Prof. Jerzy Hausner: Myślę o rozwoju jako o spirali - wiadomosci.ngo.pl\nngo.pl wiadomości Prof. Jerzy Hausner: Myślę o rozwoju jako o spirali\nautor(ka): Agata Diduszko-Zyglewska dla ngo.pl\nw latach 2001–2005 poseł oraz minister, w latach 2003–2005 wicepremier, inicjator uchwalenia Ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.\nAgata Diduszko-Zyglewska: – Ustawa o działalności pożytku publicznego i wolontariacie nazywana "konstytucją trzeciego sektora" obchodzi właśnie piętnastolecie uchwalenia. Jednak uchwalenie jej w 2003 roku było końcem kilkuletniego procesu, w którym odgrywał pan kluczową rolę. Jak pan wspomina tę pracę?\nProf. Jerzy Hausner: – W 1996 roku doszedłem do wniosku, że jeżeli chcemy skutecznie realizować "Strategię dla Polski", której autorem był Grzegorz Kołodko, a którą ja redagowałem, to musimy uzupełnić pewną lukę. Aby dokonanie pewnych zmian było możliwe, organizacje pozarządowe musiały stać się silnym partnerem państwa, a bez ustalenia ram prawnych nie miały warunków do realizacji swojej autonomicznej roli. Chodziło o upodmiotowienie ruchu obywatelskiego, aby mógł skutecznie oddziaływać od dołu na to, na co my oddziaływaliśmy od góry.\nUdało mi się wtedy przekonać do rozmowy na ten temat trzy kluczowe osoby. Jedną z nich była pani profesor Stanisława Golinowska związana z Instytutem Pracy i Polityki Społecznej. To było ważne, bo chodziło o to, aby tę debatę gdzieś ulokować, ale ani po stronie partyjnej, ani po stronie rządowej, tylko w przestrzeni neutralnej, do której każdy przyjdzie. Drugą osobą był profesor Hubert Izdebski, z którym współpracowałem i którego uważałem i uważam za wyjątkowego legislatora i znawcę prawa o szerokim spojrzeniu. Trzecią osobą, do której się zwróciłem, był Jakub Wygnański, jak mi się wydawało, niekwestionowany lider środowiska trzeciego sektora. Zaczęliśmy organizować otwarte seminaria, na które zaprosiliśmy przedstawicieli ministerstwa sprawiedliwości i ministerstwa finansów, organizacje pozarządowe, ekspertów. Ludzie chętnie tam przychodzili i budowaliśmy wspólną diagnozę sytuacji.\nOrganizacje nie bały się zacieśniać relacji z państwem?\nJ.H: – Niektóre organizacje były nieufne: czemu jakiś rządowy gość przychodzi i mówi nam, co mamy robić? Niech rząd da nam spokój! A jednak podczas tych seminariów razem doprowadziliśmy do opracowania założeń ustawy. Duże organizacje, które czerpały środki głównie z zagranicy, były szczególnie nieufne. Dla nich ważna była niezależność i dystans wobec władzy – i one miały obawy przed dominacją strony rządowej. Nie widziały potrzeby dialogu z politykami. Kiedy po raz pierwszy pojawiłem się na Forum Inicjatyw Pozarządowych, przyjęto mnie chłodno. A jedną z osób, która sceptycznie oceniała moje intencje, był profesor Piotr Gliński.\nA jakie były nastroje po stronie sejmowej?\nJ.H: Nie chciałem, aby ta wspólnie wypracowana propozycja legislacyjna była projektem rządowym. To miał być projekt poselski. W takiej sytuacji można byłoby szukać poparcia wszystkich klubów i uchwalić to wtedy w 1997 roku. Wicepremierem i ministrem finansów był wówczas Marek Belka i przekonałem go do tego projektu. Zaufał mi, że partner społeczny pomoże rozwiązywać problemy sfery publicznej i samorządu terytorialnego. Przekonałem go, że wielu rzeczy nie da się zrobić za pomocą administracji samorządowej – mogą je zrobić tylko niezależne organizacje, które są partnerem państwa i wpływają na administrację.\nAby osiągnąć to partnerstwo, konieczne było określenie ram możliwego wsparcia finansowego i uzyskiwania środków, ale nie na zasadzie uznaniowego przyznawania grantów, tylko tak, aby w praktyce stosować konstytucyjną zasadę pomocniczości. Zgodnie z tą zasadą nie ma powodu, żeby zadania, które może i chce wykonywać społeczeństwo obywatelskie poprzez swoje organizacje, były przejmowane przez administrację państwa. Administracja powinna wspierać organizacje w realizacji tego, co one same chcą zrobić.\nNiestety nieufność części trzeciego sektora, połączona z niechęcią części środowiska politycznego do zrobienia czegoś, co mogłoby być odczytane jako sukces SLD sprawiły, że ten proces utknął. Ustawa była gotowa, ale nikt nie chciał o nią walczyć. Gotowa była łatwiejsza część, bo później się okazało, że prawdziwym galimatiasem było konstruowanie przepisów przejściowych.\nNa szczęście idea nie zginęła. Następny rząd, Jerzego Buzka, powołał pełnomocnika, który przejął sprawę. Nie miałem nic przeciwko temu, bo traktowałem ten projekt jako dobro wspólne. Do 2001 roku powstało trzydzieści kolejnych wersji tej ustawy, ale nie było postępu formalno-prawnego.\nAż do chwili, kiedy został pan ministrem pracy i polityki społecznej.\nJ.H: Tak, to był rząd Leszka Millera, w którym wicepremierem był ponownie Marek Belka. Wróciłem wtedy do naszych ustaleń z 1997 roku. Prace ruszyły i wtedy też została wypracowana ta druga ustawa – przepisy przejściowe, zmieniające kilkanaście innych ustaw. To było skomplikowane, bo musieliśmy wprowadzić korektę do ustawy o pomocy społecznej i wiele innych zmian dotyczących pracy właściwie wszystkich ministerstw. Po to, aby zasada pomocniczości zawarta w nowej ustawie mogła być konkretnie realizowana, musieliśmy zaingerować w wiele innych ustaw.\nDo tego, sprawę spowolniły wątpliwości po stronie Kościoła. Chodziło o interpretację usytuowania osób prawnych Kościoła. Na posiedzeniu Komisji Wspólnej Rządu i Episkopatu postawiono ten problem i doszło do impasu. Spotkałem się z ówczesnym sekretarzem Episkopatu biskupem Piotrem Liberą i powiedziałem mu: księże biskupie przyjmijmy następującą zasadę: nie ma ani uprzywilejowania, ani dyskryminacji organizacji związanych z Kościołem, ale jednostki organizacyjne Kościoła nie mogą być tą ustawę objęte. Caritas tak, parafie nie.\nA skąd był pomysł, żeby instytucje wyznaniowe objąć legislacją tej ustawy?\nJ.H: One chciały być jej częścią i to była ich inicjatywa. Po przyjęciu tej zasady udało nam się wyjść z impasu bez konfliktu. To było dla mnie ważne, bo stowarzyszenia i związki wyznaniowe prowadzą część działalności na polu trzeciego sektora i są w tej sprawie ważnym partnerem. Z drugiej strony nie mogłem się zgodzić na to, żeby w ustawie ujęto organizacje zależne, stanowiące bezpośrednio struktury kościelne. Myślę, że znaleźliśmy właściwe wyjście z sytuacji. Od tego momentu prace nad przygotowywaniem ustawy do uchwalenia trwały jeszcze półtora roku.\nJaki był w tym czasie stosunek organizacji pozarządowych do tego procesu?\nJ.H: W 2001 roku sytuacja była już psychologicznie inna. Organizacji było coraz więcej, rosły jak grzyby po deszczu. Dlatego było więcej punktów widzenia i perspektyw. Nie było już takiej dominacji tych największych. Do tego Polska zbliżała się do wejścia do Unii Europejskiej, konsolidowała się. Wszystko normalniało i lęki malały. Poza tym ludzie już oglądali tyle wersji tej ustawy, że marzyli już o tym, aby ją wreszcie uchwalono.\nMoja rola polegała na tym, żeby w sposób konsekwentny doprowadzić tę sprawę do finału. To wszystko się wydłużało przez te rozmowy i negocjacje, ale ja naprawdę uspołeczniłem ten proces i chciałem, aby on taki był. Przewaga SLD była wtedy tak duża, że można było wszystko przeforsować, ale miałem wątpliwość co do tego, czy coś co będzie imperatywnie narzucone, utrzyma się.\nNiech pani pozwoli, że przedstawię swoją zasadniczą myśl reformatora, która przyświecała mi już od początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy jeszcze nie będąc szefem zespołu doradców Grzegorza Kołodki pisałem antybalcerowiczowskie teksty. Balcerowicz nie był dla mnie punktem odniesienia – był raczej symbolem pewnej filozofii myślenia. Przeciwstawiałem imperatywną metodę transformacji metodzie interaktywnej. Przekonywałem, że wszystko, co zostanie narzucone, pchnie proces do przodu, natomiast nie utrwali się. Przeciwstawiałem sobie terminy "transition" i "transformation". Dla Balcerowicza to było "transition" z gospodarki księżycowej do gospodarki rynkowej, czyli wystarczyło uruchomić siły rynkowe i pozwolić im załatwić sprawę. Moje myślenie było z innego porządku.\nPrzy tym, nie mam wątpliwości, że niektóre rzeczy można lub trzeba narzucić, np. jak się ma trzycyfrową inflację, to nie da się jej zatrzymać etapami, bo to jest pożar, a pożar się gasi, nawet pamiętając, że potem wszystko będzie mokre. Jednak w wielu sprawach do rzeczywistego sukcesu potrzebna jest przemiana kulturowa. Jeśli ludzie nie odnajdują się w takim procesie, jeśli go nie rozumieją, to będą przeciwko temu oponowali. Tak pisałem o tym wtedy i dlatego rozumiałem, że ustawa o pożytku jako z ducha prospołeczna po prostu nie może być robiona imperatywnie. Dlatego unikałem działania na zasadzie mocy władzy i szukałem partnerów.\nzob. też: Ustawowe wspominki. O pracach nad ustawą o działalności pożytku publicznego opowiada Jerzy Hausner [wywiad]\nKiedy ustawa o działalności pożytku weszła w końcu w życie, podczas inauguracyjnego posiedzenia Rady Pożytku Publicznego porównywał pan rangę tego wydarzenia do uchwalenia ustawy wprowadzającej w Polsce wolny rynek. Czy z obecnej perspektywy uważa pan, że rzeczywiście było to aż tak przełomowe?\nJ.H: Proces tworzenia tej ustawy trwał długo, ale za to proszę zauważyć, jak rzadko była później nowelizowana – to najlepszy dowód, że ona się do tej pory broni. Wiele rzeczy było niedomyślanych, ale wydaje mi się, że nie wszystko dało się przewidzieć. Proces wdrożeniowy pootwierał dużo furtek – szczególnie boleję w tym kontekście nad sprawą jednego procenta.\nzob. też: Rada Działalności Pożytku Publicznego rozpoczęła prace [relacja]\nCo poszło nie tak z jednym procentem?\nJ.H: Cel wprowadzenia tego mechanizmu był bardzo konkretny. Chodziło o to, aby każdy mógł przekierować pewną kwotę należną budżetowi państwa na konkretną wybraną organizację pozarządową. Ta możliwość zadysponowania jednym procentem miała być przywilejem, który jak mi się wydawało, będzie działał uwspólnotawiająco. Uzyskanie statusu OPP nie było łatwe, a prowadzenie jej wymagało sprawozdawczości. Dlatego wydawało mi się, że tych organizacji będzie kilkadziesiąt, a nie kilka czy kilkanaście tysięcy. To miały być uznane, doświadczone organizacje działające w różnych obszarach. Chodziło o to, żeby obywatel mógł, wybierając pomiędzy nimi, zadziałać nie we własnym interesie, tylko na rzecz dobra wspólnego.\nA co się stało? Jeden procent został sprywatyzowany. Ludzie szybko wymyślili, jak to zrobić, aby móc przekazać te pieniądze na siebie, jak użyć ich dla prywatnej korzyści. To, że groźba wykrzywienia tej idei istnieje, było jasne już wcześniej, ale na początku skala tego procesu była niewielka. Na początku w tym wszystkim było niewiele pieniędzy – wpłaty w ramach jednego procenta to było kilkadziesiąt milionów złotych. Później wielokrotnie apelowałem o interwencję prawną. Jej konieczność wynikała wprost z uzasadnienia tej ustawy, według którego jeden procent nie może być instrumentem pośrednictwa w zdobywaniu pieniędzy przez konkretne osoby. Tymczasem zaczęły powstawać organizacje wydmuszki, które żyją z tego pośrednictwa.\nDlaczego nie udało się zatrzymać tego procesu indywidualizacji i prywatyzacji jednego procenta? Przecież ten proces uruchomił narastanie ogromnych nierówności między organizacjami. Najwięksi beneficjenci jednego procenta stali się potentatami – również dlatego, że te środki pozwoliły im na promocję w skali niedostępnej dla większości innych organizacji.\nJ.H: Trzeba by zapytać posłów, którzy nie chcieli podjąć odpowiednich kroków. Oczywiście fakt, że te organizacje stały się silne i wpływowe, jest bardzo istotny. Niestety nie ma przepisów, których nie można byłoby źle lub niewłaściwie użyć. Nie da się też przewidzieć wszystkiego, co wydarzy się w praktyce. Jedyne, co można robić, to na bieżąco zamykać pewne furtki otwierane przez „złych” ludzi.\nDruga sprawa, nad którą boleję z perspektywy czasu, to fakt, że zabrakło drugiej ustawy, o przedsiębiorczości społecznej, która dawałaby organizacjom pozarządowym możliwość wypracowywania własnych środków.\nJ.H: Bo dopóki jest tak, że organizacje mają prawo, ale pieniądze ma władza, to utrwala się zasada: skoro wy ubiegacie się o nasze pieniądze, to macie robić to, co my chcemy, a nie to co wy chcecie. Nie miałem wątpliwości, że właśnie dlatego organizacje muszą mieć niezależne źródła finansowania. I to nie mogą być tylko granty – bo granty zawsze sprowadzają się do tego, że to administracja ostatecznie decyduje, komu da, a komu nie da.\nUstawa o przedsiębiorczości społecznej i klauzule społeczne w zamówieniach publicznych były drogą wyjścia z tej pułapki. Niestety, kiedy odszedłem z rządu w 2005 roku, przestałem mieć wpływ na te sprawy. Później próbowałem kontynuować tę pracę w ramach zespołu ds. rozwiązań systemowych w zakresie ekonomii społecznej, ale w końcu uznałem pracę tego zespołu za czysty pozór i zrezygnowałem z tego w 2010 roku. To była polityczna fikcja w wydaniu PO.\nInnym brakującym elementem są niedopracowane relacje między biznesem a organizacjami pozarządowymi. Społeczna odpowiedzialność biznesu póki co jest w Polsce rozumiana w ten sposób, że biznes chce się ogrzać w atmosferze sukcesu społecznego. Firmy nie rozumieją, że istnienie dobrego środowiska społecznego jest tak ważne jak istnienie środowiska naturalnego. Nad tym trzeba pracować – dlatego zacząłem od 2014 roku rozwijać ruch Open Eyes Economy i zajmuję się z wieloma ludźmi ekonomią wartości. Te rzeczy nie dzieją się za sprawą jednego dobrego posunięcia, jednej dobrej ustawy. To znów długotrwały proces.\nZ tej opowieści wynika, że bezpośrednie zaangażowanie polityczne jest bezcenne, jeśli chce się z sukcesem realizować tego rodzaju procesy legislacyjne.\nJ.H: Lub trzeba mieć po stronie politycznej partnera, który jest nie tylko przekonany, ale i właściwie umocowany. Byłem takim partnerem przy tworzeniu ustawy o działalności pożytku publicznego. Taki partner po stronie rządowej jest kluczowy, bo musi pomóc zrozumieć wartość zmiany legislacyjnej innym politykom oraz urzędnikom. Na przykład zrozumienie zasady pomocniczości było dla urzędników naprawdę niełatwe.\nMam dwie anegdoty, które dobrze to oddają. Moja córka, która jest prawniczką, doradzała urzędowi miasta Warszawy, a konkretnie ówczesnemu wydziałowi kultury. Ma po mężu inne nazwisko, dlatego zdarzało jej się wtedy słyszeć: całe szczęście, że ten Hausner odejdzie i ta ustawa zostanie wyrzucona do kosza. Bo urzędnicy nagle musieli się borykać z taką Bogną Świątkowską z Bęca, która przychodziła i powoływała się na te przepisy, twierdząc, że urząd nie powinien jakichś rzeczy robić sam, tylko powinien przekazywać środki na zrobienie tego organizacjom!\nA druga anegdota?\nJ.H: Byłem kiedyś w takiej niedużej miejscowości, w której graliśmy mecz. Moja drużyna uczelniana grała z lokalną drużyną. Po meczu usiedliśmy przy grillu na piwie i wójt tej miejscowości mówi: panie premierze, co za idiota wymyślił tę ustawę?! My teraz musimy rozpisywać konkurs na to, kto ma prowadzić nasz klub sportowy. Ja mówię: to ja, we własnej osobie. A ustawa nie mówi, że Wojtek z Piotrkiem, których cenicie, nie mogą zarządzać tym obiektem, tylko że nie możecie tego zrobić raz na zawsze. Chodzi o to, że jeżeli pojawi się inny partner, który twierdzi, że lepiej zagospodaruje ten klub i obywatele się za tym opowiedzą, to ten instrument pozwoli wam wybrać tę aktywność społeczną, która lepiej zaspokoi potrzeby ludzi. Jeśli Wojtek z Piotrkiem są najlepsi, to ludzie się za nimi opowiedzą.\nWiedziałem, że ten mechanizm, ponieważ jest nowy, nie będzie łatwy dla urzędników, a nie chciałem, żeby doszło do prób sterowania organizacjami. Zależało mi na tym, żeby wszyscy zrozumieli, że inicjatywa w tej sprawie musi być po stronie organizacji, że to one decydują co chcą zrobić, a naszym zadaniem jest im to umożliwić. Do tej pory są tacy, którzy rozumieją pomocniczość a rébours – i sądzą, że to organizacje są naszymi pomocnikami.\nTo, że partnerstwo publiczno-społeczne nie stało się faktem, powraca w debacie o słabościach ustawy. Niestety nie udało się też uspołecznienie instytucji kultury – teoretycznie organizacje pozarządowe mogą nimi zarządzać i tworzyć je, ale w praktyce to nie działa.\nJ.H: Proszę pamiętać, legislacja tworzy tylko ramy, a treść stosunków społecznych nie wynika tylko z prawa i normy prawnej, ale także ze sposobu rozumienia świata.\nZasada pomocniczości oznacza, że to państwo ma być pomocnicze w stosunku do organizacji pozarządowych, a nie odwrotnie. Niestety trudno to zrozumieć władzy, która często uważa, że wie lepiej, że została wybrana, że reprezentuje suwerena. Takie myślenie w Polsce dominuje.\nAle są też inne przykłady, takie, gdzie ten proces przechodzenia od ignorowania do wykorzystywania i wreszcie do partnerstwa udał się. Oczywiście to nie jest na zawsze. Wystarczy, że przyjdą nowi radni i nowy burmistrz, i może się okazać, że te relacje się degradują, ale pewne tradycje będą już zachowane. To jest proces ewolucyjny. Nigdy nie wierzyłem w to, że ten proces będzie przebiegał bezkolizyjnie.\nCzyli czynnik ludzki jest kluczowy?\nJ.H: Nie tylko czynnik ludzki. W systemach społecznych nie ma jednego rozwiązania, które będzie działało samo z siebie. Myślę o rozwoju jako o spirali – pytanie tylko, czy ona zdąża w górę czy w dół – ale spirala ma to do siebie, że się częściowo zapętla. Trzeba nawrócić do pewnych punktów, w których się było, aby pójść wyżej.\nUstawa o pożytku jest konstytucją trzeciego sektora, ale jak każda inna konstytucja jest tylko ramą i może stać się czystym pozorem, tak jak konstytucja PRL-u, a może stać się czymś, co rzeczywiście tworzy ład konstytucyjny, czyli sytuację, w której myślimy i działamy według jej reguł.\nZ tego punktu widzenia, to co się nie udało w związku z ustawą o pożytku, to nie jest porażka konkretnych reguł prawnych. Droga partnerska, droga interaktywności, droga myślenia o rozwoju przez pryzmat nie tylko władzy, ale też społeczno-kulturowej organizacji, to jest bardzo trudna droga, ale dla mnie jedyna.\nŁotowska: Ta Ustawa żyje. I bardzo dobrze!\nNiestety wygląda na to, że obecne władze inaczej widzą modelową relację ze społeczeństwem.\nJ.H: Tak, jesteśmy spychani z tej drogi w kierunku modelu państwa autorytarnej czy autokratycznej mobilizacji. Nasze państwo przyjmuje obecnie taką formułę w przekonaniu, że to jest sposób modernizacji Polski. Uważam, że to fałszywa droga, droga na manowce. To powrót do imperatywnego myślenia, że władza wie lepiej, a obywatele powinni być obiektem jej oddziaływania i robić to, czego władza chce. To odejście od myślenia, że naprawdę istotne jest to, czy my tworzymy porządek społeczny, w którym ludzie realizując swoje własne cele działają też dla dobra wspólnego, bo uzmysławiają sobie, że powodzenie jednostki zależy od powodzenia wspólnoty, a powodzenie większej wspólnoty zależy od powodzenia mniejszej.\nTymczasem my powinniśmy ciągle wracać do refleksji aksjonormatywnej o tym porządku, czyli wracać nie tyle do ustawy, ile do racji, która była za tą ustawą, do jej uzasadnienia. To wszystko miało służyć upodmiotowieniu obywateli, ale nie tylko jako jednostek – chodziło o obywateli, którzy chcieliby się zorganizować, uwspólnotowić. Bez tego nie rozwiążemy dziesiątków problemów naszego rozwoju. Niezależny partner jest też niezbędny jako korektor władzy.\nNa razie nasz rozwój jest chromy. Wszędzie tam, gdzie opiera się o indywidualną aktywność i indywidualne korzyści, wyglądamy nieźle. Wszędzie tam gdzie potrzebny jest zbiorowy wysiłek i zbiorowa refleksja, wyglądamy źle.\nWystarczy porównać to, jak wyglądają w Polsce domy i jak wyglądają drogi, szkoły, uniwersytety. To, co wymaga działania wspólnotowego, jest mierne.\nNowelizacja ustawy z 2017 roku była związana z powstaniem tzw. Narodowego Instytutu Wolności. Ta nowelizacja przekazuje szereg kompetencji przedstawicielom władzy centralnej. Jak to pańskim zdaniem wpłynie na trzeci sektor?\nJ.H: Chcę powiedzieć dwie rzeczy. Pierwsza jest taka: jednym z moich oponentów u początku procesu tworzenia ustawy był pan profesor Piotr Gliński. Później jednak wielokrotnie podkreślał, że okazałem się tym ekonomistą, który ma społeczny słuch. I dziwił się jednocześnie, że to ja, a nie osoby wywodzące się z pnia „Solidarności”, podjęły działania wspierające organizacje pozarządowe. Zatoczyliśmy duże koło i teraz ja stałem się oponentem wicepremiera Glińskiego i nie ufam mu, bo w tej chwili „upupia” organizacje pozarządowe, ubezwłasnowolnia je.\nDruga rzecz – jestem w dalszym ciągu optymistą. Wierzę, także na podstawie mojego doświadczenia życiowego, w to, że zmiana jest procesem uczenia się i jeśli ludzie się czegoś nauczyli, to nawet jeśli przez moment nie mogą tego praktykować, to z tego nie zrezygnują. W sprzyjających warunkach to wszystko wróci. To wszystko, do czego doszliśmy, nie zostanie zniweczone. Różne rzeczy są deformowane, ale to nie znaczy, że one znikną. Zatoczyliśmy koło, ale nie wróciliśmy do punktu wyjścia – wracam do metafory spirali. Kiedy nadejdzie dobry moment, odbijemy się z wyższego punktu. Pracując m.in. nad doprowadzeniem do uchwalenia ustawy o przedsiębiorczości społecznej.\nAby Polska się rozwijała, Polacy muszą mieć możliwość prowadzenia różnej działalności. Nie mogą być tylko producentami, konsumentami i klientami władzy. Powinni także być aktywnymi w formowaniu dobra wspólnego obywatelami. To nie udało się w pełni, ale to co się udało, już nie zniknie.\nProf. Jerzy Hausner – profesor nauk ekonomicznych, w latach 2001–2005 poseł oraz minister, w latach 2003–2005 wicepremier, członek Rady Polityki Pieniężnej w kadencji 2010–2016. Założyciel Katedry Gospodarki i Administracji Publicznej na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie. Inicjator uchwalenia Ustawy o Działalności Pożytku Publicznego i o Wolontariacie.


Wspomnienia z przyszłości | Didaskalia 165 | Didaskalia. Gazeta Teatralna\nreżyseria i opracowanie tekstu: Grzegorz Jaremko, scenografia i kostiumy: Natalia Mleczak, muzyka: Bartosz Dziadosz, reżyseria światła i wideo: Marek Kozakiewicz, choreografia: Agnieszka Kryst\nSTUDIO teatrgaleria w Warszawie, Raj. Potop: Mateusz Smoliński; fot. Bartek Warzecha\nSpektakl rozpoczyna się i kończy niemal taką samą sceną – wspomnieniami z przyszłości snutymi przez antropomorficznych bohaterów w apokaliptyczno-campowej scenerii. Dysfunkcjonalny duet post-mojr – Przez Proroctwo Zapomnianej (cyniczno-melancholijna Ewelina Żak) i Przez Prognozy Przeoczonej (zdystansowana i emocjonalnie chłodna Marta Zięba) – otwiera spektakl obrazem procesu przeistaczania się Ziemi w niezamieszkaną planetę z powodu wzrostu temperatury do czterystu stopni Celsjusza, topnienia lodowców, spalenia roślinności i wszystkich rzeczy materialnych, nieuniknionego wybuchu Słońca, które zamienia się w supernową. Finałowy dialog z kolei przenosi punkt ciężkości na jednostkę – ostatniego żywego człowieka. Perspektywa globalna zostaje na końcu wyparta poprzez skupienie się na indywiduum.\nZ tyłu sceny rozpostarte jest żółtawe płótno, tworzące wyobrażenie raju. Przypomina jednak raczej tapetę z motywem florystycznym czy kiczowaty obraz – suwenir znad Bałtyku. Gra skojarzeń podkreśla iluzoryczność wyimaginowanych krain – owych „paradisów” i utopii. Po prawej stronie sceny leży fragment zdemolowanego samochodu, pokryty nieokreśloną mazią; po lewej widzimy wykonane z plastiku skały. Scenografia Natalii Mleczak przypomina instalację ze spektaklu Crash Park. Życie wyspy Philippe’a Quesne’a. Tam też wśród symulowanej przyrody rozmawiają bohaterki przyszłości, siedząc w kapsułach klimatycznych, przypominających unowocześnione przyłbice.\nRaj. Potop jest pierwszą częścią Trylogii klimatycznej autorstwa Thomasa Köcka. W dramacie przeplatają się ze sobą dwie linie narracyjne. Pierwsza przedstawia losy „młodego niemieckiego architekta Felixa Nachtigala wędrującego przez raj” (Köck, 2020), którym jest brazylijskie Manaus u schyłku XIX wieku. W dżungli amazońskiej eksploatowano wówczas lasy kauczukowe, co uznano za grzech założycielski kapitalizmu. Pośrodku niej ma stanąć opera jako symbol europejskości i postępu. Druga linia narracyjna przybliża historię trzech pokoleń rodziny zmagającej się z krachem ekonomicznym. Rozpoczyna się w latach dziewięćdziesiątych poprzedniego stulecia od założenia przez Ojca (Marcin Pempuś) warsztatu samochodowego, a kończy współcześnie historią służebnicy prekariatu, Córki-tancerki (rola podwójna, grana przez Agnieszkę Kryst i Natalię Rybicką) walczącej o honoraria na umowach śmieciowych (nawet jej egzystencję określa się mianem „dorywczej”). Niestałe zatrudnienie prowadzi ją do sprzedaży rodzinnego domu. Oprócz powyższych wymienia się „tonącą orkiestrę symfoniczną”, której może nie być, wystarczy klawesyn (i jest! tuż obok rzeźby wykręconego papierosa) oraz (co najważniejsze) „niewidzialną rękę rynku”, która pojedynkuje się z didaskaliami – porte-parole autora.\nAni Köck, ani Grzegorz Jaremko nie dbają o zgodność z realiami historycznymi. Przeszłość nie do końca jest przeszłością, a rodzajem asamblażu, w którym XIX wiek przeplata się ze współczesnością i jej technicznymi nowinkami. Handlarz-baron gumowy (wyróżniający się w sposób irytujący Mateusz Smoliński) używa megafonu, opowiadając o dewastacji lasu tropikalnego, a chór w tym czasie przytacza przykłady kauczukowych produktów przyszłości – MacBooków i etui na laptopy zatopionych w oceanie. Mimo okrutnej wizji katastrofy klimatycznej autor daje nam nadzieję w postaci idealistycznego bohatera Nachtigala (Paweł Smagała, którego fenomenalny głos lektorski pozwolił na ironiczną grę z poprawnością polityczną, językiem inkluzywnym i teoriami postkolonialnymi). Samarytańskim gestem chce on uchronić Amazonię przed wyzyskiem, dotyczącym zarówno rdzennej ludności, jak i surowców. Tymczasem rodzina czasów transformacji nie ma nic prócz goryczy. Jest już tak wchłonięta przez neoliberalizm i późny kapitalizm, że jej członkowie nawet nie potrafią mówić w pierwszej osobie. Każdą wypowiedź rozpoczynają od określenia swojej roli społecznej („matka ciężko wzdycha” czy „babka widzi, że”).\nGorzka diagnoza przenosi się też na pole wizualne – scenografię i kostiumy Natalii Mleczak i wideo Marka Kozakiewicza. Przeszłość i przyszłość mienią się wielobarwnością i awangardowością, podczas gdy teraźniejszość (czyli trzydziestoletni okres upadku rodziny) tonie w szarościach – stroje ograniczają się do jednobarwnych kombinezonów i crocsów noszonych z białymi skarpetami. Skafandry post-mojr to beżowe płaszcze z podszewką w kratę, na wzór okryć marki Burberry. Garderoba postaci z przeszłości to przegląd mody ostatnich dwóch wieków z lekkim zabarwieniem futurystycznym: od sukni ze stelażem, przez biały lniany garnitur, po intrygującą wariację na temat tweedu.\nPodtytuł Raju. Potopu to Zbłąkana symfonia. W tekście uwidacznia się to w rytmiczności i określeniach muzycznych – tu staccato, a tam impetuoso ma maestoso. W spektaklu muzycznym elementem sprzęgającym narrację jest choreografia. Do współpracy Jaremko zaprosił Agnieszkę Kryst (grającą córkę oraz brazylijską tancerkę), znaną zarówno jako twórczyni, jak i performerka. Taniec jest prosty i monotonny, wykonywany przez Kryst i cały zespół aktorski. Choreografii nie rozpatruję w kategoriach urozmaicenia widowiskowości, a raczej przybliżenia wątku neoliberalnej niestabilności płacowej, która spowodowała utworzenie nowej klasy społecznej – prekariatu (zob. Standing, 2014). Kryst nie pojawia się na scenie tylko jako aktorka, ale również jako reprezentantka polskiej sceny tanecznej. Mierzenie się z problemami finansowymi jest poniekąd wpisane w jej zawód. Gest obsadowy pozwolił na nieobecny w oryginalnym tekście realizm i refleksję nad wpływem gospodarki na jednostkę. Dramat, mimo powoływania się na fakty i naukowe prognozy ma bowiem charakter fikcyjny – jest ekokrytycznym fantazmatem.\nJaremko nie pozwala sobie na drastyczne zmiany w tekście i innowacyjne interpretacje, nie licząc lokalnych aluzji wtrącanych w globalną opowieść. Przykładowo Dziadek po usłyszeniu słowa „uchodźca” pokrzykuje „Usnarz, Usnarz”, a Baronowa (Żak ujawniła w tej roli ogromny potencjał komediowy, kradnąc show pozostałym), odpowiedzialna za „modernizację” brazylijskiego terytorium, wygłasza komunikat: „uprzejmie prosimy, z zastosowaniem gazu pieprzowego”. Owe wtręty zapewne zmieniają się zapewne w zależności od sytuacji politycznej.\nZarówno tekstowi, jak i spektaklowi wydaje się przyświecać teza Razmiga Keucheyana, że łatwiej wyobrazić sobie koniec świata niż upadek kapitalizmu (zob. Keucheyan). Po silnym wrażeniu, jakie wywarła na mnie lektura Trylogii, spektakl wzbudził poczucie pewnego niedosytu, wzmocnionego przekonaniem, że w sztukach performatywnych wiele już powiedziano o zmianach klimatycznych. Każda próba ponownego wzięcia na warsztat tego tematu jest ogromnym wyzwaniem dla twórczyń i twórców, bez względu na materiał literacki, nad którym się pracuje.\nOżarowska, Maria Magdalena, Wspomnienia z przyszłości, „Didaskalia. Gazeta Teatralna” 2021 nr 165, https://didaskalia.pl/pl/artykul/wspomnienia-z-przyszlosci.\nMaria Magdalena Ożarowska – studentka wiedzy o teatrze UJ.\nKeucheyan, Razmig, Not even climate change will kill off capitalism, https://www.theguardian.com/commentisfree/2014/mar/06/not-even-climate-… [dostęp: 8 IX 2021].\nKöck, Thomas, Trylogia klimatyczna, tłum. J. Kaduczak, Agencja Dramatu i Teatru ADiT, Warszawa 2020.\nStanding, Guy, Prekariat. Nowa niebezpieczna klasa, tłum. P. Juskowiak, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2014.


Plafony Do Salonu Nowoczesne - Anotherimage\nZapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą w zakresie oświetlenia domu. Nowoczesne plafony sufitowe do salonu głównym oświetleniem pokoju dziennego mogą być nie tylko lampy wiszące.\nLampy Do Salonu Ideal Lux Wheel Pl3 Ideal Lux Plafon Nowoczesny\nPlafony do salonu oraz inne produkty oświetleniowe.\nPlafony do salonu nowoczesne. Lista produktów w kategorii plafony nowoczesne do salonu pokoju sypialni. Lampy sufitowe to szeroka oferta różnego rodzaju oświetlenia i konkretnych modeli które znajdą zastosowanie w każdym pomieszczeniu. Oferowane przez nas plafony do salony wyróżniają się nowoczesną linią designu zgodną z trendami mody oświetleniowej.\nPlafony led i plafoniery ledowe do wnętrz nowoczesne plafony led sufitowe znajdujące się w ofercie naszego sklepu dostępne są w wielu kolorach kształtach i barwach światła. Dzięki ich zastosowaniu można zachować odpowiednią harmonię światła z innymi przedmiotami znajdującymi się w otoczeniu. Takie nowoczesne plafony salonu to idealny wybór do pomieszczeń o dość niskim suficie.\nSzczególnie warte polecenia są plafony led do salonu pozwalające oszczędzić na kosztach oświetlenia. Plafon do salonu kuchni i pokoju sklep z plafonami online plafony to płaskie lampy sufitowe które wyglądają znakomicie w niezbyt wysokich pomieszczeniach. Plafony nowoczesne to produkty wyjątkowo dizajnerskie które z pewnością przypadną do gustu nawet najbardziej wymagającym osobom.\nW naszym sklepie znajdziesz starannie wyselekcjonowane lampy sufitowe do salonu kuchni czy sypialni. Dzięki nim każde pomieszczenie zyskuje nieprzeciętnego wyrazu. Od najpopularniejszych rozwiązań w formie kwadratu okrągłe czy prostokątne po bardzo wyrafinowane designerskie formy zarówno ze zintegrowanym źródłem światła led jak i na żarówki.\nRównie ciekawe są plafony nowoczesne do salonu jak na przykład oprawa tango ze zdublowanym kloszem. Dostępnych jest dużo modeli plafonów do salonu o rozmaitych barwach wykonanych z najróżniejszych materiałów. Ciekawe rozwiązanie oferują plafony do salonu.\nOszałamiający kryształowy plafon w salonie to akcent którego nie da się nie zauważyć. Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą w zakresie oświetlenia domu.\nNowoczesne Plafony Do Salonu Pomysły Inspiracje Z Homebook\nPo Nowoczesne Akrylowe Plafon Led światła Lampy Sufitowe Do Salonu\nNowoczesne Plafony Azzardocompl\nPlafon Ekskluzywny Nowoczesny Do Salonu Sypialni Zdjęcie Na Imged\nPlafon Sufitowy Arena Zdjęcie Od Ekotechnik24pl Producent I\nNowoczesna Srebrna Lampa Sufitowa Plafon Avonni Salon Sypialnia\nPlafon Tango 400 Nowoczesny Srebrny Z Podwójnym Kloszem Do Salonu\nNowoczesny Plafon Biały Kryształowy Pilot Led Kolo 6971677162\nLampy Sufitowe Nowoczesne Plafony Cudowne Lampy\nSollux Nowoczesna Lampa Sufitowa Szklany Plafon Ivo 40 Cm Chrom Led\nLampy Do Salonu Plafony Do Salonu Galeria Oświetlenia\nNowoczesne Lampy Sufitowe Led Do Oświetlenia Wnętrz Plafon Led Plac\nNowoczesne Oprawy Oświetleniowe Sufitowe Led Salon Plafon Lampy\nLampa Sufitowa Do Salonu Flat Circle 60 Nowoczesny Plafon Led Zuma\nPlafon Crista Kulki Ze Szkła Kryształowego Chrom Orlicki Design\nPlafon W Salonie Sypialni W Pokoju Dziecka 5 Powodów Dla\nAliexpress Nowoczesne Lampy Sufitowe Led Do Oświetlenia Wnętrz\nNiebieski Czas Akrylowe Nowoczesne Lampy Sufitowe Led Do Salonu\nNowoczesna Lampa Sufitowa Plafon Avonni Salon Sypialnia Jadalnia Ar\nCirculo 580 Biały Nowoczesny Designerski Plafon O Nieregularnym\nYou have just read the article entitled Plafony Do Salonu Nowoczesne. You can also bookmark this page with the URL : https://www.anothershit.net/2019/09/plafony-do-salonu-nowoczesne.html\n0 Response to "Plafony Do Salonu Nowoczesne"


Strona główna Na czasie Nowości JUŻ DZIŚ: policyjna akcja „SMOG” na drogach\nW środę 9 października czekają nas wzmożone kontrole drogowe. Policjanci w całej Polsce sprawdzą poziom zanieczyszczeń emitowanych przez auta. Funkcjonariusze zwrócą uwagę także na inne nieprawidłowości.\nDopiero co pisaliśmy o wrześniowej edycji akcji „SMOG”, a już dziś policja ponownie zbada skład spalin kontrolowanych pojazdów. Toksyczność gazów wydechowych sprawdza się przy pomocy dymomierzy (silniki wysokoprężne) i analizatorów spalin (silniki benzynowe). Jeśli funkcjonariusz stwierdzi, że dopuszczalne normy zanieczyszczeń są przekroczone, może zatrzymać dowód rejestracyjny niesprawnego auta. Policjant nie musi fizycznie zabrać dokumentu od kierującego – teraz może to zrobić także wirtualnie, za pośrednictwem bazy CEPiK.\nJaki jest cel akcji „Smog”?\nCelem akcji jest wyeliminowanie z ruchu pojazdów, które emitują nadmierną ilość spalin, przyczyniając się do pogorszenia jakości powietrza. Ale to nie jedyne, czym zajmie się dzisiaj policja. Funkcjonariusze drogówki będą zwracać uwagę na każde zachowanie niezgodne z prawem. To oznacza, że może być również m.in. sprawdzana trzeźwość kierujących i wręczane mandaty za przekroczenie prędkości.\nKomar 9 października 2019 At 20:35\nChyba rzucili wszystkie siły, bo normalnie przy takich akcjach ich tylu nie było. Albo ja miałem dzisiaj jakiegoś pecha. Na szczęście Yetiway dał radę 🙂


Biuro Podróży Viktoria - Częstochowa - Muzeum Monet i Medali Jana Pawła II - OFERTA - Muzeum Monet Jana Pawła II Muzeum Monet i Medali Jana Pawła II - biuropodrozyviktoria.pl\nMuzeum\tMuzeum Monet i Medali Jana Pawła II\nMuzeum Monet i Medali Jana Pawła II jest votum ofiarowanym Królowej\nPolski w podziękowaniu za dar zdrowia po przebytym udarze szefa firmy -\nPana Krzysztofa Witkowskiego i hołdem złożonym najwybitniejszemu z\nPolaków - Karolowi Wojtyle - Papieżowi, który z radością przybywał jako\npielgrzym do Naszej Jasnogórskiej Pani.\nUtrwalenie wizerunku Jana Pawła II na monetach i medalach to sposób na\nuwiecznienie jego wielkiego dokonania w dziele pojednania ludzi na całym\nświecie oraz przekazania tej spuścizny przyszłym pokoleniom. Powstanie\nMuzeum w Częstochowie jest symboliczne i nawiązuje do wspaniałej\ntradycji pielgrzymowania, z jakiej Częstochowa słynie na całym świecie.\nJest to jedyne muzeum tego typu na świecie, gdzie obecnie\nwyeksponowanych jest ponad 10500 monet, medali i pamiątek związanych z\nPapieżem Polakiem. Muzeum jako miejsce przepełnione wiarą, miłością i\npasją wypływających z nauk Świętego Jana Pawła II uświetnia pamięć o Nim\npoprzez organizowanie comiesięcznych spotkań z Szacownymi Gośćmi, którzy\nmieli możliwość do osobistego spotkania z Papieżem Polakiem.W zbiorach muzeum znajdują się\nWśród medali znajdujących się w naszej kolekcji na szczególną uwagę zwiedzających z pewnością zasłużą medale papieskie. Były one bite z okazji kolejnych pielgrzymek i wręczane przez Jana Pawła II dygnitarzom, przywódcom państwowym, korpusowi dyplomatycznemu oraz ludziom zasłużonym.\nJedną z wielu ciekawostek naszego Muzeum jest prawie kompletny zestaw medali rocznikowych czyli annualnych. Medale annualne wydawane są w celu upamiętnienia każdego roku pontyfikatu urzędującego papieża.\nW Muzeum możecie Państwo zobaczyć monety wykonane wszelkimi znanymi w numizmatyce technikami oraz z różnych materiałów min : złoto, srebro, niob, miedź, ołów, aluminium.\nOdnaleźć można także monety zdobione kryształami Swarovskiego.\nNasze Muzeum wzbogaciło się o nowy eksponat. Są to listki z gałązki oliwnej, którą Jan Paweł II błogosławił wiernych na Placu św. Piotra w trakcie nabożeństwa w ostatnią za swego życia Niedzielę Palmową.\nEksponat, który można w zasadzie zaliczyć do relikwii III stopnia (przedmiot, którego dotykał święty), otrzymaliśmy od księży Pallotynów z Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej na Krzeptówkach.\nW Muzeum posiadamy również fragmenty szat Jana Pawła II, fragment krzyża, który trzymał Papież w trakcie procesji oraz pukiel włosów Świętego.\nDużą popularnością, zwłaszcza wśród numizmatyków, cieszą się egzemplarze z błędami menniczymi. Niektóre z nich pojawiają się w obrocie przez nieuwagę, jak na medalu z 2005 r. wydanym w srebrze przez mennicę Stanów Zjednoczonych. Na jego awersie widnieje postać Jana Pawła II, natomiast na rewersie znajduje się napis "Joseph Ratzinger".\nW muzeum można obejrzeć również bardzo rzadką, praktycznie niespotykaną na rynku numizmatycznym złotą monetę z Haiti o nominale 500 gourdes z 1983 roku. Monety zostały wybite w nakładzie 1000 sztuk. Trzy lata później w wyniku przewrotu wojskowego i związanego z nim chaosu monety zaginęły.\nAby umożliwić Państwu dokładne zapoznanie się z eksponatami, w Muzeum wystawione są po dwie sztuki każdej monety lub medalu, co pozwala na jednoczesne zaprezentowanie, zarówno awersu, jak i rewersu.\nOprócz monet i medali w muzeum możemy oglądać odznaczenia i ordery, których Ojciec Święty był kawalerem. Między innymi Order Orła Białego - najwyższe polskie odznaczenie państwowe przyznane Papieżowi w 1993 roku, jako pierwszemu Polakowi III RP, przez ówczesnego prezydenta Lecha Wałęsę. .\nKolejnym ciekawym, a dla wielu niezwykle ważnym odznaczeniem znajdującym się w naszych zbiorach jest Order Uśmiechu. Przyznany Janowi Pawłowi II decyzją Miedzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu w 1981 roku na wniosek niewidomych dzieci z Krakowa i Lasek.\nMuzeum jest Centrum pamięci o Janie Pawle II ,cała idea powstania muzeum miała również na celu pozostawienie miejsca pąmiatkowego, gdzie możemy obejrzeć cząstkę życia naszego Papieża dzięki eksponatom ,ale również pozostawienia miejsca gdzie nasza kultura ,patriotyzm oraz pamięć po wybitnym człowieku jakim był nasz papież pozostanie dla kolejnych pokoleń.Dlatego zachęcamy młodzież ,dzieci ,dorosłych do odwiedzin Muzeum Monet i Medali Jana Pawła II.\nWejście co godzinę od 9.00 do 15.00;\nw sobotę od 12.00 do 15.00\nProsimy pamiętać o konieczności rezerwacji zwiedzania telefonicznie tel: + 48 512 097 431,+ 48 666 329 213\nKorporacja Viktoria LTD Sp.z o.o.\nal.NMP 67 lok.4 ,42-217 Częstochowa\ntel kom.+ 48 512 097 431,\n+ 48 666 329 213 ,


O reformie KRUS - Kredyty i ubezpieczenia\nDodano: 29-02-2008 18:27\nPoinformował, że reforma powinna m.in. polegać na zwiększeniu składek dla tych, którzy mają najbardziej dochodowe gospodarstwa.\n"Będzie to coś na pograniczu prywatnych ubezpieczeń, a systemu ubezpieczeń w rolnictwie" - powiedział.\nDla tzw. dwuzawodowców ma być proponowany system ubezpieczeń dodatkowych.\n"Po reformie wpływy do KRUS mogłyby wzrosnąć dwukrotnie" - powiedział.\nSawicki powiedział, że system dochodowy w rolnictwie nie może być ryczałtowy, a rolnicy będą rozliczali się tak samo, jak inni przedsiębiorcy.


Kto suwerenem w PL? Obywatele? Konstytucja? A może prawnicy? - mPolska24\nPoniższa notka jest kontynuacją polemiki na temat konstytucji i jej faktycznego znaczenia a rolą obywateli jako suwerena. Konkretnie zaś jest to odpowiedź na pytanie użytkownika o nicku Johnny99. W związku z faktem, że trochę przekracza ramy twita publikuję na blogu.\nlink do dyskusji: https://twitter.com/Johnny9985...(link is external)\nKonstytucja nie jest takim samym bytem co obywatele, ponieważ obywatele są żywym podmiotem sprawczym. Prawa są wyrazem ich woli. Prawa te mogą być spisane, przyjmują wtedy formy ustaw, uchwał, konstytucji, regulaminów. Mogą też być nie spisane a jednak obowiązujące, przykładem prawo zwyczajowe, wiece plemienne, ale i dzisiejsze funkcjonowanie wielu nieżyciowych regulaminów w różnych instytucjach, tudzież tzw. prawa martwe.\nInny przykład to ostatnie referendum przeciw odwołaniu HGW, wówczas na ok. miesiąc przed terminem nieformalnie Straż Miejska dostała nakaz nie wystawiania mandatów, który ponoć respektowała. Kolejny przykład to wyroki TK które nie wchodzą w życie mimo ich ogłoszenia. Jest takich wyroków kilkadziesiąt.\nPrzykłady powyższe dowodzą, że to nie zapis jest prawem. Prawem jest to co jest stosowane przez ludzi. I to jest zasadnicza różnica między obywatelem a zapisem prawnym (np. konstytucją). Takie są fakty. Czy to stan pożądany czy nie? Odrębna dyskusja. Najistotniejsze jest, że fakty ale należy respektować.\nNie jest też konstytucja "najwyższym głosem suwerena". Gdyby tak było to oznaczałoby, że jej zapisy byłyby bezwzględnie szanowane. Tymczasem tak nie jest. Obowiązuje tutaj zasada opisana wyżej: to jest konstytucją co aktualnie zadecydują siły sprawcze w państwie. I w imię interesów tej siły jej elementy uprawomocniały prawa sprzeczne z konstytucją jako konstytucyjne.\na. wyrok TK w sprawie komisji bankowej\nb. wyrok TK w sprawie aborcji.\nNie są to jedyne przykłady ale najbardziej uderzające:\n- w przypadku komisji bankowej TK stwierdził - wbrew woli suwerena, który nic takiego nie zapisał - że NBP to instytucja niezależna od władzy sejmu.\n- w przypadku aborcji TK stwierdził, że sejm złożony gł. z antychrześcijańskiej i proaborcyjnej lewicy (SLD, UW, UP) zakazał w PL aborcji.\nPod rządami jednego i tego samego prawa mamy więc do czynienia z dwiema sprzecznymi ze sobą interpretacjami, jak się okazuje obiema prawidłowymi.\nCzego to dowodzi? Mianowicie tego, że konstytucja żyje. Ściślej zaś, że konstytucją nie jest to co jest w niej zapisane, lecz to co postanowią jej interpretatorzy głównie sędziowie + wysocy urzędnicy władzy wykonawczej od których zależy wykonanie wyroków. I to oni są tak na prawdę konstytucją jak i suwerenem.\nJeśli chodzi o wysokich urzędników władzy wykonawczej to obywatele maja na nich jakiś wpływ przez wybory. Dlatego to wybory są "najwyższym głosem suwerena" i suweren jest suwerenem.\nJeśli jednak chodzi o sędziów kontrola najwyższego suwerena nad nimi jest praktycznie żadna, z wyjątkiem TK, gdzie jakąś pośrednią kontrolę społeczeństwo ma (wybór sędziów przez sejm). Sędziowie w PL to odrębny stan praktycznie w ogóle ze społeczeństwem nie związany: nie podlegają prawu powszechnemu (immunitet) mają własne sądownictwo, sami decydują o przyjęciu i wykluczeniu ze stanu poprzez mechanizm kooptacji. Do niedawna też sami decydowali o awansach, zakresie i kształcie władz stanowych (2/3 KRS to sędziowie wybierani przez sędziów w systemie kurialnym - czyli reszta władz ma w KRS do powiedzenia tyle co opozycja wobec Orbana na Węgrzech).\nDodajmy też, że władza sądownicza ogółem dotąd wielokrotnie łamała zasadę trójpodziału władzy m.in. wchodząc w buty władzy ustawodawczej. Jaskrawym przykładem jest tutaj zasada, że w PL oskarżony ma prawo kłamać przed organami. Takiego prawa nie uchwalił żaden sejm. Wynika ono wyłącznie z interpretacji SN, której kulisy wyłuszczył niedawno sędzia Zabłocki: otóż była ona reakcją SN na zauważone nadużycia władzy wykonawczej w przesłuchaniach świadków. I tutaj pytanie czy władza sądownicza ma legitymację do wprowadzania takich zmian? Zgodnie z trójpodziałem nie. Skoro stwierdzono wadliwość przepisów powinna się tym zająć władza ustawodawcza bądź wykonawcza. Sądy nie mogą zmieniać przepisów. A jednak to robią. Bo de facto kodeksy też są warte jedynie tyle co papier, na którym je wydrukowano. Prawdziwymi kodeksami są prawnicy. Prokuratorzy i sędziowie, którzy decydują co w kodeksie jest napisane. Nie jest to może władza 100% - bo ramy wyznacza sejm - ale mieści się w niej np. winny i niewinny oraz wymiar kary. A to już bardzo dużo. Jaskrawym przykładem sędziowskiej samowoli jest sprawa Kamińskiego et. cons., w której sąd wbrew obowiązującej zasadzie prawa materialnego wprowadził zasadę owoców zatrutego drzewa - dotąd w PL nie stosowaną i nie uchwaloną przez sejm. W ten sposób sądy - de facto Sąd Najwyższy - postawiły się - nie pierwszy raz - ponad władzą ustawodawczą. I władza ta nie ma żadnych instrumentów by to zmienić. Bo sędziowie każdy przepis mogą zinterpretować tak jak jest im wygodnie. Ew. pominąć go czy dojść do wniosku, że nie został naruszony. Przykład: zabranie przez sędziego 50 zł starszej kobiecie - SN stwierdził, że czyn ten nie był kradzieżą a sędzia który się go dopuścił nadal będzie orzekać\nCzy stan tak dużych przywilejów sędziów jest zgodny z konstytucją? I tak i nie. Zależy od interpretatorów czyli żywej konstytucji. Z jednej bowiem strony część praw jest literalnie zapisanych, część wynika z delegacji dla parlamentu, z drugiej skoro obywatele są najwyższym suwerenem to powinni mieć wpływ i na sędziów, a nie mają, czyli konstytucja jesł łamana przez taki stan rzeczy. Można też twierdzić, że skoro w konstytucji zapisano zasadę o "demokratycznym państwie prawnym" która to zasada nigdzie nie jest zdefiniowana to obywatele zrzekli się swoich praw do kontroli nad stanem sędziowskim - wyobcowanym ze społeczeństwa - znowu będzie to jednak spór interpretacyjny, w którym ostatecznie wygra ten kto jest silniejszy. Co też de facto zakłada konstytucja.\nPrzejdźmy więc do kategorii politologicznych skoro to one - w myśl obowiązującej konstytucji - są decydujące.\nCzy takie wyobcowanie stanu sędziowskiego jest korzystne? Dla sędziów niewątpliwie - świadczy o tym choćby wgląd w oświadczenia majątkowe. A dla obywateli? To zależy od kondycji moralnej sędziów i prokuratorów. Jeśli jest ona wysoka i zorientowana na dobro obywateli to jest to sytuacja bardzo pożądana. A jeśli przeciwnie to jest to sytuacja, którą należy szybko i skutecznie zwalczać. Może bowiem doprowadzić do rozkładu całego państwa.\nNo niestety okazało się, że w PL korpus sędziowski, a i prokuratorski nie cechuje się wysokimi standardami moralnymi i dbałością o wspólne dobro. Dowodem bardzo szeroki sprzeciw obywateli i poparcie dla obecnych reform. W moim przekonaniu wynika to z faktu, że rozsądzając sprawy sędziowie kierowali się głównie dobrem różnego typu oligarchii, a nie dobrem obywateli (inną kwestią jest to z czego to wynika, bo niekoniecznie z winy sędziów). Dlaczego tak sądzę? Zauważmy do kogo stan sędziowski zgłasza się o pomoc w dzisiejszym konflikcie z rządem? A no do oligarchii, do zagranicy i do ugrupowań tzw. Salonu. A do kogo się nie zwraca? Nie zwraca się do obywateli bo wie, że nie znajdzie tam życzliwości. Co to oznacza? Oznacza to, że to tam wśród oligarchii sędziowie - dokładniej najwyższe kurie sędziowskie - widzą swojego suwerena. A to jest stan jak najbardziej niezgodny z konstytucją.\nA jeśli chodzi o metody PiS-u? Są one takie same jakie przez lata sędziowie i ludzie Salonu stosowali w PL. Sprowadzają się one do tego, że część zapisów prawnych dotychczas interpretowanych w sposób "a" interpretują w sposób "b" albo "-a". Niestety metody jak najbardziej zgodne z obowiązującą konstytucją. Śmieszą jednak krzyki o łamaniu konstytucji. Zwłaszcza w ustach tych którzy najgłośniej krzyczą (nie chodzi o persony ale o obóz), a wcześniej robili to samo, tylko bardziej "na chama" o czym świadczą m.in. wyżej podane przykłady.\nDlaczego taki krzyk? Panika? Przecież te reformy PiS sprowadzają się do rzeczy b. łagodnych: pośredni wpływ parlamentu na awanse i kooptację do stanu sędziowskiego (KRS, prezesi sądów). Również pośredni wpływ na najgrubsze przegięcia członków stanu (sąd dyscyplinarny). Nie zostają naruszone żadne przywileje stanowe, jak i brak jest wpływu na orzekanie. Moim zdaniem z prostej przyczyny: sędziowie najwyższych kurii jak i rządzący środowiskiem profesorowie i ludzie ważni wiedzą dokładnie jaka jest kondycja moralna, niezależność i kręgosłup ich kolegów - sędziów. A wiedzą to bo sami ich wychowali, uczyli i decydowali o awansach. I to ich ewentualnych wyroków tak panicznie ci ludzie się boją. Bo jaki mistrz taki uczeń. Tyle, że mistrz nie założył że może się zmienić zwrot wektora.\nData: 26.03.2018, 15:57\nTagi: #Prawo #konstytucja #suweren #sądownictwo\nMyli Pan pojęcia. Prawo to postulat. Gdy funkcjonuje, rzeczywistość jest z nim w miarę zgodna, gdy nie - mamy do czynienia z bezprawiem. Konstytucja jest poniekąd samodzielnym bytem - coś jak dziecko suwerena. Uczciwość, praworządność, przyzwoitość to pojęcia niestopniowalne - nie można być mniej lub bardziej uczciwym, mniej lub bardziej praworządnym (tak , jakby Pan chciał) - albo się takim jest albo nie. Złodziej zawsze będzie złodziejem, niezależnie czy kradnie znacznie więcej od kolegi po fachu,czy znacznie mniej.


autodesk homestyler projektowanie wnętrz Autodesk udostępnił na swoich stronach darmowy Homestyler do projektowania wnętrz online.\nAutodesk dobrze wszystkim znany producent oprogramowania inżynierskiego ogłosił opublikowanie Autodesk Homestyler. Jest to darmowe oprogramowanie 2D i 3D do projektowania i re-modelowania wnętrz.\nAutodesk Homestyler to bardzo prosty w użyci serwis internetowy, który pomoże właścicielom domów, mieszkań jak i zawodowym designerom zaprojektować wygląd i ustawienie pokoju a nawet całego domu czy mieszkania.\nDo dyspozycji przy projektowaniu wnętrza mamy biblioteki z gotowymi sprzętami domowymi. Jest w nich dosłownie wszystko. Począwszy od podłóg w dowolnych kolorach i rodzajach poprze meble, dywany a nawet sprzęcie RTV i AGD kończąc. Ponadto w Homestyler zostały udostępnione katalogi z Autodesk Seek\nHomestyler jest dostępny pod adresem www.homestyler.com. a poczytać o nim więcej można TUTAJ. Wszystkich chętnych do zaprojektowania swoich wymarzonych czterech kątów zapraszam do projektowania. To jest naprawdę proste z tą aplikacją. Ja swój pokój zaprojektowałem – oczywiście nie będę się tym chwalił.\nEdgecam i strategia Wave w tokarskiej obróbce zgrubnej KOMENTARZE (0)\nInformujemy, iż dla celów statystycznych korzystamy z plików cookies . Pliki cookies użytkownik może kontrolować za pomocą ustawień swojej przeglądarki internetowej. Strona wygenerowana w 3.72 sek.