terapia Wiechem – Spojrzenie\nKategoria: terapia Wiechem\nNieustanna terapia Wiechem . „ Kot pocztowy” i moje zapiski na marginesie.\nA może jeszcze raz „ powtórka z Wiecha „ ? Właśnie „spotykam go” na moście Kierbedzia, gdy zwyczajowo ucina pogawędkę z dorożkarzem …… zdjęcie z netu ….\nA może jeszcze raz powtórka z Wiecha ? Choć koledzy z innych stron kraju wolą swoje regionalne gwary , do których mają szacunek i sentyment – którymi jak pisze Mariolka o swojej Wielkopolsce „ posługiwali się Jej przodkowie „ ….\nNic dziwnego, moje serce też od razu ogrzane – gdy słyszę miękko wymawiane „ ł” u ludzi ze wschodu – bo tak mówił mój Tato, czy gwarę góralską Matki – która z siebie zupełnie ją wypleniła – ale kiedyś z ciotkami zaczęła mówić tak jak one – niewiele z tego zrozumiałam 🙂\nChoć do warszawskiej gwary czy Wiecha nie mam takiego stosunku emocjonalnego, lubiłam w latach 80 ubiegłego wieku wracając z pracy w CZD wstępować w okolice ulicy Brzeskiej na Pradze i Bazar Różyckiego by posłuchać jak tam ludzie mówią – zachowali wiele z gwary warszawskiej.\nJurek tego teraz nie słyszy będąc w Warszawie, bo nie zapuszcza się na prawą stronę Wisły, gdzie pozostało wielu warszawiaków cwaniaków – wszak resztę miasta zburzono, mieszkańców zamordowano lub wypędzono…. Muszę kiedyś tam zajrzeć – także na ulicę Stalową, słynne Szmulki, gdzie spędzał ostatnie lata Stefan Wiechecki….\nBiografia Stefana Wiecheckiego jest ciekawa i barwna. Był jak ptak rajski…… Przytoczyłam wybrane fakty we wpisach zeszłorocznych, więc powtórzę teraz istotne, dla mnie najbardziej soczyste .\nPo różnych jego perypetiach z dzieciństwa i burzliwej wczesnej młodości można pisać całe tomy ,o późniejszych aktorskich, teatralnych, a także literackich – także. Ale na kilka lat przed wybuchem II wojny światowej zajął się dziennikarstwem sądowym .\nPrzesiadywał w sądzie grodzkim, który zajmował się niewielkimi sprawami natury raczej pieniaczej lub porachunkowej maluczkich.\nMiał zapewne niezły ubaw z miałkości spraw tam poruszanych, z pyskówek oraz wielkiej galerii typów, nierzadko spod ciemnej gwiazdy, które przewijały się w salach tego sądu .\nRedakcje” Kuriera Warszawskiego” i „Kuriera Czerwonego” , która go wtedy zatrudniały nie żądały sprawozdań poważnych, akceptowały humorystyczne interpretacje i wymysły Wiecha.\nNotował – zresztą zgodnie z prawdą – że jego bohaterowie mówili ” musiem”, ”zamiaruje”, „ u nasz”, „Żalibosz „. Na ZUS mawiano „ Chora Ubezpieczalnia” , a fikcyjni bohaterowie Wiecha – Walery Wątróbka i Piecyk – Urząd Stanu Cywilnego nazywali „ magistrackim kościołem ”, posterunkowego –” postronkowym”, fatamorganę przemianowali na „ fatamruganę”,\na przepity głos to był ….. „ sznaps- baryton”…..\nAlbo relacjonował też to, co miało miejsce , a oddawało naturę ludzi i powodowało, że człek się uśmiechał – np. :\n„Po ogłoszeniu wyroku sędzia zapytał jeszcze pierwszego świadka :\n– Panie Gołąb, dlaczego właściwie domagał się pan rozprawy przy drzwiach zamkniętych?\n– Bo przeciąg był , a jak ja w cugu przemawiam, chrypki dostaje i migdały sie mnie powiększają. „\n[ Na marginesie, tak sobie myślę, że może nasz Czcigodny Kolega Profesor Jurek Marcinkowski mógłby dodać inne zabawne historyjki z sal sądowych, na których bywa w charakterze biegłego od ponad 30 lat …choć to inne czasy i sprawy innej wagi ]\n„ Stefan Wiechecki używał pseudonimu Wiech, co wg jego żony- tak, stale tej samej Ireny z teatru gdzie jako młody chłopak był cyganem a ona przed nim tańczyła – skrócił swoje nazwisko z prozaicznego powodu jakim było lenistwo J On sam wyjaśniał, że chodziło mu o wiechę, którą murarze wieńczą najwyższe piętro wznoszonego budynku a pracodawca zaprasza ich na popijawę…..”\nCzas okupacji niemieckiej Wiech opisał w powieści „ Cafe pod Minogą” wydanej w 1947 roku. W 1959 roku na podstawie tej powieści zrealizowano film o tym samym tytule.\nPo wojnie Stefan Wiechecki nadal mieszkał w kamienicy na rogu Stalowej i Inżynierskiej, tj. na warszawskiej Pradze, na tzw. Szmulkach, , gdzie prowadził niewielki sklepik ze słodyczami. Jak już wspomniałam, a co wszyscy i tak wiedzą, że Warszawa leżała w gruzach, mieszkańców zabito lub wypędzono i jedynie tam pozostali rdzenni warszawiacy a z pożogi wojennej ocalały kamienice . I właśnie tam jak w soczewce się skupił ocalały koloryt dawnej Warszawy.\nToż to był dla Wiecha istny raj, niewyczerpane źródło z którego czerpał pisząc swoje felietony.\nWówczas pisywał do „Życia Warszawy” i „Kuriera Codziennego” a następnie do „Expressu Wieczornego”, któremu był wierny aż do śmierci. Poszerzał galerię swoich bohaterów, chociaż fikcyjnych, ale jędrnych żywych i skupiających wszystkie charakterystyczne cechy warszawiaków. Do znanego sprzed wojny historyka – amatora – Teofila Piecyka dołączyli inni bohaterowie jak Walery Wątróbka komentator codziennych wydarzeń w stolicy i jego żona Gienia, brat Gieni – Piekutoszczak, wuj Wężyk z Grójca, ciotka Kuszpietowska oraz Apolonia Karaluch. Zbiory tych felietonów ukazywały się w odrębnych publikacjach np. „Ja panu pokażę” ( 1938). „Wiadomo- stolica” ( 1946), „Helena w stroju niedbałem „( 1949), „Ksiuty z Melpomeną „( 1963), „Śmiech śmiechem” ( 1968), „Dryndą przez Kierbedzia” ( zbiór felietonów sprzed II wojny światowej, wydany w 1990 r. )\nPo „ Express Wieczorny” z felietonami Wiecha ustawiały się pod kioskami kolejki…..\nPodobno było tak , że gdy czytelnik tekstów Wiecha spotykał go na gruncie prywatnym czy zawodowym wpadał w osłupienie.\nOtóż ten człowiek piszący gwarą ludzi z nizin społecznych, cwaniaczków z warszawskich przedmieść, był wytwornym , elegancko ubranym panem, czarował swoich rozmówców wyglądem i erudycją. Posługiwał się piękną, nieskazitelną polszczyzną….\nPublicysta i prawnik Tadeusz Wittlin w książce „ Nad szarej Wisły brzegiem. Książka o Stefanie Wiecheckim – Wiechu i jego barwnej uroczej Warszawie” tak opisywał swoje pierwsze spotkanie z Wiechem w przedwojennej redakcji „Kuriera Czerwonego” :\n” (…) widzę przez szybę siedzącego za biurkiem wytwornego pana w średnim wieku z monoklem w oku i z lekko zarysowanym wąsem, przyciętym brzytwą. Czarne ubranie z kamizelką skrojone idealnie, niewątpliwie na miarę, kremowa koszula za złotymi spinkami przy mankietach i granatowy w czerwone prążki krawat zawiązany z precyzją dopełniają nieskazitelnej całości.”\nNa Wiecha jeszcze nie przyszedł czas, tylko niektórzy jak mój syn, mają w swoich biblioteczkach , o czym się dowiedziałam niedawno – podniszczone, bo kupione w antykwariatach tomiki dawnych wydawnictw felietonów Wiecha…\nZdarza się też, że ludziska, nawet młodzi rzucają” wiechami”.\nBo Wiecha czytywali nie tylko intelektualiści, ale też zwykli zjadacze chleba. Długo królowały na warszawskich ulicach Targówka, Woli, na bazarach Hali Mirowskiej czy Polnej no i oczywiście Pradze jego powiedzonka takie jak:\n„ – Wypotrzebował ją – W ząbek czesany – Znakiem tego – Śmiej się pan z tego – Przypuszczam, że wątpię – Skoro jeżeli – A to ci polka – Niech ja skonam.. „\nA niedawno się dowiedziałam, że Wiech jest twórcą powiedzenia „ wiek trolejbusowy”, gdyż w pewnym czasie po Warszawie jeździły trolejbusy z numerami od 50-99 🙂\nMoże pamiętacie czas, gdy wprowadzono kod pocztowy i ryby sprzedawano w baliach na ulicach a o oczyszczalniach ścieków prawie nikomu się nie śniło ? Dla młodych to jak bajka z epoki faraonów ……a teraz tamte klimaty zatrzymane w kadrze ….\nKopiuję to, co zamieściłam w blogu 31 grudnia 2016 roku . Tekst Wiecha przepisałam w całości ze starannym zachowaniem wszystkich gwarowych i wiechowych „ udziwnień „ 🙂\nWłaśnie nadchodził Nowy 1973 rok a Stefan Wiechecki czyli Wiech miał wtedy 77 lat i tak oto pisał:\n<< KOT POCZTOWY\nNo to Święta już na całe pare czuć w powietrzu. Nie byłoby wiadomo detalicznie jakie, czy Wielkanoc, czy Boże Narodzenie, gdyby nie handel, któren wcześniej w tem roku wyskoczył z choinkowem towarem.\nWszędzie bombek a bombek, zabawek a zabawek. Nawet dwóch świętych Mikołajów widziałem na ulicy. Oba zalane w bambus, przez MHD byli wyjęte do roznoszenia dzieciakom prezentów zakupionych przez rodziców.\nNo to kto świętego Mikołaja nie przyjmie kielichem i letką zagrychą? Ale to jest dopieru początek, prawdziwy ruch zacznie się za pare dni. Podobnież samych ryb ma stanąć przed warszawskiemy sklepamy sześćset dużych balii. Można bedzie przebierać jak w ulęgałkach.\nTaka przedsklepowa sprzedaż na ulicy ma jeszcze te dobre strone, że kupujący nie czuje, czem dana rybka podchodzi.\nBo niektóre rybki lubieją na przykład pachnieć naftą, insze znowuż dziegciowym mydłem. Są z zapachem świeżej choiny, starodrzewu albo wędzonego boczku. Tak zwany wachlarz jest poważny. Wszystko w zależności, jaka fabryka swoje ścieki do danej rzeki wypuszcza.\nNajlepiej jest, o wiele robi to cukrownia, bo rybka wychodzi słodka w smaku. Rzecz jasna, że nie każden to lubi. Ale jest na to rada. Przyrządzić z takiego towaru karpia w szarem sosie z rodzynkami i migdałami. Najwięcej nawet oblatany po proszonych obiadach gość – nic nie sporutuje.\nZ nafcianem albo dziegciowem zapaszkiem jest już gorzej, ale dobra gospodyni tyż sobie z tem poradzi. Zrobi chrzan mocniejszy i po krzyku.\nZresztą podobnież coraz więcej fabryk oczyszcza swoje pomyje przed wypuszczeniem ich do rzeki. Także ryb z dodatkowem zapachem kosmetycznem spodziewać się w handlu nie należy. Chyba żeby oczyszczalnia gdzieś nawaliła. To już mówi się trudno, wypadek losowy.\nTakże samo poczta szykuje się do świątecznego ruchu, bo kto ma ręce i nogi i jest jako tako piśmienny świąteczne pocztówki rodzinie i znajomem pcha. Po każdych świętach cały personel pocztowy, na dobre sprawe nadaje się do sanatorium wypoczynkowego.\nAle od nowego roku ma być podobnież lepiej. Każden jeden lokator oprócz adresu : miasta, domu i ulicy otrzyma jeszcze swój własny numer pocztowy, po któren będzie go można poznać jednem rzutem oka na koperte. Taki numer ma się nazywać po zagranicznemu „ kod”.\nFaktycznie nieraz takie kozaki ludzie na kopertach wypisują, że najlepszy aptekarz nie odczyta, numer już łatwiej bedzie zgadnąć. Chociaż po mojemu i to ma swoją kiepską zalete. Jak zapamiętać pocztowe numera znajomych, a nawet najbliższej rodziny, jeśli się ma jej, jak na przykład ja, osób osiemdziesiąt siedem?\nO wiele na przykład obecnie taki szwagier nie może spamiętać, czy ja zamieszkuje pod numerem 43, czy 34 Kawęczyńska, to jak on spamięta, kto jakiego ma koda?\nKota pocztowego będzie można z tem dostać, zaczem się przyzwyczajem. No, ale jak mus, to mus, kultura i sztuka tego od nasz żąda i musiem się poddać. Niejeden dwa tuziny koper zużyje, zaczem jak się należy bez pomyłki ten numer napisze, bo ma być cholerycznie długi. No, ale co, z podstępem technicznem bedziem walczyć? Dawać koda!\nZa to podobnież o całe dwadzieścia cztery godziny wcześniej listy rodzina będzie mogła otrzymać, nawet o wiele wyjedziem z „ Orbisem” na Święta. Bardzo ciekawe lekrame żeśmy o tem przeczytali. Tylko się namyślamy, gdzie jechać. „ Batorem” na Wyspy Kanarejskie, do Indii czy Honolulu? Czy tyż spokojnie sobie samolotem do Egiptu, Konga czy może do Mozambiku?\nChodziem i kompinujem, ale chyba do wuja Mrówki pod Garwolin pojadziem. Taniej blisko, niemęcząco i jak coś gryzie, to najwyżej pluskwy, a w ciepłych krajach można być rąbniętem przez węża pytona albo inszego grzechotnika drania.\nZasuwamy do Garwolina. >>\nA może nawet Leszek zajrzy i przeczyta do końca, wprawdzie z niejakim niesmakiem, bo jak zauważył w naszej Grupie messengerowej – można czytać co innego – i się uśmiechnie, przynajmniej do mnie, jeśli nie do Wiecha 🙂\nPrzed dwoma laty byłam na spotkaniu z czarującym prof. Bralczykiem – a właściwie czarującym tym o czym i jak opowiada – zadałam pytanie – co sądzi o Wiechu wobec tak licznych kontrowersyjnych opinii ? – zobaczyłam szeroki uśmiech Profesora i Jego – uwielbiam – usłyszałam …….\nzdjęcia okładki z netu\nprzyrody jak zwykle własne . 🙂\nNieustanna terapia Wiechem.\nTyle tematów się tu ciśnie, nowe teksty się rodzą w głowie, spływają do laptopa, gdzie smacznie zasypiają .\nAle dlaczego metodą facebookową nie przypomnieć tego, co było rok temu ?\nTak pomyślawszy wróciłam do ukochanego Wiecha . Kopiuję swoje teksty, bo nie wiem, czy linki będzie się chciało komuś otwierać .\nMoże wspólnie się uśmiechniemy gdy przemówi Wiech ? Ale to będzie nieco później …\nTerapia Wiechem. Dlaczego? Dlatego. (1)\nStefan Wiechecki ” Wiech” – zdjęcia z Wikipedii.\nTerapia Wiechem .\nKolejne święta Bożego Narodzenia za nami, radość dymnie się rozmyła, zapach piernikowej choinki spowszedniał . Minął tamten sen. Nowy Rok wkroczył tanecznie , zawirował a teraz jakby oklapł w radości. Tak to jest zawsze. Oczekiwanie piękne i potem normalność. Niby się kręci to życie w kółko , ale ruchem posuwistym do przodu. Kolejne urodziny imieniny etc.\nA tu dookoła skrzeczy rzeczywistość. Po chwilowej ciszy i ciepłej wodzie w kranie nagle kleisty ukrop się leje na głowę. A uciekać nie ma dokąd. Schować głowę jak nasze pieski w czasie hukowej nocy w garderobiane ciuchy i przetrwać. Na nic nie ma mamy wpływu, więc pozostaje ucieczka w słowo. Dlatego w tej gęstej atmosferze niepokoju, grozy nawet , zawirowań na świecie, złych prognoz, rozdarcia kraju, szczucia, podsłuchiwania, śledzenia, karania i tylko Bóg wie czego jeszcze, rozpaczliwie poszukiwałam leku. Choćby krótko działającego , ale dającego chwilę relaksu. I znalazłam Wiecha, jego teksty sprawiły, że się zaczęłam uśmiechać a wczoraj nawet moja młodzież załapała temat.\nAle najpierw po kolei. Było tak.\nJak wiecie, a może nie wiecie, bo nie zajrzeliście do tamtego blogowego wpisu , niedawno wędrowałam z „Królem” Twardocha po starej warszawskiej Woli.\nI nagle zapragnęłam lektury, która będzie też o tym mieście i jego kolorycie. O ludziach których już dawno nie ma i o czasach zapomnianych .\nGdy tak główkowałam , co by tu przeczytać, byle nie było długie i nudne, naszpikowane wiedzą historyczną, nagle zaśpiewał mi w głowie Wodecki „ Zacznij…” – mam, złapałam wątek : Zacznij od Wiecha! .\nI pognałam do michałowickiej biblioteki i wypożyczyłam dwa niewielkie tomiki felietonów tego autora zatytułowane ” A to ci polka” i „Wiech na 102. ”\nWiech pisywał jeszcze w czasach które wiązały się z naszą dojrzałością ( zmarł w roku 1979) , ale jakoś wówczas nie budził mojego zainteresowania . Wtedy w ogóle mało czytałam ( poza tekstami medycznymi ), byłam mocno zajęta innymi sprawami, dużą rodziną i intensywną pracą . Zresztą nie kupowaliśmy Expressu, gdzie Wiech zamieszczał swoje felietony. A nawet jeśli je kiedyś przeczytałam, nie porywały , bo opisywały codzienność – a tę mieliśmy za oknem. Poza tym raziła gwara warszawska, a jak niektórzy twierdzą – zmodyfikowana mocno przez autora tychże felietonów. Był to jeszcze okres kiedy walczono na wszystkich frontach z naleciałościami językowymi, jak np. z gwarą śląską , uważając że zanieczyszcza nasz piękny polski język. Miał być on nieskazitelny, poprawny, wszystko miało być jednakowe, jak mniemam chciano by zapomnieć o zaborach itp. Wtedy niektórzy mówili o Wiechu źle i niechętnie. W poprzednim okresie lat 50 ubiegłego wieku był wykluczony przez cenzurę, nawet wydano nakaz wycofania jego książek z bibliotek.\nPotem się odmieniło, ale jednak byli krytycy jak Zygmunt Lichniak czy Jacek Bocheński , który w latach 60 ubiegłego wieku pisali:\n„ Wiech paskudzi język polski”\nOd kilku lub kilkunastu lat jest inaczej. Wróciły dawne sentymenty, klimaty, Kaszubi wprowadzili nawet napisy ulic w ich języku, co widziałam w Jastarni. Tak, wzruszały mnie te dwudzielne tabliczki – polskie i kaszubskie .\nJednym słowem przyszedł do nas wreszcie czas odkrywania swoich korzeni, poszukiwania wiedzy o przodkach. I to jest fajne.\nWspomniałam o negatywnej krytyce, ale od początku pisania Wiech miał licznych wielbicieli, znamienitych , uznanych ludzi kultury. I tak Julian Tuwim nazywał go\n„ Homerem warszawskiej ulicy i warszawskiego języka ” i w swoich „Kwiatach Polskich „ zamieścił o nim strofę.\nZachwycał się jego pisaniem Stefan Kisielewski, z chęcią czytywał Karol Szymanowski, cenił przebywający w Ameryce Jan Lechoń, uwielbiała Pawlikowska- Jasnorzewska i Melchior Wańkowicz .\nGdy w 1937 roku zgłoszono Wiecha do Nagrody Akademii Niezależnych, Antoni Słonimski tak uzasadniał tę nominację :\n„ Wolę książkę , która ma niepoważne zamierzenia i poważne osiągnięcia od dzieł, które mają poważne zamierzenia i niepoważne osiągnięcia”. Fajne, prawda?\nPonadto Michał Choromański pisał, „O Wiechu można nawet powiedzieć, że jest wielkim filozofem”.\nWystarczy tych ocen , podsumowań i dowodów uznania? Wystarczy – by poczuć się raźnie w gronie tak znakomitych wielbicieli Wiecha – oczywiście w charakterze szarej myszki podgryzającej w kąciku stare annały.\nPrzed wielu laty nasz zaprzyjaźniony wiekowy sąsiad działkowy, wielki erudyta, wszechstronnie uzdolniony, istny człowiek renesansu – nestor ortopedii – prof. Witold Ramotowski – lubił mówić „Wiechem.” Znał wiele jego tekstów na pamięć. Wygłaszał je więc w różnych okolicznościach, zaśmiewając się i zarażając nas tą radością. Miał przyjemny głos i super interpretował. Zostało to w moich wspomnieniach – bo gdzieś głęboko w czułość zapadło.\nTeraz wszystko to ożyło, chyba dojrzałam, by docenić specyficzny rodzaj humoru Wiecha, jego uśmiech bez sarkazmu czy wyśmiewania, różnorodność scenek z życia i obszerną galerię typów, a właściwie ludu Warszawy- tego dawnego zasiedziałego i nowego powojennego który tu przybył z różnych stron. Ponadto lekkość stylu Wiecha i chwytająca za serce, już zapomniana, wymieszana w tyglu , ale jędrna i wiecznie żywa gwara warszawska. Może nie są to nasze korzenie, bo wileńskie i beskidzkie daleko, ale 50 lat mieszkania w Warszawie zrobiły swoje. Co tu mówić, wrosłam w to miasto. Pierwszych 18 lat życie spędziłam w Gorzowie nad Wartą, zaledwie trzy lata w Poznaniu a potem już tylko tu gdzie teraz jestem. Więc jak się teraz mówi, słoikami, czyli przybyszami jesteśmy, ale już dobrze spleśniałymi i nadgryzionymi zębem czasu…to tutaj urodziły się nasze dzieci , wnuki, no i prawnuczka ….\nTak więc siedząc sobie w ciepełku z pieskami córki, myślami bujam nad Bugiem, gdzie stary wspomniany Profesor namiętnie bywał i my młodsi i nasze dzieci. To se ne vrati, jak mawiają Czesi- zresztą to też ulubione powiedzonko naszego starego Profesora….\nJak na razie nie wznawiano książek Wiecha, nawet w e- antykwariacie aktualnie nie ma, ale zamówiłam „Dzieła zebrane” i czekam.\nWobec tego , jak wspomniałam wcześniej, podreptałam ci ja do michałowickiej biblioteki , sięgnęłam na półkę z literaturą polską i wydobyłam Wiecha. Spośród wielu pozycji jego autorstwa, wybrałam na chybił trafił dwa tomiki zatytułowane” A to ci polka” i „Wiech na 102”. Trafiłam przednio. Oba zostały wydane w 1974 roku, który pamiętamy dobrze. To lata naszej młodości utrwalone, szarobure wprawdzie i przaśne ale opisane z humorem, uśmiechem bez sarkazmu i kąśliwości. Gdzieś już ukryte, zapomniane. Teraz przypominam sobie jak było, uśmiecham się i odlatuję od aktualnej skrzeczącej rzeczywistości.\nZapraszam Was do tego wspólnego lotu…..\nzdjęcie z wnuczką Majusią ….niebawem rozpoczniemy czytanie ….\nOpublikowane w 3 czerwca 2017 23 marca 2018\nKochani. Zacznę trochę refleksyjnie- jak ten czas leci. Ale fajnie jest, bo żyjemy, możemy się spotykać ( przynajmniej tutaj), a wiosna poważnieje. Zieleń już dojrzała, ma smak lata, tylko jeszcze niektóre ptaszęta , widać spóźnione w zalotach , szaleńczo, obłędnie śpiewają . Jest pięknie…Już wczoraj wrócił do mnie temat, zarzucony przed pół rokiem. Bo może pora na uśmiech…tak więc jesteśmy w rozdziale Terapia Wiechem.\nKopiuję to, co tutaj napisałam zimową porą, ot, gwoli przypomnienia. A potem przepisany detalicznie tekścik samego Wiecha. Zapraszam :\nWiech , dorożkarz i Warszawa. Zdj. z netu\nTo co poniżej już tu było , ale gwoli przypomnienia. Uśmiechnijmy się do starych tekstów, one o to proszą…\nBarwy życia mojego Terapeuty\nZa oknem styczeń śnieży, chałupka jeszcze śpi, jest cichutko, najciszej. Ja w szarym zacisznym ciepełku przed laptopem. Żyć nie umierać powtarzam.\nA w dodatku umówiłam się z Wiechem. I wiecie co, kochani ?.\nPrzyszedł i jestem z nim i czuję wśród zamętu na świecie jego terapeutyczną dłoń i uśmiech. Mówi, odleć ze mną z tego świata, do mojego. Jest bezpieczny kolorowy pogodny ciekawy i wystarczająco daleki by ochronić przed złem wszelakim.\nZapraszam i Was na ten seans terapeutyczny. Będzie fajnie!\nMiało być słów parę o Terapeucie, ale tak się nie da. Bo trzeba obszernie, zamknąć wszystko co się da w tekście, wszystko ma znaczenie. Bo życiorys ten okazuje się bogaty i barwami nasycony.\nI tu się kłaniam panu Tomaszowi Urzykowskiemu (ach to imię mojego dziadka i także Pierwszego Zauroczenia, opisanego tu detalicznie w Opowieści Sylwestrowej).\nPan Tomasz Urzykowski 12 sierpnia ubiegłego roku, z okazji 120 rocznicy urodzin Wiecha zamieścił bardzo ciekawy artykuł w Wyborczej. Starannie zebrał dane z książek o pisarzu i z jego autobiografii i pięknie opracował.\nJeżeli nie czytaliście, Kochani, postaram się podać tu w skrócie, dodając jeszcze inne informacje oczywiście znalezione w necie. Zamierzałam uczynić skrót, ale jak widzę, niestety mocno skrócić nie da, bo wszystko w nim ważne.\nWłasnoręcznie przepisałam kilkanaście tekstów Wiecha, bo nie znalazłam ich w necie, a tę książeczkę pożyczyłam z michałowickiej biblioteki, więc należało ją oddać. Jak na razie nie mam odpowiedzi z e-antykwariatu , gdzie zamówiłam wszystkie tomiki, kiedyś wydane….\nGienia pasjamy lubi uczęszczać do teatru Wielkiego na placu Teatralnem. Spodobają się jej zwłaszcza te antrakcje, czyli przerwy w przedstawieniu. Kiedy może sobie po froterowanej posadzce pochodzić, marmurowe ściany, kryształowe żyrandole, publiki i dobrze zaopatrzone bufeta obejrzyć.\nChociaż nie powiem, samem przedstawieniem także samo sie interesuje, tylko że nie zawsze można sie połapać, o co sie faktycznie rozchodzi.\nBo sztuki są śpiewane i każden artysta jeden przez drugiego stara sie głośniej melodie zasuwać, chromoląc tak zwane libretto, czyli streszczenie. Derekcja drukuje co prawda w specjalnej książce detaliczny opis tego, co sie na scenie wyprawia, ale nie można nigdy zdążyć przeczytać , bo już sie ciemno na sali robi.\nMy z Gienią zaczem zdążem prześlabizować pierwsze odsłone pierwszego aktu, już jest trzecia drugiego, tak że w informacji znajdujem sie stale i wciąż mocno do tyłu.\nZwłaszcza trudno sie nam było rozebrać w ostatniej premierze, na którą pare dni temu w tył Gieniuchna mnie zaciągła, pod tytułem „ Trubadur”. Tyle tylko żeśmy sie koniec końcem połapali, że jest dwóch braci hrabiów, którzy do jednej ciziuli imieniem Leonora uderzają. Jeden z tych braciszków został sie jako małoletnie dziecie porwanem przez Cygankie i nie wiedząc, że z hrabiowskiej rodziny pochodzi, za trubadura sie zatrudnia. To znaczy, że za zapiewajłe jest w cygańskiej orkiestrze i do taktu na gitarze brzdąka.\nTa bliżej nie znana dziewica Leonora woli Cygana od naturalnego hrabiego, któren tak sie nazywa jak te kino na Marszałkowskiej …” Bajka”, nie „ Bajka”.. nie „ Luna”. Otóż więc ten ów hrabia Luna porywa te dziewice z klasztoru i na siłe chce noc poślubne uskuteczniać, ale Trubadur na czele cygańskiej orkiestry „ niebiesko- białych” naparza sołdatów hrabiego i Leonore mu odbiera.\nAle na tem nie koniec, hrabia Luna znowuż jest na wierzchu. Wsadza do mamra Trubadura, starą Cygankie, jego przybraną mamusie, i paru członków orkiestry. Oczekując gimzy, czyli kary śmierci, siedzą w ciemnej celi i śpiewają na głosy smutne tango „ Ostatnia niedziela”. Słysząc to Leonora wychodzi z lasu i przyrzeka swoją rączki Luńkowi, pod waronkiem, że takowy ogłosi amnestie dla wszystkich Cyganów. Ale jest to lipa. Leonora nigdy nie zostanie sie za Luńkową. Z powodu że w pasztetowej kiszce czy też z flaszeczki ( po ciemku nie było widać) zażywa trucizny.\nJest to trucizna z opóźnionem działaniem, bo kiedy Leosia przybywa do celi, żeby oznajmić Trubadurowi, że bedzie on wolny, zaczem skonała, zdążyła jeszcze odśpiewać półgodzinną arie z dzwonkami, bębnem i czynelami. I to jak zaśpiewała- aż kryształy w żyrandolach dzwonili. Dopiero po pierwszorzędnem wykonaniu kładzie sie wygodnie na ziemi i spokojnie umiera.\nWskutek powyższego Luniek cofa amnestie, egzekucja sie odbywa , a stara Cyganka kończy sztukie slfoksem pod tytułem „ To był twój brat”.\nSztuka i owszem, bardzo sie nam spodobała. Gienia nawet łzy w oczach, chociaż do końca żeśmy sie nie dowiedzieli, po kiego oni faktycznie cholere tyle trupa nakładli i dlaczego stara Cyganka nie powiedziała hrabiemu i Trubadziakowi, co i jak jest?\nAle na szczęście po zasłonięciu na dobre kurtyny okazuje sie, że wszyscy żyją. Pokazują sie publice, otrzymują bukieta kwiatów, całują sie i wienszują sobie cudownego ocalenia.\nCała sala bije bis i zadowolniona udaje sie do autobusów.\nJakeśmy wracali do domu. Gienia powiedziała, że w Zielone Świątki musiem jechać na Bielany, chce porozmawiać z Cygankami, które tam wróżeniem sie zajmują- może od nich dowie sie cóś więcej o tem całem Trubadurze.”\nOpublikowane w 26 stycznia 2017 23 marca 2018\nTerapia Wiechem. ” Lot nad Szmulkami” i moje takie tam….\nTerapia Wiechem. „ Lot nad Szmulkami” i moje takie tam.\nKartkuję niewielką książeczkę z felietonami Wiecha zatytułowaną ” A to ci polka”. Jeszcze jej nie oddałam do biblioteki, bo przepisuję sobie te teksty i za każdym razem gdy ją otwieram, uśmiecham się i odlatuję. Zapraszam Was, oderwijcie się jako i ja się odrywam od tego co nas oblepia, zadziwia i przeraża. Dziś , Kochani będzie o ” luku” z nieba na Warszawę. I zaraz potem takie tam moje gadanie wspominkowe.\nSą lata 70 ubiegłego wieku, lata naszej dumnej chmurnej ale i lekkiej jak piórko przeszłości. Pan Wiech tak sobie gawędzi. Najpierw musi zwyczajowo napisać o tym co się wtedy działo, czyli o meczach piłkarskich. Może być to smakowite dla pasjonatów tego sportu, jak np. dla pana Pilcha, pewnie dla nas niekoniecznie Ale w drugiej części felietonu znajduję to, co dla mnie fajne. I już lecimy samolotem a pod nami Warszawa:\nTakie cudne zdjęcie znalazłam w necie, w portalu TVN. Zatytułowano je: Warszawa na pierzynie..”. I nic to, że niewiele widać…oddaję głos Wiechowi, on nam opowie:\n„ LOT NAD SZMULKAMI\nŻe żone mam niemożebną sportówkie, to wszyscy wiedzą, bo nieraz już o tem zaznaczałem. Totyż nikt sie nie zdziwi, jak nadmienie, że przez pare godzin nie wstawała od telewizora, podczas tych meczy z Bułgarią i Turkamy, gdzieśmy , jak wiadomo, jednych naleli dwa do knota, a drugich dwa do kółka. Pokazało sie, że dobre jesteśmy na błoto, co?\nTroszkie nam było nieprzyjemnie wobec Bułgarów, że to demokracja demokracje w kostkie kopie i w mokre trawe przewraca, ale sport jest sport. Za to jeżeli się rozchodzi o Turków, to grzeliśmy ich z czystem sumieniem za Wołodyjoszczaka , za Baśkie i pana Zagłobe. Sobieski lepiej by się z niemi nie obleciał\nNo, ale w ciepłem pokoju przy telewizorze siedzieć, pyzy ze słoninką opychać i na mecz kapować, to każden potrafi. Ale samemu jakiś wyczyn sportowy zasunąć , to już rzecz druga. A Gienia zasunęła i mnie jeszcze z sobą zabrała.\nZa tak zwanych bohaterów przestworzy żeśmy się zostali po sześćdziesiąt złotych z łebka. Nie na długo, na piętnaście minut, ale dla mnie wystarczyło na większą ilość cykorii. Jednem słowem, wzięliśmy udział w lotach nad Warszawą.\nJa na razie chciałem pryskać już z autobusu, któren wiózł nasz na Okęcie, ale Gienia wskazała mnie na dwóch chłopaczków, które razem z rodzicami jechali na ten lot, i mówi:\n– Jak ci nie wstyd, dzisiaj małe dzieci samolotami podróżują.\n– Mały dzieciak frajer jest, wszystko go zabawia, sprawozdania z niebezpieczeństwa sobie nie zdaje, bo gazet nie czyta. Ale my się dzieciakami trajlować nie potrzebujem, bo oboje wiemy, że jest sie czego bać. Jednakowoż stolice z tak zwanego lotu ptaka warto zobaczyć.\nNajgorzej, że nie wiedziałem , jak sie pod względem żołądkowej diety zachować, bo jeden znajomy lotnik radził, żeby wsunąć przyzwoity obiad z trzech dań z komputem. A znowuż niejaki Gwizdek Alojzy, którego wujo za woźnego w Locie sie zatrudnia, powiedział, że nie ma nic gorszego , jak z pełnym bancem w taką nadpowietrzną podróż się wypuszczać. Znakiem tego, wybrałem sie na czczo, wziełem tylko z sobą przyzwoitą wałówkie, to znaczy pół kila suchej kiełbasy i pare ogórków.\nAle okazało sie to niepotrzebne, w europlanie o jedzeniu ani przez minutę sie nie myślało. Oczy żeśmy tylko wytrzeszczali, żeby się tej naszej Warszawie z wierzchu przypatrzyć. Faktycznie jest taka więcej przepiękna. Widoczek jak rzadko. Brudnego śniegu na trotuarach z góry prawie nie widać, to jest raz, taki Bazar Różyckiego, wygląda jak wiszące ogrody Semiramidy z 1001 nocy, to jest dwa.\nW ogólności Szmulki najwięcej się nam spodobali. Gienia nawet raban podniosła i zaczęła krzyczeć do pilota:\n– Panie motorniczy, zjedź pan troszkie niżej nad ulice Ząbkowskie, bo chce sie sąsiadce Mordzielakowej pokazać. Niech zżółknie z zazdrości.\nAle pilot się spieszył, bo jeszcze pół Warszawy miał nam pokazać. Obejrzeliśmy sobie wszystko detalicznie. Z większych starszych budynków spodobał sie nam Dworzec Główny utrzymany w tak zwanem stylu barakowym.\nZa to całkiem nowocześnie i ze smykałką są wybudowane przystanki kolejowe Ochota i Powiśle. Dopieru z lotu ptaka widać, jak to jest primo woto zaprojektowane. Łamane dachy w podobieństwie faworków dają gwarancje dużego bezpieczeństwa. Wyglądają tak, że jakby w razie, broń Boże, wojny nadleciał tu nieprzyjacielski lotnik, z miejsca sobie pomyśli:\n– To już było bombardowane- i poleci do cholery.\nNie zdążyliśmy sie jak sie należy wszystkiemu przyjrzeć, a europlan spuścił sie już na ziemie i trzeba było wysiadać. Gienia w krzyk i nie chce. Musieliśmy jeszcze jeden kurs oblecieć, ale Mordzielakowej znowuż w oknie nie było.\nW najbliższą niedziele Gieniuchna zamiaruje odbyć nowy lot nad Szmulkami.\n– Musiem ją koniec końcem przytracić- musi się rozchorować- mówi.\nA ja się zgadzam, bo wycieczka jest tak pouczająca , że sie o cykorii zupełnie zapomina „\nZdj z netu. Widok z lotu ptaka na Bazar Różyckiego\nPyzy gorące pyzy, flaki…..zdjęcie z netu, ale z czasów późniejszych niż opisywane, bo choćby torba pasiasta , parasol i plastikowe pojemniczki. Za to ten typ paniusi oferującej przysmaki taki sam, odwieczny, ponadczasowy….\nA teraz pora na ” moje takie tam” zapowiadane w tytule tego wpisu? A więc zaczynamy:\nKochani. Najpierw będzie przydługi wstęp. Już dobrze mnie znacie i wybaczycie.\nUwielbiam ucieczkę od złego nastroju, skisłej codzienności, obrzydliwościami kapiącej polityki, i w ogóle od tego co obmierzłe na tym świecie.\nUwielbiam także tę porę jeszcze ciemną o tej porze roku, kiedy dzień się zbliża a ziewająca noc idzie spać. I za chwilę ma wstać nowe z radością witane, bo na własnych nóżkach wstanie z łoża, co w wieku trolejbusowym ( tu Wiech się kłania) jest wyczynem i powodem do zachwytu.\nWówczas też odwiedzają mnie jakieś cienie z przeszłości, przed świtem bardziej intensywne, zmaterializowane, trójwymiarowe nawet , jednym słowem po prostu żywe. To są dobre cienie, złe zostawiam za progiem, więc te ostatnie zniechęcone odchodzą w niebyt.\nPonadto uwielbiam dygresje. Wciskają się na klawisze tupią blokując płynność tekstu. Ulegam, bo po co walczyć. Ważne, że główny wątek się snuje.\nMoje zapowiedziane w tytule „takie tam „ będzie swoistym miksem o moim zakochaniu w Bazarze Różyckiego, pyzach itp.\nDzisiaj, jak zwykle przed świtem, miałam miłego gościa. Niespodziewanie odwiedził mnie sam pan Wiech. Zaskoczona i ucieszona przywitałam się grzecznie. Był szarmancki, wytworny jak ponoć zawsze i zwrócił się do mnie najpiękniejszą czystą polszczyzną. Ażem się wzdrygnęła. To jest ten pan, którego pisanie jest tak różne od jego mowy, którą właśnie usłyszałam, bo w tekstach używa bazarowych i starowarszawskoulicznych gwar. Dziw nad dziwy.\nNie mogłam się powstrzymać i zapytałam dlaczego tak pisał. Bo wiesz, dziecinko ( poczułam się młodziutka, zaopiekowana gdy tak mnie nazwał ), zakochałem się w warszawskich gwarach jeszcze w dzieciństwie. Tak mówił nasz dozorca z Poznańskiej- Wicuś Pijak. Potem był Kercelak, gdzie czułem się jak ryba w wodzie i wreszcie moje Szmulki, gdzie osiedliśmy z żoną jeszcze młodzi oczarowani sobą i zakochani. Tam, po prawej stronie Wisły, na Szmulkach , na tej starej Pradze, mieszkali ludzie, którzy byli solą tego miasta i ocaleli po wojnie, tylko tam ocaleli, gdy miasto umarło.\nCzy pan wie, że ja jeszcze zanim pana poznałam, też zakochałam się w Pradze. Mieszkaliśmy na Żoliborzu. Ale tam takich klimatów nawet na obrzeżach dzielnicy , czyli pod Hutą Warszawa ani na Marymoncie nie było.\nPierwszy raz byłam na Pradze, po ślubie z M., potem długo nie. Gdy tak dziergam swoje wspomnienia, przychodzi mi na myśl, że warto w nich grzebać. Bo dotychczas wydawało mi się, że M. nie pokazywał mi Warszawy. Owszem, bywaliśmy w parkach, ogrodach na Starówce, w teatrach, kinach, ale teraz przypomniałam, że jednak był też Bazar Różyckiego! Widać coś w moim mężu drzemało, nie pytałam z kim odkrywał to miejsce. Bo i po co? Po co zastanawiać się nad przeszłością , wypytywać, odkrywać co było i jak było, bo potem może być tylko ból.\nWięc w tym 1968 roku, cała naiwna, zauroczona, oszołomiona, młodziutka, ale już z obrączką na palcu poznałam Bazar Różyckiego.\nGdy byliśmy tam z M., wówczas po raz pierwszy ( wszystko wtedy było po raz pierwszy ) , zachwyciła mnie na tym Bazarze grubaśna baba z wielkim koszem, która wołała pyzy, gorące pyzy, flaki. Mam w oczach miejsca, gdzie przesiadywały te baby, bo były co najmniej trzy.\nZatrzymaliśmy się, poprosiliśmy o dwie porcje. M. już tam bywał, znał te smaki, nie miał oporów, więc i ja nie miałam. Może teraz mielibyśmy lęki że brudne , zatrute to jedzenie, czy choćby zakażone jakąś salmonellą lub inną cholerą. Wówczas z ufnością poprosiliśmy od dwie porcje.\nBabina odkryła coś, co przykrywało kosz, może jakąś derkę, nie pomnę , pojawił się wielki gar z którego zdjęła pokrywę i wówczas się rozniósł zapach przedni.\nW tymże garze ukrytym pod ową derką w koszu miała wyborną smakowitość. Podała nam dwie miseczki ceramiczne, a może słoiki ( bo tak piszą w necie, gdy teraz studiuję ten problem) bo jak wiecie, plastikowych jednorazowych pojemniczków jeszcze nie było i wówczas się zadziwiłam. Pyzy okazały się inne niż znałam do tej pory…\nAle po kolei. W moim gorzowskim domu rodzinnym nie było tradycji lepienia takich różnych smakołyków. Mama jedynie piekła na święta serniki( palce lizać) i soczyste makowce. Żadnych więc makaronów ( potem kilka razy robiłam sama jak przystało na ambitną mężatkę, ale nie uzyskały żadnej opinii, przeszły niezauważone), żadnych pierogów, klusek czy pyz.\nPyzy jadałam w Poznaniu, gdzie studiowałam przez pierwsze 3 upojne lata. Chodziłyśmy z Moniką do restauracji przy ulicy Matejki, która znajdowała się nieopodal Palmiarni. Westchnęłam, bo z Moniką straciłam kontakt po wyjeździe do Warszawy, a była wspaniała nietuzinkowa, z polotem i częściowo dzięki niej nią przetrwałami trudny rok pierwszy na AM. I stale hoduję w sobie żal, że nie mogę jej znaleźć spotkać i pogadać- gdzieś się rozpłynęła w wielkim świecie. .\nWczoraj zapytałam na FB, Tadeusza, syna kuzynów, który jest rodowitym poznaniakiem jak nazywała się ta restauracja. Odpisał, że chyba Zagłoba. Tak więc wchodziłyśmy z Moniką do tego podłużnego chyba, niewielkiego, dość mrocznego wnętrza ale buchającego ciepłem zwłaszcza w mroźne dni. Skostniałe z zimna, wygłodniałe jak wilki, z głową nabitą wiedzą, ale wolne jak te pticy, gnałyśmy z pobliskiego Anatomicum, przez park, gdzie Palmiarnia i wpadałyśmy do Zagłoby. Rozsiadałyśmy się wygodnie , zamawiałyśmy to koronne danie, niedrogie, bo nasze studenckie kieszenie były wiecznie dziurawe i chwilę czekałyśmy. Wkrótce pan kelner wnosił dwa parujące talerze z wielkimi bułami dwiema może trzema polanymi czerwonawym sosem z drobinami mięsa albo kiełbasy. Natychmiast zagłębiałyśmy w owych pyzach zęby, pokonując cieniutką lekko pergaminową skórkę , zgniatałyśmy w zębach miąższ pulchny, elastyczny, drożdżowy. Sos myśliwski miał smak wówczas niespotykany, a może spotykany, ale dla mnie nieznany, smak ostry kwaśnawy rześki , mniam mniam. Ależ to była uczta!\nTak więc na Bazarze Różyckiego zadziwiłam się, że warszawskie pyzy to zupełnie co innego. Były niewielkie, czarniawe z odcieniem błękitu, nie miały tej cieniutkiej gładkiej skórki jeno chropowatość po wierzchu. Gdy później zgłębiłam temat dowiedziałam się, że pyzy poznańskie są z mąki zwykłej , drożdżowe i gotowane na parze a warszawskie ziemniaczane. Ziemniaki uwielbiam od urodzenia, więc pałaszowałam z wielkim apetytem. Polane tłuszczykiem ze skwarkami i smażoną cebulką smakowały przednio….\nOderwałam się od wspomnień, od monitora i zadarłam głowę wypatrując gościa, któremu opowiadałam. Pan Wiech właśnie zmierzał w kierunku drzwi wejściowych. Zerwałam się, a nasza zielona herbata? Kiedy indziej, odpowiedział, chętnie skorzystam. Dzisiaj muszę iść dalej, bo obowiązki wzywają. A ty, dziecinko, tak ładnie się rozkręcasz, wspominasz, piszesz , może komuś dajesz chwilę oderwania od skrzeku codzienności, chwilę zapomnienia, uśmiech pogodę ducha i spokój.\nJest dobrze. Tak jest dobrze. Moja misja spełniona…..\nOpublikowane w 18 stycznia 2017 23 marca 2018\nTerapia Wiechem. ” Wszystko pokasować” i mój margines.\nWarszawa trolejbus i ludzie….rok 1946…zdj z netu\nNajpierw będzie felieton Wiecha przepisany własnoręcznie z tomiku” A to ci polka”: A potem moje pogaduszki…zapraszam do wspomnień…..\n” WSZYSTKO POKASOWAĆ\nPare dni temu w tył pojawiła sie w prasie cóśkolwiek przerażająca wiadomość o tem, że trajlebus „ 56” ma być podobnież skasowany. Zwłaszcza mokotowiaki mocno zdrefili.\n– Czem bedziem jeździć, jak pragniem zdrowia?- mówią jeden do drugiego.- Autobusy chodzą, jak jem wygodniej, albo po cztery razem, albo żadnego. Dostać sie- przeważnie senne marzenie. W zime jem za zimno, a lato za gorąco, w deszcz za mokro, w śnieg za ślizgo, cholera. A trajlebus zapycha w każdą pogode, co pare minut. Czem derekcja zamiaruje te parnaście tysięcy osób ze Starówki na Mokotów i nazad dwa razy dziennie przerzucać ?\nTak właśnie martwią sie te pasażery z góry i płaczą rzewnemu łzamy na same myśl o tem skasowaniu. A po mojemu, martwić sie nie ma czem. Jakoś to będzie, bo jeszcze nigdy tak nie było, żeby jakoś nie było.\nA fakt jest podobnież faktem, że trajlebusy właśnie „ 56” mają niemożebną melodie do żarcia elekstrycznego prądu i tramwajom go sprzed nosa sprzątają, tak że te nie mogą rozwinąć tak zwanej szybkości, wleką sie ja przedwojenne dziady na odpust i korki komunikacyjne wytwarzają.\nWięc rzecz jasna, że trzeba to usprawnić i trajlebusy wont z trasy. A teraz co sie będzie działo, o wiele to nie pomoże? ( A nie pomoże na mur, bo to wszystko jest proszę derekcji MZK- bajer na Grójec).\nJeżeli więc sie okaże, że tramwaje w dalszem ciągu ulice blokują i nie mogą sie na bok nastąpić, bo po szynach chodzą- trzeba będzie i tramwaje , i szyny na szmelc wyrzucić.\nZostaną same autobusy, ale taki tłok się w nich wytworzy, że ludzie szyby łokciami będą wybijać i głowamy dziury w dachu. W tej sytuacji- jak mówi Wicherek- żeby Rady Narodowej na nieobliczalne straty nie narażać, wycofa sie i autobusy.\nNareszcie luz sie na jezdni zrobi, lemuzyny będą mieli swobodny przelot. A i żywsze pasażerowie skorzystają. Troszkie ruchu na świeżem powietrzu dobrze każdemu na płuca i insze podroby podziała. Klatkie piersiowe sobie wyrobi, muskuły na nogach, no i nerwowo wypocznie.\nA w trajlebusie różnie bywało. Sam widziałem, jak wsiadła raz do „ 56” staruszka z kijem od szczotki. Siedziała spokojnie i trzymała ten swój kij z boku, ale kto nowy wsiadł, zaraz zaczynał z nią sprzeczkie. Rozchodziło sie o to , że kij wyglądał na podpórkie należącą do trajlebusowego urządzenia i jak trajlebus zarzucał na skręcie, kto stał bliżej , zaraz sie za niego łapał.\nPierwszy dostał niem w szczękie jakiś dyrektor z teczką pod pachą. Ten powiedział tylko\n„ o przepraszam” i odsunął sie do tyłu. Staruszka spojrzała sie na niego niezadowolniona i rzekła:\n– Trzeba patrzyć, za co sie łapie.\nNa następnym wirażu złapał sie za kij jakiś bronet ciężkiej wagi w okularach. Wyrwał go staruszce, nabił sobie śliwkie na czole i przewrócił trzy osoby, co za nim stali. Na razie nie wiedział, co sie zrobiło. Myślał, że trajlebus sie wali, ale jak się zerwał z podłogi i oprzytomniał, dawaj staruszkie sztorcować, że jeździ z takiemy patykamy.\nPani starsza tyż nie była od macochy, więc odszczeknęła sie z miejsca:\n– Cztery oczy ma i jeszcze nie widzi, że to szczotka, ślepa komenda. Jeszcze się dziwi, że sie drążek na niego przewrócił. Filar spod mostu nie utrzymałby takiego słonia wilanowskiego.\nPasażerowie mieli z tego śmiechu do diabła i troszkie i z przyjemnością czekali, kto będzie następny. Ale jak sie nacieła na kij jakaś paniusieczka z torbą gwarantowanych jajek eksportowych i pół trajlebusu jajecznicą opryskała, wszyscy powsiedli na staruszkie.\nWtenczas babcia wyszła zupełnie z nerw, złapała swoją lagie w ręki i dawaj nią miłować, kogo popadło. Pierwszy dostałem ja, bo żem najbliżej stojał, aż mnie limon pod okiem wyskoczył. Większość pasażerów urwała sie w biegu . Dopieru pokotowie MO odebrało pani starszej nadłamany drążek.\nFaktycznie porządek trzeba było czasem zaprowadzać, ale żeby aż kasować trajlebusy? W każdem bądź razie przyszłe rekordziści w biegach Starówka- Mokotów i nazad się na to nie zgadzaja. A cała Warszawa ich popiera.”\nRondo ONZ- takie puste pamiętam….i taki trolejbus, autobus i samochody pamiętam też….zdj z netu\nTrolejbusy w Warszawie uruchomiono w 1946 roku i można je było oglądać na ulicach do 1973 roku. Początkowo były oznaczane dużymi literami, ale wkrótce przemianowano je na cyfrowe . Nosiły numery od 51- 90. I wtedy to Wiech ukuł fajne powiedzenie- wiek trolejbusowy. W tym felietonie został uwieczniony rok, kiedy trolejbusy umierały. Wprawdzie w latach 80 ubiegłego wieku odtworzono linię z Mokotowa do Piaseczna, ale w 2000 roku ślad po tych środkach komunikacji bezpowrotnie zaginął.\nCzy żal ich wtedy było, nie powiem, bo zwaliste były, mało ruchliwe, a w dodatku skręcające po wielkim łuku bo przyczepione do podniebnej sieci elektrycznej . Podobno wielokrotnie dochodziło do przecinania się trakcji elektrycznych tramwajów i trolejbusów.\nAż tak wielkich kolizji nie widziałam, ale pomnę , gdy ich przyczep do linii elektrycznych nagle odpadał od tego zasilania i dostojnie osiadał na dachu trolejbusu.\nOd razu robiło się zamieszanie i kotłowanina. Ludziska nerwowo wysupływali się z tłumu przeciskali do drzwi . wyszarpywali oba skrzydła i wyskakiwali z pojazdu setnie przy tym złorzecząc. Kierowca zaś, klnąc na czym świat stoi, wysiadał, coś usiłował podnieść, robił się wielki korek i najczęściej gnaliśmy wówczas do innego środka komunikacji, gdyż duże odległości były trudne do pokonania per pedes ( chociaż uwielbiałam i uwielbiam łażenie na własnych nogach).\nUsiłuję przypomnieć sobie koloryt ówczesnych ulic Warszawy. I dziwne, bo wszystko widzę w szarych barwach, no może za wyjątkiem sukienek. Różnobarwnych, figlujących z wiatrem sukienek, uszytych często własnym sumptem, bo wówczas nie było takiej mnogości sklepów jak dzisiaj. Moda Polska i owszem, ale ceny były zawrotne, więc pozostawała własna inwencja no i ew. krawcowa. Pamiętam wszystkie moje sukienki z tamtych lat.\nAle tak ogólnie, to zakodowałam w głowie tę powszechną szaroburość jak ze starych fotografii.\nTo pyszne, że został nam Wiech, wyśmienity kronikarz tamtej Warszawy, jej klimatów….wszytko wraca, nasz „ wiek trolejbusowy” nie ma teraz znaczenia. Znowu jesteśmy młode, podfruwajki jak kiedyś mawiano, soczyste dziewczyny z tamtych lat….jesteśmy znowu…\nBaseny Legii, chyba wczesne lata 60 ubiegłego wieku, bo moja pierwsza bratowa , Grażyna nosiła taki kapelusik i spódnicę z drutami na dole, by był stale klosz …\nCzytam felieton Wiecha” Wszystko pokasować” z tomiku „A to ci polka” i przenoszę się z uśmiechem w lata 70 ubiegłego wieku.\nAch trolejbusy i moje dawne lata bynajmniej wtedy nie trolejbusowe. Nie to co teraz! No cóż, wiek trolejbusowy przyszedł, który przyjąć należy z pokorą. Wszystko już było.\nTeraz spotykam się z Wiechem, hoduję wspomnienia i co jest cudem, bo jeszcze się zachwycam wieczorną Kasjopeą na szerokim michałowickiem niebie i radośnie witam świt. Jest dobrze.\nWtedy były moje niepełne 22 lata, wakacje, V rok AM za chwilę , obrączka , lekkość i beztroska ciała, duszy, głowy i serca., ufność, przyszłość i przeszłość nieistniejące, łapanie, zachłystywanie się tym co tu i teraz . .\nNadal czuję zapach tamtej Warszawy roku 1968, właśnie niedawno tu zamieszkałam na Żoliborzu. To miasto pachnie inaczej niż mój Gorzów, który kwitnącymi lipami się utrwalił w pamięci i niż rogalowy świętomarciński Poznań.\nTak, Warszawa pachniała wtedy inaczej, szczególnie wieczorem, gdy drzewa krzewy, a jest ich tak dużo, najintensywniej oddychają. Wówczas powietrze się jakby rozrzedzało, było lekkie delikatne nieco wilgotne i zielonkawe. Wielkie warszawskie przestrzenie, rozrzucone domy wtapiały się w mrok i była tylko ciemność, światła i my pod niebem bardzo szerokim, gwiaździstym ….\nI widzę siebie, tamtą, młodziutką, rozwichrzoną i roześmianą. Właśnie wsiadam w zatoczce nieopodal Dworca Gdańskiego w trolejbus linii 53 i jadę na Łazienkowską, na Legię, na baseny, gdzie ponoć śmietanka warszawska się zbiera. Nijakiej śmietanki wprawdzie nie widzę, ale jest Mundek, z którym umówił mnie mój mąż. Mundzio ma dużo wolnego czasu w odróżnieniu od męża. Wprawdzie nie wiem jak to się dzieje, bo pracuje, ale pewnie umie się od roboty wymigać i tyle. Mawiano o nim „Niedziałek nigdy w poniedziałek”, bo takie nosi nazwisko i zwyczajowo poniedziałki w pracy ma nieobecne. Jego piękna żona Marta, co w Mazowszu tańczyła przesiaduje nad księgowymi tabelkami, a my się pławimy w basenowej wodzie i jesteśmy w raju. I nic to, że raj przykurzony , ale dla nas raj….\nPotem był powrót trolejbusem, albo autobusem i szafa grała…..pięknie nam grała….\nBaseny Legii, zdj z netu. Młodość, uroda, wielkie targowisko ciał, łowisko najpiękniejszych….\nOpublikowane w 13 stycznia 2017 23 marca 2018\nTerapia Wiechem. Dlaczego ? Dlatego.( 2).\nWiech Warszawa i dorożka….\nBarwy życia mojego Terapety\nOtóż ten człowiek piszący gwarą ludzi z nizin społecznych, cwaniaczków z warszawskich przedmieść, był wytwornym , elegancko ubranym panem, czarował swoich rozmówców wyglądem i erudycją. Posługiwał się piękną, nieskazitelną polszczyzną.\nPublicysta i prawnik Tadeusz Wittlin w książce „ Nad szarej Wisły brzegiem. Książka o Stefanie Wiecheckim- Wiechu i jego barwnej uroczej Warszawie” tak opisywał swoje pierwsze spotkanie z Wiechem w przedwojennej redakcji „Kuriera Czerwonego” :\nStefan Wiechecki urodził się w 1896 roku, w wielodzietnej rodzinie właściciela sklepu wędliniarskiego przy ul Marszałkowskiej.\nDom w którym przyszedł na świat, leżał poza granicami Warszawy , a okolica miała wtedy nieomal wiejski charakter i wymownie patriotyczny. Bo dom ów sąsiadował z kościołem św. Wawrzyńca przy ul. Wolskiej, który stoi na dawnej reducie powstania listopadowego, znanej z bohaterskiej obrony i śmierci swojego dowódcy gen. Józefa Sowińskiego. Nic zatem dziwnego, że malcowi zaszczepiono miłość do ojczyzny, której przecież wtedy nie było. A może odczuwał fluidy tej ziemi, sam, bez zaszczepiania.\nTak pisał w książce autobiograficznej zatytułowanej „ Piąte przez dziesiąte” wydanej w 1970 roku :\n„… dziecinne lata moje upływały w atmosferze bojowo- patriotycznej, w cieniu powstań narodowych, w ogniu walk rewolucyjnych roku 1905. Cień powstania listopadowego zaciążył już nad moim urodzeniem, gdyż przyszedłem na świat w małym domku na Woli.”\nKiedy miał półtora roku, rodzina przeniosła się do potężnej czynszowej kamienicy przy ul. Wielkiej 45 ( dziś jest to Lwowska, Poznańska i fragment pl. Defilad).\nTo tu spotkał się po raz pierwszy z gwarą warszawską , którą mówił dozorca domu Wicuś Pijus. We wspomnianej autobiografii zanotował:\n„Przez owego Wicusia, jak pseudonim wskazuje, znajdującego się przeważnie na tak zwanym gazomierzu, poznałem tajniki warszawskiej mowy wiązanej. Był on jednym z pierwszych moich wykładowców nadwiślańskiego dialektu (…) Muszę tu stwierdzić, że każde z jego wyrażeń stanowić by mogło prawdziwą ozdobę » Słownika Wyrazów Zelżywych «profesora Wieczorkiewicza”.\nAle nie tylko dozorca miał wpływ na późniejszego pisarza. Chłopak lubił przesiadywać w warsztacie szewskim, który mieścił się w oficynie kamienicy. Jego właściciel pan Dobrosielski, weteran Powstania Styczniowego opowiadał o licznych bitwach używając podobnego języka jak dozorca, Wicuś Pijak. Nie mniejsze wrażenie robiły na rosnącym dzieciaku podwórkowe występy magików z popisowymi numerami „ Człowiek- Wąż. „ albo „ Kobieta- Krzesło”. W autobiografii tak opisuje tamten czas i miejsca starej , już nieistniejącej Warszawy:\n„(..) wyparte nieraz przez Wicusia z podwórza dzieciaki i na ulicy znajdowały wiele ciekawych rzeczy. Na rogu Siennej był sklep kupiecki pana Andrzejewskiego z chałwą i daktylami na wystawie. Obok mieścił się zakład tapicerski pana Mojżesza Ryndzuńskiego. Nieco dalej cukiernia pana Szczerkowskiego, demonstrująca w witrynie wspaniałe torty z fontannami czerwonego lukru. (.) Całą watahą wybiegaliśmy aż na Marszałkowską, gdzie, niedaleko Siennej, istniał magazyn materiałów artystyczno-malarskich pana Wadowskiego. (.) Tu budziły pierwsze niepokoje lekko zawoalowane biusty Franciszka Żmurki. Tu przyciągał nasze oczy obraz Kossaka przedstawiający szarżę Czerkiesów na tłum przed kościołem Świętego Krzyża”.\nPodobne scenki jak z tego obrazu Kossaka Wiechecki widział na żywo. W pobliżu domu, gdzie mieszkał, w tzw. krwawą środę 1906 roku bojownicy PPS starli się z wojskiem i policją, na ulicy leżały trupy. Stefan z bratem i krewnym ojca w ostatniej chwili uciekł do bramy przed nacierającym konno kozakiem….\nPierwszy wydrukowany tekst Stefana Wiecheckiego był zupełnie inny od następnych. Gdy autor miał 12 lat, czyli w 1908 roku opisał umierającego z nędzy pisarza i zatajając nazwisko wysłał ten tekst do małego warszawskiego wydawnictwa czasopisma „Wiarus”. Uradował się wielce, gdy już po tygodniu ujrzał swój artykuł wydrukowany i opatrzony\n” mrożącą krew ilustracją „\nWkrótce po opublikowaniu pierwszego tekstu, rodzina Wiecheckim przeniosła się z powrotem na Wolę, na róg Chłodnej i Okopowej, w pobliże ogromnego targowiska – pl. Kercelego, nazywanego Kercelak. Tutaj młodzieniec już gruntownie zapoznał się z warszawskim dialektem. „. W swoich wspomnieniach tak pisze:\n„(…) Na tym wielkim placu, pełnym bud, budek, straganów, klatek z gołębiami i stoisk z psami, przysłuchując się rozmowom handlowców z kupującymi, poznawałem tajniki i niuanse tej szemranej mowy. Bo na Kercelaku, oprócz wymiany drobnotowarowej odbywało się coś jeszcze. Gwary poszczególnych dzielnic Warszawy zlewały się w jeden dialekt warszawski, który mnie tak zafrapował swoją oryginalnością i celnością, że już w szkole zacząłem nim pisać ćwiczenia z języka polskiego”.\nOjciec dbał o wykształcenie syna. Wysłał go do Gimnazjum Filologicznego Wojciecha Górskiego przy ul. Hortensji 2 ( dziś ul. Górskiego). Było to jedyne gimnazjum w Warszawie z polskim językiem wykładowym. A trzeba tu wspomnieć, że Polski wówczas nie było ! Tutaj przyszły Wiech miał szczęście spotkać polonistę, który zadawał uczniom zadania na tematy dowolne lub o Warszawie. To wtedy Wiechecki rozpoczął swoje pisanie gwarą. Nauczyciel nie tylko nie tępił tej swoistej maniery, a nawet zachęcał chłopca do poznawania folkloru miasta. .Jednak ogólnie nie był zadowolony z ucznia. Późniejszy pisarz tak opowiada we wspomnianej autobiografii „ Piąte przez dziesiąte” :\nNauczyciel „Mawiał zwykle, oddając moją pracę: – Pan Wiechecki, jak zawsze, prześlizgnął się po temacie, ale, że zrobił to nieźle – trzy plus. Poza owe trzy plus nie udało mi się nigdy w szkole wyskoczyć, ale na ten gwarze ślizgam się już kilkadziesiąt lat i chwalę to sobie” .\nTadeusz Wittlin wspomina, że Wiechecki mając 13 lata zapuścił wielką iście lwią grzywę, by upodobnić się do „ prawdziwego literata”. Dyrektor Gimnazjum, Górski tępił takie fryzury, więc skarcony Stefan szedł do łazienki, wsadzał głowę pod strumień wody i zaczesywał włosy. Ale ledwie „Góral” się oddalił, chłopak mierzwił czuprynę i wyglądał gorzej niż wspomniany już słynny dozorca Wicuś Pijus. Ostatecznie niepokorny uczeń został uroczyście zaprowadzony przez woźnego do fryzjera, gdzie został ostrzyżony i co dzisiaj wydaje się dziwne- zabieg odbył się na koszt gimnazjum !\nPoza karierą literata chłopiec marzył o karierze aktorskiej. Grywał w amatorskich teatrach , początkowo w rolach uczniów, sierot, pikolaków. Ale z czasem dorósł do roli drugiego amanta. Wówczas przybrał sceniczny pseudonim Stefan Gozdawa. Podczas występu w Teatrze Popularnym w Sali Związku Rzemieślników Chrześcijan spotkał piękną brunetkę Leokadię Fałdoską używającą imienia Irena. W sztuce „ Cyganie” Józefa Korzeniowskiego on wcielił się w cygańskiego wodza a ona – w tańczącą przed nim dziewczynę. Nic więc dziwnego, że ich poniosło. Zaiskrzyło. Zakochanie przetrwało przez całe ich życie, nawet gdy zostali małżeństwem.\nGra w teatrze nie sprzyjała edukacji szkolnej i pewnie także ta wzbudzona namiętność spowodowała, że Stefan oblał maturę, choć zdał ją w następnym roku w Gimnazjum im. Mickiewicza a i ukochana miała bardzo mierne oceny.\nW 1916 roku zaciągnął się do Legionów Polskich i po 2 latach wyszedł do cywila.\nWkrótce wrócił do wojska by bronić kraju przed bolszewikami. Walczył z zapałem i zaangażowaniem tak wielkim, że po zwycięstwie przywiózł do domu Krzyż Walecznych.\nOtrzymał dobrze płatną pracę w referacie prasowym Polskiego Czerwonego Krzyża. I dopiero wtedy matka Ireny, uznała, że jest odpowiednim kandydatem na męża jej córki.\nŚlub wzięli w 1923 roku i zamieszkali po drugiej stronie Wisły, w prawobrzeżnej Warszawie, najpierw przy ul. Wileńskiej 59 a potem przy Stalowej 1. I tam czuł się rozkosznie, wśród specyficznych mieszkańców tzw. Szmulek.\nWkrótce potem Wiech porzucił pracę w PCK i z pomocą finansową ojca założył własny teatr. Mieścił się w dwóch połączonych mieszkaniach na pierwszym piętrze kamienicy przy ul. Wolskiej 32. Nosił nazwę Popularny, na pamiątkę sceny , na której się poznali zakochani. Pierwszą sztuką tam wystawioną były Dzieje salonu” Kazimierza Wroczyńskiego. Tadeusz Wittlin pisał\n„sala wypełniona była po brzegi, a widzowie śledzili akcję na scenie z zainteresowaniem i bawili się szczerze”. Reagowali śmiechem, wykrzykiwali „ dobrze mu tak” gdy winny został ukarany, etc.\nDodatkową atrakcją powodującą, że zjeżdżali się ludzie z całej Warszawy był fakt , że serwowano tam golonkę i bigos z pobliskiego baru Pod Cyckami.\nNa spektakle przybywali też gangsterzy ze słynnej grupy Taty Tasiemki z Kercelaka. Nie kupowali biletów a gdy mijali sprawdzających bilety mówili” Miesięczny”, rozchylając nieco marynarkę by pokazać broń. Wpuszczano ich bezszmerowo, bo byli przydatni. Słynni\n„ tasiemkowcy” stanowili swoistą ochronę. W przypadku próby wyczynów chuligańskich czy pijackich na widowni, ci panowie wstawali ze swoich miejsc na widowni i w miarę dyskretnie wyprowadzali niegrzecznych. Po krótkiej chwili słychać było donośny rumor spadającego ze schodów ciała.\n„. Incydent był wyczerpany, kończyło go definitywnie zjawienie się w mojej kancelarii funkcjonariuszy straży porządkowej, którzy meldowali: – Panie dyrektorze, wszystko w najlepszym porządeczku. Barłoga odpłynął!” – wspominał Wiech.\nNa spektaklach pojawiały się też znakomitości polskiej kultury jak : Leon Schiller, Józef Węgrzyn, Stefan Jaracz czy Jan Kiepura, który kiedyś odśpiewał tam arię Jontka z opery Halka.\nRozochocony Wiechecki wystawiał co tydzień nowe premiery. Były to głównie farsy i melodramaty, ale czasami też sztuki bardziej ambitne wg Fredry, Bałuckiego czy Żeromskiego.\nSam Wiechecki też pisywał sztuki tam odgrywane. Były poważne o tematyce historycznej, jak np.” Bitwa pod Radzyminem” czy „Śmierć generała Sowińskiego”.\nWykazywał też spryt o czym świadczy następujący fakt. Pewnego dnia się dowiedział, że ukończono film „Trędowata” i niedługo będzie premiera w kinie Kometa. Od razu kupił tę powieść Mniszkówny i w swoim teatrze wystawił wg niej sztukę, wyprzedzając o 2 tygodnie premierę filmową .\nJednak pomimo wysiłków dyrektora Teatr Popularny przegrał konkurencję z kinami. Aktorzy domagali się wysokich honorariów, na które nie było Wiecheckiego stać.\nI w 1926 roku Teatr zamknięto.\nWiechecki zaczął się rozglądać za pracą dziennikarza. Poszukiwania rozpoczął od redakcji szacownego „Kuriera Warszawskiego” przy Krakowskim Przedmieściu, gdzie drukowano samego mistrza- Bolesława Prusa.\nÓwczesny redaktor naczelny, Tadeusz Kończyc zamówił u Wiecheckiego reportaż na temat wieczoru pod choinką w Domu Akademickim. Chyba się mocno zdziwił, gdy otrzymał felieton w formie rozmowy kandydata na reportera z mistrzem murarskim Miętusem o sprzedaży choinek na Kercelaku. Roiło się tam od zamierzonych błędów stylistycznych, gramatycznych a nawet ortograficznych.\n„ (…) murarz przyzwyczajony za to i tamto w zimie sie łapać. Na Boże Narodzenie choinkami sie handluje, a na Wielkanoc znowuż baranki odchodzą i jakoś musi być. O wiele mnie sie rozchodzi, to do handlu się nie kwalifikuje, za miętkie serce posiadam”. Dalej jest opowieść jak to Miętus za darmo oddawał choinki biednym dzieciom.\n„ Obciachane to, nagie i bose, ale aż jem sie oczy do krzaków świecą (…) No, to miałem ich słuchać i greka udawać ?- Mata, chłopaki- mówię – choinkie i zmiatajta do domu”.\nRedakcja „Kuriera” ten tekst wydrukowała, ale wycięła i wygładziła to, co było jego solą, wyrzuciła gwarowe określenia, zwroty i tym samym ogołociła artykuł ze specyficznego niepowtarzalnego klimatu.\nNic więc dziwnego, że obrażony Wiech postanowił szukać innego czasopisma. Akurat powstała popołudniówka „ Kurier Czerwony” i tam Wiech skierował swoje kroki. Redaktor naczelny od razu przeczytał przyniesione felietony zaśmiewając się przy tym do łez a na koniec powiedział „ Do szybkiego zobaczenia”\nOd tej pory niedawny dyrektor teatru jak z rękawa sypał felietonami z życia miasta, jak zwykle ubrane w warszawską gwarę. Drukowano je też w innych pismach. Ostatecznie zajął stałe miejsce felietonisty w„Expressie Wieczornym „ a w jego dodatku „ Dzień Dobry” jako Józef Gawęda udzielał porad dla nieszczęśliwie zakochanych,\nPo kilku latach zajął się dziennikarstwem sądowym. Przesiadywał w sądzie grodzkim, który zajmował się niewielkimi sprawami natury raczej pieniaczej lub porachunkowej maluczkich. Miał zapewne niezły ubaw z miałkości spraw tam poruszanych, z pyskówek oraz wielkiej galerii typów, nierzadko spod ciemnej gwiazdy, które przewijały się w salach tego sądu . Redakcja” Kuriera Warszawskiego” i „Kuriera Czerwonego” nie żądała sprawozdań poważnych, akceptowała humorystyczne interpretacje i wymysły Wiecha. Notował, zresztą zgodnie z prawdą, że jego bohaterowie mówili ” musiem”, ”zamiaruje”,\n„ u nasz” „Żalibosz. Na ZUS mawiano „ Chora Ubezpieczalnia” , a fikcyjni bohaterowie Wiecha- Walery Wątróbka i Piecyk Urząd Stanu Cywilnego nazywali „ magistrackim kościołem ”, posterunkowego –” postronkowym”, fatamorganę przemianowali na\n„ fatamruganę”, a przepity głos to był „ sznaps- baryton”…\nStefan Wiechecki używał pseudonimu Wiech, co wg jego żony- tak, stale tej samej Ireny z teatru gdzie był cyganem a ona przed nim tańczyła- skrócił swoje nazwisko z prozaicznego powodu jakim było lenistwo. On sam wyjaśniał, że chodziło mu o wiechę, którą murarze wieńczą najwyższe piętro wznoszonego budynku a pracodawca zaprasza ich na popijawę…..\nI przyszła II wojna światowa, która odmieniła losy świata.\nPodczas Powstania Warszawskiego publikował teksty w dzienniku „ Powstaniec”.\nPo wojnie Stefan Wiechecki nadal mieszkał w kamienicy na rogu Stalowej i Inżynierskiej, tj. na warszawskiej Pradze, na tzw. Szmulkach, , gdzie prowadził niewielki sklepik ze słodyczami. Warszawa leżała w gruzach, mieszkańców zabito lub wypędzono i jedynie tam pozostali rdzenni warszawiacy a z pożogi wojennej ocalały kamienice . I tam jak w soczewce się skupił ocalały koloryt dawnej Warszawy.\nWówczas pisywał do „Życia Warszawy” i „Kuriera Codziennego” a następnie do „Expressu Wieczornego”, któremu był wierny aż do śmierci. Poszerzał galerię swoich bohaterów, chociaż fikcyjnych, ale jędrnych żywych i skupiających wszystkie charakterystyczne cechy warszawiaków. Do znanego sprzed wojny historyka- amatora-Teofila Piecyka dołączyli inni bohaterowie jak Walery Wątróbka komentator codziennych wydarzeń w stolicy i jego żona Gienia, brat Gieni- Piekutoszczak, wuj Wężyk z Grójca, ciotka Kuszpietowska oraz Apolonia Karaluch. Zbiory tych felietonów ukazywały się w odrębnych publikacjach np. „Ja panu pokażę” ( 1938). „Wiadomo- stolica” ( 1946), „Helena w stroju niedbałem „( 1949), „Ksiuty z Melpomeną „( 1963), „Śmiech śmiechem” ( 1968), „Dryndą przez Kierbedzia” ( 1990)\nPo wydania „ Expressu Wieczornego” z felietonami Wiecha ustawiały się pod kioskami kolejki.\nWiech nie tylko pisał o sprawach doraźnych, ale też bardzo zabawnie przedstawiał swoją wersję historii Polski. W tomiku wydanym w 1949 roku zatytułowanym „ Helena w stroju niedbałem , czyli królewskie opowieści pana Piecyka” np. pisał że legendarna Wanda to „ ta co nie chciała folksdojcza”, Zygmunt III Waza- „ w charakterze słupa stajał”, a Stanisław August Poniatowski „ lubiał wrąbać cóś dobrego i niezależnie stołówki w łazienkach prowadził”.\nTu na marginesie muszę wspomnieć, że ostatnio zapytałam mojego syna o Wiecha, natychmiast zniknął , pognał w stronę regałów z książkami , wybrał jedną . Nieco sfatygowana, ale wzruszenie. Przydało się synowi namiętne odwiedzanie antykwariatów w czasach licealnych. A teraz podziwiam jego uporządkowanie, bo wiedział gdzie jej szukać. W odróżnieniu ode mnie, wszystkie moje książki chaotycznie rozproszone po całym mieszkaniu, zawstydziłam się. Wręczył mi właśnie ową Helenę- otwieram teraz i widzę, że to jest pierwsze wydanie!!!\nWiech swoje monologi pisał dla Polskiego Radia i czytał tam swoje felietony.\nZmarł nagle na serce 26 lipca 1979 roku i został pochowany na Cm. Powązkowskim.\nPożegnałam się z panem Wiechem. Odszedł cicho tak jak przyszedł. Ale mnie nie opuścił, bo zawsze mi towarzyszy. Poczytuję to, co napisał i zawsze się uśmiecham. Tyle w nich warszawskich wydarzeń które pamiętam i o których tylko słyszałam, spektakli teatralnych ….\nNa Wiecha jeszcze nie przyszedł czas, chociaż bywa, że ludziska, nawet młodzi rzucają\n” wiechami”. Bo Wiecha czytywali nie tylko intelektualiści, ale też zwykli zjadacze chleba. Długo królowały na warszawskich ulicach Targówka, Woli, na bazarach Hali Mirowskiej czy Polnej jego powiedzonka takie jak:\nA niedawno się dowiedziałam, że Wiech jest twórcą powiedzenia „ wiek trolejbusowy”, gdyż w pewnym czasie po Warszawie jeździły trolejbusy z numerami od 50-99.\nOpublikowane w 6 stycznia 2017 23 marca 2018\nKlimatyczne zdjęcie z Wikipedii. Wiech rozmawiający z dorożkarzem zmierzającym na Pragę, w tle Wisła i Warszawa..\nGdy tak główkowałam , co by tu przeczytać, byle nie było długie i nudne, naszpikowane wiedzą historyczną, nagle zaśpiewał mi w głowie Wodecki „ Zacznij…” mam, złapałam wątek : Zacznij od Wiecha! .\nWiech pisywał jeszcze w czasach które wiązały się z naszą dojrzałością ( zmarł w roku 1979) , ale jakoś wówczas nie budził zainteresowania Wtedy w ogóle mało czytałam ( poza tekstami medycznymi ), byłam mocno zajęta innymi sprawami, dużą rodziną i intensywną pracą . Zresztą nie kupowaliśmy Expressu, gdzie Wiech zamieszczał swoje felietony. A nawet jeśli je kiedyś przeczytałam, nie porywały , bo opisywały codzienność, a tę mieliśmy za oknem. Poza tym raziła gwara warszawska, a jak niektórzy twierdzą, zmodyfikowana nieco przez autora tychże felietonów. Był to jeszcze okres kiedy walczono na wszystkich frontach z naleciałościami językowymi, jak np. z gwarą śląską , uważając że zanieczyszcza nasz piękny polski język. Miał być on nieskazitelny, poprawny, wszystko miało być jednakowe, jak mniemam chciano by zapomnieć o zaborach itp. Wtedy niektórzy mówili o Wiechu źle i niechętnie. W poprzednim okresie lat 50 ubiegłego wieku był wykluczony przez cenzurę, nawet wydano nakaz wycofania jego książek z bibliotek.\nPotem się odmieniło, ale jednak byli krytycy jak Zygmunt Lichniak czy Jacek Bocheński , który w latach 60 ubiegłego wieku pisał:\nOd kilku lub kilkunastu lat jest inaczej. Wróciły dawne sentymenty, klimaty, Kaszubi wprowadzili nawet napisy ulic w ich języku, co widziałam w Jastarni. Tak, wzruszały mnie te dwujęzyczne – polskie i kaszubskie tabliczki.\nPonadto Michał Choromański pisał, „O Wiechu można nawet powiedzieć, że jest wielkim filozofem”. Wystarczy tych ocen , podsumowań i dowodów uznania? Wystarczy by poczuć się raźnie w gronie wielbicieli, oczywiście w charakterze szarej myszki podgryzającej w kąciku stare annały.\nPrzed wielu laty nasz zaprzyjaźniony wiekowy sąsiad działkowy, wielki erudyta, wszechstronnie uzdolniony, istny człowiek renesansu lubił mówić „Wiechem.” Znał wiele jego tekstów na pamięć. Wygłaszał je więc w różnych okolicznościach, zaśmiewając się i zarażając nas tą radością. Miał przyjemny głos i super interpretował. Zostało to w moich wspomnieniach bo gdzieś głęboko w czułość zapadło.\nTeraz wszystko to ożyło, chyba dojrzałam, by docenić specyficzny rodzaj humoru Wiecha, jego uśmiech bez sarkazmu czy wyśmiewania, różnorodność scenek z życia i obszerną galeria typów, a właściwie ludu Warszawy- tego dawnego zasiedziałego i nowego powojennego który tu przybył z różnych stron. Ponadto lekkość stylu Wiecha i chwytająca za serce, już zapomniana, wymieszana w tyglu , ale jędrna i wiecznie żywa gwara warszawska. Może nie są to nasze korzenie, bo wileńskie i beskidzkie daleko, ale 48 lat mieszkania w Warszawie zrobiły swoje. Co tu mówić, wrosłam w to miasto. Pierwszych 18 lat życie spędziłam w Gorzowie nad Wartą, zaledwie trzy lata w Poznaniu a potem już tylko tu gdzie teraz jestem. Więc jak się teraz mówi, słoikami, czyli przybyszami jesteśmy, ale już dobrze spleśniałymi i nadgryzionymi zębem czasu…to tutaj urodziły się nasze dzieci i wnuki….\nTak więc siedząc sobie w ciepełku z pieskami córki myślami bujam nad Bugiem, gdzie stary wspomniany profesor bywał i my młodsi i nasze dzieci. To se ne vrati, jak mawiają Czesi- zresztą to też powiedzonko naszego starego profesora….\nJak na razie nie wznawiano książek Wiecha, nawet w e- antykwariacie aktualnie nie ma, ale tam zamówiłam „Dzieła zebrane” i czekam.\nOpublikowane w 31 grudnia 2016 23 marca 2018\nTerapia Wiechem.” Kot pocztowy”\nKochani, zakończmy ten Stary Rok i zacznijmy Nowy 2017 z uśmiechem dobrego starego Wiecha.\nOdkryłam go na nowo i pokochałam za dobrotliwy humor, bezkąśliwość, różnorodność scenek rodzajowych, obrazki starej Warszawy , barwę jej mieszkańców i ocalenie starych gwar warszawskich. Za to, że dał nam zatrzymany czas , pulsujący, wiecznie żywy i radosny. Nie tylko czas przedwojenny ale i ten nasz, który pewnie pamiętamy….\nO tym, jak dotarłam do tego punktu napiszę potem.\nNa razie poczytajmy, odprężmy się i przytulmy ludzi.\nNiech się Szczęści Nowy Rok!!!!!!!!!!!!\nNajlepiej jest, o wiele robi to cukrownia, bo rybka wychodzi słodka w smaku. Rzecz jasna, że nie każden to lubi. Ale jest na to rada. Przyrządzić z takiego towaru karpia w szarem sosie z rodzynkami i migdałami. Najwięcej nawet oblatany po proszonych obiadach gość- nic nie sporutuje.\nWyjęte z tego tomiku:


Wzornictwo - Design kobiet - największa ekspozycja w historii - biznesmeblowy.pl\nWystawa Design. Sztuka Kobiet\n26 wrz 2019 10:43\nWystawa „Design. Sztuka Kobiet”, którą od 27 września 2019 można oglądać w Desa Unicum w Warszawie, to przegląd blisko dwustu najlepszych projektów rodzimych designerek ostatniego stulecia.\nNa ekspozycji pojawią się m.in. słynne krzesła „Muszelka” Teresy Kruszewskiej czy „Pająk” Marii Chomentowskiej. Przedaukcyjna wystawa to przekrojowe spojrzenie na rolę i osiągnięcia kobiet w niemal każdej z gałęzi wzornictwa. Od mebli, przez tkaninę, po szkło i porcelanę. Od prac ikony polskiego stylu art deco – Julii Keilowej – po najnowsze wzory wystawiającej dziś w całej Europie Malwiny Konopackiej.


Tematy bez odpowiedzi | Aktywne tematy Teraz jest Poniedziałek, 19 Listopada 2018, 16:18\nŚwietnie się ogląda, dobre postacie, na plus że krótki, mrożąca (dla ojców zwłaszcza) krew w żyłach scena zaginięcia dzieciaka w pierwszym odcinku. Fajnie że cały czas przełączamy się między teraźniejszością a 8 lat temu oraz między angielskim a francuskim.\nW kolejce Broadchurch i Top of the lake, ale nie wiem czy nie będę już miał przesytu po podobnej tematyce (The killing niedawno skończyłem).\nPonoć drugi sezon zamówiony... mam nadzieję że nie podzieli losu Prison Breaka który powinien był się skończyć po S01, z drugiej strony BBC to gwarant jakości. Czekanko.\nA ja właśnie skończyłem. 8/10.\nZ postaci najbardziej jarałem się...\n...hinduskim dziennikarzem Malikiem Suri. To opanowanie, to skurwysyństwo. I jak wszystkich mających coś na sumieniu, życie go pokarało - mukowiscydozą dziecka.\nZakończenie świetne przez to że wątek pedofilski okazał się kompletną zmyłą.\nŚwietną sprawą były halucynacje żony pedofila-bogacza w wariatkowie, na początku nie ogarniałem że to jej schizy, myślałem że naprawdę uciekli i żeglują sobie po Oceanie Indyjskim...\nCo do S02, to mam nadzieję że flashforwardy z Rosji to jakiś absurd - kto wywoziłby dziecko z Europy Zachodniej na ruskie blokowisko? Raczej odwrotnie, co nie. A mafia była rumuńska, nie rosyjska. Dziwne.\nCzy wydawało mi się że zarówno matka dziecka i jak pani policjant po ostrym botoksie są?\nTeaser drugiego sezonu.\nNie chce mi się szukać, ale widziałem w komentarzach pod finalnym epizdoem że dziecko w ruskim bloku wygląda identycznie jak rysunek "tak może wyglądać Ollie teraz" który był w jakiejś gazecie w 6 odcinku czy coś.\nDrugi sezon (nowa historia, ale też z detektywem Baptiste) wraca w środę 12 października.\nDzisiaj premiera S02E01, 21:00 (czyli nasza 22:00), BBC One.\nDrugi odcinek równie świetny! Piękny serial to jest.\nOj, jumpują sharka ostatnio. Za dużo tych tajemnic, zwrotów akcji i linii czasowych na jeden serial. Zwłaszcza Julien na froncie aka Call of Duty kompletnie zbędny.\nPS. Jabol, jak sądzisz...\nKto spłonął w szopie? Pseudo-Alice podrzuciła zwłoki prawdziwej Alice? Albo tej trzeciej dziewczyny, która była bękartem poparzonego ojca?\nNo trochę podejrzane było jak powiedzieli że DNA spalonych zwłok z szopy pasuje do DNA poparzonego ojca, tak jakby się miało potem okazać że to jakiś jego bękart (bo DNA matki nie sprawdzili) a nie Alice. Kto wie, może to ta trzecia dziewczyna ze zdjęcia z lunaparku (nie Sophie (żyje w 2016) i nie Alice).\nU mnie inaczej, podoba mi się to skakanie w czasie, ale mam wrażenie (też jestem na 3 odcinku), że to wszystko się jakoś za szybko dzieje/wyjaśnia. Liczę, że po następnych odcinkach zmienię zdanie, bo póki co fabularnie jest dużo gorzej niż w jedynce.


Strona główna Aktualności 17.03.2017 14:08\nFunkcja Resetuj ustawienia komputera do stanu początkowego potrafi pomóc wtedy, gdy zawodzi wszystko inne, a Windows działa fatalnie. Wybierając opcję Usuń wszystko możemy uzyskać system tak świeży, jak to tylko możliwe. Przynajmniej tak być powinno. Jeśli jednak na komputerze z systemem Windows 10 z Rocznicową Aktualizacją (1607) mamy aplikację Uzyskaj Office (Get Office) w wersji 17.7909.7600 lub późniejszej, niestety komputera nie zresetujemy.\nTen problem pojawił się przy okazji ostatniej wtorkowej aktualizacji systemu – łatka KB4013418 spowodowała wiele usterek, na tyle dotkliwych, że niektórzy użytkownicy zdecydowali się zresetować Windows do ustawień początkowych. Nic z tego! Z jakiegoś powodu w trakcie procesu po kilkunastu minutach przygotowań dostajemy powiadomienie, że niektóre pliki nie mogą zostać usunięte. Proces się kończy, ustawienia fabryczne nie zostają przywrócone, powtarzanie resetowania niczego nie daje.\nMicrosoft przyznał, że faktycznie tak się dzieje, i że winna jest aplikacja Uzyskaj Office. Co najdziwniejsze w tym wszystkim, ręczne usunięcie aplikacji przed próbą resetowania nie pomaga. Prace nad usunięciem tej usterki trwają, użytkownicy zostaną powiadomieni, kiedy już będzie gotowa poprawka pozwalająca na zresetowanie komputera.\nDlaczego jakaś bzdurna aplikacja może zablokować ważną funkcjonalność systemu operacyjnego – tego niestety nie wyjaśniono. Zapewne jest to skomplikowane.


Infolinia: (91) 887-55-18, email: instalacje@wentsystem.com.\nmożliwość zmniejszenia stawki VAT do 8% dla osób fizycznych dokonujących zakupu urządzenia wraz z usługą montażu do mieszkania bądź domu prywatnego;\nNasza firma udziela nawet 60 miesięcy gwarancji na swoje usługi. Tradycyjnie gwarancja na usługi jest udzielana na okres gwarancji urządzenia. Istnieje możliwość indywidualnej negocjacji warunków gwarancyjnych. Dbamy o to aby każdy klient, z którym współpracujemy miał poczucie bezpieczeństwa przeprowadzanej transakcji. Od fachowej porady – zakup w dobrej cenie – profesjonalny montaż – i przede wszystkim sprawna opieka serwisowa. Dzięki temu, że nasza firma jest autoryzowanym serwisem gwarancyjnym jak i pogwarancyjnym większości marek z naszej oferty klient nie musi się o nic martwić.


Under Armour - Spodnie - Czarne spodnie treningowe długie Under Armour, l, bez wzorów, z dzianiny. W wyprzedaży za 119.90 zł. - Spodnie treningowe długie - Spodnie sportowe - Odzież i obuwie sportowe męskie - Odzież, obuwie, akcesoria męskie - Moda w Men's Health\nSpodnie z kolekcji Under Armour. Model wykonany z dzianiny z nadrukiem. – Technologia Heatgear® zapewniająca szybki transport wilgoci. – Dopasowany model. – Elastyczna listwa w pasie. – Cienka, elastyczna dzianina. – Szerokość w pasie: 33 cm. – Wysokość stanu: 23 cm. – Długość: 75,5 cm. – Wymiary podane dla rozmiaru: M. Skład: Materiał 1: 21 […]\nodzież, obuwie, akcesoria męskie under armour czarne spodnie treningowe długie odzież, obuwie, akcesoria męskie answear.com spodnie treningowe długie under armour spodnie treningowe długie ze sklepu answear.com


ZSSR. Rozpad mocarstwa\nZSRR. Rozpad mocarstwa ZSSR. Rozpad mocarstwa\nFilm rozpoczyna moment wyboru Gorbaczowa na przywódcę ZSRR, poprzez pamiętną pierestrojkę, początek działalności Jelcyna, wybuch...\nWięcej o ZSRR. Rozpad mocarstwa\nFilm rozpoczyna moment wyboru Gorbaczowa na przywódcę ZSRR, poprzez pamiętną pierestrojkę, początek działalności Jelcyna, wybuch w Czarnobylu i wycofanie wojsk z Afganistanu. Druga część obejmuje lata od marca 1989 roku aż po grudzień 1990. Ostatnia trzecia cześć to wydarzenia od grudnia 1991, aż po finał i ogłoszenie końca zimnej wojny. Film jest bogato ilustrowany archiwaliami, wzbogacony wypowiedziami świadków, specjalistów, historyków, którzy opowiedzą o tamtych wydarzeniach. ZWIŃ\nFilm rozpoczyna moment wyboru Gorbaczowa na przywódcę ZSRR, poprzez pamiętną pierestrojkę, początek działalności Jelcyna, wybuch w Czarnobylu i wycofanie wojsk z Afganistanu. Druga część obejmuje lata od marca 1989 roku aż po grudzień 1990. Ostatnia trzecia cześć to wydarzenia od...


Pożyczki Pod Zastaw Nieruchomości Katowice - Kto może wnioskować? - metrotile.com.pl\nPożyczki Pod Zastaw Nieruchomości Katowice – Kto może wnioskować?\nPożyczka pod śluz auta katowice\nKredyt Pod Zastaw Mieszkania Katowice – macmir\nPożyczki pod śluz – Śląskie – Kredyty – Miejscowa Strefa\nPod Zastaw – Życzliwości finansowe w Katowice – OLX\nPożyczka pod śluz auta katowice. A minusem SMS Kredyt jest niedostatek chwilówki opuszczone 2017 realia przedłużenia spłaty zobowiązania. Pożyczki ratalne – chwilówka wszak na objaw dlaczego warto wybrać? Zadzwoń dowiedz się co możemy Ci zaoferować.782 471 955 Czyja bieżące sedno dla zabezpieczenia jest aktualna granica nie lej na surowce zarówno zagadnień.\nPożyczka pod śluz samochodu katowice,imię, nazwisko, dowcip PESEL, dowcip i cechę dowodu osobistego, e-mail, telefon komórkowy, adres tudzież zaznacz. Pod Zastaw w Katowice najnowsze ogłoszenia na OLX. Podchodź niniejsze wyszukiwanie, żeby chwytać powiadomienia o nowych ofertach spełniających współczesne kryteria.\nPożyczka wolny zaświadczeń, czy ostatnie zachęta dla zadłużonych jest niniejsze najczęściej pod śluz mieszkania, pod śluz domu, pod śluz działki, innej nieruchomości lub rzeczy ruchomych. Prywatne pożyczki ze względu na bezcenne oprocentowanie powinny być dogodna zbyciebezpieczone, a co za tym mknie spłacane w terminie. Szlachetna hisoworia kredytowa, to dla banku informacja, pono potencjalny kredytobiorca jest wiarygodnym klientem. Banki nie udzielają kredytów osobom lilak wypadkowe kredytowej, owa koncepcja dotyczy wszystkich produktów kredytowych jakie banki mają w swojej ofercie.\nDobroci finansowe Katowice, » Kredyt Pod Zastaw; Pożyczki I Chwilówki . Mieszkanie w Krakowie – debet pod śluz wnętrz katowice kto, dokąd i jak? Bank odmówił Tobie kredytu? U nas otrzymasz wierzytelność do 100 000 zł na 36 miesięcy pod śluz lub na wwóz auta, którym dalej jeździsz.\nPożyczki pod śluz kupię, sprzedam, oferuję, poszukuję, oddam, zamienię w Śląskie. Również kredyty hipoteczne posiadają takie obwarowania. Tanie szybkie pożyczki proste są odporną rozwiązaniem, gdyż formalności zajmują okazyjnie niemało czasu.\nPożyczka gotówkowa a debet konsumencki. Przeniesienie pożyczki gotówkowej do innego banku Pożyczka na granica 6 chwilówka gdzie najłatwiej lat. 9 608 Klientów z renomy Pożyczki pod śluz w Katowicach. Kredyt pozabankowy pod śluz nieruchomości.\nKatowice Kredyty , pożyczki na dowód, lilak BIK, chwilówki – OLX – pod zastaw; Wyróżnione ogłoszenia Zobacz wszystkie. Pożyczka pod śluz i wwóz samochodu krzew sprawdzania baz. Większe kwoty tudzież trokom wiejskie realizujemy na zdanie ( Prawda Pożyczki na Zabezpieczeni Oprocentowanie już od 0,8%. Prywatne pożyczki pod śluz nieruchomości – kredyty pod śluz nieruchomości.\nPożyczki Konsolidacyjne Bez Bik – Jak Przenieść Kredyt Gotówkowy Do Innego Banku? -\nPożyczki konsolidacyjne lilak bik Rytm wypłaty pożyczki : nawet w ciągu 15 minut jeśli masz rozrachunek w tym …\nSantander Kredyt Gotówkowy Na Dowód – Gdzie Najtansza Chwilówka? -\nSantander debet gotówkowy na ślad Kalkulawówczasr kredytowy to szczęśliwy półmetek na wykrycie najtańszego kredytu gotówkowego w sieci. Dzięki …\nKrótkoterminowe Pożyczki Gotówkowe – W Jakim Banku Najtańsza Pożyczka? -\nKrótkoterminowe pożyczki gotówkowe Pożyczka porywcza formuła po ministrze, Zyndram Kapliński, szczęśliwie z Szczawiem, Mormonem oraz Dj Erha, tomów …


Kadry i BHP - strona 5 - Prawo.pl\nMRiPS: Zatrudnienie w Polsce znalazło już 77 tys. obywateli Ukrainy\nNa mocy specustawy pracę w Polsce znalazło już 77 tys. obywateli Ukrainy. Połowa z tej grupy to pracownicy wykonujący proste prace – poinformowało w czwartek Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej. Obywatele Ukrainy często są zatrudniani jako robotnicy przemysłowi i rzemieślnicy, pracownicy usług i sprzedawcy. Najwięcej uchodźców pracuje jednak w magazynach, gastronomii i hotelarstwie.\nZUS: Osoby, które straciły dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, mogą złożyć wniosek\nUbezpieczenia społeczne\tFinanse\nOsoby samozatrudnione, którym ustało dobrowolne ubezpieczenie chorobowe przed 1 grudnia 2021 r., a w szczególności w listopadzie ubiegłego roku, nie stracą ciągłości, jeśli do końca czerwca 2022 roku złożą wniosek o wyrażenie zgody na opłacenie składek po terminie – przypomina Zakład Ubezpieczeń Społecznych.\nLewiatan: Wynagrodzenia rosną jak nigdy\nDomowe finanse\tRynek\tPrawo pracy\nW marcu 2022 roku przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku, wyniosło 6665,42 zł brutto i było o 12,4 proc. wyższe niż rok wcześniej – podał w czwartek GUS. Urząd poinformował też, że w pierwszym kwartale 2022 r. to wynagrodzenie wyniosło 6338,35 zł, a przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw, ale z wypłatami z zysku sięgnęło 6338,46 zł.\nEgzekucja ze środków w PPK jest bardzo ograniczona\nDomowe finanse\tPrawo pracy\tPPK\nŚrodki zgromadzone na rachunku PPK nie podlegają egzekucji sądowej ani administracyjnej. Dotyczy to wszystkich środków, zarówno tych pochodzących z wpłat podstawowych i dodatkowych pracodawcy, jak i tych pochodzących z wpłat podstawowych i dodatkowych pracownika, także z wpłaty powitalnej i dopłat rocznych od państwa. Wyjątek przewidziano tylko dla roszczeń alimentacyjnych. Nie można też ustanowić zastawu na środkach z PPK.\nFirmy i instytucje słabo przygotowane na sytuacje kryzysowe\nAdministracja publiczna\tBHP\tPrawo gospodarcze\nWiększość polskich firm i instytucji nie jest dobrze przygotowana do zarządzania poważną sytuacją kryzysową, taką jak np. ofiary śmiertelne w czasie produkcji, informacja o podłożeniu bomby, masowy wypadek w transporcie, atak hakerów czy incydent terrorystyczny. Taka sytuacja może prowadzić do realnych strat finansowych czy utraty majątku. Jak więc przedsiębiorcy czy samorządowcy mogą się na to przygotować?\nNowa wersja ustawy o sygnalistach nadal budzi wątpliwości samorządów\nZaprezentowany przez rząd 6 kwietnia br. nowy projekt ustawy o ochronie osób zgłaszających naruszenia prawa uwzględnia niektóre wcześniejsze postulaty i wątpliwości samorządowców. Ale wciąż nie bierze pod uwagę przepisów ustrojowych regulujących zasady funkcjonowania samorządu terytorialnego. A to może budzić niejasności przy realizacji nowych regulacji w praktyce.\nBędą korzystne zmiany w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników\nRolnicy będący na emeryturze nie będą musieli zaprzestawać prowadzenia działalności rolniczej, aby otrzymywać świadczenie w pełnej wysokości – zdecydował w środę rząd przyjmując projekt ustawy w tej sprawie. Obecnie w takim przypadku wypłata emerytury ulega częściowemu zawieszeniu. Nowe rozwiązanie jest realizacją postulatów rolników i organizacji rolniczych.\nZarządzanie oświatą\tUkraina\nRynek\tPrawo pracy\tKoronawirus a prawo\nEmerytury i renty\tPIT\tUbezpieczenia społeczne\tPolski Ład\nPomoc społeczna\tUkraina\nPierwsze wypłaty świadczenia 500 plus dla uchodźców z Ukrainy trafią na ich konta bankowe już w maju. Dotychczas Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyjął około 318 tysięcy wniosków o świadczenie 500 plus od obywateli Ukrainy. W województwie śląskim takich wniosków złożono ponad 35 tysięcy.\nRolnictwo - wciąż dużo wypadków przy pracy\nW 2021 roku zgłoszono ponad 68 tys. osób poszkodowanych podczas pracy, z czego 855 wypadków dotyczyło branży rolniczej – podaje GUS. Dane te nie obejmują jednak gospodarstw indywidualnych, a większość wypadków ma miejsce właśnie w małych gospodarstwach. Według KRUS, w 2021 r. zgłoszono aż 12 088 takich zdarzeń, co przekłada się na ponad 18-proc. udział wypadków w rolnictwie indywidualnym w ogólnej liczbie zdarzeń.\nDłuższy okres wypowiedzenia, gdy 3 lata mijają w... czasie wypowiedzenia\nPracodawcy korzystają z korzystnego dla nich orzecznictwa i bardzo często wydłużają okres wypowiedzenia złożonego przez pracownika z miesiąca do trzech miesięcy, jeśli w trakcie wypowiedzenia mijają trzy lata jego pracy u tego pracodawcy. Pracownicy są bezradni, bo nie ma przepisu, który tę kwestię by rozstrzygał w sposób jednoznaczny.\n9 dni urlopu daje 18 dni wolnego - możliwe przy „mostkowaniu” świąt i majówki\nW tym roku najpierw mamy Wielkanoc, a krótko po niej - majówka. Wystarczy 9 dni urlopu lub zwolnienia lekarskiego, by mieć 18 dni wolnego. Eksperci rynku pracy potwierdzają, że w tygodniach przypadających na okres świąt wielkanocnych oraz majówki w wielu zakładach pracy dochodzi do procederu tzw. „mostkowania”. Nic więc dziwnego, że pracodawcy coraz częściej przyglądają się „podejrzanym” L4.\nMI: Kontrolerem ruchu lotniczego będzie mógł zostać także cudzoziemiec\nZniesienie obowiązku posługiwania się biegle językiem polskim przez praktykanta-kontrolera ruchu lotniczego i kontrolera ruchu lotniczego przewiduje projekt rozporządzenia Ministerstwa Infrastruktury. W ten sposób resort chce zabezpieczyć się na wypadek, gdyby PAŻP nie doszedł do porozumienia z kontrolerami ruchu lotniczego z ZZ KRL, którzy są w sporze zbiorowym ze swoim pracodawcą.\nBadanie: Aż 61 proc. kandydatów chciałoby poznać opinie o przyszłym szefie\nNiezmiennym od lat czynnikiem wpływającym na decyzje zawodowe specjalistów pozostaje wynagrodzenie. Istotne dla profesjonalistów są również możliwości rozwoju oraz charakter wykonywanej pracy. Jednak jak wynika z badań Hays Poland, coraz większe znaczenie dla pracowników ma także bezpośredni przełożony. Stąd chęć uważnego przyjrzenia się potencjalnemu menedżerowi w nowej firmie.\nRaport: Wzrost liczby ofert pracy i stawek dla branży IT w I kwartale 2022 r.\nPonad 26 tys. opublikowanych ofert pracy, z czego aż 73 proc. w trybie zdalnym, ponad 8-proc. wzrost liczby ogłoszeniodawców w stosunku do poprzedniego kwartału oraz wzrost zarobków dla specjalistów to tylko niektóre wnioski z najnowszego raportu inhire.io. I choć na początku roku zniesione zostały rządowe restrykcje, praca zdalna nadal stanowi jedną z najpopularniejszych i najchętniej poszukiwanych form zatrudnienia w branży IT.\nPrawo pracy\tHR\tUkraina\nSpośród wszystkich krajów Unii Europejskiej Polska jest liderem w zatrudnianiu imigrantów spoza Wspólnoty. W związku z trwającą w Ukrainie wojną tysiące obywateli tego kraju przybyło do Polski w poszukiwaniu schronienia, ale i powrotu do normalności, który wiąże się z chęcią podejmowania pracy. Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej przygotowało ułatwienia w procedurach legalizacji pobytu oraz ich zatrudnienia.\nAdministrator musi kontrolować przetwarzającego dane osobowe - surowa kara ostrzeżeniem\nCzęsto administratorzy danych uważają, że jeżeli już wybrali przetwarzającego, zawarli odpowiednią umowę, określili w odpowiedni sposób swoje wymagania, to ich rola na tym kończy się. Prawnicy ostrzegają, że to błąd, który może słono firmę kosztować. A Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych niedawno nałożył karę w wysokości prawie 5 mln zł za zaniedbania takiego wynajętego podmiotu.\nSA: Polacy nie mogą być dyskryminowani w sądach z powodu złej obsady\nDostęp do sądu obywateli polskich nie może być w niższym standardzie niż mieszkańców innych państw członkowskich Unii Europejskiej, czy stron Konwencji Praw Człowieka. Przepisy prawa unijnego i Konwencji w każdym kraju winny mieć taką samą treść i wykładnię - stwierdził Sąd Apelacyjny w Białymstoku. Dlatego wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie w sprawie składek do ZUS musi być uchylony.\nJednym ze świadczeń wypłacanych z ubezpieczenia wypadkowego jest jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej. Od kwietnia wzrastają kwoty jednorazowego odszkodowania. Natomiast sama wysokość otrzymanej wypłaty uzależniona jest od stopnia niesprawności organizmu - przypomina Zakład Ubezpieczeń Społecznych.\nWedług aktualnych danych, od pracodawców wpłynęło już ponad 62 tys. powiadomień o powierzeniu wykonywania pracy obywatelowi Ukrainy, a ich liczba stale rośnie - poinformowało w czwartek Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej. Według resortu, praca obywateli Ukrainy stanowi szansę na zniwelowanie deficytu pracowników w niektórych branżach.\nWymiar sprawiedliwości\tNowe technologie\nSąd potwierdził - pracodawca nie może przetwarzać danych o zdrowiu pracownika bez jego zgody\nWarszawski sąd uchylił karę porządkową upomnienia nałożoną na pracowników instytucji państwowej, którzy - wbrew zarządzeniu pracodawcy - nie okazali przed rozpoczęciem pracy certyfikatu covidowego, ani nie poddali się testowi antygenowemu. Bo, jak orzekł, polecenie pracodawcy było sprzeczne z przepisami prawa, a takich poleceń pracownicy nie muszą wykonywać.\nPracodawcy oceniają umowy zlecenia i pracę zdalną w Krajowym Programie Reform 2022-2023\nObjęcie wszystkich umów zlecenia składkami na ubezpieczenie społeczne, niezależnie od osiąganych przychodów, nie jest dobrym rozwiązaniem. Zbyt optymistyczne są też oczekiwania co do przyszłości pracy zdalnej w Polsce – napisała Konfederacja Lewiatan w ocenie Krajowego Programu Reform 2022 – 2023.\nDomowe finanse\tEmerytury i renty\tPIT\tUbezpieczenia społeczne\tMałe i średnie firmy\tPolski Ład\n1 Wczytaj poprzednie artykuły 3 4 5 6 7 Wczytaj więcej artykułów 1162\nObowiązki kadry kierowniczej w aspekcie BHP


Kolorowe warzywa w sosie z oliwy i octu balsamicznego - Taka Smaka - gdziebylec.pl - cała Polska w kieszeni\ngdziebylec.pl ⇒ To i owo ⇒ Taka Smaka ⇒ Kolorowe warzywa w sosie z oliwy i octu balsamicznego\nKolorowe warzywa w sosie z oliwy i octu balsamicznego\nPrzepis zaproponowany przez Gdziebylca: adam, dnia 7 Października 2012r. o 15:10\nTagi: sałatka warzywa ocet balsamiczny\noliwki czarne 150 g warzywa\npomidor malinowy 200 g warzywa\ncukinia młoda 1 szt. warzywa\noliwa z oliwek 6 łyżka płyny i sosy\nSałatka powstała przy okazji przygotowania farszu do pieczonych papryk. Okazało się, że tak przygotowane warzywa z sosem z oliwy i octu balsamicznego smakują wyśmienicie.\n1. Warzywa (cukinię i pomidory) umyć i osuszyć.\n2. Cukinię (ważne, żeby była młoda - bez pestek) pokroić w 1 centymetrową kostkę.\n3. W misce przygotować sos mieszając oliwę, ocet balsamiczny, majeranek i obrane zmiażdżone ząbki czosnku.\n4. Czarne wydrylowane oliwki odsączyć z zalewy.\n5. Wszystkie warzywa wymieszać z sosem, jeśli jest potrzeba - posolić.