PRZECINACZ DO TABLETEK 1 szt. | cena, opinie - Apteka internetowa i-Apteka.pl\nTutaj jesteś:Strona głównaSprzęt medyczny, inneRóżnePRZECINACZ DO TABLETEK 1 szt.\nPRZECINACZ DO TABLETEK 1 szt.Przecinacz do tabletek Romed, to urządzenie, które precyzyjnie dzieli tabletkę na równe części. Przydatne zawsze wtedy, gdy tabletka jest zbyt duża do połknięcia, lub gdy zalecane dawkowanie wymaga podzielenia środka.Przecinacz do tabletek, to łatwe w obsłudze i bardzo przydatne urządzenie. Pozwala na precyzyjne podzielenie tabletki na dwie równe części, bez ryzyka powstania odłamków, które wpływają na utratę pożądanej masy leku. Przecinacz szczególnie przydatny dla osób mający trudności manulane, osób starszych a także dla każdego, kto chce mieć pewność precyzyjnego podzielenia leku. Może służyć do podziału dużych tabletek, trudnych do połknięcia. Przecinacz, jest niewielki pojemnik, w którym znajduje się ostrze, przecinające tabletkę podczas zamykania urządzenia. Podzieloną tabletkę można przechowywać w wyznaczonej w przecinarce przegródce, jednak nigdy nie należy dzielić leku na zapas.Darmowa dostawa z tym produktem dotyczy przesyłki kurierem 48h z odbiorem osobistym w placówce Poczty Polskiej.\nPodaj dane kontaktowe, a my damy Ci znać kiedy towar będzie dostępnyPRZECINACZ DO TABLETEK 1 szt.Rozmiar: Wprowadź swój adres e-mail, na który wyślemy Ci jednorazowe powiadomienie, gdy ten towar będzie ponownie w sprzedaży.\nZainteresują Cię również:Bańki akupunkturowe chińskie gumowe x 4 sztuki 28,54 zł\nWLEWNIK GUMOWY Gum-Med 1,2 litra25,32 zł\nNiania elektroniczna Bremed BD 3000101,15 zł\nBAŃKI BEZOGNIOWE LEKARSKIE x 8 sztuk + pompka69,62 zł\npola oznaczone - - są wymagane Inne produkty z tej kategorii:BAŃKA BEZOGNIOWA LEKARSKA x 1 sztuka7,39 złProdukt dostępnyAPTEO Przecinacz do tabletek x 1 sztuka3,83 złProdukt dostępny* Przed użyciem leków zapoznaj się z jego ulotką, która zawiera wskazania, przeciwskazania, dane dotyczace działań niepożądanych i dawkowanie oraz informacje dotyczace stosowania produktu leczniczego, bądź skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutąnewsletter Zapisz się na newsletter i odbierz rabat 20 PLN


Kim jest Sami? - MiniEmporium Samiego\nStanowiska i Stojaki\nNazywam się Samuel Skiba-Wojnach i jestem właścicielem tej strony, kanału na YouTube i studia malarskiego\nFigurki maluję dla klientów z USA, Wielkiej Brytanii, Niemiec, Kanady, Australli i Luxemburga.\nA poza tym, w hobby siedzę od 8 roku życia\nTylko te, które mogę z czystym sumieniem polecić. I te drogie i te tanie.\nFarby i washe\nPodczas mojej malarskiej przygody przetestowałem mnóstwo różnych produktów od wiodących producentów i zebrałem całkiem pokaźną kolekcję dobrych, uniwersalnych rozwiązań. Możesz na mnie polegać w tej kwestii.\nLakiery, uchwyty, rzeczy do konserwacji, pigmenty, tufty, stacje, podkłady. Dużo tego, mam swoje ulubione i wygodne produkty. Wszystko w jednym miejscu.\nSprzedaję tylko to, z czego sam korzystam - a nie to, co jest modne. Jeżeli tylko znajdę lepszy produkt, to na bieżąco aktualizuję ofertę. Poza tym wszystko masz w jednym miejscu, zamiast w kilku sklepach\nMaluję od dziecka. Na poważnie od 2016r, a od 2018r biorę udział w konkursach malarskich. Zachęcam Cię do skorzystania z mojej wiedzy. W moich filmach zaś pokażę Ci jak używać rzeczy, które tu sprzedaję.\nMiłość do malowania figurek\nNie boję się tych słów - kocham to co robię i nie wyobrażam sobie zajmować się czymkolwiek innym. Dlatego daję Ci gwarancję, że wkładam całe serce w to co robię!


Foodie w wielkim mieście [Jessica Tom] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00096 008816 21563477 na godz. na dobę w sumie\nFoodie w wielkim mieście - ebook/epub\nAutor: Jessica Tom Liczba stron: 382\nISBN: 978-83-276-2114-6 Data wydania: 2016-09-14\nTia Monroe chciała za wszelką cenę dostać się na wymarzony staż u sławnej autorki książek kulinarnych. Plan się nie powiódł, ale Tia niespodziewanie otrzymuje oszałamiającą propozycję. Legendarny nowojorski krytyk restauracyjny, Michael Saltz, chce, by była jego „podniebieniem” i pisała za niego recenzje. W zamian proponuje najlepsze jedzenie, stosy ubrań od słynnych projektantów i życiową szansę. W przeciągu kilku tygodni jej świat wywraca się do góry nogami: kolacje w czterogwiazdkowych restauracjach, przystojni i znani szefowie kuchni, zakupy na Piątej Alei. Tia celebruje każdą chwilę i nawet udaje jej się przeboleć to, że pod jej recenzjami podpisuje się Michael Saltz. Choć umiera z chęci opowiedzenia bliskim i znajomym o nowym wspaniałym życiu, jej umowa z Saltzem nie może wyjść na jaw. Wszystko ma swoją cenę. Jedno kłamstwo goni drugie i coraz mniej przyjemnie jest prowadzić podwójne życie. Czy wymarzona kariera jest tego warta? Czy Tia popełniła błąd? Czy jej życie zmierza w dobrą stronę?\nJessica Tom Foodie w wielkim mieście Tłumaczenie Krzysztof Obłucki\nOto pojawia się wspaniały, pulchny krążek foie gras, przycupnięty z boku talerza niczym pomnik, daleko masywniejszy z wyglądu niż jego rzeczywista wysokość pięciu centymetrów. Wokół siebie ma pomagierów, smugi słodko-kwaśnego confitu z cebuli i jakby wąsy z czosnku, napęczniałego niczym chrupiące płatki ryżowe. Przesuwasz nóż w dół, początkowo bardzo wolno. Krążek jest ciemny, maziowaty i zanim się zorientujesz, nóż jest zassany do dna talerza. Patrzysz, jak w pasztecie powstaje wyłom. Wypływa zielona ciecz, hipnotyzująca jak lawa. No, dalej, nabierz pełny widelec. Zanurz najdelikatniejszy, najgładszy foie gras w idealnej esencji zielonego groszku. Weź kilka ziarenek z tego jeziorka uwydatniania smaku. I rozkoszuj się. Odłóż widelec i pomyśl: jakim cudem to danie, tak czyste w swej postaci i wyglądające na bardzo proste, może mieć jednocześnie tak elektryzujący smak, być tak pobudzające? Bakushan, od japońskiego słowa bakku-shan. Dziewczyna, która jest atrakcyjna z tyłu, ale brzydka z przodu. To danie nie jest brzydkie pod żadnym względem, ale wywołuje niewielki szok, daje chwilę strachu i podniecenia, jak dziewczyna, która obraca się i pokazuje ci prawdę o sobie.\nROZDZIAŁ 1 Bankiet miał być bez pompy, luzacki, zamiast tego jednak w powietrzu aż wibrowało od napięcia, niczym w czajniku na granicy zagotowania się wody. Zauważyłam kilka osób w idealnie wyprasowanych fartuchach (naukowcy zajmujący się żywieniem), innych w tweedowych marynarkach (antropolodzy kultury) i wyróżniającą się grupkę w szortach i bluzach z kapturami, jakby naszych rówieśników (zaczynający działalność w Internecie). Sala stała się miejscem spotkania ludzi zajmujących się zawodowo przemysłem spożywczym, od restauratorów, przez producentów opakowań do żywności, po producentów internetowych filmów o jedzeniu. Słuchacze studiów podyplomowych, jak ja, zaciekle walczyli o zbliżenie się do tych potencjalnych mistrzów i niczym księżyce krążyli wokół dowolnej planety, byle tylko miała puste miejsce na orbicie. – Widzisz Helen? – zapytałam Elliotta. On miał już pracę w nowojorskim ogrodzie botanicznym na Bronksie, ale przyszedł na tę imprezę, żeby wesprzeć mnie na duchu. Mimo że był świadkiem moich trzech rozmów z Helen i znał jej twarz, spojrzał na jej zdjęcie, zanim zaczął lustrować tłum wzrokiem. – Helen… Helen… gdzie jesteś, Helen? – powtarzał ze zmrużonymi oczami, rozglądając się dookoła. – Chcesz, żebym się przeszedł po sali? Wyślę ci esemesa, jeśli ją zauważę. Zanim zdążyłam się zgodzić, Elliott wyruszył na łowy. Takiego go lubiłam. Bo Elliott to Elliott – typ faceta, który sprawia, że kręci mi się w głowie, nawet jeśli tylko stanie trochę za blisko. Jest w porządku. Tyle że Elliott nigdy nie będzie kochał jeść. Nie odmawia co prawda dobrego posiłku, nie jest też denerwująco wybredny ani nic z tych rzeczy. Chodzi o to, że jedzenie nie ma dla niego znaczenia. Gdyby jakieś danie próbowało przemówić do Elliotta, pewnie wymówiłby się czymś od tej rozmowy. Nie znaczy to jednak, że nie zapłaciłby za mnie kaucji, żeby mnie wyciągnąć z aresztu. Teraz, gdy oficjalnie zostałam słuchaczką studium podyplomowego nauk o żywności na Uniwersytecie Nowojorskim, nie chciałam zostawiać Helen przypadkowi. Złożyłam podanie o praktyki studenckie i za pięć dni miałam dostać przydział, ale może – po prostu może – udałoby mi się załatwić sprawę po swojej myśli, gdybym tylko zdołała omotać Helen na tej imprezie. Helen jest świetna. Jej praca w „Timesie” obrosła legendą, bo pisała cięte, krytyczne recenzje, ale ja najbardziej lubię jej wspomnienia i książki kucharskie. Głos Helen, uwolniony od dziennikarskich ograniczeń, staje się ciepły i bezwiednie wciąga człowieka w sam środek każdego przepisu czy historii. Siedzi się wtedy w jej błękitnej kuchni z lat dziecięcych w Massachusetts, boleje nad króciutkim romansem z szefem kuchni we Francji, zagryza zęby przy gorączkowych opowieściach młodej matki. Częścią mojego planu jest oczarowanie Helen specjalnymi bezami z migdałami, orzechami włoskimi, pekanami i orzechami nerkowca – dacquoise drops – bo to coś, co powinno zwrócić jej uwagę na mój esej, który dołączyłam do podania. To nie są zwykłe ciasteczka. One przyciągnęły mnie do Helen, choć nie mogę powiedzieć, że tak to sobie wymyśliłam. Mój dziadek był kiedyś w szpitalu z powodu chorób serca i płuc. Przez miesiąc mama pracowała nocami, żeby spędzać z nim dnie w szpitalu. Ojciec przychodził tam po pracy i uspokajał mamę. W każdy czwartek jechałam z New Haven do Grand Central i do Yonkers, a potem wracałam na kampus w poniedziałki rano, coraz bardziej przygnębiona. Nie z powodu samej podróży – drażniła mnie jedna opryskliwa, roztargniona pielęgniarka i to, że na skutek jej zaniedbań pościel na łóżku była za krótka dla dziadka, a do tego go uwierała. Ale najbardziej szokowało mnie jedzenie – niedobre dla zdrowych ludzi, a wręcz sadystyczne w szpitalu: smażone kurczaki, kotlety mielone, frytki, sałatki naszpikowane bekonem i polane śmietaną. Dziadek zawsze był łasuchem, dlatego cierpiałam, widząc, jak jadł ciastka ze sztucznym „kremem” i ciasta o wieloletnim terminie przydatności do spożycia. Z tego właśnie powodu na kampusie ulepszyłam dacquoise drops: lekkie, orzechowe bezy, bo byłam pewna, że dziadkowi będą bardzo smakowały. Gotowałam z dziadkiem od czasu, kiedy zaczęłam sięgać do blatu kuchni, ale najnowsze moje dokonanie stało się czymś wyjątkowym. To była ostatnia rzecz, jaką jadł. Elliott pomógł mi je też upiec na stypę, a potem przekonał, żebym się podzieliła przepisem i moją historią w „Yale Daily News”. Napisałam o naszym ostatnim wspólnym gotowaniu, tuż przed moim wyjazdem na studia. Dziadek nauczył mnie przyrządzania poulet aux noix de cajou, kurczaka z orzechami nerkowca – dania z Senegalu, skąd pochodził. Pojechaliśmy do Małego Senegalu, niewielkiej społeczności upchniętej w Harlemie, i kupiliśmy niełuskane nerkowce, których nie ma nigdzie indziej, bo łupiny podrażniają skórę podobnie jak trujący bluszcz. Razem upiekliśmy orzechy, żeby pozbyć się toksyn, obraliśmy je ręcznie, obgotowaliśmy i podpiekli. Ze dwadzieścia razy mogliśmy pójść na skróty, ale zrobiliśmy wszystko po bożemu, krok po kroku. Artykuł zakończyłam przepisem na dacquoise drops. Kupiłam niełuskane orzechy i ponownie odwiedziłam Mały Senegal, żeby zdobyć nerkowce. Z Elliottem pozbyliśmy się trucizny z orzechów, a potem zblanszowaliśmy je, namoczyliśmy i upiekli. A to było tylko przygotowanie orzechów. Bezy wymagają osobnego mozolnego procesu. Potrzebuję ośmiu godzin, żeby je zrobić, a do tego każdy etap pracy nad nimi łączy mnie z dziadkiem. Esej w „Yale Daily News” był najbardziej osobistą rzeczą, jaką kiedykolwiek napisałam. Został opublikowany wiosną, kiedy byłam na drugim roku studiów i przyciągnął uwagę wielu czytelników. Redakcja powierzyła mi regularne prowadzenie rubryki kulinarnej, dla której tworzyłam oryginalne przepisy i łączyłam je z moim prawdziwym życiem. Miesiąc przed wakacjami skontaktował się ze mną ktoś z „New York Timesa”. Dziennikarz powiedział, że Helen Lansky natrafiła w Internecie na moją rubrykę, która skojarzyła się jej z własnym pisaniem. Przeżyłam szok. Helen była mistrzynią i zyskanie jej aprobaty kompletnie zmieniło moje życie. Zamierzano przedstawić mnie razem z innymi „studenckimi szefami kuchni”, ale skończyło się na tym, że zostałam bohaterką artykułu. Opublikowano nawet przepis na moje dacquoise drops, a Helen napisała tekst od redakcji: „To są dokonania płynące z serca. Niektórzy ludzie piszą. Inni lubią gotować. A jeszcze inni, jak pani Monroe, mają potrzebę jednego i drugiego: opowiadają historie poprzez jedzenie”. Na studiach nie wiedziałam, w czym się specjalizować, ku czemu zmierzać. Ale po przeczytaniu tych słów wszystko ułożyło się na swoim miejscu: jedzenie, pisanie i Helen Lansky. Zwiększyłam częstotliwość tekstów w swojej rubryce do dwóch tygodniowo, a całe lato spędziłam na pisaniu do „New Haven Register”. Prawie nie bywałam w domu, choć rodzice mieszkali w sąsiednim stanie. Dzień przed bankietem dla studentów studium podyplomowego upiekliśmy z Elliottem trochę ciastek, które osiągnęły szczyt doskonałości: były jednocześnie kruche i ciągnące się, pokryte najdelikatniejszą skorupką, taką, która wytrzymuje maksymalnie około osiemnastu godzin, zanim wilgoć skradnie jej urok. Trzymałam kurczowo pudełko z ciastkami, moją dumą i biletem do sławy. – Hej – zaczepił mnie jakiś wielki facet, gdy rozglądałam się po sali, usiłując zlokalizować Helen. – Szukasz kogoś? – Miał flanelową koszulę w kratę i był zaczerwieniony na twarzy, pomyślałam, że choć na zewnątrz jest ponad dwadzieścia pięć stopni, on wygląda, jakby przyszedł z zimnego miejsca. – Tak – odpowiedziałam. – Szukam Helen Lansky. Pisała o jedzeniu w „New York Timesie” i przez jakiś czas była krytykiem kulinarnym. Teraz jest autorką książek kucharskich… – Helen! Oczywiście znam Helen! – Wyglądał na urażonego i jednocześnie ubawionego faktem, że na pewno go o to nie podejrzewałam. Na studiach podyplomowych z nauk o żywności wszyscy studenci poważnie podchodzili do tematu. – Aż dziwne, że do tej pory jej nie ma, prawda? – mówił dalej. – Wszystko, co pisze, jest tak precyzyjne i bezbłędne, więc można by pomyśleć, że jest też wyjątkowo punktualna. Skinęłam głową. – Zgadzam się. Mam nadzieję, że zaraz przyjdzie. Wiesz może, na jakiej zasadzie przydziela się praktyki studenckie? – spytałam. Facet uniósł ramiona do góry. – Kto to może wiedzieć. Cały ten proces to czarna magia. Słyszałem, jak jeden gość mówił, że selekcja jest loterią na chybił trafił. Chcą „zapoznać cię z różnymi dyscyplinami”. Siostra mojego kumpla świetnie trafiła i teraz jest profesorką na uniwersytecie w Los Angeles. – Wzruszył ramionami i oboje westchnęliśmy. Nie zaskoczyło mnie to. Kto oczekuje, że w Nowym Jorku coś łatwo przyjdzie? – Jestem Kyle Lorimer – przedstawił się. Wyciągnął rękę, ciepłą i jędrną niczym świeżo upieczony bajgiel. Kołysał się na piętach, jakby miał zamiar za wszelką cenę zatrzymać Helen Lensky i teraz powinien jedynie na nią czekać. – Tia Monroe – przedstawiłam się, jednak szybko czymś się wymówiłam i odeszłam. Wyglądał na miłego faceta, ale nie chciałam się dekoncentrować. Myślałam wyłącznie o Helen. Napisałam do Elliotta: Cokolwiek? Czekałam, aż wiadomość opuści telefon, ale sygnał był za słaby, więc wyszłam na zewnątrz. Kiedy tekst został wysłany, zobaczyłam Helen po drugiej stronie ulicy: drobną kobietę w zielonym jedwabnym żakiecie i aksamitnych spodniach. Miała gęste i puszyste czarne włosy. Ruszyłam w kierunku Helen. Miałam szansę zrobić na niej wrażenie, zanim zobaczy ją tłum studentów. Zorientowałam się jednak, że nie jest sama. Naprzeciwko niej zauważyłam chorobliwie chudego mężczyznę w źle dopasowanym garniturze. Helen stała na palcach i go pouczała. Zdenerwowałam się. Co robić? Ten mężczyzna – dosłownie – stał mi na drodze. Kiedy się do nich zbliżyłam, stali bardzo blisko siebie i mówili na tyle głośno, że mogłam ich słyszeć. Pomyślałam, że mężczyzna dostrzeże mnie, gdy zacznę się czaić za Helen albo Helen wyczuje mój wzrok na sobie i się obróci. Ale nic takiego się nie wydarzyło. Czekałam więc z uśmiechem, który zamarł mi na ustach i szybko zgasł. Nie miałam zamiaru ich podsłuchiwać, ale musiałam trzymać się blisko, żeby dopaść Helen, gdy przestanie zwracać się do tego faceta. – To, co opowiadasz, kompletnie nie ma sensu! – mówiła Helen. – Usiłuję ci pomóc, zanim zrobisz coś, czego nie da się odkręcić. Martwię się o twoją przyszłość, nawet jeśli ci na niej nie zależy. Zrobiłam krok do przodu i nastawiłam uszu. O czym oni rozmawiają? – Pomóc mi, Helen? Nie wiedziałem, że potrzebuję pomocy – nabzdyczał się chudzielec. – No cóż, to dla mnie coraz bardziej oczywiste. Słyszę to w twoich słowach. Widzę w tobie. Chcesz iść na bankiet dla studium bez żadnego uzasadnionego powodu? Jest tam szef Madison Park Tavern. I mnóstwo ludzi z branży. Każdy z nich może cię rozpoznać. Ostatnie słowa powiedziała głośno, ale szybko ściszyła głos i zaczerpnęła powietrza. Kiedy znowu się odezwała, jej głos był szorstki i pełen napięcia, jakby znalazła się na granicy płaczu. – Michael – zaczęła, ledwo słyszana przez uliczny gwar. – Jesteś krytykiem kulinarnym w „New York Timesie”. Nie traktuj tego jak zabawy. Zachłysnęłam się powietrzem i aż mnie zatkało. Michael. Michael Saltz, obecny krytyk w „Timesie”. Następca Helen. Dla niektórych był najbardziej przerażającą osobą w Nowym Jorku: człowiekiem, który mógł wylansować albo zniszczyć dowolną restaurację w mieście. Poczułam grozę pomieszaną z podziwem. Helen była jego szefową, kiedy pracowała w „Timesie”, a on recenzentem, który pozostawał anonimowy. Saltz chciał wziąć udział w studenckim bankiecie na nowojorskiej uczelni? Nic dziwnego, że Helen była wytrącona z równowagi. Bankiet dla słuchaczy studium podyplomowego nauk o żywności nie był miejscem dla wysoko cenionego krytyka. Przypominałoby to imprezowanie człowieka objętego programem ochrony świadków z byłymi więźniami. Dlaczego miałby podejmować takie ryzyko? Weszłam im niemal na plecy, ale byli tak zajęci rozmową, że mnie nie zauważyli. Dotąd nie zwracali na mnie uwagi. Nagle stało się. Michael Saltz oderwał wzrok od Helen i przeniósł go na mnie. Właściwie to musnął mnie spojrzeniem niczym najlżejszym piórkiem. Mimo wszystko jednak dałam mu do myślenia. W chwilę później nadjechał autobus, a podekscytowani pasażerowie oddzielili mnie od nich dwojga. Usiłowałam nie stracić Helen z oczu aż do momentu, kiedy poczułam, że ktoś wziął mnie za łokieć. Podniosłam wzrok i zobaczyłam Michaela Saltza. Helen zdążyła odejść. – Ach, witam – powiedział. Lekko seplenił i wcale tego nie ukrywał. – Zdaje się, że uciekł ci autobus. – A, tak! – Roześmiałam się i starałam zachować zimną krew na tyle, na ile było to możliwe, bo przecież zostałam przyłapana na podsłuchiwaniu rozmowy, o której dobrze wiedziałam, że była prywatna. – Ee, to znaczy, nie. Czekałam na autobus, ale właśnie przypomniałam sobie, że muszę tu zostać z powodu… pewnej rzeczy. – Nie chciałam mu powiedzieć, że biorę udział w bankiecie, przed którym Helen go ostrzegała. Jego wzrok powędrował na mój uniwersytecki identyfikator , na którym było napisane: „Tia Monroe. Yonkers, Nowy Jork. Uniwersytet Yale. Pisarstwo kulinarne i antropologia kultury”. TO mi nie pomagało. – A zatem, Tio, idziesz na bankiet, tak? To twój pierwszy rok… w renomowanej uczelni… i piszesz o jedzeniu. – Tak, proszę pana – przyznałam. – A wiesz, kim jestem? – zapytał. Wyglądał dziwnie. Jego kości policzkowe były ostro zarysowane i wypukłe jak kolana. Miał na sobie nieskazitelny garnitur ze wszystkimi bajerami – ciemną jedwabną podszewką, skórzanymi guzikami i kratką idealnie dopasowaną na szwach. Mimo to źle na nim leżał. Zastanawiałam się, po co komu garnitur szyty na miarę, jeśli wygląda w nim jak postać z kreskówki w za dużym ubraniu? – Pan jest… – Rozejrzałam się dookoła w poszukiwaniu Helen, ale na chodniku nikogo więcej nie było. – No śmiało, mów. – Pan Michael Saltz, krytyk kulinarny „New York Timesa” – powiedziałam głośno. Chciał prawdy, to mu ją dałam. Co innego mogłam zrobić? Pokiwał poważnie głową. – Zgadza się. Dobra robota. Ale ja sobie nie gratulowałam. Sarkazm w jego głosie zdradzał, że nie chciał być zidentyfikowany. Z drugiej jednak strony nie zachowywał się dyskretnie. – Niesiesz te… ciastka… na bankiet? – zapytał, mrugając oczami, które skierował na mój plastikowy pojemnik. – Tak. Nazywają się dacquoise drops. Są tak jakby moją specjalnością… – Och! – jęknął Michael Saltz. – Te dacquoise drops? O ile dobrze pamiętam, przepis na nie zajmował przez całe trzy miesiące pierwsze miejsce na liście najczęściej klikanych przepisów. Nie został opracowany na uczelni, ale przez jakąś młodziutką erudytkę, która się nazywała… – Oczy mu pojaśniały, gdy ponownie spojrzał na mój identyfikator. – Tia Monroe. Szukam kogoś takiego jak ty. A zatem masz talent do gotowania i pisania? Szukał kogoś takiego jak ja? Pod jakim względem? – Och, nie mówiłabym o talencie. Poza tym tamten artykuł napisałam bardzo dawno temu. Powiedziałam tak, bo wydało mi się, że sytuacja wymaga skromności, ale prawdę mówiąc, nigdy nie miałam dość słów uznania. Tyle się zmieniło w jednej cudownej chwili po opublikowaniu tamtego artykułu. Dostałam mnóstwo mejli od czytelników, który domagali się więcej przepisów. Miałam nawet pokaz gotowania w lokalnej telewizji. W końcu jednak mejle przestały przychodzić. Po występie w telewizji nic się nie wydarzyło i ludzie o wszystkim zapomnieli. W każdy napisany artykuł wkładałam całe serce, wiele elementów swojego życia, mając nadzieję, że opowieść właśnie z tego dnia stanie się klejnotem, który ponownie zwróci na mnie światła reflektorów. Raz na jakiś czas dostawałam przypadkowego mejla albo wiadomość na Twitterze, a wtedy czułam się wniebowzięta. Poza tym panowała cisza. Mimo to wytrwale trzymałam się wytyczonej ścieżki. Móc zostać w New Haven, chodzić na zajęcia, pisać dla gazety, być optymistką. Kiedy więc usłyszałam, że Michael Saltz mnie pamiętał – zaniemówiłam. Znowu poczułam się dumna, uznanie padło z ust znanego człowieka i dotyczyło tak dawnych wydarzeń. – Niech zgadnę. Chciałabyś pisać blog w trakcie praktyk? Na Gobblerze? W Diner Nation? – Nie – odpowiedziałam. – Blogi mnie nie interesują. Chcę pisać książki kucharskie i uczyć się od… – Helen! Teraz rozumiem. Oczywiście talent potrzebuje praktyki u Helen. Pamiętam, że twoje pisanie bardzo się Helen spodobało, przepis też. Ona była redaktorką, kiedy ty znalazłaś się… na pierwszej stronie, prawda? – Zamknął oczy i zamachał ramionami, jak wróżbita wieszczący koniec świata, którego niedawno widziałam dwie przecznice dalej na Sullivan Street. – Na zdjęciu siedziałaś w stołówce z misą pełną wiśni. Bingo. Jego słowa grzały mnie niczym żarówka, rozkoszowałam się każdą sekundą. Może nie był szalenie sympatyczny, ale mówił w sposób zdecydowany i przekonujący, od czego dostałam gęsiej skórki. Zdawałam sobie jednak sprawę, że tracę czas przeznaczony dla Helen. Miałam tylko jedną szansę, żeby z nią porozmawiać, zanim przydziały zostaną ogłoszone, więc nie mogłam marnować cennych minut. Liczyła się tylko ona. Niestety, on ciągle mówił, a ja słuchałam. – Ha! – kontynuował. – Pewnie myślisz, że stało się to za sprawą Helen, prawda? Niech zgadnę… Pojawiłaś się prosto ze studiów. Z samego Yale. Potem ukazał się artykuł… który wyszedł spod ręki Helen, naszej wybitnej redaktorki w tamtym czasie. Nigdy nie próbowałaś sprawdzić, jak naprawdę wygląda świat. – Śmiał się, ale nie ze mnie, tylko do mnie. Dla mnie nie było w tym nic śmiesznego. Mówił trochę jak moi rodzice. Kochali jedzenie i gotowanie było ich świadomym sposobem okazywania miłości, ale studia uważali za niepraktyczne. Mimo to chciałam iść na uniwersytet. Michael Saltz sprawiał, że czułam się jak zaślepiona dziewczynka, która podąża za swoim dziecięcym idolem, nie mając żadnego doświadczenia w świecie. Jeśli nawet taka byłam, to się tym nie przejmowałam. Są takie rzeczy w życiu, które poruszają człowieka do szpiku kości. Helen była moją idolką. To ona namaściła mnie w „New York Timesie”. Ona pomogła mi znaleźć właściwą drogę. – Ale ciastka? – usłyszałam, choć w żaden sposób nie zareagowałam na jego słowa. – Myślisz, że cokolwiek w tym mieście da się załatwić dzięki ciastkom? Nie, musisz się bardziej postarać. – Wziął ode mnie pudełko i uniósł pokrywkę. Ale w chwili, gdy pudełko zostało otworzone, wyśliznęło się z rąk Michaela Saltza i ciastka spadły na ziemię. Cały ranek na gromadzeniu najlepszych składników, popołudnie na blanszowaniu czterech gatunków orzechów, noc spędzona na zrobieniu pięćdziesięciu ciastek i zachowanie tylko dwunastu, które były idealne – wszystko przepadło. Przekreślił mój najlepszy plan zyskania uwagi Helen. – Dlaczego pan to zrobił?! – wrzasnęłam i przykucnęłam, żeby je pozbierać, choć upaćkały się ziemią. Zaczęłam myśleć o planie B. Czy da się oczyścić te ciastka? Zrobić kolejną porcję i wysłać Helen? Tak czy inaczej, powinnam trzymać się jak najdalej od Michaela Saltza. – Och, przepraszam – powiedział, ale nie wyglądał na kogoś, komu jest przykro. – To było okropne z mojej strony. Stanęłam do niego plecami i obiecałam sobie, że już nigdy nie odezwę się do tego psychola, ale on mnie obrócił. – Powiedz mi – zaczął – o ile dobrze pamiętam, te cudowne dacquoise drops wymagają sporo pracy. Ilu rodzajów orzechów użyłaś? Trzech? Czterech? Posłałam mu gniewne spojrzenie. Najpierw zniszczył moje ciastka, a teraz chciał usłyszeć, jak je zrobiłam? – Czterech – odpowiedziałam. – I każdy z nich własnoręcznie obrałam ze skorupki. – Nerkowce w skorupach? Jakim cudem ci się to udało? Są spokrewnione z… – …trującym bluszczem, wiem. Mój chłopak pomógł mi je upiec, żeby się pozbyć olejków – odpowiedziałam. – A teraz będziemy musieli zrobić to znowu, bo zmarnował pan tę pracę. Najpierw jednak muszę porozmawiać z Helen – dzięki panu bez ciastek. Byłam gotowa natychmiast zostawić Michaela Saltza w tym miejscu, ale zabiegł mi drogę i stanął na jezdni, gdy ja byłam jeszcze na chodniku. Jakaś taksówka przejechała tak blisko, że niewiele brakowało, żeby go potrąciła. – Jeszcze raz przepraszam. To było idiotyczne. Ale mam jasność sytuacji. Wiem, że jesteś przykładną kucharką i pisarką, ale zniosłabyś wiele, byle tylko być z Helen. Mam rację? Marzyłam o tym, żeby czerwone światło się zmieniło, i uciekałam wzrokiem. Kątem oka widziałam, że ani drgnął, gdy kolejny samochód przejechał kilka centymetrów obok niego. – Tak – odpowiedziałam. – Zrobiłabyś dla niej wszystko? W końcu zapaliło się zielone światło. Zeszłam z krawężnika i odpowiedziałam: – Tak, zrobiłabym. Po przejściu na drugą stronę ulicy obejrzałam się, żeby sprawdzić, czy Michael Saltz za mną idzie. Został w tym samym miejscu i miał na twarzy szeroki uśmiech. Elliott wpadł na mnie w chwili, gdy weszłam do sali bankietowej. – Tu jesteś, Tia! – powiedział, obracając się. – Zjawiła się kilka minut temu. No dalej! Ludzie już zdążyli ją otoczyć! Próbowałem wysłać ci esemesa, ale… Nie miałam czasu na opowiadanie Elliottowi o Michaelu Saltzu.. Okrążyliśmy całą salę, ale żadne z nas nigdzie nie dostrzegło Helen. – Zgubiliśmy ją? – zapytał Elliott, naprawdę zmartwiony. Zauważyłam Kyle'a, więc pognałam do niego, rozpaczliwie szukając informacji. Byłam tak blisko Helen. Po co więc zostałam z Michaelem Saltzem? – Widziałeś Helen? – wydyszałam. – Och, hej! – odpowiedział Kyle. – Tak, była tutaj przez pięć, dziesięć minut, a potem wyszła. Zamieniłem z nią zaledwie kilka słów. – Rozmawiałeś z nią? – No tak… Chcę się załapać do niej na praktykę, dlatego z nią rozmawiałem. Co najmniej sześć osób zarzuciło ją prezentami. A ty ją widziałaś? Jego pytanie dobiło mnie. Tak, widziałam. Ale czy jeszcze kiedykolwiek zobaczę? Czy po prostu straciłam Helen? Weszłam na schody, żeby mieć lepszy widok na salę. Nadal kłębił się tam tłum, ale nie było żadnej twarzy, którą chciałabym oglądać. I wtedy poczułam, że ktoś puka mnie w stopę. Spojrzałam w dół i zobaczyłam Elliotta. Usta miał zaciśnięte i widać było, że jest podenerwowany. – Hej – odezwał się. – Rozpytywałem o Helen, a ten pan powiedział, że wie, gdzie ona jest. – Wskazał za siebie na Michaela Saltza zerkającego na mnie zaciekawionym okiem drapieżcy. – Tia! Chciałbym jakoś ci wynagrodzić wcześniejszy incydent. Skontaktuję cię z Helen. Wyślij mi esej, który dołączyłaś do podania o praktykę, a ja dopilnuję, żeby rzuciła na niego okiem i dała znać komisji co do jej preferencji. – Wyjął długopis i nabazgrał adres mejlowy, a potem wyciągnął rękę do Elliotta. – Muszę już iść, ale właśnie do mnie dotarło, że się nie przedstawiłem. Jestem Paul – powiedział Michael Saltz. – Elliott – odpowiedział Elliot i uścisnął mu dłoń. Drugą ręką Elliott dotknął mnie w plecy, jakby chciał powiedzieć: „Jeśli ten dziwak coś załatwi, będziesz miała u mnie dług”. Strasznie mi się to podobało. Jednocześnie zdumiał mnie upór Michaela Saltza: ja od niego uciekłam, a Helen odradzała mu przychodzenie na bankiet. Byłam zdumiona, ale też mile połechtana. – I, Tia – powiedział jeszcze Michael Saltz, ponownie się do mnie odwracając. – To była ogromna przyjemność. – Wyciągnął przed siebie dłoń i kiedy jej dotknęłam, pochwycił moje palce i pochylił się, żeby pocałować mnie w rękę. Usta miał suche i spierzchnięte. Dotknął zimnym nosem mojego nadgarstka, a mnie przeszedł dreszcz. Elliott chwycił mnie za drugie ramię i odciągnął od niego. Obejrzałam się i zobaczyłam Michaela Saltza uśmiechającego się znacząco na pożegnanie. – Fuj, przepraszam, że naraziłem cię na spotkanie z tym facetem. Co to za menda? – To był… – Serce waliło mi tak mocno, że z trudem łapałam oddech. Co mogłam powiedzieć Elliottowi? Że to krytyk kulinarny z „New York Timesa”. Uparty przyjaciel Helen. Intruz na bankiecie. Chorobliwie chudy mężczyzna, który mnie przerażał, irytował i – musiałam to przyznać – fascynował. Ten mężczyzna przekaże mój esej Helen. A co będzie z tego miał? Nie miałam zielonego pojęcia, dlatego jak echo powtórzyłam kłamstwo krytyka, żeby dać sobie czas. Najwyraźniej nie chciał zdradzać Elliottowi swojej tożsamości. – Nazywa się Paul. Elliott westchnął z ulgą, jakby to wszystko wyjaśniało. – Cieszę się, że jakoś się z tego wykaraskaliśmy. Potwierdziłam westchnieniem. Na dłoni czułam mrowienie po pocałunku Michaela Saltza. Planowaliśmy z Elliottem, że połazimy po naszej nowej okolicy w poszukiwaniu dobrych restauracji, ale po katastrofie na bankiecie nie miałam ochoty na spotykanie się z ludźmi. Zamiast tego wymówiłam się byle czym, żeby zostać w mieszkaniu i rozmyślać. Teraz podanie o praktykę było już poza moim zasięgiem. Potrzebowałam praktyki u Helen Lansky i chciałam dobrze zacząć ten rok. W przeszłości, w liceum i na studiach, wiele zawdzięczałam sama sobie. Po tamtym artykule osiadłam jednak na laurach, czekałam, aż okazje same zapukają do moich drzwi. Poświęciłam się pisaniu artykułów, które czytało niewiele osób. I myślałam, że załatwię sobie najlepszą praktykę na studiach podyplomowych dzięki kilku ciastkom. Choć nie chciałam przyjąć tego do wiadomości, Michael Saltz sprawił, że nabrałam ochoty do działania. Nie mogłam być bierna w sprawie własnej przyszłości. Dostałam się na studia podyplomowe, myśląc wyłącznie o jednej osobie. Dlaczego miałam zostawiać swoją przyszłość w czyichś rękach, jeśli stać mnie było na to, żeby pokierować biegiem spraw? Nie byłam zachwycona przyjęciem pomocy od tajemniczego, nieobliczalnego faceta, dlatego postanowiłam, że moje dni pasywnego czekania dobiegły końca. To Nowy Jork, jeśli się tu nie przepychasz, to cię zepchną na boczny tor. Nie mogłam do tego dopuścić. W kieszeni miałam adres e-mailowy Michaela Saltza. Napisał go na rachunku z restauracji o nazwie Sargasso. Suma wynosiła sześćset osiem dolarów. W każdej linijce była napisana nazwa wymyślnego dania zredukowana do dwóch słów: „pasztet podrobowy; żytnie risotto; ciasto papajowe”. To był świat jedzenia zupełnie inny niż u Helen. Miałam na półce piętnaście jej książek i w żadnej z nich nie było przepisu na risotto z żyta. A swoją drogą ciekawe, jak smakuje takie risotto? Wpisałam adres e-mailowy – niejasny zbiór przypadkowych liter i cyfr – wklepując znaki powoli, jeden po drugim. Postarałam się, żeby moja wiadomość była krótka i urocza, wiedząc w głębi duszy, że chodziło o transakcję pod stołem, złą w jakiś nieuchwytny sposób, który było poza moim zasięgiem. Witam – załączam esej. Proszę dać mi znać, gdyby Helen chciała czegoś jeszcze. Ale to on robił mi przysługę. Dlatego skasowałam ostatnią linijkę i zaczęłam od nowa. Proszę dać mi znać, jeśli coś jeszcze mogę dla Pana zrobić. Wysłałam. Nadal nie wiem, dlaczego zwrócił na mnie uwagę. Może moje ciastka powiedziały mu coś o poziomie moich pragnień. A może domyśli się z tych słów: coś jeszcze mogę dla Pana zrobić – że będę grała według jego zasad, jeśli to zbliży mnie do Helen. Nigdy nie odpisał na mojego e-maila. Kiedy następnym razem się do mnie odezwał, użył prawdziwego nazwiska.\nROZDZIAŁ 2 – Hej! Nie uwielbiasz mango? Emerald Grace przepchnęła się przez drzwi ubrana w długą sukienkę bez pleców, z trzema siatami i ogromną skórzaną torbą przewieszoną przez ramię. Pasek torby przycisnął jej długie włosy, a ja pomyślałam, że wygląda pięknie i intrygująco, niczym dziedziczka fortuny wyrzucona z posiadłości przez rewolucjonistów. Moja elegancka współlokatorka wróciła. Wprowadziłam się dwa tygodnie wcześniej i od tamtej pory widziałam ją zaledwie trzy razy, zawsze o dziwacznej porze, kiedy robiła wrażenie osoby śpieszącej się z wyjściem do jakiegoś ważnego miejsca. Mieszkanie znalazłam przez stronę internetową Roooomies.com i zdecydowałam się na nie bez wahania, bo nowe lokum Elliotta znajdowało się dwie przecznice dalej. Zastanawialiśmy się, czy nie zamieszkać razem, ale oboje słyszeliśmy przerażające historie o studenckich parach, które podjęły z gruntu chybioną decyzję, żeby dzielić pokój w Nowym Jorku. Nagle okazywało się, że masz mniej przestrzeni, rzeczy drożej kosztują, a praca nie ma końca. Eksplozja może nastąpić w każdej sekundzie. Poza tym mieliśmy przed sobą kolejny rok i nie musieliśmy niczego przyśpieszać. Dlatego więc podnajęłam pokój w trzysypialniowym mieszkaniu Emerald w East Village. Byłyśmy zaprzyjaźnione z Emerald na Facebooku, trochę gadałyśmy. Teraz trzeba było załatwić mnóstwo rzeczy i zająć się tymi, które nie mogły czekać, a wszystko po to, żeby złagodzić wstrząsy związane ze zwykłą logistyką: ustalić dzień przeprowadzki, to, co ja muszę przywieźć, zająć się kaucją i tak dalej. Wydawało mi się, że wiem, czego mogę się spodziewać po dwudziestopięcioletniej projektantce mody, usiłującej rozkręcić własny interes. Myliłam się. Charyzma nie przekłada się dobrze na komputer. Emerald w prawdziwym życiu to żywioł, który można ocenić jedynie w działaniu. Kontakty w Internecie sprawiały mi przyjemność, w realu trochę stygłam, gdy zaczynała mówić. Rzuciła kilka mango na kanapę; jedno spadło na podłogę z głuchym plaśnięciem. – Zadamawiasz się? Nie myśl tylko, że jestem leniwą właścicielką mieszkania, która wynajmuje pokoje. Wybaczysz mi? – Jasne, wybaczam – odpowiedziałam, nie bardzo wiedząc, dokąd ta rozmowa prowadzi. Roześmiała się. – O mój Boże, nie myśl o mnie jak o właścicielce mieszkania. Jesteśmy współlokatorkami, dobrze? Odezwała się do mnie trzecia współlokatorka, Melinda. Przyjeżdża w przyszłym tygodniu z Cleveland. A kwiaty są do naszego salonu. Z jednej z toreb wyjęła peonie i też rzuciła je na kanapę. Nie pomyślała o wazonie, przeczesaniu włosów ani przycupnięciu na chwilę, tylko otworzyła szafę i zaczęła wkładać wielką męską marynarkę. – Idę zaraz z przyjaciółmi na drinka. Chcesz iść ze mną? – zapytała. – Och, nie mogę. Tak jakby czekam na wiadomość w jednej sprawie związanej ze studiami, na której mi zależy. I mój chłopak ma przyjść. – Nie wiem, dlaczego mówiłam takimi ogólnikami. Wobec olśniewającego, wirującego kolorowego motyla, który był moją współlokatorką, chyba zamykałam się w sobie. Elliott zjawił się w samą porę. Zawsze wiem, że nadchodzi, bo poznaję odgłos jego kroków, przypominający trucht. Nie są głośne, ale znam je tak dobrze, że słyszę nawet najcichsze. – Cześć – przywitał mnie, zanim obrócił się do Emerald. Posłała mu szeroki uśmiech i zdjęła wielgachną męską marynarkę, którą przed chwilą włożyła, odsłaniając nagie plecy. Wstałam z kanapy i podeszłam do Elliotta. – Emerald, to Elliott… – zaczęłam głosem, który – miałam nadzieję – zachęcał ją do wyjścia. Ale oczy Emerald nie odrywały się od Elliotta, a gęste rzęsy wydawały się trzepotać w zwolnionym tempie, bardzo filuternie. – …mój chłopak – dokończyłam. Jej skupienie zostało przerwane. – Twój chłopak? Och! Twój chłopak! No i bardzo dobrze – powiedziała. Elliott najwyraźniej nie usłyszał subtelnej protekcjonalności w jej głosie. Objął mnie w talii. Natychmiast się uspokoiłam. – Elllllliott – wycedziła Emerald, a jej głos ociekał miodem. – Miło cię poznać. Elliott popatrzył na nią chwilę, jakby była nową zabawką, której funkcji nie potrafił się domyślić. – Jesteś projektantką mody, prawda? Wygooglaliśmy cię z Tią. – I podobały mi się rzeczy, które masz w portfolio – dodałam. Bo naprawdę tak było. – To super, dziękuję. – Emerald odrzuciła do tyłu głowę i wykonała ręką teatralny gest. Potem Elliott poprawił plecak na ramionach, a ja dostrzegłam, że patrzy na całą Emerald, na jej krągłości, lśniące włosy, flirtujące oczy. Elliott dobrze wyglądał, niebieski podkoszulek z długimi rękawami idealnie opinał jego wyrzeźbione mięśnie. Tego dnia wydały mi się wyjątkowo kształtne. Albo dłużej trenował na siłowni, albo moja współlokatorka uwolniła we mnie większy niż zwykle zachwyt? Usiłowałam wyprzeć te myśli. Byłam z Elliottem, moim Elliottem. I tylko to się liczyło. Z drugiej strony mieszkałam w Nowym Jorku, mieście pełnym modelek, projektantek i przyjaciółek miliarderów. Tu wszystkie zdarzenia były możliwe. Czuło się je w gwarze ulicy, iskrzyły w powietrzu. Emerald miała pewność siebie rodowitego nowojorczyka Domyśliłam się tego z naszych mejli, ale upewniłam się, kiedy ją poznałam. Wiedziała, czego chce, a teraz mogło to oznaczać bliższą znajomość z Elliottem. Usiadłam na kanapie i zajęłam się laptopem. Nowa wiadomość przyszła na mój uczelniany adres, choć jeszcze chwilę wcześniej w skrzynce był tylko napuszony, powitalny e-mail od rektora. Temat: Harmonogram zajęć studium podyplomowego – semestr jesienny Odbiorca: Tia Monroe Zajęcia podstawowe: Kliniczna ocena wartości odżywczych pokarmów i jej zastosowanie. Systematyka pokarmów: żywność i rolnictwo w XX wieku. Staż: Madison Park Tavern; działalność: szatnia Elliott i Emerald nadal rozmawiali. Poza tym, że się lekko zakrztusiłam, siedziałam jak skamieniała. Co to Madison Park Tavern? Szatnia? Studiowałam na uniwersytecie… i miałam obsługiwać szatnię? Starałam się uspokoić i spokojnie to rozważyć. Helen Lansky była moim pierwszoplanowym wyborem, ale coś się stało. Ktoś wskoczył na moje miejsce. Kto? Dlaczego? Wzięłam głęboki wdech. Pięć dni wcześniej Michael Saltz obiecał, że szepnie o mnie Helen dobre słowo. Musiał zapomnieć albo nie miał aż takich wpływów, jak mu się wydawało. Może Helen była na niego tak wściekła, że na złość sprzeciwiła się jego życzeniom. – Hej – wyszeptałam do Elliotta i wyciągnęłam rękę. Moje ramię poruszało się leniwie, jakby bezwolnie kołysane wodą. Usiłowałam przekazać Elliottowi prośbę, żeby wykopał Emerald z mieszkania, ale był pogrążony w rozmowie z nią. Zdążył już wymienić z moją współlokatorką więcej słów niż ja. Robili wrażenie pary starych przyjaciół ucinających sobie pogawędkę. – No i na przykład taka sprawa – mówił Elliott, nie odrywając wzroku od Emerald. – Jest coś, nad czym się zastanawiam: z jakiego niby powodu ktoś chciałby zapłacić dwieście dolarów za dżinsy? Czy dziewczyny tak mają? – Są ogromne różnice w jakości tkaniny – odpowiedziała Emerald, pewna siebie i rzeczowa. – To jak różnica między prawdziwą i sztuczną skórą. Ponownie wyciągnęłam do Elliotta rękę, tym razem trzymając ją wyżej, ale najwyraźniej tego nie spostrzegł. To wszystko działo się przed moimi oczami, jakbym była kucharką obserwującą rosnący suflet. Zrobiłam to, co do mnie należało. Teraz sprawy toczyły się poza moją kontrolą. – Sztuczna skóra! To kolejna rzecz, której nie rozumiem. – Co tu jest do rozumienia? – Emerald uniosła idealnie wymodelowane brwi. – To syntetyczna skóra. Najczęściej kojarzona ze striptizerkami. – A dlaczego to ciągle tabu? To jedynie materiał – protestował Elliott. – Nie ma możliwości, abyście ty i tancerka na rurze znalazły szczęście w ubraniach uszytych z takich samych materiałów? Och, Elliott, pomyślałam. Przestań! Dajesz się wpuszczać w kanał! Emerald zastanawiała się przez chwilę z udawaną powagą. – Może masz rację, Elliott. – A potem objęła się piegowatymi ramionami, jak mała dziewczynka. Usta wykrzywiła w cierpkim uśmiechu, jakby dzieliła się z Elliottem dowcipem, który tylko oni rozumieli. – Przypuszczam, że w pewnych warunkach striptizerka mogłaby mi pomóc sensownie wzbogacić styl. Elliott przesłonił oczy dłonią, jakby nie mógł znieść tej strasznej prawdy, ale szczerzył się jak idiota. – Nie, nie, nie. Nie mów nic więcej. Mam wrażenie, że właśnie przekroczyliśmy jakąś niewidzialną linię i poruszamy tematy, które są nieodpowiednie na pierwszą rozmowę. – Och, zgadzam się z tobą – powiedziała Emerald. – Powinniśmy to odłożyć, aż będziemy się znali co najmniej piętnaście minut. – Zaczęła chichotać i kręciła głową z uniesionym niepokojąco podbródkiem, a ja poczułam na twarzy ruch powietrza wywołany jej włosami. Nagle zobaczyłam Elliotta oczami obcej osoby. Elliot był ciachem. Już na pierwszy rzut oka nie przypominał gamoniowatego studencika o przerażającej, encyklopedycznej wiedzy. Elliott Chambers był przystojnym facetem, który oczarowywał urocze dziewczyny… takie jak Emerald Grace. – Elliott – powiedziałam dość głośno, na granicy pisku. – Nie dostałam się do Helen Lansky. Obrócił się do mnie, a jego promienny uśmiech zmienił się w wyraz zdezorientowania. – Do kogo? – zapytał. Szczęka mi opadła. – Kpisz ze mnie? – mówiłam głośniej, niż było trzeba. Nie chciałam wybuchać przed Emerald, zwłaszcza po ich poufałej pogawędce. Ale chodziło o Helen. I przede mną był Elliott. Miałam do niego zaufanie i nie pomyślałabym, że będę miała wątpliwości. – Helen Lansky. Moja idolka. – O, Boże, oczywiście. Helen! Przepraszam! Wydawało mi się, że powiedziałaś inne imię. – Przytulił mnie i był równie przygnębiony jak ja. W końcu znowu byliśmy razem. Trochę mnie jednak wystraszył.\nROZDZIAŁ 3 Dziekan Chang otworzyła drzwi swojego gabinetu. Była wysoką Azjatką, która nosiła idealnie uszyte czarne garsonki, ze spódnicami mającymi długie rozcięcie z boku. Może na kimś innym wyglądałoby to tandetnie, ale u niej takie spódnice były oznaką czystej władzy. – Tia. Witaj. Miło cię widzieć. – Robiła wrażenie uprzejmej, ale myślami była gdzie indziej. – Bardzo chętnie pogadam z tobą, jeśli to pilne, ale akurat kończę wystawianie ocen. Czy to nie może poczekać? – Nie, nie może – odpowiedziałam, a potem weszłam do środka i usiadłam. Dziekan Chang westchnęła i wróciła do biurka. Jej gabinet był świątynią klasyki. Na ścianach wisiały stare jadłospisy, na których figurowały takie potrawy, jak wiśnie w brandy czy homar thermidor, oraz prywatne zdjęcia z Julią Child, Jacques'em Pépinem i Alice Waters. – Pani dziekan, dostałam wczoraj powiadomienie o przydziale praktyki. Czy mogę zapytać, dlaczego nie dostałam się do Helen Lansky? Czuję się zaszczycona tym, że jestem na tych studiach. Ale szatnia? Nie rozumiem. Nie wydaje mi się, że to miejsce dla studentki naszego studium. Chciałam robić wrażenie osoby mówiącej z pozycji siły, żeby wynegocjować coś lepszego. Zamiast tego jednak widać było, że jestem wystraszona i zdesperowana. Musiałam stoczyć wewnętrzną walkę, żeby zachować pewność siebie. – Och, proszę, nie denerwuj się, Tiu – powiedziała i odsunęła od siebie papiery. Rozmawiałam z nią, jakby była moją przyjaciółką, ale to było złe podejście. Dziekan zachowała dystans pracownika uczelni. Zaczęłam jeszcze raz, bardziej nad sobą panując. – Chodzi o to, że obsługiwanie szatni nie ma nic wspólnego z jedzeniem. Ani pisaniem. Wydawało mi się, że będę się uczyła czegoś innego. – Żałowałam, że nie umiem mówić tak jak Emerald, wyniośle, a jednocześnie spokojnie i mądrze, ale byłam tylko sobą. – Tiu, rozumiem twoją dezorientację – powiedziała dziekan surowo, ale z ciepłem w głosie, jasno wskazując, że przez całe zawodowe życie uspokajała podobnych do mnie, zaniepokojonych studentów. – Madison Park Tavern to znakomita restauracja, ma cztery gwiazdki, jest wśród najlepszych w Nowym Jorku, jak zapewne wiesz. Będziesz miała fantastyczny semestr, możesz mi wierzyć. – Podniosła ciężki długopis i popatrzyła na mnie z wyrazem twarzy świadczącym o tym, że nie ma nic więcej do powiedzenia w tej sprawie. – Ale dlaczego? – Trwałam przy swoim. – W podaniu nie wymieniłam żadnej restauracji. Chcę być autorką książek kucharskich. Może uda się mnie przenieść do jakiegoś pisarza kulinarnego? Albo na jakiś blog? – Wolałam praktykę u Helen od czegokolwiek innego, ale starałam się być otwarta. Pewnie, że lubię dobre restauracje. Ale one nie są moją pasją. Kiedy dorastałam, ojciec bez przerwy wygłaszał tyrady o tym, jak to „restauracje obdzierają klientów ze skóry”. Rodzice byli pomysłowymi kucharzami i nie uważali, żeby jedzenie podawane w restauracjach było warte swojej ceny. Przez moment dziekan wydawała się poruszona moimi słowami. – Poczekaj chwilę. Nie wskazałaś Madison Park Tavern jako jednego z miejsc, w których chciałabyś odbyć praktyki? Pokręciłam głową. – Nie. Wybrałam Helen. Helen Lansky jako pierwszą i główną opcję. A potem kilka wydawnictw. – Och, ale kiedy jeszcze raz przysłałaś swój esej e-mailem… – Najwyraźniej chciała otworzyć szafkę z kartoteką, ale zmieniła zdanie. – Przykro mi, decyzja została podjęta. Jesteś inteligentną młodą kobietą, Tiu. Dasz sobie radę. Nawet jeśli nie zapamiętasz niczego z tej rozmowy, chciałabym, żebyś wzięła sobie jedno do serca: wyższa uczelnia to maraton, a nie sprint. Wierciłam się w fotelu. Takie rzeczy nie powinny się dziać na uczelni. – To znaczy… to raczej powolnie przygotowywana pieczeń, a nie obsmażanie – spróbowała ponownie. Usiłowałam się uśmiechnąć, ale wyszło to raczej jak skrzywienie. – No bo… zawsze jest następny semestr, prawda? Dziekan westchnęła i wyglądała, jakby naprawdę było jej mnie żal. – Racja. Zawsze jest następny semestr i semestr po nim, i jeszcze jeden. Z drugiej strony, wielu naszych nauczycieli ma bardzo skomplikowane grafiki i nigdy nie wiem na pewno, jak sprawy stoją. Nie mogę ci niczego obiecać, dlatego uważam za najważniejsze, żebyś cieszyła się z przydziału, który masz. Wyszłam z gabinetu. Zatem praktyka u Helen Lansky nie dojdzie do skutku. Mój cały plan dotyczący studiów został przekierowany. A Michael Saltz… nie tylko ukradł mi czas przewidziany na rozmowę z Helen i zniszczył moje ciastka, ale też nie pomógł tak, jak obiecał. Żałowałam, że świat nie rządzi się moimi zasadami, ale ulega temu, co działo się teraz. Powrotna droga do mieszkania była zatłoczona studentami studiów licencjackich, ich rodzicami i nadmiarem turystów korzystających z resztek lata. Usiadłam na ławce w parku przy Washington Square i patrzyłam na dziecko – zbyt małe, żeby chodzić, ale dość duże, żeby się gibać – jak w tańcu w stylu Nowego Orleanu. Widziałam zakochanych trzymających się ze ręce, przyjaciół pijących zielony sok z gigantycznych kubków i trzech bezdomnych wygrzewających się w słońcu na trawniku. Jeszcze raz spojrzałam na rozkład zajęć: Program praktyk z zakresu nauk o żywności i zarządzania gastronomią Zdobywanie praktycznego doświadczenia z zakresu nauk o żywności i zarządzania gastronomią, według planu przygotowanego indywidualnie dla każdego studenta, zgodnie z jego specyficznymi zainteresowaniami i celami zawodowymi. Zajęcia są poszerzone o dyskusje w grupach, zadania pisemne i prezentacje. Byłam dwudziestodwuletnią studentką studiów podyplomowych, którą czekała praca w szatni. Poległam na całym froncie. Dziewczyna pchała przez park w moją stronę wózek z lodami. Wyglądało to jak podróżująca wyspa Bali z chłodnym błękitem drgającym w słońcu, z biało-złotymi parasolkami i grupką rajskich ptaków. – Ananasowo-imbirowe? Mango z perełkami z kokosowej tapioki? Wrzuciłam program praktyk do torby i spojrzałam na menu. – Kolokazjowe z liśćmi bazylii cytrynowej? Tamaryszkowe z szafranem indyjskim? Oszpilnowe z galaretką mangostanową? O rany, robisz zadziwiające rzeczy. Jej oczy pojaśniały. – Dziękuję! – zapiszczała. – Znasz Azję? Jesteś szefową kuchni? – Mimo swych egzotycznych lodów na patyku była pełną życia blondynką o niebieskich oczach. – Nie, nie znam – przyznałam. – Ale… Strasznie bym chciała tam pojechać. Gotuję w domu i studiuję nauki o żywności na uniwerku. – Och, uniwersytet! – westchnęła, rozsiadając się obok mnie na ławce. – Ja też miałam w planach studia. Na kierunku prowadzonym przez London Bussines School i Oxford. Postanowiłam jednak podróżować i to była najlepsza decyzja w moim życiu. – Och, a dlaczego? – Tylko w Nowym Jorku można znaleźć potencjalnego uczonego, który odrzuca możliwość najlepszego wykształcenia na świecie, żeby sprzedawać losy ze straganu. – Wiedziałam, że więcej się nauczę, oglądając świat. W szkole jesteś uziemiona. Nie zrozum mnie źle, nauka jest najważniejsza. Ale można uczyć się wszędzie. Więcej się dowiesz, zwiedzając świat, niż z książek, zwłaszcza kiedy tym światem jest Nowy Jork. Milczałam i patrzyłam na park. Zakładałam, że studia podyplomowe są dla mnie czymś odpowiednim. Wydawały się naturalną, oczywistą drogą. Ale może w tym tkwił problem. To było jak wytyczona trasa. Nie dawała możliwości objazdu ani skrętu na bok. I dokąd w końcu mnie doprowadzi? Nagle poczułam, że się duszę, bo mieszkam w mieście możliwości, a nie mam przed sobą żadnego wyboru. Dziewczyna przejęła się moją zatroskaną miną, bo dała mi loda na patyku. – Weź, to eksperymentalny smak. Gałka muszkatołowa i chlebowiec. Odwinęłam lód z papierka i spojrzałam na brązową, przypominającą korę powierzchnię parującą z zimna w powietrzu późnego lata. Odgryzłam kawałek, a potem go wyplułam. Smakowało zawartością popielniczki wymieszaną ze spleśniałą marmoladą. Dziewczyna wzruszyła ramionami. – Niektórym smakuje, niektórym nie. Uśmiechnęłyśmy się do siebie. Musiałam oddać jej sprawiedliwość i docenić wysiłki, bo przynajmniej próbowała. Odjechała z wózkiem, klapiąc japonkami. Choć Madison Park Tavern nie była moim marzeniem, ale może ta wymuszona zmiana programu wyjdzie mi na dobre. Zachowam w sercu Helen Lansky, ale nie zaszkodzi zobaczyć, co dzieje się na świecie. W najgorszym przypadku zawsze będę mogła to wypluć jak obrzydliwego loda z gałki muszkatołowej i chlebowca, a potem pójść dalej.\nTytuł oryginału: Food Whore Pierwsze wydanie: William Morrow, an imprint of HarperCollins Publishers, 2015 Opracowanie graficzne okładki: Robert Dąbrowski Redaktor prowadzący: Małgorzata Pogoda Opracowanie redakcyjne: Agnieszka Jędrzejczak-Sprycha Korekta: Mira Weber © 2015 by Jessica Tom © for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2016 Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji HarperCollins Publishers, LLC Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe. HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela. Ilustracja na okładce: Shutterstock. Wszystkie prawa zastrzeżone. HarperCollins Polska sp. z o.o. 02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25 www.harlequin.pl ISBN 978-83-276-2114-6 Konwersja do formatu EPUB: Legimi Sp. z o.o.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Foodie_w_wielkim_miescie-ebookRO/p100276i176542" target="_blank" title="Foodie w wielkim mieście [Jessica Tom] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Foodie w wielkim mieście [Jessica Tom] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


#GIGAodpowiedzialność - nie daj się uzależnieniu od telefonu! - Blog Mobile Vikings\nSmartfony są fajne. Siedzą sobie takie grzeczne i niepozorne w kieszeni, i w ogóle po nich nie widać, że są kinami, konsolami, kartami płatniczymi, gramofonami, kalkulatorami, kamerami, latarkami, bibliotekami, komunikatorami, atlasami grzybów, a NAWET TELEFONAMI w jednym. 🦾 Ale każde urządzenie to obosieczny miecz – nie tylko dlatego, że ma aparat z dwóch stron i czasem zdarzy się zrobić zdjęcie twarzy z grymasem artystycznego skupienia, zamiast cudownej feerii barw zachodu słońca nad blokowiskiem. Smartfon dużo oferuje, ale i dużo zabiera w zamian. 😈 Wiesz, ile czasu spędzasz z telefonem? Słyszałaś kiedyś o czymś takim, jak uzależnienie od telefonu? Pora świadomie odłożyć go na bok. Dołącz do akcji #GIGAodpowiedzialność!\nWyobraź sobie, że niemal co czwarty Polak spędzał do tej pory z telefonem ponad 4 godziny dziennie. W trakcie pandemii zaś aż 44% osób zadeklarowało, że spędza przed ekranem o MINIMUM 2 godziny więcej! 🤯 Przecież to kupa czasu. Ciebie ten problem nie dotyczy? Jesteś pewna? Ale tak zupełnie, stuprocentowo nie? Kto nigdy nie przyłapał się na bezmyślnym scrollowaniu Facebooka, niech pierwszy rzuci Nokią 3310.\nPojęcia takie jak Fonoholizm (uzależnienie od telefonu), NOMO (strachu o brak możliwości korzystania z telefonu) czy FOMO (lęk przed tym, że coś nas ominie podczas nieobecności w sieci) to nie owoce wybujałej wyobraźni badaczy, tylko prawdziwe problemy prawdziwych ludzi – nie tylko tych najmłodszych. Może warto po prostu to sprawdzić?\nJak sprawdzić, czy telefon pochłania za dużo Twojego czasu? ⌛\nSą na to trzy dobre sposoby. Po pierwsze – szczera autorefleksja. 🤔 Jeśli kiedykolwiek przyszło Ci do głowy, że może warto byłoby zrobić sobie “dzień bez telefonu”, ale inicjatywa nie doszła do skutku albo usłyszałeś skierowaną w swoją stronę uwagę, że ciągle siedzisz w telefonie – wiedz, że tam się bardzo mocno coś burzy.\nPo drugie – zadaj sobie kilka zajebiście, ale to zajebiście ważnych pytań. 🙋 Ich listę znajdziesz na stronie naszej inicjatywy #GIGAodpowiedzialność. Każda odpowiedź twierdząca może wskazywać na początki problemu, który najlepiej zdusić w zalążku.\nPo trzecie – najzwyczajniej w świecie sprawdź, ile czasu spędzasz, używając swojego smartfona. Jeśli masz urządzenie z systemem iOS albo Android 9 lub nowszy, to sprawa jest prosta – funkcję cyfrowej równowagi, która monitoruje Twoją aktywność, masz wbudowaną. W przypadku innych modeli telefonów możesz pobrać jedną z kilku fajnie zaprojektowanych apek, które zajmą się tym zadaniem. ⏱ Po instrukcje dotyczące odnalezienia lub instalacji tych usług również udaj się na wyżej wspomnianą stronę!\nJak wziąć #GIGAodpowiedzialność za swój czas? Działaj! 💪\nWiesz już, że smartfona trzeba trzymać krótko, ale co możesz zrobić, by wprowadzić ten plan w rzeczywistość? Vikingowie Ci pomogą! Pierwszym, co możesz zrobić, jest wziąć udział w naszym wyzwaniu. Zadanie jest proste – odkładasz telefon na godzinę, robisz w tym czasie coś, na co zawsze brakuje Ci czasu, a potem wrzucasz efekty na swój kanał na Facebooku czy Instagramie i nominujesz kolejną osobę do zrobienia tego samego. ⛓ W ten sposób pomagasz nie tylko sobie, ale i innym w uświadomieniu sobie istnienia takiego zjawiska jak fonoholizm.\nUzależnienie od telefonu to nie przesada\nJeśli zaś chcesz nauczyć się, jak skutecznie walczyć z pożeraniem czasu przez smartfona, mamy dla Ciebie coś specjalnego. W ramach akcji #GIGAodpowiedzialność organizujemy warsztaty online “Sieć czy być”. Podczas zajęć eksperci – psycholog, psychoterapeuta i coach Kazimierz Ździebło oraz socjoterapeutka, trenerka i edukatorka Magdalena Kot – pomogą uczestnikom nie tylko zdiagnozować szkodliwe zachowania, ale też wypracować indywidualny plan zwalczania ich. ⚔ Chcesz wziąć w nich udział? Zapisz się przez formularz na naszej stronie i zaklep sobie czas 24 listopada od 17 do 20! Smartfon już nigdy nie będzie dyktował Ci, co robić z wolnym czasem. Uzależnienie od telefonu? Ahoj z tym!\nCzy to dziwne, że operator komórkowy, który zarabia na Twoim użytkowaniu telefonu, zachęca do jego odłożenia? Trochę tak. 🙃 Czy to dziwne, że robi to Mobile Vikings? Absolutnie nie! Jako operator społecznościowy dbamy o dobro członków naszej załogi. #DlaSwoichWszystko! Nawet, jeśli oznacza to odłożenie telefonu, czyli niekorzystanie z naszych usług. Nie jest to też genialny plan przyoszczędzenia na zużytych przez użytkowników danych! Tak się bowiem składa, że niewykorzystane gigabajty w naszej sieci nie przepadają. W Mobile Vikings obowiązuje kumulacja danych, co oznacza, że przechodzą one na następny miesiąc. Możesz chomikować do woli, a jednocześnie dbać o swoje zdrowie. 🐹 Fajnie? Fajnie.\nTo już koniec artykułu – czas odłożyć smartfona! 📵\n#DlaSwoichWszystko fonoholizm interesujące MŻ warsztaty wyzwanie\nVikingowie zyskują GIGAOdporność na stres! - Blog Mobile Vikings pisze:\n17 marca, 2021 o 9:02 pm\n[…] na rzecz dobrostanu użytkowników Mobile Vikings. Poprzednio, w ramach akcji #GIGAodpowiedzialność, zwracaliśmy uwagę na problem cyfrowego uzależnienia, który uczyliśmy rozpoznawać […]\nJak zresetować telefon? Sprawdzone porady - Mobile Vikings - Blog Mobile Vikings pisze:\n24 marca, 2021 o 10:07 pm\n[…] Jest jeszcze trzeci typ resetu – ten, w którym to użytkownik (tak, Ty!) aktualizuje swój wewnętrzny system operacyjny. O co chodzi? Nadużywanie telefonu to trudna do uniknięcia pułapka, która może przerodzić się w poważny problem. Nie będziemy moralizować, ale jako operator społecznościowy leży nam na sercu dobrostan naszych użytkowników. 💪 Dlatego zawsze zachęcamy do odzyskania połączenia ze sobą, podczas gdy my zajmiemy się resztą połączeń. Dla zainteresowanych przygotowaliśmy parę rad jak nie dać się uzależnieniu od telefonu. […]\nJak działa tryb samolotowy? Jak go włączyć? - Blog Mobile Vikings pisze:\n17 września, 2021 o 4:06 pm\n[…] 🤔 Wydaje się, że powinien nazywać się trybem odpoczynku. Po ciężkim dniu odcięcie się od świata może zdziałać cuda i ma do tego dostęp każdy z nas. Warto czasem odłączyć […]


Teoria wszystkiego Terry’ego Gilliama od piątku w brytyjskich kinach\n„Teoria wszystkiego” - najnowszy film Terry’ego Gilliama, jednego z twórców legendarnej grupy Monty Python i reżysera tak kultowych filmów, jak „Monthy Pyton i Święty Graal”, „12 małp”, „Parnassus” czy „Brazil” - od piątku gości na brytyjskich ekranach. Tuż przed premierą reżyser zorganizował specjalny pokaz filmu dla rodziny i znajomych, na którym pojawiło się wiele gorących brytyjskich nazwisk, w tym m.in. Stephen Fry, aktor, komik, pisarz i reżyser, w Polsce znany przede wszystkim z serialu „Czarna Żmija” z Rowanem Atkinsonem; aktor i filmowiec Simon Pegg („Wysyp żywych trupów”, „Hot Fuzz - Ostre psy”), aktor Jonathan Pryce („Brazil”, „Carrington”, „Piraci z Karaibów”), komik Bill Bailey, piosenkarka Paloma Faith oraz pisarka Joanne Harris, autorka bestsellerowej powieści „Czekolada”, zekranizowanej przez Lasse Hallströma, z Juliette Binoche w roli głównej. Wszyscy wymienieni są aktywnymi użytkownikami mediów społecznościowych i chętnie dzielili się pozytywnymi wrażeniami z filmu z rzeszą fanów obserwujących ich na Tweeterze.\nSimon Pegg (3,91 mln obserwujących): Po prostu cudowny. Zobaczcie, a uwierzycie! Gilliam w najlepszej formie.\nBill Bailey (1,22 mln obserwujących): Nowy film Terry’ego Gilliama to olśniewające post-steampunkowe widowisko w wirtualnej rzeczywistości. Nikt inny nie robi takich filmów!\nPaloma Faith (406 tys. obserwujących): Wspaniały! Oglądam wszystko co robi Terry Gilliam, jego filmy są dla mnie jak religia.\n„Teoria wszystkiego” to niezwykła wyprawa do szalonego, surrealistycznego świata Terry'ego Gilliama. To czarna - jak czarna dziura - komedia w gwiazdorskiej obsadzie, z nagrodzonymi Oscarami Christopherem Waltzem, Mattem Damonem oraz Tildą Swinton. W niedalekiej przyszłości ludzie zostają pozbawieni resztek prywatności, a odpowiedzią na każde - nawet najskrytsze ich pragnienia – są wszechobecne wirtualne usługi, którymi sterują wielkie korporacje. Ukrywający się przed światem ekscentryczny geniusz Qouen Leth (Waltz) otrzymuje od prezesa zarządu najpotężniejszego koncernu świata (Damon) tajną misję. Korzystając z wszelkich dostępnych ludziom środków ma rozszyfrować sens istnienia wszechświata. Jednak zanim rozwiąże największą ze wszystkich zagadek, musi zmierzyć się ze swoimi paranojami i obsesjami, szaloną psychoanalityczką (Swinton), namolnym szefem, tajemniczą nieznajomą, która chce z nim uprawiać wirtualny seks oraz czarną dziurą, która nieubłaganie zasysa cały wszechświat…


Portal dla seniorów. Zniżki, informacje, poradniki 60plus.pl - Wybory - jaki był rozkład głosów Polaków w wieku 60+?\nWybory - jaki był rozkład głosów Polaków w wieku 60+?\nWybory do Sejmu i Senatu RP z dnia 13 października 2019 roku za nami. Znamy już oficjalne wyniki. Dla niektórych z nas to były spore emocje, inni przyjmowali to ze spokojem, jeszcze inni tym się nie interesowali. Jedni się zastanawiali na kogo oddać swój głos, a inni bez wahania wrzucali kartę z zaznaczonymi kandydatami do urny wyborczej. Poniżej pokazujemy jak głosowali Polacy w wieku 60 lat i więcej. Oczywiście średnio i statystycznie, bo preferencje są różne. Zamieszczamy także komentarz socjologa na ten temat.\nTo że jako Polacy jesteśmy podzieleni - jak całe społeczeństwo - jest faktem. Ale jednoczy nas wiele, a już wiek na pewno. Bo bez względu na poglądy, mamy tyle lat co mamy, a bardziej na ile się czujemy. No i pewnie łączy nas to, że chcielibyśmy by nasz kraj był dobrym domem dla nas, ale i dla pokolenia naszych dzieci czy wnuków. I każdy z nas stara się szukać PLUSÓW tego wieku. A nasz portal www.60plus.pl wychodzi tym oczekiwaniom na przeciw. Poniżej apolityczna analiza.\nWyniki wyborów niewiele odbiegały od sondażu IPSOS late poll, opublikowanego niezwłocznie po zakończeniu głosowania, są bardzo zbliżone do realnych wyników. A informacje tam zebrane są niezwykle ciekawe. Nawet jeśli różnią się nieznacznie, to pokazują wyraźnie pewne tendencje. Podajemy tylko te wybrane. Realne wyniki mogą nieznacznie się różnić.\nJak głosowali Polacy 60+?\nNo i frekwencja wyborcza w tej grupie była wyższa niż w całym kraju (61%), bo wynosząca aż 66,2%.\nI jeszcze wybrane inne dane dot. głosowania ogółu Polaków\nwg. wykształcenia (wyższe i podstawowe) oraz w dużych miastach\nDlaczego osoby w wieku 60 lat i więcej głosowały w taki sposób?\nO próbę odpowiedzi poprosiliśmy zaprzyjaźnionego z Redakcję socjologa:\nJak pokazują wyniki wyborów, zdecydowana większość wyborców w wieku 60 lat i więcej zagłosowała na rządzącą partię Prawo i Sprawiedliwość (PiS). Dlaczego?\nWiększość ale nie wszyscy. Pamiętajmy o tym i każdemu należy się szacunek dla swoich wyborów. Dane jednak pokazują, że wiele osób starszych - bo w grupie 60+ są zarówno osoby tuż po 60-tce, jak i po 70-tce czy 80-tce - zagłosowało po prostu zgodnie ze swoim interesem. Wszak to ta władza "dała" im najwięcej lub naobiecywała im najwięcej. A do tego osoby starsze są zwykle bardziej konserwatywne, o tradycyjnych wartościach i - co ważne - lękające się zjawisk, które jawią się jako obce. A PiS wyszedł takim potrzebom naprzeciw. Mniej osób starszych zaufało Koalicji Obywatelskiej, a zdecydowanie mniej tym, którzy reprezentowali PSL i tym, których nie było ostatnio w parlamencie (SLD, Konfederacja).\nAle czy naprawdę osoby starsze otrzymały dużo, czy raczej powiedziano im, że to dostały lub dostaną?\nI jedno i drugie. Przy dobrej koniunkturze gospodarczej rewaloryzacje emerytur są nieco większe, choć postrzegane jako niewystarczające. Ale już tzw. "trzynastka" została rzucona emerytom tuż przed wyborami do Europarlamentu. I osoby starsze to doceniają. Z tym że to takie małe "kłamstewko", czy może nadinterpretacja słowna, bo to było po prostu wypłacenie bodajże 880 zł na rękę każdemu i nie miało związku z krotnością większej czy mniejszej wysokości emerytury. A do tego jednorazowo. Bo przecież w projekcie budżetu państwa na 2020 roku już tego nie ma. Oczywiście obiecano taką wypłatę znów i pewnie po wygraniu wyborów ten rząd będzie musiał wysupłać na to, obcinając wydatki gdzie indziej. Nie taka duża sumka dla każdego emeryta, ale dla budżetu to wydatek około 10 miliardów złotych. Gdyby to przeznaczyć np. na leczenie onkologiczne, odczulibyśmy wielki postęp. Obiecano też tzw. czternastkę od 2021 roku. Ale już zastrzeżono, że będzie to tylko dla najuboższych emerytów. Jednak przekaz był - czternastkę dostaniecie.\nByły jeszcze i są bezpłatne leki dla osób 75+. Co prawda nie obejmują one szerokiego spectrum leków, a już zupełnie nie tzw. leków bezreceptowych ale jest to pewna ulga, a dla niektórych szczególnie znacząca.\nCzy można zaryzykować tezę, że rządząca formacja zainwestowała w osoby 60+, by zyskać ich przychylność w wyborach? Niektórzy mówią nawet, że kupiła ich głosy lub nawet przekupiła.\nZ pewnością jest w tym trochę racji. Przynajmniej część z tych działań wyraźnie zostało powiązanych z wyborami. Dotyczy to wielu miliardów złotych z budżetu, z podatków nas wszystkich, które nie zostaną przeznaczone na inne cele. Czy będą na to pieniądze w kolejnych latach, to nie wiadomo. Ale dlaczego nie obiecać? A póki jest niezła sytuacja gospodarcza na świecie i w Europie ... . Czy inni także by obiecali jakąś "kiełbasę wyborczą"? Sądzę, że także. Choć nie wiadomo w jakiej formie. Wcześniej nie było to możliwe, gdyż gospodarka nie była tak rozkręcona. Oczywiście, część osób starszych przy głosowaniu miała inne zdanie, rozumiała ten mechanizm, o którym piszemy.\nNo i jeszcze ten rząd zrealizował obietnicę obniżenia wieku emerytalnego ...\nTo się dobrze "sprzedawało" także wśród obecnych emerytów. Choć akurat może w perspektywie kilku czy kilkunastu lat, to doprowadzić może do braku pieniędzy w budżecie na emerytury. Bo Polacy żyją dzisiaj o wiele dłużej niż jeszcze 10 czy 20 lat temu (średnio mężczyzna 74 lata, kobieta 82 lata), a skoro na emeryturach będzie niedługo co 4-ty czy co 3-ci Polak i spędzi na niej już nie kilka ale kilkadziesiąt lat, a pracujących będzie ubywać, to skąd na to pieniądze? W interesie obecnych emerytów byłoby lepiej aby młodsze roczniki przechodziły na emeryturę coraz później, by jak najdłużej pracowały i płaciły ZUSy.\nCzy przywiązanie starszych osób do Kościoła miało wpływ na wyniki głosowania?\nWielu Polaków widzi obecne powiązania partii rządzącej z instytucją Kościoła. Niektórzy krytykują to powiązanie "tronu i ołtarza", finansowe przepływy i wspieranie obecnych władz przez niektórych księży i hierarchów. Inni uważają, że skoro autorytet Kościoła wspiera niejako PiS, to znaczy, że ta formacja reprezentuje tzw. wartości chrześcijańskie, a zatem trzeba na nią głosować. Niezależnie od tego jak ta władza działa, na zasadzie "ja tam się nie znam na gospodarce ani na polityce, ale komuś trzeba zaufać". No a przy tej okazji, niektórzy hierarchowie wykorzystują to zaufanie, by przy pomocy "zewnętrznego wroga" wzmacniać spójność wspólnoty wierzących i tłumaczyć tym własne błędy. Szkoda. Bo przecież wolność wyznania i praktykowania religijnego jest tak duża jak tylko kto sobie tego życzy.\nA lęki i emocje osób starszych?\nNo właśnie. Osoby dojrzalsze wiekowo bardziej obawiają się nieznanego niż młodzi. A jeszcze bardziej czegoś agresywnego i niebezpiecznego. I doceniają tych, którzy zadbają o ich bezpieczeństwo! I jak sądzę, politycy - tu jednej strony - celowo wzbudzali lęk wśród naszych rodaków, zapewniając iż tylko oni mogą ich przed tymi niebezpieczeństwami uchronić. I dlatego warto, ba , trzeba na nich głosować. Bo inni albo sprzyjają takim zagrożeniom, albo nie dadzą sobie z nimi rady. A przykłady? Pokazywać uchodźców oraz terrorystów i nimi straszyć. Czy ktoś z nas widział ich w naszym kraju? Nie? A może właśnie dlatego, bo ta władza nas przed tym chroni (?). Co ciekawe, wg badań Polacy dużo bardziej boją się terrorystów i zamachów niż mieszkańcy krajów zachodnich, gdzie na ulicach mamy mieszankę kultur oraz wielu uchodźców. A najlepiej jeszcze postraszyć np. ideologią gender, gorszą od marksizmu. Ktoś widział taką ideologię? Nie, ale brzmi groźnie. Ale nie tak groźnie jak ideologia LGBT. To już jest koszmar. A zwłaszcza połączony z tzw. seksualizacją dzieci. Czy jakiś rodzic czy nauczyciel spotkał się z tym w szkołach? Nie, ale może dlatego właśnie, że mamy takie władze? W każdym razie, wiele osób, a w tym osoby starsze mogą nie mieć wiedzy na te tematy a komuś chcą zaufać, by czuć się bezpieczniej. I jest to zrozumiałe. A że politycy to wykorzystają ... .\nA może wpływ na to jak kto głosuje ma także to kto co ogląda?\nO tak, z pewnością. Tzw. media publiczne, a szczególnie telewizja publiczna TVP przeszła niezwykłą metamorfozę w ostatnich latach. Dominuje tam jedna narracja - wyraźnie prorządowa, propartyjna i albo atakująca albo dezawuująca inne siły polityczne. A do telewizji prywatnych typu TVN czy Polsat wielu Polaków po prostu nie ma dostępu, nie odbiera ich. O ile osoby młode już prawie nie oglądają telewizji, to dla osób starszych, rzadziej wychodzących z domu, TVP często jest jedynym źródłem wiedzy i informacji. I stamtąd dowiadują się jak wspaniała jest obecna władza, a jak niewspaniali ludzie z opozycji. O wielu zdarzeniach opisywanych przez prywatne media jako afery, łamanie praworządności czy kumoterstwo władz, po prostu nie można było słyszeć lub podawano to w zupełnie innym kontekście. Przekaz TVP daje też poczucie stabilności, bezpieczeństwa, siły, pokoju, wartości konserwatywnych, pozytywnych wieści. A wiele osób starszych woli słyszeć takie pozytywne przesłania.\nA może na to jak głosują osoby starsze ma także ich struktura demograficzna?\nTakże. Dla części osób 60+ lepiej wykształconych, mieszkających w dużych miastach, przekaz że jako osoby 60+ głosują na PiS może być krzywdzący, bo głosowali inaczej. Siłą rzeczy wśród obecnych 60, 70 a zwłaszcza 80 czy 90-latów mniej jest przecież osób z wyższym wykształceniem, znających się na gospodarce itd., a więcej lękających się nowinek tego świata, postaw, zjawisk, niespotykanych przez nich kiedyś. Więcej z nich mieszka też w mniejszych miejscowościach niż w dużych miastach, do których migrują młodzi za pracą. A jak pokazują wyniki wyborów, na obecną władzę rzadziej głosują osoby z wyższym wykształceniem niż z podstawowym, z dużych miast niż z małych miejscowości.\nNa jaką rafę mogą się natknąć rządzący i stracić poparcie wielu starszych osób?\nSłużba zdrowia. Wszyscy zdają sobie sprawę, że bez wielkich pieniędzy i wielkich zmian sytuacja nie zmieni się na lepsze w najbliższych latach. A na to może po prostu nie starczyć pieniędzy, wydanych m.in. na inne socjalne transfery. Koszt diagnozowania i leczenia osoby po 70-tce zwykle jest wielokrotnie niższy niż osoby młodej. Tymczasem młodych ubywa a liczba seniorów rośnie. Nie trzeba być znawcą ekonomii, by wiedzieć co to oznacza. Gdy na "wadze decyzji" położymy nasze zdrowie i trochę kasy, to zdrowie, a raczej kłopoty z jego ratowaniem, mogą przeważyć. A wtedy gdy ktoś inny obieca nam cuda, to ... kto wie na kogo zagłosujemy? Bo w wyborach często wolimy ułudę i wiarę w coś pozytywnego, niż analizę danych.\nA jaka miałaby być idealna partia, na którą mogłaby z czystym sumieniem głosować osoba 60+?\nO, to zależy. Typowe partie dla starszych jak dotąd się nie sprawdzały. Pamiętamy Krajową Partię Emerytów i Rencistów? Porażka. Bo do rządzenia generalnie lepiej nadają się osoby w sile wieku. Ponieważ osób starszych przybywa w naszym kraju, każda partia będzie musiała się z tym faktem liczyć. Jednakże koszty emerytur dla coraz większej armii ludzi, jak również koszty utrzymania służby zdrowia w kolejnych latach będą coraz większym obciążeniem dla budżetu. I możliwości "dosypywania" pieniędzy emerytom będą coraz bardziej ograniczone. I to bez względu na to kto będzie rządził.\nA zatem pojawia się pytanie o przyszłość - jak żyć?\nDbać o siebie, by jak najdłużej zachować sprawność i samodzielność. Stawiać na relacje z innymi. A przy tym korzystać ile tylko można z każdego dnia. Nie oglądając się na to, że państwo coś da. Jak da to dobrze, ale ... jak można coś kupić taniej, okazyjnie, korzystniej, gdzieś pojechać, zobaczyć, zrobić, to warto iść tą drogą. A na rynku będzie coraz więcej firm, którym - trochę jak politykom - będzie zależało na osobach 60plus, by się im przypodobać, by "głosowali na nich" swoimi pieniędzmi, czyli kupowali u nich. Ale to już całkiem inna historia.


Nieruchomości i geodeciCo warto wiedzieć o prawieO urządzaniu ogrodów w różnych stylachDobre strony domu spokojnej starościKwestia choroby ParkinsonaPostaw na siebie - idź do fryzjera i kosmetyczkiZaburzenia w pracy gruczołów wydzielania wewnętrznego u kobietStrony internetowe RybnikJak mieć ładny uśmiech?Dlaczego wakacje życia warto spędzić w Hiszpanii myjnie bezdotykowe cena zakupuWybór dentysty i protetyka, czym się kierować?Sport to zdrowie. Jak się suplementowaćO przygotowaniu mebli na imprezęZrezygnuj z komercyjnych kosmetyków. Jak dbać o skórę naturalnieKto wyczyści brudny dywan?Jak wybrać dentystę?Borelioza - medycyna niekonwencjonalna na ratunek!Porady na zdrowie. O zębachDla kobiet - kosmetyki i zabiegi kosmetyczneArtykuł o fotowoltaiceSilesia - mountains, palaces and much moreReklamy mobilne i zewnętrzneSzkolenia bhpTypy i rodzaje rynien ogrodowych i dachowychO geodezji, budowach i działkach Importance of the printer at workCoś o panelach słonecznych i energii słońcaDziecięce produkty. Które są bezpieczne?Czy warto zwiedzić Hiszpanię?


Jazda na rowerze dla początkujących 1⃣Wskazówki, jak rozpocząć jazdę na rowerze\n1. Wybierz odpowiedni rower\nNajlepszy początkujący rowery dla dorosłych\nZawsze Takie Niezbędne Narzędzia, Rower\n3. Stwórz nawyk\nGiro Eter $299.95 Kup Teraz\nPLECY powietrza POC вентральная 250.00 $Kup Teraz\nБонтрагер w XXX WaveCel 299.99 $Kup teraz\n5. Znajdź Swój Styl Jazdy\n6. (W końcu) Znaleźć grupę\nJeśli patrzeć na zewnątrz, na zewnątrz, jazda na rowerze wygląda proste â € “wszystko, co musisz zrobić, to pedał, tak? Ale czasami to może wydawać się przytłaczające, jeśli jesteś zupełnie nowy w tym, aby wrócić na rower po raz pierwszy od kilku lat. Może się okazać, że myślisz: “Poczekaj, muszę więcej sprzętu? – lub po prostu: < /em>Fu. Elastan. –\nAle jak tylko można wybrać się na tę pierwszą podróż, jesteśmy pewni, że was zaczepia poczucie wolności, przygody i radości, która tak często jest odczuwalne na rowerze. Rozpoczęcie pracy jest łatwiejsze, niż się wydaje, a my otworzymy wam mały sekret: nie trzeba nawet nosić obcisłe ubrania, jeśli tego nie chcesz. Aby pomóc wam, zebraliśmy sześć przydatnych wskazówek o tym, jak zacząć jeździć na rowerze, aby można śmiało wyjść na otwartą drogę.\nZwiększ swój konna życia i zrobić dokładnie to, co trzeba z jazdą na rowerze, wszystko-dostępu!\nOczywiście, nie można rozpocząć pracę bez dobrego zestawu kół. Podczas gdy jesteśmy wielkimi fanami wszystkich typów rowerów, specjalnie mówimy o rowerach, nadający się do drogi tutaj. Jest to najbardziej powszechna i dostępna forma jazdy na rowerze dla początkujących, a lekkie rowery-z wąskimi oponami i skuteczne geometrii jazdy-są przeznaczone do tego, aby pomóc ci w poruszaniu się na brukowanych ścieżkach rowerowych i ulicach miasta. Tak samo, jak wybrać idealną parę adidasów, musisz najpierw określić rozmiar roweru. Stań nad górną rurką i zdejmować o cal luz między ciałem i ramą. Jeśli brzmi to dla ciebie obce, twój lokalny sklep rowerowy może pomóc w tym. Zobacz więcej informacji o tym, jak znaleźć odpowiedni rozmiar roweru tutaj. Potrzebny jest mały impuls, gdy poruszasz? Warto sprawdzić najnowszy park elektronicznych rowerów.\nNastępnie należy wybrać rower, który pasuje do twojego budżetu i stylu jazdy. Masz zamiar rejestrować losowe mile w weekendy? Chcesz wykorzystać swój rower do ćwiczeń? Czy planujesz w końcu wykonywać dalekie podróże, takie jak wieku lub wyścigu? Ramy rowerów drogowych mają określoną geometrię i elementy, przystosowane do każdego z tych celów, w każdej cenowej punkcie. Pomyśl o tym, jak masz zamiar korzystać z roweru i jak może chcesz rozwijać się razem z nim. (Na przykład: Może być, teraz można przejechać tylko 20 km, ale masz 75 mil charytatywna podróż). Następnie prace z lokalnym sklepem rowerowym, aby znaleźć odpowiedni wybór.\nDamski rower szosowy Liv z tropu 1 Kup teraz Szybkie damski rower szosowy, na którym dość wygodnie jeździć godzinami. Najlepszy elektroniczny rower Aventon Pace 350 $1,099.00 Kup teraz\nRower z przepustnicą i elektrycznej pedałem pomocy.\nNajlepszy Rower Górski Rocky Mountain “Growler” 20 $999.00 Kup teraz\nDostępny pakiet ram i komponentów, który znajduje się powyżej jego przedziału cenowego.\nNajlepsze Hybrydowe Rowery Marin lombard street 1 $499.00 Kup Teraz\nMocny podmiejskie aby, gdy youâ€™re iść na złamanie karku.\nZnajdź idealny rower-to tylko połowa równania. Tam też jest kilka ważnych rzeczy, które będą potrzebne. Nowy kask-to jest najważniejsze i należy go nosić zawsze podczas jazdy. Kaski posiadają termin ważności, więc lepiej być bezpiecznym niż żałować i kupić nowy, zamiast sięgać do starego, wiszące w garażu. Nowe kaski spełniają amerykańskie normy bezpieczeństwa, dlatego spróbuj je wszystkie i wybierz ten, który najlepiej pasuje do twojej głowy, do twojego stylu i budżetu. Im bardziej kochasz, tym więcej będziesz chciał nosić.\nJeszcze nie do końca gotowy wyglądać zawodnik “Tour de France”? Bez problemów. Istnieje wiele marek, które robią świetną odzież rowerową dla jeźdźców rekreacyjnych, na przykład, kolekcja Bike Style od Pearl Izumi. Jeśli pragną wyglądać jak profesjonalista, możemy tam też накроем. Rowerowy zestaw (mike ‘ a, odpowiednie miękkie lapel spodenki rowerowe, spodenki i skarpety) bardziej аэродинамичен i wygodne na rowerze, niż inna odzież sportowa. Materiał odprowadza pot i pomaga regulować temperaturę ciała; dopasowany krój zmniejsza natarcie; a miękkie siedzenie (zamsz) chroni wrażliwe obszary od drogowej wibracji. Koszulki są dostępne w wyścigowym lub zrelaksowany przekrój, a także w nieskończonych kolorach i wzorach.\nChociaż oferujemy rozpocząć swoją wycieczkę rowerową ze standardowych płaskich pedałów i butów sportowych, to w końcu można przejść na samochodową wycieczkę rowerową buty i бесклипсные pedału. To połączenie butów i pedałów bezpiecznie blokuje nogi na miejscu, zwiększając skuteczność pedałowania i prowadzenie roweru. Odpinanie czasami to nie taka prosta sprawa, dlatego koniecznie poćwiczyć w warunkach polowych, gdy poczujesz się komfortowo. Inne ważne przedmioty obejmują niektóre narzędzia (wahacze opon, mini-pompa, zapasowe rurki i narzędzie wielofunkcyjne) i butelkę lub dwie wody. Można również wybrać rowerowy komputer, który przyda się do śledzenia przebiegu i poruszania się po trasach.\nNajbardziej cenne narzędzie , format pliku hxs-1.2 profesjonalny klucz imbusowy Zestaw $23.95 Kup teraz Najbardziej odpowiedni rower narzędzie. Najbardziej uniwersalny pompa Dual Charger Floor Pump $70.00 Kup teraz\nPodwójna ilość do szybkiej inflacji.\nNajlepszy Zestaw Pędzli Z Pięciu Części Pro Brush Set $18.00 Kup teraz\nWtrącaj się w każdą szczelinę.\nNajlepsze Narzędzie Do Jasnych Części 1/4 Cala Napędu Klucz Dynamometryczny $24.87 Kup Teraz\nBardziej wytrzymałe części i większe bezpieczeństwo.\nSwoje pierwsze kilka podróży mogą być sztywne-twoje ciało dostosowuje się do stresu zupełnie nowej działalności. Ale jak wszystko w życiu, prawdziwy postęp osiąga się, gdy ćwiczysz go przez dłuższy czas. Pierwszy krok, aby zrobić jazdę nawykiem, musi być realistyczne. Nie spodziewaj się, że w magiczny sposób staniesz się poranną człowiekiem tylko dlatego, że masz nowy rower, lub planujesz przejechać 100 km za wcześnie. Zacznij od małych i rozwijać stamtąd. Niezależnie od tego, kiedy zdecydujesz się jechać, ułożyć własny zestaw, napełnić butelki i dopompuj opony przed czasem. Przygotowanie i rozwiązanie wsiąść na rower czasami najtrudniejsza część-mała wstępne przygotowanie zapobiega usprawiedliwienia od tego, aby stanąć na drodze.\nInscenizacja cel długoterminowy-świetny sposób, aby pozostać zaangażowanym i śledzić swoje postępy. Można starać się jeździć określoną liczbę dni w tygodniu lub sprawdzić lokalną charytatywną wycieczkę, gran fondo, lub stworzyć swój własny długoterminowy cel przebiegu. Bądź bezpieczny\nWspominaliśmy już, jak ważne jest, aby nosić kask podczas jazdy, ale jest coś więcej, aby zachować bezpieczeństwo na rowerze, niż tylko chronić swoją głowę, zwłaszcza podczas globalnej pandemii. Niedawno zostały zaktualizowane wytyczne CDC, które polecają ” nosić tkaniny powłoki do twarzy w miejscach publicznych, gdzie trudno zachować inne środki społecznego dystansowania. Gdy jedziesz sam, zawsze noś ze sobą podstawowe narzędzie wielofunkcyjne, formularz dowodu tożsamości, pieniądze (dolary można użyć również jako but do opon) i telefon na wypadek sytuacji awaryjnej. Jak by nie było przykro to przyznać, czasami nie wszystko podróży idą tak, jak planowano-nie оказывайтесь застрявшими na poboczu drogi po wypadku lub z niemożliwa do zatwierdzenia mechanicznej maszyny bez pomocy.\nZawsze przestrzegać lokalnych przepisów ruchu drogowego podczas jazdy to zawiera pełną przystanek na wszystkich znakach stop i czerwonych światłach (nawet w czasie podróży), a także stosowanie odpowiednich ręcznych sygnałów przy zmianie pasa ruchu lub skrętu. Poza tym, nie myśl, że maszyna, która idzie za tobą, wiesz, że jesteś tam tylko dlatego, że jesteś na ich pasku. Im więcej wiesz swoje otoczenie, tym więcej można przewidzieć wszelkie kierowcy, nie zwracające uwagi lub zagrożenia na drodze.\nWyposażone w system wykrywania awarii i Pom liniowej.\nCechy architektury MIPS powłoki i nowy ulepszony system wentylacji.\nCechy spin (koszenie uszczelki wewnątrz) uszczelka, aby zmniejszyć konsekwencje w razie wypadku.\nCechy WaveCel€technologyâ”składany błony komórkowej, że wkładki wewnątrz kasku.\nGdy spędzasz coraz więcej czasu w siodle, dowiesz się więcej o swoim osobistym stylu jazdy i preferencji. Może lubisz jeździć неконкурентно z grupą lub wolą udać się w pojedyncze przygody. Być może okaże się, że pragną uczestniczyć w wyścigach lub po prostu używasz swój rower, aby jeździć do pracy każdego dnia. Istnieją niezliczone sposoby jeździć i cieszyć się jazdą-po prostu trzeba trochę prób i błędów, aby znaleźć swój. W końcu, można również stwierdzić, że twój typ budowy ciała i talenty w naturalny sposób nadają się do określonego typu jazdy. Jeśli okaże się, że wspinać się w górę szybciej niż twoi znajomi, wspinaczka może stać się twoim filiżance herbaty. Czy można wyrwać się na “wyścig” na mieście podczas pobytu w czwartek wieczorem, sprint, prawdopodobnie twoja mocna strona. Być wszechstronnie rozwiniętym na rowerze-to jest zawsze celem, ale rozwijać swoje mocne strony (lub to, co ci się najbardziej podoba) – to najpewniejszy sposób, aby zachować przyjemność z jazdy na rowerze. Ponadto, jest to część sportu profesjonalnych rowerzystów, jak zwykle specjalizują się w jednym stylu, czy to sprint, wspinaczka lub próbę czasu.\nMasz coś do powiedzenia o tym, aby odnaleźć wewnętrzną motywację regularnie jeździć konno, ale czasami małe dodatnie ciśnienie ze strony rówieśników przechodzi długą drogę. Jazda na rowerze jest wyjątkowy zarówno indywidualnych, jak i grupowych sportu. Można oczywiście jeździć i osiągnąć cele w pojedynkę, ale jak tylko społeczne dystansu do wykonania, jazda z grupą może zrobić to fizycznie łatwiej (można opóźnić siebie dla mniejszego oporu wietrze) i bardziej motywującym. W wielu miastach istnieją rowerowe grupy, które organizują grupowe wyjazdy bez lądowania, przeznaczone do szkolenia początkujących rowerzystów grupowej etykiety i pokazy lokalnych tras. Grupy te są zwykle związane z trasami rowerowymi sklepów, więc poproś pracowników kalendarz podróży lub zasoby, aby dowiedzieć się więcej. Szybko okaże się, że jazda na rowerze-to jest niesamowite, społeczny i wspierający sport. Cotygodniowe podróże grupowe mogą przyciągnąć do odpowiedzialności i daje dodatkowy impuls niezbędny do tego, aby przerzucić nogę przez siodło, gdy brakuje motywacji. Wielu ludzi w tych zorganizowanych podróży mają porady z wieloletniego doświadczenia, które są bardziej niż gotowi podzielić się-patrzeć, uczyć się i zadawać pytania. Michael Нистром – niezależny pisarz Michael Нистром-dwukrotny finiszer IRONMAN i były redaktor dziennika usługi Active Network, Muscle &Performance and Oxygen.


Jak rozpoznać u kogoś alkoholizm? - Z branży i nie tylko\nHome Zdrowie Jak rozpoznać u kogoś alkoholizm?\nupdated on 20 października 2021 20 maja 2021 Zdrowie\nJak rozpoznać u kogoś alkoholizm?\nAlkoholizm zaczyna się niepozornie. Na początku występuje przyjemne picie towarzyskie lub lampka wina przed zaśnięciem, a później leczenie alkoholizmu i trudny okres trzeźwienia. Aby uniknąć odwyku alkoholowego i wszystkich jego konsekwencji, lepiej wcześnie rozpoznać charakterystyczne sygnały. Dane statystyczne wskazują, że przeciętny Polak spożywa rocznie 10,3 litra czystego alkoholu. Dotyczy to nie tylko osób, które wpadły już w sidła nałogów, ale również tych, które znajdują się na prostej drodze do uzależnienia.\nKim są weekendowi alkoholicy?\nWiele osób nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, że jest im potrzebna terapia uzależnień od alkoholu. Wpływ mają na to powszechne w społeczeństwie stereotypy. Alkoholik wciąż kojarzy nam się z zaniedbaną osobą, która nie ma już ani domu, ani pracy. Z kolei utajeni alkoholicy wciąż funkcjonują sprawnie w społeczeństwie, jednak wielkim kosztem. Wciąż starają się, by nikt nie zauważył problemu, co może dodatkowo napędzać nałóg. Kiedy zaczyna się problem z nadużywaniem alkoholu? Specjaliści z ośrodka dla osób uzależnionych od alkoholu przyznają, że lampka ostrzegawcza powinna się pojawić wtedy, gdy trunek staje się remedium na problemy. Pozwala nam się zrelaksować, zmniejszyć nieśmiałość w towarzystwie czy poradzić sobie z trudnościami życiowymi. Alkohol staje się rozwiązaniem wszystkich tych bolączek. Pozwala spojrzeć na świat przez różowe okulary, zapomnieć o kłopotach, daje poczucie ulgi.\nesperal Poznań https://www.facebook.com/odoklinikapoznan\nośrodki do walki z uzależnieniami https://wyspasozo.pl/galeria\nMając pozornie wszystko pod kontrolą, bardzo łatwo ją stracić. Jakie sygnały świadczą o uzależnieniu i przekroczeniu pewnej granicy? Po pierwsze to częstsze, nieplanowane sięganie po alkohol. Nadmierne jego spożywanie i nieumiejętność zatrzymania się w odpowiednim momencie, mimo składania sobie takich obietnic. Wiele osób udaje się na imprezę, obiecując sobie, że skończą pić po dwóch kieliszkach lub trzech piwach. W rzeczywistości piją do nieprzytomności, tracąc zupełnie kontrolę nas sobą.\nJakie są objawy nadużywania alkoholu?\nO postępującym alkoholizmie świadczy wiele sygnałów, które początkowo są lekceważone. Są one jednak kluczowe i odpowiednio wcześnie uświadomione, dają szansę uniknięcia uzależnienia. Jak zatem uświadomić sobie, że to, co się dzieje jest już problemem? Wiele osób zaprzecza problemowi, umniejszając jego znaczeniu lub w ogóle nie dostrzegając związku między piciem, a swoim zachowaniem. Jeśli po spożyciu alkoholu, stajesz się agresywny lub doznajesz fizycznych uszczerbków na zdrowiu, to prawdopodobnie masz problem z piciem. Kolejnym sygnałem ostrzegawczym jest wyszukiwaniem wymówek, by się napić lub usprawiedliwień picia. Każda okazja jest przecież dobra, by się napić. Będzie to zatem wysoka temperatura, by się schłodzić lub niespodziewane spotkanie ze znajomym, z którym trzeba było napić się kieliszek wódki. Osoby, które mają problem z alkoholem nie potrafią skończyć z piciem, mimo podejmowanych prób. Obiecują sobie zatem, kiedy skończą. Podejmują próby abstynencji lub wcześniejszego wyjścia z imprezy. Niestety próby takie kończą się porażką. A upragnione uczucie ulgi może przynieść wyłącznie kolejna dawka etanolu. Poważnym sygnałem ostrzegawczym są również próby zatajania picia przed bliskimi. Wiele osób uzależnionych kłamie, że wcale nie piło lub podaje mniejszą ilość wypitego alkoholu. Fakt ukrywania picia to sygnał utraty kontroli. Pierwszym objawem alkoholizmu jest również picie alkoholu na odwagę. Wiele osób wspiera się tym przed pierwszą rozmową kwalifikacyjną, spotkaniem z nieznajomymi czy wystąpieniami publicznymi. Utrwalenie takiego schematu postępowania jest bardzo groźne. Oprócz rozluźniania się alkoholem w sytuacjach stresowych, można w ten sam sposób szukać ukojenia po ciężkim dniu w pracy. Wiele osób tłumaczy swoje picie rozluźniającym działaniem drinków. To jeden z bardziej powszechnych mitów na temat alkoholu. Ośrodki leczenia uzależnień alkoholowych są jednak pełne pacjentów, którzy właśnie w ten sposób zapewniali sobie chwilę relaksu. Kolejnym sygnałem ostrzegawczym jest przeświadczenie, że bez alkoholu nie ma dobrej zabawy. Alkohol pełni też zwykle wtedy formę rozluźniacza. Zapewnia większe poczucie swobody i niweluje nieśmiałość. Może to być początek tzw. alkoholizmu weekendowego. Problematyczne jest także zaniedbywanie obowiązków zawodowych czy rodzinnych. Zwykle jednak pojawia się to w głębszych fazach uzależnienia. Chory przedkłada wszystkie aktywności nad picie. Wtedy uzależnienie jest silnie zauważalne, ponieważ uzależniony zaczyna opuszczać pracę, zaniedbuje dzieci, żonę czy męża. Jego alkoholizm staje się widoczny dla społeczeństwa.\nPodsumowując, uzależnienie od alkoholu jest chorobą, którą można leczyć. Kluczowym krokiem jest uświadomienie sobie problemu i zgłoszenie się do ośrodka leczenia alkoholizmu lub psychoterapeuty uzależnień. Dużym wsparciem są także grupy samopomocowe. Objawy są specyficzne dla fazy uzależnienia. Rozróżniamy ich aż cztery. Warto również pamiętać, że nieleczone uzależnienie prowadzi do śmierci.\nPrevious Article Czy warto kupić nosidełko dla dziecka?\nNext Article Jak leczyć uzależnienie od hazardu?\nupdated on 26 lipca 2021 25 czerwca 2021 Zdrowie\nupdated on 10 czerwca 2020 9 kwietnia 2019 Zdrowie\nJak wybrać klinikę rehabilitacyjną?\nupdated on 29 listopada 2021 25 kwietnia 2019 Uroda Zdrowie\nMocne zęby na długo: jak wygląda zabieg wszczepiania implantów zębowych?\nJak zostać przewodnikiem?\nNa czym polega zawód headhuntera?\n© Copyright 2022 Z branży i nie tylko. All Rights Reserved. Hello Fashion | Developed By Blossom Themes. Powered by WordPress.


rumiankowa maseczka do twarzy - wszystko na temat rumiankowa maseczka do twarzy w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : rumiankowa maseczka do twarzy (2)\nTonizująca maseczka do twarzy\nPodczas codziennych zabiegów pielęgnacyjnych skóry nie zapomnij o jej tonizowaniu. Dzięki temu pory zostaną skutecznie oczyszczone oraz pozamykane. Już dziś przygotuj w domu maseczkę tonizującą i ciesz się gładką oraz nawilżoną skórą! Tonizująca maseczka do twarzySkładniki:- dwa białka jajka - 3 dojrzałe truskawki - 2 łyżki…\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia rumiankowa maseczka do twarzy. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku rumiankowa maseczka do twarzy) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem rumiankowa maseczka do twarzy posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania rumiankowa maseczka do twarzy jesteśmy w stanie zaprezentować Ci rumiankowa maseczka do twarzy materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 27.08.2012 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 06.08.2012. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania rumiankowa maseczka do twarzy ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu rumiankowa maseczka do twarzy.


CB Polska Strona Główna » Społeczność KF » NEWS'Y » EKSPEDYCJE Poprzedni temat «» Następny temat\nMoje małe ekspedycje SOTA\nWysłany: 18 Kwi 2015 07:50 Moje małe ekspedycje SOTA\nJest chęć wybrania się w góry z radiem, z racji wyprawy rodzinnej i niepewnej pogody niema pewności gdzie się dokładnie wybiorę,plan jest na Kiczory lub Ochodzita\nAktywacje przeprowadzę wyłącznie na paśmie 2 m , przewidywany czas aktywacji to około 11 czasu lokalnego.\n[ Dodano: 19 Kwi 2015 08:49 ]\nFotorelacja z aktywacji SP/BZ 036 Kiczory\n[ Dodano: 02 Maj 2015 08:00 ]\nParę fotek z dzisiejszej wyprawy na Ostry Nydecki (nazwa odpowiada podejściu na szczyt, ), decyzja o wyjeździe podjęta w 10 minut.\nA zapomniał bym dodać na jutro planuję aktywację góry Klimczok, jak co zapraszam do łaczności\n[ Dodano: 03 Maj 2015 08:21 ]\nFotorelacja z Klimczoka.\nI maszt z kijków\nWysłany: 03 Maj 2015 08:32\nWysłany: 03 Maj 2015 10:43\njero, dzięki za łączność. Nie sądziłem, że dolecę z ręczniaka i mobilówki tak daleko\nTomek, o co chodzi z tymi roślinkami otoczonymi kamieniami z nazwami szczytów Pierwszy raz coś takiego widzę.\nza maszt. McGywer może się od ciebie uczyć\nWysłany: 04 Maj 2015 07:58\nDarek ciężko było znak wyłapać, ale potem poszło.zrobiłem 24 QSO, w tym cztery S2S.rozłożyłem się troszkę z boku, bo ludi było dużo, ale aktywacja udana, pod względem pogody i łaczności. Tylko tak dalej.\nTe kamyki to ludzie przynoszą z różnych szczytów i tam składaja, a chatka też jest w dechę, każdy może tam coś zostawić , byle by nie robić syfu, w szoku byłem jak tam w środku elegancko i czysto.\nA co do anteny to trza se radzić jak się zapomina wędki u kolegi w aucie.\nSą plany pojechac w twoje rejony,ale na razie nic nie obiecuję.\nCB Polska Strona Główna » Społeczność KF » NEWS'Y » EKSPEDYCJE


Polsko-Amerykańska Fundacja Upamiętnienia Obozów Jenieckich w Szubinie - Francuska wystawa regionalna w Oflagu XXI B w Szubinie w sierpniu 1942 roku\nFrancuska wystawa regionalna w Oflagu XXI B w Szubinie w sierpniu 1942 roku\nSierpień 1942 roku w Szubinie był ciepły i słoneczny. Podobnie jak aura pogodne były również nastroje francuskich jeńców wojennych w Oflagu XXI B. Z niecierpliwością i podekscytowaniem oczekiwano na inaugurację wystawy regionalnej mającej prezentować regiony Francji, z których pochodzili jeńcy wojenni.\nPrzygotowania do imprezy trwały już od dłuższego czasu. Od tygodni, a nawet miesięcy około setki jeńców przygotowywało artefakty i dekoracje na ekspozycję regionalną, na której każdy region miał mieć swoje stoisko. Z ogromnym pietyzmem odtwarzano również tradycyjne stroje francuskie. Jeńcy mieli wystąpić podczas dni regionalnych nie tylko w strojach męskich, ale również w dużo trudniejszych do wykonania strojach damskich. Najprawdopodobniej zadanie to ułatwił fakt, że jeńcy mogli mieć dostęp do warsztatu krawieckiego, który funkcjonował na terenie obozu jeszcze w czasach przedwojennego Zakładu Wychowawczego. Kompletowano słomiane espadryle, berety, kapelusze, dobierano kolorowe wstążki, szyto barwne spódnice i kaftany, jak również koronkowe i haftowane nakrycia głowy, fartuchy i gorsety. Trwały próby tradycyjnych tańców i pieśni francuskich. Organizacja takich wydarzeń miała nie tylko funkcję rozrywkową. Zajęcia sportowe, kulturalne, edukacyjne i rozrywkowe miały na celu przeciwdziałanie skutkom monotonii życia obozowego. Odwracały uwagę więźniów od przejmującej tęsknoty za krajem i rodziną. Poprzez współpracę tworzyły i wzmacniały też więzi w obozowej rodzinie.\n15 sierpnia o godzinie 14:00 niemiecki major Anschutz oficjalnie otworzył wystawę regionalną. Godzinę później na obozowym boisku sportowym rozpoczęło się święto Bretanii. Jeńcy przebrani w tradycyjne stroje odtańczyli gawota – starofrancuski taniec ludowy i derobée czyli typowy bretoński taniec korowodowy. Na wystawie zaprezentowali temat morski związany z rybołówstwem. Wykonali też modele statków i łodzi. Nie mogło zabraknąć również pamiątkowej sesji fotograficznej.\nStoisko Bretanii na ekspozycji regionalnej.\nKolejny dzień należał do Prowansji, która oprócz śpiewów i szczególnie podziwianych tradycyjnych tańców w kole zorganizowała również grę w bule.\nWe wtorek 18 sierpnia zaprezentowały się wspólnie Burgundia i Normandia. Niestety wieczorem podczas kolacji pośród ogólnego rozluźnienia i rozmów o występach do jeńców doszły też niepokojące wieści o zbliżającym się przeniesieniu ich do kilku innych obozów. Tego dnia porucznik René Millet zapisał w swoim pamiętniku: „Katastrofa! Tak dobrze przyzwyczailiśmy się do życia w Szubinie, że nie prosilibyśmy o nic innego, jak tylko pozostać tu do końca niewoli...”.\nTradycyjne tańce podczas dnia Bretanii.\nNastroje w obozie poprawiło zapewne czwartkowe widowisko wspólne dla kilku regionów. Przygotowania zaczęły się wczesnym popołudniem. Najwięcej pracy było z tymi jeńcami , którzy przebrani byli za kobiety. Kolejno nie tylko ubierali się, ale trafiali też w ręce innych jeńców pełniących role makijażystów i fryzjerów. Główną atrakcją był barwny korowód imitujący regionalne wesele, który otwierało trzech jeńców grających na lirze korbowej, skrzypcach i klarnecie. Za nimi w tańcu podążały po cztery pary jeńców w kostiumach damskich i męskich reprezentujące region Limousin, Owernię i Berry. Najliczniej reprezentowaną grupą byli Gaskończycy, których wystąpiło około trzydziestu. Dużo wysiłku włożono w przygotowanie jeńca przebranego za pannę młodą. Efekt był wspaniały. Panna młoda, wysoka, szczupła, w jasnoróżowej sukni (białego materiału nie udało się zorganizować), która jeszcze dodatkowo ją wyszczuplała, na głowie miała typowy dla regionu Limousin szeroki czepiec świąteczny. Nosiła też efektowny haftowany biały szal. Zabawa mieszała się jednak z przygotowaniami do wyjazdu. Tego dnia jeńcy dowiedzieli się o przydziałach do nowych obozów. Najbardziej pożądanym kierunkiem, zapewne z racji swojej bliskości do Francji, był Oflag V A Weinsberg. Najmniej zadowoleni byli Ci, którzy mieli trafić do Oflagu II B Arnswalde (Choszczno) – ta destynacja zaledwie w niewielkim stopniu przybliżała ich do ojczyzny. Jeńcy zajęli się przeglądaniem skumulowanego przez ostatnie miesiące dobytku, pakowaniem, wysyłaniem paczek z częścią rzeczy do Francji. Obawy mieszały się z nadzieją na przeniesienie do obozów znajdujących się bliżej wytęsknionego kraju.\nW sobotę 22 sierpnia prezentowali się Baskowie. Młodzi, dobrze zbudowani mężczyźni tańczyli z lekkością, gracją, ale i ogromną wprawą. Akompaniowała im orkiestra złożona z akordeonu, saksofonu, fletu, dwóch par skrzypiec, trąbki, bębna baskijskiego, tamburynu i kastanietów. Tańce Basków przywodziły jeńcom na myśl iście diabelskie popisy. Występ był ogromnym sukcesem.\nW niedzielę region Nord wyróżnił się defiladą prezentującą nie tylko muzyków i tancerzy, ale również gimnastyków, przebierańców, grupę myśliwską i świetnie prowadzony chór. Tego dnia wystawa regionów, która zapewne na długo, jeśli nie na zawsze zapadła w pamięci francuskich oficerów, została zakończona Było to ostatnie tak duże i radosne wspólne dla nich wszystkich wydarzenie. Pięć dni później, w piątek 28 sierpnia 1942 roku rozpoczęły się relokacje więźniów Oflagu XXI B w Szubinie do co najmniej 7 różnych oflagów usytuowanych poza XXI okręgiem wojskowym.\nGrupa jeńców na pamiątkowej fotografii z dnia Bretanii.\n• Fragmenty dziennika porucznika René Millet / ze zbiorów Polsko-Amerykańskiej Fundacji Upamiętnienia Obozów Jenieckich w Szubinie\n• Seria zdjęć z dnia Bretanii w Oflagu XXI B w Szubinie wykonanych 15 sierpnia 1942 roku / ze zbiorów Polsko-Amerykańskiej Fundacji Upamiętnienia Obozów Jenieckich w Szubinie