Bóg jeszcze nie umarł. Co fizyka kwantowa mówi o naszym pochodzeniu [Amit Goswami] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00195 006184 20271382 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Amit Goswami Liczba stron:\nISBN: 9788363965747 Data wydania:\nOto rewolucyjna publikacja fenomenalnego fizyka kwantowego, doktora Amita Goswamiego, przedstawiająca niezbite dowody na istnienie boga, których ludzie poszukiwali od tysięcy lat. W ten sposób, opierając się głównie na wynikach własnych wieloletnich badań, potwierdził on tezę Einsteina, że wszystko we wszechświecie dzieje się tak naprawdę w umyśle boga! Ta książka jest niezwykłym kompendium dla sceptyków, które uczy genialnych metod, jak odkrywać boga i przenikać jego umysł za pomocą nauki. To także ultranowoczesny przewodnik po tajemnicach fizyki kwantowej, biofizyki i biologii molekularnej w odniesienie do ewolucjonizmu i kreacjonizmu, który odsłania wszelkie nierozwikłane dotąd tajemnice biologii – kwestię pochodzenia człowieka czy luki w ewolucyjnym zapisie kopalnym. Jeśli sądzisz, że niniejsza publikacja będzie dla ciebie za trudna, to wiedz, że się mylisz. Stanowi ona przystępne wprowadzenie do aktywizmu kwantowego. W sposób prosty przedstawia, jak współgrają ze sobą: genetyka, filozofia, religia, marzenia senne, telepatia, archeologia i wiele innych na pozór wykluczających się dziedzin. Każdy znajdzie tu coś dla siebie! Poznaj tajemniczy świat kwantów i odkryj boską naturę wszechświata!\nPrzedmowa Czy kwestię istnienia boga da się rozstrzygnąć za pomocą dowodów naukowych? W niniejszej książce udowadniam, że tak. Co więcej, już do tego doszło, z korzyścią dla boga. Dowody są jednak subtelne i opierają się na koncepcji prymatu świadomości zaczerpniętej z fizyki kwantowej, która dla wielu osób wciąż pozostaje niezrozumiała. Z tego powodu prawda przedostaje się do świadomości naukowców i ogółu społeczeństwa bardzo powoli. Celem mojej książki jest przyspieszenie procesu ponownego przyjęcia boga do naszego społeczeństwa i kultury. Na samym początku należy rozstrzygnąć, jakiego to „boga” na nowo odkrywa nauka? Każdy z nas wie, że nawet pobożni ludzie nie mogą dojść między sobą do porozumienia, kim lub czym w gruncie rzeczy jest bóg. Czy w takim razie nauka na nowo odkrywa boga chrześcijańskiego, hinduistycznego, muzułmańskiego, buddyjskiego, żydowskiego? A może pochodzącego z jednej z mniej popularnych religii? Odpowiedź na to pytanie jest niezwykle istotna. Mało kto wie, że u ezoterycznego podłoża wszystkich wielkich religii istnieje dość duża zgodność co do natury boga. Nawet na płaszczyźnie popularnej większość religii jest zgodna w kwestii trzech fundamentalnych aspektów boga. Po pierwsze, bóg to stwórca, który stoi ponad charakterystycznymi dla świata materialnego wymogami przyczynowości. Po drugie, istnieją wymiary o wiele bardziej subtelne niż ten materialny. Po trzecie zaś, bóg posiada atrybuty (głównym jest miłość), które według religii stanowią cel naszych dążeń. Jakiego więc boga odkrywa przed nami nauka? Na tę chwilę wystarczy powiedzieć, że bóg odkrywany przez naukę posiada wszystkie trzy wymienione aspekty. Przedstawiam dwa rodzaje naukowych dowodów na istnienie boga. Pierwszy z nich określam mianem „boskiej sygnatury kwantowej”. Fizyka kwantowa ukazuje nam tak nowatorski obraz rzeczywistości w postaci kwantowych sygnatur, że aby je zrozumieć, wyjaśnić i docenić, zmuszeni jesteśmy ponownie wprowadzić do świadomości hipotezę zakładającą istnienie boga. Dobrym przykładem jest nielokalność kwantowa: komunikacja bez użycia sygnałów. Zwykła komunikacja lokalna odbywa się za pomocą sygnałów będących nośnikami energii. Jednakże w 1982 roku Alain Aspect wraz ze współpracownikami udowodnił w warunkach laboratoryjnych istnienie komunikacji niewymagającej wysyłania żadnych sygnałów. Do tej pory uważano, iż tego typu sygnatury kwantowe występują jedynie w wymiarze submikroskopijnym i nie mają znaczenia dla sfery makro oraz naszego codziennego życia. Pokażę jednak, że sygnatury kwantowe obecne są również na tej płaszczyźnie i zapewniają niezbite dowody na istnienie boga. Naukowcy zdołali je odkryć, badając różnego rodzaju zjawiska i przeprowadzając eksperymenty w warunkach laboratoryjnych. Drugi rodzaj dowodów wiąże się z tym, co religie określają mianem subtelnych wymiarów rzeczywistości. Można uznać, że dowody tego typu odnoszą się do niemożliwych problemów wymagających niemożliwych rozwiązań (naturalnie z materialistycznego punktu widzenia). Podam przykład, który powinien nieco rozjaśnić to, o czym piszę. Niedawno pojawiło się wiele kontrowersji związanych ze starciem zwolenników teorii inteligentnego projektu i teorii ewolucji. Skąd się one wzięły? Wynikają z faktu, iż nawet po 150 latach istnienia darwinizmu ewolucjoniści nadal nie dysponują przejrzystą i sprawdzoną teorią. Nie umieją w satysfakcjonujący sposób wyjaśnić danych kopalnych oraz luk w zapisie kopalnym i nie potrafią wytłumaczyć, dlaczego życie na ziemi tak bardzo przywodzi na myśl inteligentny plan. Właśnie z tego powodu toczą się zażarte dyskusje. Rzetelna, bezstronna ocena tych teorii i danych prowadzi do konkretnych wniosków. Zarówno darwinizm, jak i jego późniejsza forma, połączona z genetyką i biologią populacji i nazwana neodarwinizmem, kłócą się z danymi doświadczalnymi. Kreacjonizm nie proponuje zbyt wiele treści naukowych, w teorii inteligentnego projektu nie znajdziemy ich zaś praktycznie wcale, istnieją jednak niepodważalne dane potwierdzające podstawowe idee zarówno ewolucji, jak i inteligentnego projektu. Nie chodzi jednak o kreacjonizm opierający się na Biblii. Należy więc zadać pytanie, czy wobec tych dwóch podejść istnieje zgodna z wszelkimi zgromadzonymi przez nas danymi alternatywa? Moja odpowiedź brzmi: TAK i zamierzam przedstawić ją właśnie w niniejszej książce. Alternatywa ta zakłada istnienie boga obdarzonego siłą sprawczą i ciała subtelnego służącego jako forma dla postaci biologicznej, materializm zaś nie dopuszcza żadnej z tych ewentualności. Tu właśnie ma zastosowanie reguła mówiąca, że niemożliwe problemy wymagają niemożliwych rozwiązań! Kolejny przykład ma związek z naszym przetwarzaniem znaczeń. Filozof John Searle oraz fizyk Roger Penrose wykazali, że komputery mogą przetwarzać jedynie symbole, a nie zawarte w nich znaczenie. Do przetwarzania znaczeń potrzebujemy umysłu. Pojawia się jednak pytanie: W jaki sposób umysł oddziałuje na materię? Prześladuje nas tu pradawny problem – dualizm związków umysłu z ciałem. W tym miejscu chcę pokazać, że hipoteza zakładająca istnienie boga jest niezbędna do rozwiązania tego problemu. W tym nowym „niemożliwym” kontekście nasza twórcza zdolność przetwarzania nowych znaczeń dostarcza nam szereg naukowych dowodów na istnienie boga. Skoro znamy już dowody na istnienie boga, to co powinniśmy z nimi zrobić? Po pierwsze, musimy przeformułować naukę, biorąc pod uwagę hipotezę boga kwantowego, i zademonstrować jej użyteczność poza obszarem fizyki kwantowej. W niniejszej książce pokazuję, iż ta jedna jedyna hipoteza jest w stanie rozwiązać wszelkie dotychczas nierozwikłane tajemnice biologii, między innymi kwestię natury i pochodzenia życia, wyjaśnić luki w ewolucyjnym zapisie kopalnym oraz odpowiedzieć na pytanie, dlaczego ewolucja postępuje od układów prostych do skomplikowanych i dlaczego biologiczne byty czują i posiadają świadomość. Wyjaśniam też, że w ramach hipotezy boga kwantowego oparta na nieświadomości psychologia „głębi” Zygmunta Freuda, Carla Junga i Jamesa Hillmana może być postrzegana jako uzupełnienie bazującej na transcendencji i nadświadomości psychologii rozwijanej przez współczesnych humanistów i transpersonalistów – Carla Rogersa, Roberto Assagioliego, Abrahama Maslowa i Kena Wilbera. Oba te rodzaje psychologii uznaje się obecnie za ścieżki, które prowadzą do uświadomienia sobie istnienia boga w naszym życiu osobistym. Istnieją także inne aspekty hipotezy kwantowego boga, które każdy z nas może docenić, a nawet urzeczywistnić. Ta nowa nauka uprawomocnia nasze obecne skupienie na znaczeniach, chociaż materialistyczny światopogląd usilnie stara się to zmienić. Równie ważny jest fakt, że nauka oparta na bogu sprawia, iż etyka i wartości wracają tam, gdzie ich miejsce, czyli w samo centrum naszego życia i społeczeństwa. Możemy nie uznawać pewnych aspektów starych religii, które dotychczas były jedynymi orędownikami koncepcji Boga, ale wszyscy powinniśmy się zgodzić, że to dzięki religiom w naszych społecznościach pojawiły się etyka i wartości (kultywowanie boskich cech). Zostały one podkopane przez współczesny światopogląd materialistyczny, co negatywnie odbiło się na polityce, ekonomii, gospodarce i edukacji. Potwierdzając na gruncie nauki istnienie boga, dzięki czemu wzrasta też znaczenie etyki i wartości, zyskujemy okazję do ożywienia współczesnych ustrojów społecznych, takich jak demokracja czy kapitalizm, które ograniczane są przez pozornie niemożliwe do przezwyciężenia trudności. Zwracanie uwagi na znaczenia, etykę i wartości jest niezwykle istotne dla ewolucji ludzkości. Moje ostateczne przesłanie to coś, co nazywam aktywizmem kwantowym: połączenie typowego aktywizmu polegającego na zmienianiu świata z ciągłym dążeniem do podążania w kierunku, w którym ewoluuje ogół. Jeżeli ten drugi etap wymaga od nas angażowania się w codzienne zajęcia i obowiązki przy jednoczesnym zachowaniu kreatywności i stosowaniu kwantowych przeskoków w przetwarzaniu znaczenia oraz wartości, to niech tak będzie. W najgorszym przypadku nasze życie zyska nowe znaczenie, a my nowe wartości; w najlepszym zaś uda nam się wkroczyć w nową epokę oświecenia. Głębokie wyrazy uznania i wdzięczności należą się wszystkim osobom, które przyczyniły się do odkrycia boga na nowo; a właśnie o tym mówi ta książka. Tych osób jest jednak zbyt wiele, by je tu wszystkie wymienić. Szczególnie dziękuję jednak mojej żonie, Umie, będącej jednocześnie moją partnerką duchową. Podziękowania składam także kwantowym aktywistom, którzy współpracowali ze mną dawniej i czynią to dziś, a także tym, którzy kwantowym aktywizmem zajmą się dopiero w przyszłości. Na końcu chciałbym podziękować moim wydawcom, Bobowi Friedmanowi i Johnowi Nelsonowi, oraz pracownikom wydawnictwa New Hampton Roads za ich wkład w stworzenie tej książki.\nWSTĘP Dla sceptyków Drodzy czytelnicy, zanim napisałem tę książkę, zastanawiałem się, jak zareagują na nią trzy grupy sceptyków: naukowcy-materialiści, filozofowie świata zachodniego oraz chrześcijańscy teologowie. Postanowiłem więc przeprowadzić eksperyment i skorzystać z wyobraźni, by wygłosić polemikę wobec poglądów tych trzech grup. W wyobraźni tworzę obraz przedstawiający kukłę naukowca. To biały Amerykanin w białym fartuchu i poluzowanym krawacie (co ma symbolizować otwarcie i nawiązywać do znanego amerykańskiego fizyka Richarda Feynmana). Otacza go aura wszechwiedzy i nonszalancji, trzyma w ręku zapalone cygaro (ukłon w stronę cenionego duńskiego fizyka Nielsa Bohra). Na jego twarzy widnieje arogancki, zdradzający niecierpliwość i mający na celu ukrycie własnej niepewności uśmiech, który przywodzi na myśl amerykańskiego biologa Jamesa Watsona. Mówię mu: „Mam zamiar przedstawić ludziom książkę poświęconą naukowym dowodom na istnienie boga. Co o tym sądzisz?”. – Niewiele – odpowiada zgodnie z moimi oczekiwaniami i dodaje: – Posłuchaj, już wcześniej słyszeliśmy o takich domniemanych dowodach. Weźmy na przykład kreacjonistów. Robią tyle szumu, ale jeśli przyjrzymy się im bliżej, odkryjemy, że ich dowody opierają się na zaprzeczaniu naszym argumentom. Są sprytni, to trzeba im przyznać. Potrafią w interesujący sposób wytknąć luki w teorii ewolucji, która jest naszą odtrutką na tak zwany kreacjonizm. Mamy jednak kontrargument: ich idee nie są naukowe, ponieważ nie da się ich zweryfikować. Naukowiec rzuca mi wyzywające spojrzenie i kontynuuje wywód: – Wiem, że chcesz udowodnić istnienie boga poprzez podkreślenie wszystkich luk materializmu. To się jednak nie uda. Wprawdzie moje podejście do tematu opiera się przede wszystkim na innych rzeczach, jestem jednak ciekaw, dlaczego tak uważa. – Dlaczego? – pytam. – Dlaczego? – Jego uśmiech jest teraz protekcjonalny. – Ponieważ, mój idealistyczny przyjacielu, zawsze możemy uznać, że niedostatki naszej koncepcji obietnic znikną dzięki przyszłym odkryciom naukowym. – Wiem, wiem. – Ja też umiem zachowywać się protekcjonalnie. – Czy Karl Popper nie skrytykował czasem tego podejścia, określając je mianem materializmu promisoryjnego? Jego cygaro zgasło i naukowiec przez jakiś czas ponownie je zapala. Zaciąga się mocno i wypuszcza obłok dymu. Patrzy na mnie przeszywająco i wygląda na to, że jest gotowy zrównać mnie z ziemią swoją kontrą. – Czym jest bóg? – rzuca po chwili. Jestem przygotowany na to pytanie. Z cichą pewnością siebie odpowiadam: – Bóg jest czynnikiem przyczynowości odgórnej. – Ach, znowu ta oklepana odpowiedź – mówi z pogardą. – Myślałem, że wymyślisz coś lepszego. Wyeliminowaliśmy boga już dawno temu, ponieważ to dualizm. W jaki sposób niematerialny bóg tworzy przyczynowość odgórną, która wpływa na obiekty materialne? Wszelka ingerencja w świat materialny wymaga wymiany energii. Ale energia świata materialnego zostaje zawsze zachowana. Żadna jej ilość nie jest nigdy przekazywana bogu ani żadna od niego nie pochodzi. W jaki więc sposób bóg ciągle komunikuje się z naszym światem? – Nie pozwoliłeś mi skończyć… – Ty też nie pozwoliłeś mi skończyć – mówi dalej. – Posłuchaj, nie zaprzeczamy, że podczas waszych rytuałów religijnych odczuwacie obecność boga. Można to wytłumaczyć: bóg to zjawisko wywodzące się z aktywności mózgu. Wasze obrzędy uruchamiają określone ośrodki śródmózgowia, co sprawia, że odczuwacie obecność potężnej siły. I dlatego przyczynowość odgórna ma dla was sens. – To nie tak – mówię stanowczo. – Bóg jest ośrodkiem przyczynowości odgórnej, ale to nie musi być dualistyczny bóg starych religii. Wasz problem polega na tym, że od czasów Galileusza walczycie z kukłą chrześcijańskiego boga, co wcale nie jest sednem sprawy. Ważniejsze jest to, czy wasz model rzeczywistości z jednym materialnym wymiarem egzystencji i przyczynowością oddolną od podstawowego poziomu materii (ilustracja 1-1, str. 33) potrafi wyjaśnić wszystkie zjawiska? Otóż nie potrafi. Musisz stawić temu czoła. Chrześcijanie opierający się na starych tradycjach starali się wytłumaczyć wszystko, czego nie rozumieli, za pomocą jednej ogólnej zasady: bóg i jego przyczynowość odgórna. To bardzo ograniczona idea. Naukę wynaleziono po to, by walczyła z takimi koncepcjami, i po to, by odkrywać lepsze sposoby na interpretowanie danych. Dziś wy, naukowcy świata materializmu, robicie to samo. Kiedy pojawi się jakieś niewyjaśnione zjawisko, albo zaprzeczacie jego istnieniu, albo próbujecie wytłumaczyć je za pomocą wyświechtanych pomysłów typu: „bóg to epifenomen powstający w mózgu” lub też: „bóg to użyteczny twór w darwinowskiej walce o przetrwanie”. Takich rzeczy nie da się nigdy zweryfikować. – Prowadzisz wykład… – skarży się naukowiec. – I co z tego? Ty też to robiłeś – odpowiadam surowo. – Bóg, o którym mówię, to kwantowa świadomość. Jak dobrze wiesz, w fizyce kwantowej obiekty nie są z góry określone; są jedynie możliwościami, z których może wybierać bóg, czyli kwantowa świadomość. Jego wybór zmienia możliwości w prawdziwe wydarzenia doświadczane przez obserwatora. Z pewnością zgodzisz się ze mną, że idea świadomości kwantowej to pojęcie naukowe. – Oczywiście. Efekt obserwatora: na obiekty kwantowe pozorny wpływ ma świadomy obserwator lub świadomość. – Naukowiec uśmiecha się przebiegle. – Nowe wino w starej butelce? Starasz się wywołać nieco prowokacji wokół idei świadomości kwantowej, określając ją mianem boga? Naukowiec nie rozumie, o czym mówię. – Posłuchaj, mówię serio. Świadomość kwantowa jest tym, co nasi mędrcy i mistycy mieli na myśli, kiedy mówili o bogu. Udowadniam to w mojej pracy, gdzie wskazuję też na fakt, iż jest to koncepcja możliwa do naukowego udowodnienia. Mój rozmówca mi przerywa. – Naprawdę? Słuchaj, obserwacja to tylko pozór i musi istnieć materialne wyjaśnienie tego zjawiska. Trochę za wcześnie na szukanie tu prawdziwej świadomości – w jego głosie słychać poirytowanie. – Ale takie założenie jest logiczne. W innym przypadku powstaje paradoks. – Tak, ale kilka drobnych paradoksów nie zmieni naszych filozoficznych przekonań – odpowiada figlarnie naukowiec. Wciąż mnie nie rozumie. – Ja mówię serio. Powtarzam, że kwantowa świadomość to coś, co nasi mistycy postrzegali jako „boga”. Powtarzam też, że to idea, która da się zweryfikować w sposób naukowy. Teraz moje słowa do niego docierają i otwiera szeroko usta. – Naprawdę? W jaki sposób? – Od czasów, gdy fizyk Pierre-Simon Laplace powiedział Napoleonowi: „Nie potrzebuję (do moich teorii) tej hipotezy (boga)”, wykorzystywaliście ten argument do udowadniania, że bóg nie istnieje. – I z dobrym skutkiem – przerywa mi mój rozmówca. – Owszem, ale teraz role się odwróciły. Przedstawię teoretyczne paradoksy i eksperymentalne dane, które pokazują, że potrzebujemy hipotezy boga, i to nie tylko w celu wyeliminowania z naszych teorii logicznych paradoksów, ale także po to, by móc wyjaśnić nowe dane. Przygotuj się na to. Mój rozmówca odwraca wzrok. Wiem, że do niego dotarłem. Naukowcy doceniają rozwiązywanie paradoksów i – przede wszystkim – dane doświadczalne. Ale po chwili otrzymuję ripostę. – Z pewnością nie spodziewasz się, że zmienimy front z powodu kilku paradoksów. Co zaś tyczy się nowych danych, twierdzenie, że zaprojektowana dla świata w skali mikro fizyka kwantowa działa także w naszym wymiarze to czysta spekulacja. Bo przecież tak uważasz, prawda? Zaraz pewnie mi powiesz, że zostało to już udowodnione za pomocą obiektywnych doświadczeń w świecie skali makro. Uśmiecham się, mówiąc: – Tak właśnie twierdzę. Co do zastosowania fizyki kwantowej w skali makro, z pewnością słyszałeś już o SQUID*? Naukowiec odpowiada z przekąsem. – Jasne, moja żona czasem podaje to na obiad. Raczej nie przepadam. Kręcę przecząco głową. – Wiesz, że SQUID to akronim od słów Superconducting Quantum Interference Devices (nadprzewodnikowy interferometr kwantowy). To zbyt skomplikowane, żeby się tu nad tym rozwodzić, ale doświadczenia już dawno udowodniły, że fizyka kwantowa ma swoje zastosowanie także w skali mikro. Doświadczenia potwierdzające istnienie boga, które omówię w niniejszej książce, również dotyczą eksperymentów w skali makro. Niektóre wyniki zostały już nawet powtórzone. Mój interlokutor zaczyna się czuć trochę niekomfortowo. – Słuchaj – mówi z uporem w głosie – nigdy nie uznamy twoich działań za naukę. Wiesz dlaczego? Ponieważ nauka z definicji szuka naturalnego wytłumaczenia. Wprowadzasz do równania coś nadnaturalnego, wprowadzasz hipotezę boga. To nigdy nie będzie nauka. – Jeżeli poprzez słowo „naturalne” rozumiesz świat oparty na przestrzeni, czasie i materii, to twoja nauka nie jest w stanie zaakceptować nawet fizyki kwantowej. Wstydź się. Doświadczenie Aspecta – fotony wpływające na siebie bez sygnałów wysyłanych w czasie i przestrzeni – rozstrzygnęło tę kwestię raz na zawsze. Naukowiec ponownie odwraca wzrok. Jego cygaro znowu zgasło. Wstaję. Wiem, że moje słowa do niego dotarły. Naukowcy szanują obiektywne doświadczenia. Materialistycznie nastawiony naukowiec trafiony, zostało jeszcze dwóch. W wyobraźni tworzę teraz obraz filozofa-sceptyka: wysokiego, białego amerykańskiego mężczyzny z ogoloną głową, wyglądającego jak Ken Wilber. Opowiadam mu o swojej książce poświęconej naukowym dowodom na istnienie boga. Mówię mu też o swoim spotkaniu ze sceptycznie nastawionym naukowcem. Zaskakuje mnie swoim pytaniem: – Czym jest nauka? Szukam przez chwilę odpowiednich słów. – Mamy koncepcje dotyczące istnienia, które pojawiają się w wyniku doświadczania świata zewnętrznego i wewnętrznego oraz dzięki intuicji. Składają się one na filozofię istnienia, którą wy, filozofowie, nazywacie ontologią lub metafizyką. Następnie mamy sposób poznania „bytu”, który nazywacie epistemologią, prawda? Naukowcy, opierając się na intuicji, snują teorię dotyczącą istnienia, dedukują na podstawie wiedzy teoretycznej, a następnie poddają swoje teorie eksperymentom, by je zweryfikować. Szukam w jego oczach uznania. Odpowiada szorstko: – Dobrze, dobrze. Ale to, co studiujemy i odkrywamy dzięki tej nauce, dotyczy konkretnych doświadczeń i jest bardzo krótkotrwałe, czyż nie? Mój rozmówca ma rację, więc kiwam głową twierdząco. – Powiedz mi więc, jak możemy wykorzystać tę naukę opartą na tymczasowych, ograniczonych przestrzenią zjawiskach do udowodnienia, że istnieje coś, co jest wieczne, z natury transcendentne i wykracza poza wszelkie inne zjawiska? Twój pomysł jest gorszy nawet od koncepcji średniowiecznych chrześcijan, którzy próbowali udowodnić istnienie boga za pomocą rozumu, bo dochodzi do tego twoja naukowa pretensjonalność. Myślisz, że ludzie zaakceptują twoją ideę, kiedy przybierzesz ją w naukowe szaty? Mój towarzysz jest arogancki i cyniczny. Staram się mu odpowiedzieć, ale on mówi dalej: – Znam twoje naukowe dowody na istnienie boga. Nie tylko redefiniujesz ideę boga, ale zmieniasz też obraz materializmu. Jesteś holistą, czyż nie? Tak naprawdę nie jestem holistą, czyli kimś kto myśli, że całość stanowi coś więcej niż suma jej elementów lub że całkowicie nowe twory są w stanie powstać z prostych komponentów, ale tworów tych nie da się sprowadzić do poziomu tychże komponentów. Pytanie mojego rozmówcy wzbudziło jednak moją ciekawość: – Co masz przeciwko holistom? Filozof patrzy na mnie pogardliwie, mówiąc: – Nawet żyjący czterysta lat temu Kartezjusz wiedział, że materia ma charakter fundamentalnie redukcjonistyczny: mikrokosmos tworzy makrokosmos. Sugerowanie, że materia w większym skupisku z racji swojej złożoności potrafi stworzyć coś zupełnie nowego, to bzdura. Uważasz, że bóg jest takim właśnie emergentnym związkiem materii, jego przyczynowość odgórna to zaś emergentna cecha złożonej materii. Ale tego typu koncepcję łatwo podważyć. Filozof robi pauzę, patrzy na mnie i czeka na moją reakcję. Milczę, więc mówi dalej: – Jeżeli idea emergentnego holizmu miałaby sens, jej prawdziwość dałaby się dowieść za każdym razem, gdy tworzylibyśmy skomplikowane formy materii z form prostych. Na przykład, gdy łączą się wodór i tlen, tworząc cząsteczkę wody, to w wyniku tego powstaje jakaś właściwość, której nie dało się przewidzieć przed połączeniem się tych składników? Nie. A jeżeli powiesz, że „mokrość” wody, którą jesteśmy w stanie poczuć, to właśnie taka cecha emergencji, to chyba cię walnę. Odczucie „mokrości” bierze się z naszej interakcji z cząsteczkami wody. Staram się go nieco uspokoić, mówiąc: – Nie twierdzę, że cokolwiek nowego i holistycznego powstaje w wyniku połączenia wodoru i tlenu. Zgadzam się z tobą. Holiści kroczą po bardzo kruchym lodzie. Mój rozmówca zdaje się nie słyszeć tego, co powiedziałem, i mówi dalej: – Jeżeli bóg byłby jedynie emergentnym układem materii, musiałby być ograniczany czasem i przestrzenią, a więc nie byłby wszechmogący. Nie byłoby transcendencji, nagłego oświecenia ani duchowej transformacji. Możemy nazywać poglądy holistów głęboką ekologią, nadawać im wydumane nazwy, by zadowolić mierne umysły, ale to nie wystarczy wnikliwym filozofom. Choćby mnie. Znów widać jego arogancję. W tym przypadku, gdy chodzi o główne założenie, ma on naturalnie rację. Staram się zachować cierpliwość i wykrzykuję: – O, wielki filozofie, masz rację. Holizm to beznadziejne podejście niezdecydowanych filozofów, którzy wierzą w boga, ale nie chcą całkowicie porzucać materializmu. Masz także rację mówiąc, że nauka nigdy nie znajdzie odpowiedzi dotyczących ostatecznej prawdy. Prawda po prostu jest. Ale posłuchaj mnie, proszę. Materialiści robią ontologiczne założenie, że materia to redukcjonistyczna podstawa wszelkiego bytu: wszystko, nawet świadomość, da się zredukować do materialnego budulca, cząstek elementarnych i ich wzajemnych interakcji. Uważają, że świadomość to epifenomen, zjawisko wtórne w stosunku do materii, która stanowi pierwotną rzeczywistość. Ja postuluję jednak konieczność odwrócenia całej nauki materialistycznej do góry nogami. Fizyka kwantowa wymaga, by nauka opierała się na prymacie świadomości. Świadomość stanowi podstawę wszelkiego istnienia, istotę, którą mistycy określają mianem boskości. Niech materialiści uświadomią sobie, że to materia, a nie świadomość, stanowi epifenomen. – Rozumiem – filozof pozostaje niewzruszony – to brzmi bardzo górnolotnie. Ale czy aby nie posunąłeś się za daleko w drugą stronę? Czy możesz nazywać nauką coś, co opiera się na prymacie świadomości? – Ja widzę to tak: naukowcy mogą studiować zarówno obiektywną stronę świadomości, jak i jej aspekt trzecioosobowy, że się tak wyrażę. Mistycy, a tak naprawdę my wszyscy patrzymy na stronę subiektywną, na doświadczenie pierwszej osoby. Filozof może pójść dalej i przeanalizować intersubiektywność – aspekt drugiej osoby. To właśnie trzy aspekty świadomości – pierwsza, druga i trzecia osoba. Jeżeli rozszerzymy zakres nauki z czysto naukowego obiektywizmu na inne aspekty, otrzymamy pełny model – model czteroczęściowy (ilustracja 1-4, str. 43). Problem świadomości zostaje rozwiązany. Nie potrzebujemy fizyki kwantowej ani twojego nowego paradygmatu do rozważań o nauce. Tezy mojego towarzysza trochę mnie zaskoczyły. Filozof to twarda sztuka. Mimo to mówię: – W porządku. To opisuje fenomen jako fenomenologię: nie można temu nic zarzucić. Ale model nie integruje czterech ćwiartek. Zadowolony z siebie filozof odpowiada: – O to właśnie chodzi zarówno mnie, jak i mistykom. By je zintegrować, należałoby wykroczyć poza naukę, poza rozum, wkroczyć na wyższy poziom świadomości. Teraz moja kolej na bycie nieugiętym: – To pogląd elitystyczny i dobrze o tym wiesz. Mistycy zawsze mówili, że poznanie rzeczywistości wymaga osiągnięcia wyższego poziomu świadomości. Każdemu słuchaczowi mówili: „Bądź dobry. Doświadczyłem tych wyższych stanów i wiem, co jest dobre dla ciebie”. Ale czy ten fortel kiedykolwiek zadziałał? – W pewnym sensie ta sztuczka działa, ponieważ bycie dobrym leży w naszej naturze; stąd bierze się atrakcyjność religii. Ale podstawowe emocje również znajdują się u podstaw naszych zachowań. Stąd zarówno w sferze publicznej, jak i prywatnej wciąż toczy się debata między mistykami i materialistami. – Co więc proponujesz? – Fizyka kwantowa pozwala nam na dynamiczne zintegrowanie duchowej metafizyki i nauki świata materialistycznego. Taki układ zachowuje tajemniczość mistycyzmu i rzeczywistości ostatecznej. Zostawia on jednak wystarczająco wiele miejsca na rozum, by móc zrozumieć integralność trójstronnej świadomości – mówię z powagą w głosie. Filozof zaczyna okazywać mi szacunek: – W jakim stopniu ta kwantowa redefinicja nauki pomaga ukazać Boga w takim świetle, by naukowcy i wszyscy pozostali ludzie go zaakceptowali i starali się być dobrzy dla innych? – pyta filozof. – Czy pamiętasz moją rozmowę z naukowcem? – pytam, czując, że całkowicie skoncentrował na mnie uwagę. – Bóg to świadomość kwantowa; to o stopień niżej niż poziom będącej podstawą wszelkiego istnienia świadomości absolutnej. Na tym etapie można stosować naukowe cele i doświadczenia. Nie służą one do tego, by dowieść istnienia boga w sposób bezpośredni, ale mają na celu przetestowanie jego przyczynowości odgórnej, która objawia się nie tylko w świecie materialnym, ale także na poziomach subtelnych. Znajdujemy też twarde, obiektywne dowody na istnienie tego subtelnego wymiaru. Ogół ludzkości przekona się o tym dzięki obiektywnej weryfikacji, co doprowadzi nas do zmiany paradygmatu postrzegania rzeczywistości. Z pewnością się ze mną zgodzisz? – W porządku, w porządku. Na pewno twoja książka będzie ciekawa – odpowiada, starając się zbagatelizować temat. To do niego musi należeć ostatnie słowo. Rozumiem to i kończę dyskusję. Dwóch mam z głowy, pozostał mi ostatni rozmówca – chrześcijański teolog. Staram się dokładnie odwzorować jego postać zarówno pod względem stroju, jak i charakteru. Ku mojemu zaskoczeniu okazuje się, że to kobieta. Nasz świat się zmienia; jest jeszcze nadzieja dla Boga. Witam moją teolożkę. Zdradzam jej tytuł mojej książki i opowiadam o starciach ze sceptycznym naukowcem i filozofem. Kobieta śmieje się ze współczuciem. Nagle jej uśmiech znika i teolożka rozpoczyna swoją tyradę: – Współczuję ci, ale mój sceptycyzm bierze się z naszych doświadczeń z materialistami. Nie lekceważ ich, bo mogą zjeść cię żywcem. – Ciebie już zjedli – nie mogę powstrzymać drwin – ale wiesz dlaczego? Nie bierzesz nauki poważnie, niezależnie od tego, czy istotnie opiera się na materializmie, czy nie. Czterysta lat zajęło papieżom zaakceptowanie nauk Galileusza, a Darwin musiał czekać jeszcze kolejną dekadę. Fundamentaliści z twojego stada wciąż zajadle walczą z teorią ewolucji. My traktujemy materialistów poważnie i z należnym szacunkiem; oddajemy im to, co do nich należy. Nowa nauka zawiera w sobie naukę materialistyczną. – Dobrze, niech będzie – mówi teolożka – ale to, że przywłaszczasz sobie ich naukę, wcale ich nie zadowoli. Oni chcą mieć wyłączność. Tyle razy staraliśmy się zapędzić ich w ślepą uliczkę poprzez wytykanie luk w ich modelu naukowym, starając się wypełnić je ideą boga i przyczynowości odgórnej. Materialiści zawsze jednak potrafili zniweczyć nasze starania, stopniowo zmniejszając luki. – Mamy do dyspozycji mocniejsze dowody niż „teologię luk”. Kobieta przerywa mi w połowie zdania: – Wiem, wiem. Mamy mocniejsze dowody. Piękne dowody i piękne argumenty, począwszy od Williama Paleya do współczesnych teoretyków inteligentnego projektu. Jeżeli celowość nie jest sygnaturą boskości, to co nią jest? Jeżeli znajdziemy w lesie piękny zegarek, czy możemy nie zauważyć celu, czy możemy zignorować istnienie twórcy, zegarmistrza? Analogicznie: jak można widzieć piękno natury, żywych stworzeń i nie zastanawiać się nad sensem istnienia boga, nad nim samym, nad stwórcą? – Jednak filozof Herbert Spencer, a całkiem niedawno również biolog Richard Dawkins odwrócili argument inteligentnego projektu przeciwko wam! Celowość świata biologicznego jest ich zdaniem tylko pozorna. Nie jest w żadnym stopniu podpisem teleologii, lecz teleonomii, jej celowość zaś wynika z darwinowskiego dążenia do adaptacji. Dawkins napisał nawet książkę zatytułowaną Ślepy zegarmistrz oraz inną, zatytułowaną Bóg urojony, mając chyba nadzieję, że gdy nazwie boga urojeniem, to rzeczywiście tak się stanie. Jego tezy spotykają się jednak z akceptacją niektórych ludzi, w tym nawet sędziów. Tak naprawdę ostatnie zdanie nie jest do końca prawdą. W 2006 roku pewien sędzia federalny wydał wyrok zakazujący nauczania teorii inteligentnego projektu w szkołach, ale zrobił to dlatego, że argumenty przemawiające za tym rozwiązaniem są wciąż dość słabe. Jednym z celów mojej książki jest skorygowanie tej niedoskonałości. Prawda jest taka, że wielu naukowców dostrzegło słabości argumentów Dawkinsa po tym, jak w wyniku obliczeń okazało się, że prawdopodobieństwo powstania życia z materii w wyniku przypadku i konieczności przetrwania (jak sądzi Dawkins) jest niezwykle małe. Dyskusja na ten temat odwiodłaby nas jednak od głównego nurtu dyskusji, więc mówię: – Wasz największy problem polega na ukazywaniu obrazu boga tak naiwnego, że łatwo można rozłożyć go na czynniki pierwsze, co Dawkins i inni materialiści czynili dotąd z lubością. Zawsze atakują boga popularnego chrześcijaństwa, czyniąc z niego słomianą kukłę, do której adresują swoje argumenty. Dajmy im skupić się na ezoterycznych aspektach boga, a zobaczymy, czy mogą zaprzeczyć jego istnieniu za pomocą materialistycznych argumentów! – Ja jednak proponuję coś więcej. Porozmawiajmy o sygnaturach boskości. Pewnie ucieszysz się na myśl, że mamy nowy, sprawdzony sposób na ich odnajdywanie. – Jak to? Widzę, że udało mi się przebić przez pancerz cynizmu mojej teolożki. Teraz sprawia wrażenie otwarcie zaciekawionej. – Widzisz, wy, teolodzy, widzicie sygnatury boskości w lukach rozumowania naukowego. Samo w sobie nie jest to wcale złym pomysłem. Szanuję was za to. Ale nie udało wam się odróżnić luk, które da się (przynajmniej w teorii) zapełnić za pomocą materialistycznego podejścia do nauki, od tych, których w ten sposób nie da się zlikwidować. Brakuje wam zdecydowania. – Być może w istocie tak jest. Ale jaką proponujesz alternatywę? – Należy rozdzielić obie te kwestie. Skupić się na lukach, których materialistyczne podejście nie umie zapełnić. Określam je mianem „pytań, na które materializm nie jest w stanie odpowiedzieć”. Jest coś jeszcze.Zastosowanie fizyki kwantowej daje nam inny typ boskiej sygnatury: świadomość kwantową. Jej przykładem jest nieciągłość stworzenia, nieciągłość, którą rozpoznajemy jako kwantowy przeskok myśli. Istnieją też inne sygnatury: nielokalne połączenie, które obejmuje czasoprzestrzeń bez użycia sygnałów. Te sygnatury kwantowe napisane są niezmywalnym tuszem; nie da się ich wymazać ani zlikwidować za pomocą wywodów rozumowych czy materialistycznego hokus-pokus. – Naprawdę? To daje nam wielką nadzieję. Ale muszę zapytać, jak to twoje nowe podejście ma się do Jezusa? Czy uznajesz jego wyjątkowość? – Oczywiście. Jezus był wyjątkowy. Należał do specjalnej kategorii ludzi – ludzi udoskonalonych. Moja towarzyszka pogrąża się w zadumie: – Nie podpisujesz się pod twierdzeniem, iż Jezus to jedyny prawdziwy syn boży? – Nie, ale to nie szkodzi. Udowadniam, że osoby takie jak Jezus posiadają stały dostęp do pewnego stanu świadomości. Możemy nazwać go Duchem Świętym, który faktycznie jest jedynym prawdziwym synem bożym. – To ciekawe. Przypomina mi to jakiś nowy paradygmat myślowy w ramach chrześcijańskiej teologii. – Tak jest. Oto moja książka. Opowiada o bogu – kwantowej świadomości – nowym paradygmacie naukowym opartym na prymacie świadomości oraz o naukowo potwierdzonej kwantowej boskiej sygnaturze, której nie da się odrzucić za pomocą wywodów rozumowych. Jest to książka o znaczeniu naszej podróży duchowej oraz o celu ewolucji. Przez tysiąclecia ludzie intuicyjnie czuli obecność boga i poszukiwali go. To, co znaleźliśmy, zainspirowało nas do przykładnego życia, powstrzymywania się od przemocy i do miłości. Ale w większości nie wcieliliśmy w życie naszej intuicji, jeśli chodzi o to, jak być dobrym i kochać. Wskutek frustracji nastawiliśmy się defensywnie; zostaliśmy wyznawcami boga i musimy bronić jego idei, co stało się jedynie wymówką, która ma usprawiedliwić naszą niezdolność realizacji tej idei. W rezultacie pojawiły się prozelityzm, fundamentalizm, a nawet terroryzm – wszystko w imię boga. Współczesna nauka wzięła swój początek ze starań, by uwolnić się od tyranii terroryzmu religijnego. Prawda jest naturalnie prawdą, więc nic dziwnego, że nauka odkryła boga na nowo. Niestety, obawiam się, że sam ten fakt nie wystarczy, by ułatwić nam życie zgodne z boskimi ideałami. Czy więc raz jeszcze grozi nam, że stworzymy dogmat, którego będziemy musieli bronić ze względu na poczucie winy wywołane niemożnością spełnienia jego wymogów? Mam nadzieję, że nie. Nieznająca idei Boga nauka materialistyczna ma przewagę – w pewnym sensie jest neutralnie nacechowana pod kątem wartości i nikt nie musi tu dorastać do żadnych ideałów. Tak naprawdę zachęca ona ludzi do bycia cynicznymi egzystencjalistami i do korzystania z darów konsumpcjonizmu, a może wręcz hedonizmu. Tworzy to jednak również prawdziwy ocean niespełnionego ludzkiego potencjału, który widzimy dziś wokół siebie. Nowa nauka w ramach świadomości zrozumienia daje nam szansę na lepsze zrozumienie tam, gdzie zawiodły nas poprzednie koncepcje boga. Kwantowe sygnatury boga jednoznacznie pokazują, co musimy zrobić, by gościć w naszym życiu boga, dlaczego nam się to nie udaje i dlaczego maskujemy nasze porażki, zostając fundamentalistycznymi aktywistami. Jeżeli weźmiecie sobie do serca kwantowe sygnatury boga, wagę kwantowych przeskoków i nielokalnego poznania, będziecie mogli dokonać nowego wyboru. Nazywam go aktywizmem kwantowym. Zwykły aktywizm opiera się na zmienianiu świata w taki sposób, byśmy nie musieli zmieniać się sami. Dla kontrastu, nauczyciele duchowi nieustannie powtarzają, że powinniśmy skupić się na własnej przemianie i zostawić świat w spokoju. Aktywizm kwantowy zachęca nas do obrania trzeciej, umiarkowanej ścieżki. Uznajemy wtedy istotę naszej transformacji i szczerze podążamy drogą prowadzącą do przemiany, nie zważając na trudności w postaci przeskoków kwantowych i nielokalnej eksploracji, ale nie stawiamy wszystkiego na jedną kartę. Zwracamy też uwagę na zmiany w świadomości, która ewoluuje wokół nas, i pomagajmy jej w tym procesie. Koniec końców, niniejsza książka jest również wprowadzeniem do aktywizmu kwantowego. Nie muszę dodawać, że sam także jestem kwantowym aktywistą. Drogi czytelniku, witaj w moim świecie! * Squid (ang.) – kałamarnica (przyp. tłum.).\nCZĘŚĆ I WPROWADZENIE W 1973 roku, po mniej więcej dziesięciu latach pracy naukowej na uniwersytecie, poczułem się nieszczęśliwy, choć nie wiedziałem dlaczego. Poniżej opisany incydent pomógł mi zrozumieć, co było tego powodem. Uczestniczyłem w konferencji poświęconej fizyce jądrowej. Wybrałem tę dziedzinę jako pole swoich badań i zaangażowałem w to zarówno serce, jak i duszę – tak mi się przynajmniej wydawało. Byłem zaproszony jako mówca i kiedy przyszła moja kolej, wygłosiłem, moim zdaniem, całkiem dobrą prezentację. Mimo to nie czułem zadowolenia, ponieważ porównywałem swoje wystąpienie z bardziej udanymi przemówieniami innych. Czułem zazdrość przez cały dzień. Wieczorem uczestniczyłem w przyjęciu, na którym stoły uginały się od darmowego jedzenia i alkoholu. Wśród gości było wiele znanych i ciekawych osobistości, którym warto było zaimponować. Byłem jednak przygnębiony i wciąż nie opuszczała mnie ta sama zazdrość. Dlaczego ci ludzie nie zwracali na mnie uwagi? – przynajmniej nie w takim stopniu, żebym mógł poczuć się lepiej. Po pewnym czasie uświadomiłem sobie, że dokucza mi zgaga, a opakowanie leku, który zawsze noszę w kieszeni, jest już puste. Przygnębiony wyszedłem z przyjęcia. Odbywało się ono w kompleksie Asilomar Conference Grounds w Monterey Bay, w Kalifornii. Na zewnątrz panował chłód i nie było tam nikogo oprócz mnie. Nagle uderzyła mnie fala mroźnego morskiego powietrza. Otrzeźwiony pomyślałem: Dlaczego żyję w ten sposób? Zadałem sobie to pytanie. Badania nad paradygmatami w praktycznie każdej dziedzinie nauki polegają na tym, iż kilka osób definiuje problemy, które wymagają naszej uwagi, inni zaś idą w ich ślady i zajmują się szczegółami. Przynależność do tej wybranej grupy prekursorów uzależniona jest od wielu czynników. Uczonemu najłatwiej jest podążać za ustalonymi trendami i publikować swoje prace, dużo trudniej jest być nikomu nieznanym pionierem. Ja należałem do pierwszej grupy – z zapałem podążałem za innymi. Dlaczego żyłem w ten sposób? Większość problemów nauki zajmującej się paradygmatami jest nieistotna dla naszego życia. To problemy niemal tak samo ezoteryczne, jak pytania, które stawiali sobie chrześcijańscy mnisi w średniowieczu: Jak wiele aniołów może tańczyć na główce szpilki? Moje życie i moja praca nie były ze sobą w żaden sposób zsynchronizowane. Dlaczego żyłem w ten sposób? Czy fizyka ma dziś dla nas w ogóle jakiekolwiek znaczenie? Fizykę jądrową wykorzystuje się przy pracach nad doskonaleniem broni, być może także nad formami pozyskiwania energii, ale poza tym ma ona niewiele zastosowań. W czasach Einsteina, podobnie jak za życia Nielsa Bohra, fizyka była czymś istotnym. Był to okres zmiany paradygmatu, co wpłynęło nie tylko na całe środowisko naukowe, ale i na sposób, w jaki postrzegamy świat. Dlaczego żyłem w ten sposób? Miałem etat na uniwersytecie. Nie było powodów, dla których miałbym zajmować się nieszczęsną fizyką. Chciałem znaleźć sobie jakąś „szczęśliwą” dziedzinę, którą mógłbym zgłębiać. Nie miałem pojęcia, że decyzja dotycząca poszukiwań osobistego szczęścia doprowadzi mnie do naukowego odkrycia boga. Byłem wtedy zatwardziałym materialistą.\nROZDZIAŁ I Odkrywanie boga na nowo za pomocą nauki Koncepcja wyższej mocy, popularnie zwana bogiem, liczy sobie tysiąclecia. Polega ona na tym, że doświadczamy zjawisk, których nie da się wyjaśnić wyłącznie na podstawie przyczyn materialnych; jedynym możliwym wytłumaczeniem dla nich jest boska interwencja. Taka interwencja nazywana jest przyczynowością odgórną. Pomysł ten przywodzi na myśl obraz boga jako potężnego władcy siedzącego na tronie w niebie i tworzącego za pomocą przyczynowości odgórnej rzeczy takie jak obiekty, prawa natury, cudowne uzdrowienia wiernych, sprawiedliwość dla prawych i grzeszników itp. Nawet dziś większość religii, zwłaszcza popularne chrześcijaństwo, wspiera tę naiwną i przestarzałą wizję. Naukowcy wykorzystują naiwność osób opowiadających się za takim obrazem boga i uznają podobny opis za filozoficznie niemożliwą sprzeczność – nazywają ją dualizmem. Bóg włada przyczynowością odgórną i interweniuje w nasz świat gdziekolwiek, kiedykolwiek i jak tylko chce? Ha! To niemożliwe – twierdzą naukowcy. W jaki sposób niematerialny bóg jest w stanie wpływać na obiekty w materialnym świecie? Dwa byty o różnym charakterze nie są w stanie na siebie współoddziaływać bez sygnału pośredniego. Taka wymiana sygnałów wymaga jednak użycia energii. (Niestety, energia świata fizycznego musi zostać zawsze zachowana lub jest wartością stałą). Niemożliwe więc, żeby w świecie zachodziła jakakolwiek interakcja ze znajdującym się w jakimś innym wymiarze bogiem! Sprawę uznaje się za zamkniętą. Chrześcijańscy populiści kontratakują, podważając jedną z najbardziej kruchych teorii materializmu – teorię ewolucji zwaną (neo-)darwinizmem. Ale ci populiści, zwani kreacjonistami lub zwolennikami teorii inteligentnego projektu, nie proponują żadnej rozsądnej alternatywy dla neodarwinizmu, nie wspominając o dualizmie. Poważni orędownicy hipotezy boga reagują na krytykę dualizmu, twierdząc, że bóg jest wszystkim, co istnieje, i wprawdzie jest nie z tego świata (transcendentność), ale również stanowi część naszego wymiaru (immanentność). Taką filozofię określamy monistycznym idealizmem lub filozofią wieczystą. Tutaj „transcendentny” znaczy znajdujący się poza tym światem, ale jednocześnie wpływający na jego bieg. Przyczynowością odgórną zarządza transcendentny bóg. Ale naukowcy równie poważnie zakwestionowali ten wyrafinowany koncept, dyskutując nad wspomnianą definicją transcendencji. Jak coś może być spoza naszego świata i jednocześnie wpływać na tutejsze wydarzenia? Według naukowców taka koncepcja jest również dualistyczna. Już dawno temu naukowcy starali się wykazać, że zjawiska zachodzące w przyrodzie da się zrozumieć bez udziału hipotezy zakładającej istnienie boga. Kartezjusz przedstawił ideę wszechświata działającego niczym zegar; nadludzka istota umożliwiała jego istnienie w postaci układu ruchomych ciał, zgodnych z ustalonymi zasadami fizyki, mechaniki i geometrii. Według tej koncepcji na dalszym etapie stwórca w żaden sposób nie ingeruje w stworzony przez siebie mechanizm. Galileusz zastosował dwojakie podejście, które dziś nazywamy nauką; opierało się ono na teoriach i doświadczeniach. Izaak Newton odkrył prawa fizyki sterujące mechanicznym, deterministycznym wszechświatem – prawa, które rządziły zarówno ciałami niebieskimi, jak i obiektami na ziemi. Następnie Karol Darwin przedstawił ewolucyjną alternatywę dla biblijnych koncepcji stworzenia życia, która w pewnym stopniu odpowiada danym uzyskanym dzięki badaniom nad skamielinami. Te i inne zjawiskowe sukcesy „bezbożnej” nauki pozwoliły wysunąć następującą hipotezę: wszystko składa się z podstawowych cząsteczek materii i ich wzajemnych oddziaływań. Wszystkie zjawiska tego świata da się zrozumieć dzięki tej jednej hipotezie. Cząsteczki podstawowe tworzą skupiska zwane atomami. Atomy tworzą większe skupiska zwane molekułami. Molekuły tworzą komórki; niektóre z nich (neurony) tworzą skupisko, które nazywamy mózgiem. Mózg zaś odpowiada za wszystkie nasze myśli. Do tych myśli zaliczamy boga, ideę, która może być wywołana pobudzeniem ośrodka w śródmózgowiu. Ta filozofia, zwana naukowym materializmem, materialnym monizmem lub po prostu materializmem, zakłada, iż ciąg przyczynowy wędruje w górę, począwszy od cząsteczek podstawowych. Wszelkie dalsze skutki, w tym nasze doświadczenia związane z pojmowaniem boga, biorą się z „przyczynowości oddolnej” (ilustracja 1-1). Ilustracja 1-1. Materialistyczny model przyczynowości oddolnej. Ciąg przyczyn rozpoczyna się od cząstek elementarnych do atomów, cząsteczek i coraz to bardziej złożonych skupisk, w tym także mózgu. Zgodnie z tym poglądem świadomość to zjawisko zachodzące w mózgu, którego efektywność bierze się wyłącznie z cząsteczek elementarnych – podstawowego poziomu materii. Jednak według ezoterycznych tradycji duchowych bóg wykracza poza granice naszego rozumu. Bóg jest źródłem naszego istnienia, wyższej formy świadomości i naszego ducha. Pytanie brzmi: czy model przyczynowości oddolnej rzeczywiście wyjaśnia sedno naszej istoty, świadomości oraz jej wyższych form? CZY ŚWIADOMOŚĆ TO TRUDNA ZAGADKA? Ostatnimi czasy niektórzy filozofowie zaczęli określać świadomość mianem „trudnej zagadki” dla nauki (Chalmers, 1995*). Naturalnie, tego typu określenie zależy od punktu widzenia. Według neurofizjologii, nauce o mózgu, odpowiada on za wszystkie nasze subiektywne doświadczenia. Neurofizjolodzy są zdania, że świadomość to iluzoryczny epifenomen (zjawisko wtórne) zachodzący w złożonym materialnym pudełku, które nazywamy mózgiem. Innymi słowy – tak jak wątroba wydziela żółć, tak mózg tworzy świadomość. Przypomina mi to przypowieść zen. Mężczyzna spotyka czteroosobową rodzinę (rodziców i dwójkę dorosłych dzieci), w której wszyscy są oświeceni. Jest to dla niego okazja, by dowiedzieć się, czy łatwo, czy trudno osiągnąć oświecenie. Pyta więc ojca, który odpowiada: „To niezwykle trudne”. Następnie pyta matkę, która mówi: „To bardzo proste”. Pyta więc syna, a ten mówi: „Nie jest to ani łatwe, ani trudne”. Na końcu zadaje to samo pytanie córce, która twierdzi: „To proste, kiedy uczynisz to prostym, a trudne, jeżeli to sobie utrudnisz”. Jeżeli postrzegamy świadomość jako epifenomen (zjawisko wtórne) mózgu, to istotnie stanowi dla nas trudną do rozwiązania zagadkę, gdyż sami ją sobie utrudniamy. Weźmy pod uwagę, że w obiektywnym modelu zawsze szuka się odpowiedzi, biorąc pod uwagę obiekty. Dlatego też neurofizjolodzy pragną zrozumieć świadomość w relacji do innych obiektów: mózgu, neuronów itp. U podłoża tych poszukiwań leży założenie, że świadomość to obiekt. Świadomość jest jednak również podmiotem – czymś, dzięki czemu patrzymy na obiekty i o nich myślimy. Ten podmiotowy aspekt świadomości obnaża jedną ze słabości modelu neurofizjologii opartej na pracy mózgu. Prawda jest taka, że dla materialistów świadomość stanowi nie tylko trudną zagadkę, ale i pytanie, na które nie da się udzielić odpowiedzi. Jest tak dlatego, ponieważ nawet popularne religie z ich uproszczonym modelem przyczynowości odgórnej zawsze twierdziły, że posiadamy wolną wolę, a bez wolnego i świadomego zaufania bogu jego moc przyczynowości odgórnej jest daremna. Jeżeli wybieramy boga, zdefiniowanego jako najwyższe dobro, wybieramy także wartości i moralność. Musimy jednak mieć wolną wolę, by móc dokonać takiego wyboru. Skoro jednak mamy wolną wolę, to musi istnieć źródło przyczynowości poza wszechświatem materialnym. Zwolennicy przyczynowości oddolnej zajadle protestują przeciwko koncepcji wolnej woli. Jeżeli mamy wolną wolę, to przedstawiany przez behawiorystów obraz człowieka jako produkt psychologiczno-społecznego uwarunkowania nie funkcjonuje zbyt dobrze. Behawioryści kwestionują więc ideę wolnej woli; jak w przypadku naszej świadomości, wolna wola również musi być iluzorycznym epifenomenem mózgu. Upierają się oni przy stanowisku, iż jesteśmy jedynie behawioralnie zaprogramowanymi maszynami, chodzącymi zombie. Ich nauka kwestionuje nie tylko boga i religię, ale również wartości i moralność, stanowiące podłoże naszego społeczeństwa i kultury. Czy bóg i przyczynowość odgórna istnieją? Czy świadomość to epifenomen materii? Czy posiadamy wolną wolę? Czy model przyczynowości oddolnej będzie obowiązywał już zawsze? A może istnieją naukowe dowody sugerujące coś innego? Owszem, takie dowody istnieją. Na początku ubiegłego stulecia w fizyce dokonała się rewolucja związana z odkryciami fizyki kwantowej. Jej przekaz jest jasny: tak, bóg istnieje. Jeżeli chcemy, możemy określać go mianem świadomości kwantowej. Niektórzy ludzie używają bardziej obiektywnego terminu „kwantowa próżnia” lub – zgodnie z tradycjami mądrości Wschodu – „pole akaszy” (Laszlo, 2004). Jednak róża pod inną nazwą pachnie tak samo. FIZYKA KWANTOWA: PODSTAWY Naukowcom dość trudno jest zrozumieć istotę fizyki kwantowej; z doświadczenia wiem, że jej podstawy o wiele łatwiej jest pojąć laikom. Istnieją książki zawierające obszerne wyjaśnienia kwestii przysparzających naukowcom problemów. Tutaj mogę przedstawić jedynie ich ogólny zarys. Fizyka kwantowa to dział fizyki, który powstał w celu objaśnienia zjawisk natury oraz zachowań materii i energii w skali atomów, a także cząsteczek subatomowych. Obecnie jednak uważa się, że może on opisywać również wszelkie inne formy materii. Naukowcy są w stanie opisać cząsteczki subatomowe jedynie pod kątem ich wzajemnych interakcji. W ten właśnie sposób powstała teoria kwantowa – miała ona wyjaśnić mechanikę rządzącą interakcjami bardzo małych obiektów. Teraz jednak stanowi ona podstawę naszego zrozumienia także bardzo dużych obiektów, takich jak gwiazdy, galaktyki, oraz rozmaitych wydarzeń w skali kosmicznej, takich jak na przykład wielki wybuch. Początki fizyki kwantowej sięgają pierwszej połowy XIX wieku. Kształt, w jakim ją znamy, nadał jej jednak Max Planck w roku 1900. Podwaliny pod matematykę wykorzystywaną w fizyce kwantowej położyli zaś Werner Heisenberg i Erwin Schrödinger w latach dwudziestych XX wieku. W swojej teorii kwantowej Planck wysunął hipotezę, według której energia istnieje w takiej samej postaci jak materia, a nie (jak wcześniej sądzono) w formie stałej fali elektromagnetycznej. Planck twierdził, iż energia składa się z konkretnych niewielkich jednostek. Istnienie tych jednostek, nazwanych przez Plancka kwantami, stało się pierwszym wielkim odkryciem teorii kwantowej. Głównym założeniem teorii fizyki kwantowej jest twierdzenie, że materia przejawia cechy zarówno cząsteczek (zlokalizowanych obiektów, takich jak małe grudki), jak i fal (zakłóceń lub wariacji rozchodzących się progresywnie od punktu do punktu). Założenie, według którego cząsteczki i fale stanowią dwa aspekty tego samego materialnego obiektu, nazywa się dualizmem korpuskularno-falowym. Istnieje powszechna zgodność co do tego, iż fale obiektów kwantowych są falami prawdopodobieństwa. Proponowano szereg interpretacji starających się wyjaśnić ten dualizm oraz inne cechy fizyki kwantowej. Jedną z takich interpretacji, obowiązującą przez kilka lat, była tzw. kopenhaska interpretacja teorii kwantowej. Co ciekawe, termin ten odnosi się do kilku interpretacji, niekiedy ze sobą sprzecznych. Poprzez interpretację kopenhaską zazwyczaj rozumie się pogląd, iż każdy obiekt kwantowy opisany jest przez jego funkcję falową będącą funkcją matematyczną wykorzystywaną do określenia prawdopodobieństwa wystąpienia tego obiektu w dowolnej lokacji, w której dokonuje się pomiarów. Każdy pomiar wywołuje zmianę stanu materii z fali prawdopodobieństwa do prawdziwej cząstki. Zmiana ta nazywana jest załamaniem funkcji falowej. Mówiąc prościej, jest to zredukowanie wszystkich możliwości fali do jednego tymczasowego wyniku dotyczącego aspektu cząsteczki. Niestety, ani matematyka kwantowa, ani interpretacja kopenhaska nie umie dać zadowalającego wytłumaczenia samego zjawiska załamania. Fizycy kwantowi nie potrafili jednak wyeliminować koncepcji takiego załamania ze swoich teorii. Prawda jest taka, że do zrozumienia załamania potrzebna jest świadomość (von Neumann, 1955). Jeżeli podążymy tym tokiem myślenia, będzie to oznaczać, że bez świadomości nie ma załamania, cząsteczek materialnych ani materii. Oto podstawy fizyki kwantowej. Teraz wróćmy do jej zastosowania. FIZYKA KWANTOWA I ŚWIADOMOŚĆ Matematyka rządząca światem fizyki kwantowej jest deterministyczna i opiera się na modelu przyczynowości oddolnej. Potrafi jednak przewidywać pojawienie się obiektów i ich ruchy nie w postaci ustalonych zjawisk (jak w fizyce newtonowskiej), ale jako prawdopodobieństwa – fale możliwości opisane matematycznie przez funkcję falową, tak jak podkreśliłem to wcześniej. Prawdopodobieństwo wystąpienia tychże możliwości da się obliczyć za pomocą matematyki kwantowej, co pozwala nam opracować precyzyjne szacunki dla wielu obiektów i/lub zjawisk. To fragment fizyki kwantowej, który nie wprowadza materialistów w zakłopotanie. Fizyka kwantowa posiada jednak aspekt bardzo wstydliwy dla tradycyjnych uczonych – zjawisko załamania, którego poprawne zrozumienie wymaga ponownego wprowadzenia boga w świat nauki. Kiedy obserwujemy obiekt kwantowy, nie doświadczamy go w postaci zbioru możliwości, ale jako zlokalizowane zjawisko przypominające newtonowską cząsteczkę. Mimo to, jak wspomniałem wcześniej, fizyka kwantowa nie dysponuje żadnym mechanizmem lub równaniem matematycznym tłumaczącym to „załamanie” prawdopodobieństw do pojedynczego rzeczywistego zjawiska. Fizycy kwantowi otwarcie przyznają, że w świecie fizyki istnieje granica matematycznej precyzji. Nie istnieje matematyka, która pozwoliłaby nam na połączenie deterministycznych możliwości kwantowych z obserwowanym rzeczywistym obiektem. W jaki więc sposób możliwości kwantowe stają się rzeczywistością wyłącznie w wyniku interakcji naszej świadomości, w wyniku ich obserwowania (ilustracja 1-2)? Jak wytłumaczyć ten tajemniczy „efekt obserwatora”? Ilustracja 1-2. Fale prawdopodobieństwa kwantowego i przyczynowość odgórna jako świadomy wybór wywołujący załamania. W języku kwantowym proponowany przez neurofizjologów model przyczynowości oddolnej wygląda następująco: potencjalne ruchy cząstek elementarnych tworzą potencjalne ruchy atomów, te z kolei inspirują potencjalne ruchy cząsteczek tworzących potencjalne ruchy komórek, a te wywołują potencjalne stany mózgu tworzące świadomość. Sama świadomość jest więc zbiorem możliwości; nazwijmy je falą prawdopodobieństwa. W jaki sposób fala prawdopodobieństwa jest w stanie załamać inną falę prawdopodobieństwa poprzez wpływanie na nią? Jeżeli połączymy prawdopodobieństwo z prawdopodobieństwem, uzyskamy większe prawdopodobieństwo, a nie rzeczywistość. Wyobraź sobie potencjalny wpływ pieniędzy na twoje konto bankowe. Połącz to z wszystkimi samochodami, jakie możesz sobie wyobrazić. Czy tego typu czynność sprawi, że w twoim garażu rzeczywiście pojawi się auto? W neurofizjologicznym modelu świadomości jako epifenomenu założenie, że patrzenie na cokolwiek jest w stanie zmienić prawdopodobieństwo w rzeczywistość stanowi logiczny paradoks. Paradoks zaś niezbicie wskazuje na to, że neurofizjologiczny model naszej świadomości jest wadliwy lub co najmniej niekompletny. Paradoks utrzymuje się tak długo, jak długo nie uświadomimy sobie dwóch rzeczy. Po pierwsze, możliwości kwantowe to możliwości samej świadomości, która stanowi podstawę wszelkiego istnienia. To sprawia, że wracamy ponownie do filozofii idealizmu monistycznego. Po drugie, obserwacja jest równoznaczna z dokonaniem wyboru (spośród wszystkich możliwości kwantowych) jednego aspektu, który stanie się doświadczaną przez nas rzeczywistością. By wyjaśnić tę sytuację, przyjrzyjmy się, w jaki sposób postrzegamy tzw. figury dwuznaczne – to, co wydaje nam się jednym obrazem, tak naprawdę stanowi dwa obrazy w jednym. Być może widzieliście obrazek przedstawiający zarówno młodą, jak i starą kobietę. Autor nazwał go „Moja żona i teściowa”. Kolejny obraz przedstawia zarówno wazę, jak i dwie twarze (ilustracja 1-3). Zauważmy, że nie wpływamy na obraz, zmieniając sposób patrzenia na niego. Obie możliwości od początku tkwią w nas. Poprzez zmianę perspektywy dokonujemy tylko między nimi wyboru. W ten sposób transcendentna świadomość jest w stanie tworzyć przyczynowość odgórną bez dualizmu. Bezwzględni materialiści wciąż będą się sprzeciwiać, zadając pytania: W jaki sposób rzeczywistość może być tak subiektywna, że każdy z nas, obserwatorów, może wybierać sobie rzeczywistość spośród możliwości kwantowych? Czy w takim przypadku może w ogóle istnieć jedna zgodna wersja rzeczywistości? Czy może istnieć nauka bez takiej rzeczywistości? Niespodzianka. Nie dokonujemy tych wyborów w naszym zwykłym stanie indywidualnej świadomości, zwanym ego, czyli subiektywnym aspekcie nas samych, który był podmiotem badań behawioralnych i który jest wynikiem uwarunkowania. Wybór dokonuje się w nieuwarunkowanym, obiektywnym stanie zjednoczonej świadomości, w nietypowym wymiarze, w którym stanowimy jedność i w którym jesteśmy w stanie identyfikować się z bogiem (Bass, 1971; Goswami, 1989, 1993; Blood, 1993, 2001, patrz także: Rozdział 5). Ilustracja 1-3. Waza i dwie twarze. Nie trzeba nic robić z obrazkiem, by wybrać dowolne jego znaczenie. Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 2 Trzy podstawy religii Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 3 Krótka historia filozofii, które wyznaczają drogę społeczeństwom Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 4 Bóg i świat Dostępne w wersji pełnej\nCZĘŚĆ II DOWODY NA PRZYCZYNOWOŚĆ ODGÓRNĄ Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 5 Boskie sygnatury kwantowe Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 6 Przyczynowość odgórna w psychologii: różnica między świadomością a nieświadomością Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 7 W jaki sposób bóg tworzy wszechświat i życie Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 8 Projekt, stwórca oraz plany projektu Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 9 Czego dowodzą luki w zapisie kopalnym? Dostępne w wersji pełnej\nCZĘŚĆ III DOWODY NA ISTNIENIE CIAŁ SUBTELNYCH Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 10 Wewnętrzny charakter psychiki Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 11 Dowody na istnienie boskiego ciała witalnego Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 12 Odkrywanie umysłu boga Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 13 Dowody dostarczane przez duszę Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 14 Dowody zawarte w snach Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 15 Reinkarnacja: najlepszy dowód na istnienie duszy i boga Dostępne w wersji pełnej\nCZĘŚĆ IV POWRÓT DO PRZYCZYNOWOŚCI ODGÓRNEJ Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 16 Czego dowodzi postrzeganie pozazmysłowe? Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 17 Bóg i ego – współkreatorzy naszych twórczych doświadczeń Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 18 Miłość to pełen splendoru dowód na istnienie boga Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 19 Spontaniczne uzdrowienia jako dowód na istnienie przyczynowości odgórnej Dostępne w wersji pełnej\nCZĘŚĆ V AKTYWIZM KWANTOWY Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 20 Aktywizm kwantowy: wprowadzenie Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 21 Podsumowanie Dostępne w wersji pełnej\nEPILOG 1 Jak dzięki nauce zbliżyć się do boga i sfery duchowej:APEL DO MŁODYCH NAUKOWCÓW Dostępne w wersji pełnej\nEPILOG 2 Fizyka kwantowa i nauki Jezusa:APEL DO MŁODYCH SERCEM CHRZEŚCIJAN Dostępne w wersji pełnej\nTYTUŁ ORYGINAŁU God is not dead. What Quantum Physics tell us about our origins and how we should live Przełożył: Bartłomiej Kotarski Redaktor prowadzący: Beata Szukajt Redakcja: Grzegorz Krzymianowski Korekta: Irena Zaucha-Nowotarska Projekt okładki: Łukasz Werpachowski GOD IS NOT DEAD PHYSIC OF THE SOUL by Amit Goswami, Ph.D. Copyright © 2008 by Amit Goswami, Ph.D. Published by Hampton Roads Publishing Company, Inc. Charottesville, VA 22906 Distributed by Red Wheel/Weiser, LLC www.redwheelweiser.com All rights reserved. Copyright © for Polish edition by ILLUMINATIO Łukasz Kierus 2015 Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione. Wydanie elektroniczne Białystok 2015 ISBN 978-83-63965-74-7 Bądź na bieżąco i śledź nasze wydawnictwo na Facebooku: www.facebook.com/illuminatiopl www.illuminatio.pl Wydawnictwo ILLUMINATIO Łukasz Kierus E-mail: wydawnictwo@illuminatio.pl Dział handlowy: zamowienia@illuminatio.pl Plik opracował i przygotował Woblink woblink.com\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Bog_jeszcze_nie_umarl__Co_fizyka_kwantowa_mowi_o_naszym_pochodzeniu-ebookRO/p0406145i040" target="_blank" title="Bóg jeszcze nie umarł. Co fizyka kwantowa mówi o naszym pochodzeniu [Amit Goswami] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Bóg jeszcze nie umarł. Co fizyka kwantowa mówi o naszym pochodzeniu [Amit Goswami] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Olimp Forsen Forte z melatoniną kapsułki 30 szt\n» Olimp Forsen Forte z melatoniną kapsułki 30 szt.\nOlimp Forsen Forte z melatoniną kapsułki 30 szt.\nPreparat skutecznie ułatwia zasypianie\nEkstrakt melisy, sól magnezowa kwasu cytrynowego (cytrynian magnezu), ekstrakt z szyszek chmielu zwyczajnego, tlenek magnezu, ekstrakt ashwagandy, substancja wypełniająca - celuloza mikrokrystaliczna, substancje przeciwzbrylające - sole magnezowe kwasów tłuszczowych, dwutlenek krzemu; chlorowodorek pirydoksyny - witamina B6, chlorowodorek tiaminy - wit. BI, melatonina, kapsułka (żelatyna - składnik otoczki, barwnik: E 171).\n1 kapsułka Ekstrakt z liści melisy (Melissa officinalis L.) 200 mg. Ekstrakt z szyszek chmielu zwyczajnego (Humulus lupulus L.) 120 mg. Ekstrakt ashwagandy, 1,5% witanolidów 50 mg. Melatonina 1 mg. Witamina B6 2,8 mg . Witamina B1 2,2 mg. Magnez (z cytrynianu magnezu i tlenku magnezu) 70 mg\nPreparat zawiera kompozycję ekstraktów roślinnych, które wraz z melatoniną korzystnie wpływają na proces zasypiania. Dodatkowo uzupełniony jest w magnez i witaminę B6, które są ważne w stanach zmęczenia i znużenia organizmu oraz witamina B1 korzystnie wpływająca na układ nerwowy.Melatonina pomaga w skróceniu czasu potrzebnego na zaśnięcie, jak również pomaga w łagodzeniu subiektywnego odczucia zespołu nagłej zmiany strefy czasowej. Ekstrakt ashwagandy wykazuje działanie adaptogenne, wspomaga organizm w okresach napięcia nerwowego i uczucia niepokoju, a tym samym zwiększa jego odporność na stres. Pomaga utrzymać równowagę emocjonalną i dobre samopoczucie oraz wspomaga zasypianie Ekstrakt melisy działa odprężająco i wyciszająco w stanach niepokoju i napięcia emocjonalnego. Pomaga utrzymać pozytywny nastrój i funkcje poznawcze, a także wspomaga spokojny odpoczynek. Przyczynia się do poprawy jakości snu Ekstrakt szyszek chmielu działa kojąco na układ nerwowy oraz wspomaga zdrowy sen.\nPreparat polecany dla osób dążących do uzyskania równowagi emocjonalnej i stanu odprężenia, a dzięki temu łatwiejszego zasypiania, jak również dla osób podróżujących, u których trudności z adaptacją do zmiany strefy czasowej niekorzystnie wpływają na sen.


Nieznośna lekkość smaku: "Odwódki", "podsłuchańce" i dumanie nad W.S.\n"Odwódki", "podsłuchańce" i dumanie nad W.S.\nDzięki temu Jej życzeniu dumanie, a nawet rejestrowanie tegoż bezładne wydaje się odpowiednie,\ntakie przyzwolone (takie mimo wszystko na miejscu..i w każdym miejscu):\nwięc tak od przedwczoraj dumam i mocno się wzruszam\nurzekający w ukazaniu Jej cudowności, wyjątkowości i skromności film,\nktóry gorąco polecam "Chwilami życie bywa znośne" powalił mnie na kolana.\n(i jak nie płakałam po....wielu, tak teraz chce mi się płakać, bo.. Nikt Taki się już nie zdarzy)\nJej poezja od zawsze mnie powalała,\nw miniaturowych misternych arcydziełach zawierająca możliwości, absurdalności, skończoności, wyjątkowości i tajemnicę, trafność i wielkość zarazem\ntak Jej kolaże, limeryki, zbieractwa mnie rozczulają jak i fascynują przez to, jak się w nich ujawnia umiłowanie życia - jego prozy, prozaiczności, dziwaczności i jak to się wszystko jakoś sensownie paradoksalnie łączy z tą wielką poezją dlatego też chyba właśnie, że jest bliska życiu w każdej jego formie..\na poczucie humoru to już zupełnie kładzie na łopatki np.\ntekstem odpisanym do niedoszłej poetki, gdy prowadziła w piśmie dział "Poczty literackiej":\n"Niech Pani spróbuje kochać się z prozą",\ndo pana, który pytał, czy może "pisać ku pokrzepieniu serc" -\n"Ależ tak, byle czytelnym charakterem pisma albo na maszynie".\n"odwódkami" - którymi ostrzegała "tylko przed jednym kieliszkiem za dużo.\nMoje totalne potępienie dotyczy wyłącznie płynu borygo i win domowej roboty".\n"Od whisky iloraz niski.\nOd likieru równyś zeru."\n"podsłuchańcami" zbieranymi na ulicy, autobusach, wszędzie..\n- Ja tam nic nie wiem. Do zoo nie chodzę. Żona z wnukami chodzi."\n-..no więc biorę konewkę idę do kuchni a tam patrzę woda nie leci\nno to ja do łazienki odkręcam kurek i co woda nie leci\nno to ja do męża Stefan woda nie leci\na on mi na to że jak się golił to leciała\nno to ja mówię ale teraz nie już nie leci rusz się to sam zobaczysz\nruszył się i zobaczył że woda nie leci\na byłaś u sąsiadów pytałaś może u nich leci\nnie byłam nie zdążyłam to ty Stefan skocz i popytaj\nposzedł czekam wraca i mówi że u nich też woda nie leci\nwięc mówię jak u nich nie leci to znaczy że nigdzie nie leci\ni siadłam bo co miałam zrobić siedzę\naż tu słyszę z łazienki jakieś bulgotanie\nbiegnę i dzięki Bogu woda znowu leci\npotem do zlewu w kuchni tam też woda leci\nno to ja za konewkę i prędko podstawiam\ni wreszcie mogłam podlać moje kwiatki kochane"\nw dodatku brak słów zachwytu nad Jej\npogodą ducha i dystansem do końca\n"Kiedy w szpitalu podłączono ją do butli tlenowej szepnęła do swojego "pierwszego sekretarza" Michała Rusinka:\nHolendrzy to mądra nacja\ngdy ustaje oddychacja." źródło GW\nI to jej nieustanne palenie nawet było urzekające - rozpoczęte wprawdzie za okupacji, ale z powodów "erotycznych"..:-)\nno wszystko w Niej było piękne. po prostu.\np.s. na usprawiedliwienie, że o Niej tu piszę. bo oczywiście to jakaś jest śmiałość. i jakieś przywłaszczanie Jej sobie...\nczytałam Jej wiersze - zawsze czytałam\nprzez wiele (ok 20) lat - co jakiś czas - ale tak\ni jak pisała parę wierszy na parę lat, to je znam. bo parę każdego roku czytałam.\ntyle na usprawiedliwienie. konieczne jednak.\nAutor: Katarzyna Książek o 23:34\nZapiski Obiektywne 4 lut 2012, 18:11:00\nKurcze .. taka zwyczajna, normalna,naturalna, prawdziwa i wielka - esencja antidotum na wszelkie problemy wewnątrzustrojowe!:)ech, dzięki takim tekstom częściej można się odnaleźć:)\nI dziś doczytałam w GW, że poczęta Szymborska dzięki problemom jej ojca z zarządzaniem dobrami podczas wojny I światowej ... " Z powodu tych wszystkich kłopotów straciłem głowę i ... ożeniłem się":)\nNieznośna lekkość smaku 6 lut 2012, 20:53:00\nCudowne poczęcie:-). Nie mogła zatem nie być wielka.\na Przykre co ostatnio w tej prasie o niej czytam. Jezu. co też się ludziom chce gadać i pisać, tym co to mają być opiniotwórczy czy coś tam..i tym, którzy we Wszystkim widzą małość i się doszukują nie wiadomo czego obrzydliwego, tam, gdzie jest czyste piękno.\ntym bardziej fajnie, że tak sobie się lokalnie zachwycamy i oby to trwało. w nas.\nbo tak sobie teraz myślę, że ona to wszystko dla nas pisała, i dla tych wszystkich, którzy potrafią poczuć, to o czym pisała i zobaczyć jaka była. i to zachować w sobie. albo się i dzielić. i docenić.\nbez patosu, ocen czy oszczerstw, tylko tak przeżyciowo i po swojemu.\nZapiski Obiektywne 7 lut 2012, 11:36:00\nNie rozumiem rozliczania. Za przeszłość, za czyny, fakty niezbite - po co to komu? Czy dowartościują się wytykaniem błędów? i czy to aby błędy?\nczy to komu oceniać i rozumieć tak łatwo? po co? może dziury w całym szukają bo nie wiedzą czym się zachwycać ... bo nie do nich pisała? w dobro człowieka nie wierzą ... że tak można żyć pokornie w wielkości swej. Miała nosa, że ten Nobel jej wilkiem będzie, zawistnych wilkiem znaczy:)\nJeśli tak to ma wyglądać: ja dziękuję za Nobla, z całym szacunkiem;-)\nZapiski Obiektywne 7 lut 2012, 11:47:00\nZnalazłam przed chwilą (o.. tu http://robmyswoje.wordpress.com/:), dopełnienie do powyższego:)\n– Przestań – błaga go słowik – bo mnie tu szlag trafi!\n– Trudno – rzekł śmierdziel – każdy robi, co potrafi.\nNieznośna lekkość smaku 8 lut 2012, 21:08:00\nDopełnienie jest dopełniające pięknie.\ni tak sobie myślę, że tym bardziej trzeba nam pisać i istnieć gdzieś z boczku choćby skromnie ale głosem wyrazistym.\nżeby nie tylko smrodem zewsząd zawiewało!\nidea może marna i nie dość nośna, niszowa. ale warto. uważam i sądzę.:-)\na dziś Chustka.., nie zdążyłam do niej zajrzeć tekstem, tylko poczytałam przez chwilę, i też się zbulwersowałam, bo i jej się dostaje.\nto chyba zawsze się dostanie każdemu, co jakoś swoją prawdę objawia, czyt. jest prawdziwy i w tym piękny...\ntrzeba się jej wpisać koniecznie. wlać trochę serca i wiary, że przeciwwagą smrodu jest słowik.\ni już kumam jak Noblistce naszej cudownej się dostało, to jak się mogło nie dostać Chustce..\nw dodatku jeszcze jestem zadziwiona przemianą Katarzyny Kolendry Zalewskiej, która zrobiła piękny film o Szymborskiej, a zapomniała o wszystkim ważnym, a nawet o podstawowej tzw odrobinie klasy przeprowadzając rozmowę z Rutkowskim na temat medialnie rozszalały..\ndziwne. to było. i mnie zasmuciło.\nZapiski Obiektywne 8 lut 2012, 22:45:00\nPomyślałam również o tym dziś .. i o Chustce i o Zalewskiej (rozumiem ,że na blogu kulinarnym z założenia musi ona być Kolendrą:)). Smutne dwojako i zupełnie inaczej.\nGdyby Chustka nie dała rady z życiem z rakiem pewnie byłoby OK. Gdyby jej blog był płaczacy o litość proszący - jak najbardziej, lubimy to.\nAle jest silna jak nikt pewnie z nas a na pewno z tych lżących, co nie dają rady z byle powodu.. kiepskie...\nNie mam śmiałości do Chustki napisać ... nie umiem dać z siebie czegoś nad wyraz .. jest zbyt Wielka - i pewnie się mylę, bo powinnam, bo na pewno czeka na każde dobre słowo ...\nChustką jestem kompletnie rozwalona. O Kolendrze pomyśle jutro ...\nNieznośna lekkość smaku 9 lut 2012, 10:47:00\nKolendrę z niej zrobiłam:-) dobre.:-)\nej miej śmiałość. i po co nad wyraz.:-) wystarczy tyle, co masz. i będzie najodpowiedniej.


Burza minęła Warszawę, zerwana trakcja w Halinowie - Okolice, Praga Południe\n08.06.2011 17:53 Burza przeszła bokiem\nBurza minęła Warszawę,\nzerwana trakcja w Halinowie\nBurzowe chmury nad Bemowem fot. Henryk Jankowski Burzowe chmury nad Bemowem fot. Henryk Jankowski\nzgłoś naruszenie odpowiedz 09.06.2011 01:00 ~Młody\nW Piastowie właśnie zaczęło lać...\nzgłoś naruszenie odpowiedz 09.06.2011 00:54 ~błyska\nna Targówku ani kropli :(\nzgłoś naruszenie odpowiedz 09.06.2011 00:42 ~Madzia\njak jechałam samochodzikiem na Piaseczno burza się zerwała nad Ursynowem\nzgłoś naruszenie odpowiedz 09.06.2011 00:24 ~qwerty\nUrsynów, Piaseczno i Wilanów ocalały\nzgłoś naruszenie odpowiedz 08.06.2011 23:30 ~wer\nSUPER! piszę sprostowanie waszej bzdurnej informacji - to już cenzura tego nie puszcza..... Urban to przy was nędzna kruszynka....\nzgłoś naruszenie odpowiedz 08.06.2011 23:17 ~strażak\nStare informacje, nieaktualne i mijające się z prawdą!\nzgłoś naruszenie odpowiedz 08.06.2011 22:55 ~wer\nProszę zabrać dziennikarzynie pensję , bo fakty są następujące:\nok godziny 15,45 pociąg towarowy PKP Cargo przy prędkości ok 20-30km/h w połowie drogi między PO Cisie a PO Halinów zaczepił pantografem o uszkodzony przewód zasilający sieć trakcyjną i zerwał go, uszkadzając pantograf lokomotywy i ok 50m sieci trakcyjnej. BURZY w HALINOWIE dziś NIE BYŁO WCALE!!!!! ok 19.00 przyjechał przedstawiciel PKP Cargo (wraz z drużyną naprawczą PKP Energetyka) w celu oceny szkód. Wezwano Spalinową Tamarę na ratunek :) Tamara jechała luzem z Warszawy do Mińska Mazowieckiego a następnie zawróciła po uszkodzony skład. W międzyczasie ok. 20.00 prowizorycznie naprawiono sieć trakcyjną i załączono zasilanie. Po zmianie drużyny trakcyjnej i odłączeniu uszkodzonego pantografu ok 21.30 towarowy o własnych siłach pojechał do Wa-wy. Do tej pory (22.50) sieć trakcyjna nie została naprawiona i pociągi nadal kursują po jednym torze.\nDziennikarze- rzetelności!!!! wystarczy jeden telefon....\nzgłoś naruszenie odpowiedz 08.06.2011 21:37 ~ktos\ninformacje troche niescisle trakcja zerwana ale przez pociag pkpcargo. przejezdzalem akurat o tej porze pociagiem przez halinow i zadnej burzy nie bylo:)(dodatkowe informacje na stronie www.mazowieckie.pl)\nzgłoś naruszenie odpowiedz 08.06.2011 21:28 ~Baku\nPruszków też ocalał ...\nzgłoś naruszenie odpowiedz 08.06.2011 21:22 ~aaaan\nto jak minęła, skoro padało na prawobrzeżnej? coś tu troszkę niekonsekwentnie...


A imię ich Doktor albo Doctor Who Book Tag – Tylko subiektywnie\nA imię ich Doktor albo Doctor Who Book Tag\n9 października 2015 9 marca 2016 Judith\nPyza Wędrowniczka przebojem wdarła się do blogosfery. Na ten moment nie wyobrażam sobie swojego ulubionego kawałka internetu bez obecności jej bloga. Nigdy nie zapomnę, kiedy wracałam do Warszawy po Świętach Wielkanocnych i chcąc bezczelnie wykorzystać autobusowe wi-fi, żeby ponadrabiać nieobejrzane odcinki seriali, zamiast tego kliknęłam na link do bloga poleconego przez Zwierza Popkulturalnego i absolutnie wsiąkłam czytając Pierogi Pruskie od deski do deski. Od lektury oderwał mnie widok Pałacu Kultury za oknem i fakt, że trzeba już wysiadać. Stali czytelnicy znają moją przygodę z blogosferą książkową i to, że z niej uciekłam w podskokach, aby ułożyć się wygodnie w popkulturowym zakątku internetu. Dopiero Pierogi Pruskie spowodowały, że się przeprosiłam z tą częścią blogosfery i odkryłam, że o książkach można pisać naprawdę ciekawie i z pasją, a nie rzemieślniczo i zgodnie z ramami narzuconymi przez wydawnictwa. Takich blogów jest więcej i trzeba tylko poświęcić dłuższą chwilę, aby je odkryć i docenić. Pyza nie tylko okazała się przesympatyczną osobą, z którą można dłuuuuugo dyskutować zarówno u niej na blogu jak i pod moimi wpisami, ale dla mnie stała się też motywacją do powrotu do pisania o książkach (dowód tu i tu, ale będzie tego dużo więcej). Należę do bardzo malutkiej części społeczeństwa, której członkowie kiedy widzą coś/kogoś dobrego to głośno chwalą i z wręcz z dziecięcą radością się tym czymś/kimś zachwycają. Wierzcie mi, że nie ma w tym ani krzty wyrachowania. Kilku ludzi już wystraszyłam podobnym zachowaniem, bo nam Polakom ciężko bez podejrzeń przyjmować komplementy, ale ja tego nie zmienię, bo czerpię z tych emocji przyjemność. A więc (pani polonistka zakazywała zaczynie zdania od „a więc”, ale taki ze mnie rebel) moja droga Pyzo wykorzystując Twoją nominację do tego tagu, przy okazji trochę Cię pochwaliłam i mam nadzieję, że jest Ci miło i Pyza siedzi teraz przed komputerem szeroko uśmiechnięta.\nTak naprawdę ten tag nie ma wiele wspólnego z samym Doktorem. Doktor jest raczej inspiracją do pytań wymyślonych przez autorkę kanału Novels and Nonsense.\nTwoja ulubiona pierwsza książka z serii?\nZdecydowanie „Pierwsze prawo magii”, którym tak absolutnie zachwyciłam się na pierwszym roku studiów, że obrazoburczo uznałam, że Terry Goodkind jest godnym następcą Tolkiena (młodość chmurna i durna mnie jedynie usprawiedliwia). Zachwyciłam się tą „dorosłą” fantastyką, gdzie okrutny świat rzuca kłody pod nogi bohaterom, a oni i tak dzielnie sobie ze wszystkim radzą. No i (od „no i” też nie powinno się zaczynać zdania, ale jestem już duża i sama sobie pozwalam) ta niespełniona miłość pomiędzy Kahlan i Richardem. O matko jak ja im kibicowałam i trzymałam kciuki, żeby mogli być wreszcie razem. Straszliwy Rahl, który niczym nie przypomina pana we fryzurze à la Snape z serialu, wzbudzał we mnie obrzydzenie i autentyczny strach. I te plot twisty! Nosz kurde arcydzieło!\nKolejne części też były dobre, ale coś zaczęło się psuć. Goodkind co i rusz wprowadzał chwyty, które dobrze znałam z poprzednich części. Tworzył bohaterom problemy na siłę. Kahlan i Richarda łączył i rozdzielał kiedy mu się podobało. Utknęłam na części, w której w pierwszym rozdziale wielką dramą stał się kogut, który zamienił się w demona i zburzył spokój mieszkańców wioski. Mimo wszystko bardzo polecam co najmniej pierwsze trzy części, a na pewno „Pierwsze prawo magii”.\n„Fałszywe lustra” Siergieja Łukjanienki.\nMiłością do twórczości tego autora zaraziła mnie moja Przyjaciółka. Coś jest w jego pisaniu, co mnie przyciąga i nie chce puścić. Wspaniała, plastyczna wyobraźnia, słowiańska swada i dobry żart. Jego książki czyta się szybko i w moim przypadku bardzo szybko zapomina. To znaczy, wiem o co chodzi ogólnie w fabule, ale reszta jest za gęstą mgłą. Nie powiedziałabym, że to wada, bo dzięki temu jego książki mogę sobie przypominać i za każdym czytaniem się zachwycam.\nChyba wszyscy kojarzą dość popularne w naszym kraju „Patrole”, ale „Labirynt odbić” i jego sequel są mniej znane. A szkoda, bo to zdecydowanie najlepsza wizja alternatywnego wirtualnego świata, jaką kiedykolwiek poznałam. Po pierwszej części bardzo tęskniłam za Głębią i dostałam ją w kontynuacji. Jeszcze bardziej wciągającą, jeszcze bardziej przypominającą grę komputerową (serio to świetna książka dla graczy!), a jednocześnie nie tracącą ze swojej tajemnicy i niebezpieczeństwa. Bo źle jest uzależnić się od Głębi i zostawić real, ale może jeszcze gorzej jest jej nie znać i zdać się tylko na szarą rzeczywistość? Bardzo lubię te książki i co jakiś czas z przyjemnością do nich wracam.\nJaka jest twoja ulubiona trylogia?\nOdpowiedź na to pytanie może być tylko jedna – „Władca Pierścieni”. Kocham i wielbię. Nie umiem w rozsądny sposób o tym pisać, czy rozmawiać, bo skala mojego głosu przeradza się w niebezpieczne piski, a pisanina kończy na dwóch słowach, czyli wspomnianych „kocham” i „wielbię”.\nPosiadam to moje ukochane wydanie z jedynym słusznym tłumaczeniem Marii Skibniewskiej, a w domu rodzinnym na półce cały czas stoją te ze Świata Książki i pamiętam jaka byłam wściekła, kiedy pożyczyłam „Dwie wieże” bratu mojej Przyjaciółki i zwrócił je poplamione! To była furia. Nie zagryzłam go tylko ze względu na to, że ma wspaniałą siostrę 😉\nNajbardziej kolorowa książka jaką posiadasz?\nI tutaj znowu muszę wspomnieć Pyzę, bo to dzięki jej poleceniu w mojej biblioteczce znalazła się najbardziej kolorowa i jedna z najmocniej kochanych książek, jaką posiadam i jest nią to wspaniałe wydanie Baśni Hansa Christiana Andersena z najlepszym polskim przekładem Bogusławy Sochańskiej. Nie dość, że to jest najlepsze polskie tłumaczenie jakie istnieje to jeszcze te piękne ilustracje Flemminga B. Jeppesena sprawiają, że się rozpływam. Zresztą sami popatrzcie:\nCzy czytałaś jakąś powieść, w której dużą rolę odgrywa sport?\nPowieść nie, ale na długo została mi w pamięci książka Murakamiego „O czym mówię, kiedy mówię o bieganiu”, o której pisałam ponad cztery lata temu (!) na moim starym blogu. Myślę, że każdy kto biega lub biegał znajdzie na tych stronach emocje i uczucia, które dobrze zna i za którymi dzięki tej książce zatęskni.\nAha i czy muszę wspominać, że pierwszym skojarzeniem po przeczytaniu tego pytania był quidditch? 😉\nW której czytanej przez ciebie książce występuje superpotężny czarny charakter?\nNo chyba wiadomo, że Sam-Wiesz-Kto. Czarnoksiężnik tak potężny, że cały czarodziejski świat drży przed wymówieniem jego imienia. Harry Potter is life ♥\nCzy masz swoją ulubioną powieść w ponurych klimatach?\nOczywiście, że tak! Moje ukochane „Wichrowe wzgórza” Emily Brontë, o których pisałam tutaj. Bardzo mroczna, gotycka i pełna dramatyzmu książka. Za każdym czytaniem odkrywam w niej coś nowego.\nTwój ulubiony romans albo powieść z wątkami romantycznymi?\nPo raz kolejny książka ukochana, czyli „Przeminęło z wiatrem” Margaret Mitchell, o której również pisałam tutaj. W niej również za każdym razem odkrywam coś nowego dla siebie. Im jestem starsza tym więcej rozumiem. Ślepa miłość Scarlett do Ashleya, która była bardziej ambicją niż uczuciem, a także Rhett, który wydawałby się idealnym partnerem dla panny O’Hary, ale nie zawsze bycie podobnym oznacza szczęśliwy związek. A także piękna, spokojna i zgodna miłość Ashleya i Melanii, do której on otwarcie przez tyle lat nie chciał się przyznać przed Scarlett, a tyle oszczędziłoby to kłopotów. Poza tym wiele innych cudownie nakreślonych relacji i to nie tylko romantycznych. Wspaniała książka.\nCzy jest taka książka, o której przeczytaniu wolałabyś zapomnieć?\nBardzo chciałabym zapomnieć, że kiedykolwiek próbowałam się zabrać za serię o przygodach Sookie Stackhouse. Aha i o tym czymś, co wypociła Keri Arthur. A po tej recenzji na moim starym blogu, wydawnictwo przestało przysyłać mi książki 😉\nKtóra książka spowodowała, że zdecydowałaś się dać drugą szansę gatunkowi albo serii?\nHmmm… chyba nie ma takiej książki, a na pewno żadna nie przychodzi mi do głowy. Nigdy nie zrażam się do całego gatunku, czy serii na podstawie jednego przykładu. Gdyby tak było to pewnie nigdy nie przeczytałabym nic, co napisał Terry Pratchett, a byłaby to ogromna strata.\nTwoja ulubiona z bardzo popularnych ostatnimi czasy książek-bestsellerów?\n„Igrzyska śmierci” Suzanne Collins, które bardzo kocham i myślę, że widzę w nich dużo więcej genialnych motywów i wątków niż większość rozsądnie myślących ludzi. Podoba mi się, że wreszcie autorka książek dla młodzieży zwróciła uwagę na psychikę bohaterów i to jak traumatyczne przeżycia mogą wpływać na codzienne życie. Możecie przeczytać tutaj, że te książki nawróciły mnie na drogę ludzi czytających, bo miałam długą przerwę przez produkcję recenzji na starym blogu. To była pierwsza po długiej przerwie fabuła, która mnie wciągnęła doszczętnie i zarywałam dla niej noce. Poza tym podobnie jak w przypadku Tolkiena (nie porównuję Broń Boże!) nie umiem o tych książkach i filmach pisać, bo wyszedłby emocjonalny słowotok z powtarzającymi się dwoma wyrazami, o których wspominałam już wcześniej. Nawet nie wiecie jak będę ryczeć na ostatniej części w kinie. Pójdę sama na poranny seans, żeby nie robić siary 😉\nTwoja ulubiona powieść dla dzieci i/lub młodzieży?\nCała seria o Harrym Potterze. Świat, który mam tak głęboko w serduchu, że mogę nazwać swoim domem. Rowling dała mi wspaniały fragment dzieciństwa, za który jestem jej dozgonnie wdzięczna.\nNa wydanie jakiej książki aktualnie czekasz?\nCzekam, czekam i czeeeeeeeeekam na „The Mirror and the Light” Hilary Mantel, która odkąd zaangażowała się w współtworzenie serialu na podstawie „Wolf Hall” (niezbyt udanego), co i rusz przesuwa termin premiery ostatniej części trylogii o Cromwellu i dworze Henryka VIII widzianego jego oczami.\nMam nadzieję, że czytało Wam się również przyjemnie, jak mi pisało 😉 Czujcie się wszyscy nominowani!\nOpublikowany w blog, blogosfera, książki, tag, ulubioneTagged Doctor Who Tag, książki, tag, ulubione książki\nJest lepiej, ale czy to oznacza, że jest dobrze? Moja opinia o Doctor Who s09e02 [SPOILERY]\nDoctor Who s09e03 & s09e04 | Under the Lake & Before the Flood [SPOILERY]\nI’m sooo sorry!!!! Pamieam jescze Twoje wielkie oburzenie i złość, której wtedy nie mogłam zrozumieć, przecież to byłą jedna małą plamka na jakiejś książce, o co chodzi?! 😀 ale teraz już wiem, wiem jaki to był karygodny błąd.\nHaha 😀 Traktowałam te książki z nabożną wręcz czcią i przed każdym czytaniem myłam rączki, a tu plama! 😀\nCzaisz, że to było jakieś dziesięć lat temu?! Bo to był chyba 2004 czy 2005 rok 😉\nCzytało się bardzo przyjemnie, a jak :).\nTo ja tylko dorzucę swoje trzy grosze do jednego punktu, przy którym najbardziej mi się komentarz ciśnie na klawiaturę:\n„Posiadam to moje ukochane wydanie z jedynym słusznym tłumaczeniem Marii Skibniewskiej(…)”\nHa! A ja, tuż przed gimnazjum, pożyczyłam od kolegi wydanie w przekładzie Łozińskiego (?) i to do był mój pierwszy (i bardzo udany!) kontakt z „Władcą Pierścieni”… I chociaż kolega z klasy popłakał się ze śmiechu na wieść, że Obieżyświat to w tym przekładzie „Łazik”, i chociaż wszyscy marudzą na to tłumaczenie jak się da, to mi czytało się to bardzo dobrze i do dziś pamiętam fragment, w którym Gandalf po raz pierwszy demaskuje Grimę (kurczę, nadal aż mi serce zaczyna szybciej bić, jak to sobie przypomnę, z taką mocą to było napisane!). No, ale że wszyscy wychwalają Skibniewską, to stwierdziłam, że też się w nią zaopatrzę. Parę lat temu była w Empiku promocja bożonarodzeniowa, wszystkie trzy tomy, w przekładzie właśnie Skibniewskiej, z ilustracjami Alana Lee – a ja mam właśnie z tej serii Hobbita i Silmarillion, więc pięknie pasowało mi do kolekcji. Dostałam, ustawiłam na półce, duuużo czasu później otworzyłam na chybił trafił (zawsze tak robię z książkami, które już czytałam…^^)… I jakoś tak dziwnie mi się to czytało. Takie to, w porównaniu do Łozińskiego, pompatyczne, eleganckie, że czułam się, jakbym czytała Biblię. Pewnie z czasem się przyzwyczaję, bo to jedyny „Władca…” jakiego mam na własność i na pewno kiedyś do tej książki wrócę – może jak przeczytam od deski do deski tę wersję to nie będzie mi się wydawała już tak sztuczna…? Ale żałuję tego Łozińskiego, jakoś bardziej do mnie przemawiał…\n(Wiem, jestem dziwadłem nie z tej ziemi, przecież „nikt” tego przekładu nie lubi, a już na pewno nie bardziej niż Skibniewskiej. Co zrobić ;)).\nCieszę się, że się przyjemnie czytało ^^\nMoim pierwszym kontaktem z Władcą Pierścieni też był przekład Łozińskiego i nie był to łatwa lektura. Miałam 11/12 lat i brnęłam w czytanie tylko dlatego, że absolutnie porwał mnie świat stworzony przez Tolkiena. Pokochałam Śródziemie i bohaterów całym serduchem, a to, że trudno mi się te książki czytało zwalałam na to, że to w końcu książka „dla dorosłych”. Nazewnictwo postaci według Łozińskiego miałam w tyłku, bo dla mnie istniały tylko ich anglojęzyczne nazwy (zaczęłam czytać przed wyjściem pierwszego filmu, ale w internecie były już zdjęcia aktorów z podpisami kogo grają ;)).\nKilka lat później jako starsza osoba (15/16 lat :P) znowu sięgnęłam po książki (bo filmy kochałam i kocham strasznie mocno) i znowu ciężko mi się czytało i przebrnęłam z trudem.\nNa studiach zaczęłam czytać Tolkiena po angielsku i szło mi topornie, ale nie ze względu na jego pisanie, tylko na moje umiejętności językowe, ale z tego, co czytałam to mi się bardzo podobało i wreszcie ktoś polecił mi tłumaczenie Skibniewskiej i to było TO. To był mój ukochany Tolkien tylko po polsku. Zresztą pani Maria konsultowała swoje tłumaczenie z Tolkienem i był z niego zadowolony, a trudno dogodzić takiemu poliglocie 😉\nNapisałaś, że wydawało Ci się jakbyś czytała Biblię (pompatyczne i eleganckie) i wiesz co? Tolkien ma właśnie taki styl. Jedni to lubią, a inni nie i w tym przypadku wydaje mi się, że Skibniewska uchwyciła Mistrza 😉\na) Pyzę wszyscy kochają 😀\nb) Fantastyczna zakładka, nawet dla mnie, która ogląda Doktora kiedy się trafi\nc) Raz poplamiłam koledze Bukowskiego i było mi tak wstyd, że polazłam kupić i oddać świeże. I mam teraz na półce, a nawet nie przepadam specjalnie :>\na)Nie da się nie kochać skubana 😉\nb)Mi też się strasznie podoba i chyba sobie taką spróbuję zrobić. Mimo tego, że nie jestem dobra w pracach manualnych 😀\nc)O matko! Jesteś idealnym człowiekiem, któremu można pożyczać książki!\nAd. b) Zrobiłam podobną dla mojego Domownika kilka lat temu i zapewniam Was, że wysiłek jest nieporównywalny do efektu — w sensie: wysiłku niewiele, efekt spektakularny ;). Wystarczy mieć ostre nożyczki i dobry papier, tak właściwie. A jak się potem miło patrzy na tak założoną stronę, ho, ho :).\nDobra namówiłaś mnie 😀\nChciałam powiedzieć, że przeczytałam od razu w piątek i faktycznie buzia mi się śmieje od tamtego czasu, bo Ty zawsze tak ładnie mi napiszesz, że aż mi sił przybywa i wiary :)! Ale nie komentowałam, bo chciałam się odnieść do całości, a jakoś ciągle mi zbywało czasu, żeby napisać dłuższy komentarz. Ale już jestem, przyszłam, komentuję :).\nWiesz, że mnie Goodkind strasznie do siebie zniechęcił przy „Pierwszym prawie…”? Jakoś tak trzy-cztery lata temu to było. Już na samym początku, bo po pierwsze jakoś nie przemawia do mnie biologia w świecie Goodkinda (wycisnąć sok z rośliny na ranę, a potem tę wyciśniętą roślinkę wsadzić z powrotem, niech się ukorzeni?). To, że bohater ufa bohaterce „bo tak”, bo nieźle jej z oczu patrzy — też mnie jakoś nie przekonuje, a już ten fragment, jak Chase mu proponuje, by zamieszkali z Khalan u niego, a Richard myśli sobie, że e, facet ma dzieci, to może być niebezpieczne, ale co tam — mnie w ogóle powalił. Także jakoś nie mogłam przebrnąć przez te zasadzki i rzuciłam Goodkinda, mimo że miałam szczere chęci zobaczyć, jak to z tą serią jest :).\nJest coś widać pechowego w „Dwóch wieżach”. Mnie je na wycieczce dawno temu, nieopatrznie zostawione w autobusie, ktoś potraktował dużo gorzej ;). Ale odkupił, na szczęście, a te, hm, poplamione sam wziął i miał przeczytać — ciekawa jestem, czy to zrobił ;).\nOjej, czyli faktycznie sprawiłaś sobie to cudowne wydanie? Bardzo się cieszę, ono jest naprawdę magiczne :). Nie wspominając już o przekładzie, który wydaje mi się bardzo bliski intencjom Andersena i odziera te baśnie z takiej „wysokopoetyckości”, która może zniechęcać. A przy tym oddaje ducha poezji Andersena, więc i wilk syty, i owca cała :).\nWłaśnie im więcej czasu mija od mojej lektury „Przeminęło…”, tym większe targają mną wątpliwości co do natury związku Melanii i Ashleya. I skłaniam się ku interpretacji, że on jej jednak nie kochał — pewnie ją podziwiał, lubił, cenił, ale nie kochał. A jeśli, to musiała być miłość dość toksyczna — przy tym, co jednak czuł do Scarlett, jak się okazało.\nA „Igrzyska śmierci” — mnie rozczarowała sama końcówka, ale muszę powiedzieć, że jestem fanką ekranizacji (Jennifer Lawrence jest doskonała!). Bardzo czekam na ostatnią część, bo jestem ciekawa, jak sobie twócy poradzą z mdlejącą co chwila Katniss — w książce jednak jest sporo tego typu „przestojów”. Płakać chyba nie będę, ale kto wie, jeśli będzie dobrze zrobione, to może też powinnam jakiś poranny seans znaleźć (nie lubię płakać w kinie — niby wiem, że nie ma w tym nic złego, ale jakoś niekomfortowo się z tym czuję, choćby cała sala szlochała; nie mam pojęcia, jaki mechanizm tu działa, ale jakoś, no, nie lubię ;)).\nA jeszcze na marginesie: czytałam wpis o Hannibalu, z trochę perwersyjną przyjemnością, bo to tematy zupełnie nie da mnie, ale jednak byłam ciekawa (i żeby się upewnić, że nie dla mnie — oj, zdecydowanie nie dla mnie). Ale bardzo ciekawie się go czytało. Też jako taki zapis doświadczenia czytelniczego, gdzie seria schodzi w dół i w dół, a ten czytelnik nie może przestać czytać jednak ;).\nTo fajnie, że było Ci miło, bo taki był mój zamiar 🙂 W ogóle Pyzo moja droga powinnaś zastanowić się nad założeniem fanpage’a swojego bloga, bo tylu tu Twoich fanów się kręci i biedni nie mają miejsca na wielbienie 😀\nJa czytałam „Pierwsze prawo magii” jak miałam 19 lat, więc wszystko tłumaczę młodością. Jednak to, co najbardziej mi się podobało to plot twisty. Dopóki w kolejnych tomach nie okazało się, że Goodkind w ten sposób buduje fabułę i szybko można było się domyśleć o co chodzi, a jak się w tym zapętlił to wymyślał nagle coś totalnie z dupy (pardon my French ^^). Masz rację, że było tam pełno nieścisłości, jak to z roślinką. Richard tak szybko zaufał Kahlan bo mu się od razu spodobała, a poza tym był naiwniakiem. Ta postać była tak kierowana, że na początku był mało rozgarnięty, podejmował głupie decyzje, żeby za jakiś czas stać się potężnym, mądrym Władcą (chociaż gdyby nie Kahlan to dalej by był głupi jak but).\nChwalmy ludzi, którzy odkupują książki, które komuś zniszczyli. Mi się to nigdy nie zdarzyło 🙁\nTak kupiłam sobie te wspaniałe wydanie. Zresztą zdjęcia ilustracji, które podałam za przykład są właśnie z niego i narobiłam ich ze dwadzieścia, a do wpisu mogłam wybrać tylko 5. Już dobrych kilka lat temu czytałam w jednej z biografii Andersena (mam na jego punkcie lekką obsesję), że polskie wydania nie mają nic z jego dowcipu, ironii i niejednoznaczności, które przedstawił w swoim języku. Nasi tłumacze zawsze przekładali baśnie jako bajeczki dla dzieci. Postanowiłam uczyć się duńskiego (wspominałam już o obsesji?), ale nie mam zbyt dużego talentu językowego i w końcu zrezygnowałam, bo to była droga przez mękę. Zapomniałam o sprawie, aż trafiłam na Twój blog i polecenie tego właśnie wydania z tłumaczeniem pani Sochańskiej i się absolutnie zakochałam. Muszę o tym jakiś wpis napisać 🙂\nAshley to dupek. Nie cierpię tego faceta. Myślę, że jednak kochał Melanią i tworzyli zgodny związek, ale jednocześnie tłumił w sobie to, że Scarlett podobała mu się fizycznie i na pewno schlebiało mu jej uczucie. Jednak był trokami od kaleson, a nie facetem i nie umiał postawić sprawy jasno, że ej Scarlett lubię cię i tak dalej, ale kocham moją żonę i się odwal. Scarlett by pobolało, ale mogłaby dumnie ruszyć ze swoim życiem do przodu, zamiast marnować tyle czasu i emocji. Niestety, do tego potrzebowałby odwagi, której nie miał.\nTeż nie lubię płakać w kinie, ale niestety mi się zdarza. Zresztą i tak chodzę do kina sama, więc mogę sobie pochlipać i nikomu wstydu nie robię, bo jestem cichym płaczkiem. Ale obawiam się, że po śmierci Prim będę ryczeć, bo to było tak cholernie niesprawiedliwe w książce 🙁\nBardzo lubię ekranizacje, świetna obsada z Jennifer, Joshem i Woody’m na czele, wspaniała muzyka, Panem też bardzo dobrze odwzorowane.\nDlaczego zawiódł Cię koniec książki?\nOj tak nie mogłam przestać czytać o Hannibalu, bo uparłam się, że przeczytam te książki. Poza tym nie mogłam ogarnąć, co autor wyrabia z bohaterami. Chciałam dowiedzieć się do czego dojdzie i czy można to jeszcze bardziej zepsuć 😛\nWłaśnie ciągle się waham, bo boję się, że takiego fanpage’a nie będę umiała obsługiwać :). Ale zastanawiam się nad tym cały czas (chociaż nie, że od razu wielbienie, ale to kolejna platforma, gdzie można rozmawiać :)).\nTo, jak piszesz o „Pierwszym prawie…” jest przekonujące, ale zastanawiam się, czy to nie jest właśnie tak, że jednak to jest książka na pewien wiek (pewnie kiedyś nie zwróciłabym uwagi ani na początek relacji bohaterów, ani tę roślinkę — a teraz to widzę i to mi przeszkadza wgryźć się w ten świat).\nNapisz koniecznie :D!\nTo prawda, że tchórzliwość Ashleya w ogóle powoduje masę kłopotów (nie wspominając już o końcówce, gdzie wie, że Melania nie może mieć więcej dzieci, ale skoro ona nalega, to on się oczywiście zgadza), ale jest to też tak napisane, że staje się dla Scarlett paradoksalnie napędem do działania. I to jest, kurczę, straszne, bo szalenie toksyczne, chociaż sam Ashley to teoretycznie miły, „porządny” facet :/.\nZawiodło mnie to, że epilog był taki ugładzony, w sensie — w połowie trzeciego tomu bałam się, że tak będzie i tak było (przy czym rozumiem śmierć Prim jako komponentę fabularną, to jest coś, co w konstrukcji „Igrzysk…” zagrało świetnie, ale mnie frustrowało na takim podstawowym, czytelniczym poziomie właśnie).\nMyślę, że szybko byś się mogła przywyczaić. Fanpage nie różni się jakoś drastycznie od strony na Google+ i chociaż preferuję tą drugą platformę to i tak na facebooku jest większość ludzi 😉 Tam również przyjemnie się rozmawia, ale czywiście zrobisz jak chcesz 🙂\nMożliwe, że proza Goodkinda robi wrażenie, ale w bardziej młodocianym wieku. Im jesteśmy starsi tym więcej dobrych książek przeczytaliśmy i więcej widzimy wad w tych przeciętnych.\nAshley to taki typ, który swoją rzekomą „dobrotliwością” i byciem „porządnym” narobił więcej szkód i problemów niż jakikolwiek inny łotr. Zarówno Melania, którą BARDZO lubię, jak i Scarlett miałyby dużo lepsze życia bez jego obecności.\nA mi ten epilog się bardzo podobał. Bo niby to jest happy end, ale gorzki, bo oni budują swoje nowe życie na cmentarzysku (dosłownie!) i to nigdy nie pozwoli im zapomnieć o przeszłości, ale jednocześnie pomoże w tworzeniu lepszej dla siebie przyszłości, bo potrafią docenić to, co mają.\nBędę nadal myśleć, bo jeszcze się nie zdecydowałam (jak widać, jak już się zdecyduję, to wykonuję, ale zanim się zdecyduję… ;)).\nMelania jest chyba zgodnie z zamierzeniem autorki taką właśnie postacią, której nie sposób nie lubić. Bo to nie jest wyłączne delikatne i słodkie dziewczę, ale bardzo silna kobieta, szkoda, że wplątana w tę dziwną relację Scarlett i Ashleya nad swoją głową.\nTo prawda, po prostu rozczarowało mnie to, że przewidziałam, że to się tak skończy (chociaż przyznam, że do końca nie byłam pewna, czy autorka czegoś nie wywinie ;)). W sensie: zapomniana bohaterka wielkiej wojny, ale za to z miłością życia. I jeszcze dziećmi na dokładkę. Mam mieszane uczucia, mimo wszystko :). Ale rozumiem Twoją argumentację, jak najbardziej.


Zobaczyć świętego - Święty Ojciec Pio - cudowne życie, ciekawostki, anegdoty, modlitwy i litanie o świętym Francesco ForgioneŚwięty Ojciec Pio – cudowne życie, ciekawostki, anegdoty, modlitwy i litanie o świętym Francesco Forgione\nPosted by admin on 22 października 2012\nRelikwie ojca Pio przywołują w pamięci całe dobro, jakiego dokonał pośród nas – mówił kardynał José Saraiva Martins, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w czasie uroczystej Eucharystii, która zainicjowała oficjalne wystawienie doczesnych szczątków ojca Pio. W liturgii sprawowanej w San Giovanni Rotondo wzięło udział 15 tysięcy czcicieliświętego stygmatyka, przybyłych z całego świata. Kardynał Saraiva Martins przypomniał, że do grobu ojca Pio co roku ściągają miliony wiernych spragnionych prawdy, pocieszenia i nawrócenia. – Teraz, wraz z wystawieniem jego doczesnych szczątków, rozpoczyna się czas szczególnie intensywnego pielgrzymowania. Dla wszystkich będzie to głębokie wewnętrzne przeżycie – podkreślał kardynał.\nKaznodzieja przypomniał, że chrześcijanie stający w obliczu tajemnicy śmierci, wezwani są do zrozumienia, że to, co widzialne, nie jest całym życiem. – Ciało jest tutaj, ale ojciec Pio to nie tylko doczesne szczątki: w istocie on, który żył w pełnej jedności z Jezusem ukrzyżowanym, teraz żyje w ostatecznej komunii ze zmartwychwstałym Jezusem. (…) Relikwie zachęcają nas (…) do spojrzenia w przyszłość, do odnowienia wiary w zmartwychwstanie ciała, kiedy Bóg powróci w chwale. Relikwie są zapowiedzią nowego stworzenia, które narodzi się z jedności ze Zmartwychwstałym. Odkąd poinformowano, że ciało ojca Pio zostanie wystawione w krypcie na terenie San Giovanni Rotondo, do sanktuarium telefonowali ludzie z całego świata z prośbą o informacje. Widząc tak wielkie zainteresowanie, bracia kapucyni postanowili, że ciało św. ojca Pio będzie wystawione aż do 41. rocznicy jego śmierci, czyli do 23 września 2009 roku. Dzięki temu do tych szczególnych relikwii mogła przybyć duża rzesza ludzi, a kult się rozwijał, na chwałę Bożą…\nPosted under święty Ojciec Pio and tagged with Ojciec Pio, św. Ojciec Pio, święty Ojciec Pio