Julius Meinl, działająca w 70 krajach wiedeńska palarnia kawy, weszła na polski rynek - Kawa/herbata\nData: 11-06-2018, 10:41\nJulius Meinl, działająca w 70 krajach wiedeńska palarnia kawy, weszła na polski rynek z szerokim asortymentem produktów premium. Poprzez dołączenie do Coffee Zone jako udziałowiec większościowy, marka Julius Meinl zyskała w Polsce nową spółkę zależną, 20 już filię firmy na świecie.\nJulius Meinl Coffee Group oprócz produkcji wysokiej jakości kaw i herbat, dopasowanych do potrzeb rynku HoReCa, zapewnia kompleksową obsługę rynku kawowego (maszyny, dodatki do kawy, herbaty, serwis), organizuje i prowadzi szkolenia, audyty, promocje. Po Bułgarii, USA, Chinach i Dubaju, firma rozszerza swoją działalność wprowadzając do Polski nową spółkę zależną.\n– Od ponad 156 lat marka Julius Meinl jest synonimem najwyższej jakości kawy i herbaty oraz legendarnego już, najwyższego standardu obsługi klientów – mówi Piotr Pilch, prezes Julius Meinl Polska.\n– Obserwując zainteresowanie produktami Julius Meinl klientów praktycznie z całego świata jesteśmy pewni, że znajdą one również grono miłośników na naszym rodzimym rynku – dodaje Piotr Pilch.\nPod koniec kwietnia działająca na całym świecie wiedeńska palarnia kawy dołączyła do założonej w Warszawie w 2008 roku Coffee Zone, jako udziałowiec większościowy. W związku z tym Coffee Zone Sp. z o.o. zmieniła nazwę na Julius Meinl Polska Sp. z o.o.\nObie marki łączą najwyższe standardy jakości, kultura parzenia kawy oraz bogate doświadczenie. Przy siedzibie firmy działa placówka szkoląca baristów – Warsaw School of Coffee, najstarsza w Polsce szkoła dla baristów.\n– Jednym z naszych priorytetów jest edukacja i działalność szkoleniowa. Dlatego nadal będziemy przekazywać naszą zdobywaną przez lata, praktyczną wiedzę i doświadczenie zarówno przyszłym baristom, jak i domowym pasjonatom kawy – zapewnia prezes Julius Meinl Polska.\nDotychczasowa oferta produktowa firmy Coffee Zone została rozszerzona o cały asortyment marki Julius Meinl, tj. najwyższej jakości kawy i herbaty, dodatki do napojów, maszyny oraz eleganckie zastawy. Dzięki temu palarnia staje się jeszcze solidniejszym i bezpiecznym partnerem, który zapewni aktualnym i przyszłym klientom stałość dostaw oraz profesjonalną obsługę na najwyższym światowym poziomie.\n- Wszelkie dotychczasowe umowy oraz produkty pozostają niezmienne. Mamy jednocześnie nadzieję, że zarówno rynek, jak i nasi klienci przyjmą ciepło nową markę – dodaje prezes Piotr Pilch.\nJulius Meinl Coffee Group jest palarnią kawy założoną w Wiedniu w 1862 roku, dostępną na polskim rynku od końca kwietnia 2018 r. Działa obecnie w 70 krajach na świecie. Grupa Julius Meinl to firma łączącą tradycję z nowoczesnością i innowacyjnymi rozwiązaniami dla biznesu HoReCa. Polski oddział oferuje sprzedaż gatunków kaw i herbat wysokiej jakości, kompleksową obsługę rynku kawowego, organizuje i prowadzi szkolenia, audyty i promocje.\nTR 26-06-2018, 20:53:\nJulius Meinl użyczał w latach 90. swojej marki dla krakowskiej sieci marketów, która pierwotnie nazywała się Major Market.\nAbar 22-06-2018, 15:31:\nTo ja sporo ciekawych newsów wyłapałem tutaj: w w w delonghi.com/pl-pl\nTomasz57 13-06-2018, 12:59:\nDobrze się stało, warto by branża prężnie się rozwijała, a marki przenikały się wzajemnie i uzupełniały doświadczeniem. Jestem ciekaw czy skorzysta na tym również sympatyczna palarnia w moim mieście coffeenation.pl


Strona 359 z 1202\nPokaż wyniki od 3,581 do 3,590 z 12020\nUwazaj Okraglinka, bo w Twoim stanie bojki sa niewskazane Ja juz mialam jeden cykl gdzie musielismy sobie odpuscic i nie patrzylam w kalendarz.. Oczywiscie nietrafiony to byl cykl wiec teraz nie mam rzadnej nadzieji...\nPoza tym ja chyba nie bede umiala sie tak w 100% wyluzowac i nie myslec ale owutestow nie robie!\nU mnie dzis 8dc\nBurzujka u mnie 7 dc więc pewnie będziemy testować w podobnych dniach\nWiekszosc z nas sie tu ze soba zsynchronizowala wiec generalnie duzo nas bedzie testowac w podobnym czasie Odpowiedz z cytatem\nJa generalnie "testuje" w poniedziałek, bo wtedy przypada mi termin @. Ale już dziś wiem że nic z tego. Po pierwsze, jakoś specjalnie się nie staraliśmy. Po drugie nie czuję nic. A po tych trzech nieudanych ciążach, wiem że przed @ zawsze coś już dało się wyczuć. Tym razem zupełnie nic. Dlatego lipa. Wczoraj wracając z pracy autobusem, jakoś tak mi się źle/smutno okropnie zrobiło. W grudniu miną trzy lata jak się staramy, trzy nieudane ciąże... Co mnie jeszcze może spotkać... W między czasie tyle moich znajomych urodziło swoje dzieci, część przez wpadkę... Jakie to wszystko jest okropnie niesprawiedliwe. Moja mama wczoraj powiedziała że u niej w pracy (pracuje w szpitalu) jest lekarz który pomaga kobietom zajść w ciążę, trochę na nią nakrzyczałam bo u mnie nie jest kwestia złego lekarza. Tylko najpierw mąż musi wykonać badania a potem musimy zrobić badania genetyczne. Ona nie do końca o tym wie, albo nie pamięta. Jakoś nerwowa jestem pod tym względem ostatnio. Wkurza mnie jak ktoś mi ciągle doradza, zmień lekarza, zmień lekarza. Jak tu do kliniki niepłodności pasuje się zapisać a najpierw zbadać męża. Ja wszystkie badania mam w normie... Ale sobie ponarzekałam. Mam gorszy dzień... tydzień... miesiąc... Starania od grudnia 2013 roku..\nKasiu takie dni się zdarzają ale trzeba się jakoś zebrać do kupy nie możesz się załamywać wiem że tak się łatwo mówi no ale jednak spróbuj być silna...\nDziewczyny wczoraj powinnam wziąć kolejne opakowanie tabletek i wiadomo nie rozpoczęłam go i dziś mi tak jakoś mokro w środku tak inaczej jak myślicie dlaczego?\nmamakai ja jestem silna, ale na zewnątrz. Pokazuje przed ludźmi że nic się nie dzieje. Przecież większość osób nie wie o staraniach. Nie narzekam, nie marudzę. Ale przychodzą takie dni że ciągle ściska mnie w żołądku i w środku ze smutku i bezsilności... Może Twój organizm reaguje tak na zmianę, do tej pory dostawał tabletki, teraz nagle nie.\nKasia, rozumiem Cie.\nA moze jednak nie bo ja mam tylko rok za soba a Ty az 3 lata. Dlatego powinnam chyba napisac, PODZIWIAM CIE.\nJestes silna babka! Gorsze chwile sie zdarzaja i to cholernie niesprawiedliwe jest ze inni maja lepiej. Ja tez sie o to wsciekam. Ale Ty jestes duzo silniejsza ode mnie wiec spinaj poslady i do przodu dziewczyno! Sciskam :*\nWcale nie jestem silna, to tylko pozory... Nie lubię narzekać, ale czasami nie wytrzymuję... Najbardziej dobija mnie ta bezsilność i niesprawiedliwość...\nKopnij tego swojego meza w tylek, niech sie chlop przebada.\nPodobno nasienie mozna oddac w domu i w ciagu godziny zaniesc do kliniki. To takie nieinwazyjne dla faceta... Chybaze on sie boi wynikow? (Bo dla mojego problemem bylo pojscie do kliniki i tak oddanie spermy. Zrobienie tego w domu rozwiazuje ten problem)\ntylko że my mamy klinikę godzinę drogi od domu więc to niewykonalne... Nie wiem czego on się bardziej boi... wyników czy samego oddania nasienia... Ehhh


Katecheza wychowująca do świadectwa wiary\nS. Alicja Wilczko\nArtykuł zamieszczony w czasopiśmie "Seminare" 1977, t. 2, Kraków-Ląd 1977, s. 49-73.\nPodczas gdy ewangelizacja prowadzi do pierwszych kontaktów z Bogiem, katecheza zmierza do rozwoju wiary dojrzałej. Dla zrealizowania tego celu stawia się katechezie liczne zadania: przekazywanie informacji religijnych, wychowanie do pełnego uczestnictwa w życiu Kościoła i tworzenie życia wspólnotowego. W wymienione zadania głęboko się wplata jeszcze jedno, którym jest formacja postawy świadectwa wiary.\nW wieku młodzieńczym przechodzi się od wiary otoczenia do wiary osobowej i wspólnotowej. Rozwijająca się wiara personalna powinna tak dojrzewać, by normalnym skutkiem było jej świadectwo. W wypadku bowiem, gdy jest ona żywa, tzn. powiązana z Chrystusem, życiem codziennym i głęboko zakorzeniona w osobie, nie może pozostać w ukryciu, lecz powinna oddziaływać i promieniować na zewnątrz. Jakkolwiek taka wiara jest z jednej strony darem Boga, a z drugiej świadomym i programowym realizowaniem natchnień pochodzących z góry, to jednak potrzebuje też wsparcia ze strony katechezy.\nPodejmując w mniejszym artykule problem katechezy zaangażowanej w wychowanie człowieka do świadectwa wiary, nie tyle chcemy koncentrować się na analizie świadectwa, chociaż pewna orientacja w tym względzie jest nieodzowna, ale przede wszystkim na ustawieniu się praktycznym katechezy do wychowania w kierunku świadectwa. Wówczas konieczną rzeczą jest skupić się na wyrobieniu zaangażowania u katalizowanego i ukształtowaniu w nim postawy odpowiedzialności za katechezę, a stopniowo za Kościół i świat.\nKształtowanie zaangażowania osobowego\nW teologicznych rozważaniach daje się zauważyć, szczególnie od Soboru Watykańskiego II, wyraźny zwrot w kierunku świata i człowieka. Zaczynają się rozwijać nowe ujęcia teologiczne. Wychodzi się od człowieka i jego egzystencji. Coraz częściej mówi się o tzw. teologii rzeczywistości ziemskich, wypracowuje się teologię postępu, techniki, pracy. Właśnie po linii antropologicznej idą dokumenty Soboru Watykańskiego II, co wyraźnie widać na przykładzie Konstytucji duszpasterskiej o Kościele w świecie współczesnym. „Ma więc Sobór przed oczyma świat ludzki, czyli całą rodzinę ludzką wraz z tym wszystkim, wśród czego ona żyje; świat, będący widownią historii rodzaju ludzkiego, naznaczony pomnikami jego wysiłków, klęsk i zwycięstw; świat, który – jak wierzą chrześcijanie – z miłości Stwórcy powołany do bytu i zachowany, popadł wprawdzie w niewolę grzechu, lecz został wyzwolony przez Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, po złamaniu potęgi Złego, by wedle zamysłu Bożego doznał przemiany i doszedł do pełni doskonałości”. „Osoba ludzka bowiem ma być zbawiona, a ludzkie społeczeństwo odnowione. Tak więc człowiek w swej jedności i całości, z ciałem i duszą, z sercem i sumieniem, z umysłem i wolą” będzie głównym przedmiotem naszego wywodu.\nKatecheza uczestnicząc w misji Kościoła winna uwzględniać to zwrócenie się ku człowiekowi żyjącemu w dzisiejszym świecie. Konstytucja duszpasterska wskazuje na drogę realizacji katechezy dziś. Idąc po linii zainteresowań, jakie Sobór okazał problemom życia ziemskiego, jest niezbędne wypracowanie katechezy, której przedmiotem byłyby zagadnienia życiowe.\nRozwój wiary aż do osiągnięcia dojrzałości w wierze, czego wyrazem będzie świadectwo, staje jako cel przed katechezą. Chrześcijanin – jak to często podkreśla Sobór w swych dokumentach – ma być świadkiem Chrystusa w konkretnych życiowych sytuacjach i w świecie, w którym żyje. „Ludzie świeccy, stawszy się uczestnikami funkcji kapłańskiej, prorockiej i królewskiej Chrystusa, mają swój udział w posłannictwie całego Ludu Bożego w Kościele i w świecie. I rzeczywiście sprawują oni apostolstwo przez swą pracę zmierzającą do szerzenia Ewangelii oraz uświęcania ludzi i do przepajania duchem ewangelicznym, oraz doskonalenia porządku spraw doczesnych, tak że ich wysiłek w tej dziedzinie daje jawnie świadectwo o Chrystusie i służy zbawieniu ludzi. Ponieważ zaś właściwością stanu ludzi świeckich jest życie wśród świata i spraw doczesnych, dlatego wzywa ich Bóg, by ożywieni duchem chrześcijańskim, sprawowali niczym zaczyn swoje apostolstwo w świecie”. Wychowując więc do świadectwa wiary, trzeba wychowywać do otwartości w stosunku do świata, do zaangażowania i do tworzenia wartości w świecie. Postawa zaangażowania w rozwój świata ku jego pełni i doskonałości, otwarta na wartości, jest postawą świadka wiary. W dzisiejszej rzeczywistości świata wydaje się konieczne, by to szczególnie podkreślić. Dlatego kształtowanie zaangażowania osobowego staje się jednym z zadań wspóczesnej katechezy. Katecheza nie może wprowadzać podziałów między człowieka i świat, w którym jest on zaangażowany, lecz powinna ukazywać nadprzyrodzoną wartość, a nawet obowiązek twórczego zaangażowania. Szczególnie ważne jest kształtowanie tej postawy dziś, gdy ludzie są tak bardzo nastawieni na wartości weryfikalne, możliwe, a zarazem mające jakieś konkretne znaczenie dla życia.\n„Dla wierzących jest pewne – stwierdza Konstytucja pastoralna – że aktywność ludzka indywidualna czy zbiorowa, czyli ów ogromny wysiłek, przez który ludzie starają się w ciągu wieków poprawić warunki swego bytowania, wzięty sam w sobie odpowiada zamierzeniu Bożemu”. O tym Bożym zamierzeniu dowiadujemy się z Biblii: „Tak stworzył Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę. Po czym Bóg im błogosławił, mówiąc do nich: Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną”. Nauka chrześcijańska nie odwraca człowieka od zaangażowania się w sprawy ziemskie, ale zobowiązuje go do tego, by traktował je jako religijny obowiązek. Katechizowany z katechezy ma wynieść przekonanie, że człowiek jest wezwany do współudziału w boskim formowaniu ostatecznego obrazu świata.\nCzłowiek stworzony jest na obraz i podobieństwo Boże. To podobieństwo ujawnia się w tym, że mamy rozum i wolną wolę, a także mamy władzę nad światem i sprawujemy nad nim rządy. Jesteśmy podobni Bogu przez moc stwórczą na miarę ludzką. Człowiek realizuje siebie w działaniu. „Istnienie i działanie bytu są ontycznymi korelatami. Obecność jednego z nich warunkuje po prostu konieczność obecności drugiego (…). Działanie bowiem jest nie tylko skutkiem czy przejawem istnienia, lecz w pewnym sensie stanowi wprost celową rację istnienia bytu (…). Ale nie mniej słuszne okazuje się również twierdzenie, że byt po to jedynie istnieje, aby działał”. Normą dla ludzkiego działania i wszelkiej aktywności jest zgodność z wolą i planem Bożym oraz dobro rodzaju ludzkiego. Przez aktywne działanie człowiek realizuje i wypełnia swoje powołanie. Zadaniem katechezy jest nawiązać do konkretnych warunków ludzkiej egzystencji. Katecheza, chcąc zmobilizować katechizowanych do zaangażowania, musi wchodzić w ich konkretne sytuacje życiowe. „Do zadań katechezy należy wspomaganie ludzi w rzeczywistym nawiązaniu wspólnoty z Bogiem, przedstawienie chrześcijańskiego Orędzia w ten sposób, aby wykazać, że zabezpiecza ono najwyższe wartości życia ludzkiego. To wszystko domaga się, żeby katecheza miała na uwadze słuszne aspiracje ludzi, postęp i właściwą realizację tych wartości, które tkwią w duszach ludzkich”. Katecheza „nieobecna w świecie” i „nie na dziś” jest pomyłką – jak się wyraża Materski. Katechizowany żyjąc w konkretnym środowisku, znając problemy swego otoczenia, na katechezie ma zaczerpnąć z Objawienia natchnienie do zaangażowania.\nDokument Synodu Biskupów z 1971 roku zaznacza, że misja głoszenia Ewangelii w dzisiejszych czasach wymaga od chrześcijan zaangażowania w sprawę pełnego wyzwolenia człowieka już teraz, w jego ziemskiej egzystencji. Chrześcijanin swym zaangażowaniem ma dawać odpowiedź na budzące się wśród ludzi pytanie o sens i wartość ludzkich wysiłków i wskazywać na cel, do którego one zmierzają. Powinni więc chrześcijanie, zdaniem Synodu, być czynnie i twórczo obecni w życiu rodzinnym, zawodowym, społecznym, kulturalnym i politycznym. We wszystkich tych dziedzinach życia świeckiego podejmują swe zadania i obowiązki w sposób wierny i kompetentny, kierując się duchem Ewangelii i nauką Kościoła. Nie można mówić o wychowaniu do zaangażowania w jednym tylko kierunku. Chrześcijanie są obowiązani świadczyć wiarę we wszystkich sytuacjach życiowych, a więc katecheza będzie nastawiona na wychowanie do wielopłaszczyznowego działania i zaangażowania.\nOpierając się na myśli encykliki Mater et Magistra, katecheza będzie się starać odkryć religijny wymiar spraw i wartości doczesnych. Przekazując na katechezie prawdę o Bogu Stwórcy i o stworzeniu świata wskazujemy, że akt stwórczy trwa nadal. Bóg Stwórca chciał, by człowiek dzięki swej inteligencji, woli, miłości i przez działanie był Jego współpracownikiem i współbudowniczym świata, gdyż „dziełem stworzenia nie jest jedynie pierwotny akt Boga „na początku”; dzieło stworzenia dokonuje się w każdym dniu dzisiejszym; jest permanentne i ciągłe przy swobodnej i odpowiedzialnej współpracy człowieka”. Wszelka twórczość ludzka w różnych dziedzinach doczesnego życia jest uczestnictwem w Bożym akcie stwórczym. Jednak nie można ograniczyć się tylko do takiego rozumienia zaangażowania. Chodzi o to, by już ci, którzy uczęszczają na katechizację, odkryli zależność między własnym doskonaleniem się duchowym a zaangażowaniem się w sprawy życia doczesnego. Dążenie do chrześcijańskiej doskonałości nie zakłada odsunięcia od spraw ziemskich, bo zajmowanie się tymi sprawami nie umniejsza godności człowieka, a tym samym i chrześcijanina. Doczesna aktywność posiada charakter religijny nie tylko z tej racji, że przez nadprzyrodzoną intencję jest uświęcona, ale przede wszystkim dlatego, że przez zaangażowanie odnajduje człowiek „w naturze całego stworzenia jej wartość i przeznaczenie na chwałę Bożą”. Katecheza, zmierzając do ukształtowania postawy zaangażowania u katechizowanych, ma więc pamiętać, że „więcej wart jest człowiek z racji tego, czym jest niż ze względu na to, co posiada”. Ta maksyma ma wielkie znaczenie w świadectwie. Świadectwo na tyle jest przyjęte przez innych, na ile jest to świadczenie osobowe, całą istotą świadka. A więc świadczenie wymaga od osoby świadka wewnętrznego doskonalenia się. Katecheza dlatego zaprawiając do zaangażowania zwraca uwagę na jego wartość dla osoby chrześcijanina. Twórczość ludzka ma podwójny cel – doskonaląc wytwór, doskonali samego twórcę. Można liczyć na to, gdy katecheta zdoła tych, co na katechezę uczęszczają, przekonać, że aktywność ludzka pochodzi od człowieka i jest skierowana ku człowiekowi, że wychowa się chrześcijan świadczących wiarę poprzez zaangażowanie w sprawy ludzkiego życia. „Człowiek bowiem pracując nie tylko przemienia rzeczy i społeczność, lecz doskonali też samego siebie. Uczy się wielu rzeczy, rozwija swoje zdolności, wychodzi z siebie i ponad siebie”. Angażując się w sprawy doczesne, chrześcijanin doskonali się i rozwija swoje życie duchowe.\nŁaska chrztu włączyła nas w Kościół. Z chwilą chrztu zostaliśmy inkorporowani w Chrystusa i tak jesteśmy członkami Jego Ciała. Swoim życiem przedłużamy działania Chrystusa na ziemi. Stąd wniosek, by podkreślać w nauczaniu katechetycznym, że gdy angażujemy się i poświęcamy sprawom materialnym i doczesnym, praca nasza jako chrześcijan przedłuża dzieło samego Jezusa Chrystusa i dzięki inkorporowaniu nas w Niego posiada wartość zbawczą.\nWszyscy chrześcijanie – przypomina Konstytucja dogmatyczna – „powołani są do świętości (…). Ta zaś świętość Kościoła nieustannie ujawnia się i ujawniać się powinna w owocach łaski, które Duch rodzi w wiernych; rozmaicie wyraża się ona u poszczególnych ludzi, którzy we właściwym sobie stanie życia dążą do doskonałości miłości, będąc zbudowaniem dla innych”. Można z tego wyprowadzić prosty wniosek, że wszelka aktywność ludzka posiada rangę świętości, o ile jest aktywnością płynącą z miłości. Na to szczególnie ma zwracać uwagę katecheza. Świadczyć można tylko o prawdzie, którą się samemu przeżyło i którą wprowadziło się w swoje własne życie. By świadczyć o Bogu, trzeba żyć Bogiem. Według Schillebeeckxa najbardziej konkretnym argumentem apologetycznym naszej wiary Jest fakt, że spotykamy wciąż wokół nas ludzi świętych. Świętość polega na doskonałej miłości Boga i każdego człowieka. Bez miłości nie można też mówić o postawie zaangażowania. Zaangażowanie w różnorodne dziedziny życia i działalności ludzkiej może stanowić drogę osiągania i wyrażania chrześcijańskiej miłości, a więc drogę do świętości życia.\nKonstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym przestrzega przed rozdzielaniem zaangażowania doczesnego i powołania nadprzyrodzonego. „Sobór upomina chrześcijan, obywateli obydwu społeczności, aby przykładali się do wiernego wypełniania swych obowiązków ziemskich, kierując się w tym duchem Ewangelii (…). Niechże się więc nie przeciwstawia sobie błędnie czynności zawodowych i społecznych z jednej, a życia religijnego z drugiej strony. Chrześcijanin, zaniedbujący swoje obowiązki doczesne, zaniedbuje swoje obowiązki wobec bliźniego, co więcej, wobec samego Boga i naraża na niebezpieczeństwo swoje zbawienie wieczne”. „Oczekiwanie nowej ziemi nie powinno osłabiać, lecz ma raczej pobudzać zapobiegliwość, aby uprawiać tę ziemię, na której wzrasta owo ciało nowej rodziny ludzkiej, mogące dać pewne wyobrażenie nowego świata. Przeto, choć należy starannie odróżniać postęp ziemski od wzrostu Królestwa Chrystusowego, to przecież dla Królestwa Bożego nie jest obojętne, jak dalece postęp ten może przyczynić się do lepszego urządzenia społeczności ludzkiej”. Trzeba już od początku w katechezie uczyć dzieci umiejętności takiego wiązania zaangażowania doczesnego z życiem religijnym. Katechizowani mają żyć świadomością, że świat wieczny i doczesny, niebo i ziemia współistnieją ze sobą.\nKatecheza, stojąc w służbie wychowania do dojrzałej wiary, która wyraża się zaangażowaniem, wychowuje już przez to samo do pełni człowieczeństwa. W kształtowaniu postawy zaangażowania osobowego punktem wyjścia dla katechezy będzie egzystencja ludzka. Współczesna katecheza musi być dostosowana do naszej epoki i ma być skoncentrowana na współczesnych problemach ludzkich. Przede wszystkim będą to problemy związane z konkretnym środowiskiem katechizowanych, by już w czasie udziału w katechizacji budzić w nich zainteresowanie tymi problemami i wprowadzać w zaangażowanie w granicach możliwości. Katechizowany z tak ukierunkowanej katechezy wyniesie przekonanie, że zaangażowanie twórcze i osobowe w sprawy tego świata przez pracę zawodową i społeczną jest według Ewangelii służbą bliźnim, a równocześnie włączeniem się w kontynuację dzieła stworzenia. Wprowadzając katechizowanych w zaangażowanie zgodne z duchem Ewangelii, wychowujemy ich do świadczenia, gdyż świadczyć wiarę można postawą zaangażowaną. Człowiek o dojrzałej wierze w świetle Objawienia widzi sens aktywności dla życia ziemskiego, a przede wszystkim dostrzega wartość zaangażowania w perspektywie wieczności. Potwierdzeniem w tym względzie zdaje się być wypowiedź Dekretu o apostolstwie świeckich: „Ludzie świeccy, stawszy się uczestnikami funkcji kapłańskiej, prorockiej i królewskiej Chrystusa, mają swój udział w posłannictwie całego Ludu Bożego w Kościele i w świecie. I rzeczywiście sprawują oni apostolstwo przez swą pracę zmierzającą do ewangelizacji oraz uświęcenia ludzi i do przepajania duchem ewangelicznym oraz doskonalenia porządku spraw doczesnych, tak że ich wysiłek w. tej dziedzinie daje jawne świadectwo o Chrystusie i służy zbawieniu ludzi. Ponieważ zaś właściwością stanu ludzi świeckich jest życie wśród świata i spraw doczesnych, dlatego wzywa ich Bóg, by ożywieni duchem chrześcijańskim sprawowali niczym zaczyn swoje apostolstwo w świecie”.\nWychowanie do odpowiedzialności chrześcijańskiej\n„Szafarze Kościoła powinni wysoko cenić mozolne apostolstwo laikatu. Niech urabiają świeckich wiernych, aby jako członki Chrystusa byli świadomi swej odpowiedzialności za wszystkich ludzi (…). Przy zachowaniu własnych zadań i odpowiedzialności pasterzy i świeckich katolików niechaj cały młody Kościół daje Chrystusowi jedno żywe i mocne świadectwo, by stać się świetlanym znakiem zbawienia, które przypada nam w Chrystusie”.\nWyżej przytoczona wypowiedź Dekretu o działalności misyjnej Kościoła wskazuje na ścisłe powiązanie, jakie zachodzi między chrześcijańską odpowiedzialnością i świadectwem. Jeżeli Kościół domaga się od pasterzy i świeckich dopiero co powstałych wspólnot chrześcijańskich, by byli świadkami Chrystusa poprzez świadomość odpowiedzialności, to tym bardziej można stawiać takie zadanie przed wszystkimi chrześcijanami. Dlatego przed katechezą staje jeszcze jedno zadanie, które wydaje się być ściśle związane z kształtowaniem zaangażowania osobowego, a nawet z niego w pewnej mierze wynika. Z zaangażowaniem łączy się wychowanie do odpowiedzialności chrześcijańskiej. Wiarę świadczyć może człowiek dojrzały, ale też tylko człowiek dojrzały, dorosły, jest odpowiedzialny. Wynika stąd postulat pod adresem katechezy, by wychowując do świadectwa wiary realizowała też wychowanie do pełnej chrześcijańskiej odpowiedzialności.\nChcąc mówić o kształtowaniu odpowiedzialności u katechizowanych, jest rzeczą konieczną zastanowić się najpierw, co właściwie rozumie się przez słowo „odpowiedzialność”. Deklaracja o wolności religijnej rozpoczyna się od następujących słów: „W naszej epoce ludzie coraz więcej uświadamiają sobie godność osoby ludzkiej i coraz bardziej rośnie liczba tych, którzy się domagają, aby w działaniu ludzie cieszyli się i kierowali własną rozwagą oraz odpowiedzialną wolnością, nie przymuszeni, lecz wiedzeni świadomością obowiązku”. Ta wypowiedź Soboru wyjaśnia nam istotę chrześcijańskiej odpowiedzialności. Przede wszystkim u podłoża postawy odpowiedzialności znajduje się świadomość obowiązku i wolność osobista. Świadomość obowiązku płynie z prawidłowo urobionego sumienia. Odpowiedzialność łączy się najściślej z godnością osoby. Jest ona wyrazem samostanowienia, w którym kierujemy się wolnością z uwzględnieniem prawdziwych wartości i słusznych praw. O godności człowieka stanowi to, że jest osobą, czyli istotą wyposażoną w rozum i wolną wolę, a tym samym w osobistą odpowiedzialność. Wielkość człowieka wyraża się poczuciem i świadomością odpowiedzialności. Być człowiekiem to tyle, co być odpowiedzialnym. Nie można zrzec się odpowiedzialności, tak jak nie jest możliwe uwolnić się od człowieczeństwa. Kształtowanie więc postawy odpowiedzialności ma być rozumiane jako jedno z zadań katechezy, gdyż właśnie katecheza, przekazując zbawcze Orędzie, ukazuje, na czym polega godność człowieka stworzonego na obraz Boga.\nO wychowaniu do odpowiedzialności dokumenty soborowe mówią na kilku miejscach. „Obecny Sobór Watykański wzywa wszystkich, zwłaszcza zaś tych, do których należy troska o wychowanie innych, aby starali się urabiać takich ludzi, co respektując ład moralny, byliby posłuszni prawowitej władzy i zarazem miłowali autentyczną wolność, a zatem ludzi, którzy by własnym sądem rozstrzygali problemy w świetle prawdy, działali z poczuciem odpowiedzialności i usiłowali podążać za wszystkim, co prawdziwe i sprawiedliwe, chętnie zespalając swój wysiłek z pracą innych”. Konstytucja duszpasterska zobowiązuje do takiego wychowania, by dziecko po dojściu do dojrzałości mogło z pełnym poczuciem odpowiedzialności pójść za takim powołaniem, do którego je Bóg przeznaczył. Ci, którzy są odpowiedzialni za Kościół w poszczególnych wspólnotach, mają wyrabiać u wiernych świadomość odpowiedzialności za wszystkich ludzi. Prawdziwe wychowanie zdąża do kształtowania osoby ludzkiej w kierunku jej celu ostatecznego, a równocześnie do dobra tych społeczności, których człowiek jest członkiem i w których obowiązkach, gdy dorośnie, będzie brał udział. Należy więc, zgodnie z postępem nauk psychologicznych, pedagogicznych i dydaktycznych, dopomagać dzieciom i młodzieży do harmonijnego rozwijania wrodzonych właściwości fizycznych, moralnych i intelektualnych, „do zdobywania stopniowo coraz doskonalszego zmysłu odpowiedzialności w należytym kształtowaniu własnego życia przez nieustanny wysiłek i w osiąganiu prawdziwej wolności”. Myśl soborową odnośnie wychowania do odpowiedzialności podejmuje Katechetyczne Dyrektorium Generalne: „Katecheza, która winna sprzyjać osobowemu przeżyciu wiary, jak również właściwej refleksji w sprawach religijnych, wtedy ma miejsce, gdy prowadzi do wypełnienia chrześcijańskich obowiązków. Chrześcijańska katecheza ma wychować dorastającą młodzież do podjęcia odpowiedzialności związanej z wiarą oraz przygotować ich stopniowo do realizowania wobec wszystkich chrześcijan powołania”. Katecheza ukazuje w świetle Objawienia obowiązki chrześcijan i przygotowuje do twórczego działania, które jest kontynuacją Bożego aktu stwórczego. Twórczość ta ma doprowadzić świat do pełnego rozwoju, ale nie wyczerpuje się tylko w tym, gdyż celem twórczości jest humanizacja świata. Powołanie człowieka do współstwarzania świata i czynienia go bardziej ludzkim rodzi odpowiedzialność. Jak postuluje Sobór i Dyrektorium Katechetyczne, katecheza, która przygotowuje do twórczego i osobowego zaangażowania, nie może pominąć wychowania do odpowiedzialności chrześcijańskiej.\nOdpowiedzialność jest uzależniona od wolności. Wolność tak zewnętrzna, jak i wewnętrzna jest konieczna dla ukształtowania postawy odpowiedzialności. I tu zasadnicza rola przypada nauczaniu katechetycznemu. Na katechezie katechizowani zapoznają się z Ewangelią, która zwiastuje i głosi wolność dzieci Bożych, zgromadzonych przez Chrystusa w Kościele jako nowy Lud Boży. Katecheza więc, będąc komunikacją Radosnej Nowiny, zmierza przede wszystkim w kierunku wychowania do poszanowania wolności i godności człowieka. Chrześcijanin jako dziecko Boże na mocy włączenia w Chrystusową misję królewską zobowiązany jest do urzeczywistniania Królestwa Chrystusa. Konstytucja Lumen gentium łączy wyraźnie powołanie do wolności z uczestnictwem w królewskiej misji Chrystusa.\nUczestnictwo w Chrystusowej funkcji królewskiej wyraża się w dwóch aspektach: panowanie nad grzechem w sobie samym i panowanie nad światem. Poprzez panowanie nad grzechem upodabnia się człowiek do Chrystusa i stara się naśladować Go w swoim życiu. Skoro sam żyje Chrystusem, to życie jego staje się świadectwem. Tylko taki człowiek, dla którego Chrystus jest najdoskonalszym wzorem samorealizacji, zdolny jest przepoić świat duchem ewangelicznym tak, że jego panowanie nad światem jest zgodne z planem Bożym i odpowiada dobru człowieka. Dlatego katecheza dąży do rozwoju pełnej świadomości uczestnictwa w Chrystusowym munus regale, gdyż ta świadomość jest podstawą odpowiedzialności za posługiwanie się wolnością, jak też odpowiedzialności za rozwój i humanizację świata. Ludzie są odpowiedzialni za to, w jaki sposób dążą do tego, by życie stało się bardziej ludzkie.\nW katechetycznym wychowaniu do chrześcijańskiej odpowiedzialności wiązać trzeba odpowiedzialność za „kogoś” lub za „coś” z odpowiedzialnością przed „kimś”. Człowiek odpowiada przed Bogiem za to, czy jego czyny i całe życie są zgodne z Bożym planem. Posiadamy w sobie wyczucie, co jest zgodne z prawem Bożym, a co mu jest przeciwne. Ten jakiś ukryty zmysł nazywamy powszechnie głosem sumienia. Wśród zadań katechezy trzeba umieścić więc jeszcze jedno, dość istotne dla życia chrześcijańskiego, a mianowicie kształcenie sumienia do odpowiedzialności. Celem kształcenia sumienia jest odpowiedzialne zaangażowanie się w realizację dobra. Im bardziej ludzie kierują się prawym sumieniem, tym mniej w stosunkach ludzkich samowoli, gdyż problemy związane z życiem ludzkim są rozwiązywane w prawdzie. Działanie zgodne z sumieniem ma stanąć przed katechizowanym jako obowiązek. Chrześcijanie „w każdej sprawie doczesnej kierować się winni sumieniem chrześcijańskim, bo żadna działalność ludzka, nawet w sprawach doczesnych, nie może być wyjęta spod władzy Boga”.\nDruga sprawa w wychowaniu do odpowiedzialności to odpowiedzialność za „kogoś” lub za „coś”. Wielką pomocą są tu dla katechezy dokumenty soborowe, które wyliczają niektóre zakresy odpowiedzialności chrześcijańskiej. U podstaw leży troska o człowieka. W katechezie będzie się więc kształtować świadomość odpowiedzialności za każdego człowieka, za jego doczesny i wieczny los. Tu właśnie widzimy związek świadectwa i odpowiedzialności. Jeżeli świadek na serio rozumie swoją misję, to podejmuje też działanie, by innych doprowadzić do przeżywanej przez siebie Tajemnicy zbawienia. Obowiązek świadectwa rodzi w katechizowanym obowiązek odpowiedzialności za tych, którzy już wierzą i za tych, którzy jeszcze nie znają pełnej Prawdy. Jako chrześcijanie jesteśmy odpowiedzialni za rozwój Kościoła i za dzieło ewangelizacji. Na katechezie trzeba zwrócić uwagę na to, że bardzo często właśnie sami chrześcijanie są winni odejścia ludzi od Kościoła. Odpowiedzialnością za powstanie a teizmu Konstytucja duszpasterska obarcza nawet chrześcijan. Współczesna katecheza dąży do wyrobienia u tych, którzy w niej uczestniczą, zmysłu odpowiedzialności za całe zbawcze dzieło Chrystusa, a to prowadzi do troski o zbawienie wszystkich ludzi.\nOdpowiedzialność za wzrost Mistycznego Ciała łączy się w jedno z odpowiedzialnością za całość życia społecznego. Katecheza ma zwracać uwagę katechumenów, by przykładali się do wiernego wypełniania swych obowiązków doczesnych, kierując się w tym duchem Ewangelii, gdyż zaniedbując je narażają na niebezpieczeństwo swoje zbawienie. Wychodząc z konkretnych sytuacji i problemów, z jakimi spotykają się katechizowani, kształtuje się w nich poczucie odpowiedzialności chrześcijańskiej za wszystkie dziedziny życia ludzkiego, w których, gdy dorosną, będą brać udział. Spotkania katechetyczne są szczególnie korzystną okazją, by w świetle Chrystusowego Orędzia ukazać ważność postawy pełnej odpowiedzialności. Realizacja tej postawy znajduje na katechezie uzasadnienie i nadprzyrodzoną podbudowę.\nKatecheza towarzyszy rozwojowi katechizowanych, którzy są w okresie poszukiwania swej pozycji w życiu społecznym. We współczesnym świecie ludzie młodzi zaczynają zajmować coraz znaczniejszą pozycję. Są oni świadomi swego miejsca w społeczeństwie. Dekret o apostolstwie świeckich zwraca na to uwagę, ale podkreśla też i to, że dzisiejsza młodzież jest nieprzygotowana do podjęcia swych funkcji w życiu społecznym. „W dzisiejszym społeczeństwie młodzi ludzie wywierają bardzo wielki wpływ. Warunki ich życia, sposób myślenia, jak również samo nastawienie do własnej rodziny uległy znacznej zmianie. Często przechodzą zbyt nagle w nowe warunki społeczne i gospodarcze. I gdy ustawicznie rośnie ich znaczenie w życiu społecznym, a także politycznym, okazują się jakby niedojrzali do podjęcia we właściwy sposób nowych obowiązków”. Stąd katecheza ma podjąć trud wychowania do odpowiedzialnego podjęcia przyszłych obowiązków życiowych w środowisku, w jakim katechizowani kiedyś się znajdą. To wychowanie trzeba już zacząć od dzieci, które – jak mówi Konstytucja duszpasterska – „powinno się tak wychowywać, aby po dojściu do wieku dojrzałego mogły z pełnym poczuciem odpowiedzialności pójść za powołaniem, także i duchowym, oraz wybrać stan życia, w którym, jeśli zwiążą się małżeństwem, mogły założyć własną rodzinę w pomyślnych dla siebie warunkach moralnych, społecznych i gospodarczych. Nie można jednak poprzestać na poziomie tylko dzieci. Bardzo doniosłe znaczenie w formacji dojrzałych chrześcijan ma wychowanie, a tym samym i katecheza młodzieży. Jest to – jak się wyraża Sobór – problem palący, bo „ludzie bardziej świadomi swej godności i swego obowiązku pragną coraz aktywniej brać udział w życiu społecznym, a zwłaszcza w życiu ekonomicznym i politycznym”. Młodych ludzi charakteryzuje właściwy im dynamizm, zapał twórczy, chęć zaangażowania się. Muszą być oni świadomi swojej odpowiedzialności za to, co robią i jak to robią. Trzeba im towarzyszyć w wejściu w życie szerszej społeczności i starać się wyrobić w nich umiejętność przenikania podejmowanej działalności duchem Ewangelii. Mają oni zrozumieć, że odpowiedzialność nie jest tylko przywilejem ludzi dorosłych, dojrzałych i świadomych swej godności, ale że odpowiedzialność to obowiązek wszystkich, i to bardzo poważny. Dziś, jak nigdy. dotąd, człowiek stoi wobec całego szeregu różnych możliwości, wśród których musi dokonać wyboru. „Właśnie katecheza ma udzielić pomocy, by coraz bardziej odkrywać i porządkować autentyczne wartości”. W tym porządkowaniu wartości i w ich realizacji dopomagają dwie przesłanki: niezmienne zasady Chrystusowej Ewangelii i druga – aktualne potrzeby społeczeństwa, zmienne w zależności od czasu i miejsca.\nSobór wylicza różne dziedziny życia, w których szczególnie ważne jest kierowanie się zmysłem odpowiedzialności. Idąc więc za myślą Konsytuacji Gaudium et spes, można wymienić kilka zasadniczych zakresów chrześcijańskiej odpowiedzialności, na które powinno się zwracać uwagę w wychowaniu katechetycznym.\nPierwszym kręgiem, wymagającym od chrześcijan kierowania się odpowiedzialnością, jest życie rodzinne i małżeńskie. Kościół podkreśla,, że należy ochraniać i wspierać godność małżeństwa i rodziny. Szczególną odpowiedzialnością powinni kierować się małżonkowie w przekazywaniu życia i wychowaniu dzieci. Są oni dla siebie i dla dzieci świadkami wiary.\nNależyty sposób podnoszenia kultury to drugi zakres życia ludzkiego, gdzie powinna się szczególnie zaznaczyć postawa chrześcijańskiej odpowiedzialności. Nie można ograniczyć się tylko do rozwijania twórczości w dziedzinie kultury. Twórczość kulturalna jest właściwością człowieka, który przez zaangażowanie w tę dziedzinę dochodzi do prawdziwego i pełnego człowieczeństwa. Kultura ludzka ma aspekt historyczny i społeczny. Człowiek uważa siebie za sprawcę i twórcę kultury w swojej wspólnocie. Czuje też odpowiedzialność za tę zdolność nie tylko wobec mu współczesnych, ale i wobec historii. Żywiąc głębokie nadzieje odnośnie kultury i postępu ludzie dostrzegają wynikające stąd antynomie, takie jak: postęp nauki i rozwój techniki a kultura duchowa, pogłębiająca się stale specjalizacja a potrzeba syntezy, postęp a tradycja, rozwój wiedzy a potrzeba mądrości, tendencje uniwersalistyczne a kultura narodowa, wreszcie dysproporcja, jaką się widzi, gdy chodzi o udział w dobrach kulturalnych, jaki ma elita i szeroki ogół. Przed chrześcijanami staje konieczność zajęcia odpowiedzialnej postawy wobec postępu kulturalnego, by z czasem nie doszło do czysto ziemskiego humanizmu. „Kościół przypomina wszystkim, że kulturę należy odnosić do pełnej doskonałości osoby ludzkiej. Dlatego należy tak kształtować ducha, aby rozwijała się zdolność podziwiania, wnikania w głąb, kontemplacji i urabiania sobie sądu osobistego oraz zdolności kształcenia zmysłu religijnego, moralnego i społecznego”.\nDalej, rozwijając myśl Konstytucji – trzeba mówić o wychowaniu do odpowiedzialności za udział w życiu gospodarczo-społecznym. „Człowiek jest twórcą, ośrodkiem i celem życia gospodarczo-społecznego”. Przede wszystkim osiągnięcia i postęp na tym odcinku czynią życie ludzkie bardziej godne człowieka. Ale i tu nie brak niepokojów, ponieważ coraz bardziej daje się zauważyć różne przejawy braku równowagi gospodarczej i społecznej oraz nierówności w tej dziedzinie, co może być przyczyną nawet zagrożenia pokoju na świecie. Konieczne jest podjęcie na szeroką skalę przygotowania i wychowania obywateli każdego narodu do zadań na polu gospodarczym i społecznym. Takie wychowanie – jak zauważa Sobór – jest problemem dość zasadniczym, szczególnie dziś, gdy ciągle wzrasta zaangażowanie w życiu społecznym i ekonomicznym. Należyte wychowanie do tego udziału prowadzi chrześcijan do pogłębienia świadomości ciążącego na nich obowiązku. Dopiero takie podejście do zaangażowania na polu społecznym będzie równe współodpowiedzialności za rozwój gospodarczy i społeczny.\nPostawa odpowiedzialności ma także towarzyszyć życiu wspólnoty politycznej. Sobór podkreśla ważność wychowania obywatelskiego i politycznego, aby obywatele byli przygotowani do pełnienia zadań w życiu swej wspólnoty politycznej. Wszyscy, a szczególnie ci, którzy posiadają talent do takiej działalności, kierowani odpowiedzialnością powinni starać się o to, by porządek społeczny i polityczny miały na względzie godność człowieka, dobro jednostek i grup społecznych. Dążyć trzeba do zniesienia wszelkiego ucisku i nietolerancji. Chrześcijanie mają spełniać swe powołanie we wspólnocie politycznej poprzez dobry przykład, sumienne spełnianie obowiązków i przez służbę na rzecz dobra wspólnego. Dekret o apostolstwie zobowiązuje chrześcijan, by o ile czują się do tego powołani, nie uchylali się od obowiązków i funkcji politycznych, ponieważ jako chrześcijanie są zdolni do podjęcia tych zadań z pełną odpowiedzialnością, mając zawsze na względzie wspólne dobro. W ten sposób są oni świadkami Boga, gdyż swoją postawą torują drogę dla Ewangelii.\nJeszcze jedną niezmiernie ważną dziedziną życia ludzkiego jest problem współżycia międzynarodowego, z czym się wiąże potrzeba umacniania pokoju. „Rodzina ludzka w procesie swego dojrzewania stanęła w obliczu najwyższego niebezpieczeństwa”, jakim jest wojna. Chrześcijanie mają współpracować z innymi ludźmi nad zbudowaniem porządku międzynarodowego, opartego na sprawiedliwości, poszanowaniu praw i godności ludzkiej oraz popierającego wzajemne braterstwo. Jednak wydaje się najbardziej konieczne wychowanie postawy odpowiedzialności za pokój. Trzeba doprowadzić do zmiany mentalności u wielu ludzi. „Ci, którzy oddają się dziełu wychowania, zwłaszcza młodzieży, bądź urabiają opinię publiczną, niech za swój pierwszy obowiązek poczytują sobie troskę o to, by umysły wszystkich przepoić duchem nowego pokojowego sposobu myślenia”.\nWobec tych problemów, tak ściśle związanych z egzystencją współczesnego człowieka, staje właśnie katecheza, której celem jest doprowadzenie do pełnej dojrzałości wiary. Chrześcijanie, żyjąc nadprzyrodzoną rzeczywistością, podchodzą do spraw doczesnych z odpowiedzialnością. Przez takie odpowiedzialne zaangażowanie są oni świadkami wiary wobec innych. „Chrystus, Prorok wielki, który zarówno świadectwem życia, jak mocą słowa ogłosił Królestwo Ojca, pełni swe prorocze zadanie aż do pełnego objawienia się chwały – nie tylko przez hierarchię ale także przez świeckich, których po to ustanowił świadkami oraz wyposażył w zmysł wiary i łaskę słowa, aby moc Ewangelii jaśniała w życiu codziennym, rodzinnym i społecznym”. Tak więc przed współczesną katechezą stoi zadanie bardzo ważne, by katechizowanych przygotować do świadectwa wiary postawą odpowiedzialną.\nFormowanie postawy apostolskiej\n„Powołanie chrześcijańskie jest z natury swojej również powołaniem do apostolstwa”. Jednak dekret soborowy o apostolstwie świeckich zwraca uwagę, że tylko wtedy apostolstwo jest skuteczne, gdy będzie poprzedzone pełnym i wielostronnym przygotowaniem. Obowiązek formowania postawy apostolskiej spoczywa między innymi też na katechezie. Budzenie ducha apostolskiego wśród katechizowanych staje się obecnie jednym z zadań katechezy.\nPostawa apostolska jest charakterystyczna dla świadków Chrystusowego Orędzia zbawczego. Potwierdza to soborowy Dekret o apostolstwie w następujących słowach: „Szczególną formą apostolstwa indywidualnego, a w naszych czasach również najwłaściwszym znakiem, ukazującym Chrystusa żyjącego w swoich wiernych, jest świadectwo całego życia świeckiego, płynącego z wiary, nadziei i miłości. Natomiast przez apostolstwo słowa, które w pewnych okolicznościach jest bezwzględnie konieczne, głoszą świeccy Chrystusa, wyjaśniają i szerzą Jego naukę, każdy stosownie do swoich warunków i znajomości rzeczy, a przy tym i sami wiernie ją wyznają”.\nMając formować apostolską postawę u tych, którzy uczęszczają na katechizację, trzeba najpierw zapoznać ich z istotą samego apostolstwa. Katechizowani mają być doprowadzeni do przekonania, że są obowiązani do apostołowania w rodzinie, w swym środowisku, wobec chrześcijan, ale też przede wszystkim wobec wyznawców innych religii i ateistów.\nW katechezie na pierwszym miejscu chodzi o związanie postawy apostolskiej z misją Kościoła, nowego Ludu Bożego. Kościół jest powszechnym sakramentem zbawienia. Został założony przez Chrystusa w tym celu, by wszyscy stali się uczestnikami zbawienia i by przez ludzi cały świat został skierowany ku Bogu. Tę działalność Sobór określa mianem apostolstwa. Z tej racji, że należymy do Kościoła, jesteśmy powołani do apostolstwa, bowiem „powołanie chrześcijańskie jest z natury swojej również powołaniem do apostolstwa”. Apostolstwo ludzi świeckich jest udziałem w zbawczej misji Kościoła. I właśnie naświetlenie roli ludzi świeckich w Kościele i w Bożym planie zbawienia jest podstawą i niejako bazą, z której może wyjść katecheza, by formować samą postawę apostolską. Bez naświetlenia „teologii laikatu” trudno mówić o wychowaniu świeckich do apostolstwa. Katecheza daje szerokie możliwości, by przedstawić postawę apostolską jako powołanie i obowiązek chrześcijan, a szczególnie ludzi świeckich. Pewnie, że apostolstwa nie można ograniczyć tylko do tych, których Sobór określa laikami. Do apostolstwa są zobowiązani wszyscy, a więc i ci, którzy są obdarzeni powołaniem kapłańskim czy też zakonnym. Wyraźnie to podkreślają dokumenty soborowe. Jednak kształtowanie postawy apostolskiej nawet w ich wypadku zaczyna się już wcześniej, a zostaje pogłębione w czasie ich formacji. Dlatego właśnie w nauczaniu katechetycznym jest szczególnie ważne, by zwrócić uwagę na formację ludzi świeckich w kierunku realizacji ich powołania apostolskiego.\n„Zadaniem ludzi świeckich, z tytułu właściwego im powołania, jest szukać Królestwa Bożego, zajmując się sprawami świeckimi i kierując nimi po myśli Bożej. Żyją oni w świecie, to znaczy pośród wszystkich razem i poszczególnych spraw i obowiązków świata, i w zwyczajnych warunkach życia rodzinnego i społecznego, z których niejako utkana jest ich egzystencja. Tam ich Bóg powołuje, aby wykonując właściwe sobie zadania, kierowani duchem ewangelicznym, przyczyniali się do uświęcania świata na kształt zaczynu, od wewnątrz niejako, i w ten sposób – przykładem zwłaszcza swego życia – promieniując wiarą, nadzieją i miłością, ukazywali innym Chrystusa. Szczególnym więc ich zadaniem jest tak rozświetlać wszystkie sprawy doczesne, z którymi ściśle są związani, i tak nimi kierować, aby się ustawicznie dokonywały i rozwijały po myśli Chrystusa i aby służyły chwale Stworzyciela i Odkupiciela”. Ta wypowiedź Konstytucji dogmatycznej jest w pewnym sensie definicją laikatu. Mówi o tym, co stanowi istotę powołania świeckich do życia w Kościele i na czym polega ich posłannictwo. Podstawą apostolstwa właściwego ludziom świeckim jest powołanie ich do życia w świecie. Tam ich Bóg powołuje, aby przyczyniali się do uświęcania świata. Tę myśl powtarza Dekret o apostolstwie świeckich, krótko precyzując jego cel i specyfikę. „Zmierza ono do szerzenia Ewangelii oraz uświęcania ludzi i do przepajania duchem ewangelicznym oraz doskonalenia porządku spraw doczesnych tak, że ich wysiłek w tej dziedzinie daje jawne świadectwo o Chrystusie i służy zbawieniu ludzi”.\nZ treści Dekretu i Konstytucji dogmatycznej o Kościele można wyprowadzić wnioski odnośnie do źródeł apostolstwa. Są to przede wszystkim sakramenty: chrzest i bierzmowanie. Pozostałe sakramenty są też potrzebne dla skuteczności apostolstwa. „Dzięki świętej Eucharystii udzielana jest i podtrzymywana owa miłość Boga i ludzi, która jest duszą całego apostolstwa”.\nKatecheza, jako posługa Słowa, jest przekazem tajemnic wiary zawartych w Bożym Objawieniu. Kościół chce za pośrednictwem katechezy pouczyć o Bogu i o Jego zbawczym planie, który skoncentrował się w Osobie Jezusa Chrystusa. Dzięki katechezie chrześcijanie „doskonalą się, zmierzając ku temu, aby ich wiara była dojrzała i światła oraz by uczestnikami tej dojrzałej wiary stali się wszyscy, którzy tego pragną”. W katechetyce współczesnej zwraca się uwagę, że katecheza o tyle jest autentyczna, o ile kształtuje się na płaszczyźnie rzeczywistości nadprzyrodzonej i naturalnej. To ma duże znaczenie, gdy dążymy do formowania postawy apostolskiej. Wspominaliśmy wyżej o źródłach obowiązku apostolskiego. Są to sakramenty, cnoty, a zwłaszcza miłość, charyzmaty, przynależność do nowego Ludu Bożego, którym jest Mistyczne Ciało Chrystusa, udział w kapłaństwie powszechnym. To wszystko jest treścią katechezy. Trzeba jednak pamiętać, by nie wprowadzać w katechezie dualizmów i podziałów. Bosko-ludzkie ukierunkowanie katechezy ma duże znaczenie w wychowaniu do apostolstwa. Jako chrześcijanie jesteśmy obywatelami świata i wyznawcami Chrystusa. Dlatego treści nadprzyrodzone katechezy mają być przekazywane w odniesieniu do ludzkiej egzystencji katechizowanych. „Katecheza rozpoczyna od bardzo prostego przekazywania całej struktury chrześcijańskiego orędzia (…), a przedstawia ją w sposób odpowiadający różnym uwarunkowaniom kulturalnym i duchowym osób katechizowanych. Nie może wszakże tego rodzaju katecheza poprzestać na tej początkowej fazie, lecz musi dążyć do przekazywania swojej treści coraz szerzej i głębiej. Idzie bowiem o to, ażeby poszczególni wierni oraz chrześcijańska wspólnota osiągali coraz głębsze i żywotne poznanie chrześcijańskiego orędzia, a także by w świetle objawienia osądzali konkretne okoliczności ludzkiego życia i działania”. Tylko takie ustawienie treści w katechezie będzie pomocą w formacji postawy apostolskiej.\nPodstaw do formacji ducha apostolskiego u katechizowanych trzeba szukać w soborowej nauce o powszechnym powołaniu do świętości. Formacja w jakimś kierunku ma na celu wypracowanie pewnej dojrzałości i kompetencji w danym zakresie. Pełnią dojrzałości chrześcijańskiej jest świętość. „Wszyscy chrześcijanie zachęcani są i zobowiązani do osiągania świętości i doskonałości własnego stanu”. Wzorem wszelkiej doskonałości jest sam Jezus Chrystus. „Ponieważ Chrystus posłany od Ojca jest źródłem i początkiem całego apostolstwa w Kościele, jest rzeczą oczywistą, że owocność apostolstwa świeckich zależy od ich żywotnego zjednoczenia z Chrystusem, według słów Pana: „Kto mieszka we mnie, a ja w nim, ten wiele owocu przyniesie, bo beze mnie nic uczynić nie możecie”. Stąd postulat pod adresem katechezy, by pogłębiając świadomość powołania do świętości, prowadziła do czynnego udziału w życiu liturgicznym Kościoła. Trzeba starać się tak prowadzić katechizowanych, by odczuwali potrzebę, a nawet konieczność korzystania z Sakramentów Świętych, które udzielają łaski i prowadzą do uświęcenia.\nSprawie przygotowania apostolskiego został poświęcony cały rozdział w Dekrecie o apostolstwie świeckich. Zwraca się uwagę na konieczność pełnego i wielostronnego wychowania do apostolstwa. Dyrektorium Apostolstwa Świeckich uchwalone w 1969 r. przez Polską Komisję Apostolstwa Świeckich opiera się przede wszystkim na Dekrecie, ale też i na innych dokumentach. Dyrektorium, mówiąc o wychowaniu do apostolstwa, porusza takie zagadnienia, jak: zasady i metody wychowania apostolskiego, podmiot wychowujący, specjalizacja w wychowaniu apostolskim i środki pomocnicze, Opierając się na tych dokumentach, można wyprowadzić istotne wnioski dla katechetycznej formacji postawy apostolskiej. Jak zaznacza Deklaracja o wychowaniu chrześcijańskim, katechizacja pobudza do działalności apostolskiej. Kapłani we wszystkich swych czynnościach duszpasterskich, wśród których znajduje się katechizacja, mają mieć na uwadze przygotowanie do apostolstwa. Do katechetów można odnieść też to, co Dekret mówi w numerze 30 w ogóle o nauczycielach i wychowawcach, że są oni odpowiedzialni za formację do apostolstwa. Trzeba jednak pamiętać, że to przygotowanie ma się zacząć już od dzieciństwa. Obowiązek taki jako pierwsi mają rodzice. „Cała rodzina i wspólne jej życie stać się winny niejako praktyczną szkołą apostolstwa”. Obok rodziny i katechizacji Dekret wymienia jeszcze szkoły, zakłady wychowawcze, różne związki i stowarzyszenia, które na swój sposób mają rozniecać zapał do działalności apostolskiej.\nFormacją apostolskiej postawy katecheza obejmuje dzieci i młodzież, jak to podkreśla Dekret w numerze 30: „Przygotowanie do apostolstwa winno się rozpocząć od samych początków wychowania dzieci. W szczególny jednak sposób trzeba wdrażać do apostolstwa młodzież dorastającą i dojrzałą i przepoić ją tym duchem. Przez całe życie należy doskonalić to przygotowanie, jak tego domagają się narastające obowiązki”. Na katechezie trzeba wyrabiać taką postawę, by katechizowani stawali się apostołami wobec swoich rówieśników. Wzajemne oddziaływanie w grupie rówieśniczej ma bardzo duży wpływ na kształtowanie postaw. „Dzieci również mają własną działalność apostolską. Są bowiem w miarę swoich sił prawdziwymi świadkami Chrystusa wśród rówieśników”. W innym miejscu tenże Dekret powiada: „Młodzi powinni stać się pierwszymi i bezpośrednimi apostołami młodzieży przez osobistą działalność apostolską w gronie swoich rówieśników, mając na uwadze środowisko społeczne, w którym żyją”. Formowanie postawy apostolskiej na katechezie powinno prowadzić do samowychowania. Jest to zgodne z fazami rozwoju osobowości, gdzie z procesu heteroedukacji przechodzi się do autoedukacji. Dlatego „każdy winien się sam gorliwie przygotować do apostolstwa; dotyczy to zwłaszcza ludzi dojrzałych. Z biegiem lat bowiem duch ludzki staje się coraz bardziej otwarty, dzięki czemu każdy przez pilną obserwację może odkryć talenty, którymi Bóg ubogacił jego duszę, oraz owocniej wykorzystać te charyzmaty, których Duch Święty udzielił mu dla dobra braci”.\nZmierzając do ukształtowania postawy apostolskiej dzieci i młodzieży pamiętać trzeba, że świecki charakter, właściwy laikatowi, nadaje ich apostolstwu specyficzne znamię. Katecheta musi to mieć przed oczyma, co na temat świeckiego charakteru duchowości laikatu pisze Konstytucja pastoralna, a mianowicie: „Zadaniem ludzi świeckich, z tytułu właściwego im powołania, jest szukać Królestwa Bożego zajmując się sprawami świeckimi i kierując nimi po myśli Bożej. Żyją oni w świecie (…). Tam ich Bóg powołuje, aby wykonując właściwe sobie zadania, kierowani duchem ewangelicznym, przyczyniali się do uświęcenia świata na kształt zaczynu od wewnątrz niejako”. W posłudze katechetycznej będzie się więc podkreślać, że chrześcijanie są do tego powołani, by przez życie w świecie stawali się obywatelami nieba. Ponieważ celem katechezy jest dojrzała postawa wiary ujawniająca się na zewnątrz duchem apostolskim, to sugeruje, by w formacji do apostolstwa pamiętać, że takie przygotowanie zakłada pełną formację ludzką, dostosowaną do uzdolnień i warunków życia każdego. Świecki bowiem, znając dobrze świat współczesny, powinien być wrośnięty we własną społeczność i jej kulturę. Obok formacji humanistycznej uwzględnione ma być pewne przygotowanie doktrynalne na miarę wieku, warunków życia i zdolności. To nie stwarza jeszcze pełnej postawy, dlatego jak podaje Dekret – trzeba przede wszystkim zwrócić uwagę na przygotowanie duchowe, by posłannictwo Chrystusa i Kościoła było pełnione przez, ludzi ©..pełnym życiu wiary, która wyraża się w przeżywaniu Boskiej tajemnicy stworzenia i odkupienia. Dopiero „takie przygotowanie należy uważać za podstawę i warunek każdego owocnego apostolstwa”.\nJeśli chodzi o metodę wychowania postawy apostolskiej, to „Dekret o apostolstwie” opowiada się za tzw. metodą JOC: widzieć – oceniać – działać. Zalecenia tej metody można wywnioskować z treści Dekretu. Metodę tę można bardzo skutecznie zastosować na katechezie. W tej metodzie podkreśla się wychowanie do działania, a działanie najpełniej określa istotę człowieka. Już na katechezie trzeba otwierać oczy-na: wielorakie problemy najbliższego otoczenia, by w ten sposób wprowadzić w apostolat na szerszą skalę.\nW katechetycznym wychowaniu apostolskim trzeba uwzględnić różne formy apostolstwa. Dekret wymienia apostolstwo indywidualne, zbiorowe, w stowarzyszeniach apostolskich. Są one realizowane w różnych dziedzinach życia Kościoła i świata. „Świeccy prowadzą różnorodną działalność apostolską tak w Kościele, jak i w świecie. W obydwu tych dziedzinach otwierają się różne pola pracy apostolskiej, spośród których pragniemy tu wymienić główniejsze. Są to: wspólnoty kościelne, rodzina, młodzież, środowisko społeczne, sprawy narodowe i międzynarodowe”. Wprowadzając w apostolat już w czasie uczęszczania na katechezę, należy zwracać uwagę na to, co jest znamienne i podstawowe dla postawy apostolskiej. Wydaje się, że bardzo trafnie naświetla to Dekret: „Posłannictwo Kościoła w świecie wypełniają świeccy przede wszystkim przez zgodność życia z wiarą, dzięki czemu stają się światłością świata; przez swą rzetelność w każdym zajęciu (…), przez miłość braterską (…), przez ową pełną świadomość swojej roli w budowaniu społeczeństwa(…). Tą drogą ich sposób postępowania przenika powoli środowisko, w którym żyją i pracują (…). Prawdziwi jednak apostołowie, nie zadowalając się tylko samą tą działalnością, usiłują głosić Chrystusa bliźnim także i słowem”. W katechezie podkreśla się więc, że apostolstwo świeckich polega na zgodności życia z wiarą. Jest to zasadniczy warunek dla apostolstwa czynu i słowa. O potrzebie takiego apostolstwa pisze Dekret o działalności misyjnej Kościoła i Konstytucja dogmatyczna o Kościele.\nWychowanie do apostolstwa trzeba na katechezie łączyć z wychowaniem do dialogu. Bardzo ważne w obecnej sytuacji Kościoła jest kształtowanie postawy ekumenicznej.\nKatecheza jest wyrazem troski duszpasterskiej Kościoła. Przekazując Boży plan zbawienia stara się, by nie tylko wierni doszli do dojrzałości w wierze, lecz ma na celu wyrobienie w nich ducha apostolskiego, którym kierowani będą zabiegać o to, by uczestnikami dojrzałej wiary stali się wszyscy.\nPostawa apostolska jest postawą świadka wiary, otwartego w stosunku do świata, zaangażowanego w nim przez tworzenie wartości mających na celu dobro człowieka. Do katechezy można z całą swobodą odnieść to, co Dyrektorium Katechetyczne mówi o posłudze słowa w ogóle: „Kierując do ludzi orędzie ewangeliczne w odnowiony sposób, (katecheza) winna ukazywać jedność Bożego planu zbawienia (…), ma zawsze ukazywać głęboką i wewnętrzną zgodność istniejącą między Bożym planem zbawienia, osiągającym pełnię w Chrystusie Panu, a ludzkimi aspiracjami, między historią zbawienia a historią człowieka, między Kościołem, czyli Ludem Bożym, a wspólnotami ludzkimi, między działaniem Boga objawiającego a ludzkimi doświadczeniami, między dobrami i nadprzyrodzonymi charyzmatami a ludzkimi wartościami”. Ponieważ współczesna katecheza stawia sobie za cel rozwój wiary, dlatego jej troską będzie integracja wiary z życiem, gdyż o wierze można mówić tylko w powiązaniu z życiem. Taka katecheza wychowywać będzie katechumenów na świadków Chrystusowego Orędzia. Świadek wiary to chrześcijanin o dojrzałej osobowości, otwarty na problemy myśli i życia współczesnego, zdyscyplinowany i odpowiedzialny, zaangażowany społecznie i twórczy, charakteryzujący się postawą apostolską, przygotowany do dialogu z ludźmi o innych poglądach w duchu tolerancji i z poszanowaniem wolności i godności.\nLa catéchèse préparant au témoignage de la foi\nLa catéchèse est l’expression des préoccupations pastorales de l’Eglise. Elle mène la communauté des fidèles à la maturité en la foi. En transmettant le plan divin du salut, elle cherche à élaborer chez les fidèles l’esprit d’apostolat grâce auquel ceux-ci pourront intéresser tout le monde aux choses divines et humaines. L’esprit d’apostolat c’est avant tout une attitude du témoin de la foi, ouvert par rapport à ce monde, évangéliquement engagé dans son renouveau et le menant au but fixé par le Créateur. Le témoin de la foi c’est un chrétien à personnalité mûre, ouvert aux problèmes du monde d’aujourd’hui, intérieurement discipliné et responsable de la famille humaine, engagé socialement et constructif dans la vie de tous les jours, entreprenant le dialogue avec les autres dans l’esprit de l’évangile, de dignité et de tolérance humaine.\n W. Granat, Ku człowiekowi i Bogu w Jezusie Chrystusie,Lublin 1972, s. 43n.\nG. Thils,Théologie des réalités terrestres, Paris 1949; A. Słomkowski, Teologia rzeczywistości ziemskich, „Ateneum Kapłańskie” 54(1962) nr 319, s. 99-108; R. Bultot, Teologia rzeczywistości ziemskich a duchowość laikatu, „Concilium” 1966/1967 nr 1-10, s. 515-524; M. D. Chenu,Teologia materii, Paryż 1969.\nJ. Alfaro, Teologia postępu ludzkiego, Warszawa 1971.\nM. D. Chenu,Ku teologii techniki,w: Nauka i technika a wiara, Warszawa 1964, s. 229-240; A. Dondeyne, Technika a religia, w: Nauka i technika a wiara, Warszawa 1964, s. 217-228.\nM. D. Chenu,O teologię pracy,w: Ku powszechnej cywilizacji pracy, Warszawa 1963, s. 29-142.\nE. Alberich, Orientamenti attuali della catechesi, Torino 1971, s. 43-57.\nM. Majewski, Katecheza w świecie współczesnym, „Katecheta” 17(1973) nr 4, s. 165.\nCz. Strzeszewski, Zadania katolików w porządku doczesnym, „Chrześcijanin w świecie. Zeszyty ODiSS” 5(1973) nr 21, s. 16.\nRdz 1, 27-28.\nG. Thils, Działanie ludzkie w świecie, „Ateneum Kapłańskie” 62(1970) nr 368, s. 326.\nH. Wistuba, Człowiek-twórca, „Ateneum Kapłańskie” 62(1970) nr 367, s. 177.\nJ. Stroba, Katecheza współczesna, „Ateneum Kapłańskie” 58(1966) nr 345, s. 236.\nE. Materski, Wychowawcze aspekty katechezy, „Katecheta” 13(1969) nr 2, s. 54.\nSynod Biskupów. Sprawiedliwość w świecie, „Chrześcijanin w świecie. Zeszyty ODiSS” 4(1972) nr 17, s. 109.\nM. D. Chenu,Teologia materii, Paryż 1969, s. 109-110.\nL. Wciórka, Twórczość naukowa i techniczna jako współudział człowieka w dziele stworzenia, „Katecheta” 15(1971) nr 5, s. 193-195.\nMater et Magistra, Kraków 1969, s. 85.\nH. Wistuba, Człowiek-twórca, „Ateneum Kapłańskie” 62(1970) nr 367, s. 179.\nKDK 35; por. KDK 57.\nMater et Magistra, Kraków 1969, s. 85-86; W. Słomka, Religijna wartość zaangażowania doczesnego, „Zeszyty Naukowe KUL” 10(1967) nr 4, s. 58.\nMater et Magistra, Kraków 1969, s. 87.\nW. Słomka, Świętość a zaangażowanie świeckie według Konstytucji „Lumen gentium”, „Roczniki Teologiczno-Kanoniczne” 19(1972) z. 3, s. 15-27.\nF. Pajer, La catechesi come testimonianza, Torino 1969, s. 117-119.\nE. Schillebeeckx, Chrystus, Sakrament spotkania z Bogiem, Kraków 1966.\nW. Słomka, Wieczna wartość zaangażowania doczesnego według Konstytucji „Gaudium et spes”, „Znak” 21(1969) nr 177, s. 331.\nA. Exeler , Katecheza i pedagogika, „Concilium” 1970 nr 1-5, s. 173-179.\nM. Majewski, Egzystencjonalna koncepcja człowieka a katecheza antropologiczna, „Roczniki Teologiczno-Kanoniczne” 20(1973) z. 6, s. 69-86; H. Pagiewski, W poszukiwaniu nowych rozwiązań katechetycznych, „Katecheta” 16(1972) nr 3, s. 119-120; Ch. Brusselmans, Katecheza dostosowana do naszej epoki i inicjacja liturgiczna dzieci, „Concilium” 1970 nr 1-5, s. 179-184.\nJeszcze o wychowaniu w wierze, „Katecheta” 12(1968) nr 6, s. 265-268; J. Charytański, Inspiracje soborowe w katechetyce, w: Myśl posoborowa w Polsce, Warszawa 1970, s. 177.\nM. Żurowski, Uprawnienia członków Ludu Bożego a uprawnienia laikatu, „Prawo Kanoniczne” 13(1970) nr 1-2, s. 129; Tenże, Uprawnienia i obowiązki laikatu,w: W kierunku człowieka, Warszawa 1971, s. 240.\nM. Majewski, Katecheza w świecie współczesnym, „Katecheta” 17(1973) nr 4, s. 72-73.\nK. Wojtyła, U podstaw odnowy. Studium o realizacji Vaticanum II,Kraków 1972, s. 251.\nJ. Gevaert, Antropologia e catechesi, Torino 1971, s. 58; M. Mazur, Rzeczowość, odpowiedzialność, solidarność, „Znak” 21(1969) nr 176, s. 231.\nJ. Majka, Nowy obraz chrześcijanina w stosunku do świata, „Ateneum Kapłańskie” 62(1970) nr 368, s. 405.\nH. Wistuba, Wychowanie do poszanowania godności i wolności człowieka, „Katecheta” 11(1967) nr 3, s. 111-115.\nM. Mazur, Rzeczowość, odpowiedzialność, solidarność, „Znak” 21(1969) nr 176, s. 229.\nKDK 16; S. Rosik, Sumienie – głos Boga w człowieku, „Katecheta” 15(1971) nr 2, s. 49-59.\nM. Jakubiec, Wychowanie sumienia w pierwszych latach życia,„Katecheta” 15(1971) nr 2, s. 60-67.\nS. Rosik, Sumienie – głos Boga w człowieku, „Katecheta” 15(1971) nr 2, s. 57-59; F. G. Friemel, Czym jest katecheza, „Katecheta” 16(1972) nr 2, s. 57.\nJ. Charytański, Zadania katechizacji w świetle dokumentów soborowych, „Collectanea Theologica” 37(1967) z. 3, s. 87-99.\nJ. Majka, Solidarność i współodpowiedzialność, „Ateneum Kapłańskie” 62(1970) nr 367, s. 246 n.\nM. Majewski, Katecheza w świecie współczesnym, „Katecheta” 17(1973) nr 4, s. 74.\nCz. Strzeszewski, Zadania katolików w porządku doczesnym, „Chrześcijanin w świecie. Zeszyty ODiSS” 5(1973) nr 21, s. 22.\nKDK 46; K. Wojtyła, U podstaw odnowy. Studium o realizacji Vaticanum II,Kraków 1972, s. 254-268; J. Gevaert, Antropologia e catechesi, Torino 1971, s. 56-60; S. Kunowski, Problemy wychowania chrześcijańskiego w świetle dokumentów Soboru Watykańskiego II, „Roczniki Teologiczno-Kanoniczne” 18(1971) z. 3, s. 161n.\nKDK 47; KDK 50; KDK 52; DA 11.\nDA 30; J. Stroba, Katecheza współczesna, „Ateneum Kapłańskie” 58(1966) nr 345, s. 236.\nKK 48; KDK 45.\nW. Przemysławski, Człowiek świecki w Kościele, w: Kościół w świetle Soboru, Poznań 1968, s. 241-268.\nDFK 2; DFK 10; DFK 18; DZ 8; DZ 16.\nB. Pylak, Powołanie człowieka do życia w świecie, „Ateneum Kapłańskie” 60(1968) nr 358, s. 281-288.\nDA 2, 5-8; F. Macharski, Cele apostolskiej działalności katolików świeckich, „Ateneum Kapłańskie” 60(1968) nr 358, s. 289-299.\nKK 33; DA 3; E. Weron,Laikat i apostolstwo, Paryż 1973, s. 102-107.\nM. Majewski, Katecheza w świecie współczesnym, „Katecheta” 17(1973) nr 4, s. 81 n.\nDA 4, 28-32.\nDyrektorium Apostolstwa Świeckich, s. 100-122\nDA 12; P. Przybylski, Wpływ grupy rówieśniczej na wychowanie religijne młodego człowieka,„Katecheta” 16(1972) nr 5, s. 193-198.\nDA 9, 15-22; A. Zuberbier, Rozmaite dziedziny działalności apostolskiej, „Ateneum Kapłańskie” 60(1968) nr 358, s. 300-307.\nDA 13, 16.\nB. Pylak, Laikat i jego apostolstwo w świetle dokumentów II Soboru Watykańskiego.„Zeszyty Naukowe KUL” 10(1967) nr 3, s. 38-39.\nKK 35; Cz. Strzeszewski, Zadania katolików w porządku doczesnym, „Chrześcijanin w świecie. Zeszyty ODiSS” 5(1973) nr 21, s. 15n.\nDA 29, 31.\nDE 10; DM 15.\nM. Majewski, Katecheza w świecie współczesnym, „Katecheta” 17(1973) nr 4, s. 81-86.\nS. Kunowski, Wychowanie do chrześcijańskiego uniwersalizmu,w: O Bogu i o człowieku,t. 2, Warszawa 1969, s. 224.


Michał Trela: Kimmich poradzi sobie na prawej obronie\nDrodzy użytkownicy naszego serwisu, serdecznie zapraszamy Was do przeczytania wywiadu z jednym z największych ekspertów niemieckiej piłki w Polsce, czyli Michałem Trelą, dziennikarzem „Przeglądu Sportowego”, Sportu, serwisu Bundesliga.onet.pl i – co najważniejsze – byłym współpracownikiem „Kickera”.\nTematem wywiadu będzie przede wszystkim młodzież Bayernu Monachium oraz zmiana pokoleniowa, która nieubłaganie zbliża się do zespołu ze stolicy Bawarii.\nGS: W Bayernie mamy wielu młodych i perspektywicznych zawodników. Który z nich najbardziej przyciąga Twoją uwagę?\nMT: Zdecydowanie Joshua Kimmich.\nGS: Dlaczego akurat Kimmich? Co sprawiło, że wybór padł na niego?\nMT: Imponuje mi, w jak ekspresowym tempie rozwija się jego kariera. Rok po roku – III liga, II liga, Bayern Monachium i na koniec debiutanckiego sezonu w najwyższej lidze – wyjazd na mistrzostwa Europy, na których grał w podstawowym składzie. Kimmich bardzo szybko przeskakuje kolejne szczeble, grając przecież często na różnych pozycjach, a najrzadziej na tej, na której czuje się najlepiej, czyli na środku pomocy. Sprawia wrażenie zawodnika bardzo inteligentnego. Nie ma ponadprzeciętnych warunków fizycznych, więc musi szukać innych atutów. Szybko się uczy. Mam wrażenie, że poradziłby sobie wszędzie. Od tego sezonu zaczął pokazywać, że potrafi jeszcze strzelać gole. To taki typowy produkt współczesnego niemieckiego szkolenia – inteligentny środkowy pomocnik, który w razie potrzeby da radę na każdej pozycji.\nGS: W letnim okienku Bayern mimo młodego wieku sprowadził do swojego zespołu Renato Sanchesa za niebagatelną sumę 35 mln euro, zaś jeśli doliczymy potencjalne bonusy, to kwota może naprawdę przysporzyć o ból głowy. Jak myślisz, warto było?\nMT: Nie wiem. W przypadku tak młodych zawodników to zawsze ryzyko. Nigdy nie wiadomo, jak potoczy się kariera. Bayern dobrze zrobił, że zakontraktował go jeszcze przed Euro 2016, bo po tym turnieju cena byłaby na pewno jeszcze wyższa. Inna sprawa, że mnie jeszcze niczym specjalnym do siebie nie przekonał. Nie będę udawał, że namiętnie śledzę ligę portugalską, bo tak nie jest. Nie wiem, jak radził sobie tam w Benfice. Widziałem go tylko w meczach europejskich pucharów i na mistrzostwach Europy, na których – choć został wybrany najlepszym młodym zawodnikiem turnieju – niczym nie rzucił mnie na kolana. Ot, utalentowany zawodnik, który właśnie zderza się z zawodową piłką. Okazuje się, że samym talentem nie tak łatwo się przebić. Trudno przewidzieć efekty tego zderzenia. Albo się pozbiera i rozbłyśnie, albo popadnie w przeciętność. Wszystko zależy od charakteru.\nGS: Mimo tak wielkiego „hype’u” wraz z pojawieniem się piłkarza w Monachium, Renato otrzymuje niewiele szans od Carlo Ancelottiego. Czy takie powolne wprowadzanie do składu ma sens? Być może wypożyczenie byłoby lepszym rozwiązaniem czy też Włoch wie, co robi, i Portugalczyk po prostu jest za słaby na FCB?\nMT: Carlo Ancelotti widział już wiele młodych talentów światowego futbolu. Skoro Sanchesowi daje mało minut, to znaczy, że na więcej obecnie nie zasługuje. O wypożyczeniu można by mówić, gdyby Portugalczyk notorycznie nie łapał się do osiemnastki meczowej. Skoro cały czas jest w szerokim kręgu zainteresowań, raz na jakiś czas wchodzi na boisko, to dla niego najlepiej byłoby zostać i walczyć o miejsce. Wyobrażam sobie, że treningi z Bayernem i nawet epizody w meczach to uniwersytet futbolu na najwyższym poziomie, lepszy niż regularne występy np. w Augsburgu czy Eintrachcie.\nGS: Ancelotti wspominał, że nigdy w swojej karierze nie widział tak silnego pomocnika. Pochwał pod jego adresem nie szczędził również legendarny Lothar Matthaeus. Zgadzasz się z ich opiniami czy jednak takie „chuchanie” może na niego negatywnie wpłynąć?\nMT: Znowu – wszystko zależy od charakteru. Dla jednego to będzie motywujące, dla innego demotywujące. Nie jestem w stanie stwierdzić, jak zareaguje na to Sanches. Powiem tylko, że do pochwał Ancelottiego przywiązywałbym się bardziej niż do tego, co mówi Matthaeus. Skoro Włoch nie widział tak silnego pomocnika, to pewnie ma rację. Ale siła to nie wszystko.\nGS: Kolejny z wielkich talentów Bayernu – Kingsley Coman. W ostatniej kolejce rodak Francka Ribery’ego pokazał, na co go stać. Jak oceniłbyś jego dotychczasową karierę?\nMT: Myślę, że ma wielki potencjał, który hamują kontuzje. Jak generalnie nie przepadam za skrzydłowymi – zawsze większym szacunkiem darzyłem środkowych pomocników – tak Comana bardzo cenię. Myślę, że może być piłkarzem wielkiego formatu, którego Bayern zapewnił sobie stosunkowo tanio. Jest jednak jeden warunek: zdrowie.\nGS: Jak dobrze wiemy, Bayern ma jeszcze nieco czasu na podjęcie decyzji związanej z wykupem Comana z Juventusu. 21 mln euro to nie tak duża kwota jak na „Die Roten”. Choć władze bawarskiego klubu zapewniły zarząd „Juve”, że wykupią Francuza, to czy Twoim zdaniem warto? Jest sens i czy taki transfer „spłaci się” w niedalekiej przyszłości? W końcu Ribery i Robben nie są już pierwszej młodości…\nMT: Tak, moim zdaniem warto. To jeden z najzdolniejszych skrzydłowych na świecie. Skoro tak, warto wydać na niego trochę pieniędzy i czekać aż dojdzie do pełni zdrowia i formy. Zwłaszcza, że Ribery i Robben młodsi już nie będą.\nGS:Skupmy się teraz na nadziei niemieckiej piłki, czyli Kimmichu. Jak bardzo Pep Guardiola miał wpływ na Joshuę? Kilkukrotnie już mówiono, że Katalończyk to jego „futbolowy ojciec”. Zgadzasz się z tym twierdzeniem?\nMT: Scena z marca 2016 roku w Dortmundzie bardzo utkwiła mi w pamięci. Dla mnie to była kwintesencja roli trenera i najlepsze podsumowanie osobowości Pepa Guardioli, który jednocześnie obsztorcował i pochwalił swojego zawodnika. To, jakie miny malowały się na twarzy Kimmicha, bardzo przypominało relację ojca z synem. Myślę, że za parę lat Kimmich będzie wspominał Guardiolę jako jednego z najważniejszych trenerów w karierze.\nGS: Podczas Euro 2016 Kimmich udowodnił, że doskonale radzi sobie na prawej obronie, czym zraził do siebie cały piłkarski świat w Niemczech – w końcu Loew znalazł następcę Philippa Lahma. Czy w Bayernie będzie tak samo, kiedy kapitan „Die Roten” zawiesi buty na kołku wraz z końcem tego sezonu? Kimmich poradzi sobie na prawej obronie w układance Ancelottiego czy jednak konieczny jest transfer kogoś innego?\nMT: Kimmich na pewno sobie poradzi, o czym wspomniałem wcześniej, i wydaje mi się naturalnym następcą Lahma – potrafiłby tak, jak kapitan Bayernu za czasów Guardioli grać na prawej obronie i środku pomocy jednocześnie. Ale to nie wyklucza transferu prawego obrońcy. Kimmich może się przydać na wielu pozycjach i czasem prawego obrońcy może brakować. Poza tym, w takim klubie, jak Bayern, trzeba mieć alternatywę.\nGS: Nie tak dawno Uli Hoeness przyznał, że szkolenie młodzieży to największy problem Bayernu. Nie oszukujmy się – BVB, S04 czy chociażby TSG Hoffenheim wypadają pod tym względem o wiele lepiej. Zgadzasz się ze słowami prezydenta FCB? Czego Twoim zdaniem brakuje w obecnym systemie szkolenia?\nMT: Oczywiście nie mam pojęcia, w czym tkwi problem Bayernu. To pewnie wiedzą nieliczni nawet w Niemczech. Ale niewątpliwie problem istnieje. Akademia przestała produkować wychowanków na poziom nie tylko Bayernu, ale też Bundesligi. Prawdopodobnie w pogoni za budowaniem globalnej marki w którymś momencie została trochę zaniedbana. Teraz trzeba to nadrobić.\nGS: Ostatnim zawodnikiem, który przebił się do pierwszej drużyny, był David Alaba – miało to miejsce w 2011 roku. Czy ktoś z rezerw czy młodzieżowych zespołów FCB zasługuje na podobny awans i grę w pierwszej drużynie? Benko, Friedl, Tillman czy chociażby Dorsch… jest ich naprawdę wielu, jednak czy poradziliby sobie oni z presją i samą osobą Carlo Ancelottiego?\nMT: Gdyby zasługiwali, byliby odważniej wprowadzani. Wymienieni przez Ciebie piłkarze to produkty akademii z czasów, gdy ta już miała problem. Trzeba będzie poczekać kilka lat, zanim wychowankowie znów zaczną się przebijać do Bayernu. Trzeba jednak pamiętać, że nawet jeśli akademia zacznie działać doskonale, będą się przebijać bardzo nieliczni. By grać w Bayernie, trzeba być na światowym poziomie. a nie da się rok w rok produkować świetnych piłkarzy, co pokazują akademie choćby Barcelony czy Ajaksu Amsterdam, które w pewnym momencie taśmowo wypuszczały gwiazdy futbolu, a później przestały.\nGS: Podsumowując, powiedz nam, proszę, czy Bayern powinien stawiać na młodzież? W końcu sam Hoeness domaga się powrotu do korzeni i stawiania na niemieckich zawodników…\nMT: Może to zabrzmi niepopularnie, ale moim zdaniem Bayern przede wszystkim powinien wygrywać. Są w łańcuchu pokarmowym kluby, które mają szkolić i drogo sprzedawać swoich wychowanków. Do takich zalicza się np. SC Freiburg. Są takie, które opierają się przede wszystkim na dobrym skautingu i zbieraniu perełek z innych rynków. To np. FSV Mainz. Są takie, które mają zbierać wyróżniających się zawodników słabszych klubów i oferować im szansę na kolejny krok w karierze. To m.in. Borussia Moenchengladbach. Bayern jest na końcu łańcucha. Istnieje po to, by zbierać najlepszych piłkarzy świata w jednym miejscu i zdobywać trofea. To główny cel jego działalności. Gdyby Freiburg zaczął nagle szarpać się i robić drogie transfery, skończyłoby się to katastrofą. a gdyby celem Bayernu nagle zaczęło być stawianie na wychowanków, też skończyłoby się to katastrofą. Moim zdaniem Bayern oczywiście powinien szkolić i starać się wprowadzać jak najwięcej młodych chłopaków do składu, bo to robi dobrze wizerunkowo, wpływa na tożsamość klubu i jest powszechnie doceniane, ale nie może tego robić kosztem wyników. Czyli to wychowankowie muszą się dostosować do poziomu pierwszej drużyny Bayernu, a nie pierwsza drużyna Bayernu do poziomu swoich wychowanków. Jeśli przez pięć lat nie pojawi się żaden wychowanek na poziomie uprawniającym go do gry w Bayernie, ten nie może go ciągnąć za uszy, tylko po to, by pokazać, że stawia na nich.\nGS: Zbaczając z tematu przewodniego… Bundesliga od przyszłego sezonu trafia w ręce stacji Eleven. Twoim zdaniem to dobra zmiana dla kibiców tejże ligi w Polsce? Co możesz nam powiedzieć o tej stacji?\nMT: Jeszcze za wcześnie, by powiedzieć, jaka to zmiana. Eurosport miał plusy i minusy. Oczywistymi zaletami były techniczne możliwości, jakie oferował – pięć meczów w każdej kolejce na żywo, a do tego cudowny wynalazek, jakim jest Eurosport Player. Wielkim minusem był moim zdaniem dobór ekspertów. Tylko po Radosławie Gilewiczu czułem, że traktuje widza poważnie i przygotowuje się do transmisji. U pozostałych byłych piłkarzy widziałem głównie traktowanie widza jak idioty, który pierwszy raz w życiu zobaczył mecz ligi niemieckiej. Mam nadzieję, że Eleven będzie pod tym względem lepsze i – tak jak zrobiło w przypadku innych lig – zatrudni do komentowania osoby, które naprawdę znają się na tej lidze i nią żyją, choć niekoniecznie grały w Schalke. Takich ludzi w Polsce nie brakuje. Zagadką pozostaje to, ile meczów Eleven zamierza pokazywać i czy stworzy coś na kształt Eurosport Playera. Bardzo bym sobie i wszystkim fanom Bundesligi tego życzył.\nGS: Na koniec powiedz nam jeszcze proszę, jak oceniasz perspektywy Bayernu Monachium na przyszłość? Co zarząd klubu powinien jeszcze zrobić? Czy istnieje jakaś granica perfekcji? Czy ową granicę jest w stanie opanować Carlo Ancelotti?\nMT: Przyszłość Bayernu Monachium jest oczywiście świetlana. Cała piłka nożna rozwija się zgodnie z tzw. efektem św. Mateusza: bogaci są coraz bogatsi, a biedni – w porównaniu z nimi – coraz biedniejsi. Bayern jest wśród tych bogatych, więc pewnie coraz rzadziej będzie się zdarzać, że nie wygra Bundesligi lub że nie awansuje do końcowych faz Ligi Mistrzów. Granica perfekcji, jeśli chodzi o rozgrywki ligowe, moim zdaniem została już osiągnięta za czasów Pepa Guardioli. Wątpię, by ktokolwiek kiedykolwiek był w stanie pobić rekordy punktowe ustanowione za jego czasów. Mówi się, że wygranie Bundesligi z Bayernem to oczywistość, ale sposób, w jaki Guardiola to robił, jest jednak nieoczywisty. Do Ancelottiego dopiero się przekonuję. Wiele zależy od tego, jak poradzi sobie w Lidze Mistrzów. Jak dla mnie, na razie jego Bayern jest po prostu gorszy od tego, co prezentował za czasów Guardioli – bardziej przewidywalny, bardziej opierający się na indywidualnych błyskach gwiazd. Jednocześnie jednak pamiętam sezon, w którym Ancelotti wygrał dziesiątą Ligę Mistrzów dla Realu Madryt. Przez cały poprzedzający ten rok sezon, mówiło się o wielkiej kampanii Jose Mourinho, mającej doprowadzić do upragnionej decimy. Dyskutowało się o stylu gry Realu, w debatach uczestniczył cały świat. Gdy się nie udało i Mourinho odszedł, wszystko tak ucichło – na ile może ucichnąć w kwestii Realu Madryt – że wszyscy jakby pogodzili się, że „Królewskich” czeka sezon przejściowy. Za Ancelottiego grali tak sobie – raz wygrali, raz zremisowali, raz ktoś błysnął, raz ktoś miał gorszy dzień. Nikt generalnie nie miał wrażenia, że ogląda najlepszą drużynę w Europie. a później doszło do decydujących faz Ligi Mistrzów, jeden, dwa dobre mecze w sezonie, trochę szczęścia i nagle okazało się, że Real zdobył upragnioną decimę. Dlatego jestem ostrożny w krytykowaniu Ancelottiego. Mecz z Arsenalem pokazał, że słusznie. Zęby czasem bolą od oglądania nudziarstw, które serwuje nam w tym sezonie ligowym Bayern, ale w decydujących momentach zespół będzie gotowy. Nie mam co do tego wątpliwości. Co nie oznacza, że na pewno wygra Ligę Mistrzów. Jak nas już nauczyły poprzednie lata, da się zaplanować awans do półfinału tych rozgrywek, ale zwycięstwa zaplanować się nie da. Futbol jest zbyt przypadkowy.\nGS: Serdecznie dziękuję za poświęcony czas. Niezmiernie mi miło z tego powodu i w imieniu wszystkich użytkowników serwisu DieRoten.pl chciałbym podziękować za rozmowę oraz zaprosić w przyszłości na kolejne!\nZ Michałem Trelą rozmawiał Gabriel Stach.\nPoprzedni wywiad z Tomkiem Urbanem znajdziecie tutaj – temat przewodni Carlo Ancelotti i ocena jego pracy.\nGenialnie byłoby zobaczyć wywiad z Hajto! :D\nNo błagam jak to "Bayern traci środkowego pomocnika na lata". Przecież Dżosz na środku jest słabiutki, to już nawet Rode był bardziej konkretny i żadna propaganda tego nie zmieni. Prawa strona to jedyne słuszny kierunek dla niego zarówno w repre jak i FCB.\nWierzę w niego ale na myśl o stracie Lahma... moje serce :(\nHajto? Nawet jeśli dla śmiechu to szkoda marnować miejsce na serwerze.\nCo do Kimmicha, to moim zdaniem otwiera się dla niego JEDYNA szansa, na bycie podstawowym graczem. W pomocy się nie przebije, a na pozycji Lahma ma szanse się sprawdzić. Generalnie bardzo dobrych/wybitnych bocznych obrońców jest mało obecnie, więc nie wiem czy jest nawet sens kombinować skoro ma się u siebie gracza, który ma szansę się sprawdzić.\nRiberyy007 ja również chętnie przeczytałbym wywiad z Hajto. :)\nNie mam wątpliwości, że sobie poradzi, tylko że wówczas tracimy środkowego pomocnika na lata. Ale to już zadanie dla włodarzy Bayernu.\nZobaczymy co się da zrobić w tym kierunku :)\n"Może macie jakieś życzenie co do kolejnej osoby?..."\nTomasz Hajto :D\nJak dla mnie Kimmich to nasz przyszły podstawowy prawy obrońca. Jeżeli się nie mylę to wspominał też coś o tym Kalle, nie powiedział chyba wprost ale z jego wypowiedzi można było wywnioskować, że jest za tym aby Joshua stał się od przyszłego sezonu naszym podstawowym prawym obrońcą. Mam nadzieję, że przychyli się również do tego pomysłu Carlo.\nA no tak. Małe faux pas ;)\nTomek Urban dopiero u nas był tydzien temu :)\nTrela chyba zapomniał, jak Bayern grał w sposób przewidywalny i nudny za Guardioli. Szczególnie na wiosnę, gdy nie dało się oglądać tej "gry". Warto sobie przypomnieć męczarnie choćby z ostatniego sezonu z Augsburgiem, Ingolstadt, Eintrachtem, Köln, Mönchengladbach, czy z Werdrem.\nCo do Kimmicha, może i sobie poradzi na prawej obronie, choć Ancelotiti nie sprawdza go na tej pozycji, a sam zawodnik przyznał, że woli grać w środku pomocy.\n@Gabricone - Tomasz Urban ;)\nMoże macie jakieś życzenie co do kolejnej osoby? Tylko bez fantazjowania :D Łysego z FiFY chyba nie uda się namówić :D\nNo i pojechał po Hajcie:)\nZgadza się nie trzeba zmieniać mu pozycji. Jest środkowym pomocnikiem i niech nim zostanie. A co do prawego obrońcy to Bayern powinien kupić gracza który był szkolony na tę konkretnie pozycję, a nie bawić się w przestawianie zawodników.\nCo do Kimmicha,to słabo widzę jego szanse na grę w środku pola.Warunki fizyczne ma dosyć słabe,a technicznie też nie zauważyłem u niego predyspozycji do dryblingu czy prostopadłych podań\nZ kolei na bok obrony ma odpowiednie podstawy\nKondzio, ale mu nie trzeba zmieniać pozycji. Spójrzmy na jego grę w kadrze na Euro czy eliminacjach. W dodatku masz młodego i dobrego zawodnika :D\nPo co zmieniać mu pozycje? Nie lepiej kupić kogoś młodego, dobrego na prawą obronę?


Dayana Yastremska - Anastasia Pavlyuchenkova (Japonia WTA - Osaka, singiel) - na żywo - transmisje live stream online - Flashscore.net.pl\nDayana Yastremska - Anastasia Pavlyuchenkova\nDayana Yastremska - Anastasia Pavlyuchenkova 16.09.2019 10:07\nDarmowa transmisja na żywo meczu Dayana Yastremska - Anastasia Pavlyuchenkova, który rozpocznie się 16.09.2019 10:07. Mecz na żywo można legalnie obejrzeć na stronie dzięki bukmacherom Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Darmowe wyniki i mecze na żywo online Dayana Yastremska - Anastasia Pavlyuchenkova z kategorii Japonia WTA - Osaka, singiel.\nW dniu 16.09.2019 10:07 odbył się mecz między Dayana Yastremska i Anastasia Pavlyuchenkova. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.


F-Secure: Internet niebezpiecznych rzeczy – luki w kamerach IP firmy Foscam - F-Secure - Wiadomości firmowe - News - Informatyka/IT - Operatorzy\nFirma F-Secure, dostawca rozwiązań z zakresu cyberbezpieczeństwa, zidentyfikowała liczne luki w zabezpieczeniach dwóch modeli kamer IP Foscam. Luki umożliwiają cyberprzestępcom przejęcie kontroli nad urządzeniem (jeżeli jest ono podłączone do internetu), podgląd materiałów wideo, a także wysyłanie oraz ściąganie plików z serwera. Jeżeli urządzenie stanowi element sieci lokalnej, to haker będzie mógł uzyskać dostęp do jej zasobów. Urządzenie może zostać również wykorzystane do przeprowadzenia ataku DDoS[*].\n[*] Zmasowany atak przeprowadzony jednocześnie z wielu urządzeń sterowanych zdalnie przez cyberprzestępcę (tzw. komputery zombie).


Garaże blaszane na wymiar, blaszaki - Producent Marmet - Wolsztyński serwis ogłoszeniowy\nGaraże blaszane na wymiar, blaszaki - Producent Marmet 2021-03-24\nJesteśmy firmą produkcyjną. Zamawiając garaż w firmie MARMET masz gwarancję, że zrobimy bezpośrednio dla Ciebie garaż blaszany, konstrukcję stalową, wiatę, zadaszenie o jakimkolwiek wymiarze. Również dostarczymy oraz zamontujemy zamówiony towar w dowolnym miejscu w Kraju.\nSpecyfikacja typowego garażu 3x5 metrów:- Szerokość: 298 cm - Długość: 496 cm- Spad dachu do tyłu- Garaż pokryty blachą ocynkowaną w I gatunku- Wysokość ściany przedniej: 2.13m- Wysokość ściany tylnej: 1.9m- Światło wjazdu po otwarciu bramy na wysokość: 2.00m- Światło wjazdu po otwarciu bramy na szerokość: 2.85m- Całość zbudowana z kątowników zimno-giętych - Montaż Bezpłatny!\nFirma MARMET zajmuje się produkcją garaży, które znajdują zastosowanie jako:- miejsce na samochód,- maszyny rolnicze,- wiaty, zadaszenia,- schowek na budowę,- hale magazynowe.\nGaraże wedle zaleceń tworzymy z blachy ocynkowanej lub powlekanej/akrylowej. Wymiary wykonywanych garaży: standardowe o wymiarach 3x5, 4x6, 6x6, 7x7 m oraz także nietypowe o każdych wymiarach: szerokości, wysokości, długości.\nZlecenia realizujemy do 2 tygodni czasu - przed przyjazdem skontaktujemy się z Państwem trzy dni wcześniej celem określenia dogodnej dla Państwa godziny.\nW razie pytań zachęcam do kontaktu telefonicznego pod którym uzyskają Państwo profesjonalną pomoc 783 022 876 bądź pod drugim numerem 665552797


Pociągi Budapest-Nyugati - Warszawa | Tanie bilety i rozkłady jazdy | Trainline\nPociągi na trasie Budapest-Nyugati - Warszawa\nPodróż pociągiem na trasie Budapest-Nyugati – Warszawa w 9 g 41 m\nJeśli chcesz dowiedzieć się więcej na temat podróży pociągiem relacji Budapest-Nyugati – Warszawa, możesz już zakończyć poszukiwania!\nPokonanie 542 km pociągiem relacji Budapest-Nyugati – Warszawa zajmuje zwykle około 12 g 42 m, chociaż najszybszymi połączeniami można się tam dostać w zaledwie 9 g 41 m. Zwykle trasa ta jest obsługiwana przez 7 pociągów dziennie. Nie musisz się martwić o przesiadki, ponieważ dostępne są bezpośrednie pociągi.\nRezerwuj bilety kolejowe na przejazd na trasie Budapest-Nyugati – Warszawa z wyprzedzeniem zamiast kupować je w dniu podróży, aby załapać się na najtańsze taryfy. Ceny biletów na przejazd na trasie Budapest-Nyugati – Warszawa można znaleźć za pomocą naszego narzędzia do planowania podróży.\nJeśli chcesz dokonać rezerwacji, już dziś poszukaj w naszym serwisie tanich biletów kolejowych. Czytaj dalej, aby znaleźć więcej informacji na temat podróży pociągiem do stacji Warszawa, w tym nasz rozkład jazdy zawierający pierwszy i ostatni kurs.\nPociągi z Budapest-Nyugati do Warszawa\nCzas podróży między Budapest-Nyugati i Warszawa wynosi średnio 12h 42m, a odległość między nimi to około 542 km. Normalnie kursuje 7 pociągów dziennie między Budapest-Nyugati i Warszawa, a bilety kosztują od 47,40 €, jeśli zarezerwujesz z wyprzedzeniem.\nGodziny pociągów od Budapest-Nyugati do Warszawa\nSprawdź kolejne pociągi jadące ze stacji Budapest-Nyugati do stacji Warszawa w dniu wt 1 lut. Aby zapoznać się z pełnym harmonogramem lub znaleźć późniejszy odjazd, kliknij tutaj.\n04:40 15:58 11godz. 18min, 2 przesiadki\n07:28 18:15 10godz. 47min, bezpośredni\n10:40 20:21 9godz. 41min, 1 przesiadka\n14:40 05:48 15godz. 8min, 2 przesiadki\n18:40 06:48 12godz. 8min, 1 przesiadka\n18:40 07:52 13godz. 12min, bezpośredni\n19:40 12:22 16godz. 42min, 1 przesiadka\nTanie bilety kolejowe ze stacji Budapest-Nyugati do stacji Warszawa\nCena biletów kolejowych na trasie Budapest-Nyugati – Warszawa wynosi od 47,40 € w jedną stronę w przypadku biletu w klasie Standard rezerwowanego z wyprzedzeniem. Bilety rezerwowane w dniu podróży są droższe, a ich koszt może się wahać w zależności od pory dnia, trasy i klasy.\nWiększość europejskich przewoźników wprowadza do sprzedaży bilety około trzech do sześciu miesięcy przed datą podróży. Często są tym tańsze, im wcześniej się je kupi. Znając daty podróży, można zdobyć tańsze bilety na przejazd pociągiem ze stacji Budapest-Nyugati do stacji Warszawa.§\nChcesz wiedzieć więcej na temat swojego przejazdu z punktu Budapest-Nyugati do punktu Warszawa? Odpowiedzieliśmy na kilka z najczęściej zadawanych przez naszych klientów pytań, aby pomóc Ci w zaplanowaniu podróży.\nIle trwa podróż pociągiem ze stacji Budapest-Nyugati do stacji Warszawa?\nPodróż pociągiem ze stacji Budapest-Nyugati do stacji Warszawa trwa średnio 12 godzin i 42 minuty, a na tej trasie kursuje około 7 pociągów dziennie. Czas podróży może być dłuższy w weekendy i święta, zatem do wyszukania konkretnego dnia podróży można wykorzystać planer podróży.\nJaki jest najkrótszy czas podróży pociągiem ze stacji Budapest-Nyugati do stacji Warszawa?\nNajkrótszy czas podróży pociągiem ze stacji Budapest-Nyugati do stacji Warszawa wynosi 9 godzin i 41 minut.\nIle kosztuje podróż pociągiem ze stacji Budapest-Nyugati do stacji Warszawa?\nBilety kolejowe ze stacji Budapest-Nyugati do stacji Warszawa mogą kosztować tylko 47,40 €, jeżeli zarezerwuje się je z wyprzedzeniem. Zwykle są droższe, jeżeli kupuje się je w dniu podróży. Ceny mogą się też różnić w zależności od pory dnia, trasy i klasy biletu.\nCzy jest bezpośredni pociąg ze stacji Budapest-Nyugati do stacji Warszawa?\nTak, można przejechać ze stacji Budapest-Nyugati do stacji Warszawa bez przesiadki. Ze stacji Budapest-Nyugati do stacji Warszawa kursują 2 pociągi bezpośrednie. Zależnie od dnia podróży może być mniej połączeń bezpośrednich.\nO której odjeżdża pierwszy pociąg ze stacji Budapest-Nyugati do stacji Warszawa?\nPierwszy pociąg ze stacji Budapest-Nyugati do stacji Warszawa odjeżdża o 05:40. Godziny i trasy mogą być inne w weekendy i święta.\nO której odjeżdża ostatni pociąg ze stacji Budapest-Nyugati do stacji Warszawa?\nOstatni pociąg ze stacji Budapest-Nyugati do stacji Warszawa odjeżdża o 20:40. Pociągi, które odjeżdżają wcześnie rano lub późnym wieczorem mogą być pociągami sypialnymi, godziny odjazdu i rodzaje przejazdów mogą być również inne w weekendy i święta.\nJaką odległość pokonuje pociąg ze stacji Budapest-Nyugati do stacji Warszawa?\nPociągi kursujące ze stacji Budapest-Nyugati do stacji Warszawa pokonują odległość 542 km.\nPodane informacje są ustalane na podstawie planowej usługi kolejowej na trasie Budapest-Nyugati - Warszawa dla typowego dnia w tygodniu za pomocą danych rozkładu jazdy w dniu 01.02.2022. 01.02.2022. W weekendy, święta lub inne dni wyjątkowe dostępnych może być mniej usług. Oferowany zakres taryf został wyszukany przez naszych klientów w serwisie Trainline w dniu 20.07.2020 na podróż w dniu 20.07.2020 i obejmuje bilety dla dorosłych w klasie ekonomicznej bez użycia kart rabatowych i podróży autokarem.


Trzynasta emerytura może zostać na stałe - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 25 lutego 2020, 08:30\nPrezydent Andrzej Duda we wtorek podpisze ustawę w sprawie tzw. trzynastych emerytur i rent. „Od tej pory dodatkowe świadczenie będzie rozwiązaniem stałym i pewnym, w tym roku otrzyma je 9,8 mln osób” - powiedziała minister rodziny Marlena Maląg.\n„Jesteśmy o krok od historycznego wydarzenia, czyli podpisania przez prezydenta Andrzeja Dudę ustawy o trzynastej emeryturze. Od tej pory dodatkowe świadczenie dla wszystkich emerytów i rencistów będzie rozwiązaniem stałym, pewnym i gwarantowanym ustawą. Realizując obietnicę premiera Mateusza Morawieckiego, po raz kolejny udowodniliśmy, że dotrzymujemy słowa” - podkreśliła szefowa MRPiPS.\n„Trzynasta emerytura to dodatkowe środki, które osoby starsze mogą przeznaczyć na dowolny cel - same najlepiej wiedzą, czego potrzebują, o czym marzą. Może dawno odkładany remont? Wyjazd? Nowy telefon z dobrym aparatem do uwieczniania chwil spędzanych z wnukami? Wierzę, że te pieniądze będą istotnym wsparciem” - dodała minister rodziny.


Strony związane z hasłem: dekoracje ślubne - strona 1 - lepszeseo.pl- nowoczesny katalog dla seo\nW kolejce:7 | Gości online: 15\nPodstawową potrzebą człowieka jest zaspokojenia głodu. Żeby żyć musimy jeść. Próbowanie nowych smaków zawsze jest niezwykłym odczuciem. Podobnie jest, gdy jemy naszą ulubioną potrawę. Każdy z nas inaczej odbiera zmysł smaku i preferuje różne potrawy. Żeby być zdrowym powinniśmy spożywać co najmniej trzy posiłki dzienni...\nWszelki z nas poszukuje swojego miejsca na ziemi. Jest toż zupełnie oczywista postawa. Człowiek odczuwa potrzebę, iż musi gdzieś należeć. Toż zapewnia pewne poczucie stabilizacji. Niewątpliwie z drugiej strony zjawia się także chęć przeżycia przygody, jednakże nie ukrywajmy, że jest owo dobre tylko do czasu. Posiadanie...\nJeżeli na czymś nam niezwykle chce toż powinniśmy wkładać w toż serce. Tylko owe działanie będzie posiadało największy wymiar. Albowiem bez tego możemy liczyć tylko na toż, że stworzymy coś słusznie, ale nic poza tymże. Natomiast jeśli planujemy, aby toż było wyjątkowe to będzie tylko wtedy, gdy prawdziwie się postaram...\nnajlepsze strony (7), sklep internetowy (8), chwilówka (8), zadbany katalog stron (7), pożyczki (9), noclegi (8), Wartościowy katalog stron (7), Kraków (11), dobry katalog stron (7), odszkodowania (7), chwilówki (9), kredyt (7), ciekawe strony (7), Poznań (9), hotel (7), ogłoszenia (9), warszawa (13), indeks stron (7), katalog stron internetowych (10), Adwokat (10)\nStrony związane z hasłem 'dekoracje ślubne':\nPary decydujące się na ślub, mają mnóstwo obowiązków, z nim połączonych. Niewątpliwie trzeba zarezerwować termin w kościele, salę weselną, znaleźć fotografa, kamerzystę, zaprojektować zaproszenia i sporo różnych. Jednakże, nie można zapomnieć także o dekoracji kościoła oraz sali. Jest to bardzo istotne, gdyż to ona nad... zobacz szczegóły wpisu »\nDekoracje weselne Toruń »Dodano - 17.11.2018\nBardzo ważnym elementem ślubu oraz przyjęcia weselnego są balony. Kolorowe baloniki, balony z helem, balonowe ozdoby samochodu weselnego, czy coraz częściej spotykane - balony przedstawiające Państwa Młodych. Rozwiązań jest bez liku, a każde może sprawić, że nasze przyjęcie zostanie dodatkowo ubarwione. Na pierwszy rzu... zobacz szczegóły wpisu »\nDekoracje ślubne »Dodano - 17.11.2018\nBardzo ważnym elementem ślubu a także imprezy weselnej są dekoracje ślubne. Baloniki w różnych kolorach, balony z helem, balonowe ozdoby samochodu weselnego, czy bardziej popularne - balony przedstawiające Państwa Młodych. Rozwiązań jest bez liku, a każde z nich może sprawić, że nasze przyjęcie zostanie dodatkowo ubarw... zobacz szczegóły wpisu »\nDekoracje ślubne Toruń »Dodano - 17.11.2018\nStudio dekoracji ślubnych La Rosa posiada w ofercie ozdoby na najpiękniejszy dzień w Twoim życiu. Ceremonia zaślubin i wesele to chwila, którą musimy w stosowny sposób wyróżnić, aby zauroczyć zarówno Klientów jak i ich gości. La Rosa zrobi wszystko, aby spełnić Państwa oczekiwania. Wykonujemy dekoracje sali weselnej or... zobacz szczegóły wpisu »\nZespół muzyczny Hali\nNaklejki na tir, pon


Wojewoda: przesunięcie terminu wygaszenia szpitala jednoimiennego w Wolicy - iKalisz.pl Gazeta Internetowa : Wiadomości Kalisz, Reklama w internecie,\nWojewoda: przesunięcie terminu wygaszenia szpitala jednoimiennego w Wolicy\nWojewoda wielkopolski Łukasz Mikołajczyk po dokładnej analizie i konsultacjach podjął decyzje w kwestii funkcjonowania szpitali jednoimiennych w Wielkopolsce. Od 1 czerwca zlikwidowane zostaną 134 rezerwowe łóżka w szpitalu przy ul. Szwajcarskiej w Poznaniu.\nW Wielkopolsce nadal dwa szpitale jednoimienne będą leczyć pacjentów z COVID-19, a proces „wygaszania” zostanie przesunięty z uwagi na liczbę zakażeń, szczególnie na południu województwa.\nNa podstawie analizy sytuacji epidemicznej Wielkopolski oraz rosnącej liczby zakażeń na południu województwa, wojewoda wielkopolski Łukasz Mikołajczyk podjął decyzję o przesunięciu terminu wygaszenia szpitala jednoimiennego w Wolicy.\n- Wygaszenie placówki nie rozpocznie się 1 czerwca, lecz w terminie późniejszym. Wpływa na to sytuacja w regionie, szczególnie ognisko epidemiczne w Kępnie. W Wielkopolsce utrzymamy dwie placówki jednoimienne, przy czym w poznańskim szpitalu przy ul. Szwajcarskiej zmniejszy się liczba łóżek do 406. Jeśli w czerwcu uda się zmniejszyć liczbę zakażeń w Wielkopolsce, wtedy poinformuję opinię publiczną o terminach i etapach wygaszenia szpitali jednoimiennym w naszym województwie – tłumaczy wojewoda wielkopolski Łukasz Mikołajczyk. – Szpital jednoimienny w Wolicy nadal będzie funkcjonował w tej formie. Jestem w stałym kontakcie z marszałkiem województwa, który jest organem prowadzącym dla placówki w Wolicy – dodaje wojewoda.\nOstatnie badania przeprowadzone w ramach drive-thru w Ostrowie Wielkopolskim oraz Kępnie wskazują na zwiększoną liczbę zakażeń wśród mieszkańców regionu, głównie z uwagi na duże ognisko epidemiczne.\nMimo zmniejszenia liczby łóżek dla pacjentów w szpitalu jednoimiennym w Poznaniu, nadal będzie on dysponował 406 łóżkami. Obecnie w placówce przebywają 94 osoby zakażone koronawirusem. Z kolei w szpitalu w Wolicy przebywa 76 pacjentów, a sam szpital dysponuje 120 łóżkami.\nwolica,\tzdrowie,\tszpital,\twojewoda