Drukarki 3D, filamenty, akcesoria, darmowa dostawa, sklep www.3Drukarki.pl > Filament Ultimaker 2,85 mm ABS Gray NFC\nFilament Ultimaker 2,85 mm ABS Gray NFC\nShipping within :48 hours\nPrice : 178.00\nUltimaker - to Holenderski producent filamentu oraz drukarek 3D pracujących w technologii FDM. Firma została założona przez trzech Holendrów, prekursorów "ruchu reprap" na świecie. Firma zyskała popularność dzięki pierwszej swojej drukarce, Ultimaker Orginial, której obudowa wykonana była ze sklejki. Współpraca z producentem materiału, zaowocowała stworzeniem wysokiej jakości filamentu, który pozwala na otrzymywanie wydruków o doskonałej jakości.\nFilament Ultimaker ABS cechuje się wysoką odpornością na uderzenia oraz jest stabilny wymiarowo, odporny na temperatury do 85oC. Przeznaczeniem tego filamentu są wydruki mechaniczne.\nCechy Filamentu Ultimaker ABS:\nFilament w wersji z chipem NFC do drukarki Ultimaker 3. Odporny na temperatury do 85oC\nZwiększona twardość dla lepszego drukowania\nFilament w wersji z chipem NFC do drukarki Ultimaker 3.\nOryginalny produkt Ultimaker, świetnie sprawdzający się w drukarkach tej samej firmy oraz do programu Cura (darmowy). Filament zapakowany próżniowo wraz z pochłaniaczem wilgoci.\nKolor - Gray - Szary\nŚrednica Filamentu - 2,85\nWaga Filamentu - 750 g\nManufacturer - Ultimaker BV\nCena Regularna to: 178zł/750 gram (237,33zł/kg).\nFilament Fiberlogy ABS 2,85mm 0,85kg Black\nFilament Ultimaker 2,85 mm ABS Black NFC\nFilament Ultimaker 2,85 mm ABS Blue NFC\nFilament Ultimaker 2,85 mm ABS Red NFC\nFilament Ultimaker 2,85 mm ABS White NFC\nFilament Ultimaker 2,85 mm CPE Black NFC\nFilament Ultimaker 2,85 mm CPE White NFC\nFilament Ultimaker 2,85 mm PLA Black NFC\nFilament Ultimaker 2,85 mm PLA Blue NFC\nFilament Ultimaker 2,85 mm PLA Orange NFC


Psychologia i jej sukcesy. Co zawdzięczamy psychologii? | To tylko teoria ' : ''; var month = [1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12]; var month2 = ["Jan","Feb","Mar","Apr","May","Jun","Jul","Aug","Sep","Oct","Nov","Dec"]; var day = postdate.split("-").substring(0,2); var m = postdate.split("-"); var y = postdate.split("-"); for(var u2=0;u2\nHome / ekonomia behawioralna / Inne / neuropsychologia / psychologia / psychoterapia / Psychologia i jej sukcesy. Co zawdzięczamy psychologii?\nlutego 25, 2019 ekonomia behawioralna , Inne , neuropsychologia , psychologia , psychoterapia Edit\nNiedawno opublikowałem mój artykuł o kryzysie w psychologii (tutaj), zwłaszcza w kontekście powtarzalności (replikowalności) wyników. Zamysł był taki jak przy innych tego typu tekstach – pokazanie patologii i zwrócenie uwagi na poszczególne przykłady wpadek, manipulacji lub fałszerstw. Część osób tekst ten zinterpretowała jako atak na psychologię i psychologów, a zupełnie nie o to mi chodziło. Postanowiłem więc w odpowiedzi na te zarzuty napisać artykuł o sukcesach psychologii. Początkowo chciałem stworzyć go sam, ale po przemyśleniu sprawy oraz przedyskutowaniu jej z zaprzyjaźnionymi psychologami uznałem, że najlepiej będzie jeśli głos oddam samym psychologom. Publikuję więc opinie różnych psychologów – zarówno tych pracujących naukowo, jak i aplikacyjnie (np. w służbie zdrowia) – zajmujących się odmiennymi dyscyplinami psychologii. Poniższe komentarze są odpowiedzią na pytanie, co ich zdaniem jest największym, najważniejszym czy najciekawszym sukcesem (lub sukcesami) w psychologii. Wszystkie opinie są od siebie niezależne.\nWitold Siekierzyński, psycholog po studiach na Uniwersytecie Warszawskim zajmujący się psychologią ekonomiczną, komunikacją, badaniami postaw oraz opinii, a także będący wykładowcą akademickim na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego i SWPS z otwartym przewodem doktorskim na tejże uczelni.\n„Psychologia ma swoje źródła zarówno w koncepcjach filozoficznych, jak i w naukach przyrodniczych. Nic dziwnego, że ścierały się w niej różne nurty. Dodatkowo wokół psychologii narosło sporo mitów i legend – czasami bazują na nieaktualnej wiedzy, często są daleko idącymi nadinterpretacjami pop-psychologicznymi. Na szczęście coraz ważniejszą rolę pełnią metody empiryczne i naukowa weryfikacja hipotez metodami statystycznymi. Myślę, że to jedna z kluczowych zmian. Rozwój psychometrii, w tym coraz ważniejsza rola metod bayesowskich (pozwalają na rzetelniejszą analizę statystyczną, w tym na stwierdzenie istotnego braku różnic) przyniosły trochę ofiar w postaci obalenia starych koncepcji. Na tym jednak polega rozwój nauki. Z mojej działki (psychologia ekonomiczna) na uwagę zasługują na pewno badania Kahnemena i Tverskiego (Teoria Perspektywy), które pokazały, że klasyczne modele ekonomiczne można porównać do prostych modeli fizycznych, w których konsument jest idealnie kulisty i porusza się w próżni. Uwzględnienie elementów poznawczych pozwala lepiej zrozumieć decyzje ekonomiczne ludzi. Był to impuls do powstania ekonomii behawioralnej, z mocnym naciskiem na naukowe testowanie hipotez. Ważne dla tej dziedziny są też badania i koncepcje Richarda Thalera, od księgowania mentalnego począwszy.”\nAnna Oleszkiewicz, doktor, absolwentka studiów psychologicznych i socjologicznych na Uniwersytecie Wrocławskim, adiunkt w Instytucie Psychologii na Uniwersytecie Wrocławskim oraz pracownik naukowy Smell and Taste Centre na Uniwersytecie Technicznym w Dreźnie. Uczestniczyła w badaniach prowadzonych wśród populacji zamieszkujących Norwegię, Tanzanię i rejon Pacyfiku. Jest członkinią Polskiego Towarzystwa Nauk o Człowieku i Ewolucji.\n„Psychologia coraz bardziej zacieśnia swoje związki z pokrewnymi dyscyplinami takimi jak medycyna, neuropsychologia, biologia czy antropologia. Psychologowie biorą na warsztat ludzki węch i smak. Liczne badania pokazują, że węch jest powiązany z chorobami neurodegeneracyjnymi takimi jak choroba Alzheimera czy Parkinsona, a także zaburzeniami emocjonalnymi, takimi jak depresja. Zapachy są również niezwykle skuteczną metodą wywoływania wczesnych wspomnień. Najnowsze badania publikowane w topowych czasopismach interdyscyplinarnych pokazują, że w pewnym stopniu mitem było powszechne przekonanie o słabszym węchu człowieka w porównaniu do innych zwierząt. Potrafimy używać węchu do sprawnej oceny innych ludzi na podstawie ich zapachu ciała, ale także potrafimy całkiem trafnie (choć wolno) orientować się w otoczeniu fizycznym, na przykład lokalizując zapachy w przestrzeni czy oceniając jakość jedzenia. Psychologia odgrywa więc kluczową rolę w zrozumieniu, w jaki sposób człowiek analizuje i przyswaja bodźce chemiczne ze swojego otoczenia i w jaki sposób wpływają one na zachowanie. Stymulacja zapachami jest niezbywalna – nie możemy przestać czuć tak jak nie możemy przestać oddychać. Moim cichym marzeniem na przyszłość jest, aby chemopercepcja przestała być traktowana jako niszowa dyscyplina psychologii, a zaczęła być postrzegana jako dyscyplina, w której psychologia ma wiele do powiedzenia.”\nTomasz Witkowski, doktor psychologii, popularyzator nauki i pisarz, autor książki „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”, krytyk pseudonauki w obszarze psychologii i psychoterapii, założyciel Klubu Sceptyków Polskich.\n„W psychologii trudno znaleźć przełomowe osiągnięcia na miarę teorii względności lub teorii ewolucji. Nasza dziedzina przypomina raczej układanie puzzli z małych, rozproszonych kawałków. Od czasu do czasu wyłania się z tej układanki jakiś bardziej wyrazisty kształt, ale trudno przypisać mu jednego autora. Do kluczowych odkryć, bez których niemożliwe byłoby dalsze budowanie wiedzy o człowieku, z pewnością należy zrozumienie w jaki sposób powstają odruchy warunkowe, sformułowanie koncepcji gramatyki uniwersalnej, dostrzeżenie modularnego charakteru funkcjonowania naszego umysłu, zrozumienie roli genetyki w procesach psychicznych, a także wyniki badań Benjamina Libeta podważające nasze przekonania o charakterze wolnej woli. Nie sposób jednak w krótkiej wypowiedzi wyliczyć wszystkie kluczowe osiągnięcia psychologii, szczególnie, że te wymienione mają charakter odkryć podstawowych. Poza nimi psychologia szuka również rozwiązań praktycznych problemów, a jej osiągnięcia w tym względzie są słabo znane i niedoceniane. Pierwszy z moich ulubionych przykładów, to opracowany przez Johna Laubera i stosowany na całym świecie system szkolenia załóg samolotów cywilnych Crew Resource Management, który doprowadził do tego, że samoloty są obecnie najbezpieczniejszym środkiem transportu na świecie. Drugi przykład to trzecie światło stopu, które stosuje się chyba we wszystkich seryjnie produkowanych samochodach na całym świecie, a którego przydatność wykazał w swoich badaniach John Voevodsky. Trudno ocenić ile te dwie innowacje uratowały istnień ludzkich i ile cierpienia oszczędziły ludziom – z pewnością jednak są to liczby co najmniej ośmiocyfrowe.”\nMarek Pędziwiatr, absolwent automatyki i robotyki (AGH) i Kognitywistyki (UJ), doktorant psychologii na Cardiff University (Walia). Pracuje w Cardiff University Brain Research Imaging Centre, gdzie wykorzystuje metody eksperymentalne i modele obliczeniowe do badania jak ludzki mózg używa wiedzy o świecie do nadawania znaczenia temu, co widzimy.\n„Niewątpliwym sukcesem psychologii jest jej znaczący wkład w rozwój metod sztucznej inteligencji. Polega on na odkrywaniu mechanizmów wykorzystywanych przez ludzki mózg, które mogą zostać odwzorowane w sztucznych systemach. Co więcej, to właśnie psychologia dostarcza dokładnych opisów ludzkich zachowań, które takie systemy mają naśladować. Sztandarowym przykładem mogą być tutaj sztuczne sieci neuronowe. Są to algorytmy inspirowane budową systemu nerwowego, które potrafią nauczyć się wykonywać zadania takie jak przyporządkowywanie obiektów przedstawionych na zdjęciach do kilku klas. Obok licznych zastosowań praktycznych sztuczne sieci neuronowe wykorzystuje się także do modelowania zjawisk psychologicznych. Jednym z głośnych sukcesów, które stały się motywacją do dalszego ich rozwijania w latach osiemdziesiątych XX wieku, było zbudowanie sieci, która miała nauczyć się tworzyć formy przeszłe czasowników w języku angielskim. Nie tylko sprostała temu zadaniu, ale też w trakcie uczenia się popełniała podobne błędy jak dzieci przyswajające tę samą umiejętność. Co ważne, stworzenie tej sieci nie byłoby możliwe bez wcześniejszych badań psychologicznych nad nabywaniem języka. Także i dziś psychologia dokłada swoją cegiełkę do rozwijania metod sztucznej inteligencji. Tym razem techniki rozwinięte na jej gruncie pomagają w badaniach nad tzw. głębokim sieciami neuronowymi – sieciami o niespotykanych dotąd możliwościach, potrafiącymi wykonywać niektóre zadania niemal tak dobrze jak ludzie. Złożoność tych sieci sprawia jednak, że do pełniejszego zrozumienia ich działania wymagana jest współpraca wielu dyscyplin naukowych, w tym psychologii.”\nMichał Misiak, psycholog z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu i doktorant psychologii na Uniwersytecie Wrocławskim. Zajmuje się psychologią moralności, w tym osądami moralnymi dotyczącymi marnowania żywności. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Nauk o Człowieku i Ewolucji.\n„Największym osiągnięciem psychologii jest udowodnienie nam, jak bardzo niedoskonałymi narzędziami poznawania świata są nasze umysły. Choć ciężko nam to przyznać, jesteśmy wyjątkowo nieracjonalnymi istotami. Padamy ofiarą błędów poznawczych, a naszymi decyzjami często kierują emocje. Za odkrycia zasad rządzących błędami naszego rozumowaniem przyznano już dwie ekonomiczne nagrody Nobla – Danielowi Kahnemanowi (2002) i Richardowi Thalerowi (2017). Dzięki systematycznym badaniom udało się stworzyć silne fundamenty pozwalające stosować wiedzę o błędach poznawczych do rozwiązywania poważnych społecznych problemów. Dobrym przykładem może być zespół powołany przez Baracka Obamę, mający na celu projektowanie polityki w taki sposób, aby ograniczyć straty wynikające z nieracjonalnych zachowań obywateli. Efektem pracy tego zespołu była m.in. poprawa zdrowia i bezpieczeństwa finansowego Amerykanów oraz ułatwienie weteranom wojennym znalezienia pracy. Wiedzę o błędach poznawczych wykorzystuje też Międzynarodowy Zespół ds. Zmian Klimatu, działający przy ONZ, kładąc ogromny nacisk na wykorzystanie wiedzy psychologicznej w kształtowaniu światowej polityki klimatycznej. Z wiedzy tej korzystają również aktywiści – walczący o dobrostan zwierząt, promujący efektywny altruizm lub ci zabiegający o minimalizowanie ofiar wojennych. Naukowa wiedza o błędach naszego rozumowania realnie wpływa na kształt współczesnego świata.”\nGrzegorz Marek, psycholog po studiach na Uniwersytecie Jagiellońskim i psychoterapeuta behawioralno-poznawczy w trakcie certyfikacji.\n„Biorąc pod uwagę oddziaływanie na środowisko pozaakademickie wydaje się, że ważne są dwa eksperymenty – Milgrama, który pokazał nam wpływ czynników zewnętrznych i autorytetów na wykonywanie poleceń przez „zdrowych i normalnych członków społeczeństwa” – oraz eksperyment Asha pokazujący, że pod wpływem (konsekwentnej postawy) grupy jesteśmy w stanie zwątpić w swoje przekonania. Istotny jest również wkład Teorii Dysonansu Poznawczego L. Festingera, skupiającej się na redukcji sprzeczności między informacjami poznawczymi (poprzez zmianę zachowań czy przekonań) w celu utrzymania wewnętrznej spójności. Natomiast w zakresie psychologii klinicznej w ramach rozwoju współczesnej psychoterapii poznawczo-behawioralnej udało się opracować i zweryfikować empirycznie wiele skutecznych protokołów terapeutycznych (początkowo do zaburzeń afektywnych i lękowych, od lat 90. XX wieku również leczenia zaburzeń osobowości), poprawiających proces leczenia oraz ograniczających występowanie nawrotów.”\nAleksandra Zielińska, psycholożka po studiach psychologicznych na Uniwersytecie Warszawskim i w trakcie studiów specjalizacyjnych z psychologii klinicznej. Obecnie pracuje w Instytucie Psychiatrii i Neurologii. Zajmuję się diagnozą i rehabilitacją funkcji poznawczych u osób chorych neurologicznie.\n„Moim zdaniem największym sukcesem psychologii w ostatnich latach jest rozwój neuropsychologii i odkrycia pogłębiające wiedzę na temat związku mózgu z zachowaniem. Dzięki wiedzy uzyskanej w tym obszarze w minionym wieku zmieniło się spojrzenie na naturę działań i myśli człowieka, a także jego osobowości – zrozumieliśmy, że te zjawiska mają swoje podłoże w biologicznych procesach zachodzących w jednym z narządów ciała. Neuropsychologia opracowała modele wyjaśniające odczuwanie i ekspresję emocji, a także naturę procesów poznawczych, takich jak pamięć, uwaga, świadomość, język czy spostrzeganie. Dzięki badaniom na osobach dotkniętych chorobami neurologicznymi odkryto i opisano mechanizmy zaburzeń wyżej wymienionych funkcji, oraz opracowano metody terapeutyczne. Psycholog został włączony do świata medycznego jako członek zespołu diagnostycznego i terapeutycznego, a jego działania poprawiły jakość opieki nad pacjentem. Badania przeprowadzane z użyciem najnowszych technologii, np. technik obrazowania, umożliwiły dokonanie takich ważnych obserwacji, jak np. obecność poziomu świadomości u osób w stanie wegetatywnym, wystarczającego do komunikacji ze światem zewnętrznym.”\nMonika Kotlarek, psycholożka po Uniwersytecie SWPS we Wrocławiu, członkini Australian Society of Rehabilitation Counsellors oraz pracowniczka na stanowisku Mental Health Worker we Fluorish Australia, a także autorka bloga Psycholog pisze.\n„Moim zdaniem zdecydowanie Burrhus Frederic Skinner i jego behawioryzm wykorzystywany w terapii i analizach psychologicznych, a także w opisywaniu ekonomii, mają duże znaczenie dla psychologii. Mówiąc o Skinnerze nie można zapomnieć o warunkowaniu instrumentalnym czy też warunkowym uczeniu się. Jako psycholog jestem bardzo przywiązana do nauki. Teorie Freuda, które zostały w dużym stopniu obalone, nie łapią się do kategorii „nauka”. Pozostała jedynie technika terapeutyczna – psychoanaliza. Dlatego dla mnie każdym największym osiągnięciem w świecie naukowym powinno być coś, na czym naukowo można się opierać. I taki był Skinner. Jego teoria warunkowania (uczenia się) jest na tyle dobrze opracowana, że do dzisiaj możemy na niej bazować. Bo uczymy się (wolicjonalnie lub nie) już od urodzenia.”\nMichał Białek, doktor, psycholog i wykładowca na Akademii Leona Koźmińskiego, zajmujący się psychologią poznawczą, psychometrią i logiką oraz kwestią podejmowania ryzyka.\n„Wydaje się, że pomimo pewnych zawirowań wobec tak zwanego „kryzysu replikacyjnego” psychologia robi w ostatnich latach olbrzymie postępy. Po pierwsze, psychologia nie jest jedyna dotknięta problemem niskiej replikowalności, ale jest pierwszą która z nim walczy otwarcie, i to na masową skalę. Natomiast za największy sukces uznałbym śmiałe wkroczenie psychologii w domenę mikroekonomii – podejmowania decyzji. Potwierdzają to dwie nagrody Nobla z ekonomii dla Daniela Kahnemana, Jeana Tirole i Richarda Thalera za zastosowanie psychologii w badaniu (nie)racjonalności naszych decyzji. Jednym z ich odkryć jest na przykład „nudge”. To znakomita metoda kształtowania wyborów pozostawiając decydentowi pełną wolność wyboru. Nudge wykorzystuje to, że staramy się unikać wyborów i polegamy na tym, co jest nam domyślnie zaproponowane albo znane wcześniej. Na przykład niedawna migracja naszych składek emerytalnych z OFE do ZUS była przykładem takiego nudge: zamiast prośby o wybór ZUS czy OFE, politycy przeformułowali problem na to, że zostaniemy przeniesieni do ZUS o ile nie wyrazimy przeciw temu sprzeciwu. Politycy wiedzieli doskonale, że taka manipulacja zmienia problem z „co wolę?” na „czy aby na pewno OFE jest lepsze od ZUS?”. Jeśli nie znamy się szczególnie na ekonomii i nie wiemy co dla nas lepsze, to w tym pierwszym przypadku zostaniemy tam gdzie jesteśmy, a w tym drugim raczej przeniesiemy się do ZUS. Myślę, że psychologia ekonomiczna to naprawdę znakomita wizytówka psychologii i w niedługim czasie zyska na jeszcze większym znaczeniu.”\nKamil Izydorczak, absolwent psychologii na Uniwersytecie Wrocławskim i doktorant na SWPS, zajmuje się wpływem społecznym oraz psychologią uprzedzeń, redaktor popularnonaukowego portalu Mała Psychologia.\n„Psychologia udowodniła, że duszę można studiować empirycznie. Człowiek jest elementem poznawalnej przyrody nie tylko w swojej fizjologii, ale też w aspektach wcześniej zarezerwowanych jedynie dla refleksji filozoficznej czy artystycznej. Uważam, że to przełom cywilizacyjny. Psychologia uczyniła z duszą to, co ewolucjonizm z pochodzeniem ludzkiego ciała, czyli wyrwała je z tabu niepoznawalności i odebrała religii czy ideologii wyłączność prawa do opisu. Drugim wielkim sukcesem jest zakreślenie granic ludzkiej racjonalności. Odkrycie błędu potwierdzenia, heurystyki dostępności, czy błędu faworyzacji grupy własnej, przyniosły lepsze zrozumienie tego jak myślimy, czujemy i działamy. Psychologia jak żadna inna nauka potrafi opisać i wyjaśnić jak i dlaczego uznajemy coś za prawdę. Przyczyniła się do tego spuścizna psychologii poznawczej i społecznej, czego ukoronowaniem była Nagrodą Nobla w dziedzinie ekonomii za prace Daniela Kahnemana, Amosa Tversky’ego czy Richarda Thalera. Trzecim wielkim sukcesem jest obecna samokrytyka i autokorekta psychologii. Ona wciąż jest niedostateczna, ale obserwowany postęp jest imponujący. Mam wrażenie, że psychologia zastosowała wiedzę o błędach poznawczych do siebie samej i odkryła je w sposobie w jaki jest uprawiana. Zaczęto głośno mówić o tym, że naukowcy za często określają czego się spodziewali dopiero po tym, gdy ujrzą wyniki. Zbyt mocno faworyzowane były także jaskrawe, nowatorskie, „przełomowe” rezultaty. Doprowadziło to do nadreprezentacji wyników pozytywnych i do przeszacowania siły odkrywanych efektów. Oczywiście pogoń za nowatorstwem utrudniła pracę tym, którzy zamiast produkować nową wiedzę chcieliby zweryfikować wcześniejsze odkrycia. Obecnie jesteśmy w momencie, w którym jak nigdy wcześniej, naukowcy zachęcani są do replikowania badań innych czy publikowania wyników, które nie potwierdzają ich przypuszczeń. Są także nagradzani za upublicznianie swoich hipotez, planów badawczych czy surowych danych. Powstają także bardzo szeroko zakrojone projekty mające na celu ocenę wiarygodności badań i sformułowanie nowych, dobrych praktyk badawczych. Oto jak psychologowie próbują wygrać z ludzką naturą, która bardziej chciałaby wykazywać „że” niż sprawdzić „czy”.”\nPo wskazanych, licznych przykładach widać, że psychologia odnosi spore sukcesy. Można ją stosować w medycynie, ekonomii, pedagogice i dydaktyce, zarządzaniu, marketingu (pamiętając o aspektach moralnych i etycznych) i innych. Nie jest więc tak, że psychologia jest nauką nieprzydatną czy naciąganą. Wręcz przeciwnie, pomimo charakteru nauki społecznej ma w sobie sporo science, czyli tego co w języku polskim nazywamy potocznie naukami ścisłymi, przyrodniczymi, empirycznymi albo twardą nauką. Przy szybko zachodzących zmianach z uwagi na rozwój technologii, medycyny, rolnictwa czy globalizację społeczeństw, nowocześni, dobrze wykształceni i po odpowiednich stażach psychologowie z wiedzą psychologiczną, medyczną, biologiczną czy behawioralną, będą coraz bardziej pożądanymi specjalistami tego świata.\nAnonimowy 11 kwietnia 2019 18:23\nJeśli psycholog i socjolog wypowiada się na temat węchu u człowieka i zwierząt, podważając ogólnie uznane wyniki badań, to przestaje mnie dziwić brak większych sukcesów współczesnej psychologii. Ta pani chyba wierzy tylko tym badaniom, które są dla niej wygodne. A na kim pani Oleszkiewicz robi swoje badania? Też na studentach psychologii, jak wszyscy z jej uczelni?\nAnonimowy 14 kwietnia 2019 17:30\n"Najnowsze badania publikowane w topowych czasopismach interdyscyplinarnych pokazują, że w pewnym stopniu mitem było powszechne przekonanie o słabszym węchu człowieka w porównaniu do innych zwierząt."\nPani Oleszkiewicz "pogromca mitów" powinna udać się ze swoimi "najnowszymi badaniami" z "topowych czasopism" np. do policji i innych służb od dawna wykorzystujących psy do tropienia na postawie zapachów. Na pewno będą bardzo zainteresowani jej "rewelacjami". Jeśli węch człowieka nie jest słabszy, to po co zatrudniać do pracy psy, skoro sam policjant pójdzie za tropem tak samo sprawnie korzystając wyłącznie z własnego nosa?\nWłaśnie przez takich "psychologów" nikt nie traktuje psychologii jako nauki i głoszonych przez nią teorii poważnie. I cierpią na tym niestety również solidni psychologowie, którzy nie plotą co im ślina na język przyniesie albo przeczytali dwa artykuły naukowe, których nie zrozumieli, z dyscypliny, na której się nie znają, i próbują "obalać naukowe mity".\nprzyrodnik 20 kwietnia 2019 22:48\nKluczowe w wypowiedzi tej pani jest sformułowanie "w pewnym stopniu". Właściwie to nie wiadomo, co miała na myśli. Warto też zatrzymać się dłużej nad innym użytym określeniem - "czasopisma interdyscyplinarne". Czyli nie chodzi o czasopisma przyrodnicze. Można podejrzewać, że pani psycholożka naczytała się pisemek postmodernistyczno-konstruktywistyczno-ponowoczesno-feministycznych (i Bóg wie jeszcze jakich) i na tej podstawie formułuje swoją "wiedzę" na temat "najnowszych badań" (czy raczej interpretacji???). W samej psychologii wśród "topowych czasopism" można znaleźć na przykład czasopisma psychoanalityczne (nawet na Liście Filadelfijskiej!), i wcale nie są to czasopisma krytyczne wobec tej dziedziny. A wiadomo od dawna, że psychoanaliza to pseudonauka. Najlepiej spuścić zasłonę milczenia na ten bełkot. Sokal z Bricmontem już 20 lat temu pokazali, że nawet 2 + 2 dla części humanistów nie musi być 4.


Gdzie spędzić śnieżne, klimatyczne Święta? | METEOPROG.PL\n/ Gdzie spędzić śnieżne, klimatyczne Święta?\nDługoterminowe prognozy pogody dla większej części Polski nie przedstawiają radosnych wieści osobom, które Święta nieodłącznie kojarzą ze śniegiem. Synoptycy przewidują, że grudniowa aura będzie raczej wczesnowiosenna (dość ciepło, słonecznie) lub jesienna (deszczowo) niż zimowa. Gdzie w takim razie udać się na czas Świąt bądź zaraz po nich, aby poczuć nieco prawdziwej zimy?\nŚwięta po góralsku i w bajkowej scenerii\nW Tatrach pierwszy śnieg spadł już w październiku. W drugiej połowie listopada natomiast bardzo liczne tereny przykryte były całkiem grubą warstwą białego puchu, a temperatura na Kasprowym Wierchu utrzymywała się poniżej zera (-8°C 22 listopada; źródło: http://tatromaniak.pl/aktualnosci/c/w-tatrach-zima-na-calego-zobacz-aktualne-zdjecia). Choć prognozy na grudzień nawet w przypadku Zakopanego nie zagwarantują nam opadów śniegu w samym mieście, w nieco wyższych partiach gór powinniśmy poczuć atmosferę zimy. Zwłaszcza że w miejscowościach tatrzańskich nie brakuje specjalnych ofert dla osób pragnących spędzić Święta w górach. Czekać będą na nas góralska kapela grająca kolędy, wyjątkowe menu na wieczerzę wigilijną, świąteczne dekoracje, a nawet wizyta Świętego Mikołaja (warto sprawdzić ten punkt programu w ofertach hoteli i pensjonatów, jeśli wybieramy się z dziećmi). Wiele ośrodków przygotowuje też zimowy kulig czy inne tradycyjne atrakcje, takie jak góralskie śpasy. Wśród licznych propozycji znajdziemy z pewnością coś dla siebie, zwłaszcza że pokoje można dziś rezerwować online w serwisach, które pokazują nam, w których ośrodkach dostępne są wolne miejsca. Wyszukiwarki internetowe będą bardzo pomocne także w zorganizowaniu transportu. Jak mówi Naren Shaam - założyciel znanej wyszukiwarki podróży: warto poszukać serwisu, który grupuje różne dostępne środki transportu w jednym miejscu. Dzięki temu nie musimy tracić czasu na odwiedzanie stron poszczególnych przewoźników. Przykładowo w wyszukiwarkę GoEuro wpisujemy podstawowe dane, jak nazwa miejscowości, z której wyjeżdżamy, oraz punktu docelowego, data wyjazdu i liczba pasażerów, a system wyszukuje połączenia.\nKraina miodowych opłatków\nNie mniej atrakcyjne mogą się okazać też Tatry po stronie słowackiej. Nasz południowy sąsiad to kraj w dużej mierze górzysty. Warto połączyć pobyt świąteczny z wyjazdem narciarskim w Tatry Wysokie (np. Tatrzańska Łomnica, Poprad). Liczne hotele uraczą nas wyjątkową kolacją wigilijną z przysmakami kuchni słowackiej, upominkami czy wystrzałową zabawą sylwestrową. Tylko tam podzielimy się z najbliższą rodziną opłatkiem z… miodem i orzechami bądź z czosnkiem! Miód symbolizuje tu życzenia szczęścia i miłości na cały nadchodzący rok, natomiast czosnek – zdrowia. Z pewnością skosztujemy również wigilijnej kapustnicy, czyli zupy z kiszonej kapusty z grzybami – oczywiście postnej, bezmięsnej. Być może natrafimy też na zupę z suszonych jabłek czy zupę grochowo-soczewicową. Na deser koniecznie poszukajmy opiekańców – wigilijnych ciasteczek z makiem, twarogiem lub dżemem.\nWarto pamiętać, że słowackie Tatry słyną także z wód termalnych – połączymy więc bajkowy, zimowy wyjazd ze zdrowym relaksem w krytym basenie z wodą z gorących źródeł.\nWyjazd w nieco dalsze rejony Europy – np. do Austrii czy Szwajcarii – również nie jest problemem. Z pomocą internetu: zarezerwujemy hotel (na przykład przy pomocy strony booking.com), zaczerpniemy informacji na temat szlaków narciarskich oraz miejscowych atrakcji, a także znajdziemy dogodny środek transportu. Warto tu skorzystać z wyszukiwarki, która działa na podobnej zasadzie jak serwisy wyszukujące tanie loty – z tą różnicą, że pokazuje nam także np. rozkłady międzynarodowych linii autokarowych. W ten sposób szybko i łatwo porównamy ceny przejazdów oraz przelotów. A warto, gdyż Alpy zagwarantują nam grubą warstwę białego puchu i bajkowe krajobrazy, współtworzące przecież atmosferę Świąt. To propozycja zarówno dla tych, którzy chcieliby połączyć wyjazd świąteczny z białym szaleństwem, jak i dla miłośników pieszych wycieczek górskich i dzikiej przyrody (w Alpach szansa ujrzenia dzikich zwierząt, takich jak np. kozica, jest większa niż w polskich górach!). Ale to również sposób na spędzenie niezwykłych, klimatycznych Świąt czy Sylwestra. Tradycyjne serowe fondue przy kominku, fińska sauna, klimatyczne wieczorne wycieczki czy zwiedzanie igloo (w Adelboden) to jedne z atrakcji czekających na osoby odwiedzające zimą Szwajcarię. Alpy austriackie zachwycą nas z kolei malowniczymi miasteczkami (np. Hallstatt) czy zabytkowymi miastami, które w czasie Świąt są szczególnie pięknie udekorowane. A w górach śniegu z pewnością będzie pod dostatkiem!\nzima , pogoda , Polska , grudzień , święta , Alpy , Tatry\nNastępna wiadomość USA: powódź w Waszyngtonie\nPoprzednia wiadomość Pogoda w Warszawie na czwartek, 10 grudnia


Nowy dyrektor w szczecińskim NIK-u. Są pierwsze decyzje - Region - Radio Szczecin\nRegion 2021-01-25 18:59 Grzegorz Gibas\nDr Marcin Stefaniak. Fot. Łukasz Szełemej [Radio Szczecin/Archiwum]\nKontrolę spółek samorządowych zapowiedział nowy dyrektor szczecińskiej delegatury Najwyższej Izby Kontroli Marcin Stefaniak.\nZastąpił on na tym stanowisku Jarosława Staniszewskiego, który pełnił tę funkcję sześć lat. - Harmonogram przyszłych kontroli jest już ustalony - mówi Stefaniak. - Postaramy się przeanalizować działalność administracji czy urzędów w okresie Covid-u. To jest ważne, bo tu mamy do czynienia zarówno z ochroną gospodarki poprzez wszystkie tarcze, jak i z realizacją zadań publicznych. Skupimy się także na takich tematach, które mogą wydawać się dalekie, ale są bardzo ważne, czyli nad bezpieczeństwem obiektów publicznych. Nieraz dochodzą do nas skargi, że w obiektach użyteczności publicznej np. w szkołach, nie są dokonywane pięcioletnie przeglądy. To tak naprawdę jest realne zagrożenie dla młodych ludzi, którzy się tam uczą.\nDzięki kontroli NIK-u w spółkach wodociągowych, wprowadzono w Polsce prawo regulujące i ograniczające wzrost cen wody. Jest to reakcja na działania samorządów, które z dochodów wodociągów finansowały różne inne przedsięwzięcia.\n- Dzięki ustaleniom szczecińskiej delegatury NIK-u w 2016 roku zmieniono prawo w ten sposób, że powołano Wody Polskie, a dokładnie tą część Wód Polskich, która jest regulatorem cen wody, która dopływa do naszych mieszkań. W związku z tym samorządy nie mają już dowolności w zakresie ustalania stawek za wodę, tylko jest to kontrolowane przez struktury państwa - tłumaczy Stefaniak.\nSzczecińska delegatura Najwyższej Izby Kontroli zatrudnia 41 osób. NIK w ciągu roku przeprowadza prawie 200 kontroli.\nZastąpił on na tym stanowisku Jarosława Staniszewskiego, który pełnił tę funkcję sześć lat. - Harmonogram przyszłych kontroli jest już ustalony - mówi Stefaniak.\nDzięki kontroli NIK-u w spółkach wodociągowych, wprowadzono w Polsce prawo regulujące i ograniczające wzrost cen wody. Jest to reakcja na działania samorządów, które z dochodów wodociagów finansowały różne inne przedsięwzięcia.\nStetinensis 2021-01-25, godz. 21:03\nSkoro Radio Szczecin w 2015 roku podawało, że ówczesny dyrektor szczecińskiego oddziału IPN, a od teraz dyrektor szczecińskiej delegatury NIK, był odwołany ze swojego stanowiska przez złe relacje międzyludzkie (w tle była nawet mowa o mobbingu), to należy mieć nadzieję, że sytuacja nie powtórzy się w nowym miejscu pracy...\nUpamiętnili Żołnierzy Wyklętych w Nowogardzie. "Ci bohaterowie zwyciężyli" [ZDJĘCIA]\n12345 198275 na 8262 stronach\n12345 29926 na 1247 stronach\n12345 17731 na 739 stronach\n(od 23 lutego oglądane 12949 razy)\n(od 25 lutego oglądane 11940 razy)\n(od przedwczoraj oglądane 10010 razy)\n(od dzisiaj oglądane 9047 razy)\n(od 25 lutego oglądane 8358 razy)\n(od 23 lutego oglądane 8112 razy)


Spadające liście : prawdziwa historia niechcianej chińskiej córki\nAdeline Yen Mah ; przeł. [z ang.] Berenika Sienkiewicz.\nMah, Adeline Yen (1937- )\nŻycie Adeline Yen Mah to chińska wersja baśni o Kopciuszku, w której jest i zła macocha, i dobra wróżka (bogata ciotka), i książę, który pojawia się w chwili, kiedy nikt się już go nie spodziewa. Urodziła się jako piąta córka w bogatej chińskiej rodzinie. Ojciec był powszechnie szanowanym przedsiębiorcą, matka zmarła przy porodzie. To tragiczne wydarzenie zaważyło na całym życiu Adeline, która oskarżana była o sprowadzanie na rodzinę nieszczęścia. Prawdziwym nieszczęściem była jednak konieczność życia pod jednym dachem z zimną, okrutną i wyrachowaną macochą, która nie szczędziła dziewczynce bólu i upokorzeń. Mimo wszystko Adeline udało się zachować godność i poczucie własnej wartości. Dzięki mozolnej pracy i wytrwałości wyjechała na Zachód, gdzie zrobiła karierę jako lekarka i założyła rodzinę. Książka jest nie tylko intymną relacją o życiu w toksycznej, pozbawionej miłości rodzinie, lecz także znakomicie nakreślonym portretem dwudziestowiecznych Chin. Upadek dynastii mandżurskiej, chińska rewolucja, a potem "rewolucja kulturalna" i wydarzenia na placu Niebiańskiego Spokoju są ważnym tłem tej osobistej historii. *** [Znak, 2002]\nU góry okł.: Historia chińskiego Kopciuszka.


Citizen CC5006-06L - Zegarek Satellite Wave • Zegarownia.pl\n4 071,00 zł 678,50 zł x 6 rat 0%\nZegarek Citizen Satellite Wave GPS Titanium CC5006-06L to model, który został stworzony dla aktywnych mężczyzn, którzy uwielbiają uprawiać sporty wodne, a przede wszystkim nurkować. To profesjonalny model wyposażony w innowacyjną i w zaawansowaną technologię. Urządzenie automatycznie koryguje czas i datę poprzez odbieranie sygnałów z satelitów GPS. Tym samym intuicyjnie ustawia czas w jednej z 40 obejmujących stref czasowych. Do tego zegarek posiada liczne funkcje takie jak m.in. datownik dni miesiąca i tygodnia, powłokę luminescencyjną na wskazówkach, wieczny kalendarz. Precyzyjny chód zapewnia mechanizm solarny Eco-Drive. Wodoszczelność ustalona w klasie 20 ATM oznacza, że z zegarkiem na ręku można pływać i nurkować z akwalungiem. Produkt został objęty dwuletnią gwarancją i zapakowany w oryginalne pudełko.\nZegarek męski Citizen Satellite Wave GPS Titanium CC5006-06L to najlepsza propozycja mężczyzn zajmujących się profesjonalnym nurkowaniem i lubiącym odkrywać nowe akweny wodne. Wodoszczelność to klasa 20 ATM. Okrągła koperta wykonana z lekkiego i jednocześnie wytrzymałego tytanu została połączona z wygodnym niebieskim paskiem zrobionym z gumy. W tym samym odcieniu jest również tarcza zdobiona szlifem słonecznym, którą chroni szkło szafirowe. Za dokładne odmierzanie czasu odpowiada mechanizm solarny Eco-Drive. Urządzenie to wyposażono w niezliczoną ilość innowacyjnych i zaawansowanych funkcji, z których wyjątkową jest możliwość synchronizowania czasu z satelitami GPS. Możliwe jest to w obszarze 40 stref czasowych.\nZegarek Citizen Satellite Wave GPS Titanium CC5006-06L został wyposażony m.in. w\nMechanizm solarny Eco-Drive F158 - siłą napędową zegarka jest mechanizm, który pozyskuje energię z dowolnego źródła światła poprzez tarczę zegarka. Eliminuje to obowiązek wymiany baterii i wspiera ochronę środowiska. Posiada 720 dni rezerwy mocy.\nOkrągłą kopertę wykonaną z lekkiego i wytrzymałego szarego tytanu.\nNiebieski pasek wykonany z gumy.\nChroniące cyferblat szkiełko szafirowe.\nAnalogową, niebieską tarczę zdobioną szlifem słonecznym.\nGPS - pozwala zsynchronizować czas z różnymi satelitami.\nFunkcję stref czasowych z wysoką wydajnością. Obejmuje 40 stref czasowych i natychmiast zmienia czas i datę.\nWskaźnik Light-Level - wykrywa natężenie światła.\nFunkcję wskaźnika naładowania baterii.\nDatowniki dni tygodnia i miesiąca - określają zawsze poprawną datę.\nZakręcane dekiel oraz koronka.\nWodoszczelność ustalona na poziomie 200 metrów oznacza, że z zegarkiem na ręku można np.pływać i nurkować z akwalungiem.\nCitizen Satellite Wave GPS Titanium CC5006-06L został objęty dwuletnią gwarancją i zapakowany w oryginalne pudełko.


Pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna w Olsztynie – Uczelnie.info.pl\nGdzie studiować kierunek pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna w Olsztynie?\nStudia na kierunku pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna ma w swojej ofercie Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie. Dowiedz się więcej!\nUczelnie prowadzące kierunek pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna w Olsztynie\nUniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie – PEDAGOGIKA PRZEDSZKOLNA I WCZESNOSZKOLNA\nWięcej informacji o kierunkach pedagogicznych, ich opisy, informacje o zasadach rekrutacji lub opłatach znajdziesz na stronie studia pedagogiczne Olsztyn.\n← Filologia germańska w Koszalinie\nAnalityka gospodarcza – Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach →\n12 lipca 2021 KK\t0


Softworks - Dostawca oprogramowania dla firm i organizacji każdej wielkości. » Password Hub\nDevolutions Password Hub to bezpieczny i oparty na chmurze menedżer haseł dla zespołów. Umożliwia każdej organizacji łatwe i bezpieczne przechowywanie i zarządzanie hasłami użytkowników biznesowych, a także innymi poufnymi informacjami. Oparty na przyjaznym dla użytkownika interfejsie webowym, do którego można szybko, łatwo i bezpiecznie uzyskać dostęp za pomocą dowolnej przeglądarki.\nPrzechowywanie i zarządzanie hasłami użytkowników biznesowych\nW celu ograniczenia rosnącego ryzyka związanego z zagrożeniami wewnętrznymi i naruszeniami danych – a także w celu spełnienia coraz bardziej rygorystycznych wymogów dotyczących audytu i zgodności – organizacje muszą kontrolować i monitorować poufne informacje oraz uprzywilejowany dostęp. Jednocześnie organizacje muszą zachować równowagę między zapewnieniem bezpieczeństwa krytycznych zasobów a umożliwieniem użytkownikom produktywności i wydajności. Password Hub zapewnia to, co najlepsze z obu światów: solidne zabezpieczenia zarządzania hasłami klasy korporacyjnej z intuicyjnym i zoptymalizowanym interfejsem użytkownika.\nBezproblemowa integracja z Remote Desktop Manager\nPonieważ Devolutions Password Hub jest źródłem danych w Remote Desktop Manager, użytkownicy nie muszą uruchamiać obu rozwiązań. Aby zwiększyć funkcjonalność, wydajność i wydajność, Password Hub bezproblemowo integruje się z rozwiązaniem do połączeń zdalnych i zarządzania Remote Desktop Manager. Ponadto Password Hub można rozszerzyć o dwa narzędzia towarzyszące: Devolutions Launcher, który uruchamia zdalne sesje, takie jak RDP i SSH, oraz Devolutions Web Login, który umożliwia użytkownikom automatyczne łączenie się ze stronami internetowymi bez konieczności zapamiętywania haseł.\nKontrola dostępu oparta na rolach - Zabezpiecz dostęp do haseł o znaczeniu krytycznym, udostępniając dane na zasadzie niezbędnej wiedzy za pomocą kompleksowego systemu kontroli dostępu opartego na rolach.\nInfrastruktura prywatna - Password Hub zapewnia każdej organizacji własną bazę danych hostowaną w chmurze.\nScentralizowany magazyn haseł - Przechowuj wszystkie hasła użytkowników biznesowych i zarządzaj nimi w bezpiecznym i scentralizowanym skarbcu.\nUwierzytelnianie dwuetapowe - 2FA dodaje dodatkową warstwę ochrony do kont, jednocześnie zapewniając, że tylko autoryzowani użytkownicy mają dostęp do uprzywilejowanych zasobów.\nGenerowanie silnych haseł - Wzmocnij ogólne bezpieczeństwo sieci, generując silne i niepowtarzalne hasła oraz zapewniając wszystkim użytkownikom dostęp do prywatnego i zaszyfrowanego magazynu haseł.\nBezpiecznie udostępnianie haseł - Bezpiecznie udostępniaj dane uwierzytelniające konta autoryzowanym użytkownikom i zezwalaj autoryzowanym użytkownikom na dostęp do konta bez możliwości przeglądania danych logowania.\nAutomatyczne logowanie i autouzupełnianie - Użytkownicy biznesowi mogą automatycznie logować się do witryn internetowych bezpośrednio za pomocą prostej aplikacji internetowej.\nDostęp zawsze i wszędzie - Rozwiązanie oparte na chmurze jest zawsze połączone, synchronizowane i udostępniane w czasie rzeczywistym każdemu użytkownikowi, dzięki czemu mogą oni uzyskać dostęp do haseł, których potrzebują, w dowolnym miejscu i czasie.\nIntuicyjny interfejs użytkownika - Przejrzysty i prosty interfejs użytkownika ułatwia użytkownikom biznesowym znalezienie tego, czego potrzebują, kiedy tego potrzebują.\nObszerne dzienniki aktywności - Przeglądaj szczegółowe dzienniki dostępu, aby śledzić wszystkie działania uprzywilejowanych użytkowników.\nRaporty administracyjne - Generuj raporty administracyjne, które wskazują, czy użytkownik lub rola została zmodyfikowana.\nŚledzenie usuniętych wpisów - Uzyskaj dostęp do raportów historii o wszystkim, co zostało usunięte, i nigdy nie trać informacji o usuniętych wpisach.\nCałkowita kontrola dostępu - Administratorzy mogą szybko i łatwo przyznawać, zmieniać lub ograniczać dostęp dla dowolnego użytkownika.\nDodawanie, modyfikacja i usuwanie użytkowników - Administratorzy mogą dodawać, modyfikować i usuwać użytkowników w oparciu o zmieniające się potrzeby i zasady.\nIntuicyjny widok administratora i narzędzia - Intuicyjny widok administratora i powiązane narzędzia zostały zaprojektowane, aby pomóc specjalistom IT wykonać więcej w krótszym czasie.\nTryb offline - Połącz się z lokalną kopią źródła danych za pomocą funkcji trybu offline, która jest połączona z Remote Desktop Manager.\nImport plików RDM - Importuj pliki z Remote Desktop Manager do skarbca źródła danych Password Hub.\nUruchamianie sesji w RDM - Uruchamiaj sesje zdalne bezpośrednio z Remote Desktop Manager.


Nie mam już sił i zastanawiam się, co dalej... - RODZICE.PL\n10 lutego 2007 at 17:59 #85575\nUwaga! – bardzo, bardzo długie.\nKochane, zmieniłam nicka, bo niektóre szczegóły, a właściwie wiele z nich, podane w tej wiadomości nie powinny zostać skojarzone z moją osobą przez niektórych ludzi, którzy mogą mnie tu łatwo znaleźć po zwykłym nicku… to tak, tytułem wyjaśnienia, bo zaraz ktoś mnie oceni, tak jak to już nieraz bywało – więc oświadczam, że nie boję się pisać pod własnym nazwiskiem, dopóki rzecz tyczy się wyłącznie mojej osoby. A ta się nie tyczy.\nNajpierw trochę historii. Ja i mąż jesteśmy rodzicami małego 2-letniego szkraba. Mąż pracuje, ja pracuję. Dzieckiem zajmuje się babcia – zresztą złego słowa na jej opiekę powiedzieć nie mogę.\nParęnaście miesięcy temu, kiedy byłam na wychowawczym, a mąż wieszał psy na swojej pracy, która co prawda dawała całkiem niezłe zaplecze finansowe, ale za to też sporą dawkę negatywnych emocji i żadnych możliwości rozwoju, ten ostatni wpadł na pomysł, żebyśmy wrócili do własnej działalności.\nNawiasem mówiąc, było to niedługo po zamknięciu poprzedniej, która przestała istnieć, bo była nierentowna, a właściwie mniej rentowna, niż praca na etacie na stanowisku, jakie zdobył mąż. Jednak praca nie dawała mu satysfakcji, jego szef też wiele pozostawiał do życzenia jako manager (obiektywnie), więc mąż wysuwał wiele argumentów w kierunku nowego zajęcia. Pokrótce mówiąc, sprawa miała wyglądać tak, że on będzie nadal pracował, zarabiał, a jednocześnie weźmie kredyt gotówkowy i ja, z pomocą mamy przy dziecku, zajmę się rozkręceniem nowego interesu.\nPonieważ nie zamierzałam wracać do mojej firmy (szkoda gadać, dlaczego), a argument, że będąc w domu mam szansę wszystko na spokojnie przygotować, zaplanować, podszkolić się, a następnie otworzyć i rozwinąć w początkowym okresie działalność był trudny do zbicia. Plan był taki, że kiedy firma ruszy i zacznie jako tako funkcjonować, a ja przestanę sobie sama radzić ze wszystkim, on odejdzie ze znienawidzonej pracy i dołączy do mnie. Cel był jasny. W międzyczasie miał mi pomagać, wieczorami i w weekendy.\nPewnie zastanawiacie się, co takiego mieliśmy zamiar robić. Otóż po paru dłuższych rozmowach decyzja zapadła: „otwieramy salon meblowy”.\nIle to mnie kosztowało pracy i nerwów, męża zresztą też, chociaż w mniejszym stopniu, trudno ocenić. Najpierw ja musiałam się wiele nauczyć. Potem powstawała ekspozycja. Jednocześnie sama robiłam naszą stronę internetową. Zainwestowaliśmy w dobry program projektowy, meble, lokal kilkadziesiąt tysięcy złotych. W lokalu siedzieliśmy po nocach, wracaliśmy do domu o 3-4 rano. Urządziliśmy się w końcu, zabezpieczyliśmy środki na rozruch kolejnym kredytem 🙂 ….i ruszyliśmy.\nNie, wcale nie było źle. Szczerze mówiąc ledwo się wyrabiałam z robotą. Z czasem pracowałam już po nocach, wieczorami, weekendami, projekty, projekty, projekty.\nZważywszy, że jestem tam sama, a wszystko czyli przygotowanie dokumentów, pomiary pomieszczeń, podpisywanie umów, wyceny, projekty, obsługa klientów, zamówienia własne, faktury, kasa fiskalna, remanenty, łącznie z aktualizacjami strony internetowej, wszystko jest wyłącznie na mojej głowie. Dodam, żeby zobrazować, że umowa wykonania ma jakieś 20 stron, a sam projekt przygotowuje się nieraz kilka tygodni, wliczając zmiany wprowadzane przez klienta. Projekt wstępny, jaki zawsze robię klientowi za free, zajmuje dobrych parę godzin.\nKrótko mówiąc, nie mam się kiedy podrapać w wiadomą część ciała. Obecnie mam kilkadziesiąt zapytań, a w salonie nieraz nie mam kiedy do nich usiąść, bo cały czas ktoś do mnie przychodzi. W tego typu działalności nieraz poświęca się klientowi 1-1,5 godziny.\nZajęłam się rozwojem firmy. Zmieniam ekspozycję, urządzam do końca studio. To inwestycja, która pochłonie kilkadziesiąt tysięcy złotych. Staram się więc zdobywać jak najwięcej zamówień, pracuję po nocach, prawie nie śpię, niewiele jem, bo nie mam kiedy. Dziecko nieraz ogląda mnie przez godzinę, dwie dziennie.\nMój mąż już się znudził pomysłem. Firma istnieje od roku – miał mi pomagać, ale nie zrobił jeszcze nawet jednego projektu. To, co robi, to zajmuje się dzieckiem – po pracy bawi się z nim, kąpie, usypia. Wszystko to w atmosferze pretensji, że znowu mnie nie ma, że znowu siedzę przy komputerze i rysuję, rysuję, rysuję…. Zajęć mam tyle, że starczyłoby dla czterech osób, nic więc dziwnego, że często wieczorami pracuję; jestem w domu, ale jednocześnie jakby mnie nie było. No bo co mam powiedzieć klientowi, który od tygodnia czeka na wstępny projekt i wycenę? Ale do mojego męża to nie dociera. Słyszę, że dziecko mnie nie będzie chciało znać, że on ma też dosyć. Ale on poza zajmowaniem się dzieckiem nie robi nic. Jeden raz; słownie: JEDEN umył w domu naczynia (a nie mamy zmywarki jeszcze) – teraz jeżeli ktoś je myje, to moja mama, żeby nam pomóc. Czasami poodkurza i to wszystko, jeżeli chodzi o roboty domowe. Zakupy robimy razem, pranie, składanie, wieszanie itp wyłącznie ja.\nJa średnio dwa wieczory w tygodniu zaraz po powrocie z pracy siadam znowu do komputera. Wtedy mój mąż sam cały wieczór bawi się z dzieckiem – dodam, że sam przy tym ma świetną zabawę, nie robi tego z musu, potem kąpie, karmi i kładzie spać. W pozostałe dni wieczór spędzamy wspólnie z dzieckiem, bawimy się, potem jedno z nas kąpie, drugie daje kolację. Potem któreś usypia. Następnie (a jest to mniej więcej 22-ga) mój mąż idzie oglądać TV, a ja… siadam do projektów. Idę spać średnio o 2-3 w nocy, zasypiam przed monitorem… Kiedy wracam na górę (komputer mam piętro niżej) mój mąż dawno już śpi na kanapie…\nNie mam jak inaczej. Słyszę – zatrudnij kogoś. Tłumaczę, że jeszcze za wcześnie, że jeszcze mnie nie stać. Mam naprawdę olbrzymie koszty, teraz doszła nowa ekspozycja. Mam nadzieję, że jeszcze pół roku i będzie spokojnie, wtedy wszystko wróci do normalności. Tłumaczę mu, że przecież wiedział, co oznacza własna firma i do tego przedsięwzięcie zrealizowane z takim rozmachem. Że wiedział, że oznacza to rok, dwa wyjęte z życiorysu. Co mam teraz zrobić? Zostawić to wszystko? On mówi „odpuść sobie trochę”. JAK? Czego mam nie zrobić? Mam nie wystawić faktur? Nie przygotować umów? Co drugiemu klientowi mówić „spadaj, bo nie mam czasu, jesteś ponad program”?\nNieraz prosiłam, kiedy szkrab już spał: choć, pokażę Ci, co i jak, nauczę Cię projektować, będziesz mi pomagał. Zawsze słyszę: „nie mam czasu, nie mam siły, teraz źle się czuję, dzisiaj mi się nie chce….” Mnie się musi chcieć, nie mam wyjścia.\nMój mąż wymyślił sobie teraz co innego. Nową zabawkę. Chce zmienić pracę, nasze studio już go nie interesuje. Ma na oku coś lepszego. Powiedziałam OK., dlaczego nie, jeżeli woli. Tylko trochę teraz czuję się oszukana; ja robiłam to wszystko dla nas, w imię czegoś się poświęcałam, teraz okazuje się, że to wszystko robię wyłącznie dla siebie.\nW okresie międzyświątecznym, kiedy byłam na urlopie dałam swojej rodzinie całe cztery czy pięć dni w całości, spędziłam je wyłącznie z nimi, na zabawie, spacerach, rozmowach, wizytach u rodziny. I kiedy po tych kilku dniach, a kilku jeszcze wolnych przed sobą, wspomniałam, że pójdę coś nadgonię, mój ślubny urządził mi karczemną awanturę.\nWtedy przemogłam się i dokonałam wreszcie sztuki pozbierania rozbieganych myśli. W wyniku tego napisałam mu mail, podsumowując swoje odczucia (które zresztą komunikowałam w trakcie niejednej kłótni), o którym to mailu go poinformowałam i poprosiłam, żeby przeczytał i się ustosunkował (Zamieszczam poniżej, on chyba lepiej zobrazuje to, co mam do powiedzenia. Nazwy, nazwiska itp. zmienione. Wyjaśnienia w nawiasach.)\nDodam, że… nawet go nie przeczytał. Nie był specjalnie zainteresowany.\n„Nigdy nie sądziłam, że tak właśnie będzie to z Twojej strony wyglądać, bo gdybym miała chociaż cień podejrzeń, że tak będzie, to w ogóle bym się za to wszystko nie wzięła.\nMam tyle roboty, że ledwo się ze wszystkim wyrabiam, a właściwie to się nie wyrabiam, bo notorycznie zawalam te mniej ważne, a raczej mniej naglące rzeczy – chociażby wyceny. Ale kiedy już mam szansę trochę się z tym wszystkim obrobić, słyszę:\n– że nie mam czasu dla dziecka,\n– że robię z Ciebie kurę domową,\n– że „co ze mnie za matka, skoro nie lubię spędzać czasu z własnym dzieckiem”\n– że uciekam\n– że się wymiguję\n– że Ty masz dosyć\na wiesz, ja też mam dosyć. Takiego traktowania.\nKompletnie brakuje Ci empatii, poczucia odpowiedzialności za podjęte w ramach firmy zobowiązania, zrozumienia, tolerancji, zaangażowania.\nIronizując: tak, wiesz, pewnie że wolę siedzieć na telefonie i próbować się po raz enty dodzwonić do M. (dostawca), który nie odbiera (a klient mnie gnębi), niż zbudować z dzieckiem basen z klocków. Wolę wisieć na słuchawce rozmawiając w dziesiątkach spraw, z fabryką, z D., z A., z R., z M. (firmy podwykonawcze), z klientami itp itd – niż poczytać z dzieckiem książkę czy posłuchać muzyki. Wolę o drugiej w nocy rysować kolejny projekt i robić wycenę, którymi już rzygam, niż po prostu poleżeć sobie i pospać przed telewizorem, poczytać książkę czy po prostu iść spać jak inni normalni ludzie. Tak, pasjami uwielbiam się przepracowywać, niejedzenie to moje hobby, brak snu mnie uskrzydla a nikły kontakt z dzieckiem dodaje mi sił. Tak, kocham to. Uwielbiam.\nSam siebie posłuchaj, jak głupie jest to, co mówisz.\nNa zmianę słyszę: że nic innego nie robię, tylko siedzę na forum, że nie piorę i nie sprzątam, że jestem źle zorganizowana, a za chwilę, że żyję tylko firmą i że jak nie w firmie, to ciągle mam coś do zrobienia – sprzątanie, pranie itp i że uciekam od dziecka. To kim w końcu jestem: leniem czy pracoholikiem? Zdecyduj się.\nDzisiaj mnie olśniło, już wiem, w czym rzecz. Ty się kompletnie nie utożsamiasz z tą firmą, dla Ciebie ona nie jest NASZA, ona jest MOJA.\nDenerwuje Cię, jak Cię wciągam w sprawy studio – bo przecież one nie są Twoje.\nI dodatkowo jeszcze wkurza Cię fakt, że nie możesz mi tego wypomnieć prosto w oczy, no bo jak by to wyglądało. Trzeba zachować pozory…\nTeraz nie dość że mam na głowie taką ilość spraw, która przerasta przeciętnego człowieka, że żyję pod ciągłą presją czasu, bo jest fizycznie niemożliwe, żeby to wszystko załatwić w określonym okresie, to jeszcze dodatkowo musze się stresować Twoimi wyrzutami i pretensjami, że jak szybko się nie uporam, czy za późno wyjdę z biura, czy też poświęcę trochę „wolnego” czasu na firmę, dostanę opiernicz od Ciebie. Dziękuję kochanie za „wsparcie”. Twoje wsparcie, mówiąc metaforycznie, polega na regularnym dawaniu mi kopów w d….ę, żebym szybciej biegła, a które w rzeczywistości powalają mnie na ziemię.\nAle Twój brak empatii w tej materii (tak przynajmniej sądzę, bo wolę wierzyć, że nie jest to obojętność) nie pozwala Ci odczuć tego wszystkiego na własnym tyłku, więc wolisz się powozić po mnie – zapominasz, że jestem tylko jedna, a każdy klient (i nie tylko klient) oznacza dziesiątki spraw do załatwienia.\n– przygotowywać dokumenty do księgowej\n– fiskalizować sprzedaże, wystawiać faktury końcowe i zaliczkowe – żeby to zafiskalizować prawidłowo nieraz trzeba się nagłówkować, a jeżeli jeszcze klient sobie coś wymyśli….\n– robić projekty i wyceny – każdy projekt i wycena to przynajmniej dwie-trzy godziny\n– przygotowywać i podpisywać umowy – każda umowa to dziesiątki ustaleń, haczyków, poprawek, zamówień, opisów, telefonów; ale skąd masz wiedzieć, jak to wygląda, skoro nigdy tego nie posmakowałeś\n– płacić faktury, prowadzić ewidencję płatności odroczonych, robić kalkulacje, żeby na wszystko starczyło\n– uzgadniać montaże, realizacje, nieraz to oznacza dwadzieścia, trzydzieści rozmów telefonicznych w ciągu dwóch godzin; gdzie mają dowieźć sprzęt AGD i czy będzie go kto miał rozładować, gdzie i o której muszą trafić meble, czy się uda, o której kierowca przyjedzie, czy też wcześniej dowieźć, kto rozładuje, ile to będzie kosztować, zamówić sprzęt, ustalić ceny, w dniu montażu ciągły kontakt telefoniczny z montażystą, kierowcą, klientem; ustalenia, ustalenia, ustalenia, które zazwyczaj nie idą zgodnie z planem, bo zawsze wydarzy się coś po drodze itp. itd.\n– zamawiać sprzęt, akcesoria, główkować, gdzie jakie halogeny, transformatory, gdzie jakie łączenia i mechanizmy, każdą jedną duperelę muszę przemyśleć i ustalić, zwłaszcza teraz, kiedy wciąż jeszcze się uczę, jest to trudne i czasochłonne. I stresujące – bo co będzie, jeżeli czegoś nie dopatrzę, jeżeli coś przeoczę; każda pomyłka wiąże się z kosztami, które mogą być potencjalnie bardzo wysokie. A wszystko robię na własną wyłaczną odpowiedzialnośc.\nNajłatwiej powiedzieć komuś, że ucieka, że się wymiguje. Najłatwiej ranić, wygłaszając pochopne osądy i krytykować nie znając przyczyn. Czy ty naprawdę sądzisz, że nie wolałabym teraz posiedzieć z Wami?\nChociaż swoją drogą mam do Ciebie żal i odsuwam się od Ciebie; nie wiem, czy to zauważyłeś; trudno nie mieć żalu w tej sytuacji.\nSpędziłam z Wami kilka dni będąc tylko i wyłącznie dla Was. Nie wykonałam nawet jednego telefonu w sprawach firmy – chociaż powinnam. Te kilka dni dało mi mnóstwo radości, szczęścia. Sądziłam, że Wam – Tobie – też. Ale okazuje się, że dla Ciebie to było tylko spełnienie małżeńskiego i macierzyńskiego obowiązku, miejsce kobiety jest przy rodzinie, prawda? Sądziłam, że może usłyszę „dziękuję, kochanie, za te kilka dni, które nam dałaś, doceniam”. Nie, przecież to żaden dla mnie problem i wysiłek. Przecież jedynym moim zajęciem jest się opier…..\nSądziłam.. nie, sądziłam, to złe słowo. Miałam nadzieję – że powiesz „Kochanie, idź, masz parę dni luzu, ponadrabiaj sobie w spokoju to, co masz zaległe, my się tu wszystkim zajmiemy, ja jestem na urlopie, mam czas, mieszkanie jest posprzątane, jedzenie kupione i ugotowane, pracuj sobie spokojnie, nie stresuj się, ile Ci to zajmie, tyle zajmie, a może nasze życie wróci później do jako takiego ładu.\nDzisiaj, w ciągu czterech godzin, od 13.00. do 17.00. wykonałam 27 telefonów – tylu wymagało załatwienie, z grubsza, sprawy p.X.\nW międzyczasie wysłałam (pomijając kłopoty ze zrywającym się połączeniem internetowym) cztery maile i kilka sms’ów w innych sprawach.\nMam przed sobą kupę roboty, a za sobą parę niezbyt przyjemnych i budujących rozmów telefonicznych a na deser awanturę z Tobą. Genialny doping dla efektywnej pracy.\nI teraz, zamiast zając się tym, czym powinnam, piszę maila, żeby wyjaśnić (o ile się tym razem uda) Ci rzeczy, które powinny być dla Ciebie oczywiste.\nSzkoda, że nie są.\nNic nie wiesz o tym stresie, który towarzyszy mi każdego dnia, przy każdym zamówieniu i beztrosko dokładasz mi kolejnych, w postaci braku zrozumienia, pomocy, bezpodstawnych oskarżeń i pretensji.\nGdybyś rzeczywiście chciał mi pomagać, gdybyś ustożsamiał się z firmą, sam byś zaproponował, że coś załatwisz, że zostaniesz z małą, że jakąś sprawę przejmiesz. Ale nie. To co robisz, robisz, bo Ci nie wypada odmówić. Nie dlatego, że chcesz mi pomóc. Mi meble i mieszkania śnią się już po nocach. A mogę liczyć tylko na siebie. Jestem sfrustrowana, przemęczona, zgnębiona.”\nNo i tyle, to chyba wszystko wyjaśnia. Nie wiem, dokąd nas to wszystko zaprowadzi. Byliśmy kochającym się, zgodnym, szczęśliwym małżeństwem. Teraz bardzo odsunęliśmy się od siebie. Mój mąż jest pracowitym, odpowiedzialnym, kochającym, troskliwym człowiekiem… i nie mam pojęcia, dlaczego tak się zachowuje. Dlaczego mnie nie wspiera. Co dalej?\nPrzepraszam Was, że tak długo… musiałam się komuś wreszcie wygadać. Jeżeli ktoś dobrnął do końca i zechce napisać parę słów, chociażby krytycznych, bardzo mu za to dziękuję.\n10 lutego 2007 at 18:35 #1298825\nRe: Nie mam już sił i zastanawiam się, co dalej…\nWłasna firma to zawsze oogrom pracy! Zwłaszcza w okresie jej tworzenia. Pierwszy rok to ciężka orka. Mój tata, który prowadził swoją firmę, nie miał urlopu 20 lat! Nie pozwolił sobie na to…\nA Twój mąż zachował się jak nieuczciwy wspólnik, który nie dotrzymał umowy. No cóż…jesli jesteś zdecydowana powalczyć to chyba dobrze. Pogadaj z mężem konkretnie. To wszystko, co tu napisałaś przedstaw mężowi. I może jakoś uda się rozsądnie podzielić obowiązki? Szkoda rezygnować z dobrze prosperujacego, dającego satysfakcję przedwsięzięcia!\nPowodzenia! Nie rezygnuj z tego co robisz:)\n10 lutego 2007 at 18:45 #1298826\nPrzeczytałam do końca i w pełni Cię rozumiem. Też mam pracę, w której nie da się odpuścić sobie, zrobić sobie wolniejszy dzień, czy sie nie stresować. Dlatego jestem od 2 miesięcy na zwolnieniu, bo takie tempo nie najlepiej wpływa na moja ciążę. Po prostu, albo pracuje pełną para, albo w ogóle, nie ma tu kompromisu. Wyrozumiałości co do mojej pracy nie mają moi rodzice, którzy zachowują się tak, jakbym specjalnie zostawała po godzinach, żeby nie być z dzieckiem. Tłumacze to tym, ze oni żyli w innych czasach, gdzie normą była praca od 7 do 15. Jednak wściekam się strasznie, bo pewnych rzeczy nie da się pogodzić. Współczuje Ci jeżeli tego zrozumienia nie masz u męża. Tym bardziej, ze działalność gospodarcza miała być Waszym wspólnym przedsięwzięciem. To on tak na prawdę namówił Cię do tej pracy. Miałaś wykonać najgorszą pracę polegającą na rozkręceniu firmy. Właściwie z tego co piszesz, to już blisko do stabilizacji firmy. Nie rozumiem, dlaczego Twój maż się tak zachowuje, może obawia się, ze jak zacznie Ci pomagać to też będzie miał taki zawrót głowy i wtedy żadne z Was nie będzie mogło poświęcić wystarczająco dużo czasu dla dziecka. jednak chyba o to chodzi w działalności gospodarczej, jak masz dużo klientów to jest sukces, który oznacza też dużo pracy. Życzę Ci, żebyś jak najszybciej mogła pozwolić sobie na zatrudnienie pracownika, chociaż wiem, że i tak pewne sprawy najlepiej poprowadzi się samemu. Zupełnie nie wiem co Ci doradzić. Podziwiam Cię, że miałaś odwagę otworzyć działalność gospodarczą, która jest tak dużą inwestycją i dla mnie oczywiste jest to, że prowadzenie jej wymaga poświecenie duuużo czasu. Czemu o tym zapomniał Twój mąż,?Zupełnie nie rozumiem.\n10 lutego 2007 at 19:37 #1298827\nPierwsze myśli po przeczytaniu całego Twojego posta są takie…. wyobraż sobie,że jesteście zaprzęgnięci do jednego wozu,który ciągniecie i jeden koń rozpędził się,a drugi po prostu nie nadąża.Zobrazowanie z dziedziny sportu to Ty jesteś długodystansowcem Twój mąż nadaje się tylko do biegu na krótki dystans.Wiesz…nie każdy może być takim komputerkiem jak Ty,który ma zainstalowanych tyle programów.Powiem Ci szczerze,że rozumiem Twojego męża i w moim domu to ja stopuję swojego męża.On swego czasu miał nieskonczoną ilośc pomysłów na biznes,a z moich ust wychodziło często-NIE !!.I co z tego,że tyle pomysłów jak chłop wszystkiego nioe ogarnia i żyje w stresie.Na dodatek to co robił samowolnie np otworzył drugi sklep,z którym ja się nie zgadzałam nie przynosił żadnych zysków.Co zaobserwowałam w naszym małżeństwie,że kiedy robimy coś w jedności jest w tym błogosławieństwo,a jesli on cos robi na własną rękę nie przynosi to żadnego pożytku.Nie wszystko można przeliczyć na pieniądze.Dla mnie spokój i szczęscie rodzinne jest droższe od pieniędzy.Ostatnio spotkałam kolegę,który jakiś czas temu chwalił się,że jego żona otworzyła zakład fryzjerski i po prostu rewelacja.!!!Na dobrą sprawę to on nie musiałby pracować.I co się po jakimś czasie stało?Dobre kochające się małżeństwo zaczęło się rozpadać.On wyprowadził się do matki,bo nie potrafią się dogadać.Pocieszyłam go że wszystko będzie dobrze,wielkie wody nie ugaszą miłości i miłość mocna jest jak śmierć.Powiedziałam,że wierze,że wszystko będzie dobrze.Na te słowa przytaknął mi.Następnym razem kiedy się spotkaliśmy powiedział,że w zasadzie jest już bardzo dobrze.Jego żona zwolniła tępo,przestali przeliczać wszystko na pieniądze,kupili sibie wielka wannę wskakują do niej siedzą i gadaj,gadają i gadają 🙂 Teraz w dobie pogoni za pieniędzmi można się nie żle zapędzić w kozi róg.Masz dobrego męża,który kocha Cię i Wasze dziecko i nie pozwól,aby wasze małżeństwo rozpadło się.Mówisz,że on ma za mało empatii dla Ciebie,ale to może Ty masz za mało empatii dla niego.Zrozum go,że on nie daje rady .Ja w czasie sezonu kiedy otworzyliśmy pensjonat przez 2 mies zapomniałam jak się nazywam.Trója starszych dzieci choć nam pomagała to jednak mimo wszystko są na głowie matki.Wyprać za nie wyprasować,dać jeśc,zakupy.czwarta Marysia zaczynająca chodzić.Cała chałupa ok 400m2 do posprzątania.Przez 2 mies zapomniałam jak się nazywam.Psychicznie dochodziłam do siebie do grudnia.Nasze małżeństwo niestey tez troszkę ucierpiało ,relacje musieliśmy odbudowywać.STOP !! nigdy więcej.Na drugi rok zatrudniam ludzi do pracy.Wolę nmniej zarobić,ale spokojniej zyć i tak,żeby dzieci miały spokojną matkę,a mąz żonę.Tak myślę,że musisz sobie wszystko poukładać,bo ,albo ucierpi na tym Twoja rodzina,albo Twoje zdrowie.Sorry,że tak chaotycznie napisałam..Pozdrawiam\n10 lutego 2007 at 20:12 #1298828\nUważam że mąż zachowuje się bardzo nie fair wobec Ciebie. Naprawdę nawet nie przeczytał tego maila? Pogadaj z nim bardzo stanowczo, wręcz zmuś go, żeby Cię wysłuchał! Ja bym wręcz postawiła mu ultimatum (tak tylko żeby nim wstrząsnąć, dać mu do myślenia), że albo Ci pomoże, tak jak się przecież umawialiście, albo zamykasz tą działalność.\n10 lutego 2007 at 20:17 #1298829\nKotuś, ale z czym on niby nie daje rady?? Ze swoją ciepłą posadką, z bawieniem się z dzieckiem czy spaniem przed telewizorem? Przecież to nie jest przypadek typu – mąż i żona żyją sobie spokojnie i nagle żona wpada na pomysł, że SOBIE otworzy działalność i zaniedba rodzinę. Oni mieli wspólne plany, żona wykonała całą najgorszą robotę, a mąż zwyczajnie się na wszystko wypiął! To nie fair z jego strony.\n10 lutego 2007 at 20:28 #1298830\nWspółczuję Ci trudnej sytuacji. Twój mąż pewnie nie wyobrażał sobie ile to roboty z własną firmą i to taką jak Wasza, sporą, gdzie naprawdę trzeba się narobić, nad wszystkim czuwać, zgodzić pracę wielu ludzi i jeszcze, żeby klient nie narzekał, a chwalił. Wzięłaś na siebie bardzo dużo i na pewno potrzebujesz pomocy, a jeśli nie jest możliwy jakiś etat, to przynajmniej wsparcia w domu, co nie. Mam nadzieję, że Twój mąż w końcu przeczyta tego maila i zrozumie Twoje odczucia, bo chyba on rzeczywiście pomyślał, że Tobie się ta firma tak spodobała, że jest dla Ciebie ważniejsza niż dom. A to nie o to chodzi, co nie. Chodzi o to by rozruszać interes, a nie tylko zacząć, stwierdzić, że jest za trudno i zwinąć żagle. Nic nie przychodzi bez wysiłku. A w małżeństwie do wspólnego celu powinien prowadzić wspólny wysiłek.. Twój mąż namawiała Cię do własnego interesu i mówił, ze porzuci starą pracę byście razem pracowali na swoim, doprawdy nie rozumiem, czemu się mu odmieniło, ale nie znam go przecież, więc jedynie Ci życzę by to przemyślał i Ci zaczął pomagać. Jeśli rozłożycie część pracy na dwoje to będziecie mogli na zmianę być przy dziecku i nikt nie będzie poszkodowany. A interes się rozkręci i tak jak mówisz, za jakiś czas będziecie mieli pewnie więcej luzu. Twój mąż musi poczuć ciężar tej pracy by mógł Cię docenić i zmienić swoje nastawienie. Kredyty są Wasze wspólne, więc może ten argument na niego zadziała, że trzeba pracować by to spłacić. Z góry powiedzieć np., za tydzień we wtorek pokażę Ci jak robić projekt i zrobisz jakiś tam a ja w tym czasie wykąpię dziecko i ułożę do snu. No taki przykładowy krok do przodu..\nOj, życzę powodzenia!\n10 lutego 2007 at 21:05 #1298831\nMonia ja tak patrzę ze swojego punktu widzenia.Ja go przecież nie znam.Może dorotka mogłaby w tej kwestii cos powiedzieć.Męzczyżni na ogół są bardziej uparci,być może trzyma go jaklaś duma ,że zona rozkręciła biznes,na dodatek musi go uczyć.Ona będzie się czuła usatyafakcjonowana,a on może czuje ,że tylko potrafi bawić dzieci….Nie wiem tylko gdybam.Być może,że chłop miał dobre chęci prowadzić ten biznes,ale widząc poświęcenie zony to wszystko przerasta go.Może nie chce tak życ,może chce spokoju tak jak ja.Może pomagał by jej gdyby zatrudnili kogos do pomocy.Być może ta gonitwa powoduje,że chowa głowę w piasek.Nie każdy jest tak silny psychicznie i fizycznie,żeby tyle czasu pracować.Mój mąż też narzekł cały czas,że mu cięzko w tym co robi.Słuchajac go tak ciągle wymyśliłam coś lżejszego .Bardzo chciałam mu w tym pomagac i gdyby nie ciąża to pewnie zaangazowałabym się tym na maxa.Też nam jest cięzko,ale kiedy ciężary przygniataja nas rozmawiamy i pytam się ,a może sprzedamy ten interes ja jestem gotowa na wszystko ,nic ponad siły,a wtedy on zastanawia się i mówi,że nie warto,że musimy to przetrwać,że opłaca się przez jakiś czas przemęczyć ,chwila zastanowienia i idziemy dalej…Tak i dorotka musi znalezc jakies wyjście.Jesli nie chce odpowiadać na maile to może musi znalezć inny klucz ,aby dotrzeć do swojego męża,albo zatrudnić kogoś,być więcej z męzem,a jemu dać wolną wolę,żeby znalazł sobie nową pracę,niewiem….:-/\n10 lutego 2007 at 21:12 #1298832\nNa dodatek to co robił samowolnie np otworzył drugi sklep,z którym ja się nie zgadzałam nie przynosił żadnych zysków\nHmm…zdaje sie, że tu sytuacja jest diametralnie inna!\nzaobserwowałam w naszym małżeństwie,że kiedy robimy coś w jedności jest w tym błogosławieństwo\nNo to niech się chłop wreszcie zjednoczy i zacznie pomagać! Dlaczego to kobieta ma rezygnowac ze swych ambicji i tego, co jej sprawia przyjemność w imię ratowania małżeństwa? A gdzie JEGO odpowiedzialność i dotrzymywanie słowa? Nie każa kobieta się sprawdzi przy garach i kuchni;)\nMuszą RAZEM poważnie przemyśleć sytuacje. I znaleźć kompromis. A rezygnacja z pracy i to dobrej pracy- to dla mnie słaby kompromis!\nEdited by ahimsa on 2007/02/10 22:18.\n10 lutego 2007 at 21:19 #1298833\n„Mój tata, który prowadził swoją firmę, nie miał urlopu 20 lat! Nie pozwolił sobie na to… ”\nMogłabyś napisać jaką firmę prowadził tata? Chyba dosyć sporą, skoro nie mógł pozwolić sobie na urlop…:(\n10 lutego 2007 at 21:39 #1298834\nWłaściwie to miał dwie. Jedna- to był właścicielem szkoły nauki jazdy a druga to kredyty- też swoja działalność. Jedną filię prowadziłam mu ja. Na serio, czasem tylko się odwrócisz a pracownicy okradną:(((( I niby zaufani. Ale to na inną story.\n10 lutego 2007 at 21:43 #1298835\nA jeśli Twój mąz po prostu boi się przyznać, że przeliczył swoje siły… Że myślał, że podołacie, a teraz stracił taka wiarę… A jak nie wierzy, to i się nie angażuje… A może jest zwyczajnie słaby i cierpi na „niemoc” (zwyczajny leń na przykład, tak też może być)…\nNie wiem czy mogłabym zrozumieć, wybaczyć, bo z tego co piszesz nadużył Twojego zaufania. Miało być „razem” a teraz to nawet wsparcia nie ma z jego strony, nie mówiąc już o współdziałaniu… Myślę, że sytuacja dojrzała do zmian, długo tak nie pociągniesz i długo tego nie zniesie Twoje małżeństwo. Pora na szczerą rozmowę i zmuszenie męża do dokonania wyborów, kto i czym się zajmuje…\n10 lutego 2007 at 22:10 #1298836\nKochane, dziękuję Wam bardzo za odpowiedzi, za to, że przebrnęłyście przez te moje przydługie wypociny… Postaram się wyjaśnić niektóre kwestie przez Was poruszane, może to da bardziej przejrzysty obraz. Dlatego odpowiem pod swoją wiadomością, tak będzie mi łatwiej.\nKotuś, ten biznes to był Jego własny pomysł. Tym bardziej nie rozumiem, dlaczego zupełnie się ode mnie w tej sprawie odsunął. Czuję się trochę zostawiona sama sobie. Teraz jemu pojawiła się inna możliwość pracy, nie powiem, atrakcyjna i powiedziałam mu sama, że mu daję wolną rękę, jeżeli chce, ma moje błogosławieństwo, ja sobie w studio dam radę jeszcze przez jakiś czas, a potem kogoś zatrudnię. Ale nie rozumiem jego ciągłych pretensji. Wiem, że jemu jest ciężko, bo prawie mnie nie ma, bo to on w większości zajmuje się dzieckiem, ale to nie jest nasza pierwsza działalność i wiedział, z czym wiąże się rozkręcenie biznesu – a zwłaszcza w wypadku dość skomplikowanej i kapitałochłonnej branży, jaką jest projektowanie wnętrz i wykonanie mebli. Ale mnie wcale nie jest łatwiej, tym bardziej, że dochodzi do tego wszystkiego poczucie winy, że mam bardzo mało czasu dla dziecka.\nNie wszystko można przeliczyć na pieniądze.Dla mnie spokój i szczęscie rodzinne jest droższe od pieniędzy.\nKotuś, dla mnie także, ale to nie o to tu chodzi. My zainwestowaliśmy w tą działalność ok. 80 tys zł – dodam, że pożyczonych. Nie mogę jej teraz tak po prostu zamknąć, bo zostanę z długami, w sumie nie mam wyboru. Poza tym, to byłoby bez sensu – poświęcenie moje, jego i naszego dziecka również, a także mojej mamy, która pomaga nam jak tylko może, poszłoby przysłowiowemu psu na budę. Tym bardziej chcę tą działalność ustabilizować. Nie chodzi o to, żeby zarobić więcej, tylko żeby zachować płynność finansową. Muszę jeszcze spłacić ekspozycję oraz spróbować przynajmniej w części spłacić kredyty. Na razie nie stać mnie na pracownika, mam za duże koszty, może za dwa, trzy miesiące będę mogła sobie na to pozwolić, żeby kogoś przyjąć i mieć więcej czasu.\nSama działalność nie powstała dla zdobycia bogactwa , chcieliśmy mieć po prostu więcej samodzielności, środki na życie i decydować sami o sobie, to był nasz cel, działalność jest tylko drogą do tego celu… zawrócić z niej teraz, kiedy jestem już prawie u kresu.. to bez sensu.\nTeż nam jest cięzko,ale kiedy ciężary przygniataja nas rozmawiamy i pytam się ,a może sprzedamy ten interes ja jestem gotowa na wszystko ,nic ponad siły,a wtedy on zastanawia się i mówi,że nie warto,że musimy to przetrwać,że opłaca się przez jakiś czas przemęczyć ,chwila zastanowienia i idziemy dalej…\nNo właśnie… a mój mąż zdaje się nie rozumieć tego, że nasze wspólne poświęcenie do czegoś prowadzi. Przecież nie jest to sztuka dla sztuki. Kiedy zaczynaliśmy, rodzice panikowali, a znajomi pukali się w głowę. Bo kto normalny bierze olbrzymi kredyt, żeby otworzyć działalność, w której nie ma żadnego doświadczenia? Ale my mocno wierzyliśmy w to, że damy sobie radę, przede wszystkim ja musiałam w to wierzyć, bo to na mnie głównie spoczął ciężar odpowiedzialności. I udało się. I co, teraz mam to wszystko ot tak „wyrzucić do kosza”?\nPowiem Ci szczerze,że rozumiem Twojego męża i w moim domu to ja stopuję swojego męża.On swego czasu miał nieskonczoną ilośc pomysłów na biznes,a z moich ust wychodziło często-NIE !!.\nPewnie się zdziwisz, ale to mój mąż u nas jest przede wszystkim takim komputerkiem, który ma sto pomysłów na minutę Pomysł studia zrodził się o tak: jechaliśmy samochodem z dzieckiem do lekarza, nagle mąż ni z tego ni z owego stwierdził „a wiesz, gdybym miał odejść z (tu nazwa firmy, gdzie pracuje) to bym otworzył salon meblowy….. a wiesz co, a może Ty się tym zajmiesz?” Ze względu na wykonywaną pracę miał kilka kontaktów, które mogły ułatwić nam start, bo ktoś nas mógł troszeczkę poprowadzić, dlatego pomysł się przyjął. Oboje jesteśmy spontaniczni, szaleni, nie boimy się ryzyka, generalnie dobrze się dobraliśmy; pierwszą naszą firmę otworzyliśmy na trzecim roku studiów, kilka miesięcy później zatrudnialiśmy już ponad 20-tu przedstawicieli handlowych, więc wiedzieliśmy, z czym się to je. Niestety pierwsza firma przestała przynosić dochody (specyficzna branża), więc mąż i zaczęliśmy szukać pracy u kogoś. Nie byliśmy jeszcze wtedy małżeństwem. Potem, w 2003 roku się pobraliśmy, ja zaszłam w ciążę, a mąż znalazł nową pracę – i tu pewnie znowu się zdziwisz – pracował po 16 godzin na dobę w charakterze doradcy finansowo-ubezpieczeniowego. Jego praca była podobna do obecnej mojej – w dzień odbywał spotkania, wieczorem umawiał te spotkania, a nocami przygotowywał klientom indywidualne oferty. Do domu wracał średnio o północy, a wychodził o 7 rano. Były efekty, gdyż w konkursie sprzedażowym długo był pierwszy w Polsce, potem drugi, dostał wysoką premię. Ale były i koszty – bo całą ciążę przesiedziałam sama, z zagrożeniem porodem przedwczesnym i generalnym remontem mieszkania na głowie. Potem podobnie wyglądało, kiedy urodziło się dziecko. Siedziałam sama z noworodkiem, a mąż wracał w nocy, na dodatek zdziwiony, że mieszkanie jest nieposprzątane. Co ciekawe, nie pozwolił wtedy mojej mamie mi pomagać (to znaczy mi nie pozwolił, żeby moja mama nosiła małą), bo brała silne leki, które miały skutki uboczne w postaci spowolnienia ruchów i on był święcie przekonany, że moja mama na pewno małą upuści. Tak więc mieszkając z moimi rodzicami nie mogłam korzystać z ich pomocy, a mając 39 stopni gorączki przy zapaleniu piersi funkcjonowałam wyłącznie dzięki końskim dawkom paracetamolu. Do tego wymyślił sobie, że on będzie kąpał dziecko, a ponieważ wracał o 1 w nocy, mała miała nocne sesje kąpielowe. W końcu się zbuntowałam i zaczęłam córkę kąpać sama, więc doszło do tego, że on nie robił przy niej nic, nawet w weekendy, kiedy był w domu. W nocy również do niej nie wstawał, ponieważ po pierwsze nie słyszał jak płakała (ma bardzo mocny sen, nawet jak go kiedyś próbowałam dobudzić, nic to nie dało), a po drugie było mi go szkoda, że wraca zmęczony, więc dawałam mu spać i wstawałam do córki wyłącznie ja. I ja go wtedy mimo wszystko wspierałam, bo wiedziałam, że robi to dla nas, chociaż miałam żal, że nie okazuje małej uczuć i nie bawi się z nią nawet wtedy, kiedy jest w domu i siedzi przed telewizorem. Potem wszystko się zmieniło, ale same zobaczcie – sytuacja jest analogiczna. Teraz ja potrzebuję zrozumienia i wsparcia i co dostaję? Wieczne pretensje, a wydarzenia, o których piszę powyżej on przytacza jako argument – że wtedy było źle, że tak pracował, a ja teraz robię to samo. Tyle, że on wtedy musiał, bo miał kryteria do spełnienia (to jedna z firm, która pracownika przeżuwa i wypluwa), a ja teraz muszę, bo mam płatności, kredyty i daleko wciąż jeszcze, ale coraz bliżej światełko w tunelu z postaci ostatecznego urządzenia studia i stabilizacji, a co za tym idzie zatrudnienia pracownika i spokoju. Ale to wymaga jeszcze trochę wysiłku…. nie tylko mojego.\nOwszem, czasami mi pomaga, to znaczy gdy trzeba coś skądś przywieźć czy coś odebrać z hurtowni (ja nie mam jeszcze prawa jazdy, właśnie oblałam 2-gi egzamin) to on pojedzie (inna sprawa, że jeszcze nieraz pomarudzi). Ale nic poza tym.\nJa bym wręcz postawiła mu ultimatum (tak tylko żeby nim wstrząsnąć, dać mu do myślenia), że albo Ci pomoże, tak jak się przecież umawialiście, albo zamykasz tą działalność.\nTo nie miałoby sensu – już pisałam wyżej. Całe nasze poświęcenie i przy tym spora ilość pieniędzy poszłoby na marne. Gdyby firma nie przynosiła żadnych dochodów, wtedy mogłabym to rozważyć. Ale ona się rozwija, stabilizuje. Trzeba jeszcze tylko trochę wytrzymać… Nie sztuką przecież jest wejść do wody, trzeba jeszcze nauczyć się pływać. Najbardziej brakuje mi jego wsparcia psychicznego, zrozumienia… bo mi nie przeszkadza to, że on pójdzie do innej pracy, niech idzie, życzę mu powodzenia, ja sobie dam jakoś radę, ale niech zrozumie, dlaczego postępuję tak, a nie inaczej – dla mnie jest to oczywiste i nie potrafię zrozumieć, mimo szczerych chęci, dlaczego dla niego nie jest. Ja wiem, że nie jest łatwo – jest ciężko, ale tak na razie być musi. Tymczasem czuję się jakbym rozmawiała z dzieckiem, któremu ciężko nieraz wytłumaczyć niektóre rzeczy.\nbyć może trzyma go jaklaś duma ,że zona rozkręciła biznes,na dodatek musi go uczyć\nNie, on jest dumny ze mnie, mówi mi to nieraz. Ale jednocześnie się na mnie wścieka, że przesadzam… ale ja jestem tylko jedna i się nie rozerwę, a niektórych spraw nie jestem w stanie odłożyć, po prostu się nie da….\nByć może ta gonitwa powoduje,że chowa głowę w piasek.Nie każdy jest tak silny psychicznie i fizycznie,żeby tyle czasu pracować.\nJak pisałam wyżej – tym bardziej powinien mnie zrozumieć, że sam przez coś takiego przeszedł… tyle, że on odchodząc „tylko” został bez pracy (hipotetycznie, bo tak naprawdę to odszedł już mając podpisaną umowę z obecną firmą); ja naszej firmy nie mogę tak po prostu zamknąć, bo zostaną długi… jak się powiedziało A, to i B trzeba niestety powiedzieć… co lepsze, ta firma działa pod jego nazwiskiem, więc gdybym to wszystko zostawiła w chol….ę to nawet nie mnie by wierzyciele ścigali\n10 lutego 2007 at 22:48 #1298837\nPrzeczytałam wszystko 🙂\nMoim zdaniem przede wszystkim rozmowa z mężem\nBez rozmowy z nim, nie znajdziesz odpowiedzi co dalej.\nZobacz ile chcialabyś mu powiedzieć, pisząc do nas ten post, ile jest w Tobie żalu do niego.\nI bardzo dobrze, że wyrzuciłaś to z siebie. Ale pora na następny krok. Musisz z nim porozmawiać, aby nawzajem się usłyszeć. To Ci może wiele wyjaśnić, inaczej można ciągle szukać nowych, rozwiazań problemu; przyczyn sytuacji – a wszystko to może być nie trafione. Mur miedzy Wami będzie rósł.\n10 lutego 2007 at 23:28 #1298838\nJa wiem, domyślam się, że zamykanie firmy w tym momencie nie miałoby sensu, chodziło mi tylko o to, aby użyć jakiś mocnych słów, tak aby nim poruszyć, żeby się zastanowił nad tym wszystkim.\nW każdym razie powodzenia w dogadaniu się z mężem, i z prowadzeniem firmy 🙂\nRodzice » Tematy » NA KAŻDY TEMAT » Tematy, których nie znalazłam w forum » Nie mam już sił i zastanawiam się, co dalej…\nNeurolog a problemy ze snem\non ciagle w pracy;(\n..i przyszedł na świat Kubusiek..\nkrotka szyjka, pessar, grzybki, bakterie\nJak przygotować się ponownie..\nTo taka "krótka" historia\nMiesieczny fan naszego firum.