f | .\n52. Z misją…\nWytłumaczeniai opowiadania będą zbędne. Mury otaczające jego wspomnienia skruszyły się,odsłaniając wydarzenia poprzedniego dnia…\nPogoda dopisywała. Zza okna roztaczałsię widok na całe ponure królestwo, co oznaczało, ze sprawy wiodą się idealnie.\n- Twoje śniadanie, Panie- wysyczałmiędzy zębami Hao, stając tuż obok budzącego się Króla Demonów z tacą, naktórej był jego posiłek, zrobiony przez osobistego kucharza. Asakura nie musiałsię długo namyślać, czym jest ten ciemnoczerwony płyn w kieliszku. Tym, co gointrygowało, było pochodzenie tego napoju, choć miał już pewną teorię, któranie za bardzo go zadowalała, aczkolwiek zapewnie była słuszna. Władca widząc pewną dociekliwość w oczachszatyna uśmiechnął się, odsłaniając kły.\n- Interesuje cie skąd to wziąłem,prawda?- zapytał, biorąc naczynie do ręki. Szaman przełknął ślinę i przytaknął,trzymając ciągle wspomnianą tacę.\n- Myślałem, że się domyślisz…-powiedział z pewną dozą rozczarowania demon. Wypił łyk, po czym wyciągnął rękędo chłopaka, chcąc sięgnąć po jedzenie.\n- Oh, domyślam się, ale wolę by ktośsprostował moje przemyślenia- oświadczył Hao, kładąc tuż przed Królem pełnątacę. Władca wziął do rąk sztućce, i wypowiedział tylko krótkie:\n- Wojna z elfami. Nie mogliście siępowstrzymać, by nie wykorzystać dóbr, które wpadają wam same w ręce. Przeszukaliściecałe miasto, by być pewnym ze wszystko jest w waszych rękach. W końcu elfy tworząnajlepszy towar- wytłumaczył szatyn, a demon jeszcze raz rozszerzył swoje ustaw koszmarnym uśmiechu.\n- Doskonale trafiłeś. Od lat niemieliśmy okazji do skosztowania tego smaku. Teraz mamy zapasy na wiele lat…-oboje popatrzyli na chwile w przestrzeń, jakby na chwile mieli przed oczamitaki widok.\n- Czy ktoś jeszcze to otrzymuje?-zapytał szaman, odbierając już pustą tacę.\n- Nie. Jest moje i tylko moje-stwierdził pogodnie demon, wysuwając się spod kołdry.\n- Wino, wino, czymże bez ciebie byłbyświat… – zanucił pod nosem, dopijając resztkę wykwintnego napoju…\n- Nie wiesz jak bardzo byliśmyniezadowoleni, kiedy twój strażnik ukazał się w pałacu, mówiąc, że sięuwolniłeś. Zamknąłem go oczywiście w lochu, jednak stwierdziłem, że niepowinienem się koncentrować na kogokolwiek winie, tylko szukać ciebie.-powiedział Władca, opierając się wygodnie na swym tronie, tuż po zakończonejaudiencji. Ktoś komuś nadepnął na odcisk. Hao przez cały czas stał po jegoprawej, nieruchomo, prawie jak statua. Słysząc słowa skierowane do niegoobrócił się delikatnie. Demon kontynuował- Jako że nasza wojna dobiegała końca,miałem po swojej stronie schwytaną sporą grupę elfów, wiedziałem też, że jedenz nich jest ci dość bliski. Wysłałem go by cię wrobił. „Pranie mózgu”, tak tonazywacie, prawda? Wiedziałem, ze wystarczy zwędzić jako ty koronę, byzagrozili ci wyrzuceniem z turnieju. Może i się zmieniłeś, ale pamiętaj, ze oninie łatwo zaufają osobie, która już wcześniej dwa razy chciała zniszczyć ichwszystkich. Zabronienie ci walczenia wturnieju. Taaak… To, jako jedna z niewielu rzeczy mogłaby cie ruszyć. Przyszedłeśtutaj, chociaż muszę przyznać, grałeś całkiem nieźle. Teraz jesteś znowu znami, lecz nie pozwolę tobie już uciec. Dzisiaj pomożesz mi zniszczyć waszwymiar. Możesz się cieszyc. Zniszczysz w końcu ludzkość – słowa wylatywały z jegoust jakby rozmawiali o pogodzie. Asakura zdębiał. Owszem, pragnął nadal wpewnym sensie zagłady ludzkości. Ale wiedział, że na ludziach się nie skończy.Władca każe mu zniszczyć wszystko, co żyje. Razem z planetą.\nW czarnych oczach iskierka nadziei gasła.\nYoh wzdrygnął się. Poczuł się jakbyktoś uderzył go w twarz, co umiał dość dobrze rozpoznać dzięki długotrwałejznajomości z Anną. Potem zalała go fala depresji. Wiedział że to uczucia jegobliźniaka. W końcu się zdenerwował. Nic nie robimy, a powinniśmy. Hao kazał nambyć grzecznymi i nie robić głupot. Wiec nie zrobimy głupot. Uratujemy go. I podrodze nie zdemolujemy całej budowli. To będzie grzeczne.\n- Musimy stąd wyjść i dotrzeć do Hao-oświadczył, wstając z łóżka, na którym od jakiejś godziny leżał. Jegotowarzysze i towarzyszki grali w karty, które znaleźli w szufladzie biurka.Popatrzyli na niego z mieszanymi uczuciami, zaczynając od „Nareszcie”, do „Alejak?”. Westchnął i podszedł do drzwi. Przez chwile przyglądał się zamkowi.\n- Kto z was potrafi otworzyć drzwi zapomocą wsuwek do włosów? Hisa zapewnie ma przy sobie kilka.- zapytałogólnikowo, kiedy to Choco ruszył się z miejsca. Wziął od dziewczyny małe chudeprzedmioty i zaczął powoli majstrować w dziurce od klucza.\n- Choco, nie wiedziałem, że…\n- Robiłem to tylko raz, nie wiem czyteraz też mi się uda. Na dodatek, kto wie czy ten nie jest jakiś magiczny-burknął pod nosem komik, zdenerwowany, bo od już jakiegoś czasu przegrywał wpokerze. Wszyscy zamilkli wyczekująco.\nMinęło pięć minut, kiedy usłyszeli, jakcoś kliknęło. Szaman z afro uśmiechnął się pod nosem i odsunął od wejścia.\n- Sezamie, otwórz się- nacisnął zaklamkę, i delikatnie, cicho uchylił drzwi. Na zewnątrz stali dwaj strażnicy,jednak byli zbyt zajęci rozmową miedzy sobą by o czymkolwiek myśleć. Zamknął jerównie bezszelestnie.\n- Dobrze, drzwi załatwione. Co teraz?-zapytał, odsuwając się o krok.\n- Hmm… Może by tak wysłać na nichHoro…- zaczęła Hisa, mając w głowie mały plan.\n- Tą śnieżynkę? Chyba kpisz- warknąłLen, lekko zirytowany. Yoh spojrzał na chwile na ruda towarzyszkę.\n- Poradzę sobie z nimi lepiej niż ty,chiński czubie!- odszczeknął Horo, zaciskając pięści. Fioletowo włosy wstał. Zapewnie rzuciłby sięna szamana z północy gdyby za kark nie złapał go Ryu.\n- To może oboje pokażecie, na co wasstać, nie chcę was wyręczać…- powiedział z uśmiechem właściciel dziwnejfryzury. Len i Horo popatrzyli na niego nienawistnie.\n- Ten, który powali swojego szybciejbędzie sprzątał przez miesiąc!- powiedział niebiesko włosy, podchodząc dodrzwi.\n- Przygotuj się już na mycie okien,idioto- to rzekłszy Tao otworzył wejście i wyleciał na korytarz, za nim podążałrozwścieczony Horokeu. Reszta była gotowa na wkroczenie, jeśli by zaszłapotrzeba.\nZaskoczeni strażnicy nie zdążyli taknaprawdę się przygotować na atak. Szamani szybko odebrali im miecze i odcięlinimi ich głowy. Sami chłopacy byli zaskoczeni. Oczekiwali bardziej czarnegoscenariusza. Hisa odetchnęła z ulgą. Wiedziała, że mężczyźni czasami potrzebujątrochę rywalizacji by zacząć działać.\nOtóż i znowu głupota i zaskoczeniepokonały logikę.\nChoco podszedł do pomieszczenia obok ipo dłuższej chwili otworzył drzwi. Zza nich wydostały się ich udręczone duchy.Każdy wyglądał jakby właśnie wyrwano je z koszmaru.\n- To było… straszne… – powiedziałAmidamaru, tuląc się do Yoh.- Tylko ty i myśli, że nikt cię już nie potrzebuje,ze zostaniesz tu na zawsze i nigdy nie odnajdziesz spokoju…\n- Spokojnie, już jesteś na zewnątrz….-uspokajał go Asakura. Reszta duchów również okazywała swoje uczucia, chociażLen nie wyglądał na szczególnie szczęśliwego jak Bason się na nim uwiesił. DuchOgnia wypatrywał przez chwilę Hao, a kiedy go nie znalazł wszyscy usłyszelijego gardłowy warkot.\n- Spokojnie, już po niego idzie- -zaczął Yoh, gdy zatrzęsło pałacem. Czerwony olbrzym zawył i ruszył w stronę SaliTronowej. Szamani pobiegli za nim, przygotowując się do walki. Szybkoobezwładnili straże i wkroczyli do środka…\n- Liczę na ciebie Hao, byś wykonywałdokładnie to, co od ciebie oczekuję. Dzięki Gwieździe Jedności, której punkty posiadłeś, i odrobinie mojejmagii przekserujemy twoją moc by zniszczyła twoją planetę- zaczął Władca,wskazując szatynowi by stanął wewnątrz narysowanego na podłodze kredą trójkąta,otoczonego wieloma zadziwiającymi figurami, których nawet nie potrafił nazwać.\n- Uklęknij i podaj mi swoja prawą rękę-rozkazał, a chłopak bez słowa wykonał jego polecenie. Pierwszy raz w historiiprzeklinał fakt bycia potężnym. Demon zaczął powoli i melodyjnie wygłaszaćsłowa zaklęcia, i wtedy pałacem zatrzęsło. Asakura nawet nie mrugnął, gdyprawie wszyscy się zachwiali. Czuł, że jego duch jest wolny, ba, słyszał to,ale wiedział, że nie zdążą na czas. Chyba że…\nSkupił się na chwilę. Jeśli ma rację,za tronem znajduje się portal na Ziemię. Jeśli skoncentruje się, może zaklęcie nagiąć i zniszczy ten świat,zostawiając jego wymiarowi tylko część Armagedonu. Jeśli oni wybiją Króla z rytmu, zaklęciezostanie otwarte, zamieniając całe to miejsce w chaos, ogień i lód nigdy sięnieniwelujące. Jeśli…\nDo chrzanu z tymi „jeśli”, trzebadziałać nie myśleć w takich chwilach!\nUsłyszał jak drzwi Sali się otwierają…\nYoh gdy ujrzał swojego bliźniakaklęczącego na podłodze widział w jego oczach, że ma jakiś plan. Stanął na czelegrupy, czując, że powinien zając się Władcą. Straże rzuciły się ku nim, aleszybko został po nich tylko proch. Duch Ognia nie był zadowolony. Gorzej. Można powiedziec, że każdy kto się munatknął na drodze mógł zostac nowym daniem z grilla. Jak w piekarniku. Tylko owiele szybciej.\nTowarzystwo rzuciło się na demona,który jednak nie bardzo się przejął.\n- Hao, każ mu mnie bronić.- powiedział,na chwile rozstrajając się. Zanim zaklęcia zmusiły Asakurę do wykonaniapolecenia Len staranował Króla, wytrącając go z równowagi i psychicznie jak ifizycznie. Szatyn poczuł, jak zaklęcie zaczęło wirować dookoła, niszczącściany, a za oknami widać było podobne sceny. Hao wstał, nie przejmując się zabardzo chaosem. Zaklęcie służby przestawało działać wraz z życiem demona, którypo przewróceniu się wpadł pod kolumnę, która upadła jako pierwsza. Pomimociężkiego stanu krzyczał i wyzywał go od wszystkiego, co znał.\nWtedy Yoh pomyślał, właściwiewyciągając myśl z powietrza, z nikąd: No i po grzecznym nie zniszczeniu całegomiejsca… A plany były obiecujące..\nPo chwili bezmyślności długowłosyruszył do tronu, ciągnąc za rękę brata i Annę, którzy jako pierwsi się munapatoczyli na drodze. Oni złapali resztę. Sufit zaczął się zapadać. Wszędziebyło słychać krzyki. Zaklęcie wprawiło wszystko w ruch, cegły i bronie też.Szamani z każdą chwilą otrzymywali coraz więcej ciosów. Ręka Lena krwawiła. Połowagrupy była posiniaczona. Asakura szybko próbował otworzyć portal krwią Tao,bezskutecznie. Rozciął sobie szybkoramię i przyłożył do gładkiej powierzchni kamienia. Błogosławiony dźwiękuruchomienia portalu został zagłuszony przez łomot walącej się następnejkolumny.\n- No oglądajcie się za siebie!-krzyknął i wepchnął ich przed siebie. Już miał przejść, gdy zobaczył, jak wjego stronę szybował odłamek ściany pałacowej. I wtedy wszystko stało się nagleczarne…\nHao puścił swoją głowę z uścisku.Migrena powoli przechodziła. Tuż po tym wspomnieniu jak lawina napłynęłykolejne, powodując już mniejszy napad bólu. Zauważył, że siedzi. W chłodzie.Rozejrzał się wokół siebie. Był w znajomej jaskini. Jego bliźniak wraz z grupkąsiedział jakiś kawałek dalej, rozmawiając o czymś zawzięcie. Do długowłosegojeszcze nie przychodziły dokładnie jego słowa. Nie chcąc jednak go rozpraszać,wyciągnął rękę do plecaka. Wyciągnął ze środka butelkę z woda i wypił kilkałyków. Czuł jak wraz z chłodem wody i ścian odpływa ból. Odprężył się. Pozwoliłsobie na chwilę relaksu, otworzył umysł na bodźce dookoła.\nPrzed oczami ukazała się wysoka,szczupła figura. Uśmiechała się promiennie. Długie włosy opadały aż na trawędookoła niej. Stała w sadzie. Biło od niej światło. Wyglądała pięknie. Naglesceneria zmieniła się. Po sadzie zostały zgliszcza. Postać nadal stała. Z każdąchwilą stawała się coraz bardziej brudna, poraniona. W końcu została z niejwychudzona i pobita kobieta, włosy miała krótkie, umorusane. Podeszła do niegoi pogładziła dłonią po policzku. Uśmiechała się nadal, jednak jakby tylko dlaniego. Jakby ten wyraz twarzy utrzymywała tylko po to, by on czuł, że niewszystko stracone, że ona jeszcze ma siłę. Ręce miała szorstkie, szarawe. Pochyliłasię i zaczęła szeptać do ucha:\nIdźw głąb, w głąb… Znajdź rozwiązanie… Uratuj mnie…\nDelikatny głos, który zalał jego głowębył znajomy. Słyszał go już kilka razy. Wołał o pomoc, lecz nigdy tak jakteraz… Zostało to jednak przerwane przez głos jego brata.\n- Wszystko dobrze?- zapytał zatroskanyYoh.\n- Lepiej, lepiej, braciszku. Musimy iśćgłębiej- odparł Hao, wstając z ziemi na jeszcze trochę drżących nogach.\n- Zapasy wystarczą na miesiąc…- zaczęłaAnna. Przerwał jej ostro.\n- Musimy iść. Nie ma innego wyjścia.\nPopatrzyli na niego trochę niepewnie.\n- Hao, skąd wiesz, że musimy iśćgłębiej?- zapytał ostrożnie Len.\n- Powiedziała mi, ze mam iść. Że muszęją uratować. W głębi znajdę rozwiązanie- powiedział, zabierając z podłożaplecak.\n- Kto ci powiedział?- dociekał Horo,łapiąc go za ramię.\nStarszy Asakura stanął i przez chwilętrwała cisza. Podniósł wzrok i popatrzył niebieskowłosemu prosto w oczy.\nJeśli ktoś to przeczyta to mu gratuluję… Moje lenistwo zgubi mnie kiedyś… Ale cóż…\n51. Gdybym tu był…\nWitajcie ponownie. Od ostatniego rozdziału minęły ponad dwa miesiące. Nie jestem z tego zadowolona, jednak większość tego czasu została zabrana przez szkołę, w której bardzo wiele się działo. Proszę o wyrozumiałość oraz spokój. Doprowadzę to do końca.\nlecz z drugiej także ulga.\nRazem z łzami wypływa cierpienie,\nby zrobić miejsce na nową, kolejną falę bólu.\nInaczej ból przestałby się w nim mieścić.\n- Zacznijmy od tego, jak musieliśmyratować królowa elfów i koronę Króla Szamanów…\nWładca wyglądał tak strasznie, jak teżHao pamiętał. Gdy straże rozstępowały się potulnie na boki, widać było corazwyraźniej jego grymas zwycięstwa. Kąciki warg, uniesione lekko w górę,odsłaniały szpiczaste kły, zadziwiająco białe. W czerwonych tęczówkach czaiłosię okrucieństwo, a wąskie źrenice jak ostrza czekały tylko by zadać cios.Kiedy podszedł na tyle blisko, że Asakura, wyciągając rękę, mógłby pochwycićjego kruczoczarne szaty, zatrzymał się i wzniośle obrzucił towarzystwo swoimspojrzeniem. Był dużo wyższy od długowłosego szamana, co bynajmniej nieodebrało chłopakowi resztek odwagi. Demon ruchem dłoni kazał zaprowadzić ich doSali Tronowej, oczywiście związanych w nadgarstkach. Szatynowi jednakspecjalnie kazał owinąć jeszcze dookoła szyi, i wolny koniec wziął do swojejszponiastej dłoni. Włosy zjeżyły się Hao na karku. Jak psa? Jak jakiegoś kundlaprowadzi mnie, wielkiego Asakure, na smyczy? Chciał właśnie wypowiedzieć kilkaniemiłych uwag, kiedy pętla zwęziła się gwałtownie. Zaskoczony zaczął się dusić,na szczęście skrępowanymi rękoma udało mu się poluzować zacisk. Rzucił w stronęPana Ciemności nienawistne spojrzenie. Ten odwrócił się na chwile, rozbawionycałą sytuacją.\n- Zabiję cię. Możesz to uznać za wizjęnajbliższej przyszłości- powiedział głośno chłopak, odgarniając z twarzy włosy.\n- Mój drogi, wiem, że twojeprzepowiednie są bardzo celne, jednak sądzę, że tą zaliczę do chybionych-zaśmiał się delikatnie Władca, skręcając w prawy korytarz. Doszli do wysokichdrzwi, które zaczęły się otwierać powoli i cicho. Wnętrze było wysokosklepione, podłoga wykonana została z czarno-czerwonych kafli, wypolerowanychna błysk. Na środku, na szczycie kilkunastu schodków, stał tron, a tuż obokniego szachownica.\nDemon bezszelestnie wszedł do Sali,ciągnąc za sobą nastolatka. Cała grupa wstąpiła za nimi, a skrzydła wejściowezostały zamknięte. Wszyscy stanęli w zbitej grupie, za plecami Hao, Yoh i Anny.Wszyscy poza długowłosym wpatrywali się w sznur pomiędzy nim a Władcą. W końcuHoro nie wytrzymał. Rzucił się w stronę jakże potężnego sprzymierzeńca i zacząłpotrząsać jego ramieniem.\n- Stary, co ty robisz! Wzywaj duchaognia i spadamy!\nSzatyn spojrzał na niego spode łba.\n- Nie zauważyłeś, że już od kilkunastuminut jesteśmy pozbawieni stróżów? Mam prawo podejrzewać, że to twoja sprawa, SIRE- podkreślił to ostatniejadowicie, co tylko rozśmieszyło Króla.\n- Oczywiście, z Tobą każdy szybko sięuczy, Asakuro. Rozwiążcie go- przykazał strażnikom, którzy z dziwnymiuśmiechami na twarzach przecięli jego więzy.\n- To było… zaskakujące. Teraz mógłbymrzucić się na ciebie i udusić gołymi rękoma- stwierdził trochę zdziwiony tympoleceniem szaman. Władca jednak odwrócił się do niego plecami. Chłopakzdenerwował się. Więc sądzisz, że teraz nic ci nie zrobię, co? Stary idioto,zgi…\n- Stój tam, gdzie cię zostawiłem, Hao-powiedział zadowolony z siebie demon, a szatyn zauważył, że ręce i nogiprzestały się go słuchać, i sztywno wyprostowany cofnął się o kilka kroków.Towarzystwo patrzyło na to z niedowierzaniem.\n- Co do jasnej… – zaczął, lustrując nawolne nagle dłonie, jednak skamieniałe stopy.\n- Ostatnia umowa, mój drogi. Czyżby oniej nie pamiętasz?- Zadrwił jego Wysokość.\n- Miałeś mnie zabić następnym razem jakpomogę elfom, nikt nie mówił, że…- zaczął starszy bliźniak, kiedy jednak ujrzałsatysfakcję na twarzy wroga, zaczął powoli rozumieć.\n- Majstrowałeś w mojej pamięci, prawda?Do tej pory byłem pewien, że żaden z waszych tego nie potrafi. Kto..?\n- Pewna elfka zgodziła się nam pomóc, wzamian za życie i pewien układ… – zza kolumny wychyliła się niska postać,szczupła, o krótkich ciemnych włosach…\n- Tenshi…- wyszeptał chłopak, nadal niemogąc ruszyć się z miejsca.\n- Stęskniłam się, kochanie…-powiedziała, podchodząc blisko, mrużąc przymilnie oczy.\n- Co się naprawdę stało?- zapytał pewnymgłosem szaman.\n- Cóż, sam zobacz… – w dłoni Władcypojawiła się mała fiolka, którą rozbił o podłogę.\nPrzed oczami Hao zawirowało…\nKop w szczękę. Znajomy ból.\n- Ośmieliłeś się zdradzić słabościnaszego planu wrogom. Na szczęście wiemy, ze i tak wygramy, ale dopiero za pięćsetlat. Wiesz, co u nas oznacza zdrada, prawda?- powiedział surowo Władca, patrzącw oczy szamanowi, którego teraz trzymali w pionie dwaj strażnicy.\n- Wiem, sire- odrzekł przytłumionymgłosem szatyn.\n- Wiesz, jak dobrze radzimy sobie ztorturowaniem dusz przez wiele lat….- Demon obejrzał swoje długie paznokcie zgrymasem na twarzy.\n- Wiem, sire- powiedział szybko Hao,zamykając oczy.\n- Jeśli kiedykolwiek po zdradzeniu mnieprzekroczysz próg tej Sali, nie będę miał wyboru i zostaniesz moim służącym nacałą wieczność. Rozumiesz?\n- Lepiej mnie zabij…\n- Tak sire!- zapewnił, a wtedy poczuł,jak na jego głowie kreślone są szybko znaki.\n- I tak zawarliśmy pakt, Asakuro. Cieszsię początkiem końca twojego życia…\nPowalony uderzeniem chłopak stracił przytomność…\nSzaman wrócił do siebie po chwili,zauważając, że trzymają go na nogach Yoh i Len. Trząsł się niemiłosiernie,oblał go zimny pot.\nTo wszystko wyjaśniało… I wiedział, żejest na straconej pozycji. Pakt, który został zawarty, mógł być zerwany tylkoprzy zgodzie lub śmierci jednej ze stron. Hao poczuł, że właśnie otrzymałstanowczy zakaz zabijania siebie lub Władcy, oraz wiedział, że zgoda niezostanie przyznana przez najbliższą wieczność. Niech to wszystko…\n- No to mamy problem… – powiedział dotowarzyszy, stając już o własnych siłach.\n- Ty… Ty… Nienawidzę cię!- wysyczałchłopak, rzucając się na okrutnika. Prawie mu się to udało. Większość ciaławyskakiwała już do przodu, jednak… najważniejsza cześć została twardo napodłodze. Tak. Stopy nadal wykonywały komendę. Tak więc zastygł wychylony, zrękoma łapiącymi szatę demona, tuż nad podłogą.\n-Wyglądasz zabawnie, mój drogi. Wstawaj i uspokój się- ubawiony Pan ZłaUskrzydlonego patrzył, jak jego ofiara podnosi się automatycznie do pionu.\n- Jestem spokojny! Tak spokojny jak sięda!- warknął Asakura, teraz jednak zobaczył pewną złość.\n- Nie mów takim tonem. Ode mnie zależy,co będzie z twoimi przyjaciółmi. Na tobie ciąży odpowiedzialność za nich. Tonie jest chyba dla ciebie za trudne?\nDługowłosy usłyszał to, czego sięobawiał. By wymusić na nim dokładną współpracę zatrzymał jego przyjaciół jakopogróżkę.\n- Zrozumiałem- wymruczał, patrząc podnogi.\n- Hao!- rzucił Yoh, który dopiero terazzrozumiał, co się święci.\n- Spokojnie, braciszku, będzie dobrze-zapewnił go z uśmiechem bliźniak. Władca popatrzył na nich i rozkazał zabraćich do starego pokoju Asakury, w którym wyburzono dwie ściany i wstawionowięcej łóżek.\n- Dołączysz do nich wieczorem, kiedywszystko zostanie określone- zapowiedział, kiedy wyszli z pomieszczenia. W jegodłoni pojawiła się figura szachowa. Biały Król. Na oczach szatyna zmienił się wczarnego gońca. Zawołał po dwie pokojówki, kazał zabrać go i przebrać, bywyglądał na to, kim teraz się stał…\n- Ja nie mogę…- powiedział długowłosy,wchodząc do starego pokoju. Jeśli nie liczyć małego remontu i dużej ilościłóżek, nic się nie zmieniło. Przywitali go tłumnie, trochę jeszczezdezorientowani całą sytuacją.\n- Wszystko w porządku?- zapytały gonaraz wszystkie dziewczyny. Uśmiechnął się pokrzepiająco i zaczął zdejmowaćmarynarkę z sójką, odpinając oporne guziki. Został ubrany jak lokaj, coprzywitał z pewną ulgą. Stary zrzęda ma bardzo pokręcone poczucie humoru, więcto nie było najgorsze, czego się spodziewał. Gdy tylko ja zdjął, rozpiął lekkogórne guziki koszuli. Gorąco…\n- Hao… Czy oni cię tu zamykają na noc?Jako jego lokaj powinieneś mieć swobodę wychodzenia, przecież, kto wie, czy niewezwie cię nagle w środku nocy, chcąc szklanki wody?- zapytał powoli Len, mającpewną ciekawą wątpliwość.\n- Mam nakaz zostania tutaj, dopóki nienastanie odpowiedni czas, czyli tuż przed jego pobudką. Jak się budzi topowinienem tam być i podawać śniadanie- powiedział smutno Asakura.\n- A klucze?\n- Je posiadam ja- wyszeptał szatyn,wyjmując je z kieszeni spodni.\n- To dawaj je i spadamy stąd!Słyszałem, ze nasze duchy są zamknięte za ścianą!- rzucił się Horo Horo. Jakieżbyło jego zdziwienie, gdy z zadziwiającą prędkością jego cel zniknął, a sam snowboardzistapoczuł, ze stopy nie dotykają podłoża.\n- Otrzymałem rozkaz by kluczy nieoddawać nikomu ani nie uwalniać was. Przykro mi- powiedział Hao, puszczającniebieskowłosego z powrotem na ziemię.\n- To jest jakiś sadyzm!- wykrzyknęłaKyoyumi. Cała ta sytuacja bardzo jej się nie podobała.\n- Tak, wiem. Przeżyłem wybitne półdnia, a mój Pan, tak mi kazał się nazywać, jest wybitnie pokręcony, alesprytny. Dopóki nie zerwie kontraktu, nie mam prawa się mu sprzeciwiać.Właściwie… Jeśli kazałby mi was zabić, prawdopodobnie bym to zrobił. Jednak oto jestem spokojny. On ma w zanadrzu jakiś plan, i jak zwykle to ja będę odwalałbrudną robotę- nachmurzył się nastolatek, rzucając się na łóżko- Wam radzę jużiść spać…\nCała gromada, choć zdołowana,posłuchała jego rady.\nNastępnego dnia rano obudzili się bezHao. Została po nim tylko mała kartka, na której naprzeklinał na Władce, i jegoporanne wstawanie i ostrzegał ich przed wygłupianiem się, bo to się może źleskończyć.\nLedwo zdążyli przyjąć wszystko dowiadomości, gdy wejście się otworzyło. Dwa potężnie zbudowane demony stały przydrzwiach, a do środka weszła młoda dziewczyna, mająca przed sobą wózek. Na nimznajdował się talerz z kanapkami i kubki, a obok nich dzban wypełniony herbatą.Pokojówka wyglądała na około dwadzieścia lat, jednak w jej spojrzeniu kryło siędoświadczenie i czas, o którym oni nie mieli pojęcia.\n- Przyniosłam dla was śniadanie.Poczekam, aż zjecie i zabiorę to wszystko. Straże, zamknijcie drzwi, powiemwam, kiedy będę wychodzić- rzuciła w stronę dwóch demonów, które po chwiliwahania zatrzasnęły wejście.\n- Spokojnie, nie są zatrute, jedzcie-zachęciła ich z uśmiechem. Jej długie, złote włosy zaplecione w warkoczdotykały prawie podłogi. Zbudowana była drobnie, jednak zdrowo. Szamanispojrzeli na nią i powoli zabrali się do jedzenia.\n- Smakują normalnie…- stwierdził Horo,biorąc jako pierwszy kanapkę do ust.\n- Zdziwiony? Hao bardzo je lubił,szczególnie te z serem, o tu, na dole… Normalnie robiłam mu same z serem, alenie wiedziałam, czy wy nie będziecie chcieli innych…\nPopatrzyli na nią oszołomieni.\n- Więc… ty go lubisz?- zapytał Len,biorąc kubek do ręki. Miał zamiar nalać sobie herbaty, gdy pokojówka muprzeszkodziła. W jej ręce tkwiła bowiem butelka mleka.\n- Powiedział, że prawdopodobnie to cięzadowoli. Mamy mleka mało, więc tylko raz na dzień mogę je przynosić. Aodpowiadając, owszem, prawie cała ludzka służba go lubi, jest miły i lubił znami rozmawiać. Nawiasem mówiąc, jestem Maria, mam dwadzieścia jeden lat. Niepytajcie, od jak długo, tutaj czas płynie inaczej. Będąc tu służbą, nie starzejemy się. Hao matrochę ponure zadanie, cóż… Nic na to nie poradzę. Nie jestem geniuszem, to onjest tu od myślenia. Możecie liczyć na moją pomoc, ale tylko w wypadku, gdywszystko będzie zaplanowane i dopracowane na ostatni guzik. Teraz wybaczcie.Musze dokończyć moje obowiązki- zabrała wszystkie naczynia i postawiła nawózku. Kazała otworzyć drzwi, na odchodnym machając w ich stronę.\n- No to wesoło…- powiedział Lyserg,rzucając się na łóżko.\n- Widzę Patch!- zawołał Horo,wyglądając znad ramienia ducha ognia. Wyrwał tymi słowami całe zgromadzenie zhistorii opowiadanej przez Yoh. Jego brata bolała głowa, gdyż z jego słowamiwracały mu wspomnienia. Wszystko powoli stawało się zrozumiałe… Już wie, skądma na sobie garnitur… Musi tylko wysłuchać do końca, wtedy się dowie, co sięwłaściwie stało… Tak, brat nie kłamał… Czyli tak wiele się zmieniło…\nPomasował sobie skronie, następniekazał stróżowi zlecieć niżej. W końcu dotknęli ziemi.\nWioska dogasała z pożaru. Domypobudowane z kamienia jeszcze się trzymały, jednak wszystkie części drewnianezamieniły się w popiół. Patch stało się miastem przeklętym, a w każdym razietak wyglądało. Spalona ziemia, spękana, była gorąca i martwa. Na ulicach leżałyciała, porozrzucane, jedne na drugich. Zwęgleni, pozbawieni kończyn, zastygli wostatnim bezgłośnym krzyku przerażenia…\nJedyni żywi szamani podzielili się nagrupy. Ruszyli w dwie strony. Znaleźli butelki z piciem i torby, w które jezapakowali. Drudzy zajęli się pożywieniem. Zajrzeli do wszystkich sklepów izebrali to, co zostało.\nTrupy ścielące się dookoła nie byłybudującym widokiem. Rozpoznawalne twarze, spalone do połowy, bez życia…\nKiedy dochodzili do rejonu ichmieszkania, znaleźli tam Jun, Seiki’ego i Morty’ego. Widocznie zastał ich pożarw czasie obiad. Resztki zostały jeszcze na talerzach. Byli niedaleko siebie, ogieńrozprzestrzenił się szybko, nie zdążyli nawet zacząć panikować. Hisa uklęknęła obok młodszego braciszka, aLen padł obok siostry. Przyjrzeli się im, z doza nadziei, że zaraz, za chwilęsię obudzą. Zaczęli płakać. Wszyscy przyglądali im się w milczeniu. Yoh zamknąłoczy Morty’emu. Ogień zabrał mu dolną polowe, oszczędzając resztę. Na twarzyostały się mu dwie strugi po wyschniętych łzach. Zabrali ich ciała i pochowaliw ogrodzie przyhotelowym. Nie było przemów, niczego. Tylko cisza.\nPo czasie udali się w miejsce, gdziemieli się spotkać. W obozowisku Hao. Znaleźli go tam pracującego. Przebrał sięz garnituru w koszulę i dżinsy, oraz zmienił opatrunek. Widać było już kilkagrobów, a szaman z zacięciem kopał ostatni, najmniejszy. Obok niego ujrzelimałą osóbkę z burzą włosów. Opacho. Wyglądała, jakby spała. Widocznie udusiłasię dymem. W milczeniu obserwowali, jak wkłada jej ciało do środka, wychodzi izakopuje, ściskając łopatę, jakby była jedyną pewną rzeczą we wszechświecie.Yoh objął go ramieniem. Bliźniak stał tak jeszcze przez chwilę, po czymodwrócił się na pięcie i szybkim krokiem udał w niewiadomą stronę. Dogonili go.Usłyszeli z jego strony tylko ciąg wyrazów, z którego najbardziej wyraźnymibyło:\n- Gdybym tu był… To moja wina…\nMłodszy Asakura przełknął ślinę, poczym położył rękę na głowie brata.\n- Stało się. Nie cofniesz czasu,jakkolwiek byś nie chciał…\nHao stanął w miejscu. Odwrócił się wjego stronę.\n- Nie rozumiesz, prawda? Gdybym tylkowtedy postąpił inaczej… Gdybym nie pozwolił sobą kierować… Jestem słaby, nie potrafiłem…- nagle szaman złapał się za głowę.\n- Hao? Wszystko dobrze?- zapytał gobrat z troską.\nWytłumaczenia i opowiadania będązbędne. Mury otaczające jego wspomnienia skruszyły się, odsłaniając wydarzeniapoprzedniego dnia…\nTrochę dłużej niż ostatnio, mam nadzieję, że się wam podoba…\n50. Prawda bywa bolesna… | Powracam!\nMoi drodzy…Podejrzewam, że wiele z was sądziło, że zostawiłam ten blog na zawszesamemu losowi… I teraz macie prawo się na mnie wyżyć i być wścieklina mnie za to wszystko.. Nie pisałam już od prawie pół roku, właściwieto tydzień i kilka godzin i byłoby równo sześc miesięcy, ale to nie jest coś,czym można się chwalić… Jest mi za siebie wstyd. Gdyby nie mojelenistwo oraz kilka nieszczęśliwych przypadków, napisałabymwcześniej… Teraz nota nie będzie długa, wiec za to tez przepraszam…Musze się rozkręcic delikatnie od nowa… Jednak obiecuje, ze dokończęto co zaczełam.\nDziękujęza wsparcie kochanej Vampire, oraz Kali, która pozwoliła mi przejrzećna oczy, ze jak się coś zaczyna, to nieładnie jest tozostawiać.Uprzedzam, ze mam u was wiele zaległosci, gdyż moje lenistwomnie prawie całkowicie odciągnęło od bloga, przez co u wielu z was mamna prawdę okropnie duże zaległości… Zamierzam jednak je nadrobić,więc spokojnie.\nRozpisałam się… Jednak koniec mojego monologu, i proszę o wyrozumiałość…\n„Najbardziej przerażającym dźwiękiem na świecie jest bicie własnego serca.\nNikt nie lubi o tym mówić, ale to prawda.\nJest to dzika bestia, która w samymśrodku głębokiego\nstrachu dobija się olbrzymią pięścią do jakichś\nwewnętrznych drzwi, by ją wypuścić. „\nUpiorna dłoń – Śmierć cię kocha\nWszystko na początku było czarne. Powoli zmysływracały na swoje miejsce, ze zdwojona siłą przekazując impulsy, jakby chciałynadgoni tę chwile nieświadomości. Pod ręką poczuł szorstkość, chropowatość.Próbował otworzyć usta, by zaczerpnąć oddechu. Zaczął szaleńczo kaszleć, gdy dogardła nie wpadł zbawienny tlen, ale…\nA nos, jakże teraz delikatny, został zaatakowanyprzez smród.\nOdór, który towarzyszył zawsze spalonym ciałom iwłosom.\nWszystko poszło z dymem. Czuł to.\nHao próbował stanąć na nogi, jednak jedyne, co musię udało zrobić, to przeczołgać się jeszcze kilka metrów i przejść do siadu. Bolałago łydka. Głowa również. Dotknął delikatnie tyłu czaszki, jednak, gdy poczułlepką zastygającą ciecz, cofnął rękę pośpiesznie. Przez chwile patrzył siębezmyślnie na ranę na nodze, z której ciągle powoli kapała krew, tworzącstrumyczek na suchej glebie. Kiedy zawiał gorący wiatr, momentalnie oprzytomniał.Zasyczał cicho i próbował oderwać kawałek materiału z… garnituru?\nTo było bez sensu!\nA może trafił do piekła, w którym wyglądało się jakjakiś… urzędnik? Lokaj?\nNo nie, nie przesadzajmy, chyba aż tak okropny niebył…\n- Co tu się działo?- wyszeptał, ale jego ręce jużautomatycznie zaczęły formować bandaż i owijać go dookoła zranienia. Trochępomogło.\nI wtedy spojrzał na horyzont. Od razu pożałował, że to zrobił.\n- A niech to …- zaczął cicho, lecz słowa ugrzęzłymu w gardle. Wszędzie ogień, na szczęście już przygasający. Dym unosił się znadzmęczonej ziemi. Niedaleko leżałyspalone zwłoki kojota… Niezbyt miły widok, chociaż nawet nie latały nad nimmuchy. To już było podejrzane. A do tegobyło gorąco. Bardzo gorąco. A w szczególności duszno. Lasy tropikalne to nic ztym, co było tamtejszym poziomem wilgotności powietrza.\nZabawne… wilgotno, a paliło się jeszcze minutętemu…\nTa… Jakie to było śmieszne… Aż się płakać chce…\nPrzez jakąś sekundę miał nadzieję, że to tylko sen.Za chwile obudzi się i będzie miał jeszcze dużo czasu na planowanie przejęciakorony króla szamanów. Połowa tysiąclecia daje wiele długich godzin. O iledemony będą na tyle miłe, że go nie uznają za bezużytecznego. Dobrze, bądźmy optymistami…\nJednak ta myśl uciekła równie szybko, jak siępojawiła. Nie oszukujmy się. To nic nie zmienia.\nNadzieja jest piękna, ale złudna.\nPróbował kogoś wyczuć, jakiekolwiek formy życia…Udało mi się namierzyć małą grupkę ludzi dziesięć kilometrów od niego. Jedyni.. Zwierząt zero. Ni psa, ni węża, niptaka… tylko on i ci, co przeżyli… Ale co? Co doprowadziło planetę do takiegostanu, że gdy zamknął oczy, usłyszał ciche wołanie o pomoc od natury, niepewnei gasnące?\nHao nie rozumiał całej sytuacji. Nienawidził czegośnie pamiętać. Szczerze mówiąc, wiele jest rzeczy, których nienawidził, jednakna to trzeba by poświęcić następne dwie strony. Jednak amnezja była w ścisłejczołówce. A przecież wczoraj zabił go jego brat… Przeciął go na wskroś…\nWłaściwie, ile czasu mogło minąć? Dzień? Miesiąc?Rok?\nCzemu po prostu Yoh nie był taki miły i się doniego nie przyłączył? Zaoszczędziłoby to wiele problemów!\n„ Czemu ja tak myślę? To bzdura! Przecież ja… Niechce, by cos mu się stało…” szatyn czekał na zganienie, ból lub jakikolwiekznak. Jednak on nie przyszedł. Był sam. Był wolny.\nI nie pamiętał nawet, jakim cudem! Szlag!\nPrzywołał ducha ognia. Musiał zobaczyć, ktoprzeżył. Po prostu musiał.\nGdy wznieśli się w przestworza, sprawa wyglądałajeszcze gorzej.\nLasy płonęły zza krańców pustyni, która byłaciemniejsza niż normalnie. Czerń zaczęła oznaczać nowe, jeszcze ciemniejszebarwy…\nA wydawało się, że to niemożliwe…\nSpalona, jałowa ziemia rozciągała się jak dalekowzrok sięgał.\nPodróż minęła w ciszy.\nPo tych dziesięciu kilometrach obniżył trochęwysokość lotu. Miał wrażenie, że ktoś znajomy go wzywa.\n- To chyba jakiś żart…- powiedział, widząc, ze tonie kto inny jak jego braciszek. Nawoływał go z tym swoim uśmiechem na twarzy.Dlaczego? Normalnie witała go złość i nienawiść. Skąd ta zmiana? Co się działow czasie, którego nie pamiętał?\n- Hao! Żyjesz!- krzyknął do niego Yoh, machającszczęśliwie. Rozpoznał z tej grupy jeszcze Lena opatrywanego przez Annę, Horokłócącego się z Choco, tego idiotę Ryu, małego nienawistnego Lyserga, który tezdo niego machał, mała z różowymi włosami… Tamara. Oprócz nich były jeszcze dwiedziewczyny, których sobie nie przypominał.\nWyglądali na mocno zagubionych, więc zdecydował sięzorientować w sytuacji. W końcu co oni mu mogą zrobić w takim stanie?\nWylądował. Bliźniak skoczył na niego i przytuliłmocno. Z zaskoczenia nawet nie zdążył go z siebie zrzucić, gdy…\nWszystko to eksplodowało w jego głowie. Uczucia,wspomnienia tak silne, a jednak znajome… Ale, czy były jego? Czy na pewno? Z tego natłoku wrażeń ażprzysiadł, wypadając z ramion brata. Objął rękami głowę, jakby miała mu odpaśćw najbliższej przyszłości.\nMoże byłby bardziej przekonany o ich autentyczności,gdyby nie fakt, ze wszystkie te uczucia były połączone z istotą jego brata.\nLubił swojego bliźniaka, ale jednak… nienawidzilisię.\n- Hao? Wszystko w porządku?- zapytał Yoh, a doniego dołączyła ładna czerwono włosa dziewczyna. Podświadomie wiedział już, żeją zna. Od razu poczuł do niej pewną nic sympatii.\n- Nic nie pamiętam od czasu, gdy mnie pokonałeś…-wyszeptał, wstając już drugi raz w tak krótkim czasie na nogi.\n- Wygląda na to, ze jesteśmy jedynymi, którzyprzeżyli. Nawet robaki zginęły- powiedział już bardziej normalnie. Grupa przyjrzałamu się z lękiem, pomieszanym z rozpaczą. Wywołany był on zderzeniem zrzeczywistością, gdyż do tej pory i oni wierzyli, że może jednak coś pomylili.O taak, oni coś wiedzą…\n- Więc… zginiemy?- Zapytał zdenerwowany Choco.\n- Na to wygląda- szaman uśmiechnął się, jednak niez radości, po prostu cała sytuacja przechodziła jego najśmielsze oczekiwania.Zadarł lekko głowę w górę, wpatrując się w czerwień nad nimi.\n-„Ziemięskuje wieczny lód, a demon zamieni niebo w piekło”- wypowiedział głośno,nie mając konkretnego odbiorcy poza niebiosami.\nJego brat próbował się jakoś do niego przytulic,lecz każdy znak przyjaźni odbijał się jak o ścianę.\n- Wybacz, ale na razie ta sytuacja jest zbytdziwna, bym po prostu ci uwierzył we wszystko, co mówisz. Z głowy zniknęło midość sporo, wiec ktoś mógł przy tym manewrować… Skąd mogę być pewien, że niety? Jeszcze wczoraj mnie zabiłeś, a teraz cos takiego?!- Przezornośćprzemawiała przez chłopaka wraz z intuicją. Coś tu było nie tak…\n- To nie było wczoraj- wtrącił się Horo.\n- Nic nie pamiętasz… na serio….- Powiedział dosiebie Yoh z niedowierzaniem. Hao wściekł się. Mówi o tym od jakiegoś czasu, aon jak głupi dopiero teraz w to uwierzył! Jak on, wielki szaman, mógł przegraćz takim…!\n- A co, miałbym kłamać? Gdybyś mnie niepowstrzymał, to to wszystko mogłoby się nie zdarzyć!- wrzasnął na niego,zwijając dłonie w pięści.\n- Nie, po prostu… Tak wiele rzeczy się zdarzyło odtwojej śmierci… Stałeś się moim prawdziwym starszym bratem…- zaczął młodszyAsakura, wpatrując się w ziemię.\n- Nie mogę ci ufać bezgranicznie, Yoh. Jak mówiłem,ktoś mógł bawić się moimi wspomnieniami. Każdy jest podejrzanym. A jeśli to tyto zrobiłeś, możesz mnie zabić podczas snu.\n- Przecież tego nie zrobię!\n- To tylko hipoteza- powiedział spokojnie szatyn.Oczy młodszego chłopaka wypełnione były jedynie troską i szczerością. Chcąc,nie chcąc, musiał się przyznać sam przed sobą, że w tym momencie ta możliwośćjest zbyt daleka od rzeczywistości- Jednak z każdą chwilę sądzę, że nasze walkisię kończą. Jeśli chcemy przeżyć jak najdłużej i uratować świat, musimy uznaćrozejm.\n- Rozumiem… A co chcesz zrobić?\n- Jak wiadomo, do życia potrzebne jest powietrze,woda i jedzenie. Resztę można spokojnie zaimprowizować. Musimy udać się donajbliższego miasta, by tam znaleźć jakieś pożywienie i picie. Potem udamy się naniższy poziom, jaskinie i tym podobne. Jak czujecie, robi się coraz goręcej.Pod ziemią będzie trochę chłodniej… Chociaż rozważałem, czy może to tylkotutaj na tym kontynencie wszyscy spłonęli, czy może w Europie nie będziebezpieczniej….\n- Nie ma takiego wyjścia. Skoro tu potwierdziłeś,że nikogo żywego nie ma, to… Wszyscy nie żyją. Wiemy to. Lepiej zejść podziemię- powiedział Ryu, ponuro przecząc głową.\n- Popieram to… Brzmi sensownie. Inaczej ugotujemysię na powierzchni- Anna wstała od Lena, u którego zakładała bandaż nakrwawiącą rękę. Hao skinął jej głową.\n- A Król duchów? Może jakbyśmy mu wyjaśnilisytuacje, mógłby coś zrobić?- powiedział Choco, wywołując niemałe zdziwienie.Komik nie opowiedział żartu, a wręcz zasugerował coś intrygującego!\n- Bardzo ciekawy pomysł. Można spróbować- zacząłYoh, patrząc na brata wyczekująco. On westchnął i kiwnął w potwierdzeniu głową.\nWspiął się na prawą dłoń swojego ducha. Miał jużsię odwrócić i powiedzieć, by pozwolił im wejść, ale jego stróż już zbierałjego „towarzyszy” na swój lewy bark. Chłopak spojrzał się na niego ze złością.\n„I ty Brutusie przeciwko mnie?”.\nOpanował się i spokojnie powiedział, że najbliższymmiastem jest właśnie Patch.\n- Podróż zajmie jednak z godzinę, jesteśmy dalekona równinach, a bliższe wioski są zrobione z drewna całkowicie i są napowierzchni, więc na pewno spłonęły. Jedyne co po nich zostało, to zwłoki.Dlatego też czujemy to, co unosi się w powietrzu.\nSpojrzeli na niego przerażeni, tłumiąc w sobie chęć zwymiotowania ostatniegoposiłku. A byłoby to całkowite marnotrawstwo energii, której potrzebują.\nWzbili się w przestworza. Brak chmur dawał się weznaki. Słońce świeciło mocno i prażyło żywcem. Szaman przesunął się do ich grupki,stwierdzając, że chciałby jednak znać ich wersję wydarzeń.\n- Dobrze, braciszku. Załóżmy, że masz rację. Niechcesz mnie teraz zabić. Byliśmy prawdziwym rodzeństwem. Ile czasu minęło odmojej śmierci?- zapytał z pewną nutą wesołości w głosie. Skoro mamy wszyscyumrzeć, to czym się więcej przejmować?\n- Kilka miesięcy- odrzekł krótko za szatyna Len.\n- A jak to wszystko dookoła się stało? Mamwrażenie, że jestem w to bezpośrednio zamieszany…- powiedział ciekaw relacji zostatnich dni. Od środka prześladowało go jakieś uczucie winy, niechcące sięusunąć w otchłań zapomnienia.\n- Nie mylisz się…- zaczął chłopak, i zdziwił się,że ręka brata zmierzwiła mu włosy. Uśmiech, jaki zobaczył, był taki sam, jakzaledwie kilka godzin temu…\n- Tak, więc powiedzcie mi… co się wydarzyło? Jakimcudem stał się Armagedon?\n- Zacznijmy od tego, jak musieliśmy ratować królowaelfów i koronę Króla Szamanów…\nTak, wiem, straszne, ale jednak musiałam…\n49. A ja lubię budyń!\n„Ludziomnigdy nie sprawia problemu pozbycie się przeszłości, gdy ta staje się zbyttrudna.\nCiałospłonie, fotografie spłoną, a pamięć, cóż to takiego?\nPozbawioneładu i składu wędrówki głupców, którzy nie widza potrzeby zapominania.”\nCzas mijał nieubłaganie. Zegarek nanadgarstku Hisy cykał głośno w tym pustym korytarzu. Każda sekunda niosła sięechem, jednak bardziej w ich umysłach niż na prawdę. Powoli zaczynali tracićnadzieję w pomyślność akcji. Na razie nikt nie przyszedł, co każdemu wydawałosię dziwne, tak jak i podejrzane. W końcu skoro włamują się do lochów zjeńcami, to chyba ktoś powinien przyjść jako strażnik. Jednak Hao wiedział, żeoni Jeńców nie muszą pilnować… Mają swoje sposoby na trzymanie ich wśrodku…\n- Stary, nigdy tego nie otworzymy, nie ma szans- stwierdził wpewnym momencie Horo, siadając pod ścianą, odrzucając do tyłu niebieskie włosy,zmęczony dłuższym wysiłkiem umysłowym. Po chwili dołączyli do niego Choco, Yoh,Ryu i reszta…\n- Z takim podejściem to wy świata nie podbijecie- mruknął starszyAsakura, od kilku minut w ciszy zastanawiał się, co może być ów hasłem. Coś muświtało, jednak, jak to mówią, „dzwoni, ale nie wiadomo w którym kościele”?Mniej więcej tak można to określić.\nOdmowa dostępu… Odmowadostępu…- to brzmiało jak jakaś mantra w uszachszamana. Każda litera ryła się na ścianach jego czaszki, jakby to był marmur, asłowa dłutem…\n- Nie lubię tego miejsca- powiedział cicho komik-amator, po razpierwszy od dłuższego czasu tracąc chęć na dowcipy.\n- A ja lubię, kiedy nie gadasz!- warknął Len, zdenerwowanypowolnością wyprawy.\n- A ja lubię, kiedy przestajesz się mądrzyć, krótko majtku!-odszczeknął do niego Horo, wstając i dobierając kontrolę ducha. Fioletowowłosyzrobił to samo.\n- Chłopaki przestańcie się kłócić! Lubicie się, prawda?- zapytałaTamara, machając na nich rękami, by byli cicho. Jak zwykle poszło nie po jejmyśli.\n- KTO CI TO POWIEDZIAŁ!?- krzyknęli na nią, że aż czarne ptaki zaoknem poderwały się do lotu.\nSłyszałeś to? Choć sprawdzić!\nWszyscy na raz przełknęli ślinę. Zauważyli ich. Jedynie Haouśmiechnął się zadowolony, wiedząc, co jest hasłem.\n- A ja lubię budyń!- rzucił w stronę głośnika. Przyjacielepopatrzyli na niego jak na wariata.\n- Chyba nie wierzysz, ze to może być…- zaczął Len, gdy…\nHasło prawidłowe. Dostęp… Dostęp przyznany.\nZamek szczęknął, otwierając przed nimi długie ciemne schody.Asakura wepchnął ich szybko do środka, słysząc kroki straży za rogiem.\n- Niesamowite… Skąd wiedziałeś?- zapytali go jak tylko znaleźlisię na tyle daleko, by nie słyszeć straży, które w tej chwili przeklinali fakt,że nie wiedzą gdzie są ich cele, które mieli złapać. W późniejszym czasiewmówili sobie, że nikogo tam nie było, więc po co się przejmować, i podaj mi tąbutelkę, bo trochę wina nigdy nie zaszkodzi na zwidy…\n- Wiecie… Kiedyś się kłóciłem z pewnym demonem… On sam lubi naszgatunek, a raczej jego wynalazki. Sam pozbawiony był smaku. Próbował jednakmnie zdenerwować, pokazując mi, jak to on może sobie wolno chodzić, bawić się,a ja muszę siedzieć w zamknięciu, o chlebie i wodzie- powiedział Hao, siląc sięna uśmiech, prowadząc ich ciągle w dół po schodach, czując lekki strach w głębiserca- Jednak po chwili zaczęliśmy się przekrzykiwać przez małe okienko wdrzwiach, gdyż zacząłem się roztkliwiać nad słodkościami, jakie potrafią stworzyćludzie. Delikatnie mówiąc, zdenerwował się. Nie lubił, gdy ktoś żartuje z jegoinwalidztwa. Powiedział, że lubi patrzeć na kogoś takiego jak ja w zamknięciu,będąc wolnym. Cóż… Ja… W przepływnie natchnienia… Wypowiedziałem właśnie tozdanie, w chwili, gdy Jego Wysokość przyszedł do mnie z wizytą… Pierwszy razwidziałem, żeby się uśmiechnął… Widok ten był równie nieprzyjemny jak zawsze,uwierzcie mi…\nMgła opanowała umysł szamana. Wszystkie procesymyślowe zostały mocno spowolnione. Chciał je przyśpieszyć, ale coś goblokowało, nie pozwalając na nic…\nKolejny pocałunek przerwał już i te próby…\nSmakował jej usta przez wieczność, w każdym razie tak mu sięwydawało.\nByło mu gorąco. Każdy jej ruch, akcja powodowała niewysłowionątorturę. Zrobiłby cokolwiek, byle by usunąć ten żar, zwany pożądaniem… Ciałoprzestało się go słuchać, ręce własnym rytmem zaczęły dotykać ciepłego, i jakżepięknego ciała Tenshi. Był beznadziejnie od niej zależny w tym momencie.Potrzebował jej… Szybko…\nZaczęła zdejmować mu spodnie, ramiączkasukienki już jakiś czas temu były za nisko. Gdy tylko ubrania wylądowały napodłodze obydwoje wylądowali na miękkiej pościeli. Elfka uśmiechnęła sięponownie, siadając na nim delikatnie. Ważyła bardzo mało, jeśli patrzeć na jejsiłę…\nPochyliła się nad jego twarzą, zmuszając go do spojrzenia w jejoczy, zatracając się w nich. Pocałowała go w policzek, i po chwili światszamana skoczył.\nWysoki mężczyznana tronie patrzył spokojnie, jak jedna z czarnych figur na szachownicyporuszyła się powoli do przodu. Z jego spojrzenia można było wywnioskować, żeten ruch nie zaskoczył go. Do jego Sali wbiegła mała postać…\n- Panie… Asakura przybył ze swoimi przyjaciółmi… są w lochach…- powiedziała,oddychając ciężko, po długim biegu przez korytarze.\n- Dziękuję ci, możesz odejść…- powiedział spokojnie Demon,machając ręką bez zainteresowania. Jednak po chwili wziął do ręki hetmanabiałych figur i przesunął go po skosie przez prawie całą planszę…\n- Nie martw się… Nasz układ się wypełni… Ale najpierw…\nPrzez długi czas schodzili w ciemnościach pokrętych schodach, niepewni widoku na końcu. Nie zwalniali jednak. Hao możnanawet powiedzieć, że przyśpieszał. W końcu doszedł do kolejnych drzwi. Te były zabezpieczonejedynie ryglem od ich strony. Asakura zdjął go szybko, ale zanim otworzyłdrzwi, przypatrzył się zawiasom. Naoliwione. Dobrze. Nie wydadzą żadnegodźwięku…\nOstrożnie wszedłdo środka. Pusty korytarz pełen drzwi. Po szybkim rekonesansie wpuścił resztęza sobą. Zdziwił ich taki widok, oraz ta cisza. Spodziewali się jęków, katów, ico najmniej krwi dookoła, na ścianach, na podłodze… A tu nic. Tylko rzędy drzwi…\n- Stary, jeśli mamy kogokolwiek tu znaleźć, zajmie nam to lata…Eony!- stwierdził Horo, podchodząc do najbliższych wrót. Każde z nich miało zamykaneokienko od strony zewnętrznej. Niebieskowłosy otworzył je powoli. Po dwóch sekundach zamknął je z trzaskiem.\n- Kto to jest?- zapytał Hao.\n- Nie wiem… Ale… To coś spojrzało na mnie, jakbym był robakiem!-powiedział Horo, trzęsąc się z wrażenia. Asakura skinął głową, poklepując go poplecach mimochodem. Znał tylko jedną osobę, która patrzy tak na każdego, kogowidzi…\n- To on… Idealnie- szepnął, podchodząc do drzwi i otwierając małeokienko.\nZobaczył tamdemona, który był odpowiedzialny za jego zniewolenie. Widząc swoją byłą ofiarępodniósł się z podłogi, i niczym męczennik powlókł się z niemiłym uśmiechem dookienka.\n- Tęskniłeś?- zapytał z chrypką w głosie, jednak oczy pełne byłyzłowieszczego błysku, który sprawił, ze mimowolnie nogi Hao lekko się ugięły podnim.\n- Za tobą? Chyba w twoich snach… Za co cię zamknęli?\n- Zgaduj, panie Ja-Wiem-Wszystko… Za co mogli zamknąć mnie?-zapytał z ironią w głosie.\n- Jeśli się nie mylę, to za to, ze pozwoliłeś, by jedna z waszychpotężnych broni wymsknęła się spod twojej kontroli. Mam rację?- z udawaną naszolancjąszaman oparł się o drzwi.\n- Całkowitą, ty mały…- zaczął demon, ale w ostatniej chwili sięzreflektował- O co ci chodzi? Przyszedłeś sobie popatrzeń na moje cierpienie,czy może jak zwykle kogoś ratować? Bez powodu byś tu w ogóle nie wracał.\n- Powiedz nam, gdzie jest Jej Wysokość?\n-A co będę z tego miał?- zapytał chciwie.\n-Absolutnie nic… Oszczędziłbyś mi po prostu poszukiwań… – odrzekł szczerzeszatyn, wzruszając ramionami. Demon przejechał szponiastą dłonią po twarzy. Przyzwyczaiłsię do tego, że chłopak nigdy przed nim nie kłamał, bo nie mógł. Teraz równieżwidział tą prostotę w jego oczach. Zrezygnowany zadał sobie pytanie, „dlaczegoja to w ogóle robię” i odrzekł do odchodzącego powoli szamana:\n-Jesteś taki sam, jak zawsze… Jest pod czternastką. I tak nie może być gorzej…-demon usiadł na podłodze, pijąc swoje jedyne racje, jakie otrzymywał. Hao cichomu odszeptał podziękowanie i chwytając pęk kluczy podbiegł do wyznaczonej celi.Bez zaglądania do środka wpakował klucz do zamka. Nie pasował. Następnyrównież. Dopiero po kilku próbach zamek ustąpił. Z rozmachem otworzył drzwi naoścież.\n-Wasza Wysokośc, czy nic ci się…- Asakura urwał w pół słowa. Przyjaciele z bokupatrzyli, jak jego twarz stopniowo bieleje. Szatyn rzucił się do środka. Onidopiero teraz mogli spojrzec, co spowodowało taką reakcję.\nKoibieta leżąca na podłodze musiała byćpiękna, kiedy była młodsza. Teraz, pobita i w sędziwym wieku, jej urok byłnikły… Uszy miała postrzępione, Włosy splątane i poszarpane, a ubraniewyglądało jak worek po ziemniakach. Obok niej Hao klęczał i sprawdzał jejoddech, trzymał ją również za rękę, bladą i podniszczoną.\n- Oddycha… Ledwo… Co oni ci zrobili, Pani?- jak zahipnotyzowany szaman oglądałjej rany, próbując je wyleczyć, niestety, jakieś czary go blokowały.\n-Musimy ją stąd zabrać… Szybko…- wyszeptał, biorąc ją na ręce. Tak jak większośćjej rasy, była lekka jak piórko. Już miał zmierza do wyjścia z celi, gdyotworzyła oczy.\n-To ty?… Jednak wróciłeś?.., Nie udało się… Taryn… – wyszeptała słabo, a Hao zniepokojem spojrzał na jej twarz, bielszą od kredy.\n-Stoję tuż za tobą, Hao- szatyn usłyszał syk przy swoim uchu, i zamarł.\n-Taryn? Dlaczego?- zaczął, ale elf nie pozwolił mu skończyć.\n-Jeśli nie odłożysz na miejsce Jej Wysokości, będę musiał, bardzo mi przykro, zabićtwojego brata… Smutne… Teraz powoli odłóż ją i obróć się w moją stronę, zrekami w górze- szaman położył ją sztywno na podłogę, starając się nie widziećjej bólu. Odwrócił się.\nJegoprzyjaciel skrócił włosy, a jego oczy miały kolor krwi. Hao rozpoznał w nichobjawy Zaklęcia. Zaklęcia Kontroli. Zrozumiał już, dlaczego ktoś tak bardzo lojalnyKrólowej może ją zdradzić.\n-Zmusił cię do tego… Walcz z tym- powiedział w jego stronę, podchodząc o krokbliżej.\n-Nie wiem o czym mówisz. Teraz, bądź taki miły, i pozwól strażom związać ci ręceza plecami, dobrze? Chyba, że nie zależy ci na tym, czy twój braciszek będziemiał głowę tutaj, czy może dziesięć stóp dalej- Nóż, jaki już od dłuższegoczasu tkwił przy szyi Yoh zadrgał niebezpiecznie. Hao spojrzał na niego z politowaniem… Chybanie myślał, że zatrzyma go coś takiego.\nSzybciejniż światło Asakura powalił na ziemię elfa. Taryn spojrzał na niego z pewnympodziwem. Hao przybił go do podłogi jego własnym mieczem i kilkoma sztyletami.Straże rzuciły się na niego. Pociągnął za sobą Królową, pozwalając im wejść dośrodka celi, i zwinnie minął ich bokiem, po czym zamknął w celi.\nJegotowarzysze byli związani na środku korytarza, a Yoh własnie rozcierał sobienadgarstki i szyję. Szatyn jednym ruchem rozciął ich więzy. Ruchem głowyskierował ich do wyjścia. Szybko wspięli się po schodach, dochodząc do drzwi zzamkiem na hasło. Szepnęli „a ja lubię budyń”, i kliknęło. Odskoczyły ztrzaskiem.\n-O szlag…- zaklął Hao, widząc cały pluton żołnierzy przed sobą. A miedzy nimisunął Władca…\nSzaman obudził się obok elfki, która niewinniespała, przytulona do niego. Miał wielki ból głowy, jakby od kilku dni tylko piłi pił… Szybko się ubrał, gdy spostrzegł, że Tenshi się obudziła. Uśmiechała siędo niego promiennie. Nie był jednak pewien, czy tylko jedna osoba tu siedzi,czy może jednak trzy. Skoncentrował wzrok.\n-Wybacz, muszę już iść… – powiedział słabo, zapinając co drugi guzik koszuli iwybiegł na zewnątrz.\nOile w sypialni było cicho i spokojnie, to na korytarzu wrzało. Ludzie miotalisię tam i z powrotem. Ktoś coś krzyczał, ktoś czymś rzucał.\nSzamanruszył w stronę Sali tronowej. Siedziała tam Królowa, gorączkowo rozmawiając oczymś z generałem, gestykulując nerwowo. Gdy skończyła, doskoczył do niej.\n-Atakują nas. Na szczęście, poczyniliśmy już pewne kroki, dzięki czemu plan powiniensię udać. Jednak musisz szybko uciekać, jeden z zatrzymanych przez nas demonówpowiedział, że najbardziej teraz szukają ciebie. Kilku z naszych okazało sięszpiegami, i teraz w zamku jest kilka demonów… Wspominał o jakimś Graughrghrghrkehkhekhe!Ale nie sądzę, by to było imię wielkiego wojownika, ponieważ w tej chwiliosobiście trzepnęłam mu zapikowaną pałką w głowę. Ale radzę ci się stad wynieść,zrobiłeś, co słuszne, teraz stad znikaj… Szybko…\n-Zniknie stąd, o Pani, jestem tego pewien aż za dobrze- powiedział głos zzaszamana, tajemniczo znajomy. Nim zdążyła krzyknąć ostrzeżenie, nim on zdążyłsię odwrócić, demon złapał go za ramię i pociągnął mocno, znikając wraz z nim wdymie koloru nocy.\nŚwiatzawirował. Teleportacja dla demonów była bardzo kłopotliwa, więc tylko kilkawyspecjalizowanych mogło to robić, bez strachu przed rozwianiem się w pył.\nKiedybyli na miejscu, Hao widział przez chwilę same plany, a po chwili już leżał nazimnej podłodze, a przed nim stała wysoka postać w szacie.\n-O mój… – zaczął Asakura, gdy ktoś kopnął go w szczękę. Poczuł w ustach smakkrwi.\n-Ośmieliłeś się zdradzić słabości naszego planu wrogom. Na szczęście wiemy, ze itak wygramy, ale dopiero za pół wieku. Wiesz, co u nas oznacza zdrada, prawda?-powiedział surowo Władca, patrząc w oczy szamanowi, którego teraz trzymali wpionie dwaj strażnicy.\n-Wiem, sire- odrzekł przytłumionym głosem szatyn.\n-Wiesz, jak dobrze radzimy sobie z torturowaniem dusz przez wiele lat….- Władcaobejrzał swoje długie paznokcie z grymasem na twarzy.\n-Wiem, sire- powiedział szybko Hao, zamykając oczy.\n-Jednak czuję się dziś w dobrym humorze, a jako że jesteś jedną z moich ważniejszych figur w grze, zamierzam cię umieścićw twojej celi… i nie dam ci z niej wyjść aż do czasu, gdy będziesz sięinkarnował. Zrozumiałeś?\n-Jeśli choć raz mnie jeszcze zdradzisz w sprawie elfów, będę zmuszony cię zabić,zrozumiałeś?\n-Zabierzcie go stąd… Poplami mi ubranie- powiedział Władca do straży, którzyprędko zabrali Hao do jego celi, i brutalnie rzucili na podłogę. Bezsilny, jakupadł, tak i zasnął…\nTadaaa!!!!! Po tak długim czasie wróciłam! Mam nadzieję, że ktokolwieksię ucieszy… Wybaczcie mi tą długą nieobecność, nie mam nic na swojeusprawiedliwienie, proszę o wyrozumiałość…\nPostaram się jak najszybciej nadrobic zaległości na waszych blogach…\nA notkę dedykuję B&C, Vampire, Spokoyoh i XimSam, własciwie za samą egzystencję, oraz to, że je lubię^^\nPSDodaję, iż sama idea „A ja lubię budyń” została wymyślona i napisanaprzez moją koleżankę Kalę (a raczej, jak to było… co ona …. a no tak „mój mistrz, mentor i wzór” jakoś tak to szło, ale lepiej ją zapamiętajcie, jeszcze kiedyś to ona zgarnie literackiego Nobla), która zagroziła mi tantiem-em, jeśli o tymnie wspomnę, oraz bankructwem. Dlatego, powiadamiam, ze prawa autorskiesą dla niej… Ciekawe, czy mnie odblokuje?\n48. Nigdy nie ufaj zakochanemu elfowi…\n„Książkisprawiają, że opisywane w nich historie i wyrażone opinie stajasię twoimi i po skończonej lekturze nie jesteś już tym samymczłowiekiem, jakim byłeś, kiedy ja zaczynałeś. Bardzointeligentni ludzie napisali niektóre z tych stron; i jeślipotrafisz czytać z pokorą, cierpliwością i chęcią uczenia się,nigdy się nie zawiedziesz. Nawet to, czego się nie rozumie, utkwici w jakimś zakamarku głowy i czeka, żeby kiedyś w przyszłościnabrać sensu i zmienić się w rzeczy piękne i pożyteczne.”\nHaospojrzał na postać z pewną nutą zdziwienia, jednak nie na tyle,by krzyknąć. Zatrzymał na niej na chwilę wzrok, po czym, kuzdziwieniu gościa, wyszedł na zewnątrz i zamknął drzwi, niewypowiadając ani słowa.\nOparłsię na nie od zewnątrz. Długi korytarz był pusty, ze ścianłypały na niego portrety dawnych władców i ważnychosobistości, które miały powalające uśmiechy. A„powalający” oznacza tu taki, że kiedy na niego spojrzyszdłużej, to zaczynasz się śmiać, po czym z nadmiaru śmiechuupadasz na podłogę z bólem brzucha. Wszystkie usta byłydamskie i rozciągnięte w szerokim uśmiechu, więc co najmniejintrygująco to wyglądało u staruszka o chudej jak kościotruptwarzy z siwą czupryną, bujną nawet jak na nastolatka. Naszczęście Asakura nie patrzył na te portrety więcej niż raz i toprzelotnie, przez co został jeszcze przy zdrowych zmysłach.\n-Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć…- zaczął odliczaćcicho pod nosem, przypisując widzianą postać zmęczeniu i brakujedzenia. Odetchnął głośno i otworzył znowu drzwi.\nDziewczynaciągle tam siedziała, a raczej już stała, patrząc na niego zzaciekawieniem. Zaklął cicho pod nosem. Przez pewien czas wierzył,szczerze, że to tylko przywidzenie.\n-Dobrze… Mogę w czymś pomóc? Jestem zmęczony, chciałbymiść spać, więc proszę, streść się…- zapytał, usiłującukryć irytację w głosie, co mu się udało niemalże stuprocentownie. Przekrzywiła głowę na bok. Dopiero teraz przyjrzałsię jej dokładnie. Jej długie, proste włosy, były równoprzystrzyżone na końcach. Miały kolor czarny, ale w świetle widaćbyło odbłyski ciemnego granatu. Patrzyła na niego oczami barwyczystego oceanu, ściągając delikatnie swoje wąskie, ale ładneusta. Gdy tak stał naprzeciw niej zauważył, że była jegowzrostu, szczupła i piękna, ubrana w krótką sukienkę naramiączkach, sięgającą jej do połowy uda.\n-Ależ tak , oczywiście że możesz… Tylko proszę cię, zamknijoczy, zaśnij…- powiedziała, podchodząc do niego bezszelestnie.Chciał jej przerwać, gdy położyła mu palec na ustach, po czymgwałtownym ruchem rzuciła go na łóżko, przygważdżającgo własnym ciężarem. Opadł na poduszki, nie wiedząc co siędzieje. Zmęczenie odbiło się na jego samokontroli.\nCzęstow takich momentach, gdy dziewczyna widzi swojego chłopaka z innądziewczyną, w takiej pozycji, dostaje szału. Gdy ten próbujesię tłumaczyć, że to on jest ofiarą, to zostaje postawionepytanie: To dlaczego nic nie zrobiłeś? Ważyła tonę? Nie mogłeśjej z siebie zrzucić?\nOdpowiedzi są proste: Element zaskoczenia.Ile z nas, gdybyśmy były mężczyznami, myślałoby o czymkolwiek,gdyby jakaś piękna laska rzuciła się na nas, emanując dookołaseksualnością?\nCzytylko ja bym miała chwilową zaćmę umysłową?\nPatrzyłna nią, powoli próbując zrozumieć całą sytuację. W jejoczach widział płomienie pożądania, które wyjaśniaływiększość pytań. Nie wiedział jak się nazywa, ale wiedział, oco jej chodzi. I co najmniej nie był z tej wiedzy szczęśliwy…\nSzatynprzeszedł przez portal, a na drugim końcu zobaczył coś, czego sięspodziewał, ale też się trochę obawiał. Wszyscy którzyposzli z nim stali w grupce otoczeni przez niskie demony z KontroliMiędzywymiarowych Podróży. Każdy z nich był uzbrojony wmiecze, które mówiły same przez siebie, że będąszybsze od czegokolwiek, jeśli będzie trzeba.\n-to też było w planie?- zapytał Len, patrząc wyczekująco na Hao.\n-Oczywiście- Nastolatek poszukał sekundę lub dwie w kieszeni, poczym wyjął złożony na cztery arkusik papieru, pożółkłegood minionego czasu. Po rozprostowaniu podał go kontrolerom, którzypatrzyli na niego jak na śmiecia, który myśli, że jestrubinem. Chłopak wyprostował się na pełną wysokość, górującnad ich głowami o dziesięć centymetrów. Od tej chwilizależy, który dokładnie plan wybierze.\nDemonyprzeczytały kartkę na początku z ironicznym uśmiechem na twarzy,ale z czasem zniknął, ukazując u nich przerażenie. Popatrzyli naniego, znów na papier, potem na niego. Przełknęli grupowoślinę, po czym skłonili mu się głęboko, puszczając jegotowarzyszy.\n-Przepraszamy, sir, ale nie wiedzieliśmy…- szeptali ze skruchą,odprowadzając ich przez dziesięć metrów w stronę MiastaDemonów. Yoh popatrzył na niego z aprobatą, uśmiechającsię na swój własny sposób. Wszyscy skupili się wokółniego, próbując przeczytać kartkę wolności.\n-Jesteś hrabią demonów?!- zdziwili się ogólnie,jednak pozytywnie.\n-Owszem, i to mnie niepokoi. Ten stary idiota, który tu rządzi,pewnie wie, że do niego idę, i dziwne, że nie kazał mnie złapaćna granicy. To by było jednak zbyt proste. On zaczął swoją grę.Nie mam wyboru, jak w nią grać- powiedział, wyciągając z plecakakilka czarnych peleryn, rozdając je każdemu.\n-tutaj moda się nie zmienia, a w tym nie będziemy wyglądaćpodejrzanie- bez zbędnych pytań nałożyli je, ukrywając swojeprawdziwe oblicza.\n-A teraz chodźcie za mną… A plan brzmi tak…\nUśmiechnęłasię do niego, pochylając się nad nim, przybliżając swoją twarzdo jego własnej. Porcelanowymi jak u laki rękoma zdjęła z niegogórną część ubrania, wykorzystując jego jeszcze trwającezdezorientowanie. Długim palcem z satysfakcją pogładziła jegoumięśniony tors. I wtedy wróciła mu władza nad ciałem.\nZłapałją za rękę, po czym usiadł, nadal z nią na kolanach. Spojrzałana niego wzrokiem niewiniątka.\n-Kim jesteś?- zapytał ją stanowczo, patrząc jej prosto w oczy. Pochwili przypomniał sobie o uroku elfów, by nie utrzymywaćzbyt długo kontaktu wzrokowego, bo może się stracić własnąwolę, chcąc być kimś, kto zrobi cokolwiek dla elfa, któryrzucił urok. Jest się całkowicie przez niego kontrolowanym. Jakmarionetka.\nJednakpocałunek elfa jest jeszcze gorszy, jeśli patrzeć na krótkiokres czasu. Jeden to o dwa za mało, a i o trzy za dużo. Chce sięwięcej i więcej, nie panuje się nad zmysłami i umysłem, chcąctylko jednego…\n-Jestem twoim snem… Twoim marzeniem… Twoim aniołem… Dlategonazywają mnie Tenshi (z jap. Anioł)– odrzekła, po czym złapałago za szyję wolną ręką i przyciągnęła jego usta do swoich. Najego policzkach pojawił się na chwilę rumieniec, który dośćszybko zniknął.\nPocałunekciągnął się w nieskończoność, powodując niekontrolowaneciepło oraz przyjemność rozchodzące się po ciele szatyna wraz zcoraz szybciej krążącą krwią. Mimo, że nie chciał by torobiła, jego ciało mówiło, że jednak chce. Puścił jejrękę, przez co ona objęła jego barki, przerywając na chwilępocałunek, dając obydwojgu zaczerpnąć oddechu. Uśmiechnęła siędo niego figlarnie. Jedno z ramiączek od sukienki opadło nisko,odsłaniając kawałek jej niemałych piersi.\nTymrazem zrobiła to subtelnie i delikatnie, zaciągając go na łóżko.Tym razem nie musiała używać siły. Poszedł za nią dobrowolnie,w każdym razie w pewnym znaczeniu tego słowa. Jakaś częśćumysłu chciała go zatrzymać, ale szybko została zakrzyczana przezte części, które tęskniły za dotykiem kobiety, zamiłością, za pięknem…\nUmysłszamana próbował się oswobodzić z oków instynktu.Nabyta samokontrola, mocno zakorzeniona, przebiła się na chwilę.Jedna mała myśl przeszła przez jego mózg, szybko, alezostała zauważona.\nTenshibyła tą, która dała mu pić, kiedy rozmawiał z JejWysokością. Wtedy jednak nie zwrócił na nią zbytniejuwagi, wypił szybko podany mu płyn o kolorze mocnego różu.\nCzarnasylwetka, która śledziła Asakurę, po tym jak przeszłaprzez portal, skorzystała z chwili zamieszania, obchodzącwszystkich dookoła, i leciała w stronę wejścia do miasta. Musiałapowiadomić kogoś o kilku interesujących rzeczach.\nAim bardziej się śpieszyła, tym szybciej będzie miała szatyna wgarści…\n-Czy ty mówisz, że mamy wejść do pałacu tego „staregoidioty” przez tajne wejście, uwolnić jeńców, zabraćkoronę i uciekać ile się da do kolejnego portalu, a jeśli sięda, to i pokonać Tego Złego, tak?- zapytał z niedowierzaniem Horo,streszczając cały plan Hao. Szaman spojrzał na niego z pewnymzainteresowaniem. A więc zrozumiał. Niesamowite. Myślałam, żetrzeba będzie jeszcze raz to jak dziecku tłumaczyć.\n-No i oczywiście nie dać się zabić. Tak, mniej więcej tego od wasoczekuję- uzupełnił jego wypowiedź, po czym spojrzał na ichreakcję.\nOnipopatrzyli na niego, po czym wzruszyli ramionami, zgadzając się naplan, nie mając lepszych pomysłów.\nGestemzaprosił ich za sobą, kierując ich w stronę szarego miasta.\nPokwadransie doszli na miejsce, przekraczając wysoką bramę miasta,wchodząc w labirynt czarnych uliczek i smętnych straganów.\nAsakuramiał rację. Tutaj moda zatrzymała się w miejscu, wieleosobistości w czarnych wdziankach przechadzało się po ulicach,szybko, jakby ciągle się gdzieś śpieszyli lub bali się napaści.\nKiedyzobaczyli zamek, nie zdziwili się, dlaczego Hao nie lubił tegomiejsca. To była ponurość w ponurości. Esencja strachu inienawiści. Szatyn nie zatrzymał się jednak, a zaprowadził ich nawschodnie skrzydło pałacu.\nUjrzeliwysokich, dobrze zbudowanych strażników, w którychgrupie szaman zobaczył bardzo znajomą twarz, jednak niezbyt dobrzewspominaną. Poczekał chwilę, aż odejdą dalej, i kazał imprzebiec wraz z nim przez trawnik. Musieli to zrobić szybko isprawnie, bo inaczej ktoś by ich zauważył.\nOdziwo udało im się. Hao puknął w jedne z dawno nieużywanychdrzwi. Otworzyły się cicho. Przytrzymał je, gdy wchodzili jegoprzyjaciele. Szybko je zamknął w chwili, jak jakiś strażnikzaczął się obracać w ich stronę. Odetchnął z ulgą widząc, żejednak nie podchodzi do nich.\nWyszedłz zawalonego przedmiotami pomieszczenia, sprawdzając, czy droga jestwolna.\nByłapusta. Małe okienka wpuszczały światło do zacienionych korytarzy.Pociągnął ich za sobą przez kamienne posadzki, miedzy zbrojami itrofeami. Zobaczył nowe miejsce, puste. Przystanął na chwilę,czytając napis nad drewnianą tarczą.\nUff…czyli jeszcze żyje. Poszli zanim do drzwiczek, wejścia do lochów. Byli przez to wystawienina jakikolwiek atak, który jednak nie przyszedł, ku i chuldze, jak i zaskoczeniu. Chcieli je otworzyć. Gdy podeszli bliżejzauważyli, że te drzwi różniły się od innych. Miałyelektryczny zamek. Obok był głośnik, który odezwał się donich PODAJ HASŁO.Spojrzelina Hao, który się tego nie spodziewał, ale uśmiechnął siępod nosem.\n- A więc tak chcesz grać?Dobrze…- powiedział cicho, patrząc za siebie dla upewnienia się,czy są bezpieczni.\n- Znasz hasło, Hao?-zapytał go Yoh, pełen obaw.\n- nie. Ale On chce, żebyśmy jeznali. Sprawdza, jak sprytni jesteśmy. Pomyślmy chwilę…-wyjaśnił im szybko, próbując coś wymyślić. Oni równieżw końcu zaczęli rzucać pomysłami dookoła, jednak żaden nie byłdobry…\nCóż…doszłam do wniosku, że chyba za długo czekam na wasze komy, więcpostanowiłam, w większości dzięki kochanej Vampire, by dodać następnąnotkę. Nie wiem, czy to dlatego, że piszę aż tak źle, czy co, aleniezbyt pocieszający jest widok siedmiu komentarzy pod notą… pomiesiącu czekania.\nMam nadzieję, że ta będzie lepsza… Dziękuję wam wszystkim za wszystko\nVampire, tobie szczególnie. Gdyby nie ty, nie dodałabym tej noty jeszcze przez długi czas…\n47. Ty, który wchodzisz, żegnaj się z nadzieją…\n„Dowszystkiego, co czynisz potrzeba ci odwagi.\nJakikolwiekkurs obierzesz, zawsze znajdzie się ktoś,\nktoci powie, że idziesz w złym kierunku,\nzawszepojawi się pokusa myślenia, że Twoi krytycy mają rację.\nBynakreślić kurs działania i zrealizować go do końca,\npotrzebaCi odwagi żołnierza.\nRównież czaspokoju posiada swe zwycięstwa,\nalemogą ich zakosztować tylko ludzie odważni.”\n— RalphWaldo Emerson\nPustka.Wielka pusta przestrzeń.\nTrzecikamień, a przy nim jeszcze następny.\nDużokamieni. Trochę kurzu.\nNictylko kamienie i kamienie. Gdyby nie to, że mieli przewodnika, jużdawno by się zgubili, lub w swojej głupocie zawrócili izginęli okrutną śmiercią, bez wody i jedzenia, chcąc tylkokromki chleba lub kropli wody, próbując zabić innego, by cośzjeść. Przez te wszystkie skałki, strasznie podobne do siebie, Yohmiał wrażenie, że kręcą w kółko, ale w ciągu tychczterdziestu pięciu minut jego brat stał się jeszcze bardziejzamknięty w sobie i coraz bardziej zdenerwowany. Nie widać tegobyło, ale w jego kroku pojawiło się coś… można by to ująć…niestabilnego. Jakby walczył ze sobą, co powinien zrobić. Niechciał go jeszcze bardziej irytować pytaniami o drogę. W końcusam to na siebie sprowadziłem- pomyślał,płacząc nad swoim losem.\nNie wiedział, że będziejeszcze wiele razy chciał płakać. I wtedy takie problemy jak tenprzestaną mieć jakiekolwiek znaczenie.\nW głowie długowłosegoszamana kłębiły się różne myśli, przeszkadzające sobiewzajemnie, powodując tylko ból rozkwitający w skroniach.Pierwszy raz od dawna nie mógł zapanować nad umysłem.\nLecz dziękował temubólowi. Mógł się mu oddać, nie myśląc o niczyminnym niż tylko o tym, jak mu pęka czaszka. Jego wewnętrzne JAsiedziało cicho, nie uśmiechając się jednak zwyczajowo. Wiedziałjak wygląda sytuacja. A wyglądała gorzej niż gorzej. O ile sięda.\nDuch ognia popatrzył naniego ze łzami w oczach, jeżeli jest to możliwe gdy się jesttakim stworem jak on. Przywiązał się do starszego Asakury. Był muwierny i opiekował się nim. Nie chciał patrzeć na jego smutek. Tookropnie bolało.\nWszyscy pozostali szli,próbując nie myśleć o okropnym upale.\nGdyjuż minęła wyznaczona godzina, a niczego nie było widać, Chocopuściły nerwy. Przez cały czas był uciszany, bo chciał żartować,rozładować sytuację. Za każdym razem Len skutecznie go uciszał,przez co był cały w małych bliznach. A przecież ma dobreintencje!\nItu właśnie widać głęboką przepaść między dobrymi intencjamia dobrymi uczynkami.\n-No i co? Minęła godzina, z zegarkiem w ręku, i nic! Stoimy wmiejscu, na środku pustkowia, i czekamy na autostop do światademonów? I nie patrzcie tak na mnie, wiecie, że mam rację!Ale co do autostopów to znam taki kawał…\n-Zamknij się!- w tej chwili cała grupa zareagowała jednomyślnie.\n-Ale wiecie co, to prawda, tu ma być portal, a go nie ma…- cichostwierdził Horo, odchodząc na sporą odległość od Tao, którywłaśnie skończył okładać pseudo komika.\nYohmiał już mu przerwać, ale Hao uciszył go gestem. Nie miał ochotytracić czas na bezsensowne kłótnie. To tylko strata energii.\n-Jeszcze kilka kroków…- poprowadził ich za sobą za jedenwielki głaz. W jego głowie jednak jedna część krzyczała, żepowinien uciekać. Wiedział, że musi ją zignorować. Nie miałwyboru. Uśmiechnął się delikatnie, chcąc dodać sobie otuchy.\nWszyscyw ciszy podążyli za nim krok w krok.\nCzarnapostać przemknęła właśnie za bliższą im skałę.\nGdytylko przeszli ten krótki odcinek, ich własne oczy nie mogłysobie uwierzyć.\n-Wasza wysokość, mam do ciebie jedno, małe pytanie…- zapytałAsakura pełen dziwnego zainteresowania. Miał już iść do pokojugościnnego, który zaoferowała mu elfka, kiedy jednakdochodził do drzwi, jego wątpliwości chciały zostaćwyjaśnione.\n- Słucham- odrzekła spokojnie królowa,ciekawiąc się, o co teraz będzie chodziło temu młodemuczłowiekowi.\n- Dlaczego nikt z was nie chce mnie zabić? Przezemnie macie tyle problemów, oczekiwałem tu raczej śmierci,niż schronienia. Demony pewnie już dawno rozpłaszczyły by mnieprzed Władcą, potem pocięli, by zrobić dla niego osobistypodnóżek. A tutaj…\n- Widzę, że to cię tak dręczyło.Cóż… My, elfy, nie reagujemy jak ludzie. Demony też. Mamypełną kontrolę nad emocjami. Kiedy się pierwszy raz dowiedziałamo wszystkim, poczułam złość. Chciałam cię zniszczyć.Jednocześnie wiedziałam, że złością niczego nie naprawię, więcdoszłam do wniosku, że nie powinnam się poddawać emocjom ipróbować jakoś temu zaradzić, nawet, jeśli się nie da.Opanowałam te emocje, chowając je przed samą sobą. Zastąpiłamje rozsądkiem.\nDemonyza to wykorzystują tą umiejętność inaczej. Dzięki temu trudnojest je wyprowadzić z równowagi i nie czują czegoś takiegojak współczucie ani litość. To pewien rodzaj daru, ale dlainnych przekleństwo. W końcu przez to, że nasze sumienie jestkontrolowane, możemy zabijać, truć, torturować, i nawet powiekanam nie drgnie. Dlatego nasze wojny zawsze są okropnie krwawe.\n-Aha…- Hao cicho westchnął, już na pewno kierując się dowyjścia- Dziękuję. Idę się przespać, jestem trochę zmęczony.Waszej wysokości też radzę się zdrzemnąć, by nabrać sił-Królowa przytaknęła mu niemo, odchodząc do drugich drzwi wpomieszczeniu.\nSzatynwyszedł, cicho przemykając się przez korytarze.\nŚpij…wiesz, że musisz spać. Sam to mówiłeś… Wiesz, jak bardzojesteś zmęczony… Śpij…\nDługowłosy stanął irozglądnął się dookoła, szukając źródła tegoanielskiego głosu, który od dłuższego czasu goprześladował.\n- Kim jesteś? Pokaż się!-powiedział stanowczo, oczekując odpowiedzi.\nPrzez chwilę w powietrzuzawisła cisza.\nZdenerwowany tym, że ktośgo ignoruje przeszedł do środka pokoju gościnnego.\n- Czekałam na ciebie…-powiedziała postać siedząca na łóżku, zakładając nogęna nogę.\nNictam nie było.\nGdymieli wznieść okrzyk zdumienia, chłopak położył sobie palec naustach i wskazał na środek skały. Przypatrzyli się uważnie.\nNicnie widzieli. To była po prostu skała.\n-Spójrzcie na całość…- z małym uśmieszkiem podpowiedziałszatyn, stając za ich plecami.\n-O mój… ta ściana…- powiedział Yoh, dopiero teraznaprowadzając resztę na dobry trop.\nGłazbył wypolerowany, czysty, niezabrudzony nawet piaskiem. W środkubyło głębokie kołowe wgłębienie, od którego odchodziłokilka prawie niewidocznych kanalików, tworzących jakiśobraz.\n-Za chwilę aktywuję przejście, ale widzicie, że jesteśmy namiejscu, więc nie denerwujcie się już z takiego błahego powodu-uśmiech zbladł lekko, ale szaman przełknął ślinę i podszedłdo boku ścianki.\n-A jak zamierzasz to zrobić?- zapytał z ciekawością młodszybliźniak, obawiając się lekko odpowiedzi.\n-Przechodzimy do świata demonów. Żeby wejść, trzeba coś imdać- odrzekł Hao, wyciągając z plecaczka nóż. W jegoostrzu odbił się jeden z promieni słonecznych, oślepiającchwilowo Choco, który chciał rzucić jeden ze swoich lotnychdowcipów.\n-Nie mów, że musisz dać im krew!- zakrzyknął Horo,przerażony takimi metodami w takich czasach.\n- Nie, oni nie chcąkrwi…- uspokajał ich starszy Asakura, podchodząc do wgłębieniai włożył dłoń do niego, drugą przystawiając do swojegowyciągniętego ramienia ostrą krawędź broni- oni chcą bólu.\nPotych słowach wbił w swoje ramię nóż, krzywiąc siędelikatnie. Szamani obserwowali, jak drobne, fioletowe strzępkiwypływając wraz z krwią długowłosego i wypełniają ścianę,ukazując symbol dokładnie. Był to wielki labirynt, bez wejścia iwyjścia. Hao z ulgą wyjął rękę z dziury, gestem przywołałtrochę swojego foryoku i przyśpieszył proces gojenia. Krewprzestała lecieć już tak obficie, zamieniając się w bliznę,która już powoli znikała.\n-Czemu to zrobiłeś! Choćby ja mogłem to zrobić!- krzyknąłdopiero teraz Yoh, zdenerwowany tym rytuałem. Barbarzyństwo!\n-po pierwsze, ja was tu zaprowadziłem, więc i ja musiałem tozrobić. Po drugie, i ważniejsze, nie przyjęli by waszego bólu.Jesteście dla nich zbyt mało ważni, wybaczcie, ale taka jestprawda. Zapłata jest wysoka. Po trzecie, nie będę marnował czasuna gadanie teraz, gdy portal się otwiera.\nAi owszem, ściana zaczęła zmieniać kolor z bieli na czerwień, zplamami brązu. W końcu pokryło całą powierzchnię, sprawiającwrażenie żywej.\n-Oto jest i brama do „piekła”. Ostatni dzwonek na rezygnację-powiedział poważnie szaman, wskazując na taflę przejścia międzyświatami. Jego towarzysze spojrzeli po sobie niespokojnie. Nikt niezamierzał zawracać, ale dopiero teraz poczuli lekki strach. W końcubał się trochę nawet i Wielki Asakura Hao! Na samą świadomośćo tym nogi lekko się pod nimi uginały.\n-„Przeze mnie droga w miasto utrapienia, przeze mnie droga wwiekuiste męki, przeze mnie droga w naród zatracenia… ty,który wchodzisz, żegnaj się z nadzieją…” Dante, BoskaKomedia… Idealnie pasuje by to wyryć nad tym portalem, jak nadnajprawdziwszymi bramami Piekła…- wyszeptał cicho Asakura,wpatrując się w mieszające się ze sobą kolory.\n- To jak?Wchodzimy?- zapytał ich, próbując pocieszyć i wspomóc.Przytaknęli i powoli przekraczali próg świata demonów.\n-Mam nadzieję, że to będzie jeszcze działało- powiedział dosiebie Hao, wchodząc jako ostatni.\nGdy tylko zniknął, a portalzaczął się zamykać, podążającą za nimi postać wskoczyła dośrodka.\nNie…ta nota to porażka… Nie będę zła, jeśli ktoś mnie za nią zamorduje…Po tak długim czasie takie coś… Okropnie się przez to czuję.\nMam nadzieję, że mi to wybaczycie… Przez szkołę nie jestem w nastroju…\n46. Zawsze mogło być gorzej…\nCałe życie jest jak oglądanie migawki, pomyślał.\nTylko zawsze wygląda tak,\njakby człowiek przyszedł odziesięć minut spóźniony\ni nikt nie chce mu opowiedzieć oco chodzi,\nwięc musi się sam wszystkiegodomyślać.\nI nigdy, ale to nigdy nie zdarza się okazja,\nżeby zostać na drugi pokaz.\n— TerryPratchett (ur. 1948)\nW zamku zapanowała cisza. Hao zdał sobie sprawę, żewszyscy skupili na nim wzrok. Odetchnął, po czym ponownie spojrzał w oczykrólowej elfów. Niemo wołały o pomoc. Nie mógł im odmówić. NIE CHCIAŁ imodmówić.\n( nie opieraj się)\n- Jest opcja… bym odwlekł to na jakiś czas. Proszętylko najpierw o plik kartek…- powiedział cicho, a jedna z dworek szybkoprzyniosła mu kartki, wraz z ołówkami. Podziękował jej skinieniem głowy,wpatrując się w kręcone niebieskie włosy oraz złotem lśniące, miodowe oczy.Szybko się ocknął, jakby odpędzając od siebie jakąś okropną myśl.\nElfy iich urok… Mnie to kiedyś do grobu wpędzi…- pomyślał gorzko, zaczynającnanosić Plan na papier, zaznaczając co ważniejsze fragmenty. Krok po krokuodtwarzał go z pamięci, która jeszcze nigdy go nie zawiodła. Kilka minutpóźniej oddał królowej bez słowa zapiski, które miały wpędzić ich w sidłademonów. W myślach analizował, na jakim etapie są Ci Źli. I co mu się stanie,jak Władca się dowie, co zrobił i co zamierza zrobić. Ehhhh… Pomyśl, że zawsze mogło być gorzej. Zawsze. Powtarzał tosobie ciągle, jednak raczej po to, by przekonać siebie oraz sumienie niż poprostu stwierdzić fakt. Znów poczuł drganie rąk, wyobrażając sobie twarz Króla.Odegnał od siebie ten koszmar jak najdalej.\nAzara szybko przerzuciła kartki, czytając wzadziwiającym tempie, po czym z wrażenia aż prawie zemdlała. Hao musiał jąpodtrzymać. Chwilę potem opanowała się i otrzepała suknie, patrząc na szatyna znowym szacunkiem.\n- To jest… genialne i proste! Każdy mógłby na towpaść… Ale nikt tego nie zrobił, jak dotąd…- rzekła cicho, a on odpowiedziałstanowczo:\n( nie zrobię ci krzywdy)\n- Im bardziej się szuka, tym bardziej się gubi.Wszyscy szukają skomplikowanego planu, kiedy pod nogami mają to, co trzeba-powiedział, powtarzając znaną starą maksymę niektórych zwykłych ludzi. Pokazałna punkt drugi, spośród zaledwie dwudziestu pięciu innych.\n- Demony za jakąś godzinę go zaczną. Musimy działaćszybko. Im szybciej, tym więcej czasu zyskamy.\n- To ty masz też plan jak zmienić ten Plan?!-zdziwiła się, jednak pozytywnie.\n- Pisałem trzy tygodnie. Ostatni zająłempoprawkami. Przez to mogłem zobaczyć, czy ktokolwiek mógłby go zablokować. Niechciałem być zniszczony, bo czegoś nie dopilnowałem i Władca Demonów by tozauważył. No i jak skończyłem, to się okazało, że się nie da, ale jednak wiem,jakie są jego trochę słabsze punkty, które można wykorzystać i wydłużyć. Tojak, kiedy można startować?\n- Zaczynamy już! Mów, co robić! I powiedz, na jakduży czas można to odwlec?- powiedziała pełna zapału i wdzięczności elfka.\n- Jeśli teraz… to mniej więcej pięćset lat-przeliczył szybko w pamięci, po czym wrócił do tematu- A więc zrobimy tak…\nAsakura spojrzał na Hisę, która nie straciłaswojego uśmiechu z twarzy, tylko jeszcze bardziej go rozszerzyła.\n- Idę z wami, nie widać?- odpowiedziała na jegopytanie jak tylko skończył mówić.\n- To niebezpieczne… Idziemy do świata demonów,rozumiesz?- zapytał ją, potrząsając ją lekko za barki. Yoh i reszta natychmiastzmaterializowali się za jej plecami.\n- No, to już wiemy, gdzie idziemy^^- powiedziałbraciszek, jedynie Anna syknęła cicho. Hao wiedział, co to oznaczało. Tylko onawiedziała, co tam może się zdarzyć.\n- Yoh, ile osób tu zaciągnąłeś?- zapytał z lekkim,ale wyczuwalnym przerażeniem w głosie.\n- Coś koło dwudziestu… pięć osób w każdą stronę,nie pamiętam, za szybko się ruszają, bym ich zliczył- odpowiedział, wzruszającramionami. Szaman złapał się za głowę. Tyle osób idzie z nim, narażając życie izdrowie. Na dodatek rudowłosa poklepała go przyjaźnie po ramieniu.\n- Odwołali WSZYSTKIE walki na miesiąc, nie mam nicdo roboty. Zanudziłabym się tu.\nNudazabija naprawdę!- pomyślał szybko, jednak machnął ręką. Wiedział, żez nudą nie można walczyć niczym, chyba że akcją. A im tu jej nie zapewni. I takby za nim poszli. Zawsze mogło byćgorzej, zawsze mogło być gorzej…\n- Spakowani na trudną podróż?- zapytał ich dlaupewnienia, wskazując na swój mały podręczny plecak, mieszczący wiele rzeczy.Spojrzeli na siebie porozumiewawczo i wskazali na kilka małych bagaży.\n- Jesteśmy gotowi na wszystko!- zapewnili gromko.\n- Na egzorcyzmy i męki również?- zadrwił prawieniesłyszalnie mruknięciem.\n- Że co?- zapytał go Yoh, podchodząc bliżej.\n- Nic nic, chodźcie. Będziemy szli pieszo. Niemarnujmy furyoku. Portal jest niedaleko- powiedział, zaczynając już iść.\nTłumek się zorganizował i podążył za nim lekkimtruchtem.\nAsakura wyłączył się już na otoczenie. Wiedział, żeza jakieś siedem godzin taką prędkością będą na miejscu. I to jakoś nienapawało go optymizmem.\nWysoka elfka pokiwała ze zrozumieniem głową iruchem dłoni kazała wykonać polecenia tego człowieka, który przed nią stał,tłumacząc, jak może dać swojemu ludowi więcej czasu wolności. Czuła co najmniejpewną złość na siebie. Nie mogła nic zrobić, by całkowicie temu zapobiec.Będzie żyła z tą świadomością, odbierająca szczęściu jego blask. Odwróciła sięod niego i wydawała pomniejsze polecenia dworkom, maskując swoje uczuciaspokojem.\n( wszystko się uspokoi, jeśli tylko zamkniesz oczy)\nHao zobaczył to w jej postawie, chciał ją jakośpocieszyć. Znał już jakoś ród kobiecy, i wiedział, że w takich momentach każdapotrzebuje wsparcia.\nRuszył lekko ręką w jej stronę, patrząc na reakcjęTaryna. Lekko skinął głową przyzwalająco. Królowa skończyła mówić, więc salaprawie opustoszała. Nawet strażnicy na chwilę gdzieś odbiegli.\n- Wasza Wysokość…- zaczął, a gdy odwróciła się wjego stronę jakby ze zdziwieniem, że ktokolwiek jeszcze tu został, i topotrafiący mówić, złapał delikatnie jej smukłą i wypielęgnowaną dłoń. Zakrył jąswoją własną, męską dłonią, ciepłą i uspokajającą. Wzdrygnęła się nieznacznie,ale nie cofnęła ręki. Ani go nie spoliczkowała. Uznał to za dobry znak.\n- Wszystko się ułoży. Na pewno.\n( spełnię twoje każde życzenie)\n- Tak myślisz? Szczerze?- i w tym punkcie elfkatrafiła w sedno.\n- Szczerze to nie… Ale przysięgam jedno- w tymmomencie Hao ukląkł na jedno kolano, ku zdziwieniu Królowej i nowegoprzyjaciela- Gdy przyjdzie czas wyruszę, by wam pomóc. By was uwolnić odskutków mojego błędu.\n- Daleko jeszcze?- zapytał Yoh brata, któryzaczynał powoli tracić swoją ogromną cierpliwość. Irytowanie go to zawsze jestzły pomysł. A to właśnie od godziny uskuteczniał jego bliźniak.\n- Na serio?- zdziwili się wszyscy, gdyż każdy miałdosyć sześciu godzin chodzenia w skwarze. Normalnie żyć się nie dało bezciągłego picia wody, co kończyło się oczywiście jedyną przewidywalną reakcją.Ujmę to słowami: częste znikanie męskiej części pielgrzymki.\n- Jest bliżej niż ostatnio, gdy mnie o to pytałeś-wszyscy zwiesili głowy, ale nikt nie narzekał głośno.\nPo pierwsze, sami się na to zdecydowali. Nikt ichnie przymuszał.\nPo drugie, nic dobrego by z narzekania nie wyszło.Nigdy nie wychodzi.\nI po trzecie…\nI po najważniejsze…\nNikt nie chce, by Hao się wkurzył. Absolutnie nikt\nByli na środku pustyni, jakieś cztery godziny temuwszyscy stracili orientację pośród tylu zakrętów i pagórków. Jeśli Hao sięwkurzy, to zostawi ich, nie używając do tego nawet formy ducha. Pobiegniegdzieś do przodu hen, hen daleko, uwalniając swoje zmagazynowane siły. Niezostawi im żadnych śladów, bo Asakura był jak Indianin. Nie znajdziesz jegośladów, jeśli on sam nie będzie tego chciał.\nW milczeniu podążyli za szamanem, któremu chybalekko zmiękło serce.\n- Spokojnie, jeszcze tylko godzina… – oznajmił imgłośno, ale potem…- tylko godzina…- szeptał pod nosem\nAzara zaskoczona patrzyła na niego, już niepierwszy raz, ale jej twarz znów rozjaśnił uśmiech. Ten prawdziwy, bez trosk iproblemów. Położyła rękę na głowie szatyna.\n- Wierzę ci. Wierzę, że dotrzymasz obietnicy- Haouśmiechnął się do niej również.\n( tylko zamknij oczy)\nCzarna sylwetka śmignęła z kamienia na kamień, nieodstępując procesji na więcej niż dwadzieścia metrów. Uśmiechnęła się podnosem, gładząc krótkie czarne włosy.\n- I znów się spotykamy. Ale tym razem będziesz mój.Tylko mój…\nCóż, po długim czekaniu jest! Dzięki Alex, Annie i TobiMilobi pojawiła się szybko. Mam nadzieję, że się wam spodoba.\nPS Notka jest dedykowana owym trzem osobom wspomnianym wyżej ^^\n45. Nikt nie jest nieomylny…\n„Pewien mudżahedin powiedział mi kiedyś, że przeznaczenie daje nam wżyciu trzech nauczycieli,\ni trzy wielkie miłości.\nTa dwunastka jest jednak zawszezakryta, tak że nie wiemy, kto jest kim, dopóki ich nie pokochamy,\nlub nie pokonamy.”\nMałe, białe chmurki wzeszły na błękitne niebo wrazze słońcem poranka, zwiastując całkiem dobry dzień. Hao przyglądał się swoimtowarzyszom. Byli pewni siebie, uśmiechali się do siebie nawzajem, popychającco chwila, co jakiś czas krzycząc coś całkowicie nieważnego, niepotrzebnego.Przeliczał ich, sądząc, że pewnie nikt nie zostanie, jednak wyczuwał kolejnyumysł, już mu kiedyś znany. Mętnym wzrokiem wpatrywał się w nich, podziwiająctą nieznajomość zagrożenia.\nNo tak. Nie powiedział im, gdzie idą.\nWiedział, że muszą się udać w to miejsce,jakkolwiek by tego nie chciał. Pewnie długo to planowali. Znając ich, to pewnieod dziesięciu lat leżało to w biurku Doradców Jego Wysokości. Przygotowywalisię na każdą okoliczność.\nSprytneskurczybyki. Przeklął ich jeszcze kilka razy pod nosem, poczym zobaczył znajomą rudą głowę.\n- Hisa? Co ty tu…?\nW każdej podrzędnej historii gdy główny bohatertraci świadomość ze zmęczenia, budzi się w zupełnie innym miejscu, częstoopatrzony, bądź związany od kostek w górę. Wśród opiekunów, lub okrutnychwrogów.\nNo. Cieszmy się więc, że to nie jest zwykła, podrzędnahistoria. Tego bym sobie nie wybaczyła.\nAsakura otworzył oczy. Słońce chyliło się już kuzachodowi. Przewrócił się na plecy, zaklinając swoje nogi, by się ruszyły mimozakwasów. W końcu po długiej walce ze sobą wstał, chwiejąc się jak po jakimś owiele za mocnym drinku lub bójce w barze. Prawie na jedno wychodzi.\nRozejrzał się na boki, próbując sobie przypomniećco tu robi. Mgiełka w jego głowie powoli się rozwiewała.\nWtedy wróciły wszystkie wspomnienia. Można by tonazwać prawie wejściem smoka.\nRuszył znowu przed siebie, chcąc być jak najdalejodejść od demonów, od wszystkiego. Robiło się chłodniej, więc mógł maszerowaćnaprawdę długo. Sam do końca nie wiedział, czemu idzie do przodu. Nic by niedało powiedzenie elfom, co zrobił. Nie ma sensu też dłuższe uciekanie. Todlaczego jeszcze nie przestał iść? Tępo patrzył na swoje stopy, jakby miały muza chwilę urwać się i odbiec za horyzont.\nZ każdym krokiem dochodził coraz bliżej doprzejścia między królestwami. Wyciągnął z kieszeni dwie pogniecione lekkokartki z zamaszystym podpisem Władcy Otchłani. Pokazał je podejrzliwym celnikom,którzy po spojrzeniu na pismo od razu z uniżeniem pozwolili mu przejść. Patrzącna te ukłony dziwił się, po czym spojrzał na kartkę jeszcze raz, szczególnie nakońcówkę, gdzie zobaczył napis bardzo małym druczkiem.\n-O mój Boże… Jestem hrabią- szepnął do siebie, idącciągle przed siebie. Nie mógł przestać teraz myśleć o tym, jak to nienawidziKróla. Za wszystko. Myśli, że przygarnie sobie jego sympatie? To niech sięwypcha watą od środka!\nW pewnym dość nieoczekiwanym momencie uderzył w cośgłową. Odrzuciło go w tył.\nPo rozmasowaniu bolącego miejsca spojrzał przezzasłonę krążących wokół niego gwiazd na drzewo pokryte liśćmi.\nNo tak…Królestwo Elfów- pomyślał cicho, podnosząc się z ziemi iprzytrzymując się pnia.\nWszedł w las, nie zbaczając z wydeptanej ścieżki.Co jakiś czas miał wrażenie, że ktoś go śledzi. Cienie przemieszczały sięmiędzy liśćmi, a mech wyciszał każdy krok. Rozejrzał się dookoła siebie, gdywtedy…\nPrzetarł oczy, nie będąc pewny, kiedy co się stało.\nDookoła jego stali elficcy wojownicy, każdy zestrzałą założoną już na cięciwie. Wszystkie łuki były wycelowane w niego.\nWyczytał w ich umysłach, że chcą sprawdzić, na ilejest dobry i kim dokładnie jest. Jeśli się obroni, a nie zaatakuje, to znaczy,że nie chce ich zabić. Jeśli wyciągnie broń, to znaczy, że muszą go zniszczyć. Haouśmiechnął się delikatnie. Strzały były z drewna. Nie wyobrażał sobie, by ztaką bronią mieli z nim walczyć. Widocznie nie wiedzą jeszcze, co im zrobił.Gdyby wiedzieli, już dawno pewnie wytoczyliby przeciw niemu wszystkie działa.\nZamknął na chwilę oczy, wsłuchując się w ciszę.\nNieliczne liście spadły z drzew. Strumyk niedalekoszumiał cicho. Poeta powiedziałby, że słychać było nawet szelest motylichskrzydeł.\nJak na znak wystrzelili. Obrócił się w miejscu powiewającswoją czarną peleryną, a strzały zmieniły swój kurs o sto osiemdziesiąt stopni.Uśmiechnęli się pod nosem, naraz wyciągającmiecze i przecinając strzały w locie. Ich oczy mówiły „zdałeś test”.\nWysoki, niebieskooki elf podszedł do Hao, który niebył pewien, czy to na pewno mężczyzna, bo delikatne rysy i długie srebrne włosymogły zmylić każdego.\n- Witaj! – zaczął wesoło- Jestem Taryn, przywódcagwardii Jej Królewskiej Mości Królowej Azary- przedstawił się, a Asakuraniepewnie wyciągnął do niego dłoń. Elf uścisnął ją mocno.\n- Jestem Hao Asakura, miło mi poznać- powiedział ztrochę większym przekonaniem. Strażnicy rozchodzili się, a Taryn jako jedynyzostał, zainteresowany przybyszem, z roztargnieniem żegnając towarzyszy. Nieczęsto pojawiali się tu ludzie. Tak na serio, to nigdy nie było tu człowieka.Oglądał więc go jak jakiś nowy okaz motyla.\n- Co tu robisz?- zapytał go, gdy tylko zostalisami. Szaman zmieszał się delikatnie.\n- Dokładnie to… szedłem przed siebie\n- Uciekałeś przed czymś, tak sądzę z jednej ztwoich myśli, które wypuściłeś poza tą ochronę umysłu- odrzekł poważnie elf,siadając na trawie, w której słyszał już nocne zwierzęta.\n- Czyli umiesz czytać w myślach- stwierdził chłodnochłopak, chcąc zamaskować strach. Co by się stało, gdyby się dowiedział? Pewnieby go zabił. Jedna niefortunna myśl…\n- Tak i owszem- zaśmiał się Taryn, przeczesującswoje srebrne włosy ręką- U nas prawie każdy to potrafi. A po twoim wyglądziesądzę, że uciekałeś od demonów. A wiesz, wróg mojego wroga jest moimprzyjacielem- uśmiechnął się jeszcze raz, wyciągając rękę.\n- Przyjaciel? Nie, nie chcesz, żebym był twoimprzyjacielem. Jestem tego absolutnie pewien- bronił się niepewnie, wzbudzającpodejrzenia elfa.\n- Jesteś szpiegiem?\n- Nie… Ale sądzę, że chyba czymś gorszym…- szepnąłdo niego. Niebieskooki spojrzał na niego ponownie, jednak widząc jego smutekzdziwił się. Szpiegów mieli tu wielu, ale żaden tak się nie zachowywał.Poklepał go przyjaźnie po plecach.\n- Coś mi mówi, że nie zrobiłbyś nam nic złego zwłasnej woli. Jesteś raczej miłym facetem.\nI wtedy Hao poczuł, że potrzebuję komuś o tympowiedzieć. Wyrzucił z siebie całość w pełnej okazałości. Każdy szczegół. Powszystkim zapadła cisza. Taryn patrzył na niego szeroko otwartymi oczami.\n- Musimy powiadomić królową- powiedział odruchowo.Szaman spojrzał na niego z irytacją.\n- Mówiłem, cokolwiek by się nie stało, i tak nicnie wskóracie. Jestem geniuszem. Przykro mi- nagle coś go uderzyło w twarz- Czemutak zareagowałeś? Podejrzewałem raczej wersję „Tyyyy małyyyyyy… ukatrupięcię!”\n- Bo co? Mam cię zabić, bo cię zmusili do tego? Bezpieczeństwo własnejest najważniejsze! Nawet ja bym tak zrobił na twoim miejscu! Każdy by takpostąpił!- odrzekł, łapiąc go za rękę, pociągając za sobą.\nWprowadził go na główną drogę. Niewiele elfówzostało jeszcze na ulicach, bo słońce zaszło. Nieliczne lampy rozjaśniałydrogę. Taryn pewnie lawirował miedzy przejściami, aż w końcu…\nWielki, marmurowy pałac wznosił się na wzgórzu, wtowarzystwie miłych wieżyczek dookoła. Hao z zainteresowaniem wchłaniał każdyszczegół krajobrazu. Już teraz mógłby powiedzieć, ile ma okien. W końcu jeślisiedzisz w jednym miejscu pięćset lat i nic się nie zmienia, to każda rzeczjest ciekawa.\nStrażniczy wpuścili go do środka bez zbędnychpytań. Rzucili się, w przypadku Taryna pędem, a Asakury raczej ciągnięciem zanim, do pokoi królowej. Złapał za klamkę i wpadł do Sali tronowej.\n- Królowa idzie spać dopiero po tym, jak jej dworkii dworzanie zasną, więc jeszcze jest na nogach- powiedział do niego cicho,oglądając się na strażników przy bokach Eflki.\nAzara była piękna. Tak. To słowo pasowało idealnie.Piękna w każdym calu. Długie, brązowe włosy spadały na ramiona, a szpiczasteuczy wystawały nieśmiało spod nich. W białej jak śnieg sukni siedziała natronie, wpatrując się w przybyszy z ciekawością, jednak bez zaskoczenia.\n- Pani, ja…- zaczął Taryn, kłaniając się już przywchodzeniu i pociągając za sobą szamana, który też się skłonił przełykającgłośno ślinę.\n- Wiem, kim on jest. Wiem, co zrobił. Nieprzypuszczałam jednak, że hrabia demonów Hao Asakura przyjdzie aż tutaj-powiedziała przerywając mu, wskazując ręką szklaną kulę przy tronie, w którejkłębiła się delikatna mgiełka o kolorach poranka. Uśmiechnęła się słabo.\n- Wasza Wysokość, on…- chciał znów wtrącić Taryn,lecz przerwała mu gestem dłoni. Wstała i z wdziękiem zeszła na dół, ignorującprotesty dworek.\n- Powiedz mi po prostu, czy jest coś możliwego, byto powstrzymać? Choć na krótką chwilę?- zapytała Hao, podchodząc tak blisko, żeprawie czuł jej oddech, pachnący wanilią.\n- Jest… pewna opcja- zaczął cicho, wpatrując się wjej zielone oczy…\nNo, miało być wcześniej, ale nie śpieszyliście się z tymi komentarzami, więc dopiero teraz daję. Mam nadzieję że się wam spodobało. I już teraz mówię: jak nie będzie stu dwudziestu komów pod notą, to nie ruszam dalej.\n44. Jak daleko możesz się posunąć by uratować siebie?\nPokój jest rzeczą cenną i pożądaną.\nAle pokój, jak prawie wszystkiesprawy tego świata ma swoją cenę, wysoką, ale wymierną.\nGdy tylko odgłosy kroków Yoh ucichły, starszyAsakura podparł się na biurku. Odłożył na bok lusterko, które delikatniebrzdęknęło o drewno. Mała łezka zakłębiła się w oku, po czym przy akompaniamenciecichego szlochu skrył twarz w dłoniach. Policzek przecięła słona stróżka, niepowstrzymywana już przez nic.\nHao ledwo stał na nogach, osłaniając się przedciosami Yokhena. Przegrywał. Nie wiedział nawet dlaczego. Przecież to byłoniemożliwe. Już dawno miał wygrać. Czuł to. Jednak walczył do końca, wiedząc,że po śmierci nie czeka go nic przyjemnego. Nie miał szans na wieczny spoczynekw spokoju. Słabe kule ognia rozpływały się tuż przed uderzeniem.\nI wtedy poczuł zimno tak okropne, że aż parzyło go,powodując okropny ból. Ostrze przeszyło go na wskroś, przebijając brzuch.Osunął się na ziemię, a krew wąskimi stróżkami zlewała się w głęboką kałużęprzy jego boku. Duch wyszedł ze swojego ciała w towarzystwie demona,niewidoczny dla ludzi i szamanów.\n- No, to teraz wracamy do domu. Za pięćset lat udasię- powiedział prawie że współczująco zły towarzysz. Szaman posłusznie poszedłza nim, nie chcąc myśleć o tym, jak to będzie czekał kolejne długie lata.\nRozpłynęli się z tego wymiaru do…\nŚwiata Demonów, Elfów, Wampirów…\nOjczyzny mistycznych stworzeń, które można tuspotkać na każdym kroku…\nCiemny, szary jak popiół pałac stał w środkuwielkiego równie smętnego miasta. Z góry wyglądał jak ponury labiryntMinotaura. Po śmierci Hao otrzymywał tu coś w rodzaju drugiego ciała.Długowłosy już zdążył poznać każdy kąt tego miejsca, więc nawet z przepaską naoczach mógłby trafić do swojego małego pokoiku w najdalszym kącie pałacu. Jegodemon złapał go za ramię, przybierając w miarę ludzką postać. W jego oczachpojawił się błysk, jaki jaśniał tylko, gdy otrzymał jakiś rozkaz z góry.Pokierował go na północ, gdzie, po gruntownym przypomnieniu sobie planuzamczyska, znajdowała się sala tronowa. Zdziwiony nie rozumiał, czemu tam idą.Nie miał tu ducha ognia, a demon kontrolował jego każdy ruch związany z gwiazdąjedności.\nGdy tylko wszedł do pomieszczenia wysokiego jaknajwyższe sekwoje, od razu poczuł mocny uchwyt na karku. Szarpnęło go w dół takmocno, że aż upadł na kolana, z twarzą prawie wciśniętą w posadzkę.\n- Na kolana przed Jego Wysokością, Asakuro-zawarczał ochrypły głos, jakby tysiące pumeksów jeździło po papierze ściernym.\nPrzerwał mu jednak stanowczy i promieniujący złemszept Władcy Otchłani.\n- Nie bądź dla niego taki surowy, zaprosiłem gojako mojego gościa.\n- Ta jest, sir- odrzekł demon, ale nie obluzowałani na chwilę uchwytu. Szatyn zdenerwował się. Może i nie jest tunajsilniejszy, może jest dla niego nic nie wartym śmieciem, ale za długo dajesobą pomiatać takiemu zwykłemu słabemu strażnikowi. Honor to coś, co Hao miałbez względu na wszystko. Łokieć poleciał automatycznie w miejsce między nogamiprzeciwnika. Zgiął go w pół, a potem z pięści przyłożył w nos.\n- Ty mały…- powiedział strażnik, łapiąc chłopaka zawłosy, jednak uniesiona lekko dłoń Króla zastopowała jego jak najbardziejmordercze zapędy.\n- Odejdź. Już. Zejdź. Mi. Z. Oczu.- powiedziałspokojnie demon, a strażnik szybko umknął spod morderczego wzroku PanaCiemności.\n- A więc, Hao… Zagrajmy o twoją wolność. Tu iteraz- Asakura zauważył, że na środku Sali stoi sporej wielkości szachownica.Lekko rozkołysany przypomniał sobie, że mistyczne stworzenia uwielbiają tuhierarchię i za każde źle wypowiedziane słowo lub brak ‘sire’ może decydować ożyciu lub śmierci. Przed oczyma stanęła mu jakby to było wczoraj młodadziewczyna, która o tym zapomniała. Tortury i okrzyki słychać było po całymmieście. Najpierw zmęczyli jej i tak słabe ciało, po czym po kolei wyrywalikawałki duszy, jakby to były puzzle w układance, która już wcześniej zostałaułożona. Potem wbijali w nie nóż, wrzucali do ognia, sprawiając cierpienie,którego nie można sobie wyobrazić. Można jedynie poczuć. A kaci potrafili przezwiele dni utrzymywać swoją ofiarę przy życiu.\n- W sensie, że o co ci chodzi, sire?- zapytałcicho, wpatrując się w biało-czarne pola.\n- Uwolnić cię całkowicie nie mogę, jesteś zbytcenny, ale tylko w świecie ludzi. Tutaj mógłbym dać ci całkowitą swobodę,wyswobadzając cię z rąk demona, który właśnie stoi za drzwiami- Hao poczuł, żeod dłuższego czasu nie czuje na plecach świdrującego spojrzenia. Zdziwionyrzucił kątem oka w tył. Był sam- Jeśli wygrasz, dam ci wolność na pięćset lat,potem będziesz musiał wrócić, oddam też specjalne pozwolenie do podróżowania pocałym wymiarze. Jeśli przegrasz, zostaniesz moim służącym na całą wieczność.Zgoda?- Król wyciągnął pazurzastą rękę.\n- Tak, sire- Asakura uścisnął dłoń na zgodę. Usiadłna miejscu czarnych. Gestem i niemym „zacznij, panie” zachęcił go do gry.Powoli, z rozumem przesuwali pionki, gońce, wieże… Każdy tracił niewiele,zaskakiwał przeciwnika, jednak Władca był świetnym partnerem do gry. Szalazwycięstwa spadała to z jednej, to z drugiej strony. Demon był pewien swojegozwycięstwa, więc zrobił naprawdę zdumioną minę, gdy Hao przesunął królową przedbiałego króla ze słowami SZACH-MAT. Sprawdził to dwa razy, a szaman mocnozadowolony z siebie uśmiechał się do niego. Na twarz Władcy wszedł uśmiech,jednak nie taki, jaki przybiera przegrany po dobrej partii, tylko jak ktoś,kogo plan właśnie polegał na przegranej, jednak nie wymuszonej, tylko szczerej.\n- Wygrałeś, Asakuro. A teraz powiem ci, czego odciebie oczekuję…- zaczął Demon z uśmiechem, nagle Hao poczuł uścisk na szyi-Masz miesiąc, na przygotowanie planu na podbicie Królestwa Elfów. Wszystko,czego uzasadnisz potrzebę, zostanie ci dostarczone. Jeśli tego nie zrobisz…-dopowiedział szybko, widząc otwierające się usta szamana- zostaniesz poddanytorturom tak okropnym, że to, co widziałeś na Kosei wyda ci się wielkąwspaniałomyślnością i łaską- długowłosy przypomniał sobie, jak wleczono ją zawłosy, martwą już powłokę wyrzucono na ulicę, całą poobijaną, posiniaczoną, niewidać było zdrowego kawałka skóry… Dusza została jeszcze na tydzień w rękachoprawców. Potem nie było już nic, co by zostało po niej. Nawet pamięci niebyło… Nie było niczego, co mogło świadczyć o tym, że kiedykolwiek istniała.\nSzybko przytaknął na zapytanie, czy się zgadza. Niechciał śmierci. Nie śmierci duszy. Uchwyt na szyi zelżał, a Hao zauważył, żekontrolował to właśnie Władca, zaciskając tylko pięść delikatnie. Bał się na myśl,co mógł zrobić klaszcząc.\nStrażnik, teraz już lekko oklapły, zdobył sięjedynie na wredny uśmieszek w stronę Asakury, po czym mocno pociągnął go dojego pokoiku, pełnego kartek i ołówków. Popatrzył na to, i wbrew samemu sobiezaczął pisać…\nMiesiąc później wypuścili go z zamknięcia. Wychudłynieco i zmęczony zarywaniem nocy słabą ręką podał im plik kartek. Poprzeglądnięciu ich Jego Wysokość doszedł do wniosku, że ten chłopak dokonałczegoś, co pokolenia demonów nie mogły. Wymyślił Plan. I zasłużył sobie nabardzo duże ‘P’ w nazwie. Był doskonały. Nawet, gdyby wróg go przechwycił, to itak nie mógłby nic zrobić. Demon skinął na swoje jedyne ludzkie służące.Obydwie szybko rzuciły się by pomóc szamanowi się położyć na łóżku i napoiły gociepłą herbatą. Wdzięczny im z całego serca zasnął. Król położył kopertę nastoliku obok łóżka. Potem wyszedł cicho wraz ze swoją świtą.\nYoh dobiegł jak na skrzydłach do hotelu.\n- Anno, Hao zbiera drużynę do poszukiwań-wykrzyknął, jak tylko wpadł do środka. Anna miała lekkie wątpliwości co dotego, żeby starszy Asakura powiedział ‘drużyna’, ale zaczęła już się pakować.\n- Pamiętajcie, tylko podstawowe rzeczy- zastrzegła.Horo odrzekł z uśmiechem „tak, Anno”, ale ona nie dała się tak łatwo zbyć.\n- Trey, od kiedy odtwarzacz DVD, MP3, plazma igłośnik to są rzeczy podstawowe? Wiesz, że pewnie będziemy w miejscach, wktórych prąd będzie czymś trudnym do znalezienia!- zapytała go głośno,strzelając co do sprzętu, ale po minie Usui wiedziała, że trafiła w sedno. Zezbolałą miną odkładał je z powrotem na ich miejsce w apartamencie.\n- Czy mogę też jechać?- do środka weszła wysokapostać…\nPierwsze, co Hao zobaczył po pobudce było jegowłasne sumienie, którego istnienia nawet nie podejrzewał. Kopało go po głowie zato, co zrobił. Nie miałem wyboru! Zabiliby mnie! A nawet gorzej! Mówił tak do siebie, dopóki świadomość niepoderwała go do góry.\nDla ochrony własnego tyłka zburzył jedne znajwiększych imperiów świata, wysyłając elfy na pewną śmierć.\nZ rezygnacją i obrzydzeniem dla samego siebieotworzył kopertę.\nMojaczęść układu jest właśnie tutaj- wielkie gotyckie pismo nakartce wzbudziło w szatynie złość. Żeby jeszcze go oszukali! Mógłby ichobwiniać. Ale nie, oni dali mu zapłatę. Wyjął przepustkę i zezwolenie do wolności.Przyjrzał mu się, jednak nie znalazł niczego podejrzanego. Było jak choleraprawdziwe.\nTargany pierwszy raz od dawna emocjami założył coś,w czym nie będzie się rzucał w oczy. Narzucił czarną pelerynę z kapturem.Większość demonów z niższych sfer tak się ubierała. Na nich nigdy nikt niezwracał specjalnej uwagi.\nWyszedł przez bramę pałacu na wybrukowane ulicemiasta. Szedł przed siebie, nie myśląc o niczym. Nie zatrzymywali go. Był sam.Co jakiś czas mijał jakichś baronów, bogaczy, którzy patrzyli na niego zwyższością. Któryś nawet rzucił w niego kamieniem, sądząc, że będzie to dobrąrozrywką. Jakże się zdziwił, jak kamień rozbił się metr od głowy celu, którynawet się na niego nie obejrzał, idąc wciąż przed siebie. Możny machnąłlekceważąco ręką i poszedł dalej, dla własnego zadowolenia bijąc żebraka pogłowie długą czarną laską.\nAsakura poczuł, że białe, oślepiające słońcewychyla się zza horyzontu, już przypiekając mu plecy. Mimo to szedł dalej,wychodząc poza mury miasta i idąc przez spaloną ziemię. Przez kilka godzinurozmaiceniem krajobrazu były samotne drzewa, w których szukał cienia.\nPoczuł, że zaczyna się mimowolnie męczyć. To słońcepowodowało, że wszystko po godzinie miało dosyć życia, ale on przetrwał w nimaż sześć godzin. Ta dawka była jak sto samobójstw w jednym. Opadł na ziemię iostatkami sił doczołgał się do cienia. Gdy tylko dotarł do drzewa, straciłprzytomność.\nJak widać, wróciłam, próbując nadgonić zaległości i na blogu, i u was. Mam nadzieję, że będzie się wam podobało.\n43. Decyzja i przygotowania… czyli co powiedziała Goldva?\nHao spojrzał na nich z poważnąminą.\n- Nie czujecie tego?\n- Czego??- dopytywali siędookoła.\n- Tego… zapachu. To musiałbyć… – w tym momencie nastolatek dał chwilę, by zrozumieli dramatycznośćchwili- …elf.\n- Elf?!- zdziwili się wszyscy.\n- I to elf, który jakiś czasspędził w twierdzy demonów- powiedział Asakura, ze smutkiem odczepiając odpoduszki na koronę długi, srebrny włos, który lekko odbijał światło lamp.\n„Elfysą przedziwne. Budzą zadziwienie.\nElfy sąfantastyczne. Tworzą fantazje.\nIchuroda powala. Strzałą.”\nCała sala zamilkła. Gdzieś daleko w budynkuzaskrzypiały samotne drzwi. W tej chwili nikt nie chciał kłócić się z nosemszatyna. No z wyjątkiem jednej osoby…\n- Skąd ty to możesz wiedzieć, Asakura?- zapytałwzgardliwie Marco, poprawiając okulary jakby one same chciały uciec- skąd masztą pewność?\n- Bo ten włos należy do mojego przyjaciela-powiedział z lekką tęsknotą szaman.\n- Niezły przyjaciel…- zadrwił blondyn, jednak zbiłgo z tropu wyraz twarzy szatyna. Nie przedstawiał kogoś skośnego do bójki, jakto przewidywał. Hao stał i wpatrywał się we włos, niczym z jakieś porcelanowepudełko, które można w każdej chwili stłuc. W myślach widział jego twarz. Teniebieskie oczy, długie srebrne włosy, twarz tak delikatna, że gdy go spotkałto sądził, że jest kobietą. Jednak po kilku minutach rozmowy wszystko sięwyjaśniło.\nNagle zauważył, że cała sala się na niego patrzy.Zdziwili się, że rzucił jakiejś myśli, która by powaliła wyrzutka na kolana.Szaman był na to jednak za dorosły, mimo tego, ze jego ciało ma zaledwieczternaście lat. Na dodatek po co marnować swoje zbyt wyszukane odpowiedzi natakiego pacana? Byle palant potrafiłby go pokonać w pojedynku na riposty.\n- Co sąd najwyższy decyduje?- zapytał, patrząc naGoldę oczami bez wyrazu. Brak emocji aż od niego emanował na boki. Całkowitaobojętność.\nJednak pod tą maską czaiły się pewne obawy…\n- Eee… No… tego…- zaczęła staruszka, jednak jeden zbezimiennych jej przerwał.\n- Równie dobrze on mógł podstawić włos i uciec!-strażnik stanął tak blisko sądu, że prawie dotykał jej nosem. Nagle za plecamicoś się ruszyło. Ledwo się obrócił, gdy jakaś ręka złapała go za kaptur ipodciągnęła na wysokość wzroku. Oczy Hao zwęziły się, a usta stały się tylkocienką linią. Dookoła niego roztaczała się niewidzialna potworna aura. Ladachwila można się spodziewać, że z pleców Asakury wyrosły by skrzydłanietoperza, a na głowie dwa długie rogi.\n- Nie ładnie tak przerywać. Następnym razem sięzastanów, co powiesz, bo tak ci skopię tyłek, że nie odnajdziesz go nawet zmapą- powiedział głosem, który brzmiał jak bicz. Ciął powietrze na drobne, niedając mu porządnie odetchnąć.\n- Ja…ja…ja…- mówił cicho, nie mogąc nabrać tlenu dopłuc. Szatyn odstawił go na ziemię, rzucając mu spojrzenie mówiące, jak małoznaczy dla niego.\n- Muszę wyjść i się namyśleć- odparłaniespodziewanie Goldva, wkraczając za drzwi do pomieszczenia obok. Hao usiadł,odchylając mocno głowę do tyłu. Spojrzał na sufit. Widział go jak przez mgłę.Docierało do niego tylko połowa informacji. Ktoś coś mówił, ktoś warczał… Gdypoczuł, że sędzina wraca. Szybko wrócił do stania. Wszyscy znieruchomieli,wpatrzeni w niego, to w drzwi.\nGoldva weszła spokojnie na stołek.\n- Sądzę, że Hao Asakura powinien otrzymać miesiącczasu na odzyskanie korony pod groźbą zdyskwalifikowania na dwa tysiące lat zturnieju, na tyle tylko można dać taką karę. Przez ten miesiąc jego drużyna niebędzie miała walk.\n- A co jeśli jej nie zwróci?- zapytał Marco.Długowłosy pokiwał głową.\n- Wybuchnie chaos, na dodatek wyrobienie nowejkorony trwa dużo czasu- powiedziała sędzina, nadzwyczaj spokojnie. Widoczniejej strach przy tym wydarzeniu z niedawna przeszedł na taki poziom, gdzie płaczi jęk nic nie daje, i wręcz strach się bać.\n- Ale…- zaczął Marco.\n- To jest wola niewzruszona Sądu najwyższego Patch.Zamykam rozprawę- kilka razy puknęła młotkiem i zniknęła szybko zpomieszczenia. Hao wstał szybko i zbierał się do wyjścia.\n- No i co robimy?- zapytał Yoh, podbiegając dobrata szybko. Bliźniak popatrzył na niego, widoczne zamyślony, nie rozumiejącod razu jego pytania.\n- Musimy odzyskać koronę. Ale najpierw muszęporozmawiać z moim informatorem. Dajcie mi godzinę. Jutro wyruszamy.\n- Za godzinę ci powiem dokładnie- Hao zniknął wpłomieniach. Yoh wzruszył ramionami. W tej chwili nie miał całkowicie nic dogadania… A może jednak powinien do niego pójść? Odwrócił się i puścił pędem dojedynego miejsca, gdzie mógł w tej chwili być jego brat.\nSzaman pojawił się w swoim namiocie obozowym.Szybko rzucił się do jednej z szafek.\n- Gdzie to jest, do jasnej…- zamyślił się chłopak,próbując sobie coś szybko przypomnieć. Nagle coś zaskoczyło w jego mózgu jakiskra w maszynie.\n- Tu cię mam!- odsuwając jedną z komodek na bok iwyciągając małe pudełeczko. Wyciągnął z niego małe ręczne lusterko. Umożliwiałomu komunikacje międzywymiarową. Ciągle myślał, że ta technologia jest nadaltrochę prymitywna, ale elfów łatwo nie przekona się do innych rozwiązań, jeślistare działają.\nTacecha jest u nich prawie ludzka…- zdążył pomyśleć, zanimdotknął powierzchni szkła. Przywołał ja w myślach.\n-„Bez względu na to, jak bardzo rozgrzany jestniedopałek, wyjęty z ognia, szybko gaśnie.”\n-„I w napominaniu zachowaj rozwagę i nie posuwajsię za daleko, pamiętając, że przy zbyt gorliwym czyszczeniu z rdzy naczyniemoże pęknąć.”\n-„ Życie ludzkie jest jak bieg po okręgu, człowiek uciekając przed samotnością,chroni się w ramiona ludzi, po czym poznając ich obłudę i zło, ucieka wsamotność.”\n-„Lepiej chyba pójść choćby kawałek dobrą drogą,niż zajść daleko, lecz źle.”\nSkupił się na niej. Skończyli proceduręrozpoznania. Lekko zaszumiało, gdy ukazała mu się smutna kobieta o długich,brązowych włosach i ślicznych zielonych oczach.\n- Verne! Co się u was dzieje?- zapytał Hao,zauważając długie szramy na ramionach elfki. W tle widać było ruiny jakichśkolumn i ścian.\n- U nas skończyła się wojna, Hao- powiedziałamelodyjnie, cicho wypowiadając każde słowo.\n- Tylko proszę, nie mów mi, że…- zląkł się szczerzeAsakura.\n- Tak, Hao. Przegraliśmy. To miejsce jest ostatnim,jakie ostało się od natarcia demonów. Chronimy się tutaj małymi grupkami. A tymi nagle tu chcesz się połączyć. Prawie zemdlałam!\n- Jak bardzo jest źle? Nie uśmiechasz się…\n- Wiem. Gdybyś tu był, nie uśmiechałbyś się również…\n- Nie… Czy Taryn jest z wami?- zapytał bezwiększych nadziei.\n- Nie. On pierwszy został do nich zaciągnięty siłą.Podobno został zmuszony do współpracy i wysłano go do waszego wymiaru- głoselfki tracił na sile coraz bardziej, w tle słychać było krzyki.\n- Kto tam jest?!- zdenerwował się szatyn.\n- To jest… nasza uciekająca nadzieja. Żegnaj-zdążyła powiedzieć, zanim jakiś osobnik zabrał ją sprzed lustra i związałmocno. Nie zdążyła się rozłączyć.\n- Hao Asakura… Co zrobisz, by pomóc swoimprzyjaciołom? Wiesz, że my, demony, bardzo ubolewamy nad tym, że cię z nami niema w chwili triumfu.\n- Wiesz, że…- zaczął długowłosy, jednak wzrokdemona mówił wiele.\n- Hao! Jesteś tu?- do namiotu wpadł Yoh, a demonrzucił tylko: „ zobaczymy się wkrótce, Asakuro!” i zniknął.\n- Czy ty właśnie gadałeś do lusterka?- zapytałzdziwiony młodszy bliźniak, a długowłosy usiadł na łóżku.\n- Powiedz Annie, że wybieram się na dłuższą podróż-powiedział wpatrzony w podłogę.\n- Jadę z tobą!- odrzekł Yoh z determinacją.\n- Jak ci się chce- leniuch się zdziwił. Teraz niebył pewien, czy ma jechać, czy nie. Gdyby mu zabronił, to na pewno by się z nimzabrał.\n- Wiesz, przyda mi się ktoś do pomocy- Haouśmiechnął się delikatnie.\n- Zbiorę ci drużynę!- zawołał Yoh i wyszedł.\n- Naoglądał się za dużo filmów…- szatyn przejechałdłonią po twarzy. Przypomniał sobie te czasy, gdy wojna się zaczęła. Jak to onpoprowadził demony do walki.\nNo, zaczęły się wakacje! Wszystkim życzę dobrej zabawy i przygód! Przez najbliższe dwa tygodnie mnie nie będzie, jadę na obóz. Proszę więc, by pod tą i poprzednią notką było sto komów, ok?\nI mam nadzieję, że nie będziecie chcieli mnie zabić za tą notkę…\nWszystkich wizyt: 38136\nWszystkich komentarzy: 3778\nCi wszyscy, którzy zostali zaplątani w tę historię…\nCi, co pozamieniali się w duchy…\nKsięga szamanów- wpisz się\nBlogi niektórych osób, które dobrze znam...\nKonrad (warto wejść^^)\nHao Asakura- Noś Długie Włosy (Elektryczne Gitary)\nKabaret POTEM „Hitler”\nNie widziałeś? Za to grozi utopienie, powieszenie, spalenie... jest wiele powodów, by tam wejść^^\nAnna Shaman King\nŻegnaj, Duchu Ognia, witaj Luna!\nOto Luna, która zastępuje Ducha Ognia, który musiał wrócić do swojego właściciela... Drań... Skąd miałam wiedzieć, że ten skubaniec mnie okłamywał... Ale trudno, najważniejsze, że znalazłam mojego Ducha Stróża, o którym pewnie mogliście już słyszeć wcześniej... Jest, mimo wyglądu, niebezpieczna i silna, jednak ma kilka drobnych wad, takich jak problem z przyswojeniem ironii.\nTO JA, POSZUKUJĄCA PRAWDY\nTak, to ja. Znają mnie, a jak nie, to nich czytają:Jestem zwykłą dziewczyną (używam różnych definicji słowa 'zwykła'), która ma bzika na punkcie Shaman King i nic nie zmienia w tym fakt, że ludzie mają jakąś wprogramowaną funkcję NIE ZADZIERAJ Z WARIATAMI, więc nie do końca potrafią mnie zrozumieć, więc jeśli mnie nie rozumiesz, to nie martw się.Niektórzy zwią mnie dyktatorką, potworem, bezlitosną dziewczyną. Cóż... Zgadzam się z tym. Nie jestem łatwa. Mimo to jestem marzycielką, na pytanie: O czym marzysz? odpowiada: By to, co jest w SK było na prawdę.moje gg to 11995025 więc czytajcie i podziwiajcie mój brak talentu xD RAVEN1313