Kroniki Zorro odcinek 17 Susza - Youtube, opis, recenzja, twórcy - El Zorro\n25 lutego 2022 kasiaeliza Brak komentarzy angeles, angeles, bajka Zorro, Bernardo, Bernardo el Zorro, Bernardo Velazquez, Bernardo Zorro, caballero, caballero, Carlos, de la Vega Zorro, Demetrio Garcia, Demetrio Lopez Garcia, Diego de la Vega, don Carlos, don Diego, Eduardo Monastario, el Zorro, Garcia Zorro, Gonzalez, Ines de la Vega, Inez de la Vega, kapitan Monastario, kapitan Monasterio, kapral Gonzalez, koń Zorro, legenda Zorro bajka, levade, Los Angeles, pueblo, pueblo, si, sierżant Garcia, Taina, Tornado, znak Zorro, Zorro, Zorro anime, Zorro bajka, Zorro dla dzieci, Zorro Garcia, Zorro lektor pl, Zorro pl, Zorro po polsku, Zorro serial, Zorro serial animowany, Zorro wikipedia, Zorro youtube\nPrzedstawiamy Kroniki Zorro odcinek 17 Susza — streszczenie fabuły, naszą subiektywną recenzję, sam odcinek oraz listę twórców. Nie zapomnij o kolejnym odcinku, a link do niego znajdziesz na dole strony.\nOpis odcinka 17\nAkwedukt – podejście drugie\nZorro dowiaduje się o akwedukcie\nZorro niszczy akwedukt\nPrzykra niespodzianka, czyli akwedukt numer 3\nZorro, Zorro i Zorro\nPogoń za Zorro\nDzielna walka sierżanta\nKroniki Zorro odcinek 17 Susza — recenzja\nTylko jedno “ale”\nZorro razy trzy\nKroniki Zorro odcinek 17 Susza — Youtube\nKroniki Zorro odcinek 17 Susza — liczenie\nKroniki Zorro odcinek 17 “Susza” zaczyna się, gdy młodzi de la Vedzy przyjeżdżają z wodą do hacjendy. Vaqueros i Ines martwią się przedłużająca się suszą, która oznacza nie tylko konieczność dowożenia wody dla zwierząt, ale także brak paszy na zimę. W tym czasie Bernardo żartuje sobie z Diego, podmieniając manierki i wręczając mu pustą.\nBrakiem opadów martwią się także Indianie. Rzeka płynąca przez ich wioskę kompletnie wyschła. Jedynie dzieci, a w szczególności mały Tishi, są zadowolone, bo mają argument przeciw kąpieli. Z błędu wyprowadza go Taina, która proponuje użycie piasku zamiast wody. Szamanka przygotowuje się do rytuału przyzywania duchów deszczu. Zgadza się na pomoc dzieci, o ile najpierw się oczyszczą.\nWody brakuje w całym regionie i w pueblo. Ostatnim, który się dowiaduje o kłopotach, jest kapitan Monasterio, ponieważ Gonzales nie może napoić koni. Szybko reaguje, zarządzając budowę akweduktu z placu do garnizonu. Wręcza Garcii szczegółowy plan konstrukcji, chociaż po minie sierżanta widać, że nie nadąża za skomplikowaną instrukcją.\nMieszkańcy pueblo ze zdziwieniem i zaciekawieniem obserwują trudzących się żołnierzy, którzy dźwigają materiały budowlane i wytrwale pracują w kalifornijskim skwarze. Karczmarz i zakonnik protestują przeciwko zabraniu całej wody przez armię. Kapitan grozi im więzieniem, więc odchodzą. Na szczęście poważna sytuacja zostaje rozładowana przez Garcię. Sierżant bardzo stara się kierować lansjerami, ale skutkuje to wielokrotnym zderzaniem się i wywrotkami. Ostatecznie każe żołnierzom wszystko rzucić i na jego stopę zostaje upuszczona ciężka deska.\nDumny z siebie Garcia prezentuje przełożonemu gotowy akwedukt. Wygląda na zgodny z planem, ale… prowadzi do gospody, zamiast do garnizonu! Monasterio dość obcesowo wyraża swoje niezadowolenie, a sierżant jest wyraźnie speszony. Instrukcja ląduje u Gonzalesa, który ma nadzorować przebudowę.\nŻołnierze są wykończeni całodzienną pracą i pogodą, ale konstrukcja spełnia w końcu oczekiwania kapitana. No prawie spełnia, bo nieco cieknie, co wywołuje kolejny atak wściekłości komendanta i ogólną wesołość mieszkańców Los Angeles. Okazuje się, że kapral trzymał kartkę do góry nogami. Tym razem mamy remis – Garcia 1: Gonzales 1. A kapitan wciąż nie ma akweduktu.\nOstatecznie wodociąg udaje się doprowadzić do stanu używalności.\nDe la Vedzy przyjeżdżają do bednarza, aby naprawił im beczki. Od niego dowiadują się o sytuacji w pueblo. Kapitan ogłasza reglamentowanie wody: pół wiadra dziennie na osobę. O ile na potrzeby osobiste może to wystarczy, to pozostaje kwestia zwierząt hodowlanych i upraw. Szmer niezadowolenia przemyka przez plac, ale nikt głośno nie ośmiela się protestować.\nDiego, Inez i Bernardo zaglądają tymczasem do koszar. A tam prace gospodarskie trwają w najlepsze – Garcia się goli, a żołnierze robią pranie, zupełnie nie oszczędzając wody. Młody de la Vega ironicznie krytykuje takie marnowanie cennych zasobów, ale jego siostra decyduje się na bardziej bezpośrednie podejście i puka do kwatery kapitana. Zanim dziewczyna dojdzie do słowa otrzymuje kwiaty od Monasterio wraz z komplementami. Pokazuje, co myśli o prezencie, rzucając go na głowę sierżanta. Jej protesty są kompletnie zbyte, ponieważ komendant uważa, że poważne sprawy nie powinny zaprzątać kobiecej głowy. Inez jest wyraźnie poirytowana takim traktowaniem.\nWychodząc z garnizonu Bernardo i Diego uważnie oglądają podpory akweduktu.\nPod osłoną nocy Zorro przyjeżdża do pueblo, gdzie zastaje śpiących na warcie sierżanta i kaprala. Przygotowaną wcześniej linę przywiązuje do podpory i łęku siodła Tornado. Jest też świadkiem, jak śpiochy zostają przyłapani przez komendanta, który przewiduje zjawienie się jeźdźca w masce. Zorro wybiera ten moment na ujawnienie swojej obecności, twierdząc, że przybył tylko po swoje przydziałowe pół wiadra wody. Nic sobie nie robi z wyciągniętych szpad żołnierzy. Jako pierwszy zostaje unieszkodliwiony Monasterio, który przez pół walki próbuje zdjąć wiadro z głowy. Szczęk broni budzi mieszkańców.\nZorro oprócz pojedynków na szpady, popisuje się również akrobacjami gimnastycznymi na akwedukcie godnymi Kevina Bacona. Ostatecznie wskakuje w biegu na konia i odjeżdża, pociągając za sobą linę. Kończy się to katastrofą budowlaną. Renegat ma czelność jeszcze zawrócić i przeprosić, że zapomniał odwiązać Tornado. Mieszkańcy korzystają z okazji i biegną do studni z wiadrami.\nRano młodzi de la Vedzy jadą do pueblo, ponieważ Inez chce sprawdzić, czy akcja brata odniosła zamierzony skutek. Ich oczom ukazuje się całkiem nowa konstrukcja i odpoczywający żołnierze. Monasterio grozi miesiącem przerzucania gnoju temu z wartowników, kto pozwoli komukolwiek zbliżyć się do akweduktu.\nDiego postanawia ponowić zniszczenie projektu kapitana, ale siostra przestrzega go przed strażnikami. Ofiaruje się ich odciągnąć. Nauczony doświadczeniem caballero zgadza się, ale prosi, aby nie angażowała się w walkę. Bernardo też chce się przebrać.\nCała trójka udaje się do jaskini, gdzie ćwiczy z różnego rodzaju bronią oraz przymierza czarne stroje. Diego zwraca uwagę, jak ważna dla jego wizerunku jest peleryna i zamiatanie nią, ale Inez nie docenia tego elementu maskarady.\nW pueblo zapada noc, ale wartownicy wciąż czujnie strzegą akweduktu. Jedynie Garcia żałuje, że nie poszedł do marynarki, pozwala sobie przysiąść na ławce i przysypia. Z drzemki budzi go ukłucie szpady w nos i widok Zorro leżącego na dachu. Inez moduluje głos, ale sierżant słyszy różnicę i z troską pyta o zdrowie! Renegat oświadcza, że przybył, aby zniszczyć konstrukcję, a Garcia błaga o litość. Po kilku akrobacjach i gwiazdach wskakuje na konia i ucieka. Garcia przypisuje sobie przegonienie zbója, a kapitan zabiera oddział na pościg. W pueblo mają zostać Garcia i Gonzales, żeby mieszkańcy nie kradli wody.\nNikt nie widzi czających się na dzwonnicy i wieży kościoła dwóch kolejnych Zorrów. Bernardo wkracza do akcji i za pomocą bata rozbraja sierżanta. Nie odpowiada na jego pytania, więc żołnierz martwi się wciąż jego zdrowiem i podpowiada użycie herbaty z cytryną. Hałasy budzą mieszkańców, którzy są świadkiem niezwykłego pojedynku z żołnierzami. Gonzales zamiast szpady w ręku dostaje kurę na sombrero, która wytrwale siedzi na kapeluszu nawet w czasie pogoni po placu. Zabawa kończy się odjazdem Zorro i kolejnego oddziału, który obserwuje ukryty za pompą… Zorro, tym razem ten prawdziwy.\nInez zdaje sobie sprawę, że nie przegoni depczącego jej po piętach kapitana. Dlatego wykorzystuje skok przez krzaki, aby nieco wykruszyć żołnierzy z oddziału. Jeden z nich zostaje zrzucony z siodła przez nisko zwisającą gałąź. Jednak sam Monasterio jest bardzo zdeterminowany, aby złapać swojego nemesis. Zgodnie z przewidywaniem Diego, ubrana na czarno Inez zostaje rozbrojona w konnym pojedynku na szpady. Na szczęście dziewczyna dostrzega nadłamaną gałąź i robi z niej maczugę. Uderzony w głowę kapitan nie ma szans i spada z wierzchowca.\nTą samą drogą jedzie też Bernardo i drugi oddział prowadzony przez Gonzaleza, który oczami wyobraźni już widzi swój awans na sierżanta. O ile Zorro sprawnie omija Monasterio i jego ludzi, to kapral z towarzyszami koncertowo się z nimi zderza. Dowódca wydaje rozkaz powrotu do pueblo.\nNad ranem, na wzgórzu nad Los Angeles spotykają się Inez i Bernardo, wciąż ubrani w stroje Zorro. Dziewczyna chwali się pojedynkiem z kapitanem, a Bernardo uświadamia jej, że do obrony akweduktu został tylko Garcia. Żartują sobie, że tym razem to oni wykonali najcięższą pracę, ale laury jak zwykle przypadną Zorro-Diego.\nNa warcie zostaje sam Garcia. Karczmarz Carlos przynosi mu kopiasty talerz tortilli ziemniaczanych. Sierżant doskonale wie, że to przekupstwo, aby przymknął oko na nabranie wody do beczek przez mieszkańców. Z ochotą pałaszuje danie, ale zanim ma szansę je skończyć podchodzi do niego Zorro i proponuje układ. Garcia spokojnie zje, a on zniszczy akwedukt. Na takie ustępstwo żołnierz nie może się zgodzić, bo wie, że krewki kapitan znów każe odbudować konstrukcję.\nJednak bandyta ma inny pomysł na destrukcję. Walczy z lansjerem w taki sposób, aby to Garcia wpadał lub uderzał słupy podporowe. Pojedynek na pięści trwa całą noc. Ranek zastaje mocno już zmęczonego sierżanta, który jest serdecznie dopingowany przez mieszkańców. Do pueblo wracają żołnierze i otaczają bandytę. Garcia chwali się, jak pięknie bronił akweduktu przez wiele godzin. Niestety opiera się o nadwyrężony słup i… całość znów się rozpada!\nKrzyk rozpaczy kapitana jest naprawdę przejmujący. Zorro dziękuje sierżantowi za pomoc i odjeżdża. Wściekły Monasterio szuka podwładnego, który chwilę wcześniej ukradkiem schował się w koszarach. Od dużych kłopotów ratuje biednego Garcię ogromna, czarna chmura, która zasłania całe niebo. Z ulewy cieszą się wszyscy – żołnierze i mieszkańcy, a Gonzales porywa komendanta do tańca radości.\nJedyny niezadowolony to sam kapitan, który daje kapralowi miesiąc służby przy sprzątaniu gnoju. Z kolei sierżant ma za karę posprzątać wszystkie pozostałości na placu. Odwrotnie do zamierzenia, Garcia cieszy się, bo oznacza to, że akwedukt nie będzie odbudowywany.\nŚwiętuje także Zorro wracający do jaskini. Przejeżdża koło wioski Indian i w cichym porozumieniu pozdrawia Tainę. Szamance ulżyło, że w końcu jej śpiewy do duchów odniosły skutek, bo skończył się jej już repertuar.\nBardzo lubię, gdy twórcy wykorzystują geograficzne aspekty miejsca akcji Kronik, bo to i edukacyjne, i wnosi powiew świeżości. Było już tornado, teraz pora na suszę!\nKapitan Monasterio traktuje sytuację bardzo poważnie. Wykazuje się nawet imponującą wiedzą, każąc żołnierzom zbudować… akwedukt. Według planu, który sam zrobił! Oczywiście plan zostaje zrealizowany dopiero za trzecim razem, bo ani Garcia, ani Gonzalez nie mają pojęcia o tak skomplikowanych przedsięwzięciach. Koniec końców jednak akwedukt powstaje i działa ku zadowoleniu dumnego kapitana.\nMonasterio mógłby wyjść na całkiem niezłego komendanta. W momencie kryzysu buduje urządzenie, które ułatwia doprowadzenie wody, i racjonuje ją. Dosyć surowo, jasne, bo wiaderko na głowę dziennie, no ale co poradzisz, czasy ciężkie. Szkoda tylko, że doprowadza tę wodę akurat do garnizonu, gdzie żołnierze radośnie robią pranie i poranne toalety z goleniem. W środku suszy! Kapitan popisowo oblewa sprawdzian na troszczącego się o dobro mieszkańców przywódcę.\nNa szczęście jest Zorro, i to w trzech osobach! Diego pomagają Bernardo i Ines. We trójkę stanowią bardzo zgraną ekipę i osiągają cel. Trochę zachodzę w głowę, jakim cudem nikt nie rozpoznał tatuaży Bernardo, które było widać nawet w przebraniu, ale okej, powiedzmy, że to była naprawdę ciemna noc. Garcia heroicznie broniący sam jeden akweduktu przez całą noc (!) wynagradza mi wszystko. Robi to z wielkim zapałem! Szarpiąc się z Zorro, wpada na konstrukcję tyle razy, że w końcu akwedukt nie wytrzymuje i zawala się na oczach kapitana. Zawodzący okrzyk wydany przez Monasterio jest tak przejmujący, że mimo wszelakich przewin komendanta nie sposób mu nie współczuć. Chociaż przez chwilę.\nOdniosłam wrażenie, że ten odcinek szczególnie obfitował w malownicze widoki krajobrazu Kalifornii. Nawet trawiony przez suszę teren prezentował się bardzo miło dla oka. Po raz pierwszy też zwróciłam uwagę na niezwykle klimatyczną, hiszpańsko brzmiącą muzykę towarzyszącą pojedynkom. Świetnie współgrała ze scenami potyczek.\nPremiera światowa: 24.01.2016\nPremiera polska: 29.03.2020\nTags: angeles, angeles, bajka Zorro, Bernardo, Bernardo el Zorro, Bernardo Velazquez, Bernardo Zorro, caballero, caballero, Carlos, de la Vega Zorro, Demetrio Garcia, Demetrio Lopez Garcia, Diego de la Vega, don Carlos, don Diego, Eduardo Monastario, el Zorro, Garcia Zorro, Gonzalez, Ines de la Vega, Inez de la Vega, kapitan Monastario, kapitan Monasterio, kapral Gonzalez, koń Zorro, legenda Zorro bajka, levade, Los Angeles, pueblo, pueblo, si, sierżant Garcia, Taina, Tornado, znak Zorro, Zorro, Zorro anime, Zorro bajka, Zorro dla dzieci, Zorro Garcia, Zorro lektor pl, Zorro pl, Zorro po polsku, Zorro serial, Zorro serial animowany, Zorro wikipedia, Zorro youtube\n← Zorro i Rosarita Cortez – rozdział 41 Orzeł uderza\nZorro i Rosarita Cortez – rozdział 42 Napisanie raportu nie jest łatwe →\n24 stycznia 2022 kasiaeliza 0\n8 marca 2022 Jan Zbiciński 0


Trzy pytania do Jana Kamoji-Czapińskiego - NowoczesnaFlota.pl\nJan Kamoja-Czapiński, dyrektor Centrum Inwestycji Polskiej Agencji Inwestycji i Handlu (PAIH)\n01.01.2021 Krzysztof Kowalski\nO szansach zwiększenia napływu bezpośrednich inwestycji zagranicznych do Polski oraz zasięgu i dynamiki umiędzynarodowienia polskich przedsiębiorstw mówi Jan Kamoja-Czapiński, dyrektor Centrum Inwestycji Polskiej Agencji Inwestycji i Handlu (PAIH).\nRedakcja - Jak wygląda system wsparcia dla potencjalnych zagranicznych inwestorów w Polsce?\nJan Kamoja-Czapiński: Duzi inwestorzy mogą otrzymać w Polsce najwyższą możliwą w Unii Europejskiej pomoc publiczną – do 50% kosztów kwalifikowanych projektu. Dodatkowo modyfikacji uległy dwa najważniejsze programy pomocy publicznej, czyli zwolnienie z podatku dochodowego oraz grant w ramach „Programu wspierania inwestycji o istotnym znaczeniu dla gospodarki polskiej na lata 2011-2030”. Teraz otrzymanie zwolnienia z podatku dochodowego w ramach Polskiej Strefy Inwestycji możliwe jest na terenie całej Polski, a nie tylko na gruntach należących do Specjalnych Stref Ekonomicznych. Jeśli chodzi o grant inwestycyjny ułatwiono proces aplikacyjny firmom innowacyjnym, na rozwoju których szczególnie nam zależy. W ramach regionalnej pomocy publicznej inwestorzy mogą również w wielu miejscach skorzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. Ci, którzy realizują projekty z zakresu badań i rozwoju mogą liczyć na odliczenie podatkowe w wysokości nawet 250% kosztów ponoszonych na ten cel i nie wpływa to negatywnie na zwolnienie podatkowe w ramach Polskiej Strefy Inwestycji. Dodatkowo przychody z praw własności intelektualnej mogą następnie opodatkować bardzo korzystną – 5% stawką podatkową.\nJakie atrybuty ma Polska względem innych krajów regionu Europy Środkowo – Wschodniej?\nPolska jest największym krajem regionu, gdzie mieszka aż 40% z populacji spośród 9 krajów Europy Środkowo-Wschodniej należących do UE. Inwestorzy często podkreślają, że Polska może się nadal pochwalić dostępnością kadr, które są cenione za pracowitość, kompetencje, zaangażowanie oraz wydajność. Wysoko wykwalifikowana kadra w połączeniu z wciąż konkurencyjnymi kosztami pracy jest jednym z czynników sukcesu. Uwagę zwraca też położenie Polski na przecięciu szlaków transportowych oraz potencjał infrastrukturalny i zasobowy. Inwestorzy wysoko oceniają przygotowanie terenów inwestycyjnych, zarówno pod względem technicznym, jak i prawnym. Umacnia się pozycja Polski w rankingu dotyczącym infrastruktury logistycznej ze względu na progres w zakresie jakości i rozwoju dróg krajowych, autostrad, transportu lotniczego i kolejowego. Własne porty morskie, wraz z łączącą je z ośrodkami w głębi kraju infrastrukturą, wyróżniają nas na tle konkurencji. Mocną stroną są też sieci telekomunikacyjne i teleinformatyczne, dostępne zasoby naturalne oraz duży rynek wewnętrzny. Inwestorzy zwracają uwagę na transparentność i rzetelność partnerów biznesowych oraz dobrą współpracę z administracją samorządową.\nIstnieją pewne skojarzenia, a może stereotypy, kiedy widzimy na produkcie napis „Made in Germany”, czy „Made in Japan”. Jakie są skojarzenia europejskich klientów, gdy widzą napis „Made in Poland”?\nPolska kojarzy się coraz bardziej z konkretnymi branżami. Gdy mówimy „Made in Germany”, często myślimy o samochodach. Jednak czy zdajemy sobie sprawę, że znacząca część podzespołów niemieckich samochodów jest produkowana w Polsce? W tak zaawansowanej i wyjątkowo pilnującej wyśrubowanych norm branży, jak lotnictwo, produkujemy już jedne z najbardziej skomplikowanych części. Obecnie Polska staje się hubem produkcji ogniw i baterii oraz ich podzespołów do samochodów elektrycznych – branży, która odpowiada za znaczną cześć wartości tych pojazdów. Przykładów branż, w których polska marka znaczy wiele na świecie jest wiele; jachty, kosmetyki, czy wreszcie gry. W przyszłości myślę, że marka „Made in Poland” będzie przede wszystkim oznaczała innowacyjność.\nJan Kamoji-Czapiński jest dyrektorem Centrum Inwestycji Polskiej Agencji Inwestycji i Handlu (PAIH). Misją PAIH jest zwiększenie napływu bezpośrednich inwestycji zagranicznych do kraju oraz zasięgu i dynamiki umiędzynarodowienia polskich przedsiębiorstw. Obecnie Agencja obsługuje blisko 200 potencjalnych projektów inwestycyjnych, które mogłyby stworzyć ponad 40 tys. miejsc pracy i wygenerować inwestycje o wartości ok.10 mld euro.\nTrzy pytania do Dariusza MikołajczakaTrzy pytania do Rafała Czyżewskiego, prezesa zarządu GreenWay Polska


K.A. Kowalewska: Skarby z Warszawskich Targów Książki 2016\nSkarby z Warszawskich Targów Książki 2016\nTegoroczne Warszawskie Targi Książki / Warsaw Book Fair stały pod znakiem mojego napadu na stoisko Motyleksiazkowe.pl.\nDowiedziałam się, że dostępne będą egzemplarze antologii Obiecaj, w której znajduje się moje opowiadanie Najpierw dziecko. Antologia zawiera teksty autorów nominowanych do nagrody w konkursie organizowanym w ramach ubiegłorocznej edycji wrocławskiego Międzynarodowego Festiwalu Opowiadania. Przy okazji, organizatorzy ogłosili właśnie temat tegorocznej edycji. Zatem Bydgoszczanie do piór! Może i ja spróbuję, choć nie jestem z Bydgoszczy i chociaż nic dwa razy się nie zdarza, ale co tam!\nDrugi ważny punkt mojej wizyty na targach to pierwsze historyczne spotkanie z Łukaszem Orbitowskim.\nCzytam go od czasów Tracę ciepło, czyli od 2007 r., a nawet opowiadań w Nowej Fantastyce. Tylko nigdy nie udało mi się dotrzeć na jego spotkanie autorskie. Aż nastał piątek! Wpadłam na ostatnie dziesięć minut.\nAutor odpowiadał akurat na pytania publiczności. Za chwilę pożegnał się i zgodził podpisać parę książek. Ja nie miałam żadnej, bo przerzuciłam się na czytnik. Już byłam przy drzwiach, już uspokajałam emocje związane ze spotkaniem idola z plakatu, gdy przypomniała mi się sytuacja, jak to nieomal zaprzepaściłam szansę na wywiad z innym idolem z plakatu. Gdyby nie stojący obok koledzy, którzy praktycznie sprzedali mi kopniaka na rozpęd, nie byłabym dziś autorką najdłuższego wywiadu, jakiego polskim mediom udzielił Peter Gade - najlepszy badmintonista w Europie.\nW piątek stanęłam przed podobnym problemem, tyle że obok zabrakło kolegów do pomocy. Sama musiałam podjąć męską decyzję. Zawróciłam, otworzyłam swój różowy pamiętniczek i poprosiłam Pana Łukasza o wpis zastępczy. Oto on:\nJeśli chodzi o ofertę książkową, z żalem wpatrywałam się w co najmniej 5 książek, które chciałabym mieć, ale wydawnictwa nie wymyśliły jeszcze, jak trafić do czytelników e-booków. Dlatego kupiłam sobie mapę na pocieszenie. Ale wtedy na scenę wkroczył mąż z datkiem (bo przecież nie można być na Targach i niczego nie kupić!) i takim oto sposobem wróciłam do domu z najnowszą powieścią Elif Shafak Uczeń architekta oraz 1945. Wojna i pokój Magdaleny Grzebałkowskiej. Autorka kupiła mnie swojego czasu błyskotliwym odczytem fragmentów książki, więc jej zakup był tylko kwestią czasu.\nA Wy macie jakieś skarby?\nAutor: K.A. Kowalewska o 13:48\nEtykiety: Elif Shafak, Łukasz Orbitowski, Magdalena Grzebałkowska, MFO, Międzynarodowy Festiwal Opowiadania, powieść, Warszawskie Targi Książki


Zagaje na wiosnę! Mieszkanie 3-pokojowe (61,86 m2) z balk...\n9 941,80 zł\nZagaje na wiosnę! Przyjdź po piękne mieszkanie 3-pokojowe - Gdańsk, ul. Warszawska - sprawdź!\nMieszkanie posiada duży pokój dzienny z aneksem kuchennym (26,11 m2), dwie wygodne sypialnie (10,20 m2 i 11,39 m2) oraz ustawną łazienkę (4,15 m2). Komunikację między pomieszczeniami zapewnia praktyczny korytarz (8,63 m2). Prawdziwą ozdobą tego mieszkania jest bardzo duży balkon (8,63 m2). W budynku powstaną praktyczne komórki lokatorskie, cichobieżna winda, a przed budynkiem przygotowane zostaną miejsca parkingowe do wyłącznego korzystania przez mieszkańców.\nZagaje - mieszkanie 3-pokojowe (62,23 m2) z ogrodem\nZagaje - mieszkanie 3-pokojowe (58,66 m2) z balkonem\nZagaje - mieszkanie 3-pokojowe (61,87 m2) z balkonem\nZagaje - mieszkanie 3-pokojowe (61,86 m2) z balkonem\nNumer ogłoszenia: 64841756


Jesteś na: Strona główna » Słowo od pastora » Niewidzialna wojna trwa… a gdzie Ty jesteś?\nNiewidzialna wojna trwa… a gdzie Ty jesteś?\n"… Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, bo Go nie widzi i nie zna; wy Go znacie bo przebywa wśród Was i w Was będzie…" Jan 14, 17\nTrwa wojna. Na śmierć i życie. Bezpardonowa agresywna i bezlitosna. Podstępna ale prawie (a prawie czyni wielką różnicę) niewidoczna. Wojna nie o puchar, nie o wielkie pieniądze, nie o sukces, ale o Twoje i moje życie duchowe, wojna o to gdzie spędzimy wieczność… Świat nie widzi tej wojny. Nie może jej zobaczyć, bo bóg tego świata zaślepił ich oczy, aby patrząc nie widzieli, słysząc nie słyszeli. A wojna trwa i wrze…\nTymczasem wokół nas toczy się normalne, pełne pokus i wyzwań życie (jak za Noego…). Zabiegani i zatroskani ludzie walczą o byt, a niektórzy o dobro-byt, przekonani, że ich życie zależy od pracy, pensji, domu, rachunków… Słyszeli wiele razy "nie troszczcie się…. życie to coś więcej niż pokarm i odzienie…" ale oni już nie wierzą w takie banialuki. Wierzą w to co widzą, co mogą dotknąć. Jeśli błogosławieństwo to przecież MUSI być widoczne. A jeśli ma być tylko nagrodą po śmierci to do kitu z takim błogosławieństwem: "tu i teraz potrzebuję pieniędzy, zaopatrzenia, pomocy, jeśli Bóg tego mi nie zapewni, to co to za Bóg? Niebo? Niebo to mi teraz do niczego nie jest potrzebne"…\nCzęść żołnierzy, którzy zostali przez Króla powołani do walki usiadła przy ognisku i narzeka. Narzeka na Kościół, bo taki niedoskonały, narzeka na życie bo takie skomplikowane, narzeka na ludzi bo tacy zawodni, narzeka na Boga bo nie spełnia ich oczekiwań… I zamiast walczyć zajęli się swoim "pokarmem i odzieniem". Inni już poszli swoją drogą szukając idealnego Kościoła, mocy, cudów, idealnych przywódców, "błogosławieństwa" bez wysiłku i podanego na tacy…\nA wojna trwa, godzina zero się zbliża, nowy "potop" nadchodzi aby zmieść świat taki jakim go znamy na zawsze… Potrzeba nam Ducha Prawdy, którego "świat przyjąć nie może bo Go nie widzi…". Potrzebujemy na nowo uświadomić sobie rzeczywistość wojny, w środku której jesteśmy, potrzebujemy, by On, Duch Święty był pośród nas i W NAS! Abyśmy widzieli, abyśmy rozumieli, abyśmy nie byli jak dzieci narzekające na wszystko, podczas gdy to co najważniejsze przecieka nam między palcami…\nPotrzeba nam ludzi Ducha, ludzi ciężkiej pracy, wiernych w małym, rozumiejących co jest najważniejsze, gotowych pracować i walczyć bez "zapłaty", bez "pochwał", nie "za coś": powodzenie, cuda czy moc, lecz dla samego Boga i dla Jego Chwały! Patrząc w niebo, wierząc w niebo, żyjąc nadzieją nieba! Nadzieją Królestwa! (1Kor 15,19) Nie opuszczając zgromadzeń (Hebr 10,25), składając daniny jak Korneliusz (Dz 10), nie szemrając jak Izraelici (1Kor 10, 10), i dobry bój bojując do końca (1Tym 6,12; 2Tym 4, 7-8). Ap. Paweł napisał: "…podczas gdy Żydzi znaków się domagają, a Grecy mądrości poszukują, my zwiastujemy Chrystusa ukrzyżowanego…" (1Kor 1,23)\nWięc kim chcesz być, gdy objawi się Pan? Gdzie chcesz być, gdy przyjdzie zapowiedziane Przyjście Jego? Żołnierzem wiernym w małym, trwającym na stanowisku w noc i w dzień, czy zabieganym, narzekającym, zamartwionym o byt chrześcijaninem, który już zapomniał co to jest radość ze zbawienia. Radość bez warunków stawianych świadomie czy nieświadomie Bogu, i bez "ale"…\nCzego sobie i Wam z serca życzę


ZBP: Kredyty na Święta\nJesteś tu: Strona główna > Wydarzenia > Archiwum > Komentarze > 2013 > listopad > Kredyty na Święta\nOkazuje się, że będąca już często przedmiotem drwin i lekceważenia magia Świąt Bożego Narodzenia nadal działa, a polscy konsumenci chętnie jej ulegają. Jak wynika z opublikowanych w ostatnich dniach badań firmy Deloitte, Polacy deklarują, iż wydadzą na różne cele związane ze Świętami (prezenty, żywność etc.) o 5% więcej niż miało to miejsce w ubiegłym roku. Statystyczna polska rodzina przeznaczy na ten cel 1 126 złotych. Jak wynika z innych wyników tych badań, co czwarty Polak sfinansuje te wydatki za pomocą kredytu konsumenckiego lub karty kredytowej.\nPotwierdzenie trendu do częstszego zaciągania kredytów można także znaleźć w prognozach Biura Informacji Kredytowej, które zakłada, iż zainteresowanie kredytami konsumenckimi powinno być w grudniu o ok. 5% wyższe niż w październiku.\nPomijając już nawet zachęcający wpływ rożnego rodzaju reklam odwołujących się do świątecznych motywów, można powiedzieć, że w grudniu Polacy są bardziej otwarci na finansowanie zakupów za pomocą kredytów bankowych. Warto pamiętać, że kredyt na Święta jest z punktu widzenia zarówno przepisów prawa, jak i podstawowych praw ekonomii takim samym kredytem jak każdy inny. Klient ma więc takie same prawa (ale też obowiązki), jak w przypadku kredytu zaciągniętego w lutym czy w lipcu. A przede wszystkim należy pamiętać o tym, że Święta po najdalej trzech dniach przeminą, a raty kredytowe będzie trzeba spłacać przez resztę roku. Tak, że finansowe skutki podjętych w pospiechu decyzji kredytowych będą miały wpływ na wysokość budżetów domowych jeszcze długo po tym, jak przeminie świąteczny nastrój.\nWarto więc zadbać o to, aby na skutek zaciągnięcia nie do końca przemyślanych zobowiązań w trakcie gorączki przedświątecznych zakupów nie utracić kontroli na domowym budżetem w kolejnych miesiącach. W związku z tym, absolutnie niezbędne jest, aby przeczytać dokładnie umowę przed jej podpisaniem i nie kierować się wyłącznie impulsem i chwilowym nastrojem podejmując decyzje finansowe. Przed zawarciem umowy kredytodawca musi także przedstawić klientowi formularz informacyjny zawierający wszelkie informacje o kosztach związanych z kredytem, w tym np. wysokością miesięcznych rat. W ten sposób każdy ma możliwość weryfikacji potrzeb kredytowych z rzeczywistymi możliwościami spłaty i przewidywaniami dotyczącymi własnej sytuacji finansowej.\nWydaje się, że dobrym podejściem byłoby także przyjęcie zasady, iż każdy kolejny zakup nie jest finansowany li tylko i włącznie z kredytu, ale także w jakiejś części z zasobów własnych (na przykład w wysokości pięciu czy dziesięciu procent wartości zakupu) czyli swoistego „wkładu własnego”, który wymagany jest przez banki od klientów w przypadku kredytów hipotecznych. Przestrzeganie tej zasady powinno nas z jednej strony uchronić przed nieprzemyślanymi wydatkami, a z drugiej zachęcić do uwzględniania faktycznych możliwości spłaty kredytów.


Patrz przed siebie. Rowerzyści są wszędzie - nawet na masce (wideo) - NaMasce\nPatrz przed siebie. Rowerzyści są wszędzie - nawet na masce (wideo)\nWojciech Krzemiński 29 marca 2021, 04:02\nPrzestrzeganie przepisów i ostrożność to fundamenty ruchu drogowego. Niestety, rzeczywistość pokazuje, że nie wszyscy to wiedzą.\nWśród osób łamiących prawo w tym zakresie są nie tylko kierowcy i motocykliści, ale też rowerzyści. Problem polega na tym, że prowadzenie takiego jednośladu nie wymaga żadnych, absolutnie żadnych uprawnień.\nTo oznacza, że wystarczy umieć z niego korzystać, by jeździć tą samą jezdnią, co użytkownicy pojazdów silnikowych. Jeżeli ktoś ma małą wyobraźnię, a do tego nie zna kodeksu, to może nie być świadomy, jak bardzo ryzykuje.\nKrótko mówiąc, chwila nieuwagi i normalny dzień zamienia się w koszmar. Warto pamiętać, że rowerzystę nie chroni kompletnie nic. W naszym kraju mało który posiadacz takiego sprzętu korzysta choćby z kasku.\nDo sieci trafiło nagranie, które udowadnia, że nie każdy rowerzysta wie, że powinien uważać. Ten mężczyzna wjechał wprost przed maskę samochodu. Kierowca przemieszczał się z niską prędkością, ale i tak doszło do zderzenia.\nUżytkownik jednośladu nie hamował. Co więcej, miał w uszach słuchawki, dlatego ograniczył sobie możliwość usłyszenia zbliżającego się auta. Skończyło się jedynie na potłuczeniach, ale mogło dojść do tragedii. Niech to będzie przestroga dla wszystkich.


Strona główna Historie sukcesu Branża beauty czeka na efekt szminki\nVersum – pionierzy rewolucji cyfrowej w branży beauty w Polsce. Zaczynali jeszcze na studiach od wydawałoby się, skromnej liczby 100 salonów. W 2019 roku z ich usług korzysta już 46 tys. specjalistów, a liczba umówionych wizyt rocznie sięgnęła 36 mln. Sprawdź w artykule, jak w czasach pandemii koronawirusa skutecznie udaje im się wdrażać nowe rozwiązania pomimo panujących restrykcji.\nJak tak z pozoru prosta rzecz jak umawianie wizyt w salonie fryzjerskim lub kosmetycznym może przyprawić klienta o zły humor? Okazuje się, że papierowy kalendarz, który znajduje się niemal w każdej recepcji, może stać się źródłem nieporozumień, na którym traci w dłuższej perspektywie reputacja salonu. Jedna godzina, jeden fryzjer, dwie klientki pojawiające się w tym samym czasie. Dwóch kolegów – Sebastian Maśka i Paweł Kantyka, postanowili podjąć się rozwiązania tego problemu. – „Zrobiliśmy rozeznanie rynku z moim obecnym wspólnikiem Pawłem Kantyką, czy istnieją rozwiązania pozwalające zarządzać kalendarzem wizyt w salonie” – komentuje Sebastian. Paweł sprawdził techniczne zaplecze, które umożliwiłoby zaprojektowanie takiego systemu, a Sebastian stronę biznesową i istniejącymi rozwiązaniami w Polsce i na świecie.\nZałożyciele Versum: Sebastian Maśka i Paweł Kantyka\nRezerwacja on-line – jak kiedyś tego mogło nie być?\nNa podstawie analizy rynku, byli gotowi zaproponować kalendarz on-line, działający w chmurze, który będzie połączony z bazą klientów. Wirtualny kalendarz i automatyczne przypomnienia sms do wizyt miały rozwiązać problem – mniej zapomnianych wizyt oraz agregację danych w jednym miejscu. Rezerwacja on-line udostępniona dla klientów była jedną z funkcji kompleksowego systemu do zarządzania. Jednak rzeczywistość szybko zweryfikowała, że salony nie były na to gotowe – zarządzający salonami obawiali się, że mogą stracić kontrolę nad kalendarzem. Dlatego też, w ofercie pozostał kalendarz chmurowy – gruby, zapisany kalendarz, został zastąpiony przez jego odpowiednik on-line. Każdy pracownik salonu miał do niego dostęp – nawet właściciel przebywający na wakacjach mógł podejrzeć, jak wygląda ruch w salonie. Moment wejścia Versum na rynek to rok 2010 – to były początki takich rozwiązań jak choćby Google Calendar. Jak wyglądał proces przekonywania klientów do rozwiązania chmurowego blisko 10 lat temu?\nKompleksowy wachlarz usług, czyli edukacja krok po kroku\nZespół przez pierwsze dwa lata składał się z dwóch osób: Paweł kodował, Sebastian jeździł po Polsce i sprzedawał – ale sprzedaż nie ograniczała się do systemu zarządzania. W pierwszym roku działania Versum miało mniej niż 100 klientów. Pozyskał je sam Sebastian – jeżdżąc do nich i rozmawiając z każdym z nich. Prezentacja usługi odbywała się na laptopie, a dodatkowo Sebastian, co wyszło naturalnie, doradzał w zakresie założenia Internetu lub gdzie kupić tanio sprzęt.\n10 lat temu mało kto był gotowy, aby korzystać z takich rozwiązań jak kalendarz chmurowy. Do rozwiązania przekonały się duże sieci salonów fryzjerskich i kosmetycznych, które miały problemy z zarządzaniem usługami. Na współpracę zdecydowali się najlepsi na rynku – system Versum, był dodatkowym elementem, którym się wyróżniali. Jak wspomina Sebastian: – „To, że mieliśmy wymagających klientów na starcie, było najlepszym co mogło nas spotkać. Na podstawie ich potrzeb i naszej wiedzy technologicznej byliśmy w stanie stworzyć system, który jest obecnie używany przez dziesiątki tysięcy salonów.”\nInwestorzy stawiają na wzrost\nVersum było rentowne od początku – pierwsze lata firma rosła, reinwestując własne przychody. W 2016 roku, myśląc o globalnej ekspansji, pozyskali środki na dalszy rozwój od funduszu Hedgehog. To był moment, w którym Versum było w ponad 2 tys. salonów, a sama firma liczyła niespełna 50 osób.\nVersum w trakcie wybuchu epidemii było w trakcie kolejnej rundy fundraisingu. Ich inwestorzy cały czas są obecni i zaangażowani w rozwój firmy. Jak komentuje Sebastian: – „To przedsiębiorcy, którzy wiedzą, jak wygląda sytuacja i dzięki temu mamy od nich duże wsparcie. Z moich obserwacji wynika, że fundusze wstrzymują się od inwestycji – nie rezygnują, ale potrzebują czasu, aż sytuacja się ustabilizuje. Dla inwestorów liczy się wzrost więc, jeśli widzą, że jest niepewny, podejmują decyzję, aby wstrzymać się od zaangażowania środków, niż przeznaczać środki na przetrwanie.”\nJak wygląda ruch w branży beauty w dobie pandemii?\nW świetle obostrzeń wprowadzonych przez rząd ze względu na COVID-19, branża beauty została praktycznie zamknięta. Spadek ruchu w systemie rezerwacji Versum sięga 90%. Salony nie wykonują standardowych usług, ale branża beauty cechuje się również wysokim stopniem przedsiębiorczości. Dlatego niektórzy fryzjerzy tworzą gotowe mieszanki do nałożenia na odrosty z dostawą do klienta, a kosmetyczki przygotowują zestawy do domowego zdjęcia manicure hybrydowego czy tytanowego.\nCzęść z nich świadczy konsultacje on-line, a dzięki temu, że Versum to kompleksowe narzędzie do obsługi salonu, klienci są w stanie skonfigurować inne usługi, tworzyć zestawienia finansowe czy przygotować kampanię marketingową. Jeszcze przed całkowitym zamknięciem, spora część salonów przygotowywała się na przyjmowanie klientów w specjalnie przygotowanych salonach. Standardy higieniczne w takich miejscach są wysokie i były one przestrzegane na dużo wcześniej zanim restrykcje z Covid-19 zostały wprowadzone przez sanepid. W czasie pandemii Versum zaproponowało także salonom nowe funkcjonalności, sprzedaż bonów online i sprzedaż produktów on-line.\nNie popaść w hibernację\nCEO Versum, Sebastian Maśka podkreśla: – „Robimy wszystko, aby nie zwalniać zespołu, bo wierzymy, że rynek się mocno odbije. W trakcie zamknięcia branży chcemy działać na rzecz klientów. Każdy kryzys rodzi bankrutów i milionerów. Chcemy wyjść z niego mocniejsi – a nie popadać w hibernację.” W czasie pandemii zespół Versum postawił na edukację i wsparcie biznesowe salonów. Organizują webinaria poświęcone tematyce zarządzania kryzysowego, tworzą kampanie informacyjne na temat najnowszych zmian czy źródeł wsparcia dla przedsiębiorców i udzielają bezpośrednich konsultacji za pośrednictwem infolinii. Dodatkowo, na portalu jest dostępny moduł kursowy, z którego mogą bezpłatnie korzystać klienci. Im więcej salonów przetrwa tym lepiej dla Versum, dlatego też uruchomili platformę z bonami on-line, która daje możliwość zakupu bonu na usługę w danym salonie, którą klient wykorzysta po otwarciu. Z tej opcji skorzystało już ponad 2 tys. salonów, które sprzedały łącznie ponad 15 tys. bonów na kwotę sięgającą 2,5 mln zł, a liczby te rosną.\nDo skorzystania z bonów zgłaszają się również firmy spoza branży beauty np. hotele, restauracje, warsztaty samochodowe i wiele, wiele innych. Co ważne, bony są udostępniane bez prowizji, również koszty procesowania płatności wzięło na siebie Versum. Sebastian Maśka podkreśla: – „Biznesy muszą przełamać się mentalnie do skorzystania z usług cyfrowych – stąd ułatwienie i zniesienie tych dodatkowych płatności, aby maksymalnie im to ułatwić.”\nZespół wdrożył również moduł e-commerce – który jest dostępny zarówno dla klientów Versum, jak i użytkowników umawiających wizyty poprzez Moment.pl – platformę rezerwacyjną, która jest dodatkowym produktem, który rozwijają. Każdy z klientów może bezpłatnie uruchomić sprzedaż on-line. Jest to szczególnie ważne ze względu na fakt, że wiosna to wysoki sezon dla tej branży, co oznacza, że salony są zapełnione kosmetykami, które były kupione do obsługi klientów. Aby zarządzać swoją płynnością, mogą sprzedawać takie produkty. Do dyspozycji klienci mają gotowy poradnik, materiały promocyjne oraz tematyczny webinar ze szkoleniem, ułatwiający wprowadzenie sprzedaży on-line.\nSebastian Maśka, CEO Versum przewiduje, że w momencie, kiedy salony zostaną otwarte, branżę beauty czeka 2-3 miesiące wzmożonego ruchu. Jak dodaje: – „Dodatkowo nakłada się na to efekt szminki, polegający na tym, że jeśli ludzi nie stać na ekskluzywne, drogie przyjemności jak np. wakacje czy samochody, starają się zrekompensować sobie te straty małymi przyjemnościami. Usługi beauty są w tym koszyku dóbr, które należą do szybkich sposobów na poprawę humoru. Tak jak w latach 30. po wielkim kryzysie – wielcy przedsiębiorcy tracili fortuny, ale ich żony nadal wyglądały jak milion dolarów.” Przesunięcie czasowe w zamknięciu rynku jest widoczne w całej Europie. Przykładem eksplozji ruchu po otwarciu, jest Dania. Obecnie salony pracują tam po kilkanaście godzin dziennie. Rynek w Polsce prawdopodobnie zachowa się podobnie.\nVersum wprowadziło rewolucję cyfrową w branży beauty, a obecna sytuacja spowodowana pandemią koronawirusa, jak nigdy wcześniej pokazała, że technologia musi wkroczyć mocniej do świadomości przedsiębiorców. Ci niezdecydowani, będą musieli teraz postawić na nowoczesne rozwiązania – decyzja została podjęta za nich. Rynek branży beauty liczy blisko 110 tys. salonów – więc edukacja i propagowanie aplikacji chmurowych będą kontynuowane. Jak podsumowuje Sebastian: – „Mniej niż 10% wizyt jest umawianych on-line. Pozostały procent to wizyty umawiane telefonicznie bądź z wizyty na wizytę. Rewolucja dopiero przed nami.”


Sun Cider Pear - Oceń alkohol. Ceny, recenzje, przepisy i opinie\nStrona główna CYDR Sun Cider Pear\nSun Cider Pear\nSun Cider Pear to cydr produkowany z naturalnych soków owocowych, pochodzących z dojrzewający w słońcu owoców. Zawiera 4,5% alkoholu. Znakomicie smakuje zwłaszcza w upalne dni. Gasi pragnienie i orzeźwia. Miliony bąbelków z każdym łykiem pieszczą nasze podniebienie. Aromat gruszkowy uwydatnia się, kiedy cydr jest dobrze schłodzony.\nPoprzedni artykułSun Cider Apple\nNastępny artykułNamysłów Pils


Cz. 3 - Kariera Neny (lata 1988 - 2000) - NENA-LAND\nForum NENA-LAND Strona Główna -> NENA STORY -> Cz. 3 - Kariera Neny (lata 1988 - 2000)\nWysłany: Śro 20:54, 14 Lut 2007 Temat postu: Cz. 3 - Kariera Neny (lata 1988 - 2000)\nLatem 1989 roku praca nad pierwszą solową płytą Neny była już „na pełnych obrotach”. W szwajcarskim miasteczku Stein Am Rhein artystka nagrywała, pod czujnym okiem producentów Phila Carmena i Waltera Kaisera, znanych m.in. ze współpracy z Andreasem Vollenvaiderem, piosenki, które napisała w ciągu ostatnich trzech lat. W Picarton-studio towarzyszyło jej aż 25 muzyków sesyjnych. Firma CBS przygotowywała się do sensacyjnego comebacku gwiazdy, lecz ona nie chciała o tym słyszeć: „To nie jest żaden comeback, cały czas pracowałam.”\nWe wrześniu 1989 nadszedł „ten” moment: na rynku ukazał się singiel „Wunder gescheh’n” (Cuda się zdarzają), ze słowami Neny i kompozycją byłego basisty jej zespołu – Jurgena Dehmela. Tekst nawiązywał do momentu, w którym nieżyjący już synek Neny – Christopher Daniel – po raz pierwszy zapłakał. Artystka chciała zwrócić w nim uwagę na to, że nasze życie pełne jest „małych cudów”, które przyjmujemy jako coś oczywistego, i nie potrafimy ich docenić. Dla opinii publicznej piosenka ta zyskała nieco inny wymiar. Była jesień 1989 roku, właśnie runął Mur Berliński. Dla Niemców był to cud – a właśnie o cudzie Nena śpiewała! Media okrzyknęły ją „politycznym wieszczem”, a „Wunder gescheh’n” stał się hymnem zjednoczenia Niemiec. Szczególny stosunek do tego utworu mieli mieszkańcy NRD, którzy odnajdywali w nim wolność i nadzieję. Nena: „To wspaniale, że zwykli ludzie w ciągu jednej nocy obalili mur, którego nie byli w stanie obalić przez kilkadziesiąt lat czołowi politycy.”\nSingiel „Wunder gescheh’n” trafił do pierwszej 20-stki na liście TOP100 i na 1-sze miejsca wielu radiowych list przebojów. Królowa niemieckiej muzyki pop wróciła na swój tron – tym razem już nie jako modna „idolka nastolatków” , lecz artystka, trafiająca do dużo szerszego grona odbiorców. Prasa pisała o niej w samych superlatywach, jako o kobiecie, która potrafiła podnieść się po osobistej tragedii i pokazać, że wciąż ma wiele do powiedzenia.\nTeledysk do hitu "Wunder gescheh'n", w którym to Nena wraz ze swoimi przyjaciółmi puszcza latawca, symbolizującego tytułowy cud, nakręcony został w Hamburgu. Tutaj możecie go obejrzeć:\nNena - Wunder Geschehen\nUgruntowaniem sukcesu był fenomenalny album „Wunder gescheh’n”, który ukazał się kilka tygodni po wydaniu singla i trafił na wysokie miejsca rankingów sprzedaży, zyskując status Złotej Płyty. Oczywiście ci, którzy spodziewali się nowych „baloników”, mogli być rozczarowani – Nena jako solowa artystka pokazała się od zupełnie innej strony.\n„Wunder gescheh’n” to spokojna, melodyjna, dojrzała i poetycka płyta, odzwierciedlająca stan emocjonalny piosenkarki z trudnych momentów jej życia. Subtelna, lekka aranżacja, wpadające w ucho linie melodyczne i niesamowicie piękny, kobiecy i pełen intensywności głos – to cechy charakterystyczne tego albumu. Nena: „Brzmi on dokładnie tak, jak czułam się w czasie, kiedy pisałam te piosenki. Jest trochę melancholijny, ale myślę, że ma w sobie też szczyptę optymizmu. Bo z natury jestem optymistką – mimo wszystko…”\nGłos artystki na płycie jest tak samo świeży i dziewczęcy jak dawniej, ale równocześnie zaskakuje dojrzałością i dużym wkładem emocjonalnym. Niekiedy śpiewa z takim wyczuciem, o jakie wcześniej jej nawet nie podejrzewano! Nena:„Na starych płytach śpiewałam jakoś tak ponuro. Nie chcę powiedzieć, że teraz śpiewam lepiej, ale na pewno inaczej.”\nPiosenki są spokojne i balladowe („Wunder gescheh’n”, „Du bist überall”), ale nie brak też szybszych, wesołych kawałków („Keine langeweile”). Szczególne perełki to wzruszająca , anglojęzyczna ballada „Hero”, francuskojęzyczny song z udziałem dziecięcego chóru „La Vie c’est la chance”, oraz jazzowo-bluesowy „Abschied”.\nTeksty w sposób bezpośredni lub pośredni odnoszą się do osoby Christophera, któremu generalnie płyta jest poświęcona ( „Du bist überall”, „Hero” ), odzwierciedlają przemianę duchową artystki oraz jej spojrzenie na sens życia („Steht auf”) ,śmierci („Weisses Schiff”) i miłości („Im Rausch der Liebe”).\nO tym, że cuda naprawdę się zdarzają, przekonaliśmy się w 1989 roku niejednokrotnie. Nena nie tylko wróciła na TOP i nie tylko została zaliczona do grona „Ludzi roku”…Kiedy w grudniu pokazała się w show Gunthera Jaucha „Menschen’89”, nie sposób było nie zwrócić uwagi na jej … krągły brzuszek!\n-„Widzę, że w twoim prywatnym życiu też zdarzył się mały cud” – zauważył Gunther.\n-„Dwa!” – zaśmiała się Nena – „Dwa małe cuda! Będę miała bliźnięta!”\nNa drugim singlu, w styczniu 1990 roku, ukazała się przepiękna piosenka "Du bis überall" (Jesteś wszędzie), do której teledysk nakręcony został w Pradze, a udział w nim wziął dziecięcy idol Neny, czeski aktor Otto Simanek, odtwarzający rolę Pana Taua w filmach dla dzieci. W tym uroczym filmiku piosenkarka wspomina swoje dzieciństwo, kiedy jako mała dziewczynka oglądała filmy ze swoim i kochanym Panem Tauem. Rolę "małej" Neny odtwarza 8-letnia Katerina Karlova.\nPodczas realizacji tego clipu piosenkarka była już w szóstym miesiącu ciąży. Oto ten teledysk:\nOd siebie dodam, że "Du bist überall" była moją ukochaną piosenką Neny przez całe lata 90-te!\nKukułki i osiołki – czyli Neny skok w bok od muzyki pop.\nPodczas ciąży z bliźniakami Nena bynajmniej nie próżnowała – wręcz przeciwnie, wpadła na pomysł nagrania płyty z piosenkami dla…dzieci!\nNena: „Wszystkie te piosenki pamiętałam z własnego dzieciństwa, śpiewałam je z moją mamą albo uczyłam się ich w przedszkolu. Postanowiłam nagrać je w mojej interpretacji.”\nPomimo zaawansowanej ciąży piosenkarka dzień w dzień biegała do studia, mieszczącego się na 5-tym piętrze, i nawet grała na…akordeonie! „Można sobie wyobrazić, co się wtedy działo w moim brzuchu! Oba maluchy kopały mnie niemiłosiernie.”\nW pracy pomagali jej Jürgen Dehmel i Jens Kuphal (pamiętny Axel z filmu „My, dzieci z dworca ZOO”). W nagraniach uczestniczyła też Orkiestra Opery Niemieckiej.\n7 kwietnia 1990 roku Nena została mamą zdrowych, ślicznych bliźniaków – dziewczynki i chłopca. Rodzice nadali im oryginalne imiona Larissa Maria i Sakias Manuel. Już latem natomiast na rynku pojawiła się płyta „Komm, lieber Mai…” Album dla wielu słuchaczy był ogromnym zaskoczeniem: Nena, dawniej znana jako dzika rock-lady, teraz śpiewała ludowe pioseneczki o kukułce i osiołku! Jeszcze większym zaskoczeniem - także dla samej artystki - był ogromny sukces tej płyty – produkcja niemająca nic wspólnego z muzyką pop znalazła się na oficjalnej liście najlepiej sprzedających się albumów w Niemczech, i utrzymała się na niej aż 3 miesiące. Był to ewenement w historii niemieckiego show-biznesu.\nAlbum spodobał się nie tylko dzieciom, ale również ich rodzicom, którzy mogli powspominać czasy przedszkolne, zaś dla wiernych fanów była to możliwość poznania swojej idoli od zupełnie nowej strony.\nNa „KLM” znalazły się klasyczne piosenki dla dzieci, takie jak uroczy „Der Kuckuck und der Esel” czy „Die Wanze”, niemieckie piosenki ludowe jak „Die Gedanken sind Frei” czy „Kein schoner Land” oraz przepiękne kołysanki, śpiewane przez Nenę z matczyną czułością – „Schlafe mein Prinzschen, schlaf ein” czy „Guten Abend, gut Nacht”.\nPodczas promocji tego albumu Nena miała okazję występować w zupełnie nietypowych dla siebie programach TV, adresowanych do dzieci lub dla wielbicieli muzyki ludowej. Na „ludowych” listach przebojów zdobywała bardzo wysokie pozycje, co wywołało konsternację wśród artystów tego nurtu. Nena jednak uspokajała: „Nie zamierzam nikomu z tego grona robić konkurencji, jestem piosenkarką pop, a to była tylko jednorazowa przygoda z muzyką ludową.”\nNa szczęście o muzyce pop też nie zapomniała: w lipcu 1990 ukazał się trzeci singiel z albumu „Wunder gescheh’n” - „Im Rausch der Liebe”, w nowej, bardziej tanecznej wersji. Podczas TV występów z tą piosenką, po raz pierwszy od swojego solowego debiutu pokazała się w towarzystwie zespołu. Obok nowych muzyków, do których należeli Jens Kuphal (keyboard) i Rudi Nelson (gitara), znaleźli się w nim także starzy, dobrzy znajomi – Rolf Brendel przy perkusji i Jürgen Dehmel na basie.\nWe wrześniu’90 w tym samym towarzystwie pojawiła się Nena na gali „Goldene Stimmgabel”, by odebrać prestiżową nagrodę dla najpopularniejszej niemieckiej wokalistki roku! Piosenkarka, ubrana w skąpą mini sukienkę w stylu lat 50-tych, promieniowała szczęściem i radością. Ta nagroda była wspaniałym uwieńczeniem jej triumfalnego comebacku – po raz kolejny Nena udowodniła, że jest niepokonana!\nNena w 1990 roku, kilka miesięcy po urodzeniu Larissy i Sakiasa.\nSzczęśliwa rodzinka - Nena, Benni i ich słodkie bliźnięta.\nSłońce Jamajki i karaibskie rytmy: Bongo Girl!\nW 1991 roku Nena zafundowała sobie długi urlop macierzyński. Pojawiła się tylko „na chwilę” jesienią, kiedy jej firma płytowa postanowiła uczcić 10-lecie współpracy z piosenkarką i zaproponowała jej wydanie okazjonalnej składanki. Album „Nena-die Band.” był – jak sam tytuł na to wskazuje – ukłonem w stronę ery jej zespołu. Obok największych hitów znalazły się na nim nagrania live oraz nowa wersja ballady z 1984 roku – „Lass mich dein Pirat sein – remix’91”, która została wydana na singlu. Podczas jego telewizyjnej promocji Nena zaskoczyła fanów nową, króciutką fryzurą a la Liza Minelli.\nPierwsze tygodnie 1992 roku minęły jej pod znakiem rajskiego, a zarazem bardzo owocnego urlopu w Negril na Jamajce. Dlaczego owocnego? Ponieważ te wakacje stały się dla niej inspiracją i motorem napędowym do stworzenia nowej, solowej płyty. Wprawdzie pracowała nad nią już od kilku miesięcy, ale wciąż czegoś jej brakowało, jakiegoś pomysłu, iskry, czegoś, co nadałoby tej płycie charakter. I właśnie tam, w królestwie muzyki reggae, znalazła natchnienie.\nPo powrocie do kraju natychmiast zabrała się od pracy. Nagrania odbywały się w legendarnym studio Spliff – tym samym, w którym powstawały albumy Nena-Bandu! Mało tego, w ekipie współpracującej z artystką znalazło się wiele osób ze „starej paczki” – Rolf Brendel, Jürgen Dehmel, Reinhold Heil ( dawny producent Neny) oraz Frank Becking z The Stripes. Ponadto piosenkarka pozyskała do współpracy afrykańską grupę taneczno-wokalną SAF SAP, oraz holenderską wokalistkę Annę Nzume. Nad nowym materiałem wraz z Neną pracował także jej mężczyzna Benni, zaś produkcją albumu zajęła się tym razem sama „szefowa”, z niewielką pomocą Jürgena. To było jej ambicją, aby choć raz samodzielnie wyprodukować album i mieć nad nim pełną kontrolę od początku do końca.\nW czerwcu piosenkarka zakończyła nagrania w studio Spliff, po czym spakowała walizki i z całą ekipą oraz rodziną i przyjaciółmi wyruszyła w kolejną egzotyczną podróż – na Barbados. Tam w światowej sławy studiu Blue Wave, należącym do Eddiego Granta, długo oczekiwana płyta nabierała ostatecznego kształtu.\nWe wrześniu 1992 wreszcie nadszedł „ten” moment – na rynku ukazał się singiel „Manchmal ist ein Tag ein ganzes Leben” (Czasem jeden dzień jest całym życiem), zapowiadający drugi, solowy album Neny. Była to porywająca, dynamiczna piosenka o pop-rockowym brzmieniu, z refrenem, który od razu wpadał w ucho i zachęcał do śpiewania. Zarówno tekst, jak i kompozycja były dziełem Neny: „Utwór ten powstał na Jamajce. Tam ludzie nie stresują się upływem czasu, tam każdy mówi : take it easy, relax, relax! To wywarło na mnie ogromne wrażenie. Po doświadczeniach z moim pierwszym dzieckiem czas nabrał dla mnie zupełnie innego znaczenia. Czas stworzony jest dla nas, a nie odwrotnie. Nie musimy koniecznie myśleć o sekundach czy minutach, powinniśmy żyć chwilą.”\nZarówno krytycy, jak i fani zgodnie orzekli, że nowy utwór Neny ma jakość jej klasycznych hitów, takich jak „luftballons” czy „Nur geträumt”. Nic zatem dziwnego, że singiel cieszył się dużą popularnością. Oczywiście, trudno tu mówić o sukcesie na miarę lat 80-tych, gdyż nowa dekada nie była zbyt łaskawa dla artystów niemieckojęzycznych ( nawet w Niemczech – no, chyba, że byli raperami!), niemniej jednak już samo wejście niemieckojęzycznego singla do TOP 50 było sukcesem – i to się Nenie udało osiągnąć. Ze względu na tak niewielki popyt na rodzimą muzykę, stworzono wówczas także drugą listę TOP 100, tylko dla produkcji niemieckojęzycznych. Tutaj nowy singiel Neny dotarł do miejsca 5-go!\nNena jako sexowna Bongo Girl\nBongo-dziewczątko z zespołem\nW październiku’92 kolejne wydarzenie : na rynku ukazuje się album „Bongo Girl”.\nNena: „Już sam tytuł wyraża to, co oferuje płyta, a mianowicie dużo gorących rytmów wybijanych na afrykańskich bębnach bongo. Pomysł tan powstał na Jamajce. Byłam tam na koncercie reggae, muzyka tak mnie rozkręciła, że spontanicznie wskoczyłam na scenę i zaczęłam grać na bongosach. Potem, kiedy wracałam taksówką do hotelu, kierowca spytał mnie: you are bongo girl? Tak powstało moje nowe przezwisko i główna idea płyty.”\nCechą charakterystyczną tego albumu jest jego różnorodność stylistyczna – prawie każdy utwór to inny styl. Ton nadają oczywiście karaibskie rytmy („Bongo girl”, „Conversation”) i reggae („You don’t have to cry”), ale nie zabrakło charakterystycznych dla Neny, pop-rockowych kawałków („Was dann”, „Was immer du tust"), romantycznych ballad ("Ohne Ende"), jak i zupełnie dla niej nietypowych utworów z pogranicza rapu („Ich kann nich mehr”), country („Alles viel zu schön”) czy soulu („Mein König”). Głos wokalistki brzmiał jak zwykle słodko i świeżo, ale jednocześnie był silniejszy i dojrzalszy. Nena była tak samo jak przed 10-ma laty dziewczęca i pełna młodzieńczej werwy, ale również bardzo kobieca i zmysłowa.\nTeksty, poza kilkoma wyjątkami, napisała sama, i były one bardzo osobiste, odzwierciedlające jej własne uczucia czy przemyślenia. Tym razem tematem przewodnim było rozstanie z mężczyzną – i to nie bez powodu, bowiem jej związek z aktorem Benedictem Freitagiem przechodził poważny kryzys, który zakończył się rozstaniem tej pary.\nAlbum „Bongo girl” przyjęty został bardzo gorąco: dla fanów Neny zyskał miano „albumu wszech czasów”,a krytyka uznała, że spokojnie mógłby wywołać nową falę „nenomanii”. Na międzynarodowym TOP 100 dotarł do miejsca 34, zaś na niemieckim znalazł się w pierwszej piątce.\nZimą 1992 ukazał się drugi singiel – egzotyczny, anglojęzyczny „Conversation”, stworzony przez Nenę i jej (byłego już..) mężczyznę – Benniego. Tematem tej porywającej piosenki jest nietolerancja rasowa. Nena nakręciła do niej na Barbados wspaniały teledysk pełen tańca, śmiechu i seksu. Największą sensacją były erotyczne sceny, w których baraszkuje nad brzegiem oceanu z synem Eddiego Granta, oraz te, w których tańczy pod palmami ubrana w spódniczkę z …bananów! Strój ten uznany został przez pismo „Music Express/Sond” za kreację miesiąca!\nAni śladu po dziewczynie w koszulce z jęzorem - Nena'92 pląsa po scenie w skąpej spódniczce z bananów!\nNena i jej "bongo band" tuż przed TV-występem z piosenką "Conversation". Podczas barwnego, egzotycznego show towarzyszą piosenkarce nie tylko jej muzycy, ale również grupa taneczna.\nW następnej odsłonie „Nena-Story” wszystko o triumfalnym powrocie Neny na deski sceniczne – czyli o jej pierwszym tournee po ośmioletniej przerwie!\nBongo Girl Tour'93\nPoczątek 1993 roku to dla Neny głównie przygotowania do wielkiego tournee. Od ostatniej trasy z 1985 roku minęło wiele czasu, fani już tęsknili za spotkaniem z gwiazdą "na żywo", ona zaś postanowiła zrobić coś specjalnego: "Nie chcę tak jak dawnej stać tylko na scenie i śpiewać, to będzie coś więcej!".\n3 marca 1993 w Cloppenburgu wystartowało wreszcie długo oczekiwane"Bongo Girl Tour'93". Piosenkarka wraz ze swoją ekipą przygotowała barwne widowisko, określane przez prasę jako rewia lub variete. Koncerty trwały po 2 i pól godziny, w czasie których prezentowane były największe hity Neny od początku jej kariery do czasów współczesnych. Jednocześnie artystka często zmieniała kostiumy i peruki (!), a to w połączeniu z choreografią i barwną scenografią dopasowaną do poszczególnych piosenek, dawało rewelacyjny efekt.\nKażdy show rozpoczynał się od legendarnych "baloników". Nena pojawiała się na scenie w peruce ze swoją fryzurą z lat 80-tych i opaską na czole, ubrana w dzinsowe szorty, czarny stanik i siatkową bluskę. Potem obrazki zmieniały się niczym w kalejdoskopie - przy "Nur geträumt" czerwona mini, przy "Lass mich dein Pirat sein" strój pirata ( koszula z żabotem i długi, czarny płaszcz) oraz tancerki przebrane za...syrenki! Przy "Engel der Nacht" wszystkie trzy dziewczyny (Nena i jej tancerki, Chantal oraz Anne) wcieliły się w role...panienek lekkich obyczajów! Nena w blond-peruce i błękitnym gorsecie prezentowała się tak sexy, że Madonna przy niej wysiadała! "Wunder gescheh'n" to kolejna niespodzianka - scena przemieniała się w saloon, a Nena w kowbojskim stroju i z gitarą w ręku śpiewała tę piosenkę w wersji...country! Przy piosenkach poświęconych jej zmarłemu synkowi - "Du bist überall" i "Weisses schiff" - chwila zadumy: tysiące płonących zapalniczek na widowni i łzy wzruszenia w oczach słuchaczy...\nPotem nadchodził czas na nowy materiał. Szalony "Manchmal..." śpiewała donośnie cała hala, a piosenkarka w czarnej skórze i spodniach "dzwonach" wciągała na scene swoich fanów. Przy "Mach die keine Sorgen" czas cofał się do epoki dzieci-kwiatów: Nena w peruce z długimi, kasztanowymi włosami, ubrana w "kwiaciastą" kamizelkę i dzwony przemieniała się w słodką hippiskę. Potem wyprawa do dżungli - najpierw "bongo girl" w mini z lamparcimi cętkami, wniesiona na scenę w lektyce, a następnie bananowa spódniczka i przebojowy "Conversation". Na finał pojawiała się na scenie w długiej, wieczorowej sukni z boa na szyi, i rapowała "Ich kann nich mehr" - wielki, koncertowy hit, którego refren publiczność wyśpiewywała niemal bez końca...\nTo jedynie bardzo ogólnikowy opis tych koncertów, nie obejmujący wszystkich piosenek, ani tym bardziej wszystkich atrakcji. Dość powiedzieć, że "BGT'93" było wielkim triumfem Neny. Media prześcigały się w entuzjastycznych recenzjach, fani wychodzili z sal koncertowych oszołomieni, a rozpromieniona piosenkarka stwierdzała :"Jest tak, jak w dawnych czasach!"\n"Bongo girl tour'93" - foto gallery\nI live-clip do obejrzenia...\nNena - 99 Luftballons (Live Bongo Girl Tour 1993)\nNigdy nie zapomnę, jak czekałam wtedy na nowy numer fan clubowej gazetki, bo nasz "redaktor naczelny" - Jacek - jechał na koncert Neny do Berlina i potem napisał nam piękną, kilkustronicową relację z tego show. Co to były za emocje! Takich rzeczy się nie zapomina...\nOstatnio zmieniony przez .... dnia Pon 10:39, 19 Mar 2007, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 21:05, 14 Lut 2007 Temat postu:\nA skoro jest takie zainteresowanie tymi koncertami, to przygotowałam coś extra.\nNajpierw komiks, który ukazał się w holenderskim magazynie fan - clubu "Weisses Schiff" (trochę go poprawiłam - pokolorowałam i przetłumaczyłam tekst)\nA teraz wycinki z moich starych zeszytów i fan-clubowych magazynów (niestety, ale czarno-białe)\n…i wszystko się kręci\nPo emocjonujących wydarzeniach ery „bongo girl” w drugiej połowie 1993 roku wokół Neny zaległa cisza. Ale nie na długo… W grudniu ukazał się premierowy singiel - "Viel zuviel Gluck” (Zbyt wiele szczęścia), będący zapowiedzią całkiem nowego albumu piosenkarki. Utwór, napisany i skomponowany przez gitarzystę Neny - Gustla Lutjensa, okazał się bardzo spokojną, intymną i romantyczną balladą z podkładem gitary akustycznej. Po brawurowych hitach z płyty „Bongo girl” tak skromna aranżacyjnie piosenka była wielkim zaskoczeniem, a nierzadko i rozczarowaniem, dla fanów. Nowy singiel wzbudził kontrowersje – jedni uznali, że wokalistka „zeszła na psy”, inni zachwycali się jej nową piosenką i docenili jej wierność własnym uczuciom, oraz to, że nie uznaje kompromisów i nie nagrywa muzyki „pod publiczkę”. Nena natomiast bardziej niż show-biznesem była zaaferowana swoim wspaniałym życiem rodzinnym, i nawet nie promowała nowego singla, w związku z czym nie miał on szans na jakikolwiek komercyjny sukces. Był to po prostu prezent od piosenkarki dla wiernych fanów, jej podziękowanie za wspaniałą atmosferę na „Bongo girl tournee”.\nPrawdziwy „muzyczny szturm” Neny rozpoczął się dopiero w marcu 1994 roku, kiedy ukazał się jej kolejny singiel – „Hol mich zuruck” (Sprowadz mnie powrotem). Teraz wszystko było tak, jak należy – dynamiczna, przebojowa piosenka, teledysk, niezliczona ilość występów i wywiadów w TV…Nena znowu ruszyła pełna parą! Nowy utwór skomponował ex-chłopak piosenkarki, Rolf Brendel, o którym akurat zrobiło się głośno z powodu jego romansu ze słynną łyżwiarka – Katariną Witt. Tekst napisała sama wykonawczyni, która jak zwykle zainspirowało własne życie: „Czasem notuję sobie to, co myślę, i niepostrzeżenie słowa zaczynają mi się układać w refren.” Tłumacząc sens piosenki, artystka wyjaśniała, że żyjąc w dwóch światach – prywatnym i zawodowym – potrzebuje czasem ucieczki, oderwania się od jednego z nich, i o tym właśnie śpiewa w tym utworze.\n„Sprowadź mnie powrotem, nie pozwól mi odejść\nchmury płyną, a my podróżujemy z gasnącymi gwiazdami\nSprowadź mnie tutaj i mocno trzymaj\nPofruniemy okrężną drogą…”\nClip do nowego singla Neny nakręcony został w klimacie lat 60-tych. Jego akcja rozgrywa się w legendarnym programie muzycznym „Beat club”. Piosenkarka szaleje na scenie w „pasiastym” garniturku, a na parkiecie tańczą chłopcy z fryzurami a la „wcześni Beatlesi” i długowłose dziewczyny w kwiaciastych sukienkach. „Hol mich zurück” był jednym z 1-szych niemieckich teledysków, prezentowanych przez dopiero raczkującą muzyczną telewizję VIVA.\nMiesiąc później na rynku muzycznym ukazał się nowy, solowy album Neny, zatytułowany „..und alles dreht sich.” (I wszystko się kręci) Po raz kolejny artystka pokazała się od całkiem innej, zaskakującej strony, prezentując tym razem muzykę bardzo spokojną, liryczną, przeznaczoną głównie dla wrażliwego słuchacza, ale niepozbawioną pełnych poweru, przebojowych kawałków. Barwna aranżacja z rockowymi elementami oraz subtelny, zmysłowy głos piosenkarki nadały płycie szczególnej intensywności.\nWiększość materiału to spokojne, nastrojowe ballady ("Weisse Wolke”, „Ich bin die Liebe”), pośród których znalazło się kilka szybszych, wpadających w ucho utworów („Touristen – song”, „Hol mich zurück”). Szczególną uwagę fanów zwrócił utwór „Wach auf", przypominający coś pomiędzy „wczesną” Enigmą a „Eroticą” Madonny.\nTeksty piosenek były bardzo poetyckie, wnikliwe, wyrażające filozofię życiową piosenkarki. Poruszała w nich problem oddalania się człowieka od natury i jego zaślepienie osiągnięciami nowoczesnej techniki („Wach auf”, „Armer weisser mann”), wyraźnie też wskazywała na inspiracje kultura Indian („Weisse Wolke”). Nena: „Spędziłam 3 tygodnie w Kanadzie, gdzie odwiedziłam kilka indiańskich rezerwatów. To wywarło na mnie ogromne wrażenie.”\nWiele piosenek to pełna pasji, namiętności i poezji podróż w świat uczuć. Szczególną uwagę zwraca pełen symboliki erotyk „Einmal noch und immer mehr” („ jest miękkie i gorące moje czerwone morze kwiatów, (…) raz jeszcze i zawsze więcej, aż nadejdzie poranek - moje dłonie tworzą jedność z tobą, pocałunki z aksamitu") oraz „Ich bin die Liebe", poetycka rozmowa z Miłością, napisana przez autora „99 luftballons”, Carla Kargesa.\nProducentem nowej płyty Neny był Gunther Mende, współpracujący wcześniej m.in. z Jennifer Rush. Nagrań dokonano w Dolphin Studio w Morfelden pod Frankfurtem. Album spotkał się z dobrymi ocenami krytyki, uznającej go za produkcję ambitną i dojrzałą, ale pod względem komercyjnym nie odniósł znaczącego sukcesu, stając się raczej płytą „dla wybranych”. Singiel „Hol mich zurück” wprawdzie nie dostał się do oficjalną listę TOP 100, ale w rankingu niemieckojęzycznych wykonawców dobił do miejsca 3-go! Wydany latem trzeci singiel "Ich halt dich fest" nie wszedł na listy sprzedaży, ale stał sie przebojem wśród fanów.\nJesienią ’94 Nena zadebiutowała w nowej dla siebie roli – jako prezenterka telewizyjnego magazynu kulturalnego „Metro". Jednak dla fanów piosenkarki największym wydarzeniem sezonu był jej wrześniowy koncert na placu przed Reichstagiem z okazji 5-lecia zburzenia Muru Berlińskiego. Panna Kerner pojawiła się na scenie w pomarańczowych (!) włosach i grunge’owych ciuchach, szalała bardziej niż wtedy, gdy miała 20 lat, razem z nią biegały po estradzie jej 4-letnie dzieci, a na koniec zaprosiła cały swój legendarny Nena-Band! Wystąpili w komplecie po raz 1-szy ( i niestety ostatni) od prawie 10-ciu lat!\nWspaniałym podsumowaniem 1994 roku było ponowne uznanie Neny niemieckojęzyczną wokalistką nr 1. Na początku października odbyła się uroczysta gala, na której wręczono jej już po raz drugi prestiżową nagrodę – Złoty Kamerton. Bardziej spostrzegawczy widzowie od razu zauważyli jej zaokrąglony brzuszek. 34-letnia piosenkarka znowu miała zostać mamą…!\nNa zdjęciu: Nena na planie magazynu "Metro".\nPo pamiętnym koncercie pod Reichstagiem, na którym wystąpił cały Nena-Band, piosenkarka zapowiedziała reaktywację swojego legendarnego zespołu. Fani nie posiadali się z radości. I tak zaczęło się czekanie…W maju 1995 roku Nena i Philllip zostali rodzicami małego Samuela. Z tej okazji oczywiście ukazał się kolejny album z piosenkami dla dzieci – „Unser Apfelhaus” (Nasz jabłkowy domek), pod względem stylistycznym podobny do 1-szej tego typu płyty Neny – „Kein schöner Land”. Jego szczególną atrakcją było to, że wraz z mamą śpiewały 5-letnie wówczas bliźniaki, Sakias i Larissa.\nRok później na rynku ukazała się kolejna płyta, i znowu nie był to oczekiwany album Nena-Bandu…Krążek zatytułowany „Nena und die Bambus Baren Bande” (Nena i banda bambusowych misiów) był ścieżką dźwiękową do serialu animowanego o tym samym tytule. Znalazło się na nim 8 utworów wykonanych przez Nenę z towarzyszeniem dziecięcego chóru, a także jeden zaśpiewany w duecie z wokalistą zespołu Die Prinzen – Sebastianem Krumbiegelem. Tym razem była to zupełnie inna muzyka, niż na poprzednich „kinder-płytach” artystki. Zamiast ludowych piosenek, znalazły się tutaj nowocześnie zaaranżowane, popowe utworki, przypominające nieco nagrania naszej rodzimej „idoli dzieciaków” – Majki Jeżowskiej. Utwory takie jak „Freunde", „Einmal um die Welt” czy „Das Lied dieser Welt” stały się przebojami nawet wśród dorosłych fanów piosenkarki! Wprawdzie nie miały wiele wspólnego z jej typowym stylem, ale były tak piękne, że śmiało mogły trafić do kanonu jej najwspanialszych przebojów.\nNa brak atrakcji zresztą dorośli fani narzekać nie mogli, bowiem jeszcze w 1995 roku doczekali się wreszcie koncertowej płyty z pamiętnego „Bongo Girl Tour’93”. Podwójny album „Nena live” był pierwszą koncertową płytą w dyskografii piosenkarki, i zawierał 20 najciekawszych nagrań z tego tournee. Ci, którzy byli wtedy na koncertach, mogli raz jeszcze przeżyć te niezapomniane chwile, natomiast dla osób, które ta przyjemność ominęła, była to wspaniała rekompensata. Przy tak interesujących płytach można było spokojnie oczekiwać na comeback Nena-Bandu…\nNiestety, koniec 1996 roku przyniósł wielkie rozczarowanie – okazało się, że żadnego comebacku nie będzie! Cały projekt upadł, a co gorsza, zakończył się kolejną wojną między wokalistką a jej dawnymi muzykami.\nDlaczego „powrót legendy” się nie udał?\nNena: „Wszystkim się to bardzo podobało, aż do momentu, kiedy okazało się, że szefem jestem ja! Chłopcy chcieli zacząć od tego momentu, na którym stanęliśmy w 1987 roku, na co ja w żadnym razie nie miałam ochoty. Poza tym, to była katastrofa pod względem muzycznym. Oprócz Uwego nikt z chłopców nie potrafi już grać.”\nJedynym pocieszeniem w tej całej sprawie było to, że Nena pracowała już nad kolejną solową płytą, której wydanie zapowiedziała na wiosnę 1997. To jednak już wkrótce także stanęło pod znakiem zapytania – okazało się, że panna Kerner znowu będzie mamą! Czyżby zapowiadał się kolejny urlop macierzyński…?\nPo prostu… „Arschloch”\nW lutym 1997 r. Nena rozwiała wszelkie obawy tych, którzy spodziewali się kolejnych 3 lat urlopu macierzyńskiego. W mieście Moers odbył się wielki zlot fanów, na który – mimo zaawansowanej ciąży – przybyła także sama gwiazda.\nNena: „Przyjechałam tu, by uścisnąć wam dłonie i podziękować za to, że jesteście ze mną od 15 lat.”\nMenadżer artystki, Alex Grob, poinformował zebranych, że po 3 latach z piosenkami dla dzieci Nena wraca na rynek z nową płytą pop i planuje również pierwsze od 4 lat tournee. Jako niespodziankę zaprezentowano fanom nowy singiel oraz teledysk gwiazdy.\nSzersza publiczność poznała nowe dzieło piosenkarki miesiąc później – w marcu’97 ukazał się na półkach sklepowych singiel „Ganz gelassen” (Całkiem spokojna), zupełnie nowe oblicze Neny zarówno pod względem stylistycznym, jak i tekstowym.\nSłowa napisała Nena wraz z Luci van Org, wokalistką bardzo wówczas popularnego duetu Lucilectric ( ich wielki przebój „Madchen” znany był również w Polsce), i jest to tekst opowiadający o …wielkich dupkach!\nNena: „Na co dzień często spotykamy takich ludzi, którzy koniecznie chcą nam zatruć życie. Jeżeli uda nam się zachować przy nich zimną krew, to jest to nasz sukces. To mnie właśnie zainspirowało do napisania tej piosenki.”\nWłaściwie, piosenka otrzymała bardziej dosadny tytuł – po prostu „Arschloch” (Dupek), ale firma płytowa delikatnie zasugerowała Nenie jego zmianę, i dlatego oficjalnie nazwana została „Ganz gelassen”. Mimo zmiany tytułu i tak nie obyło się bez skandalu - niektóre stacje radiowe miały bezwzględny zakaz emitowania tej „oburzającej” piosenki!\nPod względem muzycznym także było to coś nowego: elektroniczne brzmienie, dyskotekowy rytm, i wpadający w ucho refren, zaśpiewany niezwykle słodziutkim, wręcz cukierkowym głosem, kontrastującym z treścią utworu. Pewna dziennikarka telewizyjna, rozmawiając z Neną na temat tej piosenki, stwierdziła ze śmiechem: „Nigdy jeszcze nie słyszałam, aby w tak uroczy i miły sposób nazywano kogoś dupkiem!” Kompozycja utworu jest wspólnym dziełem Neny, Luci van Org, Phillipa Palma i Anette Humpe.\nTutaj można zobaczyć teledysk Ganz gelassen\nW kwietniu na rynku znalazła się wreszcie wyczekiwana od 3 lat płyta Neny – co prawda, bez „bandu”, ale lepsze to, niż nic…Album nosił (adekwatny!) tytuł „Jamma nich”(Nie żałuj), nagrany został w studiach w Hamburgu, Monachium i Nowym Jorku, a jego producentem był Armand Volker, wcześniej pracujący m.in. ze Sandrą. Jedyną osobą z dawnego zespołu Neny, która pozostała w ekipie produkującej tą płytę, był Uwe Fahrenkrog- Petersen.\nKrążek okazał się wielkim zaskoczeniem dla fanów – co prawda, już promujący go singiel „Ganz gelassen” zapowiadał zmianę, ale nikt się raczej nie spodziewał po Nenie całej płyty o plastikowym, dyskotekowo - elektronicznym brzmieniu, całkowicie pozbawionym jakichkolwiek rockowych elementów! W niektórych utworach, takich jak „Alles was du willst", czy „Amerika” odnaleźć można było nawet wpływy muzyki techno, aranżacje były jednakże dość ubogie i mało zróżnicowane, zaś interpretacja wokalna Neny nieco „przesłodzona”. Piosenki były z reguły szybkie, przebojowe i wpadające w ucho, ale w tym wszystkim trochę brakowało ducha „prawdziwej” Neny - no, może za wyjątkiem takich kawałków jak przepiękna ballada „Auf Dich und mich”czy kończący płytę, ezoteryczny „Lass los”. Krążek wzbudził mieszane uczucia – jednym bardzo się podobał, inni zdecydowanie czekali na cos zupełnie innego. Mimo to „Jamma nich” odniósł całkiem spory sukces i dotarł do 29 miejsca na liście TOP 100 ( o 3 oczka wyżej, niż „Bongo girl”!)\nMiesiąc po wydaniu płyty, w maju’97 przyszedł na świat najmłodszy syn Neny – Simeon. Mimo to piosenkarka wcale nie zamierzała zwalniać tempa. Lato upłynęło jej pod znakiem wielu występów na przeróżnych festynach i koncertach typu open-air, a w międzyczasie jeździła do Nowego Jorku, gdzie odbywała próby przed tournee wraz z amerykańskimi muzykami, należącymi do zespołu „królowej rock and rolla” – Joan Jett.\n„Jamma nich tour’97” rozpoczęło się 2 X w Hanowerze, i od razu było wiadomo, że na scenie nie będzie żadnego plastikowego disco! Nena pokazała, że nadal jest piosenkarką wychowaną na rockowej szkole, a nowy zespół dodał jej muzyce „świeżej krwi”. Piosenki z albumu „Jamma nich” przedstawione zostały w „soczystych”, rockowych aranżacjach, dzięki czemu stały się bardziej interesujące i nabrały całkiem innego charakteru (np.„Na und” w wersji punk-rockowej!). Oczywiście na koncertach nie zabrakło też „klasyków”, i to również tych, które nie były wykonywane na żywo co najmniej od 1985 roku – np. „Irgendwie Irgendwo Irgendwann” czy „Es regnet”. Koncerty cieszyły się dużym powodzeniem, bilety zostały w całości wysprzedane, a rockowy show Neny był dobrą rekompensatą za zbyt „cukierkową” płytę.\nNena i jej amerykański zespół na tournee'97\nNa koniec roku piosenkarka znowu sprawiła prezent swoim najmłodszym fanom, wydając płytę z piosenkami na Boże Narodzenie – „Nena’s Weihnachtsreise”. Był to prawdziwie rodzinny projekt, w którym udział wzięła cała familia piosenkarki – jej dzieci, które śpiewały razem z mamą, jej partner Phillip, który album wyprodukował, oraz jej mama, która pomagała przy pisaniu piosenek. Nic zatem dziwnego, że płytka wspaniale oddawała rodzinny charakter Świąt Bożego Narodzenia i do dziś dnia pobrzmiewa przy niejednej choince…\nPowrót „rockowej dziewczyny”\nW 1998 roku Nena nie kazała długo na siebie czekać – już wiosną ukazał się singiel „Was hast du In meinem Traum gemacht” (Co robiłeś w moim śnie?), zapowiadający nowy album gwiazdy. Singiel wyraźnie wskazywał na to, że minął już sezon na „cukierkowe disco”, jakie piosenkarka serwowała na płycie „Jamma nich”. Jej nowa piosenka to dobra, pełna świeżości pop-rockowa ballada, w której zamiast elektronicznych dźwięków wreszcie można było usłyszeć prawdziwą gitarę!\nTymczasem od zakończenia ubiegłorocznego tournee Nena wraz ze swoimi chłopcami z Nowego Jorku, oraz Phillipem Palmem i Lukasem Hilbertem pracowała nad nową płytą, którą nagrywano m.in. w jej domowym, prywatnym studiu „Keller”. Praca przebiegała – jak to zwykle u Neny bywa – w swobodnej, rodzinnej atmosferze. Dzieciaki biegały po pokojach, gdzieś w łazience hałasowała pralka, i w tym ogólnym chaosie „wylęgały się” nowe piosenki. Nena uważa taki chaos za bardzo kreatywny, i w takich warunkach pracuje jej się najlepiej. Tak to już jest z „niepokornymi duchami”!\nNa efekty tej pracy dane nam było czekać do lipca 1998 roku – wtedy właśnie ukazał się na rynku album o nieco przydługim tytule - „Wenn alles richtig ist, dann stimmt was nicht” (Jeśli wszystko jest dobrze, to coś jest nie tak).\nPłyta pokazała, że Nena wróciła nie tylko do pop-rockowego brzmienia, ale wręcz do swoich korzeni – do muzyki, na jakiej się wychowała, i od jakiej zaczynała swoją karierę w zespole The Stripes.\nNena: „Wtedy śpiewałam proste, rockowe kawałki. Chciałam znowu zrobic cos takiego.”\nI zrobiła: w 1998 roku duch Stripesu znowu ożył!\nAlbum „Wenn alles richtig ist, dann stimmt was nich” okazał sie tym, na co wielu fanów od dawna czekało: powrotem Neny dzikiej, rozkrzyczanej, mniej “ugładzonej”, a bardziej takiej, jaka bywała zwykle na swoich koncertach.\nCecha charakterystyczną płyty jest jej ostre, rockowe brzmienie, stylizowane na lata 70-te. Czuć tutaj rockowego ducha Stonesów, i punkową dzikość Ramonesów.\nNena: „Przy takiej muzyce dorastałam, a więc taka muzykę najbardziej czuję. (…) Odnalazłam w sobie uśpiona energię, o której istnieniu ostatnimi czasy chyba zapomniałam.”\nPłytę cechuje bezpretensjonalność – proste linie melodyczne, proste, agresywne riffy, proste teksty..I jest to efekt jak najbardziej zamierzony.\nNena: „Potrzebuję tylko dobrego tematu, dobrego tytułu, a reszta to już praca ręczna. Perfekcja to nie moja rzecz, dla mnie musi to się dziać szybko, inaczej jest nudno.”\nMateriał jest zróżnicowany: od punk-rockowych numerów (Wenn wenigstens Sommer war, Wir sind Modern), poprzez ostre kawałki w stylu Rolling Stonesów (Es ist In Ordnung), czy melodyjne piosenki pop (Es muss raus), aż po romantyczne ballady (Dann fiel mir auf). Piosenkarka zebrała tutaj swoje najlepsze atuty z czasów Stripesu i Nena-Bandu, jak młodzieńczy wigor, rockową ekspresję, luz i naturalność, które połączyła ze swoją obecną dojrzałością i kobiecością.\nNa kolejnych singlach z płyty znalazły się utwory „Das ist normal” oraz „Dann fiel mir auf”.\nWkrótce po wydaniu nowego krążka Nena wyruszyła w trasę – i była to największa trasa w jej dotychczasowej karierze! Piosenkarka była „gościem specjalnym” popularnej niemieckiej grupy PUR i dawała koncerty na stadionach, gdzie zbierało się po kilkadziesiąt tysięcy widzów – nawet więcej, niż w czasach Nena-Bandu!\n„Klimat był fenomenalny” – wspominała – „Te emocje, te krzyki i piski…Momentami miałam nawet łzy w oczach!”\nNena'98 z zespołem\nTak niezapomniane tournee musiało zostać uwiecznione – nic zatem dziwnego, że jeszcze tego samego roku ukazała się płyta „Nena live”, doskonale oddająca klimat tych koncertów. Znalazł się na niej także bonus w postaci piosenki pt „Lena", którą panna Kerner śpiewała w duecie z wokalistą grupy PUR – Hartmutem Englerem. Podczas tych koncertów to jednak nie Lena była tytułową bohaterką tego utworu, ale właśnie…Nena!\nPodczas promocji płyty wokalistka jak zwykle była gościem wielu talk-show’s. W jednym z nich opowiadała żartobliwie o licznych balangach, jakie odbywały się za kulisami: „Alkoholu była masa!” – mówiła ze śmiechem. Nic zatem dziwnego, że swojego Phillipa wysłała wtedy na wakacje z dziećmi…\nNena - Was hast du in meinem Traum gemacht\nNena - Wir sind modern (Fan Foto Video)\nW sezonie 1999/2000 Nena pozostawała na uboczu wielkiego, muzycznego światka. Prawie wcale nie pokazywała się w telewizji, nie nagrała nowej płyty - poza tymi dla dzieci - i właściwie wydawało się, że słuch o niej zaginął. Jednak ona wcale nie leniuchowała! W tym okresie dała mnóstwo koncertów, a co najważniejsze - śpiewała na nich wiele nowych, jeszcze nieopublikowanych piosenek, które potem krążyły między fanami na kasetach magnetofonowych.\nPoza koncertami piosenkarka skupiła się na twórczości dla dzieci, m.in.dubbingowała postaci z filmów animowanych, nagrywała do nich piosenki, wydała także nową „kinder-płytę" - „Rabatz", na której śpiewała razem ze swoimi 9-letnimi bliźniakami, Larissą i Sakiasem. Mimo, iż świat show-biznesu zdawał się o niej znowu zapomnieć, a i ona sama nie starała się, by tą sytuację zmienić i po prostu robiła swoje, to jednak fani wciąż pozostawali z nią, przeżywali wspaniałe emocje na koncertach, zachwycali się jej wiecznie młodzieńczym wyglądem i...cierpliwie czekali na nową płytę...\nW 1999 r mijało 20 lat od momentu, gdy Nena zaczęła śpiewać ze swoim pierwszym zespołem The Stripes. Z tej okazji tournee’99 miało nieco odświętny charakter, a koncerty były tak zorganizowane, że fani czuli się, jakby byli na imprezie. Scena urządzona jak pokój gościnny, kanapa,stoliczek, szampan...Swojsko i przytulnie.\nJeśli w muzyce pop zeszła nieco na ubocze show-biznesu, to w kategorii wykonawców piosenek dla dzieci była wciąż gwiazdą pierwszej wielkości. W 1999 r wydała płytę „Rabatz", przeznaczoną na dziecięce party, oraz nagrała singiel z piękną balladą „Ich umarm die ganze Welt”, pochodzącą z filmu „Tobias Totz und seine Lowe",w którym Nena użyczyła swojego głosu lwicy Lei. Także w 2000 roku dubbingowała postaci z bajek i śpiewała do nich piosenki, m.in. w hollywoodzkim filmie „Magiczny miecz”.\nW grudniu 2000 Nena wzięła udział w trasie koncertowej „Nokia night of the Proms”, w której występowały międzynarodowe gwiazdy muzyki pop i muzyki...poważnej. Tournee, opatrzone hasłem „Pop spotyka klasykę”, odbywało się w największych halach koncertowych Niemiec,Szwajcarii i Austrii,a obok Neny wzięli w nim udział m.in.:Coolio, Howard Jones, Chrissie Hynde, zespół UB40, i inni.\nNena była bardzo zadowolona z udziału w tym tournee-nie tylko występowała w doborowym towarzystwie,ale też pierwszy raz w swojej karierze śpiewała przy akompaniamencie orkiestry symfonicznej.\nW lutym 2001 roku Nena wzięła udział w kolejnym muzycznym wydarzeniu, a mianowicie w serii koncertów pod hasłem „Rock przeciw przemocy”, z udziałem gwiazd niemieckiej estrady, takich jak Udo Lindenberg czy Nina Hagen. Podczas tego tournee piosenkarka zaprzyjaźniła się z młodymi muzykami z popularnej grupy hip-hopowej Sohne Mannheims, a w następstwie tego zaczęła wraz z nimi pracować nad swoją nową, długo oczekiwaną płytą. Dla fanów wreszcie zapaliła się iskierka nadziei, że najpiękniejszy głos niemieckiej estrady znowu zabrzmi pełną parą!\nPo 3 latach medialnej ciszy, w sierpniu’2001, Nena znów pojawiła się na „czerwonym dywanie”, w blasku fleszy i na ekranach telewizyjnych: z nową, drapieżną fryzurą i ciuchami w stylu z lat 80-tych, przybyła na rozdanie nagród muzycznych „Comet”, i choć to nie ona odbierała nagrodę, to i tak ściągała na siebie wszystkie spojrzenia, a jej promienny uśmiech i błyszczące oczy zdawały się mówić:”spójrzcie, znowu tu jestem, i jeszcze niejedno wam pokażę!” To był jej pierwszy krok ku nowej epoce, która już wkrótce miała się rozpocząć!!!


Adam Kubera prezentuje utwór “Happyend” – Polska Płyta / Polska Muzyka\nAdam Kubera prezentuje utwór “Happyend”\nAdam Kubera prezentuje nowy singiel – “Happyend”, który jest w pełni autorskim debiutem młodego wokalisty.\nfot. Konrad Kultys\nAdam Kubera o nowym singlu: “Upycham tam doświadczenia z ostatniego roku i z dziewczyną, i z przyjacielem, i z branżą.”\nWokalista ma na koncie dwa single, ale „Happyend” to w pełni autorski debiut Adama.\nMuzyka, tekst, aranż i pomysł na klip – wszystko to jego twórczość i pomysły. Także wszystkie głosy, które słychać w utworze – chórki, harmonie, falsety – należą do Adama. Adam Kubera, mimo młodego wieku, znalazł w sobie na tyle siły, by zawalczyć o własny repertuar i potrafił to zrobić w sposób, który przekonał doświadczonych ludzi ze świata muzyki.\nUrodzony w Warszawie Adam wychował się w muzykalnej, ale nie mającej wcześniej żadnych tradycji muzycznych rodzinie. Jego pierwszą pasją były sztuki walki, które z powodzeniem trenuje od 11 lat. W wieku 10 lat zaczął odkrywać w sobie pociąg do muzyki. Sam nauczył się grać na gitarze i na pianinie. Przy wsparciu rodziców trafił na lekcje śpiewu do lokalnego domu kultury. Dziś Adam ma 17 lat, sam pisze i komponuje swoje piosenki.\nPoprzedni wpisPoprzedni “Solaris”, czyli najnowszy singiel zespołu Squid z premierowego albumu\nNastępny wpisNastępny Quebonafide – “Romantic Psycho” [RECENZJA]


Prototypowy Macintosh Portable do kupienia na Ebayu - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nPrototypowy Macintosh Portable do kupienia na...\nPrototypowy Macintosh Portable do kupienia na Ebayu\n27.12.2010, godz. 13:52\nW sieciowym serwisie aukcyjnym Ebay znaleźć można prototypową wersję przenośnego komputera firmy Apple. Macintosh Portable trafi w ręce kolekcjonera, który wyłoży za niego przynajmniej 1750 dolarów.\nMacintosh Portable do kupienia w eBay.com\nPierwszy egzemplarz legendarnego Macintosha Plus do kupienia\nNowy iMac i MacBook Pro na początku roku?\nWystawiony na sprzedaż Macintosh Portable to demonstracyjna wersja komputera, który trafił do sprzedaży w 1989 roku. Różni się ona od maszyny udostępnionej klientom tym, że trackball umiejscowiono w niej po lewej stronie klawiatury. Urządzenie, które wystawiono na aukcji nie jest niestety w pełni sprawne. Całkowicie rozładowana jest jego bateria, a bez zastępstwa dla niej, uruchomienie maszyny nie będzie możliwe.\nMimo to za zestaw składający się z komputera, pokrowca, aktualizacji oprogramowania, zasilacza, instrukcji i dokumentów dołożonych do Macintosha Portable, jest dość drogi. Użytkownik Zieglerc, który sprzedaje maszynę zażyczył sobie za nią przynajmniej 1750 dolarów. To i tak o wiele mniejsza kwota niż ta, za którą na aukcji sprzedano komputer Apple 1. Mimo to chętnych na prototypowego Maca póki co nie ma.


AMD Ryzen Threadripper 1950X i 1920X - test\nKategoria: Komputery Podzespoły Procesory Tematyka: AMD Ryzen Threadripper Na Topie Procesory AMD Producenci: AMD\nAMD atakuje najwyższy segment wydajnościowy, gdzie od kilku dobrych lat dominował Intel. Czy w końcu uda mu się przełamać status quo?\n- miażdżąca wydajność w zastosowaniach wielowątkowych,\n- 4-kanałowy kontroler pamięci DDR4-2666,\n- możliwość tworzenia konfiguracji 4-way SLI/CrossFireX,\n- funkcjonalna platforma X399,\n- urzekające opakowanie,\n- konkurencyjna cena,,\n- odblokowany mnożnik...\n...chociaż potencjał na podkręcanie nie jest zbyt wysoki,\n- wydajność jednego wątka jednak odbiega od konkurencji,\n- wymaga nowego, wydajnego chłodzenia,\n- wysokie temperatury po OC,\n- wysoki pobór mocy po OC.\nZa nami premiera całej linii procesorów AMD Ryzen, które nie tylko nawiązały walkę z modelami Intela, ale też mocno namieszały w segmencie komputerów PC. Nowe jednostki wyróżniają się pod względem wydajności, natomiast nowa platforma oferuje dobrą funkcjonalność, a do tego wydaje się bardziej przyszłościowym rozwiązaniem niż propozycja Intela. Co tu dużo mówić, rynek w końcu stał się bardziej konkurencyjny.\nTo jednak nie koniec ofensywy producenta, bo na rynku właśnie debiutują długo wyczekiwane, topowe modele Ryzen Threadripper, które mają konkurować w segmencie HEDT (High-End Desktop). Tak, nie przesłyszeliście się, AMD ma zamiar konkurować w najwyższym segmencie wydajnościowym, a więc tam gdzie do tej pory dominowały jednostki Intela. Czy tutaj też uda się przełamać dominację Intela?\nKilka słów o budowie procesorów AMD Ryzen Threadripper...\nNim jednak przejdziemy do specyfikacji Threadripperów, warto jeszcze powiedzieć kilka słów o budowie procesorów. Mamy bowiem do czynienia z całkowicie nowymi jednostkami... a przynajmniej tak to wygląda w teorii.\nPodobnie jak w zwykłych procesorach Ryzen, modele Ryzen Threadripper bazują na udanej architekturze Zen. Nadal mamy do czynienia z budową opartą o rdzeń krzemowy z dwoma blokami CPU Complex (CCX), które połączono magistralą Infinity Fabric. Każdy blok CCX dysponuje czterema rdzeniami z: 64 KB pamięci podręcznej L1 na dane, 64 KB pamięci podręcznej L1 na instrukcje oraz 512 KB pamięci podręcznej L2, a oprócz tego przewidziano 8 MB współdzielonej pamięci podręcznej L3.\nW przypadku nowych układów producent postawił jednak na konstrukcję typu MCM (multi-chip module). Oznacza to zatem, że jeden procesor wykorzystuje dwa takie bloki krzemowe i one również zostały połączone magistralą Infinity Fabric. Co istotne, rdzenie do procesorów Ryzen Threadripper są odpowiednio selekcjonowane, więc powinny oferować lepsze parametry pracy i wyższy potencjał na podkręcanie.\nPomysł z zastosowaniem konstrukcji typu MCM wydaje się być strzałem w dziesiątkę. Dlaczego? Przede wszystkim jest ona mniej skomplikowana od jednego dużego rdzenia, co przekłada się na większy uzysk i równocześnie niższe koszty wyprodukowania procesora. Z kolei zastosowanie szybkiej magistrali Infinity Fabric powinno rozwiązać problemy w komunikacji takiej konstrukcji.\nNowe układy wyróżniają się nie tylko większą liczbą rdzeni, ale też bogatszym zestawem interfejsów. Każdy procesor z rodziny Ryzen Threadripper dysponuje 4-kanałowym kontrolerem pamięci DDR4-2666 z obsługą ECC, a oprócz tego producent zastosował kontroler PCI-Express 3.0 z 64 liniami transmisyjnymi (4 z nich służą do komunikacji z chipsetem X399, natomiast pozostałe 60 można wykorzystać do podłączenia innych urządzeń PCIe). Układ obsługuje też 8 portów USB 3.0 i 4 gniazda SATA 6 Gb/s.\n...i kilka słów o platformie AMD X399\nProcesory Ryzen Threadripper współpracują z nowymi płytami głównymi z podstawką TR4 i chipsetem X399. Oznaczenie nowej platformy wcale nie jest przypadkowe, bo konstrukcja ta ma stanowić konkurencję dla high-endowej platformy Intel X299 pod układy Kaby Lake-X i Skylake-X.\nPodstawka TR4 zajmuje znaczną część płyty głównej\nW odróżnieniu od podstawki AM4 pod zwykłe procesory Ryzen, podstawka TR4 to gniazdo typu LGA. Oprócz potężnych rozmiarów (wykorzystano tutaj aż 4094 piny!), charakteryzuje się ona również nowym systemem montażu chłodzeń. Konieczne jest więc zastosowanie nowych zapinek lub całkowicie nowego coolera. Producenci jednak zawczasu zadbali o klientów i już na premierę przygotowali kilka coolerów powietrznych oraz kilkanaście chłodzeń wodnych (więcej informacji znajdziecie w tym newsie). Fakt, na ten moment lista nie jest zbyt bogata, ale z biegiem czasu powinna poszerzać się o kolejne pozycje.\nWiększość płyt głównych X399 powinna pozwolić na połączenie czterech kart graficznych w trybie 4-way SLI lub CrossFireX\nJeżeli chodzi o chipset X399, on też wyróżnia się całkiem niezłą funkcjonalnością - układ obsługuje: 2 porty USB 3.1 10 Gb/s, 6 portów USB 3.1 i 6 portów USB 2.0, 8 gniazd SATA 6 Gb/s, a oprócz tego przewidziano 8 linii PCIe 2.0 i 2 linie PCIe 3.0 (można je spożytkować np. na 4 gniazda SATA lub 2 SATA Express).\nOznacza to zatem, że cała platforma (uwzględniając kontrolery w procesorze i chipsecie) pozwala obsłużyć 2 porty USB 3.1 10 Gb/s, 14 portów USB 3.0 i 6 portów USB 2.0, do 16 nośników SATA 6 Gb/s (z możliwością tworzenia macierzy RAID 0/1/10) oraz do 5 nośników NVMe (bez możliwości tworzenia macierzy RAID). Dodatkowym atutem jest możliwość wykorzystania 60 linii PCIe 3.0, co pozwala na stworzenie konfiguracji multi-GPU pełną gębą i połączenie nawet czterech kart graficznych w trybie 4-way SLI lub CrossFireX.\nNa kolejnych stronach przyjrzymy się specyfikacji nowych procesorów i spróbujemy je dodatkowo podkręcić. Sprawdzimy też ich wydajność oraz pobór mocy na tle innych, topowych jednostek AMD i Intela.\nStrona 1 - Kilka słów o nowych procesorach i platformie\nStrona 2 - AMD Ryzen Threadripper 1950X i 1920X\nStrona 3 - Platforma testowa\nStrona 4 - Testy - renderowanie 3D i ray tracing\nStrona 5 - Testy - kompresja i szyfrowanie\nStrona 6 - Testy - renderowanie i konwersja wideo\nStrona 7 - Testy - 3DMark Time Spy i Fire Strike\nStrona 8 - Testy - Battlefield 1, Tomb Raider, Wiedźmin 3\nStrona 9 - Testy - pobór energii\nStrona 10 - AMD przejmuje stanowisko króla wydajności\nod 2 993.58zł\nod 2 911.24zł\nod 4 089.00zł\nod 4 490.36zł\nod 4 565.40zł\nAMD Picasso - następca Raven Ridge odnaleziony w bazie UserBenchmark\nProcesory AMD Zen 2 zaoferują jeszcze więcej rdzeni - 16 pod AM4, 32 pod TR4 i 64 pod SP3?\nIntel obchodzi 50-lecie istnienia - zobacz historię firmy\nRyzen Threadripper 2990X - symulacja wydajności na przykładzie Epyc 7601\nAMD Ryzen 5 2500X - pierwsze testy wydajności [AKT.]\nMicrosoft pokazał 10-calowy tablet Surface Go\nWygenerowano: 22 lipca 2018 roku


Pierwszy Dzień Wiosny * « Angie's Diary\n← Teraz, gdy nadeszła wiosna*\n28.03.* Jutro nie umiera nigdy* →\n22 comments on “Pierwszy Dzień Wiosny *”\n22 marca, 2011 o 6:33 pm\nAngie! Nie nadążam za Tobą! Wolniej, plizzzzz….\n22 marca, 2011 o 6:37 pm\ncharmee, wczoraj widziałam taki pomarańczowy i musiałam, musiałam opowiedzieć jak goniliśmy go!\nPoza tym , ponieważ za parę dni mam wynosić się z mojej pracy, olewam totalnie swe obowiązki i nic nie robię ostatnio. Tylko se piszę notki i maile. I spaceruję po terenie zakładu pracy /faja/\n22 marca, 2011 o 7:10 pm\n<em.Życie jest…każdy wie jakie bywa życie. Podłe, niesprawiedliwe, złe.\nN I E P R A W D A !!!!!\nŻycie jest zarąbiste!!!!\n22 marca, 2011 o 7:26 pm\nchociaż było i tak napisane, że ” bywa”\nno i czy Mła trza mówić to w ogóle?\nja to przecie całe życie\n22 marca, 2011 o 8:11 pm\nOstatnio, na prośbę rodziców pewnej osiemnastolatki, niby przypadkiem rozmawiałem z nią o wszystkim i o niczym czyli o życiu. Bo jej nie chce się żyć. Zaliczyła już alkohol, prochy, facetów i taka nuda, że po co żyć.\nJak powiedzieć o pięknie życia, że to wspaniale cieszyć się tym, że jeszcze się żyje, a innych już wokół nie ma, jak to powiedzieć nie używając słów „pięknie” i „cieszyć się”, które już by mnie na wstępie spaliły.\nOstrzegałem starych, że psychologiem nie jestem, ale z pewnych względów zaparli się, więc wiłem się w rozmowie z ich córką, zwłaszcza że jako typowa przedstawicielka młodego pokolenia głównie używała pojedynczych dźwięków „no”, „nie”, „yyy”, „chuj” oraz grymasów „:(”\nNa koniec doszliśmy do:\n– Nudzi cię ta rozmowa?\n– Starzy mówili, że masz średnią powyżej cztery… (przyp. w tym roku matura)\n– Nie masz z tego satysfakcji?\n– Jak chcesz się zabić?\n– Prochy wezmę, pod auto wejdę, chuj z tym.\n– Tylko dlatego, że nudzi cię życie?\n– Powiedz starym niech się ode mnie odpierdolą.\nW końcu wyczaiła, że ta przypadkowa rozmowa nie była do końca przypadkowa.\n– To idę. Wiesz, tylko tak na koniec, myślisz że jak będziesz leżała 2 metry pod ziemią to nie będziesz się nudzić? Skąd wiesz jak to jest po śmierci? A może świadomość pozostaje, leży się w trumnie i skurwysyńsko nudzi przez cały czas?\nMożemy pochować cię z laptopem tylko pytanie czy będziesz zasięg miała.\nTak, Angie, do radości z życia też trzeba dojrzeć, prawda? A wtedy już człowiek nie pozwala sobie na marnowanie dni.\n22 marca, 2011 o 8:41 pm\nTak, ale łatwiej jest dojrzeć do niej ludziom, którzy mają ją W sobie, wrodzoną. Czytałam gdzieś kiedyś o ” genie szczęścia” i przychylam się w pełni do tej teorii.\nW skrócie tak: jednego ucieszy widok wschodzącego księżyca, innemu, nawet jak dasz go w prezencie, powie Ci, ze pierdoli ten księżyc…\nMnie ludzie pamiętają z mojej wczesnej młodości jako ” tę, która zawsze śmiała się i nie przejmowała ogólnie” ..I nigdy zbyt wiele nie chciałam, nie oczekiwałam też.\nUmrę z tym durnym uśmieszkiem chyba kiedyś…\n22 marca, 2011 o 9:48 pm\nTylko nie zapomnij oprócz uśmiechu.. laptopa:-)\n22 marca, 2011 o 9:53 pm\ncaddicusie, wzięłabym, ale na razie mam zwykły komputer a taki chyba nie zmieści się..\n23 marca, 2011 o 5:19 am\nto kwestia opłat administracyjnych. Wykupisz podwójne miejsce na 20 lat i załatwione. U mnie trumno-miejsce miejsce to 200 zł. Może trzeba poprosić administracje o staksowanie nowej usługi, jak miejsce na kompiutra.\n23 marca, 2011 o 5:30 am\ncaddicus : )))\nRacja.Wiesz, nasunęło mi się coś; gdzieś stosunkowo niedawno,czytałam, że w Stanach niektórzy montują w trumnach swych Bliskich zmarłych kamerki. Gdy przychodzą na groby Bliskich, włączają i zerkają ” czy w grobie wszystko w porządku i jak tam nieboszczyk”\nMyślałam, że debilizm ma jakąś granicę….\nA w ogóle ja tu o księżycu najpierw, że tak pięknie spędziłam ten Pierwszy Dzień Wiosny, a tu, kurrr.., zeszliśmy na trumny!\n23 marca, 2011 o 7:34 am\nAle co tu udawać… i tak wszyscy tam skończymy:-)\n23 marca, 2011 o 7:37 am\nJa przepraszam bardzo, ja nie chcę w trumnie ,a w maleńkiej urnie.Tak postanowiłam i koniec. Kropka.\n23 marca, 2011 o 8:15 am\nNajpiękniejsze kwiaty człowiek dostaje na swoim pogrzebie /lalala/…\nI tym optymistycznym akcentem zacznijmy środę.\n23 marca, 2011 o 9:38 am\nBędę polemizować: te pogrzebowe kwiaty są takie za dostojne jakieś, sztucznie przybrane w jakieś kiczowate .., ch..wie co zresztą.\nJa uwielbiam polne i leśne kwiaty, z nich bukiety z trawami i zbożami.\nI oczywiscie róże, szczególnie ogrodowe. Mogą być też pnące, byleby były naturalne i pachniałay jak róże a nie jaimiś chemikaliami, którymi są pryskane w kwiaciarniach, fe\n23 marca, 2011 o 2:15 pm\nZ tą urną to przegięłaś. Jak sobie wyobrażasz wyłazić w formie proszkowej do laptopa.\nA co do kwiatów polnych i leśnych to proponuję prochy rozsypać w lesie na polance:-)\n23 marca, 2011 o 4:28 pm\nCzy mogłabyś mnie zarazić tą swoją Miłością do Życia? No ja chyba nie mam żadnych „genów szczęścia”.\nDopiero teraz zauważyłam Twoje zdjęcia :) ma się ten refleks (czy tam reflusk), co nie?\nRzeczywiście, oczy w obłokach gdzieś :) Cudnie tam chyba, bo oczy się śmieją.\n23 marca, 2011 o 4:45 pm\ncudnie to jest, że wpadłaś tutaj! :)))\nNie wiem czy u mnie tak ” cudnie” ; spojrzenie takie słodko- kretyńskie zwykle mam gdy myślę o czymś/ kimś miłym memu sercu. Te zdjęcia są robione kamerką internetową, jak gadam z moim przyjacielem Stuartem, to się robię właśnie takie milutkie stworzonko ; )\nA gen szczęścia? Na pewno mam, chyba po swoim Ojcu : ) A wg słusznie powiedział, że do radości życia ” się dojrzewa”\nPS Nie myśl, że ja zawsze taka zadowolona; dzieci mówią na mnie wiedźma lub gestapo czasem…..A młodszy syn, gdy noszę czarny, skórzany płaszcz zawsze staje na baczność i mówi” Helga idzie, HALT! ”\nDupek, moi Angole uważają, że mam słowiańską urodę /faja/\n24 marca, 2011 o 6:06 am\nOstatnio, na prośbę rodziców pewnej osiemnastolatki, niby przypadkiem rozmawiałem z nią o wszystkim i o niczym czyli o życiu.\nCzy Ty wiesz, że tym wyznaniem stawiasz się na krawędzi? To prawie brzmi jak przyznanie się do winy…. No strach się bać, by rozmawiać w naszym wieku z tak młodymi niewiastami:-)))) /lubieżny uśmiech/.\n24 marca, 2011 o 8:34 pm\nChyba wszyscy pija za błędy dziś:-)\n24 marca, 2011 o 9:34 pm\nZaskoczę Cię, bo dziś właśnie nie piję /faja/ A co!\nZaraz jadę oglądać niebo w chmurkach przetkane gwiazdkami, nie mogę więc spożywać alkoholu ( szkoda byłoby samochodu : ))\n” Idzie niebo ciemną nocą, ma w fartuszku pełno gwiazd…”\nOjciec mi czytał to, gdy byłam malutka i mocno zostało w pamięci\n25 marca, 2011 o 12:49 pm\nGwiazdki nie są do zabawy, to by nocka była zła /lalala/\n25 marca, 2011 o 7:38 pm\n@Caddicus … i do tego jeszcze każdego dnia rano, a często także tuż po pracy mam zwyczajowe krótkie spotkania z młodymi dziewczynami ;)


Fox Golarka do zarostu włosów LUX\nStrona główna akumulatorowe Fox Golarka do zarostu włosów LUX\nOPIS PRODUKTU: Golarka FOX LUX do zarostu, modelowania brody, baczków i wąsów z akumulatorem lito-jonowym łatwy w obsłudze nowoczesny sprzęt o ergonomicznym kształcie.Akumulator lito-jonowy zapewnia 120min. nieprzerwanej pracy. Golarka może być zasilana sieciowo, można ją również ładować przy pomocy kabla USB\n- Dwustopniowy system ostrzy tnących (2 folie tnące)\n- minitrymer umożliwia przecyzyjne modelowanie brody, baczków i wąsów. Długość strzyżenia ostrza minitrymera to 0,03mm.\n- łatwa w użyciu i utrzymaniu czystości\n- czas ładowania 50min\n-w trakcie pracy przewodowej lub w trakcie ładowania używać zasilacza ładowarki USB do 5V,2A\ncena 219.45 zł\nFOX Shaver No.1 profesjonalna golarka foliowa\nWahl BERET trymer maszynka


Niedawno ktoś zapytał mnie, po co mi w ogóle te uprawnienia? - Uprawnienia Budowlane\nUprawnienia architektoniczne do projektowania bez ograniczeń – egzamin zdawałam w Lubelskiej Okręgowej Izbie Architektów. Dziękuję założycielom portalu https://uprawnienia-budowlane.pl/ za wsparcie, a przede wszystkim za dział ze wspomnieniami i program testy uprawnienia budowlane 2018. Niedawno ktoś zapytał mnie, po co mi w ogóle te uprawnienia? Czy coś zmieniły w moim życiu? Cóż, nie da się udzielić odpowiedzi w jednym zdaniu. Zacznę może od tego, że już jako dziecko pasjonowałam się rysunkiem, ale dopiero w szkole średniej uznałam, że malarką raczej nie będę, ale architektem na pewno. Miałam to tego predyspozycje – byłam bardzo dokładna i skrupulanta, a do tego miałam fotograficzną pamięć. Poszłam na studia w tym właśnie kierunku i po ich ukończeniu od razu zaczęłam praktykę. Tak się jakoś złożyło, że praktyka zamieniła się w etat, w międzyczasie założyłam rodzinę i całkiem dobrze mi się żyło. Brak uprawnień nie przeszkadzał mi do czasu, gdy dostałam propozycję o wiele lepiej płatnej posady.\nWtedy uznałam, że najwyższa pora zmierzyć się z egzaminem będącym postrachem większości architektów. Dokumenty złożyłam we właściwej miejscowo izbie i czekałam na potwierdzenie, że mogę przystąpić do egzaminu. Gdy jest dostałam, zaczęłam przygotowania do nauki. Najpierw trafiłam właśnie na wspomnianą stronę, gdzie wykupiłam licencję na program z testami w promocji 2w1. Zyskałam dostęp do aplikacji mobilnej i stacjonarnej, zawierającej ogromną bazę pytań związanych z uprawnieniami budowlanymi. Kupiłam też program egzamin ustny, bo wiedziałam, że muszę uczyć się jednocześnie na obie części. Dzięki takiemu wsparciu zdałam najlepiej ze wszystkich kandydatów. Obecnie zarabiam znacznie lepiej i sama ustalam sobie godziny pracy. Do tego mam mnóstwo dodatkowych zleceń, dzięki którym zapewniam mojej rodzinie naprawdę wysoki poziom życia. Jeśli więc ktoś mnie pyta, czy warto zdawać na uprawnienia, odpowiadam, że tak i to jak najszybciej. Szkoda marnować czasu na marnie płatną pracę. Serdecznie pozdrawiam, Marta.