Racjonalista - Opowieści o Starym Mieście\nOpowieści o Starym Mieście\nI. ŻYWOT PROWIZORA MELWICUSA\nII. DOMINIKANSKI SZKAPLERZ\nIII. CZARCIE FIGLE I SWAWOLE\nIV. TAJEMNICZE ANIOŁY\nV. Wagabunda spitteler\nVI. KSIEGI SIOSTRY SCHOLASTYKI\nVII. RYCERSKI HONOR I ZABAWY\nZaskrzypiały głośno drzwi od Małej Furty, gdy tuż po północy wchodził przez nie potajemnie podszpitalnik brat Melwicus, ze swojej wyprawy w okolice jeziora Drużno. Miał tam podobno czynić ugodę w sprawie zakupu 2 łanów łąki, ale wielu pensjonariuszy przytułku wiedziało iże odwiedzał on w sprawach osobistych Dobrogosta we wsi Czechowo, z którym mieszkała jego urodziwa córka Gosława. Choć było ciemno niczymoko wykol, Melwicus sprytnie przemykał się wejściem od strony dziedzińca do Wielkiego Domu. Trzymał się blisko studni omijając ostrożnie zielnik, aby przypadkiem nie podeptać tam cennych ziół i nie pozostawić swoich śladów. Tuż obok refektarza, udało mu się chyłkiem dostać się do swojej sypialni. Mieściła się ona po zachodniej stronie szpitala, gdzie były jeszcze dwie duże izby dla jego najbliższych współpracowników. Jako członek elbląskiego konwentu miał szczególne przywileje, które umiał dobrze wykorzystać. Żył niczym książę, czyniąc przy tym nieustanne starania o wybudowanie własnego domu, który potem nazwano Domem Szafarza. Teraz wszedł po cichu do swej izby, zamykając ją zaraz za sobą dużym zdobionym metalową ornamentacją kluczem. Odmówił jeszcze krótką modlitwę pamiętając jak zawsze o zbawieniu swej duszy i nie zapalając świecy, przebrał się wszlafmycę, położył do dużego drewnianego łoża pod pierzynę wypełnioną ptasimi piórami i natychmiast zasnął.\nDzień w Wielkim Domu dla prebendariuszy i ubogich rozpoczynał się latem oświcie około 4rano odgłośnego otwieraniafurty szpitalnej, a potem zapalania świec i przygotowań do wspólnej modlitwy w kościele przyszpitalnym. Wiadomo było wszem i wobec, iże zbawienie wieczne wiedzie przez miłość do Boga i bliźniego oraz udział w praktykach religijnych. Modlono się zatem przeważnie przed ołtarzem Najświętszej Marii Panny Wniebowziętej na specjalnych klęcznikach sporządzonych w ławkach stojących na środku kościoła. Modlitwę w języku niemieckim prowadził sam Schaffner z Biblii pobożnie i z namaszczenie wymawiając najpierw głośno Credo:\nWir glauben an den einen Gott, den Vater, den Allmachtigen,\nder alles geschaffen hat, Himmel und Erde… [ 1 ]\na potem przy pomocy modlitewnika litanię, aby wspólnie z pensjonariuszami na końcu odśpiewać jedną z nabożnych pieśni. Czasem w razie swojej nieobecności wyznaczał następcę do tych bogobojnych praktyk pośród braci albo sióstr zakonnych, zajmujących się w przytułku chorymi i ułomnymi. Przystępowanie do Komunii Świętej było obowiązkowe przynajmniej raz na tydzień, a jeśli któryś z mieszkańców szpitala nie chciał tego uczynić i opuszczał wspólne modlitwy, a nawet bluźnił Bogu, musiał opuścić przytułek.\nPewnego razu poczciwy Burchart Ramsey, który wraz ze swoją urodziwą żoną Dobrochną zamieszkał w przytułku dożywotnio za ofiarowanie swego domu i włości w Nowinie niedaleko miasta, pokłócił się z niejakim Henrykiem, prebendariuszem apud s. Spiritum, do którego należała karczma w Weklicach. Poszło o honor i dobre imię rodziny Ramseyów rodowodu angielskiego, oskarżonej przez owego gruboskórnego karczmarza o potajemne handlowe kontakty ze złotnikiem zamieszkującym kamienicę przy ul. Garbary. Jednakże nazbyt głośna utarczka słowna została szybko zażegnana przez jednego z czeladników złotniczych, który przysięgając na wszystkie znane mu świętości, błagał o zaniechanie owego sporu dla dobrego imienia zarówno owej rodziny, jak i jego pryncypała. Albowiem pochodził on ze słynnej i szanowanej w mieście rodziny Prullównie tylkozaprzepiękne wyroby złotnicze, ale przede wszystkim za godne mieszczańskie życie. Choć jednako jeden z jego synów Johan, członek miejscowego Bractwa Kurkowego, skłonny był do nazbyt swobodnego żywota.\nKiedy komtur elbląski Fryderyk von Wildenberg otrzymał tytuł Wielkiego Szpitalnika summus hospitalarius [ 2 ], a Wielki Mistrz Zakonu Krzyżackiego Karol z Trewiru przyznał funkcję szpitala św. Ducha jakonoster et ordinisnostri capitalis domus hospitale, zaczęły się zdarzać przedziwne, a nawet niezwykłe, nadnaturalne wydarzenia i zjawiska. Przyjeżdżali do szpitala przeróżni, nierzadko egzotyczni goście, niemalże z całego świata.\nPewnego razu pojawił się u drzwi Wielkiego Domu wybitny alchemik, obieżyświat i skryba Efrem Mildhar. Opowiadał ciekawe wieści i historyjki, które opisywał w swoich rozprawach, przeważnie po łacinie. Miał on ciągle jakieś tajemne sprawy z samym spitalerem, do którego bezpośrednio zmierzał jakoby stary znajomy i przekazywał mu wydarzenia polityczne z całego świata. Zamykali się wtedy w komnaciei długo o czymś rozprawiali, czasem wybuchając gromkim śmiechem, to znów okrzykami zachwytu lub grozy. Szafarz często powtarzał:\n- Chroń mnie panie Boże od niestosownych zamiarów i poczynań wobec pensjonariuszy, ale są mi zasłużenie przypisani zdarzeniami swego losu i muszę im wyrobić właściwy sposób rozmyślania o życiu.\n— Ino dowiem się po cichu, jako to rozmyślają i co czują!\n— Daj sobie spokój Efremie, rób jednakże co chcesz, ale na własną odpowiedzialność bez mojego udziału. A nie brakuje ci czasem szkojców nate szalone eskapady i w drodze choćby trochę użycia przyjemności?\n-Wiesz, Jaśnie Oświecony Melwicusie, jakże skromnym jestem człowiekiem i niewiele mi do życia potrzeba.\n-Dobrze, drogi Efremie, ale ja i tak z daleka będę czuwał, aby opatrzność boska miała nad nimi i tobą takoż swoją pieczę.\nCiągle też przebywali u progu szpitala miejscowi żebracy, włóczędzy różnej maści i obiboki, błagając o jałmużnę i czyniąc zarządcy szpitala w zamian trudne często do odgadnięcia propozycje i uczynki. Aż siostry zakonne czasem czyniły znak krzyża, widząc takie poufałości i dziwne bratanie się z podejrzanymi typami z plebsu. Kiedyś jeden z pensjonariuszy szpitala, wywodzący się z elbląskich mieszczan, poskarżył się pewnej siostrze zakonnej:\n— Oj ! Nie ma tu jasnej i pięknej miłości, tylko jakoweś knowania, których to nie rozumiem?\nByło jednakże wiele dobrych i pięknych chwil w życiu mieszkańców przytułku, które miało przecie zmierzać do szczęśliwości i zbawienia, a często bywało zwykłą nędzą życia i utrapieniem.\nW Wielkim Domu spali i mieszkali pensjonariusze z różnych gmin, rodów i rodzin. Często schorowani, musieli oddać swoje majątki i poddać się opiece i usłudze szpitala św. Ducha, nieraz ubodzy, porzuceni i sponiewierani przez życie, wymagali nie tylko opieki przebywającego tam przez wiele godzin dziennie za opłatą konsyliarza, ale także leczenia duszy. Miała w tym pomagać surowa reguła szpitala i modlitwa trzy razy dzienne, a także przyjmowanie Komunii Świętej. Ale wielu pensjonariuszom to nie wystarczało, choćby Armadiuszowi Godzimirowi przyjętemu do przytułku wprost z ulicy, gdzie bez pomocy sióstr zakonnych na pewno by nie przeżył. Zauważyły go polegującego w zaułkach Starego Rynku, to znów w pobliżu rzeki przy łodziach rybackich, żebrzącego choćby o odrobinę strawy czy jakąś rybę, przywiezioną z połowów na Zalewie Wiślanym. Miał on w swoim życiu wiele niewiarygodnych wręcz przygód i zdarzeń. Brał udział w wyprawie krzyżowej do Palestyny, gdzie w walce z niewiernymi - Turkami i Arabami był wielokrotnie ciężko ranny i przebywał w szpitalu założonym tam przez joannitów i templariuszy. A po chwalebnym powrocie do Prus, został w drodze przez banitów i złoczyńców dotkliwie pobity, tak iże został kaleką do końca swego żywota.\nW szpitalu mieszkała też matka z dwojgiem małych dzieci porzucona przez bogatego, ale niefrasobliwego męża, a w obawie o ich zdrowie wybłagała przyjęcie do przytułku. Przedtem jednakże sam Schaffer rozmawiał z małżonkiem, coś tam długo uzgadniali przekomarzając się niczym na targu o ulubiony i bardzo spragniony towar.\nW Wielkim Domu w jednej z dziewięciu komór sypialnych zamieszkiwał także ślepy Jeromin Kemmers (komornik), który od dawien dawna parał się tym zawodem. Gdy przechodził pewnego razu na przez most z Wyspy Spichrzów wracając od swej ukochanej Izasławy, z którą mieli się pobrać, potknął się o jedną z nierównych desek i przewrócił tak niefortunnie uderzając w czoło iże stracił całkowicie wzrok i poruszać się już tylko mógł przy pomocy sękatego kija. Który jednak nie mógł mu zapewnić jadła ani żadnego napoju, choć sypiał jeszcze u swojej ubogiej rodziny kątem w jednej z kamienic przy ulicy Kowalskiej. Być może była to kara boża za jego nazbyt gorliwe wykonywanie zawodu, gdy za długi lub inne należności, z urzędu musiał zabierać różne dobra wielu często biednym rodzinom. Teraz pozostało mu już tylko rozpamiętywanie swych czynów i jako prebendariusz mógł liczyć na dobrą opiekę w przytułku oraz stateczny i spokojny żywot.\nCo pewien czasu w szpitalu pojawiała się tajemnicza postać ubrana na czarno, w kapeluszu z wielkim rondem i w pelerynie przewieszonej przez lewe ramię. Odwiedzała ona zawsze mieszkańców Wielkiej Izby, szczególnie w jej części mieszkalno-sypialnej dla ubogich. Przynosiła z sobą jakieś podarunki, nie tylko do jedzenia, bowiem z ksiąg i pergaminów wyjmowanych pośpiesznie spod peleryny, wyczytywała różne wieści i tajemną wiedzę. Tak niesamowitą, iże ubodzy pensjonariusze słuchali tego co czytała i opowiadała z otwartymi gębami i wybałuszonymi ze zdziwienia, a może i zachwytu oczami. Nazywano ją imieniem Ksenia nie wiedzieć dlaczego, ale być może ze względu na jej dziką i tajemniczą urodę oraz niezwykłe opowieści, którymi obdarzała schorowanych i często nieszczęśliwych mieszkańców przytułku.\n- Przywiązanie do rzeczy doczesnych, posiadania majątku, grzywien i szkojców,strojnego odzienia iwygodnego życia, a nawet grzechu, prowadzi do zatwardziałości serca, obojętności wobec bliźnich, aż w końcu do osamotnienia i rozpaczy. Odrzucenie własności, przepychu, a nawet zupełnie uzasadnionej wygody, czyni z nas ludzi wolnych i nastawionych na wnikliwe współczucie. Troska o to, aby docierać do każdego odrzuconego i sponiewieranego człowieka, staje się wtedy naszym obowiązkiem. Wszystkie środki jakie dał nam sam Bóg, mają służyć do równego podziału między ludźmi. Posłuszeństwo, ubóstwo i czystość oraz miłość Boga i Bliźniego sprawiają, że pojawia się Duch Święty i przenika w nasze ciało i duszę.\nA potem zaczęła głośno i uroczyście czytać słowa napisane na przyniesionym przez nią jakimś tajemniczym pergaminie:\nChwal Boga Stworzyciela tak bardzo dobrego\nPokazał on światu potęgę swych sił świętych\nRozproszył dumne myśli głów pychą nadętych\nWyniosłych złożył z tronu, znikczemnił wielmożne\nWywyższył, uwielmożnił w pokorę zamożne\nGłodnych nasycił hojnie i w dobra spanoszył\nBogaczów z niczym puścił i nędznie rozproszył.\nPo tych słowach zapanowała radość i ogólny śmiech wśród ubogich, okrążyli oni ciasnym kręgiem tajemniczą postać w czerni, która zdawała się być ni to kobietą ni mężczyzną, ale na pewno była niezwykle uduchowiona i szlachetną postacią. Biła od niej jakaś nadludzka i anielska dobroć oraz umiłowanie świata i ludzi. Niektórzy wiedzieli iż miała szkaplerz dominikański, ale nigdy nie nosiła habitu, choć przecie posiadała duże umiejętności kaznodziejskie i potrzebę zbawienia wszystkich ludzi. Kiedyś przeczytała ciekawy fragment Vitae Fratrum o pięknych czynach napisanych dla braci zakonnych i wiernych, dla podniesienia ich na duchu oraz umocnienia w wierze i zachęcenia do spełniania dobrych uczynków. Były to dla ubogich pensjonariuszy zamieszkujących Wielką Izbę bardzo cenne i potrzebne wieści, bowiem często nie tylko ze względu na brak środków do życia, ale opuszczenie przez najbliższych, brak ciepła rodzinnego i miłości oraz celu w życiu, powodował u nich załamanie i bezradność. Opowiadała również w sposób bardzo wzruszający i niemalże natchniony, o wstąpieniu Rolanda do klasztoru św. Mikołaja w Bolonii. Jak to wbiegł on do kapitularza, gdzie zakonnicy właśnie się zgromadzili, aby zatrzymać dwóch zniechęconych braci, którzy postanowili odejść. Roland upadł na ziemię i błagał o miłosierdzie zakonu i o jego habit, a wtedy jeden z braci Reginald założył mu własny szkaplerz. Kantor zaintonował Veni Creator, zabrzmiał dzwon, a jego łzy ustąpiły miejsca radosnemu uniesieniu. Widząc to, zniechęceni bracia w wierze, postanowili pozostać w zakonie. Opowiadała również o codziennej modlitwie Rolanda i jego zdolnościach jako uczonego filozofa i groźnego adwersarza. Kiedyś bowiem podczas oblężenia Brescii przez Fryderyka II, cesarski filozof Teodoryk rzucił wyzwanie do dysputy dwom młodym braciom dominikańskim, ale w dyskusji zostali pokonani i upokorzeni. Wtedy Roland, ze sparaliżowanymi już wówczas nogami, przyjechał na osiołku i pokonał filozofa.\nCzęsto też próbowała mówić o dominikańskiej metafizyce i cytować swojego ulubionego mistrza Eckharta, ale zainteresowanie tym tematem szczególnie wśród ubogich pensjonariuszy było niewielkie. Tylko z uczonym w piśmie Szymonie Neukmarcie, mieszczaninie zamieszkującym w jednej z izb w Wielkim Domu, rozmawiała czasami w jego komnacie. Mówili wówczas coś o gnozie, panteizmie i Platonie, jądrze duszy ludzkiej, boskim napiętnowaniu człowieka przydającym mu niezrównaną szlachetność, o rozróżnianiu stworzonego od niestworzonego i powrocie do Boga jako celu duchowej wędrówki. Ksenia przemykała się wtedy ukradkiem i niepostrzeżenie do jego komnaty, często późnym wieczorem i wychodziła pośpiesznie, tuż przed zamknięciem Małej Furty.\nW jednej z placówek filialnych szpitala mieszczących się gdzieś na obrzeżach miasta, czuło się zaledwie posmak piekielnych oparów, jakieś zamyślenia, zająknięcia, przeczucia. Nie były one jednakże związane z żadnym przykrym czuciem nieświeżości, lecz wyraźnie jakiś niejasny jeszcze zapaszek wydobywał się wprost — z myśli na przeróżne tematy, z rozmów i przemyśleń tych rozmów aż w końcu z podejmowanych decyzji i działań. Konszachty przebiegały na linii — swój do swego, po cichu, na uboczu, potajemnie snuł się ów zapaszek piekielny co serce osłabia, duszę drąży i pozostawia trwałe ślady na sumieniu.\nPowiewem tym musiało być zarażonych sporo osób w Szpitalu Głównym św. Ducha, bowiem chodzili otumanieni, ale zadowoleni z panującej tam atmosfery, oparów unoszących się wszędzie w niezbyt zagęszczonym jeszcze do tej pory powietrzu.\nDagmara Fedinger zarządzała Wielką Izbą, malutka, choć ładna, do pewnego czasu dosyć zgrabna, ale wiek i obowiązki, które pełniła zarządzając zgrają ubogich pensjonariuszy, zrobiły swoje. Stała się nazbyt obowiązkowa, karciła wciąż i ganiła swoich podopiecznych, aż w końcu została złośliwą sekutnicą.\n— Wigboldzie, dlaczego dzisiaj znowu nie byłeś u Komunii Świętej, będziesz potępiony i wyklęty na wieki ! — mówiła podniesionym głosem.\n- Ależ, Dagi - odparł biedny pensjonariusz, tak bowiem nazywali ją pieszczotliwie mieszkańcy szpitala — gdzie ja mogłem nagrzeszyć, jak nie wychodzę z domu, a właściwie rzadko już wychodzę z łóżka. Chętnie poszedłbym do karczmy albo sukiennic przy ratuszu, jak onegdaj chodziłem, ale już sił i zdrowia brakuje. Czego ci brakuje, to brakuje, ale już na pewno nie frywolności.\nKiedyś jednakże stary Wigbold po wielu kąśliwych uwagach i znęcaniu się nad nim złośnicy, nie wytrzymał. Udawał iże śpi, a gdy podeszła blisko jego łóżka, poderwał się nagle i szepnął jej do ucha -Diabelski pomiot, czarownica ichwytając wpół biedną Fedinger. Mocno zacisnął na jej kibici swoje silne dłonie, aż zapiszczała ze strachu raczej, niż z bólu. Uścisk był tak silny jakoby w dybach ujęto jej nieco już otyłe ciało, ale starzec nie popuścił. Musieli potem siłą, trzonem miotły co stała w rogu izby, rozwierać jego ściśnięte jak kleszcze dłonie.\nPotem Dagi dała już mu spokój i nigdy nie zbliżała się do jego łóżka.\nW jednej z komnat służbowych mieszkała też siostra zakonna Apolonia, która swoje niespełnione uczucia macierzyńskie przenosiła na pensjonariuszy, a szczególnie dzieci. Głaskała je nieustannie i przytulała tak mocno, że one, nie mogąc wyrwać się z jej mocnych matczynych objęć, kwiliły i szlochały czasem trochę udawając po cichutku. Rodzice byli bezradni i choć ze strachu nie skarżyli się Szafarzowi, ubolewali po cichu nad tą nadmierną opieką owej niespełnionej do końca w swym życiu siostry. Kiedyś, gdy wyszły z siostrą Bertiną na spacer po Starym Rynku, kulas Bartłomiej i paru żebraków obrzuciło ich takimi obelgami, iże z zawstydzenia i obawy o własne zdrowie, umknęły do kościoła św. Mikołaja, patrona rybaków i żeglarzy, aby ukryć się w wielkich ławach kościelnych. Słyszeli tylko z oddali dobiegające głosy, śmiech gawiedzi i raczej żartobliwe pogróżki.\nW karczmie przy ul. Studziennej zwanej „Asmodeusz", częstorozprawiali przypiwielub dobrym winie różnego urodzenia i stanu mieszczanie, a wielu z nich miało swoich znajomych i krewnych w szpitalu św. Ducha. Docierały tam wieści nie tylko o sytuacji w kraju i na świecie, ale również z gatunku magicznego i czarciego rodzaju. Symbole strąconych z nieba aniołów wisiały na drewnianych belkach tej karczmy, a nawet na suficie, a ogony zwisały luźno nad ławkami.\n- Wiesz, Kuncyfale z piekła rodem, czemu nie mogę przebywać w tym szpitalu na ul. św. Ducha ? Bo coś tam mi pachnie, przenikaniem niejakiego św. Ducha!\n- Chociaż i nasze zapaszki da się już, gdzie niegdzie wyczuć — mówił jeden z biesiadników z podejrzanymi wypustkami na wełnianej czapie okrywającej jego kędzierzawą głowę.\nNa Targu Siennym czy Chlebowym zawsze było tłumnie i gwarno, powozy konne i dwukołowe wózki przewoziły towary — mąkę, kaszę, śledzie, mięso wołowe i cielęce, sery, warzywa i owoce, chleb i piwo, a także przedmioty świadczące o zainteresowaniach kulturalnych mieszkańców miasta ; jakieś wyroby rzemieślnicze, obrazy i książki. A pojawiający się przynajmniej raz dziennie czterokołowy pojazd obudowany niczym bryczka, który ciągnęły dwa rącze konie, był własnością szpitala św. Ducha. Dostarczał on tam zarówno produkty do jedzenia jak i artykuły pierwszej potrzeby, które były rozdawane ubogim pensjonariuszom albo też sprzedawane prebenderiuszom, według ich potrzeb i zamówień.\nŻycie w mieście toczyło się swoim rytmem i wielu mieszkańców przytułku, jeśli tylko zdrowie i odpowiednia ilość grzywien i szkojców im starczały, wybierało się do miasta i uczestniczyło w jego wydarzeniach. Oprócz pracy bowiem, która wypełniała większość dnia mieszkańcom Elbląga, organizowano dla nich szczególnie w dni świąteczne — targi, spotkania cechowe i brackie, gdzie zawierano wiele transakcji handlowych, umilanych muzyką, dobrym piwem lub winem, a nierzadko kończyły się one wspólnym śpiewem i zabawą. Najgwarniej zawsze było jednak wokół bud kramarskich, sukiennic i ław rzeźnickich koło ratusza. Dom kupiecki przy Starym Rynku był niskim jednopiętrowym budynkiem, na którego parterze znajdowały się ławy sukiennicze, dzierżawione przez miejscowych kupców oraz przechowywano broń. Natomiast na piętrze była duża sala, gdzie odbywały się ważniejsze uroczystości i bale, zdobiona bogato wyrobami przywiezionymi przez kupców z zamorskich krajów — Flandrii, Bretanii, Barbancji, Hiszpanii czy z Rzymu lub innych części świata, gdzie wyruszały wyprawy pielgrzymkowe do sanktuariów. Ówcześni panowie ziemi pruskiej Krzyżacy, zawsze życzliwie traktowali i pochwalali takie pielgrzymki.\nPewnego dnia dwaj prebendariusze ze szpitala św. Ducha, były cieśla Marcin Reuterger i kowal Piotr Sommer umówili się na spacer po Starym Mieście z Lubeczanką Hildą, wdową po mieszczaninie Bartłomieju Volmeinstenie, który podczas konfliktu zakonu z Rygą zginął na jednej z wypraw wojennych. Mieszczanie często brali udział w wyprawach zbrojnych nie tylko dla chwały, ale zwykle dla korzyści jakie ze sobą one niosły ; godności szlacheckiej, miejsca na urzędzie albo zwykłych łupów wojennych. Piotr poznał Hildę podczas jednej ze swoich podróży kupieckich do Lubeki, gdzie handlował suknem i wieloma innymi wyrobami rzemieślniczymi z Elbląga. Sprzedał jej wyjątkowo tanio piękne niebieskie sukno sprowadzone aż z Brukseli. Spodobali się sobie i podczas coraz częstszych spotkań to w jednym, to w drugim z zaprzyjaźnionych wówczas miast, postanowili się pobrać.\nTeraz Hilda żyła samotnie i mieszkała w oddzielnej komnacie w Wielkim Domu, ale lubiła spacery w towarzystwie, nie stroniąc od tańca i wesołej zabawy. Właśnie spacerowali gwarząc ulicą Starego Rynku, pełną straganów, przekupek i handlarzy. Zbliżali się powoli do ratusza, gdzie zamierzali wstąpić do winiarni mieszczącej się w jego piwnicach. W rozległych jej pomieszczeniach ze sklepieniami krzyżowymi stały duże drewniane ławy, przy których siedziało mnóstwo gawiedzi różnych stanów, ubioru i pochodzenia. Kiedy zasiedli przy jednej z ław w odległej części sali, szynkarka Dobrochna zaśpiewała przy lutni, obchodząc wokół ławy i przyjmując jednocześnie zamówienia:\nGdym to przedtym w Łokluszynie za bydłem chadzała\nA teraz już w drogich sukniach, jak się wo dostała -\nZa cóż bym jo miała kupić trzewiczki weneckie\nA do tego pończoszki, chociaż też angielskie\nA podwiczkę trzeba kupić, a k temu bogato,\nŻebym głowy nie nosiła jak puchacz kosmato,\nWidzę, że drugie mają niemieckie kołnierze\nNa to jeden z biesiadników, znany z ciętego dowcipu zaintonował, podnosząc się dziarsko z ławy:\nPiwa w garcu nie będzie, ledwie połowica,\nA ostatek pijanemu dosypie dziewica\nA czasem i dwie kresce napisze za jedne,\nMając kreskę dwoistą, jej to rączki biedne.\nRozległy się po tych słowach gromkie śmiechy, przynaglenia o szybkie podawanie zamówionego jadła i napitków. Hilda uśmiechała się tylko szczerze i widać było iże ubawiła się setnie.\nTymczasem nim podano im zamówionego łososia z warzywami oraz miód dwójniak dla panów i reńskie wino oraz cukry dla przebywającej z nimi niewiasty, pojawił się jak zwykle bywało przy takich okazjach miejscowy błazen zwany Henneyem. Ubrany był w kwadratową czerwoną czapkę z uszami oślimi i zwisającym lekko czubem zakończonym dzwonkiem i grzebieniem kogucim. Krótki kubrak ściśnięty był szerokim pasem, a obcisłe spodnie miały dwukolorowe nogawki — czerwone i żółte. Przy rękawach kubraka w okolicy łokcia zwisało mu kilka maleńkich dzwonków. Grał rolę głupka, który dużo gada i robi nieprzyzwoite miny, przedrzeźniał gości i udawał szalonego. Czasami jednakże potrafił popisać się tak trafnym i celnym dowcipem, że musiało to wielu gości poruszyć i dać do myślenia. Błazen Henney znany był zresztą nie tylko z ciętego i trafnego języka, ale pod płaszczykiem figlów i dowcipów, często przemycał ważne wieści polityczne i swoje do nich upodobania.\n- Naszulubiony pan, a jakże sprytny i frywolny w swej chęci zabawy!- rozległ się gromki śmiech na sali, jakby wszyscy obecni wiedzieli o kogo chodzi — O je !, O je!. Co ja godam ? - wycofywał się uniżenie dzwoniąc rzęsiście dzwoneczkami.\n- Pobożnym żywocie, ostatnio cosik nam się zbiesił i czarcie kumoterstwo jest mu w swych planach chyba najbliższe. Z tym antychrystem wciąż się kuma i knuje czarcie zamiary. Arcybies Asmodeusz jest mu miły. A kysz! A kysz! Diable nieszczęsny !! - zwrócił się teraz do biednego kowala bogu ducha winnego, aż ten oczy wybałuszył ze strachu i przeżegnał się parę razy. Hilda natomiast pokładała się ze śmiechu, kołysząc to w tę to drugą stronę szeroką kolorową spódnicą i piersiami pod śnieżnobiałym gorsetem.\n— Diabeł chce postawić tu swoją katedrę i dyktować swoje prawa — „Hoec est hora vestra, et potestas terebrarum" — Nie będzie nigdy ugody między światłem i ciemnością — grzmiał dalej błazen, udając diabła i zapalając to znów gasząc dużą świecę trzymaną w dłoni. Nagle wpadł sam gospodarz wyszynku z wielkim krzyżem w ręku i pogroził pośpiesznie umykającemu teraz Henneyowi. Zapanował wreszcie pogodny nastrój biesiadny, którego nikt, nawet pijany nieco cieśla Marcin, nie potrafił już zakłócić. Hilda po pewnym czasie wyszła z winiarni rozbawiona, pod rękę z kowalem Piotrem Sommerem, aby udać się do szpitala św. Ducha, tuż przed zamknięciem drzwi do Wielkiego Domu.\nCzarci humor wywodzi się ze śmiechu, radości życia, pogodnego przeżywania chwili i szczęścia, ale gdy przeradza się w cichy, złośliwy chichot, nabiera posmaku mefistolesowego. Siostra Hala, przełożona wszystkich usługujących w szpitalu sióstr zakonnych, wyglądała zawsze młodo i ładnie. Była bardzo bystra, a nawet można by powiedzieć iże sprytna w swych myślach i zamiarach, które potrafiła w przedziwny, iście czartowski sposób wprowadzać w życie. Kusiła swoją urodą i ogładą, umiała ładnie mówić do pensjonariuszy i ubierała się gustownie, a także potrafiła stosownie zachowywać się co do różnych okoliczności. Miała jednakże coś pod skórą, iże kto przebywał z nią lub obok, mógł dostać gęsiej skórki. Nigdy nie upominała pensjonariuszy, ale zawsze ganiła podopieczne siostry, że są nieuważne, za mało opiekuńcze i staranne w swoich pracach na rzecz szpitala, a szczególnie ubogich. Wyglądało to tak, jakby owa postawa sprawiała jej swego rodzaju z piekła rodem przyjemność.\n- Siostro Kamelio, nasz przytułek to nie zakon, tutaj trzeba się krzątać i posługiwać. W imię pana Boga i syna Jego Jezusa Chrystusa czynić dobre uczynki, aby doznać odkupienia i szczęścia w niebie.\n— Tak siostro przełożona - odpowiadała pośpiesznie i potulnie siostra Kamelia, zapinając wciąż w nerwowym odruchu w różnych miejscach swój habit.\n- Już śpieszę na salę Wielkiej Izby, gdzie dzisiaj od rana podejrzanie jest cicho i spokojnie.\nI właśnie w tym momencie rozległ się tam straszny rumor, podniesione głosy i jakieś okrzyki.\nSiostra weszła z impetem do sali i zawołała:\n- Co się tu dzieje, mury się walą czyli czeluście piekieł się nagle otwarły ?\n- On ma jakieś maści i dziwne proszki, a nawet kiedyś powiedział iże szuka jakiegoś kamienia, chyba „filozoficznego" — mówił z przejęciem do siostry Kamelii jeden z ubogich, zamieszkujący wspólne pomieszczenie tuż przy oknie wychodzącym na szpitalny cmentarz.\nGabriel Symonsen zaś pokazując podręcznik do sporządzania leków, maści i plastrów, który otrzymał onegdaj od lekarza krzyżackiego Henryka von Palzant, tak odrzekł.\n- Miła siostrzyczko Kamelio, każdy chociaże honorowy medicus bądź physicus w infirmeriach, aby opiekować się niedołężnymi i chorymi braćmi musi posiadać specyfiki i je podawać. A ten prostak były piekarz Albert Huxer chciał mi zabrać leki do „chirurgii wojennej", które potrzebne aliści będą dla opatrywania rannych rycerzy.\n-Ten cyrulik mnie zabije, nie mogę spać po nocach, bo truje mnie wciąż swoimi medykamentami.\nPrzy zachorowaniu na trąd dla wszystkich konventów potrzebne jest leprozorium, które znajduje się pozaMalborkiem nad Nogatem. „Uzdrawiać i pomagać" to nasze credo. Helidonia czyli Jaskółcze ziele, od ślepo narodzonych jaskółek się wywodzące, ponoć dotknięciem do wzroku przywodzą. Z Ros Solis zwane popularnie Rosiczką, której ziele nie jest większe niż na dwie dłonie, mistrzowie komponują na słońcu. Płód martwy wyprowadza od kaduka, prezerwuje, szatany w opętanych ucisza.\n— Zamiast się modlić do Jezusa Chrystusa i przyjmować Komunię Świętą, wciąż jakieś czary czyni - skarżył się piekarz Albert Huxer.\n— W swym działaniu — kontynuował dalej cyrulik Symonsen — podobna jest do cnót Boazara, ziela co świeże rany in spatio dni 10 ściąga, goi i długoletnim czyni noszącego. Na truciznę przez usta daną jest ratunkiem wielkim. Naczynia same, strute, włożeniem w nie ziela tego ożywają.\n— Panie Boże ratuj ! — wił się ze strachu i rozpaczy piekarz.\n— Balsam, aliści z arabskiego kręgu sonat Dominus Olei jest drzewem zawsze zielonym, na dwa łokcie wysokim, który osadzony został w kairskim ogrodzie i spotkać go można w indyjskich krainach. Jest pomocny na rany, jako przypisał symbolista — Vulnus opem, Aliis plaga medetur (cios pomaga, moja rana innych leczy ). Węże pod tym drzewem tracą jady, a ktoby nad miarę zażył go, szaleństwo w sobie zgotuje - kontynuował bezlitośnie cyrulik Symonsen.\nJednakże siostra Kamelia nie wytrzymała i kategorycznie zabroniła mu swych dziwnych wypowiedzi, grożąc iże poskarży się samemu prowizorowi.\nTymczasem piekarz z duszą na ramieniu wybiegł był prawie z Wielkiego Domu i skierował się w stronę jarmarku, aby w gronie rzemieślników brackich i cechowych, przy piwie i grze w kości lub warcaby, zapomnieć o wywodach cyrulika i jego skłonnościach do szarlatańskich eksperymentów.\n[ 1 ] Wierzę w jednego Boga, Ojca Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi...\n[ 2 ] noster et ordinis nostri capitalis domus hospitale - nasz i naszego Zakonu szpital główny\n(Ostatnia zmiana: 30-07-2004)


Niedokończone rewolucje będą się mścić\nstart Polecane Niedokończone rewolucje będą się mścić\nWyniki sondażowe wyborów samorządowych potwierdziły jedno: przez kolejne kilkanaście miesięcy Polskę czeka permanentna awantura. Aż do wyborów prezydenckich w 2020 roku staniemy się areną nieustających społecznych niepokojów, medialnych ataków, afer obyczajowych i konfliktów politycznych na skalę, o jakiej nam się dotąd nie śniło.\nReprezentanci totalnej opozycji przekonali się, że można pokonać PiS, oraz dowiedzieli się z czego składa się idealna formuła mogąca dać im zwycięstwo: ciągła obstrukcja w instytucjach publicznych, nieustanne protesty i prowokacje na ulicach, interwencje organów unijnych i organizacji międzynarodowych, oraz produkowanie fake newsów na masową skalę. To wszystko kolportowane i rozdmuchiwane przez usłużnych celebrytów, autorytety III RP i media z niemiecko-szwajcarskim kapitałem. Nieustająca presja na PiS, aż pęknie.\nW Zjednoczonej Prawicy zadziałał mechanizm odwrotny, demobilizacyjny. Zapał ostygł. Coś, co pozwoliło zwyciężać Prawu i Sprawiedliwości w 2015 r., wyparowało i znikło. W połowie swoich rządów PiS zaczął się wstydzić swoich ideowych korzeni, zaczął unikać jednoznacznych deklaracji, sukcesywnie łagodził przekaz, dostosowując go do nieistniejącego, wyimaginowanego wyborcy z centrum. Symbolami tych zmian była przede wszystkich rekonstrukcja rządu na przełomie 2017 i 2018 r., kiedy to ze stanowisk ministrów odsunięto Antoniego Macierewicza, Jan Szyszko i Witolda Waszczykowskiego, nie mówiąc już o dymisji samej premier Beaty Szydło. Dla większości twardego, "betonowego" elektoratu te zmiany były zupełnie niezrozumiałe.\nPiS nie tylko okazał lekceważenie swojemu żelaznemu elektoratowi, ale przegrał walkę o wyborców niezdecydowanych, których nie można mylić z nieistniejącymi, mitycznymi "wyborcami centrum". Przegrał tę walkę nie dlatego, że za mało się ten niezdecydowany elektorat kokietował, że był za mało ugodowy, spolegliwy, kompromisowy. PiS przegrał walkę o wahających się wyborców, ponieważ nie wykazał wystarczająco silnej determinacji i woli walki w projektach przebudowy państwa, zainicjowanych w 2015 r. Przegrał tę walkę, ponieważ nie stworzył wizerunku konsekwentnego fajtera, który potrafi nie tylko przyjmować ciosy, ale też skutecznie i celnie je oddawać. Nie stworzył wizerunku zwyciężcy, potrafiącego przechodzić do kontruderzenia i nie zrażającego się pojedynczymi potknięciami. A jak doskonale wiemy, większość z nas woli należeć do obozu zwycięzców.\nTak jak po pierwszej turze wyborów samorządowych Prawo i Sprawiedliwość mogło cieszyć się ze znaczącego sukcesu i z wyniku jakiego nie udało się uzyskać do tej pory żadnemu innemu ugrupowaniu politycznemu po ’89 roku, to w drugiej turze kandydatów PiS czekał zimny prysznic. W żadnym dużym mieście, a i w większości tych mniejszych startujący z listy PiS nie zdołali wygrać w dogrywce. Powody takiego stanu rzeczy są arcyboleśnie oczywiste, jednak trudno powiedzieć dlaczego sprawująca od 3 lat władzę Zjednoczona Prawica nie spróbowała nawet uporać się z problemami leżącymi u ich źródła.\nWygląda na to, że w terenie dobra zmiana została zatrzymana w pół kroku. Wyborcy oddali kandydatom PiS władzę w większości sejmików, rad powiatów i miast, ale nie zdecydowali się na przekazanie władzy prezydentów i burmistrzów. Jest to, oczywiście, pewne uproszczenie, przy czym w dużej mierze oddające nastroje społeczne i przekładające się na realny wynik wyborczy. Trudno spodziewać się heroizmu i poświęcenia od zwykłych ludzi w Polsce powiatowej, ryzykowania przez nich karier, etatów i narażania zastałych relacji społecznych, skoro sami premierzy, ministrowie czy nawet prezydent RP nie są pewni swego, i wahają co do skali i zakresu zmian, jakie w naszym kraju powinny nastąpić.\nSprawowanie władzy w Polsce samorządowej zdecydowanie różni się od polityki ogólnopolskiej. Dzieje się tak z kilku zasadniczych powodów. Po pierwsze- brak wymogu lustracyjnego w samorządach do 2007 roku. Ktoś powie, że to odległe czasy, i nie ma o czym mówić. Jednak przez 18 lat zdążyły wytworzyć się relacje i zależności, które w kolejnych latach znalazły przełożenie na redystrybucję władzy. Tym bardziej, że od administracji lokalnej zależne były całe lokalne struktury partyjne i ich rodziny, pracujące na etatach w urzędach i podległych spółkach.\nPo drugie- brak kadencyjności i patologie wyborcze. To tandem, który kształtował Polskę samorządową przez ostatnie 30 lat. Są w naszym kraju miasta i miasteczka, gdzie prezydenci i burmistrzowie rządzą przez 5, 6 lub więcej kadencji. Swoje stanowiska zdobywali oni oczywiście w wyniku wyborów. Przy czym to w jaki sposób wybory samorządowe w naszym kraju przebiegały od lat, mogliśmy zaobserwować w 2014 roku, kiedy PSL uzyskało ponad 23% przy 17% głosów nieważnych (2,5 miliona zmielonych kart). Sądy uznały ważność takiego głosowania.\nWprowadzona w tym roku nowelizacja kodeksu wyborczego ograniczyła do pewnego stopnia patologie, chociaż w Warszawie w niektórych okręgach wyborczych frekwencja przekroczyła 100% przy przytłaczającej większości głosujących na kandydata Platformy Obywatelskiej.\nPo trzecie- poczucie bezkarności. Po trzech latach rządów dobrej zmiany nie doczekaliśmy się ani spektakularnych rozliczeń, ani osądzenia i wyroków skazujących za patologie, afery i przekręty. Sejmowe komisje śledcze działają, komisja ministra Jakiego odbiera nieruchomości aferzystom, jednak administracja prezydent Gronkiewicz-Waltz zdaje się śmiać się w twarz wszystkim, którzy próbują naprawić wyrządzone dziką reprywatyzacją szkody. Dotąd nie ukarano winnych afery Amber Gold, czy odpowiedzialnych za zniszczenie setek firm polskiej branży budowlanej w latach 2010-2012, zaangażowanych w inwestycje przed Euro 2102. A to tylko kilka z tysięcy przykładów.\nPo czwarte- media lokalne. Truizmem jest pisać, że ponad 90% prasy lokalnej znajduje się obecnie w rękach wydawców niemieckich. Na poziomie ogólnopolskim udało się odwojować telewizję publiczną i zbudować relatywnie silne media prawicowe, jak Niezależną, Gazetę Polską, wPolityce, Sieci, Do Rzeczy czy Frondę. Lokalnie nadal w mediach rządzi i dzieli kapitał obcy. Portale internetowe w mniejszych miastach znajdują się bardzo często pod kontrolą polskich wydawców i dziennikarzy, są przy tym zwykle uzależnione od budżetów samorządowych, stąd ich funkcja informacyjna i kontrolna jest mocno ograniczona. Skąd zatem mieszkańcy powiatów i miasteczek mają się dowiedzieć o ewentualnych patologiach i aferach, skoro nikt ich o nich nie informuje? Bardzo duży wpływ na świadomość społeczną wywierają również skrajnie antyrządowe, żeby nie powiedzieć antypolskie media elektroniczne, co jest nie do pomyślenia w państwach Europy Zachodniej, takich jak Niemcy, Francja czy Wielka Brytania.\nPo piąte- brak konsekwencji w działaniu. Dobra zmiana miała oznaczać powrót do wartości tradycyjnych, patriotycznych i naprawę państwa. Ale jak wytłumaczyć wyborcom wolę naprawy państwa, skoro nowy rząd i prezydent rezygnują z usług min. Macierewicza czy min. Szyszko? Rząd wycofuje się z ochrony Puszczy Białowieskiej, podczas gdy Niemcy tną swoje lasy na potęgę z powodu kornika drukarza i włos im z głowy nie spada. Jak można przekonać wyborców, że reformowane jest sądownictwo, skoro premier RP spotyka się z emerytowaną prezes Sądu Najwyższego w siedzibie tegoż sądu, chociaż od 4 lipca, zgodnie z prawem, prezes Gersdorf znajduje się w stanie spoczynku. Wreszcie jak wytłumaczyć obronę dobrego imienia kraju, skoro kilka miesięcy po wprowadzeniu nowelizacji ustawy o IPN rząd i parlament wycofują się jej zapisów. I wreszcie w 100-lecie odzyskania przez Polskę niepodległości rząd i prezydent nie są w stanie porozumieć się z organizatorami Marszu Niepodległości, który w dusznych latach rządów PO-PSL był przejawem nadziei polskiego społeczeństwa na odzyskanie niepodległego państwa. Brzmi górnolotnie, ale tak przecież było.\nEfektem powyższych zaniechań jest wybór na szóstą kadencję prezydenta Gdańska- szczęśliwego posiadacza 7 mieszkań i 36 kont bankowych. W Łodzi wybór padł na panią prezydent z prawomocnym wyrokiem za poświadczenie nieprawdy w dokumentach, a w Warszawie na prezydenta z Krakowa, bliskiego współpracownika Hanny Gronkiewicz-Waltz, za której rządów w wyniku dzikiej reprywatyzacji oddano nieruchomości na ponad 21 miliardów złotych i wyrzucono na bruk niemal 50 tys. warszawiaków. Wisienką na wyborczym torcie jest wybór na kolejną kadencję wójta gminy Daszyna w województwie łódzkim, oskarżonego o 92 przestępstwa związane z wyłudzeniami. Stanowisko wójta pan Zbigniew W. wywalczył zza krat- obecnie przebywa bowiem w areszcie tymczasowym.\nPo pierwszej turze wyborów samorządowych napisałem, że niedokończone rewolucje będą się mścić. Dwa tygodnie później jesteśmy naocznymi świadkami zaistnienia tego procesu w wyborczej praktyce.


2021-01-18, godz. 18:41 Jerzy Czerwiński, senator Prawa i Sprawiedliwości komentuje sytuację swojego ugrupowania oraz działania opozycji p… - PiS zarówno na Opolszczyźnie, jak i w skali kraju ma najlepsze wyniki i rosnące poparcie wyborców. Nikt ci tyle nie da, ile Platforma Obywatelska może obiecać… » więcej\t 2021-01-18, godz. 14:57 Ryszard Galla o przedsiębiorcach podczas lockdownu, Radzie Wolności Słowa, projekcie mandatowym i nowym przewodniczącym… - Sytuacja na pewno jest trudna dla rządzących, ale jeszcze trudniejsza jest dla przedsiębiorców i nas wszystkich. Powinismy szukać, a szczególnie rząd… » więcej\t 2021-01-18, godz. 09:44 Dariusz Deberny i Mateusz Magdziarz o filmie dokumentalnym o Jacku Zejdlerze "W starej koszuli. Z odwagą w sercu" wyprodukowanym… - To ogromny prestiż i duże wyróżnienie dla oddziałów terenowych, że nasza filmowa produkcja pokazana będzie na antenie centralnej - powiedział w Porannej… » więcej\t 2021-01-15, godz. 19:47 Monika Bartel z Urzędu Statystycznego w Opolu o Narodowym Spisie Powszechnym Ludności i Mieszkań 2021 1 kwietnia rozpocznie się Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2021. Zbierane będą informacje o tym jacy jesteśmy, jak żyjemy, co się zmieniło… » więcej\t 2021-01-15, godz. 18:42 Mirosław Wieszołek, burmistrz Ozimka o reorganizacji szkolnictwa podstawowego w tej gminie Przyczyny finansowe są powodem planowanych zmian organizacyjnych w funkcjonowaniu oświaty gminy Ozimek. Ma tam powstać centralny ośrodek szkół podstawow… » więcej\t 2021-01-15, godz. 13:10 Młodzieżowa Loża Radiowa o zablokowaniu kont Donalda Trumpa w mediach społecznościowych i wolności słowa w inte… Naszymi gośćmi byli dziś Jan Zimoch (Młoda Prawica), Mariusz Jańczuk (Młodzi dla Wolności), Konrad Muller (Mniejszość Niemiecka), Franciszek Posacki (Młodzi… » więcej\t 2021-01-15, godz. 09:37 Dr Wiesława Błudzin o tym dlaczego warto się szczepić, pytaniach pacjentów dotyczących szczepień i tym, która szczepionka… - Wszyscy chcemy normalnie żyć. Pandemia wpłynęła nie tylko na sferę medyczną i to, że kilkaset osób codziennie umiera, ale też na gospodarkę, psychikę… » więcej\t 2021-01-15, godz. 09:23 Kamil Bortniczuk o pomocy dla gmin górskich, tarczy dla przedsiębiorców, proponowanej zmianie w sprawie mandatów i… - To kompletna bzdura wypowiedziana przez Pana posła - powiedział w Porannej Loży Radiowej poseł Porozumienia Kamil Bortniczuk. Odniósł się w ten sposób… » więcej\t 2021-01-14, godz. 17:28 "Pracodawcy, związkowcy - wspólna sprawa" - radiowa debata o narastającym buncie przedsiębiorców, którzy mimo obostrzeń… Naszymi gośćmi byli Grzegorz Adamczyk (wiceprzewodniczący opolskiej "Solidarności"), dr Jerzy Szteliga (OPZZ, ZNP), Piotr Pańcześnik (Kongregacja Przemysłowo-… » więcej\t 2021-01-14, godz. 11:54 Magdalena Ogórek z Marzeną Machałek Sekretarz Stanu w Ministerstwie Edukacji i Nauki o powrocie do szkół uczniów… - To bardzo oczekiwany powrót małych dzieci do szkół - powiedziała w Południowej Loży Radiowej Marzena Machałek sekretarz stanu w ministerstwie edukacji… » więcej\n12345 3391 na 340 stronach


Sekretne życie drzew - Wohlleben Peter za 24,49 zł | Książki empik.com\nWohlleben Peter (100)\n"Peter Wohlleben rzeczowo i z pasją przekonuje nas o tym – z czego od dawna zdają sobie sprawę biolodzy – że drzewa to istoty społeczne".Sally McGrane, "New York Times"\n"Wydawałoby się, że o drzewach wiemy wszystko. A jednak nie. Ta książka odkryje przed Wami naprawdę sekretne życie drzew – istot tak nam bliskich i jednocześnie tak nieznanych. Czytałem ją nie tylko z zaciekawieniem, ale i ze wzruszeniem."Adam Wajrak"Książka ta powinna znaleźć się na półce każdego, komu zależy na zrozumieniu przyrody i na jej losie, kto ma zielone serce."Maja Popielarska\n211 x 25 x 144\nW naszym życiu od zawsze były drzewa,w parku,w lasach(co chyba jest oczywiste),na poboczach dróg,oraz w wielu innych miejscach z którymi często się stykamy.Ale czy kiedyś zastanawiałeś/zastanawiałaś się jak naprawdę wygląda życie drzew?Jak radzą sobie z chorobami i brakiem substancji odżywczych.Na wszystkie te pytania znajdują się odpowiedzi w tej książce. Od zawsze lubiłam czytać książki przyrodnicze pozwalające nam spojrzeć na świat z innej perspektywy.Ta książka jest wyjątkowa pod wieloma względami . Przede wszystkim skłania czytelnika do intensywnego myślenia.Już od pierwszych stron czuć że autor włożył w nią wiele serca i wysiłku, po to byśmy na prawdę pojeli jak niezwykłymi roślinami są drzewa.Autor krok po kroku przystępnym językiem usiłuje nam wytłumaczyć wszystkie elementy życia drzew, oraz wszystkie zagadnienia na ich temat.Książka ta jest bardzo ciekawa i z pewnością zainteresuje nie jedną osobę kochającą naturę.Jednym słowem jest to książka o jeszcze piękniejszym wnętrzu niż okładce.\n"Sekretne życie drzew" skłania czytelnika do refleksji nad z pozoru prozaicznym elementem otaczającego nas świata jakim jest drzewo. Co bowiem widzimy zazwyczaj, gdy patrzymy na drzewo? Pień, gałęzie, liście (albo ich brak zimą), czasem wystające korzenie. Ot taki zlepek komórek roślinnych, który prowadzi fotosyntezę, dając nam tlen i zabierając CO2. Czasem skupiamy na nich uwagę, przy okazji nagłych trzasków w koronach bądź spadających na nasze auta liści czy pyłków. I tylko wiosną absorbują nasze spojrzenia, wypuszczając liście i w niektórych przypadkach zachwycając kwiatami. A życie drzew wcale nie jest tak sekretne, jak niezauważone. Książka ma duże walory edukacyjne, każdy znajdzie w niej coś, czego o drzewach nie wiedział. Autor odkrywa przed czytelnikiem istnienie społecznego świata drzew. Okazuje się na przykład, że życie drzew pod ziemią jest równie bogate lub może i bogatsze niż to, które widzimy nad powierzchnią. P. Wohlleben odkrywa też na przykład tajemnice mchu, który w potocznie przekazywanej wiedzy ma wskazywać kierunki świata. Obala też mit piany w strumieniach. Poza tym, czy ktoś zastanawiał się nad tym, dlaczego liście bywają intensywnie, aż "nienaturalnie" zielone? Czy drzewa gubią liście na zimę tylko dlatego, by odetchnąć do wiosny? Czy gatunki drzew stale zajmują określone obszary? Jedynie kwestia charakteru drzew wydała mi się naciągana i wychodząca nawet poza popularno-naukowy styl lektury. Kilka kwestii też się powtarza, choć niekiedy po prostu trzeba do danych zagadnień nawiązać i jest to jak najbardziej uzasadnione. Zdarzyło się jednak, że miałam wrażenie, iż kolejny raz czytam to samo zdanie powtórzobne wprost. Zdecydowanie warto sięgnąć po "Sekretne życie drzew", bo książka skłania nas do uważnego przyjrzenia się z pozoru banalnemu, prostemu życiu roślin. "Sekretne życie..." wydaje się jeszcze bardziej interesujące w obliczu palącej kwestii gospodarki leśnej i odpowiedzialności za leśne dziedzictwo. Dzięki niej spostrzegamy jak złożony jest leśny organizm, tworząc swego rodzaju społeczność. Warto przeczytać, szczególnie w cieniu szumiących drzew...\nSEKRETNE ŻYCIE DRZEW Autor: Peter Wohlleben Co jest w tej książce, że zachwycają się nią Adam Wajrak i Maja Popielarska? Dlaczego politycy wymachują nią na sejmowej mównicy? Odpowiedź jest zarówno banalna jak i skomplikowana. Jest o przyrodzie, o drzewach i leśnych ekosystemach. Dlaczego więc skomplikowana? A to dlatego, że mimo iż większość z nas wie że zieleń daje życie, to niewielu szanuje ten fakt i często bagatelizuje. Jakie więc sekrety odkrywamy? Autor w bardzo zręczny sposób łączy fakty ogólnie znane, z tymi bardziej naukowymi. Wielokrotnie uosabia drzewa. Mamy więc tutaj rywalizację i pomoc. Wspieranie słabszych jak i wyczekiwanie na moment, w którym można pokonać konkurencję. Czyż ludzie nie postępują podobnie? To co mnie osobiście urzekło, to fakt, że Wohlleben nie boi się przemycać fachowej wiedzy. Czytelnik dowie się które wiązania w obrębie koron drzew są lepsze (U- czy V-kształtne), które gatunki lepiej znoszą europejskie warunki (te rodzime czy może obce), które drzewa przynoszą korzyści zdrowotne (wytwarzają fitoncydy i oczyszczają powietrze). To wszystko, a nawet więcej ukryte jest w 36 rozdziałach. Jedne są krótsze a inne dłuższe, ale każdy czegoś uczy lub o czymś przypomina. Książka dla tych co kochają drzewa. Dla laików - aby zyskali wiedzę, dla fachowców - aby nauczyli się mówić o przyrodzie w przystępny sposób. Sekretne życie drzew jest według mnie także laurką dla buków, które od tysięcy lat porastają tereny Europy. Moja książka jest bez zdjęć, ale tych co zamierzają kupić zachęcam do zakupu ilustrowanej wersji. Wydawnictwo: Wydawnictwo Otwarte\nGenialna książka!Zaciekawi każdego , kto kocha naturę. Czytałam ją z ogromnym zaciekawieniem. Polecam:)\n"Sekretne życie drzew" to książka opowiadająca o życiu, losach, zachowaniach tych roślin. Możemy w niej znaleźć historie o przyjaźni, miłości czy zasadach zachowania drzew. Dla kogoś, kto niezbyt interesuje się tym zakresem biologii, a w tym także dla mnie, mogłoby się wydawać, że to mało prawdopodobne. A jednak to prawda. Peter Wohlleben pisze bowiem z taką fascynacją i dokładnością, że zaczynamy patrzeć na drzewa w inny sposób. Myślę, że sposób pisania i wykonanie książki może przekonać nie jednego czytelnika do tych racji. Temat utworu jest bardzo ciekawy i interesujący, co czyni go atrakcyjnym i wciągającym, gdyż z pewnością dużo czytelników jest ciekawych, co kryją w sobie te niepozorne i ciche rośliny. Dużym plusem książki jest także to że, czyta się ją szybko i łatwo. Sekretne życie drzew to książka, która pomimo 250 stron zawiera dużo interesujących informacji, których zapewne większość ludzi by się nie spodziewała. Po przeczytaniu tej lektury zaczynamy postrzegać drzewa z innej perspektywy i bardziej je doceniać. Książka sama w sobie jest dosyć ciekawa i w niektórych momentach potrafi Nas mocno zadziwić. Polecam miłośnikom przyrody lub literatury faktu! Recenzja pochodzi z http://filizanka-ksiazkoholika.blogspot.com\nŚwietnie napisana, informatywna, wciągająca książka. Zmienia spojrzenie na świat roślin. Już nigdy nie spojrzysz tak swój na swój ogród... Bardzo polecam!\nNie rozumiem, jak można dać tej książce mniej niż 5 punktów. Książka zawiera wiadomości na temat porozumiewania się drzew, pamięci, obrony, więzi rodzinnych, przyjazni, które zdumiewają i zaskakują itp. Można się wręcz od nowa zakochać w lesie i docenić cuda, procesy, które dzieją się bez naszej wiedzy, btw po przeczytaniu już będziemy ich świadomi:) Każdy homo sapiens powinien przeczytać tę książkę i uczyć się od drzew - superorganizmów.\nSEKRETNE ŻYCIE DRZEW - na szóstkę\nDla miłośników-ogrodników i nietylko :) Bardzo ciekawa ksiażka - godne polecenia\nSuper książka, po jej przeczytaniu inaczej patrzę na drzewa. Każdy z nas powinien ją przeczytać aby lepiej zrozumieć przyrodę która bez ludzi sobie świetnie poradzi, my bez przyrody nie.\nFascynująca książka. Przeczytałam, kupiłam Przyjacielowi, kupię Teściowi i każdemu Miłośnikowi Drzew. Teraz, gdy mijam na swej drodze drzewa, wiem co One czują. Pozdrawiam Pana Dęba na modernizowanej S7 za Ostródą :)\nTego się nie spodziewałem po tej książce. Wielkie brawa należą się dla autora, który z tematyki drzewnej stworzył niesamowitą książkę, po która na pewno sięgnie wiele osób. Do przeczytania tej lektury zachęcało mnie wiele osób jednakże nie spodziewałem się niczego rewelacyjnego. Teraz wiem, że książka jest po prostu magiczna, wspaniała, zachęcająca. Na pewno autor zabrała mnie do świata, którego nie znałem, ale bardzo chętnie wyruszyłem z nim w tę podróż. Oprócz tego wiele ciekawych i przydatnych informacji dowiedziałem się po prostu o drzewach!\nZbliż się do natury!\nKsiążka ta już na samym początku przyciągnęła moją uwagę, zarówno wspaniałą okładką, jak i opisem. Tak, wiem, książki ponoć nie ocenia się po okładce, ale ta wyróżnia się spośród wszystkich innych pięknych, wielokolorowych i błyszczących książek swoją prostotą. Na początku obawiałam się, że będzie napisana naukowym językiem, z racji fachu Pana Autora. Jednak jest napisana bardzo prostym i zrozumiałym językiem. Czytając ją, można dowiedzieć się wielu imponujących i niewyobrażalnych faktów na temat drzew, dzięki którym przecież możemy żyć! A wielu ludzi niestety nie zdaje sobie z tego sprawy. Dzięki tej książce uzmysłowiłam sobie, że drzewa, to bardziej ludzkie organizmy, niż niektórzy ludzie. Z czystym sercem serdecznie polecam każdemu!\nPiękny pomysł na prezent nie tylko dla miłośników drzew i lasów\nSekretne życie drzew to książka napisana w bardzo przystępny sposób, tak że śmiało może być ona czytana dzieciom do snu, jak i może być ciekawym sposobem na jesienno-zimowe wieczory. Opowiada ona o drzewach, lasach, zależnościach między nimi i porównuje je do relacji w życiu ludzi. Ciekawa, otwierająca umysł na otaczający nas świat. Dzięki niej, wizyty w lesie nie będę już takie same!\nCiekawie napisana, bardzo mila w dotuku i lekka nie meczy reki a lektura jest lekka i przyjemna. Naprawde polecam.\nwychowalam sie wsrod drzew i moze dlatego tak wciagnela mnie ta ksiazka. Znajomosc tematu. pasja i erudycja autora sprawiaja, ze czyta sie z przyjemnoscia. milosnicy drzew powinni koniecznie to kupic. Sekrety drzew sa fascynujace. goraco polecam\nSekretne życie drzew.... boska książka, czytać od deski do deski, na wyrywki etc. Włodzimierz Pasławski\nSekretne życie drzew.... boska książka, czytać od deski do deski, na wyrywki etc. 5\nWreszcie wydano książkę, która, co prawda nader nieśmiało, ale przynajmniej próbuje nam uzmysłowić, z czym - jako ludzie - mamy do czynienia i jak niewłaściwie traktujemy złożone, żywe i czujące istoty, jakimi są drzewa. Z wielu powodów, odkrycia naukowców dotyczące roślin, jako istot czujących nie mogą się przebić do tzw. mainstreamu. Wynika to m.in. z faktu, że świadmość, iż drzewo jest istotą, która czuje - musiałaby zmusić nas do rezygnacji z przedmiotowego traktowania roślin. Wielu osobom wywróciłaby "do góry" nogami ich prostą wizję świata, w której zwierzęta to takie "gorsze formy zycia", ale już coś czują, więc np, nie wolno ich bezkarnie ranić, gdy tylko ma się na to ochotę (przerażające, ale jak wiemy - są tacy ludzie), ale za to rośliny.. to tylko takie "ozdoby", które niby zielenią się i rosną, ale... kto by tam zwracał uwagę na drzewo - to przecież tylko "fabryka drewna".Osobom, które mają problem z akceptacją aktualnej wiedzy na temat roślin, jak np. pani Paulina Frankiewicz w komentarzu poniżej, polecam zbiór materiałów naukowych z bardzo ciekawego sympozjium, które odbyło się już ponad 10 lat temu w Niemczech (i w którym brali udział również polscy naukowcy, badający neurobiologię roślin). O tutaj:http://ds9.botanik.uni-bonn.de/zellbio/AG-Baluska-Volkmann/plantneuro/neuroview.phpSzczególnie plecam fragment:"Plant Brain: Each root apex harbours a unit of nervous system of plants. The number of root apices in the plant body is high and all brain-units are interconnected via vascular strands (plant nerves) with their polarly-transported auxin (plant neurotransmitter), to form a serial (parallel) nervous system of plants. The computational and informational capacity of this nervous system based on interconnected parallel units is predicted to be higher than that of the diffuse nervous system of lower animals, or the central nervous system of higher animals/humans."Szybkie tłumaczenie:"Mózg roślin: Każdy wierzchołek korzenia kryje jednostkę układu nerwowego roślin, liczba tych wierzchołków w organizmie rośliny jest ogromna, a wszystkie te jednostki są połączone ze sobą za pomocą wiązek (nerwów roślinnych) pełniących funkcje przewodzenia (roślinny neuroprzekaźnik), tworzą one seryjny (równoległy) układ nerwowy roślin. Obliczeniowa i informacyjna pojemność tego układu nerwowego - określana na podstawie liczby wzajemnych, równoległych połączeń - wydaje się być wyższa niż rozproszonego układu nerwowego zwierząt niższych lub ośrodkowego układu nerwowego wyższych zwierząt / ludzi. ".Wiem, to zła wiadomość dla ideowych wegan. Trudno.\nczytam z zapartym tchem, przenoszę się do lasu i życie staje się piękniejsze, 2\nSEKRETNE ŻYCIE DRZEW, Peter Wehlleben\nKolejna recenzowana przeze mnie książka, na której okładce widnieje niezwykle modne słowo na literkę B, oczywiście w towarzystwie przymiotnika “międzynarodowy”. Dawno jednak ta powszechna opinia nie była tak rozbieżna z moją. A szkoda, bo długo na tę książkę czekałam i cieszyłam się na jej lekturę. Jak sam tytuł mówi, czytając Sekretne życie drzew, poznajemy tajniki związane z funkcjonowaniem tych roślin. Między innymi to, jak rosną, jak się odżywiają i w jaki sposób komunikują się ze sobą (i dlaczego). Ta ostatnia czynność zdaje się być najważniejszą dla Petera Wohllebena, niemieckiego leśnika i popularyzatora nauki. Myślę, że nie będzie nadużyciem stwierdzenie, że ten społeczny wymiar leśnej egzystencji (relacje między drzewem a innym drzewem, grzybem, ptakiem czy nietoperzem) stanowi główną tezę niniejszej książki. Oprócz niej, dostrzegam jeszcze przynajmniej jedną, odważną i zdecydowanie bardziej niepokojącą (na poprzednią bez wahania przystaję), mianowicie: drzewa mają, zdaniem Wohlebana, nienazwany w żaden konkretny sposób odpowiednik ludzkiego mózgu. Autor ze wszystkich sił próbuje pokazać czytelnikowi, jak wiele drzewa potrafią, jak bardzo skomplikowanymi są organizmami i jak bogate życie wiodą. Moim zdaniem, chce tego aż za bardzo. PRZECZYTAJ CAŁĄ RECENZJĘ NA BLOGU: http://dodziela.com.pl/2016/10/29/sekretne-zycie-drzew-peter-wehlleben/\nLepsze niż fantasy\nCiekawostki przyrodnicze dla miłośników ekologii. Od czasu lektury patrzę na mijane drzewa jak na sąsiadów. Szkoda mi tych w mieście...\nFascynujące fakty ze świata roślin\nW książce "Sekretne życie drzew" poznajemy fascynujące fakty dotyczące drzew. Autor-leśnik dzieli się swoimi obserwacjami i przytacza badania naukowe, które przedstawiają te majestatyczne rośliny w całym innym świetle. Książka poszerzyła mój światopogląd. Dowiedziałam się że drzewa dbają o swoje potomstwo, wymieniają informacjami i pomagają sobie. W lasach tworzą swój własny świat i ekosystem oparty na współpracy i wymianie. Nigdy już nie spojrzę na drzewa w ten sam sposób co kiedyś. Pouczająca i niezwykła lektura. Samo jej wydanie jest piękne, a projekt okładki wręcz zachwycający. Trzymanie w rękach tej książki dostarcza już przyjemności, a treść pożytecznych informacji na temat otaczającego nas świata roślin.\nnaprawdę warto przeczytać. Drzewa są super! zobaczę jakie są dosytępne inne książki tego autora\nPolecam :) Twarda oprawa, żółte grube kartki (takie jak lubię) i najważniejsze - ciekawe treści przyrodnicze.\nZ ogromną ciekawością i w przyjemny sposób poznawałam tajemnice przyrody które przedstawia w swojej książce Peter Wohlleben. Książka Sekretne życie drzew okazała się interesującym prezentem, napisana jest w niezwykle zajmujący sposób. Czasem odnoszę wrażenie, że świat przyrody poznajemy w swoim życiu zbyt pobieżnie, tyle co w szkole, a jest on przecież ogromnie fascynujący, o czym mamy okazję przekonać się za sprawą pana Wohllebena. Polecam, jeśli świat przyrody jest w jakikolwiek sposób wam bliski, jesteście go ciekawi, ta książka w ciekawy sposób daje odpowiedzi na wiele pytań dotyczących świata natury.\nFachowa i jednocześnie piękna\n"Sekretne życie drzew" jest pozycją w której przedstawione są fachowe informacje na temat drzew, lasu, wpływu lasu na klimat i zmian klimatycznych na las w bardzo przystępny sposób. Autor jest wielbicielem przyrody i choć do lasu i drzew podchodzi z miłością, a jego marzeniem jest odtworzenie przynajmniej fragmentów pierwotnego lasu na terenie Europy, daleki jest od pokazywania pierwotnej puszczy jako idyllicznego miejsca w którym wszystkie gatunki żyją w zgodzie. Polecam książkę zarówno wielbicielom przyrody, jak i osobom które chcą dowiedzieć się dlaczego jesienią liście zmieniają kolor i jak drzewa informują się nawzajem o ataku szkodników?\nSekretne życie drzew przekazuje bardzo ciekawe, nieznane dla przeciętnego człowieka, informacje na temat biologii drzew i lasu jako całości. Autor nieomalże nadaje drzewom charakter istot myślących. Czyta się ciekawie, a przy tym książka jest bardzo ładnie wydana. Polecam tym, którzy "widzą i czują więcej".\nWspaniała książka, w sposób bardzo prosty wskazuje nam rzeczy ,które wydawałoby sie doskonale znamy, a jednak dopiero autor nam wskazuje sens , logiczność i konsekwentność życia drzew. Cudownie sie czyta, dosłownie jednym tchem! Szczerze polecamJest to książka do której wielokrotnie sie wraca (chociażby po pobycie w lesie)\nGenialna książka - można przeczytać za jednym "podejściem" :) polecam gorąco wszystkim miłośnikom przyrody, leśnikom, ogrodnikom, botanikom i wszystkim tym którzy też mają Zielone Serca <3 polecam wszystkim :)\nPowieść popularnonaukowa Robert\nPopularnonaukowa, świetnie napisana, ciekawa i wciągająca powieść o drzewach. Polecam każdemu, a w szczególności miłośnikom przyrody i ciekawym świata.\nKsiążka potrafi przenieść do ciekawego świata, wręcz magicznego. Jako Baśń wspaniała, fajna do poczytania nawet przez najmniejszych, mocno rozbudowuje wyobraźnię.\nWspaniała książka dla każdego jestem pewna ze po przeczytaniu jej wszyscy wejdą do innego lasu tak jak ja. Wydawało mi sie że wiem co nieco i jestem świadoma pewnych zależności w ekosystemie a jednak...Drzwi do lasu otwarłam, z całkiem innym doznaniem .Stąpałam delikatnie po runie leśnym i sprawdzałam fakty z książki .Nie samowite jest to, że otwiera się umysł i zauważa się te drobnostki o wielkim znaczeniu .Polecamo\nTo książka dla wszystkich, którzy chcą poznać las.\nTo fantastyczna lekcja biologi! Po jej lekturze chce się biec do lasu i obserwować, dociekać i weryfikować.Polecam ją każdemu, kto chce się dowiedzieć czegoś o życiu drzew. Główny bohater to buk, choć jest też dużo o dębach, sosnach i tych naszych sławnych świerkach.Polecam ją także wegetarianom. Czy aby na pewno przemyśleli każdy aspekt swojej ideologii ;) Ponad to nie wiem, o co chodzi. Ale jest to już druga książka niemieckiego autora, która bywa zabawna. A może chodzi o tłumaczy ;) 5\nwystarczy wpisać w Google i wiadomo kto tłumaczył - pani Ewa Kochanowska, z resztą bardzo fajnie a konsultację merytoryczną robił pan Piotr Tyszko Chmielowiec, z Dróg do Natury aleje.org.pl.\nCzemu nie ma nazwiska tłumacza przy danych dotyczących tej książki?... Chyba, ze pan Wohlleben sam to przetłumaczył na polski.\nZłapać oddech mirek_k\nSekretne życie drzew to idealna lektura nie tylko dla miłośników przyrody ale dla osób które pragną wyciszenia. Najlepiej czytać ją częściami, robiąc sobie przerwy na spacer. Książka wyostrza zmysły i zwraca naszą uwagę na to co nas otacza. Autor Peter Wohlleben używa bardzo przystępnego języka. Książkę czyta się jednym tchem, z zaciekawieniem przewraca się kolejne strony. Zdumiewające zdaje się być zachowanie drzew, które autor porównuje niekiedy do ludzi. Drzewa doskonale się ze sobą komunikują i mimo, że nie mogą ruszyć się z miejsca potrafią sobie pomagać lub odwrotnie. Lektura obowiązkowa dla każdego, kto żyje w ciągłym biegu. Pozwala zwolnić na chwilę. Złapać oddech i wytchnienie.\nSekretne życie drzew - rezencja Jakuba Wiśnika JakubWisnik\nKsiążka ,,Sekretne życie drzew’’ autorstwa Petera Wohllebena, to książka o cudzie natury. Niezwykła różnorodność gatunków, szelest ich liści na wietrze, pękające korzenie, wilgotna gleba – to tylko niektóre z licznych darów, które otrzymujemy od matki ziemi. Urzekające jest to jak drzewa dostosowały się do różnych warunków klimatycznych. Wybierają dla siebie odpowiednie miejsce i zaczynają rosnąć. Drzewo to istota społeczna - wzajemnie się opiekują, starsze okazy troszczą się tymi młodymi, dostarczając im oparcia i pomagają we wzroście. Nieprawdopodobna jest ich walka ze zwierzętami, obrona swoich liści oraz kory. Drzewo to skarbnica wiedzy – to taka leśna oraz tajemnicza nauczycielka. Warto się od niego uczyć. Niebywałe jest ich zachowanie, kosztuje to ich dużo pracy, żeby przetrwać w dzisiejszych czasach i cieszyć się uśmiechem spacerowiczów, a dodatkowo są wielkim odkurzaczem CO2 . Las jest niebywały, magiczny i tajemniczy, my ludzie nie zdajemy sobie z tego sprawy. Drzewa mają ogromna moc, a książka pozwoli nam ja odkryć na nowo. Książka to dar jaki mógł mi się przytrafić, pozwoliła mi na nowo spojrzeć na cały ekosystem leśny, zwierzęta oraz otworzyć dotychczas zamknięty horyzont – myślę, że Twój też, Drogi Czytelniku. Książka również ukazuje najnowsze badania jakie przeprowadzane się w lesie. Książkę czyta się z dużym wzruszeniem i determinacją do dalszego działania. Zadając sobie pytanie - Ciekawe co przyroda jeszcze w sobie kryje? Dziękuję przyrodzie za to jak ukształtowała świat oraz autorowi, że pokazał nam jej piękno. 5\nDruga strona lasu\nObowiązkowa lektura dla miłośników przyrody. Oprócz zdumiewających faktów i wyników badań, opisanych w bardzo dowcipny i przystępny sposób, czytelnik może poznać też drugą stronę lasu. Tę, o której zazwyczaj się nie mówi. Drzewa czują, myślą, kochają, współczują... Książkę czytałam z wielkim zainteresowaniem, ale co ważniejsze, z wielkim wzruszeniem. Peter Wohlleben dowodzi, że drzewa to wyjątkowe istoty. Jedno jest pewne - po przeczytaniu tej książki, nie sposób podczas leśnej przechadzki nie spojrzeć na drzewa innymi niż dotychczas oczyma... Polecam serdecznie.Make My Wonderland\nz perspektywy Lasu i Nieba\nWspaniała książka dla wszystkich kochających przyrodę ale nie tylko. Po przeczytaniu jej za każdym razem, gdy idę na spacer do lasu przypominają mi się różne fragmenty: o dzieciach-drzewach dorastających w cieniu rodziców, o silnych bukach wznoszących wysoko swe gałęzie, czy moje ulubione - o podróżujących nasionkach. Czytałam tę książkę z ogromną ciekawością i przyjemnością, napisana jest lekkim, dowcipnym językiem. Uwielbiam drzewa i nieco o nich wiem, ale lektura Sekretnego życia drzew pozwoliła mi spojrzeć na te cudowne istoty z jeszcze większym podziwem. Gorąco polecam, Małgorzata Gibas-Grądman, lasiniebo.pl\nMleko i miód. Milk and ...


Spotkanie 25 października | Ziemia Boga\nSpotkanie 25 października\nZapraszamy na kolejne spotkanie formacyjne (w sali 22). Zapoznajcie się wcześniej z Wj 17,2-13 i Wj 32,11-34.\nI kłócił się lud z Mojżeszem mówiąc: «Daj nam wody do picia!» Mojżesz odpowiedział im: «Czemu kłócicie się ze mną? I czemu wystawiacie Pana na próbę?» Ale lud pragnął tam wody i dlatego szemrał przeciw Mojżeszowi i mówił: «Czy po to wyprowadziłeś nas z Egiptu, aby nas, nasze dzieci i nasze bydło wydać na śmierć z pragnienia?» Mojżesz wołał wtedy do Pana i mówił: «Co mam uczynić z tym ludem? Niewiele brakuje, a ukamienują mnie!» Pan odpowiedział Mojżeszowi: «Wyjdź przed lud i weź kilku ze starszych Izraela ze sobą. Weź w rękę laskę, którą uderzyłeś Nil, i idź. Oto Ja stanę przed tobą na skale, na Horebie. Uderzysz w skałę, a wypłynie z niej woda, i lud zaspokoi swe pragnienie». Mojżesz uczynił tak na oczach starszyzny izraelskiej. I nazwał to miejsce Massa i Meriba, ponieważ tutaj kłócili się Izraelici i wystawiali Pana na próbę, mówiąc: «Czy też Pan jest rzeczywiście wśród nas, czy nie?»\nAmalekici przybyli, aby walczyć z Izraelitami w Refidim. Mojżesz powiedział wtedy do Jozuego: «Wybierz sobie mężów i wyruszysz z nimi na walkę z Amalekitami. Ja jutro stanę na szczycie góry z laską Boga w ręku». Jozue spełnił polecenie Mojżesza i wyruszył do walki z Amalekitami. Mojżesz, Aaron i Chur wyszli na szczyt góry. Jak długo Mojżesz trzymał ręce podniesione do góry, Izrael miał przewagę. Gdy zaś ręce opuszczał, miał przewagę Amalekita. Gdy ręce Mojżesza zdrętwiały, wzięli kamień i położyli pod niego, i usiadł na nim. Aaron zaś i Chur podparli jego ręce, jeden z tej, a drugi z tamtej strony. W ten sposób aż do zachodu słońca były ręce jego stale wzniesione wysoko. I tak zdołał Jozue pokonać Amalekitów i ich lud ostrzem miecza.\nMojżesz jednak zaczął usilnie błagać Pana, Boga swego, i mówić: «Dlaczego, Panie, płonie gniew Twój przeciw ludowi Twemu, który wyprowadziłeś z ziemi egipskiej wielką mocą i silną ręką? Czemu to mają mówić Egipcjanie: W złym zamiarze wyprowadził ich, chcąc ich wygubić w górach i wygładzić z powierzchni ziemi? Odwróć zapalczywość Twego gniewu i zaniechaj zła, jakie chcesz zesłać na Twój lud. Wspomnij na Abrahama, Izaaka i Izraela, Twoje sługi, którym przysiągłeś na samego siebie, mówiąc do nich: „Uczynię potomstwo wasze tak liczne jak gwiazdy niebieskie, i całą ziemię, o której mówiłem, dam waszym potomkom, i posiądą ją na wieki”». Wówczas to Pan zaniechał zła, jakie zamierzał zesłać na swój lud.\nA Jozue, usłyszawszy odgłos okrzyków ludu, powiedział do Mojżesza: «W obozie rozlegają się okrzyki wojenne». On zaś odpowiedział:\nA Mojżesz zbliżył się do obozu i ujrzał cielca i tańce. Rozpalił się wówczas gniew Mojżesza i rzucił z rąk swoich tablice i potłukł je u podnóża góry. A porwawszy cielca, którego uczynili, spalił go w ogniu, starł na proch, rozsypał w wodzie i kazał ją pić Izraelitom6. I powiedział Mojżesz do Aarona: «Cóż ci uczynił ten lud, że sprowadziłeś na niego tak wielki grzech?» Aaron odpowiedział: «Niech się mój pan nie unosi na mnie gniewem, bo wiesz sam, że ten lud jest skłonny do złego. Powiedzieli do mnie: „Uczyń nam boga, który by szedł przed nami, bo nie wiemy, co się stało z Mojżeszem, z tym mężem, który nas wyprowadził z ziemi egipskiej”. Wtedy rzekłem do nich: „Kto ma złoto, niech je zdejmie z siebie”. I złożyli mi je, i wrzuciłem je w ogień, i tak powstał cielec».\nI ujrzał Mojżesz, że lud stał się nieokiełznany, gdyż Aaron wodze mu popuścił na pośmiewisko wobec nieprzyjaciół. Zatrzymał się Mojżesz w bramie obozu i zawołał: «Kto jest za Panem, do mnie!» A wówczas przyłączyli się do niego wszyscy synowie Lewiego. I rzekł do nich: «Tak mówi Pan, Bóg Izraela: „Każdy z was niech przypasze miecz do boku. Przejdźcie tam i z powrotem od jednej bramy w obozie do drugiej i zabijajcie: kto swego brata, kto swego przyjaciela, kto swego krewnego”». Synowie Lewiego uczynili według rozkazu Mojżesza, i zabito w tym dniu około trzech tysięcy mężów. Mojżesz powiedział wówczas do nich: «Poświęciliście ręce dla Pana, ponieważ każdy z was był przeciw swojemu synowi, przeciw swemu bratu. Oby Pan użyczył wam dzisiaj błogosławieństwa!»\nNazajutrz zaś tak powiedział Mojżesz do ludu: «Popełniliście ciężki grzech; ale teraz wstąpię do Pana, może otrzymam przebaczenie waszego grzechu». I poszedł Mojżesz do Pana, i powiedział: «Oto niestety lud ten dopuścił się wielkiego grzechu, gdyż uczynił sobie boga ze złota. Przebacz jednak im ten grzech! A jeśli nie, to wymaż mię natychmiast z Twej księgi, którą napisałeś». Pan powiedział do Mojżesza: «Tylko tego, który zgrzeszył przeciw Mnie, wymażę z mojej księgi. Idź teraz i prowadź ten lud, gdzie ci rozkazałem, a mój anioł pójdzie przed tobą. A w dniu mojej kary ukarzę ich za ich grzech».\nPoprzedni wpisSpotkanie Rodziny BogaNastępny wpisSpotkanie 8 listopada


Klub Czytających Mam - MAMOLE\n„Czy teatr może zmieścić się w pudełku?” Warsztaty teatrzyku kamishibai.\nFragment filmu„Czy teatr może zmieścić się w pudełku?” autorstwa Anaïs Fleur przybliżył nam historię, miejsce i czas powstania teatrzyku kamishibai. Po jego obejrzeniu dzieci próbowały odgadnąć, co ukrywa nasza drewniana skrzyneczka. Za pomocą magicznych zaklęć udało się wreszcie otworzyć pudełko, w którym znajdowało się opowiadanie o groszku. Mamy razem z pociechami przeczytały tekst opowiadania. Poznaliśmy historię groszka, który przechodzi cykl wzrastania od małego nasionka aż do dorosłej rośliny, rodzącą kolejne ziarna grochu. Podczas czytania maluchy chętnie naśladowały głównego bohatera pokazując co robił, dzięki czemu czytanie zostało połączone z animacją a dzieci bawiły się przy tym świetnie. Po przerwie oglądaliśmy teatrzyki kamishibai znajdujące się w zbiorach biblioteki, a Ania przedstawiła różne mozliwości wykonania kart do prezentacji. Zaprezentowała też dwie wersje butai kamishibai do wykonania własnoręcznie. Pierwszą wersję mamy z dziećmi wykonały na spotkaniu. Był to mini teatrzyk z gotowego wydrukowanego szablonu. Drugą wersję butai z kartonu dzieci dostały do domu do stworzenia własnoręcznego teatrzyku. Na następnym spotkaniu 10 kwietnia rodzice wspólnie z dziećmi zaprezentują własnoręcznie wykonane butai i przedstawią swoje bajki. Czekamy z niecierpliwością!\n"nawet małe przepraszam i dziękuję potrafią przywrócić uśmiech na naszej twarzy"\nGiżycki Klub Czytających Mam MAMOLE spotkał się 13 lutego w "Ogrodzie dobrych słów".\nCudowny ogród księżniczki Paroli obfituje w kwiaty słowa. "Kocham Cię" kwitnie na czerwono, "Dobrze, że jesteś" na różowo, "Potrzebuję Cię" na fioletowo. Ogród rozkwita, gdy ludzie używają dobrych słów. Więdnie, gdy o nich zapominają i używają brzydkich. Motylki przynoszą dzieciom listy z prośbą o więcej dobry słów. Podejmujemy wyzwanie! Nasz ogród zaczyna kwitnąć - kwitnie przecudnie!\n"Dziękuję, że uratowałeś mi życie"\nTak naprawdę ta książka ma uwolnić myślenie dziecka o swojej mamie. Że stać ją na szaleństwo, na rozpuszczenie włosów, skok ze skały do wody i łowienie ryb. Że każda mama ma w sobie piękną tajemnicę mogącą być zaskoczeniem dla jej najbliższych” – powiedział Ulf Stark o swojej książce "Jak mama została Indianką".\nNam mamom, ta piękna opowieść pomaga zrozumieć jak ważne są chwile spędzane z dzieckiem, i że nawet w nawale obowiązków warto sobie pozwolić na odrobinę szaleństwa.\nKlub Czytających Mam - z książką Ulfa Starka "Jak mama została Indianką"\n„W życiu wcale nie liczy się to, ile się posiada, ale miłość i czas, które możemy podarować drugiemu człowiekowi”.\nPodczas spotkania MAMOLI – Klubu Czytających Mam królowały „Trzy Gwiazdki Szczęścia” Ewy Stadtmüller, czytane z wykorzystaniem teatrzyku kamishibai. Dzieci przebrane w stroje postaci z bajek wysłuchały pięknej opowieści, wykonały swoje gwiazdki szczęścia, posiliły się pierniczkami (własnej roboty) i otrzymały prezenty książkowe od niespodziewanego gościa. Nie zabrakło również pląsów, śpiewów i zabaw w klimacie świątecznym.\nPierwsze spotkanie w Klubie Czytających Mam już za nami. Dzieci bawiły się wspaniale w świecie książek a Mamole, podczas WordCafe, podjęły decyzję założenia klubu. Każda potencjalna członkini została poddana diagnozie literackiej: sprawdzeniu serca bijącego do książek oraz badaniu wzroku ze znajomości bajek. Zmierzyła się z czytaniem trudnego tekstu oraz wypiciem magicznego atramentu. Dziecięca Rada Ekspertów wszem i wobec zdecydowała o przyjęciu kandydatek do klubu. Na zakończenie nastąpiło uroczyste podpisanie aktu założycielskiego.


Z erekcją soku Dlaczego nie ma erekcji obok dziewczyny\nZ erekcją soku, Sok „Viagra”?\n1. Jak w naturalny sposób poprawić libido?\nDieta na potencję Sok, który działa jak afrodyzjak Przyczyn, przez które twoje libido spada może być wiele. U kobiet są to najczęściej wahania hormonalne spowodowane przyjmowaniem leków lub zmianami zachodzącymi wraz z wiekiem w organizmie. U mężczyzn brak zainteresowania seksem może mieć podłoże psychologiczne.\nGranat naturalnym remedium na problemy seksualne? – tobehappy.pl\nCo więcej — w naturalny sposób. Zobacz film: "Orgazm kobiet i mężczyzn" 1. Jak w naturalny sposób poprawić libido?\nRutyna, streszmęczeniepalenie papierosówdieta bogata w tłuszcze trans, alkoholkompleksychora tarczycaprzyjmowanie tabletek antykoncepcyjnychleków przeciwdepresyjnych, to tylko niektóre przyczyny prowadzące do ochłodzenia relacji w sypialni.\nZ bólem montażowym może szczera rozmowa z partnerem, wizyta u lekarza specjalisty czy leczenie farmakologiczne.\nZalicza się do nich: owoce morza, z erekcją soku czekoladę, truskawki, kolendra, trufle, seler, wanilia, miód, jaja, rośliny strączkowe, a także kokos i poziomki. Oprócz wyżej wymienionych produktów istnieje jeszcze sekretny ajurwedyjski przepis na napój, który niemal natychmiastowo rozpala pożądanie.\nNależy jednak uważać, aby go nie przedawkować. Możesz pić szklankę mikstury maksymalnie dwa razy w tygodniu. Sok na potencję Osłabione libido czy brak erekcji problem dotyka 2,5 z erekcją soku Polaków mogą być również spowodowanie słabym krążeniem, a ten sok doskonale je poprawi.\nJuż chwilę po spożyciu z erekcją soku się przepływ krwi przez małe naczynia włosowate.\nWszystko za sprawą smacznych i zdrowych buraków, które są bogate w azotany, czyli związki rozszerzające naczynia krwionośne, a tym samym usprawniające przepływ krwi we wszystkich organach naszego ciała. W tym cennym warzywie znajdziesz również duże ilości boru, który zwiększa produkcję hormonów odpowiedzialnych za popęd seksualny, a także cynk i miedź, które poprawiają funkcjonowanie narządów płciowych. To również doskonały produkt dla par starających się o dziecko, gdyż sok z buraka zwiększa ruchliwość plemników.\nTo jednak nie koniec. Imbir wykazuje działanie rozgrzewające, a to pobudza ukrwienie narządów płciowych. Wydłuża erekcję i zwiększa pożądanie.\nNa co jeszcze należy uważać? Ile soku z granatu należy pić? Jeśli chcesz wypróbować działanie soku z granatu i odczuć jego wpływ na poprawę erekcji, pij około ml soku z granatu dziennie.\nJuż w starożytności wykorzystywano jego właściwości. Najlepsze rezultaty daje spożywanie świeżego, suszony czy sproszkowany imbir wykazuje mniejszą skuteczność.\nW napoju znajdziesz też cytrynę, która pomaga pozbyć się problemów skórnych, sałatę rzymską oczyszczającą organizm i zawierającą karoten, witaminy B1, B2, PP, C, wapń, fosfor oraz żelazo, a także jabłka bogate w błonnik, który zapobiega problemom trawiennym, np. Jest jeszcze jeden pozytywny skutek uboczny stosowania z erekcją soku w diecie — zwiększenie odporności organizmu. Przepis na napój zwiększający potencję 3. Składniki: z erekcją soku średniej wielkości ugotowany burak; 1 sałata rzymska; sok wyciśnięty z połówki cytryny; starty korzeń imbiru wielkości kciuka.\nWystarczy, że zmiksujesz razem wszystkie składniki.\nSantocka 39, Szczecin w celu marketingowym. Zapoznałam em się z Polityką prywatności Potwierdzam, że zapoznałam em się z polityką prywatności bloga internetowego Treści zawarte na tej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych i edukacyjnych. Ich celem nie jest udzielanie porad medycznych, ani zastępowanie takich porad czy leczenie.\nNie zapominaj, że najcenniejsze substancje znajdujące się w jabłku skrywają się tuż pod powierzchnią jego skórki, dlatego warto jeść te owoce w całości. Sok pij dwa razy w tygodniu.\nZach efron penis Rozmiar penisa - ile średnio wynosi? Jak prawidłowo zmierzyć penisa? Ile lat zwiększa penisa Problemy z erekcją w młodym wieku - co robić? Czy penis może się oderwać Warszawa: Przepychanki i zatrzymania po proteście Strajku Kobiet\nZawartość m. Pamiętajmy, że lekarz jest specjalistą, dla którego badanie...\nBardzo skuteczny jest zabieg wypełnienia penisa za pomocą preparatu z...\nPodmiot odpowiedzialny: Adamed Pharma S. Stosowanie syldenafilu u tych pacjentów...\nJak powiększyć penisa za pomocą ćwiczeń? Należy to robić do...\nIle dla penisa potrzebujesz centymetrów\nPorozumienie Akademickich Centrów Transferu Technologii PACTT\nZmniejszenie zużycia paliwa Proponowane przez nas rozwiązanie zmniejsza zużycie paliwa....\nPrzejścia Transition Zacznę od chyba najbardziej znanego rodzaju cięć, a...\nWyglądają jak zwykła bielizna, ale nią nie są. To z...\nCo pić na potencje? Sok z granatów na zaburzenia erekcji - tobehappy.pl


Tłoczenie pozwala najczęściej manipulować surowcami na zimno (przykład technologii obróbki na zimno). W tłoczeniu używa się urządzeń nazywanych tłocznikami. W tłoczeniu występuje rozdzielnie materiału lub brak rozdzielenia (kształtowanie). W tłoczeniu aluminium wyróżnia się cięcie surowca, jego kształtowanie i ewentualne łączenie. Zapraszamy do monitorowania naszego katalogu branżowego, a także do uzupełniania samodzielnych wizytówek (zwiększenie szansy na wartościowy kontrakt).\nRekordowy portfel zamówień SECO/WARWICK Nowości w technologii obróbki metali na ITM Industry Europe 2022 Odlewnictwo i czyszczenie suchym lodem\nCZARYSZ Zakład Produkcyjno - Usługowo - ... Kuźnia Raciborska, woj. Śląskie\nHARTMET Radom, woj. Mazowieckie


Opublikowano: poniedziałek, 10, październik 2016 17:56\nMuzeum istnieje od 1999 r., a od 2002 r. jego siedzibą jest odnowiony XVIII – wieczny Zamek Lubomirskich.\nfot. Dariusz Kwiatkowski\nfot. Jan Złotek\nZbiory Muzeum podzielono na 4 działy: dział sztuki, historii, etnografii i archeologii. Zwiedzający oprócz wystaw czasowych i objazdowych mają też możliwość oglądania stałych ekspozycji:\n1. Galeria przez dotyk – jest to plenerowa ekspozycja 24 rzeźb wykonanych przez artystów z Polski i Ukrainy. Wystawa jest skierowana do osób niedowidzących i słabowidzących. Dla zwiedzających wystawę przygotowano specjalne, aluminiowe tablice z opisem obiektu w brajlu oraz nagrania opisu w formacie mp3. Wydano również katalog ze specjalnym rozdziałem napisanym alfabetem Braille'a. WIĘCEJ\n2. Galeria Jednego Obrazu – jest to absolutnie wyjątkowa ekspozycja znajdująca się na Oddziale Otolaryngologi Powiatowego Szpitala Specjalistycznego w Stalowej Woli. Co kwartał, Muzeum prezentuje w tym miejscu jeden, wybrany ze swoich zbiorów obraz. WIĘCEJ\n3. Stacja Rozwadów. Między Lwowem a Krakowem. - na poddaszu Zamku zwiedzający mogą podziwiać stałą ekspozycję poświęconą historii Rozwadowa (stara dzielnica Stalowej Woli), jego mieszkańców, historii związanej z nim okolicy, pradziejom i kulturze ludowej regionu nadsańskiego. Wyjątkowo ciekawą ekspozycję podzielono na moduły – przystanki, jej kolejne elementy przeprowadzają widza przez historię od momentu założenia miasteczka w 1960 r., aż do wybuchu II wojny światowej.\n„Zwiedzanie zaczniemy od książęcej rodziny Lubomirskich, która przez ponad 200 lat władała charzewicko-rozwadowskimi dobrami. Kolejne przystanki prowadzą nas przez dialog kultur w Rozwadowie, charakterystykę mieszczaństwa rozwadowskiego, życie kulturalne, religijne i patriotyczne. Zobaczymy jak powstanie pod koniec XIX w. węzła kolejowego, znacząco rozwinęło miasto gospodarczo i kulturowo.”\nOprócz oglądania różnorodnych eksponatów, zwiedzający mogą również zapoznać się z multimedialną prezentacją. WIĘCEJ\nDziałalność muzeum to nie tylko wystawy, ale również bogata oferta edukacyjna, interesujące pozycje wydawnicze i projekty wspierające regionalny rozwój kultury i edukacji. Wydarzenia organizowane przez muzeum cieszą się dużym zainteresowaniem i pozwalają uczestnikom zdobywać ciekawe doświadczenia oraz rozwijać wiedzę i umiejętności.\nDodatkowe usługi: link\nMuzeum posiada też rekomendację MPR - Miejsca Przyjaznego Rowerzystom na Wschodnim Szlaku Rowerowym Green Velo.\nNagrody jakie otrzymało muzeum: link\nWięcej informacji na temat muzeum, oraz kontakt: http://muzeum.stalowawola.pl/index.php


Mama Kosmetolog o bliznowcu - czym się charakteryzuje i jak powstaje? - HelloZdrowie\nHelloZdrowie › Zdrowie › bliznowce › Mama Kosmetolog o bliznowcu – czym się charakteryzuje i jak powstaje?\nMagda Suchan znana jest w sieci jako Mama Kosmetolog. Jej konto na Instagramie obserwuje prawie 25 tys. osób. Mama Kosmetolog niedawno napisała na swoim profilu o bliznowcach. Bliznowce, również zwane keloidami, są to łagodne nowotwory tkanki łącznej bez cech złośliwości, występujące tylko u ludzi – pisze Magda Suchan. Sprawdź, czym się charakteryzują bliznowce, jakie dolegliwości im towarzyszą oraz jak wygląda proces ich leczenia.\nJak podaje Magda Suchan, pierwsze informacje o bliznowcach zostały opisane w 1806 roku przez Aliberta, nazwał je „cheloide”, co w tłumaczeniu z języka greckiego oznacza szczypce kraba.\n„Bliznowce charakteryzują się zawsze rozrostem na zdrowe otaczające tkanki. Ich powierzchnia to spoiste, wyraźnie odgraniczone guzy bądź guzki w nieregularnym zarysie. Keloidy są gładkie i lśniące, przybierają kolor sinoczerwony, a w następstwie dojrzewania bledną” – wyjaśnia Mama Kosmetolog i dodaje, że bliznowce powstają na skutek zaburzeń w procesie gojenia się ran u osób z predyspozycjami.\nBliznowiec – jak powstaje?\nSuchan podaje, że powstawanie bliznowca bardzo często wynika z następstw różnych urazów, tj. zranienia, szczepienia czy oparzenia. Może to tego dojść w półpaścu, w dermabrazji, w ospie wietrznej, po wykonaniu tatuażu, piercingu, po ukąszeniu owadów, po cięciu chirurgicznym, w konsekwencji zejścia stanów zapalnych np. wykwitów trądzikowych lub innej niezdefiniowanej przyczyny.\nBliznowiec – dolegliwości\nMama Kosmetolog w swoim poście na Instagramie wymieniła również dolegliwości, których przyczyną może być właśnie bliznowiec. Wpływają one nie tylko na jakość życia, ale również na psychikę chorego. Zaliczyć do nich można m.in. ograniczenie ruchomości, świąd, ból, przeczulicę oraz defekt estetyczny.\nBliznowiec – na jakich częściach ciała występuje?\n„Najczęstsze obszary predysponowane do pojawienia się tych zmian to górna i dolna część klatki piersiowej, płatki małżowin usznych, górna część pleców, ramiona, okolice stawów” – podaje Suchan.\nKosmetolog wskazuje, że bliznowce mogą występować również w okolicy powiek, rogówki, części dłoniowej powierzchni rąk, narządów płciowych, a także podeszwy stopy czy błon śluzowych.\nMama Kosmetolog podkreśla, że bliznowce cechuje całkowity brak samoistnego ustępowania oraz skłonność do nawrotów po ich usunięciu. Dla lekarzy są wyzwaniem ze względu na mało poznaną patogenezę.\n„Do tej pory nie znaleziono metody leczenia, która mogłaby całkowicie pomóc pacjentom w wyleczeniu tej choroby. Wiele badań doprowadziło do powstania wielu strategii terapeutycznych” – dodaje na koniec Magda Suchan.


mytaxi | ThinkApple\nDo końca listopada za wszystkie przejazdy z mytaxi zapłacimy połowę ceny w Krakowie, Warszawie i Trójmieście. Z kodem rabatowym ThinkApple otrzymasz darmowy pierwszy przejazd (do 50 zł).\nmytaxi wozi za połowę ceny do końca listopada (kod rabatowy na pierwszy przejazd) was last modified: Listopad 18th, 2016 by Tomek Czech\n50 zł na pierwszy kurs z mytaxi: promocja przedłużona do 31 stycznia\nTomek Czech 22 stycznia 2016\nTo już przedostatni weekend, w który z imprezy możecie wrócić za darmo korzystając z usług mytaxi. Do 31 stycznia została przedłużona promocja pozwalająca odbyć pierwszy darmowy kurs dzięki specjalnemu kodowi rabatowemu.\n50 zł na pierwszy kurs z mytaxi: promocja przedłużona do 31 stycznia was last modified: Styczeń 22nd, 2016 by Tomek Czech\nJeździj taniej z mytaxi i ThinkApple: kod rabatowy 50 zł\nTomek Czech 14 grudnia 2015\nJeśli jeszcze nie korzystasz z mytaxi – darmowej aplikacji, która łączy klientów z wolnymi taksówkami w pobliżu – nadarza się świetna okazja, żeby zacząć to robić. We współpracy z mytaxi oferujemy Wam kod rabatowy na 50 zł zniżki przy pierwszym kursie.\nJeździj taniej z mytaxi i ThinkApple: kod rabatowy 50 zł was last modified: Grudzień 14th, 2015 by Tomek Czech


Biuletyn Informacji Publicznej Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. to urzędowy publikator teleinformatyczny, w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci informatycznej, stworzony w celu powszechnego udostępniania informacji publicznej na temat działalności Spółki.\nW nagłówku strony znajduje się menu główne serwisu, podzielone tematycznie, które umożliwia przeglądanie interesujących Państwa informacji. Po wybraniu odpowiedniego tematu zostanie udostępnione menu pionowe, znajdujące się z lewej strony serwisu, z odnośnikami do szczegółów wybranego tematu.\nUkład serwisu przedstawia się następująco:\nStart /umożliwia powrót na stronę główną serwisu/\nStrona PEC /umożliwia przejście na oficjalną stronę Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej Sp. z o.o./\nSzybki powrót na stronę główną serwisu z dowolnego menu tematycznego umożliwia również kliknięcie logo PEC Tychy, znajdującego się w lewej, górnej części serwisu.\nModuł wyszukujący, znajdujący się w prawej, górnej części serwisu, umożliwia znalezienie interesujących Państwa informacji. Po wpisaniu w oknie wyszukiwarki kluczowego słowa i kliknięciu obrazka graficznego przedstawiającego lupę lub naciśnięciu przycisku Enter, na stronie zostaną przedstawione wyniki przeszukania serwisu. Zostanie podany tytuł wraz z odnośnikiem do danego artykułu, w którym znajduje się szukane słowo.\nNad menu głównym, w prawej części serwisu znajduje się znak graficzny BIP. Klikając w niego, zostaniecie Państwo odesłani na stronę główną Biuletynu Informacji Publicznej. Na tej stronie opublikowano wiadomości o zadaniach, jakie ma spełniać BIP oraz o aktach prawnych, na podstawie których funkcjonuje.\nPodmiot udostępniający informację: Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej Sp. z o.o.\nOsoba odpowiedzialna za informację: Przemysław Szczurek\nOsoba wprowadzająca informację: Przemysław Szczurek\nData aktualizacji informacji: 2014-05-07


www.WEJHER.com • Zobacz wątek - reaktywacja linii kolejowej do Gniewina\nTeraz jest 15 października 2018, o 16:32\nreaktywacja linii kolejowej do Gniewina\nTytuł: Re: reaktywacja linii kolejowej do Gniewina\nNapisane: 11 lipca 2014, o 18:00\nDołączył(a): 24 kwietnia 2013, o 15:44\nmyślę że to taka sama ściema jak te wszystkie pseudo-projekty orlex-u gdzie wciskają ludziom ciemnotę żeby tylko sprzedać mieszkanie...Na planach mają przystanki MZK,tabor kolejowy i nowe drogi w tym połączenie ze szkolną... Już wiadomo że to jeden wielki kit.Sam most a raczej "mostek" koło szkoły jest już zamknięty pół roku i kompletnie nic się tam nie dzieje...nie ma nawet skrótu żeby dojść na parkową a gdzie ta cała reszta co obiecywali\nNapisane: 11 lipca 2014, o 22:14\nMam kolegę pracującego na kolei, mniejsza z tym w jakiej spółce.\nNa lata 2014-2020 przeznaczono z UE spory zastrzyk dla nas na kolei.\nAle.. kolejarze marudzili, że 20 lat nikt nic nie inwestował, że zaniedbana infrastruktura itd.\nJednak sama kolej (nie ważne jakie spółki, mówię ogólnie) zaspała i to nieźle.\nAby robić cokolwiek trzeba mieć plany, projekty itp, a tych w większości brak. Można na prawdę zrobić sporo, ale kolej będzie się łapać najprostszych rozwiązań, bo po prostu nie wyrobi się z przygotowaniami, by realizować na prawdę duże przedsięwzięcia.\nBrał udział w rozmowie w jednym z biur dot. infrastruktury.\nMniej więcej wyglądało to tak: "Jest kasa z centrali, ale nie robimy. Trzeba to rozliczyć do końca roku, ale i tak nie zdążymy" '\nRozmowa była mniej więcej w maju i dot transzy na dany rok.\nNie zdążą z remontem używanych linii, a co dopiero reaktywacje..\nLinię od Wejherowa na północ można raczej wsadzić między bajki.\nPodobnie sprawa się ma z planowanymi od wielu lat węzłami "Kwiatowa" czy "Zryw".\nJak miasto nie odwali za PKP (a dokładniej PLK) czarnej roboty projektowej. To raczej nie spodziewam się w najbliższych 7 latach chociaż jednego normalnego tunelu w naszym mieście.\nTak samo będzie z dworcami. W Rumi mamy przykład, że jak się wychodzi samemu z inicjatywą i dorzuci trochę to można coś zrobić.\nNiemal całe Pomorze ma wyremontowane lub akurat remontuje dworce. Nawet Kwidzyn ostro walczy, a jeździ tam 8 pociągów dziennie.\nI tak zostajemy czarną kolejową dziurą...\nNapisane: 12 lipca 2014, o 07:59\nzapewne kolej zleci przygotowanie projektów firmom zewnętrznym za grubą kasę,mimo ,że mają swoich specjalistów od tego. Nie winię tych specjalistów,bo domniemywam,że zakres ich możliwości zalezy od narzędzi jakie otrzymają .\nNapisane: 24 lipca 2014, o 21:11\n..mam wrażenie że podczas remontu pobocza drogi (Bolszewo - Żelazno) w Górze przygotowują potencjalne dojścia do peronu przy starej stacji "Góra Pomorska". Ale może to tylko wyobraźnia podsuwa obrazy....\nNapisane: 26 lipca 2014, o 10:16\nDołączył(a): 8 grudnia 2011, o 08:34\nTo tylko wrażenie- te prace nie mają nic wspólnego z koleją,a tory odkrzaczyli żeby łatwiej się pracowało.Góra to nie jest stacja,tylko przystanek.\nZa dawnych czasów to być może byłoby możliwe zrobienie jakiegoś przygotowania/dojścia do przyszłej inwestycji.Dziś jednak firmy prywatne nie tkną palcem czegoś czego nie było wymienione w przetargu.Teraz zrobią tam chodnik i zatoczkę PKS,a za kilka lat przy okazji modernizacji linii kolejowej będą to rozpieprzać i przerabiać- tak się topi kase w polsce.\nhttp://www.telewizjattm.pl/dzien/2015-0 ... ml?play=on\nNapisane: 2 lipca 2015, o 22:31\nPociągów jest 8 par, a nie 8 pociągów dziennie. Towarowe z oczywistych względów pomijam. Z tym "całym Pomorzem" też się nie zgadzam.\nNapisane: 9 lipca 2015, o 09:02\nCałe oczywiście nie do końca. Są za to wyremontowane dworce w: Tczewie, Malborku, Pruszczu, ważniejsze dworce w Trójmieście,\nRumi, Redzie, Lęborku, sporo peronów w drodze na Hel, to te o których wiem. Jeśli jeszcze jakieś to proszę mnie poprawić.\nKażdy za pewne pamięta niedawne podpisanie listu intencyjnego na dworcu w Wejherowie.\nOby nie skończyło się to tak jak w Chojnicach. Tam 4 lata temu, także zjechali się włodarze, mówiono o porozumieniu itp.\nNiestety dworzec tam straszy do dziś dnia.\nhttp://www.pomorska.pl/apps/pbcs.dll/ar ... /448574185\nNapisane: 22 lipca 2015, o 16:12\nO tych nieszczęsnych Chojnicach muszę dopisać, że rozebrano już starą olejarnię (przypadkowo byłem tam rano tego samego dnia i mam z nią zdjęcia), oraz zabrano się za imponującą wieżę wodną - tej akurat jest mi bardzo szkoda, była taką miłą wizytówką dworca, świadkiem tamtejszej, bogatej historii...\nA z linii przez Gniewino dostałem kilka zdjęć pociągów osobowych. Niestety, nie mam zgody na ich publikację, ale są niektóre z nich na tym forum:\nhttp://forum.modelarstwo.info/threads/f ... 555/page-9\nNapisane: 23 lipca 2015, o 19:06\nO matko! To się nazywa fotografia historyczna!\nNapisane: 25 lipca 2015, o 08:34\nWczoraj jechałem przez Choczewo. Cała stacja jest rozkopana i nasyp. Kolejny przystanek za Choczewem w kierunku Wejherowa ta sama sytuacja.\nNapisane: 25 lipca 2015, o 08:52\nTo akurat prace nie kolejowe. Ciagną linię kablową 110 kV z Wojciechowa do stacji energetycznej w Opalinie po trasie linii kolejowej.\nNapisane: 1 marca 2017, o 06:59\nczekamy i czekamy ,a na razie tylko puste obietnice...\nhttp://www.dziennikbaltycki.pl/wiadomos ... z-45870731


Bo to było tak… | pawlowska.pl czyli teksty i obrazki\n← Uczył Marcin Marcina…\nTischner i 7 krasnoludków →\nBo to było tak…\nOpublikowano 14 maja 2019, autor: ip\nDla zdrowotności przemierzam drogę do pracy i nazad piechotą. Jak tylko aura pozwala, a ta zrobiła się ostatnio troszku kapryśna i nigdy nie wiadomo, o której godzinie coś spadnie z nieba. Dlatego na wszelki wypadek, choć niebo niebieskie, a słońce dogrzewa, paraduję z parasolką jak z pałeczką sztafetową. Dziś miałam nawet pokusę, by jej użyć i to bynajmniej nie w zgodzie z przeznaczeniem, ale jako broni lub narzędzia zemsty.\nBo to było tak. Idę sobie zamaszyście ulicą na literę W. a konkretnie wąskim odcinkiem chodnika, a tu z naprzeciwka sunie na mnie testosteron w czystej(?) postaci. Sunie, dyszy (pod górkę), dmucha papierosem i kiedy jest już jakieś dwa metry przede mną, rozumiem dobitnie, że to ja muszę być tą jednostką bardziej zwrotną i ustępliwą, czyli wycofać się, schodząc na ulicę.\nSchodzę i tym samym unikamy zderzenia. Czyżby deja vu? Przypominam sobie, że wczoraj na podobnym odcinku tejże ulicy na literę W. miałam podobną sytuację. I też ustąpiłam facetowi miejsca. Zaczynam się gotować w duchu, jestem zła na siebie, że brakuje mi siły, przebojowości, uporu… Powinnam zostać na swoim torze i konsekwentnie brnąć do przodu, zmusić człowieka do uniku, dać mu szansę na dżentelmeński odruch… Jednak bujna wyobraźnia podsuwa mi zaraz obraz rodziny, która scyzorykiem zeskrobuje z chodnika moje szczątki, by je jakoś w miarę godnie pochować – bo taki niewątpliwie byłby finał mojego zdarzenia z tym taranem. Czy warto tak prozaicznie i nadaremno kończyć życie? Ale z drugiej strony skończyłyby się też moje problemy. Jak na przykład ten z odbiorem paczki.\nBo to było tak. Wczoraj syn pisze do mnie mniej więcej tak: mamo odbierz mi przesyłkę ze sklepu na Z, którą kurier z firmy na D. tam zostawił, bo nikt w domu nie odebrał.\nI tu wypada zrobić dygresję i zacytować dowcip o kurierach:\n„Pamiętacie, jaki kiedyś dzieci dzwoniły ludziom domofonami i uciekały? One wszystkie chyba teraz w D..pracują.” Koniec dowcipu.\nZatem spełniając prośbę syna, idę sobie wczoraj do sklepu na Z i pytam o przesyłkę. Jestem dobrze przygotowana do dialogu, mam numer paczki, PIN, znam nazwisko syna. Niestety, to nie pomaga, bo paczki nie ma. „Może będzie później” – pociesza mnie ekspedientka. Wracam za 3 godziny. Sytuacja się powtarza. „Na takie nazwisko paczki nie ma. Jest na inne na P. ale to nie to” – informuje mnie kolejna już sprzedawczyni.\nRelacjonuję sytuację synowi, a on elokwentnie pyta: „Jak to?” Ja odpowiadam: „Nie wiem, ale spróbuję jutro znowu, może będzie inna ekspedientka.”\nJutro, czyli dziś idę znowu do sklepu na Z\nProcedura powtarza się z tym samym skutkiem. Akurat wtedy, kiedy kobieta szuka paczki, złośliwie ustawia się kolejka niecierpliwych klientów, którzy mają mord w oczach. Ekspedientka prosi, bym przyszłą za dwie godziny, kiedy będzie jej zmienniczka, bo ona jest akurat od spraw beznadziejnych. Wychodzę ze sklepu żegnana westchnieniem ulgi kobiety za ladą i klientów przed nią. Idę do domu. Bez przesyłki. Deszcz pada. Wreszcie parasol nie robi tylko za atrapę. Szkoda, że nie widzą mnie teraz ci, którzy rano patrzyli na mnie jak na wariatkę, gdy dzierżyłam w ręku ten deszczochron, choć nade mną był tylko błękit nieba.\nPo drodze postanawiam zdać relację synowi z kolejnej nieudanej próby odbicia paczki z rąk personelu sklepu na Z.\nMówię mu, że na jego nazwisko paczki nadal nie ma. I wtedy słyszę: „Mamo, to jest paczka na firmę!”\nO matko, to chodzenie jest takie wkurzające, Jutro jadę autem 😛


Lajk to internetowa waluta - sprawdź dlaczego!\nBlog > Media społecznościowe > Lajk to internetowa waluta!\nLajk to internetowa waluta!\nWchodzisz do Internetu i masz dostęp do tysięcy artykułów, a to wszystko jedynie za wykupienie abonamentu u operatora. Mamy praktycznie nieograniczoną możliwość czytania newsów z całego świata. W realnym świecie kupno gazety jest jakąś formą podziękowania za ciekawą treść, ale jak w Internecie możemy docenić autora lub całe wydawnictwo? Za pomocą polubień i udostępnień.\nPolubienia pozwalają rozwinąć się Twojemu fanpage’owi\nTak, tak ten mały “lajczek” może sprawić cuda. Algorytmy Facebooka ukrywają wiele wpisów, więc każda interakcja, zwłaszcza dla małych fanpage’y, jest na wagę złota. Jedno kliknięcie może sprawić, że Facebook uzna nasz wpis za wartościowy i wyświetli go większej liczbie osób. Większy zasięg, to lepsza skuteczność naszych działań, a tym samym pozytywna informacja dla firmy. Jako osoba prowadząca komunikację w mediach społecznościowych, doskonale widzę, jak wiele może zdziałać polubienie. Małe, dopiero rozwijające fanpage mogą, dzięki lajkowi, podwoić zasięg wpisu. Dla większych stron jedno kliknięcie nie zmienia wiele, ale już kilka jest świetną wiadomością. Wszystko wpływa na tak zwany Edge Rank, więc nasza administratorska zachłanność na łapki w górę nie bierze się z potrzeby połechtania rozbuchanego ego. My po prostu, dzięki polubieniom, realizujemy postawione przed nami cele. Jeżeli nie próbujemy łapać słynnych “żebrolajków”, to liczymy na choćby najmniejsze docenienie naszej pracy i tym samym poprawę osiąganych rezultatów.\nLajkujmy dużo, ale z umiarem\nLajk to specyficzna waluta, bo jej użycie nic nie kosztuje, a otrzymujący ma z niej sporo dobrego. Polubienia się nie kończą, w naszym portfelu nigdy nie zobaczymy dna, więc nie musimy skąpić “okejek”. Nie musimy też iść do lajkomatu i wypłacić kolejnych polubień, nie potrzebujemy kredytu ani chwilówki. Możemy czerpać do naszego wora bez dna i rozdawać lajki bez końca. Choć z drugiej strony nie ma sensu szastać kciukami w górę na prawo i lewo, bo znajomi raczej nie będą z tego zadowoleni. 🙂 Sam nie jestem wielkim fanem strzelania lajkami jak z karabinu maszynowego, ale powoli zaczynam zmieniać swoje zachowania, widząc jak duże zmiany mogą poczynić polubienia. Przy okazji tekstu zrobiłem szybki eksperyment dla malutkiego, nowo powstałego fanpage. Post, 4 godziny po opublikowaniu, miał przez długi czas 17 wyświetleń, co stanowiło niecałą połowę wszystkich fanów strony. Po moim polubieniu, w pół godziny ta liczba zwiększyła się do 20, a po dłuższym czasie zasięg skoczył do 34 osób. Niby nic, a jak sympatycznie. Co by było, gdybym miał 500 znajomych, a nie trochę ponad 100? 🙂\nPrzechytrzyć algorytm Facebooka\nFacebook w ostatnim czasie stawia na ekspozycję tego, co robią nasi znajomi, na czym tracą przede wszystkim marki. Dlatego też każde udostępnienie czy polubienie w pewnym sensie przerzuca post z przekazu firmowego na przekaz prywatny. Pozwala to zobaczyć post osobom, które nie polubiły danego fanpage’a. Często irytuję się, że na moim Facebooku pojawiają się wpisy mocno zaangażowanych politycznie stron. Jednak to moi znajomi po prostu lajkują takie posty, więc nie mam wyboru. Trochę rozmija się to z ideą grup docelowych, ale znacząco zwiększa zasięg. A przecież o to przede wszystkim chodzi, prawda? Jeśli zbudowaliśmy liczbę fanów, dzięki wartościowym działaniom, to grupa docelowa i tak przeczyta nasz wpis. Gdy mamy szansę dotrzeć także poza nią, to powinniśmy być z tego powodu bardzo zadowoleni. Dlatego lajkujmy, udostępniajmy i komentujmy wpisy stron oraz osób, które są dla nas wartościowe i ciekawe. Podziękujemy im w ten sposób za pracę, którą wykonują. Nas, użytkowników, nic to nie kosztuje, a możemy sprawić osobom po drugiej stronie wiele radości.\nKategorie Media społecznościowe Zobacz wpisy\nPoważne zmiany w zliczaniu wyświetleń w reklamach Google\nZmiany na Twitterze – początek końca czy krok w dobrą stronę?