GOTERM świadczy usługi serwisu i napraw palników olejowych oraz gazowych na terenie Szczecina i okolic. Posiadamy wieloletnie doświadczenie w pracy z nadmuchowymi palnikami olejowymi i gazowymi. Podejmiemy się regulacji, naprawy i serwisu każdego palnika opalanego olejem czy też gazem. Posiadamy uprawnienia zawodowe, które są wymagane przy pracy z urządzeniami wytwarzającymi ciepło. GOTERM wszelkie prace serwisu i napraw wykonuje z należytą starannością zgodnie z technicznymi wytycznymi producenta urządzeń.\nGOTERM prowadzi politykę informowanie klienta o cenie usługi przed jej wykonaniem. Serwis palników olejowych i gazowych nie jest zadaniem łatwym i powinien być powierzany profesjonalistom. Przypadkowe nastawy palnika prowadzą do spadku jego sprawności energetycznej. W wyniku niewłaściwego procesu spalania powstają tlenki węgla oraz sadza. Wieloletnie zaniedbania oraz niewłaściwe parametry pracy doprowadzić mogą do trwałego zniszczenia palnika i współpracujących z nim urządzeń grzewczych.\nGOTERM – zakres świadczonych usług\nserwis palników nadmuchowych MAN (MHG)\nnaprawy, regulacja, konserwacja palników olejowych i gazowych\npomiary składu spalin\npomiary ciśnienia oleju oraz nadciśnienia w komorze spalania\ndoradztwo odnośnie konfiguracji urządzeń grzewczych\nMAN – palnik rakietowy\nPalnik rakietowy MAN (MHG) został skonstruowany aby osiągnąć maksymalny uzysk energii przy najniższych możliwych emisjach zanieczyszczeń oraz przy minimalnej konsumpcji paliwa. Wraz z rozwojem i wprowadzeniem Raketenbrenner® w 1978 roku, firma MHG Heiztechnik ustanowiła przełom technologiczny, który zdecydowanie ukształtował i nadal kształtuje cały przemysł palników.\nZasada działania palnika MAN (MHG) jest genialnie prosta, wcześniej część ciepła była tracona podczas spalania oleju opałowego i generowany był wysoki udział cząstek sadzy, które zanieczyszczały system grzewczy i środowisko. W palniku Raketenbrenner ® , gorące gazy ze strefy spalania są zawracane do dyszy rozpylającej, gdzie podgrzewają mgłę olejową, przekształcając ją w fazę gazową. Całkowite spalanie, które można osiągnąć, pozwala uzyskać wcześniej nieosiągalną, trwałą wydajność cieplną, ponieważ nie powstaje sadza . Emisja innych zanieczyszczeń, takich jak tlenek azotu i tlenek węgla, jest nie tylko zmniejszona przez zmniejszenie zużycia oleju opałowego, ale również poprzez doskonałe spalanie.\nEnergia powstała ze spalania jest prawie całkowicie przekształcona w ciepło. Ilość cząstek sadzy jest zredukowana do minimum, a to przynosi korzyści zarówno środowisku, jak i portfelowi. To dzięki tej innowacyjnej technologii Raketenbrenner ® wyróżniony został etykietą ekologiczną „Blue Angel” w 1981 roku jako pierwszy palnik olejowy w Republice Federalnej Niemiec.\nJako pionier w sektorze spalania olejów i innowacyjna firma, MAN (MHG) nieustannie pracuje nad udoskonaleniem już bardzo zaawansowanej technologii. W 2014 roku na rynku pojawiła się najnowsza generacja niebieskiego płomienia MAN (MHG). Chociaż produkowane do tej pory palniki są technicznie doskonałe i nadal dobrze się sprzedają, nowa wersja jest teraz lepsza. Dostępna jest w wersji modulowanej i dwustopniowej. Zalety tej nowo opracowanej wersji są oczywiste, nowe palniki MAN (MHG) umożliwiają elastyczne dostosowanie mocy do różnych wymagań. Są łatwiejsze w obsłudze, a nawet cichsze niż poprzednie modele. Ponadto, w porównaniu do prekursora, zarówno zużycie paliwa, jak i zużycie energii elektrycznej jest o wiele niższe. Dla klienta oznacza to jeszcze większą efektywność energetyczną i związaną z tym amortyzację dodatkowych kosztów w ciągu zaledwie jednego roku.


Centrum Obsługi Przedsiębiorstw\nRozliczanie składek z ZUS-em\nCentrum Obsługi Biznesu KRIS posiada wszystkie uprawnienia niezbędne do tego, by świadczyć wysokiej jakości usługi w zakresie doradztwa podatkowego, księgowości, kadr i płac dla podmiotów gospodarczych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi i normami.\nNaszym celem jest wspieranie biznesu Klientów poprzez świadczenie usług na najwyższym poziomie. Wdrażamy optymalne rozwiązania, usprawniające funkcjonowanie, ograniczające ryzyko i zabezpieczające działalność naszych Klientów.\nOferujemy szeroko rozumianą obsługę podatkową dla różnego rodzajów firm, stowarzyszeń i instytucji. Polecamy nasze usługi doradcze we wszelkich aspektach prowadzenia działalności gospodarczej, a w szczególności konsultacje z zakresu optymalizacji obciążeń podatkowych. Chętnie wspieramy zarówno w bieżącym, jak i zaległym rozwiązywaniu problemów podatkowych.\nUsługi kadrowo-płacowe nie muszą stwarzać zmartwień oraz problemów. W sposób profesjonalny poprowadzimy wszystkie kwestie związane z dokumentami pracowniczymi: akta osobowe, ewidencję urlopów, systemy motywacyjne itp. Dołożymy starań, by wynagrodzenia naliczane były rzetelnie i terminowo, a pracodawca miał kontrolę nad wydatkami. Zawsze stoimy na staży prawa pracy przypominając Klientom o obowiązujących uwarunkowaniach.\nW sposób rzetelny i jasny, zgodnie z przepisami ustaw i rozporządzeń prowadzimy księgi handlowe. Sporządzamy sprawozdania finansowe, opracowujemy politykę rachunkowości dla firmy, zakładowe plany kont i sporządzamy bilanse. Weryfikujemy pod względem formalnym i rachunkowym dokumenty naszych Klientów i przygotowujemy je do księgowania.\nProwadzenie księgi przychodów i rozchodów to obowiązek większości przedsiębiorstw. Nasze biuro ewidencjonuje wszystkie przychody, wydatki i zakupy firmy w przejrzysty sposób. Na tej podstawie przygotowujemy dla Klienta jego zobowiązania podatkowe.\nDbamy, by wszystkie dokumenty były odpowiednio opisane i zakwalifikowane. W przypadku kontroli skarbowej z łatwością odnajdujemy odpowiednie dokumenty i składamy stosowne wyjaśnienia.\nKompleksowa obsługa w zakresie kadr i płac to również stała współpraca z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. W ramach naszych działań wykonujemy w imieniu Klienta wszystkie czynności: uzupełnianie i weryfikację druków ZUS RMUA, sporządzanie deklaracji rozliczeniowych ZUS DRA oraz raportów imiennych ZUS RCA, ZUS RSA, itp.\nOd października ZUS zacznie rozsyłać do przedsiębiorców pisma, w którym zostanie podany nowy, indywidualny numer rachunku składkowego (NRS) do wpłat należności składkowych. Od nowego roku wpłaty będą księgowane na koncie płatnika, a następnie rozdzielane na ubezpieczenie emerytalne, zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych.\nCo istotne, wpłata będzie zaliczana w pierwszej kolejności na pokrycie zaległości wraz z odsetkami, a w drugiej kolejności na bieżące składki. Przedsiębiorcy mający długi wobec ZUS będą mogli wnioskować o rozłożenie należności na raty.\nDo końca czerwca 2017 roku kierownicy spółek jawnych i partnerskich nie sporządzających sprawozdań finansowych mają obowiązek złożyć oświadczenie o tym fakcie w sądzie rejestrowym. Stanowi tak art. 70a ustawy o rachunkowości.\nZapraszamy do skorzystania z naszych usług rozliczania podatku dochodowego za 2016 rok. Oferujemy atrakcyjne ceny. Istnieje możliwość przekazania dokumentów e-mailem. PIT-36, PIT-37, dochody zagraniczne.\nOd 1 marca, w wyniku wejścia w życie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, w firmach przeprowadzane będą dwa rodzaje kontroli - podatkowa i celno-skarbowa. Obawy wobec tej drugiej wynikają z rozszerzonych kompetencji urzędników, które wprowadziły zmiany w przepisach. Zgodnie z Ordynacją podatkową, wobec przedsiębiorcy prowadzona jest kontrola podatkowa, obejmująca m.in. rutynową weryfikację zwrotu VAT. O takiej kontroli firma jest informowana 7 dni przed jej rozpoczęciem. Kontrola celno-skarbowa ma natomiast charakter tzw. twardej kontroli. Jest nastawiona przede wszystkim na wychwycenie przestępstw podatkowych, np. wyłudzenie VAT lub proceder karuzeli podatkowej.\nKRIS CENTRUM OBSŁUGI PRZEDSIĘBIORSTW Sp. z o.o.\nAl. Kasztanowa 18/19\nTel. 697 711 186


Katastrofa lotnicza w Rosji. 50 ofiar śmiertelnych. - Świat - rp.pl\nAktualizacja: 17.11.2013, 18:13\nKatastrofa lotnicza w Rosji. 50 ofiar śmiertelnych.\nBoeing 737, który rozbił się w Kazaniu\nO 16.30 (19.30 według czasu moskiewskiego) na międzynarodowym lotnisku w rosyjskim mieście Kazań podczas lądowania rozbił się samolot pasażerski Boeing 737. Na pokładzie było 50 osób, wśród których 44 pasażerów i 6 członków załogi – informuje agencja interfax.\nWedług informacji rosyjskiego Ministerstwa Spraw Nadzwyczajnych wszyscy, którzy znajdowali się na pokładzie samolotu zginęli. Rosyjska agencja informacyjna Interfax podaje, że samolot należał do kompanii lotniczej Tatarstan. Według danych Komitetu Śledczego Rosji, boeing 737 leciał z moskiewskiego lotniska Domodiedowo. Ria Nowosti informują, że samolot uderzył w ziemię przy próbie odejścia na drugi krąg i się zapalił. Poniżej dalsza część artykułu\nNa razie nie ma oficjalnej wersji przyczyn katastrofy. Według wstępnych informacji, wśród przyczyn katastrofy śledczy rozpatrują wersję błędu pilotów. Prezydent Władymir Putin polecił powołać komisję, która zbada przyczyny wypadku . Według informacji rosyjskiej telewizji Rossija-24 na czele komisji stanął Ministr Spraw Nadzwyczajnych Władymir Puczkow. Międzynarodowy port lotniczy w Kazaniu zawiesił działalność. Wszystkie samoloty są przekierowywane na zastępcze lotniska.\nMinisterstwo Spraw Nadzwyczajnych opublikowało listę ofiar tragedii. Wśród nich znalazł się syn prezydenta Tatarstanu (podmiot Federacji Rosyjskiej) Irek Minnihanow i dyrektor Federalnej Służby Bezpieczeństwa Tatarstanu Aleksandr Antonow. Według Interfaxu, rodziny ofiar dostaną po 2 mln rubli (około 200 tys. zł) odszkodowania zgodnie z prawem lotniczym Federacji Rosyjskiej. Pieniądze ma wypłacić ubeczyciel. W Rosji rocznie dochodzi do kilkudziesięciu katastrof samolotów pasażerskich. W kwietniu 2012 roku na lotnisku w Tiumieni rozbił się pasażerski samolot ATR 72. Zginęły wtedy 33 osoby. We wrześniu 2011 samolot Jak-42 uległ katastrofie zaraz po starcie na lotnisku Tunoszna w Jarosławiu. Na pokładzie samolotu znajdowało się 45 osób, w tym ekipa klubu Łokomotiw wraz z drużyną, udająca się do Mińska na inauguracyjny mecz ligi KHL. Poza dwoma osobami wszyscy zginęli. 10 kwietnia 2010 roku doszło do katastrofy polskiego samolotu rządowego w Smoleńsku. Zginęło w niej 96 osób, wśród nich: prezydent RP Lech Kaczyński z małżonką. Według danych Międzypaństwowego Komitetu Lotniczego (MAK) do listopada 2013 roku na terenie Rosji i byłego ZSRR doszło do ponad 30 cywilnych katastrof lotniczych. Dzisiejsza tragedia dopełni tą smutną statystykę. Mimo to niespełna dwa miesiąca temu przewodnicząca MAK Tatiana Anodina za „wybitne" osiągnięcia w lotnictwie międzynarodowym została uhonorowana Narodowym Orderem Legii Honorowej, najwyższym odznaczeniem nadawanym przez państwo francuskie.


Gorolki.pl - Kobieca przyjaźń\nKobieca przyjazń to bardzo silna więz łącząca przedstawicielki płci pięknej. Powszechnie wiadomo, że kobiety rozumieją się bez słów, potrafią odgadnąć swoje wzajemne myśli. Panie mają bardzo wysoko rozwiniete poczucie przyzwoitości, są zdolne do empatii, współczucia i umieją na ogół skutecznie pocieszać. Bardzo ciekawe jest to, że kiedy kobiety się przyjaznią nie ma dla nich rzeczy niemożliwych, są w stanie wstać w środku nocy i pojechać na drugi koniec miasta, czy w ogóle poza miasto aby ratować przyjaciółkę, kiedy ta zadzwoni i o poprosi o pomoc. Z przyjaciółką można pójść na imprezę, taką suto zakrapianą alkoholem i tańcami, a także razem podrywać panów w klubach. Dobrze jest też mieć przyjaciół, kiedy brakuje nam pieniędzy i jesteśmy w trudnym momencie życiowym, a przyjaciółka akurat jest w lepszej sytuacji.tak samo jeśli chodzi o problemy z mężem czy partnerem, przyjaciółka potrafi doradzić i dać się wypłakać na swoim ramieniu, jeżeli tamta nie radzi sobie ze związkami. Kobiety to także świetne przyjaciółki- doradcy na wszelkich zakupach, nie tylko tych dotyczących ubrań, ale przede wszystkim takich jak urzadzanie dimu, czyli meble, a także ogród bo takie rzeczy należą przede wszystkim do kobiet, kobiety lepiej się na tym znają. Kobiety zaprzyjaźniają się już w szkole podstawowej a czasem nawet w przedszkolu i ta przyjazń trwa latami, a nawet do późnej starości. Jeżeli nie stanie się nic co zdoła tą przyjazń przerwać, to cieszy się i jedna i inne osoby. Powody które mogą zniszczyć kobiecą przyjazń to na przykład zdrada, w sensie odbicie przyjaciółce męża lub chłopaka czy podłożenie tak zwanej świni w pracy. Te powody wystarczą do kłótni i rozpadu przyjazni kobiecej, bo obowiązują pewne zasady i po prostu pewnych rzeczy się nie robi. Jest to takie niepisane prawo, którego trzeba przestrzegać, jeżeli chce się mieć lojalnego przyjaciela i oddanego kompana w drugiej kobiecie. Nie ważne są żadne przeszkody na drodze do przyjazni między dwoma kobietami, oprócz tych wyżej wymienionych, nawet kobiety zajęte posiadające rodzinę i dzieci, potrafią znaleźć czas na spotkania z przyjaciółkami. Można mieć więcej niż jedną serdeczną przyjaciółkę, jednak najlepszą ma się tylko jedną. I to ona zostaje świadkiem na naszym ślubie, albo matką chrzestną naszego dziecka. Niech ci którzy nie znają damskiej przyjazni żałują bo to wielki dar i szczęście.


lux medica szczecin mierzyn cd – Ubrania Medyczne\nPacjenci otrzymywali cztery cykle chemioterapii. Każdy cykl trzytygodniowy składał się z 60 mg cisplatyny na metr kwadratowy powierzchni ciała w dniu i 120 mg etopozydu na metr kwadratowy w dniach 1, 2 i 3. W pierwszych dwóch cyklach dawkowanie nie było dozwolone. Podczas cykli 3 i 4 dawka etopozydu była zmniejszona u pacjentów z toksycznymi działaniami 4. stopnia, neutropenią z gorączką lub udokumentowaną infekcją lub małopłytkowością związaną z krwawieniem. Dawka cisplatyny została zmniejszona w cyklach 3 i 4 dla pacjentów z poziomem kreatyniny w surowicy wynoszącym od 1,6 do 2,5 mg na decylitr (140 do 220 .mol na litr), a następnie zmniejszona, jeśli poziom wynosił 2,6 mg na decylitr (230 .mol na litr) lub wyżej.\nW obu grupach całkowita dawka radioterapii piersiowej wynosiła 45 Gy u każdego pacjenta. Pacjenci otrzymujący terapię raz dziennie otrzymywali 1,8 Gy dziennie w 25 kuracjach przez okres pięciu tygodni. Przyspieszona radioterapia klatki piersiowej dwa razy dziennie obejmowała podawanie 1,5 Gy w 30 terapiach przez okres trzech tygodni. W obu grupach radioterapia klatki piersiowej rozpoczęła się równolegle z pierwszym cyklem chemioterapii.\nDocelowa objętość napromieniania klatki piersiowej, która była podobna w obu grupach, obejmowała guz grubego guza, zdefiniowany przez tomografię klatki piersiowej, oraz obustronne śródpiersie i węzły chłonne śródpiersiowe. Zabronione było napromienianie niewytworzonych fobii nadobojczykowych. Dolna granica rozciągała się 5 cm poniżej karnicy lub do poziomu obejmującego struktury wnęki po stronie bocznej, w zależności od tego, która z nich była niższa. Określona klinicznie objętość została powiększona o margines od do 1,5 cm.\nLeczenie radioterapią za pomocą akceleratorów liniowych; nie dopuszczano do kobaltowania-60 maszyn. Pacjenci poddani zostali zabiegowi z wykorzystaniem symulatorów radioterapii do oznaczania granic pola przed rozpoczęciem leczenia. Zmniejszenie pola w celu uzyskania zgodności z mniejszą docelową objętością po leczeniu było niedozwolone.\nNie zaleca się przerw w radioterapii klatki piersiowej, ale przerwano leczenie, gdy pacjenci mieli liczbę płytek poniżej 50 000 na milimetr sześcienny, utratę masy ciała 4,5 kg (10 funtów) lub więcej (stopień 2) lub hospitalizację z powodu gorączki neutropenicznej lub posocznicy, ale nie w przypadku pacjentów miał trudności z przełykaniem lub gorączką z małą liczbą białych krwinek.\nTerapia ogólnoustrojowa miała trwać 12 tygodni. Stopień zaawansowania choroby ustalono ponownie na podstawie wyników radiografii klatki piersiowej oraz CT głowy i klatki piersiowej. Ze względu na dużą częstość przerzutów do mózgu (50 procent), pacjenci z całkowitą odpowiedzią otrzymywali profilaktyczne napromienianie czaszki, pomimo doniesień o neurotoksyczności.11 Leczenie to składało się z 10 dawek 2,5 Gy na środkową płaszczyznę mózgu przez dwa tygodnie. okres, łącznie 25 Gy.12\nPełna odpowiedź została zdefiniowana jako zniknięcie wszystkich klinicznych dowodów nowotworu\n[przypisy: bromazepam, ambroksol, dekstrometorfan ]\nIn vitro linie komórkowe raka drobnokomórkowego płuc charakteryzują się wysoką czułością na promieniowanie nawet w…\nZmniejszenie o 50 procent lub więcej w produkcie długości i szerokości dowolnego mierzalnego guza przez…\n0 thoughts on “lux medica szczecin mierzyn cd”


Vintage V100 MRTSB | Recenzje gitar\nGitara elektryczna Vintage V100 MRTSB\nVintage V100 MRTSB, 7.0 out of 10 based on 38 ratings\nGitara elektryczna Vintage V100 MRTSB opinie\nWszystkie wiosła z serii Vintage V100 są świetne, ale szczególnie polecam V100AFD Paradise. W tej cenie nie ma na rynku lepszego!!!\nŚwietna gitara, grałem na niej przez półtorej roku. Podoba mi się jej brzmienie, żadna olcha, lipa- tylko mahoń! Gitara zrobiona solidnie, nienajgorsze przystawki, dobry most, klucze były w miarę. Nie sprzedałbym jej za nic, gdyby nie to że odkryłem jak wygodnie gra się na węższych gryfach… To jedyne co mogę jej zarzucić, ale to jest oczywiście kwestia gustu.\nBardzo fajna gitara. Stosunek jakość/cena zaskakująco dobry. Brzmienie jest o niebo lepsze od epiphonów o tej samej a nawet nieco wyższej cenie. BArdzo wygodnie i komfortowo się gra na nim. Wygląd kompletnie zabójczy, chyba nikt nie ma wątpliwości, że Les Paul’e to najpiękniejsze gitary pod słońcem.\nJaka jest Twoja opinia o Vintage V100 MRTSB?


Co zobaczyć i zrobić w Aix-en-Provence we Francji | Wiadomości podróżnicze\nSusana Garcia | | Wypady po Europie, Francja, Ogólne warunki\nZnajduje się na południu Francji, Suknie Aix-en-Provence w wyjątkowym świetle, z wieloma słonecznymi dniami i wspaniałym klimatem. To światło i kolor Prowansji przyciągały malarzy, takich jak Cézanne, który w wielu swoich pracach inspirował się tym pięknym miastem. Bardzo piękne i przytulne miasto, z dala od miejsc nadmiernie turystycznych i zatłoczonych.\nAix-en-Provence to idealne miejsce odkryj najbardziej przyjazną Francję i romantyczny. Urocze miasteczko z wieloma zakątkami do odkrycia. Idealne miejsce na relaks przy pięknej pogodzie i cudownych krajobrazach. Odkryj wszystko, co możesz zobaczyć i zrobić w tym mieście niedaleko Marsylii.\n1 Podążaj śladami malarza Cézanne'a\n2 Muzea w Aix-en-Provence\n3 Katedra Saint-Sauveur\n4 Główne place\n5 Kursy Mirabeau\n6 Jak dostać się do Aix-en-Provence\n7 Gdzie się zatrzymać w Aix-en-Provence\nPodążaj śladami malarza Cézanne'a\nNie można odwiedzić Aix-en-Provence bez chęci zobaczenia miejsc jego najsłynniejszej postaci, malarz Cézanne. Cézanne poświęcił wiele swoich prac portretowaniu przestrzeni w mieście, ponieważ był zakochany w tym świetle Aix-en-Provence. Urodził się przy rue de l'Ópera i zmarł przy ulicy Boulegon. Jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc jest warsztat Cézanne'a, w którym malował codziennie od 1902 do 1906 roku. Miejsce, w którym wykonywano prace, które dziś są eksponowane w najlepszych muzeach na świecie. Naprawdę miłe i ciche miejsce, które mogłoby zainspirować każdego, choć w środku nie da się robić zdjęć. Kontynuujemy podróż przez Bastida del Jas de Bouffan, miejsce znane Cézanne'owi, gdzie zaczęły się jego pierwsze prace i gdzie mieszkał. W kamieniołomach Bibemus możemy zobaczyć intensywny kolor ochry, który zafascynował malarza na obrzeżach miasta.\nMuzea w Aix-en-Provence\nOprócz miejsc, w których inspirował się malarz Cézanne, w Aix-en-Provence można znaleźć wiele innych muzeów do odwiedzenia. Plik Muzeum GranetówNa przykład znajduje się w pięknym budynku, w starym pałacu na Malcie. Jest niewątpliwie jednym z najważniejszych w mieście, ponieważ zawiera dzieła od XIV do XX wieku, których autorami są Cézanne czy Rembrandt. W Fundacji Vasarely przez cały rok znajdziemy różne wystawy. W Hotel de Gallifet znajdziemy dom sztuki w dzielnicy Mazarin, w XVIII-wiecznej rezydencji z różnego rodzaju wystawami. Planetarium to idealne miejsce dla rodzin, ponieważ oferuje zajęcia dla najmłodszych.\nPamiętaj, że Aix-en-Provence jest zbudowany na starożytne rzymskie miasto. Katedra Saint-Sauveur jest jego najważniejszym budynkiem sakralnym i została zbudowana dokładnie na świątyni Apolla, między V a XVII wiekiem, więc budynek ma różne style. Najbardziej widoczne style, zarówno na wejściu, jak i we wnętrzu, to mieszanka romańskiego i gotyckiego.\nLa Plaza d'Albertas Należy do najpiękniejszych w całym mieście. Miejsce, które wydaje się zakątkiem spokoju w mieście z wąskimi uliczkami. Z centralną fontanną otaczają go cztery pałace. Ponadto nie możemy zapominać, że to miasto jest również znane jako miasto z tysiącem fontann, więc jest prawdopodobne, że prawie zawsze znajdziemy fontannę na placach, które widzimy. Plaza de la Mairie to kolejny punkt obowiązkowy. Z odpowiednią fontanną i niektórymi budynkami, które trzeba zobaczyć, takimi jak ratusz lub wieża zegarowa z zegarem astronomicznym. W niedzielę wystawiają na targu z używanymi książkami, jest kilka kawiarni z tarasami, gdzie można odpocząć.\nZwiedzanie tej części miasta jest jedną z najciekawszych rzeczy do zrobienia. Otoczona aleją przytulne bary i restauracjeoraz pałace z XVII i XVIII wieku, które sprawiają, że jest to jedno z najpopularniejszych miejsc spędzania dnia w mieście. Jest to również przestrzeń, która łączy najnowszą dzielnicę Mazarin ze starą dzielnicą Ville Comptale.\nJak dostać się do Aix-en-Provence\nDotarcie do tego obszaru południowej Francji jest bardzo proste i mamy kilka alternatyw. Jeśli przylatujemy samolotem, co jest zwykle najbardziej powszechne, plik Najbliższe lotnisko to Marsylia, który jest oddalony o 25 kilometrów. Inną szybką i łatwą opcją jest skorzystanie z szybkiego pociągu, którego stacja jest oddalona o 15 kilometrów. Posiada linie autobusowe, które łatwo łączą się z miastem. Jeśli przyjeżdżamy samochodem, autostrady są najlepszą opcją ze względu na ich łatwość, choć są dość drogie.\nGdzie się zatrzymać w Aix-en-Provence\nJeśli chcemy dogłębnie poznać miasto Aix-en-Provence, możemy zatrzymać się na starym mieście, lub w pobliżu Cours Mirabeau, popularna dzielnica, w której znajduje się wiele hoteli i gdzie łatwo znaleźć przyzwoite zakwaterowanie. Jeśli zależy nam na jeszcze większym spokoju, możemy postawić na okoliczne miejscowości, chociaż zawsze musimy spojrzeć na połączenia komunikacyjne, aby przekonać się, czy warto.\nPełna ścieżka do artykułu: Wiadomości podróżnicze » Ogólne warunki » Co zobaczyć i zrobić w Aix-en-Provence we Francji\nLato w Paryżu, najlepsze baseny na ochłodę


Profesorskie Gadanie: 2021\nJak powstaje wiedza czyli konferencja Pokazać-Przekazać 27-28.08.2021 w Centrum Nauki Kopernik\nJak stać się współczesnym mieszczuchem czyli malowanie na orneckiej ulicy\nWiększość z nas żyje w miastach. Ale jeszcze nie odkryliśmy istoty miejskości. Żyjemy samotni, jak w klatkach. Dawna wspólnotowość społeczeństwa agrarnego przestała istnieć. Nie mamy możliwości być ze sobą razem, społecznie i kulturowo we wspólnych pracach. Nie śpiewamy i nie rozmawiamy przy żniwnych pracach, nie rozmawiamy przy darciu pierza, siekaniu kapusty, łuskaniu fasoli. Siedzimy co najwyżej przed telewizorem i żyjemy życiem wykreowanych światów seriali i serialików.\nPrzestrzeń miejską mamy zastawianą samochodami. A dla nas już nie ma miejsca. To nie jest miasto, to jest parking. W miastach z pokaleczonymi drzewami, zalanym "betonem" z trudem sadzimy ponownie drzewa, tworzymy ukwiecone skwery i podwórce (woonerfy) z ławkami. Tam można usiąść i porozmawiać. Patrzyć na życie w mieście. Można być ze sobą (nieuchwytne ale jakże ważne relacje). Potrzeba jeszcze tylko poczucia sprawstwa. Jedną z możliwości jest... sztuka. Ta amatorska. Liczy się proces a nie produkt.\n24 lipca po raz kolejny spotkaliśmy się w Ornecie, w formie plenerowej kawiarni naukowej i z malowaniem kamieni, dachówek i drewnianych talarków. Ucieleśnienie uniwersytetu otwartego i trzeciej, społecznej jego misji. Gdy coraz więcej miejscowości (a w konsekwencji mieszkających tam ludzi) wykluczona jest komunikacyjnie, wtedy ważne są wizyty właśnie tam, na dalekiej prowincji, gdzie diabeł lub wiedźmucha mówi dobranoc a smoki snują niezwykłe opowieści.\nKolejny wakacyjny plener w Ornecie udało się zorganizować dzięki życzliwości, współpracy i wsparciu Urzędu Miejskiego w Ornecie oraz Galerii Art-Nova. Wsparli nas także lokalni przedsiębiorcy: Krzysztof i Bożena Chmiel (Agro-Auto Orneta) i lodziarnia "Słodka Italia". Dziękujemy! Razem możemy więcej i piękniej.\nDuża frekwencja zaskoczyła mnie. Spotkanie toczyło się swoi, spontanicznym i radosnym życiem. Lepiej było się poddać nieprzewidywalnej atmosferze cittaslow niż rygorystycznie trzymać się wymyślonego wcześniej programu (daleko, za biurkiem). Było ponad 70 osób, z różnych części regionu i Polski (przyjechali tu na wakacje i skorzystali z okazji). Nie udało mi się zrobić pełnej listy obecności ani skrupulatnie spisać tytułów powstałych prac i przypisać je do konkretnych osób. Będziemy odkrywali i rozwiązywali te zagadki. Część prac autorzy zabrali ze sobą, reszta pozostała. Wzbogaci skwer i wystawę plenerową na ulicy Rycerskiej przed Galerią Art Nova. Jesienią wrócimy by z miejscową młodzieżą opracować grę terenową. Powstałe prace będą elementami tej gry. Drewniane krążki pojawią się zimą w Olsztynie w formie wystawy. A potem wrócą do Ornety. Niby jedno spotkanie a przecież to długotrwały proces współtworzenia i odkrywania.\nA co z tym odkrywaniem własnej miejskości? Wystarczy chodzić pieszo. Prawdziwe miasto jest tam, gdzie możemy dojść pieszo. Aktywność artystyczna i społeczna tworzą nam klimat do kreowania naszego dobrostanu. By poczuć szczęście i radość bycia z innymi. W każdym mieście i miasteczku.\nZobacz więcej zdjęć z pleneru (aby przejść do albumu trzeba kliknąć w ikonkę Facebooka):\nI jeszcze więcej zdjęć:\nEtykiety: akcje, cittaslow, społeczeństwo, uniwersytet, W połowie roboty, Warmia i Mazury\nKrótka opowieść o wakacyjnym malowaniu w Ornecie, ze smokami w tle\nPlener w Ornecie, 2019 rok.\nIdeą kawiarni naukowej jest wyjście poza mury uniwersytetu i tworzenie okazji do bliskiego kontaktu uczonych i bezpośredniego odbiorcy, beż zbędnego pośrednictwa. Najpierw wiec spotykaliśmy się w kawiarniach Olsztyna. Potem były wyjazdy do małych miasteczek. A teraz poszerzyliśmy i formy terenowe. Są to poszukiwanie nowego modelu transmisji wiedzy w ramach trzeciej, społecznej misji uniwersytetu. W przestrzeni publicznej i przy różnorodnych aktywnościach artystycznych tworzymy okazje by być ze sobą razem i by dyskontować. I tak będzie 24 lipca w Ornecie.\nHomo sapiens jest istota społeczną. Nie jesteśmy już społeczeństwem agrarnym poszukujemy więc nowych form współuczestnictwa, Już nie przy darciu pierza czy łuskaniu fasoli ale przy aktywności artystycznej. Nie chodzi o tworzenie arcydzieł tylko o tworzenie więzi, rozmowy i radosne bycie ze sobą.\nWakacje to dobry czas by okrywać tajemnice świata. Przez pandemię mieliśmy mało spotkań w kontakcie bezpośrednim, dlatego webinaria, organizowane w ramach projektu Spotkania z nauką, uzupełniamy nowymi inicjatywami. Na przykład spotkaniami w formule wyjazdowej kawiarni naukowej.\nW ramach projektu Spotkania z Nauką wraz z Urzędem Miejskim w Ornecie oraz Galerią Art-Nova zapraszamy 24 lipca w godzinach 11.00-17.00 do Ornety na skwer przez Galerią Art-Nova. Zapewniamy farby akrylowe i kamienie do malowania. Jeśli ktoś chciałby malować akwarele czy uprawiać malarstwo sztalugowe to prosimy zebrać ze sobą odpowiednie materiały i farby. Będziemy malowali na powietrzu ale zachęcamy do rozsądnego zachowania dystansu i stosowania maseczek by zmniejszyć ryzyko transmisji wirusów. Zachowajmy niezbędne środki sanitarne.\nDawniej ludzie spotykali się przy międleniu lnu, łuskaniu fasoli, wspólnym wyplataniu koszyków czy darciu pierza. I rozmawiali o rzeczach ważnych i całkiem banalnych. Ponieważ nie jesteśmy już społeczeństwem agrarnym, dlatego spotkamy się przy malowaniu polnych kamieniu, starych dachówek czy poremontowych płytek ceramicznych (to takie dyskretne nawiązanie do recyklingu, reusingu i problemów współczesnego świata). chcemy rozmawiać o różnorodności biologicznej, edukacji w terenie (na łące i w lesie), o sztuce, o zwykłych sprawach. Będą naukowcy różnych specjalności - będzie kogo zapytać o najróżniejsze rzeczy i zjawiska.\nSpotkanie pod roboczym tytułem Ornecki traktat o łuskaniu fasoli na miejskiej łące to jednodniowa, eksperymentalna podróż od sztuki i prostej, wspólnej aktywności, do wykładu naukowego z refleksjami o ewolucji komunikacji i tworzeniu wspólnoty, o przechodzeniu od epoki pisma do epoki szybkiego transferu przeżyć.\nW przestrzeni publicznej małego miasteczka cittaslow będzie można podróżować od przeżywania emocji do objaśniania świata (wyjaśnianie). Znajdą się treści dla najmłodszych i dla starszych, dla zwykłych ludzi i dla szukających pogłębionych refleksji o świecie współczesnym.\nCo będzie poza malowaniem kamieni? Kto będzie? I o czym będzie opowiadał? Między innymi:\ndr hab. Stanisław Czachorowski, prof. UWM opowiadał będzie o chwastach polnych i niezwykłych owadach, a nawet o smokach, które do życia powołali polscy naukowcy. Opowie także o orneckim smoku - i o tym czy to prawda, że smoki ziały ogniem i pożerały piękne dziewice (całkiem poważnie i z przymrużeniem oka),\ndr hab. Anna Biedunkiewicz opowiadać będzie o etnomykologii i o niezwykłych grzybach oraz o nowych, polskich nazwach grzybów - dlaczego naukowcy pozmieniali te nazwy i co z tego wyniknie,\ndr hab. Beata Kurowicka, opowie o tym, jak przeżyć w czasie upałów? lub o zwierzęcych mistrzach skoków (a jak będziemy gorąco namawiać, to opowie o jednym i drugim).\ndr hab. Urszula Bartnikowska, prof. UWM opowiadać będzie o edukacji leśnej i domowej i o Rozkwitalni (co to jest Rozkwitalnia? Dowiecie się na miejscu),\nBeata Solińska (nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej, języka polskiego, logopeda, Fundacja Uwolniona Edukacja Rozkwitalnia), opowie dzieciom o skałach, skamieniałościach i minerałach („Co mówią kamienie”). Opowie nam o kamieniach, na których będziemy malowali. Być może przyjedzie z mini wystawą, przygotowaną wspólnie ze swoimi dziećmi. Do kamiennych tematów przygotuje krótkie przedstawienie teatralne do współuczestniczenia z dziećmi „Historia małego belemnita” (w nurcie teatru inicjacyjnego, więc mogą być bardzo małe dzieci). W plenerze na plandece.\npedagog i pisarka Anna Mikita, olsztyńska przeczyta jedną swoją bajkę lub nawet opowie w formie kamishibai (będzie okazja zdobyć autografy na jej książkach), poprowadzi także warsztaty robienia maskotek. Może będą owady, może kwiaty a może... smoki!,\nBędą z nami artyści z Ornety i innych miejsc, m.in.:\nKatarzyna i Mariusz Kaldowscy, artyści malarze Ornety\nAnna Wojszel (artystka z Wipsowa).\nZapowiedzieli się także państwo Elżbieta i Andrzej Mierzyńscy. Przyjadą by porozmawiać o możliwej współpracy artystycznej w oprawie takich spotkań w kolejnych, podobnych wydarzeniach artystyczno-naukowych.\nWszyscy będziemy malowali (kamienie, płytki ceramiczne, drewniane krążki), mali i duzi. Przykleimy do nich QR Kody, linkujące do opowieści biologicznych,\nPrzybędą fotograficy z Olsztyna utrwalać piękno chwili i miejsca. Można więc spodziewać się kolejnej ich wystawy.\nWystawa (12 plansz 70 na 100 cm), prezentująca koła naukowe Wydziału Biologii i Biotechnologii.\nWystawa fotograficzna (z pleneru w 2019 roku w Ornecie)\nNa pewno wystawa w plenerze. A jesienią, wspólnie z ornecką młodzieżą zrobimy tajemniczą grę terenową, z wykorzystaniem prac, wytworzonych w trakcie pleneru. Dodamy odpowiednie QR Kody i można będzie poszukiwać tajemnic, niczym skarbu Templariuszy, złotego pociągu czy bursztynowej komnaty. Albo tajemnic orneckiego smoka. Natomiast w styczniu 2022 roku poplenerową wystawę zorganizujemy na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie w ramach Nocy Biologów 2022 (styczeń).\nCo jeszcze? Wszystko to, co wymyślimy i zaplanujemy w czasie letniego pleneru artystyczno-naukowego w Ornecie. Dorzuć się i Ty, ze swoimi pomysłami.\nRelacje i dodatkowe szczegóły na Facebooku\nNiżej kilka zdjęć z roku 2019 (zobacz szczegóły tamtego spotkania). Tym razem też będzie równie pięknie i niezwykle.\nEtykiety: akcje, edukacja pozaformalna, popularyzacja wiedzy, uniwersytet\nCo w wodzie i trawie piszczy?\n27 lipca o 17.00 na webinarium (link do spotkania niżej, organizatorem jest Park Krajobrazowy Pojezierze Iławskiego) opowiem o niezwykłych owadach i różnych kulturowych pomyłkach. Na przykład uwieczniony na fotografii "chrząszcz", który brzmi w trzcinie w Szczebrzeszynie. Na pozbawionym drzew placu, w słoneczne dni tam wytrzymać się nie da. Można jajecznicę usmażyć. W tej rozgrzanej scenerii za chrząszcza robi pasikonik. Jak widać jako takie pojęcie o przyrodzie powinni mieć zarówno artyści (projektujący pomniki chrząszcza) jak i włodarze miast i miasteczek, projektujący i urządzające główne place podległych im miejscowości. W celu uzupełnienia wiedzy o otaczającej nas przyrodzie i funkcjonowaniu ekosystemów (a także o dających cień i ochłodę drzewach w mieście) opowiem na lipcowym spotkaniu online.\nTo, że w trawie coś piszczy, to wszyscy wiedzą i słyszą, ale czy w wodzie coś piszczy? Okazuje się że tak. Są bezkręgowce wodne, które wydają dźwięki. Na przykład larwy chruścików, grają niczym na tarce jazz tradycyjny. Jak one to robią i dlaczego? Są i pluskwiaki wodne ćwierkające pod wodą. A i chrząszcz zabrzmi nie tylko w trzcinie i nie tylko w Szczebrzeszynie.\nZapraszam na wakacyjną opowieść o różnorodności biologicznej na łące i w wodzie, Zapraszam na rozmowy o wielu niezwykłych gatunkach grzybów, roślin i zwierząt. O ćmach, które piszczą i motylach, które podstępem dostają się do mrowiska i tam zjadają mrówki.\nChcecie się dowiedzieć czy istnieje kwiat paproci? A może co to jest czarcie jajo? A może co to jest maść czarownic do latania i jaki ma związek z bioróżnorodnością? Zapraszam na opowieść o bioróżnorodności z odniesieniami do etnografii i błędów artystów.\nlink do wydarzenia na FB: https://www.facebook.com/events/203786128366415?ref=newsfeed (w wydarzeniu jest link do pokoju spotkania dla uczestników)\nlink do pokoju dla uczestników bezpośrednio: https://zpk.clickmeeting.com/co-w-wodzie-i-trawie-piszczy-\nEtykiety: chruściki, owady, spotkania\nJedna z wielu butelek, znalezionych w lesie. Długo leżała w leśnym runie. W połowie wypełniona martwymi owadami. Śmiercionośna pułapka.\nŚmieć i śmierć różni się tylko jedną literą. Ale te właśnie śmieci, zostawiane przez bezmyślnych ludzi w każdym zakątku Ziemi (i Polski), ranią nie tylko estetykę i szpecą krajobraz. One zabijają. I duże i małe zwierzęta, zarówno lądowe jak i te morskie. Z racji specjalności zawodowej (hydrobiolog, entomolog) wyraźniej dostrzegam zabijane bezkręgowce. W ciągu już kilkudziesięciu lat różnorodnych akcji sprzątania dzikich zakątków przyrody widziałem mnóstwo butelek, puszek, plastikowych opakowań, które zabiły ogromne ilości owadów, skorupiaków, traszek, kijanek i wielu innych zwierząt. Zbierając butelki i puszki w przydrożnych rowach, w lesie, nad brzegami wód, widziałem ogromne liczby zabitych małych bezkręgowców. Śmierć bezsensowna, niszczenie przyrody. Niesłychanie przykry widok dla osób wrażliwych i świadomych zarówno przyczyn jak i skutków. Piątek przykazanie: nie zbijaj, także swoich braci mniejszych.\nOpakowanie po ciastkach, po deszczu stało się grobem dla kilu żuków gnojarzy. Zwabił je automat, utopiły się w wodzie, zgromadzonej w plastikowym opakowaniu. Takich śmiercionośnych pułapek pozostawiamy dużo w lesie, nad jeziorem, nad rzeką.\nBiologia z Blondynką tak pisze o tej akcji:\nA jeżeli i Ty chcesz dołączyć do akcji i promować ją dalej, to prześlij swoje logo, zamieszczę je również na naszym plakacie.\nEtykiety: akcje, ochrona środowiska\nKilka liczb jako kamień milowy bloga\nW połowie roboty, porozkładane farby, niektóre butelki już pomalowane, inne w trakcie, jeszcze inne czekają. Kamień milowy pleneru Malality. Coś już widać ale to jeszcze nie finał.\nKamienie milowe na gościńcu (czyli drodze, bo młodsi mogą już nie rozumieć tego archaizmu), wizualnie informują o przebytej drodze. Motywują przez pokazywanie przebytego odcinka. A jeśli wyznaczamy sobie cel, to jednocześnie wiemy ile jeszcze mamy do przebycia do zaplanowanego celu etapowego. Dają ukojenie zmęczonym nogom i mobilizują do dalszego wysiłku. Są jakimś rodzajem patrzenia w tył. Dla blogera takimi kamieniami milowymi są liczby, odczytywane ze statystyk.\n300 000 odsłon\n1 000 (z małym haczykiem) komentarzy\n500 wpisów opublikowanych\n3,5 roku pisania (funkcjonowania bloga)\nLiczby w zaokrągleniu. Zapis "trzysta tysięcy" jest poprawniejszy niż "300 000". Dlaczego? Bo słowny zapis daje mniejszą dokładność (a więc większy błąd pomiaru), natomiast cyfrowy zapis sugeruje informację z dokładnością do jedności. Wskaźnik odsłon bloga zapisany w formie 300 000 to mgnienie, bo zaraz pojawi się kolejne: 300 001 i kolejne. A trzysta tysięcy utrzyma swą aktualność co najmniej przez kilka dni.\nCzy wszystkie okrągłe liczby, pokazane wyżej, zejdą się razem? Mniej więcej tak ale nie całkiem dokładnie. Bo w momencie uzyskania trzystu tysięcy odsłon liczba komentarzy wyniesie mniej więcej tysiąc (ale już nie 1000 - bo tu również zapis wskazywałby dokładność do jedności). Wpisów będzie około pół tysiąca w tym wyznaczonym przez okrągłą liczbę odsłon momencie. Najmniej ulotne czasowo są dwie ostatnie liczby: 15 obserwatorów i 3,5 roku.\nOkrągłe liczby dają swoistą estetykę, symetrię, ładne proporcje. Dają poczucie piękna. Kamienie milowe ustawiane były również z dokładnością do jednej mili, czy też z dokładnością do jednego kilometra (ale przecież nie centymetra czy milimetra). Jeśli mamy symetrię zachowaną w milach to znika ona przy przeliczeniu na kilometry. I odwrotnie. Ale czy dla pieszego wędrowcy i jego stóp istotna jest różnica między 1 milą, 0,9 mili czy 1,1 mili? Nasz umysł najwyraźniej preferuje symetrię i piękno okrągłych liczb.\nPiszę, bo chcę. To podróż dla samego wędrowania, by podziwiać i delektować się tym, co mijam w danym momencie.\ntrzysta tysięcy odsłon\npięćset (lub pół tysiąca) opublikowanych tekstów z ilustracjami\ntrzy i pół roku pisania-czytania-obecności w sieci i przestrzeni publicznej\nPrzysiądź, odpocznij, poczytaj. A potem powędruj po tym blogu tak jak chcesz, dowolnie klikając i poruszając się między zamieszczonymi wpisami. Jest wiele możliwych i różnych "tras" i sposobów przemieszczania się. Można chronologicznie, można przez słowa kluczowe (tagi), można przez archiwum wybierać losowo i wyrywkowo. Być może można jeszcze inaczej.\nCo się stało z ulicą Mleczną?\nDziało się to w czasach, gdy istniała jeszcze ulica Mleczna. Wiła się między łąkami niczym pobliska rzeka Łyna. Pachniała mlekiem po wieczornym udoju, przecedzanym do wiadra przez białą gazę, na której zatrzymywały się utopione w mleku muchy.\nPewnego dnia pojawił się On, wielki i groźny smok. Na nic się zdała odwaga i dzielność Małego Rycerza. Smok wypił całe mleko i zjadł wszystkie krowy. Nic nie zostało. Ulica też zniknęła.\nNiektórzy mówią, że to nie był smok tylko duża koparka, ale kto był wierzył takim plotkom. Pewne jest jedno: nie ma ulicy Mlecznej i nikt nie pamięta gdzie ona była.\nPowyższa opowieść powstała na podwórku w czasie warsztatów storytellingu, poprowadzonych przez Agnieszkę Kacprzyk w ramach wakacyjnego projektu Inna Mapa, realizowanego prze MOK. Tego popołudnia powstało 6 krótkich, treningowych opowieści. A działo się do na osiedlowym placu zabaw. Efektem było zupełnie inne spojrzenie na moje osiedle. Wydawało się nieciekawe, zwykłe, nudne. Zaznaczaliśmy na mapie miejsca, które znamy i mamy jakiekolwiek wspomnienia. Nie tylko sam spojrzałem inaczej, przypominając sobie różne miejsca: tajemnicze, w których można wypocząć, związane z przyrodą, takie, które cieszą oko, miejsca obskurne i takie, gdzie się dużo zazwyczaj dzieje. Znacznie ciekawsze było spojrzenie innych osób. Ich oczami i wspomnieniami zobaczyłem nowy dla mnie świat. Muszę w te miejsca pójść i odkryć osiedle jeszcze raz.\nAdministracyjnie Osiedle Podgrodzie, ale moja część ma swoją nazwę Osiedle Mleczna. Nazwa wydaje się, błędna dlatego niektóry poprawiają na Osiedle Mleczne. Nie maja racji. Nazwa wzięła się od ulicy Mlecznej. Ulicy już dawno nie ma. Gdzie ta ulica była i dlaczego miała taką nazwę, tego nie wiem (na razie). Była i jest Polna, to może analogicznie i ulica Mleczna. A może coś tu było zanim wybudowano osiedla mieszkaniowe? Może jakaś mleczarnia lub przynajmniej obora? A może łąki, na których pasły się krowy? Tajemnic i niezwykłych historii jest więcej. Może dzięki letniemu projektowi Inna Mapa lepiej poznamy najbliższe otoczenie miejskie?\nA gdy już powstaną opowieści to postaram się by wygenerować do nich QR Kody. Pomalujemy kamienie i stare poremontowe płytki ceramiczne i poukrywamy te opowieści po cały osiedlu. Będzie można wędrować i czytać, oglądać, słuchać. Take inna mapa miasta, mówiąca i rozproszona, złożona z wielu odrębnych puzzli, układających się w spójną opowieść. Można powiedzieć podwórkowa antologia, połączona ze streetartem. Są chętni do współpracy i współtworzenia?\nKarty Dixit, użyte do tworzenia opowieści, w czasie podwórkowych warsztatów. Jest i ta ze smokiem, która pobudziła wyobraźnię by szybko stworzyć mini opowieść osiedlową.\nEtykiety: akcje, społeczeństwo, urbicenoza\nEdukacja w terenie i letnie obozy naukowe (nie tylko studentów)\nCo zrobić gdy mostu nie ma, choć na mapie był zaznaczony?\nPrzeczytane ostatnio artykuły na temat edukacji w terenie (outdoor learning) przypomniały mi studenckie letnie obozy naukowe oraz wakacyjne praktyki biologiczne, w terenie, realizowane na kierunku biologia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Olsztynie (kształcenie nauczycieli). Był cel merytoryczny ale "przy okazji" działo się coś równie ważnego z edukacyjnego punktu widzenia.\nEdukacja w plenerze uświadomiła mi, że o czymś ważnym zapomnieliśmy. Coś niezwykle ważnego zginęło w pogoni za tabelkami, coraz obszerniejszą wiedzą teoretyczną i szukaniem oszczędności. Laboratorium wygrało z wiedzą terenową (dodam, że dla ekologia laboratorium jest rozległy ekosystem). Założenia metodyczne edukacji w plenerze zwróciły moją uwagę na ważne treści kształcenia, których teraz nam ewidentnie brakuje. Wymyślane są specjalne projekty by to nadrobić. A ja myślami wracam do moich czasów studenckich.\nNie wszystko musi być w programie studiów, z przydzielonymi godzinami dydaktycznymi, ocenami i wpisami do USOS (czy dawniej do papierowego indeksu). Wartością szkoły wyższej jest tworzone środowiska nauczania a nie tylko program, ujęty w siatce godzin. Teraz dopiero uświadamiam sobie jak ważne dla mojego rozwoju i kształcenia był na przykład studencki klub turystyczny Bajo-Bongo. Nie było żadnych ocen, zaliczeń, sprawdzania obecności. Zapisywał się kto chciał. Nie było wykładów ani wykładowcy. Byli starsi koledzy i koleżanki, którzy nas uczyli (nauka w działaniu, z przygodą w tle). Najpierw zwykły udział w letnich i zimowych wyprawach pieszych czy kajakowych, potem przyjmowanie roli kierownika wyprawy a więc nieświadome uczenie się kompetencji zarządzania. Nie było sprawdzianów, egzaminów - było weryfikowanie się w praktycznym działaniu. Wszystkie błędy i niedociągnięcia odczuwaliśmy na własnej skórze. Nauczyłem się także korzystania z mapy. Przydało się to później w badaniach terenowych.\nTakże i na uczelniach wyższych mamy przeładowany program transmisji wiedzy. I tendencję do wystawiania ocen za wszystko, w tym za kompetencje miękkie np. za współpracę w grupie lub przekazywanie informacji zwrotnej. Za dużo czasu i wysiłku poświęcam zaplanowaniu i dokumentowaniu tych wszystkich ocen, rozkładających na czynniki pierwsze wszystkie umiejętności i kompetencje. W części to tylko iluzja i pozory bo przecież nie da się łatwo i szybko zweryfikować różnorodne elementy kształcenia, umieszczone w ambitnych tabelkach sprawozdawczych. Wiedzę przekazaną w transmisji stosunkowo łatwo sprawdzić, a co z kompetencjami i umiejętnościami? I czy zależą one od moich działań i przekazywanej treści czy od warunków (środowisko edukacyjne), w jakich znaleźli się studenci? A może więcej wysiłku wkładać w świadome tworzenie dobrego środowiska edukacyjnego niż planowanie transmisji wiedzy i sprawdzianów, weryfikujących coraz szczegółowiej formułowane cele dydaktyczne (z kompetencjami włącznie)?\nPrzypominam sobie te wszystkie moje obozy naukowe, w których uczestniczyłem jako student a potem jako opiekun. To była edukacja w plenerze w czystym wydaniu (teraz dopiero sobie to uświadamiam). Spędzaliśmy ze sobą 24 godziny na dobę, budowały się prawdziwe relacje w grupie jak i miedzy pracownikami akademickimi a studentami. Obcowaliśmy z przyrodą i uczyliśmy się w otoczeniu przyrody, w deszczu, pośród komarów, w trudnościach aprowizacyjnych. Kilka-kilkanaście dni w bliskim kontakcie z przyrodą wzmacnia umiejętności komunikacji i umiejętności przywódcze (lidera). Wtedy mamy czas dla siebie, w zasadzie nic nie jest narzucane i nie ma gotowych rozwiązań.\nCelem naukowym było zbieranie materiału do badań. Zajmowaliśmy się głównie bezkręgowcami wodnymi (ale interesowaliśmy się wszystkim). Wędrowaliśmy od stanowiska do stanowiska, od rzeki do rzeki, od jeziora do jeziora, od źródła do źródła. A w tak zwanym międzyczasie działo się coś ważnego i nieuchwytnego. Tak, była to wędrówka w przyrodzie ale i wędrówka w głąb siebie (jakby powiedzieli psycholodzy).\nZamieszczone zdjęcia pochodzą z obozu naukowego w okolicach Górowa Iławeckiego. Uczestnikami byli nie tylko moi studenci ale także z innych ośrodków akademickich. Przemieszczaliśmy się pieszo i środkami komunikacji publicznej. Na górnym zdjęciu przeprawa przez rzekę. Na mapie był zaznaczony most. Ale najwyraźniej dane na mapie były już nieaktualne. Najbliższy most znajdował się kilka kilometrów dalej. Co robić? Cofnąć się i wracać pieszo te kilka kilometrów? A może zdjąć buty i spodnie i po prostu przejść? Nie było głęboko. Proste, niestandardowe, tak zwane życiowe zdarzenie i rozwiązywania problemu. Jak zmusić lub jak zachęcić do przejścia rzeki? Bo przecież muszą wszyscy a nie tylko ci, który się odważą? Rozkazać czy zachęcić? I nie można wystawiać ocen, które by mobilizowały (nagroda i kara). Takich sytuacji na każdym wyjeździe terenowych jest wiele. Każdy uczestnik przed tymi małymi i dużymi wyzwaniami (lub problemami - to zależy jak na trudności spojrzeć) staje. Ma okazję poznać siebie i rozwijać różne kompetencje miękkie.\nWspominając czasy studenckie, uczestnictwo w różnych studenckich klubach turystycznych, pracę w studenckim radiu czy kole naukowych, umacniam się w przekonaniu, że niezwykle ważne jest środowisko edukacyjne. Czyli to, jacy ludzie znajdą się obok, jakie warunki do rozwoju własnych zainteresować i wielu innych działań bez ocen i zaliczeń stworzymy uczniom/studentom. Mniej oceniania, więcej działania. I stwarzania okazji do własnego rozwoju.\nKampus uniwersytecki to nie tylko nowoczesne sale dydaktyczne i dobrze wyposażone laboratoria. Ważne są relacje. A żeby one mogły zaistnieć to potrzebne jest dobre środowisko edukacyjne, wyrażające się organizacją przestrzeni jak i stwarzaniem różnorodnych możliwości do działania. Nie tylko na oceny i zaliczenia...\nTrudy wędrówki.... Chwila odpoczynku gdzieś na bezdrożach.\nObóz naukowy studenckiego koła naukowego, Górowo Iławeckie. Od stanowiska do stanowiska by zbadać różnorodność biologiczną wód tego regionu. W szczególności chruściki i ważki.\nEtykiety: badania, chruściki, przemyślenia, studenci, uniwersytet, ważki, XX lat UWM\nKlecanka z kroniki kryminalnej\nCebrzyk ze Szczebrzeszyna, w środku którego gniazdo zrobiły osy klecanki.\nZbliżenie na gniazdo, w środku cebrzyka\nWakacyjne podróże dostarczają wielu niezapomnianych przeżyć. Kilka lat temu, w czasie wizyty na Lubelszczyźnie, natknąłem się na niezwykłą wzmiankę w lokalnej gazecie oraz spotkałem osy klecanki, które zbudowały gniazdo w starym cebrzyku, w obejściu artysty-malarza (zdjęcia wyżej).\nStałą rubryką w wielu gazetach (zwłaszcza lokalnych) jest kronika kryminalna. Będąc latem w Zamościu, popijając stosowne napoje na przepięknym zamojskim ryneczku, sięgnąłem po lokalną prasę. Oczy moje zatrzymały się na kronice kryminalnej. Nie dlatego, że gustuję w takich tematach. Ale osy w rubryce kryminalnej? Co tym razem przeskrobały te pasiaste owady, że aż policja czy inne siły porządkowe interweniować musiały? Na kogo napadły lub kogo obrabowały rzeczone osy? Także i tym razem strach miał wielkie oczy. Niemniej dzięki owadom prasa lokalna jest bardziej interesująca. Jest czym postraszyć w sezonie ogórkowym.\nA ja zamieszczam zdjęcia osy klecanki, najpewniej to klecanka rdzaworożna (Polistes gallicus) zwana także klecanką pospolitą (Polistes dominulus). Spotkałem je w Szczebrzeszynie, najpierw pijące wodę u źródełka, później w drewnianym, starym cebrze (całe gniazdo) przy domu artysty.\nKlecanka pospolita wbrew swej nazwie wcale nie jest pospolita. To gatunek ginący i coraz rzadszy. Klecanek ubywa, bo podobno zbyt mocno strzyżemy trawniki i niszczymy siedlisko tych przecudnych os. Na szczęście są jeszcze artyści, którzy ratują piękno starych konwi, gratów i innego "niepotrzebnego badziewia". Jak widać to nie tylko ocalanie historii ale i owadów. Klecanka potrafi użądlić najbardziej boleśnie ze wszystkich występujących w Europie owadów.\nGniazdo klecanki w naturze.\nKlecanka to społeczna osa z podrodziny Polistinae, budująca charakterystyczne, otwarte gniazda. Tak jakby mniej dokładnie od innych gniazd os społecznych - są po prostu sklecone. W Polsce występuje około 10 gatunków z tego rodzaju, ponad 200 gatunków na świecie. W gnieździe rozwija się zaledwie kilkanaście os, rzadziej do 40, aktywne latem i aż do września. Cechą charakterystyczną tych os społecznych są półotwarte gniazda, złożone z jednego plastra, otwierającego się lekko ku dołowi, bez otoczki-kopułki tak jak u innych os czy u szerszenia (oczywiście szerszeń to też osa).\nGniazdo klecanki wykonane jest z masy papierowej. U klecanek determinacja przynależności do określonej kasty (królowej, robotnic) nie jest tak wyraźna. Każda klecanka wykluwa się jako potencjalna królowa, a dopiero później następuje zdeterminowanie i przyjęcie określonej funkcji w społeczności. Swoją pozycję na szczycie hierarchii musi sobie wywalczyć. Zauważono, że pozycja królowej częściej uzyskują osobniki ubarwione w charakterystyczny sposób.\nZimują zapłodnione samice. Dorosłe odwiedzają różne kwiaty, larwy karmione są małymi owadami, głównie błonkoskrzydłymi lub motylami. Nie są to osy zbyt agresywne, przez co łatwo je można obserwować. Mogą jednak boleśnie użądlić w obronie swojego gniazda. Ich użądlenie jest boleśniejsze od użądlenia os właściwych.\nW Polsce dobrze znana jest klecanka pospolita (Polistes gallicus, synonim P. dominulus). Jest to osa długości ok. 12-18 mm, czarna z żółtym deseniem. Ciało jest wyraźnie smuklejsze od innych gatunków z rodziny osowatych (Vespidae). Półotwarte gniazda wśród gałęzi zakłada zazwyczaj kilka samic, ale później tylko jedna utrzymuje się jako królowa, a pozostałe przyjmują funkcję robotnic. Często gniazda można spotkać pod dachówkami i innych osłoniętych miejscach, czy tak jak na górnym zdjęciu, w różnych naczyniach. Gatunek liczniej występuje w południowej i środkowej Europie, rzadszy w północnej części tego kontynentu.\nKlecanka pospolita jako gatunek obcy została zawleczona przez człowieka do Ameryki i Australii, gdzie uważana jest za szkodnika. W naszym kraju występuje także klecanka łodygowa (Polistes dischofii), niegdyś rzadka środkowej Europie, a w ostatnich latach liczniejsza. Zasiedla skraje lasów i łąki, spotykana także na terenach wilgotnych.\nNa zdjęciu niżej gniazdu klecanki polnej - Polistes nimpha (Christ, 1791), założone na ziemi, wśród roślin zielnych. Gniazdo jest zawieszone na charakterystycznej stopce i zawiera jeden plaster, złożony z kilku komórek. Gatunek ten, na południe od Alp, zakłada gniazda w ludzkich domach. Zasiedla Europę (bez jej części północnej), palearktyczna część Azji i północnej Afrykę.\nBellmann Heiko Owady. Dodatkowo: najważniejsze pajęczaki. Wyd. Multico, Warszawa 1999.\nKozłowski Marek W., 2008. Owady Polski, Multico, Warszawa.\nMcGavin G.G., 2008. Kieszonkowy atlas owadów i pajęczaków. Warszawa, Solis.\nSandner Henryk, 1989. Owady. PWN, Warszawa.\nZahradnik Jiri, 1996. Przewodnik owady. Multico, Warszawa.\nO tym, jak wieszczka północna trafiła na okładkę notesu\nWieszczka północna znalazła się na teczce, magnesach i notesie (tu akurat notes z orszołem)\nCzasem dzieje się tak, że niezwykłe ale mało rzucające się w oczy gatunki, przedostają się do kultury użytkowej i popularnej. Tak się stało z najpiękniejszym polskim chruścikiem - wieszczką północną (Semblis phalaenoides). Ten największy w Europie chruścik powinien się znaleźć w Polskiej Czerwonej Księdze, ale w czasie gdy przygotowywałem listę gatunków owadów wodnych do tego ważnego opracowania, to nie wiedziałem, że wspomniany gatunek chruścika jeszcze w Polsce występuje. Na chruściki znalazło się miejsce zaledwie na trzy gatunki. Każde miejsce cenne, więc o Semblis zapomniałem. Ale potem okazało się, że występuje. Duża, ładnie (jak na chruścika) ubarwiona kłódka, klajduk, obszywka. Dorosłe (imagines) fruwające w maju i w ciągu dnia. Gdy siadają na pniach brzozy to stają się niewidoczne. Wielokrotnie wykorzystywałem wieszczkę północna jako motyw na malowanych butelkach czy starych dachówkach. A akwarelka został wykorzystana jako motyw na okładce notesu, teczki i magnesów, przygotowanych przez poligrafię UWM w Olsztynie.\nChruścik ten nie miał polskiej nazwy, więc w nawiązaniu do dwóch innych gatunków z tej samej rodziny: Oligostomis reticulata i Hagenella clathrata, nazwałem - wieszczką północną. Starałem się utrzymać w tendencji wykorzystywania starosłowiańskich demonów przyrody.\nSemblis w gablocie entomologicznej,\nmiędzy innymi owadami\nJak wygląda upiorna wieszczyca torfowiskowa? (a tu więcej) Nie taka ona straszna jak ją w legendach malują.\nRodzi sie kolejne pytanie, co wspólnego mają chruściki z demonami starosłowiańskimi?\nWedług etnografa Sebastiana Flizaka, publikującego jeszcze przed II wojną światową, wieszczyca była w ludowych wierzeniach ludności Małopolski istotą wyjątkowo chudą „może być nią kobieta, krowa lub co bądź. Dawniej to słowo oznaczało upiorzycę (…) Jest to demon dzieci. Budzi je w nocy i ssie im piersi (…) jest ona niewidzialna, u ludu w okolicy Gdowa ślepa". Jest więc wieszczyca demonem o słowiańskim pochodzeniu, odznaczającym się wampirycznymi skłonnościami i odpowiedzialnym za inne akty pozbawiania ludzi duszy i sił żywotnych.\nWieszczyca-chruścik tylko w stadium larwalnym jest drapieżna – zatem straszyć może tylko inne małe wodne bezkręgowce, którymi się żywi. Dorosłe odżywiają się sokami roślinnymi - ale o tym nasi przodkowie najpewniej nie wiedzieli. Wszystkie chruściki traktowane były zapewne jako "robaki-chrobaki", a owady uskrzydlone, w szczególności ćmy (chruściki są zazwyczaj aktywne w nocy i do światła przylatują, jak ich kuzyni - motyle nocne), utożsamiane były z ludzka duszą.\nZamieszczone na zdjęciach chruściki nie pozbawiają człowieka duszy i sił żywotnych, wręcz przeciwnie, inspirują do wycieczek po zabagnionych i "zakomarzonych" dzikich zakątkach przyrody. Trochę romantycznie i przyrodniczo.\nOligostomis reticulata, zdjęcie zrobione\nW XIX i początkach XX w. wielu przyrodników nadawało nazwy owadom, czerpiąc inspiracje z ludowych demonologii. Stąd różne rusałki, świtezianki, topielice, żyrytwy. Nie ominęło to i chruścików. W „Słowniku nazwisk zoologicznych i botanicznych” Erazma Majewskiego z XIX w., jest zarówno wieszczka jak i wieszczyca, a obie nazwy odnoszą się do chruścików z rodzaju Neuronia. Nazwa Neuronia występuje wśród starszych synonimów u trzech gatunków chruścików z rodziny Phryganeidae: Semblis phalaenoides, Oligostomis reticulata i Hagenella clathrata. Trudno byłoby jedną, polską nazwę używać do trzech różnych gatunków. Trzeba jakoś "sprawiedliwie" rozsądzić i udokładnić nazwy dla tych gatunków. I tak też zrobiłem.\nWieszczka z kolei to w baśniach ludowych, czarodziejka, wróżka, kobieta umiejąca przepowiadać przyszłość. Na tym etapie trudno mi ustalić, która Neuronia odnosiła się do wieszczki a która do wieszczycy. Nie jest to chyba aż tak istotne. Ponieważ Semblis wyraźnie się w ubarwieniu różni od dwóch wymienionych gatunków, to skłonny jestem "wieszczkę" dla nie zarezerwować, a "wieszczycę" dla dwóch pozostałych.\nWspomniane chruściki z rodziny Phryganeidae (polska nazwa – chruścikowate) są drapieżne, ale do skłonności wampiryczch im daleko. Także i do wróżek przepowiadających przyszłość im daleko (chyba, że uznać bioindykatory za sposób "przepowiadania" przyszłości ekosystemów). Zatem niech nazwy polskie takie będą:\nSemblis phalaenoides – wieszczka północna lub wieszczyca biebrzańsk (a może coś z Tykocina w nazwie ująć?)\nOligostomis reticulata – wieszczyca rzeczna lub wieszczyca siateczkowa\nHagenella clathrata – wieszczyca torfowiskowa lub wieszczyca kratkowa (kratkowana, a może więzienna bo za kratami?).\nNazwa wieszczycy zachowała się także w polskiej nazwie motyla Clostera anastomosis z rodziny\n(Notodontidae) – wzjeżka wieszczyca. Ale ponieważ dwuczłonowe nazwy są różne, więc pomyłki nie będzie.\nZatem do wieszczki północnej udać się trzeba będzie nad Biebrzę lub nad Narew do Tykocina (Semblisk widywano tuż przy tykocińskiej restauracji Alumnat). Bo tam ją ostatnio widywano. Natomiast wieszczycy torfowiskowej szukać trzeba będzie na różnych bagnach w całej Polsce. Z kolei wieszczyca rzeczna częściej spotykana jest w małych, śródleśnych rzeczkach. Znacznie bardziej pospolita od dwóch pozostałych gatunków wieszczek i wieszczyc.\nCzego od entomologicznej wieszczki i wieszczyc można się dowiedzieć? Dużo o stanie zachowania przyrody, o zdrowiu ekosystemów wodnych, o renaturyzacji torfowisk, o metodach monitoringu wód w Europie i o strefowości w rzekach. Tyle tylko, że trzeba umieć zadać właściwe pytania i umieć zinterpretować niejednoznaczną odpowiedź. Bo jak na wieszczkę przystało, a tym bardziej wieszczycę, odpowiedź może być zagmatwana i wieloznaczna.\nBędę więc od czasu do czasu mógł napisać, że szukam wieszczki na bagnach i wieszczyc w śródleśnych rzeczkach… Czyli tam gdzie ich spokoju strzegą przeróżne krwiopijne bestie, groźne w swej liczebności: komary, kuczmany, ślepaki, jusznice deszczowe, meszki a i liczne kleszcze.\nCzy widzieliście może jak rak je? Albo może krab (zobacz film)? W moim dzieciństwie widywałem raki szlachetne, teraz już tylko raki pręgowane (amerykańskie). A że społeczeństwo bardziej monitorowe niż zaglądające w różne przyrodnicze miejsca, to w linku podrzuciłem filmik. Gdzie u takiego raka czy kraba zaczyna się układ pokarmowy? Czy nie macie skojarzeń z człowiekiem, wykorzystującym sztućce w czasie posiłku? Jeśli macie, to dobrze, bo to będzie opowieść o tym, że w zasadzie należało by już dawno zmienić podręczniki szkolne, tam gdzie opisują na przykład układ pokarmowy człowieka.\nZacznijmy od kilku uściśleń. Przewód pokarmowy u człowieka i wielu zwierząt to w uproszczeniu rura, przechodząca przez ciało, od głowy do odbytu. Kto ma jako takie pojęcie o zoologii, ten wie, że to nie jest jedyna możliwość, bo na przykład u takich jamochłonów ta "rura" ma tylko jeden otwór. Wejście i wyjście jednocześnie. U tych zwierząt z rurą, po obu stronach otwartą, też wygląda różnie, w ujęciu filogenetycznym, bo u pierwoustnych otwór gębowy jest tam, gdzie kiedyś u przodków była pragęba, a u wtóroustych... całkiem na odwrót. Człowiek należy do wtóroustych.... resztę sami sobie dopowiedzcie.\nMniejsza o te niuanse ewolucyjne, przewód pokarmowy zaczyna się z przodu ciała, a kończy na końcu (jeśli nie liczyć ogona). W toku wielu milionów lat ewolucji ta prosta rura mocno się zmieniła aby zwiększyć efektywność trawienia pokarmu (lepsze jest wrogiem dobrego). Po pierwsze, poszczególne fragmenty uległy specjalizacji funkcjonalnej a co za tym idzie i anatomicznej. Jest więc otwór gębowy, żołądek, jelito itd. Po drugie przewód pokarmowy znacznie się wydłużył a w konsekwencji, żeby ta rura znacznie dłuższa niż całe ciało zwierzęcia zmieściła się w ciele, uległ licznym pozakręcaniom, zygzakom i innym zmianom, ułatwiającym upakowanie w jamie ciała. To tak jakbyś drogi czytelniku i czytelniczko chciał(a) schować w kieszeni metrowy sznurek. W żadnym razie prosty nie będzie.\nCo się w tej rurze - zwanej przewodem pokarmowym - dzieje? W przewodzie elektrycznym płynie prąd, a w rurze przewodu pokarmowego przesuwa się pokarm. Może to trudno zrozumieć, ale to, co w przewodzie pokarmowym się znajduje, to jednak jest ciągle poza światłem ciała. W środku a jednak na zewnątrz (a gdy w zamkniętej dłoni schowasz kamyk, to on będzie w środku Twojego ciała czy jednak na zewnątrz?). Otóż z przewodu pokarmowego organizm pobiera substancje odżywcze. Te dopiero, przez ścianę jelita (tak w uproszczeniu) dostają się do wnętrza ciała. A to, co nie zostanie pobrane do organizmu, przesuwa się dalej i końcem (odbyt lub kloaka) usuwane jest na zewnątrz. Są to niestrawione resztki pokarmu. One nigdy w naszym organizmie nie były - tak jak kamyk w zaciśniętej dłoni. Defekacja, wypróżnianie się nie jest wydalaniem w biologicznym sensie, bo ten termin zarezerwowany jest dla innego procesu, którym zajmują się nerki (u człowieka i ssaków, u innych zwierząt mogą to być inne organy/struktury). Tak więc wydalanie związane jest z układem wydalniczym, nerkami i skórą (tak tak, przez skórę także wydalamy coś z organizmu), natomiast wypróżnianie z układem pokarmowym.\nBiologia jest pełna zawiłości i paradoksów - kał to coś, co w dosłownym znaczeniu w organizmie nigdy nie było, To niewykorzystane resztki - tak jak to, co zostawiasz na talerzu, niedojedzony obiad, kości, jakaś dekoracja, wykałaczki, sznurek ze zrazów itd. Było na talerzu, ale nie trafiło do Twojego przewodu pokarmowego, pozostało jako niewykorzystane, w pełni na zewnątrz.\nUkład pokarmowy to pojęcie szersze niż przewód pokarmowy. Zawiera w sobie różnorodne dodatki do prostej rury (przewodu pokarmowego). To wszystkie gruczoły, wydzielające enzymy trawienne, wspomagające trawienie w przewodzie pokarmowy (tacy pomocnicy rozkładający domek z klocków lego, na czynniki pierwsze).\nNa czym polega trawienie? Wyobraź sobie, że masz przed sobą domek zbudowany z klocków Lego. A chcesz zbudować samolot. Co robisz? Rozbierasz poprzednią budowlę na pojedyncze klocki. W przypadku organizmów żywych są to cukry, aminokwasy, tłuszcze itd., czyli substancje budulcowe, z których organizm konstruuje swoje komórki i tkanki. Zjadamy inne organizmy by z tych "elementarnych klocków" nieustannie budować swój organizm (pomijając to, co w tak zwanym międzyczasie ukradną nam pasożyty). To właśnie te substancje pokarmowe wchłaniane są z przewodu pokarmowego do prawdziwego wnętrza organizmu, przenikają przez ścianki jelita i trafiają do krwioobiegu (tak w uproszczeniu, bo są i zwierzęta z inaczej zbudowanym wnętrzem). Warto tu także dodać, że trawionego pokarmu nasz organizm pozyskuje nie tylko elementy budulcowe ale i energię (zmagazynowaną w wiązaniach chemicznych)\nSkoro już wyjaśniliśmy sobie proces trawienia, to wróćmy do układu trawiennego. Czyli przewodu pokarmowego i różnych gruczołów z enzymami trawiennymi. Im bardziej zaawansowane ewolucyjnie (a tym samym i efektywniejsze w trawieniu) zwierzęta, tym większa specjalizacja - tak jak w fabryce. Na przykład u człowieka w jamie ustnej panują nieco inne warunki chemiczne i inne enzymy są aktywne, inne w żołądku, jeszcze inne w jelicie. A jak nie zdąży zwierzę wybrać z pokarmu potrzebnych substancji? To zjada swoje odchody (np. cekotrofia). Tu jeszcze jedna mała dygresja, dzięki mikroorganizmom, mieszkającym w naszym przewodzie pokarmowych, do trawienia wykorzystujemy nie swoje enzymy. Można mówić o hologenomie, wspólnej ewolucji układów różnych organizmów (wspólnych, zintegrowanych genomach). Mistrzami są na przykład przeżuwacze z całą fabryką mikroorganizmów i odpowiednio zbudowanym żołądkiem. Także i dla ludzkiego trawienia, jak i zdrowia układu pokarmowego, znaczenie mają mikroorganizmy, zamieszkujące rurę przewodu pokarmowego. Albo pomagają albo przeszkadzają i wywołują choroby,. Taki masz małym wewnątrzjelitowy ekosystem z niezliczonymi relacjami.\nCzy trawimy tylko w przewodzie pokarmowym? Są liczne zwierzęta, które wydzielają soki trawienne za zewnątrz ciała a po odczekaniu wysysają mocno nadtrawioną zawartość. Tak robią na przykład pająki.\nŻeby dobrze strawić trzeba pokarm rozdrobnić. My mamy zęby i to mocno wyspecjalizowane oraz o różnej budowie: siekacze, kły, zęby trzonowe (rozcierające). Część stawonogów do rozdrabniania wykorzystuje swoje ... odnóża. Tak jak na załączanym wyżej filmiku czyni to krab. Notabene ewolucyjnie narządy gębowe wielu bezkręgowców to przekształcone odnóża.\nDosyć wstępu, czas na konkrety. W podręcznikach szkolnych układ pokarmowy człowieka, zaczyna się w jamie ustnej, a kończy na odbycie (wliczając w to gruczoły trawienne). Czegoś tu brakuje. Mimo, że nie jesteśmy ani krabami ani pająkami.... to nasze dłonie, sztućce i cały złożone procesy kulinarne, uczestniczą w procesie trawienia pokarmu. A skoro biorą udział w trawieniu to należałoby zaliczyć je do układu pokarmowego. Moglibyśmy powiedzieć, że na antropogeniczny przewód (układ) pokarmowy składają się także garnki, sztućce, pieczenie, smażenie, gotowanie i nawet przetwarzanie żywności. I tego w podręcznikach szkolnych ewidentnie brakuje. Kultura jest ważniejsza niż myślimy. Także w kontekście antropogenezy i przykładowego układu pokarmowego.\nCzy zastanawiałaś(eś) się kiedyś jak narzędzia i gotowanie zmieniło proces trawienia u człowieka? Rozdrabnianie, termiczne i chemiczne przetwarzanie żywności to swoisty rodzaj wstępnego trawienia zewnętrznego. Nożem (najpierw kamiennym, potem stalowym), łyżką, widelcem i innymi wyrafinowanymi sztućcami (np. szczypce do homara), szarpiemy, kroimy, rozdrabniamy kęsy pokarmu, niczym krab swoimi szczypcami. To nasze dodatkowe zęby. Ewolucyjnie przyniosło to już swoje skutki. Mamy usta węższe niż małpy naczelne i nasi przodkowie - bo nie musimy tak długo przeżuwać pokarmu ("przeżuliśmy" go rękoma, sztućcami i w różnorodnych procesach kulinarnych). Nawet nie wszystkie zęby trzonowe są nam już potrzebne, dlatego tak późno (lub wcale) wyrzynają się nam zęby mądrości.\nA gdy gotujemy, smażymy, pieczemy, dodajemy octu, smarujemy przyprawami "by mięso skruszało", wędzimy, suszymy, fermentujemy (wykorzystujemy geny i enzymy innych organizmów, tyle, że nie w jelicie czy żołądku) to czy nie przypomina to działania naszych enzymów trawiennych? Dzięki obróbce termicznej - niczym pająki - w części nadtrawiamy pokarm zanim trafi do naszego otworu gębowego. I to także rodzi skutki zdrowotne dla nas jak i ewolucyjne. W dużym stopniu trawimy (przetwarzamy) poza przewodem pokarmowym i z wykorzystaniem elementów, które nie należą do podręcznikowego układu pokarmowego. W konsekwencji tych kulturowych zmian w ludzkim układzie pokarmowym nasz organizm otrzymuje inny pokarm niż nasi przodkowie. Jako konsekwencje pojawiły się choroby cywilizacyjne np. otyłość, cukrzyca, nadciśnienie. Ewolucja wciąż trwa, zmiany jednej części organizmu (lub procesu) wywołują powolne zmiany innych układów i innych narządów.\nDzięki gotowaniu (termiczna obróbka pokarmu) już od zamierzchłych czasów ludzie mogli zjadać trujące lub niejadalne bulwy i inne części roślin. Poddany wysokiej temperaturze pokarm jest łatwiejszy do strawienia i dostarcza więcej energii. Można więc powiedzieć, że gotowanie zmieniło ewolucję człowieka i znacząco wpłynęło na funkcjonowanie naszego układu pokarmowego człowieka. Na nasze zdrowie i na cywilizację większy wpływ miały rewolucyjne zmiany, dokonane w kuchni (przy ognisku czy palenisku) niż wojny sławnych mężów. Ale niestety w szkolnej historii dominują wielkie bitwy, królowie, carowie, magnaci, wojownicy, dowódcy itd. Jednym słowem historia mężczyzn. Tymczasem coś znacznie ważniejszego ewolucyjnie i fizjologicznie dokonało się za sprawą kobiet. Nie tylko podręczniki do biologii trzeba poprawić, ale przede wszystkim szkolne podręczniki do historii.\nObecnie spożywamy dużo pokarmów, które są w znacznym stopniu przetworzone, z licznymi dodatkami do żywności i różnymi sposobami konserwowania. Odżywiamy się inaczej niż nasi antenaci. Ma to swoje dobre i złe strony. Oprócz bardziej kalorycznego pożywienia pojawiły się różnorodne choroby cywilizacyjne, związane z odżywianiem. Czy potrafisz je wymienić i wskazać na przyczynę, wynikającą z kulturowych nawyków żywieniowych? Czy potrafisz powiązać z antropogenicznie zmodyfikowanym układem pokarmowym?\nA jeśli chcesz sprawdzić czy i jak to działa to zapraszam do przeprowadzenia kulinarnego eksperymentu. Możesz wykonać go samodzielnie (potrzeba ciut więcej czasu) lub w grupie. Przygotuj po 1-2 marchewki (tyle samo do każdej z czterech prób porównawczych): 1. surowe, obrane (oskrobane), 2. surowe marchewki tarkowane (rozdrobnione), 3. marchewki ugotowane. 4. marchewki ugotowane i zmiksowane. Jeśli wykonujesz samodzielnie, to zjedz po kolei, może być w kolejnych dniach, tylko wszystko zanotuj by nic nie zostało zapomniane. Zmierz czas ile zajmuje jedzenie marchewek w każdej postaci (jeśli w eksperyment wykonujesz grupach, to wszyscy zaczynają konsumpcję w tym samym momencie). Czy wysiłek w zjedzenie tych różnych postaci takich samych (na początku) marchewek zajmuje tyle samo wysiłku? Przy jedzeniu których marchewek odczuwa się zmęczenie mięśni twarzy? Czy rozdrobnienie lub ugotowanie pozwoliło na zjedzenie w krótszym czasie, a jeśli tak to dlaczego? Zastanów się w jaki sposób przygotowanie żywności (rozdrabnianie, gotowanie, pieczenie itp.) zmieniło procesy trawienia pokarmu u człowieka. I jak zmieniło wygląd naszej twarzy. A może i innych części ciała?\nW 2008 r. ukazała się znakomita książka K. Fiałkowskiego i T. Bielickiego "Homo przypadkiem sapiens", wskazująca, że powiększający się mózg nie był wynikiem selekcji na inteligencję, ale reakcją na przegrzanie (skutek uporczywego wysiłku w czasie polowania). Nieco później pojawiła się kolejna "wywrotowa" książka: Richarda Wranghama "Walka o ogień - jak gotowanie stworzyło człowieka", Wyd. CiS, Stare Grodzisko 2009.\nDo tej pory dominowały poglądy, że seks był głównym spoiwem i twórcą rodziny, mniej lub bardziej monogamicznego związku, interpretowanego w koncepcji teorii egoistycznego genu. Wrangham w swojej książce wykazuje coś zupełnie innego. Znacznie większy wpływ miało... gotowanie. Czyli antropogeniczne rozszerzenie i zmodyfikowanie naszego układu pokarmowego. "Gotowanie głęboko zmieniło nasz gatunek [pisze Matt Ridley, autor "Genomu"], pozwoliło nam zamieszkać na ziemi, doprowadziło do powstania dużego mózgu, kompletnie zmieniło relacje między płciami. To kontrowersyjne tezy, ale dowody Wranghama są bardzo przekonujące. Nieczęsto dziś w naukach ewolucyjnych pojawiają się naprawdę oryginalne idee, ale to jest jedna z nich."\nNa ilustracyjnym zdjęciu znajduje się danie z turystycznego baru. Ryby usmażone, ziemniaki upieczone na oleju, warzywa pokrojone i doprawione. Do tego plastikowe, jednorazowe sztućce i papierowe tacki. Żywność przetworzona, doprawiona cukrem, bo takie teraz mamy zmodyfikowane gusty smakowe.\nPowróćmy do przykładu z klockami Lego - teraz dostajesz już nie gotowe domki, które trzeba rozebrać i dopiero z nich zbudować upragniony samolot, teraz dostajesz popakowane, posegregowane klocki. Bez wątpienia szybciej pójdzie budowanie nowego samolotu. Ale jednoczesnej będzie mniej frajdy i mniej wysiłku.\nDzięki współpracy ze Stowarzyszeniem Francja-Polska odkryłem nieznany świat\nA było to tak. Jakieś 10 lat temu leśnicy zaprosili pracowników naszego wydziału do współpracy i wyjazdu studyjnego do Francji. I tam poznałem państwa Lucienne i Bernarda Moreau oraz Stowarzyszenie Francja-Polska. A potem wielu wspaniałych Francuzów i Polonię francuską. Tak rozpoczęła się nasza uniwersytecka współpraca ze Stowarzyszeniem oraz siłą rzeczy z samorządami naszego regionu. Wspomniane Stowarzyszanie działało już od wielu lat. Niezwykle dużo zrobili dla zbliżenia obu narodów. Ich głównym celem było zbliżanie ludzi, instytucji i samorządów i inspirowanie do współpracy. Dla nas były to także kontakty z naukowcami z Centralnej Francji, dwie wspólne konferencję i studenci, którzy pojechali na staż (praktyka wakacyjna). I wiele innych, drobnych działań.\nOdbyło się kilka wyjazdów do Centralnej Francji oraz kilka przygotowanych rewizyt w Polsce. Kilkuletnia współpraca z Stowarzyszeniem Francja-Polska zaowocowała wieloma pomysłami. A przede wszystkim pozwoliła nam odkryć piękno francuskiej prowincji. Poznałem świat, o którym nie wiedziałem, że istnie. Małe miasteczka i i wsie i ogromna historia, widoczna na każdym kroku. I oczywiście poznałem wiele praktycznych działań w zakresie ochrony lokalnego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego. Zakochałem się we francuskiej lokalności. A poprzez Francję jeszcze mocniej pokochałem naszą warmińsko-mazurską prowincję z jej lokalnością. We Francji poznałem bogaty świat serów, w tym kozich. I teraz poszukuję serzej różnorodności w każdym sklepie. Z radością dostrzegam rozwój lokalności w naszym regionie. Francuzi nie tylko mnie nieustannie inspirują.\nWe Francji czułem się jak u siebie w domu. Głębiej pouczyłem sens Unii Europejskiej. Jednego, wielkiego, choć bardzo różnorodnego, domu. Kilka wyjazdów studyjnych do Francji jak i przyjmowanie gości z Francji było bardzo dla mnie bardzo ożywcze. Niezwykła przygoda. Poznawałem kulturę europejską i wspólne korzenie historyczne. Teraz, gdy gdziekolwiek widzę ślady francuskie w Polsce, myślę bardzo ciepło o Przyjaciołach z Francji. Poznałem historię obozu jenieckiego z okresy drugiej wojny światowej pod Olsztynkiem. Znamienne - tyle lat mieszkałem obok a tak niewiele wiedziałem. Nauczyłem się dostrzegać więcej, w tym co pojawia się przed oczami.\nBo w tej współpracy moim zdaniem najważniejsze były relacji międzyludzkie i poczucie solidarności. Dla mnie osobiście ta wieloletnia współpraca pozwoliła pełniej poczuć się Europejczykiem. Było wiele rozmów i spotkań z tamtejszą Polonią, wizyty w domach. Emigranci, sprzed wielu lat, kolejne pokolenie wyrastające we Francji. Nie wszyscy potrafiący już mówić językiem przodków. Odzyskiwali swoją polskość wraz z rodzącą się dumą, począwszy od Lecha Wałęsy i Solidarności po przemiany roku 1989. Wtedy przestali wstydzić się swojej polskości. Rozwój gospodarczy, demokratyczne przemiany i odzyskiwana wolność okazały się najlepszym programem utrzymywania więzi z Polonią.\nBardzo inspirujące były wizyty studyjne i poznawanie różnych przykładów lokalnych przedsięwzięć gospodarczych i edukacyjnych, mocno nawiązujących do rozwoju zrównoważonego i ochrony lokalnego dziedzictwa kulturowego. Zainspirowany francuskimi rozwiązaniami podejmowałem próby wdrażania podobnych na gruncie Warmii i Mazur. Zdobyta wiedzę oraz inspiracje ciągle wykorzystuję na wykładach dla studentów Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, m.in. wykorzystaliśmy w opracowaniu koncepcji zajęć na międzywydziałowym kierunku Dziedzictwo kulturowe i przyrodnicze a także na różnego rodzaju piknikach naukowych i otwartych wykładach dla szerokiego kręgu społeczeństwa (trzecia misja uniwersytetu – upowszechnianie wiedzy). Pandemia przerwała wizyty ale więź pozostała. W nawiązaniu do Mistrza i Małgorzaty - rękopisy nie płoną... a przyjaźń i zdobyte wrażenia zaowocują jeszcze wieloma wypowiedzianymi lub spisanymi refleksjami.\nWspółpraca to nie tylko miłe wspomnienia i zbudowane prawdziwe przyjaźnie polsko-francuskiej. To nieustające źródło inspiracji i uczenie się od siebie nawzajem. Przykład, jak ludzie mogą zmieniać świat na lepsze i budować autentyczną współpracę międzynarodową i dobre relacje między narodami. Dzięki współpracy ze Stowarzyszeniem Francja Polska powstało coś trwałego i bardzo ważnego, coś to trudno w kilku słowach opisać.\nTo temat na dłuższą opowieść i głębokie przemyślenia. Bo wspomniane Stowarzyszenie kierowane jest przez.... emerytów. Tak, nie tylko młodzi zmieniają świat na lepsze, ale i seniorzy. To jest zaskakujące i bardzo budujące. Nigdy nie jest za późno.\nDzięki inicjatywom Stowarzyszenia Francja-Polska poznałem nie znany lub mało znany świat - ten daleko jak i te zupełnie blisko. Dla wzruszających, osobistych odkryć czasem nie potrzeba jechać na drugi koniec świata.\nZamieszczone zdjęcia pochodzą z francuskiej rewizyty, min. poznawanie uniwersyteckich laboratoriów i szkoły w Lamkowie. A filmik jest relacją z jednej wizyty do Francji.\nWiem co będę robił na mojej emeryturze - m.in. nauczę się języka francuskiego.\nEtykiety: spotkania, XX lat UWM\nWolna licencja ułatwia rozchodzenie się treści\nWiele lat temu zaangażowałem się w trwożenie treści na Wikipedii. To właśnie wtedy poznałem i zrozumiałem licencję Creative Commons. I na takiej licencji publikuję treści także i na tym blogu. świadomie i z premedytacja ułatwiam wykorzystywanie publikowanych przeze mnie treści. W tradycyjnym pojęciu można byłoby napisać, że ułatwiam przedruki... ale nic przecież nie jest drukowane bo przecież nie na papierze farbę drukarską się rozprowadza tylko znali e mediach elektronicznych. W każdym razie skutek jest ten sam.\nEfektem licencji CC jest to, że napisane przeze mnie artykuliki znajdują się także na innych stronach (nie tylko z wykorzystaniem prawa cytatu). O części wiem bo wydawcy mimo, że nie muszą to czasem zwracają się z prośba o zezwolenie na przedruki. W taki sposób wybrane teksy pojawiają się np. na portali Edunews, Były także na Lumen, ale jak się skończył grant, to i zamieszczone treści zniknęły.\nDwa dni temu, szukając czegoś w przepastnych zasobach internetowych, trafiłem na miesięcznik społeczno-kulturalny KREATYWNI. Najpierw miłe zdziwienie. Potem zerknąłem na redakcje i autorów i przypomniałem sobie korespondencję sprzed jakiegoś czasu. Tak, tu również redakcja zwracała się z zapytaniem o pozwolenie (choć biorąc pod uwagę licencję CC wcale nie musieli). Co ciekawe, krótką prezentację zaczerpnięto jeszcze z dawnej lokalizacji mojego bloga na platformie blox (już nie istnieje).\nCieszę się, bo w ten sposób upowszechnia się wiedzę i zwiększa zasięg tworzonych treści. Rzeczywiste zasięgi są znacznie większe niż tylko to, co wyczytam ze statystyk mojego bloga.\nDlaczego o tym pisze? Bo to przykład zmieniającego się świata komunikacji i upowszechniania treści. Wyrosłem w epoce druku, gdzie za ważne liczyło się tylko to, co zostało wydrukowane na papierze w jakimś czasopiśmie. A jeszcze lepiej w książce. W wieku XXI trzeba mocno zweryfikować takie podejście. Przecież nie chodzi o to, by było wydrukowane lecz o to, by było czytane. Czyli, żeby treści docierały do odbiorcy. Jaki zysk z książki, które nikt nie przeczyta? Postawić na półce? Dla iluzorycznej satysfakcji?\nW w środowisku akademickim w ocenie dorobku nie bierze się pod uwagę jeszcze treści internetowych. Za krótko jeszcze te treści istnieją by przeniknęły na stałe do tradycji akademickiej. Ja niestety tak mam, że bardzo często "nie mieszczę się w tabelkach". Nie piszę dla punktów i wskaźników, piszę by być czytanym. Zatem nie "dla ocen" ale dla komunikatywności.\nA może i w edukacji szkolnej warto w większym stopniu odejść o oceniania i stawiania cyferek? Nie wszystko co ważne i wartościowe da się zmierzyć i policzyć starymi algorytmami.\nI fragment z opisu we wspomnianym Miesięczniku.\nBiolog, ekolog, nauczyciel i miłośnik filozofii przyrody wędrujący po świecie Na swoim blogu: PROFESORSKIE GADANIE tak uzasadnia swoje dzielenie się blogiem:\nPisanie i czytanie ułatwia myślenie. Pogawędki prowincjonalnego naukowca, biologa, entomologa i hydrobiologa. Wirtualny spacer z różnorodnymi przemyśleniami, w pogoni za nowoczesną technologią i nadążając za blaknącym kontaktem mistrz-uczeń. I o tym właśnie chciałbym opowiadać.\n(cyt za: http://czachorowski.blox.pl )\nWe wspomnianym Miesięczniku do tej pory przedrukowano następuję teksty z bloga (stan z czerwca 2021).\nPublikacje prof. Stanisława Czachorowskiego w naszym miesięczniku:\n10 lat Superbelfrów czyli rozważania o crowdlearningu i rewolucji w edukacji / Stanisław Czachorowski 23 maj 2021\nCzy przez rok zdalnej edukacji inaczej patrzysz na siebie i swoją przyszłość? / Stanisław Czachorowski 23 maj 2021\nRozwój zawodowy nauczyciela / Stanisław Czachorowski 12 marzec 2021\nNauczyciel z Polski czyli poradnik dla nauczycieli i kandydatów / Stanisław Czachorowski 07 luty 2021\nWytańczyć i wymalować nową szkołę (noworoczne rozważania o edukacji) / Stanisław Czachorwski 02 styczeń 2021\nStudiowanie zdalne i hybrydowe - czy jest się czego bać? / dr hab. Stanisław Czachorowski 07 wrzesień 2020\nFragmentacja i rozproszenie w edukacji / Stanisław Czachorowski 16 czerwiec 2020\nDo tegorocznych maturzystów - trzymajcie się ! / prof. Stanisław Czachorowski 08 czerwiec 2020\nO co chodzi z tymi łąkami naturalnymi w miastach? / prof. Stanisław Czachorowski 08 maj 2020\nJak nie zmarnować życia swojemu dziecku (książka dla rodziców) / Stanisław Czachorowski 29 luty 2020\nNauka o klimacie - książka, którą warto przeczytać dokładnie / Stanisław Czachorowski 06 styczeń 2020\nEtykiety: historia nauki, popularyzacja wiedzy, sam o sobie\nPytanie tylko na pozór jest dziwne i niepoważne. Pojawiło się w mojej głowie kilka tygodni temu. A może niech uczniowie pracę domową czasem odrabiają w Tik Toku? Na znak zmiany kultury? Dlatego tylko praca pisemna w zeszycie?\nWspominając o Tik Toku miałem na myśli nowy sposób komunikacji. W kulturze pisma głównym zadaniem szkoły było nauczyć czytać i pisać. Najpierw pismem odręcznym, stalówką, potem długopisem. Ostatnio uczymy pisać na komputerze (już nie pismo ręczne tylko ale i maszynowe). W kulturze słowa uczymy także formatowania i edycji tekstu. A teraz .... komunikujemy się szybkim transferem emocji z wykorzystaniem nie tylko obrazu (memy) ale i obrobionego wideo. Jeszcze nie tak dawno jakieś 30-40 lat temu zupełnie nie do wyobrażanie. Film to tylko w telewizji lub kinie a amatorsko kręcony tylko przez bardzo nielicznych. Elitarna sztuka bo sprzęt niedostępny. Cos się jednak zmieniło. Ta forma wyraz nie tylko jest już dostępna niemalże dla każdego ale jest powszechnie wykorzystywana. To dlaczego nie uczyć tego w szkole? Skoro jest potrzebne i używane?\nNarzędzia uczniowie mają - telefony (a w zasadzie wielofunkcyjne smartfony). Zadaniem szkoły staje się konieczność nauczenia uczniów wypowiadania się krótkimi filmikami. To przecież nie tylko obsługa urządzenia (tak jak w kulturze pisma ortografia i posługiwanie się piórem). To także bardzo specyficzny sposób komunikowania się: scenariusz, reżyseria, plenery, kadrowanie a potem edycja i montaż. Tak jak w kulturze pisma interpunkcja i kompozycja tekstu. Tak jak uczyliśmy wypracowań, pisania listów, rozprawek, esejów tak teraz powinniśmy uczyć komunikacji z wykorzystaniem filmu (wideo).\nTik Tok to tylko jaskrawy przykład rodzącej się kultury postpisma (za Dukajem). Tak jak uczyliśmy trzymania obsadki i trzymania się w liniach, pisania bez błędów ortograficznych, z poprawnym stylem, czytelnie, tak teraz powinniśmy uczyć wypowiadania się obrazem ruchomym. Krótkie wideo można tworzyć, edytować i udostępniać w wielu przestrzeniach. Raczej będą się te formy upowszechniały. Pisząc o zadaniach domowych na Tik Toku miałem na myśli komunikację w nowym świecie i w czasie trzeciej rewolucji technologicznej.\nJa dopiero dorastam do tego świata. Odkrywam go z dużym zdziwieniem. To algorytm sztucznej inteligencji i moje wybory porządkują i personalizują mi moją "tablicę tiktokową".\n"A ja myślę, że trzeba uczniom zostawić trochę świata bez nauczycieli. Nie możemy wpychać się wszędzie, gdzie są dzieci:-) Jak wiemy "dobry" nauczyciel nawet z KAHOOT zrobi gilotynę:-)" Słuszna uwaga, nawet najlepsze narzędzie można w zły sposób wykorzystać.\nOd jakiegoś czasu, niejako przy okazji zajęć w pełni merytorycznych, staram się uczyć studentów okrywania tego, że portale społecznościowe, które wykorzystują do kontaktów społecznych, można również wykorzystać do celów edukacyjnych, biznesowych i publicznych. I pokazuję im, że już dużo umieją, wystarczy że tę wiedzę zastosują kreatywnie do nowych (dla nich) funkcji. Czyli nie tyle wchodzenie do ich świata na stałe ale pokazania, że już dużo potrafią i jest to wiedza techniczna przydatna nie tylko do ich kontaktów na "wirtualnym podwórku".\nStaram się zachować równowagę. Widzę jednak potrzebę kształcenia uważności, odróżniania form różnorodnych wypowiedzi. I tu się w pełni zgodzę. W zaganianym, szybkim świecie potrzebne jest uczenie uważności. Czasy mamy zbyt zabiegane, szybkie, za długo siedzimy w pracy, za dużo dociera do nas informacji, za dużo bodźców, brak czasu i warunków do refleksji....\nI już mi się raz udało zadać pracę domową studentom na Tik Toku. Nieśmiały i niepewny krok. Sam muszę wejść trochę w ten świat by poznać co i jak. A w przyszłym roku akademickim znowu spróbuję, bardziej odważnie i w przemyślany dydaktycznie sposób.\nJak powstaje wiedza czyli konferencja Pokazać-Prze...\nJak stać się współczesnym mieszczuchem czyli malow...\nKrótka opowieść o wakacyjnym malowaniu w Ornecie, ...\nNie śmier(r)ć - letnia akcja nauczycieli (i nie ty...\nEdukacja w terenie i letnie obozy naukowe (nie tyl...\nO tym, jak wieszczka północna trafiła na okładkę n...\nJak kultura zmieniła przewód i układ pokarmowy cz...\nDzięki współpracy ze Stowarzyszeniem Francja-Polsk...\nCzy zadawać pracę domową uczniom/studentom na Tik ...


Koncepcja jest propozycją procesu, w którym działania społeczne ściśle sprzężone są z architekturą. Myślą przewodnią przeplatających się architektury i programu społecznego jest tworzenie relacji społecznych. W perspektywie - więzi i wspólnot. Myślimy szeroko o procesie społecznym, wychodzimy poza ramy zbierania opinii do projektu. Proponujemy planowanie partycypacyjne przestrzeni i programu oraz testowanie kluczowych rozwiązań. Rozwiązania programowe będą powstawały w procesie prototypowania wyjściowych założeń. Architektura jest wrażliwa, dopasowuje się do procesów społecznych. Jest to koncepcja programowa dla partnerstwa lokalnego działającego w okolicy Mołdawskiej. Lokalna „marka” łącząca działania aktywizujące mieszkańców, budujące wspólnotę.\n2. Deptak - zlokalizowana po południowej stronie obszaru opracowania, „głośniejsza” przestrzeń publiczna, skierowana w stronę ulicy Mołdawskiej. Deptak umiejscowiony jest pomiędzy elewacją targowiska a istniejącym pawilonem handlowym. Wprowadzenie przestrzeni publicznej w tym miejscu ma na celu reaktywowanie i aktywizację programową istniejącego pawilonu. W programie przewidziano gastronomię, handel, do rozważenia lokalizację pracowni i przestrzeni warsztatowych dla lokalnych artystów, projektantów. Tarasy i ogródki kawiarniane przedłużają funkcje zlokalizowane w budynkach otwierając się na zewnątrz.\nProjekt targowiska zakłada lokalizację handlu stałego na terenie określonym liniami zabudowy zgodnie z MPZP. Stąd w ramach targowiska stałego zaplanowano 52 pawilony oraz 16 pawilonów tymczasowych. Targ otwiera na zewnętrzne przestrzenie publiczne i funkcjonuje w dwóch częściach otwartej i zamykanej. Targowisko posiada trzy wejścia główne: od południa, na przeciwko przejścia w poziomie parteru pawilonu handlowego, od wschodu, od strony ul. Mołdawskiej z otwarciem na skwer przylegający do targowiska od zachodu, łącząc przestrzeń publiczną sadu publicznego. Do rozważenia proponuje się wejście od północy z otwarciem na pasaż handlowo-spacerowy. Układ stara się wydobyć charakterystykę istniejącego targowiska poprzez wprowadzenie kieszeni, wnęk, dodatkowy zadaszeń, stref zewnętrznych pawilonów umożliwiających handel naręczny. Przestrzeń targu budują więc nie tylko pawilony, ale przede wszystkim przestrzenie „pomiędzy”. Targ przybiera charakter małego miasteczka, zachowuje istniejącą zieleń wysoką, a także wprowadza zieleń niską w postaci ogrodów deszczowych i nasadzeń trawiastych i łąkowych na zielonych dachach.


„Rozmowa z Jędrkiem. Spotkanie przyjaciół i wspomnienie Andrzeja Zauchy w 30-tą rocznice śmierci” • malopolskaonline.pl\nŚroda, 29 września 2021 19:55\n„Rozmowa z Jędrkiem. Spotkanie przyjaciół i wspomnienie Andrzeja Zauchy w 30-tą rocznice śmierci”\n10 października w legendarnym krakowskim Klubie Pod Jaszczurami odbędzie się wyjątkowe wydarzenie upamiętniające życie i twórczość słynnego polskiego muzyka Andrzeja Zauchy. „Rozmowa z Jędrkiem.\nSpotkanie przyjaciół i wspomnienie Andrzeja Zauchy w 30-tą rocznice śmierci” będzie składało się z kilku elementów. Rozpocznie się o godzinie 17:00 od wieczoru autorskiego Jarka Szubrychta- autora książki „Życie, bierz mnie”, biografii Andrzeja Zauchy wydanej przez Wydawnictwo Literackie.\nNastępnie w dawnej Małej Żyrafie- miejscu które na pewno kojarzą wszyscy bywalcy Klubu Pod Jaszczurami dojdzie do oficjalnego otwarcia „Zaułka Zauchy” oraz odsłonięcia pamiątkowej tablicy wykonanej przez samego Andrzeja Mleczke.\nW dalszej części wydarzenia odbędą się dwa koncerty: najpierw młodzi jaszczurowi artyści wykonają piosenki Andrzeja Zauchy a następnie gwóźdź programu- gość specjalny Andrzej Sikorowski wystąpi wraz z Mają Sikorowską, Jarosławem Meusem (gitara) oraz panem Tomaszem Kupcem (kontrabas).\nPodczas całego wydarzenia o oprawę muzyczną zadba znany warszawski DJ- Jan Taraszkiewicz (DJ Yantimer).\nWydarzenie jak podkreślają organizatorzy z Instytutu Sztuki ma mieć charakter rodzinny, przyjaciele i bliscy Andrzeja Zauchy spotkają się by wspominać tego wielkiego polskiego artystę, opowiadać anegdotki o jego ciekawym życiu oraz celebrować jego postać.\nPomimo tego ze impreza jest zamknięta każdy może wziąć w niej udział w swoim domu. Organizatorzy zadbali o darmowy streaming całego wydarzenia przez co każdy w dowolnym miejscu w Polsce w ten specjalny wieczór będzie mógł wpaść do Klubu Pod Jaszczurami.\nPrezydent Miasta Krakowa Jacek Majchrowski objął wydarzenie honorowym patronatem.


Claudia Morningstar: Hada Labo Tokyo, Gentle Hydrating Cleanser, kremowy żel oczyszczający do mycia twarzy\nMarkę Hada Labo Tokyo znam i lubię. Na łamach bloga pojawiła się recenzja kremu nawilżającego tej marki. Nic więc dziwnego, że pojawia się kolejna recenzja produktu tej marki, który kupiłam tak na prawdę przypadkiem podczas wizyty w niemieckiej drogerii. Pamiętajcie aby zawsze kierować się listą zakupów, a później idźcie bezpośrednio do kas, ponieważ w innym przypadku możecie nadwyrężyć swój domowe budżet.\nSposób użycia: Zwilż twarz i dłonie letnią wodą. Porcję preparatu wielkości ziarnka grochu rozetrzyj do uzyskania perłowej pianki. Delikatnie, kolistymi ruchami wmasuj w skórę. Dokładnie spłucz. Stosuj dwa razy dziennie lub tak często, jak potrzeba. Unikaj kontaktu z oczami.\nSkład:Sodium Cocoyl Glycinate, Glycerin, Cocamidopropyl Betaine, Butylene Glycol, Potassium Cocoyl Glycinate, Hydroxypropyl Starch Phosphate, Decyl Glucoside, PEG-400, Aqua, Sodium Lauroyl Aspartate, PEG-32, Polyquaternium-52, Sodium Stearoyl Glutamate, Glyceryl Stearate SE, Hydroxypropyltrimonium Hyaluronate, Sodium Acetylated Hyaluronate, Hydroxypropyl Methylcellulose, Lauric Acid, Polyquaternium-7, Stearic Acid, Disodium EDTA, BHT, Citric Acid, Titanium Dioxide, Phenoxyethanol, Chlorphenesin, Decylene Glycol, Mica.\nOpakowanie wykonane z miękkiego, giętkiego plastiku z którego łatwo można wycisnąć odpowiednią ilość żelu. Ładna szata graficzna z motywem słynnych japońskich kwitnących wiśni. Zakrętka podobnie jak inne produkty z tej serii posiada efekt lustra. Jest bardzo wydajny, stosuję go dwa razy dziennie a zużycie jest znikome. Biały kremowy żel moim zdaniem jest zapachowy. Po dodaniu wody zmienia się w piankę. Ładnie oczyszcza twarz, zmywa pozostawiony makijaż. Nie powoduje skrzypienia skóry, nie uczula, nie powoduje zaczerwień. Nie wysusza, ale i też nie nawilża. Moim zdaniem cena regularna (41.99zł) jest wysoka, ale żel kupiony na promocji (26.68zł) tak bardzo nie opróżni naszego portfela.\nZnacie markę Hada Labo Tokyo? Który produkt od nich najbardziej lubicie?\nAutor: ClaudiaMorningstar o 17:39\nDorota 10 października 2019 17:47\nJeszcze nie miałam nic tej marki, ale raczej nie sięgnę, widzę tu to, czego unikam w składzie.\nAla 10 października 2019 19:01\nZ tej marki do tej pory testowałam tylko maseczki, które są świetne! Może na jakiejś promocji skuszę się też na inne produkty.\nWioleta Sadowska 10 października 2019 20:05\nW promocyjnej cenie mogłabym się skusić.\nUpadły czy Anioł 10 października 2019 21:02\nJakoś ta marka nie wpadła mi w oko, nawet gdy odwiedzałam niemiecką drogerię, ale zazwyczaj idę na konkretne regały.\nJ. 10 października 2019 21:41\nJeszcze nie próbowałam tej marki.\nMadziakowo 10 października 2019 21:52\nnie mialam nic z hada labo:P\nKasia J. 10 października 2019 21:52\nMiałam tylko krem pod oczy z tej marki, ale nie byłam zadowolona. Więcej nie sięgałam po inne kosmetyki. Dziękuję za Twoją recenzję:)\nJustyna Frymus 10 października 2019 22:45\nNie miałam jeszcze nic z Hada Labo, słyszałam mnóstwo skrajnych opinii, ale jestem ciekawa, jak ich produkty sprawdziłyby się u mnie.\nAgnieszka Mikołajczyk 11 października 2019 07:39\nNie miałam w sobie tego produktu Hada Labo\nLena 11 października 2019 08:19\nmoja mama ma i sobie chwali tę markę:)\nWeronika Tomala 11 października 2019 08:27\nCzyli działa korzystnie, krótko mówiąc. Cena faktycznie nie jest niska, ale na promocji chętnie bym kupiła, bo z tego co widzę, warto.\nNatalia 11 października 2019 09:17\nJeszcze nie używałam kosmetyków tej firmy, zapowiada się ciekawie☺\nBeautiful Duty 11 października 2019 11:42\nmuszę w końcu wypróbować tę markę ;)\nBeata 11 października 2019 11:48\nWidziałam, ale jeszcze nie próbowałam :-)\nQultura słowa 11 października 2019 12:03\nNie znam, ale chętnie spróbuję. Teraz używam żelu oczyszczającego, ale nie jestem z niego zadowolona.\nThieving Books 11 października 2019 14:31\nNie znam marki, ale w sumie mogłabym ją przetestować :)\nTanza Erlambang 11 października 2019 14:50\npositive effect of good product\nElaR 11 października 2019 17:10\nTytuł na blogu brzmi kosmicznie a to po prostu krem :D\nDomowy Klimacik 11 października 2019 17:54\nMarkę widziałam kilka razy na blogach, ale sama niczego jeszcze nie miałam :)\nGąska 11 października 2019 18:09\nNie znm tej marki, ale chętnie bym poznała :)\nSakuranko 11 października 2019 19:29\nOh very interesting product, but I prefer the japanese version\noironio 11 października 2019 19:52\nNie spotkałam się wcześniej z tą marką. Nigdy nic od nich nie widziałam! :O\nNatka ! 11 października 2019 20:17\nMyślę, że warto by było przetestować zaprezentowany produkt :)\nJustyna 11 października 2019 21:15\nNie miałam jeszcze do czynienia. Szukam jakiegoś fajnego kosmetyku do oczyszczania więc chyba się skusze :)\nIwona 11 października 2019 21:36\nCyrysia 12 października 2019 08:51\nNie znam tego kremu, ale raczej go nie kupię, bo cena jak dla mnie jest zbyt wysoka.\nRenata 12 października 2019 08:58\nNie znam tego żelu i niestety podzielam zdanie, ze cena zbyt wysoka, ale jeżeli trafie na promocje to chętnie wypróbuję:)\nDi bloguje 12 października 2019 10:01\nPierwszy raz widzę kosmetyki tej serii...\nMagda - Homeskincare0 blog 12 października 2019 11:18\nWolę zdecydowanie design oryginalnych, japońskich kosmetyków, ten do mnie jakoś nie przemawia. Poza tym ponoć Hada Labo produkowane na japoński rynek, a to na europejski ma nieco inny skład. Nie pochylałam się nad tym, ale i tak jakoś mnie nie kuszą....Wolę zamówić te, produkowane ja japoński/koreański rynek :D\nLeyraa 12 października 2019 11:38\nNie stosowałam jeszcze tego produktu. Ciekawe czy by się u mnie sprawdził.\nMonika Olga 12 października 2019 13:29\nNie znam tej marki, ale z ciekawością wypróbuję :)\nLili 12 października 2019 14:14\nWidziałam to chyba w Douglasie ,w ostatecznosci jednak nie kupiłam\nPatrycja G. (Pati) 12 października 2019 14:25\nKosmetykoFanki 12 października 2019 15:36\nUżywałam tylko maseczki tej marki i fajnie się sprawdziła :)\nŁukasz Bier 13 października 2019 08:58\nMiałem był w porządku chociaż cudów nie robił :)\nTanza Erlambang 13 października 2019 09:23\nZ Pudełeczka 13 października 2019 10:33\nMarki nie znam, ale troszkę mnie zainteresował :)\nAgnieszka Mycoffeetime 13 października 2019 13:08\nMiałam kiedyś próbkę kremu z tej serii, ale jak to z próbkami bywa, nie ocenisz w pełni działania... ten żel prezentuje się zachęcająco!\nMeggie 13 października 2019 18:08\nMarki nie znam. Mogłabym wypróbować krem, ale poczekam na promocję :)\nKamelia 13 października 2019 21:23\nNie znam tej marki. ;)\nKathy Leonia 14 października 2019 18:04\nmiałam :D miło wspominam:)\nUnknown 30 grudnia 2019 23:28\nHada Labo to mój must have i podstawa codziennej pielęgnacji. Używałam już chyba wszystkich produktów, oprócz maseczek (ciągle mam dużo innych do wykorzystania). Na stałe używam hydratora, plumping crem i oczywiście żelu, który co prawda zawiera silikon ale zmywa makijaż lepiej niż większość jakie stosowałam, a było ich naprawdę sporo i to azjatyckich. Polecam.


Przedstawicielstwo UE w Izraelu zaatakowane przez wandali | JEWISH.PL\nWejście do biur delegacji Unii Europejskiej w Izraelu zostało w niedzielę zdewastowane przez wandali. Policja prowadzi dochodzenie w tej sprawie. Incydent potępił minister spraw zagranicznych Izraela.\nPrzy wejściu do biur w Ramat Gan nieznani sprawcy namalowali graffiti po angielsku: “Niemieckie pieniądze zabijają Żydów” oraz “UE wynocha”.\nIsrael Katz, szef izraelskiego MSZ, oświadczył: “jesteśmy zszokowani i zdecydowanie potępiamy incydent. Izraelska policja prowadzi dochodzenie w tej sprawie i czekamy na jego wyniki”.\nWe wtorek w Izraelu odbędą się – drugie już w tym roku – wybory parlamentarne. Do urn wyborczych Izraelczycy idą ponownie, ponieważ wyłoniony w poprzednich wyborach Kneset nie był w stanie utworzyć stabilnej koalicji rządzącej.