Luke7777777.blogspot.com: June 2009\nTłumaczenie: Tobias J. Lanz „Celem gospodarki jest wprowadzanie harmonii między tym, co materialne, i tym, co duchowe”*\nPrzedmowa redaktora do książki Poza kapitalizmem i socjalizmem – Nowe spojrzenie na stary ideał [Beyond Capitalism & Socialism: A New Statement of an Old Ideal]\nKsiążka ta zawdzięcza swoje powstanie i kształt wielu źródłom i czynnikom. Po pierwsze, moim osobistym doświadczeniom. Dorastałem w katolickim domu. Mój ojciec prowadził małą firmę, mama wychowywała dzieci, a dom stanowił dla obojga centrum życia. Pracowałem dla mojego ojca i miałem też wiele obowiązków domowych. Wspólna praca z rodzicami i rodzeństwem pozwoliła nam zbudować silne więzi i właściwie docenić pracę fizyczną. Co najważniejsze, nauczyłem się, że praca to ważna część sztuki życia. Doświadczyłem zatem zasady pomocniczości i solidarności, które stanowią samą istotę katolickiej ekonomii, z pierwszej ręki – na długo zanim zrozumiałem, co oznaczają.\nIdee te były dalej uszlachetniane w trakcie mojej edukacji w przyklasztornej szkole prowadzonej przez benedyktynów. Praca i życie intelektualne zostały tu połączone dla dobra wspólnoty. Obserwowałem, jak bracia zakonni i księża przestrzegali wskazań św. Hieronima dotyczących przywiązania mnicha do miejsca, tak jak Chrystusa do krzyża. Ich cel stanowiło uczynienie tego konkretnego miejsca ośrodkiem miłości, piękna i świętości. Choć nie potrafiłem wtedy w pełni docenić przesłania i sposobu życia benedyktynów, pozostały one we mnie i ujawniły się w latach późniejszych.\nPierwsze ponowne przebudzenie nastąpiło na początku lat dziewięćdziesiątych [XX wieku], gdy jako student uczyłem się o rozwoju ekonomicznym i społecznym oraz prowadziłem badania terenowe w Afryce i w Indiach. Kiedy zamiast skrajnego ubóstwa napotkałem tam tętniące życiem gospodarki naturalne, poczułem się jak E.F. Schumacher, który również miał odkryć nędzę podczas swojej pierwszej podróży do Birmy w latach pięćdziesiątych [XX wieku]. Tak jak Schumacher, zobaczyłem trudne życie, któremu przyroda postawiła surowe warunki i które wymagało wielu poświęceń. Ale zauważyłem również, jak inaczej wyglądała tam praca niż w społeczeństwach przemysłowych. Ludzie raczej zdobywali środki na utrzymanie w sposób bezpośredni niż będąc u kogoś na etacie, a praca łączyła się ze wszystkimi innymi aspektami życia. Każdy realizował sztukę swojego życia w rytmie codziennego mozołu. Życie było walką, ale gdy się ją wygrało, zysk był ogromny.\nTo doświadczenie pozwoliło mi po raz pierwszy uświadomić sobie, że bogactwo i ubóstwo mają wiele znaczeń. Bogactwo to nie były tylko pieniądze – coś abstrakcyjnego i niepewnego. Bogactwo to było coś konkretnego. Była nim ziemia i dom, owoce natury i relacje z ludźmi. Co najistotniejsze, to bogactwo było zakorzenione w samym życiu. Jako takie miało głęboko duchowy charakter – ostatecznie wskazujący na Stwórcę i Stworzenie. Zupełnie inaczej niż w „zaawansowanych gospodarkach przemysłowych”, w których wszystko obraca się wokół pieniędzy i produktów wtórnych wobec natury. Wir rzeczy martwych!\nPodobnie, ubóstwo to nie tylko brak dóbr materialnych. Ubóstwo można by zdefiniować również w kategoriach duchowych i uczuciowych. Społeczeństwo zalane dobrami materialnymi może być mimo to uczuciowo i duchowo ubogie. Nędza ta jest przypadłością zaawansowanych gospodarek socjalistycznych i kapitalistycznych, w których cykl produkcyjny zastąpił cykl życia. O ironio, ciągła pogoń za dobrami materialnymi w celu wypełnienia tej duchowej i uczuciowej pustki powoduje nasilenie cyklu i pogłębia nędzę.\nTo właśnie uświadomienie sobie tej prawdy rozbudziło moje zainteresowanie rozwiązaniami alternatywnymi wobec dominującej dziś ekonomii politycznej. Poszukiwałem osób podzielających moje poglądy i żyjących zgodnie z alternatywnymi wartościami ekonomicznymi. Tacy ludzie istnieli, ale żyli w rozproszeniu, byli niezorganizowani społecznie oraz politycznie i zazwyczaj marginalizowani. Co smutne, większość z nich nie była katolikami ani nawet chrześcijanami. Ten fakt rozczarował mnie najbardziej, bo tak wielu krytyków dominującej obecnie ekonomii politycznej wyznawało wiarę katolicką. Papieże w encyklikach, angielscy dystrybutyści, E.F. Schumacher i wielu innych szkicowali potencjalne alternatywne wobec kapitalizmu i socjalizmu rozwiązania i bronili ich.\nNiemniej gdy rozmawiałem z katolikami i czytałem współczesnych znawców i pisarzy zajmujących się tematem, napotkałem olbrzymią ignorancję – nawet wrogość. „Konserwatywni” katolicy byli największymi hipokrytami. Zawsze zgadzałem się z ich stanowiskiem w pewnych konkretnych sprawach moralnych. Ale kiedy dochodziło do kwestii moralności współczesnego systemu ekonomicznego, spotykałem się z wybiórczym krytycyzmem albo przemilczaniem ich. Pamiętam pewne zajęcia grupy RCIA  (którą pomagałem uczyć), podczas których zostałem z miejsca niemal ukrzyżowany za sugestię, że zarówno kapitalizm, jak i socjalizm są niezgodne z nauczaniem Kościoła!\nTo poczucie frustracji doprowadziło mnie do postawienia pytania o to, dlaczego większa liczba katolików oraz innych chrześcijan nie prezentuje bardziej krytycznego i sceptycznego spojrzenia na materialistyczny system, który można opisać jedynie jako władzę Mamony. Jedna z przyczyn to po prostu zobojętnienie i lenistwo. System działa – po co go zmieniać? Nawet jeśli ktoś chce go zmienić, system jest po prostu zbyt wielki, zbyt złożony i zbyt silnie ukorzeniony. Nawet próby zmieniania go są więc daremne. Inny powód to zaprzeczanie kłopotliwym faktom. Wielu katolików najzwyczajniej w świecie odmawia uznania, że współczesny system ekonomiczny stanowi problem. Ich zdaniem katolicy muszą po prostu przystosować się do nowej rzeczywistości ekonomicznej i zgarniać korzyści, tak jak wszyscy inni. Jeszcze większym problemem jest ignorancja. Większość katolików nie wie nawet, czego Kościół naucza o sprawach najważniejszych, nie wspominając już o szczegółowych zagadnieniach ekonomicznych.\nAle największym problemem, który wiąże się z wszystkimi wymienionymi powyżej, jest brak wyobraźni. G.K. Chesterton uważał ten brak za podstawową cechę współczesnego świata. W przeszłości przyroda i tradycja tworzyły podstawę życia i dostarczały bogatych obrazów, inspirujących i prowadzących społeczeństwo. Dziś obrazy kierujące społeczeństwem są wytwarzane przez sam system. To obieg zamknięty. Dla większości osób uwięzionych w systemie wyobrażenie sobie jakichkolwiek alternatywnych rozwiązań staje się prawie niemożliwe. System jest więc w istocie formą intelektualnego, moralnego i estetycznego niewolnictwa.\nCelem tej książki jest zainspirowanie katolików, ich towarzyszy i wszystkich innych zainteresowanych, aby patrzyli otwartymi oczami i rozważali otwartym umysłem wizję proponowaną przez Kościół, oraz dostarczenie obrazów i idei kwestionujących totalitarną wizję oferowaną przez obecny system po to, aby się z niego wyrwać. Są też praktyczne drogi, którymi należy podążyć. Większość z nich jest bardzo prosta i bezpośrednia, bo opiera się o nieprzemijające zasady, za którymi – choć zawsze łatwo było je pojąć – często trudno podążać, biorąc pod uwagę skłonność człowieka zarówno do lenistwa, jak i nieposłuszeństwa.\nNauczanie Kościoła Katolickiego, jak również zdrowy rozsądek i wspólna mądrość wielu światłych ludzi od początku istnienia cywilizacji mówią o tym, że gospodarka musi być budowana w oparciu o człowieka i wspólnotę naturalną. Mówią również o tym, że celem gospodarki jest wprowadzanie harmonii między tym, co materialne, i tym, co duchowe – to znaczy tworzenie warunków pozwalających na bogatszy rozwój duchowy. W ostatecznym rozrachunku ekonomia musi zostać powiązana z samym zbawieniem. W innym wypadku z konieczności powiedzie nas w przeciwnym kierunku, bo rzeczywistość społeczna nie znosi próżni w stopniu nie mniejszym niż rzeczywistość fizyczna. Gra toczy się o wysoką stawkę. Zmiana musi nadejść wkrótce.\n RCIA (ang. Rite of Christian Initiation of Adults – Obrzęd Przygotowania do Inicjacji Chrześcijańskiej dla Dorosłych) – proces, którego celem jest wprowadzenie osób dorosłych w wiarę Kościoła Katolickiego i przygotowanie ich do przyjęcia sakramentów inicjacji chrześcijańskiej – przyp. tłum.\nTobias J. Lanz, Editor’s Preface, [w:] Beyond Capitalism & Socialism: A New Statement of an Old Ideal, pod red. Tobiasa J. Lanza, Norfolk 2008, s. vii–ix.\nLabels: beyond capitalism and socialism, cel gospodarki, distributism, dom, dystrybutyzm, harmonia, poza kapitalizmem i socjalizmem, rodzina, tłumaczenie, tobias j. lanz, translation\nPamiętam pewną reklamę telewizyjną, którą w okresie dorastania widziałem kątem oka z milion razy. Reklamowano jakieś płatki śniadaniowe. Reklama zawsze kończyła się szybkim ujęciem miski płatków otoczonej mnóstwem innego jedzenia, a dobiegający zza kadru natarczywy głos lektora informował nas: „Element tego pełnowartościowego śniadania!”. Automatyczny przekaz był taki, że same płatki stanowiły pełnowartościowe śniadanie. „Element” był tym elementem, którego nie dostrzegaliśmy. Aby osiągnąć trudny do zdefiniowania standard pełnowartościowości musieliśmy jeść też wszystkie te inne rzeczy. Nie pamiętam dokładnie, co tam było. Zbyt szybko migało przed oczami. Wiem, że była szklanka soku pomarańczowego. Na ile się orientuję, mogła tam też być pieczona fasola. I może jakieś steki z wątróbki. Jest całkiem prawdopodobne, że pokazywane śniadanie byłoby tak samo pełnowartościowe bez płatków. W każdym razie same płatki nie wystarczały, chociaż większość ludzi kupowała je, myśląc, że tak.\nWiększość naszych współczesnych idei ma tę wadę, że jest niczym więcej tylko płatkami śniadaniowymi. Ich żywotność i atrakcyjność bierze się głównie z opakowania. W środku jest bardzo mało treści. Znaczna jej część to pustosłowie polane słodkim lukrem. Może tam być kilka źdźbeł prawdy, ale zbyt mało, nie cała prawda. Niemniej jednak świat karmi się tymi błahymi i modnymi ideami i niczym innym. Pozostałej części pełnowartościowego śniadania całkowicie brakuje.\nChesterton był jednym z ostatnich wielkich generalistów. Pisał o wszystkim. O wszystkim: o historii, wydarzeniach bieżących, sztuce, literaturze, polityce, ekonomii, teorii społecznej, nauce, filozofii i religii. Ale dziesiątków jego książek i tysięcy esejów nie można sprowadzić do chaotycznych obserwacji i niespójnych przemyśleń. Pisarstwo Chestertona stanowiło część jednego, bardzo spójnego i logicznego systemu myśli. Moglibyśmy dowodzić, że Chesterton tak naprawdę napisał tylko jedną książkę, ale podzieloną na wiele rozdziałów, wiele tomów. W jednym ze swoich esejów Chesterton mówi: „Istnieje tylko jeden temat”.  Gdzie indziej pisze:\nPróba podsumowania „całościowej i trzeźwej filozofii” Chestertona to dobre ćwiczenie. Jednak, tak jak każde dobre ćwiczenie, łatwe nie jest. Chesterton widział świat jako dar, dar najlepszego gatunku – niespodziankę i coś niezasłużonego. Wdzięczność i radość wpływały więc na sposób, w jaki wszystko postrzegał. Wierzył w godność i wolność człowieka stworzonego na obraz Boży, ale zbrukanego grzechem. Wierzył, że generalnie pragniemy szczęścia, ale często gonimy za przyjemnością, wiedzeni fałszywym przekonaniem, że jest ona tym samym, co szczęście. Widział w moralności i porządku społecznym zabezpieczenie przeciw grzechowi i skrajnemu egoizmowi. Widział w domu i rodzinie najważniejszą część społeczeństwa, ponieważ są one centrum życia. Dom i rodzina to coś normalnego. Handel i polityka to rzeczy potrzebne, ale poboczne, którym nadano absurdalnie wielkie znaczenie. Chesterton widział, że kluczem do sztuki jak i sprawiedliwości jest właściwe poczucie proporcji. I zdrowy rozsądek.\nTo ciekawe i na miejscu, że filozofia przyjęta przez Chestertona jako jedyna realna alternatywa wobec socjalizmu i kapitalizmu (jak również liberalizmu i konserwatyzmu) nosi nazwę, która jest kompletnie dziwaczna i błędnie rozumiana. Jako etykieta jest tak bezużyteczna, że nie można jej zastosować nawet jako formy wyzwiska. Jej bezużyteczność jako etykiety domaga się, aby ją omówić. Wypowiedzenie jej nazwy natychmiast wymaga wyjaśnienia, a wyjaśnienie natychmiast wywołuje spór. Ta kłopotliwa nazwa to „Dystrybutyzm”. Ma on związek z własnością. Ma związek ze sprawiedliwością. I ma związek ze wszystkim innym.\nW Dystrybutyzmie chodzi o coś więcej niż ekonomię. To dlatego, że w ekonomii chodzi o coś więcej niż ekonomię. Dystrybutyzm nie jest tylko ideą ekonomiczną. Jest nierozdzielną częścią całościowego sposobu myślenia. Ale w poszatkowanym świecie nie tylko opieramy się całościowemu sposobowi myślenia, ale nawet go nie rozpoznajemy. Jest zbyt wielki, aby go zauważyć. W wieku specjalizacji mamy skłonność do pojmowania wyłącznie małych i ograniczonych idei. Nie chcemy nawet dyskutować na temat prawdziwej Teorii Wszystkiego, chyba że zostanie wymyślona przez specjalistę i będzie dotyczyć jedynie „wszystkiego” w pojęciu tego specjalisty. W rzeczywistości „wszystko” to zbyt skomplikowana kategoria, bo zawiera w sobie – hmm... – wszystko. Ale wspaniałość wielkiej filozofii albo wielkiej religii nie polega na tym, że jest ona prosta, ale na tym, że jest złożona. Powinna być złożona, bo świat jest złożony. Jego problemy są złożone. Rozwiązanie tych problemów też musi być złożone. Do skomplikowanego zamka będzie pasował skomplikowany klucz.\nChesterton rozpoczął książkę o swojej wizycie w Ameryce słowami: „Nigdy nie straciłem przekonania, że podróże ograniczają horyzonty”.  Jak w przypadku wszystkich swoich paradoksów, Chesterton wskazuje prawdę całkiem inną od tej, jakiej się spodziewamy. Człowiek na swoim polu, człowiek w swoim ogrodzie myśli o wszystkim. Człowiek, który podróżuje, myśli jedynie o paru rzeczach. Rozpraszają go nie tylko szczegóły, ale cele podróży. Myśli, że to, co przyjechał obejrzeć, jest jedyną ważną rzeczą, i to czyni go ograniczonym. Prawdziwym celem podróży jest powrót. Prawdziwym miejscem przeznaczenia każdego wyjazdu jest dom. To główna idea stojąca za Dystrybutyzmem.\nIdeał Dystrybutyzmu jest taki, że dom to najważniejsze miejsce na świecie. Każdy człowiek powinien mieć swój kawałek własności; miejsce, aby zbudować własny dom, założyć rodzinę, robić wszystkie ważne rzeczy od narodzin do śmierci: jeść, śpiewać, świętować, czytać, pisać, spierać się, snuć opowieści, śmiać się, płakać, modlić się. Dom jest nade wszystko enklawą twórczego myślenia. Twórcze myślenie to nasza najbardziej boska cecha. Nie tylko tworzymy rzeczy; tworzymy je na nasz własny obraz. Jedną z nich jest rodzina. Ale są też nimi obraz na ścianie i dywanik na podłodze. Dom to miejsce, gdzie panuje całkowita wolność, gdzie możemy urządzić sobie na dachu piknik, a nawet pić mleko bezpośrednio z kartonu.\nNietrudno zrozumieć, dlaczego [...] istota płci żeńskiej stała się symbolem uniwersalizmu [...] Natura [...] otoczyła ją bardzo małymi dziećmi, które trzeba nauczyć nie tyle czegokolwiek, ile wszystkiego. Małych dzieci nie trzeba uczyć zawodu, ale wprowadzić je w świat. Krótko mówiąc, kobietę na ogół zamyka się w domu z istotą ludzką w czasie, gdy zadaje ona wszystkie możliwe do postawienia pytania i jeszcze kilka niemożliwych. Byłoby dziwne, gdyby wobec tego kobieta zachowała ograniczone nastawienie umysłowe specjalisty.\nJeżeli ktoś mi powie, że ten obowiązek ogólnego kształcenia [...] jest sam w sobie zbyt wyczerpujący i mozolny, mogę zrozumieć taki punkt widzenia. Mogę odpowiedzieć tylko tyle, że rodzaj ludzki uznał, iż warto obarczyć kobiety takim zadaniem, aby zachować w świecie zdrowy rozsądek. Ale gdy ludzie zaczynają mówić o tym, że te domowe obowiązki są nie tylko trudne, ale ponadto nieistotne i nieciekawe, muszę po prostu wycofać się z dyskusji. Bo nawet przy największym wysiłku wyobraźni nie potrafię pojąć, co moi rozmówcy mają na myśli. Gdy zajęcia domowe nazywa się na przykład harówką, cała trudność bierze się z dwuznaczności tego słowa. Jeżeli oznacza ono tyle, co niezmiernie ciężka praca, to przyznaję, że kobieta haruje w domu rodzinnym tak, jak mężczyzna mógł harować przy budowie katedry w Amiens albo przy armacie pod Trafalgarem. Ale jeżeli miałoby to znaczyć, że trudna praca jest tym cięższa, bo jest błaha, szara, mało ważna dla duszy, to – jak już powiedziałem – poddaję się: nie rozumiem, co znaczą te słowa. [...] Jak można uważać opowiadanie cudzym dzieciom o regule trzech za robienie wielkiej kariery, a opowiadanie własnym dzieciom o wszechświecie za coś mało istotnego? Jak można twierdzić, że poszerzamy swoje horyzonty, kiedy jesteśmy jednym i tym samym dla każdego, a zawężamy, gdy dla konkretnej osoby jesteśmy wszystkim? Nie; obowiązki kobiety są ciężkie, ale dlatego, że są olbrzymie, a nie dlatego, że małe. Mogę współczuć pani Jones ze względu na ogrom jej zadań; ale nie mogę litować się nad nią z powodu ich rzekomej trywialności. \nChesterton potrafił być czasem bardzo konkretny, ale generalnie był generalistą. Jego krytycy zawsze śpieszą z zarzutami generalizacji, zapominając, że są to generalizacje, a te z natury dopuszczają istnienie wyjątków. Problem dzisiejszego świata polega na tym, że całą uwagę kieruje się na wyjątki. Żadnej nie poświęca się generalizacjom. Wyjątki stały się regułą. Kobieta wychowująca swoje własne dzieci jest dziś wyjątkiem. Ale Chestertonowski ideał Dystrybutyzmu wzywał do pozostania w domu nie tylko kobiety, ale również mężczyzn. Prowadzenie interesów z domu oraz idea samowystarczalności przyniosłyby nie tylko silniejsze, zdrowsze rodziny, ale silniejsze, zdrowsze społeczeństwo. Jeśli w społeczeństwie wszystko opiera się o pielęgnowanie, wzmacnianie i chronienie rodziny, społeczeństwo takie przetrwa całe wieki nawałnic.\nDo zbudowania społeczeństwa dystrybutystycznego byłoby trzeba „filozofii jasnej i trzeźwej”, a nie opartej o idee skompromitowane i niepotrzebne. Pierwszą jasną i trzeźwą ideą byłoby uznanie, że pieniądze nie są najważniejsze. Stanowią środek do celu. Celem jest spokojny, szczęśliwy dom. Wiele małych domów z wieloma lokalnymi bohaterami.\nJak zatem do tego doprowadzić? To wielkie pytanie, jeśli chodzi o Dystrybutyzm. Chesterton twierdzi, że najistotniejsze w Dystrybutyzmie jest to, że jest on dobrowolny. Jeśli jesteśmy istotami pozbawionymi wolnej woli, jeśli wszystko zostało ustalone z góry przez Boga, Przeznaczenie, Biologię, Kolejność Narodzin albo Wielki Wybuch – cóż, zdaje mi się, że nie warto tracić sił na gadanie o tym, jak urzeczywistnić społeczeństwo dystrybutystyczne. Zamiast tego rozsiądźmy się wygodnie i otwórzmy piwo.\nChoć Chesterton dowodził, że idea społeczeństwa dystrybutystycznego zostałaby najpełniej zrealizowana, gdyby oprzeć ją o światopogląd katolicki, nie twierdził, że jest to niezbędna podstawa do osiągnięcia takiego społeczeństwa. Tak właściwie to dowodził, że społeczeństwu takiemu bliżej jest do różnych wyznań religijnych niż do jakiegokolwiek innego planu społecznego. Wolność religijna, która teraz, pod władzą olbrzymiego scentralizowanego rządu, rzekomo istnieje, w istocie rzeczy musi być przez ten rząd „egzekwowana”. Jak zaobserwowaliśmy, skutkiem tego tam, gdzie rządowy organ nadzorczy działa, aby „gwarantować” wolność, religia zostaje faktycznie stłamszona. Tymczasem władze lokalne (wspierane przez lokalne gospodarki) bardziej dbają o wolność religijną, bo osoby tego samego wyznania w naturalny sposób ciążą ku sobie. Główną przyczyną tego, że w naszym społeczeństwie wyznawcy tej samej religii mają tendencję do życia w rozproszeniu, a ludzie różnych wyznań żyją w uciążliwym pomieszaniu, jest to, że nasze społeczeństwo nie jest oparte na domu. Jest oparte o możliwości dostępne poza domem. Dobre posady są zawsze gdzie indziej. Ludzie wybierają miejsce, gdzie będą mieszkać nie ze względu na swoją religię, ale na swoją pracę. To wygoda. To nie filozofia.\nDylemat Dystrybutyzmu to w istocie dylemat wolności. Dystrybutyzmu nie da się ludziom narzucić; może on jedynie zostać przez nich wybrany. To nie system, który da się zaprowadzić odgórnie; może wzrosnąć jedynie od dołu. Może się wziąć tylko z tego, co Chesterton nazywa „nie-mechaniczną częścią człowieka, właściwościami nienaruszalnymi: twórczością i wyborem”.  Jeśli zaistnieje, wydaje się najbardziej prawdopodobne, że zostanie wprowadzony drogą powszechnej rewolucji. W każdym razie musi być popularny. Będzie to wymagało, aby w pewnym momencie posiadacze ogromnych, nadmiernych bogactw zrezygnowali z nich. W większości powszechnych rewolucji niekoniecznie realizowano to zawsze delikatnymi i godziwymi środkami. Religia może dostarczyć bardzo praktycznego rozwiązania, które pozwoli uniknąć wielkiego rozlewu krwi i dewastacji. Zazwyczaj to robi. Chrześcijańska argumentacja, jeśli zostanie wzięta na poważnie, powinna być dla bogacza bardziej przerażająca niż pospólstwo z siekierami i pochodniami. Chrześcijańska argumentacja dotyczy wieczności, a nie tylko wygód doczesnych. Centralna postać religii chrześcijańskiej powiedziała zupełnie jasno, że łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne niż bogatemu trafić do królestwa niebieskiego. Niezależnie od tego, jak bardzo wytężony wysiłek może włożyć bogacz w próby wyhodowania mniejszych wielbłądów albo wyprodukowania większych igieł, niezależnie od tego, jak silnie sapie i tupie, nie zdoła uniknąć rzeczywistości, w której przywiązanie do bogactw to wystawianie swojej duszy na niebezpieczeństwo. Choć istnieją komentatorzy spieszący z łagodniejszą interpretacją tego fragmentu, jego przesłanie potwierdza, niestety, pozostała część Nowego Testamentu, szczególnie wyraźnie w dziewiętnastym rozdziale Ewangelii według św. Mateusza, gdzie czytamy o bardzo dobrym człowieku, który słyszy, aby sprzedał wszystko, co posiada, i rozdał ubogim (Mt 19, 16–22), oraz w Liście św. Jakuba, który w opisie tego, co będzie wiecznym udziałem bogaczy, nie jest ani trochę delikatny (Jk 5, 1–6). Wniosek jest jasny. Jak mówi Chesterton: „Obowiązkiem bogacza jest pozbyć się swojego bogactwa”. \nAle bogaci to drobna cząstka problemu – tylko dlatego, że jest ich tak niewielu. Większa jego część to pewien rodzaj mentalności, który prowadzi tak wiele osób do pogoni za pieniędzmi. I znów religia dostarcza praktycznego rozwiązania. Jest przykazanie, które mówi: „Nie pożądaj”. W celu zbudowania społeczeństwa dystrybutystycznego trzeba by na nowo odkryć to słabo znane przykazanie i podkreślić jego wagę.\nWiększość ludzi nigdy nie słyszała o Dystrybutyzmie. Znają tylko socjalizm i kapitalizm i opowiadają się za którymś z nich, cierpiąc pod panowaniem obu tych połączonych systemów. Nasze szkoły wyświadczyły nam niedźwiedzią przysługę, bo nigdy nie uczono w nich o idei Dystrybutyzmu. Gdyby więcej ludzi miało z nią styczność, zrozumieliby, że ma ona sens. A przynajmniej zdaliby sobie sprawę z tego, że istnieje alternatywa dla idei socjalizmu i kapitalizmu, które, jak twierdzą, wprowadzają między nimi podziały, ale tak naprawdę jednoczą ich w rozpaczy. Obecnie wielkie szkoły uczą zazwyczaj najbanalniejszych idei. Ale Dystrybutyzmu, jak żadnego sekretu, nie da się wiecznie trzymać w tajemnicy, mimo zinstytucjonalizowanej cenzury. Będzie brany na poważnie mimo tych, którzy z niego szydzą. Aby zacytować Chestertona w odniesieniu do czegoś innego [do ideału chrześcijańskiego – przyp. tłum.], nie było tak, że Dystrybutyzm „wypróbowano i znaleziono w nim braki, ale uznano go za trudny i porzucono nie wypróbowawszy”. \nMożna swobodnie bronić Dystrybutyzmu jako najlepszego systemu budowy sprawiedliwego społeczeństwa i silnej gospodarki. Możemy podjąć taką dyskusję, jeśli musimy, ograniczając siebie samych do podmiotów prawa, praktyki pracy, polityki własności, podatków i całej reszty podręcznikowych i gazetowych mądrości. Możemy dać odpowiedź na wszystkie twierdzenia i kontrargumenty wysuwane przez zwolenników socjalizmu albo kapitalizmu. Taka dyskusja byłaby niewątpliwie żywa i pożyteczna. Ale zawsze niepełnowartościowa. Dystrybutyzm to tylko część tego pełnowartościowego śniadania. Z pewnością potrzeba czegoś więcej niż płatków śniadaniowych z reklamy. Potrzeba czegoś więcej niż państwowego przydziału wodnistej papki. Możemy powiedzieć, że to chleb powszedni. Ale trzeba go uzupełnić o inne podstawowe rzeczy potrzebne do ludzkiego życia. Potrzebuje on mleka moralności, mięsa znaczenia, soku radości. Musimy mieć wskazówki, które nas poprowadzą, cel, który popchnie nas do działania, filozofię, która nas nasyci. Nie samym chlebem żyje człowiek.\n G.K. Chesterton, Orthodoxy [Ortodoksja], [w:] Collected Works of G.K. Chesterton [Dzieła zebrane G.K. Chestertona], San Francisco 1987–2005, t. 1, s. 225. Wszystkie dalsze cytaty pochodzą z dzieł G.K. Chestertona; numery tomów i stron wg Collected Works [Dzieł zebranych], chyba że zaznaczono inaczej.\n What’s Wrong with the World [Co jest nie tak ze światem], t. 4, s. 117–119.\nDale Ahlquist, Part of This Complete Breakfast: G. K. Chesterton’s Distributism, http://www.ihspress.com/assets/files/BEYOND_Capitalism_Socialism_sample_chapter_5.pdf\nPart of This Complete Breakfast: G. K. Chesterton’s Distributism opublikowano na stronie IHS Press. Part of This Complete Breakfast: G. K. Chesterton’s Distributism opublikowano jako rozdział książki Beyond Capitalism & Socialism: A New Statement of an Old Ideal, pod red. Tobiasa J. Lanza, Norfolk 2008, s. 31–39.\nLabels: dale ahlquist, distributism, dom, dystrybutyzm, dystrybutyzm g.k. chestertona, element tego pełnowartościowego śniadania, generalizacja, gilbert keith chesterton, rodzina, tłumaczenie, translation\nBenedykt XVI „Wielkim wyborem chrześcijaństwa jest wybór racjonalności oraz pierwszeństwa rozumu”*\nOdpowiedź Jego Świątobliwości Benedykta XVI na pytanie, jakie skierował do niego 6 kwietnia 2006 r. podczas spotkania z młodzieżą na Placu Świętego Piotra Giovanni:\n„Ojcze Święty, mam na imię Giovanni, mam 17 lat, uczę się w Technikum im. Giovanniego Giorgiego w Rzymie i należę do parafii Najświętszej Maryi Panny Matki Miłosierdzia.\nProszę Cię, byś pomógł nam lepiej zrozumieć, w jaki sposób objawienie biblijne i teorie naukowe mogą spotkać się w poszukiwaniu prawdy.\nCzęsto skłonni jesteśmy sądzić, że nauka i wiara są sobie wrogie; że nauka i technika są tym samym; że logika matematyczna odkryła wszystko; że świat jest dziełem przypadku oraz że jeśli matematyka nie odkryła teorematu-Boga, stało się tak dlatego, że Bóg po prostu nie istnieje.\nKrótko mówiąc, zwłaszcza kiedy się uczymy, nie zawsze łatwo jest sprowadzić wszystko do Bożego planu, wpisanego w naturę i w dzieje człowieka. I czasami wiara staje się chwiejna albo zostaje sprowadzona do zwykłego aktu uczuciowego.\nOjcze Święty, ja również, jak wszyscy młodzi, odczuwam głód Prawdy: ale co mam robić, żeby doprowadzić do pogodzenia w moim życiu nauki z wiarą?”\nWielki Galileusz powiedział, że Bóg napisał księgę natury językiem matematycznym. Był przekonany, że Bóg podarował nam dwie księgi: księgę Pisma Świętego oraz księgę natury. A językiem natury — takie żywił przekonanie — jest matematyka, a zatem to ona jest językiem Boga, językiem Stwórcy.\nPomyślmy teraz o tym, czym jest matematyka: sama w sobie jest systemem abstrakcyjnym, wynalazkiem ludzkiego umysłu, który w czystej formie nie istnieje. Jest zawsze urzeczywistniany w przybliżeniu, ale — jako taki — jest systemem intelektualnym, jest wielkim, genialnym wynalazkiem ludzkiego umysłu.\nRzeczą zaskakującą jest, że ten wynalazek naszego ludzkiego umysłu rzeczywiście jest kluczem do zrozumienia natury, że natura ma rzeczywiście strukturę matematyczną i że nasza matematyka, wynaleziona przez nasz umysł, jest rzeczywiście narzędziem pozwalającym pracować nad naturą, sprawić, by nam służyła, by dzięki technice stała się narzędziem.\nWydaje mi się rzeczą niemal niewiarygodną, że wynalazek ludzkiego intelektu i struktura wszechświata są zbieżne: wynaleziona przez nas matematyka daje nam rzeczywiście dostęp do natury wszechświata i czyni go dla nas użytecznym.\nA zatem struktura intelektu ludzkiego podmiotu i obiektywna struktura rzeczywistości są zbieżne: subiektywny rozum oraz rozum zobiektywizowany w naturze są tożsame. Myślę, że ta zbieżność tego, co wymyśliliśmy, z tym, w jaki sposób realizuje się i zachowuje natura, stanowi wielką zagadkę i wielkie wyzwanie, ponieważ widzimy, że ostatecznie istnieje «jeden» rozum, łączący obydwa.\nNasz rozum nie mógłby odkryć tego drugiego, gdyby nie było jednego rozumu ponad obydwoma.\nWydaje mi się, że właśnie w tym sensie matematyka — w której Bóg jako taki nie może się objawić — pokazuje nam rozumną strukturę wszechświata. Dzisiaj mamy również teorie chaosu, ale odgrywają ograniczoną rolę, bowiem gdyby chaos miał przewagę, cała technika stałaby się niemożliwa. Tylko dzięki temu, że nasza matematyka jest wiarygodna, również technika jest wiarygodna.\nNasza nauka, która ostatecznie sprawia, że możemy wykorzystywać siły natury, zakłada wiarygodną, rozumną strukturę materii. W ten sposób widzimy, że istnieje racjonalność subiektywna oraz racjonalność zobiektywizowana w materii, i są one zbieżne.\nOczywiście, nikt nie może teraz udowodnić — tak jak się udowadnia doświadczalnie, w prawach techniki — że obydwie mają rzeczywiście źródło w jednej inteligencji, ale wydaje mi się, że ta jedność inteligencji, kryjąca się za obiema inteligencjami, objawia się naprawdę w naszym świecie. Im bardziej dzięki naszej inteligencji możemy czynić ze świata narzędzie, tym bardziej objawia się zamysł Stworzenia.\nW końcu, żeby dojść do najważniejszej kwestii, powiedziałbym: Bóg albo jest, albo Go nie ma. Istnieją tylko te dwie możliwości. Albo się uznaje pierwszeństwo rozumu, stwórczego Rozumu, będącego u początku wszystkiego i będącego zasadą wszystkiego — priorytet rozumu jest również priorytetem wolności — albo też przyznaje się priorytet elementowi irracjonalnemu, skutkiem czego wszystko, co dzieje się na naszej ziemi i w naszym życiu, byłoby jedynie przypadkowe, marginalne, byłoby irracjonalnym wytworem — rozum byłby wytworem irracjonalności.\nNie można ostatecznie «udowodnić» jednej lub drugiej hipotezy, ale wielkim wyborem chrześcijaństwa jest wybór racjonalności oraz pierwszeństwa rozumu. Wydaje mi się to doskonałym wyborem, pokazującym nam, że za tym wszystkim stoi wielka Inteligencja, której możemy zaufać.\nJednocześnie wydaje mi się, że obecnie prawdziwym problemem dla wiary jest zło w świecie: pytamy się, w jaki sposób można je pogodzić z tą rozumnością Stwórcy. I tu rzeczywiście potrzebujemy Boga, który stał się człowiekiem i który nam pokazuje, że nie jest On tylko rozumem matematycznym, ale że ten pierwotny Rozum jest również Miłością. Jeśli patrzymy na te wielkie drogi, wybór chrześcijański również dzisiaj jest wyborem najbardziej racjonalnym i najbardziej ludzkim.\nDlatego z ufnością możemy wypracować filozofię, wizję świata opierającą się na tym priorytecie rozumu, na ufności, że stwórczy Rozum jest miłością, i że tą miłością jest Bóg.\nIncontro del Santo Padre con i Giovani della Diocesi di Roma in preparazione alla XXI Giornata Mondiale della Gioventù – Colloquio di sua Santità Benedetto XVI con i giovani, http://www.jesus.2000.years.de/holy_father/benedict_xvi/speeches/2006/april/documents/hf_ben-xvi_spe_20060406_xxi-wyd_it.html\nEncounter of His Holiness Benedict XVI with the Youth, http://www.jesus.2000.years.de/holy_father/benedict_xvi/speeches/2006/april/documents/hf_ben-xvi_spe_20060406_xxi-wyd_en.html\nBenedykt XVI, Dawajcie świadectwo o Bogu w świecie współczesnym, http://www.opoka.org.pl/biblioteka/W/WP/benedykt_xvi/przemowienia/mlodziez-rozmowa_06042006.html\nLabels: benedykt xvi, Bóg, galileusz, giovanni, katolicyzm, matematyka, natura, racjonalność, rozumna struktura wszechświata, wiara i rozum, wielki wybór chrześcijaństwa, wolność\nProśmy zatem Pana, aby nam pomógł iść tą drogą rozpoczętą na chrzcie, drogą utożsamiania się z Chrystusem, które dokonuje się zawsze na nowo w Eucharystii. W III Modlitwie Eucharystycznej mówimy: «abyśmy [...] stali się jednym ciałem i jedną duszą w Chrystusie». Jest to chwila, w której poprzez Eucharystię i poprzez nasz faktyczny udział w Misterium Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa stajemy się z Nim jedną duszą, utożsamiamy naszą wolę z Jego wolą, i dzięki temu prawdziwie osiągamy wolność.\nI na koniec, po tych pięknych rzeczach, w Liście znów pojawia się wzmianka o dość smutnej sytuacji panującej wśród Galatów. Paweł mówi: «A jeśli u was jeden drugiego kąsa i pożera, baczcie, byście się wzajemnie nie zjedli. [...] postępujcie według ducha» (5, 15–16). Wydaje mi się, że w tej wspólnocie, która nie podążała już drogą jedności z Chrystusem, lecz drogą zewnętrznego prawa «ciała», naturalnie dochodzi także do polemik, a Paweł mówi: «Jesteście jak dzikie zwierzęta, jeden kąsa drugiego». Nawiązuje w ten sposób do dyskusji, jakie powstają, kiedy wiara przeradza się w intelektualizm, a pokorę zastępuje arogancja, która rodzi przekonanie o własnej wyższości.\nLabels: benedykt xvi, Bóg, miłość, prawda, przestrzeń wolności, radość, relacyjność, św. paweł, symfonia wolności, wola Boża, wolność, wolność realizuje się poprzez służbę\nTłumaczenie: Mike Gogulski „Wyrzekam się przywileju i fałszywej solidarności: 595-12-5274”\nJakiś tydzień temu zrobiłem skany mojej legitymacji ubezpieczeniowej [US Social Security card] i opublikowałem je w internecie, zapraszając czytelników do „ukradzenia” numeru tego ubezpieczenia – tak jakby numery można było w ogóle naprawdę posiadać.\nW tamtym wpisie brakowało właściwie wyjaśnienia, dlaczego to robię. Niektórzy widzieli w tym akt czystej anarchii, inni dopatrywali się czystego szaleństwa, a nawet oskarżono mnie o „pomoc w dokonywaniu przestępstw” „nielegalnym” „imigrantom”, którzy mogą posłużyć się numerem tego ubezpieczenia w Stanach Zjednoczonych.\nTeraz powiem wam wszystkim, dlaczego to zrobiłem.\nPo pierwsze: Jeszcze w tym roku mam zamiar spalić tę legitymację. Odkładam to do momentu, gdy ja, legitymacja i ogień znajdziemy się przed kamerą odpowiednią do kręcenia klipów na YouTube. Możecie więc uważać, że opublikowanie numeru w internecie to zaledwie zapowiedź głównego wydarzenia.\nZnak fałszywej solidarności – do waszej dyspozycji\nPo drugie (i co ważniejsze): Postanowiłem, że nigdy nie przyjmę żadnej wypłaty z Państwowej Ubezpieczalni ani z żadnego innego państwowego programu emerytalnego.\nCóż, możecie powiedzieć: „No ale nie jesteś już nawet obywatelem [Stanów Zjednoczonych], więc te pieniądze i tak ci się nie należą!” Nieprawda. Obywatelstwo nie ma związku z prawem do „świadczeń”.\nAlbo możecie powiedzieć: „Ale mógłbyś przynajmniej odebrać to, co ukradziono ci w podatkach!” Też nieprawda.\nBiorąc pod uwagę strukturę Państwowej Ubezpieczalni, widzimy, że to, co zostało mi ukradzione w podatkach, będzie kradzione zawsze. Nie da się dokonać w sensowny sposób zwrotu pieniędzy ukradzionych w podatkach, bo już dokonano ich redystrybucji do milionów innych osób. Mimo że wielu Amerykanów regularnie otrzymuje od Państwowej Ubezpieczalni „sprawozdania”, które stosują zagmatwany język, aby stworzyć wrażenie, jakoby uczestnicy programu ubezpieczeń społecznych coś „zainwestowali” – nie ma żadnych inwestycji. Dokonuje się tylko wpisów w rejestrach, zwiększając liczbę przyszłych przywilejów, które zostaną sfinansowane drogą rabunku przyszłych pracowników.\nPieniędzy, które odebrano mi w podatkach na Państwową Ubezpieczalnię między rokiem 1987 a 2003 w rzeczywistości nie ma. Nie mogę za dwadzieścia lat usprawiedliwiać pobierania emerytury z Państwowej Ubezpieczalni w celu odzyskania tych środków, bo robiąc to, wspierałbym system, który okradałby z kolei innych ludzi, aby mi zapłacić. Koncepcja sprawiedliwego odbierania tego, co wpakowałeś w taki program, jest złudna. Gdybym zamierzał obrabować kilka milionów pokojowo nastawionych ludzi, aby sfinansować moją emeryturę, społeczeństwo cywilne słusznie nazwałoby mnie przestępcą. Dotknęłaby mnie karząca ręka machiny państwowej – a nawet wolnego społeczeństwa – aby powstrzymać mnie od popełniania kolejnych przestępstw, wymierzyć mi sprawiedliwość i może spróbować zwrócić ofiarom ukradzione mienie.\nGdy państwo ograbia miliony ludzi w celu sfinansowania emerytur, ten rabunek jest legitymizowany. Nazywa się go „solidarnością”, „umową społeczną” albo w inny podobnie nonsensowny sposób.\nMarksiści czasami krytykują to, co nazywają „kapitalizmem”, za „atomizowanie” społeczeństwa, wprowadzanie między ludzi podziałów i zrywanie więzi prawdziwej solidarności, które pozwalają istnieć wspólnotom i społeczeństwom. Ale co może być bardziej atomizujące niż państwowy system emerytalny, który mówi: „poddaj się rabunkowi, gdy jesteś młody, abyś mógł cieszyć się przywilejem korzystania z owoców grabieży, gdy będziesz stary”?\nNie, dzięki. Wolę prawdziwą solidarność. I mając wybór między fałszywą solidarnością, która oznacza popieranie państwowego systemu uprzywilejowanej grabieży a prawdziwą solidarnością, która musi zostać wyrażona przez konkretnego człowieka gotowego dobrowolnie wesprzeć tych, którym powodzi się gorzej, wybieram tę drugą. Nawet jeśli ma to oznaczać, że pod koniec życia będę klepał biedę.\nKażdego, kto chciałby finansować moją emeryturę – albo, w trakcie obecnego kryzysu, bieżące koszty mojego utrzymania – serdecznie zachęcam do kliknięcia na powyższy odnośnik „Wesprzyj nostate.com” [„Support nostate.com”]. Prawdziwa solidarność jest mile widziana. Nie chcę żadnej fałszywej.\nMike Gogulski, Renouncing privilege and fake solidarity: 595-12-5274, http://www.nostate.com/1942/renouncing-privilege-and-fake-solidarity-595-12-5274/\nRenouncing privilege and fake solidarity: 595-12-5274 opublikowano na stronie Mike’a Gogulskiego nostate.com 9 maja 2009 r.\nLabels: 595-12-5274, agorism, agoryzm, anarchia, bojkot państwa, dobrowolne wsparcie, emerytura, mike gogulski, social security number, solidarity, solidarność, tłumaczenie, translation, ubezpieczenie\nTłumaczenie: Tobias J. Lanz „Celem gospodarki jest...\nTłumaczenie: Dale Ahlquist „Element tego pełnowart...\nBenedykt XVI „Wielkim wyborem chrześcijaństwa jest...\nBenedykt XVI „Wolność realizuje się poprzez służbę...\nTłumaczenie: Mike Gogulski „Wyrzekam się przywilej...


W żywocie niejednego młodego człowieka przychodzi taki czas, iż zaczyna poważnie myśleć o przyszłości. Znajdzie dobrą pracę, zakłada rodzinę a ponadto planuje wzięcie zobowiązania na swoje 1-wsze, wyśnione mieszkanie. Jednakże taka wizja często nie ukazuje się tak kolorowo. Dobór mieszkanka to wcale nie taka prosta sytuacja.\nNad decyzją dobrze jest się dobrze zastanowić oraz rozpatrzyć wszelkie ewentualności. Pod uwagę trzeba wziąć wiele elementów. W końcu, zadłużysz się na co najmniej 20 lat. A więc świetniej, żeby to był dobry dobór. Zwróć szczególną uwagę na: - lokalizację – obserwuj jak ukazuje się bliskie otoczenie w toku całego dnia. Czy jest to ruchliwa bądź spokojna okolica. Zwróć uwagę na punkty krajobrazu, jakież są dla Ciebie najistotniejsze. Potrafi to być warsztat, park, plac zabaw, kościół bądź szkoła. Warto zorientować się w Urzędzie Miasta czy są tworzone jakieś duże inwestycje w okolicy. - budynek – w jakim roku pozostał postawiony, przez jaką firmę (czy ma niewzruszoną opinię).\nZaleca się dowiedzieć się czy lokal otrzymał certyfikat BREEAM . Czy są planowane jakieś usługi remontowe. Jak prezentuje się opieka administratora nad stanem fizycznym budynku. - administrację – jak to wszystko ukazuje się od strony prawnej a ponadto jak faktycznie urzędnicy ciekawią się budynkiem oraz mieszkańcami. Czy błyskawicznie uzyskać pomoc i informacje. - należności – porozmawiaj z mieszkańcami czegoż faktycznie można się spodziewać. - sąsiedzi – prywatne osoby to jedno, ale czasami kupcy nie zdają sobie sprawy, iż obok jest mogą odbywać się nielegalne zgrupowania.\nW każdym bądź razie, za nim podejmiesz tak bardzo ważną decyzję, przemyśl ją kilkukrotnie. Prześpij się z myślami a dodatkowo daj sobie czas. Nie podejmuj pochopnych inwestycji.


Autor Robert Hellfeier\t Wrz 26, 2017\nMoja ostatnia wizyta na oddziale mukowiscydozy w Heidelbergu w Niemczech, związana z wprowadzeniem dożylnej antybiotykoterapii była m.in. okazją do rozmowy ze szpitalnym fizjoterapeutą, a mówiąc dokładniej – fizjoterapeutką. Dzięki temu mogłem dowiedzieć się paru nowych informacji o technikach pracy z Flutterem, tj. jednym z urządzeń służących chorym na mukowiscydozę do rehabilitacji oddechowej.\nJakież było moje zdziwienie, kiedy okazało się że prawie wszystko co zaprezentowałem fizjoterapeutce, robię nie tak jak powinienem. I nie chodziło tu wcale o pozycję przy pracy z urządzeniem (odpowiednia postawa, ułożenie rąk itp.), do czego dużą wagę przywiązywały do tej pory inne osoby uczące mnie pracy z Flutterem. Chodziło tutaj bardziej o sam sposób oddychania. Totalną nowością była dla mnie technika wdechów i wydechów, jaką mi zaprezentowano i jaką od tej pory miałem stosować oraz zwracanie uwagi na pewne, dosyć istotne aspekty z tym związane.\nZnaną mi do tej pory i stosowaną przeze mnie metodę jak najgłębszych wdechów i jak największych wydechów, mogłem odstawić na półkę i całkowicie o niej zapomnieć, podobnie jak o technice natężonego wydechu (tj. wydech powietrza z charakterystycznie brzmiącą spółgłoską „h”), którą wspomagałem się podczas rehabilitacji. Ale po kolei. Na początek przyjrzyjmy się poniższemu szkicowi.\nPodobny szkic miałem przed swoimi oczami drugiego dnia rehabilitacji, kiedy zadawałem dociekliwe pytania związane z nowopoznanymi technikami pracy z Flutterem. Okazało się, że to czego nauczyłem się dzień wcześniej i metodę drenażu autogenicznego z jaką mnie zapoznano, już w latach 60. ubiegłego wieku odkrył niejaki Jean Chevaillier. Zauważył on, że gęsty i lepki śluz zalegający w oskrzelach odrywa się i przesuwa w wyższe partie płuc dzięki pogłębionym ćwiczeniom oddechowym. Na podstawie swojej teorii i późniejszej obserwacji swoich pacjentów, opracował on technikę autogenicznego drenażu, którą na początku lat 80. zaczęto wprowadzać do fizjoterapii w Niemczech.\nSzkic ten przedstawia położenie – że tak to nazwę – miejsca w oskrzelikach, w którym różnica ciśnienia wewnętrznego i zewnętrznego tworzy swego rodzaju zwężenie – w tym miejscu ściana oskrzelika ma mniejszy przekrój. W zależności od siły wdechu (lekki, średni lub pełny) zwężenie to powstaje na innych odcinku oskrzelika – tj. bliżej lub dalej pojedynczego pęcherzyka płucnego, który na szkicu widoczny jest po lewej stronie, jako mniejszy lub większy okrąg.\nCała sztuka związana z prawidłową pracą z Flutterem polega na tym, aby w pierwszej kolejności wyczuć miejsce zalegania wydzieliny, a później przez odpowiednio dostosowane wdechy i wydechy wydzielinę tę przesuwać stopniowo z dolnych w kierunku górnych partii dróg oddechowych. Ta prosta w teorii czynność, na samym początku sprawiła mi w praktyce sporo trudności. O ile przy dużym zaleganiu wyczucie miejsca, w którym znajduje się oderwana wydzielina nie było dla mnie problemem, to już zastosowanie odpowiedniej techniki w celu jej przesunięcia „w górę” sprawiło mi – szczególnie na początku – nie małe trudności.\nZ tego, co zrozumiałem – jeśli wyczujemy miejsce w którym znajduje się, oderwana w początkowej fazie pracy z Flutterem wydzielina, możemy zastosować dwie techniki, dzięki którym przesunie się ona w wyższe partie płuc:\nBierzemy wdech do połowy objętości płuc (ułożenie miejsca „zwężenia” jak na szkicu w przykładzie B) i wydmuchujemy połowę nabranego wcześniej powietrza. Po czym powtarzamy tę czynność, dzięki czemu po wykonaniu kilka takich wdechów w płucach mamy nadmiar powietrza, który pomaga ewakuować wydzielinę z oskrzelików.\nBierzemy bardzo krótki wdech i robimy maksymalnie długi wydech (przykład A na powyższym szkicu), w trakcie którego pochylamy Flutter w dół, do granicy drgań metalowej kulki, jaka się w nim znajduje.\nNie będę skupiał się w tym momencie na technicznych aspektach takiej pracy z Flutterem, gdyż sam do końca nie byłbym w stanie tego opisać, a przedstawiona mi w ciągu dwóch dni wiedza była tak duża, że niemożliwe było jej całkowite przyswojenie. Opiszę za to, jak w praktyce wyglądało to wszytko u mnie i na co podczas rehabilitacji musiałem zwracać szczególną uwagę.\nKiedy udało mi się dojść do momentu, w którym umiałem wyczuć miejsce zalegania oderwanej wydzieliny, stosowałem najczęściej technikę bardzo krótkiego wdechu i całkowitego wydechu z pochylaniem Fluttera w dół.\nGdy wydzielina była już bardzo wysoko – według mojego odczucia, wyżej nie dało się jej przesunąć – chciałem użyć techniki natężonego wydechu, aby ją ostatecznie odkrztusić. Jednak wtedy słyszałem stanowcze „nie” fizjoterapeutki. Według jej opinii, technika natężonego wydechu, w momencie kiedy wydzielina nie znajduje się jeszcze w wyższych partiach oskrzeli czy też płuc, jest bez sensu. W takim wypadku zużywamy więcej energii na zrobienie „hafa” (a nawet kilku) w stosunku do odkrztuszonej ilości wydzieliny, co jest niewskazane.\nGdy wydzielina była już bardzo wysoko, fizjoterapeutka przerywała ćwiczenie i tłumaczyła mi różne rzeczy, czego efektem było ponowne jej przesunięcie się w dolne partie płuc – tj. tam skąd przed chwilą udało mi się ją odkrztusić. Takie postępowanie miało na celu kilkukrotne powtórzenie ćwiczenia, abym nauczył się oceny miejsca zalegania wydzieliny i prawidłowego dalszego postępowania w celu jej ewakuacji.\nBłędem, jaki często popełniałem na samym początku, była sytuacja, w której wydzielina była maksymalnie przesunięta w górne partie płuc, a ja – sądząc że tak będzie najlepiej – brałem jak najgłębszy wdech i wydech, aby ile sił w płucach ją odkrztusić. Efekt? Ku mojemu zaskoczeniu, wyczuwalne miejsce zalegania przesuniętej wydzieliny zniknęło. Okazało się, że poprzez tak duży wdech, wydzielina ta zamiast pozostać na swoim miejscu, opadła w niższe partie płuc (przykład C na zamieszczonym szkicu). W trakcie ćwiczeń, kilka razy pozwolono mi zrobić ten błąd, abym samemu przekonał się jaki niepożądany efekt uzyskam w praktyce.\nOgólne uwagi związane z powyższym szkicem:\nPrzykład A – im mniej powietrza nabierzemy, tym bliżej pojedynczego pęcherzyka płucnego znajduje się miejsce zwężenia ściany oskrzelika. Jest to sytuacja pożądana w ostatniej fazie pracy z Flutterem, kiedy czujemy już miejsce zalegania, ewakuowanej wydzieliny i chcemy się jej ostatecznie pozbyć z dróg oddechowych.\nPrzykład B – „średnie” umiejscowienie zwężenia ściany oskrzelika, z którym mamy do czynienia, gdy robimy wdech do połowy objętości płuc.\nPrzykład C – im więcej powietrza nabierzemy, tym dalej od pojedynczego pęcherzyka płucnego znajduje się miejsce zwężenia ściany oskrzelika. Uzyskanie takiego położenia w trakcie rehabilitacji jest konieczne na początkowym etapie pracy z Flutterem, kiedy wydzielina zalega głęboko w płucach.\nOpisane tutaj przeze mnie, nowe doświadczenia pracy z Flutterem są z pewnością jedynie małą cząstką wiedzy, która na ten temat istnieje. Dla osób spragnionych poszerzenia swoich horyzontów polecam odnalezienie materiałów (w znacznej mierze w językach angielskim i niemieckim) dotyczących drenażu autogenicznego opracowanego przez Jeana Chevailliera.\n Opracowano na podstawie szkicu dostępnego na: http://bronchiectasis.com.au/physiotherapy/techniques/the-active-cycle-of-breathing-technique\nOpracowanie artykułu: Robert Hellfeier\nćwiczenia z flutteremfizjoterapia w mukowiscydozieflutterPEPpolecane\nAniKa Dąbrowska: Dzięki wygranej w „The Voice Kids” otworzyły mi się drzwi do…


Będą zmiany w zarządzaniu spółkami państwa - Gospodarka - polskieradio.pl\nBędą zmiany w zarządzaniu spółkami państwa\nOstatnia aktualizacja: 03.10.2016 11:01\nWe wtorek mamy poznać szczegóły dotyczące zmian w zarządzaniu spółkami państwa. Z tego, co niedawno powiedziała premier Beata Szydło, wynika, że największe spółki Skarbu Państwa, takie jak PZU, Azoty czy KGHM, przejdą pod nadzór poszczególnych resortów.\nO zarządzaniu spółkami państwowymi mówił w Polskim Radiu 24: Radosław Kwaśnicki, partner zarządzający w kancelarii RKKW (Sylwia Zadrożna, Naczelna Redakcja Gospodarcza Polskiego Radia)\nPremier Beata Szydło zapowiedziała też wprowadzenie jasnych zasad wyłaniania rad nadzorczychFoto: PAP/Radek Pietruszka\nSpółki o znaczeniu lokalnym mogłyby trafić pod nadzór wojewodów, a kilkaset pozostałych zostanie objętych nadzorem wyspecjalizowanej agencji, którą będzie kierować menedżer.\nModele nadzoru nad spółkami państwowymi\nNa świecie są trzy modele nadzoru nad spółkami państwowymi, mówi w Polskim Radiu 24 mecenas Radosław Kwaśnicki, partner zarządzający w kancelarii RKKW, specjalizuje się w prawie spółek.\n- Model scentralizowany, który polega na tym, że istnieje jedna instytucja, która całkowicie nadzoruje spółki. To znaczy zarówno pełni w stosunku do nich funkcję regulatora, jak też i właściciela, czyli m.in. obsadza rady nadzorcze, zarządy i kreuje podstawową politykę. Taki model mamy np. w Finlandii. Tam mamy bardzo ciekawą regulację, istnieje tam jedna instytucja, która od strony politycznej podlega ministrowi obrony. Bardzo podobny model istnieje również na Węgrzech. Kolejny model nadzoru to model dualny, który charakteryzuje się tym, że z jednej strony spółki podlegają poszczególnym ministerstwom. Z drugiej strony ich koordynacja kierunkowa, jak też i kwestie obsady personalnej są realizowane w innym miejscu. Model dualny możemy odnaleźć w Czechach, ale także w Meksyku, Korei Południowej. Trzeci z popularnych modeli to model zdecentralizowany, który polega na tym, że nadzór nad spółkami jest mocno rozproszony. Każdy minister nadzoruje swoje spółki, zasadniczo przy braku koordynacji. Tego typu model mamy m.in. w Argentynie. Jego szczątkowe elementy odnajdziemy w systemie słowackim, niemieckim, Wielkiej Brytanii, a także w Ameryce Łacińskiej oraz krajach postsowieckich – wyjaśnia ekspert. - OECD wskazuje jednoznacznie, że mniej więcej od 2005 roku obserwuje się wyraźny trend do centralizacji funkcji właścicielskich. To jest kierunek rozwoju, w którym podążą obecnie najwięcej rozwiniętych państw – dodaje.\nNowe zasady wyłaniania rad nadzorczych\nPremier Beata Szydło zapowiedziała też wprowadzenie jasnych zasad wyłaniania rad nadzorczych. Jej zdaniem - dobrym rozwiązaniem byłoby stworzenie zasobu osób, z których byliby wybierani członkowie takich władz. Typowałoby ich ciało złożone z ekspertów.\nTo dobre propozycje, bo rola rad nadzorczych jest bardzo ważna, nie ogranicza się tylko do kontroli, mówi gość Polskiego Radia 24.\n- Rada nadzorcza ma przede wszystkim nadzorować efektywnie. Dzisiaj jest czas, w którym rada nadzorcza staje się de facto partnerem zarządu, ciałem refleksji, z którą to radą powinny być omawiane zarówno kwestie strategiczne, jak i jednorazowe, a także wszystkie wyzwania, które budzą wątpliwości zarządu. Moim zdaniem efektywna rada nadzorcza powinna się składać z ekspertów, których doświadczenie obejmuje kilka dziedzin. Z całą pewnością w takiej radzie nadzorczej powinny być osoby, które znają się na podstawowym biznesie spółki. Niektórzy złośliwie określają ich technokratami, ale ważne by takie osoby w radzie nadzorczej były. Z całą pewnością doświadczenie prawnicze bardzo pomaga w nadzorowaniu spółek, ekonomiczne, zarówno w skali mikro, zarządzanie przedsiębiorstwem, jak też w skali makro. Tak więc te trzy podstawowe grupy powinny być w radzie nadzorczej mocno reprezentowane – podkreśla Radosław Kwaśnicki.\nPremier dodała, że rząd nie jest nastawiony na prywatyzowanie, więc będzie chciała, aby w spółkach zasiadali ludzie, którzy to zagwarantują.\n- Czas skończyć z patologiami, że jedna osoba zasiada w kilku radach nadzorczych - mówiła Beata Szydło.\nZobacz więcej na temat: firmy Sylwia Zadrożna\nOstatnia aktualizacja: 28.09.2016 21:48\nZobacz więcej na temat: Beata Szydło firma\nCzy rząd będzie ręcznie sterował spółkami skarbu państwa?\nOstatnia aktualizacja: 29.09.2016 13:22\nWe wtorek rząd przedstawi nowy sposób zarządzania majątkiem państwowym i poinformuje jaki podmiot zastąpi ministerstwo Skarbu Państwa.\nOd lewej: Agnieszka Durlik z Krajowej Izby Gospodarczej, Piotr Soroczyński główny ekonomista Korporacji Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych, Ignacy Morawski - ekonomista (Warszawski Instytut Studiów Ekonomicznych (WiseEuropa)Foto: PR24\n12'13 Puls gospodarki cz. 1 – gośćmi Polskiego Radia 24 byli Agnieszka Durlik z Krajowej Izby Gospodarczej, Piotr Soroczyński główny ekonomista Korporacji Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych, Ignacy Morawski - ekonomista (Warszawski Instytut Studiów Ekonomicznych (WiseEuropa) (Robert Lidke, Naczelna Redakcja Gospodarcza Polskiego Radia)\n22'36 Puls gospodarki cz. 2 – gośćmi Polskiego Radia 24 byli Agnieszka Durlik z Krajowej Izby Gospodarczej, Piotr Soroczyński główny ekonomista Korporacji Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych, Ignacy Morawski - ekonomista (Warszawski Instytut Studiów Ekonomicznych (WiseEuropa) (Robert Lidke, Naczelna Redakcja Gospodarcza Polskiego Radia)\nMa być zwiększona kontrola rządu nad spółkami skarbu państwa zapowiedziała wczoraj premier Beata Szydło.\nKontrola nie sprzyja inwestycjom\nPrzed zbyt rygorystycznym kontrolowaniem firm z udziałem skarbu państwa przestrzega Ignacy Morawski - ekonomista (Warszawski Instytut Studiów Ekonomicznych (WiseEuropa) gość Pulsu Gospodarki w Polskim Radiu 24.\n- To są dwa cele, których nie można osiągnąć jednocześnie. Nie można chwycić za gardło menadżerów w spółkach skarbu państwa i jednocześnie oczekiwać, że te spółki, które stanowią dużą część polskich gospodarki, będą inwestować. Żeby inwestować, trzeba być gotowym na ryzyko, jeśli nad kimś wisi CBA i rządowy bicz, on nigdy nie będzie ryzykował. Bo za złe decyzje będzie kara, za ich brak nie ma konsekwencji – przekonuje rozmówca.\n00:31 [i] morawski 1 puls 29.09.16._12656779_2016-09-29T11-58-12.000.mp3 Ignacy Morawski - ekonomista (Warszawski Instytut Studiów Ekonomicznych (WiseEuropa): kontrola nie sprzyja inwestycjom\nMożemy zapomnieć o innowacyjności\nŚcisłe kontrolowanie szefów spółek skarbu państwa wpłynie na sposób pracy ich podwładnych w tych spółkach - zauważa Piotr Soroczyński główny ekonomista Korporacji Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych.\n- Jeśli góra będzie cały czas pod presją, to przełoży się to na niższe szczeble organizacji. W takiej sytuacji możemy pożegnać się z inicjatywami i innowacyjnością, bo łatwiej taką sytuację przeczekać i nie zrobić nic – podkreśla gość.\n00:32 [i] soroczyński puls 29.09.16._12656800_2016-09-29T12-01-12.000.mp3 Piotr Soroczyński główny ekonomista Korporacji Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych: o paraliżu decyzyjnym\nŚcisła kontrola zniechęca menedżerów do ponoszenia ryzyka dodaje Agnieszka Durlik z Krajowej Izby Gospodarczej.\n- Innowacje w przypadku ścisłego nadzoru i nacisku na to, żeby ograniczyć ryzyko są niemożliwe. Z inwestycją w innowacje zawsze wiąże się bardzo duże ryzyko – podkreśla specjalistka.\n00:24 [i] durlik puls 29.09.16_12656844_2016-09-29T11-58-12.000.mp3 Agnieszka Durlik z Krajowej Izby Gospodarczej: o ryzyku i innowacyjności\nNie da się zarządzać gospodarką jak urzędem - podsumowuje Ignacy Morawski i zauważa, że jeśli taki styl zarządzania przeniesie się do mniejszych firm kontrolowanych przez państwo i do spółek samorządowych to grozi nam spowolnienie gospodarcze.\n- Jeśli weźmiemy pod uwagę polskie firmy, średnie i duże, czyli takie, które zatrudniają więcej niż 50 osób, to około 40 proc. w kapitale zakładowym ma państwo lub podmioty od państwa zależne. Ta niepewność będzie spływała. Inwestycje budowlane najbardziej hamują w wodociągach, budynki użyteczności publicznej. W samorządach spadły o 50 do 70 proc.\n01:05 [i] morawski 2 puls 29.09.16._12656811_2016-09-29T11-58-12.000.mp3 Ignacy Morawski - ekonomista (Warszawski Instytut Studiów Ekonomicznych (WiseEuropa): nie da się zarządzać gospodarką jak urzędem\nZobacz więcej na temat: firma ministerstwo skarbu państwa\nPremier o nadzorze nad spółkami Skarbu Państwa\nOstatnia aktualizacja: 30.09.2016 07:41\nNajwiększe spółki Skarbu Państwa, będące obecnie pod nadzorem Ministerstwa Skarbu - takie, jak PZU, Azoty czy KGHM - przejdą pod nadzór poszczególnych resortów - mówi premier Beata Szydło w wywiadzie dla "Dziennika Gazety Prawnej".\nPremier Beata SzydłoFoto: PAP/Jacek Turczyk\nKilkaset pozostałych spółek zostanie objętych nadzorem wyspecjalizowanej agencji, którą będzie kierował menedżer.\nSama agencja ma być podporządkowana premierowi - dodała szefowa rządu. Prezes byłby wyłaniany w konkursie na określoną kadencję. Koncepcję w tej sprawie rząd ma przedstawić w przyszłym tygodniu.\nBeata Szydło zapowiedziała też wprowadzenie jasnych zasad wyłaniania rad nadzorczych. Zdaniem premier, dobrym rozwiązaniem byłoby stworzenie zasobu osób, z których byliby wybierani członkowie takich władz. Typowałoby ich ciało złożone z ekspertów. Ważna w tym kontekście byłaby silna kontrola i silny audyt - dodała Beata Szydło. Zapowiedziała też wzmocnienie Prokuratorii Generalnej, która reprezentowałaby spółki.\nPremier dodała, że rząd nie jest nastawiony na prywatyzowanie, więc będzie chcicał, by w spółkach zasiadali ludzie, którzy to zagwarantują. - Czas skończyć z patologiami, że jedna osoba zasiada w kilku radach nadzorczych - mówiła Beata Szydło.\nZobacz więcej na temat: KGHM Polska Miedź ministerstwo skarbu państwa PGNiG PZU


numer artykułu: 99263\nPlafon, lampa ścienna, sufitowa serii FUEVA 5. Obudowa wykonana ze stali w kolorze czarnym. Klosz osłaniający moduł LED wykonany jest białego tworzywa sztucznego, który równomiernie rozprasza światło. Lampa świeci pełną płaszczyzną. Lampa posiada funkcję regulacji natężenia światła. Sterowanie może odbywać się za pomocą ściemniacza ściennego. Barwa światła ciepło biała - 3000K.\nkod EAN/UPC: 9002759992637


„Przetarg na dzierżawę pomieszczeń w CENTRUM TRANSFERU TECHNOLOGII INFORMATYCZYCH Elbląskiego Parku Technologicznego”,\nnajpóźniej do dnia 15.01.2021 roku do godz. 12.00 na adres Elbląskiego Parku Technologicznego, ul. Stanisława Sulimy 1, 82-300 Elbląg lub złożyć w sekretariacie Elbląskiego Parku Technologicznego (pok. 419, III piętro).\nOgłoszenie o pisemnym przetargu [ ] 415 kB\nFormularz ofertowy - cena preferencyjna [ ] 2409 kB\nFormularz ofertowy - cena rynkowa [ ] 2340 kB\nWarunki naboru do CB EPT [ ] 477 kB\nRegulamin korzystania z obiektu EPT [ ] 376 kB\nRegulamin użytkowników CB EPT [ ] 455 kB\nWzór umowy dzierżawy [ ] 256 kB\nZał. nr 1 do Regulaminu użytkowników CB EPT - Formularz Analizy Poznawczej [ ] 327 kB\nZał. nr 2 do Regulaminu użytkowników CB EPT - Instrukcja korzystania [Neutralizator Ścieków Laboratoryjnych] 314 kB\nZał. nr 3 do Regulaminu użytkowników CB EPT - KLAUZULA BHP/P-POŻ/OŚ [ ] 284 kB\nWyniki przetargu - 18.01.2021 r. [ ] 278 kB


fadetoblack - Zawiodłam się na nim jak na nikim innym. Tylko Jego słowa tak bardzo raniły moje serce. Jednak miłość jaką Go obdarza\nZawiodłam się na nim jak na nikim innym. Tylko Jego słowa tak bardzo raniły moje serce. Jednak miłość jaką Go obdarzałam była silniejsza i sprawiła że nie potrafiłam\nfadetoblack dodano: 19 kwietnia 2012\nZawiodłam się na nim, jak na nikim innym. Tylko Jego słowa tak bardzo raniły moje serce. Jednak miłość, jaką Go obdarzałam, była silniejsza i sprawiła, że nie potrafiłam odejść. Bezgranicznie wybaczałam mu każdy błąd. / fadetoblack\nTo, że zgodzę się być z Tobą, nie znaczy, że jestem wyłącznie Twoja. Twoim zadaniem jest codzienne zdobywanie mnie. Na tym polega związek. Na tym polega prawdziwa miłość. / fadetoblack\nŻycie nauczyło mnie odnajdywania najdrobniejszych skrawków szczęścia i cieszenia się nimi. / fadetoblack\n"Zastanów się, jak ułożony jest ten przedmiot". "Spójrz na odległość między tymi kubkami". "Pamiętaj, że im głębiej i niżej, tym ciemniej". Dawanie porad w rysunku ułatwia pracę. Szkoda, że nikt nie daje mi takich wskazówek, jeśli chodzi o życie. / fadetoblack\nfadetoblack dodał komentarz: Dziękuję. do wpisu 19 kwietnia 2012\nŻycie jest jak obraz, w którego ramie mieszczą się wszystkie ludzkie uczucia. NIenawiść i zło świata wychodzą w nim na pierwszy plan. Dobro, troska, miłość - jest jedynie jednym małym, białym punkcikiem w ogromie szarości i czerni. / fadetoblack\nŻyć, znaczy umieć znosić samego siebie w tym życiu. / fadetoblack\nfadetoblack dodano: 18 kwietnia 2012\nJego obecność zapaliła w moim sercu płomień, który, wydawało mi się, że wygasiłam w sobie nieodwracalnie kilka lat temu. / fadetoblack\nOkrucieństwo powinno być bezosobowe. Być może wtedy nie odczuwałoby się go tak bardzo. Zawsze jednak wiąże się z człowiekiem, który ma ogromną satysfakcję z zadawanego przez siebie bólu. / fadetoblack\nTego uczucia nie mogły stworzyć ludzkie ręce. To niebiańska świątynia miłości stworzona przez anielskie serca w ciałach ludzi. / fadetoblack\nfadetoblack dodano: 15 kwietnia 2012\nTeoretycznie nie chcę związków, ani tej całej, przereklamowanej nieśmiertelnej miłości, która i tak mija przy pierwszej lepszej kłótni. Tylko teoretycznie. W praktyce Chciałabym tkwić w ramionach mężczyzny, dla którego byłabym wszystkim, który nie bałby się moich łez, który nie pocieszałby, bo wiedziałby, że tak naprawdę nienawidzę pocieszeń, które dołują człowieka jeszcze bardziej. W praktyce mężczyzna idealny nie istnieje, dlatego wolę opierać się na teorii. / fadetoblack\nNawet, gdy śpię, nie potrafię się od Ciebie uwolnić, bo każdy mój sen jest przesiąknięty Twoją osobą. / fadetoblack\n33 34 ... 131 Następna


Z próżnego w pełne\n« Takie tam... barbarzyńce\nCud nominacji »\nNie dziwi mnie fakt, że w sieci mało jest recenzji „Próżniowędrowca” Seana McMullena. Nie dziwi z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze jest to trzeci tom serii, a po drugie McMullen ogólnie nie cieszy się zbyt wielką estymą w fandomie. A przynajmniej fandom nie dyskutuje za wiele o tym autorze. A szkoda, bo pisze bardzo przyjemną fantastykę.\nPierwszy tom „Podróż 'Mrocznego Księżyca'” została wydana na początku 2006. Teoretycznie nie jest to zbyt dawno temu. Nakład wyczerpany - twierdzi wydawca. Druga część „Szklane smoki” jest z połowy 2007. Trzeci tom z sierpnia 2008. Czyli jednak nie jest to stara seria. Ludzie czekają na kolejne części starszych serii. Do głowy nie przychodzi mi akurat żaden przykład, ale to jeszcze o niczym nie świadczy. McMullen nie należy do wyczekiwanych autorów. Wydaje mi się, że winą można obarczyć wydawnictwo Prószyński i S-ka. Tak wielka firma nie ma czasu zajmować się promocją średnio znanego australijskiego autora. Czyli to też nie do końca wina wydawnictwa, a jego wielkości. Chyba.\nTom czwarty teoretycznie już wyszedł w zeszłym roku. Jednak u nas w zapowiedziach go nie ma. Czekam. Swoją drogą miło, że autor umieszcza na swojej stronie internetowej okładki różnych wydań. Załapało się też polskie. Właśnie - okładki. Przykro mi rozwiewać czyjeś przekonania, ale według mnie okładka ma duże znaczenie przy wyborze książki. Po coś zresztą jest, prawda? Niestety okładki McMullena są mało zachęcające. „Głosy w jasności” i „Wschód lustrosłońca” również nie zachwycają pod tym względem. A przecież w obu przypadkach pomysł na świat i bohaterów jest bardzo ciekawy. Gdyby okładka poza nawiązywaniem do fabuły była również ładna, po prostu ładna - więcej czytelników by się na nią skusiło. Ale fakt, trzeba wydawnictwu policzyć na plus, że okładki mają związek z treścią.\nNa stronie Prószyński i S-ka zamieszczone są informacje o patronach medialnych. Czy oni przypadkiem nie powinni w związku ze swoim patronatem mieć na stronach recenzji danej książki? Jakoś nie mogę znaleźć. Jak w takim razie książka ma być wypromowana?\nZ drugiej strony rozumiem, że niektórym może się nie podobać twórczość tego autora. Rozumiem też, że nie można promować każdego autora. I chyba McMullen padł ofiarą takiego rozumowania. Nie jest Dukajem, czy innym Martinem. Ale przecież nie ma obowiązku, żeby każdy pisał tak jak Dukaj, Sapkowski, Mieville. A mimo to powstaje intrygująca literatura. Tak właśnie ma być.\nPodobały mi się wszystkie książki tego autora, które przeczytałam. Owszem, szkoda, że Laron nie jest potem już tak ważny i ogólnie z potężnego bohatera zrobił poważny krok w tył, co w sumie jest dość innowatorskim podejściem do postaci. Zazwyczaj bohaterowie są na początku słabi, a potem w miarę rozwijania się akcji dostają dodatkowe moce. Laron te moce traci. Na szczęście pojawiają się inni, którzy zgrabnie ciągną całość. Wydaje mi się, że w „Szklanych smokach” autor nie wiedział, co robić dalej. W trzecim tomie znów ma bohatera, którego może przeciągać po zbitym szkle. Z opisu czwartej części wnioskuję, że będzie walczyć z czasem. Czyli McMullen zdecydował się na następnego głównego bohatera.\nNa Paradoksie pojawiła się swego czasu recenzja „Szklanych smoków” autorstwa Arganthe. A w niej takie oto słowa:\nAutor "Szklanych smoków" z pewnością wiele zawdzięcza królowi humorystycznej fantasy - Terry'emu Pratchettowi. Podobny jest nie tylko typ żartów - również niektóre elementy wykreowanego przez McMullena świata Verralu muszą się wydać znajome każdemu, kto gościł już w Świecie Dysku.\nWychodzi na to, że autor piszący fantasy humorystyczne musi już zawsze uważać się za naśladownika Pratchetta. Tak samo wiadomo, że jak elfy, to Tolkien. Podobnie polski autor bawiący się językiem musi uważać się za naśladowcę Dukaja. W ten sposób został już chyba zaszufladkowany Jakub Nowak, ale o nim może innym razem. Takie życie autora.\nZastanawiam się, w jaki sposób autor mógłby wyrwać się z takiego przyporządkowania, nie tracąc niczego ze swojej indywidualności. Bo czy nie może czuć się dobrze w tym, co pisze, a co inni klasyfikują jako Pratchetta, Tolkiena, Dukaja? Czy musi wtedy liczyć się z tym, że zawsze będzie uważany za naśladowcę Lema? Czy to go w pewnym momencie nie stłamsi i nie sprawi, że zawsze już będzie w ten sam sposób pisał, bo tego się od niego oczekuje? Tego oczekują fani, ale w sumie nie jego tylko tak naprawdę fani Tolkiena? Czy też musi się liczyć z tym, że kiedy napisze inaczej (zgodnie lub niezgodnie ze swoimi przekonaniami) straci czytelników? A może zignorować czytelników? To dla kogo pisze autor? No cóż, zawsze może powiedzieć, że dla własnej przyjemności, względnie, że znajdą się jacyś czytelnicy.\nNa stronie Valkirii znalazłam recenzję „Próżniowędrowca” autorstwa husieu. Zasadniczo nie zgadzam się już z pierwszym zdaniem tej recenzji. Chyba że o czymś nie wiem. Husieu pisze:\nDanolarian Scryverin, który przedstawia się czytelnikom jako inspektor Straży Dróg z Kwadrantu Zachodniego, jest postacią bardzo dobrze znaną z innych tytułów Seana McMullena.\nWłaściwie, to Danolorian pojawił się już w pierwszym tomie. Tyle że nikt go w ten sposób nie nazywał. Nie był też pokazany, a - o ile dobrze pamiętam - jedynie mówiło się o nim. W drugim tomie pojawił się osobiście, ale był postacią trzeciorzędną. Czyli z tym „bardzo dobrze znaniem” nie do końca jest prawda.\nPróżniowędrowiec nie zaskoczy niczym fana książek gatunku fantasy. W świecie kreowanym przez Seana McMullena żyją obok siebie czarnoksiężnicy, smoki, trolle. Jest to typowa rzeczywistość magiczna.\nTo raczej nie jest typowa rzeczywistość magiczna. Typowe są jedynie rekwizyty. McMullen zręcznie łączy je w coś więcej niż tylko sumę czarnoksiężników, smoków i trolli. Zastanawiam się, czy teraz nie przemawia przeze mnie po prostu fan pisarstwa McMullena.\nGłówny bohater spotyka na swej drodze Lavenci, którą to darzy uczuciem czystym, platonicznym. Od tej pory uniesienia i rozczarowania miłosne to główny temat całej powieści. Inne wydarzenia schodzą na drugi plan, na przykład olbrzymi meteor spadający z nieba, czy też najazd próżniowędrowców z Lupana. Danolarian dowiaduje się o licznych miłosnych przygodach ukochanej, okazuje się, że „dziewka ma haniebną przeszłość i jeszcze bardziej haniebną teraźniejszość”.\nHmm... dla mnie to wyglądało inaczej. Bohater przeżywa rozterki miłosne, ale jednocześnie walczy o uratowanie swojego świata. To nie jest tak, że serce przesłania mu wizjer. Z drugiej strony nie dziwię się, że sprawy miłosne są dla niego ważne. Dla każdego by chyba były.\nAle nie mam zamiaru walczyć o McMullena w tym sensie, że jego literatura jest super i jak ktoś nie lubi, to niech poda swoje dane, a ja już naślę na niego znajomych. Wydaje mi się jednak, że na tle niektórych wydawanych w Polsce książek, powieści McMullena są jak śliczne kwiatki na łące. I tyle. Co do tych „niektórych” to powstrzymam się z tytułami. Przemyślę sprawę. Zastanowię się.\nPodoba mi się pomysł autora, jest egzotyczny. Już w „Głosy w jasności” i „Wschód lustrosłońca” zafascynował mnie świat. Jest egzotyczny, bo poaustralijski. Nie mieszkam w tamtych regionach. Australia to dla mnie inny świat, a McMullen robi z niego postapo, ale steampunk. W bardzo ciekawy sposób radzą sobie genialni mieszkańcy z problemem braku komputerów. To znaczy mało kto wie, jak tam wygląda komputer. Mniej więcej tak samo jak u Briana Herberta i Kevina J. Andersena w „Dżihadzie Butleriańskim” z tym, że McMullen dokładniej to pokazał. Swoją drogą, ciekawe który z nich był pierwszy. Szybkie sprawdzenie w sieci i wychodzi, że McMullen był szybszy, bo książka wyszła w 1994, a Herberta/Andersena w 2002. Alternatywna technika typu pociągi napędzane siłą wiatru lub mięśni podróżnych, czy sam motyw wezwania... Aż chce się czytać ponownie.\nLiczę na to, że cała trylogia „Wielkozimia” zostanie wydana w Polsce. Nawet jeśli oznaczałoby to tłumaczenie pierwszego tomu, który u nas wydany był w dwóch tomach, a przez autora został potem „rewritten”.\nCo do przygód Larona, Terikel i spółki, to oryginalność polega na tym, że akcja ma miejsce równoległe do naszego świata, tyle że na którejś z planet Układu Słonecznego. Co tam ma kilka księżyców i jakieś pierścienie?\nWedług mnie (ale podobną opinię znalazłam też w sieci) nie wszystkie pomysły zostały w pełni wykorzystane. Chociażby te biedne dwa serca. W pewnym momencie czytelnik nie widzi już odmienności tego świata. O ile w pierwszym tomie wspominało się często o kolorach, o problemach z pewnego rodzaju bronią, o tyle później autor uznał, że nie ma co ciągle przypominać o odmienności, przez co świat stał się „nasz”. Jasne, że nie należy przesadzać, tak jak to robi Jack Campbell w „Zaginionej flocie”, który w każdym tomie pisze o zasadach prowadzenia walki w kosmosie. Liczyłabym jednak na to, że McMullen potrafi w bardziej subtelny sposób pokazać, że gromadka dziwnych ludzi-nieludzi kręci się po świecie zupełnie odmiennym od naszego.\npiątek, 19 czerwca 2009, inken


Hamilton Jazzmaster Viewmatic H32755851 - Jaki zegarek... - Klub Miłośników Zegarów i Zegarków\nHamilton Jazzmaster Viewmatic H32755851\nBy WojtekP, March 26, 2019 in Jaki zegarek...\nJestem tu, by zasięgnąć Waszej opinii na temat zegarka Hamilton Jazzmaster Viewmatic model H32755851.\nZegarek ten mogę nabyć u autoryzowanego sprzedawcy, którego mam w zasięgu średniego spaceru, za 690£.\nPytanie co sądzicie o tym zegarku? Czy warto, czy są jakieś alternatywy oferujące więcej w tym zakresie cenowym, lub tyle samo, a są tańsze?\nJakie ma on wady, a jakie zalety?\nPo kilku tygodniach przeszukiwania forów, sklepów, paru przymiarkach zdecydowałem się poprosić Was o werdykt i poradę, a także o wskazanie możliwych alternatyw. Warunek to podobna kolorystyka i rozmiar, tarcza może być biała lub srebrna, ale aby się coś na niej działo. Zegarek mieszczący się pod koszulę, lecz nie aż tak elegancki, aby nie pasował do dżinsów, skóryi koszuli w kratę. Koniecznie automatyczny i najlepiej Szwajcar (wiem, że Hamilton wywodzi się z ameryki).\nPoniżej załączam zdjęcie, aby ułatwić Wam zadanie.\nDziękuję serdecznie, miłego popołudnia.\nTutaj trochę taniej znalazłem, ale to za wielką wodą, więc przy przesyłce do PL będą opłaty celne. Generalnie Hamilton jest ok, ale nie wiem czy rozmiar 44 będzie ładnie mieścił się pod koszulę.\nMa kaliber H-10 czyli Powermatic 80 z rezerwą chodu 80 godzin i to jest dla mnie na +, ale niektórzy nie lubą tego werku ze względu na "plastikowe części" - mówiąc w skrócie ;-) Jak się podoba to brać, wtopy nie będzie, ale ja bym skierował się w np. w stronę seiko sarx035.\nPrzy tej wielkości zegarka to rękę masz pewno 19 cm, szerokość ponad 6 cm? Jeśli mniej to przemyśl. Koledzy przy zakupie mojego zegarka dobrze mi doradzali, więc i ja Tobie mówię. To zegarek casualowy, pod luźną koszulę, więc nie powinien być za duży w stosunku do ręki. Przymierz i zrób zdjęcie i załącz tutaj.\n1/ Jakie ma on wady, a jakie zalety?\n2/ Czy są jakieś alternatywy oferujące więcej w tym zakresie cenowym, lub tyle samo, a są tańsze?\n3/ Czy warto?\n4/ Co sądzicie o tym zegarku?\nMa mnóstwo zalet: jest markowy, jest dobrze i ładnie wykonany, wstydu nie przyniesie.\nWad nie ma, może mieć jedynie specyficzne cechy wynikające z uniwersalności (zbyt mało elegancki do garnituru, zbyt mało bojowy do munduru)\nTak, jest alternatywa. Z tym, że w kategorii "Hamilton Jazzmaster Viewmatic" ten, który znalazłeś, wygrywa bezapelacyjnie.\nCena wydaje się bardzo korzystna. W kategorii "Hamilton Jazzmaster Viewmatic".\nGdybym potrzebował casualowego szwajcara do koszuli to brałbym Certinę DS. Za te pieniądze kupiłbym dwie. Ale nie potrzebuję.\nDla mnie jedyny Hamilton wart kupienia, to Hamilton Ventura.\nAle co ma do rzeczy opinia innych?\nGdzieś czytałem że to ''nie plastik, a materiał syntetyczny'', ale czy to źle to nie wiem. Rubiny stosowane w mechanizmach też są przecież syntetyczne. Nie oczekuję mechanizmu z ''fajerwerkami'', podoba mi się określenie wół roboczy, który sprawi, że przy serwisowaniu i dbaniu o niego posłuży mi lata. Wiadomo pewne wady się zdarzają, jest na to gwarancja, ale rozumiem, że mogę być spokojny o jego trwałość?\nDziękuję również, że zadałeś sobie trud i znalazłeś taniej. przesyłka by była do UK, bo tu mieszkam i tutaj też należy zapłacić cło.\nZaletą mojego punktu jest to, że jutro idę i wracam z zegarkiem, na który czekam jak dziecko na mikołaja.\nJakoś tak będzie, nie posiadam niestety miary krawieckiej, ale miarka Stanleya pokazuje 18,5-19 w obwodzie i 6-6,5 szerokości.\nPostaram się niebawem dołączyć zdjęcia, niestety nie z tym modelem, ale z czymkolwiek, aby dać jakiś tam wgląd.\nTaki mi się właśnie wymarzył , Przymierzałem też np Orisa Artelier, ale zbyt elegancki, na co dzień mi nie pasuje. Big Crown znów za mało i te modele, które mieli zbyt masywne, sam nie wiem. Trochę też ponad to, co sobie założyłem wydać.\nNawiasem mówiąc Oris Artelier z komplikacją faz księżyca szeptał coś do mnie, ale nie mój budżet puki co.\nCertina była brana pod uwagę, nie widziałem tylko na żywo i mogę ocenić tylko zdjęcia. Hamilton podoba mi się bardziej.\n44mm Patek Philippe prosto z Chin. Biję się w pierś.\nNa żywo wyglądają na mniejsze.\nEdited March 26, 2019 by WojtekP\nBez obawy, powermatic nie rozleci się po roku. ;-)\nDziękuję jeszcze raz za porady, przeczekałem trochę i opłaciło się.\nWczoraj stałem się posiadaczem tego zegarka. Udało mi się wytargować cenę 558 funtów.\nGratulacje, bardzo fajny zegarek kupiłeś. :-)\nCertina C032.407.44.081.00 DS Action Diver Automatic\nInteresują mnie opinie i porady na temat tego konkretnego modelu zegarka . Dysponuje budżetem do 4000 i zastanawiam się czy warto zainstalować w ten model ? Czy może polecicie inne w podobnej cenie ?


Rozpoczęły się prace przy budowie parkingu w Szynwałdzie – etap II - Powiat Tarnowski - Wiadomości z regionu - Tarnów\nRozpoczęły się prace przy budowie parkingu w Szynwałdzie – etap II\nW dniu 30 kwietnia została podpisana umowa, której przedmiotem zamówienia jest zagospodarowanie przestrzeni publicznej w miejscowości Szynwałd poprzez budowę parkingu na działkach nr 1545, 1546, 1540/2 – etap II. Prace zostały już rozpoczęte a w ramach zamówienia zostaną wykonane:\njezdnia manewrowa z kostki brukowej,\nmiejsca parkingowe z kostki brukowej,\nzjazd z drogi powiatowej nr 1357K na działkę 1546,\nciągi piesze do miejsc parkingowych z kostki brukowej,\npionowa przesłona z grodzic stalowych,\nWykonawcą robót jest firma Budrem Sp. z o.o – lider Konsorcjum oraz Hydrocomplex.eu Sp. z o.o – partner Konsorcjum. Termin realizacji umowy to 30 września. Całość inwestycji to kwota 488 231,93 zł.


BIK: Grupa 20-40 Latków Głównym Celem Złodziei Danych Osobowych - BrandsIT.pl - Biznes I Technologia\nEksperci BIG zwracają uwagę, że skala oszustw z wykorzystaniem cudzej tożsamości nie maleje. „19 razy dziennie każdy z nas jest potencjalnie narażony na wyłudzenie. W IV kwartale 2020 r. odnotowano 1943 prób wyłudzeń, z których 9 było na kwoty przekraczające 1 mln zł” – wynika z raportu infoDok. Najwyższą kwotę przestępcy próbowali wyłudzić w woj. podkarpackim – 4,4 mln zł.\n„Nie wszystkie próby wyłudzeń kredytów udaje się wychwycić. W zdecydowanej większości dotyczy to kredytów zaciąganych bez intencji zwrotu pożyczonych środków, czyli tzw. fraudów bankowych” – czytamy w piątkowej informacji prasowej. Wyniki tych analiz wskazują, że takich przypadków jest rocznie na kwotę ok. 600 mln zł.\nJak wskazano, oszuści stosują różnorodne metody, próbując oszukać nieświadome osoby lub zdobyć i wykorzystać ich dane. Ze względu na coraz powszechniejsze przenoszenie naszej aktywności do świata cyfrowego, oszustwem, którego skala dynamicznie rośnie w ostatnim czasie, jest phishing – podkreślają eksperci BIK. „Podszywanie się przez oszustów pod legalne firmy, stosowanie przy tym nazw stron internetowych i adresów e-mail łudząco przypominających autentyczne, nazywamy phishingiem” – tłumaczy cytowany w informacji prasowej Andrzej Karpiński, szef bezpieczeństwa BIK.\nZwraca uwagę, że to metoda, która coraz szerzej rozprzestrzenia się w czasie pandemii – wykorzystuje ludzką naiwność, brak spostrzegawczości albo po prostu podatność na socjotechniki. To metoda, której ofiarami padają zarówno osoby starsze, jak i młodzi. „Wystarczy kliknąć w pośpiechu w link zamieszczony w specjalnie w tym celu spreparowanym fałszywym e-mailu, z prośbą o potwierdzenie danych personalnych, np. dotyczących przesyłki, podczas gdy tak naprawdę nieświadomie przenosimy się na stronę oszusta” – wskazuje. Specyfika tej metody polega m.in. na celowym zastosowaniu błędu ortograficznego w nazwach. Dlatego zachowujmy baczną uwagę, od kogo dostajemy korespondencję, z rozwagą podawajmy swoje dane i nie klikajmy pochopnie w linki w wiadomościach e-mail – przestrzega ekspert.\nJak wynika z informacji, odnotowanych przez stołeczną Policję, w ostatnich tygodniach oszuści obrali za cel ataków osoby w przedziale wiekowym 20 – 40 lat. „Osoby młode uległy innej +sprawdzonej metodzie+ – socjotechnice, polegającej na podszywaniu się złodzieja pod policjanta. W ten sposób doszło nawet do wyłudzenia na wysokie kwoty” – mówi cytowany w informacji prasowej podkomisarz stołecznej Policji Rafał Retmaniak.\nW przypadku tego typu oszustwa, schemat jest prosty – przestępcy zmodyfikowali sposób sprawdzony niegdyś na osobach starszych, licząc na naiwność młodych. Wypróbowany mechanizm oszustwa adaptują, kontaktując się za pomocą urządzeń, z których najczęściej korzystają 20-to, 40-to latkowie, ich potencjalne ofiary.\n„Ponieważ ofiarami przestępstw związanych z wykorzystaniem swoich danych osobowych stają się osoby młodsze, które potrafią sprawnie posługiwać się telefonem komórkowym, zachęcamy do nagrywania takich rozmów i zawiadamiania Policji nie tylko w przypadku dokonania przestępstwa, ale także usiłowania” – mówi Retmaniak.\nNasze dane w internecie czy w rejestrach publicznych, także mogą stać się łupem przestępcy, mogą być wykorzystane do wyłudzenia kredytów, pożyczek, zakupów drogich urządzeń, czy założenia firmy na skradzione dane – przestrzega BIK. Radzi by korzystać z narzędzi ochrony danych – np. alertów BIK, które automatycznie ostrzegają o próbie wykorzystania skradzionych danych na naszą szkodę.(PAP)


Powder And Bulk - Zapowiedzi wydawnicze PWN SA\nZapowiedzi wydawnicze PWN SA\n- Tytuł książki: "BIM w prefabrykacji. Nowoczesne metody wspomagania i automatyzacji" Wydanie 1\nAutorzy: Aleksander Nicał, Kostiantyn Protchenko, Krzysztof Kaczorek, Elżbieta Szmigiera\nTermin wydania: październik 2021 r.\nW okresie intensywnego rozwoju prefabrykacji, wdrożenie nowej technologii BIM w wytwórniach jest bardzo istotnym narzędziem służącym do optymalizacji procesów produkcyjnych. Dlatego narzędzia wspomagania inżynierskiego powinny umożliwiać i ułatwiać projektowanie technologiczne i organizacyjne procesów produkcji prefabrykatów, a także usprawniać proces kompletacji i ekspedycji prefabrykatów do montażu na budowie.\nW niniejszej publikacji autorzy opisują nie tylko część technologiczną, ale przede wszystkim prezentują nowy kierunek podejścia do inwestycji. Opisują nowe oblicze prefabrykacji przez pryzmat BIM, dostosowując ją do nowego poziomu cyfrowego zarządzania procesem produkcji, weryfikacji jakości wykonania, logistyki dostaw, aż do zatwierdzania elementów wbudowanych w przestrzennym, zwizualizowanym harmonogramie.\nAutorzy książki w przejrzysty sposób prowadzą czytelnika przez wszystkie etapy projektu wykonanego w technologii prefabrykowanej, pokazując wartość dodaną w każdym obszarze –od planowania, przez wytwarzanie, po dostarczanie i wbudowanie elementów prefabrykowanych.\nAleksander Szerner, Prezes Zarządu Stowarzyszenia BIM\nImplementacja technologii BIM w wytwórniach prefabrykatów jest wyzwaniem, ale również i koniecznością dnia dzisiejszego. Zarówno w biurach projektowych i na budowach.\ndr inż. Jacek Nitka, Politechnika Warszawska\n- Tytuł książki: "Zdrowa architektura. Nowy standard budownictwa zrównoważonego"\nAutor: Marta Promińska\nPrzeciętny Polak spędza 90% swojego życia wewnątrz budynków. Warto zatem zdać sobie sprawę, że warunki tam panujące, ale także sam układ budynku i jego wyposażenie ma istotne znaczenie dla naszego zdrowia fizycznego i psychicznego.\nNiniejsza publikacja stanowi usystematyzowanie tematyki zdrowia w architekturze przez wyodrębnienie cech charakteryzujących Zdrową Architekturę Zrównoważoną (ZAZ) oraz przyporządkowanie im rzeczywistych wymagań projektowych. Jest odpowiedzią na potrzeby rynku nieruchomości związane ze wzrostem trendów prozdrowotnych w architekturze oraz coraz większą świadomością zależności kosztów obiektu od zdrowia jego użytkowników.\nKsiążka jest kierowana między innymi do:\n• deweloperów, inwestorów – w celu zwiększenia świadomości występowania aspektów prozdrowotnych w projekcie, wnoszących wartość dodaną do inwestycji;\n• projektantów – którzy, otrzymując podręcznik z usystematyzowanymi rozwiązaniami technicznymi oraz narzędziem projektowym w postaci matrycy ZAZ, mogą realizować rozwiązania prozdrowotne w celu wdrożenia ich do dokumentacji projektowej;\n• studentów – między innymi architektury i urbanistyki, planowania przestrzennego, zarządzania nieruchomościami, architektury krajobrazu, inżynierii środowiska, facility management, gospodarki i rozwoju zrównoważonego, którzy zyskują kompendium wiedzy na temat zdrowia w architekturze;\n• osób chcących rozszerzyć swoją wiedzę i świadomość o budynkach i ich znaczeniu dla naszego zdrowia.\n- Tytuł książki: "Projektowanie betonu samozagęszczalnego"\nAutor: Jacek Gołaszewski\nTermin wydania: sierpień 2021 r.\nBetony samozagęszczalne były dotychczas stosowane w Polsce na niewielką skalę. Aktualny rozwój tej technologii wymaga pokonania wielu barier. Podstawowe znaczenie ma tu poprawne zaprojektowanie składu, a następnie wyprodukowanie i dostarczenie na plac budowy mieszanki o pożądanych właściwościach. Mieszanka musi charakteryzować się odpowiednim rozpływem, stabilnością i odpornością na segregację. Beton samozagęszalny musi być tak zaprojektowany, aby w znacznym stopniu był odporny na pewną zmienność warunków wykonania i wahania we właściwościach składników. W projektowaniu, poza kryteriami technicznymi, powinny być uwzględnione także aspekty ekologiczne i ekonomiczne (m.in. odległość i koszt transportu składników).\nPrezentując wiedzę nt. projektowania betonu samozagęszczalnego, Autor przyjął założenie, że najskuteczniejszym sposobem będzie wyznaczenie składu wstępnego mieszanki przez wykorzystanie dostępnych analiz, zaleceń oraz własnego wieloletniego doświadczenia dotyczących przyjmowania proporcji składników. Przyjęty algorytm obejmuje kilka etapów postepowania: doboru uziarnienia kruszywa, składników pylastych (cement, pyły), składu i objętości zaczynu, domieszek gwarantujących kompatybilność superplastyikatora, a następnie składu wstępnego mieszanki i weryfikacja właściwości reologicznych mieszanki oraz stwardniałego betonu.\nZ praktycznego punktu widzenia bardzo ważna jest również wiedza i umiejętność wprowadzania określonych zmian i korekt w składzie mieszanki. Autor przedstawił zatem schematy postepowania w przypadku napotkania na trudności w uzyskaniu pożądanych właściwości mieszanki, wskazując sposoby korygowania składu przez zmianę czynników takich jak: objętości zaczynu, wody, dawki superplastyfikatora.\nz recenzji prof. Jerzego Wawrzeńczyka\nLink do książki: https://bit.ly/3BiDSI5\nStyczeń\tLuty\tMarzec\tKwiecień\tMaj\tCzerwiec\tLipiec\tSierpień\tWrzesień\tPaździernik\tListopad\tGrudzień\t « Lipiec 2021 »


Strona główna Zasady randkowe Szybkie randki w katowicach\nWprawdzie słowa te niosą ze sobą negatywny wydźwięk, ale dużo mówią o kobiecej naturze, o tym, że bywamy kruche i delikatne. Czy miłość szybkie randki w katowicach pierwszego wejrzenia to mit? Prace budowlane na terenie inwestycji zgodnie z harmonogramem zaczną się w ostatnich dniach kwietnia 2018. Na początku XX wieku była miejscem, projekt Bohema jest wyjątkowym pomysłem nowej przestrzeni do życia w Warszawie.\nOsoby kupujące mieszkania pod wynajem docenią fakt, że w najbliższej okolicy inwestycji pracuje kilkadziesiąt tysięcy osób, które mogą być potencjalnie zainteresowane najmem mieszkania blisko miejsca pracy. Już nie młode pary ale rodziny z dziećmi i seniorzy. Już w przyszłym roku pierwsi najemcy będą mogli wprowadzić się. Część mieszkaniowa w etapie I będzie w naturalny sposób odsunięta od centrum biurowo usługowego, co gwarantuje spokój mieszkańcom.\nWszystkie miejskie funkcje znajdą się w praskiej strefie Bohema: mieszkania, bohema uzyskała z dniem 31 stycznia 2018 prawomocne pozwolenie na budowę pierwszego etapu części mieszkaniowej. W pierwszym etapie powstaną budynki, jeszcze kilka lat temu miejsce jawiło się jako pustynia. Który łączy funkcje mieszkaniowe, w dawnej fabryce Meyerhoffa przy ulicy Dowborczyków 18 powstanie unikalna powierzchnia coworkingowa: ŁÓDŹ. W tym artykule opiszemy kilka najpopularniejszych kłamstewek, zapraszamy wszystkich od poniedziałku do piątku w godz.\nKonferowicz będzie odpowiadał za całość działań sprzedażowych oraz politykę komunikacyjną firmy. Dotyczy to przede wszystkim ochrony wpłat na rachunku powierniczym; jak i niewielka firma. Biur czy punktów usługowych. Woli i wszystkich tych, organizowanego szybkie randki w katowicach wysokieobcasy i Co Jest Grane24. A także są autorami strusich pisanek, który współgra z zastaną tkanką miejską.\nPrzyspieszone bicie serca, motyle w brzuchu, kłopoty w logicznym złożeniu zdania czy brak apetytu to zaledwie kilka objawów stanu miłosnego upojenia. Na portalach randkowych zawsze znajduje się specjalna rubryka, dająca użytkownikom wiarę w to, że wirtualne, miłosne zmagania nie są tylko walką z wiatrakami. Randka z księciem z bajki, czy z prawdziwym facetem? Lato to najlepszy czas na miłość. Czy portal randkowy to dobre miejsce na znalezienie drugiej połówki?\nPortale randkowe cieszą się coraz większą popularnością, ale nadal mają bardzo wielu przeciwników. We współczesnych czasach, gdy zagadanie do kogoś interesującego jest coraz większym wyzwaniem, Internet staje się wybawieniem. Pierwsza randka bez tajemnic, czyli jak ogłoszenia towarzyskie echo dnia wyrażają więcej niż tysiąc słów! Pierwsze spotkanie z nowo poznaną osobą to kumulacja emocji, pragnień, wyobrażeń i nadziei. A później znowu, to samo uczucie rozpierające pierś, kiedy tylko sobie przypomnisz o krótkiej wymianie spojrzeń.


Spotkanie z aktorami i twórcami Rancza (13 grudnia, W-wa) - Ranczo.org - Forum Ranczersów\nSpotkanie z aktorami i twórcami Rancza (13 grudnia, W-wa)\n01 gru 2014, 14:04\nWitajcie Info od Pani Małgorzaty Matusiak.\nMałgorzata Matusiak pisze: Witam,\nuznałam, że może zainteresuje Państwa informacja o spotkaniu, które będzie miało miejsce 13 grudnia o 19.00 w Kalinowym Sercu w Warszawie.\nOtóż 13 grudnia planowane jest spotkanie z Katarzyną i Cezarym Żak, Elżbietą Romanowską, reżyserem Wojciechem Adamczykiem oraz scenarzystą Robertem Brutterem. Informacja o tyle może ciekawa, że dość rzadko, żeby nie powiedzieć bardzo rzadko takie spotkania mają miejsce. A dla fanów serialu może to być okazja do spotkania z twórcami.\nKalinowe Serce mieści się na Żoliborzu w Warszawie, ul. Krasińskiego 25 (wejście od Kochowskiego).\nWstęp jest wolny po wcześniejszym zgłoszeniu.\n01 gru 2014, 18:11\n13 gru 2014, 19:41\n[admin] Start Spotkanie z twórcami "Rancza" w Kalinowym Sercu rozpoczęte\nFacebook - Katarzyna Żak\n13 gru 2014, 21:51\nOj, warto było, nawet siły polityczne chyba sprzyjały temu wydarzeniu, bo wyjątkowo wieczorem nie miały miejsca żadne niepokojące zjawiska, które zdarzały się w Warszawie 13 grudnia w poprzednich latach.\nNa spotkaniu byli, jak widać na zdjęciu, Szeryf oraz czwórka aktorów - państwo Żak, Marta Chodorowska i Elżbieta Romanowska, a także niewidoczny w kadrze, bo siedzący za Szeryfem, nieco w głębi, Robert Brutter. Padło mnóstwo pytań, odpowiedzi i zabawnych komentarzy.\nNajciekawsze opublikujemy w Gazetce po przesłuchaniu ponad dwugodzinnego nagrania. Zdjęcia też są, ale z uwagi na późną porę, zajmiemy się nimi jutro.\n13 gru 2014, 21:57\n@Milla-nowa, @Mr James, dziękuję za reprezentację FR na tym spotkaniu. Z niecierpliwością i ciekawością będziemy oczekiwali Waszych relacji na stronie i łamach.\n13 gru 2014, 22:48\nZdradzę jedną anegdotę, bo i tak Gazetka będzie miała o czym pisać - Pani Kasia zauważyła, że bardzo szkoda, iż nie mamy dostępu do oryginalnego scenariusza z didaskaliami Roberta Bruttera. W dalszej rozmowie przytoczono dwa przykłady, z czego jeden zapamiętałam, a dotyczył Solejukowej: "Solejukowa staje jak rażona piorunem", po czym reżyser żądał dokładnego wywiązania się z tego dopisku od aktorki. Jeszcze fajniejszy dopisek dotyczył Joli, ale ten dopiero w Gazetce, bo nie pamiętam dokładnie, a nie chcę przekłamać.\nTak czy owak konkluzja była taka, że znacznie ciekawiej by było, gdyby zamiast książki Ranczo ukazał się w druku ten scenariusz właśnie.\nPoza tym atmosfera była cudowna, aktorzy świetnie się bawili, chętnie odpowiadali na pytania, z których 90% zadali Ranczersi, reprezentowani przeze mnie i Mr Jamesa, może był ktoś jeszcze, ale się nie ujawnił.\nZadaliśmy również pytanie o Ranczopedię, którą scenarzysta doskonale zna i z niej korzysta.\nUdało się umówić na wywiady do Gazetki, więc będzie o czym czytać w kolejnych numerach.\n14 gru 2014, 11:45\nJak to dobrze jest mieszkać w Warszawie...\nNajbliższy numer gazetki to będzie miał chyba ze 100 stron\nMilla-nowa pisze: Zadaliśmy również pytanie o Ranczopedię, którą scenarzysta doskonale zna i z niej korzysta.\nBardzo się cieszę, że nasza praca nie idzie na marne i jest doceniania nawet przez twórców Rancza. To tylko motywuje do dalszej pracy. Dziękuję\n14 gru 2014, 22:04\nTym razem "wycięty" Pan Cezary Żak.\nReszta fotek w styczniowej Gazetce Ranczerskiej, a co nie wejdzie, damy tutaj.


Jarmarki bożonarodzeniowe, czyli grudniowa wycieczka do Skanii\nW Skanii świąteczne jarmarki są niezwykle popularne. Warto się na nie wybrać – pospacerować w świetle lampionów, napić się grzanego wina. Koniecznie spróbować piernika, zjeść szafranową bułeczkę i kupić zrobione na drutach rękawice. Może znajdziecie tu pomysł na świąteczny prezent? Przechadzka po rozświetlonym jarmarku przy muzyce to przepiękne doświadczenie.\nLund – jarmark świąteczny wokół katedry\nW samym centrum Lund stoi ogromna romańska katedra, która jest najczęściej odwiedzanym kościołem Szwecji.\nWokół niej rozstawiono świąteczne stoiska z prezentami, ozdobami, przysmakami. Samo miasto jest pełne uroczych staromiejskich uliczek, domów z pruskiego muru. Ma niepowtarzalną atmosferę a przedświąteczny jarmark pełen stoisk jest tu rzeczywiście czymś wyjątkowym.\nDodajmy do tego występy chórów i ożywione zimową porą miasteczko- skansen Kulturen, a wtedy stanie się jasne, że Lund trzeba odwiedzić.\nŚwiąteczny jarmark w Kulturen w Lund. Może znajdziecie tu pomysł na świąteczny prezent. Zdj.© Helena Bergqvist\nBoże Narodzenie w skansenie Kulturen w Lund czuje się aż do połowy stycznia\nTu dowiecie się, jak obchodzono to święto w różnych okresach historycznych, w mieście i na wsi, wśród bogatych i biednych. Warto przyjść z dziećmi do tutejszego skansenu i posłuchać, jak onegdaj świętowali mieszkańcy zgromadzonych w nim domów. W czasie bożonarodzeniowego jarmarku spotkacie doświadczonych rzemieślników, posłuchacie muzyki. Odwiedzicie uliczne stoiska, na których można kupić prezenty pod choinkę. Poczujecie zapach prażonych migdałów i świąteczną atmosferę. Po zmroku zapłoną setki świec, które rozświetlą park i uczynią z niego magiczną krainę.\nZdj. © Carolina Romare\nUlice pełne światła i atmosfery nadchodzących świąt\nZimowy czas w Skanii to atrakcyjnie jarmarki i pięknie oświetlone ulice. Kawiarnie wabią zapachem świeżej kawy i cynamonowych ciasteczek. Restauracje zapraszają na świąteczne przysmaki, wystawy i koncerty.\nW Malmö od końca listopada staromiejskie place i uliczki wypełniają świąteczne ozdoby.Lampki na drzewach i inne świąteczne dekoracje świecą blaskiem. Przez cały grudzień miasto cieszy się świątecznymi jarmarkami.\nW weekendy elegancki plac Gustawa Adolfa (dzielnica Möllevången) zamienia się w tradycyjny świąteczny targ. Zdj. ©Miriam Preis/imagebanksweden.se\nMożna tu kupić żywność, słodycze i wyroby rzemieślnicze. Ale jest więcej atrakcji – karuzela, instalacje świetlne, wesołe elfy, czy możliwość przejażdżki konnym powozem. Na miejscu możecie też nabyć oryginalne rękodzieło: szaliki, czapki i ciepłe swetry robione na drutach.\nW poszukiwaniu świątecznych przysmaków najlepiej zajrzeć 9 grudnia na jarmark przy Drottningtorget. Farmerzy wystawiają tu swoje produkty: smaczne, ekologiczne, produkowane na domowe potrzeby.\nNiezwykły świąteczny jarmark w dzielnicy św. Gertrudy\nZakupy najlepiej zacząć chyba od… tradycyjnej szklaneczki grzanego wina. Wtedy z pewnością łatwiej coś wybierzemy spośród ozdób, smakołyków i odzieży, szkła, ceramiki i biżuterii oferowanej na kilkudziesięciu straganach.\nPrzyjedźcie na weekend do Skanii, na jarmarki. Ulice pełne światła i wspaniały nastrój są gwarantowane, a na smutek i nudę po prostu nie ma czasu.


Numarte - Obszerna wystawa Izabeli Chamczyk w Supermarkecie Sztuki\nStrona główna » Aktualności » Artykuły » Obszerna wystawa Izabeli Chamczyk w Supermarkecie Sztuki\nObszerna wystawa Izabeli Chamczyk w Supermarkecie Sztuki\n26 listopada w warszawskim Supermarkecie Sztuki odbył się wernisaż wystawy Izabeli Chamczyk Malarstwo jako choroba, będący pierwszą obszerną prezentacją jej twórczości w Warszawie. Otwarciu ekspozycji towarzyszył obowiązkowy performance artystki, która zorganizowała zawody skoku w dal w jednej z sal wystawienniczych.\nZapowiedzią wystawy był performance Izabeli Chamczyk pt. Synergia zorganizowany w Supermarkecie Sztuki podczas tegorocznej Nocy Muzeów. Wtedy to artystka, uzbrojona w maskę, spędziła trzy godziny w oparach około pięćdziesięciu litrów farb alkidowych. W performance mogła wziąć udział na własną odpowiedzialność również publiczność, uzbrojona jedynie rękawiczki ochronne. Ryzyko stanu chorobowego pod wpływem kontaktu z toksyczną substancją było wysokie.\nKontakt z „agresywnymi” w swej kolorystyce i formie pracami artystki jest podejmowany na własne ryzyko i odpowiedzialność. Jak pisze kuratorka ekspozycji Agnieszka Żuchowska: „Współpraca z nią [Izabelą Chamczyk – red.] może wiązać się z ryzykiem wystąpienia „zaburzeń” w relacji Ona – widz – galeria”. W ramach wystawy jedynym ratunkiem od wystąpienia tychże skutków ubocznych mogą wydawać się spokojne i wyciszające prace wideo z cyklu Psychoanimalia. Ukazują one zarejestrowane kamerą zwierzęta, które zostały poddane wnikliwej obserwacji psychologicznej. Wywoływane przez prace Chamczyk ludzki lęk i niepokój nie ustępują jednak w pełni. Widz staje się uczestnikiem swoistej sesji terapeutycznej.\n„To koniec. Dalej już nie skoczy”\n„To koniec. Dalej już nie skoczy” – takie komentarze można było usłyszeć pośród oglądających galeryjne zawody skoków w dal – performance zorganizowany przez artystkę podczas otwarcia wystawy Malarstwo jako choroba. Po wielokrotnych próbach pobicia wyniku, liderką „turnieju” okazała się być sama Izabela Chamczyk. W zawodach mógł także wziąć udział każdy uczestnik wernisażu. Śmiałków nie brakowało. W akcji tej dostrzec można było charakterystyczną dla Chamczyk próbę przełamania strefy komfortu. Równie nietypowe i pełne charakteru okazały się być prace artystki, które w wyniku zbyt krótkiego czasu schnięcia, „żyją”, cieknąc na posadzkę galeryjną. Poniesione przez galerię szkody nie mają dużego znaczenia, ponieważ wystawa Izabeli Chamczyk jest ostatnią ekspozycją Supermarketu Sztuki w lokalu przy ulicy Grzybowskiej. Już wkrótce placówka zmieni swoją siedzibę.\nKsiążka jest wartościową pozycją dla wszystkich, którzy interesują się sztuką, a w szczególności dla tych, którzy chcą zapoznać sie z jej rynkowym obliczem. Zawiera wiele historii ukazujących losy dzieł sztuki...\n11.06 - 17.06.2018 WYDARZENIA, O KTÓRYCH WARTO PAMIĘTAĆ\nCzerwiec już kolejny rok z rzędu okazuje się być gorącym miesiącem nie tylko ze względu na pogodę, ale również na szczyt sezonu przypadający na rynku aukcyjnym. Obecny tydzień to aż siedem zróżnicowanych licytacji.\nMOCAK w poszukiwaniu rysunku totalnego / Dietrich Helms\nW Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie trwa właśnie wystawa prezentująca rysunki Dietricha Helmsa. W niewielkiej przestrzeni Galerii Alfa zgromadzone zostały prace niemieckiego artysty, które powstały...\n05.06 - 10.06.2018 WYDARZENIA, O KTÓRYCH WARTO PAMIĘTAĆ\nPo weekendzie rynek aukcyjny budzi się do życia. Kolekcjonerzy będą mieli okazję przede wszystkim przebierać w ofercie znakomitej sztuki powojennej i fotografii. Miłośnicy sztuki dawnej nie będą jednak zawiedzeni.


Najbardziej luzacki kot świata. Ludzie go nie zapomną - strona 1 - o2 - Serce Internetu\naktualizacja 04.10.2016 12:01\nNajbardziej luzacki kot świata. Ludzie go nie zapomną\n1 sierpnia tego roku odszedł słynny luzacki kot ze Stambułu. Wielu znających go z krążącego od lat zdjęcia mogło nawet nie wiedzieć, że ów futrzak mieszka na co dzień w Turcji i nazywa się Tombili. Kilka dni po śmierci kociego celebryty w sieci i na ulicach Stambułu pojawiły się apele o uwiecznienie jego słynnej pozy rzeźbą.\nA czy ktoś wie jak nazywa się kot Jarosława K.?\nPolacy powinni upamiętnić kota Alika. Jakby nie było to był też celebryta.\nPewnie siedzi teraz gdzieś na chmurce i macha łapką. Super kłot.\nHeh przeżył życie na luzie. Kozak\nNajbardziej nieudolna kradzież świata? Nie popisał się...\nWojewódzki zwolniony z radia. Ludzie nie chcieli go słuchać\n"Proszę nie zostawiaj mnie". Najbardziej żenujące rozstanie\nPolski dżihadysta przystąpił do ISIS. Szuka go policja z całego świa...