rozwiazanie bagazowe dla twojego motocykla\nKufry, tankbagi, czy sakwy? Które rozwiązanie bagażowe pasuje do konkretnego typu motocykla?\nBardzo ważne jest, aby dobrać odpowiedni bagaż do stylu jazdy, a co za tym idzie do typu motocykla jaki posiadamy. Niektóre rozwiązania bagażowe, po prostu przy niektórych motocyklach kompletnie się nie sprawdzą, a nawet mogą wyglądać komicznie, nie wspominając o trudności w montażu. Nierzadko widywaliśmy przypadki, w których rozwiązanie bagażowe było kompletnie nietrafione.\nTo zainspirowało nas do stworzenia tego krótkiego poradnika i mamy szczerą nadzieję, że pomoże Ci w podjęciu decyzji.\nOmówimy 5 typów bagażu, do 5 typów motocykli:\nKufry aluminiowe - dla typu Adventure\nKufry plastikowe - do motocykli Turystyczno - Szosowych\nSakwy z materiałów miękkich, czyli najlepsza opcja dla Naked\nTankBagi - rozwiązanie dla Sportowców\nSkórzane sakwy - gdy chcemy zachować styl przy Chopperach, lub Cruiserach\nPodkreślimy również wady i zalety takich rozwiązań oraz wytłumaczymy dlaczego taki rodzaj bagażu pasuje do konkretnych rodzajów motocykli.\nBagaż do motocykli Adventure - Aluminiowe Skrzynie\nNajprawdopodobniej potrzebujemy czegoś co jest pojemne, wytrzymałe i łatwe w konserwacji, a przynajmniej mimo uszkodzeń kosmetycznych dalej prezentuje się dobrze. Korzystając z motocykli Adventure bierzemy pod uwagę dalekie trasy z możliwością zjechania z asfaltu. Idealnym rozwiązaniem będą tutaj Aluminiowe kufry, które reprezentują się właśnie najwyższą pojemnością i wytrzymałością na uszkodzenia. Przy kompletnym pakiecie takich skrzyń mamy pewność, że pomieścimy w nich wszystko co jest niezbędne. Nie trzeba się również martwić o uszkodzenie naszych rzeczy. Takie kufry zapewnią świetną ochronę.\nIch dodatkową zaletą jest działanie niczym Crashbar, lub Gmol.\nAdventury zwykle są gotowe na większe obciążenie, a ich maksymalna ładowność jest wyższa od innych typów. Dlatego naszym zdaniem aluminiowe skrzynie mimo swojej wagi doskonale się tutaj sprawdzą.\nMotocykle turystyczne również mogą zdać egzamin w przypadku takiego rozwiązania bagażowego, jednak ze względu na kilka delikatnych różnic, mamy w tym przypadku do zaproponowania coś innego.\nMontaż bez odpowiednich narzędzi może tutaj sprawić problemy, zwłaszcza jeśli ze względów bezpieczeństwa zależy nam na zamocowaniu ich do motocykla na stałe.\nJeśli ktoś nie ma w tej kwestii doświadczenia, to gorąco polecamy skorzystać z usług zaufanego serwisu motocyklowego.\nJeśli jednak komuś bardzo zależy na samodzielności to niech tylko weźmie pod uwagę, że odpowiedni dobór stelażu na kufry jest bardzo ważny.\nKufry z tworzywa sztucznego dla Turystyków\nTen typ motocykla również jest przeznaczony do dalekich tras, jednak mniej do zjeżdżania z asfaltu.\nOznacza to dla nas mniej kurzu, mniej zabrudzeń, zarysowań i uszkodzeń. Można więc rozważyć kufry plastikowe. Zdecydowanie lżejsze rozwiązanie niż aluminiowe. Również w kompletnym pakiecie można pomieścić naprawdę dużo i nie odczujemy tak wzrostu masy, jak w przypadku kufrów aluminiowych.\nTa opcja jest również dostępna w bardziej przystępnej cenie.\nDobre skrzynie dodadzą charakteru pojazdowi, a kierowca na szosie sprawi wrażenie gotowego na wszystko.\nMimo to uczulamy na dobieranie takich kufrów, od sprawdzonych producentów, którzy korzystają z materiałów wysokiej jakości.\nTanie propozycje kufrów plastikowych mogą pod wpływem wibracji popękać, lub wyblaknąć przez promienie UV, a co za tym idzie nie będą się prezentować.\nW naszym asortymencie znajdziesz tylko producentów i produkty wysokiej jakości, na których się nie zawiedziesz.\nOstatnią rzeczą w kwestii wytrzymałości plastikowych kufrów - w przypadku niepowodzenia na trasie, nie należy się spodziewać dobrej amortyzacji, gdyż nie są z tak trwałego materiału jak Aluminium. Jednak naszym zdaniem, cena w tym przypadku rekompensuje takie minusy.\nDla motocykli typu Naked - Sakwy, lub "miękkie kufry centralne"\nWedług nas do motocykli typu Naked należy dobrać takie rozwiązanie bagażowe, które nie naruszy agresywnego wyglądu maszyny, a do tego maksymalnie ograniczy wzrost masy rumaka.\nNie zakładamy, że tym typem motocykla będziemy przewozić duże bagaże. Widuje się czasami Nakedy z plastikowymi kuframi, jednak uważamy, że o wiele bardziej pasują im boczne sakwy, lub centralne miękkie kufry, czyli te z elastycznych materiałów.\nTakie rozwiązanie może podkreślić charakter maszyny. Z plusów jeszcze warto wymienić możliwość łatwego montażu i demontażu. Oznacza to, że takie sakwy można zabrać ze sobą, a motocykl zostawić na parkingu. Ceny również w porównaniu do wyżej wymienionych kufrów są dużo przystępniejsze.\nMotocykle sportowe - TankBag\nJakie rozwiązanie bagażowe wybrać do typu motocykla, którego jedynym bagażem powinien być kierowca? Fakt jest taki, że koncepcja motocykli sportowych z bagażem, jest dosyć rzadkim widokiem. Oczywiście, rozumiemy że sytuacje są różne. Może być tak, że sportem też musimy coś przewieźć.\nNaszym zdaniem - TankBag, który mocujemy do zbiornika paliwa. Zdecydowanie najbardziej subtelne rozwiązanie bagażowe. Lekkie, nie drogie i nie rzucające się w oczy. Montaż jest prosty i podobnie jak w przypadku sakw do nakedów, można spokojnie zabrać go ze sobą jeśli zajdzie taka potrzeba. Najważniejsze, że dobrze dobrany tankbag nie stępi tym potworom pazurów, ani nie powinien wpłynąć na środek ciężkości maszyny. Nawet przy maksymalnym załadowaniu, nie powinien bardzo przeszkadzać przy manewrowaniu pojazdem.\nJeśli z jakiegoś powodu potrzebujemy przewozić jeszcze więcej... ciekawą opcją może okazać się dodatkowy plecak.\nDla Choppera, lub Cruisera - Skórzane sakwy bagażowe\nPodobnie jak w przypadku nakedów, do tego typu motocykla powinniśmy dobrać coś co po prostu nie pozbawi go swojego charakteru - wolnych jeźdźców. Ba według nas skóra może nawet dodać stylu. W tych sakwach zwykle mieści się całkiem sporo i wagowo również takie rozwiązanie nie przeraża.\nMusimy niestety mieć na uwadze, że o skórę trzeba będzie dbać, aby całość dobrze się prezentowała. W tym przypadku może być najtrudniej, ale czego się nie robi dla zachowania stylu.\nNależy również uważać tu na wodę gdyż przeważnie te sakwy nie są do końca wodoodporne. Przy zamontowaniu takiego bagażu, zwykle trzeba popisać się kreatywnością, ponieważ przeważnie są one uniwersalne i rzadko spotyka się dedykowane do konkretnego motocykla.\nPlanując zakup rozwiązania bagażowego, trzeba pogodzić się z przeznaczeniem naszego motocykla. Musimy wziąć pod uwagę więcej kwestii takich jak - Wygląd i styl maszyny oraz bezpieczeństwo. Należy pamiętać, że decydując się na kufry z tyłu pojazdu, naruszamy jego środek ciężkości. Nawet przy prędkościach między 60, a 100km/h przednie koło może poderwać się do góry. Większa masa to również dłuższa droga hamowania i zwykle gorsza zwrotność. Trzeba zwracać uwagę na maksymalną ładowność naszego motocykla, aby zminimalizować ryzyko niepowodzenia na drodze.\nMamy nadzieję, że nasz artykuł pomoże Ci w wyborze najlepszego rozwiązania.\nPamiętaj, że w naszym sklepie możesz znaleźć wiele propozycji od sprawdzonych producentów.\nJeśli nie udało Ci się odszukać właściwego rozwiązania bagażowego, to zapraszamy do kontaktu - 519464646\nNasz zespół znajdzie to czego szukasz


Prokuratura odwołuje się od wyroku dla sprawcy wypadku w Kamieniu Pomorskim - RMF 24\nProkuratura odwołuje się od wyroku dla sprawcy wypadku w Kamieniu Pomorskim\nCzwartek, 18 grudnia 2014 (10:20)\nJest apelacja prokuratury od wyroku dla sprawcy tragicznego wypadku z Kamienia Pomorskiego, który w nowy rok po pijanemu zabił sześć osób. Prokurator chce, aby Mateusz S. został skazany za umyślne spowodowanie katastrofy w ruchu lądowym. Pod koniec października Mateusz S. został skazany na 12,5 roku więzienia za nieumyślne spowodowanie katastrofy w ruchu lądowym. Dożywotnio stracił też prawo jazdy. Mateusz S. w chwili wypadku był pijany i po użyciu narkotyków.\nMateusz S. podczas procesu / Marcin Bielecki /PAP\nJest wyrok dla sprawcy wypadku w Kamieniu Pomorskim\nUmyślnie naruszył przepisy ruchu drogowego, ale jak stwierdził sędzia Artur Karnacewicz, nie można mówić o umyślnym spowodowaniu wypadku. Oskarżony wielokrotnie podkreślał, że nie chciał spowodować wypadku i wjechać w ludzi. Gdyby oskarżony miał zakładać skutki wypadku, mielibyśmy do czynienia z zabójstwem - uzasadniał sędzia.\nNa korzyść oskarżonego przemówiła jego postawa podczas procesu i młody wiek. Mateusz S. przez większość procesu odmawiał różaniec. Kilkakrotnie łamiącym się głosem przepraszał rodziny ofiar.\nWiele osób mogło się znaleźć na miejscu oskarżonego. Trzeba sobie odpowiedzieć na pytanie ile osób wsiadło do samochodu dzień po imprezie, po jakiś urodzinach, nie będąc pewnym swojej sprawności psychomotorycznej. Oskarżony mówił, że nie wiedział, że jest pijany. Trzeba sobie uświadomić, że taka pomyłka w ocenie sytuacji drogowej mogła dotknąć każdego, a efekty mogą być równie opłakane. Jak niewiele dzieli każdego od tego, żeby się znaleźć na miejscu oskarżonego? - mówił sędzia.\nZginęło pięcioro dorosłych i dziecko\nW Nowy Rok kierowany przez Mateusza S. samochód wypadł z drogi i wjechał w grupę ludzi. Zginęło pięć dorosłych osób i dziecko. Dwoje kolejnych dzieci trafiło do szpitala. Chłopiec, który w wypadku stracił rodziców, był w stanie ciężkim i wymagał opieki na oddziale intensywnej terapii, stan zdrowia dziewczynki był lepszy. Dzieci opuściły szpital na przełomie stycznia i lutego.\nZdaniem biegłych, w chwili spowodowania wypadku S. był po użyciu środków psychoaktywnych - marihuany i amfetaminy. Mężczyzna był też pijany - według aktu oskarżenia, miał we krwi 2,15 promila alkoholu.\nProkurator chciała 15 lat więzienia\nW swojej mowie końcowej prokurator Bożena Krzyżanowska domagała się wymierzenia Mateuszowi S. maksymalnej kary, czyli 15 więzienia, "za czyn polegający na umyślnym spowodowaniu katastrofy drogowej w stanie nietrzeźwości, po użyciu środków odurzających, której następstwa objęły dziewięć osób". Chciała także orzeczenia wobec S. dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym.\nNie zachodzi żaden wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami, który uzasadniałby odstąpienie od orzeczenia wobec oskarżonego kary właśnie w takim wymiarze - podkreślała Krzyżanowska.\nJak mówiła, wniosek o karę jest "dolegliwy, ale sprawiedliwy", i ma być ostrzeżeniem dla kierowców, którzy wyjeżdżają na drogi po spożyciu alkoholu albo po użyciu narkotyków.\nTagi:Tragiczny wypadek w Kamieniu Pomorskim


bozena62 (2014-02-11 19:02:10)\nHerbata Loyd jest idealna na cztery pory roku. Chciałabym wygrać kalendarz z panią Justyną bo jest bardzo ładny, taki apetyczny. Kolory bardzo przyjemne, ujęcia ciekawe i gdyby wisiał u mnie na ścianie wprawiałby mnie zawsze w dobry nastrój.\nSosenka (2014-02-11 17:30:06)\nLoyd przez cały rok\nHerbata Loyd jest idealna na pogaduchy z psiapsiółką każdego dnia. Kalendarz z Justyną Steczkowską na 2014 rok byłby dla mnie bardzo miłym prezentem. Ozdobi ścianę, wskaże konkretną datę i będzie podziwianym przez gości elementem. Elementem domu, kuchni konkretnie, ponieważ to tu herbata smakuje najlepiej i przy pogaduchach wszyscy czują się świetnie.\nTorebkaa12 (2014-02-11 17:04:30)\nHerbata Loyd jest idealna na... H - huśtawkę nastrojów o tej porze roku E - ekscytujący wieczór z ksiazkowym thrillerem R - rodzinny obiad w gronie najbliższych B - beztroski weekend z dala od pracy A - aktywny, poranny spacer pobudzający do życia T - trudną rozmowę z szefem w sprawie podwyżki A - aromatyczny poranek z drugą połówką L - letnie upały na słonecznej plaży O - oczyszczenie organizmu pomocne w odchydzaniu Y - yyy... orzeźwienie po udanej imprezce D - dzień pełen wrażeń Chciałabym wygrać kalendarz z Justyną ponieważ byłby wspaniałym wypełnieniem mojej ściany w kuchni. Jest świetny, gdyż przedstawia to, co w Herbacie Loyd najcenniejsze, czyli owocowy raj dla podniebienia, a Justyna cudownie i zachecająco je wszystkie prezentuje. Dlatego marzy mi się taki piękny kalandarz, dzięki któremu każdego miesiąca i każdego dnia, będę miała przed oczami zaproszenie od tej wspaniałej piosenkarki, do wypicia wyśmienitej i aromatycznej herbaty i, z któregoż to zaproszenia jak najbardziej skorzystam:)\nkrysiachmura@interia.pl (2014-02-11 17:03:11)\nHerbata Loyd jest smaczna o każdej porze dnia i o każdej porze roku. Chciałabym wygrać kalendarz z naszą Justyną Steczkowską gdyż miło byłoby popatrzeć czy zerknąć okiem na piękną kobietę i niestety przemijający czas.\ncytrynkowa (2014-02-10 14:16:26)\nHerbata Loyd jest idealna przyjaciółce na ramieniu się wypłakuję, gdy z babcią jej imieniny świętuję, gdy z męzem film ogladamy i gdy gram z córką w warcaby. Herbata Loyd w każdym momencie ona ma naprawde wzięcie. Bo Loyd najlepszą jest, była i bedzie. Taki kalendarz to nielada gradka, na pewno zazdrościła by mi go sąsiadka, i listonoszka by zazdrosna była, bo fanką pani Justyna kiedyś była. Moja mama by go podziwiała i też by taki mieć chciała. A tesciowa by się herbatą zadławiła jakby go tylko zobaczyła. Dlatego o ten kalendarz proszę, nim swoje morale podniosę\ncytrynkowa (2014-02-10 14:06:53)\nbatonzo (2014-02-10 08:28:11)\nherbata Loyd jest idealna na taki moment w życiu, kirdy wszystkiego masz dość, a życie wydaje Ci się jedną wielką niesprawiedliwością. Jeden łyk herbaty i świat wraca do normy. Kalendarz jest nierozerwalnie związany z herbatą Loyd, więc pijąc herbatę można odliczać kolejne dni razem z Justyną Steczkowską. Oczywiście same dobre dni, bo innych w tym kalendarzu nie ma.\nMartynica (2014-02-08 18:19:39)\nHerbata Loyd jest idealna na: Zimę - bo ociepla mroźne dni Wiosnę - bo daje nam odczuć nadchodzące ciepło Lato - bo pozwala rozgorączkowanemu ciału ustabilizować temperaturę Jesień - bo jest idealnym partnerem na długie chlodne wieczory Poniedziałek - by złagodzić długi tydzień, który mamy jesczze przed sobą Wtorek - bo pozwoli zapomnieć nam o poniedziałku Środę - bo daje przyjemność z tego, że do weekendu zostało jeszcze tylko 2 dni Czwartek - by poczuć przedsmak weekendu Piątek - by zanurzyć się w lenistwie Sobotę - by powspominać stare czasy przy herbacie i grupie znajomych Niedzielę - by świętować lenistwo najdostojniejszym trunkiem Herbata Loyd jest idealna na cały rok!\nmika19 (2014-02-07 23:16:01)\nPani Justyna to fajna dziewczyna!\nsquosh85 (2014-02-05 10:00:36)\nHerbata Loyd jest idealna na każdą porą roku. Dla mnie jest kwinesencją zdrowego odżywiania, jest dopełnieniem deseru jak i najsmaczniejszego obiadu. Z filiżanką tejże herbaty potrafię jest odstresować i przenieść w czasie. To moja mała "transformacja". Dodatkowo zależy mi na kalendarzu gdyż p. Steczkowska jest moim idolem i byłabym w siódmym niebie mając jej zdjecia na mojej świeżo umalowanej ścianie;-)


Wrzesień 2018 - Ciekawostki\nFotografia znaleziona w…\nFotografia znaleziona w rodzinnym archiwum. Zdjęcie zrobione w 1946 r. w Gdyni. Prawdopodobnie Niemiecki pancernik GNEISENAU. #historia #wojna #okrety Czytaj dalej...\n29 września #urodzilsie…\n29 września #urodzilsie Johann Ehrenreich von Fichtel – austriacki prawnik, geolog, mineralog. W czasie podróży po Karpatach poznawał wszystkie regiony górnicze dawnych Górnych Węgier (dzisiejszej Słowacji). #ciekawostki #historia Czytaj dalej...\nOzdobne wycinanki laserowe ze sklejki\nbroker - drzwi aluminiowe warszawa - farby przemysłowe antykorozyjne - opakowania na odpady - Warszawskie wycieczki szkolne


Nowa Fantastyka - Opowiadanie: elvis_king - Pył\n- Opowiadanie: elvis_king - Pył\nmężczyzna, 40 lat | 11.12.16, g. 23:09 | znaki: 9737\nAleuryt – nie ukrywam, że gdy dostałem hasło nie było mi łatwo. Robiłem nawet spore poszukiwania z zakresu geologii i inspiracji żadnej. Zrobiłem więc jednym z głównych bohaterów tego tekstu pył – jedną ze skał frakcji aleurytowej a w tekście pojawiają się jeszcze gościnnie dwie inne – muł i mułowiec.\nKPiach – dzięki za małą inspirację.\nPrzeczytali: CountPrimagen, regulatorzy, Finkla, Lissan al-Gaib, LanaVallen, Anet\nSzedł w kombinezonie, z hełmem pod pachą. Chyba wszyscy mieszkańcy strzelistej wieży, która była ich domem od czterech pokoleń, wyszli tworząc szpaler wzdłuż drogi, którą kroczył. Ten rytuał powtarzał się każdego tygodnia. Nienawidził go coraz bardziej. Tak jak świata za olbrzymią śluzą, w której miał zaraz stanąć. Tuż przed nią zatrzymało go trzech nestorów. Nie byli to najstarsi mieszkańcy bazy jak nakazywał obyczaj, ale najbardziej rozumni z jeszcze żyjących. Zaczynało się najgorsze…\n– Obyś dostrzegł żółtą tarczę na wschodzie – powiedział pierwszy.\n– Która zwiastuje wielką radość – dodał kolejny.\n– Wyzwolenie z mroku, który ogarnął ziemię – kontynuował trzeci.\n– Bądź błogosławiony strażniku poranka – zakończyli wszyscy trzej wyciągając ręce, by wspólnie nałożyć hełm.\nKiedy poczuł ich dotyk zaczęło mu się zbierać na mdłości. Czego oni tam szukają, czego ciągle chcą? I po co? Na zewnątrz była tylko szarość, pył, wiatr i mróz. Nic więcej. I nigdy już nie będzie. Żeby przestać o tym myśleć sprawdził wszystkie systemy kosmicznego skafandra. Kolejne kontrolki zaświeciły się na zielono wskazując pełen zapas tlenu i energii. Na zewnątrz będzie przebywać najwyżej pięć godzin, zbierając próbki i poszukując słońca. Jednak bez tej osłony na pokrytej grubą warstwą pyłu planecie, w atmosferze ubogiej w tlen, przeżyłby najwyżej kilka minut.\nWszedł przez pierwsze wrota śluzy, które z lekkim sykiem zamknęły się za nim. Gdy robił to pierwszy raz odwracał się i machał do stojących za wielką szybą ludzi. Tych, co wierzyli w słońce. On już dawno przestał rozumieć sens tych cotygodniowych wypraw na zewnątrz. To tylko rytuał, pozbawiony jakiegokolwiek znaczenia. Rytuał dla którego co tydzień ktoś, najczęściej on sam, ryzykował życie wychodząc na zewnątrz.\nPrzeszedł dalej. Kolejna brama zamknęła się za nim. Tym razem były to grube metalowe wrota, pokryte ołowiem. Znalazł się pomiędzy parą identycznych ruchomych ścian oddzielających jego dom od reszty świata. Od ciemnej, zimnej szarości. Od wszędobylskiego pyłu. Stanął przy pulpicie kontrolnym, który miał jedynie dwa przyciski. Odetchnął głęboko. Osiemdziesiąty drugi raz w życiu wcisnął zieloną kontrolkę. Podłoga lekko zadrżała gdy wielkie drzwi otworzyły się przed nim. Ujrzał bezkresna szarość.\nZdalnie sterowane buldożery wykonały swoje zadanie i przygotowały mu wyjście. Przekraczał granicę między dwoma światami. Z tyłu zostawiał bezpieczną przestrzeń ogrzewaną ciepłem atomowego stosu ukrytego w podziemiach. Na zewnątrz panowała wieczna zima i królował pył. Cztery pokolenia temu grunt w tym miejscu znajdował się ponad pięćdziesiąt metrów niżej. Jednak wtedy świat zapłonął.\nNajpierw w planetę uderzył meteoryt. Odebrał światło i nakłonił ludzi do budowy habitatów – bezpiecznych ekosystemów wymyślonych na potrzeby wypraw kosmicznych. Oczywiście miało się tam znaleźć miejsce przede wszystkim dla najpotrzebniejszych osób, znalazło dla najważniejszych i najbogatszych. Później okazało się, że ta apokalipsa to zbyt mało. Ludzie zafundowali sobie kolejną walcząc o pozostałe na planecie zasoby. Szare od pyłu niebo przecięły smugi międzykontynentalnych rakiet. I wtedy planeta znowu zapłonęła. Zima miała trwać dwa lub trzy lata. Trwać będzie chyba zawsze.\nZrobił krok do przodu. Twardy beton pod nogami skończył się. Przed nim był tylko pył. Gruba w tym miejscu na kilkadziesiąt metrów warstwa pyłu. Budowniczowie schronów pewnie tego nie przewidzieli, ale miasta wyłapywały najwięcej gnanego wiatrem pyłu, zatrzymując go w gigantycznych wydmach. Mieli szczęście ponieważ ich baza wystawała nadal wysoko ponad poziom sypkiego gruntu. Jednak większość budynków miasta zniknęła lub pozostawiła po sobie jedynie wystające z miałkiej warstwy osadów kikuty. Pewnie głęboko pod nimi zaczyna ona już twardnieć tworząc nieprzepuszczalną warstwę odcinającą ich od dawnego świata. Muł i pył przemieniły się w mułowiec – skałę rozgraniczającą światy.\nPierwsze kroki na pyle były zawsze trudne. Do tego radosny świergot licznika Geigera-Müllera wdzierał się do środka jego głowy wzmagając nienawiść do mrocznej szarości. Choć dziś było jakby trochę jaśniej. Spojrzał w górę. Tam miało się pojawić słońce – poranek nowej ery, gdy będą mogli znowu żyć na zewnątrz. Poranek, którego on miał szukać, którego szczerze nienawidził.\nNacisnął przycisk rejestratora.\n– Widoczność od piętnastu do trzydziestu metrów. Wiatr około dziewięćdziesiąt kilometrów na godzinę. Temperatura dwanaście stopni poniżej zera. Wilgotność nieoznaczalna. – Zrobił chwilę przerwy.\n– Słońca nie widać – zakończył ironicznym tonem.\nPo stu metrach w szarości i pyle, który miał pod sobą i wokół siebie po raz pierwszy zdjął plecak i ustawił na podłożu małą radiolatarnię. Nić Ariadny. Tylko tak mógł odnaleźć drogę do domu, do swojego świata. Będzie tak robił co każde sto metrów. Przy okazji Nić kontrolowała czy wypełniał swoje zadanie. Miał spędzić w szarym pyle około czterech godzin. W tym czasie powinien przejść co najmniej kilka kilometrów wokół bazy.\nPo godzinie miał już dosyć, ciało zaczęło odczuwać zmęczenie. Chodził po miałkich wydmach, szarpany podmuchami wiatru, zsuwając się co kawałek. Zdawało mu się, że wszędobylski pył przedarł się przez filtry kombinezonu. Zaschło mu w ustach. Miał dość.\nI znowu włączył rejestrator.\n– Szaro, szaro i szaro. To pieprzone szare piekło. – W głosie miał wściekłość pomieszaną z rezygnacją.\nWyłączył urządzenie i ruszył trawersem olbrzymiej wydmy, która przechodziła nad dachem jakiegoś budynku. Przez chwilę poczuł pod nogami pewniejszy grunt. Do grzbietu miał jedynie kilka metrów. Ustawił kolejną radiolatarnię i ruszył wyżej. Gdy spojrzał w dół zobaczył czerwony błysk. Najpierw pomyślał, że to złudzenie, ale po pięciu sekundach błysk powtórzył się. I po kolejnych. Ruszył w jego stronę. Rozsądek nakazywał ostrożność, ale prawie biegł. O mało się przy tym nie stoczył. Tam muszą być ludzie, inni ludzie.\nGdy dotarł do źródła światła nikogo jednak nie było. Po kilku chwilach dostrzegł wyłaniającą się z szarej zamieci postać. Tak – człowiek. Obcy uniósł rękę w geście powitania. Podszedł spokojnie. Pokazywał na migi, że chce go gdzieś zaprowadzić. Strażnik ruszył więc za nim.\nPo chwili dotarli do niewielkiego, hermetycznego namiotu, który stał kilkanaście metrów dalej. W szarości kulisty kształt był niemalże niewidoczny. Aby do niego wejść musiał przeciskać się niemalże po kolanach. W środku obcy ściągnął hełm pokazując, że i jego gość może rozhermetyzować kombinezon.\n– Nie musisz się martwić – powiedział z ekscytacją – mamy tu system filtrów i ogrzewanie. Spokojnie możemy w nim mieszkać przez kilka dni. Nawet nie wiesz jak się cieszę, że w końcu znalazłem jakiś habitat. Wiedzieliśmy, że gdzieś tu musicie być. Tu budowano najwięcej baz zaraz po katastrofie. Tylko nie wiedzieliśmy jak was znaleźć.\n– Wychodzimy na zewnątrz raz w tygodniu…\n– No i całe szczęście. Słuchaj musisz mnie zaprowadzić do waszych. Pył ustępuje. Cztery miesiące temu po raz pierwszy dostrzeżono słońce. Niecałe trzy tysiące kilometrów stąd. W bazie na górze Ararat. Zaraz pokażę tobie zdjęcia – kontynuował takim tonem jakby miał przekazać najradośniejszą wiadomość życia – popatrz tutaj. – I wskazał na kilka fotografii przyklejonych do ściany namiotu. Przedstawiały kulisty, żółtawy kształt wydobywający się z szarości. Na ten widok serce gościa zabiło mocniej. Znowu poczuł mdłości. I ten ciężar jakby cały świat postanowił zawalić się na niego.\n– Prawda, że inspirujące… – kontynuował – w tym tempie za dwa lub trzy lata będziemy próbować pierwszej wegetacji roślin. Kurczę… zbieramy wszystkich ocalałych. Jak się cieszę, że i was znaleźliśmy. Tu u was według naszych ustaleń słońce pojawi się gdzieś za pięćdziesiąt lat.\n– Mnie już wtedy nie będzie.\n– No właśnie. Zobacz jakie masz szczęście. Pokaż mi na mapie gdzie was szukać, to sprowadzimy grupę transportową. Tu pewnie warstwa pyłu ma co najmniej czterdzieści metrów.\n– Pięćdziesiąt dwa – odparł przez ściśnięte gardło.\n– No właśnie więc to trochę potrwa – mówił odwracając się plecami do niego – Warszawa, prawda? Mamy tu gdzieś plany miast.\nGdy pochylił się nad jedną z toreb rozległ się cichy szczęk odciąganego kurka. Strzał był jeden, lecz zabójczo skuteczny. Pistolet miał teoretycznie bronić strażnika poranka przed ewentualnym niebezpieczeństwem. Wszyscy wiedzieli do czego jednak najczęściej służył. W wypadku awarii skafandra lub zagubienia się w terenie pechowiec miał szansę skrócić swoje cierpienia.\n– Przykro mi przyjacielu, ale nie zniszczysz mojego życia – powiedział jakby martwe ciało u jego stóp mogło go usłyszeć.\nZałożył hełm. Wszystkie diody zaświeciły na zielono. Wyciągnął nóż. Sprawnie rozciął namiot. Wytoczył z niego ciało i pchnął w pył. Nie zamierzał nic zakopywać. W kilka godzin zniknie pod cienką warstwą przerzucanych przez wiatr drobin. Nikt nie znajdzie nawet śladu. Wracając przewrócił jeszcze błyskające światło. Ten jeden raz niech szary pył będzie jego sprzymierzeńcem.\nW drodze powrotnej niewiele myślał, choć szarość już go tak nie drażniła. Zaraz dotrze do domu. I pewnie na jakiś czas nie będzie wychodzić na zewnątrz. Dowódcy wystraszą się, że popadł w depresję i zaczął bawić się bronią. Co kilka miesięcy tracili jakiegoś strażnika – to była cena jaką słońce kazało sobie płacić za powrót. Jednak nie wracało – nie miało wracać. Stanął przed bramą bazy. Przed wejściem do swojego świata. Spojrzał w górę. Kiedyś ten budynek górował nad milionowym miastem. Dziś był jedynie nikłym jego śladem. I niemalże nikt nie pamiętał jego nazwy. Kiedyś przez przypadek wyczytał ją zapisaną na tabliczce w którymś z korytarzy. Pałac… Pałac Kultury i Nauki, zapadło mu w pamięć. Dla niego to jednak dom. I nikt tego nie zmieni.\nmężczyzna | 12.12.16, g. 01:19\nPrzyznam – hasło miałeś trudne i zrobiłeś co mogłeś, by jakoś umieścić w centrum akcji ten aleuryt, choć mnie za bardzo nie przekonałeś…\nPrzede wszystkim, szwankuje mi wiarygodność tekstu – sam przyznajesz (a raczej bohater, mówiąc o rytuale), że ekspedycja jest bez sensu. A następnie, że ci zwiadowcy giną, że otrzymują nabój na ukrócenie swoich mąk, a wszystko w imię niczego…\nSpołeczeństwo wydaje mi się inteligentne, skoro bohater potrafi obsługiwać kombinezon, orientuje się w jego funkcjach, jednak “mędrcy” i “gapie” prezentują jakieś zaściankowe podejście…\nNo i nie wiem – oni w końcu chcieli ujrzeć to słońce, czy nie? Dlaczego bohater zabił kolesia z namiotu? To wszystko ze strachu przed nieznanym?\nPlus za końcówkę (fajny akcent z tym pałacem ;) ), wizję świata oraz podjęcie rękawicy pomimo niesprzyjającego losowania :)\nTyle ode mnie, na koniec kilka wątpliwości:\nChyba wszyscy mieszkańcy strzelistej wieży, która była ich domem od czterech pokoleń, wylegli na jego drogę.\nByć może czegoś nie rozumiem, ale w jaki sposób ta droga była “jego”? Miałeś na myśli, że “zaszli mu drogę”?\nTuż przed nią zatrzymało go trzech starców. Nie byli to najstarsi mieszkańcy bazy, ale najbardziej rozumni z żyjących staruszków.\nTrochę postarzałem się, czytając ten fragment XD Nie trzeba tyle razy powtarzać tej samej informacji\nKiedy poczuł ich dotyk wokół siebie zaczęło mu się zbierać na mdłości.\nTrwać będzie chyba na zawsze.\nWystarczy “zawsze”. Albo: “już zawsze”.\nTo tego radosny świergot licznika Geigera-Müllera wdzierał się do środka jego głowy wzmagając nienawiść\nZdawało mu się, że wszędobylski pył przedarł się filtry kombinezonu.\nmężczyzna, 40 lat | 12.12.16, g. 09:25\nDzięki – poprawki już naniesione.\nCo do społeczeństwa to cóż – bywa rozumne i nie. Chciałem pokazać, być może trzeba było ten wątek rozszerzyć, że takie oczekiwanie jak w tym wypadku na słońce stać się może quasi-religią takiego zamkniętego społeczeństwa. Bohater natomiast uważa, że poszukiwanie słońca nie ma sensu. Skoncentrować się należy na tym by żyć w swoim życiem a nie marzeniami o ujrzeniu słońca.\nmężczyzna, 103 lata, Katowice | 12.12.16, g. 11:32\nPrzygnębiające. Ale mnie się ten motyw spodobał – zachowanie status quo za wszelką cenę, nawet za cenę odrzucenia lepszej przyszłości.\nMam tylko jedną wątpliwość – muł jest to połączenie pyłu i wody, a więc ciężko byłoby z nawianiem go wokół Pałacu. No i na stworzenie mułowca z mułu potrzeba: a) znacznie więcej czasu niż cztery pokolenia, b) całkiem innych warunków fizycznych (ciśnienie i temperatura).\nmężczyzna | 12.12.16, g. 20:22\nSam pomysł przypadł mi do gustu, Elvisie ;)\nMogłeś się jedynie pokusić o lepsze zarysowanie społeczeństwa, ukazanie tego konfliktu między bohaterem (i ludźmi podzielającymi jego poglądy) a starszyzną, która rządzi osiedlem.\nSzczególnie, że do limitu trochę znaków zostało ;)\nSłowem – nie wykorzystałeś potencjału, moim zdaniem.\nmężczyzna, 40 lat | 13.12.16, g. 09:40\nDzięki za opinie – co do mułu to wyobraziłem sobie, że na początku katastrofy było dużo wilgoci/opadów. Powstawał więc muł. Dopiero później gdy było coraz mniej wody pojawił się pył. Co do petryfikacji tychże rzeczywiście nie skorzystałem z porad geologa, ale też wyobraziłem sobie, że po jednej i drugiej katastrofie panowały rzeczywiście różne ekstremalne warunki.\nA w kwestii niewykorzystania potencjału tego pomysłu to pewnie jest tu wiele racji – pisałem niestety na ostatnią chwilę ;-)\nkobieta, Łódź | 14.12.16, g. 18:46\nFajnie, że nie musiałam się głowić, które hasło Ci przypadło i od razu wiedziałam o czym jest opowiadanie. Czytało się całkiem nieźle, choć to historia szalenie przygnębiająca i tylko muszę wyznać, że nie rozumiem celu cotygodniowych wypraw strażników. Naprawdę sądzili, że w ciągu siedmiu dni coś się nagle zmieni? Twoja wzmianka w komentarzu, że to mógł być rytuał religijny, niestety, nie przekonuje mnie.\nSzedł w swoim kombinezonie, z hełmem pod pachą. – Zbędny zaimek. Czy zdarzało się, że chadzał w cudzym kombinezonie?\nTuż przed nią zatrzymało go trzech starców. Nie byli to najstarsi mieszkańcy bazy… – Może: Tuż przed nią zatrzymało go trzech nestorów. Nie byli to najstarsi mieszkańcy bazy…\n…wielkie drzwi otworzyły się przed nim. Rozwarła się przed nim wielka szarość. – Powtórzenie. Szarość nie rozwarła się, rozwarły się drzwi. Szarość mogła się rozpostrzeć/ ukazać się/ pojawić się.\nProponuję: …wielkie drzwi otworzyły się i ujrzał przed sobą wielką szarość.\nPierwsze kroki na pyle były zawsze trudne. – Czy kroczenie na pyle było w ogóle możliwe? Czy idący nie powinien się zapadać?\nO mało nie stoczył się w dół. – Masło maślane. Czy mógł stoczyć się w górę?\nTam muszą być ludzie, inni ludzie. Gdy dotarł do źródła światła nikogo tam nie było. – Powtórzenie.\nGdy pochylił się nad jedna z toreb… – Literówka.\nI pewnie na jakiś czas nie będzie wychodzić na zewnątrz. – I pewnie przez jakiś czas nie będzie wychodzić na zewnątrz.\nkobieta | 14.12.16, g. 19:01\nPodobał mi się klimat opowiadania. Trochę skojarzył mi się z Fiaskiem Lema. Zachowanie bohatera w pierwszej chwili zaskoczyło, ale w sumie dobrze wpasowuje się w cały tekst. Jeśli chodzi o pewną szkicowość fabuły, nie zgadzam się z CountPrimagenem, że nie wykorzystałeś potencjału. Ja akurat lubię kiedy autor się za bardzo ze swoimi pomysłami nie rozpycha i zostawia czytelnikowi trochę miejsca :P\nNajmniej przekonał mnie pomysł szukania słońca – skoro miasto wystawało poza poziom sypkiego gruntu to szukanie słońca wśród pyłu na niżej położonych terenach wydaje się być raczej dziwne, szczególnie na piechotę… Bardziej przekonujące byłoby szukanie innych habitatów. Ale to oczywiście tylko moje zdanie ;) Plus za wątek polski.\nPrzedstawiały kulisty, żółtawy kształt wydobywający się [+z] szarości. Na ten widok serce gościa zabiło mocniej. Znowu poczuł mdłości. I ten ciężar jakby cały świat postanowił zawalić się na niego[+.]\nW paru miejscach brakuje też przecinków.\nmężczyzna, 40 lat | 15.12.16, g. 23:17\nDzięki Reg i Pierożku – poprawki naniesione. Brakujących przecinków nie znajdę i jestem zawsze pełen podziwu dla osób, które to potrafią. Dodam od razu, że nie traktuję tego jako uniwersalnego wytłumaczenia – staram się poprawić, jednak moje wysiłki nie przynoszą spodziewanych efektów.\nSiedem dni odnosi się do historii Noego i ma potwierdzać religijny wymiar owego wychodzenia. Zresztą wynika też to z tego, że spodziewano się, przynajmniej na początku, rychłego ustąpienia pyłu.\nPogłębiony watek religijny planowałem, jednak nie starczyło mi czasu na jego rozwinięcie.\nW pyle oczywiście można się zapadać – tak jak w kopnym śniegu. Są jednak sposoby by radzić sobie w takich sytuacjach.\nkobieta, Łódź | 15.12.16, g. 23:58\nHej, teraz już odłożyliśmy długopisy i nie poprawiamy tekstów.\nHasło dostałeś wredne, ale wyszedłeś całkiem nieźle. Sam pomysł mi się spodobał. Tylko końcówka. No, dlaczego on tak? Jak tak można?\nPrzecinkologia faktycznie Ci kuleje.\nwyszli tworząc szpaler wzdłuż drogi\nPrzecinek po “wyszli”. Zawsze w zdaniach złożonych z imiesłowem współczesnym. Btw, taka konstrukcja zakłada jednoczesność zdarzeń. Ludzie nie mogli jednocześnie wyjść i utworzyć szpaleru.\nZobacz jakie masz szczęście. Pokaż mi na mapie gdzie was szukać, to sprowadzimy grupę transportową.\nPrzecinki po “zobacz” i “mapie”. Zasadniczo – jeśli masz w zdaniu dwa czasowniki, to potrzebujesz dobrego powodu, żeby nie oddzielać ich przecinkiem.\nmężczyzna, 40 lat | 16.12.16, g. 11:37\nSkąd wiedziałaś, że piszę moje teksty długopisem? Czuje się inwigilowany. Co do meritum trudno się czasem powstrzymać od małej edytki gdy ktoś wskazuje ci błędy. Czy przed "gdy" powinien być przecinek?\nkobieta, Łódź | 16.12.16, g. 12:52\nŚpij spokojnie, wielki brat czuwa. ;-)\nWiem, że trudno się powstrzymać.\nTak, tam powinien być przecinek. Oby tak dalej! :-)\nkobieta | 19.12.16, g. 00:15\nPomysł całkiem-całkiem (chociaż ostatnio mam fazę na lżejsze treści z happy endem), ale czytało mi się trochę ciężko. A wszystko przez wszechobecny pył. Strasznie go dużo w tekście, tak jak i szarości.\nkobieta, Kraków | 21.12.16, g. 04:07\nmężczyzna | 24.12.16, g. 00:06\nkobieta, 31 lat | 25.12.16, g. 15:50\nkobieta, 21 lat, Warszawa | 29.12.16, g. 10:39\nZaraz pokażę tobie zdjęcia – kontynuował takim tonem jakby miał przekazać najradośniejszą wiadomość życia.\nTakie drobne zgrzytnięcie. Powinno być ci albo w ogóle nic. Mam lekką obsesję na punkcie zaimków i oczy mnie bolą, gdy zamiast ci widzę tobie, czy twój zamiast swój. Szczególnie widać to w reklamach albo poradnikach. No ale to takie małe spostrzeżenie.\nOgólnie opowiadanie podobało mi się. Tylko nie wiem czy na moją ocenę nie zaważył konkurs – świetnie poradziłeś sobie z otrzymanym hasłem. Nie było nudno. Szkoda że tak krótko, ale rozumiem, że deadline gonił. Gdybyś bardziej to rozwinął, dlaczego ludzie zachowują się w taki sposób, skąd ten pył itd. byłoby na pewno dużo ciekawiej. Ale niektórzy lubią takie niedopowiedzenia. Ja osobiście z chęcią dowiedziałabym się czegoś więcej :) Mimo to tekst napisany dobrze, wciąga, a styl całkiem przyjemny.\nkobieta, 31 lat | 30.12.16, g. 15:36\nPodobał mi się ten tekst – zaczął się bardzo standardowo, ale zostawił mnie z pytaniami i niedosytem. Dlaczego strażnik nie chce światła? Chętnie przeczytałabym coś więcej. I spodobała mi się szara atmosfera. Można było spokojnie pododawać w tekście kilka smaczków wskazujących na PKiN :)\nmężczyzna | 04.01.17, g. 01:38\nKolejny dobry pomysł, jednak, niestety, nie wykorzystany chyba nawet w połowie tak dobrze, jak mógłby być.\nWykonanie, pomijając zagubione w pyle przecinki, generalnie spoko. Czytało się dobrze, klimat też zdołałeś wykreować naprawdę przyzwoity, szczególnie jak na tak krótki tekst. I tutaj też kolejny plusik za samo tło fabuły; oszczędnie, ale klarownie i przekonująco opisałeś aktualną sytuację Warszawki i całą jej historię. Się przyczepię delikatnie, że skoro wszyscy żyli w jednej jakiejś wieży (PKiN), a świat dookoła powoli pogrąża się w pyle, to nie bardzo jestem w stanie ogarnąć, skąd brali żywność, wodę i energię. Z jednej strony spokojnie można uznać, że ta kwestia została pominięta świadomie, jako nieistotna dla centralnej osi opowiadania, i przyjąć na wiarę, iż “taka technologia, Panie, że jakoś to działa”. Z drugiej jednak strony przedstawiłeś tak katastrofalną (i ciekawą) wizję świata, że człowiek chętnie by się dowiedział czegoś więcej, o tej technologii, skoro, mimo ponad pięćdziesięciometrowej warstwy nalotu, braku słońca niezbędnego do życia chyba wszystkiemu, co żyć chce, ludzie przetrwali i mają się względnie dobrze. Pewnie wystarczyłby tutaj jakiś akapicik czy dwa, coś bardzo ogólnego, ale co już zapełniłoby tę pustkę (”ogrzewanie atomowym stosem” nie wyczerpuje tematu w najmniejszym nawet stopniu). Miejsca na taki zabieg też miałeś jeszcze sporo.\nGorzej z właściwą treścią opowiadania i bohaterami, szczególnie protagonistą. Zupełnie nie kupuję jego zachowania i motywacji. Z jednej strony nienawidzi szarości, bezsensownych wypadów i ogólnie – odniosłem wrażenie – całego tego syfu, jakim stało się życie w postapokaliptycznym świecie. Wszystko hejtuje, na wszystko narzeka, a jednak, kiedy pojawia się promyczek nadziei – i to bardziej dosłowny niż metaforyczny – robi wszystko, by go zgasić. Totalnie nielogiczne. Nawet strach przed zmianami zupełnie mnie nie przekonuje, bo – biorąc pod uwagę nastawienie bohatera – jest niedorzeczny. Cała ta scena stoi w sprzeczności z wszystkim, co facet sobą reprezentuje.\nTe wypady poza habitat również wydają mi się ideologicznie bezsensowne. O ile nie miałbym problemu z tym, że raz za czas wypuszczają kolesia na badania gleby (choć mają automaty, które zapewne mogłyby to zrobić równie dobrze, a pewnie i lepiej), to jednak “szukanie słońca” nie ma żadnego logicznego uzasadnienia, bynajmniej. Pomijając już dziwną, sekciarską otoczkę całej ekspedycji (scenka jednak ciekawa, przyznaję), nie rozumiem, dlaczego jeden koleś w skafandrze miałby dostrzec więcej niż cała super-nowoczesna technologia habitatu (a taka musiała być, skoro tego typu enklawy były projektowane z myślą o podboju i kolonizacji kosmosu)?\nInna rzecz zupełnie, że nie wiem, jak habitat był tak naprawdę skonstruowany. Z jednej strony wychodzi, że było to coś na kształt (choć nie koniecznie właśnie z kształtu) wielkiego, zamkniętego jaja, wewnątrz którego nie widać nic, co dzieje się w świecie wewnętrznym. W przeciwnym razie po co byłyby te wypady?\nZ drugiej jednak strony w ostatniej scence, bohater, będąc jeszcze poza habitatem spogląda w górę i widzi ukryty w środku Pałac, co jednoznacznie sugeruje, że osłona jest przezroczysta. A skoro jest przezroczysta, to po co te eskapady?\nNawet jeśli założyć, że nie było żadnych kamer/wizjerów/czegokolwiek na osłonie bazy, to przecież, skoro sama osłona jest przezroczysta, ze szczytu Pałacu na pewno słońce, gdyby już miało się pojawić, byłoby widać wcześniej i wyraźniej niż z jakiegokolwiek innego miejsca w promieniu pięciu godzin powolnego marszu takiego Poszukiwacza Świtu.\nNie przekonała mnie – i to mocno – również scena spotkania z obcym. Wypadło to bardzo miałko i nienaturalnie. Płasko. Żadnego “Cześć, jestem Adam i chętnie pogadam”, praktycznie żadnych emocji związanych z tak nieoczekiwanym, a przecież zdawałoby się: szczęśliwym spotkaniem (mówię tu głównie o Warszawiaku), tylko od razu do konkretów i rozpierduchy (plus trochę bezsensowne, ale dosyć mocno cisnące nie na usta pytanie: ile oni tego pyłu musieli nanieść do namiotu?). Kolejna scenka, której nie kupuję.\nNo i na koniec finał z tym Pałacem. Gdybyś wcześniej nie wspomniał, że “Warszawa, prawda?”, to byłoby o wiele lepiej, mocniej. A tak, to praktycznie nawet nie wzruszyłem ramionami.\nkobieta, Kraków | 06.01.17, g. 20:32\nMocno takie sobie. Niczym nie wciąga, nie wzbudza emocji, przeszkadzają natomiast wspomniane przez przedpiśców dziury logiczne i bezsensowne zachowanie głównego bohatera.\nmężczyzna, 40 lat | 12.01.17, g. 17:54\nDzięki wielkie za wszystkie komentarze – nie było mnie trochę tutaj. Startuję jako mini-przetsiębiorca więc inne rzeczy miałem na głowie.\nRozumiem tych, którym pasuje i tych którym nie (no może trochę mnie). Rzeczywiście tekst można rozwinąć acz nie starczyło mi czasu. Poszukiwałem mocno pomysłu, było ich ostatecznie kilka łącznie ze smoczymi gazami w łupkach, ale ten był chyba pierwszym sensownym. Pojawił się jednak zbyt późno by kilka wątków w tym tekście rozwinąć.\nZe spraw najważniejszych – habitat to zamknięty ekosystem, zamiast słońca napędzany energią atomową, na zasadach podobnych jak planowane bazy księżycowe czy marsjańskie.\nCo do wypraw to chciałem tylko zauważyć, że ludzie nie robią tylko rzeczy uzasadnionych racjonalnie. Właśnie dlatego chciałem przynajmniej zasugerować bardziej religijny niż badawczy charakter wypraw. Stąd choćby modlitwa przed wyjściem czy sama nazwa strażnika poranka.\nkobieta, Warszawa | 19.05.17, g. 18:44


Badanie wierzeń społ. metodami analizy logicznej - Racjonalista\nII. Badanie wierzeń społecznych metodami analizy logicznej i analizy funkcjonalnej\n1. Manifest Metodologiczny\n1.1. Jako podtytuł do określenia „Manifest Metodologiczny" dobrze się sprawi fraza: O związkach między cechami logicznymi i funkcjami życiowymi wierzeń społecznych. Do wierzeń społecznych (w odróżnieniu od indywidualnych) zaliczają się takie, które jednostka podziela ze swą grupą społeczną i których wyznawanie ma wpływ na funkcjonowanie i losy danej grupy. Przykładem może być świadomość plemienna (jej mity, stereotypy, normy etc), narodowa, klasowa, wyznaniowa, samookreślenie się szkoły filozoficznej czy grupy artystycznej, ideologia partii politycznych czy ruchów społecznych. Wierzenia społeczne stanowią tylko jeden z wielu frapujących tematów socjologii, ale jest to temat doskonale nadający się na to, żeby na takim konkretnym przykładzie nakreślić kluczowe pojęcia metodologiczne potrzebne naukom społecznym. Dlatego wprowadzenie do tego tematu nazwałem manifestem metodologicznym.\nŻeby dobitnie określić zajęty w rozważanej sprawie punkt widzenia, dobrze jest wskazać pogląd, który jest od naszego skrajnie odmienny. Gdy idzie o założenia będące u podstaw obecnego studium metodologicznego, to takim negatywnym punktem odniesienia jest pesymistyczny irracjonalizm. Jego przykładem, tak wyrazistym, że aż karykaturalnym, jest psychoanaliza Freudowska. Traktuje ona człowieka i otaczającą go sieć relacji społecznych jako wytwór ślepych sił natury biologiczno-emocjonalnej.\nIstotnie, psychoanaliza Zygmunta Freuda (1856-1939) jest przeciwieństwem logicznej analizy poglądów która zakłada racjonalność myślenia. Jak w soczewce skupia się to w fakcie, że termin „racjonalizacja" oznacza u Freuda (jeśli nie owijać słów w bawełnę) samooszukiwanie się pacjenta leczonego na nerwicę. Mianowicie, będąc pod nieubłaganą presją norm wytworzonym przez kulturę, jak w szczególności normy moralne, pacjent wypiera ze świadomości w tak zwaną podświadomość swe rzeczywiste motywacje i zmyśla na to miejsce inne, zgodne z normami, które czuje się w obowiązku respektować. Istotnie, coś takiego się zdarza, jak to obrazuje opowieść o Kubusiu Puchatku, który sobie tłumaczył, że zagląda do garnuszka z miodem nie z łakomstwa lecz z zacnej ciekawości poznawczej, ale freudyzm nie poprzestaje na stwierdzeniu, że tak bywa. Czyni on z tak pojętej racjonalizacji mechanizm podstawowy i uniwersalny, ponieważ jakiś stopień znerwicowania imputuje się każdemu, kto podlega systemowi norm kulturowych. Z góry się przy tym zakłada, że pacjent nie jest zdolny do samokrytycznego pozbycia się swej ułudy, ale że zawsze jest tu konieczna pomoc (sowicie opłacanego) psychoanalityka. Popatrzmy na skutki tej teorii dla relacji społecznych. Wynika z niej np. niezdolność ludzi do negocjacji, bo skoro żadna strona sama nie wie, czego chce (gdy naprawdę chce tego, co dyktuje podświadomość, ale to jest ze świadomości wypierane), to nie może brać też na serio deklaracji woli składanych przez partnera. Szczególnie dwuznaczne stają się relacje rodzinne, gdyż każdemu uczuciu przypisuje ta teoria podtekst erotyczny. W ogólności, trzeba być z góry nieufnym wobec każdego, bo każdy ma ukryte motywy, co do których oszukuje sam siebie, a więc chcąc nie chcąc oszukuje partnerów wszelkich relacji społecznych (od tego fatum są jednak wolni psychoanalitycy, których lojalność wobec pacjentów jest poza wszelkim podejrzeniem).\nGdyby tak było, to nie ma po co przystępować ani do analizy logicznej wierzeń społecznych ani do analizowania ich racjonalnej funkcji życiowej. A tworzą one rozległe spektrum, które na jednym krańcu ma powiązane z magią mity, na drugim zaś koncepcje dobrze wytestowane, na przykład sprawdzone w zbiorowym sukcesie ekonomicznym. Jeśli takie spektrum połączy się z koncepcją ewolucjonistyczną, wedle której rozwój społeczeństw mierzy się przesuwaniem od krańca mitologicznego ku racjonalności naukowej, to będziemy mieli ideę, która legła u podstaw pierwszego projektu motodologicznego socjologii, pochodzącego od Augusta Comte’a (1798-1857).\nTam, gdzie analiza logiczna przyniesie oceny negatywne, jak powiedzmy w przypadku mitów magicznych, nie musi to jeszcze świadczyć źle o inteligencji wyznawców mitu. Jego nikła rola poznawcza bywa kompensowana ważną funkcją społeczną na danym etapie rozwoju danej zbiorowości. Będzie więc wiara mitologiczna przejawem racjonalności innego rodzaju, którą można by określić jako praktyczną czy pragmatyczną. Tak widzi genezę mitów religijnych Henri Bergson jako filozof religii, a dokładnym analizom poddają to zjawisko, zwłaszcza gdy idzie o magię, tacy klasycy antropologii jak Lucien Levy-Bruhl i Bronisław Malinowski. Z inspiracji Malinowskiego jako twórcy kierunku metodologicznego w antropologii zwanego funkcjonalizmem przyjęto tu termin „analiza funkcjonalna" (analiza funkcji wierzeń w życiu zbiorowości) paralelnie do terminu „analiza logiczna"; ten drugi bierze się z kolei ze wspartej na logice filozofii politycznej Karla Poppera, o czym będzie mowa dalej. [ 1 ]\n1.2. Założenie o racjonalności ludzkiego umysłu bywa silnie krytykowane, a nawet traktowane ironiczną pobłażliwością, jako przejaw naiwności czy oderwania od faktów. A fakty są takie, że historia ludzkich zbiorowości pełna jest nie tylko błędów, ale wręcz głupot i szaleństw.\nŚwiadomość tego faktu nie kłóci się z tezą o racjonalności, o ile twardo staniemy na gruncie rozumowania ewolucjonistycznego. Przywołajmy, dla wyjaśnienia o co w nim chodzi, prostą analogię z historią życia jednostki. Nie tego nazwiemy głupim, kto z biegiem życia mądrzeje, choćby w młodości dopuszczał się szaleństw, lecz tego, kto coraz bardziej głupieje. To porównanie mimo swej trywialności dobrze oddaje dwa skrajnie odmienne spojrzenia na dzieje ludzkości. Wedle jednego, które klasycznie reprezentują Metamorfozy Owidiusza i Księga Rodzaju, „na początku był wiek złoty" (tak się zaczyna poemat Owidiusza), czy na początku był raj, a potem było coraz mniej i mniej jak cnoty tak i rozumu. Wedle innego spojrzenia, na początku był w kosmosie tylko wodór i żadnej inteligencji, potem przyszła inteligencja zwierzęca, potem ludzka.\nTa ostatnia rozwija się dalej nie na zasadzie biologicznego doskonalenia mózgu, ale na zasadzie wyciągania wniosków z doświadczeń, gromadzenia wiedzy i kolosalnego postępu w kształtowaniu systemów pojęciowych. Przykładem i miarą tego ostatniego może być dystans między umiejętnością liczenia tylko do trzech (w pierwszych stadiach rozwoju cywilizacyjnego) a dzisiejszą matematyką, która operuje nieskończoną liczbą liczb nieskończonych. Inny przykład: porównajmy tytuł do prestiżu u łowców czaszek (tym większy, im więcej niewinnych ludzi zabił łowca dla zbogacenia swej kolekcji) z tytułem do prestiżu Jimmy Cartera jako wybitnego i skutecznego działacza na rzecz praw człowieka.\nDecydującym argumentem na rzecz rozumności ludzkiego gatunku jest to, że umie spełniać biblijne polecenie „mnóżcie się i napełniajcie ziemię". Każda inna populacja zwierzęca, gdy sie namnoży powyżej pewnego progu, zaczyna odczuwać brak środków do życia, skutkiem czego ginie z niech tyle, ile jest potrzebne dla przywrócenia równowagi ekologicznej. Człowiek się wyzwolił z tego ekologicznego fatalizmu dzięki zdolności rozumowania, która go doprowadziła do uprawy ziemi, do rzemiosł, przemysłów i komputerów. Nie dość, że rozprzestrzenił się ten gatunek na ziemi, ale nadto zaczyna ekspansję kosmiczną, co wymaga jeszcze większej zdolności rozumowania. Jeśli więc racjonalność czyli rozumność polega na zdolności rozumowania, nie sposób jej odmówić społecznościom składającym się na gatunek ludzki.\nI tyle wystarczy, żeby uprawnioną metodą badania wierzeń tych społeczności była analiza logiczna. Nie będzie ona bynajmniej prowadzić do samych komplementów pod adresem badanych podmiotów. Będzie wykrywać liczne i poważne błędy w konstrukcji poglądów, a w każdym razie to, co uznaje się z a błąd z punktu widzenia dzisiejszej metodologii nauk. Ale sam fakt, ze można wykrywać u kogoś błędy rozumowania, świadczy o zachodzeniu rozumowań w jego umyśle, a więc o jednym z elementów tej racjonalności, którą się tu postuluje. Drugim elementem jest zdolność uczenia się na błędach owocująca postępem. Także tego, jak wyżej była mowa, nie da się odmówić ludzkim społecznościom.\nTam zaś, gdzie analiza logiczna wykazuje błędy, może się okazać, że dyktowane tymi błędami zachowania dobrze służą rozwojowi, a przynajmniej przetrwaniu społeczności. Błędem jest wierzyć, że złe duchy można przebłagać ofiarami, ale bez tej silnej nadziei, choć złudnej, człowiek pierwotny nie podołałby kolosalnym obciążeniom psychicznym tego czasu, gdy stawiał pierwsze kroki na ziemi i wszystko przerastało jego zdolność pojmowania. Tak więc analiza funkcji takich wierzeń, czyli analiza funkcjonalna, odda im należną sprawiedliwość, gdy idzie o pewien typ racjonalności.\nWierzenia mitologiczne ludów pierwotnych zasłużyły się nie tylko jako środek powiększania odporności w skrajnie nieprzyjaznym środowisku, nie tylko jako środek niezbędnej stabilizacji w grupie społecznej (wymagającej jakiegoś wspólnego systemu wierzeń), lecz także jako punkt wyjścia w sukcesywnym poznawaniu świata przyrody i świata społecznego. Każdy proces poznawczy wymaga jakiejś hipotezy, żeby mógł wystartować. Gdy wiedza jest jeszcze zerowa, wartość poznawcza tej hipotezy będzie bliska zeru, ale o tyle już nie-zerowa, że gdy hipoteza zaistniała, jest co krytykować i obalać w obliczu pojawiających się niezgodności z faktami. To zrobi miejsce następnej hipotezie, o włos bliższej prawdy, bo nie popełni błędów swej poprzedniczki. Popełni za to inne, przed którymi ustrzeże z kolei swą następczynię. I tak dalej.\nW tej perspektywie ewolucjonistycznej, kreślonej (jak wyżej wspomniano) już przez Comte's u samych początków socjologii, pojęcie mitu pełni ważną rolę metodologiczną(choć próżno go szukać w konwencjonalnych podręcznikach metodologii). A także ważną rolę w inżynierii społecznej czyli w działaniach kierujących się odpowiednią teorią socjologiczną, a zmierzających do konstruowania lub naprawiania struktur społecznych, .\n[ 1 ] Termin „analiza funkcjonalna" występuje w teorii nauki w innym jeszcze znaczeniu, ale jest ono tak odległe od obecnego kontekstu, że nie ma obawy nieporozumień. Mianowicie, analizą funkcjonalną nazywa się dział matematyki zajmujący się badaniem przestrzeni funkcji metodami analizy matematycznej, algebry i topologii. Użycie w obecnym kontekście przydawki „funkcjonalna" jest potrzebne w roli „odsyłacza" do funkcjonalizmu Malinowskiego jako postawy metodologicznej (o której będzie mowa dalej), przy uzyskaniu pożądanej paraleli do analizy logicznej.


Hotel Król Kazimierz - Kazimierz Dolny, Lubelskie do -59% - rezerwuj na Travelist.pl\nNie obserwujObserwuj (8258)\nDo dyspozycji gości oddano 115 stylowych, komfortowych pokoi i apartamentów. Wszystkie są klimatyzowane i wyposażone w nowoczesną łazienkę z suszarką do włosów, telewizor plazmowy z dostępem do kanałów satelitarnych, telefon, zestaw do parzenia kawy i herbaty oraz bezprzewodowy Internet.\nKazimierz słynie nie tylko z pejzaży i zabytków, ale też z oryginalnej kuchni, łączącej w sobie wpływy polskie i żydowskie. W hotelowej restauracji Ester możesz przekonać się o jej wyjątkowości, próbując licznych tradycyjnych specjałów z regionu. Jednak w menu nie brak również popularnych dań znanych ze stołów całej Europy, a także potraw dietetycznych i świeżo wyciskanych soków.\n1 dziecko do lat 5 na łóżku z rodzicami – gratis (ze śniadaniami lub wyżywieniem – w zależności od pakietu)\nHotel całościowo mi się podoba. Śniadania smaczne. Niestety przy wyborze hotelu kierowaliśmy się dostępem do basu. I w hotelu, owszem, basen jest, można korzystać, ale temperatura wody w basenie pozostawia wiele do życzenia. Mnie było ciężko wejść do wody, a co dopiero dziecku. Pomimo wielu próśb niestety przez 2 dni nic się nie poprawiło. Na uwagę należy zwrócić również, że na basenie był połamany drewniany leżak, a jego części leżały na podłodze basenowej.\nAnonimowy gość, 18.01.2022\nWrażenie na pewno zrobiła na nas wielkość hotelu. Basen i strefa spa w naszym mniemaniu zaniedbana. Woda w basenie zimna. Niestety, ale hotel zasługuje na ogólny remont, pokoje również wyglądały przeciętnie. Jak na 4 gwiazdki spodziewaliśmy się czegoś więcej. Trzeba przyznać, że personel w hotelu bardzo sympatyczny.\nAnonimowy gość, 08.01.2022\nSubtelnie elegancki wypoczynek:))\nPo szaleństwach świąteczno-sylwestrowych chcieliśmy zregenerować się poza domem. Hotel Król Kazimierz to był strzał w dziesiatkę. Lokalizacja pozwalała na przyjemne spacery wałem wiślanym do rynku, brak natłoku turystów (byliśmy w dniach 3-6.01) pozwalał na spokojne zwiedzanie miasta jak też korzystanie z innych atrakcji hotelu. Personel - na najwyższym poziomie. Słowem - tylko rezerwować i korzystać.\nAleksandra, Kraków, 06.01.2022\nMiły i komfortowy pobyt\nBył to mój następny pobyt w tym hotelu. Ponownie spotkałam bardzo miły, uśmiechnięty, pomocny personel. Tym razem byłam z rodziną i psem. Korzystaliśmy ze śniadań i obiadokolacji - bardzo dobre jedzenie, serwowane posiłki pięknie podane. Polecam pobyt w tym hotelu.\nDo tego hotelu jeździmy co roku od kilkunastu lat. Najpierw korzystałam jako opiekun grup eventowych, następnie z partnerem a teraz z dziećmi. Niezależnie od sytuacji w hotelu jest zawsze profesjonalna i przemiła obsługa, jedzenie na najwyższym poziomie i atrakcje dla wszystkich grup. Hotel jest bardzo elastyczny i przyjazny. jedyny minusik to brak płytkiego basenu dla najmłodszych, ale generalnie strefa saunowo - baenowa z częścią SPA bardzo przyjemna a zabiegi na niezłym poziomie.\nHotel z potencjałem ale aż prosi się o tuning\nDuży hotel z ogromnym potencjałem. Bardzo dobre jedzenie, miła obsługa, fantastyczny basen i sauny. Można przyczepić się jedynie do jakości pokoju - dosyć stare wyposażenie, zalany sufit w łazience, plamy na wykładzinach.\nAnna, Warszawa, 19.12.2021\nAnonimowy gość, 12.12.2021\nBardzo ładny klimatyczny hotel.pokoje czyste,smacznie i strefa relaksu bez ograniczeń\nAnonimowy gość, 01.12.2021\nJakość obsługi zarówno restauracji, jak i recepcji.\nFantastyczny hotel. Przepyszne jedzenie, piękny wystrój i widok z patio, które z trudem ale znaleźliśmy :)<br /> Jedyne uwagi to brak rozrywek dla nastolatka i w basenie przydałyby się zabawki dla malucha, jakieś piłki, lejki do przelewania wody...Sala zabaw super! Pokój czysty, wygodne łóżko.\nSuper miejsce na relax. Pokój i łazienka duża, kameralne wnętrze, łóżka wygodne, biała pachnąca adamaszkowa pościel Śniadania znakomite, 5 dań ciepłych , herbaty , kawy , soki do wybory, nabiał, wedliny, przystawki dodatki, bez tłoku i braków. Samo spa ma świetną saune suchą i parową, basen kilka dysz masujących więc brak jacuzzi nie jest dokuczliwy\nNocleg w hotelu Król Kazimierz\nHotel elegancki. Uciążliwy był ciągły hałas z wyciągów wentylacyjnych znajdujących na zewnątrz budynku. Śniadanie ok. - porównując do innych hoteli 4-gwiazdowych nie było zbyt wyszukane.\nHotel położony ok 20 minut spacerkiem od rynku ,w spokojnym miejscu Kazimierza Dolnego. Bardzo dobre wyżywienie i strefa spa. Dobre miejsce jako baza do zwiedzania okolicy.Polecam\nAnonimowy gość, 26.10.2021\nPodobał nam basen , bardzo miła atmosfera, jedzenie ok.


Liga Mistrzów. Milan osłabiony przed rewanżem z Barceloną Piłka nożna - Sport.pl\nLiga Mistrzów. Milan osłabiony przed rewanżem z Barceloną\nlg 11.03.2013 11:04\nGiampaolo Pazzini nie zagra we wtorkowym meczu rewanżowym 1/8 finału Ligi Mistrzów z Barceloną. Włoski napastnik doznał znaczącego stłuczenia kostnego i mięśniowego, a także mikropęknięcia głowy kości strzałkowej prawej nogi. Relacja Z Czuba i na żywo ze spotkania we wtorek o 20.45 w Sport.pl i w aplikacji Sport.pl Live.\nStało się to podczas wygranego w piątek spotkania ligowego z Genoą (2-0). Pazzini będąc kontuzjowanym strzelił pierwszą bramkę, po czym zszedł z boiska. Włoskie media sugerują, iż Włocha zastąpi 18-letni M'Baye Niang - Mario Balotelli nie może grać w LM. Bojan Krkić oraz Robinho prawdopodobnie usiądą na ławce. Pauzujący ostatnio Philippe Mexes i Kevin-Prince Boateng wznowili treningi i są gotowi do gry na Camp Nou.\nKadra Milanu na mecz z Barceloną:\nBramkarze: Abbiati, Amelia, Gabriel; Obrońcy: Abate, Antonini, Bonera, De Sciglio, Mexes, Yepes, Zapata; Pomocnicy: Ambrosini, Boateng, Constant, Flamini, Montolivo, Muntari, Nocerino, Traoré; Napastnicy: Bojan, El Shaarawy, Niang, Robinho.\nLiga Mistrzów: Milan wstrząsnął Barceloną\nLiga Mistrzów. Milan pokonał u siebie Barcelonę


Sejm popiera przywrócenie zasady skróconego czasu pracy dla niepełnosprawnych - Prawo\nAutor: PAP/Rynek Zdrowia 06 czerwca 2014 15:58\nCIR wniosło, by nad projektem pracować w trybie pilnym, bowiem w 2013 r. TK dał rok na przygotowanie nowych przepisów - termin ten upływa 10 lipca 2014 r. W piątek Sejm przeprowadził więc dwa czytania projektu, kolejnym krokiem będzie głosowanie. Wszyscy występujący w debacie posłowie zapowiedzieli poparcie dla projektu.\nWiceprezes RCL wyjaśnił, że zwłoka w pracach nad projektem wynika m.in. z faktu, że choć wyrok TK zapadł w czerwcu 2013 r., to dopiero pod koniec września 2013 r. RCL miało pełne uzasadnienie orzeczenia, a bez tego nie można było przystąpić do pracy.\nPodobny do rządowego projekt nowelizacji ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przygotował też Senat i w maju skierował go do Sejmu. Projekt został przygotowany przez senacką komisję ustawodawczą. Tak samo jak rządowy ma na celu dostosowanie prawa do wyroku TK i przywraca rozwiązanie sprzed 2012 r., przewidujące, że osoba ze znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności korzysta ze skróconego wymiaru czasu pracy z mocy prawa (7 godz. na dobę i 35 godz. tygodniowo).


Złoty może się umacniać do 3,98/EUR i spadek rentowności na krótkim końcu - Biznes/technologie\nZłoty może się umacniać do 3,98/EUR i spadek rentowności na krótkim końcu\nData: 14-07-2011, 17:35\nZłoty może się umacniać do 3,98/EUR na fali spowodowanej lepszymi danymi z USA o sprzedaży detalicznej - oceniają dilerzy. Uważają jednak, że jeśli pojawią się negatywne informacje na temat zadłużenia krajów peryferyjnych strefy euro, mogą one spowodować osłabienie złotego do 4,05-4,07/EUR. Natomiast na rynku długu dilerzy oczekują wzrostu cen na krótkim końcu krzywej.\n"Moim zdaniem kurs EURPLN na poziomie 3,98 to będzie dno w najbliższym czasie. Jednak złe informacje, jeżeli wystąpią, na rynkach długu Grecji czy Włoch spowodują natychmiastowe osłabienie złotego do poziomów 4,05-4,07/EUR. To będzie poziom wsparcia dla złotego" - powiedział PAP pragnący zachować anonimowość diler walutowy jednego z banków.\n"Teraz następuje umacnianie złotego. Jest to odreagowanie po lepszych danych na temat sprzedaży detalicznej w USA. To spowodowało osłabienie USD i wrócił on na poziomy z dzisiejszego otwarcia. Jednocześnie nastąpiło umocnienie walut na rynkach wschodzących. Zbliżamy się na EURPLN do najniższych poziomów z wczoraj. Jednak obecnie panuje gorsza płynność, dlatego następują duże przeskoki i jest spora zmienność" - dodał.\nW czwartek Departament Handlu USA podał, że sprzedaż detaliczna w tym kraju w czerwcu wzrosła o 0,1 proc. mdm, podczas gdy poprzednio spadła o 0,1 proc., po korekcie. Analitycy spodziewali się spadku sprzedaży detalicznej o 0,1 proc.\nKORZYSTNE CENY NA KRÓTKIM KOŃCU\nDilerzy oceniają, że w najbliższych dniach może nastąpić wzrost cen na krótkim końcu, natomiast na długim sytuacja będzie zależeć od wydarzeń na rynkach bazowych.\n"Długi koniec będzie zależeć od rynków bazowych. Spodziewam się, że będzie tam występować zmienność. Na krótkim końcu inwestorzy będą skłonni zapłacić więcej ze względu na obniżenie ścieżki inflacji. Wczorajszy odczyt inflacji zaskoczył inwestorów i spowodował zmianę przewidywań nt. podwyżek stóp procentowych" - powiedział PAP diler SPW ING Banku Śląskiego Adrian Skubij.\n"Dużo się dzisiaj działo. Rano nastąpiło wypłaszczenie krzywej o 2-3pb. Później obserwowaliśmy małe ruchy na długim końcu. Późnym popołudniem inwestorzy zagraniczni postanowili znowu zainwestować w Polsce na krótkim końcu. Z tego powodu złoty umocnił się. Okazało się, że jednak Polska jest dobrze postrzegana, chyba że jest jakiś Armagedon za granicą. Mamy dobrą sytuację fiskalną i dużą płynność. Obecnie jesteśmy na najmocniejszych poziomach na papierach o zapadalności do 5 lat w tym roku" - dodał.