Dzienniki Urzędowe - Strona 54165\nZARZĄDZENIE NR 9 KOMENDANTA GŁÓWNEGO PAŃSTWOWEJ STRAŻY POŻARNEJ z dnia 9 czerwca 2009 r. w sprawie zatwierdzenia regulaminu organizacyjnego Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku\nDziennik Urzędowy Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej rok 2009 nr 1 poz. 9\nZARZĄDZENIE Nr 3 MINISTRA GOSPODARKI z dnia 21 stycznia 2009 r. w sprawie powołania Zespołu Negocjacyjnego do przeprowadzenia negocjacji z jednym zagranicznym dostawcą mających na celu przygotowanie umowy offsetowej związanej z dostawą systemu nawigacji lądowej INS do kołowego transportera opancerzonego w związku z dostawą kołowych transporterów opancerzonych dla Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej\nDziennik Urzędowy Ministra Gospodarki rok 2009 nr 1 poz. 9\nZARZĄDZENIE Nr 8 MINISTRA ŚRODOWISKA z dnia 13 stycznia 2009 r. w sprawie zadań ochronnych dla Ojcowskiego Parku Narodowego\nDziennik Urzędowy Ministra Środowiska i Głównego Inspektora Ochrony Środowiska rok 2009 nr 1 poz. 9\nUchwała nr XXV/263/2008 Rady Miejskiej w Bornem Sulinowie z dnia 30 października 2008r. w sprawie ustalenia w Gminie Borne Sulinowo górnych stawek opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za odbiór odpadów komunalnych oraz górnej stawki za opróżnianie zbiorników bezodpływowych.\nDziennik Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego rok 2009 nr 1 poz. 9\nDECYZJA NR 5 MINISTRA SPRAW ZAGRANICZNYCH z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie utworzenia Konsulatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w Sewastopolu na Ukrainie\nDziennik Urzędowy Ministra Spraw Zagranicznych rok 2009 nr 1 poz. 9\nDziennik Urzędowy Województwa Lubuskiego rok 2009 nr 1 poz. 9\nWYKAZ z dnia 31 marca 2009 r. wyroków Sądu Apelacyjnego w Warszawie doręczonych w miesiącach: październik, listopad, grudzień 2008 r.\nDziennik Urzędowy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów rok 2009 nr 1 poz. 9\nKOMUNIKAT NR 49 PRZESA URZĘDU LOTNICTWA CYWILNEGO z dnia 20 sierpnia 2007 r. w sprawie zdarzenia lotniczego nr 342/06\nDziennik Urzędowy Urzędu Lotnictwa Cywilnego rok 2009 nr 1 poz. 9\nDziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego rok 2009 nr 1 poz. 9\nKOMUNIKAT NR 22 MINISTRA NAUKI I SZKOLNICTWA WYŻSZEGO z dnia 30 października 2008 r. w sprawie Krajowego Programu Badań Naukowych i Prac Rozwojowych\nDziennik Urzędowy Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego rok 2009 nr 1 poz. 9\nZARZĄDZENIE Nr 2 MINISTRA GOSPODARKI z dnia 21 stycznia 2009 r. w sprawie powołania Zespołu Negocjacyjnego do przeprowadzenia negocjacji z jednym zagranicznym dostawcą mających na celu przygotowanie umowy offsetowej związanej z dostawą Zintegrowanego Systemu Łączności w związku z zakupem, dostawą, montażem i integracją Zintegrowanego Systemu Walki z platformą korwety proj. 621 dla Marynarki Wojennej RP\nDziennik Urzędowy Ministra Gospodarki rok 2009 nr 1 poz. 8\nDECYZJA NR 1 MINISTRA KULTURY I DZIEDZICTWA NARODOWEGO z dnia 30 stycznia 2009 r. w sprawie powołania Komisji do Spraw Przyznawania Dorocznych Nagród za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej, upowszechniania i ochrony kultury\nDziennik Urzędowy Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego rok 2009 nr 1 poz. 8\nKOMUNIKAT PREZESA GŁÓWNEGO URZĘDU STATYSTYCZNEGO z dnia 19 stycznia 2009 r. w sprawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w grudniu 2008 r.\nDziennik Urzędowy Głównego Urzędu Statystycznego rok 2009 nr 1 poz. 8\nDECYZJA NR 789 KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI z dnia 30 grudnia 2008 r. w sprawie zaopatrywania komórek organizacyjnych Komendy Głównej Policji znajdujących się na terenie działania komend wojewódzkich Policji w sprzęt, wyposażenie, materiały i usługi oraz wykonywania na ich rzecz robót budowlanych\nDziennik Urzędowy Komendy Głównej Policji rok 2009 nr 1 poz. 8\nZARZĄDZENIE NR 9 MINISTRA NAUKI I SZKOLNICTWA WYŻSZEGO I MINISTRA EDUKACJI NARODOWEJ z dnia 5 marca 2009 r. zmieniające zarządzenie w sprawie powołania Państwowej Komisji Poświadczania Znajomości Języka Polskiego jako Obcego\nDziennik Urzędowy Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego rok 2009 nr 1 poz. 8\nZARZĄDZENIE Nr 7 MINISTRA ŚRODOWISKA z dnia 13 stycznia 2009 r. w sprawie zadań ochronnych dla Poleskiego Parku Narodowego\nDziennik Urzędowy Ministra Środowiska i Głównego Inspektora Ochrony Środowiska rok 2009 nr 1 poz. 8\nWYROK z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie odwołania Telekomunikacji Polskiej S.A. w Warszawie przeciwko Prezesowi UOKiK\nDziennik Urzędowy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów rok 2009 nr 1 poz. 8\nDziennik Urzędowy Województwa Opolskiego rok 2009 nr 1 poz. 8


Ja, My, Oni - Teresa Torańska - ebook - epub, mobi - księgarnia internetowa Publio.pl\nJa, My, Oni - Opis\nJa, My, Oni - Informacje szczegółowe\nMałgorzata Purzyńska (autor wywiadu)\nepub 6,52 MB / mobi 7,15 MB\nAdam Michnik (29), dziennikarka (141), dziennikarka (11), dziennikarstwo (30), Edward Gierek (30), Jacek Kuroń (36), Józef Cyrankiewicz (4), komunizm (382), polityka (1835), Polska Rzeczpospolita Ludowa (PRL) (848), reportaż (44), Ryszard Kapuściński (17), stan wojenny w Polsce (1981-83) (97), Tadeusz Mazowiecki (34), Teresa Torańska (7), warsztat dziennikarski (7), Wojciech Jaruzelski (51), wspomnienia (2157), wywiad ebook (192), wywiad rzeka (88),\nJa, My, Oni - Opinie i Komentarze\nTrzeba wiedzieć z kim, gdzie i jak Chyba jeden z ostatnich wywiadów Teresy Torańskiej. Tym razem to ona jest odpytywana, ale wszyscy ci, którzy lubili czytać jej rozmowy, myślę, że odnajdą tu równie dużo ciekawych smaczków, podobnie jak w wywiadach prowadzonych przez nią. Dziennikarka dużo młodsza od Torańskiej, podpytuje ją nie tylko o tajniki jej pracy, o różne ciekawostki dotyczące najsłynniejszych rozmówców (np. Jaruzelskiego, Urbana, byłych komunistów, słynnych opozycjonistów), ale również o jej drogę do dziennikarstwa i do\nreportażu. Sporo jest więc smaczków na temat rzeczywistości PRL-owskiej, o rozważań o tym czy warto wojować z cenzurą, o granicach obiektywności, o tym jak szukać tematu.\nW czasach gdy coraz częściej w wywiadach czytanych lub oglądanych, łapiesz się na tym, że nie znajdujesz nic interesującego, że nie tylko prowadzący nie potrafił się przygotować do rozmowy, ale jeszcze sam stawia się w jej centrum, warto wracać do tekstów napisanych\nprzez tych, którzy rozumieli jak rozmawiać. I jak tą rozmowę przedstawić, by była ciekawa, skłaniała do refleksji.\n21 listopada 2013 20:24:45\nTym razem to Teresa Torańska jest odpytywana. Ale wszyscy ci, którzy lubili czytać jej rozmowy, myślę, że odnajdą tu równie dużo ciekawych smaczków, podobnie jak w wywiadach prowadzonych przez nią. Dziennikarka dużo młodsza od Torańskiej, podpytuje ją nie tylko o tajniki jej pracy, o różne ciekawostki dotyczące najsłynniejszych rozmówców (np. Jaruzelskiego, Urbana, byłych komunistów, słynnych opozycjonistów), ale również o jej drogę do dziennikarstwa i do reportażu. Sporo jest więc smaczków na temat rzeczywistości PRL-owskiej, o rozważań o tym czy warto wojować z cenzurą, o granicach obiektywności, o tym jak szukać tematu.\n17 października 2013 14:40:37


C-Peel | usuwanie zmarszczek Łódź - Skuteczne odchudzanie - Power Slim | Finesse\nC-Peel - genialne rozjaśnienie matowej skóry\nZabieg o działaniu antyoksydacyjnym, przeciwzmarszczkowym, depigmentacyjnym, regenerującym i nawilżającym. Doskonałe rozjaśnienie matowej skóry, genialny zabieg złuszczający, do każdego typu skóry, zwłaszcza pozbawionej blasku, poszarzałej.\nGlukozyd askorbylu - stabilna postać witaminy C, ma działanie antyoksydacyjne, działa przeciwzmarszczkowo poprzez stymulowanie syntezy kolagenu (główny komponent tkanki podporowej skóry), oraz ujednolica jej koloryt. Redukuje widoczne zmarszczki. Zwiększa wytrzymałość skóry i elastyczność w sposób znaczący naprężając skórę, co w konsekwencji prowadzi do znacznie młodszego wyglądu skóry. Chroni skórę przed zewnętrznymi czynnikami środowiskowymi (słońce, stres, tytoń, zanieczyszczenia) dzięki jego właściwościom zwalczającym wolne rodniki.\nKwas hialuronowy - o bardzo niskiej masie cząsteczkowej, zamknięty w liposomach, nawilża, pobudza fibroblasty do syntezy kolagenu, elastyny i glikozaminoglikanów oraz ułatwia przenikanie pozostałych składników aktywnych. SYN-COLL działa przeciw zmarszczkom, pobudzając syntezę kolagenu. Wyciąg z morwy białej działa rozjaśniająco, hamując tyrozynazę, pantenol - emoliencyjnie, epitelizująco i nawilżająco.\nC-Peel stosujemy w połączeniu z innymi peelingami chemicznymi w zależności od rodzaju oraz stanu skóry NOWOŚĆ - Ferulac+C Peel (o szczegóły pytaj w salonie)\nNatychmiastowy efekt rozjaśnienia i rozświetlenia skóry. Idealny zabieg przed wyjściem na ważne wydarzenie.\nzaleca się, aby na 3 dni przed wykonaniem zabiegu unikać chemicznych kremów do depilacji, elektrolizy i woskowania, używania szorstkich gąbek, szczoteczek do czyszczenia twarzy, żelów i kremów peelingujących do twarzy.\nC-Peel - cennik\n→ Zabieg twarz - 180 zł\n→ Zabieg twarz + szyja - 220 zł\n→ Zabieg twarz + szyja + dekolt - 260 zł\n→ Zabieg plecy - szczegóły do ustalenia indywidualnie


Najciekawsze filmy z Nowych Horyzontów 2015\nCo roku powtarzam, że Nowe Horyzonty pozostają najważniejszym punktem na mapie polskich festiwali filmowych.\nKolejna, piętnasta już, edycja festiwalu T-Mobile Nowe Horyzonty dobiegła końca. Dziesiąty już raz miałem przyjemność uczestniczyć w tym filmowym wydarzeniu. Zobaczyłem w sumie 47 filmów, poniżej znajdziecie krótkie recenzje 12 z nich. Nie oznacza to, że pozostałe 35 nie zasługiwały na to, żeby o nich wspomnieć. Oznacza natomiast, że nie miałem nic ciekawego do napisania na ich temat. Wychodzę z założenia, że zamiast tworzyć coś na siłę, lepiej jest zaoszczędzić zmarnowanego czasu zarówno sobie, jak i czytelnikowi.\nZ całą pewnością, nie jest to też lista najlepszych filmów jakie trafiły do tegorocznego programu. Takie określenie byłoby nie fair, zważywszy na to, że z kilkunastoma dobrymi – a nawet kilkoma bardzo dobrymi – pozycjami miałem styczność już w maju na festiwalu w Cannes. Z tymi tytułami „uporałem” się już przed Nowymi Horyzontami na moim blogu, więc polecam w ramach uzupełnienia zapoznanie się również z tamtym artykułem. Warto, bo sporo filmowego dobra się tam kryje.\nReasumując, poniżej krótkie recenzje kilkunastu filmów, o których uznałem, że warto napisać. Tylko tyle i aż tyle.\nReżyser „The Smell of us” nie ma nic ciekawego do powiedzenia, więc tylko powtarza wytarte tropy fabularne, próbując szokować dosadnymi scenami seksu i odważną golizną oraz przełamywaniem intymnych granic młodych aktorów, ale nic więcej za tym nie idzie.\nRówno dwadzieścia lat temu Larry Clark nakręcił „Dzieciaków”. Film opowiadający o grupie nastoletnich gówniarzy, którzy wolny czas spędzają na ćpaniu, chlaniu i bzykaniu się, wywołał swego czasu burzę. Odważne sceny i kontrowersyjna treść wzbudzały szok, ale też prowokowały do dyskusji o upadku moralnym ówczesnej młodzieży i wymierającej ostatniej ostoi niewinności współczesnego świata. Teraz Clark nakręcił film o paryskiej młodzieży, która wolny czas spędza na ćpaniu, chlaniu i bzykaniu się. Media głównego nurtu i publicyści o filmie pewnie nie wspomną jednym słowem.\nBo i nie ma o czym. Temat łajdaczącej się młodzieży już dawno temu został przewałkowany przez film i telewizję (w tym przez samego Clarka) od każdej strony. Reżyser „The Smell of us” nie ma nic ciekawego do powiedzenia, więc tylko powtarza wytarte tropy fabularne, próbując szokować dosadnymi scenami seksu i odważną golizną oraz przełamywaniem intymnych granic młodych aktorów, ale nic więcej za tym nie idzie. Początkowo obrazki z życia na ulicy, rozbijanie się na deskorolkach, imprezy i szlajanie się po mieście, mają swój urok. Zwłaszcza, że towarzyszą im wpadające w ucho rockowe kawałki. Ale gdy reżyser próbuje nagle uderzyć w bardziej dramatyczne tony i podkreślić patologiczne elementy życia bohaterów, film traci rytm, a twórca wielokrotnie się potyka, gubiąc spójność emocjonalnej warstwy filmu.\nWybitnie francuski dokument. Autorka po zakończeniu wieloletniego związku leci do Nowego Jorku i zaczyna sypiać z przygodnie poznanymi mężczyznami. Kamerę czasem włącza podczas stosunku, zawsze po. Wypytuje wtedy partnerów o siebie, o życie, podejście do miłości oraz seksu. Chce przez to udowodnić, że kobieta ma prawo do czerpania przyjemności z kontaktu seksualnego i sypiania z nieznajomymi atrakcyjnymi mężczyznami nie odczuwając przy tym poczucia winy oraz pogardy do siebie.\nEkshibicjonizm cielesny i duchowny. Jest to na tyle interesujące, żeby obejrzeć z zaciekawieniem, ale nie dość błyskotliwe i świeże żeby kiedyś wyszło poza obieg festiwalowy. Całe szczęście, że film jest krótki, bo z czasem robi się dość monotonny, koncept na cały projekt jest trochę naciągany, nie do końca przemyślany, sprawiający wrażenie tworu narcystycznego u podstaw, chwilami nieznośnie egocentrycznego, oferującego w zamian mało ciekawej treści. Rozumiem zamysł, film ma potencjał, jest niewątpliwe ciekawym głosem w temacie równouprawnienia, ale autorka zebrała za mało ciekawego materiału, a to co zmontowała jest zbyt liche u podstaw, żeby „Fucking in Love” stał się tytułem ważnym dla sprawy.\nReżyser Hazardzisty [Lošėjas] lubi się napawać obrazem, zabawić efektem slow-motion albo wprawić kamerę w ruch wirowy, robiąc kolejne okrążenia wokół bohaterów.\nFilm nieobcy już polskiej publiczności, bo wyświetlany podczas Warszawskiego Festiwalu Filmowego. Określany mianem litewskiej „Drogówki”. Całkiem słusznie. Bohaterami jest ekipa sanitariuszy, dających sobie w palnik podczas rutynowych kursów karetką pogotowia, zadłużających się u miejscowych bandziorów, żeby spłacać kolejne nieudane zakłady hazardowe, klnących jak szewce, cynicznych, zmęczonych życiem, wykonywanym zawodem oraz ponurym krajem w jakim przyszło im żyć. Ekipa zaczyna organizować zakłady bukmacherskie, gdzie typuje się który ich pacjent umrze w danym tygodniu. Gracze mają pełny wgląd w karty lekarskie, zakłady cieszą się dużym powodzeniem, bohaterom rośnie majątek, a etyka zawodowa leci na pysk, roztrzaskując się z głośnym chlupotem o bruk.\nReżyser, Ignas Jonynas, podpatrzył z zachodnich filmów wiele sztuczek. Lubi się napawać obrazem, zabawić efektem slow-motion albo wprawić kamerę w ruch wirowy, robiąc kolejne okrążenia wokół bohaterów. Szkoda, że jest przy tym niczym nastolatek, który nauczył się nowego efekciarskiego tricku i popisuje się nim nadmiernie, nie dostrzegając, że starsi koledzy patrzą na to z lekkim politowaniem. Litwin nie wyczuwa, gdzie wypada granica między fajną zabawą realizatorską, a nieporadnym kopiowaniem zachodnich wzorców. Całkiem nieźle wychodzi mu natomiast utrzymywanie wartkiego tempa narracji, prowadzenie aktorów, kreślenie wschodnich realiów oraz łączenie tego z nowoczesną, zachodnią, muzyką. Film może i nie do końca udany, ale zdecydowanie wart zobaczenia.\nTokyo Tribe – wszystkiego jest tu dużo, ale ilość nie przechodzi w jakość.\nNocne Tokio na sterydach. Miasto przemocy i deprawacji, tkwiące w szponach miejscowych gangów-plemion trzęsących „okupowanymi” dzielnicami i brutalnie egzekwującymi nieprzekraczalność granic terytorialnych. Tutaj konflikty rozwiązuje się nie tylko przy pomocy broni palnej, ale również kopnięć z półobrotu i przez słowną nawijkę. A raczej, to przede wszystkim przez żonglowanie słowami i szlachtowanie ciętymi zdaniami. Znaczy się: Nocne Szaleństwo w tym roku roku zaatakowało widownię rapującymi japońskimi gangsterami.\nTutaj jest wszystko. Kiczowata, ale zrobiona z rozmachem, scenografia. Skośnoocy mafiozi wymachujący złotymi pistoletami, krzywiąc się przy tym nadekspresywnie. No i hip hop. Dużo, duuuużo hip hopu. Wszystkiego zresztą jest tu dużo i niekoniecznie jest to dobre dla filmu. Może inaczej – wszystkiego jest tu dużo, ale ilość nie przechodzi w jakość. Sceny walk nie są ciekawie zaaranżowane. Rapowe nawijki są dość przeciętne, aczkolwiek kawałek Tokyo Tribe wpada w ucho i towarzyszył mi po seansie już do końca dnia. Równie słabe są podkłady muzyczne. A fabuła to już taka klasyczna japońska jazda bez trzymanki. Na każdy jeden przezabawny motyw jest kilkanaście innych czerstwych. W efekcie, film po godzinie zaczyna się już chwilami dłużyć, a to przecież dopiero połowa historii.\nCałość jest jednak na tyle pozytywnie walnięta, żeby bezboleśnie dociągnąć do końca seansu, zwłaszcza w towarzystwie rozluźnionej festiwalowej publiczności.\nNeckie Youth – Nie dzieje się wiec tutaj nic konkretnego (może z wyjątkiem finału), ale jeżeli ktoś lubi tego typu – przegadane – kino, to będzie zadowolony.\nJeden z najlepszych tytułów, jakie trafiły w tym roku do sekcji konkursowej. „Necktie Youth” jest osadzony na przedmieściach Johannesburga, opowiada o codziennej egzystencji młodego pokolenia w postapartheidowskiej rzeczywistości. Poznajemy kilkoro młodych ludzi, osoby różnej płci i koloru skóry. Poprzez ich losy i rozmowy poznajemy obraz współczesnego RPA. Kraju, w którym młode pokolenie nie zwraca już dużej uwagi na różnice rasowe, swobodnie spędzając ze sobą wolny czas i dobierając się w pary mieszane. Oczywiście, gdy wgryźć się w temat nieco głębiej, to zaczynają wychodzić na jaw różne animozje i nieporozumienia na tle rasowo-kulturowym, ale reżyser nie gra tą kartą zbyt intensywnie, pomijając odhaczanie obowiązkowych obrazków z czarnoskórymi niesłusznie oskarżanymi o popełnianie przestępstw na podstawie koloru ich skóry. W zasadzie, to trafia się jedna taka scena, ale oskarżającym jest czarnoskóry, oskarżany jest nie bez winy, a w jego obronie staje biały.\nDuch wczesnego Spike’a Lee unosi się nieco nad tym filmem, zwłaszcza w warstwie dialogowej, ale formie bliżej do współczesnego amerykańskiego indie i produkcji z nurtu mumblecore. Bohaterowie ślizgają się przez życie, które nie podąża w żadnym konkretnym kierunku, kolejne dni zlatują im na rozmowach przy piwie i joincie, szlajaniu się po mieście oraz wylegiwaniu na kanapie. Nie dzieje się wiec tutaj nic konkretnego (może z wyjątkiem finału), ale jeżeli ktoś lubi tego typu – przegadane – kino, to będzie zadowolony. Zwłaszcza, że dialogi są naprawdę fajnie napisane, mają rytm i pazur, zagrane jest to dobrze, a gustowne, czarnobiałe zdjęcia, nadają całości klasy.\nReżyser w błyskotliwy i lekki sposób drwi sobie z dogmatów katolickiej wiary.\nOtóż Bóg istnieje. Mieszka w Belgii razem z żoną i niesforną nastoletnią córką. Miał jeszcze syna, JC, ale ten dawno temu uciekł z domu i naopowiadał ludziom różnych głupot, na przykład, że Bóg jest miłością. Dobre sobie. Bóg jest złośliwym, agresywnym i małostkowym dziadygą, któremu przyjemność sprawia wymyślanie kolejnych absurdalnych praw stanowiących utrapienie dla ludzi (pomysł dnia: kanapka z dżemem zawsze upada lepką stroną na ziemię) oraz obserwowanie ich cierpienia. Córka postanawia napsuć mu trochę krwi, więc włamuje się do komputera, którym zarządza światem, ujawnia – drogą smsową – datę śmierci każdego człowieka na ziemi, a następnie ucieka z domu i postanawia odnaleźć 6 nowych apostołów, bohaterów Zupełnie Nowego Testamentu.\n[quote]Zdecydowanie nie jest to komedia dla osób nietolerujących robienia sobie żartów z religii.[/quote]\nReżyser w błyskotliwy i lekki sposób drwi sobie z dogmatów katolickiej wiary. Znaczy się, tak przez jakieś kilkanaście pierwszych minut. Później już jakby zabrakło mu pomysłów, co z tym dalej zrobić, więc narracja leci już raczej do przodu siłą początkowego rozpędu. Czasem reżyser trafi z żartem w dziesiątkę, czasem ledwie muśnie tarczę, robi to jednak z takim wdziękiem, że wybaczamy mu nieco toporne poczucie humoru i marnowanie ogromnego potencjału zgromadzonego w pierwszych minutach filmu.\nJedyne co uwiecznił, to przybywające w zastraszającym tempie kilogramy, trwanie w marazmie, kolejne nieudane związki i puste obietnice składane samemu sobie.\nW tym roku jedna z festiwalowych sekcji poświęcona jest dokumentalistom, którzy uczynili siebie bohaterem filmu. Sam Klemke jest niewątpliwie osobą wyjątkowo cierpliwą. Od końca lat 70. co roku nagrywał materiał, w którym podsumowywał minione 12 miesięcy. W pierwotnym zamierzeniu projekt zamierzał pociągnąć do końca ubiegłego stulecia i przy odrobinie życiowego szczęścia udokumentować swoją rozwijającą się karierę reżyserską. Jedyne co uwiecznił, to przybywające w zastraszającym tempie kilogramy, trwanie w marazmie, kolejne nieudane związki i puste obietnice składane samemu sobie. Ot, samo życie.\nPierwotny koncept, z zamknięciem dokumentu w 2000 r., został przez autora porzucony, „projekt” najprawdopodobniej dalej trwa i Klemke zapewne będzie gromadzić materiał już do końca życia. Z jego kariery filmowej nic nie wyszło, zawodowo i życiowo tkwi w martwym punkcie, wideodziennik jest więc jego jedyną szansą na „unieśmiertelnienie” swojej osoby i nieopuszczenie tego świata w kompletnym zapomnieniu. Tak naprawdę, patrząc z boku, to daje mu on po prostu namiastkę spełnienia zawodowego i stwarza iluzję, że nie marnuje zupełnie swojego czasu na tej planecie.\nNie zrozumcie mnie źle. Klemke jest zabawnym facetem, patrzy na siebie i swoje życie z dystansem, potrafi w żartobliwy sposób komentować rzeczywistość, ale zupełnie nie ma na siebie pomysłu. Szczęśliwie dla niego, trafił na Matthew Bate’a (festiwalowej publiczności znany z innego ciekawego dokumentu „Shut up little Man!”), ten znalazł wzór koncepcyjny na ogarnięcie ogromu materiału zebranego przez lata i sprytnie połączył to z misją Voyager, która również wystartowała pod koniec lat 70. niosąc w kosmos skondensowaną wiedzę o dorobku ludzkości. Wszystko wskazuje dziś na to, że był to pomysł bezsensowny i wątpliwe jest, że kiedykolwiek zostanie zobaczony (a co więcej zrozumiany) przez jakieś pozaziemskie istoty rozumne. Stanowił więc raczej sposób na połechtanie ludzkiej próżności. W zasadzie to samo można powiedzieć o materiale nagranym przez Sama, on jednak ma trochę więcej szczęścia, materiał przynajmniej obleci kilka festiwali filmowych i ktoś go nawet obejrzy.\nSprawne operowanie klimatem, trzymająca w napięciu akcja, umiejętne żonglowanie humorem i makabryczną grozą zmieszaną z ludzkim terrorem oraz rasowe wykończenie techniczne.\nDo kostnicy, w której pracuje młody bohater filmu, zostają przywiezione zwłoki znanej aktorki, pięknej Anny Fritz. Szybka fotka komórką i wiadomość wysłana do dwóch kolegów wystarczą, żeby natychmiast wpadli w odwiedziny z gorzałą. Kilka żartów z podtekstem, krecha wciągnięta nosem, lubieżny ogląd apetycznego nagiego ciała celebrytki i jakoś tak mimochodem krótka wizyta kończy się na nekrofilskim seansie. Ten jednak po chwili przeradza się w gwałt, bo Anna okazuje się nie być wcale taka martwa i przerażona odzyskuje świadomość w chwili, gdy jakiś obcy facet używa sobie na jej sparaliżowanym ciele.\nDalszy rozwój wypadków jest możliwy do przewidzenia, podczas gdy ciało Anny budzi się powoli do życia, trójka przyjaciół prowadzi moralną dysputę na temat tego, co powinni teraz zrobić. Układ sił jest wiadomy. Jeden kolega namawia do zabicia Anny korzystając z tego, że i tak nikt się o tym nie dowie. Drugi stanowczo się temu sprzeciwia, zamierzając powiadomić władze o całej sytuacji i zmierzyć się z konsekwencjami. Natomiast główny bohater, pracownik kostnicy, jest rozdarty emocjonalnie i to oczywiście do niego należy ostateczna decyzja o losie aktorki. Anna jednak nie zamierza łatwo rezygnować z życia, intryguje, podpuszcza i w końcu podejmuje desperacką próbę ucieczki.\nNiczego więcej nie będę zdradzać, bo ciekawość jak to się dalej potoczy jest motorem napędowym filmu. A wspomaga go sprawne operowanie klimatem, trzymająca w napięciu akcja, umiejętne żonglowanie humorem i makabryczną grozą zmieszaną z ludzkim terrorem oraz rasowe wykończenie techniczne.\nTreści w tym bardzo mało, ale wygląda na tyle ładnie, brzmi na tyle fajnie i jest opowiedziane na tyle krótko (73 min), żeby seans zleciał szybko i przyjemnie.\nChodzenie na filmy Khavna to niebezpieczna gra. Jego „3 Days od Darkness” z 2007 r. uważam za najgorszy film jaki widziałem w życiu. „Mondomanila” (2010 r.) była już nieco lepsza, chaotyczna i męcząca, pozostawiająca wiele do życzenia, ale zapadająca w pamięci szaloną stroną wizualną. Jego przedostatni film jest już więc zdecydowanym krokiem do przodu. Przede wszystkim, to wygląda naprawdę ładnie, a na zdjęcia patrzy się z ogromną przyjemnością. Khavn w końcu skumał się z porządnym operatorem i to nie byle jakim, bo z samym Christopherem Doylem. Nie jest to jedyne znane nazwisko w filmie, bo główną rolę gra Tadanobu Asano, którego kojarzy chyba każdy miłośnik japońskiej kinematografii.\nSama historia jest zdecydowanie Khavnowska. Opowieść o tragicznej miłości gangstera i dziwki, opowiedziana przy pomocy piosenek, teledyskowej formy i zaprawiona delikatnie symboliką. Treści w tym bardzo mało, ale wygląda na tyle ładnie, brzmi na tyle fajnie i jest opowiedziane na tyle krótko (73 min), żeby seans zleciał szybko i przyjemnie. Cieszę się, że Khavn w końcu nauczył się kręcenia filmów i opowiadania obrazem, teraz już tylko musi się zakolegować z dobrym scenarzystą i może w końcu zrealizuje coś naprawdę wartego uwagi.\nNieostrzeżeni śledzimy na początku filmu grę S/M „master-servant”.\nNowy film Petera Stricklanda, autora wspaniałego „Berberian sound studio”, opowiada o lesbijskim związku opartym na sadomasochistycznej relacji. Reżyser od samego początku bawi się tym materiałem, zwodząc widza i manipulując naszym odbiorem bohaterek. Wszystko wydaje się być jasne, jest ta dominująca, jest ta uległa. Ta pierwsza wprowadza terror, twardą dyscyplinę i poniżające kary. Ta druga posłusznie wszystko wykonuje.\nZostajemy zresztą od razu wrzuceni na głęboką wodę. Nieostrzeżeni śledzimy na początku filmu grę „master-servant”. Młodsza bohaterka, Evelyn, stawia się pod drzwiami wejściowymi w charakterze pomocy domowej w domu Cynthi, ta natomiast pomiata nią od samego początku. Nadużywając swoich uprawnień terroryzuje młodszą kobietę, uprzykrza jej życie na każdym kroku, a na koniec – w ramach kary za źle wykonaną pracę – oddaje na nią mocz. Szybko jednak okazuje się, że kobiety są w związku, a cała sytuacja pełniła rolę gry erotycznej. Jakiś czas później widzimy całe zdarzenie raz jeszcze, tym razem z perspektywy Cynthi. A może jest to już ich kolejny seans S/M? Wątpliwość o tyle zasadna, że bohaterki prowadzą swoją erotyczną grę wedle scenariusza, a Cynthia działa wedle ściśle określonego „rozkładu zajęć”, czas jej reakcji, miejsce gdzie ma się w danej chwili znajdować oraz charakter rożnych zachowań jest z góry ustalony i bohaterce pozostaje odhaczanie kolejnych punktów na liście. Jest to naturalnym źródłem humoru i stawia wydarzenia z prologu w zupełnie nowym świetle.\nNajbardziej przełomowy dla odbioru filmu jest jednak moment, gdy widz uzmysławia sobie, że rola dominy w tym związku należy do kogo innego. Cynthia może i odgrywa w erotycznych fantazjach funkcję osoby dominującej, ale w rzeczywistości jej życie erotyczne podporządkowane jest zachciankom Evelyn, która ściśle dyktuje charakter ich pożycia seksualnego. Owładnięta manią kontroli i egoistycznie skupiona na własnej przyjemności, tłamsi partnerkę, która jest wyraźnie niezadowolona z takiego układu sił.\nReżyser wykazuje spore zrozumienie tematu, historia jest bardzo rozerotyzowana, ale na ekranie nie uświadczymy nagości, co jest zgodne z ideą S/M skupionego raczej na doznaniach sensualno-estetycznych i grze psychologicznej. Tempo filmu jest powolne, narracja hipnotyzuje swym niespiesznym rytmem, a wysmakowane zdjęcia cieszą oko. Nic tu nie jest przypadkowe, obrana – wyciszona – forma wprowadza widza w swoisty trans i wciąga go w erotyczną grę obserwowaną na ekranie. Strickland znowu pokazał klasę, czekam z niecierpliwością na jego kolejny film.\nBliżej temu do „Zodiaka”, jak „Siedem”, chociaż i to porównanie jest niezbyt trafione, bo tutaj tożsamość seryjnego mordercy znamy praktycznie od samego początku.\nCicho liczyłem, że ten film będzie jedną z największych niespodzianek festiwalu Nowe Horyzonty i okaże się być rasowym polskim thrillerem o seryjnym mordercy. Wciąż za mało u nas porządnego kina gatunkowego. Zwiastun obiecywał wiele: wysmakowane zdjęcia, duszny klimat, nastrojową atmosferę, dobre aktorstwo. I w sumie większość z pokładanych w nim oczekiwań spełnił, ale niekoniecznie to pierwsze, najważniejsze, czyli dostarczenie doskonałego kina gatunkowego.\n[quote]Film wygląda przecudownie, niektóre kadry są ucztą dla oczu, prowadzenie kamery potrafi zaskoczyć, jest niebanalne i czasami bawiące się percepcją odbiorcy.[/quote]\nCieszy rzetelne oddanie realiów lat 60., scenografia i kostiumy, oraz różne archiwalne nagrania radiowe i telewizyjne, dodają one opowieści klimatu i nadają całości retro szyku. Scenariusz jest dość zaskakujący, niespodziewanie skręca w kierunku, którego nie sposób było przewidzieć po obejrzeniu zwiastuna. No ale…\nRozczarowane będą osoby spodziewające się szarpiącego nerwy thrillera. Bliżej temu do „Zodiaka”, jak „Siedem”, chociaż i to porównanie jest niezbyt trafione, bo tutaj tożsamość seryjnego mordercy znamy praktycznie od samego początku, a film szybko przeradza się w historię o relacji mordercy z zafascynowanym nim młodym mężczyzną. A przynajmniej takie sprawia wrażenie. Nie jest łatwo uchwycić istotę filmu Marcina Koszałki, bo ten wielbi się w myleniu tropów narracyjnych, piętrzeniu niejednoznacznych interpretacyjnie zwrotów fabularnych i zagadkowych zachowań bohaterów.\nKoszałka podkreśla w wywiadach, że nie chciał niczego narzucać i tłumaczyć widzowi, pozostawiając interpretację filmu kwestią otwartą. Wszystko fajnie, ale w efekcie wyszło z tego takie dość typowe polskie kino artystyczne – mało konkretu, dużo onanizmu stylistycznego, niewystarczająca ilość gatunkowego mięsa. Przyjemnie się to ogląda, wielu zapewne dostrzeże wartość dodatnią w artystycznym zamyśle reżysera o porzuceniu ram thrillera o seryjnym mordercy, ja jednak poczułem się tym nieco rozczarowany.\nOprócz opowiadania o prawdziwym charakterze Kurta, prezentuje też skondensowaną historię jego drogi na szczyt.\nDokument, który można postawić w jednym rządku z „Amy”. Wprawdzie film o królu flanelowych koszul jest tytułem zdecydowanie lepszym i ciekawszym, to jednak pod wieloma względami jest podobny do dokumentu o Winehouse, bo oparty w dużej mierze na prywatnych nagraniach gwiazdy zdobytych od rodziny i przyjaciół. Jest to materiał wartościowy merytorycznie, bo pokazujący muzyka od strony intymnej, zdradzający jak się zachowywał i myślał w sytuacjach prywatnych. Gdy publiczna maska mogła opaść, podobnie jak i obronna – często antyspołeczna – postawa, Kurt ujawniał drzemiące w nim pokłady humoru, a nawet lekki talent do parodiowania innych („dostaje” się Dylanowi).\n[quote]W odróżnieniu od „Amy”, wchodzącej właśnie na polskie ekrany, jest to dokument spójny merytorycznie i głęboko przemyślany.[/quote]\nNie jest to jedynie historia drogi na szczyt, a następnie bolesnego upadku, opowiedziana poprzez prywatne obrazki, które udało się wygrzebać reżyserowi. Brett Morgen podjął się próby zdemitologizowania postaci Kurta i odpowiedzenia na pytanie, jakim tak naprawdę był człowiekiem. Dokonać tego postanowił poprzez pokazanie jakim był mężem, ojcem, synem, bratem i przyjacielem.\n„Cobain: montage of heck” nie jest więc maratonem gadających głów rozpływających się nad geniuszem bohatera filmu i sypiących anegdotami. Reżyser skupił się na wypowiedziach osób najbliższych muzykowi. Podkreślają to przypisy przy imieniu każdego z nich: żona, mama, macocha, przyjaciel. Tutaj nie ma miejsca na przypadkowe osoby. Morgen dokonał, zdawałoby się, niemożliwego, namówił do współpracy wszystkie zwaśnione ze sobą strony. W filmie nie brakuje nikogo. No, prawie. Odczuwalna jest nieobecność jednej istotnej osoby, Dave’a Grohla. Nie wiem, czy odmówił współpracy, czy też po prostu nie miał bliskiej relacji z Cobainem, w związku z czym nie było dla niego miejsca w dokumencie.\nTo jedyny zgrzyt, bo reżyser oprócz opowiadania o prawdziwym charakterze Kurta, prezentuje też skondensowaną historię jego drogi na szczyt. Korzystając z odręcznie pisanych dzienników oraz magnetofonowych kaset z prywatnymi nagraniami muzyka i wspomnień rodziny (niektórzy pierwszy raz w życiu wypowiedzieli się przed kamerą), opowiada o jego burzliwym dzieciństwie, nieprzyjemnościach przeżywanych w szkole średniej i wiążącym się z tym wyalienowaniu oraz jaki wpływ na jego wrażliwą psychikę miała późniejsza sława.\nUzupełnia to animowanymi sekwencjami, robionymi w technice rotoskopowej, towarzyszącym historiom z jego dzieciństwa. Przy pomocy animacji „ożywia” również liczne rysunki popełnione przez Cobaina. Wizualne wodotryski towarzyszą także prezentowanym na ekranie tekstom piosenek oraz notatek Kurta. Dodać do tego solidną dawkę utworów zespołu Nirvana, uzupełnionych o ciekawe covery i otrzymujemy bardzo atrakcyjny w formie dokument, który choć długi (niemal 150 minut), to nie dłuży się nawet przez chwilę.\nWprawdzie we wstępie napisałem, że nie będę marnować czasu na tytuły, o których nie mam nic ciekawego do powiedzenia. Sumienie jednak nie pozwala mi zupełnie przemilczeć niektóre obejrzane filmy, bo warto przynajmniej zasygnalizować ich istnienie. A zatem, wyciągajcie ołówki i szybko notujcie tytuły, bo będzie w żołnierskich słowach:\n35 krów i kałasznikow – wyprodukowany przez Rolanda Emmericha (!) dokument o trzech grupach społecznych zamieszkujących leżące blisko siebie afrykańskie tereny. Plemię biegających nago pasterzy o ciałach pokrytych artystycznymi rysunkami. Zamieszkujący stolicę Republiki Konga dandysi ubierający kolorowe garnitury z pstrokatymi dodatkami. Rezydujący na drugim brzegu rzeki Kongo zapaśnicy uprawiający mieszankę meksykańskiego wrestlingu z ludowymi czarami.\nPerformer – polski fabularyzowany dokument o znanym artyście Oskarze Dawickim.\nBrawa! – nagrodzony Srebrnym Niedźwiedziem w Berlinie za reżyserię rumuński film historyczny opowiadający o policmajstrze i jego synu ścigających na terenie XIX-wiecznej Wołoszczyzny zbiegłego cygańskiego niewolnika.\nZakazany pokój – 100% Maddina w Maddinie. Najnowszy film Guya Maddina, doskonale znanego już festiwalowej publiczności, to misternie złożona szkatułkowa opowieść nasycona niesamowitymi pomysłami fabularnymi i charakterystycznym humorem dobrze znanym fanom twórczości kanadyjskiego reżysera.\nStrefa nagości – Urszula Antoniak tym razem o nastoletniej lesbijskiej miłości. Powolne kino, oparte na spojrzeniach i gestach oraz urzekającym klimacie.\nWataha – dokument o sześciu braciach, którzy całe życie byli „więzieni” przez zwariowanych rodziców wewnątrz mieszkania położonego na Dolnym Manhattanie. Ich jedynym oknem na świat były filmy oglądane na kasetach VHS oraz płytach DVD. Oglądali je na tyle często, żeby nauczyć się dialogów na pamięć i zacząć odgrywać całe sceny (m.in z „Wściekłych psów” oraz „Mrocznego rycerza”) przy użyciu ręcznie robionych kostiumów i rekwizytów.\nB-MOVIE: Namiętność i dźwięk w Berlinie Zachodnim – fascynujący dokument, który poprzez prywatne nagrania i wyszukane archiwalne materiały telewizyjne, opowiada o berlińskiej scenie muzycznej oraz młodzieży zamieszkującej podzielone murem miasto w latach 80.\nPieśni braci moich – interesujący portret współczesnych Indian zamieszkujących rezerwat w Dakocie Południowej.\nHe never died – Henry Rollins jako nieśmiertelny, małomówny mężczyzna, który dużo śpi, lubi grać w bingo, a wkurzony roznosi przeciwników na strzępy. Niczego więcej nie powiem, bo byłoby to zwykłym draństwem z mojej strony.\nNo i to by było na tyle. Jak zwykle festiwal obfitował w dobre, niebanalne kino z całego świata, pozycje zarówno mainstreamowe, jak i artystyczne ekstremy. Dla każdego coś dobrego. Tu i ówdzie pisałem podsumowanie festiwalu, od lat nic się nie zmienia, co roku powtarzam, że Nowe Horyzonty pozostają najważniejszym punktem na mapie polskich festiwali filmowych. Tak więc wybaczcie, ale nie chcę robić za zdartą płytę, więc będę już kończyć. Dziękuję za uwagę, no i do przeczytania za rok.\nP.S. Przyjedźcie za rok. Warto. Serio, serio.


Metan z kopalni Staszic posłuży do produkcji prądu i ciepła - Górnictwo\nJesienią tego roku rozpocznie się produkcja prądu i ciepła z metanu, pozyskiwanego w wyrobiskach katowickiej kopalni Staszic - części kopalni Murcki-Staszic. Wykorzystana zostanie niespełna trzecia część wydzielającego się w tej kopalni gazu.\nRocznie w wyrobiskach tej należącej do Katowickiego Holdingu Węglowego (KHW) kopalni ze złóż węgla wydziela się ok. 5-6 mln m sześc. metanu. Ponad 70 proc. gazu trafia do atmosfery drogą wentylacyjną. Pozostała część jest ujmowana do instalacji odmetanowania. W przeszłości nabywcą tego gazu była pobliska huta, wykorzystująca go w procesach technologicznych; gdy zrezygnowała, niewykorzystany metan wypuszczano w powietrze.\n"Od października całość metanu z instalacji odmetanowania będzie rurociągiem przesyłana do kopalni Wieczorek, gdzie gaz będzie wykorzystany do zasilania silników należących do Zakładów Energetyki Cieplnej Katowice" - poinformował we wtorek kierownik działu wentylacji kopalni Staszic Zbigniew Laskowski.\nMetan z kopalni Staszic ma zasilać dwa zlokalizowane w kopalni Wieczorek silniki gazowe o mocy cieplnej po ok. 1,5 megawata każdy i mocy elektrycznej po ok. 1,4 megawata. Trwa także montaż kotła gazowego o mocy 6 megawatów oraz infrastruktury towarzyszącej. Wkrótce planowany jest wstępny rozruch instalacji; przed końcem roku ma nastąpić jej pełne uruchomienie.\nWartą ponad 13 mln zł inwestycję wsparł Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach, przyznając na ten cel ponad 3,7 mln zł preferencyjnej pożyczki. Inwestycja ma przynieść efekt ekologiczny w postaci ograniczenia emisji metanu (ten gaz 21-krotnie bardziej od dwutlenku węgla wpływa na efekt cieplarniany), a także zmniejszenia wielkość węgla potrzebnego do produkcji energii oraz mniejszej emisji CO2.\nPrzedstawiciele KHW podkreślają, że dzięki temu przedsięwzięciu odpad z górniczej eksploatacji - jak dotychczas traktowany był metan z kopalni Staszic - zmieni się w użyteczny i atrakcyjny towar. Zastosowanie czystszego od węgla paliwa oznacza również znacznie mniej szkodliwych pyłów i gazów w powietrzu.\nZEC Katowice, który jest inwestorem w tym przedsięwzięciu, jest spółką zależną Katowickiego Holdingu Węglowego. Firma jest w trakcie prywatyzacji; o jej kupno starają się m.in. duże koncerny energetyczne. Prawdopodobnie jeszcze przed końcem wakacji zarząd holdingu wybierze podmioty, z którymi będą prowadzone dalsze rozmowy w sprawie zakupu udziałów w spółce.\nW KHW pracują już dwa silniki wykorzystujące metan do produkcji prądu i ciepła - w kopalni Mysłowice-Wesoła. Trwa także budowa nowoczesnej stacji odmetanowania w kopalni Wujek-Śląsk.


Seven Stones Inn, St Martin's - recenzje restauracji - TripAdvisor\nTurystyka - St Martin's\nHotele - St Martin's\nLoty - St Martin's\nRestauracje - St Martin's\nAtrakcje - St Martin's\nZdjęcia - St Martin's\nMapa - St Martin's\nWszystkie hotele w: St Martin's Oferty hoteli w: St Martin's Według klasy hotelu\n5-gwiazdkowe hotele w St Martin's\n4-gwiazdkowe hotele w St Martin's\n3-gwiazdkowe hotele w St Martin's\nSt Martin's — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Seven Stones Inn\nSt Martin's — popularne kuchnie\nRestauracje oferujące dania bezglutenowe w St Martin's\nRestauracje wegetariańskie w lokalizacji St Martin's\nSt Martin's — Brytyjska restauracje\nSt Martin's — Kawiarnia restauracje\nSt Martin's — Owoce morza restauracje\nNajlepsze dania typu Ryba z frytkami w lokalizacji St Martin's\nNajlepsze dania typu Homar w lokalizacji St Martin's\nKawa i herbata w lokalizacji St Martin's\nPiekarnie w lokalizacji St Martin's\nWszystkie miejsca warte uwagi w: St Martin's Atrakcje w pobliżu obiektu Seven Stones Inn\nSt Martin's OSTATNIO PRZEGLĄDANE Brak wyników wyszukiwania DOŁĄCZw:Wyszukaj Informacje o lokalizacji St Martin'sHoteleRestauracjeAtrakcjeLotyLinie lotniczeNajlepsze w 2017Centrum pomocyZaloguj się Dołącz Podróże Rezerwacje Przeglądaj\nSeven Stones Inn, St Martin's\nEuropa Wielka Brytania (UK) Anglia Isles of Scilly St Martin's St Martin's Restauracje Seven Stones Inn\nSeven Stones Inn\nNr 1 wśród 3 Restauracje w lokalizacji St Martin's $$ - $$$\nBar, Brytyjska, Pub St Martin's | Lower Town, St Martins, Isles of Scilly, TR25 0QW, Anglia+44 1720 423777Strona internetowa\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,5 Liczba recenzji: 208Doskonałe61%B. dobre28%Średnie5%Złe2%Okropne4%4 dni temu“Limited menu at lunch time.”1 tydzień temu“Great pub”Godziny otwarcia restauracji + Dodaj godziny otwarciaKUCHNIE Bar, Brytyjska, Pub, Miejsce przyjazne dla wegetarian CENA $$ - $$$OCENY ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaLOKALIZACJA St Martin's | Lower Town, St Martins, Isles of Scilly, TR25 0QW, AngliaWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenieCzy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki bezglutenowe?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są dostępne wysokie krzesła dla dzieci?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja oferuje udogodnienia dla osób niepełnosprawnych?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na specjalne okazje?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegetarian?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji jest dostępna bezpłatna sieć Wi-Fi?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji można zjeść brunch?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na śniadanie?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegan?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja oferuje dania na wynos?Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Napisz recenzję\nOceny podróżnych Doskonałe122B. dobre60Średnie12Złe5Okropne9Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (72)angielski (208)Język polski (72)angielski (208)\ndavedonaldsonWest Lulworth, Wielka Brytania563Zrecenzowano wczoraj z urządzeń przenośnych Went for evening mealTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, davedonaldson Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieLakeland130Kraina Jezior, Wielka Brytania246151Zrecenzowano 4 dni temu z urządzeń przenośnych Ograniczone menu w czasie lunchu.Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\ncanadian175Vancouver, Kanada514318Zrecenzowano 1 tydzień temu Jack, Sam, Laurie and Brad are amazingTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, canadian175 Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieBarbara S3Zrecenzowano 1 tydzień temu z urządzeń przenośnych Świetny pubJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieSian BLondyn, Wielka Brytania5327Zrecenzowano 1 tydzień temu Super obiad wysoko na wzgórzu!Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nDebbie OOakham, Wielka Brytania5118Zrecenzowano 2 tygodnie(-i) temu Great prices; stupendous view!!Tłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Debbie O ChiefSJSLondyn, Wielka Brytania4014Zrecenzowano 2 tygodnie(-i) temu z urządzeń przenośnych The pub with a view!Tłumaczenie Google WięcejDziękujemy, ChiefSJS Lesley SPainswick, Wielka Brytania195Zrecenzowano 2 tygodnie(-i) temu Fantastic viewsTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Lesley S Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieJamieWMLondyn, Wielka Brytania72Zrecenzowano 2 tygodnie(-i) temu Wspaniałe miejsce z przepięknym widokiemWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiePolly046Nottingham, UK279Zrecenzowano 2 tygodnie(-i) temu Najlepszy pub widokWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTrwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeThe Ruin Beach CafeLiczba recenzji: 451 w odległości 2,4 km Hell BayLiczba recenzji: 133 w odległości 4,39 km mr b's burger + steak barLiczba recenzji: 87 w odległości 5,86 km Pobliskie atrakcjeScilly Seal SnorkellingLiczba recenzji: 55 w odległości 1,73 km Tresco Abbey Garden & Valhalla CollectionLiczba recenzji: 471 w odległości 2,99 km Bant's Carn Burial Chamber and Halangy Down Ancient VillageLiczba recenzji: 184 w odległości 3,92 km Cromwell's CastleLiczba recenzji: 92 w odległości 2,86 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Seven Stones Inn.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlijWeryfikacja: PoprzednieNastępne12\nScena barowa, Duże grupy, Kuchnia miejscowa, Dzieci, Piękny widok, Rodziny z dziećmi\nSt Martin's | Lower Town, St Martins, Isles of Scilly, TR25 0QW, Anglia Lokalizacja:\n> St Martin's\n+44 1720 423777


Wersja z dnia 11:06, 30 kwi 2013 autorstwa Busol (dyskusja | edycje) (zamienił w treści „"]]” na „”]]”)\nW tytule brakowało Dolnego Wiku. Po prostu w 1817 na tym podmiejskim osiedlu nie było jeszcze zabudowanych ulic.  Istotne było to, że autor tego opracowania ujął właścicieli nowo powstającego Nowego Wiku (południowy kraniec dzisiejszej ulicy Kolumba i płn. strona ul. Dąbrowskiego). Łącznie spis budynków właściwego miasta zawierał w sumie 1183 policyjnych numerów, w kilku miejscach znajdujemy podział numeracji budynków na „a” i „b", natomiast numer 1182 został podzielony czterokrotnie ("a-d"). Do tego doszła osobna numeracja 269 domów na Łasztowni, oraz w sumie 145 na Górnym i Nowym Wiku, także z rozbiciem na „a-b", względnie „a-d". W sumie ilość wykazanych domów w 1817 roku zamykała się liczbą ok. 1600 budynków. Alfabetyczny wykaz właścicieli i najemców podawał ich status lub wykonywany zawód, numer posesji oraz nazwę ulicy. Omawiany tu spis z 1817 roku ma szczególne znaczenie dla poznania dawnych nazw ulic, placów, pojedynczych domów i dziedzińców. Między innymi wykazana została nie istniejąca już ulica „Küterstraße” (nazwa ta obowiązywała do 1856 roku dla południowej części ulicy Siennej; wcześniej do XVI wieku część dolnej ulicy Beutlerstraße). Niegdyś domy tej ulicy od nr 38 do 44 należały do Kolegium Jageteufla, położonego przy ulicy Kleine Domstraße. Bez dopisku „Straße” występuje część nabrzeża Bollwerk, określana nazwą „Haveling” /Port/, która położona była na lewym brzegu Odry powyżej Mostu Długiego. Występuje jeszcze ulica „am der holländischen Windmühle” /przy holenderskim młynie/ obejmująca numery od 489 do 495 oraz 1182 „b", „c", „d"; nazwana tak od usytuowanego tam w przeszłości wiatraka, który stał w miejscu przyszłego budynku Rosengarten 1 jeszcze w 1838 r.  Około 10 lat później ta miejscowa nazwa została zmieniona na „am Zimmerplatz”, ale już w 1834 roku spotykamy tu nazwę „kleine Parade Platz” /narożnik Dworcowej i Al. Niepodległości/. Podobnie jak z nazwą wspomnianego „wiatraka", było z nazwą „am Schloß” /Przy Zamku/ dla budynków od nr 650 do 655. Wkrótce i ta nazwa miejscowa została zlikwidowana, a budynki zaliczono do ulicy Fuhrstraße. Dotyczy to również nazwy miejscowej „Hinterm Schloß” /Na Tyłach Zamku/ dla budynków od nr 832 do 838. Należały one do obszaru ulicy Grosse Ritterstraße, i były tak wykazywane także w późniejszych księgach adresowych do czasu ich rozbiórki w 1852 roku. W miejscu powstałego w 1830 roku placu „St. Marien Platz” (dodatek „świętości” dla placu z czasem gdzieś się zawieruszył), spotykamy jeszcze nazwę „Marien Kirchhof” /Cmentarz Mariacki/, która pozwala nam zrozumieć pierwotne użytkowanie terenu położonego leżącego wokół dawnej kolegiaty Mariackiej. Natomiast przy kościele Piotra i Pawła istniała ulica o nazwie „Petri-Kirchenstraße”, przy której leżały tylko dwa domy nr 1182a i 1183. Jej nazwa kilka lat później, co prawda tylko na krótki okres, została zastąpiona przez miano „am Petrikirchhof". Zamiast późniejszej nazwy Hackstraße najstarsza książka adresowa zawierała stare określenie „in der Hack", które na długo ostało się w tradycji ludowej dawnych mieszkańców Szczecina. Podobnie zresztą, jak w przypadku kolejnej nazwy „Hinter der Nikolaikirche” dla budynków od nr 948 do 954, które kilka lat później należały już do placu Neuer Markt /Nowy Rynek/. Przy placu tym po północnej stronie występowała jeszcze jedna ulica o nazwie „Kirchenstraße", której przyporządkowano cztery budynki od nr 955 do 958 (ulica Kościelna; kolejna ulica o podobnej nazwie położona była na Łasztowni). Budynki te w późniejszym czasie zostały zaliczone do Nowego Rynku po rozbiorce kościoła św. Mikołaja, który stał na nim do 1811 roku).  Wymienione w nim ulice: „Nagelstraße” (część ulicy Kleine Oderstraße pomiędzy Baumstraße i Fischerstraße), „Löcknitzerstraße” (część ulicy Fischerstraße), i „an der grünen Linde” (część nabrzeża Bollwerk położona poniżej klasztoru Panieńskiego przy ulicy Junkerstraße), zawierały od 2 do 5 domów, jednak jako nazwy dla tej części miasta zachowały się aż do połowy XIX wieku. Podobnie jak miano „am Frauenthor” dla położonej na północ od ulicy Junkerstraße części ulicy Frauenstraße z numeracją od nr 1165 do 1171. Na Łasztowni dla budynków od nr 89 do 100 (jak już wcześniej wspomniano numeracja na Łasztowni liczona była osobno), trafiamy na nazwę „bei der Stadtwaage” (przy wadze miejskiej). Waga określana jako Raths- względnie tylko Stadtwaage /waga rady miejskiej lub po prostu waga miejska/ posiadała policyjny numer 91. Ta część domów w późniejszym czasie była przyporządkowana Placowi Ciesielskiemu. Natomiast budynki od nr 101 do 111 w 1817 roku nosiły nazwę „am Königlichen Holzhof” (przy królewskim składzie drewna). W późniejszym czasie należały one do ulicy Pladrinstraße.\nPoza kilkoma posiadającymi jeszcze średniowieczny wygląd ulicami, placami, czy nawet częściami miasta, istniała w spisie jeszcze pewna liczba pojedynczych budowli i domów, które warto omówić. W długim rzędzie na placach „am Berliner Tor” i „am grünen Paradeplatz” stało 21 kazamatów, z czego bezpośrednio przy Bramie Berlińskiej wyróżniono pierwszy i drugi areszt, wartownię i pomieszczenie pisarza bramnego. Podobne zabudowania były w pobliżu innych bram, do których dochodził jeszcze tzw. Klingenhaus (policyjny numer 831).  W 1834 roku zabudowania te zostały wymienione już jako zburzone. Usytuowane przy Placu Królewskim budynki od nr 816 do 823 określone nazwą „Prediger- und Profeßorenhäuser” [domy kaznodziei i profesorskie], były własnością Fundacji Mariackiej (Marienstift). W spisie z 1817 r. wymieniono pod tą nazwą tylko dwa budynki o numerach policyjnych 774 i 775 przy ulicy Kleine Domstraße, podczas gdy nr 776 (należący wówczas do tzw. podwójnego gimnazjum, czyli połączonej Raths-Schule ze Stettiner Marienstiftsgymnasium), nosił jeszcze starą nazwę „Auditorium” (audytorium). Na rogu ulicy Luisenstraße (Staromłyńska) i Roßmarkt (Plac Orła Białego) pod nr 756 stał budynek „Fontainen-Haus” nazwany tak od usytuowanego przy nim zbiornika wody, który zasilał studnię [fontanna] na Rynku Końskim (Roßmarkt). Przy ulicy Heilige-Geist-Thor wykazany został pod nr 225 mały „Dom Strzelecki” (Kleine Schützenhaus), a pod nr 229 duży (Große Schützenhaus). Bardzo starym obiektem był usytuowany przy ulicy Fuhrstraße tzw. Elendshof (Dziedziniec Ubogich, nr 631-638), pierwotnie przeznaczony dla przejezdnych podróżnych, cudzoziemców, także chorych i bezdomnych biedaków, itp., a od 1830 roku przemianowany na Johannishof (Dziedziniec Świętego Jana). Często wymienianym określeniem były tzw. „Fleischscharren” (tragany mięsne), a także „Brodscharren” (stragany z pieczywem), przykładowo przy ulicy Frauenstraße, na targu Fischmarkt (Targ Rybny), na rynku Krautmarkt (Rynek Warzywny), czy po drugiej stronie Odry na terenie Schiffbaulastadie (Łasztownia Stoczniowa). Były to stragany sprzedawców mięsa ("buden der Knochenhauer") i piekarzy, które wkrótce nie wytrzymały konkurencji i upadły. W obrębie twierdzy dla ogrodów nie było za dużo miejsca. Spis wykazuje przy ulicy Pladrinstraße [tuż przy kanale Zielonym) pod numerem 121 „Salingres Gartenhaus” (altana w ogrodach Salingera), a na Górnym Wiku pod numerem policyjnym 63 i 94a „Velthusens Garten” (ogrody Velthusena). Właścicielami tych założeń ogrodowych przez dłuższy czas byli czołowi przedstawiciele najbogatszych kupców. Pomiędzy oboma ogrodami Velthusena znajdujemy „Visitirhaus” (Oberwiek, numer policyjny 68). Przy ulicy Mönchenstraße budynek nr 603 nosił jeszcze nazwę Raths-Schule (szkoła rady miejskiej). Było to dawne Rats-Lyzeum [Liceum rady miejskiej], określane także nazwą „Große Ratsschule", które jak wiemy, od 1805 roku zostało połączone z Gimnazjum Fundacji Mariackiej. Przy „Am der holländischen Windmühle” nasz spis z 1817 roku wymieniał pod numerem 495 „Kleine Baraque", późniejszy „Armenhaus” (Dom Ubogich) wykazywany już przy placu „Kleine Paradeplatz”. Mimo pełnego rozkwitu gospodarczego nie brakuje jednak również „pustych miejsc". Wymienione są przy ulicy „Hinter der Nikolaikirche” nr 954, przy ulicy Kirchenstraße nieopodal nr 955, 956, a także przy ulicy Frauenstraße od nr 928 do 931. Były to puste miejsca powstałe po pożarze kościoła św. Mikołaja. \nW dniu 15.01.1928 roku ukazał się w "Stettiner General Anzeiger” artykuł dr Grotefenda, w którym autor, podobnie jak wspomniany wyżej O. Altenburg, nawiązuje do faktu wydania kolejnej szczecińskiej księgi adresowej obchodzącej stulecie wydania.  Z tej okazji przedstawił nam jej pierwsze wydanie na rok 1829 z zasobów Archiwum Państwowego w Szczecinie zatytułowane:


Jak wybrać warsztat samochodowy? - silgo\nsilgo 0 Comments 16 kwietnia 2020\nAktualnie dużo osób zastanawia się, co trzeba krok po kroku zrobić, żeby zdecydować się naprawdę na dobrej jakości warsztat samochodowy. Macie podobne wątpliwości? Chcecie zaś po prostu mieć, w razie czego, numer do specjalistów od tej konkretnej branży https://readyauto.pl/oferta/mechanika-samochodowa-szczecin/? Czym kierować się podejmując takie finalne decyzje? Jakie cechy musi mieć dobrej jakości warsztat samochodowy?\nCzym w pierwszej kolejności kierować się wybierając podmiot z tej branży motoryzacyjnej? Jakie aspekty powinny być dla Was tutaj przede wszystkim istotne? Jesteśmy takiego zdania, że warto zdecydować się na profesjonalny warsztat samochodowy, który już od kilku lat działa w branży. Największe ryzyko występuje wtedy, kiedy zdecydujecie się po prostu na takich specjalistów, którzy nie do końca będą doświadczeni. Naszym zdaniem nie powinno się stawiać na podmioty, które mają na przykład tylko kilka dni lub kilka tygodni obecności w branży. To po prostu zbyt wielkie ryzyko. W związku z tym należy dokładnie oraz pieczołowicie zastanowić się nad tym aspektem. Jak sprawdzać zaś doświadczenie konkretnego warsztatu samochodowego? Bardzo ważne jest to, żeby zdecydować się na podmioty, które posiadają swoje strony internetowe https://readyauto.pl/o-nas/. Tam można dowiedzieć się bowiem wielu ciekawych informacji. Między innymi tego, jak długo konkretny warsztat samochodowy jest na naszym rynku. Ewentualnie można korzystać z łatwo dostępnych oraz całkowicie bezpłatnych rejestrów. Są strony internetowe, które gromadzą tego typu wiadomości. Tam też można sprawdzić datę rozpoczęcia działania konkretnej placówki. To sposób na to, żeby szybko dowiedzieć się, czy warsztat samochodowy jest doświadczony, czy może wprost przeciwnie.\nOpinie ze strony Klientów\nCo jeszcze trzeba wziąć pod uwagę, żeby zdecydować się na odpowiedniej jakości warsztaty samochodowe? Macie w związku z tym pewne wątpliwości? Bardzo istotn a kwestia dotycząca tego konkretnego aspektu jest zaś taka, że warto sprawdzać również recenzje ze strony Klientów. Naszym zdaniem powinno się weryfikować tego typu kwestie. Tak naprawdę od samego początku. Dlaczego? Nie da się ukryć, że nowoczesny pod wieloma względami warsztat samochodowy, który już stosunkowo długo działa na naszym rynku gwarantuje, że wszystko będzie tutaj w jak najlepszym porządku. Klienci indywidualni oraz biznesowi wystawiają dobre recenzje. Od razu trzeba zauważyć, że usługi są uniwersalne. Profesjonalny warsztat samochodowy pomaga zatem uwzględniając rozmaite podmioty. Klienci indywidualni oraz biznesowi mogą zgłosić się do takiej placówki. Należy zwrócić uwagę na aspekty, że nowoczesny warsztat samochodowy https://www.cemot.pl/stacja-kontroli-pojazdow/ ma dobre recenzje zwracając uwagę na różnego rodzaju kwestie. To na przykład doświadczenie w branży, podejście do zawodu, terminowość wykonywania konkretnej czynności. Klienci zwracają uwagę też na warunki finansowe. Na tej podstawie można dowiedzieć się, czy konkretna placówka z tej branży – związanej z tematem motoryzacyjnym – ma po prostu przystępne ceny.\nDużo osób wybierając warsztat samochodowy zwraca uwagę również na tego typu kwestie. Rok po roku kalendarzowym powstaje coraz więcej podmiotów tego typu. To jednak generalnie nie znaczy, że można zdecydować się na pierwsze z brzegu placówki z tej kategorii. Warto zauważyć, że nowoczesny warsztat samochodowy realizuje różnego rodzaju zadania. Jakie? W dzisiejszym artykule przedstawimy kilka z nich. Między innymi jest to sprawdzenie stanu konkretnego pojazdu. Od pewnego czasu widzicie, że samochód odmawia posłuszeństwa? Cały czas jeździ, aczkolwiek dostrzegacie pewne problemy? Chcecie to wszystko sprawdzić po prostu w praktyce? W takiej sytuacji nowoczesny warsztat samochodowy jest na wagę złota. Tam odbywa się również oczywiście naprawa silników. I to biorąc pod uwagę rozmaite modele. Warto zauważyć, że zatrudnione są tam osoby, które posiadają po swojej stronie między innymi bardzo dużo wiedzy teoretycznej oraz praktycznej. Fachowcy, którzy pracują w warsztacie samochodowym korzystają także z nowoczesnego sprzętu…\nCo jeszcze wykonują specjaliści? Trzeba też zwrócić uwagę na minimum kilka aspektów. Dobrej jakości warsztat samochodowy https://www.cemot.pl/oferta/mechanika-i-diagnostyka/ zajmuje się na przykład diagnostyką komputerową. Nie brakuje bowiem pojazdów, które są nowoczesne i wymagają wykonywania tego typu czynności. Specjaliści realizują rozmaite zadania w związku z elektryką czy elektroniką. To na przykład naprawa alternatorów oraz rozruszników. Co jeszcze realizują specjaliści? To także diagnostyka oraz naprawa elektroniki typowo samochodowej. Dla fachowców żadnego problemu nie stanowi wymiana rozrządu. Tak samo, jak wymiana sprzęgła, czy naprawa skrzyni automatycznej. Czym jeszcze zajmują się specjaliści? To na przykład serwisowanie klimatyzacji.. Fachowcy nie tylko sprawdzają aktualny stan elementów tego konkretnego typu. W razie czego wykonują uzupełnianie czynnika. Tak samo, jak napełnianie lub nabijanie. To chyba najlepiej pokazuje, że tutaj usługi są pod wieloma względami niezwykle uniwersalne. Specjaliści starają się je wykonywać szybko i fachowo. Dobry warsztat samochodowy gwarantuje przejrzyste warunki współpracy. Nie ma zatem ukrytych kosztów, a Klienci od samego początku wiedzą, ile zapłacą za konkretną usługę.


Jak bardzo szybko napompować koła do auta - judo panda\nHome » E-Biznes » Inne Sklepy » Jak bardzo szybko napompować koła do auta\nKompresory samochodowe to urządzenia, które mogą nam naprawdę pomóc w garażu. Warto jest się zastanowić, czy nie dobrym pomysłem jest kupienie jednego modelu w razie, gdyby nasze koła miały mało powietrza. A może potrzebujesz profesjonalnych rozwiązań, które sprawią, że twój warsztat samochodowy stanie się lepiej wyposażony? Warto jest sprawdzić nasze kompresory samochodowe w naszym sklepie. Działamy na tym rynku od bardzo dawna, dlatego będziemy w stanie zaoferować ci mnóstwo satysfakcjonujących propozycji, jeśli chodzi o tego typu wyposażenie samochodowe. Sprawdź koniecznie naszą firmę a przekonasz się, jak można najprościej znaleźć dla siebie idealnej jakości kompresory samochodowe, które mają odpowiednią gwarancję i są w stanie dostarczyć ci wysokiego stopnia usprawniania pompowania kół.


Tartak narożny - Blog narzędzi\nDrewno jest jednym z najbardziej tradycyjnych i rozpowszechnionych materiałów budowlanych. Nie zawsze końcowy konsument jest zadowolony z jakości i zasięgu. Kątnica dysku z łopatkami z rękami pozwala rozwiązać ten problem. Dzięki dokładnemu dostrojeniu można uzyskać deski i pręty o wymaganej jakości i rozmiarze.\nCechy kątowego tartaku\nTartak ogólnie składa się z dwóch elementów:\nurządzenie do ustawiania dziennika;\nruchoma rama z silnikiem, do którego przymocowana jest tarcza tnąca.\nKątowa ławka z piłką obrotową, jak sama nazwa wskazuje, może zmienić pozycję narzędzia skrawającego.\nZasada działania tego projektu wyklucza obecność biegu jałowego w przetwarzaniu drewna. W bezpośrednim przebiegu ramy z silnikiem drewno jest cięte pod jednym kątem. Po przejściu dziennika silnik z przymocowaną tarczą obraca się pod kątem 90 ° i jest odwracany.\nKlasyczny schemat cięcia pod kątem pił spalinowych.\nIstnieją opcje, które zawierają w swoim projekcie dwa dyski. W tym przypadku są one instalowane prostopadle do siebie i wytwarzają przetwarzanie drzewa w jednym przebiegu. Aby odwrócić, położenie dysków jest przesuwane w poziomie o wielkość odpowiadającą grubości wymaganego drewna.\nTak więc, okrągły stół z łopatkami z dwiema tarczami, w jednym cyklu suwu ramy, odbiera dwie wykończone belki lub deski (w zależności od poziomego przemieszczenia elementu tnącego).\nZanim zaczniesz wytwarzać tartak własnymi rękami, konieczne jest określenie miejsca jego przyszłego umieszczenia.\nAby zapewnić wygodną i bezpieczną pracę oraz uzyskać produkt końcowy wysokiej jakości, musi spełniać następujące wymagania:\nziemia musi być równa;\nnajlepiej czasza chroniąca przed skutkami opadów atmosferycznych i bezpośredniego światła słonecznego;\nMiejsce powinno zostać wybrane z uwzględnieniem wygody dostarczania drewna okrągłego do miejsca przetwarzania i wygody przechowywania drewna.\nAby stworzyć tartak okrągły własnymi rękami, będziesz potrzebował następujących materiałów:\nSchemat montażu prowadzi tartak.\nprowadnice ruchu ramy piłowej, szyny są idealne do tego celu, w przypadku braku takich dwóch można zastosować dwa kanały o wymaganej długości;\npręty kanałowe lub metalowe (stalowe) do produkcji ruchomej ramy;\nsilnik do napędzania tarczy tnącej;\nbezpośrednio sam dysk i jego system mocowania na wale;\nw razie potrzeby dwa pomocnicze silniki elektryczne, łańcuchy zębate i prowadnice do przesuwania narzędzia skrawającego.\nTartak będzie wymagał dla swojej produkcji dostępności i umiejętności obsługi wielu narzędzi:\nszlifierka do cięcia narożników i kanałów;\nzgrzewarka (w przypadku jej braku może być stosowana zamiast połączenia spawanego do mocowania części za pomocą śrub);\nnarzędzie do dopasowania.\nRozpoczęto zakładanie ławki do pił tarczowych z instalacji szyn (prowadnic) na wybranej platformie, wzdłuż której porusza się rama.\nPodczas piłowania na kłodzie są znaczące efekty mechaniczne.\nDlatego konieczne jest dbanie o jego konsolidację. Utrwalanie można wykonać na różne sposoby. Jednym z najczęstszych i najprostszych jest podobieństwo imadła lub zacisków z przymocowanymi do nich zębami.\nAby zapewnić całkowite unieruchomienie przetwarzanego materiału, urządzenia mocujące są przyspawane do poziomych prętów, które z kolei są sztywno połączone z szynami.\nProdukcja mobilnej ramy\nNajtrudniejsze w produkcji tartaku własnymi rękami będzie produkcja ruchomej ramy i dokładne dopasowanie wszystkich części, które zapewniają równomierne i gładkie dostarczanie narzędzia tnącego.\nZ rogów ugotowanej ramy. Dwa narożniki równoległe do siebie, a szyny są przyspawane do podstawy ramy w płaszczyźnie prostopadłej do niej. Rogi te będą odgrywać rolę podwozia, w którym zainstalowane są cztery koła.\nDodatkowa poprzeczna rama jest przymocowana do ramy, na której zamontowany jest silnik elektryczny z piłą tarczową i systemem toczenia. Konstrukcja układu obrotowego powinna zapewniać obrót silnika i tarczy o 90 ° i zamocowanie całego układu w wybranej pozycji.\nNajprostszym systemem toczenia jest silnik zamontowany na łożysku obrotowym, dźwignia do toczenia. Mocowanie w najprostszym przypadku można wykonać za pomocą śrub. Aby ułatwić pracę za pomocą śrub na głowicach, można spawać na dodatkowych płytach, umożliwiając ich odkręcenie ręcznie bez użycia klucza.\nZmiana pozycji silnika w pionie i poziomie w stosunku do obrabianego pasa odbywa się za pomocą systemu przekładni ślimakowej i łańcuchowej.\nNapęd dla nich może służyć jako koło zamachowe, a pomocnicze silniki elektryczne zamontowane na ramie. Realizacja projektu programów zależy od konkretnego przypadku i wymagań dotyczących produktów końcowych, wiedzy i umiejętności wykonawcy oraz dostępności niektórych materiałów.\nKiedy ławka z piłą mechaniczną z rękami zebranymi i debugowanymi, możesz zacząć nad nią pracować. Należy pamiętać, że obracający się dysk może spowodować poważne obrażenia. Dlatego w tym przypadku, bardziej niż kiedykolwiek, należy ściśle przestrzegać zasad bezpieczeństwa przy cięciu narzędzi elektrycznych i maszyn do obróbki drewna.\nПредыдущаяJak frezować ręczne frezowanie drewna\nСледующаяJaka jest różnica między szczypcami i szczypcami\nCo to jest okrągła wiertarka?\nJak szybko z wiertarki zrobić młynek\nJak uruchomić ręczną kontrolę elektronarzędzi\nJak oszukać lutownicę\nJak naprawić przycisk śrubokrętu własnymi rękami\nObliczanie uzwojenia transformatora i jego rdzenia\nJak wyciąć piłę drzewną


Co się dzieje w skórze w okresie menopauzy? / Menopauza\nSkóra jest barierą pomiędzy środowiskiem zewnętrznym i wewnętrznym, z wiekiem jej stan się zmienia. Przez całe życie musi walczyć z promieniowaniem słonecznym, działaniem zanieczyszczeń oraz szkodliwych czynników zewnętrznych.\nZaburzenia hormonalne mają wpływ na zmiany w całym organizmie, nie wyłączając skóry. Na naturalne starzenie się skóry mają wpływ czynniki genetyczne, hormonalne i środowiskowe, jedną z najważniejszych przyczyn chronologicznego, czyli naturalnego starzenia się skóry ma wpływ okres menopauzy, kiedy dochodzi do dysfunkcji gruczołów wydzielania wewnętrznego. Dowodem na hormonozależność skóry może być zjawisko nagromadzenia się estrogenów w warstwie podstawnej naskórka. Estrogeny mają również wpływ na powstawanie ciałek lamelarnych, które są częściami składowymi lipidowego płaszcza ochronnego naskórka. Należy jednak pamiętać, że przebieg zmian w skórze jest indywidualny dla każdej kobiety.\nW momencie spadku poziomu hormonów płciowych w skórze pojawiają się niekorzystne zmiany, zwłaszcza na twarzy. Obserwuje się je zarówno w naskórku, jak i skórze właściwej.\nW wyniku spadku poziomu hormonów w naskórku dochodzi do spowolnienia podziału komórek, następuje również ścieńczenie jego warstw. Redukcja gruczołów potowych i łojowych przyczynia się do odwodnienia naskórka, a także uszkodzenia bariery lipidowej naskórka. Istotny jest fakt, że zmiany te nie dotyczą warstwy rogowej, liczba komórek, ani jej grubość nie ulega zmianie, jest to bardzo ważne ze względu na pełnione funkcje tej warstwy.\nW skórze właściwej szczególnie widoczne są zmiany dotyczące budowy włókien kolagenowych. Włókna te ulegają degeneracji, stają się sztywniejsze, maleje ich gęstość ułożenia w skórze (Montagna W., Carlisie K). Według Brincata, gęstość kolagenu w skórze spada średnio o 2 % rocznie, zwłaszcza w pierwszych latach okresu postmenopauzalnego. Zauważalne są również zmiany w obrębie włókien elastycznych oraz zmniejszenie kwasu hialuronowego, przez co skóra właściwa traci swoje nawilżenie. W obrębie naczyń włosowatych dochodzi do pogrubienia ścian oraz zmniejszenie ich ogólnej liczby.\nW okresie menopauzy skóra traci swoją elastyczność i sprężystość, staje się pogrubiona, pojawiają się na niej zmarszczki oraz różnego rodzaju pobruzdowania, w dotyku jest cienka, wręcz pergaminowa, dodatkowo jest sucha. W wyniku zaburzeń mikrokrążenia oraz spadku wydzielania melaniny charakteryzuje się bladością.


Sald dla kont sum Brak polskich obrotów i sald raportu wyciągu w programie Microsoft Dynamics AX 2012 R2 i R3\nVSTF DynamicsAXSE: 1103323, 1103322\nW tym artykule opisano problem po konwersji do programu SQL Server Reporting Services (SSRS) w programie Microsoft Dynamics AX 2012 R2 i R3. Poprawka jest dostępna do rozwiązania tego problemu.\nZestawienie obrotów i sald Polski raport przeznaczony do drukowania salda dla konta księgowe pojedyncze lub konta sumy. Po konwersji na SSRS w systemie AX 2012 R2 i R3 raport nie zawiera sald dla kont sum. Poprawka przywraca opcję drukowania sald dla kont sum.\nMusi mieć Microsoft Dynamics AX 2012 R2 i R3 zainstalować tę poprawkę.


Detektyw - możliwy trzeci sezon z nowym scenarzystą - Movies Room\nDetektyw – możliwy trzeci sezon z nowym scenarzystą\nAutor: Łukasz Kołakowski 31 lipca 2016\nSezon pierwszy Detektywa był jednym z największych pozytywnych zaskoczeń 2014 roku. Serial szybko stał się jednym z ulubionych dla widzów HBO, dlatego jasne było że prędzej czy później nadejdzie sezon drugi. Sezon, który rozczarował. Z nową obsadą, nową intrygą, ale jednak chłodnym przyjęciem. Dlatego realizacja trzeciego stanęła pod dużym znakiem zapytania. Najnowsze informacje donoszą jednak, że sprawa ciągle jest otwarta.\nZobacz również: Andy Samberg stworzy kolejną parodię dla HBO\nScenarzystą i pomysłodawcą serialu jest Nic Pizzolatto, który jednak w przypadku powstania nowego sezonu, zostałby tylko producentem. Tak na łamach EW stwierdził dyrektor programowy HBO, Casey Bloys. Powiedział że projekt na pewno nie jest martwy, negocjacje trwają i są duże szanse, że widzowie ujrzą niedługo pierwsze zapowiedzi trzeciego sezonu.\nGwiazdami pierwszego sezony byli min. Woody Harrelson, Matthew McConaughey oraz Alexandra Daddario. W drugim wystąpili Rachel McAdams i Colin Farrell.\nhbo, Rachel McAdams, true detective\nArticle ID = 5519


Dodano: 4 listopada 2016, 16:38 / Zmieniono: 4 listopada 2016, 17:19 1\nWicepremier, minister rozwoju i finansów Mateusz Morawiecki podczas debaty premierów, która odbyła się 28 października w gmachu Akademii Leona Koźmińskiego, wygłosił swoją analizę polskiej gospodarki oraz zaprezentował program, który ma zamiar wdrażać w kolejnych latach. Expose przede wszystkim było adresowane do poprzednich premierów, ministrów finansów i ekonomistów obecnych na sali. Wśród nich byli: Marek Belka, Jacek Rostowski, Janusz Piechociński, Marek Borowski, Waldemar Pawlak, Grzegorz Kołodko i Henryk Goryszewski.\n– Jesteśmy w momencie przełomowym między starym modelem gospodarczym, który obowiązywał przez 30 lub 40 lat, a nową doktryną, której jeszcze do końca nie znaleźliśmy i nie odkryliśmy – takimi słowami rozpoczął swoje wystąpienie wicepremier Morawiecki. Jego zdaniem stary model zmaga się z nowym, a zmieniający się kryzys gospodarczy i finansowy, który trwa od 2007 roku, jest tego dobrym przykładem. Kryzys, w trakcie którego legły w gruzach liczne dogmaty na temat polityki monetarnej, fiskalnej i gospodarczej. Morawiecki podkreślił, że główną cechą charakterystyczną modelu gospodarczego Polski przez ostatnie 20 lat była krótkoterminowość. – Nasz rozwój gospodarczy generalnie nie charakteryzował się długofalową strategią gospodarczą lub przemysłową. W tamtym czasie stosowano wręcz powiedzenie, że najlepszą polityką przemysłową jest brak polityki przemysłowej, a najlepszą polityką gospodarczą jest brak polityki gospodarczej – mówił wicepremier. Jego zdaniem Polska popełniła błąd i dała się w jakiś sposób wprowadzić w błąd krajom zachodniej Europy i USA, które „mówiły Jeffersonem zaś działały Hamiltonem”.\nMinister rozwoju podkreślił, że jego zdaniem państwa zachodnie jedynie głosiły tezy wolnorynkowe na temat państwa minimum, ale inaczej działały w rzeczywistości, „jak doradzał Aleksander Hamilton, tworząc państwo sprytnie aktywne” – Mój ogląd sytuacji tych ostatnich 25 lat w Polsce jest taki, że uwierzyliśmy w idee, że państwo nie powinno odgrywać wielkiej roli w gospodarce. Co ciekawe, państwo polskie tworzyło w latach 1990-1991 parasol ochronny dla reform, których beneficjentem były osoby, biorące udział w prywatyzacji tzw. ogólnej – częściowo oligarchicznej – ocenił Morawiecki.\nMorawiecki wskazywał na pewien paradoks, że w okresie przemiany czerpaliśmy inspiracje z Francji i z Niemiec dotyczące prywatyzacji, interpretowaliśmy je jednak odmiennie. – Beneficjentem prywatyzacji francuskiej byli Francuzi, a beneficjentem polskiej prywatyzacji w ogromnej większości były firmy zagraniczne – podkreślił. Sprzeciwił się również modnej tezie, że kapitał nie ma ojczyzny, wskazując przykład Wielkiej Brytanii, która potrafiła wdrożyć „googletax” lub rozwiązania zakazujące sprzedaży BP. – Dawid Cameron, będąc premierem ogłosił, że BP jest firmą brytyjską i musi nią pozostać, zatem nie ma mowy o jej prywatyzacji. Prezydent Holland, a wcześniej Sarkozy, wykupywali udziały w Renault, ponieważ było dla nich oczywiste, że nikt inny nie może dominować we francuskim sektorze motoryzacyjnym. My pozbyliśmy się polskich podmiotów nader szybko, ponieważ podążaliśmy za zagranicznymi radami. Arabowie mają jednak takie powiedzenie: „nie pozbywaj się brudnej wody, dopóki nie masz czystej”. My sprywatyzowaliśmy co prawda słabe przedsiębiorstwa, ale nie zostawiliśmy sobie zgoła nic – posumował wicepremier.\nMorawiecki podkreślił kilkakrotnie, że nie należy do apologetów III Rzeczypospolitej. Jego zdaniem argument braku efektywności sprzedanych przedsiębiorstw jest niewystarczający. – Patrząc na te przedsiębiorstwa, które jakimś cudem przetrwały, a obecnie świetnie radzą sobie również na polu międzynarodowym, jak Toruńskie Zakłady Materiałów Opatrunkowych czy PKO BP, PZU albo KGHM a także firmy energetyczne oraz z sektora paliwowego, śmiem twierdzić, że one przeczą tej tezie – ocenił Morawiecki. Jego zdaniem prywatyzacja lat 90. mogła odbyć się inaczej, lecz zabrakło odwagi i wyobraźni. Uznał, że wyzbywając się zasobów post PRL-owskich, czyli owej brudnej wody z przysłowia arabskiego, doprowadziliśmy do dwóch zjawisk: ponad połowa przemysłu wytwórczego w Polsce jest w rękach podmiotów zagranicznych, tak samo jak 65 proc. sektora bankowego, a w sektorach, takich jak hutniczy, cementowy, nieruchomości komercyjnych, wynosi on 90-95 proc. – Można wciąż uważać, że kapitał nie ma narodowości, jednak jeśli sobie uświadomimy, że z tego tytułu blisko 90 miliardów złotych wypływa z Polski, a my musimy płacić odsetki od kapitału i od dywidendy, to ten rachunek wygląda inaczej. 90 miliardów to niemal dwukrotność naszego deficytu budżetowego – podkreślił Morawiecki. Wyraził swoje ubolewanie, że będziemy tę sytuacje odkręcać przez kolejne 50 lat. Według jego analizy drugim efektem źle przeprowadzonej prywatyzacji w Polsce jest brak centrów decyzyjnych, które umożliwiałyby większe możliwości dokonywania fuzji i akwizycji, a także brak dostępu do niżej oprocentowanego kapitału, który pozwalałby na oferowanie wysokich pensji dla menadżerów, co umożliwiłoby decyzyjność w zakresie kształtu produktów. W miejscach decyzyjnych znajdują się zwykle również centra badań i rozwoju. Wicepremier Morawiecki zaznaczył, że my się tego wszystkiego dobrowolnie pozbyliśmy.\nMateusz Morawiecki wymienił szereg działań, którymi rząd PiS będzie chciał odwrócić konsekwencje poprzedniego modelu gospodarki. Są nimi: tworzenie polskich podmiotów, które będą miały swoje centra badań i rozwoju oraz centra wdrożeniowe w kraju; konstruowanie klastrów, umożliwiające polskim przedsiębiorcom nabywanie wiedzy od specjalistów. Morawiecki podkreślił, że Polska jest krajem sukcesu w zależności od punktu odniesienia. Zwrócił uwagę, że jeśli porównamy się z Czechami, to pomimo tego, że przez ostatnie 25 lat polskie PKB było wyższe, to wzrost wynagrodzeń i wydajności był znacznie niższy. Struktura własności krajowej w Czechach jest dużo wyższa niż w Polsce. – Można było dużo więcej zachować w rękach krajowych, jednocześnie prowadząc do rozwoju, którego my Czechom cały czas zazdrościmy. Natomiast gdy porównamy się do Korei czy Tajwanu, to wypadamy już bardzo słabo, ponieważ są to kraje, które odniosły gigantyczny sukces dokładnie w tym samym czasie. Korea czy Tajwan 40 lat temu były biedniejsze niż socjalistyczna wtedy Polska, dziś Korea ma 60 proc, wyższy dochód na głowę mieszkańca niż Polska, a Tajwan 100 proc. wyższy dochód na głowę – skrytykował Morawiecki. Wyraźnie stanął on na stanowisku, że można było inaczej poprowadzić nasz rozwój, ale wymagało to odmiennego podejścia do kwestii własności i prywatyzacji. Według Morawieckiego, obecnie kluczowa stała się umiejętna współpraca między państwem a przedsiębiorcami. Odniósł się on do koncepcji profesora Kołodko, zaprezentowanej w „Wędrującym świecie”, że to współpraca między spontanicznością a bezpieczeństwem, między podejmowaniem ryzyka a pewną strategią pójścia do przodu są gwarantem sukcesu. Morawieckijasno wskazał, że w świecie darwinistycznej konkurencji, która panowała w Polsce, kilka osób, które miało bezpośredni dostęp do państwa bardzo się wzbogaciło, ale sama polska gospodarka jako całość nie urosła, w taki sposób jak koreańska, tajwańska, czy fińska.\n– Skoro wpadliśmy w pułapkę średniego rozwoju, kluczem do wyjścia z niej jest podniesienie inwestycyjności. My uwierzyliśmy w to, że podatki powinny być jak najniższe, gdyż im niższe podatki, tym więcej będziemy inwestować. Tym sposobem w 2007 roku podatki zostały obniżone z 27 proc. do 19 proc. Inwestycje jednak nie wzrosły – mówił wicepremier, krytykując tym samym podstawowe zasady modelu liberalnej gospodarki wolnorynkowej. Dodał, że Polska jest na jednym z najniższych poziomów inwestycyjności w Europie; aby to zmienić Morawiecki będzie chciał położyć nacisk na oszczędności oraz na inwestycje. – Kiedy cieszyliśmy się z rosnących wieżowców w stolicy, nie widzieliśmy jednocześnie, ile pada zakładów na prowincji – dodał.\nMorawiecki zapowiedział, że jego plan zakłada odmienne zaadresowanie oszczędności i inwestycji. Uznał, że poprzedni model gospodarki, jaki panował w Polsce nie był w rzeczywistości modelem neoliberalnym. – Szkoccy liberałowie, którzy tworzyli ten model, przewracają się w grobie, gdyż dla nich nie było modelu wzrostu gospodarczego na kredyt, jaki my sobie zafundowaliśmy, a także taką zależność od zagranicznego kapitału – ocenił Morawiecki. Według jego analizy, nie ma wzrostu gospodarczego nie opartego na oszczędnościach i inwestycjach. W tyglu inwestycji rodzą się zaś innowacje. Drugi element, na jaki chce postawić rząd PiS to wysokiej jakości instytucje i efektywne rządy prawa. Wicepremier Morawiecki przywołał opinię Miltona Friedmana, który oceniając rozwój Polski przyznał, że się pomylił. Doradzał prywatyzację i jeszcze raz prywatyzację, a później uznał, że powinien doradzać budowanie instytucji i rządów prawa.\nPolska nie jest ani w ruinie, ani w rozkwicie\nZadłużenie zagraniczne Polski wynosi dwa biliony dwieście miliardów złotych. Ten dług w ostatnich dziesięcioleciach wzrósł ponad dwukrotnie. Polska jest jednym z kilkunastu najbardziej zadłużonych za granicą państw świata. Morawiecki zapowiedział, że chce to zmienić. Podkreślił, że ma znaczenie, kto jest wierzycielem długu. – Może on nie być problemem, jak to się dzieje w Japonii, gdyż właścicielem długu japońskiego są sami Japończycy. Jednak nasz wzrost gospodarczy ostatnich 12 lat był wzrostem napędzanym kredytem. Kredyt wzrósł dwa razy szybciej niż nominalnie PKB. Nasza sytuacja jest w wielu nierównowagach, te nierównowagi musimy starać się minimalizować – zapowiedział. Plan Morawieckiego zakłada, że punktem ciężkości naszego rozwoju powinna być innowacyjność we współpracy z państwem. Przywołał najnowszą pracę Mariany Mazzucato „Przedsiębiorcze państwo”, która twierdzi, że firmy innowacyjne i innowacyjność nie rodzą się tam, gdzie są niższe podatki, tylko tam gdzie jest współpraca między państwem a przedsiębiorcami, tam gdzie państwo tworzy jak najlepsze warunki dla innowacyjności nie tylko przez bodźce finansowe.\n– Patrząc w przyszłość, staramy się tworzyć lepszą współpracę między państwem a przedsiębiorstwami polskimi oraz zagranicznymi, tak aby widoczna była linia strategicznego działania, zobowiązania państwa do inwestycji w infrastrukturę. Staramy się stworzyć w Polsce wielki klaster motoryzacyjny i rozwinąć sektor samochodowy – zapowiedział Morawiecki. Według niego kluczowe jest wytyczenie określonej strategii rozwoju oraz deklaracja współpracy z państwem na pewnych warunkach: dopasowanie systemów edukacyjnych, rozwój kształcenia zawodowego i technicznego. Zapewnił, że możemy patrzeć w przyszłość z optymizmem, gdyż taki model przyciąga bardziej firmy wiedzochłonne niż pracochłonne.\nObrona polskich interesów w UE\nWicepremier, minister rozwoju i finansów ostatnią część swojego wystąpienia poświecił analizie wolnego rynku w Unii Europejskiej, który uznał, za jedynie „pozornie wolny”. Przypomniał, że w traktatach rzymskich z 1955 roku zapisane są cztery swobody: przepływu kapitału, osób i tworzenia przedmiotów gospodarczych, towarów i świadczenia usług . – Trzy z tych swobód przepływ towarów, kapitałów i osób, które działają przede wszystkim na korzyść krajów bogatych, są przestrzegane bez zarzutu. Zasada swobodnego przepływu usług mogłaby w szczególny sposób służyć krajom Europy Środkowej i Wschodniej. Jak potwierdzają sami komisarze UE, działa ona w 10 procentach – mówił. Uznał, że powodem tego stanu jest brutalna walka o własne interesy poszczególnych państw. Zapowiedział, że rząd w swoich działaniach stara się doprowadzić do tego, aby swoboda przepływu usług nie była ograniczana oraz aby dyrektywa o pracownikach delegowanych i zasady płacy minimalnej nie stanowiła przeszkody dla jednolitego rynku europejskiego. Podkreślił, że rząd PiS stara się prowadzić aktywną politykę w Unii Europejskiej, broniąc w szczególności interesów Polski na tych odcinkach, gdzie możemy osiągnąć nową przewagę konkurencyjną oraz gdzie mamy już jakieś przewagi komparatywne. – Musimy wspierać rozwój w branżach przyszłości i kreować przestrzeń rozwoju dla firm innowacyjnych – zapowiedział.\nNie ma polityki gospodarczej bez polityki społecznej\nMorawiecki zwrócił uwagę, że dzisiejszy świat jest światem zmiany paradygmatów gospodarczych, w którym nie można prowadzić już polityki gospodarczej bez polityki społecznej. Zwrócił uwagę, że teraz jest to oczywistością, ale powiedzieć coś takiego 10 lat temu było równoznaczne z powiedzeniem czegoś głupiego w dobrym towarzystwie. Nie można prowadzić polityki gospodarczej wbrew społeczeństwu lub nie uwzględniając interesów najszerszych warstw społecznych. Zdaniem Morawieckiego ważny jest ruch redystrybucyjny i wyrównywania szans rozwoju. Jeśli polaryzacja jest za duża, skutkuje to emigracją. Większy komponent solidarności społecznej potrzebny jest również w podatkach. – Międzynarodowy fundusz walutowy i bank światowy mocno podkreślają w swoich ostatnich raportach o konieczności zmniejszenia rozwarstwienia. Być może będzie potrzebne użycie polityki fiskalnej, gdyż kończą się już możliwości polityki monetarnej – dodał. Zasugerował, że należy się zastanowić, czy w skali całej Unii Europejskiej część polityki fiskalnej, odpowiedzialnej za wydatki na politykę obronną nie powinna być wyjęta poza nawias – kryterium konwergencji Maastricht. Wydawanie pieniędzy na obronność tworzy również przestrzeń dla innowacji. Warto zastanowić się nad nowymi mechanizmami, kiedy stare nie działają.\nWolny rynek to mit\nMyślą przewodnią całego expose wicepremiera Morawieckiego było zwrócenie uwagi na zmiany modelu gospodarczego. Podkreślał wielokrotnie, że musimy się otworzyć na nowe myślenie i przestać ślepo powielać kroki innych państw europejskich. Uznał, że jesteśmy w momencie, kiedy świat nie odnalazł się jeszcze w nowym modelu gospodarczym, ale w jego opinii wszystkie dotychczasowe odchodzą w niepamięć. Nakreślił, że wielkim wyzwaniem przyszłości jest robotyzacja i mechanizacja życia, która doprowadzi do zniknięcia 47 proc. zawodów w Stanach Zjednoczonych. Uznał, że jest to pierwsza rewolucja cyfrowa, w której Polska może wziąć udział jako niepodległe państwo. Morawiecki uznał, że najbardziej fundamentalne pytanie brzmi: kto ma być beneficjentem tej zmiany. Opowiedział się za stanowiskiem, że beneficjentem zmian powinny być szersze rzesze ludzkości, a nie jedynie wielkie globalne korporacje. Za premierem Pawlakiem uznał, że wolny rynek to mit, gdyż prowadzi do tego, że powstają monopole. Uznał, że od kilkunastu lat mamy do czynienia ze wzrostem siły monopoli globalnych, którym już samodzielnie nawet całe państwa nie są w stanie stawić czoła. – 10 proc. firm giełdowych na świecie, posiada 90 proc. zysków, zaś 1 proc. ludzi na świecie posiada więcej majątku niż pozostałe 99 proc. Jeśli ktoś uważa, że to jest sprawiedliwe, to życzę wszystkiego najlepszego. W przeszłości takie dysproporcje kończyły się jednak w różny sposób. To jest właśnie jednym z wyzwań również dla polskiej gospodarki – podsumował wicepremier Morawiecki.\nOprócz ministra Jacka Rostowskiego, który ocenił analizę wicepremiera jako fałszywą, przez co tym samym odrzucił również jego prognozę, wszyscy poprzedni ministrowie finansów zaakceptowali ją, choć każdy z pewną rezerwą podchodził do pomysłów Morawieckiego. Profesor Grzegorz Kołodko ocenił, że jest to najlepszy plan rozwoju od czasów jego planu oraz że nawet go przewyższa. Po debacie premierów stało się jasne, że ekonomiści zebrani wokół uczelni Leona Koźmińskiego wspierają plan i działania wicepremiera Morawieckiego. Profesor Kołodko dodał również, że gdyby wicepremier potrzebował pomocy lub rady, to profesorowie Akademii Leona Koźmińskiego służą mu wsparciem.\nmateusz morawiecki expose\nC.B.D.O. IP 17 listopada 2016, 15:41\nFUZ i wyskość świadczeń emerytalnych w świetle faktów (pomijanych – chyba świadomie – przez analityków brylujących w mediach mainstream-owych): żródłem wypłat emerytur jest FUZ oraz budżet\nWielkość środków zgromadzonych w FUZ zależy od:\n1.\tliczby „ubezpieczonych” (ile osób wpłaca „składkę”)\n2.\t„stażu” pracy – dokładniej, okresu przez jaki wpłacaja „składkę”\n3.\t(oraz) wielkości „składki”, która zależy w dużej mierze od poziomu ZAROBKÓW\nWiększość analityków mówi nam, że w przypadku tzw. „minimalnego wynagrodzenia” realna docelowa emerytura będzie głodowa. Ale w tym podejściu przyjmują oni założenie, że za 5, za 10, za 30 lat, „minimalne wynagrodzenie” będzie relatywnie niskie. Ale, de facto, nikt nie potrafi dzisiaj określić jak to „minimalne wynagrodzenie” będzie się kształtowało oraz … jaka część pracujących będzie zarabiać tylko to „minimalne wynagrodzenie”. Dzisiaj mediana zarobków w Polsce nie jest wysoka na tle państw „starej” UE – stąd wpływy do FUZ są też ograniczone. Ale czy tak będzie? Ale, czy tak MUSI BYĆ?