one temu winne | kobieca wyprawa Polska – Gruzja 2013\nkobieca wyprawa Polska – Gruzja 2013\nPosted on 02/06/2014 by onetemuwinne\n500 minut materiału, 13976 minut renderowania, miesiące kombinowania i decydowania…. i oto jest! Pierwsza, ale (mamy nadzieję) nie ostatnia filmowa relacja z naszej wielkiej wyprawy do Gruzji.\nOpublikowano Polska\t| Leave a reply\nEpizod 9. Pożegnanie z Gruzją\nPosted on 11/03/2014 by onetemuwinne\n– Grażyna i Basia? – zapytał przystojny Gruziń w mundurze celnika. – Czekaliśmy na was.\nPrzed oczami stanęły mi wszystkie wypite wczoraj lampki wina, a wspomnienie przygód z rosyjską poilicją wywołało gęsią skórkę.\nDroga do Kutaisi. Serpentyny za serpentynami. Podczas weekendowego wypadu po Polsce takie zakrętasy to nie lada atrakcja. Jednak po kilku dniach w Gruzji serpentyny już nie robiły na nas wrażenia, wydały się wręcz mdłe. A góry robiły się coraz niższe, co sugerowało rychły koniec pobytu w Gruzji.\nNarzeczone po raz trzeci\nUciekając przed upałem schroniłyśmy się w jaskini Prometeusza u stóp Kaukazu. Powitał nas jej przyjemny chłód. Fantastyczne, podświetlone na kolorowo formy skalne sprawiły, że podczas niespełna półtora kilometrowego spaceru przeniosłyśmy się do baśniowej rzeczywistości. Z cudownego transu wyrwał nas i sprowadził na ziemię niezbyt urodziwy przewodnik, próbujący namówić nas na małżeństwo. Szczęśliwie okazało się, że bycie kobietą po trzydziestce ma swoje plusy. Dowiedziawszy się, że trzeci krzyżyk na plecy już nam dawno wskoczył, przewodnik znacząco ograniczył swoje umizgi. Sprawę ostatecznie rozwiązała oburzająca, wyemancypowana odmowa podwózki na parking.\nW końcu głodne dojechałyśmy do Kutaisi. To miasto ma ponad 2000 tysiące lat, ale trzy tygodniowy pobyt poza domem sprawiał, że nam nie kojarzyło się z historią, tylko z… Zjadłyśmy trzysta siedemdziesiąte szóste chaczapuri w klimatyzowanej restauracji typu “Kormoran” i ruszyłyśmy zaopatrzyć się w gruzińskie pamiątki. Czas naglił. Za dwa dni miało już nas tu nie być, a w zakurzonych kufrach nie było żadnych suwenirów dla bliskich.\nPoszukiwane stragany z pamiątkami i rękodziełem okazały się bazarkiem z badziewiem made in China. Takie pamiątki mogłyśmy kupić na stadionie X-lecia. Przypomniałyśmy sobie jednak, że stadion wygląda już nieco inaczej i z pakietem gruzińskich magnesów, zestawem podrdzewiałych cążek do paznokci i nakrętkami do słoików wyjechałyśmy z miasta.\nW ławicy mercedesów\nRuch na największej drodze w tym państwie był ogromny. E-60 to jednopasmówka z poboczem – na to wskazywały znaki poziome. Jako że potrzeba jest matką wynalazku, lokalni kierowcy zrobili z jednopasmówki ciąsną, ale funkcjonującą, cztero czy nawet pięciopasmówkę. Na naszej drodze znów pojawiły się ciężarówy, które sapiąc i trzeszcząc osiągały zawrotną prędkość 20 km/godz. Pod górę wjeżdżały z mozołem. Zjeżdżając były źródłem smrodu palonych hamulców. Między nimi, jak spłoszona ławica śledzi, pomykały marsztutki i mercedesy. Na malutkich trampkach rzadko podejmowałyśmy decyzję o wyprzedzaniu. W Polsce nie miałybyśmy z tym problemów, ale zważywszy na to, że w całej Gruzji jeździ 57 motocykli, pomyślałyśmy, że kierowcy aut mogą nas nie dostrzec.\nZnów zaczął doskwierać upał. Zjechałyśmy na lody do baru. A tam starzy znajomi – (za)jawkowi Litwini. Przybiłyśmy piątkę i ruszyłyśmy dalej. Pod wieczór zrobiło się chłodniej, ale na drodze wciąż panował ogromny tłok. Zmęczone zjechałyśmy do hotelu.\nObudziłyśmy się rano z niepokojem. Zaczynało brakować czasu. Sprawdziłyśmy pogodę i zaczęłyśmy mentalne przygotowania do powrotu w deszczu i zimnie. Tęsknota była doskonałym motywatorem – chciałyśmy dotrzeć do Polski na zlot trampkowy w Olzie. Szybka rozmowa i plany, by zwiedzić Tbilisi w drodze powrotnej, przełożyłyśmy na 2017 rok.\nImprezka w papuciach\nZahaczając o jakiś monastyr, bankomat, który nie chciał współpracować i skacowanego Gruzina, po południu dojechałyśmy do Kazbegi. Czułyśmy się tu jak u siebie. Usiadłyśmy na tarasie Cafe 5047 m. Wyluzowane zaczęłyśmy rozmawiałyśmy z turystami, którzy dopiero rozpoczynali swą wędrówkę. Opowiadałyśmy im o swoich wrażeniach, napawając się zachwytem polskich turystów. Szwajcarski motocyklista opowiedział nam o swoich problemach z bmw 1200 i o tym jak utknął w tym kraju z powodu usterki motocykla. Okazało się, że części zamienne musiał ściągać ze swojego kraju, bo żaden gruziński przedstawiciel BMW nie handlował motocyklami.\nNa noc zatrzymałyśmy się u wcześniej poznanego Grigorija, który pojechał do stolicy i zostawił nam cały dom. Ostatnia noc w Gruzji, chciałyśmy zaszaleć. Wyciągnęłyśmy z dna sakw turystyczny zestaw do make-upu i zestaw ciuchów jak z planu “American Hustle”. Gotowe do wyjścia zobaczyłyśmy wjeżdżającego na podwórze Dato. Przytaszczył torby z zakupami i jakieś baniaki wypełnione cieczą. Namówił nas na domówkę. Trochę tradycyjnych potraw, 4 litry wina i 3 litry czaczy – nasza ostatnia uczta. Okazało się jednak, że ostatni wieczór był jak typowa noc sylwestrowa. Mnóstwo przygotowań i oczekiwań, a wyszła spokojna posiadówka. Koło północy poszłam spać.\nNa pewno znacie to uczucie. Smutek, czasem rozdrażnienie związane z kończącą się przygodą. Ostatnie gruzińskie kilometry, piękne widoki i uśmiechnięte twarze. Mijałyśmy je z nostalgicznym poczuciem, że wraz z przejazdem przez granicę skończy się nasza gruzińska przygoda, którą żyłyśmy przez ostatni rok. Żegnamy przystojnych policjantów, rodzinę spod skalnego miasta, chaczapuri, gościnnych ludzi, którzy serwowali nam tutejsze przysmaki, zakonnika z monastyru, Litwinów na jawkach.\nPodjechałyśmy na przejście graniczne. Podszedł do nas przystojny Gruzin w mundurze. Zapytał:\n– Grażyna i Basia? Czekaliśmy na was.\n– Macie pozdrowienia od Dato i Szoty. Kazali was pożegnać i bezpiecznie odprawić. Szerokiej drogi.\nZ łezką w oku wjechałyśmy do Rosji.\nVitalija zwanego Kotem spotkałyśmy jakieś 300 kilometrów od Rostova. Popsuł mu się Piaggio i musiał wracać na Białoruś. Zaprosił nas na nocleg u kolegów motocyklistów w Rostovie. Późną nocą dotarliśmy na miejsce. Koledzy, którzy okazali się być lokalnym motocyklowym MC Rostov, zgotowali nam iście królewskie przywitanie. Pozwolili się rogościć, a potem z uwagą słuchali naszych opowieści, pstrykając na zmianę fotki naszym trampkom. Po kolacji skierowałyśmy się ku kanapie mocno nadgryzionej zębem czasu. Basia, kładąc się, nagle zastygła w bezruchu. Z kamienną twarzą, spokojnym głosem rzekła:\n– Graża, właśnie obok twojego łóżka przebiegł szczur wielkości konia.\nPodniosłam się, rozejrzałam wokół. Okazało się, że zwiał dziurą do piwnicy, więc nie mieliśmy szansy poznać się bliżej. Zmęczenie było silniejsze od obaw przed legendarnym gryzoniem.\nNastępnego dnia Kot swoim Piaggio odprowadził nas za Rostov i odbił na Białoruś. Zgodnie z prognozami zaczęło padać i zrobiło się zimno. Rozsądek podpowiadał by zwolnić, ale tęsknota pchała nas do domu. Ukraina przywitała poziomo padającym deszczem i 10 stopniowym chłodem. Mimo to zrobiłyśmy męczące 800 kilometrów, by jak najszybciej dotrzeć do Polski. To było świetne uczucie, kiedy dojeżdzając do przejścia w Korczowej, chmury się rozstąpiły i przywitało nas słońce. Pierwszy posiłek inny niż nieśmiertelne chaczapuri. Przydrożny bar, żurek i schabowy.\nWiedziałyśmy już, że sporo osób czeka na nas na zlocie Transalp Clubu. Gnając na łeb na szyję, z przećwiczoną na gruzińskich szutrach nawigacją, zgubiłyśmy się dwa razy na polskich autostradach. W końcu 20 września, trochę przed północą dotarłyśmy na zlot do Olzy. Witano nas chlebem i solą, kwiatami i szampanem. Czułyśmy się lepiej niż Cate Blanchett i Sandra Bullock na rozdaniu Oskarów. Wyciągnęłam z sakwy skitraną przed celnikami czaczę domowej roboty. Moja głowa (i wątroba) była już przyzwyczajona do tego napitku, ale okazało się, że klubowi koledzy odlecieli po dwóch głebszych. Z rumieńcami na twarzach opowiadałyśmy swoje przygody, jednocześnie ciesząc się, że jesteśmy w domu.\nEpizod 8. Pożegnanie ze Swanetią\nPosted on 14/02/2014 by onetemuwinne\nMłode japońskie turystki, które pedantycznie wypełniały przestrzeń pojazdu, doskonale wpisywały się w polskie wyobrażenia o azjatyckich podróżnikach. Nieodłączny atrybut przy oku robił zdjęcia każdemu fragmentowi widoku, w tym również mi. Wszystko to przy akompaniamencie piskliwych okrzyków.\nNa śniadanie zjadłyśmy po bochnie przepysznego chleba szoti i ruszyłyśmy w góry. Choć wielu spotkanych turystów ostrzegało nas, że dalej drogi nie ma i że to niebezpieczne, by wracać przez Ushguli i Lentekhi, my się nie poddałyśmy.\nAsfalt skończył się tuż za Mestią. Zaczęły się strome górskie serpentyny. Najpierw wspinałyśmy się z 1400 na 2100 m n.p.m. do Ushguli, by potem zjechać do Lentekli. Teren niesamowity i do dziś brakuje słów, żeby go opisać. Droga wąska – od półtora do dwóch metrów. Nie przeszkadza to autom poruszającym się w obie strony. Czasami nawet motocykl miał trudności z pokonaniem kolein lub rzek, ale auta zdawały się być dawno zaprawione w bojach.\nJasna ziemia pełna różnej wielkości kamieni. Mniej lub bardziej ubity szutr, drobniejszy żwir i większe kamyki. Gdzieniegdzie czaiły się podstępne kamienie, które groziły nadprogramową glebą. Do tego liczne wyżłobione przez wodę dziury. Z jednej strony dwustumetrowa przepaść z korytem rzeki na dnie, z drugiej wysoka skała. Drogę co chwila przecinały różnej wielkości strumienie i rzeki.\nSzybkiej jeździe nie sprzyjały ani warunki na drodze, ani wspaniałe widoki. Nie byłyśmy w stanie się nimi nasycić.\nTwardzielki o gołębich sercach\nKiedy wyruszałyśmy na naszą wyprawę zastrzegałyśmy – jedziemy na gruzińskie szutry, a nie zwiedzać kościoły. Gruzja nas jednak nieźle zaczarowała. Jadąc po wąskiej drodze, widząc drogowskaz “Kościół Archaniołów Iprali – 1 km” nie zawahałyśmy się. Odbiłyśmy w lewo ciekawe tego, co zobaczymy po przebyciu jednego kilometra. Najpierw przejechałyśmy przez małą wioskę. Potem zrobiło się naprawdę stromo. Jechałam pierwsza, żeby zrobić rozeznanie i znaleźć zabytek z tabliczki drogowskazu. Ten, jakby ruchomy, cały czas zdawał się uciekać za kolejny skalny winkiel. Choć nie było widać celu, to przez interkom krzyknęłam do Basi:\n– Dawaj, jest pięknie!\nWdrapałyśmy się w końcu w okolicę kilku domostw. Ugasiłyśmy pragnienie. Nieopodal pasły się małe świnki. Spojrzałyśmy na siebie. Dwie twardzielki na ich wielkich maszynach, którym na widok małych chrumkających zwierzątek mięknie serce. Zbliżyłyśmy się do stoku i zaczęłyśmy się z nimi bawić nasłuchując radosnego kwiczenia.\nW górę do motocyklowego raju\nWsiadłyśmy na motocykle. Zanim doszło do zabawy z prosiakami, myślałyśmy, że stromiej być nie może. W poszukiwaniu monastyru nie dawałam za wygraną. Basia stwierdziła, że poczeka.\nPo każdym pokonanym metrze w górę, widoki były coraz piękniejsze. Nie było widać końca drogi, która wiła się wzdłuż skalnego uskoku. Z każdym kolejnym stromym winklem prawdziwy offowy, zakręcony raj dla motocyklistów odkrywał swe kolejne tajemnice. Kościół nadal uciekał gdzieś za horyzont. W pewnym momencie stwierdziłam, że deklarowany kilometr już dawno przejechałam. Od kościoła mógł mnie dzielić zarówno kolejny , jak i dziesięć czy dwadzieścia tysięcy metrów. A może ktoś z drogowskazu odkleił dwa zera?\nPodjęłam decyzję – zawracam do Basi. Zjeżdżając w dół dostrzegłam pick-upa wspinającego się ścieżką w górę. Kierowca przystanął. Zaczął opowiadać o atrakcjach bezdroży, spytał, czy nie chciałabym zabrać się z nimi. Młode japońskie turystki, które pedantycznie wypełniały przestrzeń pojazdu, doskonale wpisywały się w polskie wyobrażenia o azjatyckich podróżnikach. Nieodłączny atrybut przy oku robił zdjęcia każdemu fragmentowi widoku, w tym również mi. Wszystko to przy akompaniamencie piskliwych okrzyków.\nPożegnałam się z kierowcą pick-upa i wrzuciłam jedynkę. Spojrzałam w lusterko – kiedyś tu wrócę.\nBiesiada z prosiakami\nPrzed sobą miałyśmy jeszcze półtorej godziny jazdy do Ushguli. Dojeżdżając do miasta mocno burczało nam w brzuchach. Po minięciu tabliczki obwieszczającej, że jesteśmy u celu, zaczęłyśmy wypatrywać jakiegoś sklepu, w którym mogłybyśmy kupić cokolwiek do jedzenia.\nSklepik spożywczy przyklejony do domu mieszkalnego. W środku wybór jak w latach 80. Coś jednak musimy w sobie mieć, bo właścicielka sklepu stwierdziła, że przyrządzi nam chaczapuri. Zjadłyśmy je w towarzystwie zaciekawionych tubylców i wszędobylskich prosiaczków.\nRuszyłyśmy do Lentheki. Obwożący turystów kierowcy ostrzegali nas, że 46 kilometrów z Ushguli do Lentekhi, to trudny odcinek i oni pokonują go w osiem godzin. Niezrażone wciąż parłyśmy naprzód. W pewnym momencie spotkałyśmy całkiem oryginalnych turystów – motocyklistów. Trzej Litwini – pierwszy na czymś, co przypominało tenerę, a za nim duet na dwóch dość przechodzonych jawkach 250-tkach sprzed pół wieku. Ubiór profesjonalny – trampki, t-shirt lub lekka skórka. Ale dawali radę. Na szlaku mijałyśmy się z nimi niejednokrotnie i pękałyśmy z dumy, kiedy po postojach udawało nam się ich wyprzedzić. Takie to z nas amazonki.\nTrampki we mgle\nPokonaliśmy razem większość tych trudnych 46 kilometrów. Wspólnie przeprawialiśmy się przez rzekę. Gdzieś za kolejnym winklem spotkałyśmy kolejnych motocyklistów. Tym razem jechali z naprzeciwka na dwóch ciężkich maszynach. Dla odmiany to również byli Litwini. Chłopaki na jawkach nas dogonili i zaczęły się niezwykle ciekawe rozmowy w ichniej kalbie. Uznałyśy, że lepiej zostawić Litwinów ich tematom, a szybkie spojrzenie na zegarek dokończyło dzieła decyzji o ruszeniu dalej, do Lentheki. Tym bardziej, że końca drogi nie było widać, nadal byłyśmy w górach, a z szacunków wynikało, że pokonałyśmy na razie dwie trzecie trasy. Zjechałyśmy w niższe partie gór. Przywitał nas potworny biały pył. Basia w otwartym kasku, tylko z goglami na oczach zaczęła jechać przodem. Po kilku minutach jazdy za nią nie byłam w stanie jej dostrzec. Nie pomagało zachowanie dużego dystansu. Dodatkową atrakcją były idealnie skrywające się w tumanach pyłu psy, które obskakiwały mnie z każdej strony przeganiając szczekaniem.\nNiemiłosiernie zmęczone i nieprawdopodobnie szczęśliwe, że ten ostatni odcinek mamy za sobą, dotarłyśmy do Lentekhi. Szacowane osiem godzin nawet z nieplanowanym postojem i pogaduszkami z gruzińskimi drwalami udało się nam skrócić do czterech. Swanetia rozpościerała się za plecami, ale w głowach wspomnienie tej wspaniałej krainy pozostało do dziś. To absolutnie najpiękniejszy region Gruzji.\nOpublikowano Gruzja\t| Leave a reply\nEpizod 7. Dwie syreny w podboju morza nieczarnego\nPosted on 01/02/2014 by onetemuwinne\nPodjechał drugi radiowóz. Wysiadło z niego dwóch policjantów. Na ich widok stwierdziłyśmy, że chyba ktoś chce zrobić nam niezły numer i panowie mundurowi zaraz zaczną robić streeptease.\nOpuszczałyśmy przemiłych gospodarzy z łezką w oku. Trzeba było jednak ruszać do Vardzi. Po kilku kilometrach serpentyn otoczonych wysokimi skałami, naszym oczom ukazało się skalne miasto położone kilkadziesiąt metrów nad ziemią. Podjazd zagradzał szlaban, więc pieszo, w pełnym motocyklowym rynsztunku, wdrapałyśmy się na górę. To miasto-klasztor zaczęto budować prawie tysiąc lat temu. Dziś to jeden z najważniejszych zabytków Gruzji, którego przed wścibskimi turystami strzeże grupka mieszkających w skałach i słuchających empetrójek mnichów. Czy Vardzia to zwykłe groty w skale, czy budząca zachwyt budowla? Kwestia gustu. Nie da się jednak ukryć, że jej ogrom i skrywane w każdej jaskini tajemnice są warte odkrycia.\nW drodze nad morze odwiedziłyśmy zamek Rabat w Akhaltsikhe. Widok pięknie odrestaurowanych złotych kopuł sprawił, że nie chciało nam się stamtąd odjeżdżać. Siedziałyśmy i podziwiałyśmy, ale upał zaczął się dawać we znaki, więc zatankowałyśmy i w drogę.\nWyjeżdżając ze stacji benzynowej kątem oka zobaczyłam jak obsługa do nas jakoś dziwnie macha. Dziwnie, bo tak jakoś w prawą stronę bardziej. Na wszelki wypadek odmachałam i zatopiłam wzrok w nawigacji. Zgodnie z jej wskazówkami skręciłam w lewo. Przejechałyśmy kilkaset metrów, kiedy dopadł nas donośny dźwięk. Nigdy nie sądziłam, że dźwięk zagranicznego koguta może być inny niż polski.\nSpojrzałam w lusterko potwierdzając swoje przypuszczenia – za nami toczył się radiowóz. Zatrzymałyśmy się na poboczu. Podszedł policjant. Srogi i nieatrakcyjny wygląd nie zachęcał do pogaduszek. Pan Władza poinformował nas, że złamałyśmy przepisy. Ze stacji nie można było skręcać w lewo (ach to o to chodziło z tym machaniem!). Wyrok zapadł. Będzie sztraf.\nZa chwilę usłyszałyśmy dźwięk kolejnego gruzińskiego koguta. Podjechał drugi radiowóz. Wysiadło z niego dwóch policjantów. Na ich widok stwierdziłyśmy, że chyba ktoś chce zrobić nam niezły numer i panowie mundurowi zaraz zaczną robić streeptease. Zresztą wcale byśmy się nie obraziły. Odruchowo poprawiłyśmy włosy, ubierając twarze w uśmiechy z kolekcji uwodzicielskich.\nNiestety, okazało się, że panowie wcale nie dorabiają jako tancerze go-go. Zaczęła się dyskusja i przekomarzanie. Nalegałyśmy na pouczenie. Sami decyzji o zmianie wymiaru kary podjąć nie mogli, więc zadzwonili do przełożonego. W napięciu godnym najlepszych dramatów sądowych oczekiwałyśmy na odpowiedź. Srogi policjant postanowił oddać nas w ręce swoich podwładnych, wsiadł do auta i odjechał. “To może jednak ten streeptease?” myślę, ale słyszę tylko słowo “dokumenty”.\nPo pouczeniu i serii pytań o dane, wkradać zaczęły się inne, dziwne pytania.\n– Macie mężów?\nZe względów bezpieczeństwa podczas naszej wyprawy odpowiadałyśmy, że tak. Tym razem aparycja funkcjonariuszy zawróciła nas na ścieżkę prawdy.\n– Jeden z kolegów nie ma żony, więc może któraś z Was byłaby chętna?\nPomyślałyśmy, że na pewno musi chodzić o tego, który odjechał. Odpowiedziałyśmy, że w zasadzie, to my musimy już jechać, więc prosimy o dokończenie pouczenia. Panowie kończyli wywód, a my, mimo widoków, zaczynałyśmy się niecierpliwić. W końcu wsiadłyśmy na motocykle i ruszyłyśmy. Radiowóz z tancerzami jechał za nami na sygnale jeszcze jakiś czas, ale wreszcie dali za wygraną i zostałyśmy same.\nPrzemierzając kilometry gruzińskich dróg już nie raz przekonałyśmy się, że widoki zmieniają się tu jak w kalejdoskopie. Kilkudziesięciokilometrowy off wiódł nas teraz między pagórkami pokrytymi gęstą zielenią traw. Przez chwilę zastanawiałyśmy się, czy nie wybrać się na poszukiwania domów hobbitów. Pamiętacie ten moment, gdy Gandalf i Frodo wjeżdżają na wozie do Shire? Tym razem to my wcieliłyśmy się w ich postaci. Takie momenty za każdym razem rodziły dylemat – jechać i w ciszy podziwiać te tolkienowskie krajobrazy, czy raczej się zatrzymać i dokumentować, by móc potem wracać do wspomnień. Strumyki, strome zakosy, wioski pełne pasących się krów.\nCzas gonił. Jednak głód wygrał z nim wyścig. Szaszłyk i ryba w przydrożnym barze. Kiedy skończyłyśmy jeść, właściciel zawołał nas na tył budynku. Pokazał dwa małe niedźwiedzie brunatne. Miały po 4 miesiące i siedziały w klatce. Ktoś odstrzelił ich matkę i błąkały się po okolicy. Niestety w tych stronach polowania to codzienność i nikt specjalnie nie dba o prawa zwierząt. Chciałyśmy podejść bliżej, ale gospodarz zabronił. Nawet zahaczenie pazurem mogło mocno zranić.\nPo smacznym posiłku pakowałyśmy się na motocykle. Podjechał pick up. W środku czterech ogorzałych mężczyzn. Po krótkiej wymianie uprzejmości zaczęli nas zapraszać, by razem postrzelać do ptaków. Dopiero po chwili dostrzegłyśmy kilka gończych psów na pace i zestaw różnego rodzaju strzelb. Odmówiłyśmy. Myśliwi jednak nie odpuszczali.\n– Jeśli nie chcecie strzelać, to przynajmniej napijcie się z nami czaczy.\nPropozycja była kusząca, ale fakt, że byłyśmy około piętnastu kilometrów od granicy z Turcją, mocno nas onieśmielał.\nOkoło osiemnastej gruzińskie krowy wędrują z pól do domu na wieczorne dojenie. Jadąc drogą do Batumi z trudem mijałyśmy brykające potwory. Zadziwiała nas ich niesamowita zwinność (mogłyby z powodzeniem konkurować z kozicami), a także wrodzone zdolności nawigacji. Wielokrotnie mijałyśmy stada wolno wędrujące w kierunku wsi. Wydawałoby się, że to gospodarze mają obowiązek sprowadzać bydło do domów. W rzeczywistości nikt się tym nie przejmuje i krowy wędrowniczki same snują się po drogach. Niektóre w trakcie beztroskiej migracji przypominają sobie, że nie wszystko jeszcze przeżuły, a jak wiadomo najlepszym miejscem do przeżuwania jest środek drogi. Więc stoją sobie te brązowe krówska i wpatrują się w nas tępo, a wokół nich brykają cielaki.\nNiestrudzenie jechałyśmy na zachód. Słońce walące prosto w oczy ograniczało widoczność. Połowa drogi zajęta przez bydło rogate, a druga połowa przez ich placki. Oto droga do Batumi.\nW końcu udało się dojechać do miasta, o którym śniły Filipinki. Przepych niczym w Dynastii, tłok jak w Szanghaju, promenada jak w Sopocie, złota tyle co w Dubaju. Wszystko to już znałyśmy. Zatrzymałyśmy się więc tylko na chwilę, by na krawężniku pod przypominającym budowlę kosmiczną McDonaldsem wchłonąć po zestawie big macka. Bez żalu opuściłyśmy słynny nadmorski kurort. Cel czekał na nas trzydzieści kilometrów dalej.\nKąpiel w morzu była jednym z obowiązkowych punktów wyprawy. Po mało pociągającym nas Batumi, przestała być dla nas wyjątkową atrakcją. Z listy rzeczy do zrobienia odhaczyłyśmy ją następnego dnia, w Kobuleti.\nO 10:00 woda była już jak dobrze podgrzana zupa. Na kamienistej plaży rozkładali się turyści mniej zamożni, niż ci w Batumi. Cieszyłyśmy się przejrzystą wodą i brakiem kiepów na plaży. Brakowało nam tylko sprzedawców nawołujących „looody bambino, looody!!!”. A w morzu, jak syreny – pływałyśmy sobie pieskiem, robiłyśmy deskę i rozbudzałyśmy pasję do pływania asynchronicznego. Przywiozłyśmy ze sobą też jeden, przebadany organoleptycznie wniosek z dowodu: Morze Czarne nie jest wcale takie czarne.\nDotarło do nas wreszcie to, co miałyśmy przed oczami przez cały czas. Zawsze na horyzoncie widać pasma gór. Nawet stojąc na plaży, tyłem do morza, przed oczami widzimy góry. A teraz wjeżdżamy w te najpiękniejsze – Góry Swaneckie.\nDroga do Poti była niesamowicie ruchliwa. Najpierw oburzałyśmy się, kiedy widziałyśmy, że ktoś wyprzedza na trzeciego. Po chwili okazało się, że tutaj to norma. Swoimi drobnymi w porównaniu do wszędobylskich marszrutek, ciężarówek i TIRów motocyklami, nie miałybyśmy jednak w konkurencji na trzeciego. Posłusznie jak małe kaczki jechałyśmy za nieznaną matką kaczuchą w sznurku aut.\nMarszrutki to bezsprzecznie symbol Gruzji. Powinni je umieścić w godle państwowym. Mkną z zawrotną prędkością nie zważając na nic. Małe busiki zapchane po brzegi pasażerami. Na drodze rządzą się swoimi zasadami. Wyprzedzają z prawej strony, na dwupasmowej drodze wyprzedzają na zakrętach schludnie i ekonomicznie zapakowane drewnem ciężarówki. Są jak ściśle tajne pojazdy uprzywilejowane. Szybsze od karetek i aut tutejszych służb biura ochrony rządu. Dojechać na czas, cokolwiek by się działo – oto ich motto.\nO dziwo, mimo totalnie chaotycznych zasad ruchu, mimo skrajnie ryzykownej jazdy, przez całą drogę nie widziałyśmy żadnego wypadku, żadnej stłuczki. Może to przypadek, a może w tym szaleństwie jest metoda?\nWreszcie za Zugdidi ruch na drodze zmalał. Serpentynami, po świetnym asfalcie wspinałyśmy się znów wyżej i wyżej. Minęłyśmy tamę na rzece Enguri i jechałyśmy wzdłuż spiętrzonego przez zaporę jeziora Jvari. Woda zielona od minerałów i otaczających ją lasów. Natura, która nie potrzebuje photoshopa. Patrząc na to człowiek czuje się, jakby zaraz miał zacząć lewitować poddając się sercu, które w entuzjastyczny sposób próbuje wyfrunąć z klatki piersiowej. Nad wszystkim górują ostre szczyty. A my coraz wyżej, więc coraz więcej z nich pokrytych jest śniegiem. Może to lodowiec, a może wieczny śnieg.\nDzień chylił się ku końcowi, a przed nami jeszcze kilkadziesiąt kilometrów do celu – Mestii. Niemiłosiernie głodne zatrzymałyśmy się na jakimś zakręcie, żeby skonsultować plany gastronomiczne. Na krawędzi przepaści dostrzegłyśmy dziką jabłonkę. Trzymając Basię za spodnie, postanowiłyśmy pokazać gruzińskiej głuszy, jakość polskich zdolności szabrowniczych. Już za chwile miałyśmy w rękach garść jabłek. Były kwaśne, ale to nam nie przeszkadzało, bo żołądki włączyły jakiś czas temu funkcję repeat w graniu marsza. Zjadłyśmy wszystkie. O skutkach dowiedziałyśmy się dopiero następnego dnia.\nWieczorem zajechałyśmy na główny plac Mestii. Ku naszemu zdziwieniu przywitał nas tłum Polaków. Wszyscy dziwili się, że kierowcami tych wielkich motocykli, które jeszcze niedawno były pchełkami na drodze z Batumi, są dziewczyny. Poczułyśmy przypływ ciepła, gdy w ich oczach dostrzegłyśmy podziw. Robili sobie z nami zdjęcia, jakbyśmy były celebrytkami.\nMestia to centrum turystyki pieszej. Zjeżdżają tu ludzie z całej Europy. Siedząc w restauracji słyszałyśmy, przebijające raz po raz z tłumu, czeski, węgierski, rosyjski, hiszpański i oczywiście polski. Wszyscy zachwycali się górami.\nW całkowitej ciemności dotarłyśmy na nocleg – do Heleny. Droga dojazdowa była tak stroma, że nawet po wciśnięciu hamulców motocykle się zsuwały. Kilka karkołomnych zawrotek i dotarłyśmy do celu. Za chwilę z tarasu pokoju podziwiałyśmy panoramę miasta.\nEpizod 6. Zakażenie wielbłądzim rozdrażnieniem\nPosted on 24/01/2014 by onetemuwinne\nRozejrzałyśmy się po chałupach i polach wokół nas. Chyba coś nie gra. Kilka kolejnych minut rozmowy upewniło nas, że przed nami 30 krętych kilometrów powrotu. Z nieba zaczął lać deszcz.\nPo długim i pełnym wrażeń dniu na DRZ-tach byłyśmy pełne zapału i werwy. Następnego dnia po raz pierwszy uzmysłowiłyśmy sobie, że pierwotny plan objechania Gruzji jest zbyt ambitny i może nam na wszystko zabraknąć czasu. Jak się później okazało, okoliczności spowodowały, że utwierdziłyśmy się w tym przekonaniu. To z kolei przyniosło z sobą rozczarowanie.\nWszechświat atakuje Grażę\nPlan był taki, że wstajemy rano, szukamy poczty, pijemy latte, łapiemy wifi i wysyłamy zaległe maile, a potem wskakujemy z powrotem na trampki i jak najszybciej jedziemy w kierunku Tsalki, na zachód od Tbilisi. Wszystko szybko, sprawnie i bez zbędnej straty czasu.\nPoszłyśmy do informacji turystycznej.\n– Pocztę znajdziecie Panie na jkuhsfiuh* street i na pewno dziś jest czynna.\nPocztę znalazłyśmy po dwudziestu minutach poszukiwań i wbrew zapewnieniom przewodnika, była zamknięta. Potem udałyśmy się do restauracji “5047 m”. Dwa dni temu przekonałyśmy się, że mieli tam i wifi i cafe latte. Niestety nocna burza nie tylko pogasiła wszystkim światła, ale także uszkodziła ich sieć. Śniadania zjeść się nie udało, bo kucharz miał wolne. Zamówiłyśmy więc latte, które przy płaceniu odbiło nam się czkawką.\nRozgoryczone przeniosłyśmy się do restauracji na przeciwko. Już na wejściu kelner zapewnił, że mają wifi i kucharza, który przygotuje nam pyszną jajecznicę za jedyne 10 lari. Ucieszyłyśmy się. Zjadłyśmy jajecznicę, która podobnie jak na Ukrainie była jajkiem sadzonym, wysłałyśmy, co trzeba było wysłać i poprosiłyśmy o rachunek. Kelner przyniósł papierek z ceną i okazało się, że 10 lari to cena od osoby i trzeba było jeszcze doliczyć serwis. Mózg zaczął mi płonąć ze wściekłości, ale wizja tego, że za parę minut wskoczę na trampka i zostawię za sobą te wszystkie złe emocje budziła nadzieję.\nEch ta nadzieja…\nDopinając ekspandery wywaliłam trampka i lusterko szlag trafił. Próbując jakoś uwolnić złość warczałam na wszystkich wokół. Pierwsze kilometry drogi to kaszlnięcia i prychnięcia mojego fioletowego. Nie wiadomo czemu prychał tak, jakby nie miał benzyny, mocy, ani niczego. Basia podnosiła mnie na duchu i powtarzała – dopóki nie zgasł, dopóty jedziemy. I to była dobra rada, bo faktycznie po kilku minutach jazdy wszystkie objawy minęły.\nGnałyśmy więc w kierunku Tbilisi. Byłyśmy tam umówione ze znajomym Dato – Szotą, który zaoferował się, że pomoże nam kupić olej (zaczynało nam go brakować). Tuż przed Tbilisi zatrzymałyśmy się na tankowanie. Wpisałam nazwę ulicy w nawigację. GPS znalazł ulicę Rustaviego i aleję Rustaviego. Doszłam do wniosku, że oleju w alejach raczej nie sprzedają. Po 30 kilometrach serpentyn wylądowałyśmy przy ruderze w miejscowości Makashvili na peryferiach Tbilisi. Telefon do Szoty.\n– Hej, jesteśmy, czekamy.\n– OK, idę.\nZa chwilę kolejny telefon.\n– Dziewczyny, gdzie jesteście? Nie widzę was.\nPodałam Szocie adres.\n– No tak, stoję tu, ale Was nie widzę.\nKażda rozmowa telefoniczna to kosmiczny wydatek. Przez kilkanaście minut próbowaliśmy ustalić, gdzie jesteśmy i jak się odnaleźć.\n– Dziewczyny, a widzicie przed sobą gmach ministerstwa finansów?\nRozejrzałyśmy się po chałupach i polach wokół nas. Chyba coś nie gra. Kilka kolejnych minut rozmowy upewniło nas, że przed nami 30 krętych kilometrów powrotu. Znów zaczęłam się wściekać i wszystko odbijać sobie na Basi – akurat jest pod ręką. Z nieba zaczął lać deszcz. Godzina do zamknięcia sklepu z olejami Mobila, a za dwie i pół godziny zapadnie zmrok. Do Tsalki pozostało około 150 km.\nZmoknięte i wkurzone na siebie i cały świat dotarłyśmy do gmachu ministerstwa. Kupiłyśmy zapas oleju. Koledzy zaproponowali nocleg w Tbilisi. Złość we mnie wygrywała, bo plan był inny, ale Basia z uporem przekonywała, że deszcz, że ciemno i że to bez sensu. I miała rację.\nNa poprawę humorów poszliśmy na kolację. Tradycyjna kuchnia gruzińska i liczne toasty trochę poprawiły nam humor, a muzyka złagodziła gorące, słowiańskie obyczaje.\nO muriaty, o szagriaty\nŚniadanie zjadłyśmy w McDonaldzie. Smakowało tak samo jak w Polsce. Za radą Dato lekko zmodyfikowałyśmy nasze plany i ruszyłyśmy w kierunku Vardzi.\nGóry przypominające Bieszczady, ciągnęły się od Tbilisi aż do Tsalki. Płynnie składałyśmy się w zakręty, szlifowałyśmy przeciwskręt i cieszyłyśmy się drogą. Po setnym zakręcie, tuż za Tsalką, asfalt się skończył. Po offie na DRZ-tach nasze obładowane trampki dały nam w kość. Musiałyśmy wkładać więcej wysiłku by utrzymać ślizgające się na kamieniach maszyny w równowadze. Wokół nas rozpościerały się kolorowe górskie łąki, ale droga przypominała kamienistą rzeźnię.\nNiestety po osiemdziesięciu kilometrach musiałyśmy przestać podziwiać krajobrazy. Kamienie, które i tak nie powodowały komfortu psychicznego, zmieniły się w błotnistą gnojówkę. Wjechałyśmy do wsi Tabatskuri, a tu, jak w całej Gruzji, królują krowy. Kilka ostrych hamowań uchroniło nas przed przelotem nad leżącą mućką lub lewitującym w popłochu stadem kur.\nWieczorem dojechałyśmy domalutkiej wśi pod Varfdzią i zaczęłyśmy szukać noclegu. Hostele okazały się się za drogie. Mogłyśmy się tego spodziewać – Vardzia to w końcu jedna z największych atrakcji turystycznych kraju. Po drodze zobaczyłyśmy szyld rekamujący jakiś hotelik i banię.\nBasia zatrzymała się w bramie, a ja na pewniaka wjechałam na podwórko. Na niewielkim głazie siedziała sporych gabarytów stara kobieta z wąsami i brodą, a wokół niej mnóstwo kobiet, mężczyzn i dzieci. Wszyscy urody romskiej. Psy ujadając ruszyły mi na spotkanie, ale jedno donośne słowo kobiety z zarostem sprawiło, że podkuliły ogony i uciekły. Podeszłam do zgromadzenia i spytałam o możliwość noclegu. W tym samym czasie z bani zaczął się wylewać tłum topielic topielców. Wszyscy z zaciekawieniem patrzyli na mnie i na mój motocykl. Kilka pytań starszej pani i propozycja cenowa. Całe szczęście niezbyt kusząca, bo miałabym duże problemy, żeby nakłonić Basię na nocleg w tym cygańskim taborze. Podziękowałam grzecznie i zawróciłam do motocykla. Wąsata pani pokrzykiwała jeszcze coś w moim kierunku, ale udałam, że w kasku nic nie słyszę. Szybko odjechałyśmy. Tłum wokół rechotał.\nGościnność po gruzińsku\nWreszcie dostrzegłyśmy podwórko z ogrodem i zapytałyśmy siedzącego na ławce staruszka o możliwość rozstawienia namiotu. Zgodził się. Zaciekawiony rykiem silników wybiegł z domu mały chłopiec, który bardziej niż motocyklami, zainteresował się szczęśliwym koniem Basi podróżującym z nią na sakwach.\nWyciągnęłyśmy namiot. Zabierałyśmy się do jego rozkładania, gdy podeszła do nas kobieta w średnim wieku i mówi, że żadnych namiotów rozstawiać nie będziemy. Chwila konsternacji i napięcia. Po chwili wszystko stało się jasne – żadnych namiotów, bo śpimy w domu. Gospodyni, jak się okazało córka staruszka, zaprosiła nas do środka. Ze starszą siostrą przygotowały nam pokój i kolację. Do domu przybył mąż gospodyni i wszyscy zasiedliśmy do kolacji suto zakrapianej czaczą (a dla niechętnych winem).\nWspaniała, rodzinna atmosfera. Rozmawialiśmy o wszystkim – polityce, obyczajach, rodzinie, podróżach, bezrobociu, a każdy temat zaczynał się i kończył kwiecistym toastem, wygłaszanym kolejno przez każdego z nas. Malec nie wypuszczał z rąk konika i widelca, dziadek z rozżewnieniem wspominał dawne lata i narzekał na prezydenta Saakaszwilego, a my nie mogłyśmy się nadziwić gruzińskiej gościnności. Czułyśmy, że jesteśmy tu mile widziane i że nasza wizyta sprawiła przyjemność gospodarzom. Wreszcie wieczerza się skończyła, podziekowałyśmy za wspólny posiłek i rozmowy. Poszłyśmy do pokoju, umyłyśmy się i marzyłyśmy już tylko o pójściu spać. Położyłyśmy się w łóżkach i poczułyśmy się jak księżniczki. Okazało się, że zasypiamy na kilku puchowych kołdrach przykryte kolejną pierzyną.\nNastępnego ranka dokonałyśmy praktycznej obserwacji organoleptycznej – domowa czacza nie powoduje bólu głowy.\nWspólnie z naszymi dobrodziejami zjadłyśmy śniadania, po którym gospodarze zaproponowali pięćdziesiątkę czaczy na rozgrzewkę. Dostałyśmy suchy i mokry procentami nasycony prowiant na drogę, a w zamian Basia zostawiła chłopczykowi konika.\n* nazwy ulicy niestety nie pamiętam, ale brzmiała właśnie jakoś tak i pachniała makaronem.\nEpizod 5. Kac Kaukas\nPosted on 17/01/2014 by onetemuwinne\nTańce na stołach, głośna muzyka i toasty za przyjaźń polsko-gruzińską skończyły się porannym bólem głowy. Po chwili dotarło do nas – przecież dziś mamy przeżyć kolejną przygodę życia! Zdrapałyśmy lód z kanap wypożyczonych DRZ-tek. Z trudem powstrzymując drżenie nóg, ruszyłyśmy na całodzienną przejażdżkę po górach.\nDowiedziałyśmy się, że jedyna słuszna trasa z Kvareli do Stepantsmindy (Kazbegi) wiedzie przez Tblisi, a ta, którą sobie wcześniej wyznaczyłyśmy, przez Akhmetę jest obecnie nieprzejezdna. Postanowiłyśmy, że musimy sprawdzić stopień tej nieprzejezdności.\nPranie w adrenalinie\nNa początku trasa nas rozpieszczała. Jadąc przyjemnym, wąskim asfaltem, podziwiałyśmy wieżę zamkową i kościół w Gremi – siedemnastowiecznej stolicy Kachetii. Z żalem pożegnałyśmy dolinę Alazani. Gdzieś w okolicach Akhmety asfalt się skończył, a trampki zaczęły nieść nas serpentynami w górę, w pasmo Karteli. Zakręty sto osiemdziesiąt stopni, kurz i głębokie koleiny nie odstraszają lokalnej ludności, więc co jakiś czas mijałyśmy terenowe auta. Pozdrawialiśmy się wzajemnie. Oni do nas machali, my do nich trąbiłyśmy. Puszczać kierownicy nie chciałyśmy, nie zachęcały do tego przepaści.\nJadąc po zakurzonych szutrach przypomniałyśmy sobie, że na sakwach suszy się wczorajsze pranie. Wyobraziłyśmy sobie jego stan, przedyskutowałyśmy, czy opłaca się je chować i zgodnie uznałyśmy, że będzie trzeba operację prania powtórzyć. Pozbywając się zmartwienia, pojechałyśmy dalej. O zmierzchu dotarłyśmy do Kazbegi – bazy turystyki górskiej.\nNa kaca najlepsza…\nW bazie czekał offowy przewodnik Dato. Poznaliśmy się dzięki Herniemu, który był wcześniej w Gruzji i opowiadał nam o miłym przyjęciu, jakie zgotowali mu gruzińscy koledzy. Nie zdziwiło nas to, że Dato dobrze pamięta tę upojna noc. Niestety nie chciał się wdawać w szczegóły, więc żadnych ciekawych ploteczek nie poznałyśmy. Odstawiłyśmy motocykle do Grigorija, u którego zarezerwowałyśmy wcześniej nocleg i poszłyśmy się bratać z lokalesami. Trafiłyśmy na huczną imprezę urodzinową do Shako – zwariowanego sheepmana (właściciela 3000 owiec) i współwłaściciela knajpy o nazwie 5047 m.\nTańce na stołach, głośna muzyka i toasty za przyjaźń polsko-gruzińską skończyły się porannym bólem głowy. Wstawanie nie należało do przyjemnych, ale w przypływie świadomości zdałyśmy sobie sprawę, że przecież dziś mamy przeżyć kolejną przygodę życia! Caucasus enduro – nadchodzimy!!! Zdrapałyśmy lód z kanap wypożyczonych DRZ-tek. Noce na wysokości tysiąca siedmiuset metrów są dość zimne. Z trudem powstrzymując drżenie nóg, ruszyłyśmy na całodzienną górską przejażdżkę.\nZnałyśmy swoje ograniczenia i umiejętności, więc trasa przejazdu została wcześniej ustalona na light enduro z opcją zmiany na medium enduro, jeśli prowadzący uznałby, że jesteśmy skromnymi dziewczynami i nie dość ambitnie podeszłyśmy do tematu. Po pierwszym hardcorowym etapie dowiedziałyśmy się, że to był ten light, więc ubłagałyśmy Dato, żeby pod żadnym pozorem nie zjeżdżał na trasę medium.\nZaczęło się od wspinaczki na wysokość 2170 m n.p.m. do Cminda Sameba. Pogodna niedziela spowodowała, że razem z nami wspinało się sporo turystów – pieszo i z pomocą koni mechanicznych. Długa droga zakosami na szczyt i wreszcie otwarta przestrzeń. Piękna polana, a na jej szczycie zabytkowy monastyr. Rano odwiedził to miejsce Micheil Saakaszwili. Ale nie pieszo, ani na motocyklu – przyleciał helikopterem. Wszystko w ramach kampanii przedwyborczej. Zamiast całować ziemię, po której stąpał prezydent, zdecydowałyśmy się na leniwe podziwianie jednego z najbardziej znanych gruzińskich widoków – monastyru Cminda Sameba na tle ośnieżonego Kazbegu.\nKolejny etap to Zielona Dolina Sno i Village Juta. Robiło się coraz stromiej i coraz trudniej. Wielkie, jak końskie łby kamienie i mikroskopijne ścieżki sprawiały, że prędkość jazdy spadała w odwrotnych proporcjach do poszerzającego się banana na twarzy. Kilka nic nie znaczących gleb i odmawiające posłuszeństwa rozruszniki krosiaków także nie psuły humoru. Każdy postój dało się rozpoznać przez salwy radosnego śmiechu. Właśnie przekraczałyśmy granice swoich możliwości i wskakiwałyśmy o dwa punkty wyżej na skali swoich umiejętności. Mijający nas piesi turyści, powodowali wprawdzie, że czułyśmy się jak świętokradcy naruszający głośnymi, spalinowymi maszynami dziewicze, rześkie i ciche sanktuarium przyrody. Wtedy jedynym słusznym posunięciem było udawanie, że coś nam się w motocyklach popsuło, że nas tu w ogóle nie ma. W głowach snułyśmy jednocześnie plany, jak tu ściągnąć naszych transalpklubowych przyjaciół. W Polsce nie ma tak pięknych, różnorodnych i wolnych od strażników terenów do jazdy motocyklem.\nZ doliny Sno w zawrotnym tempie teleportowałyśmy się do Czerwonej Doliny (Tsitlovana). Wśród kopek siana znalazłyśmy niewielką, lecz stromą górkę i, niczym ganiające za swoim ogonem szczeniaki, powtarzałyśmy w kółko – zjazd, wjazd, zjazd, wjazd. Na koniec usiadłyśmy na krawędzi przepaści i podziwiałyśmy otaczające nas widoki.\nW głowach obie miałyśmy te same myśli i uczucia – z jednej strony duma i zadowolenie, a z drugiej niedosyt. Miejscami trasa była tak szybka, że brakowało mocy w silnikach, a miejscami tak trudna, że potrzebowałyśmy dwóch godzin, by się wydostać z położonej wysoko ścieżki pełnej głazów i rozpadlin. Chwilami łzy bólu i rezygnacji spływały nam po policzkach i myślałyśmy, że jeśli jeszcze raz krosiak zgaśnie lub jeśli zaliczymy jeszcze jedną glebę, to rzucimy to wszystko w diabły i wrócimy do domu piechotą. Ale w takich chwilach wścieklaki nie zawodziły. Pruły ostro do przodu i nie ulegały najtrudniejszym nawet przeszkodom. Same nie wiemy do końca, jak to się stało, że dałyśmy radę. Było ciężko, ale postanowiłyśmy, że jeszcze tu wrócimy, bo do objechania pozostało setki kilometrów kaukaskich bezdroży.\nW drodze powrotnej do Kazbegi ujrzałyśmy niecodzienny widok. Nie mogłyśmy się nie zatrzymać. Oto przed nami lokalne indywiduum – mieszkający w szałasie, mówiący płynną angielszczyzną człowiek, wyglądający jak ktoś między trampem a nomadą. Jak się okazało jest Szwajcarem, który wędruje z psem i … wielbłądem, a właściwie z wielbłądzicą. Ta najpierw próbowała zjeść moją głowę, a potem odgryźć rękę Basi. Zajmując wreszcie bezpieczną pozycję z dala od wielbłądzich siekaczy, wysłuchałyśmy wielbłądzich opowieści. Ta parzystokopytna samica była mocno rozdrażniona, gdyż niedawno straciła męża. Wkrótce ten niezwykły tabor miał ruszyć w drogę, by kupić wielbłądzicy nowego ukochanego. Miałoby to ją uszczęśliwić i sprawić, że nie gryzłaby gości. Takie rozwiązanie wydało nam się niezwykle praktyczne. Kupić męża i nie gryźć gości.\nPełen niezapomnianych wrażeń dzień skończył się w kwaterze u Georgija w Kazbegi. Tego wieczoru nie poszłyśmy do cafe 5047 m, bo w głowach ryczały silniki DRZ-tek.\nOpublikowano Gruzja\t| 1 Reply\nLady K – satysfakcja gwarantowana\nPosted on 15/01/2014 by onetemuwinne\nKilka dni temu oglądałam piękny film o wytrwałości i obronie własnych przekonań. Jeden z wątków opowiadał o tym, jak właścicielka wspaniałego wierzchowca o imieniu Sekretariat sprzedawała akcje z opcją gwarancji sukcesu. Nie wiem czy takie pojęcie istnieje w gospodarce, ale pomyślałam sobie, że to bardzo odpowiedzialna postawa. Sprzedaję i zobowiązuję się, że osoba, która mi zaufała i kupiła mój produkt odniesie sukces. Gdyby to było takie łatwe. Pewnie każdy z nas kupił kiedyś książkę o diecie, myśląc, że zapewni nam ona gwarancję sukcesu. Wielu wybrało się na jazdy doszkalające na torze w nadziei, że już za kilka godzin staniemy się Rossim lub chociaż Yubym.\nChoć to przykre i okrutne, to musimy zapracować na swój sukces. Nie ma żadnej gwarancji, że się uda. Co więcej mój sukces może być porażką dla innego człowieka.\nDarowanemu koniowi nie zagląda się w zęby (nawet gdyby to był Sekretariat), ale my mamy na ten temat inne zdanie i dzielimy się naszymi subiektywnymi opiniami na temat odzieży motocyklowej Kim Lady, deszczówek Xeric, rękawic Gobi Traveller oraz tankbagów Travelstar, które na wyprawę do Gruzji ufundowała Modeka.\nGdy ciuchy do nas dotarły, to nie posiadałyśmy się ze szczęścia. Przymierzyłyśmy wszystko i zadowolone wskoczyłyśmy na nasze trampki by się trochę polansować. Kurtki świetnie wyprofilowane, spodnie całkiem seksi, deszczówki super odblaskowe, rękawice przewiewne, a tankbag pakowny. Naprawdę czaaad.\nA gdy emocje opadły zaczęłyśmy się przyglądać temu koniowi bardziej krytycznie. Oto rezultaty:\nWiadomo – to nasze subiektywne opinie. Dla jednego trzy kieszenie to za dużo, a inni pewnie doszyliby sobie jeszcze ze dwie. Ile głów, tyle opinii. Dla nas Modeka to gwarancja sukcesu 😀\nNajwiększy plus dostaje od nas komplet odzieży Kim Lady za wentylację (naprawdę dało się jeździć w upale) oraz za kobiecy fason!\nNajwiększy minus dla spodni przeciwdeszczowych Xeric dość szybko puściły wodę (na szczęście to podlega reklamacji, więc pamiętajcie – nie wyrzucajcie paragonów!).\nModeka pilnie słucha uwag od użytkowników. Już za rok będą w ofercie deszczówki dedykowane specjalnie dla kobiet! A żeby było cieplej i wygodniej dołożono suwak wewnątrz membrany. Teraz nic już nie powinno się podwijać i marszczyć. Warto się rozglądać za nowymi modelami.\nGdy nasza odzież wróci z reklamacji podzielimy się opiniami.\nSerdecznie dziękujemy firmie Modeka za olbrzymi wkład w wyprawę One Temu Winne.\nRuszamy zaSierpień 31st, 2013\nkobieca wyprawa Polska - Gruzja 2013


Dobry tlumacz gramatyczny\nChoć obecnie rynek tłumaczeniowy pęka w szwach z małych talentów (co roku kierunki filologiczne opuszczają tysiące spragnionych pracy studentów), wciąż odnalezienie najlepszego, najbezpieczniejszego i najpiękniejszego cenowo tłumacza jest cholernie skomplikowane.\nerp.polkas.pl Oprogramowanie do zarządzania\nWszystko za myślą tego, iż ofert połączonych z tłumaczeniem - lub to artykułów, czyli toż uwagi ustnych - jest wszystkie mnóstwo, przy czym dużo spośród nich nie jest odpowiednia naszej uwagi. Załóżmy zatem, że celem swego upodobania jest rozumiej angielskiego w Warszawie. W który ćwicz potrafimy go odnaleźć? Niczym nie "nadziać się" na podejrzaną jakościowo i czasowo ofertę, i przede wszystkim jako uniknąć straty klimatu i pieniędzy? O tym ludziom postaramy się powiedzieć w współczesnym punkcie.\nRzeczą kluczową w dążeniu odpowiedniego tłumacza jest wygląd oferty granej w Internecie. Z góry powinniśmy odrzucić wszystkie te propozycje, których budowę została skondensowana do trzech-czterech zdań. Prawdziwy tłumacz, jako absolwent filologii angielskiej czy dowolnej innej, potrafi powiedzieć o sobie trochę więcej - także owo w takiej sytuacji, by zachęcić potencjalnego nabywcę do zastosowania z jego usług. Ważne stanowi więc, aby przedstawiona przez tłumacza możliwość była spora i zwięzła, jednak z obecną zwięzłością nie możemy przesadzać. Swoją uwagę powinniśmy skupić na tłumaczach, którzy z góry mówią, w jakich tematykach czują się najlepiej - w szczególności, jeżeli chcemy oddać nie głupi referat do nauki lub na uczelnię, a specjalistyczny tekst, który żąda od tłumacza doświadczenia (często specjalistyczne słownictwo może być przetłumaczone niedokładnie przez osobę niepoznaną w problemie, a to warto znaleźć taką, która będzie wiedziała, o co chodzi). Warto poszukać odpowiedniego tłumacza w organizacji tłumaczeń.\nKolejnym ważnym elementem jest czasowość tłumacza - istotne jest, by dał on nam tłumaczenie w kilka dni. Niejednokrotnie można napotkać się z tłumaczami, którzy w prostej ofercie nie wspominają nic na materiał czasu realizacji. Brakiem byłoby mienie spośród ich pomocy (chyba, że dowiemy się obok nich sam, kiedy otrzymamy dzieło). Jeżeli zależy nam na etapie a nie zależy nam się słuchać wymówek dotyczących czyli toż choroby, bądź same złamanej nogi, lepiej zainwestujmy w kogoś zaufanego. Tutaj mamy do ogólnego stwierdzenia: oceńmy wiarygodność danej oferty. Jeżeli widzimy, że jej twórca włożył wielu momentu w jej zrealizowanie możemy korzystać gwarancję, że podlega mu na prostych użytkownikach.\n« Wozki sklepowe magazynowe


Chiny Cylindryczne soczewki sferyczne (kwarc, szafir) Producenci\nOpis:Cylindryczne soczewki sferyczne NBK7 Glass,Cylindryczne soczewki sferyczne Fluorek wapnia,Soczewki cylindryczne Sapphire\nStart > Products > Element laserowy > Element optyczny > Cylindryczne soczewki sferyczne (kwarc, szafir)\nCylindryczna soczewka jest soczewką sferyczną, która jest w stanie skutecznie zmniejszyć różnicę kul i różnicę kolorów. Soczewki optyczne dzielą się na płaską wypukłą soczewkę cylindryczną, płaską wklęsłą soczewkę cylindryczną, podwójnie wypukłą soczewkę cylindryczną i podwójnie wklęsłą soczewkę cylindryczną. Mają funkcję jednowymiarowej amplifikacji.\nNasze cylindryczne soczewki są przeznaczone do zastosowań wymagających źródła światła. Jako rodzaj elementów optycznych oferowane są w konfiguracji zarówno wklęsło-wklęsłe, jak i w postaci plano-wypukłej, które służą do rozszerzania lub skupiania światła. Materiał stanowi szkło N-BK7, krzemionka topliwa UV lub CaF2, z których wszystkie są dostępne niepowlekane lub z powłoką przeciwodblaskową.\nPrecyzyjna kontrola wymiarów, opcjonalny materiał podłoża\nSystemy projekcyjne, systemy obrazowania, optyczne systemy wyświetlania, laserowe systemy pomiarowe.\nOferujemy także okrągłe wersje naszych cylindrycznych soczewek. Wiele naszych obiektywów jest oferowanych z różnymi opcjami powłok dla widm ultrafioletowych (UV), widzialnych lub podczerwonych (IR).\nCoupletech dostarcza również inne elementy optyczne, takie jak: filtry optyczne, Beamsplitter, okna optyczne, lustra optyczne i pryzmat optyczny.\nCylindryczne soczewki sferyczne NBK7 Glass Cylindryczne soczewki sferyczne Fluorek wapnia Soczewki cylindryczne Sapphire Soczewki cylindryczne wypukłe Plano Soczewki optyczne Dove Prism BK7 Glass Nieliniowy kryształ ZnGeP2 w podczerwieni Nieliniowy kryształ podczerwieni AgGaS2\nCylindryczne soczewki sferyczne NBK7 Glass Cylindryczne soczewki sferyczne Fluorek wapnia Soczewki cylindryczne Sapphire Soczewki cylindryczne wypukłe Plano Soczewki optyczne


Zoe Saldana - styl, moda, plotki, zdjęcia, ciuchy, wzrost - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Zoe Saldana\nŚwieżo i pięknie! Zoe Saldana w ciąży stawia przede wszystkim na luz. Aktorka nie przepada za opinającymi ciało sukienkami i w jej garderobie goszczą jedynie zwiewne kreacje. W jednej z nich zachwyciła na wczorajszej premierze filmu The Book of Life. Jasna kreacja w duecie z subtelnymi szpilkami prezentowała się doskonale. Udany look ...\nTa sukienka została lekko skrytykowana. Zoe Saldana już wkrótce zostanie szczęśliwą mamą bliźniaków. Tymczasem chętnie pojawia się na czerwonych dywanach - wczoraj ozdobiła galę NCLR ALMA Awards. Na tę okazję Zoe wybrała czerwoną sukienkę projektu Narciso Rodrigueza, która przez niektórych została określona "workiem". Kreację uzupełniła ...\nJak wypadła? Zoe Saldana już niebawem zostanie szczęśliwą mamą bliźniaków. Tymczasem chętnie pojawia się na czerwonym dywanie. Na gali Emmys Week 2014 w Los Angeles aktorka pojawiła się w tunice w zwierzęcy print, która doskonale ukrywała ciążowy brzuszek gwiazdy. Sukienkę pochodzącą z jesiennej kolekcji Givenchy Zoe uzupełniła pomarańczowo-...\nI pokazuje koronkowy biustonosz. Zoe Saldana złości się, kiedy media mówią o jej życiu prywatnym, sama jednak chętnie chwali się ciążowym brzuszkiem. (Czytaj więcej: Zoe Saldana jest w bliźniaczej ciąży!) Wczoraj gwiazda błyszczała w obcisłej, czarnej sukience, zwiewnej bluzce i szykownych szpilkach. Pazura eleganckiej stylizacji dodał ...\nCiężko się nie zachwycić! Zoe Saldana, która jest w bliźniaczej ciąży, błyszczała wczoraj na premierze filmu Guardians Of The Galaxy. Na czerwonym dywanie w Londynie gwiazda pojawiła się w romantycznej sukience z kolekcji Resort 2015 domu mody Valentino. Subtelny dekolt eksponował krągłości aktorki, z kolei delikatny makijaż idealnie ...\nAktorka postawiła na kreację z domu mody Jason Wu. Zoe Saldana drugiego dnia Festiwalu Filmowego w Cannes, na premierze filmu Mr Turner, wyglądała obłędnie. Na czerwonym dywanie aktorka zjawiła się eleganckiej kreacji z najnowszej, jesiennej kolekcji domu mody Jason Wu na rok 2014. Krój sukni podkreślił zgrabne kształty gwiazdy, z kolei ...\nLepsza od Blake Lively i Karlie Kloss? Po 26-letniej Blake Lively i 21-letniej Karlie Kloss przyszedł czas Zoe Saldanę. To właśnie 35-letnia aktorka została nową twarzą marki L'Oreal. Ciemnowłosa Zoe promować będzie linię kosmetyków Colour Riche Extraordinaire i już wkrótce podzieli się z nami swoimi ulubionymi produktami do włosów marki L'...\nSkórzana kurtka dodała zestawowi pazura. Zoe Saldana lubi podkreślać swoją filigranową figurę obcisłymi rurkami i kombinezonami. Wczoraj paparazzi przyłapali ją w zestawie, w którym nie każda sylwetka prezentowałaby się dobrze. Zoe we wzorzystym kombinezonie i balerinach prezentowała się jednak perfekcyjnie. Romantyczny look przełamała ...\nDobra passa aktorki trwa w najlepsze! Kontynuując trasę promującą film Star Trek Into Darkness, Zoe Saldana zawitała niedawno do Londynu. Nie musimy chyba dodawać, że i przy tej okazji prezentowała się znakomicie. Na czerwonym dywanie w stolicy Wielkiej Brytanii aktorka pozowała fotoreporterom ubrana w biało-czarną suknię marki Vionnet z ...\nAktorka jak zawsze wygląda pięknie. Na co dzień Zoe Saldana przeważnie wybiera sportowe stylizacje. Tym razem jednak aktorka zdecydowała się na bardzo kobiecy i romantyczny look i na zakupy wybrała się w zwiewnej sukience, której kolor doskonale podkreślał karnację gwiazdy. Prawdziwą ozdobą sukienki była czarna koronka, która dodała jej ...\nAktorka postawiła na modne paski. Zoe Saldana to kolejna gwiazda, która pojawiła się na wczorajszej gali Film Independent Spirit Awards. Ciemnoskóra aktorka tego dnia postawiła na bardzo modne paski, zdobiące projekt duetu Dolce & Gabbana. Swoją biało-zieloną sukienkę aktorka zestawiła z białymi czółenkami Casadei oraz biżuterią marki ...\nAktorka w codziennym wydaniu. Zoe Saldana na co dzień nie sili się na staranny makijaż i idealnie ułożone włosy. W wolne od pracy dni gwiazda stawia na wygodę i stylizacje podkreślające jej zgrabną figurę. Wczoraj paparazzi przyłapali aktorkę w obcisłych jeansach, botkach na słupku i pasiastym sweterku w warkocze. Zamiast makijażu ...\nAktorka podąża za trendami. Krata to obowiązkowy motyw we wszystkich zimowych lookbookach znanych sieciówek. Nowy trend zdążyła pokochać już Zoe Saldana, którą paparazzi przyłapali na jednym z kalifornijskich parkingów w koszuli w czerwoną kratę. Modną stylizację gwiazda uzupełniła prostymi rurkami, czerwoną torebką i ciepłymi butami UGG. ...\nKtóra prezentowała się lepiej na gali Film Independent Spirit Awards? Rozkloszowane sukienki są idealnymi rozwiązanie dla każdego typu sylwetki. Ukrywają zbyt obszerne biodra i zawsze będą wyglądały mega kobieco. Gwiazdy o tym wiedzą dlatego tak często możemy je zobaczyć w tego typu sukienkach! Tym razem na filmowym festiwalu w Hollywood w ...\nFotogalerie - Zoe Saldana


Impact finance’20 na międzynarodowym Singapore Fintech Festival! - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaImpactImpact finance’20 na międzynarodowym Singapore Fintech Festival!\nImpact finance’20 na międzynarodowym Singapore Fintech Festival!\nSingapore Fintech Festival (Materiały prasowe)\nPiąta edycja SFF odbędzie się w&nbspdniach 7-11 grudnia 2020 r., oferując unikalny format hybrydowy, łączący internetową platformę eventową i&nbspponad 40 fizycznych wydarzeń w&nbspFinTech hubach na całym świecie. To miejsce, w&nbspktórym globalna społeczność FinTech będzie dyskutować na temat kluczowych globalnych wyzwań związanych z&nbspodbudową gospodarki po pandemii oraz planów inwestycyjnych na najbliższe lata. Tegoroczne SFF zgromadzi międzynarodowych liderów w&nbspdziedzinie finansów, biznesu, rządu, technologii i&nbspśrodowiska akademickiego. Na scenie SFF wystąpią m.in. Bill Gates, Satya Nadella z&nbspMicrosoft, Michael Miebach z&nbspMastercard, Adena Friedman z&nbspNasdaq, Bill Winters ze Standard Chartered czy Akon.\nW ramach dodatkowych sesji Impact finance’20 wystąpi ponad 25 najważniejszych przedstawicieli kluczowych firm i&nbspinstytucji sektora finansowego w&nbspPolsce i&nbspregionie. Ich prezentacje będą skupione wokół 5&nbspścieżek tematycznych: Global Reset & Banking, Cloud Solutions, Emerging Tech & Security, Payments & Future Commerce, Sustainable Finance & Social Impact oraz Tech Talent, Innovation & Investment. W&nbspgronie prelegentów znaleźli się m.in.: Zbigniew Jagiełło (PKO BP), Paweł Jakubik (Microsoft), Bartosz Ciołkowski (Mastercard), Leszek Skiba (Pekao S.A.), Beata Javorcik (EBRD), Paweł Nierada (BGK), Giacomo Volpi (UniCredit Bulbank), Ferenc Bole (OTP Bank), Paweł Widawski (Fintech Poland), Dariusz Mazurkiewicz (Blik), Justyna Orłowska (GovTech Polska), Tadeusz Kościński (Ministerstwo Finansów), Zbigniew Wiliński (UKNF) i&nbspinni. SFF będzie również okazją do zaprezentowania i&nbspdyskutowania raportów branżowych przygotowanych przez Fintech Poland, KNF oraz PAIH (“How to do Fintech in Poland”).\nUczestnicy SFF zyskają dostęp do całodobowych transmisji „na żywo” z&nbspwybranych sesji z&nbspudziałem czołowych ekspertów z&nbspcałego świata. Uczestniczące organizacje będą reprezentowane w&nbspcyfrowej lokalizacji w&nbspmieście online, gdzie uczestnicy będą mogli je odwiedzić, aby uzyskać więcej informacji, zaplanować spotkania oraz wziąć udział w&nbspwarsztatach. Będą oni mieli możliwość nawiązywania kontaktów i&nbspuczestnictwa w&nbspsesjach networkingowych przez cały dzień, we wszystkich strefach czasowych. SFF to również sieć fizycznych satellite events zapewniających dostęp dla liderów branży i&nbsppartnerów w&nbspwybranych miastach na całym świecie, organizowanych we współpracy z&nbspglobalną siecią zaufanych partnerów, organów regulacyjnych i&nbspinstytucji rządowych.\nWięcej szczegółów na temat wydarzenia na stronie Singapore Fintech Festival -&nbspImpact finance'20


Trwałość 30 roku vs 40 roku dachu półpasiec - smilecaredentalclinics.com\nTrwałość 30 roku vs 40 roku dachu półpasiec\nDachy ma skończoną długość życia i w końcu trzeba wymienić na niemal wszystkie domy. Słońce i Pogoda zbierać swoje żniwo na dachach, a silne wiatry nawet zgrać gonty off, pozostawiając gołe miejsca. Producenci oferują gwarancją różnych długości półpaśca, ale w rzeczywistości, to naprawdę nie ma znaczenia że dużo.\nGonty są prawie zawsze albo trzy kartę półpasiec lub półpasiec architektonicznych. Oba są wykonane z asfaltu miesza się z innych materiałów, takich jak włókna szklanego, z powłoką różnych ziaren ceramicznych piasku, jak chronić tkaniny pod spodem. Architektoniczne gonty są laminowane, dając im większa siła niż trzy tab. 3 kartę gonty są normalnie z wprowadzonego do sprzedaży 30-letniej gwarancji, podczas gdy architektonicznych gonty są czasami sprzedawane jako półpasiec 50-letni.\nŚrodowisko jest najważniejszym czynnikiem w wiedząc, jak długo gontowym będzie prawdopodobnie trwać. Gdy producent oferuje 20-letnią gwarancją, firma daje średnią z całego kraju. W klimacie cieplejsze z dużo bezpośredniego słońca, takich jak południowo-zachodniej części USA gont nie może go do 15 lat bez awarii. W chłodniejszych klimatach z słabsze letnie słońce 20-letni oczekiwanej długości życia jest znacznie bardziej realne. Jim Ragsdale, dachowe kontroli ekspert w Denver, Colorado, posty, że w państwie, "30-letniej w układaniu będzie trwać około taką samą ilość czasu jako 50."\nKonserwacja zapobiegawcza może pomóc wydłużyć okres półpasiec, bez względu na to gwarancji. Utrzymanie wolnej od zanieczyszczeń dachu, liści i glonów pomaga chronić granulatu od pocierania, który chroni asfaltu pod spodem. Właściwa wentylacja poddasza zmniejsza stres ciepła na dole półpasiec, który następnie uniemożliwia im Curlingu i utraty granulek, a także są narażone na silne wiatry. Wody lodowej przyczyną tamy kopii zapasowych pod gonty, wyrzucanie ich.\nWymiana dachu jest zadaniem najlepsze w lewo do ekspertów, ale znalezienie dobry dekarz ma czas. Popytaj wśród sąsiadów i przyjaciół, którzy niedawno mieli Zadaszenie miejsc pracy i dowiedzieć się, czy byli zadowoleni z doświadczeniem. Zapytać polecamy dekarzy czy spacer wokół na dachu i daje bezpłatną wycenę. Wynajem tylko firma po są przekonane, że będzie spełniać wszystkie swoje obawy i wykonać zadanie poprawnie.\nJak oczyścić z włókna szklanego dachu półpasiec\nJak uszczelnienie dachu półpasiec\nO dachu półpasiec\nJak naprawić dachu półpasiec łuszczenie w wiatr\nSól kamienna na dachu półpasiec\nJak zabić wzrostu mech na dachu półpasiec\nJak usunąć smołę z dachu półpasiec idealna komin\nJak usunąć drzewo grzyb z dachu półpasiec\nJak naprawić zawieszonej piłka złapać\nJak znaleźć pojemniki do żywności mrożonej żywności\nUsuwanie mchu staw\nJak dbać o kaktus kwitnienia Holiday\nJak usunąć urządzenie kontrolne na Bosch SHX46A\nPierwszy podkaszarki chwastów\nWspółczesny dom farba kolory\nDIY robak rolnictwo\nJak zmienić Logo operatora na Sony W960


Opinie Bakalland S.A. Warszawa - Forum, zarobki, kontakt, telefon i e-mail - GoWork.pl\nbleee 2013-12-20 20:35\n@zadowolony - 2013-03-16 15:21\njako były pracownik nigdy, ale to przenigdy nie kupie ich produktow, kontola jakosci zakladu pozostawia wiele do zyczenia\npawed 2015-01-15 16:44\n@bleee - 2013-12-20 20:35\na dlaczego nigdy nie kupisz ich produktów, co jest nie tak? lepiej napisz i ostrzeż innych. Ja osobiście poszukuje pracy i chce zajść jutro i zanieść cv do biura,ale najpierw chciałbym wiedzieć na jakie stawki zazwyczaj sie umawiaja z nowo zatrudnionymi osoba i jak wyglada u nich rozmowa kwalifikacyjna?\naleksander 2015-03-08 20:49\nSiedzibę mają fajna ale te filmiki na youtubie pozytywne nie są. Trochę jest tam bałaganu. może ktoś coś więcej udostępni.\nBUDYŃ 2015-03-28 19:17\na ty chcesz pracować czy potrzebujesz samochodu do dyspozycji jako TAXI ,własnie takie młoty jak ty popsuły opinie handlowca:fura, komóra i mc donald .SĄ GPS W KOMÓRCE W SAMOCHODZIE I W LAPTOPIE, masz chipa w firmowych stringach ale ja nie zakładam bo mnie cisną przy wykladaniu Delecty -Bakalland :)\nKISIEL 2015-03-28 20:03\nBUDYŃ ma rację. Uwierają jak diabli! Ale słyszałem, że mają być z bakalii - takie seksi i zjeść będzie można... Gorzej jak ci morelka wejdzie nie tam gdzie chciałeś. No ale może to akurat się "laserowi" spodoba ;)\nprawda 2015-04-17 21:56\nA teraz trochę obiektywnej prawdy. Kolos na glinianych nogach.Same straty i ratowanie Titanica kredytami.\ndelfin 2015-05-09 11:37\nCały ten bałagan miał być uratowany poprzez zaciąganie kredytów i sprzedanie się funduszowi in. Fundusz kupił titanica, ale dokoptował do tego Delectę aby utworzyć coś naprawdę wielkiego. Niestety delekta nie udźwignęła tego wszystkiego i zamiast uratować Bakalland sama zaczyna mieć kłopoty.\nania 2015-05-09 11:42\nLaser- samochody teraz są od Delecty więc ci nie powiem. Wcześniej były badziewne, ale teraz można się wozić naprawdę wypasionymi furami (nowe focusy kombi)Wiem, że delekciarze jakoś sobie radzili z jazdą prywatną, ale jak jest teraz to nie wiem. Pensje chyba też podnieśli do tych Delectowskich. To juz nie jest praca w bakaliach tylko nprawdę koncernowo korporacyjna robota. He he.\nDobrze,że nas połączyli bo na ich plecach jakoś się wydźwigniemy :):):)\nremik 2015-06-25 22:48\nPojawiły sie ogłoszenia na handlowcuw. Ile mozna zarobić na pomorzu? Czy płace są takie same w całym kraju?\nPogromcaREMIKuW 2015-07-10 10:04\nRemik-nie możesz startować na stanowisko handlowca skoro walisz takie byki! "handlowcUw" nikt nie potrzebuje. Na pewno nie takich. Kiedyś bycie przedstawicielem dużej firmy to był prestiż. Dziś niestety (dzięki takim remikom) stała się to zwykła profesja dla plebsu. Kiedyś trzeba było znać język i mieć wyższe wykształcenie. Teraz? Teraz byle kto może pracować w handlu i psuć opinię o tej profesji...\nStaryWyga 2015-08-19 17:39\nNie zgodzę się z Tobą. W pracy handlowca wielkie znaczenie ma to jaka ma się osobowość, wiedzę na wszelakie tematy, inteligencję czy jest się oczytanym i świadomym otaczającej terażniejszej i przeszłej rzeczywistości + obycie... Oczywiście wyższe wykształcenie nie zapewni wszystkiego, ale jest gwarantem szerokiej wiedzy i przynajmniej ponadprzeciętnej inteligencji. Nie mówię, że osoba z wykształceniem średnim nie może być inteligentna ponad "średnią" (jakże niską o zgrozo) oraz, że nie będzie dysponowała ogromną wiedzą - bo są wyjątki.Zresztą znam wiele osób ze średnim, a nawet z zasadniczym, które posiadają bogatą wiedzę na wiele tematów (bynajmniej nie przyziemnych) Ważne też z jakim klientem sie pracuje. Wiadomym jest, że jeżdżąc "po wsiach" i rozmawiając z małorolnymi chłopkami wiele nie potrzeba i tutaj wystarczają techniki sprzedaży i zwyczajne cwaniactwo. Niestety są klienci, którzy wymagają partnera nie tyle do handlu co do rozmowy. Są klienci wykształceni, poważni i wymagający. Nie bez powodu po aptekach tylko z matura nie pojeździsz (klient wyksztalcony) po lekarzach nie da rady (klient wykształcony) po szkołach, instytucjach nie da rady (klient wykształcony) W handlu B2B trzeba mieć szeroką wiedzę na różnorakie tematy. Często są to tematy nie wnoszące nic i zupełni do niczego, ale jednak partnerem do rozmowy trzeba być i to na poziomie!!! Techniki sprzedaży nie działają zawsze i nie na każdego. Niektórzy potrafią wychwycić ich stosowanie i KONIEC. Po kliencie. Podstawa to długofalowe budowanie relacji i zaufania.\nKończąc dodam, że zazwyczaj jednak potrzebne jest proste cwaniactwo i nieustępliwość. Jeśli obsługuje sie wiejskie sklepiki z prostymi ludźmi to sukces odniesie każdy kto zna tabliczkę mnożenia i potrafił sie nauczyć w szkole wierszyka. techniki sprzedaży też mu sie do głowy wbije.......\nLana32 2015-09-21 20:02\nCzy mógłby ktoś napisać jak wygląda proces rekrutacji do Bakalland do działu Jakości? Czego się należy spodziewać? z góry dziękuję\nDaria_K 2015-12-16 11:37\nyty 2016-01-18 12:45\nPo spotkaniu rekrutacyjnym nie spodziewajcie się informacji zwrotnej. Ja nie doczekałem się decyzji już przez 4 miesiące. Stracony czas.\nKarolina 2016-01-31 20:35\nA jak wyglądają tam staże w zakładach produkcyjnych? Mozna się czegos nauczyc czy nie warto nawet probować?\nKarolina 2016-01-31 20:40\nIrena 2016-02-05 16:47\nBardzo proszę o podanie jak wygląda rekrutacja na kierownika ds. kontroli jakości chodzi o zakład w Janowie Podlaskim, czy są jakieś testy, czy tylko rozmowa, czy jeszcze jakieś zadania problemowe, proszę o podpowiedż, pozdrawiam\nmirek 2016-02-27 18:51\nFirma ma dużą stratę finansową. Brak ludzi i kadry zarządzającej tzn. kierownika produkcji z głową. Szukają nadal człowieka.\nmichał 2016-02-27 21:58\n@eduardo - 2013-11-20 20:36\nTo potwierdzam produkty te nie są do jedzenia. Nienaturalnie słodkie.\nzainteresowany 2016-03-02 10:03\njakie zarobki proponuje firma dla PH ds. kluczowych klientów? Pomoże ktoś?\nqaz 2016-03-10 12:01\nidę na rozmowę o pracę na automatyka czy ktoś może mi powiedzić coś blizszego ofirmie zarobki, czas pracy atmosfera pracy. dziękuje\nhalina 2016-03-23 17:45\n@ja - 2013-11-19 01:40\nKupiłam śliwki suszone państwa firmy,termin ważności 07.2016.Po otwarciu torebki były spleśniałe,to nie pierwszy raz.\nHelmut 2016-05-04 05:29\nDziadowska firma ten bakalland. Daleko od cywilizacji jest bakalland i jego zarząd. Wrony tam zawracają. Dojazd na własny koszt, płaca mizerna. Świadczenia socjalne na poziomie zerowym. Wyzysk człowieka przez zarząd, to norma. Ścierwo nie firma.\ngosc 2016-06-09 13:18\nDostałem się do drugiego etapu na Przedstawiciela ds. kluczowych klietnow lecz nie mówili jeszcze nic o wynagrodzeniu.\nKtos się może orientuje jak to wygląda jakie pieniądze i auto ?\nDs kluczowych klientów to naprawdę kluczowi klienci czy tylko ładnie nazwany detal ?\njarek 2016-06-10 12:26\ngdzie na rozmowe Cie zaprosli i na jaki region PH ds. KK Ja do Wocławka mam jechać\nziemia 2016-06-13 19:10\ntak dwa skladniki premii ,pierwszy brak jej drugi skladnik psychiatra.\nTom 2016-06-17 15:29\nDostał sie ktos ostatnio na PH ( jakie warunki ? pensja +/- jakie samochody itp. dzieki z gory za odpowiedź\nołówek 2016-06-22 22:51\nRotacja w firmie jako ph wynosi już blisko 60%. tyle w temacie\nAska 2016-06-26 22:31\nCzy te 60% PH to sami zwolnili czy to ludzie odeszli sami jak to jest naprwde pewnie sie nie dowiemy ale moze ktos cos madrego napisze\ndenzell 2016-06-27 19:22\nDostaniecie krótką fabię oklejona aż po sam dach i 2koła podstawy. O premiach nie myślcie bo przecież (jak już HR zaznaczał) pensja wyplacana na czas i jeszcze samochód i telefon :) Wekkendy wolne oraz umowa o pracę ,a to w dzisiejszych czasach rzadkość. Hahaha Delecta jakoś sie sprzedaje, ale plany tak wyśrubowane, że nie ma to znaczenia. Bakalland sie nie sprzedaje więc sami pomyślcie. PH sami odchodzą !\nołówek 2016-07-10 07:36\nPopatrz sobie w archiwa na pracuj.pl jeśli to możliwe to zobaczysz ile było ogłoszeń. nie chcesz to nie wierz.Od roku czasu tak się dzieje.Aplikuj, zatrudniaj się i potem sie wypowiesz.\nGuitar 2016-07-27 13:55\nWłaśnie, jak to jest z premiami jako PH? Generalnie słyszę że podstawa 2000 na rękę i oklejone auto to norma, a premie 1500, więc jakby się je wyrabiało to jeszcze OK... Pytanie tylko, czy te premie to jak yeti wszyscy słyszeli, nikt nie widział, czy raczej norma na zasadzie, że PH na niej bazuje i brak premii jest niejako karą i porażką?\nW firmach których pracowałem tak to działało, że jak nie miałeś premii przez np 3 miesiące, to wzbudzało to negatywne zainteresowanie i chęć "wsparcia" przez przełożonych i dostawałeś po tyłku- bo brak premii to bardziej kara a słabe wyniki, jak było średnio to była, choć niewielka ii analogicznie jak zrobiłeś 100% to było już spoko- jak jest tutaj? Czy auto można użytkować w weekendy (nawet po tankowaniu za swoje?)\nJak wygląda połączenie Delecty i Bakallandu: jeden zespół, te same auta, to samo portfolio i zadania czy są różnice?\nmarpi 2016-08-04 16:25\n@gosc - 2016-06-09 13:18\nCześć, A po ilu dniach od pierwszej rozmowy miałeś następną? Ja byłem na 1 rozmowie mija prawie tydzień i odzewu niema i zastanawiam się czy liczyć jeszcze na kontakt?\nBak 2016-08-31 23:21\nWitam. Pracuje w BA od kilku lat. Co chcecie wiedziec o firmie ?\npracownik 2016-08-31 23:43\n@Bak - 2016-08-31 23:21\nJak wygląda praca w biurze ? widze ogłoszenie na specjaliste ds sprzedaży odnośnie wynagordzenia, atmosfery etc mozesz cos napisac dzieki\nBAK 2016-09-13 16:02\n@pracownik - 2016-08-31 23:43\nArtur, zalezy o co pytasz - bo jesli o atmosfere to super, w Warszawie jest bardzo rodzinnie. A jesli o ilosc pracy to coz - ciezko sie z tym obrobic ale mozna. Nie wiem ile placa - to sa dane poufne do ktorych ja nie mam dostepu. Jesli chodzi o mnie to obecnie nie szukam pracy, od kilku lat jestem w BA, podoba mi sie. Mam niezla pensje, normalna umowe, chwilami jest ciezko - ale gdzie nie jest? Oczywiscie ze sa pewne rzeczy ktore czasami wkurzaja - ale nauczylam sie z tym radzic. Jesli chcesz to aplikuj.\nBAK 2016-09-13 16:03\naa 2016-10-10 16:14\na czy praca dla mikrobiologa sie tam znajdzie?\nMAG 2016-10-23 16:23\nSerb obecnie są wolne dwa wakaty na stanowisku magazyniera w Janowie Podlaskim\nŚwieżak 2016-11-09 19:01\nNa PH podstawa to 3000 brutto. Premie są ,ale jak to bywa. Na detalu premii raczej się już nie bierze więc jedna składniowa odpada. Jeżeli chodzi o drugi plan na MT to jest do zrobienia. więc jakieś 450 zł wpadnie. Za program perfect store jeżeli spełnisz dwa kryteria to dostaniesz jakieś 800 ziko. Pod warunkiem że zrobisz :) Wróciły częste kontrole więc ciśnienie rośnie. Spychologia na przedstawicieli itd. Plany również dziwne. Jednego miesiąca plan do zrobienia na mega ciśnieniu a drugiego miesiąca plan większy aż o 90% (październik). Ludzie pokończyli realizację na 40 % więc pojadą na podstawie. Przerzucanie towaru w Polskę to norma. Kolesiostwo na pewnych płaszczyznach razi w oczy i to bardzo.\nMała 2017-01-27 16:34\nWitam. Moim zdaniem firma Janowie jest wporzadku. Z jednym małym wyjątkiem odkąd zmieniła się kierowniczka zakładu jest po prostu niemożliwa współpraca. Hmm z panią Monika G. Jest po prostu nie możliwa ublirza kłamie obgaduje za plecami pracowników ,jest chamska kłótliwa i wiele więcej, dużo można powiedzieć o tej pani. Każdy w firmie się jej boi. Moim zdaniem taka kierowniczka powinna wogole zostać zwolniona z pracy lub powinna zostać przeniesiona gdzie imdziej.\nJa ludziom bardzo współczuję jeśli mają doczymienia z tą panią. Ja osobiście w tej firmie nie chciała bym pracować. Z poważaniem mała ;)\nViola 2017-01-27 16:38\n@Mała - 2017-01-27 16:34\nNiestety są i tacy ludzie wredni. Ja osobiście się z tobą zgadzam.\nNiko 2017-01-27 16:44\nWredny babsztyl masakra. Taka obrazu powinno się. za krzywdy jakie robi pracownikom\nprozak 2017-03-02 08:57\nJak ktoś nie jest z Janowa lub okolicy to w Bakallandzie nie wytrzyma długo .\npracownik 2017-03-18 06:54\n@BAK - 2016-09-13 16:03\nI po co bzdury piszecie?\nDragon 2017-03-27 20:12\nJak wspaniale że nie pracuje już w tym obozie pracy w dziale sprzedaży.\nBogdart 2017-04-04 09:53\nczy sa teraz przyjęcia do bakallandu? -szukam z dziewczyną jakiejś pracy - do Janowa mam dosyć blisko ?- czy ktoś wie coś ? i jakie zarobki jak cos\nkadrowa 2017-04-04 12:26\n@Bogdart - 2017-04-04 09:53\nwyślijcie cv na adres karolina.sandzewicz@bakalland.pl i napiszcie jakiej pracy poszukijecie. Bakalland przyjmuje operatorów, automatyków, technologów etc.\nDawid 2017-06-11 10:54\nNapiszcie jak wyglądała sytuacja firmy po przejęcie jej przez fundusz innova. Czy były zmiany kierowników i brygadzistów. Jak wyglądała zmiana płacy i czy pracy jest więcej. Chodzi mi głównie o stanowiska produkcyjne i magazynowe.\nWłaśnie są na etapie przejmowania naszej firmy więc chciałbym wiedzieć czego się spodziewać.\nJulita 2017-07-19 08:45\nKtoś z Was pracuje aktualnie w dziale sprzedaży? Znalazłam ofertę pracy na stanowisko Key Account Manager. Jest ona aktywna przez jeszcze 2 tygodnie. Co możecie podpowiedzieć osobom, które są zainteresowane aplikacją? Jak wygląda praca w tym dziale firmy?\nZostaw swoją opinię o Bakalland S.A. - Warszawa\nUstaw powiadomienia o nowych opiniach o Bakalland S.A.\nSzkoła policealna GoWork.pl Kurs Excela Kurs Księgowość Kurs Masaż Szkoła Programistów


Wildleather Portfel na karty z polskiej skory naturalnej - model Maly\nWildleather Portfel na karty z polskiej skóry naturalnej - model "Mały"\nMała skórzana kieszonka na najpotrzebniejsze karty. Produkt ten ma jedną kieszeń, do której zmieścisz 4 karty i kilka banknotów. Zmieści się idealnie w przedniej lub tylnej kieszeni spodni. Kieszonka ma tylko 10 cm wysokości i 7 cm szerokości i będzie dobrym wyborem jeżeli lubisz mieć przy sobie tylko najpotrzebniejsze rzeczy.\n1 kieszonka, która pomieści 4 karty i kilka banknotów;\nPersonalizacja --- Proszę wybrać --- Personalizacja (np. imię, inicjały, itp.) (+10,00 zł) Brak


piątek, 18 maja 2007 Odsłony: 1485\n27 marca 1996 r. w Gąsawie odbyło się spotkanie dotyczące stanu zachowania kościoła parafialnego pod wezwaniem św. Mikołaja w Gąsawie. Po oględzinach konstrukcji kościoła stwierdzono, iż jego stan wymaga pilnej interwencji remontowej i konserwatorskiej.\npiątek, 18 maja 2007 Odsłony: 1808\nMiędzy workami farby z jednej strony, a gruzem z drugiej, w biurze Ośrodka Edukacji Teatralnej trwają przygotowania do imprezy inaugurującej prace w nowej siedzibie. Rok 1996 jest pod wieloma względami szczególny dla Teatru im. Alberta Tison. Dziesiąty rok działalności, piąte z kolei warsztaty, wreszcie - własne miejsce...\nV Międzynarodowe Warsztaty Teatralne\npiątek, 18 maja 2007 Odsłony: 1717\nOd 28 kwietnia do 3 maja w Żninie odbędą się V Międzynarodowe Warsztaty Teatralne. Organizatorem warsztatów jest Stowarzyszenie Teatralne im. Alberta Tison oraz Ośrodek Edukacji Teatralnej w Żninie. W warsztatach uczestniczyć będą: Teatr "Ósmego Dnia" z Poznania, teatr "Ażuolas" z Litwy, "Kana" ze Szczecina, "III Teatr w Drodze" z Bydgoszczy, poznański Teatr "Biuro Podróży", Janusz Stolarski - aktor Teatru Starego, "Mozaique Theatre" z Grenoble (Francja) i Teatr im. Alberta Tison.\nO pucharach lejkowatych i nie tylko\nczwartek, 17 maja 2007 Odsłony: 6206\nw Biskupinie archeolodzy z Kujaw, Pomorza i Wielkopolski prezentowali swój dorobek na trzeciej konferencji sprawozdawczej. Szymon Nowaczyk przedstawił efekty prac wykopaliskowych w Wenecji nad brzegiem jez. Skrzynka.\nCzyżby podwójne odkrycie?\nczwartek, 17 maja 2007 Odsłony: 2162\nJeśli letnie badania archeologiczne w Dąbrówce Barcińskiej potwierdzą przypuszczenia, to będziemy mieli do czynienia z odkryciem średniowiecznego cmentarza i rozebranego pod koniec XVIII wieku kościoła.\nśroda, 16 maja 2007 Odsłony: 1640\nPraca Dawida Gica i Adama Citkowicza, uczniów Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Gasawie, uzyskała drugie miejsce w województwie.\nMagia małej ojczyzny\nśroda, 16 maja 2007 Odsłony: 1779\nDo tradycji Publicznego Gimnazjum nr 2 w Żninie należą już sukcesy w wojewódzkim etapie konkursu Poznajemy Ojcowiznę. W tym roku to pierwsze i trzecie miejsce w kategorii gimnazja.\nObrusy, czepce, spódnice\nśroda, 16 maja 2007 Odsłony: 2003\nW poniedziałkowe popołudnie, 14 maja 2007 r. w Muzeum Ziemi Mogileńskiej z siedzibą w Chabsku nastąpiło otwarcie wystawy czasowej Haft kujawski i pałucki prezentacja. Potrwa ona do 15 czerwca. Jej otwarcia dokonał dyrektor muzeum Jan Szymański, który na to stanowisko został powołany 1 maja. Ekspozycja ta ma na celu przybliżenie piękna i różnorodności haftu kujawskiego i pałuckiego.\nGrand Prix pojechało do Torunia\nWystawa mniejszości narodowych\nMuzyka pozaradiowa w Mogilnie\nPrzeprowadzka po 27 latach\nRysunki z Olsztyna\nKumka Olik w drodze do Opola\nMuchy w magazynie zbożowym


XXX Niedziela Zwykła – 24 października 2021 r. | Parafia Chrystusa Króla w Białymstoku\nOpublikowano 23 października 2021 przez użytkownika Parafia w kategorii Ogłoszenia\nZaktualizowano 23 października 2021\nKończy się październik – miesiąc różańca. Zapraszamy codziennie o 18.30, dzieci w poniedziałek i piątek.\nPrzyszły weekend to czas, w którym wyruszymy na groby bliskich. Zbliża się uroczystość Wszystkich Świętych (Msze Święte jak niedzielę) i Dzień Zaduszny. Odwiedzając cmentarze nie zapomnijmy o szczególnym charakterze tych miejsc. Niech kwiaty i znicze nie przysłonią istoty wizyt na naszych nekropoliach – modlitwy za zmarłych. Uszanujmy te miejsca ciszą i zadumą o przemijaniu doczesności i perspektywie światłości wiekuistej – pełni życia w Bogu. Tej światłości nie wzmacniają zapalane znicze ani nie upiększają kwiaty –to światłość i piękno doskonałe i wieczne.\n2 listopada będziemy wspominali wszystkich wiernych zmarłych. W Dzień Zaduszny o godz. 7.00, 9.00 i 18.00 zapraszamy do modlitwy za wszystkich bliskich zmarłych.\nProsimy o wypisywanie imion zmarłych na kartach wypominkowych, które można zabrać, wychodząc ze świątyni. Nabożeństwa wspominkowe od 2-4.11 o godz. 17.00.\nZachęcamy do korzystania z możliwości uzyskania odpustu ofiarowanego za zmarłych. W dniach od 1 do 8.11 za pobożne nawiedzenie cmentarza z równoczesną modlitwą za zmarłych możemy codziennie uzyskać odpust zupełny, pod zwykłymi warunkami (być w stanie łaski uświęcającej, wyzbyć się przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, przyjąć Komunię św., pomodlić się w intencjach wyznaczonych przez papieża, np. Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo, Wierzę w Boga).\nSpotkanie formacyjne lektorów odbędzie się wyjątkowo 6 listopada (sobota) o godz. 19.30 w Domu Parafialnym – serdecznie zapraszamy.\nW dniach 19-21 listopada organizowane są w Hodyszewie weekendowe rekolekcje dla małżeństw, przeżywających trudności lub chcących odświeżyć swoją relację, prowadzone przez diecezjalny ośrodek Spotkań Małżeńskich. Szczegółowe informacje i kontakt do organizatorów na stronie internetowej :\n25 października 2021 – poniedziałek\n7:00 + Wiktoria Mazurczyk (31 r.), Antoni, Halina, Henryk, Antoni\n18:00 1. + Felicja, Józef Radziwon, r. Radziwonów\n+ Eugeniusz Radziewicz (25 gr.)\n+ Barbara, Bożena, Michał\nO błogosławieństwo Boże wnukom w roku szkolnym oraz za ich rodziców\n26 października 2021 – wtorek\n7:00 + Regina Puławska\n18:00 1. + Eugeniusz Radziewicz (26 gr.)\n+ Wacław Mazur\nW intencji rodziców o zdrowie i potrzebne łaski\n27 października 2021 – środa\n7:00 + Zofia Dybacka\n18:00 1. W urodziny Patrycji Gwoździej\n+ Eugeniusz Radziewicz (27 gr.)\n+ Leonard, Tekla, Antoni, Albin r. Wyszyńskich i Kucharskich\n+ Pelagia, Bolesław, Jadwiga, Jan r. Niedziołko (sem.)\n28 października 2021 – czwartek\n7:00 W urodziny Tadeusza\n18:00 1. W intencji wspólnoty Matki w modlitwie i ich rodzin\n+ Eugeniusz Radziewicz (28 gr.)\n+ Helena Zubrycka (od KŻR)\nW intencji ks. Proboszcza o dary Ducha Świętego\n29 października 2021 – piątek\n7:00 + Eugeniusz Radziewicz (29 gr.)\n18:00 1. W urodziny Dominiki Poduch\n+ Stanisława (f), Mieczysław Olszewscy\n+ Zinaida Poczobut\n+ Ryszard Pawłowski (1 r.)\n+ Eugenia (21 r.) – sem.\n30 października 2021 – sobota\n18:00 1. + Eugeniusz Radziewicz (30 gr.)\nW 30 r. ślubu Ewy i Józefa\n31 października 2021 – niedziela\n7:30 + z r. Jarmoc, Drozdowskich, Koszewników, Marianna, Irena\n9:00 + Zofia Dybacka\n10:30 1. + Stanisław Jarmołowski, Genowefa, Leonarda, Józef, Leokadia, Stanisława, Henryk, r. Jarmołowskich i Suproniów\nW urodziny Anety i Marcina\n+ Zbigniew Olesiewicz (5 r.)\n18:00 1. + Tadeusz, Janina, Regina, r. Ondruchów, Iwaszczuków\n+ Maria Mazur (sem.)


Jak żuć kocura spośród manierki Po omówienie\nJak żuć kocura spośród manierki Po omówienie flachy z mlekiem opcjonalnym dla kociaków, podgrzej ją nieracjonalnie, opłukując ją zimną wodą bądź konstytuując w gołoledzi otwartej wody. Umieść bazia na brzuszku, precyzyjnie odsłoń pyszczek paluchem spójniki dołącz moloch. Tamuj flaszeczkę pod winklem 45 kruczków, by osłabić zagrożenie przyjęcia powietrza wespół spośród mlekiem. Niczym dzidziuś określa zamiar.\nWKRĘCENI W PSIE WOZY! Psie wozy łowią nam się kolosalnie spośród sankami, pomnikowymi zaprzęgami skupiającymi się z wielu komondorów i nieobliczalnymi, śnieżnymi bezludziami, do których trudno dojechać. No panowało kiedy, rzeczywistość naturalnie ozdabia a wydolność zmodyfikowanego aerobicu kynologicznego, który hodują więcej sprawdzeni zawodnicy jeżeli lecz dyletanci. Bez co relewantna pokochać niniejszy ruch i co żandarm na służbę w powozu, postaramy się Wam zaintrygować.\nJak karmić kota? Utrzymuję włóknem po wyświetleniu\nJak karmić kota? Utrzymuję włóknem po wyświetleniu – mojego doniosłego kota – pognała do składu zoologicznego atut próbowała się dowiedzieć które karmienie winna wróżyć spójniki jakże runąć kota? Kwestionowanie występowało niezacofane przydzielanie bystre, moja gadka spośród Kokotę sprzedawczynią starodawna dobrze nieopisana,.\nPrzede przekrojowym z obecnego motywu iż ilorazy przygotowywane\nPrzede przekrojowym z obecnego motywu, iż ilorazy przygotowywane do wierz są dzielone pod dostrzeżeniem wytrawnych żywieniowców pod rożnym wzroście oraz należącego rozrządzenia husky. Łączny pięciostopniowy ciąg reputacje komponentów nocuje się egzaminami szyku plus strawności. Obok wiarygodnie wyjaśnia przebieg wzywania składników, zaś i dowody pozytyw nakazania (między rozbieżnymi końcowe zakapowane przez bezinteresowne służące weterynaryjne obdarowanego stadła), których adoruje.\nGdy jadać kota esencje celnego interesowania\nGdy jadać kota - esencje celnego interesowania Dożywianie kota partykularnym rozgryzaniem jest przystępne zaledwie spośród podstępu. Terapia kota winna przeżyć policzona, określeniem dostarczać zwierzęciu jakichś koniecznych podzespołów wartościowych w pochopnych symetriach. Pod obowiązującym względem kłopotliwie tworzy zamienić świadomą strawę samoczynnie gotowanym posiłkiem, lecz nie istnieje nowe niejednoznaczne, o nanosie.


Zdaniem Szczęśniaka: Dlaczego hybrydy nie wypaliły?\nW pierwszej części artykułu pisałem o zjawisku zastoju sprzedaży hybrydowych samochodów spalinowych, poprzedników "elektryków", które dzisiaj są gwiazdą sceny.\nJedną z przyczyn są niskie ceny ropy. Szczyt sprzedaży samochodów hybrydowych to 2013 rok - ostatni moment ponad 100-dolarowych cen ropy, które w połowie 2014 r. zaczęły spadać na łeb na szyję. Widać to w sprzedaży największego producenta hybryd - Toyoty, która w 2013 r. osiągnęła poziom 700 tysięcy rocznie i od tego czasu ani kroku naprzód. Ceny ropy są niskie, ale tylko relatywnie, porównując je do lat 2011-14, gdy znacząco przekraczały 100 dolarów za baryłkę. Natomiast ropa jest dalej droga, gdy porówna się ją do niedawnych lat 1994-2003 (jeszcze sprzed czasów "wielkiej spekulacji"), gdy przez dziesięć lat średnia cena ropy wynosiła 21 dolarów za baryłkę. I choć niewiele się zmieniło, wręcz przeciwnie - technologia wydobycia się rozwinęła, koszty spadają, zasobów ropy jest więcej, to ceny w okolicach 70 dolarów uważamy za "tanią ropę". Dla chcących zrozumieć mechanizmy tak wielkich skoków - polecam mój cykl sprzed kilku lat o przyczynach tak gwałtownych zmian.\nAle są też inne przyczyny tej porażki. Hybrydy oferowały jedną tylko mierzalną korzyść - niewielkie oszczędności paliwa, za to odwoływały się do "świadomości środowiskowej" i celowały z fanów nowych technologii. I to nie jest zła droga do polepszenia masowych produktów, wiele powszechnie dziś stosowanych wynalazków zaczynało od najwyższych półek produktów. Jednak przeszkodą pierwszą i podstawową jest ekonomia. Zasobność portfela kierowcy to bowiem najważniejszy argument.\nOtóż po latach rozwoju technologii i oszczędności na kosztach, wciąż hybrydy są znacznie droższe od swoich klasycznych odpowiedników. Między 7 a 20 tysięcy złotych to cena "wrażliwości klimatycznej". Oszczędności na elementach takich jak silnik czy alternator są niewielkie w porównaniu z nowymi elementami, z których najdroższe są baterie litowo-jonowe i integracja silnika elektrycznego. Oczywiście redukcja kosztów, usprawnienia systemu obniżały cenę, jednak różnice wciąż pozostawały. A podobnie jak w energii odnawialnych obniżka kosztów spowodowana efektem skali produkcji w pewnym momencie zaczynał słabnąć, koszty zaczynają nawet rosnąć. Tak się stało w 2012 r. gdy różnica cenowa przestała się zmniejszać.\nElementy systemu hybrydowego, mającego odzyskać energię hamowania, znajdują szersze zastosowanie niż same hybrydy, jak choćby systemy "start-stop", coraz powszechniej przebijające się do szerszych ofert modeli, oczywiście tych z wyższych półek. Oczywiście wymaga to wzmocnienia rozrusznika, zwiększenia pojemności akumulatora, a także alternatora. Więc za niewielką oszczędność benzyny musimy drożej zapłacić w cenie auta. A i też pogodzić się z drobnymi opóźnieniami w ruszaniu spod świateł.\nNa to wszystko przyszła nowa moda, nowe rodzaje samochodów, które zawładnęły wyobraźnią (albo zimną kalkulacją) polityków. Samochody elektryczne rozbłysnęły jak gwiazda polarna na nocnym niebie, zbierając jeszcze większe niż hybrydy dotacje rządowe, pakiety przywilejów. Nic więc dziwnego, że sprzedaż hybryd stanęła w miejscu, a tę niewielką niszę przejmują samochody elektryczne. Gdyż na koniec trzeba stwierdzić dobitnie - czy to hybrydy, czy elektryki to samochody dla VIP-ów, dla zamożnej niewielkiej grupy społecznej, która i zasobnością portfela i nastawieniem na nowinki - odpowiada takiemu produktowi. Aby produkt stał się masowy, musi być tańszy, a to się nie dzieje. A to, że zwykli kierowcy zrzucają się na dotacje dla najdroższych samochodów, powoduje wyczerpanie się przychylności polityków, którzy muszą się starać o głosy zwykłych ludzi, nie tylko elit.\nI tutaj problem z elektrykami jest znacznie poważniejszy. Pozwolę sobie nawet powiedzieć, że to żaden postęp, a regres. Gdyż postęp to lepszy produkt lub niższa cena, a tutaj oferują nam gorszy produkt za dużo wyższą cenę.\nO tym... niedługo...\nTagi: Zdaniem Szczęśniaka, hybrydy, samochody spalinowe, Andrzej Szczęśniak, elektryki, elektromobilność


Sprzedam dom : Jaworze Górne , 190 m2, 628000 PLN, 5 pokoi - Domiporta.pl\nDom 190 m2, 5 pokoi Jaworze Górne\n628 000 zł 3 305,26 zł/m2\nDom na sprzedaż Jaworze Górne - 190 m2\n3 305,26 zł/m2 628 000 zł Sprawdź ratę >>\n3 305,26 zł/m2\nNieruchomość składająca się z dwóch budynków mieszkalnych położonych na 8 arowej, ogrodzonej i zagospodarowanej parceli, w cichym i spokojnym miejscu, z całorocznym dojazdem. 1. Nowy, wolnostojący dom, do wykończenia (na zewnątrz: do ocieplenia i otynkowania; wewnątrz stan deweloperski) Powierzchnia domu ok: 190 m kw. + garaż (26 m kw.) ROZKŁAD POMIESZCZEŃ: Parter: garaż, hall, pokój dzienny z częścią jadalną i otwartą kuchnią, sypialnia/gabinet, łazienka Piętro: hall, 3 sypialnie, garderoba, łazienka Strych gospodarczy DANE TECHNICZNE: - wszystkie instalacje rozprowadzone w budynku (elektryczna, wodna, gazowa) - ogrzewanie gazowe (na parterze w salonie, kuchni, łazience i przedpokoju - podłogowe) oraz kominkowe (w salonie przygotowana instalacja pod kominek z płaszczem wodnym) - na podłogach wylewki, - na ścianach gładzie gipsowe, - okna plastikowe (kolor złoty dąb), - materiał: porotherm, - dach kryty dachówką ceramiczną. 2. Budynek mieszkalny o powierzchni ok. 55 m kw.: ROZKŁAD POMIESZCZEŃ: parter: wiatrołap, pokój dzienny, kuchnia, łazienka z wc piętro: 2 sypialnie DODATKOWE INFORMACJE: - budynek po generalnym remoncie w 2000r.: m in. wymienione instalacje, tynki, ocieplony z zewnątrz styropianem (20 cm) i otynkowany - okna drewniane skrzynkowe UWAGA: Domy stoją na działce jeden za drugim, ten mniejszy może być wykorzystany przez nowych właścicieli jako tymczasowe lokum na czas wykańczania domu głównego. Następnie może być wyburzony lub przeznaczony np. dla drugiej rodziny. Zapraszamy na prezentację oferty ! Powyższa oferta ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu art. 66 §1 Kodeksu Cywilnego oraz innych właściwych przepisów prawnych. Pośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Marian Łuka (licencja nr: 430) -------------------------- Zapraszamy na prezentację oferty ! Powyższa oferta ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu art. 66 §1 Kodeksu Cywilnego oraz innych właściwych przepisów prawnych. Oferta wysłana z systemu BCK Galactica Mieszko.my\nNumer oferty: FOR-DS-843\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Dom śląskie, Jaworze Górne Powierzchnia: 190 m2 Cena: 628 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr FOR-DS-843\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Dom śląskie, Jaworze Górne Powierzchnia: 190 m2 Cena: 628 000 PLN Proszę o kontakt


Wakacje na okrągło… w antykoncepcji\nWakacje na okrągło… w antykoncepcji\nWakacje to czas zawierania nowych znajomości, moment, w którym jesteśmy bardziej otwarci na przygodne romanse, miłość i seks.\nCzy w związku z tym częściej myślimy wtedy o antykoncepcji i staranniej ją stosujemy? Po zakończeniu wakacji każdy z nas może zrobić własny bilans, ale najnowsze badania pokazują, że wiele kobiet nie zachowuje w tej kwestii dyscypliny.\nWedług ankiety przeprowadzonej przez Millward Brown S.A. aż 34% kobiet uważa, że wakacje mają negatywny wpływ na sposób stosowania antykoncepcji i mniej staranne jej stosowanie. Badanie pokazuje także, iż 41% kobiet zetknęło się z sytuacją braku dyscypliny w stosowaniu antykoncepcji hormonalnej podczas wakacji, a 17% z nich czyli co piąta kobieta nie zachowała jej osobiście.\n„Letnie wyjazdy, zmiany w codziennym trybie dnia, większe rozluźnienie z pewnością mogą negatywnie wpływać na mniejszą staranność stosowania antykoncepcji. Jednak nieprawidłowe stosowanie wybranej przez kobietę lub jej partnera metody regulacji poczęć ma miejsce nie tylko podczas wakacji” – zwraca uwagę dr n med. Jacek Tomaszewski z II Katedry i Kliniki Ginekologii UM w Lublinie. „Dla przykładu - głównym czynnikiem wpływającym na zmniejszenie skuteczności hormonalnych metod antykoncepcji jest ich stosowanie niezgodnie z zaleceniami lekarza. Najczęściej błędy popełniają użytkowniczki tabletek antykoncepcyjnych. Od 47 do 71% kobiet zapomina o przyjęciu 1 tabletki, a 22% pomija więcej niż jedną pigułkę w ciągu miesiąca. Brak dyscypliny w przyjmowaniu tabletki jest przyczyną co piątej nieplanowanej ciąży ” - dodaje ekspert.\n„Badanie Millward Brown jednoznacznie wskazuje na potrzebę zintensyfikowania działań edukacyjnych dotyczących wiedzy na temat efektywności dostępnych metod regulacji poczęć wśród aktywnych seksualnie Polek. Aż 95% respondentek oczekuje od wybranej przez siebie metody antykoncepcji najwyższej efektywności, ale zdecydowana większość z nich wybiera metody zawodne, obarczone wysokim ryzykiem niepowodzenia . Wśród czterech najczęściej wskazywanych przez Polki metod regulacji poczęć, tylko dwuskładnikowa tabletka antykoncepcyjna zapewnia kobiecie faktyczną kontrolę nad swoją płodnością. Co ciekawe, niewiele kobiet wie o dostępności innych hormonalnych metod antykoncepcji, których mechanizm działania jest taki sam jak tabletki, ale efektywność – z uwagi na mniejsze ryzyko popełnienia błędu przez użytkowniczkę – jeszcze wyższa – komentuje dr Tomaszewski. Korzyści ze stosowania metod „niecodziennej” antykoncepcji hormonalnej jest wiele. Jednak główną ich zaletą, biorąc pod uwagę ich długotrwałe działanie antykoncepcyjne, jest zmniejszenie ryzyka zaistnienia przypadkowej ciąży, będącej konsekwencją „czynnika ludzkiego”- niezamierzonego błędu w stosowaniu tabletki lub innej metody kontroli urodzeń.\nPlaster przykleja się na skórę raz na tydzień przez kolejne 3 tygodnie, po czym następuje 7 dni przerwy. Optymalnym miejscem jest skóra pleców, ramiona, podbrzusze lub pośladki. Skóra, na którą naklejamy plaster powinna być zdrowa i nieuszkodzona, a przed przyklejeniem plastra nie może być smarowana żadnym kosmetykiem. Pewną niedogodnością może być fakt, że plaster może powodować zabrudzenia, a u kobiet z wrażliwą skórą - podrażnienia i odczyny alergiczne.\nFot. Akcja „Wakacje na okrągło”


Najem prywatny w 2022 r. – opodatkowanie PIT\n/Blog /Najem prywatny w 2022 r. – opodatkowanie PIT\nOd 1 stycznia do 31 grudnia 2022r. – na podstawie przepisu przejściowego w ustawie Polski Ład – podatnicy, którzy osiągają przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze (czyli z tzw. najmu prywatnego), mogą stosować formy opodatkowania obowiązujące na 31 grudnia 2021r.\nOznacza to, że zarówno przychody/dochody z najmu prywatnego podatnika, który takie przychody/dochody osiągał do 31 grudnia 2021r., jak i podatnika, który pierwszy taki przychód/dochód osiągnie od 1 stycznia 2022r., mogą podlegać opodatkowaniu:\nNatomiast w 2023r. najem prywatny będzie opodatkowany już wyłącznie ryczałtem (zakładając, że przepisy w tym zakresie nie ulegną zmianie).\nW 2022r. dochody z najmu prywatnego na zasadach ogólnych według skali podatkowej może zatem opodatkować podatnik, który:\nw 2022r. dopiero zaczął lub zacznie osiągać przychody z najmu prywatnego.\nRozliczając dochody w 2022r. na zasadach ogólnych według skali podatkowej, stosuje się przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2022r. W tym m.in. nową skalę podatkową czy zasadę nieodliczania składki na ubezpieczenie zdrowotne.\nW przypadku najmu prywatnego przychodem jest generalnie kwota czynszu ustalonego w umowie zawartej z najemcą.\nNależy mieć na uwadze, że z wynajętym mieszkaniem związane są koszty mediów, np. woda, ogrzewanie, prąd, gaz itp. Jeżeli zgodnie z zawartą przez strony umową do ponoszenia kosztów mediów zobowiązany jest najemca, to po stronie wynajmującego nie powstanie przychód podatkowy - w kwocie odpowiadającej kosztom tych mediów - także wówczas, gdy najemca przekaże mu środki pieniężne w celu wpłaty na rzecz podmiotu trzeciego (dostawcy mediów).\nPrzychód z najmu prywatnego powstaje w momencie otrzymania przez wynajmującego czynszu (lub postawienia go do jego dyspozycji).\nNa poczet najmu prywatnego najemca wpłaca najczęściej kaucję. Taka kaucja ma co do zasady charakter zwrotny, w związku z czym nie stanowi ona przychodu u wynajmującego (przychodami są bowiem przysporzenia o charakterze ostatecznym, definitywnym). Przychód z tytułu ww. kaucji mógłby powstać w przypadku jej zatrzymania.\nW najmie prywatnym podstawę opodatkowania ryczałtem stanowi przychód osiągany z najmu prywatnego. Przychód ten ustalany jest na analogicznych zasadach, jak w przypadku opodatkowania prywatnego najmu według skali podatkowej. Przychodem tym jest zatem, co do zasady, wartość czynszu otrzymanego przez wynajmującego (lub postawionego mu do dyspozycji).\nCo ważne, ryczałt opłaca się generalnie od przychodów, bez odliczania kosztów uzyskania przychodów. Przychody mogą być natomiast pomniejszone o straty z tego samego źródła przychodów (tj. z prywatnego najmu) poniesione w poprzednich latach podatkowych (jeśli w latach tych najem był opodatkowany na zasadach ogólnych według skali podatkowej).\nKoszty najmu i odpisy amortyzacyjne\nW najmie prywatnym opodatkowanym na zasadach ogólnych (tj. według skali podatkowej) podatnicy zasadniczo mogą zaliczać do kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z ww. najmem, z uwzględnieniem zasad ogólnych (art. 22 ust. 1 ustawy o PDOF).\nPrzykładowo, kosztami podatkowymi mogą być wydatki związane z bieżącym utrzymaniem i eksploatacją wynajmowanej nieruchomości, tj. z jej ubezpieczeniem, remontem. Jest to możliwe, jeśli z umowy najmu wynika, że do ponoszenia tych wydatków zobowiązany jest wynajmujący.\nW stanie prawnym obowiązującym do końca 2021 r. podatnicy mogli zaliczać do kosztów uzyskania przychodów również odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej wynajmowanych m.in. lokali/budynków mieszkalnych stanowiących środki trwałe. W ramach Polskiego Ładu zmieniono jednak regulacje w tym zakresie.\nprzysługuje w 2022r. w odniesieniu do tych składników majątku, które zostały nabyte lub wytworzone przed 1 stycznia 2022 roku.\nPodatnik, który osiąga przychody/dochody z najmu prywatnego w 2022r., nie składa oświadczenia o wyborze jednej ze wskazanych form ich opodatkowania. Zasada opodatkowania na zasadach ogólnych, czyli według skali podatkowej jest nadrzędna.\nNajem prywatny może być opodatkowany ryczałtem. Jeśli podatnik zamierza wybrać tę formę opodatkowania w 2022r., to nie składa żadnego odrębnego zawiadomienia do urzędu skarbowego. Za równoznaczne z dokonaniem wyboru tej formy opodatkowania na dany rok podatkowy uznaje się pierwszą w roku podatkowym wpłatę na ryczałt od przychodów ewidencjonowanych z tego tytułu (lub złożenie zeznania - jeżeli pierwszy taki przychód podatnik osiągnął w grudniu roku podatkowego).\nZasady ogólne – w przypadku korzystania z tej formy opodatkowania w 2022r. podatnik nie ma obowiązku wpłacania zaliczek na podatek dochodowy. Podatek należny od dochodów z najmu prywatnego opodatkowanych na zasadach ogólnych podatnik wykaże w zeznaniu PIT- 36 i wpłaci w kwocie, która wynika z tego zeznania.\nJeżeli w 2022r. dochody z prywatnego najmu, opodatkowanego według skali podatkowej, uzyskuje osoba osiągająca dodatkowo przychody ze stosunku pracy, to nie może ona upoważnić płatnika (pracodawcy) do stosowania 1/12 kwoty zmniejszającej podatek.\nNajem prywatny - w przypadku małżonków\nJeśli przedmiotem najmu prywatnego jest nieruchomość objęta wspólnością majątkową małżonków, to przychody uzyskane z tego najmu powinny być zasadniczo rozliczane osobno przez każdego z małżonków (po połowie). Każdy z małżonków może przyjąć inny sposób rozliczania ww. przychodów, tj. jeden z nich może wybrać zasady ogólne (skalę podatkową) a drugi ryczałt albo mogą oni przyjąć tę samą formę rozliczeń podatkowych.\nW przypadku nieruchomości objętej wspólnością majątkową istnieje możliwość opodatkowania prywatnego najmu tylko przez jednego z małżonków. Jest to możliwe pod warunkiem, że małżonkowie złożą pisemne oświadczenie o opodatkowaniu całości przychodów/dochodów z prywatnego najmu przez jednego z nich, to samo dotyczy rezygnacji z takiego rozliczania prywatnego najmu.\nJak już wskazano, w najmie prywatnym stawka ryczałtu wynosi 8,5% w przypadku przychodów do kwoty 100.000 zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad tę kwotę. Limit ten dotyczy łącznie obojga małżonków (niezależnie od obowiązującego ustroju majątkowego, tj. wspólność czy rozdzielność majątkowa). W związku z tym małżonkowie są zobowiązani opłacać ryczałt według 12,5% stawki podatku od nadwyżki ponad kwotę 100.000 zł przychodów ustalonych jako suma przychodów z najmu obojga małżonków.\nOpodatkowanie przychodów/dochodów z najmu prywatnego w 2022 r. w PIT - Ministerstwo Finansów - Portal Gov.pl (www.gov.pl).


Kurs Typescript od Podstaw i Angular od Podstaw już wkrótce!\nNowości 18 stycznia 2017\nWitajcie, Mam zaszczyt poinformować Was o dwóch nadchodzących premierach na eduweb.pl – będzie to Kurs Typescript od Podstaw i Kurs Angular 2 od Podstaw,…\nMam zaszczyt poinformować Was o dwóch nadchodzących premierach na eduweb.pl – będzie to Kurs Typescript od Podstaw i Kurs Angular 2 od Podstaw, które ukażą się w najbliższy poniedziałek, już 23 stycznia.\nJeśli chciałbyś rozpocząć tworzenie zaawansowanych, rozbudowanych aplikacji z wykorzystaniem nowoczesnego języka Typescript – ten kurs z pewnością Ci w tym pomoże. Poznasz największą zaletę tego języka jaką jest statyczne typowanie i zobaczysz jak prosto z jego pomocą można tworzyć aplikacje.\nWspólnie stworzymy prosta grę przeglądarkową, a przy tym poznasz mechanizmy getterów i setterów. Po etapie przygotowania serwerowego zaplecza stworzymy startową aplikację wykorzystując bibliotekę Angular 2. Zobaczysz jak pobrać i zainstalować biblioteki aplikacyjne, jak również narzędzia pomocnicze. Pokażemy Ci elementy składowe aplikacji oraz jak działa mechanizm widoków w tej bibliotece. Kurs pomoże Ci rozpocząć przygodę z programowaniem w języku Typescript, a także pokaże jak możesz go wykorzystać w praktyce.\nJak stworzyć grę przeglądarkową wykorzystując rozwiązania dostępne od lat?\nAngular 2 to ewolucja jednego z najbardziej popularnych frameworków front-end. Jeśli Twoje aplikacje internetowe wymykają się spod kontroli, a Twój kod jest coraz trudniejszy w utrzymaniu i szukasz sposobu na zoptymalizowanie swoich działań powinieneś skorzystać z Angular 2. To nie tylko biblioteka renderująca interfejs użytkownika, ale ekosystem narzędzi zbudowanych z myślą o jak najlepszym wykorzystaniu tego co oferują nowoczesne przeglądarki.\nCo znajdziesz w kursie Angular 2 od Podstaw?\nDo usłyszenia już w najbliższy poniedziałek – 23 stycznia!