o 22:12\nAR15 z kompensatorem czy tez Glauberyt lub Uzi o których piszesz wcale nie ma dużo większego kopa niż boczy zapłon. Oczywiście jest to zauważalnie większy odrzut ale nie jest to mocne kopnięcie, może wrażenie takie odniosłeś bo jest dużo głośniej lub nie było kompensatora. Żeby poczuć różnicę postrzelaj np z Mosina ciężką amunicją Albo mocną amunicją z gładkiej lufy\nprzez pawlaczyskis » 15 gru 2017, o 23:03\nJa powiem szczerze że z długiej na start zastanawiałem się nad CZtka 455 Jaguar 22lr. Pytanie czy jest sens. Ludzie polecają, w rękach miałem, ale strzelic się nie udało a może Varmint?\nprzez Lotnik » 16 gru 2017, o 08:39\nJaguar jest ładny i przystępny cenowo. Jak kupisz jakiegoś varminta to pamiętaj ze musisz dokupić lunetę a to min 1000 zł\nPowrót do Dział ogólny - dyskusja


Samoakceptacja - klucz do poczucia szczęścia - www.zycie.senior.pl\nStrona główna › Styl życia › Samoakceptacja - klucz do poczucia szczęścia\nKilka tysięcy osób oceniło dziesięć nawyków (w skali od 1 do 10) określonych jako mające silny wpływ na poczucie szczęścia.\nDzielenie się z innymi lub robienie czegoś dla innych było najczęstszym nawykiem deklarowanym przez badanych. Dbałość o z innymi znalazła się na drugim miejscu. Badanie objęło też inne nawyki najściślej związane z ogólną satysfakcją z życia, a wśród nich najsilniejsza okazała się akceptacja samego/samej siebie. Co może się zaś wydawać paradoksalne, była najrzadziej praktykowana spośród wszystkich wymienionych.\nWśród pozostałych działań sprzyjających wymieniono: regularne ćwiczenia fizyczne, umiejętność doceniania naturalnego otoczenia, uczenie się nowych rzeczy, posiadanie celów, do których się dąży, ćwiczenie odporności na przeciwności losu, pozytywne nastawienie do świata, a także poczucie sensowności swoich działań i swojej obecności.\n- Praktykowanie tych nawyków może realnie zwiększyć nasze poczucie szczęścia. Świetnie jest, gdy tak wielu ludzi regularnie robi coś, aby pomóc innym - a kiedy uszczęśliwiamy innych, sami też czujemy się dobrze. Ta ankieta pokazuje, że praktykowanie samoakceptacji to jedna z rzeczy, która może mieć najistotniejszy wpływ na szczęście. Wiadomo również, że poprawiają nastrój, więc jeśli ktoś szuka prostego sposobu na szczęśliwsze samopoczucie, powinien zadbać o regularne angażowanie się w aktywność fizyczną - mówi prof. Karen Pine z University of Hertfordshire.\nJak można praktykować nawyk samoakceptacji?\nBądź tak dobry/dobra dla siebie, jak dla innych. Postrzegaj swoje błędy jako okazję do nauki. Zwróć uwagę na rzeczy, które robisz dobrze, nawet te małe.\nPoproś zaufanego przyjaciela czy współpracownika, aby powiedział/a ci, jakie są twoje mocne strony lub co w tobie ceni.\nPoświęć trochę czasu sobie samemu/samej. Dostrój się do tego, jak się wewnętrznie czujesz i postaraj się pogodzić z tym, kim jesteś.\nTagi: sens, cel, przeciwności losu, aktywność fizyczna, relacje, dobrostan, szczęście


Całkiem nowe wynalazki Apple | Applefobia\ncasio czujnik ruchu galaxy s4 patent pulsometr samsung zegarek\nogrodnik.january Reply piątek, grudnia 27, 2013\nOkazuje się, że okres przedświąteczny niezwykle inspirująco wpłynął na kreatywność geniuszy z Cupertino. Apple dostało właśnie patenty na dwa nowe wynalazki, które miałyby szansę zrobić technologiczną rewolucję, gdyby nie fakt, że jeden z nich jest znany już od 25 lat...\nJak doniosło, pęczniejąc z dumy, nasze ulubione MyApple, kupertyńscy wynalazcy otrzymali właśnie patent na czujnik tętna, zwany inaczej pulsometrem. Oczywiście znawcy techniki z rezerwatu spodziewają się, że ten świeżo wynaleziony ficzer znajdzie zastosowanie w iWatch - wyczekiwanym przez wyznawców z wielką niecierpliwością przełomowym zegarku Apple.\nNowatorska idea umieszczenia pulsometru w zegarku może nawet powaliłaby mnie na kolana w sprzyjających okolicznościach, ale tak się jakoś niefortunnie składa, że ostatnio pamięć wyjątkowo mi dopisuje i za cholerę nie jestem w stanie zapomnieć, że już w latach 80-tych miałem zegarek Casio z wbudowanym miernikiem tętna. Dokładnie taki:\nBył brzydki, duży i niezbyt wygodny, ale jako urodzony gadżeciarz napawałem się podziwem i zainteresowaniem, jakie budził wśród znajomych. Każdy chciał sobie zmierzyć puls, przykładając paluch do sensora, umieszczonego na wierzchu zegarka.\nW ciągu kolejnych 25 lat Casio i inne firmy wypuściły na rynek dziesiątki albo i setki innych modeli zegarków z pulsometrami wbudowanymi w przeróżnych miejscach obudowy, ale dopiero Apple jako pierwsze wpadło na pomysł, że przecież można to opatentować. Naprawdę szacun...\nDrugi z "wynalazków" Apple nie jest może tak leciwy, ale równie interesujący. Chodzi mianowicie o czujnik zbliżeniowy wbudowany w ekran urządzenia. Brzmi fantastycznie! Takie coś mogła wymyślić tylko jedyna firma na świecie, przeznaczająca miliardy dolarów na badania naukowe, nieprawdaż?\nO wyjątkowej kreatywności, pomysłowości i innowacyjności kupertyńskich geniuszy niech zaświadczą dwa fragmenty tekstu z MyApple:\nDziałanie opatentowanego przez Apple czujnika zbliżeniowego pod pewnymi względami podobne jest do tego zastosowanego przez Samsunga m.in. w smartfonie Galaxy S4\n(...) możliwość sterowania urządzeniem zostanie poszerzona o gesty wykonywane nad ekranem (tak jak we wspomnianym Galaxy S4).\nHmm... wiedząc, że w Cupertino funkcjonuje dział wynalazczości z budżetem 12 milionów dolarów dziennie, spodziewałbym się po Apple czegoś więcej, niż opatentowanie ficzera podpatrzonego w telefonie Samsunga. Ale być może mam zbyt wygórowane oczekiwania...\ncasio, czujnik ruchu, galaxy s4, patent, pulsometr, samsung, zegarek


Lwowski Listopad AD 2008\nWe Lwowie święta dzielą się na „nasze” i „polskie”. Są takie dwa „polskie” święta, które weszły na stałe do długiego rejestru świąt „naszych”. Święto Wszystkich Świętych, które nam się płynnie łączy z dniem Wszystkich wiernych zmarłych, co nam się łączy już tylko z tym, że na groby trzeba lecieć. I tak znienacka, i podstępnie to święto „nasze” i „polskie” przychodzi, że nie pozostaje już nic innego, jak pierwszego rano się obudzić i leeecieć z grabiami, miotłami i wiadrami. I porządkować w święto te groby bliskie, ale jakże dalekie, na które tak trudno dotrzeć.\nA święto znów nas zaskoczyło niczym zima drogowców. I tacy zasapani i umorusani biegają w święto lwowianie pomiędzy grobami i grabią, kopią, zasadzają, a walcząc z liściastym żywiołem „niechcący” zasypują groby sąsiednie.\nKiedyś święta i spacery wspomnieniowe - dzisiaj wielkie sprzątanie cmentarza.\nListopad to dla Lwowa niebezpieczna pora. Wiedział o tym Marian Hemar jeszcze przed wielu laty. I choć od tamtej pory wiele wody w Pełtwi upłynęło, niewiele się pod tym względem we Lwowie zmieniło. Tyle tylko, że teraz ta pora jest niebezpieczna w inny sposób. We Lwowie w listopadzie uaktywniają się widziadła, strzygi i upiory, które w głowach nam różne rzeczy robią. Strzygi i upiory z tradycji ludowej przemawiają do naszej niezmiennie ludowej wyobraźni.\nUpiory, jak wiemy z literatury, mają w tym święcie niemałą rolę do odegrania. O czym wiedział Wieszcz i jeszcze kilka innych osób. Jeden, to nawet grubo wcześniej wiedział i całą taka oprawę do tego wymyślił: że niby już dość wiary w widziadła i upiory i teraz w tej nowej tradycji uczcimy je jako dusze wierne. Był to ten sam gość, co go potem w katedrze ormiańskiej we Lwowie na ścianie położyli. Temat się cały czas przez Lwów przewija, stąd ten przydługi wstęp. Oszalałe strzygi i upiory w tym roku swoją upiorną robotę prowadziły jak należy - nad cmentarzami.\nWeźmy sam Łyczaków. Rozpoczęły od uroczystości oficjalnych. I nawet prezydentowi w głowie namieszały i zaczął mówić do tego pustego kurhanu i pustej dolinki, a wydawało mu się, że mówi do poległych żołnierzy. Możecie sobie pomyśleć, że to inne upiory były. A te swojskie to bardziej kulturalne. W tym roku jednak udowodniły swoją większą moc i z tą mocą to chyba już same nie wiedziały co mają uczynić i rozochociły się na całego. Ukazały swoją siłę nawet dostojnikom kościelnym. A jednego z nich – Najważniejszego i Świeżo Mianowanego – to nawet wywlokły z mszy św. na spotkanie z prezydentem. „Idę – powiedział w trakcie mszy – na spotkanie” i poszedł. Ponieważ salwy, hymny i przemówienia z głośników bardzo mu zakłócały odprawianie nabożeństwa wolał się przyłączyć do odprawiania innego, tym razem świeckiego rytuału. A z głośników się sączyyyyło – skoczne marsze i rzewne dumki: to prawdziwy bal upiorów był, za zgodą dyrektora cmentarza, oczywiście.\nA na cmentarzu w tym czasie działo się. Ognie paliliśmy. Zapaliliśmy przy wydatnej pomocy prywatnych upiorów i upiorków cały cmentarz i gorzało, aż miło było patrzeć. Bo rekord pobiliśmy. Było 500, potem 1000, potem 20 tysięcy, a w tym roku prawie 40 tysięcy, ale jakby dobrze poszło to i hurtownię rozpalimy. Teraz już pracujemy na rekordy, któregoś roku tak je pobijemy, że spłonie całe wzgórze i dopiero pokażemy wszystkim upiorom razem wziętym! Kiedyś chodziło o to, żeby pamiętać, dzisiaj chodzi o to, żeby zapalić.\nA ludzie to czasem nawet bardziej niż upiory potrafią zaskoczyć. Zniczy na groby na samym cmentarzu zaczynają szukać. Idzie taki na cmentarz, już dochodzi prawie do grobu i tu nagle olśnienie: świeca by się przydała. Co robić? A tu jak na zawołanie stoją sobie inni przy ogromnych stosach ogni i nie wiedzą zupełnie co mają z tym wszystkim uczynić. Też upiory na nich zadziałały, więc stoją i nie wiedzą. A upiory wtedy innym podszeptują: „rozdać i pozbyć się, oddać ludziom czy zjawom - wszystko jedno, byle prędzej. Po sześć, po dziesięć i po całej zgrzewce. Odprawiamy swoje harce.”\nI wraz z ludźmi szły upiory nasze drogie po te ognie pamięci, jak po wodę święconą. I brały je dla „matki, ciotki, dziadka i Ihora Biłozira”. Pytam: jakże to i dla Biłozira lacki ogień? A one nic jeno palce swe koślawe i sine wyciągają i garną się do tego światła pamięci... Inaczej: światła te garną całymi zgrzewkami do siebie. A jeden to nawet razem ze światłem zgarnął mi moje kwiatki dla ducha Franciszka Próchnickiego przeznaczone. Więc wybacz, Dziadziu Franiu, ale kwiatki już po Zaduszkach dostaniesz. Przez Internet to nawet szybciej się o tym dowiesz, bo tradycyjną drogę upiory mogły w ramach jakiejś Akcji zablokować.\nCopyright © 2008 www.lwow.home.pl\nData modyfikacji strony: 2008-11-03


Za popularyzację folkloru...\nOpublikowano: czwartek, 18 października 2007 - 11:16\nPani Anna Błażej, aktywna animatorka życia kulturalnego wsi i regionu, wieloletnia szefowa Klubu Seniora w Biskupicach Radłowskich, otrzymała w środę nagrodę starosty tarnowskiego za kultywowanie i popularyzację ginącego folkloru. Nagroda starosty została wręczona po raz czwarty.\nNagrodzeni pracownicy oświaty\nOpublikowano: wtorek, 16 października 2007 - 12:44\nZ okazji Dnia Edukacji Narodowej starosta tarnowski wręczył swoje nagrody nauczycielom, a także pracownikom wydziału edukacji Starostwa Powiatowego w Tarnowie. Uroczystość dobyła się podczas powiatowych obchodów nauczycielskiego święta, które odbyły się w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w Ryglicach. W szkole otwarto również nowoczesną pracownię komputerową.\nZmiana adresu Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności\nOpublikowano: poniedziałek, 15 października 2007 - 12:14\nInformujemy, że od 15 października zmienił się adres Powiatowego Zespołu d/s Orzekania o Niepełnosprawności. Z budynku przy ulicy Narutowicza 38 został przeniesiony na ulicę Szujskiego 66 (parter budynku, w którym ma siedzibę Tarnowska Agencja Rozwoju Regionalnego). Nr telefonu do Zespołu - 0-14 621-30-40.\nOpublikowano: środa, 10 października 2007 - 11:02\n60 procent to nauczyciele mianowani, 35 procent dyplomowani, prawie wszyscy mają wyższe wykształcenie, blisko połowa ukończyła dodatkowo studia podyplomowe – tak wygląda kadra dydaktyczna w szkołach prowadzonych przez samorząd powiatowy. Nauczyciele świętować będą w piątek 12 października – powiatowy Dzień Edukacji Narodowej odbędzie się w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w Ryglicach.\nMosty już po remoncie\nOpublikowano: środa, 10 października 2007 - 10:15\nMieszkańcy powiatu tarnowskiego mogą już jeździć nowymi mostami. Oddano je do użytku w gminie Rzepiennik Strzyżewski. Stare, drewniane konstrukcje zastąpiono nowoczesnymi rozwiązaniami – jak twierdzą specjaliści: mają przetrwać ponad pół wieku. Modernizacja kosztowała kilkaset tysięcy złotych.\nStrona 702 z 724


Żołnierze gotowi do kolejnej misji na Łotwie\nNa początku 2022 roku na Łotwę, w ramach dziesiątego już polskiego kontyngentu, wyjadą żołnierze 9. Braniewskiej Brygady Kawalerii Pancernej. Uroczyste pożegnanie odbyło się w czwartek w braniewskich koszarach. Zobacz zdjęcia.\nUroczystość odbyła się placu apelowym jednostki w Braniewie. Brał w niej udział między innymi reprezentujący dowódcę generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych oraz dowódcę 16 Dywizji Zmechanizowanej, generał brygady Wojciech Ziółkowski.\n- Niebawem wyruszacie w rejon misji, aby wspólnie z naszymi sojusznikami, realizować zadania w operacji wzmocnienia wschodniej flanki NATO. Operacji, która realizowana jest wskutek decyzji podjętych w 2016 roku podczas szczytu NATO w Warszawie – przypomniał generał Ziółkowski, zwracając się do żołnierzy.\nSwoich żołnierzy (bo przecież wyjeżdżający na Łotwę to w dużej części żołnierze 9 Brygady) żegnał także dowódca płk Grzegorz Barabieda. W swoim wystąpieniu dowódca przypominał, że NATO, w którego imieniu występują żołnierze jadący na Łotwę, to działanie na zasadzie „jeden a wszystkich, wszyscy za jednego”. - Tym bardziej, że nasi przeciwnicy - mówił Barabieda - z Rosji czy Białorusi są obecnie zdolni do różnych działań destabilizujących.\nObecny na uroczystości burmistrz Braniewa Tomasz Sielicki podkreślał co prawda, że żołnierze jadą na misję pokojową, ale przecież w obecnych czasach trudno przewidywać jak się ta misja zakończy. Przy okazji pożegnania burmistrz wręczył dowódcy dziesiątej zmiany majorowi Wojciechowi Tuchalskiemu, flagę Braniewa. Tak by na dalekiej Łotwie żołnierze pamiętali, gdzie mieszkają i by wiedzieli, że w Braniewie też o nich pamiętają.\nMajor Tuchalski dziękując za ofiarowanie flagi przy okazji przypomniał, że wyjazd prawie 200 żołnierzy był poprzedzony wielomiesięcznymi przygotowaniami. Bo przecież tam na Łotwie żołnierze będą przy okazji (w międzynarodowym towarzystwie) odbywali normalny cykl szkoleniowy. Polski Kontyngent Wojskowy na Łotwie funkcjonuje w strukturze wielonarodowej batalionowej grupy bojowej, pod dowództwem kanadyjskim. W grupie oprócz Kanadyjczyków i Polaków służą przedstawiciele: Włoch, Albanii, Słowenii i Hiszpanii.\nMisja w Republice Łotewskiej potrwa pół roku. Większość z wyjeżdżających żołnierzy już tam była, chociaż są i tacy, którzy jadą na Łotwę i na misję po raz pierwszy. Dowódca kontyngentu mjr Wojciech Tuchalski na łotewskiej misji był już dwa razy. Za każdym razem brygada z Braniewa kierowała na Łotwę pododdział w sile kompanii czołgów z plutonami logistycznymi. Zasadniczy sprzęt kontyngentu stanowią: czołgi PT-91 („Twardy”) i wozy dowodzenia.\nUroczystość zakończyła się defiladą. Rytm zaś wybijała wojskowa orkiestra z Elbląga pod batutą tamburmajora, starszego chorążego sztabowego Jacka Buczka.\nWszystko rozumiem, przepisy mundurowe są jakie są, ale do jasnej cholery. .. moze by tak do defilady wszyscy wyglądali jednakowo tzn spodnie albo wpuszczone albo wypuszczone na buty.\na czego tam szukają\nUmiesz liczyc, ? Licz na siebie. Tylko zbroic sie, zbroic I jeszcze raz zbroic. Przecie zydowska UNIA ani NATO nie kiwnie palcem by za jakas Polske ginac. Gdyby co to bedzie jak w 39.Historia kolem sie toczy. Garbusiarz cyklista\nNagłaśniajcie lepiej jakie gestapowskie czasy nastały że politycy (zarówno PIS jak i opozycja za wyjątkiem konfederacji)na odgórne polecenie, realizują agendę NWO i siłowo promują szczepienia genowe od 1 marca. A to tylko kolejny etap agendy bo w kolejnych sezonach będą dalsze antyludzkie działania jak nakaz masek w domach jak w Austrii, a w Australii politycy mówią że dom już nie jest bezpiecznym miejscem na kwarantanne i należy kwarantanny odbywać w zamkniętych obozach. Żeby ten zastrzyk chociaż zmniejszał skalę zachorowań a tymczasem rok 2021 udowodnił że masowa akcja zastrzykowa zwiększyła transmisje wirusa.\n@Abnegat - szukają tam ruskich szpicli, a co wybierasz się tam?\nTo samo z nauczycielkami ale ja nie dam się. Trudno najwyżej stanę się bezrobotna, z 2 lata wytrzymam z oszczędności i dorabianiem na prywatnych korepetycjach a w między czasie ten cały cyrk upadnie, nie boję się\nCzy któryś z bardziej zasłużonych Towarzyszy mógłby nam tu przypomnieć, czy za czasów niesłusznie minionych, które jeszcze powrócą w glorii i chwale Robotniczego Sztandaru, to też tak każda wymiana kontyngentu z bratnimi państwami socjalistycznymi niezwyciężonego Układu Warszawskiego była pucowana w mediach? Bo ja jakoś nie przypominam sobie. .. #BornInPRL 🚩 Hashtagi: #socjalizm, #postep, #rozum, #PolakWkosmosie!\nDokładnie. Poczytajcie o Sławiku Kraszennikowie i jego proroctwach (są na PDF b. detaliczne w sumie 100 stron). Pandemia koronawirusa to wstęp do czasów, które opisywał. Globaliści od dwóch lat testują na społeczeństwach ich skłonność do przyjmowania narzuconych im rozwiązań i kłamliwych informacji. Nie o zdrowie tu chodzi, ale o posłuszeństwo. Bankierzy od dawna dążą do tego, by rządzić światem jawnie i oficjalnie, ale wiedzą, że społeczeństwa świata nie oceniają ich dobrze i nie oddadzą im dobrowolnie władzy nad sobą. Dlatego starają się dojść do władzy inną drogą, dokonując informatyzacji wszystkich możliwych dziedzin życia i poddając je swojemu wglądowi i kontroli. Zwieńczeniem ich starań będzie jeden światowy dokument cyfrowy dla wszystkich i specjalny tatuaż. Kto ich nie przyjmie, będzie wykluczony ze społeczeństwa i prześladowany. Kto go przyjmie, nie będzie już mógł się protestować przeciwko ich władzy, bo zostanie przez nich zdalnie odłączony od dostępu do wszelkich, nawet podstawowych dóbr i usług. To wszystko może się wydarzyć, chyba że. .. ludzie wcześniej zrozumieją co ich czeka i się zbuntują, gromadnie odmawiając udziału w poczynaniach tych niegodziwców. To szaleństwo można jeszcze zatrzymać.\n@nauczycielka - W przeszlosci epidemie trwaly niekiedy I 12-15 lat. Zakladajac ze czesc populacji sie nie szczepi to tak moze byc I z covidem. Emeryturka w zwiazku z tym moze byc cieniutka. Zreszta nauczyciele ucza jak ucza to moze rzeczywiscie warto zyc z koropetycji, rynek jest duzy. Garbusiarz cyklista\npieprzysz wciaz te same glupoty, masz cos nowego madrego, to gadaj a jak nie to spadaj,\n@RobertKoliński - Jesteś paskudny komuch gloryfikujacy morderców pamiętaj kiedyś parasol bezpieczeństwa nad twoja czerwoną głową skończy się\nZieeew. .. [Ty za swoją nienawiść pójdziesz za to wprost do piekła, gdzie Hitler ze Stalinem w adoracji stadka papieży i biskupów będą ci obrabiać rzyć w smole, brunatnemu katolikowi świątecznie przypominam:)] Hashtagi: #antyfaszyzm, #IdaBrunatni, #ONRtoZbiorZer, #bestie


Mechaniczne przełączniki wielopozycyjne - Balluff\nW przypadku mechanicznych przełączników wielopozycyjnych bez funkcji wymuszonego rozłączania proces przełączania wykonywany jest przez teleskopowy popychacz. Za jego pomocą przełączany jest mechaniczny element przełączający w osobnej, szczelnej komorze. W poszczególnych przypadkach decydujące znaczenie ma optymalny dobór kształtu popychacza do naszej krzywki. Zapewni to długą żywotność Twojej aplikacji.\nwytrzymała obudowa do ekstremalnych zastosowań\nz możliwością obsługi IO-Link\nw zależności od serii do 16 interfejsów\nopcjonalny wskaźnik funkcji\nsystem dwukomorowy ze stopniem ochrony IP67: niepodlegająca zużyciu membrana z hermetycznym oddzieleniem od mechanizmu popychacza i wnętrza przełącznika\nbezobsługowa samosmarująca się prowadnica popychacza z panewką ślizgową\nIlość punktów przełączających\nPrąd ciągły 1\nPrzyłącze lutowane 37\nZacisk śrubowy 341\nZłącza wtykowe 108\nRodzaj trzpienia 1\nŁożysko toczne 40\nStyk szybkosprawny 471\nEkstremalne temperatury 2\n514.40 EUR 3 1-3. pozycja przełączania: kulka Styk szybkosprawny Złącza wtykowe\n348.30 EUR 3 1-3. pozycja przełączania: rolka Styk szybkosprawny Zacisk śrubowy\n460.10 EUR 4 1-4. pozycja przełączania: rolka Styk szybkosprawny Przyłącze lutowane\n432.90 EUR 4 1-4. pozycja przełączania: rolka Styk szybkosprawny Złącza wtykowe\n291.80 EUR 3 1-3. pozycja przełączania: dach Styk szybkosprawny Złącza wtykowe\n509.10 EUR 4 1-4. pozycja przełączania: łożysko toczne Styk szybkosprawny Złącza wtykowe\n532.50 EUR 4 1-4. pozycja przełączania: rolka Styk szybkosprawny Złącza wtykowe\n122.50 EUR 2 1-2. pozycja przełączania: dach Styk szybkosprawny Zacisk śrubowy 8 mm\n124.60 EUR 2 1-2. pozycja przełączania: dach Styk szybkosprawny Zacisk śrubowy 8 mm


Dieta Do Oceny I Poprawy + Pytania - Forum SFD - strona 3\nIlość wyświetleń tematu: 18036\nNapisał(a) 6 April 2010 4:49 PM\nA czy zamiast mąki razowej mogę użyć żurkowej? I jeszcze jedno, czy ta dieta jest na tyle prawidłowa, żebym mógł powoli zacząć liczyć kalorie? Bo jem codziennie praktycznie to samo,tylko w warzywach są duże zmiany :D\nJeszcze jedna rzecz. Robiłem dziś pastę z awokado, z dodatkiem cebuli, czosnku i pomidora. Włożyłem ją do lodówki, bo chciałem mieć ją na jutro, patrze po 3 godzinach i sprawa zupełnie jak z jabłkiem czy gruszką-ciemny kolor,zapach bez zmian, ale chyba nie powinienem tego jeść. Więc tu mam pytanie-jeśli ta pasta tak szybko czernieje, to co zrobić aby na kanapkach na 2 śniadanie jakoś się trzymała ? Czy może(pewnie tak) problem był z awokado- troszeczkę czerniało w niektórych miejscach, ale w środku było wszystko w porządku :D\nZmieniony przez - wsiok w dniu 2010-04-07 21:30:34\nNapisał(a) 7 April 2010 9:37 PM\ndaj link do tej mąki żurkowej\nNapisał(a) 7 April 2010 9:51 PM\nOk, dzięki za radę.Jeśli robię pastę z dojrzałego awokado, to wkładać je do lodówki na noc czy nie?I przeczytałem, że aby zatrzymać utlenianie awokado można zanurzyć w małej ilości oliwy-prawda to ?\nMąki znaleźć nie mogę, znalazłem stronę tego młynu-jest to dokładnie -mąka żytnia razowa typ 2000, na opakowaniu pisze jeszcze żurkowa.\nZmieniony przez - wsiok w dniu 2010-04-07 21:56:20\nNapisał(a) 7 April 2010 10:08 PM\nmożesz spróbować zamoczyć\nJeszcze pytanie mam kolejne :d.Jakie zmiany zachodzą w jedzeniu w dni nietreningowe? Mniej WW w 3 posiłku i ich brak w 4?Więcej białka?\nI czemu na śniadanie nie trzeba warzyw?\nNapisał(a) 11 April 2010 2:35 PM\nW nietreningowe możesz dać tłuszcze w posiłkach okołotreningowych i dodać warzyw. WW nie musisz obniżać, ale możesz jednak to zrobić na rzecz tłuszczy. Białka tyle samo ile w treningowe.\nNapisał(a) 11 April 2010 6:58 PM\nTo w nie treningowe mogę zamiast ryżu zjeść kuskus? Czy może być na dzień jeden WW prosty Ryż) I mam pytanie. Czemu na śniadanie można jeść płatki owsiane jeśli mają bardzo wysoki indeks glikemiczny? Dlatego że wstając rano już wstaje się głodnym i powinno się szybko nasycić? :P\nNapisał(a) 11 April 2010 7:12 PM\nstawiaj na ww o niski ig\nchodzi tutaj o zwykłe płatki lub górskie\nNapisał(a) 11 April 2010 7:53 PM\nTo w każdym posiłku oprócz treningu jeść ww o niskim ig?Płatki owsiane jem takie\nhttp://a01.cdn.a.pl/Zdjecie-7937/Stoislaw-Platki-owsiane-gorskie-500g-Full.jpg (sorry za sam adres).Ja wrzucam je do garnka z prawie gotującym się mlekiem,i przez minutę gotuje je z mlekiem. Robi się je szybko ale w innych tematach piszę że błyskawiczne a górskie to róznica :D.Mogę takie jeść czy lepiej kupić inne ?\nNapisał(a) 11 April 2010 8:02 PM\nnajlepiej w kążdym te co jesz są jedne z lepszych\nDieta do oceny oraz pytania


Improwizowany turniej slamerski na KontenerART w Poznaniu\nJęzyk, seks i rzeczywistość w powieści Eleny Ferrante „Zakłamane życie dorosłych”\nDouglas Stuart laureatem Nagrody Bookera 2020!\nRozważania nad istotą poezji – felieton pasjonatki\nZimbabwe i trudne relacje ze sobą, czyli recenzja nominowanej do Bookera powieści „This Mournable Body”\nWiersze na Piętrze z Wojciechem Kassem | ONLINE\t5 listopada 2020–5 grudnia 2020\nDobre czasy dla Innych? O „Girl, Woman, Other” Bernardine Evaristo nagrodzonej Bookerem 2019\nKoczownicy i świat na krawędzi. Recenzja nominowanej do Bookera 2020 powieści Diane Cook „The New Wilderness”\nKiedy: czwartek 7 lipca 2016 r.\nGdzie: KontenerART, Poznań\nZa ile: free\nPrzyszły turniej slamerski będzie pierwszym z serii turniejów, podczas których chcemy poeksperymentować z formą i sprawdzić jak i w jakim kierunku można slam poszerzyć. Turniej improwizowany, jak się rzekło – szczegóły w regulaminie…\nJeśli chciałbyś lub chciała podzielić się swoimi uwagami odnośnie tego regulaminu lub zaproponować inny pomysł na pobudzający twórczo turniej – nie krępuj się i daj znać mailowo (poznanskislam@gmail.com), poprzez Facebooka (https://www.facebook.com/PoznanskiSlam/) lub najlepiej osobiście w przyszły czwartek. ;-]\nFundacja Kultury Akademickiej i KontenerART zapraszają na cykl turniejów slamerskich odbywających się co trzy wakacyjne tygodnie, a więc w terminach: 16.06., 07.07, 28.07, 18.08, 08.09 i 29.09.\nKontenerART-em wstrząśnie w tym roku seria turniejów slamerskich – Tuż po czwartkowych koncertach, zaraz po 22:00!\nSlam poetycki czyli zderzenie stylów\nJeśli jeszcze nie wiesz, czym jest slam, to będzie to doskonała okazja do zapoznania się z energią sceniczną i siłą słowa młodej poznańskiej sceny poetyckiej. Slam jest doskonałą odtrutką leczącą z negatywnych skojarzeń na temat poezji, bo wraca do jej korzeni – żywej sztuki słowa.\nPodczas turnieju publiczność będzie miała okazję wysłuchać i obejrzeć interpretacje tekstów wykonywanych na scenie przez same autorki i autorów, ale także kontrolować przebieg imprezy, głosując podczas wszystkich kolejnych rund na najlepszych z nich. Mocne, aktualne i dowcipne teksty w wykonaniu świetnych performerów, to według nas przepis na doskonały wieczór.\nKażdy turniej jest inny a poeci i publiczność nieprzewidywalni, ponieważ scena jest otwarta dla wszystkich. Jeśli czujecie się mocni w piórze, uwielbiacie płynąć z improwizacją i nie lękacie się paszczy publiczności, to możecie stanąć na scenie i każdego turniejowego wieczoru zdobyć sławę zwycięzcy i stuzłotową nagrodę.\nDo zobaczenia na slamie!\nprowadzący turnieje: Maciej Mikulewicz, Roman Franczyk\ndodatkowe informacje: Poznański Slam (https://www.facebook.com/PoznanskiSlam/)\nStrona wydarzenia: https://www.facebook.com/events/626491420839251/\n1. Organizatorem turnieju są Kontener Art, Fundacja na Rzecz Kultury Akademickiej oraz inicjatywa Poznański Slam.\n2. Zarówno udział w slamie, jak i wstęp są bezpłatne.\n3. Zwycięzca turnieju otrzyma nagrodę pieniężną 100 zł. Pieniądze zostaną przekazane za pomocą przelewu bankowego w terminie do dwóch tygodni po zakończeniu turnieju.\n4. Osoby chcące wystąpić w slamie dokonują zgłoszenia drogą mailową na adres poznanskislam@gmail.com na tydzień przed turniejem, bądź bezpośrednio u organizatorów w dniu Poznańskiego Slamu, o ile lista nie będzie już zamknięta.\n5. Organizatorzy mają prawo zamknąć listę w dowolnym momencie.\n6. Uczestniczki i uczestnicy prezentują podczas występu wyłącznie własną twórczość.\n7. Ten turniej (drugi slam na kontenerach) jest slamem improwizowanym. Każdy z jego uczestników minimum na 5 minut przed swoim pojedynkiem w każdej rundzie będzie losował jedną z przygotowanych przez organizatorów kartek, na których znajdą się trzy słowa. Każdy uczestnik powinien wykorzystać wszystkie z nich podczas swojego występu, dowolnie zmieniając formy gramatyczne wylosowanych słów. Jeśli slamer/slamerka nie będzie chciał wykorzystać wylosowanego zestawu słów, będzie mógł zwrócić się bezpośrednio przed swoim występem do publiczności – musi wtedy skorzystać z trzech pierwszych, jakie padną. Zawodnicy będą tracić po 10% punktów spośród zdobytych w danej rundzie za niewykorzystanie jednego z wylosowanych słów i 20% za niewykorzystanie dwóch. W przypadku nieskorzystania z żadnego ze słów, głosy nie będą w ogóle liczone.\n8. Pojedynczy występ slamera lub slamerki nie może przekroczyć 3 minut, a w przypadku dogrywki 1 minuty. W przypadku dogrywki zawodnicy pytają publiczność o podpowiedź tematu, ale mają pełną swobodę w jego ostatecznym wyborze.\n9. Slam zostanie rozegrany systemem pucharowym. Uczestniczki i uczestnicy pierwszej rundy zostaną przeciwstawieni sobie poprzez losowanie. Osoba, która wygra w danej rozgrywce przejdzie do następnej rundy. Liczba rund będzie zależała od liczby zgłoszeń. O zwycięstwie w danej rundzie decyduje publiczność poprzez głosowanie. Kto otrzyma większą liczbę głosów, wygrywa.\n10. Jeżeli podczas pojedynku slamerów głosy publiczności rozłożą się po równo, wówczas odbywa się dogrywka.\n11. Podczas turnieju nie wolno korzystać z żadnych rekwizytów, instrumentów muzycznych, kostiumów oraz podkładu muzycznego. Dotyczy to także kartek i urządzeń elektronicznych.\n12. Organizatorzy zastrzegają sobie prawo do wykorzystania dokumentacji występów (obejmującej wizerunek uczestników – udział w slamie oznacza złożenie oświadczenia o wyrażeniu zgody na nieodpłatne i nieograniczone w czasie prawo do utrwalenia i rozpowszechniania przez Organizatorów wizerunku uczestnika) w celach promocyjnych i dokumentacyjnych.\n13. Kwestiami nieuwzględnionymi w regulaminie oraz jego interpretacją zajmuje się osoba prowadząca turniej.\nprzysłano: 5 lipca 2016\t(historia)\nprzysłał Anna Bugajna\t– 5 lipca 2016, 10:03\nautoryzował Anna Bugajna\t– 5 lipca 2016, 10:04\nCzwartkowe Wieczory Muzyczne ONLINE\nDwa koncerty Royal Republic\nDemi Lovato śpiewa z All Time Low\nPierwszy świąteczny utwór Kombii\nPiso 21 i Maluma znów razem\nBastille wydało EP-kę "Goosebumps"