0112-KDIL2-3.4012.167.2018.1.AŻ | Interpretacja indywidualna\n♦ › Usługi › 0112-KDIL2-3.4012.167.2018.1.AŻ\nPodatek od towarów i usług w zakresie opodatkowania usług zarządzania.\nNa podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 6 kwietnia 2018 r. (data wpływu 13 kwietnia 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania usług zarządzania – jest prawidłowe.\nW dniu 13 kwietnia 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania usług zarządzania.\nWnioskodawca uchwałą Rady Nadzorczej został powołany do składu Zarządu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, z powierzeniem funkcji Prezesa Zarządu. Wnioskodawca jest osobą fizyczną, niewykonującą działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1829, z późn. zm.) i nieposiadającą wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Wnioskodawca nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT.\nNa podstawie przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami (Dz. U. z 2016 r., poz. 1202), pomiędzy Wnioskodawcą (zwanym dalej także Zarządzającym), a Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (zwaną dalej Spółką) reprezentowaną przez członka Rady Nadzorczej została zawarta umowa o świadczenie usług zarządzania (zwana dalej Umową). Umowa zawarta jest na czas pełnienia przez Zarządzającego funkcji Prezesa Zarządu w ramach kadencji (do dnia wygaśnięcia mandatu), z możliwością jej wcześniejszego rozwiązania w przypadkach wskazanych w Umowie.\nPrzedmiotem Umowy jest świadczenie usług zarządzania Spółką w związku ze sprawowaniem funkcji Prezesa przez Zarządzającego. Świadczenie usług polega w szczególności na:\nW Umowie wskazano, że Zarządzający zobowiązany jest współdziałać z pozostałymi członkami Zarządu i organami Spółki na zasadach określonych w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, w szczególności przepisach Kodeksu spółek handlowych, postanowieniach umowy Spółki, uchwałach organów Spółki, a także innych aktach prawnych i dokumentach wewnętrznych Spółki.\nNa mocy Umowy, Zarządzający świadczy usługi zarządzania na rzecz Spółki przy wykorzystaniu zasobów rzeczowych, finansowych i organizacyjnych Spółki. Zawarta umowa uprawnia Zarządzającego do korzystania z urządzeń technicznych oraz innych zasobów stanowiących mienie Spółki w zakresie niezbędnym do wykonywania usług zarządzania, w szczególności:\npozostawionych do dyspozycji Zarządzającego pomieszczeń biurowych wraz z wyposażeniem,\nz tym, że udostępnienie powyższych środków nie stanowi wynagrodzenia Zarządzającego, ani innych świadczeń na jego rzecz, lecz stanowi koszt Spółki wynikający z kosztów pełnienia przez Zarządzającego funkcji członka Zarządu z tytułu stosunku korporacyjnego Spółki.\nZarządzający świadczy usługi wyłącznie osobiście w siedzibie Spółki, jednak ze względu na realizację zobowiązań Zarządzającego wynikających z Umowy lub w innych uzasadnionych potrzebach Spółki Umowa może być wykonywana w innych miejscach wybranych przez Zarządzającego na terytorium RP i poza jej granicami, przy czym świadczenie usług poza siedzibą Spółki nie może zakłócać jej płynnego funkcjonowania. Świadczenie usług poza siedzibą Spółki trwające nieprzerwanie powyżej 7 dni roboczych wymaga wcześniejszego poinformowania Przewodniczącego Rady Nadzorczej z co najmniej 1-dniowym wyprzedzeniem, a w przypadku niemożności dokonania powiadomienia Przewodniczącego innego członka Rady Nadzorczej. Zarządzający jest nadto zobowiązany do poinformowania z 3-dniowym wyprzedzeniem o każdej przerwie w świadczeniu usług trwającej dłużej niż 5 dni. Co do zasady Wnioskodawca uprawniony jest do samodzielnego ustalania harmonogramu i czasu realizacji czynności wynikających z umowy, jednakże musi pozostawać to w zgodzie z powyższymi ograniczeniami.\nWynagrodzenie należne Zarządzającemu składa się z części stałej stanowiącej wynagrodzenie miesięczne podstawowe oraz części zmiennej stanowiącej wynagrodzenie uzupełniające za rok obrotowy Spółki. Wynagrodzenie, które Zarządzający otrzymuje od Spółki za sprawowanie funkcji nie stanowi przychodów, o których mowa w przepisach art. 12 ust. 1-6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stanowi ono przychody, o których mowa w art. 13 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.\nWynagrodzenie miesięczne podstawowe zostało określone kwotowo, płatne jest z dołu za dany miesiąc przez cały okres obowiązywania umowy, do 7. dnia następnego miesiąca po miesiącu, w którym usługi były świadczone na podstawie wystawionych rachunków lub faktur. Obniżenie jego kwoty jest możliwe w formie proporcjonalnych potrąceń na skutek rozliczenia przerw w świadczeniu usług przez Zarządzającego. Wynagrodzenie, zgodnie z zapisami Umowy, obejmuje również wynagrodzenie za przeniesienie praw własności egzemplarza lub nośnika utworów w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (zwanego dalej utworem) i autorskich praw majątkowych do utworu na wszelkich polach eksploatacji, udzielenie wszelkich zezwoleń i upoważnień w zakresie określonym w Umowie oraz korzystania przez Spółkę z wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego stworzonego przez Zarządzającego.\nCzęść zmienna wynagrodzenia Zarządzającego jest uzależniona od realizacji celów zarządczych ustalonych uchwałą Rady Nadzorczej Spółki. Wynagrodzenie zmienne wypłacane jest po zatwierdzeniu przez Zgromadzenie Wspólników sprawozdania Zarządu z działalności Spółki oraz sprawozdania finansowego za poprzedni rok obrotowy oraz udzielania Zarządzającemu absolutorium z wykonywania przez niego obowiązków oraz przedłożeniu przez Zarząd sprawozdania z realizacji celów zarządczych.\nWnioskodawca nie ma wpływu na wysokość przyznanego wynagrodzenia wynikającego z umowy o świadczenie usług w zakresie zarządzania. Wysokość wynagrodzenia przysługującego Wnioskodawcy w części stałej limitowana jest art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami (Dz. U. z 2016 r., poz. 1202). Po zakwalifikowaniu podmiotu do danej kategorii wymienionej w art. 4 ust. 2 ww. ustawy, o konkretnej wielokrotności podstawy wymiaru w Spółce decyduje Rada Nadzorcza.\nWnioskodawca nie ma również wpływu na wysokość wynagrodzenia w części zmiennej. Zgodnie z art. 4 ust. 5 ww. ustawy, część zmienna wynagrodzenia członka organu zarządzającego, stanowiąca wynagrodzenie uzupełniające za rok obrotowy spółki, uzależniona jest od poziomu realizacji celów zarządczych. Wagi celów zarządczych, a także obiektywne i mierzalne kryteria ich realizacji i rozliczania są ustalane dla poszczególnych lub wszystkich członków organu zarządzającego. Wnioskodawca nie jest w stanie oszacować wartości wynagrodzenia zmiennego po osiągnięciu celów zarządczych. Zgodnie z postanowieniami umownymi, wynagrodzenie zmienne nie może przekraczać 50% wynagrodzenia stałego z poprzedniego roku obrotowego. W Spółce cele zarządcze ustalone zostały uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników, przy czym Rada Nadzorcza upoważniona została do określenia ich wag oraz obiektywnych kryteriów realizacji.\nTym samym Wnioskodawca nie ma wpływu na wysokość przysługującego mu wynagrodzenia. Jedynie w zakresie części zmiennej poprzez staranne i efektywne wykonywanie czynności może on wpływać na realizację przyjętych przez organy Spółki celów zarządczych, doprowadzając tym samym do wypłaty wynagrodzenia w części zmiennej.\nZarządzający działa pod nadzorem Zgromadzenia Wspólników i Rady Nadzorczej. W okresie pełnienia funkcji obowiązany jest przestrzegać zakazu konkurencji, poufności oraz tajemnicy przedsiębiorstwa.\nW Umowie wskazano, że Zarządzający ponosi odpowiedzialność wobec Spółki za szkody wyrządzone w czasie wykonywania przez niego Umowy, będące następstwem niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków wynikających z Umowy lub z przepisów prawa. Odpowiedzialność ta jest niezależna od odpowiedzialności Zarządzającego, którą ponosi z tytułu pełnienia funkcji określonej przepisami prawa, w szczególności Kodeksu spółek handlowych.\nRyzyko gospodarcze i ekonomiczne za czynności wykonywane przez Zarządzającego ponosi Spółka. Odpowiedzialność wobec osób trzecich za czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w związku z zawartą umową o świadczenie usług zarządzania ponosi Spółka. Wnioskodawca wskazuje, że spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jako spółki kapitałowe posiadają osobowość prawną, przez co mogą być podmiotem praw i obowiązków, Zgodnie natomiast z art. 38 Kodeksu cywilnego, osoba prawna działa przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej statucie. Jak dość powszechnie przyjmuje się w literaturze przedmiotu, organ osoby prawnej jest integralnym składnikiem osobowości osoby prawnej, stanowi o istocie tej osoby. W oparciu o organy budowana jest struktura organizacyjna osoby prawnej, jej władza, a przede wszystkim prowadzona przez nią działalność. Kodeks cywilny stoi na stanowisku tzw. teorii organów osoby prawnej. Organ składa się z osób fizycznych, które reprezentują osobę prawną w stosunkach zewnętrznych. Organ inaczej niż przedstawiciel nie jest podmiotem stosunków prawnych, a podmiotem tym jest sama osoba prawna. Działanie organu traktuje się jako działanie osoby prawnej, pod warunkiem że osoby fizyczne występują w konkretnej sprawie, w sposób wyraźny lub chociażby domniemany, jako organ, i działają w granicach kompetencji danego organu, wynikającej z przepisów o ustroju konkretnej osoby prawnej oraz jej statutu.\nTwierdzenia Wnioskodawcy o ponoszeniu odpowiedzialności przez Spółkę za czyny wykonywane w imieniu Spółki względem osób trzecich nie zmienia także odpowiedzialność zakreślona w art. 21 ust. 3 ustawy Prawo upadłościowe czy art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Regulacje te znajdują zastosowanie względem członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością bez względu na przyjętą formę prawną świadczenia usług.\nUmowa o czynności zarządzania nie zawiera postanowień dotyczących odpowiedzialności wobec osób trzecich za czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz zleceniodawcy (Spółki). W związku z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności okolicznością, że Wnioskodawca wchodzi w skład organu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością posiadającej osobowość prawną i wykonuje czynności na rzecz i w imieniu Spółki, strony nie czyniły odrębnych ustaleń w powyższym zakresie. Odpowiedzialność wobec osób trzecich za czynności wykonywane na rzecz Spółki ponosi Spółka.\nW ramach umowy Wnioskodawcy, o ile nie prowadzi działalności gospodarczej, będzie uprawniona do objęcia ubezpieczeniem OC władz spółki z sumą ubezpieczenia nie niższą niż 20 mln zł w ramach przetargu na ubezpieczenie członków zarządu i Rady Nadzorczej.\nZarządzający zasiada w Zarządzie Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, której jedynym wspólnikiem jest Województwo, składającym się z trzech członków – Prezesa Zarządu oraz dwóch Wiceprezesów. Zgodnie z umową Spółki, do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu lub jednego członka zarządu z prokurentem. Poza Zgromadzeniem Wspólników w Spółce powołana jest Rada Nadzorcza, której umowa Spółki przydziela szerokie kompetencje nadzorcze. Zgodnie z umową Spółki, Rada Nadzorcza sprawuje stały nadzór nad działalnością Spółki we wszystkich dziedzinach jej działalności. Kompetencje te sprowadzają się przede wszystkim do konieczności pozyskiwania przez Zarząd Spółki zgody Rady Nadzorczej na dokonywanie czynności wymienionych w umowie, oceny sprawozdania Zarządu z działalności Spółki oraz sprawozdania finansowego Spółki, zatwierdzania przez Radę Nadzorczą Regulaminu Zarządu, określania zakresu i terminów przedkładania przez Zarząd rocznych planów rzeczowo-finansowych oraz strategicznych planów wieloletnich, opiniowania m.in. strategicznych planów wieloletnich Spółki, rocznych planów rzeczowo-finansowych. Sam wybór i odwołanie członków Zarządu również należy do kompetencji Rady Nadzorczej, która dodatkowo może zawiesić członka Zarządu w czynnościach. W Spółce obowiązuje również zasada, że w umowach między spółką, a członkiem Zarządu oraz w sporze z nim Spółkę reprezentuje Rada Nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą Zgromadzenia Wspólników. Nadto, umowa spółki wymaga zgody Zgromadzenia Wspólników wyrażonej w postaci uchwały na dokonanie przez Spółkę szeregu czynności prawnych. Dokumenty wewnętrzne Spółki wprowadzają również procedury dokonywania czynności przez Zarząd, np. w zakresie sprzedaży aktywów trwałych Spółki. Wnioskodawca nie dysponuje niezależnością i samodzielnością w działaniu pozwalającą na uznanie, że działa jako profesjonalny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Wnioskodawca wykonuje czynności zarządzania z koniecznością uwzględnienia uprawnień pozostałych organów Spółki. Umowa stanowi, że wykonując czynności zarządzania Wnioskodawca zobowiązany jest współdziałać z pozostałymi członkami Zarządu i organami Spółki na zasadach określonych w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, w tym w szczególności K.s.h., postanowieniach umowy Spółki, uchwałach organów Spółki, a także innych aktach prawa i dokumentach wewnętrznych Spółki.\nRada Nadzorcza Spółki nie może wydawać Zarządowi wiążących poleceń. Zakaz taki wynika wprost z art. 219 § 2 K.s.h. Zadaniem Rady natomiast jest sprawowanie stałego nadzoru nad działalnością Spółki we wszystkich dziedzinach jej działalności. Przywołany przepis stanowi wyraz rozdziału kompetencji organów spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, ale jednocześnie nie zakazuje wydawania poleceń, które nie miałyby wiążącego charakteru, np. wydanie polecenia zmian w systemie zarządzania, innego podporządkowania pracownika, zmian systemu podejmowania uchwał, zastosowanie się do uwag „pokontrolnych”, itp. W Spółce kompetencje Rady Nadzorczej skupiają się na uprawnieniach kontrolnych, ale też osobowych (powoływanie, odwoływanie członków Zarządu, ich zawieszanie), a także merytorycznych (udzielanie zgody na udzielanie gwarancji i poręczeń majątkowych). Rada Nadzorcza Spółki opiniuje czynności Zarządu, np. przygotowane przez Zarząd roczne plany rzeczowo-finansowe, czy strategiczne plany wieloletnie Spółki.\nUprawnienia Zgromadzenia wspólników wynikają z kodeksu spółek handlowych oraz umowy Spółki. Wśród nich znajduje się m.in. konieczność wyrażenia zgody na dokonanie czynności przekraczającej 2 mln złotych oraz szereg kwestii korporacyjnych związanych z podziałem, czy przedsiębiorstwem Spółki.\nWnioskodawca nie jest zatem uprawniony do każdorazowego samodzielnego ustalania przedmiotu wykonywania czynności związanych z realizacją umowy. W umowie i przepisach prawa zostały określone ograniczenia samodzielności i niezależności w działaniu Wnioskodawcy. Umowa o czynności zarządzania nie wprowadza konkretnych mechanizmów ograniczenia samodzielności i niezależności w działaniu Wnioskodawcy, ale w sposób ogólny odwołuje się do kompetencji pozostałych organów w Spółce oraz przepisów prawa, które redukują samodzielność i niezależność w jej działaniu. Wnioskodawca nie jest także uprawniony do samodzielnej reprezentacji Spółki.\nCzy usługi świadczone przez Zarządzającego na podstawie umowy o świadczenie usług zarządzania podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a tym samym, czy Zarządzający, z tytułu usług wykonywanych na podstawie przedstawionej umowy o zarządzanie Spółką, jest podatnikiem podatku od towarów i usług, jako osoba fizyczna wykonująca działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?\nW przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy Zarządzający może skorzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?\nW przedstawionym stanie faktycznym Zarządzający nie wykonuje działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, nie jest podatnikiem VAT, a usługi świadczone na podstawie Umowy nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.\nPotwierdzeniem takiego rozumienia działalności gospodarczej są również dalsze przepisy art. 15, wyłączające niektóre czynności z zakresu działalności gospodarczej. I tak, na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT, za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 12 ust. 1-6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.), tj. m.in. przychody ze stosunku pracy. Natomiast na podstawie pkt 3 ww. przepisu wyłączenie z działalności gospodarczej obejmuje również czynności, z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2-9, jeżeli z tytułu wykonania tych czynności, osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego za wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.\nW art. 13 pkt 9 ustawy o PIT wymieniono przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej – z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7. Oznacza to, że na gruncie ustawy o PIT każda umowa o zarządzanie zawarta z członkiem zarządu będzie generowała przychód z działalności wykonywanej osobiście, która może, lecz nie musi stanowić działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT. Dla wyłączenia ww. działalności z zakresu opodatkowania VAT ważne są zapisy umowy, które powinny określać warunki wykonywania czynności, zasady wynagradzania oraz odpowiedzialność zlecającego wobec osób trzecich.\nZdaniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (orzeczenia w sprawie C-202/90 Ayuntamiento de Sevilla przeciwko Recaudadores de Tributos de las Zonas primera v Segunda, C-235/85 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów), za samodzielną nie będzie mogła być uznana działalność gospodarcza, która wykonywana jest przy wykorzystaniu infrastruktury i organizacji wewnętrznej podmiotu, na rzecz którego jest prowadzona, nie powoduje żadnego ryzyka ekonomicznego po stronie usługodawcy, a nadto nie powoduje odpowiedzialności usługodawcy wobec osób trzecich za szkody wyrządzone w związku z prowadzoną działalnością. Zatem, wyłączone z opodatkowania VAT są stosunki, które pod względem warunków wykonywania czynności, wynagrodzenia oraz odpowiedzialności zlecającego tożsame są ze stosunkiem pracy. Chodzi tutaj w szczególności o element podporządkowania zlecającemu, który jest charakterystyczny dla stosunku pracy.\nPowyższy wniosek opiera się na brzmieniu art. 10 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, (Dz. U. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r.; dalej: Dyrektywa 112), w myśl którego warunek „samodzielności”, który musi zostać spełniony dla uznania danej działalności za działalność gospodarczą, wyklucza opodatkowanie VAT pracowników i innych osób, o ile są one związane z pracodawcą umową o pracę lub jakimikolwiek innymi więzami prawnymi tworzącymi stosunek prawny między pracodawcą a pracownikiem w zakresie warunków pracy, wynagrodzenia i odpowiedzialności pracodawcy.\nWnioskodawca, w danym stanie faktycznym, spełnia wszystkie wymienione wyżej cechy. Działanie Wnioskodawcy nie mieści się w definicji działalności gospodarczej określonej w ustawie o podatku od towarów i usług. Działaniom tym nie można przypisać spełnienia warunku samodzielności, który stanowi immanentną cechę działalności gospodarczej w rozumieniu VAT. Jako Członek Zarządu, Zarządzający działa w ramach struktury organizacyjnej Spółki, wyłącznie w jej imieniu i na jej rachunek. Zarządzający przy wykonywaniu czynności reprezentuje Spółkę, a nie siebie. W ramach zawartej Umowy Zarządzający nie wykonuje innych czynności, niż te, które wynikają z pełnienia funkcji członka Zarządu Spółki, czyli działa jako jej organ.\nZarządzający nie ponosi kosztów swej działalności, w celu świadczenia usług korzystać może z mienia Spółki. Wynagrodzenie w części stałej ustalone jest kwotowo i nie jest uzależnione od czynników zewnętrznych, takich jak, np. ryzyko ekonomiczne działań Zarządzającego. Wynagrodzenie w części zmiennej przyznawane po osiągnięciu celów zarządczych ustalonych przez Radę Nadzorczą, przyrównane może być do premii regulaminowych przysługujących pracownikom, które udzielane są po spełnieniu przesłanek określonych w przepisach wewnętrznych pracodawców. Zarządzający – mocą Umowy – zobowiązany jest do należytego i starannego świadczenia usług na rzecz Spółki, zgodnie z posiadanymi przez siebie kompetencjami.\nPrzy tak określonych warunkach zatrudnienia Zarządzający – podobnie jak pracownik – nie jest obarczony ryzykiem gospodarczym, ani ekonomicznym z tytułu świadczonych usług.\nW przypadku Zarządzającego nie może być mowy również o pełnej samodzielności w wykonywaniu powierzonych Umową usług. Zgodnie z Umową. Zarządzający wykonuje swoje obowiązki z uwzględnieniem postanowień umowy Spółki, uchwał organów Spółki, a także innych aktów prawa, dokumentów wewnętrznych Spółki, w szczególności regulaminu Zarządu. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika natomiast, że kompetencje Rady Nadzorczej oraz Zgromadzenia Wspólników w zakresie kontroli Zarządu są szerokie i determinować mogą czynności prawne dokonywane przez Spółkę. Co więcej, Zarząd Spółki jest trzyosobowy, a w Spółce obowiązuje reprezentacja łączna.\nSpółka ponosi odpowiedzialność za działania członka Zarządu jak za swoje własne. Zarządzający natomiast ponosi odpowiedzialność wobec Spółki jedynie za szkody wyrządzone w czasie wykonywania przez niego obowiązków będące następstwem niewykonania bądź nienależytego wykonania owych obowiązków. Na powyższe nie rzutuje odesłanie do odpowiedzialności wynikającej z przepisów prawa, w tym w szczególności z Kodeksu spółek handlowych. W tym miejscu należy bowiem zwrócić uwagę na specyfikę relacji łączącej członka Zarządu ze Spółką. Nie ulega wątpliwości, że każdy członek zarządu ponosi odpowiedzialność z tytułu pełnionej funkcji. Zasady ponoszenia tej odpowiedzialności zostały określone w szczególności w przepisach Kodeksu Spółek Handlowych, oraz w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.). Przy czym okoliczność ta, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyżej orzeczeniu z dnia 16 czerwca 2016 r., nie decyduje o kwalifikacji umowy o świadczeniu usług zarządzania, na podstawie której funkcja ta może być pełniona. Podkreślenia wymaga, że zakres odpowiedzialności członka zarządu określony w przepisach ww. ustaw jest niezależny od rodzaju zawartej umowy – dotyczy pełnienia funkcji członka zarządu, a nie wykonywania umowy o świadczenie usług zarządzania. Co więcej, członek zarządu funkcjonuje w ramach struktur organizacyjnych spółki, jako jej organ, a w tym kontekście nie prowadzi własnej działalności, lecz działalność samej spółki.\nDodatkowo, zwraca się uwagę na wyrok Sądu Najwyższego z 17 grudnia 2003 r., sygn. akt IV CK 305/02, zgodnie z którym odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną spółce z o.o., przez sprzeczną z prawem działalność członka jej zarządu, jeśli wiąże się ona z zarządzaniem, nie ogranicza fakt zatrudnienia jej w formie umowy o pracę. W takiej sytuacji, członek zarządu – pracownik spółki nie może powoływać się na rozwiązania Kodeksu pracy domagać się ustalenia odszkodowania w wysokości nieprzewyższającej kwoty trzymiesięcznego wynagrodzenia przysługującego mu w dniu wyrządzenia szkody. W zakresie tym pozycja członka Zarządu wykonującego swoje obowiązki na podstawie umowy o pracę zrównana jest ze świadczeniem usług zarządzania na podstawie umowy cywilnoprawnej, a okoliczność ta nie może być uznana jako argument przemawiający za koniecznością opodatkowania podatkiem od towarów i usług usług zarządzania świadczonych przez Zarządzającego.\nDla oceny zakresu odpowiedzialności Zarządzającego wobec osób trzecich w przedmiotowych okolicznościach szczególnie ważny jest przepis art. 416 Kodeksu cywilnego, na podstawie którego osoba prawna jest zobowiązana do naprawienia szkody wyrządzonej z winy jej organu, przepis art. 429 stanowiący, że kto powierza wykonanie czynności drugiemu, ten jest co do zasady odpowiedzialny za szkodę przez niego wyrządzoną oraz art. 474, zgodnie z którym dłużnik odpowiedzialny jest jak za własne działanie lub zaniechanie za działania i zaniechania osób, z których pomocą zobowiązanie wykonywa, jak również osób, którym wykonanie zobowiązania powierza.\nStanowisko Zarządzającego potwierdzają również organy podatkowe, m.in.: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu interpretacji indywidualnej z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. ILPP1/4512-1-303/16-4/MC wydanej dla stanu faktycznego zbliżonego do opisanego we wniosku, podnosząc że: „Mając powyższe na uwadze, jeżeli – jak wynika z opisu sprawy – Wnioskodawca nie ponosił odpowiedzialności wobec osób trzecich za wykonywane czynności oraz nie ponosił ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością, to należy stwierdzić, że podpisanie umowy – Kontraktu Menedżerskiego – spowodowało powstanie stosunku prawnego posiadającego cechy zbliżone do stosunku pracy, w ramach którego Wnioskodawca związany jest ze zleceniodawcą więzami prawnymi co do warunków wykonywania czynności, wynagrodzenia, a także odpowiedzialności zleceniodawcy wobec osób trzecich. Stosunek prawny między zleceniodawcą a wykonującym zlecenie, obciąża zatrudniającego ryzykiem za wykonanie tych czynności, podporządkowuje wykonującego zlecenie co do warunków realizacji umówionych czynności oraz wynagrodzenia”.\nCharakter odpowiedzialności członków zarządu wynikającej z art. 299 Kodeksu spółek handlowych przenalizowany został również przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi w interpretacji indywidualnej z dnia 4 maja 2015 r., sygn. IPTPP1/4512-133/15-4/AK, który wskazał, że „(...) w kontekście przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie mają znaczenia przywołane przez Wnioskodawcę przepisy o odpowiedzialności majątkowej członków zarządu w razie niewypłacalności spółki (art. 299 Kodeksu spółek handlowych), a więc w zakresie odpowiedzialności posiłkowej (subsydiarnej) za zobowiązania takiej spółki, czy też fakt ponoszenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki (...).\nMając powyższe na uwadze wskazać należy, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy będąc członkiem zarządu – menedżerem w spółce, działanie Wnioskodawcy nie mieści się w definicji działalności gospodarczej określonej w ustawie o podatku od towarów i usług. Działaniom Wnioskodawcy nie można przypisać spełnienia warunku samodzielności, który stanowi immanentną cechę działalności gospodarczej w rozumieniu VAT. Jako członek zarządu – menadżer działa w ramach struktury organizacyjnej zarządzanej Spółki, nie ponosi kosztów swej działalności, wynagrodzenie nie jest uzależnione od ekonomicznego ryzyka i działa jedynie w imieniu i na rzecz zarządzanej Spółki, która za jego działania ponosi odpowiedzialność za wyrządzoną szkodę osobom trzecim. Nie działa on w warunkach ryzyka, niepewności, np. co do popytu, konkurencji, czy ostatecznego rezultatu własnego przedsiębiorstwa. Nie wykonuje swojej działalności w swoim imieniu i na własny rachunek lecz w imieniu zarządzanej Spółki”.\nZarządzający podnosi również, że przyczyną zawarcia Umowy była konieczność dostosowania formy zatrudnienia Zarządzającej do aktualnie obowiązujących przepisów prawa. Okoliczność zmiany obowiązującej w Spółce formy – zatrudnianie członka Zarządu na podstawie umowy o świadczenie usług zarządzania, nie może być interpretowane jako samodzielna podstawa do uznania usług wykonywanych na podstawie takiej umowy za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT. Ocena ta powinna zostać oparta na obiektywnych przesłankach, wskazujących na fakt samodzielnego prowadzenia działalności gospodarczej przez Zarządzającego. W okolicznościach sprawy takie przesłanki nie istnieją.\nW świetle przywołanych przepisów, w okolicznościach będących przedmiotem wniosku, Zarządzający nie będzie więc ponosił odpowiedzialności wobec osób trzecich z tytułu wykonywania Umowy, tj. z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu.\nUwzględniwszy powyższe, Wnioskodawca nie jest podatnikiem podatku VAT.\nW przypadku negatywnej oceny stanowiska Zarządzającego przedstawionego w punkcie 1 powyżej, wskazuje się, że Zarządzający ma prawo do skorzystania ze zwolnienia zgodnie z art. 113 Ustawy o VAT, ponieważ nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 113 ust. 13 Ustawy o VAT. Wykonywane czynności wyczerpują definicję podgrupy w PKWiU 70.22.170.0 – usługi zarządzania procesami gospodarczymi i „jako takie” korzystają ze zwolnienia określonego w art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług.\nW przedmiotowej sprawie wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii ustalenia, czy usługi świadczone przez Zarządzającego na podstawie umowy o świadczenie usług zarządzania podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a tym samym, czy Zarządzający, z tytułu usług wykonywanych na podstawie przedstawionej umowy o zarządzanie Spółką, jest podatnikiem podatku od towarów i usług, jako osoba fizyczna wykonująca działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.\nW tym kontekście należy zauważyć, że wykorzystywanie infrastruktury i organizacji wewnętrznej zarządzanej spółki powoduje, że zarządzający nie ponosi również w tym zakresie ryzyka ekonomicznego (co ma ścisły związek z tym jak kształtuje się wynagrodzenie – warunek drugi). Uznaniu, że ten warunek jest spełniony nie stoi na przeszkodzie to, że w ramach przedmiotowej umowy cywilnoprawnej (stosunku prawnego) zarządzający dysponuje szerokim zakresem swobody w organizacji swojej pracy, wyznaczaniu celów, itp.\nWarunek drugi – wynagrodzenie. Zakładając, że umowa przewiduje, że zarządzający korzysta z infrastruktury i organizacji wewnętrznej spółki (spełniony warunek pierwszy), ustalenie, że warunek drugi jest spełniony w praktyce sprowadza się do weryfikacji czy umowa cywilnoprawna przewiduje dla zarządzającego stałe wynagrodzenie. Jeżeli umowa przewiduje stałe wynagrodzenie, nie można mówić o ponoszeniu ryzyka ekonomicznego przez zarządzającego. Jednocześnie rozpatrywany warunek będzie spełniony także jeżeli wynagrodzenie oprócz stałego elementu będzie zawierać element zmienny (np. wypłacany pod warunkiem i/lub w wysokości określonej realizacją wyznaczonych celów zarządczych, które mogą dotyczyć w szczególności kondycji finansowej spółki, jej pozycji rynkowej, realizacji określonej inwestycji, strategii itd.) pod warunkiem jednak, że element stały będzie stanowił istotną wielkość i/lub część całkowitego wynagrodzenia. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o wynagradzaniu, wynagrodzenie całkowite członka organu zarządzającego składa się z części stałej, stanowiącej wynagrodzenie miesięczne podstawowe, określonej kwotowo, oraz części zmiennej stanowiącej wynagrodzenie uzupełniające za rok obrotowy spółki, przy czym zgodnie z ust. 5 część zmienna nie może przekraczać 50%, a m.in. w spółkach publicznych 100% wynagrodzenia podstawowego zarządzającego w poprzednim roku obrotowym. Należy uznać, że takie ukształtowanie wynagrodzenia spełnia badany warunek. Podobnie przykładowo ustalenie w umowie dla zarządzającego stałego wynagrodzenia miesięcznego w wielkości adekwatnej do pozycji spółki, zakresu zadań itd. oraz rocznej premii stanowiącej określony procent wypracowanego w danym roku zysku spełni badany warunek.\nZ opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca uchwałą Rady Nadzorczej został powołany do składu Zarządu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, z powierzeniem funkcji Prezesa Zarządu. Wnioskodawca jest osobą fizyczną, niewykonującą działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i nieposiadającą wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Wnioskodawca nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT. Na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami, pomiędzy Wnioskodawcą, a Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością reprezentowaną przez członka Rady Nadzorczej została zawarta umowa o świadczenie usług zarządzania. Na mocy Umowy, Zarządzający świadczy usługi zarządzania na rzecz Spółki przy wykorzystaniu zasobów rzeczowych, finansowych i organizacyjnych Spółki. Zawarta Umowa uprawnia Zarządzającego do korzystania z urządzeń technicznych oraz innych zasobów stanowiących mienie Spółki w zakresie niezbędnym do wykonywania usług zarządzania, w szczególności:\nz tym, że udostępnienie powyższych środków nie stanowi wynagrodzenia Zarządzającego, ani innych świadczeń na jego rzecz, lecz stanowi koszt Spółki wynikający z kosztów pełnienia przez Zarządzającego funkcji członka Zarządu z tytułu stosunku korporacyjnego Spółki. Zarządzający świadczy usługi wyłącznie osobiście w siedzibie Spółki. Wynagrodzenie należne Zarządzającemu składa się z części stałej stanowiącej wynagrodzenie miesięczne podstawowe oraz części zmiennej stanowiącej wynagrodzenie uzupełniające za rok obrotowy Spółki. Wynagrodzenie, które Zarządzający otrzymuje od Spółki za sprawowanie funkcji stanowi przychody, o których mowa w art. 13 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ryzyko gospodarcze i ekonomiczne za czynności wykonywane przez Zarządzającego ponosi Spółka. Odpowiedzialność wobec osób trzecich za czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w związku z zawartą umową o świadczenie usług zarządzania ponosi Spółka. Umowa o czynności zarządzania nie zawiera postanowień dotyczących odpowiedzialność wobec osób trzecich za czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz zleceniodawcy (Spółki). W związku z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności okolicznością, że Wnioskodawca wchodzi w skład organu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością posiadającej osobowość prawną i wykonuje czynności na rzecz i w imieniu Spółki, strony nie czyniły odrębnych ustaleń w powyższym zakresie. Odpowiedzialność wobec osób trzecich za czynności wykonywane na rzecz Spółki ponosi Spółka.\nTym samym, z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca związany jest ze Zleceniodawcą (Spółką) prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie i wykonującym zlecane czynności co do:\nZatem wypełnione są wszystkie trzy warunki – nie pozwalające uznać Wnioskodawcy (Zarządzającego) za podatnika VAT.\nW rezultacie, biorąc pod uwagę opis stanu faktycznego, powołane przepisy prawa oraz powyższą analizę, stwierdzić należy, że czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na podstawie zawartej umowy o świadczenie usług zarządzania, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Powyższe wynika z faktu, że z tytułu wykonywanych ww. usług Wnioskodawca nie jest podatnikiem VAT, jako osoba fizyczna wykonująca działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.\nW konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy w powyższym zakresie oceniono jako prawidłowe.\nJednocześnie nie udziela się odpowiedzi na pytanie nr 2, gdyż Wnioskodawca oczekiwał na nie odpowiedzi wyłącznie w sytuacji udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie.\nNależy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację tutejszy organ oparł się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego, w tym na informacji, że wynagrodzenie uzyskane przez Zarządzającego z tytułu świadczenia usług na podstawie umowy stanowi przychód z działalności wykonywanej osobiście zgodnie z art. 13 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (kwestia ta nie była przedmiotem oceny tutejszego organu, lecz przyjęto to jako element opisu sprawy).\nOdnośnie powołanych we wniosku orzeczeń NSA należy zauważyć, że sąd wyrokiem lub postanowieniem rozstrzyga wyłącznie konkretną sprawę co do stwierdzenia naruszenia prawa i skutków prawnych tego naruszenia i jedynie w tej sprawie ma moc wiążącą. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniach sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Nie kwestionując orzecznictwa jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, powołane wyroki nie stanowią zatem podstawy dla analogicznego rozstrzygnięcia przez organy podatkowe.\nNależy zauważyć ponadto, że powołane przez Wnioskodawcę interpretacje indywidualne są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się zawężają, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa.\n0114-KDIP1-2.4012.312.2018.1.RD | Interpretacja indywidualna\n0111-KDIB3-1.4012.231.2018.1.BW | Interpretacja indywidualna


Weekend we Wrocławiu / ADAM\nNapisał(a): Hi Riders Drugs (admin) dnia May 30 2016\nProgram na I Otwartych Cyklicznych Zawodów na Wrocławskim Welodromie dał okazję do sprawdzenia się zarówno w indywidualnych startach na 200 metrów, 1 kilometr, jak i w sprintach i eliminatorze. Był to dla mnie pierwszy start na torze w tym sezonie, na pewno była to okazja do zebrania doświadczenia i porównania się z wrocławską ekipą, a postępy będzie można obserwować po startach w kolejnych edycjach.\nPo kilku godzinach jeżdżenia „w kółko” udaliśmy się na HardKoreKat’a organizowanego przez Tragedie Breslau. Na alley'u było dużo jazdy po bruku, czerwonych świateł, trochę deszczu, a i jeszcze trochę bruku Współpraca z Dorianem aka Mechanikiem z Kato, okazała się na tyle skuteczna, że mimo mizernego obeznania z miastem zrobiliśmy wszystkie punkty i zaliczyliśmy kilka bonusów. Na mecie PUNX PIKNIKU pojawiliśmy się kilka minut przed deadlinem, a efekt naszych zmagań to pierwsze i drugie miejsce wśród przyjezdnych :D\nRowery dały radę, my też się nie oszczędzaliśmy, a był to prawdziwy HardKoreKat\nSzczerze polecam Otwarte Zawody na Welodromie, okazja do ścigania będzie na kolejnych czterech planowanych edycjach, a i na PCMC w sierpniu Tragedia zaskoczy nas równie mocnym alleycatem. Pozdro dla chłopaków z Wrocławia bo robią robotę!\nFOTO: Adrian Grześków\nEdytowano: Feb 06 2017 o 10:24 AM


SN: Ekwiwalentność świadczeń może mieć charakter subiektywny - Prawo i wymiar sprawiedliwości - GazetaPrawna.pl - wiadomości, notowania, kursy, praca, emerytury, podatki -\ngazetaprawna.plPrawoSN: Ekwiwalentność świadczeń może mieć charakter subiektywny\n07.07.2008, 06:26; Aktualizacja: 19.03.2011, 01:57\nPrzeniesienie prawa własności nieruchomości, jako wykonanie wcześniejszej umowy pożyczki, niezawartej w formie akt notarialnego i może nastąpić w ramach konstrukcji datio In solutum. W przypadku gdy jedno ze świadczeń swoją wartością znacznie przewyższa drugie, ich ekwiwalentność pozostaje kwestia subiektywną.\nPrzed Sądem Najwyższym miała miejsce rozprawa, której przedmiotem stał się spór pomiędzy SOLIDUS spółka z.o.o. a KMATUR spółką z.o.o. Pierwszy z przedsiębiorców, będący powodem i inicjatorem skargi kasacyjnej, wniósł o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, poprzez wskazanie jego jako właściciela nieruchomości w miejsce pozwanego- spółki KAMTUR..\nKara za reklamę napoju "Zbyszko"


Koc 75x100 Myszka Mickey we wzory poliesterowa dziecięca - XKP0619CAOS - koce - txm\nkoc 75x100 Myszka Mickey\nMięciutki i miły w dotyku kocyk dla dziecka. Świetnie sprawdzi się podczas spaceru, snu, zabawy na podłodze. Kocyk ma piękny, intensywny nadruk - bohatera bajek Walta Disneya, Myszkę Mickey. Kocyk ma wymiary 75x100 cm.\nZapytaj o produkt: koc 75x100 Myszka Mickey


Barwy szczęścia, odcinek 1733 ? Iwona winna śmierci pacjenta? [Streszczenie online odc. 1733]\nred. 03.11.2017 18:30\nBarwy szczęścia - Wyrzuty sumienia\nW pokoju hotelowym trwa błogi poranek; Anna budzi się u boku mężczyzny, który kiedyś był jej uczniem. Chociaż nie doszło między nimi do zbliżenia, Jakub jest bardzo wyrozumiały. Nie może oderwać wzroku od miłości swojego życia i obiecuje jej, że zaczeka, aż będzie gotowa na kolejny krok. Z kolei Marczakową dopadają poważne wątpliwości – po pierwszych porywach namiętności nadchodzi moment refleksji. Jerzy zaczyna zaś przeczuwać, że z jego żoną coś jest nie w porządku.\nOstatnio w Barwach szczęścia obserwowaliśmy istne oblężenie przychodni. Chorych było zbyt wielu, a lekarzy zbyt mało, żeby każdy mógł zostać obsłużony. Dlatego Iwona podjęła decyzję o odesłaniu wybranych osób do domu. Niestety, nie obyło się bez przykrych konsekwencji – jeden z mężczyzn, Alojzy, zmarł nie zostawszy nawet przebadany. Do przychodni przybywa policja, a Iwonę czeka nieprzyjemne przesłuchanie. Później wyznaje ona Aleksandrowi, że dręczy ją ogromne poczucie winy.


Modernizm polski/Aneksy/IX - Wikiźródła, wolna biblioteka\nModernizm polski. Struktura i rozwój - Aneksy/IX\nGodne jest szczegółowego opracowania oddziałanie Przybyszewskiego na nie znających go osobiście uczestników cyganerii krakowskiej lub obserwatorów tego środowiska. Pominięty musi być Boy-Żeleński, nie z przyczyny lekceważenia, lecz ponieważ jego dowód wspomnieniowy gotów zastąpić wszystkie inne. W powieści polskiej okresu 1918 — 1939 Przybyszewski niejednokrotnie widnieje właśnie jako wzór określonej poetyki połączonej z wzorem osobowości. Na pewno odpowiednich przykładów jest więcej od tych, które niżej zostaną przytoczone. Jeżeli określony pisarz zeszedł do roli tematu w ciągu najzwyklejszej rozmowy, oznacza to, że na pewno — niezależnie od ocen historycznoliterackich — odegrał określoną rolę obyczajowo-kulturalną.\nMogiła nieznanego żołnierza Struga rozgrywa się w latach pierwszej wojny światowej. Jej bohater, profesor Łazowski, poszedł na front jako oficer austriacki i ślad po nim zaginął. Córka chodzi do gimnazjum. W jej klasie istnieje demon i plotkarka klasowa, ruda Giga, która to i owo zasłyszała od rodziców o normach obyczaju z końca XIX wieku. Opowiada więc Nelly Łazowskiej o romansie jej matki z profesorem Głowińskim.\n„Gdyby wszyscy byli cnotliwi, nie byłoby ani powieści, ani teatru, ani poezji.\nA dlaczego nie wolno się zakochać? Twoja mama jest to śliczna pani, znana na cały Kraków pani Łazowska. Jakbyś się dowiedziała o innej pani — tobyś zaraz uwierzyła. To przykro dla rodzonej córki, ale najpierw, w takich romansach nie ma żadnej winy, bo tego już dawno dowiódł Przybyszewski, a następnie, koniecznie trzeba, ażebyś i ty wiedziała o tym, o czym gada cała szkoła”. (A. Strug Mogiła nieznanego żołnierza, Warszawa 1922, s. 241—242).\nW powieści Zygmunta Nowakowskiego Rubikon (Warszawa 1935) rozdział czternasty nosi tytuł Dynamit. Jakiż to dynamit? Jest nim skrzynia książek, reprodukcji malarskich i roczników czasopism odziedziczona przez Zygmunta po przyjacielu Ignasiu Rogowskim, który skończył samobójstwem — częściowo pod wpływem tej lektury. W chwili samobójstwa Rogowski liczył szesnaście lat. Nazwiska autorów obecnych w skrzyni: Renan, Baudelaire, Berent, Flaubert, Verlaine, Gorki, Wedekind, Mirabeau, Poe, Hamsun, Dostojewski, Przybyszewski. Summa lekturowa pokolenia. Reprodukcje: Szatan Vigelamda, Wyspa umarłych Boecklina, Kobieta ciężarna Rodina. Na pewno więc w owej skrzyni młodego samobójcy znajdowały się roczniki „Życia” redagowane przez Przybyszewskiego.\n„Z pensjonariuszy p. Folkierskiej chciałbym tu wymienić Adama Kadena, młodego człowieka, starszego ode mnie, syna znakomitego i zamożnego lekarza w Rabce. Adam Kaden znakomicie reprezentował typ młodzieńca z okresu dekadentyzmu, spod znaku Stanisława Przybyszewskiego zwłaszcza, ze wszystkimi, nie tylko intelektualnymi ekscesami i ekstrawagancjami bohemy niemieckiej: wchodziły tu w grę narkotyki, alkohol, namiętność do muzyki [...] Pisał dramaty à la Przybyszewski, mówił o incestach, opowiadał o opium, kokainie, ale w dobrych chwilach umiał dobrze pić zwyczajną polską wódkę i zabawiać się z dziewczynkami w domach publicznych. W cnotliwej, burżuazyjnej atmosferze pensjonatu p. Folkierskiej Kaden wyglądał na tajemniczego, zdeprawowanego amoralistę. Gdy wiele lat później spotkałem się z nim przypadkowo w Krakowie, znalazłem się wobec grubego, burżuazyjnego pana, szczęśliwego i zadowolonego z żony, dzieci, majątku i swego spokojnego, przykładnego życia w Rabce. Nic nie zostało ze szczupłego, bladego, romantycznego Adama z sińcami pod oczami, ze specjalnymi egipskimi papierosami, ze wszystkimi Strindbergami, Schmitzlerami, Ibsenami i Hauptmannami. Burżuazyjny porządek całkowicie opanował chaos poetycki”. (W. Lednicki Pamiętniki, tom II, Londyn 1967, s. 23 — 24).\nPodobnie jak przy relacji Malewskiej trzeba do tego zapisu pamiętnikarskiego wnieść poprawkę pochodzącą z rzeczywistości. Wspomnienie Lednickiego zostało skomponowane zgodnie z następującym stereotypem: uczniowie Przybyszewskiego albo musieli do końca „zmarnować się” (wariant ostrzegawczy), albo też, ażeby wejść ponownie w społeczeństwo, musieli „sporządnieć”. czyli „sfilistrzeć” (wariant budujący). Tymczasem rzeczywistość przekazała również wariant trzeci: bakcyl literatury na stałe zaszczepiony i dochodzący do głosu, niekoniecznie tylko w opakowaniu opatrzonym pieczęcią postmodernistycznej degrengolady. Właśnie Adam Kaden jest tego przykładem. W latach międzywojennych opublikował on parę zbiorów poezji i fraszek poetyckich, które w kołach intelektualnych ówczesnego Krakowa zwróciły nań uwagę. Pamiętnikarz o tym wszystkim zapomniał (lub nie wiedział), a w sprostowaniu niniejszym nie tylko chodzi o ścisłość biograficzną, ale także o wskazanie trzeciego wariantu (oddziaływania Przybyszewskiego, tego wariantu, który głównie liczy się anno 1968.


Kwiecień 2012 - Mirek Słowikowski Kwiecień 2012 – Mirek Słowikowski\nPszczoły i ketonal, czyli Życie.\n27 kwietnia 2012 / Mirek\nWczoraj podszedłem pod moją ogródkową czereśnię. Drzewo jest duże i ma głównie charakter ozdobno- ekologiczny. Mogłoby dostarczać pysznych owoców ale nie starcza mi wiedzy, energii i chęci żeby opryskiwać je w odpowiednim czasie. W związku z tym każda dorodna czereśnia ma potężną wkładkę mięsną. Szpakom chyba wcale to nie przeszkadza, a może wręcz przeciwnie bo potrafią ogołocić duże drzewo w dwa dni. Ale nie o tym, nie o tym? Był piękny dzień i poszedłem wypatrzyć jakieś mądre miejsce na wygospodarowanie kawałka trawnika na sałaty, których nasiona nabyłem, jak zwykle nierozważnie. Nierozważnie bo kupuję nasiona, które zwykle pozostają niewysiane. Ale tez nie o tym. Stanąłem pod czereśnia i usłyszałem przepiękny szum i bzyczenie setek pszczół. Przez chwilę poczułem się jak w raju. Było mi tak dobrze, jakby otuliła mnie pierzynka z ciepła i miłości wszechświata. Magiczne uczucie radości z życia.\nPóźnym popołudniem pojechałem do mojej stomatolog. Nie zanosiło się na jakiś poważny zabieg. Zaniepokoiło mnie jednak to, że przy zastrzyku znieczulającym, pierwszy raz od kilkudziesięciu lat skoczyłem na fotelu i zawyłem. Zwykle znoszę wszystko bardzo dzielnie, nawet 6 godzin na fotelu. Po wyjściu z gabinetu, zaczęło się piekiełko. Takiego bólu nie czułem od dawna. Ledwo dotarłem do domu. Na pierwszy rzut poszła jedna pyralgina, bo to najsilniejszy lek bezreceptowy. Potem druga, konałem z bólu. Trwało to ponad trzy godziny, dopóki Tomek nie przybiegł z ketonalem fotre.\nNie było już czereśni, nie było słońca, trawy, kilku wolnych dni. Zza bólu nie widziałem nic. Co to za ból w porównaniu z naprawdę cierpiącymi ludźmi, choćby na choroby nowotworowe. Zastanawiam się, ile trzeba mieć odwagi i głupoty, żeby wytłumaczyć takie cierpienia wyższym sensem. Ból wzbogaca? Nie wtedy, kiedy boli. Ból uczy? Nie wtedy kiedy boli? Są ludzie, którzy cierpią latami. Jest ich ogromnie dużo. My, cierpiący od czasu do czasu odsuwamy się od nich, uciekamy. Podalibyśmy pigułkę i ulotnili się. Są jednak anioły. Anioły pracuję w hospicjach, szpitalach. My, żyjemy wśród zdrowych i szczęśliwych. Wolimy nie zauważać cierpienia. Może dlatego, że boimy się cierpieć? Chyba tak, choć każdy z nas cierpiał, cierpi albo będzie cierpiał. Cierpienie nie omija nikogo. Żyjemy w całym oceanie cierpienia. Nie widzimy tego oceanu bo zamykamy oczy. Oburza nas, że ceny jaj rosną bo kury dostały większe klatki. Nie myślimy o tym, jak żyła i konała istota, którą się żywimy. Pomimo tego, że poświęciła dla nas życie, wyrzucimy jej mięso bo się popsuło. Tak samo łatwo ominiemy hospicjum, szpital psychiatryczny, wyizolujemy ICH. Tak trudno zbudować nam podjazdy dla inwalidów. Nie myślimy o tym bo boimy się przestraszyć. Aż cierpienie dotyka nas. Wtedy znikają nasi znajomi. Mówią- nie wiedziałem jak się zachować, nie zadzwoniłem bo nie wiedziałem co powiedzieć.\nSam sobie zadaję pytanie i nie dlatego, że nie odpowiedziałem sobie kiedyś na nie. Czy istnieje radość pomimo cierpienia? Tak wydaje się tylko tym, którzy nie cierpią albo cierpienie mają za sobą. Ono wzmocniło i uodporniło. Mnie też wiele przeżyć uodporniło. Nie mam jednak odpowiedzi na pytanie- co daje cierpienie, które prowadzi jedynie do większego cierpienia i życie kończy się w cierpieniu. Znacznie łatwiej mają ludzie z silną wiarą w Boga, a zwłaszcza jego chrześcijańską i muzułmańską wizję. Mnie taka silna wiara nie została dana. Nieustannie zastanawiam się nad tym, co jest rzeczywiście prawdą a co jedynie projekcją naszej ogromnej potrzeby, żeby nadać cierpieniu sens. Zastanawiam się jak dalece musimy zrezygnować z analizy, żeby ślepo wierzyć w coś albo kogoś. Jaką podpowiedź mają dla nas religie, nieustająco zmieniające zdanie. Czy cierpienia, które przeżywają kapłani w celibacie i ich ofiary wynikają z działania Boga, czy decyzji instytucji Kościoła z 1060 roku n.e.? Tak , dopiero po tym roku wprowadzono celibat. Którą Matkę Boską miałbym zapytać o to? Tę częstochowską czy fatimską? Ile było tych Matek? O co w tym chodzi. A może buddyjska koncepcja samsary i nirwany… Po jaką cholerę jest to koło samsary, z tymi samymi demonami co w naszym piekle. Dlaczego mamy cierpieć? Ktoś to do cholery lubi?\nNo właśnie, błogosławieni Ci, którzy potrafią bezwarunkowo uwierzyć w sens cierpienia. Nam, którym to nie zostało dane pozostaje być z tymi, którzy cierpią i nie mogą usłyszeć roju pszczół ?śpiewających? na czereśni. Pozostaje oswajać cierpienie bo jest ono częścią życia. Tym samym oswajać życie. Nie przestawać się cieszyć pszczołami ale mieć świadomość że im pełniej będziemy chcieli żyć, tym pełniej musimy doświadczać cierpienia. Jeśli zaczniemy uciekać przed cierpieniem, ono zacznie nas gonić. Im szybciej będziemy biegli, tym szybciej i ono. W końcu się zmęczymy, staniemy i powiemy cierpieniu- masz mnie. Wtedy zobaczymy, że uciekaliśmy zupełnie niepotrzebnie bo ciągle stoimy w tym samym miejscu a tak się zmęczyliśmy. My byliśmy tu i teraz i ono było tu i teraz. Bo to Życie jest.\nReligia czy Etyka? Kolejne wyzwanie XXI wieku.\n25 kwietnia 2012 / Mirek\nNiedawno myślałem o wyzwaniach gospodarczych, które czekają naszą planetę w XXI wieku. Pisząc o wszystkich tych zmianach zupełnie zapomniałem, że mogą one zostać zniweczone wojną albo wojnami. Na przekór zdrowemu rozsądkowi przypomniał mi o tym pan Antoni Macierewicz. Pomimo tego, że psychopaci wywoływali wojny o zasięgu światowym w poprzednim wieku, to odnoszę wrażenie, że oprócz nich mamy jeszcze do czynienia z o wiele większym zagrożeniem- wojnami religijnymi dotyczącymi sfery wartości. Konflikty w sferze wartości są najniebezpieczniejsze zarówno pomiędzy dwojgiem ludzi jak i rodzinami, społecznościami, narodami, grupami religijnymi. W nich nie ma miejsca na kompromisy.\nSłuchałem któregoś dnia dyskusji na temat tego, czy aptekarz ? katolik może odmówić sprzedaży środka antykoncepcyjnego. Jedni mówią- nie tylko może ale i musi. Inni- to nie jego sprawa, prowadzi sklep. Ja też uważam, że jeśli powodem odmowy sprzedaży jest ochrona czyjegoś życia, to mamy prawo się zastanawiać. Gdzie jest jednak granica takich ingerencji? Katolik nie powinien zatem sprzedawać karabinu bo zabija, wódki bo zabija, papierosów bo zabijają, aspartamu , glutaminianu, konserwantów, białego cukru, tłuszczu,? A co kiedy to samo co zabija leczy, pomaga przetrwać ból? Morfina w stanach terminalnych, czy coraz częściej stosowana marihuana w mdłościach przy chemioterapii?\nOd razu wiecie, że jestem demagogiem. W pełni się zgadzam ale czy Ci, którzy odmawiają sprzedaży prezerwatyw nie są demagogami i hipokrytami w jednym?\nKtóryś z moich ulubionych autorów, rzecz w tym, że nie wiem który, przytoczył rozmowę zasłyszaną w jakimś małym miasteczku w południowej Karolinie. Rozmowę prowadziły dzieciaki z podstawówki: ? A Ty należysz do baptystów? Tak. A Ty gdzie? My jesteśmy protestantami. No a Ty? My należymy do jeszcze innego diabelstwa? No właśnie, zmienia nam się świat wokół nas. Kiedyś w Europie mieszkali właściwie sami chrześcijanie. Teraz mamy coraz więcej muzułmanów, hinduistów, buddystów, ateistów. Za kolejne 20-30 lat te proporcje jeszcze się zmienią.\nJak zatem mają poradzić sobie współczesne społeczeństwa z wykluczającymi się systemami przekonań i głębokiej wiary w to, co jest dobre a co złe? W moim głębokim przekonaniu bardzo szybko musi zostać zakończony mariaż religii z państwem. Mieszanie religii z państwem nie wychodzi ani religii ani państwu na dobre. Nigdy nie wychodziło. Raz cierpiała religia, raz państwo. Najczęściej jednak cierpią zwykli ludzie zdezorientowani pomieszaniem nakazów i zakazów. W to wierz, w to nie wierz. Jedz wołowinę, nie jedz wieprzowiny. Jedz wieprzowinę, nie jedz krowy. Mój Bóg jest prawdziwy, twój to bożek. Zabiję cię bo jesteś posłannikiem szatana.\nCo może być wspólnego dla wszystkich religii ? Nic!. Co może być wspólnego dla wszystkich społeczności? Etyka! Zasady Etyki są już wypracowane. Bardzo często pokrywają się z dekalogiem i innymi pięknymi zasadami. Równie często nie pokrywają się z dogmatami i zabobonami obecnymi w każdej z religii.\nNie trzeba być wyznawcą żadnej z nich, żeby być przyzwoitym człowiekiem. Państwo nie może się opierać na zasadach jednej religii bo za chwilę będzie musiało godzić wodę z ogniem. Każdy katolik, muzułmanin, hinduista, buddysta, taoista powinien otrzymać pełne poszanowanie dla jego wyznania. Jednak kiedy styka się z państwem musi stosować się do wypracowanych wspólnie norm etycznych. Religie nie mają patentu na ?, no na nic nie mają. Ludzie niewierzący bywają równie często wspaniali, porządni, moralni, uczciwi, ja wierzący. Jedni i drudzy równie często bywają łobuzami. Jeśli nie oddzielimy od siebie państwa, religii i etyki to, może jeszcze nie teraz, ale będziemy mieli prawdziwe piekło i to wcale nie po śmierci.\nJeżeli nie przeprowadzimy dogłębnego procesu sekularyzacji to zniszczymy sami siebie. Jeżeli wspólne zasady etyczne nie zastąpią zasad religijnych w państwie, to stracimy państwa.\nMam wielki szacunek do wielu wyznawców różnych religii. Większość z nich to ludzie głęboko etyczni, prawi, porządni. Zawsze trafiają się jednak ?czarne owce?, które traktują wyznawcę innej religii jako kogoś gorszego, wroga, przeciwnika, którego należy zniszczyć, zanim on zniszczy nas.\nCzy etyka musi nakazywać katolikowi, żeby używał antykoncepcji, muzułmaninowi, żeby jadł wieprzowinę, czy hinduiście, żeby jadł wołowinę? Nie tylko nie musi ale nie ma nawet zamiaru. Etyka określa granice dobra i zła na poziomie społecznym ale nikogo nie zmusza, żeby tych granic zła nie powiększał. Etyka przecież nie nakazuje antykoncepcji. Każdy katolik ma pełne prawo bronić swoich przekonań i zachowań. Słowo ?swoich? musi jednak oznaczać także- w stosunku do siebie.\nJestem jak najdalej od krytyki zakazów i nakazów poszczególnych religii. Nie próbuję nawet dokonywać własnych ocen. Wskazuję jednak na wyzwania i sprzeczności, które się pojawiają coraz częściej w współczesnych, otwartych i mieszających się społeczeństwach. Jeśli nie zaczniemy otwierać się na nowe rozwiązania a miast tego zbudujemy kolejne mury to za chwilę odczujemy syndrom oblężonej twierdzy. Ludzkość istnieje setki tysięcy lat i jak widać wiele twierdzy nie pozostało. Te, zbudowane przez obecne religie tez nie są wieczne.\nSzanuję Ciebie i twoje przekonania, ale i Ty szanuj mnie. Nie, nie musisz akceptować, zgadzać się ze mną, ,wyznawać moje wartości. Możemy mieć wspólne wartości, które określą, jakie są bazowe granice dobra i zła w naszych relacjach wzajemnych. Każdy jednak musi tez oddać kawałek swojej wolności. Jeżeli etyka już w tej chwili określa, kiedy możemy podejmować aktywność seksualną, to nawet jeśli jesteś mormonem, nie możesz skłaniać dwunastoletniej dziewczynki do współżycia. Jeśli etyka określa, że aborcja jest nieetyczna, to nie możesz jej stosować jako antykoncepcji. Etyka nie jest zatem pełnią wolności ale zbiorem norm na które umawia się społeczeństwo we wzajemnych relacjach. Normy te zawsze próbują zobiektyzować dobro i zło i oczywiście skazane są na uogólnienia i uproszczenia. Ich zbiór to jednak pewne minimum. Jeśli chcesz iść do maksimum, nikt nie powinien ci przeszkadzać ale i ty nie możesz nikogo zmuszać do swojego maksimum. Przeciwnym razie zemści się to na tobie prędzej czy później. W XXI wieku raczej prędzej niż później.\nMadonna MDNA (Mistrzowsko Doskonale Niekonwencjonalnie Arcyciekawie)\n22 kwietnia 2012 / Mirek\nPrzeczytałem kilka, głównie polskich, recenzji najnowszej płyty Madonny MDNA. Coraz bardziej zadziwia mnie poziom recenzentów. Pojawiają się określenia, że Madge postawiła na klubową muzykę taneczną, z infantylnymi tekstami. Co prawda gdy usłyszałem ?Gimme All ??, po raz kolejny po blisko 30 lat pomyślałem- nie dała rady. Teraz widzę, że piosenka to żart i prowokacja. To jest kobieta, która uwielbia prowokacje i posługuje się nimi znakomicie. Chłodna, chwilami cyniczna, bez jakichkolwiek elementów podlizywania się słuchaczowi. Gdy wszyscy artyści ?kochają? koncerty, Madonna w dwóch wywiadach mówi, że lubi pierwsze dwa i ostatnie dwa tygodnie dwuletniej trasy koncertowej. Mówi, że musi pracować i grać koncerty żeby zarabiać. Tworzy obraz rzemieślniczki. Jednocześnie kazda nowa płyta to ryzyko i zmiana kierunku. Na ?Confesions?? tańczy w rytm ABBY, na Hard Candy zrywa z tą stylistyką i nagrywa z hiphop?owcami. Teraz wchodzi do klubu ale właściwie wsuwa tam jedną nogę zmuszając słuchacza do słuchania w klubie, w którym się nie słucha tylko tańczy.\nJeśli ktoś uważa teksty Madonny za infantylne to znaczy, że większość z nas jest infantylna. Pod kreacją artystyczną widać podróż Madonny przez życie. Rozlicza małżeństwo, zaczyna powątpiewać w swoją ścieżkę duchową, wychodzi z niej cała masa tłumionej agresji i niechęci do rzeczywistości.\n?Girl gone wild? otwiera drzwi do klubu w którym i wita nas słowami, że tak bardzo chce być dobra. Chce wyznać grzechy ale zaczyna szaleć bo chce po prostu się bawić, niestety ciągle uważa, że jest złą dziewczynką sprzed lat. Piosenka znakomita, biegnąca do przodu prowadzi w sam mrok w którym jest zemsta, agresja i złość w ?Gang Bang? w której Madonna czuje się jak ?ryba bez wody?, strzelająca prosto w głowę swojego kochanka, który zbudował jej trumnę. Klimat mroku, zemsty, granice szaleństwa. Chociaż czuje się uzależniona od uczucia jak narkotyku, wcale ta miłość nie jest piękna i radosna. Przypomina raczej kompulsywne uzależnienie pozbawione piękna. Nieomalże także transowe uzależnienie podkreśla szalona praca elektroniki wymieszanej z połamanym głosem. Bałagan i bity. W pozornie tanecznym numerku ?Turnu Up the radio? artystka prosi aby zabrać ją z klatki w której umiera niczym ćma lecąca do płomienia. Chce się bawić- ?pogłośnijcie radio?, a może chce tylko uciec i coś zagłuszyć bo jak sama śpiewa nie wie dokąd chce biec. Znakomity numer do tańca i opuszczania klatek. Wydaje się, że na moment wyrywa się w żart ?Gimme all?? ?Każda piosenka dzisiaj brzmi tak samo? i aby to zrozumieć zaprasza do swojego świata. Piosenka fatalna ale trzeba ją przetrwać, żeby wyjść z mrocznych klimatów. Nie udaje się ?Some girls? to smutny obraz ?sztucznych cycków?. ?kasy za miłość? i niejasna prośba o pokochanie Madge za to, że jest inna. Wkrada się obraz zwykłej kobiety, która mocuje się z życiem i czeka na prawdziwą miłość. Nierealny obraz tej miłości pojawia się w ?Superstar?, gdy artystka celowo ?podróżuje? po znanych męskich bohaterach, tak jakby chciała pokazać, że idiotycznie poszukuje w nich cech swojego super gwiazdora. Bardzo lekka forma piosenki, zupełnie niepodobna do reszty płyty pokazuje tą naiwną twarzyczkę Madonny, za którą tęskni, jak wszyscy inteligentni ludzie, którzy zauważają, że świata nie opisują okładki kolorowych pism i bohaterzy z kina. ?Gówno mnie to obchodzi? to rozstanie i rozliczenie małżeństwa Madonny. Nie wierzymy jej, kiedy śpiewa o tym że będzie ok., używając czasu przyszłego bo na razie jest na etapie mienia w dupie. ?Love spent? to jeden z najlepszych utworów na płycie. Znakomity muzycznie, nawiązuje do wielu płyt artystki, zmienia aranżację, pojawia się banjo i jednocześnie przypominają o sobie sample ABBY. Jednak w nim Madonna oskarża najbardziej. Zadaje pytanie, czy kochałby ją gdyby była biedna, wyrzuca, że przytulał ją tak samo jak przytulał swój skarb albo pieniądze. Jest jednak w tym mnie złości a więcej poddania się i smutku. Przy ?Masterpiece? konwencja muzyczna się zmienia w piękną balladę. Trochę za sprawą tego, że piosenka pochodzi ze ścieżki dźwiękowej do filmu ?W.E? . Tekst jednak doskonale kontynuuje nastrój smutku stwierdzeniem, że ?Nic nie jest niezniszczalne?. W ? I?m falling free Madonna na chwilę wychodzi do pokoju medytacyjnego i odpuszcza potrzebę, żeby ?wiedzieć?. To wyraźnie daje jej i słuchaczom płyty chwilę wytchnienia. Piosenka przepiękna, wręcz niezwykła. Ale po niej kończy się tylko uboga wersja płyty.\nPo niej ?I fucked up? i mamy wrażenie, że Madonna znowu całą winę jest gotowa wziąć na siebie. Pojawia się mała dziewczynka, która ma o sobie tak złe zdanie, że jest gotowa obarczyć siebie całą winą i błagać o przebaczenie, żeby dostać swoją miłość na powrót. W ?B-day song? madonna nie chce abyśmy uwierzyli w jej własne słowa ?I?m a happy girl?. Tak wyraźnie daje nam to zrozumienia, że nie pomagają dynamiczne rytmy ani pomoc MIA. ?Best Friend? to znowu perełka. Biegające od ucha do ucha syntezatory i popowy refren milkną i zostaje bas i bębny i łamiący się głos. Mnie także się łamie gdy artystka śpiewa, że przetrwała najtrudniejsze testy w życiu ale wie, że straciła najlepszego przyjaciela i przestaje udawać to przed sobą.\nPłyta tekstowo jest jedną opowieścią i swoistą psychoanalizą życia, robioną nie z perspektywy psychoterapeuty, ale samego siebie. Snobi, których mamy więcej niż profesorów mogą twierdzić, że to infantylne, naiwne, dla kucharek. Spoko koledzy. Zawsze bawił mnie snobizm. Nigdy słoma z butów nie wyłazi w ładniejszej formie niż przez snobizm.\nJeśli chodzi o warstwę muzyczną płyty to może się podobać, może nie podobać. Mnie podoba się bardzo. Dźwięki generowane elektronicznie nie są dla mnie mniej wartościowe niż grane na żywych instrumentach. Dzięki są albo piękne, ciekawe, bogate, frapujące, albo brzydkie, nudne, ubogie. To kwestia oceny. Dla mnie włożenie psychoanalizy własnych przeżyć do klubu jest pomysłem znakomitym. Płyty słucham od trzech tygodni, słucham coraz częściej. Madonna należy do tych artystek, które nie dysponują ani wyjątkowym, ani wybitnym głosem. Jest jednak niezwykle inteligentną artystką z bardzo ciekawą osobowością i drogą życiową od dużej biedy, poprzez różne fascynacje seksem, duchowością, małżeństwem po wielkie rozczarowania sobą, miłością, rzeczywistością. Jest człowiekiem z krwi i kości, chociaż może siedzieć na kościach słoniowych. Szanuję i podziwiam, za to, że nigdy się nie stoczyła, że walczyła za siebie, o siebie a teraz wychowuje dzieciaki, które nie przypominają dzieci rozkapryszonych gwiazd. Zazdroszczę jej etosu pracy, uporu, odwagi i tego, że kompletnie i bezkompromisowo ma głęboko w dupie to, co otoczenie o niej pomyśli. Tak trzymaj KOBIETO!\nDawaj i bierz – rozważania o bezsilności i innych takich\nW ostatni poniedziałek odbyłem ponad dwugodzinną rozmowę z facetem, który jest moim kolegą, chociaż to złe, niewystarczające słowo. Pierwszy raz od wielu lat rozmawiałem z „obcą” osobą tak szczerze i otwarcie. Poszedłem po radę ale zamiast niej dostałem sporo materiału do przemyśleń. Nie było wniosków, podpowiedzi, tylko kilka cennych pytań, na które muszę sobie sam odpowiedzieć. Pierwsza obserwacja i pytanie: „czy nie jest ci trudno prosić o pomoc i ją przyjmować bo projektujesz na odbiorcę wypierany fragment swojej niechęci do dawania?” i za chwilę drugie cenne : „czy przypadkiem nie zachwiałeś proporcji dawania innym i brania od innych?”.\nOd prawie tygodnia nieustannie o tym myślę i próbuję oddzielić to, co podpowiada moje ego, od w miarę obiektywnej oceny psychologicznej. Staram się analizować fakty na tyle beznamiętnie, na ile potrafię. Zastanawiam się na ile to ja daje sygnały, że ze wszystkim poradzę sobie sam, bez wsparcia a na ile na to wsparcie nie mogę liczyć. Rzeczywiście mam opinię człowieka twardego, który radzi sobie w życiu ze wszystkimi wyzwaniami na tyle skutecznie, że nie potrzebuje wsparcia. Zdrowy rozsądek podpowiada- radzę sobie ale ponoszę duże koszty tego radzenia.\nIstotnie cały czas ktoś potrzebuje pomocy, zainteresowania, rady i chyba wiele osób przyzwyczaiło się, że zawsze znajdą ją u mnie. Często pytanie- ” a co u ciebie?” pojawia się w ostatniej minucie rozmowy a ja uważam, że nie muszę prosić o pomoc bo sam dam sobie radę, że nie będę obarczał jeszcze swoimi problemami. Oczywiście są bardzo nieliczne wyjątki osób, które mnie kochają i mogę na nie zawsze liczyć. Ale, no właśnie, nie proszę o wparcie bo uważam, że ich problemy są większe. W końcu i tak wyłazi mój żal i to w postaci wybuchu gniewu.\nW ostatnim tygodniu pojawiły się dwa takie wybuchy. Jeden z bezsilności, drugi jako obrona przed atakiem. Największa bezsilność pojawia się u mnie, kiedy nie potrafię zbudować granicy. Nie, nie dlatego, że nie umiem. Są takie sytuacje, gdy zbudowanie granicy pochłania zbyt wielkie ofiary. Na przykład z ludźmi starszymi, którzy nie potrafią już racjonalnie wnioskować i przyjmować informacji zwrotnej. Pogodzenie się z ta bezsilnością jest trudne, tak samo jak trudne zaakceptowanie własnej bezsilności w stosunku do tego, co nieuniknione, niezależne od nas, chorób, przemijania, ograniczeń. Każdy z nas był, jest albo będzie bezsilny wobec… To tylko kwestia czasu i bajania pseudo- nauczycieli będzie musiał włożyć do kosza. Kiedy ktoś umiera, ciężko choruje, nie potrafi zrozumieć … pojawia się bezsilność. Trudno nie przerobić jej na gniew na świat, ludzi, siebie.\nJest we mnie jednak gniew, który muszę przetworzyć. To gniew na ludzi, którzy nieustannie próbują mnie atakować. Wczoraj taki atak się pojawił. Od bliskiej mi osoby nieustannie słyszę różne ataki, wynikające z jednej strony z projekcji jej własnego gniewu, z drugiej z bezmyślności. Ostatnio z tak zwaną częścią średniego pokolenia w mojej rodzinie umówiliśmy się, że nie będziemy nadmiernie obciążali pokolenia po osiemdziesiątce. To nasze matki, ciotki, wujowie. Oni na prawdę nie są już w pełni sił i to, co dla nas jest do zniesienia, dla nich może być zabójcze. Tragedie mogą się zatem multiplikować. No i własnie wczoraj usłyszałem, że nakazuję ukrywanie faktów. Gdy starałem się wytłumaczyć na przykładzie mojej matki, że jej zdrowie i obecny stan pogarsza się pod wpływem zalewania jej drastycznymi wiadomościami, usłyszałem ” no to co”… „a ty nie chciałbyś wiedzieć, gdyby twój…”. No i trafił mnie szlag. Taki ostry szlag. Usłyszałem to od człowieka, który najczęściej stawiał swoje „sprawy” wyżej niż dobro najbliższych. Na dodatek, na skutek niskiego poczucia własnej wartości, czuje się lepszy ode mnie bo jest „bliżej Boga” . No i wybuchłem tak, że gałęzie z drzewa, które „goliłem” z Tomkiem zaczęły się same łamać :-).\nJeszcze kilka tygodni temu wytłumaczyłbym sobie – też nie ma łatwo, ugryź się w język Mirku. Mój język został już jednak tak pogryziony z troski o innych, że spuchł i przestało mnie być widać zza niego. Mam wrażenie, że po rozmowie z A zaczyna się nowa era „niegryzienia w język”.\nNigdy nie przestanę się interesować ludźmi. Nigdy nie przestanę biec z pomocą. Ale zacznę biec z pomocą także sobie.\nWielu z nas zbyt często gryzie się w języki. Wtedy agresorów pojawia się coraz więcej. Myślimy o nich jako kimś ważniejszym niż my sami. Kimś, kogo trzeba chronić bardziej niż nas samych. Patrzę na to także z boku bo w gronie moich najbliższych jest taka sama, jak ja, osoba. Dla niej też potrzeby innych są ważniejsze od własnych. Też biegnie z pomocą , na oślep. Sama tej pomocy otrzymuje zbyt mało. Jest to także jedyna osoba w stosunku dla której ja zamierzam się gryźć w język bo ona gryzie się w niego, gdy mnie ponosi. Dobrze, że jest!\nTo trudny rachunek w byciu „dobrym” i „złym”. Wielu ludzi stosuje wymyślne formy ucieczki. Duchowość, rozwój osobisty, afirmowanie nierzeczywistego świata. Tak pojawia się nierównowaga naszego systemu psychicznego. Fizycznie najbardziej chorują osoby „głęboko uduchowione” do których przemawia Jezus, spalające karmę, prawie buddowie. Pytanie tylko czy w Warszawie, Poznaniu, Gdańsku, Krośnie jest miejsce na buddów. Jest. Ale nie dla nas zwykłych ludzi, ze zwykłymi problemami, mierzącymi się z codziennością, która jest mieszanką piękna i szpetoty, miłości i nienawiści, dobra i zła, deszczu i słońca. Ta codzienność wielobarwna, czarna, biała, szara, czerwona, zielona, jest w nas samych. Nie możemy ciągle wymazywać zła gumką myszką bo to nie jest rysunek, tylko realne życie.\nPrzyszło raz dobro do zła, zadając dziwne pytanie\nPo co ty jesteś na świecie kochanie?\nZło zdziwione się zastanowiło…\n„bo beze mnie kochanie… ciebie by nie było”\nNiech się stanie wiosna…\n10 kwietnia 2012 / Mirek\nWyjątkowo długie są u nas te okresy zimno- zimowe. Popędzam ciepło jak mogę i może w końcu się zacznie. Praca w ogrodzie niezwykle dobrze działa na moją psychikę. Jest coś bardzo pięknego w grzebaniu w ziemi, sadzeniu roślin, podlewaniu i patrzeniu jak wypuszczają pąki. W tym roku zaryzykowałem i zamówiłem kilka roślin aż z Karpacza. Przyjechała dorodna trawy pampasowe, które w Warszawie bardzo trudno kupić a jak już się trafią to osiągają jakieś kosmiczne ceny. Trawy przypominają mi południowe kraje, które uwielbiam za ciepło. Mam nadzieję, że białe i różowe puropusze pojawią się jeszcze w tym roku. Nie zakwitnie penie wisteria, której sadzonka jet maleńka ale za to hortensja już wypuszcza pąki i trzeba tylko pilnować, żeby przebarwiła się na niebiesko. Niestety trzy z czterech rododendronów nie polubiły mrozów i mocno wycierpiały.\nMam nadzieję, że wiosna przyniesie trochę oddechu dla mojej psychiki. Moja matka dochodzi powoli do zdrowia po dwóch operacjach oczu, ciotka jeszcze w szpitalu ale bypasy i łatanie aorty to poważna operacja. Niech już wróci do domu bo wuj bez niej dostaje lekkiego bzika i dobrze go rozumiem. Święta spędziłem bardzo sympatycznie. Mój brat a właściwie kuzyn bo rodzeństwa niestety nie posiadam, ma piękny dom niedaleko Warszawy, który z jego małżonką urządzili na prawdę fajnie. Ich pasją są antyki, które wygrzebują na różnych targach. Kilkanaście pięknych zegarów, stare szafy, komody, stoły. Dom wielki zatem dużo miejsca i do tego dużo smaku. Gosia jest świetną kucharką i pomimo mojej uważności w kwestii wagi … Przyjechała moja kuzynka z Berlina, którą kocham jak rodzoną siostrę i było na prawdę miło, pomimo dzieciaków, które rozrabiały niemiłosiernie a taki poziom hałasu nie jest moja pasją. Wczoraj wpadał Asia z Łukaszem i dziewczynkami, trochę niespodziewanie ale Asia i Lila mają zawsze w moim serduchu specjalne miejsce. Niestety nie pojedli bo potrwa świątecznych zero. Na mój chleb gruboziarnisty, białe sery, i pierś w galarecie nie ma zwykle chętnych. Cukier też jest moim wrogiem, zatem spożyli kawałek babki drożdżowej a dziewczynki kanapy z serkiem kozim.\nDzisiaj rocznica katastrofy smoleńskiej. Jest mi jakoś bardzo osobiście przykro, że zrobiono z tej potwornie smutnej historii takie piekło. Wiele osób zapewne chciałoby opłakiwać śmierć bliskich w powadze i spokoju. Nie mam szacunku dla ludzi, którzy celowo i z premedytacją próbują wmawiać dość prosto myślącej części społeczeństwa scenariusze zamachów. Oczywiście dla niektórych byłoby bardziej spektakularne gdyby prezydent został zabity, niż zginął w wypadku. Niestety ciągle żyjemy w kraju w którym jest ogromnie dużo bylejakości i braku rozsądku. Wystarczy wyjechać na drogę. Po dziurach pędzą oszalali kierowcy. Potrzeba pokolenia żeby to zmienić. Najłatwiej powiedzieć, że ktoś jest odpowiedzialny a nie my. Obawiam się, że to większość z nas uważa, że jakoś się uda… Nie zawsze się udaje. No ale w końcu taką prawdziwą wolność mamy dopiero dwadzieścia kilka lat. Musimy nauczyć się z niej korzystać. Jak pogodzić interesy protestujących przed KPRM związkowców z interesami zwykłych ludzi, których okna miejsc pracy wychodzą na ulicę. Przez dwa dni szkolenia myślałem, że oszaleje od petard , bębnów, krzyków.\nLudzie mówią- te gnoje z Warszawy, dobrze im tak. Może i mają rację, chociaż ja specjalnej radości z życia w stolicy nie odczuwam. Ostatnio zrobiło się koszmarnie. Miasto jest zakorkowane cały czas a komunikacja miejska przepełniona. Kiedy słyszę od znajomych z innych miast, że stali w korku pół godziny to myślę sobie- szczęściarze. Sam korek na Marsa to już 30 minut a to dopiero wstęp. Dobrze, że mieszkam w Rembertowie… Niestety polu przed moim domem, gdzie latem kwitły chabry powstają całe osiedla. Większość z nich to domy wielorodzinne z ogródkami wielkości mojego tarasu, a zapewniam, że jest mały.\nPo kilku latach przerwy wracam do zajęć indywidualnych coachingów terapeutycznych. Zaczęło się od maila i po jego przeczytaniu była szybka decyzja. Chyba nadszedł czas. Chociaż sam borykam się z różnymi problemami to zawsze potrafiłem efektywnie pomagać. Może to prawda, że samemu trzeba przez coś przejść, żeby potem nie dawać rad, jak niektórzy nawiedzeńcy- ciesz się życiem bo świat jest taki piękny. Wiele osób zapomina, że aby zacząć się cieszyć życiem, trzeba najpierw uporać się w własnymi demonami. Te szatańskie dusze, to schematy myślenia, niskie poczucie wartości, przekonanie, że się nie zasługuje. Zrozumienie, że życie zawiera w sobie wszystkie doznania, te bardzo przykre i te radosne i, że umiejętność życia to umiejętność kroczenia ścieżką równowagi.\nNo to się rozpisałem…\nPozdrawiam szczególnie ciepło tych, którzy napisali kilka słów w mailach!\nZbieram się powoli…\n4 kwietnia 2012 / Mirek\nZbieram się powoli ze stresów ostatnich dwóch miesięcy a może tylko zaczynam się przyzwyczajać i odcinać. Chyba jednak muszę coś od czasu do czasu napisać, tak dla czystego wypisania się. Ilość trudnych sytuacji w ostatnich miesiącach w moim i moich najbliższych otoczeniu przerosła najśmielsze oczekiwania. Dosłownie co tydzień informacje o śmierci, ciężkich chorobach, operacje mojej matki, to codzienność. Przestałem nawet odbierać telefony, których numerów nie znam. Może trzeba jednak wspiąć się na tę górę kłopotów i wysunąć głowę ponad chmury. Zaczynam próbować. Obiecuję samemu sobie się poprawić i wrócić do0 pisania bloga. Sprawiało mi to przyjemność, może na powrót zacznie sprawiać…


Via Carpatia - jak wygląda realizacja drogowego przedsięwzięcia w Polsce? | Motocaina.pl\nVia Carpatia to kluczowy, liczący kilka tysięcy kilometrów korytarz transportowy łączący Europę Północną i Południową. Via Carpatia na terenie Polski to trasa, której łączną długość szacuje się na około 700 kilometrów. Póki co w eksploatacji jest trochęponad 75 kilometrów... ale kolejne są sukcesywnie budowane!\nVia Carpatia, fot. materiały prasowe / GDDKiA\nVia Carpatia na terenie Polski to trasa, której łączną długość szacuje się na około 700 kilometrów. Póki co w eksploatacji jest nieco ponad 75 kilometrów, ale już w realizacji blisko 300 kilometrów!\nDotychczas w ramach szlaku Via Carpatia w Polsce do użytkowania oddano: obwodnicę Suwałk, obwodnicę Augustowa oraz jednojezdniowe obwodnice Kocka i Woli Skromowskiej oraz Międzyrzeca Podlaskiego w ciągu drogi ekspresowej S19, zachodnią obwodnicę Lublina w ciągu S19, a także trasę Sokołów Małopolski – Stobierna – Rzeszów Południe. W sumie to odcinki o łącznej długości 75,3 kilometra.\nSukcesywnie budowane są kolejne odcinki – w realizacji obecnie jest 289,1 kilometra. Intensywnie przygotowywana jest też realizacja pozostałych odcinków. Na etapie przygotowania jest 244,4 kilometra dróg ekspresowych S16 woj. podlaskim oraz S19 w woj. lubelskim i podkarpackim.\nPodsumowanie realizacji Via Carpatia w każdym z województw:\nw eksploatacji: 25,6 km\nw realizacji: 84,1 km\nw przetargu: 75,3 km\nw przygotowaniu: 76,4 km\nŁącznie: 261,4 km\nw realizacji: 43,1 km\nWojewództwo lubelskie i mazowieckie:\nw eksploatacji: 19,8 km\nw realizacji: 97,8 km\nw przygotowaniu: 113,8 km\nŁącznie: 231,4 km\nw eksploatacji: 30 km\nw realizacji: 64,1 km\nw przetargu: 20,4 km\nw przygotowaniu: 54,1 km\nŁącznie: 168,6 km\nVolkswagen Arteon i Arteon Shooting Brake w wersji R


Przesyłanie grafiki jest łatwe, po prostu postępuj zgodnie z poniższymi instrukcjami podczas projektowania i przesyłania grafiki do swojego Roll-upy Deluxe. Kliknij instrukcję, aby uzyskać więcej informacji.\nAby zaprojektować idealną kompozycję dla swojego Roll-upy Deluxe, stworzyliśmy kilka łatwych szablonów. Poniżej znajdziesz najpopularniejsze szablony graficzne. Kliknij link na dole, aby zobaczyć wszystkie szablony.\nMały (85 x 200 cm) PDF Adobe InDesign\nŚredni baner Roll-up (100x200 cm) PDF Adobe InDesign\nRoll up Banner duży (120 x 200 cm) PDF Adobe InDesign\nRoll up Banner Extra duży (150 x 200 cm) PDF Adobe InDesign\nPięć dni roboczych\nRekomendacje Trzy dni robocze


Studencki Klub Górski - Nie stańmy się Alpenverein\nNie stańmy się Alpenverein\nczyli austriacki klub górski\nPiękne wrześniowe popołudnie. W Wiedniu wciąż panuje wakacyjna atmosfera. Było ciepło, słońce oświetlało monumentalne budowle, przed którymi zatrzymywały się grupki turystów. Żaden z przewodników nie miał w ręku tak charakterystycznego dla siebie parasola - było zbyt ładnie, by miał spaść deszcz. Ja też przechodziłam obok najważniejszych wiedeńskich zabytków i mimo, że szłam tymi ulicami już tyle razy, to głowę miałam cały czas zadartą do góry. Właśnie mijałam Stephansdom i przy tym centralnym punkcie wiedeńskiej starówki skręciłam w Rotenturmstrasse. Po drodze odwiedziłam włoską gelaterię u Zanoniego i chwilę po wyjściu zastygłam z lodami w ręku przed piękną kamienicą. Mój wzrok przykuł duży szyld z napisem "Alpenverein" i znajomy znak szarotki. Spieszyłam się, ale wiedziałam, że jeszcze tu wrócę.\nPo miesiącu napawania się urokami Wiednia wezbrała we mnie tęsknota do gór. Na początku października w SKG ruszył kurs, w mojej skrzynce pocztowej zaczęło pojawiać się coraz więcej e-maili z opisami manewrów, pierwszych kursówek. Wreszcie postanowiłam - nie będę bezczynnie siedzieć w Wiedniu, Alpy są przecież tak blisko. Wtedy przed moimi oczami pojawił się napis zapamiętany w słoneczne, wrześniowe popołudnie na jednej z wiedeńskich kamienic.\nJednak nie poszłam od razu w to miejsce. Na początku zdobyłam adres internetowy Alpenverein i na stronach tej organizacji znalazłam kilka ciekawych informacji. Przede wszystkim taką, że w samym Wiedniu znajduje się wiele sekcji Alpenverein, a kolejne mają swoje siedziby w Salzburgu i Innsbrucku. Bez dłuższego namysłu wybrałam sekcję akademicką. Znalazłam adres siedziby i terminy spotkań. Myślałam, że jest to organizacja podobna do naszego SKG. Jakże się myliłam...\nKiedy dotarłam na miejsce okazało się, że siedziba sekcji akademickiej Alpenverein bardziej przypominała biuro niż miejsce spotkań młodych ludzi. Zza biurka uśmiechała się do mnie młoda dziewczyna, więc zaczęłam rozmowę. Przedstawiłam się, powiedziałam, że jestem członkiem SKG, w paru słowach wyjaśniłam jak funkcjonuje nasza organizacja, że szukam w Wiedniu podobnego stowarzyszenia i młodych ludzi - studentów, z którymi mogłabym jeździć w góry. W miarę jak to mówiłam, pani zza biurka stawała się coraz smutniejsza. Po chwili namysłu odpowiedziała: "U nas jest tylko grupa seniorów... Moim marzeniem jest stworzenie tutaj młodzieżowej sekcji, ale jakoś nie ma zainteresowanych". No cóż, myślę sobie: "sekcja akademicka - nazwa nie przystaje do rzeczywistości". Pierwszą sekcję Alpenverein musiałam wykreślić z mojej listy.\nNastępnego dnia poszłam do kolejnej komórki nazwanej "Austria". Tutaj też czekało na mnie mnóstwo niespodzianek. Moje zdziwienie sięgnęło zenitu, gdy dowiedziałam się, że sekcja zrzesza ponad dwa tysiące członków i że również tutaj nie ma młodzieży. Pan, z którym rozmawiałam, wspomniał jedynie o grupie dziecięcej i w ogóle wydawał się zdziwiony moimi pytaniami. Wręczył mi katalog z imprezami organizowanymi przez klub. Wyjaśnił, że wymienionym wyjazdom został przyporządkowany stopień trudności oraz że takie same katalogi zostały rozesłane do członków Alpenverein. Każdy wybiera zaś wyjazd, który najbardziej odpowiada jego umiejętnościom, zgłasza się drogą internetową i przychodzi na spotkanie przedwyjazdowe. Wtedy dopiero poznaje ludzi, z którymi pojedzie i dowiaduje się o wszystkich pozostałych szczegółach. Po czym dodał, że najlepiej byłoby, gdybym od razu wstąpiła do Alpenverein. Tłumaczył, że musiałabym wnieść opłatę w wysokości 30 € (120 zł!), która obejmuje zniżki w 545 schroniskach należących do Alpenverein. Mój rozmówca stwierdził, że "gdy dopłaciłaby pani jeszcze tylko 1 €, to zniżka ta byłaby ważna w kolejnych 1300 schroniskach na terenie Szwajcarii, Francji, Włoch, Hiszpanii i Lichtensteinu. Równocześnie z uiszczeniem tej opłaty zostałaby pani ubezpieczona i w razie wypadku w górach ubezpieczenie to pokrywać będzie akcję ratunkową i transport do najbliższego szpitala. Poza tym uzyskałaby pani zniżki na wzięcie udziału w różnego typu kursach organizowanych przez nasz klub, między innymi w kursie wspinaczkowym. Zniżka obejmowałaby też niektóre przejazdy autobusowe i kolejowe na terenie Alp. A jakby interesowały panią mapy regionów górskich, to ceny dla członka klubu są również korzystniejsze." Od tej wyliczanki zakręciło mi się w głowie. Odpowiedziałam tylko, że to przemyślę, w duchu dodałam jednak, że szkoda, iż jest to wszystko tak sformalizowane i że trudno będzie tu kogoś ciekawego poznać. Wzięłam jednak katalog i powiedziałam, że przejrzę. Pan dodał na do widzenia, że mogę raz albo dwa pojechać z nimi i wtedy zdecyduję, czy chcę przystąpić do Alpenverein.\nPo powrocie do domu w spokoju przejrzałam katalog. Oprócz wyjazdów trekkingowych czy wspinaczkowych, figurowały tu również różnego rodzaju imprezy komercyjne - wyjazdy narciarskie, obozy dla dzieci i wiele innych. Koncentrowałam się na wypadach weekendowych i kilka propozycji wydawało się ciekawych. Wybrałam jedną z nich i poszłam na spotkanie przedwyjazdowe.\nOprócz mnie w wyznaczonym miejscu i o odpowiedniej porze pojawiły się tylko dwie panie, obie grubo po czterdziestce. Nie zrażałam się, czekałam na przewodnika. Spóźnił się ponad pół godziny. Był rześkim mężczyzną w garniturze, z teczką w ręku. Oświadczył, że samolot z Frankfurtu miał piętnastominutowe opóźnienie, a po drodze z lotniska były korki. Typowy biznesmen. Powoli przeszedł do rzeczy. Wyjął mapę, pokazał trasę, którą mamy przejść. Kiedy doszło do kwestii transportu, zaproponował, żebyśmy dojechały samochodami. Zapytałam kontrolnie, co obejmuje kwota 13 € widniejąca w katalogu przy opisie tej wycieczki. Wyjaśnił mi, że jest to opłata przewodnika, a wszystkie inne koszty pokrywa się dodatkowo samemu. Nie miałam już więcej pytań, grzecznie się pożegnałam i wyszłam.\nCzy tak ma wyglądać prawdziwy klub górski? Gdy bliżej przyjrzałam się Alpenverein, to tak jakbym zobaczyła przyszłość SKG, kiedy rozwijałby się on według scenariusza tworzonego przez niektórych członków naszego klubu. Chciałabym, żeby SKG było wciąż miejscem, jakie poznałam trzy lata temu, kiedy do niego wstępowałam, gdzie można porozmawiać z ciekawymi ludźmi, ale nie o przyszłości SKG, public relations,... ale o górach.


Żarnów, okolice skrzyżowania DK-74 z DW-726fot. Jarosław Kruk, lic. CC BY-SA 3.0\nPlanowana jest rozbudowa jednej z najważniejszych dróg we wschodniej części regionu łódzkiego. Jednym z najważniejszych elementów inwestycji ma być powstanie infrastruktury pieszej w licznych miejscowościach, przez które przebiega trasa łącząca Rawę Mazowiecką i Opoczno z Żarnowem. Na razie nie wiadomo, kiedy dokładnie ruszą prace – zależy to m.in. od możliwości finansowych łódzkiego ZDW.\nŁódzki ZDW rozpoczął proces konsultacji społecznych dotyczących remontu drogi wojewódzkiej nr 726 Rawa Mazowiecka – Żarnów na jej odcinku przebiegającym przez gminy Opoczno, Białaczów i Żarnów. – Rozbudowa ma objąć ok. 17 km drogi – mówi Marcin Nowicki, kierownik Zespołu ds. Informacyjnych Zarządu Dróg Wojewódzkich w Łodzi. Fragment przeznaczony do remontu zaczyna się na moście na Drzewiczce w Opocznie, a kończy w węźle z DK-74 w Żarnowie.\nNajprawdopodobniej inwestycja będzie podzielona na etapy\n– Planowana jest pełna rozbudowa drogi służąca nadaniu jej parametrów klasy technicznej G – zapowiada nasz rozmówca. Mówi, że w ramach inwestycji założona jest rozbudowa jedni, budowa ścieżek rowerowych i chodników, a także zatok autobusowych. Rozbudowany ma zostać również układ odwodnieniowy.\nObecnie trwają prace koncepcyjne dotyczące przedsięwzięcia. Później uzyskana zostanie decyzja środowiskowa. Na razie nie wiadomo dokładnie, kiedy przeprowadzone zostaną same prace budowlane. – Harmonogram realizacji zależeć będzie od środków, jakimi będziemy dysponować w kolejnych latach – mówi Marcin Nowicki. Dodaje, że w związku z relatywnie dużą długością odcinka przeznaczonego do przebudowy prawdopodobny jest podział zadania na etapy.\nDużym problemem jest brak infrastruktury pieszej\nInwestycja będzie miała duże znaczenie dla komunikacji we wschodniej części województwa, bo DW-726 stanowi tam podstawowy ciąg komunikacyjny w układzie północ – południe. Łączy też drogę S8 z DK-74. – Natężenie ruchu wegług GPR 2015 wyniosło ok. 3,2 tys. pojazdów na dobę, co jest wartością przeciętną w sieci dróg wojewódzkich naszego regionu – stwierdza przedstawiciel łódzkiego ZDW. Dodaje on, że trasa przebiega w dużej mierze przez tereny zabudowane, na których brakuje chodników, ścieżek rowerowych i zatok. – Brak właściwego wyposażenia negatywnie wpływa na bezpieczeństwo ruchu – ocenia.\n– Odcinkowo problematyczna jest również geometria drogi – zaznacza. Wśród miejsc, w których nie ma zapewnionego odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa i płynności ruchu, Marcin Nowicki wymienia skrzyżowanie Waryuńskiego/Kolberga/Bończy w Opocznie, Hubala/Waryńskiego/Mieszka I oraz przejścia piesze przez Miedzną i Drewnianą w tym samym mieście, a także skrzyżowanie przy szkole w Ogonowicach, skrzyżowanie w Trojanowicach i węzeł z DK-74 w Żarnowie.\nBudimex z rekordowym portfelem zamówień budowlanych. Głównie dzięki kolei 91\nMikosz: LOT ma możliwość bycia jeszcze większym przewoźnikiem 146


Poniżej Zalewu Zemborzyckiego nie będzie spływów - Dziennik Wschodni\nPoniżej Zalewu Zemborzyckiego nie będzie spływów\nDodano: 19 czerwca 2016, 20:32\nNie będzie w tym roku organizowanych przez Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji spływów kajakowych Bystrzycą poniżej Zalewu Zemborzyckiego.\nPoniżej zalewu popłyniemy kajakiem dopiero w przyszłym roku. Fot. Wojciech Nieśpiałowski\nOficjalnie poinformował o tym zastępca prezydenta w odpowiedzi na pytanie miejskiego radnego Marcina Nowaka. Powodem takiej decyzji jest trwająca obok parku Ludowego budowa nowego odcinka ul. Muzycznej wraz z mostem na Bystrzycy.\nBudowa, jak informowaliśmy w piątek, będzie wymagała umieszczenia w korycie rzeki, w tym również w wodzie, około 150 rur mających stworzyć konstrukcję, na której tymczasowo oprze się planowany most.\nRatusz stwierdza, że ze względów bezpieczeństwa organizowanie spływów kajakowych nie będzie możliwe do czasu zakończenia prac, których finał zapowiadany jest na maj przyszłego roku.\nCzytaj więcej o: zalew zemborzycki spływ kajakowy\nGość\t(20 czerwca 2016 o 14:53)\ntylko nie zapomnij zabrac po sobie puszek po kukurydzy , butelek po piwie , worka po kanapce itp ktore zawsze zostaj po brudasach wedkarzach\nGość\t(20 czerwca 2016 o 10:23)\nBrawo, no to spokojnie powędkujemy


Horoskop miesięczny na maj 2020 dla Skorpiona | CzaroMarowy horoskop dzienny, miesięczny i tygodniowy\nHoroskop miesięczny na maj 2020 dla Skorpiona\n30 kwietnia 2020 Skorpion – horoskop miesiecznySkorpionadmin\nDo 19 maja Słońce tranzytuje przeciwległy znak Byka, co podkreśla znaczenie ważnych relacji, uwagę skupicie na sprawach partnerskich. Również Merkury do 11 maja przebywa w Byku, jest to więc czas negocjacji, podpisywania umów i zawierania kontraktów. W pierwszej dekadzie miesiąca układ planet skłania do porozumień, szczególnie w kwestiach związanych ze zdrowiem, pokonywaniem uzależnień i wszelkimi terapiami, a także twórczym zaangażowaniem w projekty polegające na współpracy.\nPełnia Księżyca w waszym znaku, do której dojdzie 7 maja, uświadomi wam błędy, jakie często popełniacie – nie można oczekiwać innych rezultatów, jeśli wciąż postępuje się w taki sam sposób. Mars w Wodniku do 13 maja wzmocni aktywność polegającą na domowych rewolucjach, natomiast kiedy wejdzie do życzliwych Ryb skłoni do głębokich wglądów we własne motywacje i prawdziwe przyczyny podejmowanych decyzji.\nNajbardziej intensywne okażą się dni między 12 a 19 maja, kiedy Słońce utworzy dobroczynne aspekty z Jowiszem i Plutonem w Koziorożcu – dojrzejecie do zmian i podejmiecie ważne życiowe decyzje, dysponować bowiem będziecie odpowiednią siłą, motywacją oraz intuicją, a każde drzwi staną przed wami otworem. Merkury w Bliźniętach ułatwi zarządzanie pieniędzmi, nie popełnicie błędu, chyba że pozwolicie poprowadzić się emocjom, a nie rozumowi.\nWenus w Bliźniętach 14 maja zmieni bieg na wsteczny, okaże się, że niektóre środki we wspólnym budżecie trzeba będzie przeznaczyć na inny cel.\n20 maja Słońce opuści przeciwległego Byka i wkroczy do Bliźniąt, skupiając uwagę na wspólnych inwestycjach oraz pozyskiwaniu funduszy na dalszą działalność.\n22 maja dojdzie do nowiu Księżyca w Bliźniętach, macie więc szansę otrzymać dofinansowanie i rozpocząć coś od nowa, uważajcie jednak na oszustów, bo koniunkcja Wenus i Merkurego w kwadraturze do Neptuna w Rybach ostrzega przed nimi, aspekt może też wprowadzić zamieszanie w kwestiach uczuciowych, nie słuchajcie plotek, zaufajcie sercu. Między 23 a 27 maja Mars w sekstylu do Urana zachęci do zrobienia czegoś wspólnie z przyjaciółmi, pomoże też zrewolucjonizować podejście do niektórych osób, które was w jakiś sposób zawiodły.\n← „Horoskop miesięczny na maj 2020 dla Wagi”\t„Horoskop miesięczny na maj 2020 dla Strzelca” →


Na Wspólnej, odcinek 3257 - serial online, Oglądaj na Player.pl\nBergowie tracą Juniora - nie potrafią sobie z tym poradzić…\nEliza i Jarek nie wiedzą, jak przekonać przerażoną Hanusię, że jej nie oddadzą! Choć jej brata – niestety - muszą… Tymczasem Zawada, podczas odwiedzin syna w szpitalu, daje Juniorowi prezent. Chłopiec jest zachwycony i rośnie jego więź z ojcem. Jarek nie może na to patrzeć…\nEmil dziękuje Ziębom i bratu, a Beacie czyni wyznanie szczególne!\nEmil przeprowadza się do swojej dziewczyny, Ani. Na pożegnanie dla Ziębów i Wójcików organizuje imprezę. Podczas niej wspólnie z Anną obdarowują wszystkich prezentami – Larson dziękuje rodzinie za pomoc i miłość. Kiedy się upija, wyznaje Beacie, że… Ania jej dorównuje!\nDaria szybko wyleci ze stażu?\nDaria rozpoczyna staż w firmie Bartkowiaka. Od razu pojawia się problem – Dziedzicówna odmawia noszenia obowiązującej garsonki! Po południu Bartkowiak bierze lekcje ekstremalnej jazdy samochodem. Jego instruktorem jest… Adam! Bartkowiak skarży mu się na roszczeniowość byle stażystki…


"Agentka": Śmiech to za mało [RECENZJA] - WP Film\n"Agentka": Śmiech to za mało [RECENZJA]\nPo trzech z rzędu przezabawnych filmach można chyba oficjalnie ogłosić, że Paul Feig to król współczesnej komedii. A *Melissa McCarthy to jego królowa. W "Agentce" śmiechu jest co niemiara, bo właściwie każda scena jest znakomita i niemal każda należy do fantastycznej Melissy.*\n„Agentka” to film, który jak dotąd najpełniej wykorzystuje potencjał Melissy McCarthy, tak więc jeśli ktoś jest jej fanem, to najnowszy obraz Paula Feiga jest pozycją obowiązkową. Jej charyzma, cięte riposty, nieokiełznanie połączone ze swadą, naturalnością, luzem i empatią bo prostu biją z każdego kadru. McCarthy błyszczy zarówno w gagach sytuacyjnych (obłędnie śmieszne sceny pościgów, zarówno w biegu jak i różnej maści pojazdami), scenach walk oraz w komicznych dialogach. Samo wrzucenie osoby jej postury w środek szpiegowskich potyczek i scen akcji jest cudownie zabawne. Jednocześnie okazało się, że Feig ma niezwykle sprawną rękę i owe sceny akcji nakręcone zostały na naprawdę wysokim poziomie. Wykraczającym poza komedię, którego nie powstydziłby się topowy „akcyjniak”. W ogóle, sam humor w „Agentce”, choć może nie jest oryginalny i nie zawsze najwyższych lotów, jest po prostu idealnie skrojony pod masową widownię. Nie jest zbyt wydumany i pretensjonalny, ale też nie przekracza najniższego progu i nie kpi\nz inteligencji widza. A to nie lada wyczyn – stworzyć komedię uniwersalną, na której praktyczni każdy jest w stanie się dobrze bawić.\nA to i tak wierzchołek góry lodowej. Zwiastun na szczęście nie pokazuje wszystkich wartych obejrzenia scen, tak więc na każdego, kto wybierze się do kina czeka cała masa dobrej zabawy. Paul Feig bez dwóch zdań stał się już marką samą w sobie, jeśli chodzi o komedie. Wcześniej bezbłędnie bawił wszystkich filmami „Druhny” oraz „Gorący towar”, a teraz idzie o krok dalej i tworzy kapitalną mieszankę szczerze zabawnej komedii i kina akcji. Nietrudno więc się dziwić, że to właśnie jemu przypadł zaszczyt wyreżyserowania trzeciej części „Pogromców duchów”, która ma mieć swoją premierę w przyszłym roku. Z nim na pokładzie można być pewnym, że nawet powrót do tej kultowej filmowej marki może się udać.


Zadania domowe - pracochłonne ale bezsensowne? - Edukacja\nZadania domowe - pracochłonne ale bezsensowne?\nPAP/Gazeta Wyborcza • 27 stycznia 2015 - 07:05\nNasi gimnazjaliści poświęcają zadaniom domowym znacznie więcej czasu niż przeciętni uczniowie z państw OECD, wynika z badania przeprowadzone w 38 państwach i regionach.\nJak informuje "Gazeta Wyborcza", do młodych Chińczyków, którzy poświęcają na to aż 14 godzin w tygodniu, Polakom jeszcze daleko. Ale średnia dla najbardziej rozwiniętych regionów świata to pięć godzin. W Polsce - siedem.\nNajmniej, czyli poniżej trzech godzin, odrabiają domową pańszczyznę uczniowie z Finlandii i Korei Południowej, a mają systemy edukacyjne uważane za jedne z najskuteczniejszych na świecie.\nDzisiejsze prawo zabrania stawiać ocenę niedostateczną za nieodrobioną pracę domową. I uczniowie to wykorzystują. Często nie robią zadań celowo, bo wiedzą, że nic im za to nie grozi.\nAle i nauczyciele mają z zadaniami domowymi problemy. Często prac domowych nie sprawdzają. Nawet nie pytają dzieci, czy miały z nimi kłopoty. Zadają, bo wiedzą, że dziecko trzeba przyzwyczajać do pracy w domu, ale nie zastanawiają się, co to wnosi do procesu dydaktycznego.\nw.potega@neostrada.pl, 2015-01-27 10:00:32\nU podstaw przedstawionego tekstu także leży wiara w skuteczność straszenia, szkodliwa. Podstawą dobrej szkolnej edukacji jest zainteresowywanie, zwłaszcza problematyką społeczno - gospodarczą, współczesną i historyczną. Dobra szkoła nie produkuje bezrobotnych. Druga kwestia to dopasowywanie zajęć i ...wymagań do predyspozycji konkretnych uczniów, czyli indywidualizacja. Trzecia kwestia, to zespołowość aktywności uczniów. Najważniejsze jest zaprzestanie oszukiwania się. Jeszcze nie rozpoczęliśmy szkolnej reformy. rozwiń


Witkacy Autoparodia - Teatr Witkacego w Zakopanem\nWitkacy - Autoparodia\nNiesmaczny góralsko - ceperski skecz. Zakopiańczykom (prawdziwym?) Poświęcone\nscenariusz, scenografia i reżyseria Andrzej St. Dziuk\nopracowanie muzyczne - Jerzy Chruściński\nKapela góralska pod kierunkiem Andrzeja Krzeptowskiego\nPrapremiera 24 lutego 1985 na Dużej Scenie w setną rocznicę urodzin Stanisława Ignacego Witkiewicza\nSpektaklem, który podczas pierwszych obchodów setnej rocznicy urodzin Stanisława Ignacego Witkiewicza oﬁcjalnie zainaugurował działalność sceny, była Autoparodia. Od chwili przekroczenia oszklonych drzwi budynku na Chramcówkach budowano z gośćmi teatru autentyczną, bliską więź, zaskakującą dla publiczności przyzwyczajonej do przestrzegania zasady oﬁcjalnego dystansu między widownią i sceną. Zamiast biletera w stosownym uniformie, zatrudnionego, aby obsłużyć nabywców sztuki, którzy się zgłoszą po odbiór towaru, przybyłych witał u progu reżyser lub aktor. Wybór Autoparodii, scenicznego żartu, podszytego ironią i głębszym znaczeniem, na otwarcie sceny, przesądził o zawarciu sojuszu między młodą podówczas grupą i napływającą tłumnie na Chramcówki publicznością. Był to ze strony Andrzeja Dziuka strzał w dziesiątkę: scenariusz Autoparodii zawierał w zalążku niemal wszystkie tematy wielu przyszłych Witkacowskich premier Zakopanego. Autoparodia za jednym zamachem konfrontowała widza z traktowaną pozornie na wesoło światopoglądową wizją Witkiewiczowskiego katastroﬁzmu i odsłaniała teatralny alfabet Dziuka, inspirowany wyobraźnią twórcy Czystej Formy. Próżno dociec, czy uczucia, jakich doświadczali widzowie iAutoparodii, miały posmak doznania metaﬁzycznego, jednak bez wątpienia działało na ich estetyczną wrażliwość osobliwe piękno owej kompozycji, tłumaczącej się całkowicie – by użyć języka Czystej Formy – w obrębie związków formalnych między poszczególnymi cząstkami całości. W atmosferze zabawy narastała ekscytacja, a „odlotowy” nastrój osiągano bez użycia zewnętrznych efektów technicznych, bo dekoracje, za pomocą których zaaranżowano wspólną przestrzeń, były ostentacyjnie proste.