[Wrocław] Dewastacja zabytków - Page 2 - SkyscraperCity\nJanuary 15th, 2009, 12:58 PM #21\nMieszkałem w kamienicy na Starym Mieście, gdzie kable położono bodajże w latach '60, od tego czasu nie wolno ingerować. Net miałem Wifi z wieży św. Elżbiety, na której nie widać nadajników. Jak się chce - można.\nJanuary 15th, 2009, 01:02 PM #22\nNo i jak w pobliżu jest kościół, jak proboszcz się zgodzi, jak rachunek kosztów nie przekroczy granicy opłacalności...\nJanuary 15th, 2009, 01:32 PM #23\ntak się składa, że tam gdzie są zabytkowe kamienice, jest zazwyczaj aż gęsto od kościołów. a rachunek kosztów wskazuje, że często można stawiać całe specjalne konstrukcje.\nżeby skończyć tą dyskusję - wnieśliśmy o stworzenie analizy - mapy potrzebnych anten i wypracowanie najlepszych lokalizacji, co pozwoli m.in. połączyćkilka na jednym obiekcie, z osłonami itp.\nJanuary 16th, 2009, 05:29 PM #24\nO! I o to chodzi - żeby nie marudzić a priori, tylko rozeznać sprawę konkretnie co do właściwego miejsca. Wypada mi tylko podziękować.\nJanuary 16th, 2009, 05:59 PM #25\nKowary. Jak widać, da się ukryć.\nAnten w kolorze "miedź patynowana", "cynk" lub inne maskujące jest mnóstwo. Tyle że zwykle się ich nie dostrzega (co świadczy o skuteczności).\nJanuary 16th, 2009, 06:55 PM #26\nnie wiem czy zauważyliście, ale na wieży Hali Targowej koło mostu Piaskowego też są nadajniki do telefonii komórkowych.... tylko podmalowane na kolor cegieł i ze spoinami\nz drugiej strony wolałbym, żeby ich tam nie było\nJanuary 21st, 2009, 04:59 PM #27\nHmm pojawił się artykuł o wyburzeniu tych dwóch kamienic z pierwszej strony tematu w "NIE" Urbana.\nJanuary 22nd, 2009, 01:44 PM #28\nW nawiązaniu do dyskusji o antenie, mnie "zauroczył" zbliżony widok na budynku W-1 Politechniki Wrocławskiej z Wydziałem Architektury, żeby było ciekawiej.\nJanuary 22nd, 2009, 02:25 PM #29\nChyba lepiej spojrzec (niestety na fotce go nie widac) na ten barak z dykty, który doczepiono do tego pięknego gmachu. Tam właśnie odbywają się zajęcia. Tam szkoli się nowa kadra wrocławskich architektów\nJanuary 22nd, 2009, 03:00 PM #30\nChodzi Ci o to arcydzieło oszczędnego modernizmu trudnych czasów?\nJanuary 22nd, 2009, 05:20 PM #31\ntaaaa.... nasze ukochane baraczki zbudowane w latach 60tych lub 70tych (nie pamiętam dokładnie) na, uwaga, 4 lata jak widać\nno i nieśmiertelny azbest\nJanuary 22nd, 2009, 07:33 PM #32\nGłębokie wyrazy współczucia dla studentów.\nJanuary 23rd, 2009, 02:23 PM #33\nPowiem szczerze, że te baraki to oczywiscie wstyd i hańba ale ten stary budynek też nie jest najlepszy do szkolenia architektów.. Z zewnątrz gargamel (ale stary, pokrył się patyną i brudem, więc się podoba ) a wewnątrz mnóstwo różnych mocno wątpliwych rozwiązań funkcjonalnych (np główna reprezentacyjna aula na ostatnim piętrze, gdzie nie dojeżdża winda, przed nią brak miejsca itp)\nJanuary 23rd, 2009, 06:58 PM #34\nSzczerze mówiąc to praktycznie cała ta częśc Śródmieścia nie jest zachęcająca. Przed wydziałem syfiaty skwerek (park?). Wielka sralnia dla okolicznych psów.\nKomin na wieży wymiata.\nJanuary 24th, 2009, 04:26 AM #35\nAkurat park jest OK. Jest wyremontowany i oświetlony, jedno z nielicznych takich miejsc w śródmieściu..\nJanuary 24th, 2009, 08:06 AM #36\nLikes (Received): 29424\nCo ciekawe, specjalnie był tak zbudowany, żeby pokazać jak najwięcej różnych rozwiązań budowlanych - stąd właśnie taka eklektyczna fasada i ogólne udziwnienie wszystkiego.\nJanuary 24th, 2009, 10:45 AM #37\nTo była przed wojną Szkoła Rzemiosł Budowlanych. Chodziło o to, żeby studenci mogli namacalnie zobaczyć różnice między materiałami, sposobami budowania i przeskelpiania pomieszczeń. Popatrzeć, dotknąć a nawet polizać :P\nJanuary 30th, 2009, 11:06 AM #38\nTekst opublikowany 2009-01-29, 16:29:28, autor Beata Sadowska\nWe Wrocławiu niemal na każdym kroku można napotkać cenne zabytki architektury. Niestety, jest ich coraz mniej. Miejsce dawnych budynków zajmują nowoczesne hotele, biurowce i centra handlowo-usługowe.\nW ostatnich latach na naszych oczach znikają budynki, których wartości nikt nie docenia. Przy wyburzaniu kilku z nich przez chwilę było słychać protesty, jednak dziś wszystko już ucichło. Nie ma już oryginalnej szachulcowej willi z przeszkloną werandą, która w 1910 roku stanęła przy ul. Kromera. W jej miejsce ma powstać salon meblowy Bodzio. Tam, gdzie w 1893 roku wybudowano rzeźnię, obecnie wznosi się Magnolia. Nie ma też budynku opłat celnych z 1898 roku przy ul. Trzebnickiej. Potrzebniejsza okazała się stacja paliw. Wyburzono większość budynków cukrowni „Klecina”, które pochodzą z połowy XIX wieku. Miał tam powstać kompleks rekreacyjno-handlowy z aquaparkiem. Pozostało puste pole. Powoli znika Browar Piastowski, gdzie nowy inwestor zaplanował stworzyć kompleks biurowo-apartamentowy. A spichlerz słodowy z XVI wieku, mieszczący się przy ul. Menniczej zamienia się w pięciogwiazdkowy, przeszklony hotel, który ma być gotowy na Euro 2012. To tylko część przykładów opisujących historie cennych wrocławskich obiektów. Większość z wymienionych budowli nie znalazła się w rejestrze zabytków i właśnie dlatego spotkał je taki los.\nO dziejach wartościowych budynków, pomników historii naszego miasta, które już zniknęły z mapy Wrocławia, a także o tych, które są jeszcze zachowane, będziemy rozmawiać z Dariuszem Szczyrbułą, głównym specjalistą w Biurze Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz z Andrzejem Kubikiem, Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Spotkamy się także z inwestorem, który wykupił dawny, grożący zawaleniem spichlerz słodowy, i zamierza w oparciu o architekturę tego XVI-wiecznego zabytku wybudować okazały apartamentowiec.\nWięcej na ten temat przeczytają Państwo wkrótce na naszym portalu. Prosimy o komentowanie losów zabytków, które Państwa zdaniem zostały niesłusznie wyburzone lub które niszczeją, wymagają remontu, a najwidoczniej ktoś tylko czeka, by móc na ich miejscu wybudować kolejny dom handlowy.\nJanuary 30th, 2009, 12:17 PM #39\nNie ma już oryginalnej szachulcowej willi z przeszkloną werandą, która w 1910 roku stanęła przy ul. Kromera. W jej miejsce ma powstać salon meblowy Bodzio.\nWłaśnie co się z nią stało? Gdzie ją wywieźli?? Mogli ją postawić w parku południowym i zrobić tam restauracje..\nSalon meblowy... zapewne taki barak jak to zawsze stawiają.. To miejsce zasługuje jednak na kilkupiętrowy budynek!!\nJanuary 30th, 2009, 07:03 PM #40\nWłaśnie co się z nią stało? Gdzie ją wywieźli??\nNa łono Abrahama ...


Maraton Zumba FitStyle Winter 2016 Taniec, Zumba, maraton Zumby, Fit light,\n27 lutego 2016 miłośników zumby czeka nie lada gratka! W Radomiu odbędzie sie wielkim Maraton Zumba Winter Fitstyle!\nMaraton zumby odbędzie się 27 lutego 2016 w Radomiu. Będzie to wydarzenie towarzyszące Międzynarodowej Konwncji FitStyle Winter 2016. Podczas maratonu wystąpi czołówka instruktorów zumby. Jeśli znasz zumbę, wiesz już, że to niezwykła fuzja aerobiku i tańca inspirowana latynoskimi rytmami. Jeśli jeszcze jej nie spróbowałaś, nie trać czasu i weź udział w maratonie zumby!


Test wersji alfa gry For Honor - z każdą godziną coraz lepsza | GRYOnline.pl\n19 września 2016, 12:14\nTest wersji alfa gry For Honor - z każdą godziną coraz lepsza\nFor Honor to gra, której trzeba dać czas. Pierwsze wrażenie nie jest bowiem zbyt pozytywne i dopiero po dłuższym, trwającym kilka godzin treningu, produkt okazuje się być całkiem niezły.\nPrzeczytaj recenzję Recenzja gry For Honor – ten system walki zasługuje na więcej\nKlimatyczny pojedynek w deszczu między samurajem i wikingiem.\nMiłośnicy sieciowych pojedynków na miecze i średniowiecznych bitew z perspektywy samotnego rycerza przez ostatnie lata nie byli rozpieszczani przez twórców gier. Od 2012 roku, kiedy to na rynku ukazało się Chivalry i War of the Roses, gatunek ten - delikatnie rzecz ujmując - nie rozwijał się prężnie. Omijali go wszyscy znaczący wydawcy, bojąc się inwestować duże pieniądze w niepewny projekt. Pierwszy przełamał się francuski Ubisoft, którego gra For Honor właśnie weszła w fazę zamkniętych alfa testów. Po kilku dniach zabawy muszę przyznać, że choć tytuł ten wymaga sporo czasu, żeby go polubić, to zdecydowanie jest na co czekać. Może się on okazać jedną z większych pozytywnych niespodzianek przyszłego roku.\nZaraz po uruchomieniu wspomnianej alfy mamy możliwość wybrania jednej z trzech dostępnych frakcji: wikingów, samurajów oraz średniowiecznych rycerzy. Według tych stronnictw podzielone są również postacie, którymi możemy zagrać. Co ciekawe jednak wybór frakcji w żadnej sposób nas nie ogranicza. Nawet wybierając normanów, będziemy mieli dostęp do wojowników władających katanami. Jak dokładnie działają frakcje oraz po co je wybieramy, okaże się prawdopodobnie dopiero w pełnej wersji gry.\nGdy już zdecydujemy się na jedno z trzech przymierzy, możemy rozpocząć samouczek, dzięki któremu poznamy podstawy walki. Pojedynki na miecze to kwintesencja For Honor i na całe szczęście zostały one wykonane naprawdę świetnie. Podstawowe zasady są dość proste. Po zablokowaniu kamery na wybranym celu mamy możliwość przyjęcia jednej z trzech postaw: możemy ustawić broń z prawej, lewej lub na głową. To jaką przyjmiemy postawę zadecyduje, z której strony wyprowadzimy słaby lub silny cios oraz jakie zamachy przeciwnika uda nam się zablokować. Starcia polegają więc na szybkim reagowaniu na ciosy wroga oraz wyprowadzaniu trudnych do przewidzenia kombinacji. Proste? Proste. Jest to jednak tylko wierzchołek góry lodowej, jaką jest system walki w For Honor.\nOprócz zwykłych ataków podczas pojedynków możemy wykonywać m.in. uniki, powalenia, ciosy przełamujący, riposty czy kilkuczęściowe kombinacje. Do wyboru dostajemy też sześć (w pełnej wersji będzie ich dwanaście) postaci, które nie różnią się od siebie jedynie wyglądem. Posiadają odmienne statystyki, różny zasięg czy szybkość broni, a także unikalne zdolności. Możliwości jest cała masa, a na podjęcie właściwej decyzji mamy najczęściej ułamki sekund. Wystarczy jeden zły ruch, żeby nasza postać straciła swoją cenną głowę.\nKażdy z bohaterów posiada swój zestaw ruchów oraz specjalnych zdolności.\nPoziom skomplikowania starć jest największą zaletą For Honor, ale również elementem, który może szybko odrzucić dużą część graczy. Jeżeli nie poświęcimy na jego naukę trochę czasu, to walki mogą nam się wydawać chaotyczne i niesprawiedliwe. Sam zacząłem go doceniać dopiero po kilku godzinach zabawy i obejrzeniu sporej liczby wideoporadników dostępnych z poziomu gry, a mówimy tutaj o samych podstawach rozgrywki. Nauczenie się zaawansowanej obsługi każdej z postaci wymagać będzie prawdopodobnie kilkadziesiąt godzin zabawy.\nPolecaneNews 81PoradnikRecenzjaArtykuły 11Oceń gręKolekcja gier\nWideo 35Dyskusja 2KPlikGaleria 136DodatekTapety 21Ankiety 7\nWedług naszych czytelników gra For Honor w wersji PS4 jest rozczarowaniem – oczekiwania przed premierą były wyższe niż aktualna średnia ocena użytkowników. Redakcja przyznała jej notę 7/10, zachęcamy do lektury recenzji: Recenzja gry For Honor – ten system walki zasługuje na więcej\n313 ocen czytelników


IV SA/Wa 1724/15 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nIV SA/Wa 1724/15 - Postanowienie Wojewódzkiego...\nOpublikowano: LEX nr 1768531\nIV SA/Wa 1724/15\nWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. R. o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy P. z dnia (...) stycznia 2015 r., nr (...) w sprawie ze skargi R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) marca 2015 r., nr (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy P. z dnia (...) stycznia 2015 r., nr (...)\nW piśmie z dnia 30 kwietnia 2015 r. R. R., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) marca 2015 r., nr (...) którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia (...) stycznia 2015 r., nr (...) ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej o mocy do 0,8 MW na działce nr (...) - obręb (...).\nWe wniesionej skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I. instancji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że brak wstrzymania wykonania decyzji środowiskowej uprawni inwestora do złożenia wniosku o wydanie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Co z kolei umożliwi przeprowadzenie inwestycji.\nWskazać przy tym należy, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122).\nZaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie nadaje się do wykonania. Ma ona bowiem charakter przygotowawczy. Decyzja taka nie stanowi aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót i realizacji inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw strony skarżącej w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków. W szczególności nie może powodować takich skutków możliwość uzyskania w przyszłości decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie może zatem wystąpić przesłanka wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków (por. postanowienia NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II OZ 613/15, z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. II OZ 259/15, z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. II OZ 108/15).\nW tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.


Szkolny serwer Minecraft będzie ogólnodostępny 6 czerwca (sobota) w godzinach 16.00-22.00. Adres serwera zostanie podany na stronie szkoły i w mediach społecznościowych chwilę prze otwarciem. Wersja 1.15.2\nTo nie jest jedyny dzień, kiedy będzie można zwiedzać szkołę. Ponieważ planujemy konkurs z nagrodami w Minecraft (regulamin wkrótce, do wygrania e-karty prezentowe Empik, 100 i 50 zł). Do konkursu można się przygotować, aby zwiększyć swoje szanse i damy taką możliwość. Niebawem poinformujemy o harmonogramie.\nW razie pytań dot. Drzwi Otwartych a później konkursu można pisać na konkurs.grubno@gmail.com\nPonieważ jest to serwer szkolny, obowiązują takie same zasady jak w ZS CKZ w Grubnie. W skrócie: nie używamy wulgaryzmów, odnosimy się z szacunkiem do innych i nie niszczymy pracy innych.\nW przypadku zachowań nieodpowiednich administratorzy serwera zastosują BAN czyli wykluczenie danego użytkownika z serwera, wierzymy jednak, że nie będzie to potrzebne.\nCałość projektu przygotowana w ramach zajęć z projektowania graficznego przez uczniów technikum grafiki i poligrafii cyfrowej.\n← Zajęcia w technikum architektury krajobrazu\nPrzybory na maturę →


Odporność na krytykę – jak nie przejmować się tym, co mówią inni\nOdcinek #231 27 sierpnia 2018\nOdporność na krytykę – jak nie przejmować się tym,\nco inni myślą i mówią na nasz temat\nJesteś tutaj: Mała Wielka Firma / Bezpłatne materiały / Psychologia biznesu / Odporność na krytykę\nNiedawno, pod koniec roku szkolnego, przeglądałem wypracowanie mojej córki. Niektóre zdania i słowa nauczycielka podkreśliła różnymi kolorami i dopisała komentarze do poszczególnych kolorów:\nróżowy – Używasz wielu ciekawych konstrukcji w zdaniach, brawo!;\nzielony – Podoba mi się ten fragment;\nżółty – Świetnie dobrane słownictwo i obrazowy język;\npomarańczowy – Duża różnorodność spójników.\nPod spodem było jeszcze wskazówka: Pamiętaj, żeby po napisaniu przeczytać całość i sprawdzić, czy użyłaś właściwych czasów.\nKiedy ja chodziłem do szkoły, nauczyciele stosowali tylko jeden kolor – czerwony. I zaznaczali wyłącznie błędy. Podejrzewam, że u ciebie było podobnie. Może dlatego bycie ocenianym kojarzy nam się od dziecka z ujawnianiem pomyłek i niedociągnięć.\nNiektórzy nigdy z tego nie wyrastają. Boimy się krytyki i opinii innych na nasz temat. Do tego stopnia, że czasem powstrzymuje nas to przed działaniem: publikowaniem w internecie, założeniem firmy czy budowaniem własnej marki osobistej.\nPostanowiłem zadać to pytanie osobie, która otwarcie mówi, że miała podobny problem. Długo czuła się nieakceptowana i miała wrażenie, że nikt jej nie lubi.\nDziś trudno w to uwierzyć, bo jest jednym z najchętniej śledzonych twórców w polskim internecie. Jej kanał na YouTubie obserwuje ponad 360 tys. osób, jej książka Grama to nie drama to najbardziej rozchwytywany podręcznik do angielskiego w Polsce. Kto to taki? Oczywiście Arlena Witt.\nBlog Arleny Wittamina.pl\nVlog Arleny: Psychoterapia, czyli jak żyć\nBlog Halo ziemia\nStrona Excel_lent work\n25 sposobów na zwiększenie pewności siebie. Zapisz się do Klubu MWF i pobierz PDF Chcę to\nGrama to nie drama Arlena Witt Kup tę książkę\nMarek Jankowski: Powiedz – zaskoczę cię pytaniem – co ostatnio czytałaś?\nArlena Witt: Myślę, że jest to bardzo nietypowa książka – zaczęłam ostatnio czytać Biblię.\nNo, to tego tytułu jeszcze nie było. No, proszę! I co cię w tej książce pociąga?\nPowiem szczerze, że jeszcze nie za wiele przeczytałam, bo nie mam zbyt wiele wolnego czasu, ale stwierdziłam, że bardzo dużo osób się na temat Biblii wypowiada i jestem ciekawa, ilu z nich faktycznie przeczytało ją w całości. Ja nie chcę być taką osobą, która mówi o czymś, o czym nie ma pojęcia, więc stwierdziłam, że sobie ją przeczytam.\nRozumiem, że wersję do czytania, nie audiobooka.\nCzytam wersję papierową, dlatego że robię w niej sobie notatki, zaznaczam interesujące mnie fragmenty, czasami znajduję bardzo zaskakujące rzeczy. Nawet na samym początku, w Księdze Rodzaju, jest taki wers, który mówi o tym, że przy stworzeniu świata Bóg mówi człowiekowi: „będziesz się posilał tymi wszystkimi roślinami” i nie wspomina o tym, że powinniśmy jeść zwierzęta, czyli może chodzi o to, że powinniśmy być wegetarianami. Więc znajduję sobie takie smaczki, o których raczej się nie mówi.\nAha, no, proszę! To ciekawe. Ale zaprosiłem cię dzisiaj nie do rozmowy o Biblii, chociaż tam pewnie też znajdą się jakieś takie cytaty, które można by było podłączyć do rozmowy o byciu ocenianym. Będziemy o tym rozmawiać nie tylko dlatego, że jako nauczycielka masz to w praktyce, ale też dlatego, że mówisz otwarcie o tym, że jako nastolatka miałaś różnego rodzaju kompleksy, że przeszłaś psychoterapię. Mówiłaś o tym między innymi na swoim vlogu, mówisz o tym w różnych rozmowach i widziałem sam na własne oczy, kiedy się spotkaliśmy w Gdańsku, a ty rozmawiałaś z ludźmi, którzy do ciebie podchodzili, jak bardzo ta wiedza pomaga innym. To, że ty o tym mówisz, w taki właśnie przystępny sposób, usuwa taki stygmat związany z psychoterapią: „Aha, był u psychiatry, znaczy – świr”.\nZanim przejdziemy dalej, myślę, że to pierwsza sprawa, od której chciałbym zacząć. Kiedy patrzy się na ciebie dzisiaj, to wygląda jak fanaberia: jest fajna, atrakcyjna, inteligentna, ładna dziewczyna, która odniosła sukces – to Ty! – i opowiada, że była na psychoterapii. Po co?\nPo co? No właśnie po to! Żeby pokazać, po pierwsze, żeby ludzie nie myśleli, że ja taka jestem od zawsze, że ja się taka urodziłam, że to los mi sprzyja albo jakieś szczęście, opatrzność, Bóg, w cokolwiek chcemy wierzyć, tylko że to jest efekt między innymi mojej pracy i pracy mojego terapeuty.\nWydaje mi się, że to daje taką nadzieję właśnie wszystkim tym ludziom, którzy mają jakiś problem ze sobą, nie wierzą w siebie, mają kompleksy, boją się tego, co o nich pomyślą inni, mają poczucie, że źle się urodzili albo w jakiś sposób życie im nie sprzyja i rzuca im kłody pod nogi. Są takie rzeczy, które można z tym zrobić i właśnie terapia może być takim sposobem na poprawienie swojego życia.\nTo brzmi tak trochę coachowo i banalnie, bardzo nie lubię takich coachowych gadek, ale wiem na swoim przykładzie, że to da się zrobić, i mi też się dzisiaj nie chce wierzyć w to, jak sobie pomyślę, jaką byłam kiedyś osobą.\nA jaką byłaś osobą?\nJako nastolatka byłam bardzo samotna, bardzo zależało mi na tym, żeby mieć kolegów i koleżanki, nie miałam prawdziwej przyjaciółki, więc nie miałam się z kim umówić do kina. Nie lubiano mnie w szkole, bo miałam bardzo dobre oceny, a w mojej szkole – szczególnie podstawowej – nie nauczono nas – bo myślę, że to jest rola nauczycieli – pracować w grupie jako całość, wspierać się wzajemnie i cieszyć się wzajemnie swoimi sukcesami.\nCały czas stawiano nas obok siebie i mówiono: „Zobaczcie: ten jest lepszy, ten jest lepszy”. Ja byłam jeszcze o rok młodsza, bo poszłam o rok wcześniej do szkoły i czasami nauczycielka potrafiła na głos powiedzieć całej klasie, kiedy dostałam np. najlepszą ocenę ze sprawdzianu: „Zobaczcie! Arlena jest rok młodsza, a napisała najlepiej z was wszystkich”.\nNo to ja już w tym dniu nie miałam żadnej koleżanki. To jeszcze pogłębiało różnice między nami. Zamiast wprowadzać atmosferę wzajemnego wsparcia, to oni wprowadzali cały czas rywalizację, bo myśleli, że to jest dobre, bo my się będziemy tak motywować, że będziemy się ze sobą ścigać.\nMyślę, że to wchodzi potem ludziom w krew i cały czas ścigają z innymi, bo ciągle chcemy być lepsi, chcemy być bogatsi, mądrzejsi, ładniejsi, piękniejsi od innych, zamiast pomyśleć: „Ale ja chciałbym być najlepszy, jaki ja mogę być” – po prostu chcę być najlepszą wersją siebie, obojętnie jaka jestem w porównaniu do innych.\nI odkąd przestałam o tym myśleć, porównywać się do innych, to mi się tak łatwo żyje. Jak o tym opowiadam, to właśnie chciałabym, żeby wszystkim się tak łatwo żyło jak mnie, bo wtedy po prostu ludzie byliby szczęśliwi i świat byłby piękniejszy.\nA dlaczego tak jest, że przejmujemy się tym, co inni o nas mówią?\nJa nie jestem specjalistą, bo nie jestem psychologiem, ale trochę czytałam też o tym i to jest podobno taki biologiczny mechanizm w nas, że chcemy być częścią społeczności, że człowiek to nie jest samotnik, to nie jest ktoś, kto żyje sobie w jaskini. Są tacy ludzie – oczywiście – którzy lubią samotność, ale tak ogólnie rzecz biorąc, człowiek jest taką istotą, która potrzebuje wsparcia grupy.\nZresztą z tego powodu też mężczyźni nie pytają o drogę, jak gdzieś jadą i się zgubią. Bo jak facet szedł na polowanie do lasu, to nie pytał innego faceta o drogę albo gdzie znaleźć jakieś zwierzę, bo wiedział, że ten inny facet nie zdradzi mu tej tajemnicy. Faceci są dla siebie konkurencją, bo albo ty zabijesz jelenia, albo twój sąsiad zabije jelenia, więc lepiej z nikim w ogóle nie gadać, tylko szukać samemu.\nKobiety w tym czasie, kiedy faceci polowali, siedziały w domach i zajmowały się dziećmi i one sobie wzajemnie pomagały, dlatego musiały się komunikować ze sobą. I dlatego kobiety mają tak fantastycznie wykształcone umiejętności komunikacji, lubią pytać o radę, lubią porównywać, lubią mówić: „A twoje dziecko to ile miało miesięcy, jak zrobiło pierwszy kroczek?”, „A moje to jedenaście, to nie wiem, czy to nie za późno” i tak cały czas żyją jakby wspólnie, jakby to była jedna wielka rodzina. I w sumie nie pamiętam, od czego zaczęłam mówić?\nOd tego dlaczego się przejmujemy tym, co inni mówią na nasz temat.\nNo, właśnie! No i przez to, że my żyjemy w społeczeństwie i mamy taką potrzebę, to nie chcemy się wyróżniać, chcemy pasować do tego społeczeństwa. Dlatego cały czas pytamy się innych, jakie lubią filmy, jakiej słuchają muzyki. Na pierwszej randce też zwykle rozmowa dotyczy tego, w czym jesteśmy podobni. I te podobieństwa nas przyciągają do siebie, bo jeżeli jesteśmy zupełnie inni, to wydaje się, że nie będziemy mieli o czym rozmawiać albo nie będziemy mieli, jak spędzać ze sobą czasu, bo lubimy zupełnie coś innego. Więc to jest naturalne, tylko nie powinniśmy tego oceniać.\nCzy jeśli ktoś słucha Mozarta, to jest lepszy ode mnie? Nie! On po prostu woli Mozarta, kropka. To, że ja wolę disco-polo, to nie znaczy, że jestem gorszym człowiekiem, po prostu mam inny gust i tyle. Ja się tym właśnie staram kierować w życiu tym, że ja lubię to, co lubię, rozumiem i akceptuję to, że inni lubią coś innego. I niech sobie lubią, bo mi to w niczym nie przeszkadza. I tylko po prostu wzajemnie sobie nic nie narzucajmy.\nWięc jeżeli ja, załóżmy, lubię to disco-polo, no to nie będę teraz jechać autobusem i na głośniku grać go dla wszystkich, bo to ja je lubię, ja nie wiem, czy ktoś inny też je lubi. Jeżeli nie wiem, to mogę zawsze się zapytać: „Czy będzie państwu przeszkadzać, jeśli….”? Wiesz, to jest takie bycie świadomym tego, że nie jesteśmy sami na tym świecie.\nTak, właśnie zastanawiam się nad taką rzeczą: słuchacze Małej Wielkiej Firmy to w dużej mierze przedsiębiorcy i przedsiębiorcom się powtarza: „słuchaj swoich klientów”, „wsłuchuj się w ich głos”, „rób to, co oni mówią”, „kieruj się ich opiniami”, więc może to dobrze, że bierzemy sobie do serca to, co mówią inni? Czyli kiedy się tym przejmować i rzeczywiście stosować się do tego, czego inni od ciebie chcą, a kiedy można się od tego odciąć?\nKiedy mówię o tym, że nie przejmuję się tym, co o mnie mówią inni, to nie znaczy, że mam to kompletnie w nosie. Bo ważne jest dla mnie zdanie czy odczucia bliskich dla mnie osób.\nJa może mniej działam jako przedsiębiorca, bardziej jako twórca internetowy. Gdy czytam komentarze pod moimi filmami czy pod innymi treściami w mediach społecznościowych, są takie, z którymi się zgadzam i takie, z którymi się nie zgadzam, są takie, które prezentują jakieś zupełnie nowe spojrzenie, coś, o czym wcześniej nie pomyślałam.\nMyślę, że najważniejsze jest tutaj zachowanie otwartego umysłu i zdrowego rozsądku, że ja mam jakiś pomysł na siebie, wiem, co chciałabym robić i jak to ma wyglądać, ale to nie znaczy, że ja mam jedyną słuszną rację.\nMoże rzeczywiście ktoś świeżym okiem spojrzy na to, co ja robię i zauważy coś, czego nie widziałam, i to powinien być dla mnie taki moment refleksji, czy faktycznie jest coś, co warto przemyśleć albo co warto wprowadzić.\nPo prostu nie bądźmy zbyt radykalni, bo oczywiście jest też bardzo dużo komentarzy z pomocnymi sugestiami, które dla mnie wcale nie są pomocne, ale ja je przyjmuję do wiadomości i dziękuję, że ktoś poświęcił czas na napisanie komentarza. Nie piszę mu: „nie zrobię tego, bo mam inny pomysł”, tylko albo nie odpisuję wcale, albo piszę: „zastanowię się nad tym”, albo „być może kiedyś tak będzie”. Wychodzę z założenia, że nie należy nigdy mówić nigdy, bo to, że dzisiaj nie mam takiego pomysłu, to nie znaczy, że za jakiś czas mi się nie odmieni i zrobię coś kompletnie innego. I potem ta osoba mi powie: „A mówiłaś, że nie będziesz tego nigdy robić, a tu proszę bardzo!”. Bądźmy uczciwi wobec siebie i wobec innych.\nSą takie momenty. Widziałem to nawet jakiś czas temu u ciebie na Instagramie, zdaje się. Wrzuciłaś arkusz do tego, żeby ludzie mogli robić napisy do twoich filmów, żeby każdy mógł z nich skorzystać. No i wszedł ktoś i zniszczył ten arkusz, skasował wszystkie te wpisy, gdzie ludzie się deklarowali, kto się czym zajmie. No i widać było, że to cię naprawdę mocno dotknęło.\nCzyli ta pewność siebie i odporność na jakieś zabiegi innych czy krytykę, nie jest taka, że wszystko spływa po tobie jak po kaczce?\nNie jestem ze skały. To raczej nie chodzi o to, że jestem zimna i nie mam serca, bo jakby kwestia emocji to jest zupełnie coś innego, niż kwestia poczucia własnej wartości, zrozumienia siebie, zrozumienia innych ludzi, jakichś tam podstaw psychologii.\nMnie po prostu się wtedy zrobiło bardzo przykro i to nawet nie ze względu na mnie, że ja się napracowałam i ktoś zniszczył moją pracę, tylko że ktoś zniszczył pracę nas wszystkich, że ci wszyscy ludzie, którzy dołączyli do mnie, zrobili to z własnej dobrej woli, poświęcili swój wolny czas i jeszcze kierowali się tym, żeby zrobić coś dobrego dla innych, bo ta idea tworzenia napisów do moich filmów wynika z tego, że chciałam pomóc osobom niesłyszącym, żeby mogli po prostu czytać to, co mówię.\nŻal mi się zrobiło, że ktoś jest tak bardzo nieczuły na to, że są ludzie, którzy robią dobro i po prostu to zniszczył, bo miał taki humor albo taką zabawę. Ja w ogóle mam podejrzenie, że to był jakiś dzieciak. Naprawdę trudno mi uwierzyć, że to była dorosła osoba – no, oczywiście są tacy ludzie, sfrustrowani, nieszczęśliwi, którzy lubią po prostu być złośliwymi, ale to też wynika z jakiś tam traum, które przeżyli w swoim życiu. Po prostu zrobiło mi się bardzo przykro.\nZ drugiej strony ja też się dzięki temu nauczyłam kilku technicznych spraw, związanych z Google Docs i gdybym dzisiaj robiła taki formularz, to już wiem, jak mogłabym go zabezpieczyć przed tym, żeby go po prostu ktoś nie skasował w całości. Albo najprawdopodobniej w ogóle bym nie dała możliwości edycji, tylko dałabym go do wglądu i ewentualnie ktoś, kto chciałby coś zrobić, musiałby mnie najpierw poinformować, żebym wprowadziła jakąś zmianę.\nA ja myślałam, że po prostu łatwiej wszystkim będzie, jeżeli każdy sam będzie zaznaczał: „OK, to już zrobiłam” albo „ja się tym zajmuję”. Wydawało mi się to tak strasznie idealne, wyszło na to, że to był trochę utopijny pomysł. Ale to nie szkodzi, bo mi się po prostu zrobiło bardzo przykro i nie miałam problemu z tym, żeby to też na Instagramie pokazać, że wtedy ten dzień miałam totalnie zepsuty i nie mogłam się już skupić na niczym.\nMiałam nawet pójść na spotkanie i z niego zrezygnowałam, bo wiedziałam, że nie będę się mogła tym cieszyć, tylko bym jeszcze sobie i innym psuła humor, więc postanowiłam zostać w domu i naprawić tę pracę, którą ktoś nam popsuł. Ale właśnie nie miałam problemu z tym, żeby to pokazać, że niech ludzie wiedzą, że to właśnie nie jest tak, że jestem jakimś robotem, że się codziennie uśmiecham, wstaję i cieszę się życiem non-stop. Nie.\nKażdy ma jakieś tam trudne chwile, a tu akurat te trudne chwile nie wynikały z tego, że wstałam lewą nogą, czy bolał mnie brzuch, tylko właśnie, że ktoś mnie skrzywdził, więc niech ludzie wiedzą, że to działa, to ma skutki. Wydaje mi się, że to nawet może komuś pomóc nauczyć się takiej odpowiedzialności i skłoni tę osobę do refleksji, że wszystko, co robimy, ma swoje konsekwencje i może wpływać na innych ludzi.\nMyślę, że ta twoja sytuacja to była też trochę taka bezsilność. Pamiętam, jak lata temu miałem włamanie do piwnicy i to było pierwsze takie zdarzenie w moim życiu, że ktoś mi coś ukradł. To było tak beznadziejne uczucie, bo nic temu komuś złego nie zrobiłem, miałem sobie w tej piwnicy narty i ktoś przyszedł, wyrwał kłódkę i je zabrał bez żadnego powodu, więc to jest naprawdę strasznie smutne.\nTa osoba to zrobiła, nie wiedząc, kim ty jesteś, jak wygląda twoje życie, nie miała w ogóle nic przeciwko tobie, po prostu chciała coś ukraść. I z jednej strony, tak, być może jest to ktoś, kto po prostu chciał w nieuczciwy sposób się wzbogacić, ale być może to jest ktoś, kto na przykład ma chorą córkę, tę memiczną nawet, no, i nie ma innego sposobu, musi po prostu jakoś tam zdobywać pieniądze na leczenie tej córki, więc nie wiesz tak naprawdę, co tą osobą kieruje.\nI to jest chyba coś, co mi się wydaje, jest często przeszkodą w takiej sprawnej komunikacji między nami: że my sobie często zakładamy, co dana osoba ma w głowie, i bardzo często tak jakby projektujemy jakąś swoją perspektywę, swoje doświadczenia, swoje odczucia.\nA ta osoba może mieć zupełnie inny życiorys, inną sytuację w danej chwili, inne emocje, miała inne przeżycia, więc to jest też coś, czego mnie terapia nauczyła: że każdy z nas jest inny i to, że ja jakąś sytuację odbieram w dany sposób, nie znaczy, że inni też to tak odbierają. Mogą to odbierać zupełnie inaczej. Nawet to samo zdanie czasami można zupełnie inaczej zinterpretować.\nChyba dlatego tak bardzo lubię język, bo to jest taka sztuka, taka abstrakcja. Czasami niby ma on jakąś strukturę i są zasady, ale z drugiej strony można bardzo dużo mieć z tym zabawy i z różnych stron spojrzeć na to samo.\nCzęsto dowcipy są oparte właśnie na takich nieporozumieniach, np. mąż mówi: „Żona od pół roku prosi mnie o to samo. Mam już dość”. „A o co?” „No, żebym wyniósł choinkę do śmieci”.\nI właśnie ta żona może różne rzeczy powiedzieć, np.: „Dlaczego te koszule leżą na podłodze?”. Kiedy ona zadaje takie pytanie, to tak naprawdę nie interesuje jej uzasadnienie: bo mamy grawitację i one nie unoszą się w powietrzu, tylko ona oczekuje działania. Ona oczekuje: „Proszę, podnieś tę koszulę”, ale nie mówi tego w taki sposób. Mówi: „Dlaczego te koszule leżą na podłodze?”.\nI o ile w rozmowie między dorosłymi osobami to jest zrozumiałe i jasne, to bardzo mi się chce śmiać z jednej strony, a z drugiej mnie to trochę załamuje, jak słyszę czasami, jak matki tak mówią do małych dzieci, które nie są w stanie podjąć merytorycznej dyskusji, np.: „Dlaczego skaczesz po stole?”. No, przecież to dziecko tego nie wytłumaczy. „Bo chcę” – to jest odpowiedź na każde pytanie, które się zaczyna od: „Dlaczego?”. Zamiast powiedzieć: „Proszę, nie skacz po stole” albo „W tym domu nie skaczemy po stole”, albo „Proszę, zejdź na podłogę”, nawet niektórzy psychologowie mówią, żeby nie mówić: „Nie rób czegoś” tylko: „Zrób coś!”, bo jeżeli powiesz: „Nie rób!” to jest negatywny komunikat.\nZakotwiczysz tutaj ten komunikat jak „Nie myśl o niebieskim” – no i od razu myślisz o niebieskim.\nNo właśnie. Więc lepiej powiedzieć: „Proszę, zejdź ze stołu” albo „Chciałabym, żebyś zszedł ze stołu”, albo „Przykro mi, że chodzisz po stole, bo przed chwilą go umyłam i teraz zniszczyłeś moją pracę”.\nTę samą sytuację można opisać na tyle różnych sposobów i tak samo jest właśnie w relacjach między ludźmi. Bardzo zachęcam do tego, jeżeli ktoś myśli na przykład o terapii albo właśnie zastanawia się, jak rozwiązać swoje różnego rodzaju problemy, takie osobiste wewnętrzne, z którymi wydaje mu się może, że jest z nimi sam, żeby spróbować terapii, że może akurat rozmowa z mądrym człowiekiem wskaże nam jakieś pomysły, na które wcześniej nie wpadlibyśmy sami.\nZaprosiłem cię do tej rozmowy, dlatego że często mam takie sygnały od przedsiębiorców czy osób myślących o założeniu firmy, którzy mają taką obawę, że jeżeli zaczną coś robić, jeżeli wyjdą z czymś do ludzi, jeżeli stworzą coś w internecie, to od razu narażą się na krytykę, negatywne komentarze, wytykanie palcami, wyśmiewanie itd. Ty masz mnóstwo różnego rodzaju komentarzy, przede wszystkim na YouTubie, i czasami czytasz te komentarze i je komentujesz albo na nie odpowiadasz.\nCzasami widać, że ktoś naprawdę próbuję ci dopiec w jakiś sposób, a ty do tego podchodzisz tak lekko i z humorem. Skąd to się bierze? Jak się nauczyć takiego dystansu?\nChyba każda moja odpowiedź będzie taka na twoje wszystkie pytania: terapia. Ja weszłam na YouTube już po terapii, czyli w momencie, kiedy już wiedziałam, znałam siebie, wiedziałam, jaka jestem, a poza tym już funkcjonowałam w internecie jakiś czas, więc bacznie obserwowałam to, co się dzieje u innych.\nAle czekaj, powiedziałaś takie słowa: „znałam siebie, wiedziałam, kim jestem”. Czyli to jest ten pierwszy krok, zanim wyjdziesz do ludzi, to zastanów się nad sobą i tym, jakie masz mocne strony na przykład i w czym ci nikt nie podskoczy?\nNo tak, jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości co do swoich umiejętności czy co do swojego wyglądu, jakichś swoich cech, i ktoś ci to wytknie potem w komentarzu, to tak jakby on utwierdzał cię w tym, że to jednak nie jest jakiś twój wymysł, że ci się wydaje, że jesteś gruby, albo masz krzywe zęby, albo twój głos skrzeczy, albo jesteś głupi i w ogóle nic nie wiesz o tym, o czym mówisz, tylko inni to też widzą – więc to musi być prawda. A ja wiem, jaka jestem.\nWiem, jak wyglądam, jak brzmi mój głos, wiem, na czym się znam, na czym się nie znam, wiem dużo o języku angielskim, ale nie wiem wszystkiego, więc oczywiście może się zdarzyć, że ktoś mi napisze: „Ale nie powiedziałaś, że to słowo znaczy coś tam” albo: „Przecież to nie do końca tak się wymawia”. Zdarzyło mi się parę razy coś niepoprawnie wymówić, bo byłam przekonana, że się mówi tak, a nie inaczej. Zdarza się, nie jestem chodzącym ideałem, bo nikt nie jest. Więc jeżeli masz tego świadomość, to takie komentarze nie będą cię ruszały, bo wiesz, że to są bzdury.\nJa opowiadałam kiedyś taką historię w wywiadzie w programie Onet Rano, którą też zresztą przytoczyłam, sama jej nie wymyśliłam, bo usłyszałam ją na wystąpieniu Konrada Kruczkowskiego, czyli autora bloga haloziemia.pl, który właśnie opowiadał taką anegdotę. Kobieta poszła chyba do terapeuty i mówi, że jest bardzo smutna, bardzo nieszczęśliwa w życiu, bo mąż ją poniża, wyzywa ją i nazywa ją słowem na „k”. A ten terapeuta pyta: „Czyli pani uważa, że on ma rację, tak? Że pani jest tą „k”?”. Ona mówi, że no, tak, skoro on tak mówi, to znaczy, że tak jest. A on się pyta: „No, dobrze. A gdyby mąż pani powiedział, że pani jest krzesłem, to też by pani zaczęła myśleć, że jest pani krzesłem?”. „No, nie!”. I to takie oczywiste, że nie jestem krzesłem.\nTo, że ktoś mi powie, że jestem krzesłem, to nie znaczy, że nim nagle jestem. Więc dlaczego zaczynamy wierzyć, jak ktoś mówi: „jesteś idiotą”, albo „jesteś gruby”, albo „jesteś durny”, czy cokolwiek innego. Dlaczego? Właśnie dlatego, że nam się wydaje, że może jesteśmy…. Może to jest wszystko jeden wielki Matrix.\nJeżeli zdaję sobie sprawę z tego, jaka jestem naprawdę, to nikt inny nie musi mi tego mówić. To jest jedna rzecz. A druga jest taka, że wiem, między innymi dzięki terapii, że szczęśliwy człowiek nie ma potrzeby krzywdzić innych. Szczęśliwy człowiek to jest taki, który kocha cały świat.\nSzczęśliwy człowiek nie ma potrzeby krzywdzić innych. Szczęśliwy człowiek kocha cały świat\nWiadomo, że to jest takie ekstremum. No, ale załóżmy, że czujesz się ze sobą dobrze i czujesz się dobrze z innymi ludźmi, więc po co masz wylewać swoje frustracje na kogoś w internecie?\nWięc jeżeli ktoś tak robi, to znaczy, że sam jest nieszczęśliwy z jakiegoś powodu albo ci zazdrości i chce cię sprowadzić do swojego poziomu, bo on wtedy poczuje się lepiej. Albo on ci pisze dokładnie to, co sam często słyszy od swojego nauczyciela, ojca, matki, osoby, która jest dla niego autorytetem i chciałby, żeby ona bardziej w niego wierzyła, albo go szanowała, albo wspierała, a ona tego nie robi. Ludzie przeżywają naprawdę bardzo trudne chwile w swoim życiu i w dzieciństwie, i później, i to zawsze zostawia jakiś ślad, więc dlatego się mówi, że każdy, kto krzywdzi innych ludzi, zaczął od krzywdzenia zwierząt, że to idzie małymi krokami.\nNajpierw robisz coś małego, uderzysz psa czy kopniesz kota i mówisz: „A, tam, dobra, to człowieka też mogę kopnąć”. To nigdy nie jest tak, że nagle budzisz się i od dzisiaj jesteś złym człowiekiem. To się zaczyna od drobnych rzeczy. Skoro ojciec cię bije, to znaczy, że bicie jest OK, że to jest jedna z metod ekspresji, interakcji, czy rozwiązywania problemów. Więc skoro ojciec cię bije, to znaczy, że ty też możesz bić innych, to jest naturalne.\nTo się wszystko ze sobą wiąże i dlatego wiedząc to wszystko, jest mi bardzo łatwo pływać sobie po powierzchni tych komentarzy, że ja się właśnie nie muszę w nie zagłębiać, nie muszę się zastanawiać, że może ten ktoś napisał prawdę. Po prostu wiem, jaka jestem, mnie to bawi, mnie to ciekawi.\nBawi mnie też to, jak ludzie czasami nieporadnie posługują się językiem, tacy ludzie właśnie sfrustrowani, umęczeni, bo oni tak bardzo chcą wylać to z siebie, że czasami używają do tego bardzo dziwnych słów. I mnie to po prostu śmieszy, ja z tego sobie robię jaja, nieraz roześmiałam się w głos, kiedy przeczytałam jakiś obraźliwy komentarz na swój temat. A 25 czy 30 lat temu bym się rozpłakała.\nBliskie mi osoby wiedzą, jaka zmiana we mnie nastąpiła. I widzą faktycznie te różnice, tak jak masz metamorfozę „przed” i „po”. Większość ludzi, którzy mnie znają teraz, poznali mnie już po terapii i dlatego jest im tak trudno uwierzyć, że byłam kiedyś inna, ale gwarantuję: byłam!\nTe problemy z samoakceptacją dotyczą nie tylko początkujących, bo przychodzi mi do głowy Amy Porterfield, która nagrywa świetny podcast i jej głos jest cudowny. Ona też jest bardzo mądrą osobą i mówi świetne rzeczy w tym podcaście, ale ona sama w pewnym momencie zaczęła mówić o tym, że wszyscy ją namawiają do wideo, a ona ma ogromny problem, nie może się przełamać, żeby się pokazywać przed kamerą. I był to taki proces, gdzie ona stopniowo, stopniowo zaczęła robić jakieś krótkie stories, jakieś migawki, i później nagrała nawet cały odcinek o tym swoim podcaście, że jej problemem jest tusza. I to jest coś, co obiektywnie można stwierdzić: ona źle się czuje ze swoim ciałem, pracuje nad tym, natomiast czuje się źle. No, i wiesz, jeżeli jesteś w czymś dobra i ktoś ci powie: „Ha, ha, ha, nie jesteś dobra”, to rzeczywiście możesz to ignorować, ale jeżeli masz taki czuły punkt dotyczący na przykład wyglądu, który niełatwo zmienić, to jest gorzej, bo wtedy nie masz tej takiej tarczy samoświadomości „on nie mówi prawdy” – „on mówi prawdę”, ja naprawdę tę nadwagę mam. Więc, co wtedy?\nMasz wtedy dwie opcje: albo dążysz do tego, żeby to zmienić, albo dążysz do tego, żeby to zaakceptować. Akurat w przypadku tuszy wydaje się, że to taki problem do rozwiązania, bo jest dużo takich ludzi, którzy mieli nadwagę, a teraz już nie mają.\nAle są też sytuacje zdrowotne, gdzie nie można się pozbyć kilogramów.\nOczywiście. No to wtedy idziemy w tę drugą stronę, akceptujemy to. Akurat bardzo dobrym sposobem na zaakceptowanie swojego wyglądu, z mojego doświadczenia, jest zrobienie sobie profesjonalnej sesji zdjęciowej, takiej może nie nagiej, ale takiej intymnej, rozbieranej.\nSama kiedyś robiłam takie zdjęcia, bo nauczyłam się fotografii w pewnym momencie swojego życia i zauważyłam, że te kobiety – bo ja robiłam akurat zdjęcia tylko kobietom – po sesji u mnie i po tym, jak zobaczyły te zdjęcia, zobaczyły siebie w takiej kompletnie innej odsłonie i jak zobaczyły – ja już nie byłam tego świadkiem – minę swoich partnerów, którym te zdjęcia pokazały, i mówiły, jaką to upojną noc przeżyły po prezentacji tych zdjęć, w ich głowach dokonała się niesamowita zmiana. Ich sylwetka się nie zmieniła po sesji, nie zmieniło się w nich nic fizycznie, zmieniło się po prostu ich podejście, zobaczyły w sobie piękną kobietę, która może być zmysłowa, podniecająca, może wyglądać atrakcyjnie.\nGenialnym sposobem na zaakceptowanie swojego wyglądu jest zrobienie sobie profesjonalnej sesji rozbieranej\nBo to nie chodzi o to, żeby każdy milimetr naszego ciała był idealny, nie ma takiego człowieka. Chodzi o to, żeby po pierwsze: zauważyć swoje atuty, bo na pewno nie jest tak, że ona jest tak szkaradna, że w ogóle nie ma w niej nic fajnego, i żeby na nich się właśnie skupić. Żeby też rozumieć, jak jesteśmy postrzegani przez innych.\nPo pierwsze, badania mówią o tym, że osoba z zewnątrz postrzega nas jako osobę o 20% bardziej atrakcyjną, niż my sami siebie postrzegamy. To jest ciekawe, że niby widzimy wszyscy to samo, a jednak w swojej perspektywie jesteś osobą mniej atrakcyjną niż w oczach innych ludzi.\nA poza tym akurat z wideo jest tak, że na filmie czy w ogóle w ruchu, ludzie wydają się nam bardziej atrakcyjni niż na zdjęciu, bo zdjęcie to jest obrazek nieruchomy i na nim zauważamy wszystkie niedoskonałości, bo mamy czas, żeby się im przyjrzeć. A na wideo jest inaczej, patrzysz na oczy, patrzysz na usta, tu ktoś zrobi jakąś minę, tu się uśmiechnie, to też bardzo dużo robi. Na zdjęciu masz tylko jedną minę albo jest fajna, albo nie, a w ruchu to jakoś inaczej wygląda.\nWięc ja bym chyba jej właśnie to radziła: niech sobie znajdzie profesjonalnego fotografa albo fotografkę, jeżeli będzie się czuła bardziej komfortowo, i niech powie: „Chciałabym rozbieraną sesję”. I ten fotograf też będzie pracował nad tym, żeby te zdjęcia wypadły jak najlepiej, bo wiadomo, to też jest jego dzieło, on też chce, żeby ta klientka była zadowolona.\nSą takie programy telewizyjne, w których rozbierają kobiety. Był taki program, Goka Wana, w którym celem było właśnie to, żeby mimo tego, że nie dokonasz żadnej zmiany, typu dieta czy ćwiczenia, to żeby ta kobieta na końcu zobaczyła się w nagiej sesji i powiedziała: „Jestem piękna!”.\nI to jest możliwe, to się da osiągnąć. To jest taka trochę skrócona wersja terapii, ale masz dzięki temu taki namacalny ślad, patrzysz na siebie i to jesteś przecież ty!\nOczywiście wiem, że fotografia to jest akurat taka dziedzina, gdzie bardzo łatwo można oszukać, bo jest na przykład Photoshop. Ja też używam Photoshopa do edycji swoich zdjęć, ale nie robiłam rzeczy, które zmieniają wygląd w taki sposób, że powiększają biust czy zmniejszają talię, tylko ewentualnie usuwałam takie niedoskonałości, które są albo kwestią tymczasową, bo na przykład komuś tam jakaś krostka wyskoczyła, bo wiadomo, ta osoba tak nie wygląda na co dzień, to jest kwestia akurat tego, w jakim stanie jest dzisiaj. Albo trochę wygładziłam skórę, żeby była bardziej aksamitna, ale też nie w jakimś ekstremalnym stopniu. Jak wiadomo, to jest naturalne, że aparat nie widzi świata w taki sam sposób jak ludzkie oko, bo jest bardziej prymitywnym urządzeniem, więc czasami trzeba temu aparatowi trochę pomóc i tyle.\nTo jest ciekawy sposób: jeśli chcesz siebie zaakceptować, to zrób sobie nagą sesję, przy czym podejrzewam, że to jest tak, jakby ktoś bał się skoczyć na bungee, a ty mu mówisz: to skocz ze spadochronem, później będzie ci łatwiej. Myślę, że mogą być osoby, dla których w ogóle myśl o nagiej sesji, nawet gdyby tylko sama ta osoba i fotograf miał to widzieć, to jest duża bariera. Więc jeżeli ktoś ma tego rodzaju opory, to czy masz jakiś inny sposób, może wymagający trochę mniej odwagi, który też pomoże osiągnąć podobny cel, czyli zaakceptować to, jak wyglądamy.\nNo, chyba nie mam, dlatego że każda zmiana, która jest trudna do przeprowadzenia, wymaga jakiejś odwagi. Wszystko, co jest warte zrobienia, musi być trudne, bo inaczej nie byłoby tego warte. I ja tego nie porównałabym do skoku ze spadochronem. Ludzie się boją skoczyć na bungee zwykle z takiego powodu, że lina się urwie albo uderzę głową o ziemię i umrę. Od zdjęcia się nie umrze. Najgorsze, co się może wydarzyć to, że ci się po prostu te zdjęcia nie będą podobać.\nJeżeli wybierzesz dobrego fotografa, czyli sprawdzonego, poleconego albo w jakiś sposób zweryfikowanego, to najgorsze co się właśnie może wydarzyć to, że tych zdjęć nie zobaczy nikt poza tobą i tym fotografem, to wszystko. Możecie nawet przecież podpisać klauzulę poufności, można się zabezpieczyć, żeby to nigdzie nie wyciekło, więc uważam, że tu nie ma za dużo do stracenia przy takiej sesji. A naprawdę nie znam osoby, która zrobiła sobie takie zdjęcia i nie miała potem o sobie lepszego zdania, więc warto spróbować!\nWszystko, co jest warte zrobienia, musi być trudne, bo inaczej nie byłoby tego warte\nTo jest rzeczywiście poważny argument. Czy odporność na krytykę to jest kwestia poczucia własnej wartości, takiej pewności siebie, czy nie tylko o to chodzi? Czy tam coś jeszcze jest?\nWydaje mi się, że to wystarczy. Poczucie własnej wartości często jest mylone z arogancją albo zadufaniem w sobie.\nTo też nie tak, że ja jestem w sobie zakochana i uważam, że w ogóle to jestem najlepsza, a wszyscy inni są głupi albo brzydcy. Ja tylko zdaję sobie sprawę racjonalnie ze swoich plusów i minusów, wiem, jakie są moje atuty, nauczyłam się je podkreślać, ale też nauczyłam się ukrywać pewne niedoskonałości. I była taka rzecz we mnie, która mi kiedyś bardzo przeszkadzała, tak jak ta tusza u tej podkasterki. A mianowicie: miałam krzywe zęby.\nMiędzy innymi z tego powodu tak późno zaczęłam robić wideo, ponieważ postanowiłam, że nie chcę występować przed kamerą z krzywymi zębami – były dla mnie ogromnym kompleksem, tak ogromnym, że nie istnieje żadne zdjęcie z mojego całego życia, na którym się uśmiecham tak, że widać zęby. Ja się zawsze uśmiechałam tak, że ich nie było widać. Więc postanowiłam, że skoro to jest dla mnie taki problem, a to nie jest rzecz, której nie można zmienić, no to wyprostuję sobie te zęby. Poszłam do ortodonty i nosiłam aparat. Akurat tak się składało, że bardzo szybko to u mnie wszystko się zakończyło. Moje leczenie ortodontyczne zajęło niecały rok.\nPamiętam, kiedy zdjęłam aparat, pojechałam na wesele i na wszystkich zdjęciach z tego wesela nadal się uśmiecham z zamkniętymi ustami, bo przez ponad 30 lat tak się uśmiechałam, więc nie umiałam inaczej. I właśnie ktoś patrzył na te zdjęcia i mówił: „Ale ty teraz już masz ładny uśmiech, już możesz pokazać te zęby. Spróbuj to zrobić!” Ja się musiałam na nowo nauczyć uśmiechać. Ale zauważyłam też, że kiedy już się przyzwyczaiłam do tych swoich nowych zębów i zaczęłam normalnie mówić i uśmiechać się na Snapchacie, wtedy Snapchata używałam intensywnie, dzisiaj jestem na Instagramie, to się bardzo szybko u mnie zmieniło.\nDzisiaj jak patrzę w lustro, to już nawet nie pamiętam, jak wyglądałam wcześniej z tymi krzywymi zębami. To naprawdę bardzo mi pomogło właśnie w takiej swobodzie i kiedy zaczęłam nagrywać filmy na YouTube. Już nie musiałam martwić się tym, jak wyglądam, tylko mogłam się skupić na tym, co chcę powiedzieć, a nie na takich głupotach jak mój wygląd. Poza tym wyglądam, jak wyglądam. Czasami sama z siebie robię sobie żarty i w mojej ocenie jestem całkiem atrakcyjna. Oczywiście nie wyglądam tak, jak wyglądam teraz, o 7:00 rano, kiedy wstaję. Sporo pracy wymaga ten makijaż [śmiech].\nNo, nie jest to bardzo dużo pracy, ale trzeba to wykonać. Pod tym względem zazdroszczę mężczyznom, że mogą wziąć prysznic i są gotowi do wyjścia. To jest naprawdę super. Chciałabym, żeby wobec kobiet też były takie standardy. Facetowi wystarczy po prostu założyć garnitur i „jestem piękny”, a kobieta – nie, jeszcze musisz: tapeta, jeszcze tu jakieś spandexy i inne takie rzeczy, zależy, jak bardzo się chcemy zaangażować w tę idealną sylwetkę albo raczej dążenie do tego idealnego wyglądu. Po prostu wiem, jaka jestem i już! Ja się sobie podobam. Ja siebie lubię.\nSą we mnie rzeczy, których nie lubię, ale stwierdziłam, że to nie jest jakieś coś, co mnie bardzo szpeci albo jestem brzydka przez to, tylko po prostu nie jest to takie, jakbym chciała. Mam wiele innych walorów. Na przykład bardzo lubię swoje usta, lubię swoje oczy, włosy mi się czasami dobrze ułożą, to jestem zadowolona, wiadomo, że to różnie bywa, ale staram się właśnie skupiać na tym, co we mnie jest pozytywne, a nie na swoich wadach.\nPoczucie własnej wartości często jest mylone z arogancją albo z zadufaniem w sobie\nJest nawet taki obrazek w internecie – teraz będziemy sobie tłumaczyć obrazki w internecie [śmiech] – gdzie kobieta i mężczyzna przyglądają się sobie w lustrze. Kobieta jest szczupła i dobrze wygląda, ale w odbiciu widzi siebie jako starą, grubą babę, a ten facet ma ogromny brzuch i jest łysy, a widzi siebie jako muskularnego bohatera. Myślę, że to bardzo dobrze odzwierciedla to, jakie mamy poczucie własnej wartości w społeczeństwie, że mężczyźni często widzą się znacznie lepszymi, niż są w rzeczywistości, a u kobiet jest odwrotnie. One cały czas martwią się o ten cellulit, zamiast pomyśleć, że wszyscy mają cellulit. No, to jak byśmy się martwili, że mamy 10 palców!\nZapytałem słuchaczy i dostałem różne komentarze dotyczące tego, jak radzić sobie z krytyką. I ciekawy jestem, na ile one są zgodne z tym, co zaobserwowałaś, czego się nauczyłaś na terapii i czy jest w tych radach coś takiego: „Super, to jest właśnie genialne i to świetnie działa!” albo z czym trzeba uważać. Mam na przykład takie rady od Michała Kowalczyka. Michał prowadzi kursy z Excela i podał taką procedurę: po pierwsze – uświadom sobie własne słabe strony i je zaakceptuj lub pracuj nad nimi. No, to jest coś, o czym ty w zasadzie powiedziałaś.\nTak, więc się zgadzamy.\nTak. Dalej: ludzie częściej wspierają nowe inicjatywy, niż je hejtują.\nZgadzam się z tym. Tak. Chociaż jeszcze bym coś do tego dodała, bo ja się z dosyć dużym pozytywnym odzewem na swoim kanale spotkałam na samym początku, w dniu tak zwanej premiery, kiedy opublikowałam pierwsze trzy filmy. Między innymi dlatego, że wcześniej o tym w ogóle nie mówiłam. To znaczy, najbliższe osoby oczywiście wiedziały, że pracuję nad kanałem na YouTubie. Ale nie mówiłam o tym w internecie, nie informowałem swoich potencjalnych odbiorców: „Halo! Halo! Ja tutaj teraz mam wielki projekt, pracuję nad nim, będzie to wyglądało tak i tak, premiera 7 sierpnia 2015, ustawcie sobie przypomnienia, bo to ważne wydarzenie w waszym życiu”.\nNie! Ja poszłam w zupełnie inną stronę. Postanowiłam, że – po obserwacji wielu innych tego typu projektów, które nie zawsze wypalały – ludzie, kiedy są w ten sposób informowani o czymś, wyrabiają sobie już jakieś wyobrażenie na ten temat. I to jest naturalne, że wydaje nam się, że to powinno wyglądać tak albo tak. I potem jak się zderzamy z tym gotowym produktem, to on rzadko jest taki, jak sobie wyobrażaliśmy. Najczęściej jest inaczej. No więc łatwo jest go skrytykować. Łatwo jest powiedzieć: „Ale ja tutaj się spodziewałem czegoś zupełnie innego”. I przez to ten twórca może nawet się w tym momencie zniechęcić i powiedzieć: „No, ale jak to? Ja tutaj tak ciężko pracuję dla was nad tym, a wam się to nie podoba? Dlaczego?”.\nWięc ja postanowiłam ludziom zabrać tę możliwość i po prostu ich zaskoczyć. Dopiero kiedy to było gotowe, ogłosiłam: „Dzień dobry! Założyłam kanał. Tu są pierwsze trzy filmy. Zapraszam do oglądania”. Ludzie byli w szoku, nie mieli czasu porównywać tego z własnymi oczekiwaniami, po prostu nie mieli żadnych. Poza tym ja uważam, że to było dobre. Dzisiaj bym te trzy pierwsze filmy trochę inaczej nagrała, wiadomo, bo się zdążyłam nauczyć – ale to było dobre, w porównaniu z innymi rzeczami, które można znaleźć na YouTubie.\nOni byli tym po prostu mile zaskoczeni i dzięki temu było bardzo dużo pozytywnych komentarzy, wsparcia, dużo udostępnień od innych twórców, których ja w ogóle o to nie prosiłam, bo nie chciałam, żeby mi ktoś wyświadczał przysługę i promował coś, w co sam nie wierzy albo co szerowałby dlatego, że ja go o to poprosiłam i koniec. Zakładałam, że jeżeli ktoś będzie chciał się tym podzielić, to się tym podzieli, będzie mi bardzo miło, tym bardziej będzie to dla mnie wtedy cenne.\nMyślę, że to jest też ważna rzecz, jeżeli chodzi o działanie w internecie, żeby najpierw coś zrobić i potem to pokazać, a nie zapowiadać jako nie wiadomo jaką następną wielką rzecz, a potem się okazuje, że to wcale nie jest jakaś wielka rzecz.\nOd razu nasunęły mi się dwie rzeczy. Jedna sprawa, ja też często doradzam ludziom: „Nie przesadzajcie z nadmuchiwaniem balonika i z wychwalaniem samych siebie”, dlatego że strasznie ciężko później będzie sprostać oczekiwaniom ludzi, którzy przyjdą z takim nastawieniem: „Tutaj! O, ósmy cud świata!” i nawet jeżeli to, co zrobisz, będzie świetne, to nie będzie aż tak świetne, jak oni sobie w swojej głowie wyobrazili. A druga sprawa, drugi wątek, to jest bardzo często też spotykane. Jak pracowałem kiedyś w radiu i słuchacze radia znając swoje ulubione głosy, siłą rzeczy gdzieś tam, nawet podświadomie, ale budują w sobie jakiś obraz tej osoby i później, kiedy spotykają tę osobę, zwykle jest to rozczarowanie, ale to rozczarowanie wynika z tego, że ten obraz mi się nie zgadza. Albo jak słyszymy lektorów, którzy podkładają głos w filmach: „Kurczę! To ten gość tak wygląda?! Kompletnie inaczej go sobie wyobrażałem” i jest taki zgrzyt, bo jest niezgodność.\nWięc lepiej po prostu nie dać możliwości, żeby ta niezgodność w ogóle nastąpiła. Nie dać tego pierwszego obrazka do zadania „znajdź 10 szczegółów”, dać tylko ten jeden obrazek: to wygląda tak, możesz teraz skomentować lub oceniać.\nTrzeci punkt od Michała: traktuj negatywne komentarze jako informację zwrotną, która może cię wzmocnić, poprawić. Tip: odpisz tak, żeby sobie ulżyć, ale skasuj przed wysłaniem i odpisz na chłodno.\nTak, wiem, że niektórzy tak robią, rzeczywiście odpisują, ale nie wciskają „publikuj” czy „wyślij”.\nJa tak nie robię dlatego, że mi wystarczy w głowie sobie ułożyć to, co bym chciała powiedzieć, albo właśnie nie mam w ogóle potrzeby, żeby odpisywać.\nWiele osób zapomina, że największą karą w internecie jest ignore, więc jeżeli przychodzi do ciebie hejter, to on jest takim podpalaczem, który rzuca zapałkę, wychodzi, bo tutaj ma się zacząć palić, a za chwilę wróci, żeby zobaczyć, jak się pali. Więc jeżeli on nie dostanie żadnej informacji zwrotnej, to nie wie, co się dzieje, nie ma tego ognia, coś tu nie zadziałało i to dla niego jest największa kara. Więc czasami dobrze jest się powstrzymać od komentarza.\nJa odpisuję na takie hejterskie czy niemiłe komentarze tylko wtedy, kiedy mi przyjdzie do głowy naprawdę dobra, cięta riposta. Kiedy widzę tę ripostę, to sobie myślę: „Gdyby ktoś inny tak napisał, to bym to polajkowała”. A tak – to nie, bo uważam, że to nie ma sensu.\nPunkt czwarty od Michała: dziękuj za krytykę, jeśli jest kulturalna.\nTak, zdecydowanie się z tym zgadzam. Niestety, bardzo mało osób potrafi w taki sposób krytykować, bardzo mało osób również podaje różnego rodzaju wskazówki czy oferuje chęć pomocy prywatnie. Najczęściej robią to jednak publicznie. Ja tego nie robię. Kiedy widzę, że osoba, którą lubię albo cenię, robi coś, co mogłaby poprawić albo co moim zdaniem wymaga pewnej modyfikacji, zawsze staram się to pisać prywatnie.\nTo jest taka znana zasada: chwal publicznie, gań prywatnie. Każdy dobry szef to powinien wiedzieć. To po prostu wspomaga pozytywne relacje. Poza tym, jeżeli wylewamy na siebie pomyje w internecie, to jest znowu tak jak z biciem dzieci: jak jesteś bity, to znaczy, że uważasz, że bicie jest OK. I tu tak samo: widzisz pomyje w internecie: „Aha, czyli ludzi w internecie można obrażać, to ja też będę obrażał”.\nDlatego ja w taki sposób właśnie dbam o swoje podwórko, pod moimi filmami, w swoich mediach społecznościowych. Staram się być kulturalna, bo zakładam, że wtedy inni też będą się starali być kulturalni wobec mnie.\nNastępna rada: porównaj liczbę komentarzy pozytywnych i negatywnych.\nJak najbardziej tak. Uważam, że to jest bardzo dobra rada. Pod moimi filmami jest zazwyczaj między 98 a 99% łapek w górę w porównaniu z łapkami w dół. I jakbym miała zrobić wykaz komentarzy, to będzie bardzo podobnie.\nNasza natura niestety działa tutaj przeciwko nam. Jesteśmy tacy, że przywiązujemy się bardziej do tych negatywnych komentarzy i one działają na nas silniej. Jeżeli masz 10 pozytywnych komentarzy, to potrafisz je ignorować albo zbyć, ale jak masz jeden negatywny, to on ci zostanie jednak głowie. Myślę, że w tym może pomóc terapia.\nPrzykładem tego jest przyjmowanie komplementów. Jeżeli 10 osób powie ci coś miłego na przykład, że fajnie wyglądasz albo tak jak kobiety się wymieniają czasami, że masz wspaniałą spódnicę, to wiele kobiet odpowiada: „A, daj spokój, to taka stara szmata!”, zamiast powiedzieć: „Bardzo dziękuję” albo: „Cieszę się, że ci się podoba. Ja też ją lubię”, albo: „Świetnie się w niej czuję, więc cieszę się, że i tobie się podoba”. To nie jest w żaden sposób ani arogancja, ani wywyższanie się. To jest po prostu umiejętne przyjęcie komplementu, czyli podziękowanie. Jeszcze do tego ewentualnie można dodać: „Ja też lubię tę spódnicę”, bo przecież zakładam ją właśnie dlatego, że ją lubię.\nWięc wystarczy nawet to zmienić w swoim zachowaniu i to już sprawi, że będziemy mieli zupełnie inne nastawienie do tego feedbacku, który do nas trafia.\nI ostatnia rada od Michała: a może krytyka jest zasłużona? Jeśli tak, weź to na klatę i popraw, co trzeba.\nTak. Po prostu zastanów się, tym bardziej, jeżeli ta krytyka jest podana właśnie w sposób kulturalny, to po prostu to przemyśl. Może faktycznie warto wprowadzić jakieś zmiany. Może warto spojrzeć na to z innej strony. Jedyną stałą rzeczą w życiu jest zmiana, więc może rzeczywiście ktoś ci zasugeruje coś, co sprawi, że to, co robisz, będzie jeszcze lepsze.\nI to jest super, uważam, że ludzie płacą pieniądze za to, żeby ktoś przyszedł i usprawnił im biznes, a tutaj dostajesz informację zwrotną za darmo! Mało tego, ja wychodzę z takiego założenia, że jeżeli ktoś wytyka ci błąd, ale nie hejtuje, tylko pokazuje, co możesz zrobić lepiej, to znaczy, że jemu na tobie zależy.\nOn chce z tobą być. Jest coś, co mu przeszkadza, i masz szansę to poprawić. Nie musisz, bo to jest twoja sprawa. Ale jeżeli ty też się z tym zgadzasz, że to można poprawić, to czemu nie?\nTak. Najczęściej to rzeczywiście wynika z troski. Z tego samego powodu właśnie mama ci każe założyć tę czapkę, w której źle wyglądasz, ale przynajmniej nie zachorujesz. Ona też sobie oszczędza roboty, bo wie, że nie będzie musiała się tobą opiekować, jak będziesz chory. Ale tak naprawdę to jest to z troski właśnie o twoje zdrowie i o twoje dobro.\nTo mam jeszcze kilka takich rad od Lidii Krawczyk. Lidia szkoli polskich przedsiębiorców w Holandii. One się częściowo pokrywają z radami Michała, ale skupmy się na tych, które się nie pokrywają. Lidia na przykład radzi, by pierwszą rzeczą, na którą warto zwrócić uwagę, też myślę bardzo fajną, było to, czy dana osoba pasuje do profilu twojego idealnego klienta. Jeżeli nie – nie musisz się aż tak przejmować.\nTak. Zgadza się. Ja często dostaję komentarze od osób, do których nie jest skierowany mój kanał, na przykład od nauczycieli. Ja nie robię kanału dla nauczycieli. Albo od osób, które bardzo dobrze znają angielski, i piszą mi: „To są jakieś banały. Dlaczego robisz same odcinki dla gimnazjum?”\nAle z drugiej strony, odpisuję tej osobie w taki sposób, w jaki ona się chyba nie spodziewa, bo ona nie wie, że można mieć takie podejście do tego. Ja zawsze piszę: „Jeżeli ty już to wiesz, to należy się z tego tylko cieszyć, bo wiedza to jest zawsze powód do radości”.\nJa dzięki temu, że prowadzę kanał edukacyjny, to mam takie podejście: cieszę się, że są osoby, które z niego korzystają, czyli nie wiedzą jeszcze tego, o czym ja mówię, bo mogę je czegoś nauczyć; ale cieszę się też, że są osoby, które już to wiedzą, bo ja to robię po to, żeby ludzie znali angielski, więc jeżeli ktoś już to zna, to super! Mój cel jest osiągnięty.\nTo nie jest tak, że ja chcę, żeby mnie oglądali i lubili wszyscy. Ja chcę dotrzeć do tych osób, które potrzebują mojej pomocy. I to mi wystarcza. Więc rzeczywiście, ta uwaga o kliencie, do którego kierujesz swoje usługi, jest bardzo trafna.\nLidia zwraca też uwagę na to, czy w krytyce jest coś konstruktywnego, co można wykorzystać, żeby działać lepiej. Potwierdziliśmy, że jak najbardziej. Radzi, żeby odczekać 24 godziny, zanim odpowiesz, bo wtedy emocje opadają.\nNie wiem, czy to trzeba odmierzać z zegarkiem 24 godziny, ale dobrze jest się z tym przespać. Po prostu poczekać do następnego dnia. Jeżeli to jest wieczorem, a wtedy ludzie zwykle są odważniejsi w internecie, bo chroni ich noc, faktycznie lepiej zamknąć komputer i pójść spać. I zobaczyć, czy jutro rano będę się tak samo wkurzał na tego typa. Jeżeli tak, to może jeszcze warto odczekać. Może warto pójść pobiegać na przykład albo uderzyć w worek treningowy, to też pomaga.\nPrzespanie się w ogóle pomaga, nawet jak mamy jakiś skomplikowany problem do rozwiązania i odpisujemy na jakiegoś maila, w którym musimy coś wytłumaczyć. Dobrym sposobem jest napisać takiego maila, przespać się i rano go otworzyć. Często okazuje się, że chcemy wprowadzić bardzo dużo zmian, bo ta noc pomogła w ułożeniu sobie tego głowie. Lidia radzi też, żeby pomyśleć o wszystkich pozytywnych sygnałach, które otrzymujesz. Także mamy tutaj pełną zgodność.\nTak, à propos tych pozytywnych sygnałów, to właśnie często trudno jest sobie je przypomnieć, kiedy docierają do nas sygnały negatywne, nawet jeśli tych negatywnych jest mniej. Dlatego dobrze jest sobie znaleźć jakiś sposób na to, żeby sobie te pozytywne sygnały utrwalać. Gdy dostaję takie bardzo pozytywne maile wyrażające wdzięczność, miłość i sympatię, oznaczam sobie je takim specjalnym tagiem <3 i sobie je zatrzymuję. Po pierwsze na pamiątkę, być może kiedyś będę chciała do nich wrócić, jak kiedyś będę miała zły dzień.\nJeszcze mi się nie zdarzyło zajrzeć do tego worka tylko po to, żeby sobie poprawić humor. Mam chyba za dużo dobrych dni po prostu, ale trzymam to sobie i myślę, że bardzo dużo osób skorzysta na tym, że rzeczywiście, jeżeli wątpisz w siebie, jeżeli masz takie poczucie, że to, co robię, nie jest dobre, zajrzyj do tego worka z tymi serduszkami.\nInnym sposobem może być zapisywanie tego fizycznie na karteczkach i na przykład wrzucanie tych karteczek do jakiegoś słoika czy do jakiejś miski – jakiegoś gorszego dnia można po prostu losować sobie te karteczki i je sobie czytać.\nTe karteczki to nie muszą być koniecznie informacje zwrotne od innych ludzi, to mogą być też rzeczy, które sami sobie zapisaliśmy, bo jesteśmy z siebie zadowoleni z jakiegoś powodu. Zapisujemy sobie takie małe sukcesy.\nDla mnie takim małym sukcesem jest na przykład upieczenie pysznego sernika albo kiedy zastanawiam się wieczorem, jakie miłe rzeczy dzisiaj mi się wydarzyły w ciągu dnia, to, że na przykład podbiegł do mnie sympatyczny pies i zaczął machać ogonem. Myślałam, że będzie na mnie szczekał, a się okazało, że się łasi. I to są takie fajne, małe radości, z których tak naprawdę składa się życie, więc pytanie: na czym się wolimy skupiać? Czy na tych fajnych rzeczach, które się dzieją? Czy na tym szaro-burym listopadzie?\nSkupianie się na małych rzeczach to jest fajny element. Ostatnio widziałem takiego tweeta, że można się tego nauczyć od dzieci. Ktoś opisywał, jak jego córka wróciła z przedszkola cała taka naładowana pozytywnie, mówi, że mieli fantastyczną fontannę w przedszkolu. Okazało się, że pani podłączyła zraszacz i dzieci się tam chlapały.\nTak, to jest właśnie to! Ja myślę, że ja w sobie jeszcze takiego dziecka, które się cieszy małymi rzeczami, nie straciłam. I cieszę się z tego, bo mi sprawiają radość rzeczy, które cieszą dzieci. Ostatnio przez tydzień padał deszcz i dla wielu osób to był dramat – no, bo wiadomo, jest lato, to powinno być słońce – a ja cieszyłam się, że mogę wreszcie wyjąć swoje kalosze, w których dawno nie chodziłam i skakałam po kałużach.\nPokazałam to też na Instastory i miałam z tego naprawdę ogromną frajdę – jak szłam chodnikiem, to tylko patrzyłam, gdzie jest kałuża, żeby właśnie w środek tej kałuży wejść! A nie tak jak zawsze, że omijam, bo „uuuu, buty mi się pobrudzą”. Nie! Ja tutaj wskakiwałam, skakałam pośrodku, robiłam właśnie zdjęcia czy wideo i miałam z tego fantastyczną zabawę. Ja to naprawdę polecam!\nW te deszczowe dni powychodziło też dużo ślimaków, więc jak zobaczyłam jakiegoś, to albo robiłam mu zdjęcie, albo po prostu przykucnęłam i przyglądałam się, jak on się porusza. One się, skubańce, dosyć szybko ruszają! Wcale nie tak wolno, jak się wydaje, bo jak chciałam zrobić zdjęcie, to on mi zaraz uciekał z tej ostrości. One wcale nie są takie wolne! To jest mit [śmiech].\nNo i właśnie na tym polega moje życie, że tak naprawdę ono się zawsze składa z minut. Mówi się, że tak ucieka mi ten dzień przez palce, no, ale zastanów się, co dzisiaj zrobiłeś albo co cię spotkało miłego. To może być naprawdę jedna najdrobniejsza rzecz, że pani w ZUS-ie się uśmiechnęła, to jest też coś, czego się nie spodziewamy, a jednak [śmiech] może to być powód do radości.\nPiękna puenta: życie składa się z minut i każda z tych minut może zawierać coś, z czego możemy czerpać radość. Bardzo dziękuję.\nDziękuję bardzo! Tylko dodam, że wiadomo, że to nie jest tak, że w każdej chwili, każdego dnia trzeba szukać coś pozytywnego. Ale możesz z każdego dnia wyłuskać choćby tę jedną najlepszą minutę i ją po prostu zapamiętać.\nOK. Spędziliśmy razem całkiem sporo bardzo przyjemnych minut. Mam nadzieję, że w obie strony. Bardzo, bardzo serdecznie dziękuję.\nZgadzam się. Dziękuję za zaproszenie.\n#133 Paweł Tkaczyk 30 września 2016\nKiedy warto tworzyć nową markę?\nSuper! Tego co Arlena ma do powiedzenia zawsze warto posłuchać 🙂\nBardzo przyjemy wywiad. Od razu czuć pozytywną energię od rozmówców 🙂\nMarek, Arlena – czy publikujecie wszystkie negatywne komentarze, które się pojawiają pod Waszymi wpisami, filmami, podcastami, czy część usuwacie? Chodzi mi o to czy zawsze dopuszczacie każdy głos w dyskusji? Nawet gdy jest jednoznacznie negatywny i niemerytoryczny?\nReply to Mariusz Kobak\nDzięki Mariusz i przepraszam za tak późną odpowiedź, nadrabiam zaległości po urlopie 🙂 Na szczęście tych negatywnych komentarzy jest bardzo niewiele. Nie przypominam sobie, żebym kiedyś jakiś usunął, a jeżeli już to raczej dlatego, że był spamerską autopromocją. Możliwe, że gdyby był np. personalnym atakiem na gościa lub na mnie, kompletnie bez związku z tematem, to dla higieny też bym go wyczyścił. Fajne i konkretne rady na ten temat dawała Monika Czaplicka: https://malawielkafirma.pl/227\nMarek dzięki za odpowiedź! Odcinek 227 już dawno przesłuchałem 😉\nMiałem taką nadzieję! 🙂\nŚwietny podcast! Jestem wielkim fanem MWF, choć nigdy o tym nie pisałem. Oprawa odcinków do słuchania, jak i transkrypcja wymiatają. Każdy odcinek wnosi nowe treści, a strona jest przejrzysta i sprzyja przyswajaniu wiedzy. Dziękuję i pozdrawiam!\nReply to Robert Stasiak\nDziękuję, Robercie, i liczę, że po tym udanym debiucie nie zakończysz swojej świetnie zapowiadającej się komentatorskiej kariery 🙂\nKolejna bardzo ciekawa rozmowa. Z radością odkryłem, że Arlena ma w sobie ogromne pokłady dziecięcej radości i potrafi nią emanować. To jest naprawdę piękne! Wątek o terapii również uważam za niezwykle ważny. Pokazaliście w rozmowie, że wspierane przez profesjonalistę przejście własnego procesu rozwojowego, ma realny wpływ na przyszłość człowieka, jego samoocenę, nastawienie, podejście do siebie i innych. To może być niezwykle inspirujące dla tych wszystkich, którzy blokują swoją prawdziwą tożsamość, ściskając w samotności emocje lub ukrywając je pod płaszczykiem społecznych sukcesów i ról. Może dzięki Wam, odważą się sięgnąć po szczęście – jedną z wartości, których spełnienie jest możliwe za darmo, uniwersalne i zależy tylko od nas samych.\nReply to Piotr Mencina\nDziękuję 🙂 Dla mnie jeden z najważniejszych wniosków po tym odcinku jest taki: nie ma sensu porównywać się do innych, warto natomiast porównywać się do siebie z przeszłości i robić postępy.\nBardzo celna uwaga. Pozdrawiam, Piotr.\nKapitalny odcinek 🙂\ndziękuję obojgu za przygotowanie tego materiału\nReply to Adam Majkowski


SZWECJA JEZIORA - wszystko o podróżach\nRe: jeziora- Melar (Szwecja) city_hopper napisał: > Jezioro Melar w Szwecji, obok Sztokholmu. > > O nim w linkach: pl.wikipedia.org/wiki/Jezioro_Melar\nI zdjęcie ...\nPodroze zagraniczne ...\ntygodnie prywatnym samochodem. Raz bylam przez tydzien w Budapeszcie i nad jeziorem Balaton, juz nie pamietam czym.\nO wycieczkach zagranicznych ze Szwecji nie bede pisac, bo to zajeloby zbyt wiele czasu ... :P,\nale bylam na trzech kontynentach. No coz, kochalam podroze i to bylo jedna z powodow\nStatek płynący po jeziorze Melar z Drottningholmu lub Birki lub mariefred (zamek\nPierwsze zurawie zebraly sie na gody ...\nA czy wiecie, ze przylecialy juz zurawie i to w styczniu ... widziano je nad tym samym jeziorem co zwykle. Podejrzewa sie, ze te wlasnie zurawie nigdy nie odlecialy ze Szwecji ...\nleokadia35 napisał(a): > Zapomniałam napisać , że w sklepach rybnych w Szwecji , sprzedawcy mają obowiąz\n> ek poinformować, że śledź ( i chyba łosoś) może być spożywany raz w tyg. A dzi\n> eci i kobiety w ciąży w ogóle nie powinny ich jeść. To pierwsze to bzdura. Jak chodzi o\nRe: Estonia wyłamuje się z systemu\nRe: Lato i ludzie sie topia....\nSzwedzkie dzieci swietnie plywaja, bo od malenkiego je sie uczy ...\nTe dziewczynki prawdopodobnie mieszkaly nad jeziorem\nwiec byly oswojone z woda, z nurkowaniem, moze nawet z ratowaniem tonacego ...\nW Szwecji rzadko zadarzaja sie plaze strzezone, ratownicy sa tylko na olbrzymich plazach nad\n(Błękitna Grota, Azure Window)\n3. Niemcy - wieczorny spacer po jarmarku bożonarodzeniowym w Dortmundzie, zabytkowa Brema spowita mgłą, biwak pod Weeze\n4. Holandia - spacer nad jeziorem Reindersmeer w PN Maasduinen.\n5. Szwecja - weekendowy wypadw okolice Nykoping - lasy, jeziora,borówki, grzyby - mniam!\n...przy środkowym zdjęciu przypomina się Chris Rea ze swoją "The Road to Hell"...zamierzone..?\nNa ostatnim zdjęciu bardzo ciekawy dach kościoła.\nOd góry do środka ośmiokątny a od środka przechodzi w kwadrat.\n...nieśmiała prośba- tak do Autora, jak i do Miłosciwie tu panującego p.Moderatora - WIĘCEJ, WIĘCEJ :-)))\nChyba wszystkim (podziwiającym przynajmniej ;-)) zależy na rozkwicie tejże galerii, nieprawdaż..?\nktos zasugrowal ze do nieba ale zamysł był inny:)\nwiem, że linki są tu nie mile widziane ale proponuje moderatorom ten jednak zostawić:)\nbesir1 napisał: > bardzo ladnie zbalansowane naswietlenia nieba i ziemii. Twoje zdjecia sa jak > zywo potwierdzeniem koniecznosci uzywania filtra\nnajpierw żoną króla Szwecji Eryka Zwycięskiego a po jego śmierci ? króla duńskiego Swena Widłobrodego, z którym miała syna Kanuta Wielkiego, późniejszego zdobywcę Anglii. Żona MieszkaI przed Dobrawą była córkę króla duńskiego Haralda Blatanda.\nGłówne dochody z handlu niewolnikami, szlaki handlu\ns.wawelski napisał: > Nie wiem czy Macduc i Wasyl to ta sama osoba, w\nChcialam wytlumaczyc, ze nie musi byc to koniecznie wies z gospodarstwem i ziemia uprawna. W Szwecji moze to byc domek w lesie czy nad jeziorem ... i juz mozna powiedziec, ze ktos mieszka ute på landet ... Re: Luty uznaje się za otwarty\nwywieziona w wieku lat czterech nad morze do Niechorza, ponoć ustawiłam się frotem do fal i zaczęłam marsz na Szwecję ;) Ale jeśli morze nie leży we właściwym (czyli odpowiednio ciepłym) kawałku świata, stanowczo lepsze są jeziora! I żaden Wołodia mnie nie przekona!\nojcem i jego zona nad jezioro Miedwie, 6 km od Stargardu Szczeinskiego.\nPotem jezdzilam tylko sporadycznie - kiedy bywalam u mojego ojca na wakacjach.\nWidocznie jednak moje umiejetnosci nigdy nie wywietrzaly mi z glowy, bo majac 25 lat pojechalam po raz pierwszy do mojej cioci do Szwecji i tam\nByło takich kilka, ale trzeba zaznaczyć oceny bazują na ich niewielkim wycinku, w sumie żadnego kraju, nawet Polski i Wielkej Brytanii, gdzie mieszkam, nie udało mi się zwiedzić nawet w 50%: 1. Estonia - bazując na Tallinie, 2.Szwecja - na podstawie wizyt w Goteborgu i Sztokholmie, 3. Szwajcaria\nRurykowicze to Ugro-Fini\n, pod kierownictwem dr Andrzeja Bajora. Okazało się, że dominuje tam haplogrupa N1c1, powszechna wśród Finów bałtyckich i na ziemiach, gdzie w przeszłości dominowała ludność mówiąca językami ugrofińskimi (Łotwa, północna Szwecja i Rosja). Wykryto tez mutację DYS390=23, powszechnie występującą u Finów\nRe: Pia ??\nGota alv -rzeka w południowo-zachodniej Szwecji. Długość 93 km. Wypływa z jeziora Wener i wpada do cieśniny Kattegat.\nGotlandia...itd. Wszystko wzięło się od Gotów. Jednego z najstarszych, najważniejszych i największych plemion wschodniogermańskich. Posługujących się językiem gockim. Ich\nkag73 napisała: > O tych samobojstwach mezczyzn to Ci zara wytlumacze, mowil mi kiedys jeden stud\nMainau - Wyspa Kwiatów...\nMainau - wyspa na Jeziorze Bodeńskim, w jego północno-zachodniej części (odnoga Überlinger See), 0,44 km², leży w granicach administracyjnych miasta Konstancji, atrakcja turystyczna znana ze\nSzwecja - Smaland, Jezioro Stensjön\ntawariszczka niedroga Taniusza,...\njedna blisko granicy - droga lokalna nr 651. Zablokowanie tej drogi przed rozwidleniem w Rutce do drogi 655 bardzo utrudnia rozwinięcie ataku w trudnym terenie, z lasami i jeziorami. Nie mówiąc o tym, że zgodnie ze sztuką wojenną przewaga atakującego nad broniącym musi przekraczać stosunek 3 : 1, zatem\n1. Szwecja - Smogen - zatoka między szkierami\nRe: A gdyby tak wyjechać...\nArles, celebrowanie posiłków w gronie przyjaciół, dobre winno z miejscowych winnic, lawendowe pola, cykady, różowe flamingi przelatujące nad głową, czaple złotawe na drzewach. Nawet korki można za to przeżyć.\nDrugim miejscem jest Finlandia, a ponieważ i Norwegia i Szwecja również mi się podobają, to\n1. Kopenhaga - odpoczynek w parku królewskim, 2. Odpoczynek na jeziorze Melar (Szwecja).\n3. Allinge na Bornholmie - odpoczynek w marinie Pozdrawiam i zachęcam do wspólnej zabawy ;-)\nRe: Konkurs lipcowy - Swiat roslin - głosowanie...\nTym razem najbardziej zachęcają mnie do podróży dziewczyny:\n1. Violka: fot. 1 - Słowenia - lilie na Jeziorze Bled.\n3. Renata-1: fot. 2 - Szwecja - z mrówkami.\ncudem mozna nazwać coś unikalnego na skalę światową, coś co rzuca na kolana, a nie monotonny zalesiony obszar z jeziorami\ntakich "cudów" i to w znacznie wiekszej skali to na pęczki jest na całym swiecie...Kanada, Szwecja, Finlandia chociażby\n-- "Wcześniej Rokicina, a teraz ta\nTomasz Piątek TYDZIEŃ KOŃCZY PIĄTEK. Zawsze to podejrzewałem. A teraz przyznała to premier Kopacz. Powiedziała, że Polacy mają ograniczone możliwości emocjonalne. Faktycznie: jakieś sto razy bardziej ograniczone\nRe: Z czym Polacy kojarzą Polskę...?\nmnie tam się Polska kojarzy z bocianem ;PPP\nSzwecja z Abbą, Szwajcaria z czekolada, a Finlandia z jeziorami..\nizydor88 napisała: > A mnie się tak dobrze spało...\n> Bo wczoraj byliśmy nad jeziorem i opalaliśmy się na pomoście.Przedstawiłam NL d\n> owody naukowe,że ma leżeć i syntetyzować witaminę D.Poddał się i krem z filtrem\n> 60 zostawił na lato.\nRe: gdzie byłyście? Zgadzam sie z Toba, ze w Szwajcarii nudno ale piekne widoki, w Paryzu brudno,\namandina napisała: > Polityka pro socjalna bardzo dobrze sprawdza się np. w Szwecji i Finlandii. A guzik z petelka!\nRe: "cud"? jaki to cud? Jak dni u teściowej?\ndes4 napisał: > cudem mozna nazwać coś unikalnego na skalę światową, coś co rzuca na kolana, a > nie monotonny zalesiony obszar z jeziorami\n> > takich "cudów" i to w znacznie wiekszej skali to na pęczki jest na całym swieci\n> e...Kanada, Szwecja, Finlandia chociażby\nMiedwiediew: Gazociąg Północny absolutnie korzy...\nRe: piękny Kraków\nNajlepsze wakacje - tegoroczne :) Bory Tucholskie, Warszawa, Toruń, dużo czasu ze znajomymi raczej, gdzieś w okolicy nad jeziorem, na rowerze :) w zasadzie nie pamiętam co robiłam oprócz miesiąca remontowania domu i jeżdżenia po Polsce :D\nAntyestabliszmentowa partia szwedzkich demokratow osiagnęła ostatecznie 12.9%. Warto tutaj wiedziec, ze szwecja jest jedyna liberalna demokracja, gdzie wszystkie partie sa za masową imigracją. Wszystkie tez ignoruja szwedzkich demokratow = SD i okreslają ich jako rasistow i faszystow, co\nRe: Miedwiediew: Gazociąg Północny absolutnie kor\nkroliklesny napisał: > Rurociag bedzie. Finlandia zrobi to o co ja Szwecja poprosi. > Szwedzki premier niedawno wozil pania kanclerz Merkel lodka po > jeziorze. Przejazdzka miala na celu rozmowe w sprawie rury > baltyckiej. Szwedzi dostana swoja dzialke w kontrakcie i budowa >\nRe: O spaniu będzie...\nwłaziłam do tej sali na ćwiczenia to słyszałam w głowie chrapanie kolegów i widziałam ten poranny bałagan....\n- łódka owszem, ale niezbyt wielka, najwyżej 7 metrów, na środku jakiegoś sitowia w nocy we mgle przycumowana na jeziorze Malaren w Szwecji.... zimno było, koniec września, taka koza opalana ropą\nRe: a jakby tak zaszalec ostatni raz?\n- Australia, Niemcy, Szwecja, to właśnie tak spędzali wakacje, a jak było ich na to stać, to wykupowali wycieczkę. I my też tak robimy. Kiedyś, z braku kasy nie planowaliśmy wyjechać, a byliśmy tak samo sfrustrowani brakiem kasy, dzieci miały 1,5 i 3,5 roku, a my na siebie warczeliśmy tylko. Trafiła się\nst.lucas napisał: > amandina napisała: > > > Polityka pro socjalna bardzo dobrze sprawdza się np. w Szwecji i Finlandi\nPowojenna Szwecja nigdy nie była krajem\nnajbardziej wysuniętego na północ punktu Europy - Przylądka.\n3. Określ typ wybrzeża charakterystyczny dla Norwegii nad Morzem Północnym i Morzem Norweskim. Jakie procesy ukształtowały ten typ wybrzeża.\n4. Największe jeziora Szwecji (Finlandii już znalazłam)\n5. Jak zmienia się krajobraz od półwyspu\npierwsze co mi stanęło przed oczami to nasza Polska łąka... nawet poczułam zapach trawy :)\nSzwecja mi się kojarzy z jasnymi prostymi włosami, Finlandia z jeziorami i lasami, Szwajcaria to Alpy, Niemcy to czystość, Rosja wódka i brud, Anglia to Królowa, Holandia tulipany, Włochy bruneci i\nnaważniejszą siłą na Mazowszu"\n> , > "Radom sypialnią Warszawy", Zgadzam się z przedmówcą! Bo..... Szwecja jest krajem centrolewicowym, i tam świetnie się wszystko sprawdza, rozwiązania lewicowe, kraj postępowy itd! A w Polsce mamy dziki kapitalizm, liberalizm według PO! Oto przykład\npiccolo61501 napisał: > kroliklesny napisał: > > > Rurociag bedzie. Finlandia zrobi to o co ja Szwecja poprosi. > > Szwedzki premier niedawno wozil pania kanclerz Merkel lodka po > > jeziorze. Przejazdzka miala na celu rozmowe w sprawie rury > > baltyckiej\nRe: Co z drzewami? Brak odważnych do odpowiedzi Dlaczego nie ma miejsca?\nOtóż Szwecja to nie Polska i tam nie ma wzniesień ze żwiru czy gliny tak jak u\nnas, gdzie można wybudować drogę zwyczajnie wykopując wąwóz we wzniesieniu.\nTam są wszędzie skały, które trzeba kruszyć ładunkami wybuchowymi, a to\nJak przeżyć: Poradnik nr.3:Kiedy poznamy, że nareszcie nadeszło lato?\nTak długo zdarza nam się co roku czekać na przyjście upragnionego ciepła, na możliwość kąpieli w śmierdzącym jeziorze ,a nie w śmierdzącym chlorem basenie, patrzenie na pół ubrane lub pół rozebrane dziewczyny chodzące po\nJest i szwedzka nazwa na określenie krainy pod jeziorami Wener i Wetter.\nRe: Polska kraj średni czy duży ?\nRe: pia.ed SKANIA daleko od ciebie ?\nFRAGMENT DYSKUSJI NA INNYM FORUM, GDZIE NIE WSZYSCY MAJA WSTEP.\nRe: katastrofa w Szwecji\npia.ed 07.11.10, 22:37 Jaka katastrofa? Gazety szwedzkie wiadomo ze o tym musialy napisac, ale nie sadzilam ze zainteresuje sie tym polska prasa ... Jedna z wielu tam miedzy jeziorami w okolicy miasteczka\nRe: ludzie, jest lato you-know-who napisał: > a wy tu roztrzasacie wyzszosc biskupow nad popami lub eu-logike.\n/Holandię, Niemcy - tu jeszcze nie myślałem nad trasą. Po drodze może podjadę jeszcze nad jezioro genewskie (czyli musiałby cofnąć się potem do Lyonu), później może przeskoczę z Niemiec przez Danię do Szwecji na chwilę - zobaczymy. Alternatywą były Włoch na linii Genua - Wenecja, potem Słowenia i stamtąd na północ\nlapac ryby do woli podobniez mozna tylko w tych najwiekszych jeziorach typu Wener, w innnych trzeba miec pozwolenia. Re: Najprzyjaźniejszy kraj dla rowerzysty?\nSzwecja i Norwegia są górzyste, ale Finlandia w sam raz na rower- ścieżki rowerowe poprowadzone wśród lasów, jezior i delikatnych pagórków pochodzenia lodowcowego, w których na pewno się zakochasz.\nWszystko do zrobienia :D\nchłopca, Szwecji, Sonisphere, Southside'a, Francji, więcej czasu dla przyjaciół, parties, książek, muzyki, pamiętnika, girls nights out z moimi Paniami, Hiszpanii, Turcji, rowerowego tripu po Polsce z przyjaciółmi, gór i morza z rodzicami, świętego spokoju, trochę więcej nauki, nauczyciela chemii\nRe: nieZielone przygłupy\nJeszcze dodam. Zeby do Szwecji wpuścić polskie "ekooszołomstwo", to by dopiero\nmiało pole do popisu i by pokazało co potrafi.\nPrzecież tam są same lasy, czyste jeziora i rzeki.\nŻeby coś wybudować, to niestety, ale trzeba coś zniszczyć i przeprawić się przez\nnie jedną rzekę.\nRe: turysci to motłoch\noglądają, mięso jedzą. Moje dzieci są dość otwarte , a Szwecja bardzo im się podobała, nie wykluczam, że w tej chwili bez namysłu wybrałyby Szwecję. Dziewczyny są też wielkimi fankami Astrid Lindgren (Dzieci Z Bullerbyn i Pipi Langstrumpf)\nBasenów w mieście mamy sporo (ze zjeżdżalniami i bajerami\nRe: Statki i łodzie - Szwecja\nMotorówki na jeziorze Melar pomiędzy Sztokholmem a Drottningholmem. O jeziorze w linku: pl.wikipedia.org/wiki/Jezioro_Melar\nRe: Giełda na Kresowej\nDo Dewa. Tak bywam na tym zgniłym zachodzie i to b. często Szwajcaria, Szwecja ,\nNorwwgia , Dania itd. Ostatdnio bylem w malej miejscowości niedaleko Stolicy\nSzwecji Tumbie. Niedaleko są jeziora. Pięknie i czysto, nie znalazłen nawet peta\n( spalonego papierosa , które u nas leżą wsządzie- nie\nRe: Mylisz się - największym atutem Rosji\nskażonych? Tysiąc? A może pięć tysięcy? Zresztą - co będziemy sobie żałować - może 10 tysięcy? A w Rosji jest ponad 1,5 miliona rzek i strumieni, z czego około 120 tysięcy o długości ponad 10 kilometrów. A ile jezior może być skażonych - tysiąc, pięć tysięcy czy może więcej? A w Rosji jest ok. 2 mln\nKto jest młodzieniec? - strzelcem był w borze.\nAdaś Mickiewicz: Switezianka\nZ informacji podanej na stronie internetowej 68.org.pl wynika, że od\ntwój własny kraj ci się nie podoba\nbalumbyd napisała: > Gdzie byście wyjechali na wycieczkę gdybyście mieli nieograniczoną ilośc > gotówki ? Dlaczego tam ?\nja bym wyjechał nad morze ,na czyste zadbane plaże .\npojechałbym nad jezioro , gdzie nie tłuką butelek i nie słuchają\ngłośnej muzyki .\nposzedłbym do parku , gdzie\nRe: przesunięcie maliny szwecja Hej!Potwierdzam wiadomości Basi.W regionie Dalarna Lan,czyli Mora - jezioro Siljan jest marnie.W promieniu 100 km,trudno spotkać jagody,maliny.Borówki dojrzewają.Będą po 15 sierpnia.Po pobliskich 'jagodom' forach,piszą prawdę.Skuteczna rada,yo szukać przez www.camping.se .I pytać\nZ informacji podanej na stronie internetowej 68.org.pl wynika, że od kilku\nSam sobie odpowidziałes w swoim poście.\nPonieważ co jezioro w Szwecji to cenniejsze, więc likwidacja jednego torfowiska\nnie oznacza zniszenia całej populacji jakieś bagiennej istoty.\nW Szwecji - jak piszesz - same lasy i czyste wody, więc to oznacza, ze można\npogodzić rozwój kraju (bo Szwecja\nRe: c.d. pytań noclegowo-wakacyjnych o skandynawi\nSzwecja jest ogromna. szczególnie odczuwa się to podróżujac samochodem, tym bardziej, że ograniczenia prędkości obowiązują (80 km/h o ile mnie pamięć nie myli) i wszyscy ich przestrzegają. dla nas coś zgoła niepojętego, las z lewej, las z prawej, pusta, szeroka droga a ty masz do przejechania


Rozbark: Spotkanie władz miasta z mieszkańcami dzielnicy - InoBytom\n23 listopada 2021 356 wyświetleń0\nOdbyło się kolejne spotkanie dzielnicowe władz miasta z mieszkańcami. Tym razem padło na Rozbark. O co pytali bytomianie mieszkający w tym rejonie?\nCzas na Rozbark. Na spotkaniu poruszano tematy związane z rewitalizacją, remontami chodników i placów zabaw, ale także kwestie związane z utrzymaniem czystości. To były główne tematy na zebraniu, które odbyło się wczoraj 22 listopada w Centrum Edukacyjno-Kulturalnym im. Gorczyckiego z władzami miasta.\nInwestycje drogowe i bezpieczeństwo\nNa spotkaniu przedstawiono informacje o inwestycjach drogowych oraz pracach na rzecz poprawy bezpieczeństwa umownej dzielnicy Bytomia, jakie miasto zrealizowało w ciągu 2021 roku. Między innymi były to inwestycje:\nprzebudowa ulicy Musialika,\nwprowadzenie strefy TEMPO 30,\nograniczenie tonażu do 5t przy ulicy Tuwima, Głowackiego, Prokopa i Chorzowskiej,\nnaprawienie powierzchni schodów prowadzących do Parku Mickiewicza,\nmodernizacja przejść dla pieszych przy ulicy Piłsudskiego za zjazdem z Witczaka oraz ulicy Witczaka na wlocie do ulicy Prusa.\nMowa także była o projektach inwestycyjnych, które są w trakcie realizacji. Do tej listy należy:\nprzebudowa konstrukcji nawierzchni wiaduktu drogowego w ciągu ul. Chorzowskiej nad al. Jana Pawła II – zakończenie: II połowa grudnia 2021,\nremont kanału deszczowego przy al. Jana Pawła II – zakończenie: do końca grudnia 2021,\ndostosowanie do potrzeb osób z niepełnosprawnością ciągu komunikacyjnego ze Śródmieścia do dzielnicy Rozbark wraz z przebudową chodników – pochylnia na ul. Chorzowskiej – zakończenie: czerwiec 2022.\nZaplanowano również nowe inwestycje w ramach Programu Kolej+, utworzenie jednego lub dwóch nowych przystanków: Bytom Osiedle Arki Bożka oraz Bytom Rozbark na modernizowanej linii kolejowej nr 131 łączącej Bytom ze stolicą Śląska – Katowicami.\nWypoczynek i rekreacja na Rozbarku\nPrzyjemne miejsca na wypoczynek i rekreacyjne na Rozbarku? Czemu nie. W planach są inwestycje rekreacyjne, przyjemne i bezpieczne dla wszystkich bytomian. Projekt, o którym właśnie piszemy ma zostać zrealizowany do końca 2022 roku, a obejmuje między innymi:\nulicę Witczaka – tam nastąpi przygotowanie strefy z miejscami wypoczynku, relaksu i spotkań międzysąsiedzkich dla różnych grup wiekowych, w tym także seniorów,\nrozbudowę siłowni przy ulicy Kochanowskiego,\nutworzenie wybiegu dla piesków,\nwykonanie ogrodzenia placu zabaw,\nulicę Staffa – tu będzie zagospodarowanie terenu zieleni oraz budowę infrastruktury oświetleniowej,\nremonty placów zabaw przy ulicy Królowej Jadwigi/Reymonta, Siennej, Musialika, Alozjanów, Szynola, Siemanowickiej, Cichej i Placu Barbary.\nModernizacja i remonty rozbarskich placówek edukacyjnych\nNa spotkaniu poruszono kwestie placówek oświaty na Rozbarku. Prezydent miasta wspomniał o tym, że zostanie wykonana termomodernizacja budynku Przedszkola Miejskiego nr 32, naprawa instalacji elektrycznej, dachu i kominów oraz remontu pomieszczeń w Szkole Podstawowej nr 6, będą wykonane remonty sieci hydraulicznej w Szkole Podstawowej nr 42. Planowane jest także wykonanie termomodernizacji budynku Szkoły Podstawowej Specjalnej nr 2 przy ulicy Arki Bożka 21.\nSieć wodociągowa i kanalizacje deszczowe\nNa zebraniu w Rozbarku wspomniano także inwestycjach wodociągowych i w kanalizacje deszczową, które realizować będzie Bytomskie Przedsiębiorstwo Komunalne. W 2022 roku ma odbyć się realizacja przebudowy kanalizacji deszczowej oraz infrastruktury drogowej w części ulic Piłsudskiego, Matejki, Krakowskiej i placu Sobieskiego. Budowa ma się odbyć także sieci wodociągowej i kanalizacji deszczowe w ulicy Kilara.\nSport w Rozbarku\nSport rozwija się świetnie w umownej dzielnicy Bytomia. Powolnymi krokami do końca zbliża się projekt z Bytomskiego Budżetu Obywatelskiego „Rozbark – nowoczesne, bezpieczne, pełnowymiarowe, oświetlone boisko ze sztuczną nawierzchnią na GKS Rozbark przy ul. Chorzowskiej”. GKS Rozbark będzie miało swoje pełnowymiarowe boisko ze sztuczną nawierzchnią wraz z oświetleniem i ogrodzeniem. Z kolei rok temu na boisku GKS Rozbark naprawiono trybuny stadionu.\nZ BBO zostanie także zrealizowany projekt modernizacji wielofunkcyjnego boiska sportowego przy ulicy Arki Bożka 7-8, który zakłada między innymi uporządkowanie terenu wokół boiska, remont schodów, montaż betonowego stołu do tenisa stołowego, a także dwóch stanowisk do gry szafy.\nNa Rozbarku także ruszył jeden z najbardziej innowacyjnych obiektów na skalę krajową i europejską – Centrum Sportów Wspinaczkowych i Siłowych Skarpa Bytom.\nRewitalizacja, karty parkingowe, oświetlenie\nRewitalizacja Rozbarku – tutaj także poświęcono sporo uwagi. W ramach rewitalizacji przewidziane są remonty budynków mieszkalnych, zagospodarowanie terenów i podwórek. Termin zakończenia prac to kwiecień 2023 rok.\nBytomianie pytali również o wprowadzenie karty miejskiej, która umożliwi korzystanie z parkingów w ramach Strefy Płatnego Parkowania. Karty będą za niedługo wprowadzone. Na spotkaniu mówiono także o zamontowaniu oświetlenia i remoncie ulicy Cichej. Obecnie trwa projektowanie zadania przy bytomskiej ulicy.\nApelowano do władz miasta o utworzenie progów zwalniających przy ulicy Kochanowskiego oraz Tuwima 6a, przebudowę ronda przy ulicy Kilara, uzupełnienie asfaltu na ulicy Mickiewicza, stworzenie miejsc parkingowych przy ulicy Schenka, remont klatki schodowej przy ulicy Siemianowickiej 13, utworzenie toalet publicznych oraz ogrodzenia wybiegów dla psów, utrzymanie czystości na drogach i chodnikach.\nDodatkowo poruszano sprawy związane z:\nzniżką na wywóz śmieci dla właścicieli Karty Dużej Rodziny,\ndotacją remontów klatek schodowych na ulicy Prusa 18 i Witczaka 93,\nzagospodarowaniem terenu między ulicy Głęboką, Katowicką, Chorzowską i Miarki,\norganizacją dyżurów radnych,\nnasadzeniami przy ulicy Czarneckiego i Orląt Lwowskich.\nApelowano także o przejęcie przez Bytom niszczejącej kamienicy prywatnej przy ulicy Reymonta.\nKto wziął udział w spotkaniu?\nW spotkaniu prezydenta Bytomia Mariusza Wołosza z mieszkańcami dzielnicy Rozbark wzięli udział również zastępcy prezydenta Michał Bieda, Waldemar Gawron i Adam Fras, radni Rady Miejskiej, a także przedstawiciele MZDiM, Bytomskich Mieszkań, Straży Miejskiej, Policji, Wydziału Inżynierii Środowiska i Wydziału Komunalnego Urzędu Miejskiego w Bytomiu.\nTerminarz następnych spotkań\n13 grudnia, godz. 16.00 – Śródmieście, Szkoła Podstawowa nr 51, ul. Łużycka 12a.\n20 grudnia, godz. 16:00 – Sucha Góra, Szkoła Podstawowa nr 38, ul. Korczaka 1.\n10 stycznia, godz. 16:00 – Miechowice, Szkoła Podstawowa nr 54, ul. Reptowska 86\ndzielnicowe spotkania z mieszkańcami bytomia