7 lipca 2022r. CT 12:02 UT 10:02 JD 2440587.5\nChoć badania Eddingtona otwierały drogę do rozwiązania podstawowego zagadnienia z astrofizyki, a mianowicie jak zbudowane są gwiazdy, jednak nie usuwały wielu trudności, które można było pokonać dopiero przez modyfikację niektórych założeń poczynionych przez Eddingtona. Dotyczyły one przede wszystkim składu chemicznego we wnętrzu gwiazdy. Eddington przyjmował zbyt wysoką wartość na średni ciężar cząsteczkowy materii, z której zbudowana jest gwiazda. Do obliczenia średniego ciężaru cząsteczkowego powinniśmy znać skład chemiczny gwiazdy, który określamy obecnie przez względną zawartość wodoru, heli i innych pierwiastków chemicznych. Oznaczamy przez X, Y, Z kolejno względną zawartość w jednostce masy wodoru (X), helu (Y) i pozostałych pierwiastków (Z). Liczby te spełniają oczywiście warunek:\nZ równań odnoszących się do gazów doskonałych wynika, że w celu poznania temperatury i ciśnienia we wnętrzu gwiazdy powinniśmy znać średni ciężar cząsteczkowy u gazu. Ciężar ten zależy od liczby swobodnych cząstek w danej objętości gazu, a więc od stopnia jonizacji, która sprawia, że w gazie istnieją swobodne cząstki w postaci elektronów. N przykład w przypadku jonizacji wodoru każdy atom rozpada się na dwie cząstki: proton i elektron, średni więc ciężar cząsteczkowy takiego wodoru całkowicie zjonizowanego wynosi 0,5. Ciężar cząsteczkowy atomu helu równy jest 4, ponieważ zaś atom helu ma dwa elektrony, więc przy pełnej jonizacji rozpada się on na 3 cząstki, wskutek czego średni ciężar cząsteczkowy całkowicie zjonizowanego helu wynosi 4/3. Przeprowadzając podobne rozumowanie dla innych pierwiastków chemicznych znajdziemy, ze dla pierwszych trzech okresów układu periodycznego średni ciężar cząsteczkowy przy pełnej jonizacji wynosi około 2.\nOblicza się, że w temperaturze dziesięciu milionów kelwinów atomy takie jak węgiel, azot i tlen oraz wszystkie atomy pierwiastków lżejszych są całkowicie zjonizowane. Ponieważ atomów pierwiastków chemicznych cięższych od tlenu jest bardzo mało w gwiazdach, więc z wystarczającym przybliżeniem możemy założyć, że centralne partie gwiazdy składają się z jąder atomowych i swobodnych elektronów. W jednej gramocząsteczce materii gwiazdowej, czyli w ilości gramów równej ciężarowi cząsteczkowemu μ mamy μX gramów wodoru, μY gramów helu i μZ gramów pozostałych pierwiastków. W masie równej 1g materii gwiazdowej całkowicie zjonizowanej będziemy mieli 2μX gramów wodoru 3/4*μY gramów helu i 1/2*μZ gramów pozostałych pierwiastków chemicznych, co piszemy w postaci wzoru:\n2μX + 3/4*μY + 1/2*μZ = 1\nStąd na μ mamy wzór:\nμ = 1/(2X + 3/4*Y + 1/2*Z)\nPrzyjmując dla wnętrza Słońca X = 0,73, Y = 0,02, otrzymujemy na średni ciężar cząsteczkowy materii słonecznej wartość μ = 0,6. Podobne wartości nie u otrzymamy dla innych gwiazd ciągu głównego.\nZ założenia stanu równowagi gwiazdy i budowy jej z gazu doskonałego oraz stanu równowagi kul gazowych wynika, że temperatura centralna tak zbudowanej gwiazdy jest wprost proporcjonalna do masy gwiazdy i odwrotnie proporcjonalna do jej promienia. Pisząc taką proporcjonalność dla danej gwiazdy i Słońca w postaci\nTc = K*M/R ; TΘ = K*MΘ/RΘ\nAstronomiczny symbol Słońca - okrąg z punkem w środku.\ni biorąc pod uwagę, że dla gwiazd analogicznie zbudowanych, mających ten sam ciężar cząsteczkowy, współczynnik K ma tę samą wartość, otrzymujemy przez podział stronami obu powyższych równań zależność\nTc = TΘ*M/MΘ*RΘ/R\nU bardzo jasnych gwiazd klasy B, mających znacznie większe masy niż masa Słońca, temperatura w środku wynosić może kilkadziesiąt milionów kelwinów (do ), natomiast u bardzo chłodnych czerwonych gwiazd może spaść poniżej 10 milionów kelwinów. Temperatury te mają istotne znaczenie, bo od ich wartości zależy rodzaj reakcji termojądrowych, będących źródłem promieniowania gwiazd.\nW nowszych teoriach budowy wnętrza gwiazd już nie zakałą się, że energia jest przenoszona we wszystkich częściach gwiazdy tylko przez promieniowanie. Są również obszary w gwieździe, gdzie znaczna część energii jest przenoszona przez prądy konwekcyjne. Warunki do przenoszenia energii przez konwekcję występują w centralnych częściach gwiazdy, gdzie skoncentrowane są źródła energii gwiazd, oraz niekiedy tuż pod fotosferą. Przyjmuje się, że gwiazdy są zbudowane na ogół według następującego schematu. Blisko środka gwiazdy, gdzie występują w wysokiej temperaturze reakcje termojądrowe, materia jest bardzo nieprzezroczysta dla promieniowania i energia przenosi się zasadniczo przez konwekcję. Nad tym jądrem konwekcyjnym rozciąga się wielki obszar gwiazdy, w którym stosunkowo rzadko zachodzą reakcje termojądrowe, energia zaś przenosi się głównie przez promieniowanie. Natomiast w pobliżu powierzchni gwiazdy gradient temperatury może być tak wielki, że przenoszenie energii przez promieniowanie staje się niewystarczające i wskutek tego powstają silne prądy konwekcyjne, przenoszące energię.\nZałóżmy, że jakiś element objętości we wnętrzu gwiazdy przemieścił się szybko ku górze, gdzie temperatura i ciśnienie są mniejsze niż w miejscu, które element ten poprzednio zajmował. Przy takim szybkim przemieszczeniu wystąpi adiabatyczne rozszerzenia elementu, a więc i jego oziębienie. Dalszy jego ruch zależeć będzie od gradientu temperatury, czyli od jej zmiany dT na jednostkę dr długości promienia gwiazdy. Należy brać pod uwagę dwa gradienty temperatur: pierwszy |dT/dr|p, wynikający z przenoszenia energii przez promieniowanie oraz gradient adiabatyczny |dT/dr|ad powstający przy szybkim wznoszeniu się mas gazowych. Jeżeli przy adiabatycznym ochłodzeniu przemieszczony ku górze element objętości będzie chłodniejszy, a więc bardziej gęsty niż otaczający go gaz, to ten element wróci na miejsce, skąd wyszedł i równowaga gazu nie będzie naruszona. Spełniona jest wtedy nierówność:\n|dT/dr|p < |dT/dr|ad\nJeżeli natomiast temperatura ochłodzonego adiabatycznie elementu będzie wyższa od temperatury otoczenia, gęstość elementu będzie mniejsza, wskutek czego podnosić się on będzie dalej, przenosząc energię cieplną. Odpowiada to zależności:\n|dT/dr|p > |dT/dr|ad\nW konsekwencji powstają wówczas ruchy konwekcyjne, co zdarza się np. na Słońcu blisko fotosfery, a obrazem widzialnym takich ruchów jest granulacja, obserwowana na powierzchni Słońca.\nObraz ten jest bardzo uproszczony, w rzeczywistości bowiem przebieg procesów fizycznych jest bardziej złożony, naszkicowany obraz przedstawia jednak w ogólnych zarysach prawidłowo istotę zjawisk we wnętrzu gwiazdy. Należy tu zaznaczyć, ze w gwiazdach głównego ciągu jądra konwekcyjne są bardzo małe, a często nie ma ich wcale.


Wieści Gór Czy morderców Piotra Kubika i tych, co zacierają ślady po zabójstwie, dosięgnie kara boska, czy jednak ludzka? - Wieści Gór\nTag: Piotr Kubik\nTych, co bronią morderców naszego syna, to im życzę tak aby na stanowiskach już nie byli i nie krzywdzili innych. Żeby ich Bóg przykuł do łóżka, to byłaby to taka sprawiedliwość. Żeby już więcej nie krzywdzili raz skrzywdzonych ludzi – warto dla przestrogi wysłuchać życzenia rodziców zamordowanego Piotra Kubika.\nKonsekwencja zła które nie zostało rozliczone może uzyskać nową jakość.\nKara, jaką Bóg nakładał na ludzi, była nieuniknioną konsekwencją popełnionego zła. Wynikała ona z prostej zasady odpowiedzialności za siebie i swoje postępowanie. Często kara Boża utożsamiana była z poważnymi doświadczeniami, jakim poddany był człowiek. Karą mogły być zjawiska przyrodnicze, agresja ze strony ludzi albo po prostu życiowe niepowodzenie. Wszystkie te kary ukazują człowiekowi trzy rzeczy: stan, w którym znajduje się grzesznik; logikę koniecznego przejścia od grzechu do kary; osobowe oblicze Boga, który sądzi i zbawia” (X. Leon-Dufour, „Słownik teologii biblijnej”).\nW Piśmie Świętym napisano m. in.: „Przodkowie nasi zgrzeszyli – ich nie ma, a my dźwigamy ich grzechy” (Lm 5, 7); „Pan cierpliwy, bogaty w życzliwość, przebacza niegodziwość i grzech, lecz nie pozostawia go bez ukarania, tylko karze grzechy ojców na synach do trzeciego, a nawet czwartego pokolenia” (Lb 14, 18).\nOwszem, przekleństwo może być również następstwem wypowiedzianych kiedyś słów, życzeń itp. Przykładem takiej sytuacji może być Psalm 109, „…Niech dni jego będą nieliczne, a urząd jego niech przejmie kto inny! (ww. 6-15).\nPrzednówek w Polanach: Zapraszamy na XVIII Wielką Majówkę Tatrzańską


Chcesz poprawić sylwetkę? Zamieszkaj z grubasem! - Papilot.pl\nChcesz poprawić sylwetkę? Zamieszkaj z grubasem!\nzamieszkam ze studentką\nEksperci informują, że warto mieć otyłą współlokatorkę. Dlaczego? Otóż, takie osoby często biorą się za odchudzanie i zarażają tym okolicznych!\nNa Uniwersytecie Michigan, przetestowano kilkaset studentek pierwszego roku. Wyniki potwierdzają, że naśladowanie zwyczajów współlokatorów jest powszechne. W świetle takich wniosków, twierdzenie, że schudniemy od dzielenia mieszkania lub pokoju z grubą koleżanką, jest co najmniej zdumiewające.\nA jednak! Osoby z nadwagą, bez przerwy starają się zrzucić parę kilogramów. Tym samym co rusz wynajdują nowe diety i ciągle zmniejszają swoje menu. Przyglądając się koleżeńskim próbom schudnięcia, zaczniemy brać przykład ze zdrowych zachowań żywieniowych i wspólnie zadbamy o figury!\nZ jednej strony badania są pocieszające, ale ukazują też smutniejszą stronę. Otóż, prawie żadna dziewczyna z ponadprzeciętną tuszą nie czuje się szczęśliwa ze sobą i marzy tylko o tym, żeby skutecznie schudnąć. A przecież, jeśli pominiemy względy zdrowotne, które wszystkim otyłym ewidentnie, nakazują obniżenie wagi, przypomnimy sobie, że kochanego ciała nigdy za wiele.\nKalkulatory BMI masy ciała wskaźnika WHR oraz przemiany materii\nVIDEO NA DZIŚ: Napoje gazowane tuczą jak smalec!\nJeśli wypijasz jedną puszkę napoju gazowanego dziennie, tyjesz nawet pięć kilogramów w ciągu roku!\nMieszkalam jakis czas temu z kolezanka, ktora miala wiecej ciala niz ja. Nic nie wspominala o diecie, Obzeralysmy sie razem i co?? Przytulam 10kg. BREDNIE!!!!!!!!\nna to nie ma reguły miałam kiedyś otyłą współlokatorkę, która obżerała się na maksa a ja razem z nią i nawet nie wspominała o diecie hehe\nKompletne brednie! Motywująco to działa jak widzisz szczupłą koleżankę, a nie jak usprawiedliwiasz się porównując do grubszej. Wtedy podświadomie dajesz sobie przyzwolenie na to zeby zjeśc o jeden kawałek ciasta więcej, wypić jeszcze jedno piwo a dlaczego...? Dlatego ze ... przecież ona jest dużo grubsza.\nA jak ona nie chce sie odchudzać tylko żre ile wlezie ? ;/\nNa pewno przy grubasie czułabym się zawsze super szczupła i jadłabym ile wlezie. Poza tym otyłe osoby tylko ciągle mówią o diecie, ale mało która na niej jest... gdyby tak było , nie byłyby grube. To szczupłe laski wiecznie się odchudzają, żeby utrzymać wagę.Rozbawiające zdanie ,że grubasy mają zdrowe nawyki żywieniowe. Widząc szczupłego człowieka ja mam odrazu wyrzuty,że zjadłam tak obfity obiad. Także w tym artukule jest jakaś pokręcona logika.\nooo zgadzam się,,,,grubasty tylko mówią o diecie,,,\nniekotre grubasy schudnać nie mogą jedząc połowę co Wy.Miałam kolezanke, która je 3 razy mniej ode mnie, zero slodyczy,niewiele alkoholu i nie moze schudnąć...\nMOtywacja to raczej mieszkanie ze SZCZUPŁĄ współlokatorką, bo przy niej chcesz się odchudzać aby nie odstawać.\nkurcze, żeby tylko moja współlokatorka chciała się odchudzać! :D przy niej czuję się szczupła i nie chce mi się nic robić z kilkoma dodatkowymi kilogramami, a wspólne gotowanie jest baaardzo kaloryczne;))\n"nie czuje się szczęśliwa ze sobą i marzy tylko o tym, żeby skutecznie schudnąć" - ja żeby wyglądać jak fajna szprotka powinnam schudnąć ok. 14 kg !!! O niczym innym nie myślę na ulicy w pracy czy nawet siedząc ze znajomymi a nie mówiąc już o wyjściu do klubu !!!! To jest katorga :( kiedy wszyscy pytają się czy przypadkiem nie jesteś w ciąży albo zerkają jak bardzo przytyłaś - a najgorsze SCHUDNĄĆ NIE TAK ŁATWO :(\nW sumie artykuł może wydać się śmieszny, ale przyznam się szczerze, że w moim przypadku sprawdziło się to, choć nieco w inny sposób. Kiedy chodziłam do liceum w Warszawie w mojej klasie były same ładne i szczupłe dziewczyny, a nawet jeśli nie były z natury piękne to potrafiły jakoś tak podkreślić swoje atuty makijażem, modnym ubiorem, fryzurą, że każda wyglądała na prawdę dobrze. A ja czułam się zawsze jak szara myszka, nie byłam nieśmiałą dziewczynką, która zawsze siedziała sama na przerwach, wręcz przeciwnie, byłam towarzyska, miałam wiele przyjaciół i znajomych, ale miałam duży problem jeśli chodzi o zakceptowanie swojego wyglądu. Zawsze czułam sie jakaś taka inna, jakby "krzywa", wielka, no po prostu jak mutant. Chociaż dobrze wiedziałam, że wcale nie jestem brzydka. Dopiero kiedy na studia wyjechałam do Wrocławia, i zamieszkałam w akademiku z dwoma nowymi koleżankami zmieniłam całkowicie pogląd o samej sobie. Te dziewczyny nie należą raczej do pięknych kobiet, jedna jest puszysta i niska, druga strasznie wysoka i strasznie chuda (nie ma wyglądu modelki, raczej żyrafy, wszystko takie długie, długie palce, okropne żylaste dłonie). Dopiero przy nich poczułam sie piękna. Zaczęłam się kobieco ubierać, teraz czuję się na prawdę ładna. Nie jestem zawistna wobec nikogo, nie chcę budować swojego ego na niszczeniu innych ludzi. Nie wywyższam się przed nimi, zachowuję się normlnie, mamy ze sobą bardzo dobry kontakt, jesteśmy wobec siebie szczere.\nw takim razie artykuł nie jest śmieszny\nja mam przyjaciółkę, no jest malutka i taka pulchniutka, uwielbia jeść, wspaniale gotuje i wcale nie zamierza się odchudzać-ja jestem jej przeciwieństwem-długi, chudy patyk, ale jak się spotykamy to pożeramy tyle rzeczy że wkrótce chyba też zamienię się w BOMBĘĄ!!to wsyztsko dlatego, że ona tak dobrze gotuje, skoro ona się nie hamuje to i ja tez nie i potem są efekty !:)


panna ksenia sabchak po\npanna malvina black\npanna vika lisichkina\npanna yanka tikova\npanna ira lebedeva cipka\npanna little kievljanka\npanna celka prostuka cipka\npanna nataly orosz cipa\npanna margarita mone\npanna olga jushenko\njak,odzyskać skutki,defloracji defloracja palcem to glupota wkłada w pupe by nie stracic cnoty cnoty zdjecia blony dziewiczej blona dziewicza kamasutra seks analny jak odzyskać brutalnie ja rozdziewiczyl cnotliwe dziewczyny nago skutki defloracji © virgins-defloration.com [Panna - młoda prawdziwa dziewica Panna - Jeszcze dziewica. Panna zaliczy swój pierwszy seks i zostanie na twoich oczach rozdziewiczona, pozbawiona cnoty raz na zawsze. Chce Byś to widział i nie musiał sobie wyobrażać Panna, jak wygląda dziewica, ciasne dziewice, cnotliwe dziewczyny, dziewczyny z cnotą, dziewczyny dziewice, jak pozbawić dziewczyne dziewictwa, co robić z cnotliwą dziewczyną, prawdziwe dziewice, panienki dziewice, jak wygląda blona dziewicza, nagie zdjęcia dziewic, galeria zdjęć nagich dziewic] Co to dziewica to chyba każdy wie. To wtedy kiedy dziewczyna nie miała w pochwie żadnego kutasa, wibratora, dildo, ogórka, niczego nigdy. Gdy cipka dziewczyny a dokładniej wejscie do jej pochwy jest zrośnięte błoną dziewiczą (cnotą). Dziewczyny, narzeczone, kobiety różnią się tylko na dwa rodzaje .Takie które nigdy seksu z penetracją nie uprawiały i są dzięki temu jak Nówki nie śmigane, nie używane z zerowym przebiegiem i na takie Używane którymi się już ktoś pobawił, ktoś je zużył, zjeżdził i wyrzucił z niewiadomym stanem licznika. O, to jak nowy mercedes z salonu i stary mercedes sprowadzony ze szrotu z niemiec


Zmiany dyrektorów w dwóch szkołach | Info Skalmierzyce\n17 maja 2022 20:12\nDuże zmiany szykują się w szkołach na terenie Gminy i Miasta Nowych Skalmierzyc od 1 września. W dwóch placówkach nastąpiło do zmian na stanowisku dyrektora.\nWręczyłem dziś akty powierzenia stanowiska czterem wybranym w konkursach dyrektorom szkół. Nie ma zmian w Droszewie oraz Kotowiecku. Placówkami nadal będą kierowały Lidia Biela oraz Teresa Stachowiak. Postępowania konkursowe wyłoniły natomiast nowych dyrektorów szkół w Nowych Skalmierzycach, gdzie Teresę Kiełbik zastąpi Agnieszka Jaźwiec oraz w Ociążu – placówkę nadzorować będzie Grażyna Kucharska, ponieważ na emeryturę odeszła Katarzyna Kaźmierczak. Ustępującym dyrektorom dziękuję za ogrom wykonanej pracy – dydaktycznej, opiekuńczej, wychowawczej i organizacyjnej, życząc im zarazem wszelkiej pomyślności na nowym etapie życia. Rozpoczynającym zaś pracę życzę zapału, wytrwałości oraz satysfakcjonujących efektów — mówi Burmistrz Gminy i Miasta Nowe Skalmierzyce Jerzy Łukasz Walczak.\nNowi dyrektorzy mają piastować swoje stanowiska od 1 września 2019 roku.\nStraty będą liczone w milionach


Ciekawe Obrazy: marca 2014\nFotografia analogowa jest to sposób wytwarzania zdjęć, w jakim nośnikiem obrazu stają się chemiczne światłoczułe materiały takie jak papiery, płyty oraz inne. W tak nazywanej fotografii tradycyjnej najwybitniej atrakcyjna jest fotografia srebrowa. Jest to metoda, jaka zawiera dodatkowe halogenki srebra.\nDużą wartością robienia zdjęć instrumentem cyfrowym jest natychmiastowość powstawania fotografii praktycznie błyskawiczna. Po naciśnięciu właściwego guzika od razu możliwe jest oglądanie wyników. Ponadto możliwe jest uwydatnienie obrazu, dzięki czemu realna staje się ocena ekspozycji i także ostrości wiadomej fotografii.\nNie ulega obiekcji, że przyrządy analogowe mają wiele zalet. Bardzo trudno jest albowiem na sprzęcie cyfrowym uzyskać zdjęcia o tak osobliwym charakterze jak w przypadku sposobu analogowego. Współcześnie aczkolwiek opcje sprzętów cyfrowych są stosowane zarówno poprzez osoby początkujące, jak i przez ekspertów.\nWiele osób oczekujących zainicjować swą przygodę z fotografią poszukuje najniezwyklej przydatnego dla siebie przyrządu. Współcześnie najpowszechniej stosowanymi aparatami jest sprzęt cyfrowy. Tylko prawdziwi pasjonaci używają jeszcze aparatów analogowych, które również mają wiele zalet.\nAutor: Natalia Fornal o 11:21 Brak komentarzy:


ROZDZIAŁ JEDENASTY - J. K. Rowling\nROZDZIAŁ DWUNASTY Zwierciadło Ain Eingarp\nNadszedł listopad i zrobiło się bardzo zimno. Góry wokół szkoły pobielały, a jezioro lśniło jak stalowa tafla. Rano trawniki pokrywał szron. Z okien zamku można było zobaczyć Hagrida, jak oczyszcza oblodzone tyczki bramkowe na boisku, ubrany w kurtkę z kretów, rękawice z królików i wysokie buty z bobrów.\nRozpoczął się sezon quidditcha. W sobotę Harry miał wystąpić w swoim pierwszym meczu po wielu tygodniach treningu: Gryfoni przeciw Ślizgonom. Jeśli wygrają Gryfoni, przesuną się na drugie miejsce w tabeli domów.\nMało kto widział Harry’ego w grze, bo Wood postanowił, że będzie ich tajną bronią i utrzymywał to w tajemnicy. Ale i tak wieść o tym, że Harry trenuje jako szukający, jakoś się rozniosła i nie wiadomo było, co jest gorsze - ludzie mówiący mu, że jest naprawdę dobry, czy ci, którzy twierdzili, że będą pod nim biegać z materacem.\nPrzyjaźń z Hermiona miała dla niego naprawdę duże znaczenie. Bez niej nie poradziłby sobie z nawałem prac domowych, bo Wood wyciskał z nich ostatnie poty na treningach. Pożyczyła mu też Quidditch przez wieki, książkę, która okazała się bardzo ciekawą, choć nie zawsze dodającą otuchy lekturą.\nHarry dowiedział się, że w quidditchu istnieje aż siedemset sposobów faulowania i że wszystkie zostały wykorzystane w Pucharze Świata - w 1473 roku; że szukający byli zwykle najmniejszymi i najszybszymi graczami i że najpoważniejsze kontuzje przytrafiały się właśnie im; że choć rzadko dochodziło do wypadków śmiertelnych, zdarzało się, że znikali sędziowie, by po paru miesiącach odnaleźć się na Saharze. Od czasu, gdy Harry i Ron uratowali ją od niechybnej śmierci z rąk górskiego trolla, Hermiona nie była już tak bezwzględna wobec łamania regulaminu szkolnego i obcowanie z nią stało się o wiele przyjemniejsze. W dniu poprzedzającym pierwszy mecz Harry’ego wszyscy troje wyszli podczas przerwy na zimny dziedziniec, a Hermiona wyczarowała im jasny, niebieski płomień, który można było zamknąć w słoju od marmolady. Stali, grzejąc się przy nim, kiedy nagle pojawił się Snape. Harry zauważył, że Snape utyka na jedną nogę. Skupili się blisko, by ukryć płomień, bo byli pewni, że wykorzystywanie magii do takich celów jest zabronione. Niestety, ich miny musiały się wydać Snape’owi podejrzane, bo podszedł do nich, wyraźnie chcąc się do czegoś przyczepić. Nie zobaczył płomienia, ale wypatrzył książkę, którą Harry trzymał pod pachą.\nHarry pokazał mu książkę; był to Quidditch przez wieki.\nTego wieczora w salonie Gryffindoru było wyjątkowo gwarnie. Harry, Ron i Hermiona siedzieli razem tuż przy oknie. Hermiona sprawdzała im pracę domową z zaklęć. Nigdy nie dawała im gotowych wypracowań do przepisania, ale czytała je na głos, żeby sami doszli do właściwych odpowiedzi. Harry czuł niepokój. Bardzo mu brakowało odebranej przez Snape’a książki, bo miał nadzieję, że pogrążenie się w lekturze pomoże mu odwrócić uwagę od jutrzejszego meczu. A właściwie dlaczego tak się boi Snape’a? Wstał i oznajmił Ronowi i Hermionie, że idzie do Snape’a, żeby go poprosić o zwrot książki.\n- Mnie do tego nie namówisz - odpowiedzieli równocześnie.\nAle Harry uważał, że Snape mu nie odmówi, jeśli będzie przy tym jakiś inny nauczyciel.\nZszedł na dół do pokoju nauczycielskiego i zapukał. Nie było odpowiedzi. Zapukał ponownie. Nic.\nW pokoju byli tylko Snape i Filch. Snape zadarł szatę ponad kolana. Jedna z jego nóg była zakrwawiona i poszarpana. Filch podawał mu bandaż.\n- Cholerna sprawa - mówił Snape. - Niby jak miałem upilnować się przed trzema głowami naraz? Harry starał się jak najciszej zamknąć drzwi, ale...\nTwarz Snape’a wykrzywił grymas wściekłości. Puścił szybko skraj szaty, by ukryć nogę. Harry przełknął ślinę.\n- Wiecie, co to znaczy? Próbował przejść zakazanym korytarzem! Pamiętacie? To tam właśnie szedł, kiedy go widzieliśmy w Noc Duchów... On szukał tego, czego strzeże ten potwór! I stawiam moją różdżkę, że to on wpuścił do zamku trolla, żeby narobić zamieszania!\n- Nie... tego by nie zrobił. Wiem, że nie jest zbyt miły, ale przecież nie próbowałby ukraść czegoś, co tak zazdrośnie ukrywa Dumbledore.\n- Bo ty jesteś przekonana, że wszyscy nauczyciele są święci - prychnął Ron. - Ja tam się zgadzam z Harrym. Nie mam za grosz zaufania do tego Snape’a. Ale czego on szuka? Czego strzeże ten piekielny pies?\nHarry poszedł do łóżka z głową pełną pytań. Neville chrapał już głośno, ale Harry nie mógł zasnąć. Starał się uwolnić od natłoku myśli, wiedział, że powinien się wyspać, przecież za kilka godzin wystąpi w swoim pierwszym meczu quidditcha, ale nie mógł zapomnieć wyrazu twarzy Snape’a, kiedy zobaczył jego zakrwawioną nogę.\nRanek był słoneczny i mroźny. Wielką Salę wypełniał rozkoszny zapach pieczonych kiełbasek i podniecony gwar. Wszyscy szykowali się na dobre widowisko.\nHarry czuł się okropnie. Za godzinę miał wyjść na boisko.\n- Harry, musisz mieć siły - powiedział Seamus Finnigan. - Przeciwnicy zawsze chcą wyeliminować szukającego.\n- Dziękuję ci, stary - odrzekł Harry, patrząc, jak Seamus polewa sobie kiełbaski keczupem.\nO jedenastej na stadionie zebrała się chyba cała szkoła. Wielu miało lornetki. Ławki dla publiczności były umieszczone dość wysoko, ale w trakcie meczu quidditcha czasami i tak trudno było zobaczyć, co się dzieje.\nRon i Hermiona usiedli w najwyższym rzędzie, razem z Neville’em, Seamusem i Deanem. Mieli dla Harry’ego niespodziankę: wielki transparent, zrobiony z jednego z pogryzionych przez Parszywka prześcieradeł, z napisem: POTTER NA PREZYDENTA. Dean, który był dobry z rysunków, namalował pod spodem lwa - godło Gryffindoru. Hermiona wyszukała sprytne małe zaklęcie, tak że lew i napis mieniły się różnymi kolorami.\nTymczasem Harry i reszta drużyny przebierali się w szatni w szkarłatne szaty do quidditcha (Ślizgoni mieli grać w zielonych).\nWood odchrząknął głośno, żeby wszystkich uciszyć.\n- Znamy przemówienie Olivera na pamięć - powiedział Harry’emu Fred. - Byliśmy w drużynie w zeszłym roku.\n- Wy dwaj, zamknijcie się - uciszył ich Wood. - To najlepsza drużyna Gryffindoru od wielu lat. Wychodzimy po zwycięstwo. I wiem, że zwyciężymy.\nObrzucił ich groźnym spojrzeniem, jakby chciał dodać „albo przegramy".\n- Dobra. Już czas. Życzę wszystkim powodzenia.\nHarry wyszedł z szatni za Fredem i George'em i mając nadzieję, że nogi nie odmówią mu posłuszeństwa, wkroczył na boisko wśród głośnych wiwatów.\nSędziowała pani Hooch. Stała pośrodku boiska, czekając na obie drużyny. Miotłę trzymała w ręku.\nHarry zauważył, że mówiąc to, zwracała się szczególnie do kapitana Ślizgonów, Markusa Flinta z piątego roku, który sprawiał wrażenie, jakby miał w żyłach trochę krwi trollów. Kątem oka dostrzegł też powiewający wysoko transparent ze świetlistym napisem „Potter na prezydenta". Serce mu podskoczyło., Poczuł się lepiej.\n- Proszę dosiąść mioteł.\n- ...Angelina Johnson natychmiast przejmuje kafla... cóż to za wspaniały ścigający, ta dziewczyna, no i przy tym taka ładna...\nPrzyjaciel bliźniaków, Lee Jordan, był komentatorem, a profesor McGonagall kontrolowała jego popisy.\n- Świetne prowadzenie, zgrabny przerzut do Alicji Spinnet, to nowe odkrycie Olivera Wooda, w zeszłym roku była w rezerwie... z powrotem do Johnson i... nie, Gryfoni tracą piłkę, kapitan Ślizgonów, Marcus Flint przejmuje kafla i natychmiast podrywa się w górę... szybuje jak orzeł... zamierza strze... nie, Wood, obrońca Gryfonów, znakomicie wyłapuje kafla, oddaje Katie Bell, co za wspaniały zwód, ograła Flinta, już jest wysoko, nurkuje i... OCH!... to musiało zaboleć, tłuczek rąbnął ją w tył głowy... kafel w posiadaniu Ślizgonów... to Adrian Pucey szybuje ku słupkom bramkowym, ale... tak, zablokowany przez drugi tłuczek, podbity tam przez Freda albo George’a Weasleya, trudno powiedzieć, którego... w każdym razie to bardzo ładne zagranie pałkarza i Johnson znowu ma kafla, przed nią nie ma nikogo, rusza do przodu... naprawdę, mknie jak jastrząb... wyminęła pędzący ku niej tłuczek... słupki są już blisko... strzelaj, Angelino!... obrońca Bletchey nurkuje... nie trafia... GOL DLA GRYFONÓW!\nRozległy się radosne wiwaty Gryfonów i jęki zawodu Ślizgonów.\n- Ruszajcie się! Śmiało!\n- Trzymaj się z daleka, dopóki nie wypatrzysz znicza. - powiedział mu Wood. - Nie chcemy, żeby cię zaatakowali, zanim nadejdzie właściwa pora.\nKiedy Angelina zdobyła pierwsze dziesięć punktów, Harry zrobił w powietrzu parę pętli, by dać upust swej radości. Teraz wrócił na swoją pozycję, rozglądając się za zniczem. Raz zobaczył jakiś złoty błysk, ale okazało się, że to tylko refleks słońca w zegarku któregoś z Weasleyów, a raz tłuczek wystrzelił ku niemu jak kula armatnia, ale zrobił unik, a po chwili pojawił się ścigający Fred Weasley.\n- Jak, w porządku? - krzyknął w locie i z całej siły odbił tłuczka w kierunku Marcusa Flinta.\n- Ślizgoni mają kafla - mówił Lee Jordan - ścigający Pucey unika dwóch tłuczków, mija obu Weasleyów, Bell, śmiga ku... zaraz, zaraz... czy to był znicz?\nPomruk przeszedł przez tłum, kiedy Adrian Pucey puścił kafla, oglądając się przez ramię na złoty błysk, który przemknął mu koło lewego ucha.\nHarry zobaczył to. Czując, jak go ogarnia fala podniecenia, zanurkował w dół, za złotą smugą. Ślizgon Terence Higgs też ją dostrzegł. Obaj, ramię w ramię, pomknęli ku zniczowi, a wszyscy ścigający zawiśli w powietrzu, zapominając o tym, co powinni robić.\nHarry był szybszy od Higgsa. Widział już dobrze małą kulkę, trzepoczące srebrne skrzydełka... zwiększył szybkość i...\nŁUUUP! Ryk wściekłości wydarł się z gardeł Gryfonów na trybunach - Marcus Flint umyślnie zablokował Harry’ego, tak że ten ledwo się utrzymał na miotle, która zboczyła z kursu.\n- Faul! - krzyczeli Gryfoni.\n- Usunąć go z boiska! Czerwona kartka! - ryczał Dean Thomas.\n- O czym ty mówisz? - zdziwił się Ron.\n- Czerwona kartka! W piłce nożnej pokazują ci czerwoną kartkę i musisz zejść z boiska!\n- Tak więc... po tym oczywistym i odrażającym oszustwie...\n- Jordan! - warknęła profesor McGonagall.\n- No dobrze już, dobrze. Flint o mały włos nie zabił szukającego Gryfonów, co mogło się zdarzyć każdemu, to jasne, więc rzut wolny dla Gryfonów, wybija Spinnet, bez kłopotów, gra toczy się dalej, kafel wciąż w posiadaniu Gryfonów...\nTo się stało, gdy Harry uniknął jeszcze jednego tłuczka, który śmignął mu tuż koło głowy. Nagle jego miotła pochyliła się gwałtownie, tak że przez ułamek sekundy był pewny, że z niej spadnie. Ścisnął mocno kij dłońmi i kolanami. Jeszcze nigdy nie poczuł czegoś takiego.\nTo stało się ponownie - jakby miotła próbowała go z siebie zrzucić. Co się dzieje? Przecież Nimbus Dwa Tysiące nie może ni stąd ni zowąd postanowić, że będzie zrzucał z siebie jeźdźców. Harry spróbował zawrócić w kierunku słupków Gryffindoru - pomyślał, że trzeba poprosić Wooda o czas - i zdał sobie sprawę, że miotła w ogóle go nie słucha. Nie mógł jej zawrócić. W ogóle nie mógł nią kierować. Robiła zygzaki w powietrzu, a co jakiś czas podrygiwała raptownie, co sprawiało, że z wielkim trudem utrzymywał się na kiju. Lee wciąż komentował.\n- Ślizgoni mają piłkę... Flint leci z kaflem... mija Spinnet... mija Bell... tłuczek trafia go prosto w twarz... mam nadzieję, że ma złamany nos... to był żart, pani profesor... strzela... och, nieeee....\nŚlizgoni ryknęli z radości. Jak dotąd nikt nie zauważył dziwnego zachowania miotły Harry’ego, która unosiła go powoli coraz wyżej, poza pole gry, podrygując i robiąc gwałtowne skręty, jak narowisty koń.\n- Nie mam pojęcia, co ten Harry wyprawia - mruknął Hagrid, który patrzył przez lornetkę. - Gdybym go nie znał, to bym powiedział, że stracił panowanie nad miotłą... ale przecież on nie może...\nNagle wszyscy wstali, pokazując sobie palcami Harry’ego. Jego miotła zaczęła wywijać koziołki, a on ledwo się na niej trzymał. A potem cała widownia zamarła. Miotła raptownie podskoczyła, stanęła dęba, a Harry zsunął się z niej i zawisł na kiju, trzymając się go jedną ręką.\n- Może coś się stało, kiedy go Flint przyblokował? - szepnął Seamus.\n- To niemożliwe - powiedział Hagrid roztrzęsionym głosem. - Miotle nic nie może zaszkodzić... oprócz czarnej magii... Żaden dzieciak nie mógłby uszkodzić Nimbusa Dwa Tysiące.\nNa te słowa Hermiona złapała jego lornetkę, ale zamiast spojrzeć na Harry’ego, zaczęła nią gorączkowo przeszukiwać tłum.\n- Wiedziałam - wy dyszała. - Snape... zobacz.\nRon chwycił lornetkę. Snape stał pośrodku trybuny naprzeciw nich. Oczy miał utkwione w Harrym i nieustannie coś mamrotał.\n- On coś robi... czaruje miotłę - powiedziała Hermiona.\nI znikła, zanim Ron zdążył wypowiedzieć słowo. Ron znowu skierował lornetkę na Harry’ego. Miotła dygotała tak wściekle, że wydawało się niemożliwe, by utrzymał się dłużej. Wszyscy już stali, patrząc z przerażeniem, jak Weasleyowie próbują ściągnąć Harry’ego na jedną ze swoich mioteł, ale bez rezultatu - za każdym razem, gdy się do niego zbliżali, jego miotła podskakiwała jeszcze wyżej. Krążyli więc pod nim, najwyraźniej mając nadzieję złapać go w locie. Tymczasem Marcus Flint przejął kafla i strzelił pięć bramek, choć nikt nie zwracał na to uwagi.\n- Hermiono, zrób coś - mruczał zrozpaczony Ron.\nKiedy dotarła do Snape’a, kucnęła, wyciągnęła różdżkę i wyszeptała parę dobrze dobranych słów. Z różdżki wystrzelił jasnoniebieski płomień - wprost na skraj szaty Snape’a.\nMinęło ze trzydzieści sekund, zanim Snape zorientował się, że płonie. Po jego krótkim wrzasku poznała, że osiągnęła to, co zamierzała. Szybko zebrała płomienie do małego garnuszka, który miała w kieszeni, i wycofała się chyłkiem, prawie na czworakach. Snape nigdy się nie dowie, co się właściwie stało.\nAle to wystarczyło. Wysoko, w powietrzu, Harry nagle poczuł, że jest w stanie z powrotem dosiąść Nimbusa.\n- Neville, możesz już patrzyć! - krzyknął Ron. Neville od pięciu minut szlochał z twarzą ukrytą w kurtce Hagrida.\nHarry szybował już w dół. Wszyscy zobaczyli, jak zakrywa sobie usta rękami, jakby miał zwymiotować - wylądował prawie na czworakach - zakaszlał - i coś złotego spadło mu na dłoń.\n- Mam znicz! - krzyknął, wymachując nim nad głową.\n- On go nie złapał, on go prawie połknął - ryczał wciąż Flint jeszcze dwadzieścia minut później, ale niczego to nie zmieniało: Harry nie złamał żadnego przepisu i Lee Jordan wciąż wykrzykiwał rezultat - Gryffindor wygrał stu siedemdziesięcioma punktami do sześćdziesięciu. Ale Harry już tego nie słyszał. Pił mocną herbatę w chatce Hagrida, razem z Ronem i Hermioną.\n- To był Snape - wyjaśniał mu Ron. - Hermioną go zobaczyła. Czarował twoją miotłę, nie spuszczał z ciebie wzroku.\n- Bzdury - rzekł Hagrid. - Niby dlaczego miałby to robić?\nHarry, Ron i Hermioną wymienili znaczące spojrzenia, zastanawiając się, czy mu powiedzieć. Harry uznał, że trzeba wyjawić prawdę.\n- Czegoś się o nim dowiedziałem - powiedział. - W Noc Duchów próbował przejść koło psa o trzech głowach. Potwór go ugryzł. Sądzimy, że chciał ukraść to, czego strzeże pies.\n- Skąd wiecie o Puszku? - zapytał.\n- O Puszku?\n- Czego? - zapytał Harry.\n- No... co to, to nie, więcej wam nic nie powiem, nawet nie pytajcie - odburknął Hagrid. - To ściśle tajne, ot co.\n- Bzdura - powtórzył Hagrid. - Snape jest nauczycielem w Hogwarcie, nigdy by czegoś takiego nie zrobił.\n- Więc dlaczego próbował zabić Harry’ego? - zawołała Hermioną.\n- W końcu potrafię poznać, czy ktoś rzuca zły urok, jak to zobaczę - dodała. - Trzeba mieć stały kontakt wzrokowy, a Snape ani razu nie mrugnął okiem, sama widziałam!\n- A ja wam mówię, że się mylicie! - zaperzył się Hagrid. - Nie mam pojęcia, dlaczego miotła Harry’ego zachowywała się tak dziko, ale Snape nigdy by nie zabił ucznia! A teraz posłuchajcie mnie, wszyscy troje! Grzebiecie w sprawach, które was nie dotyczą. To niebezpieczne. Zapomnijcie o tym psie, zapomnijcie o tym, czego on strzeże. To jest sprawa między profesorem Dumbledore’em a Nicolasem Flamelem...\n- Aha! - krzyknął Harry. - A więc w to jest zamieszany jakiś Nicolas Flamel, tak?\nHagrid miał taką minę, jakby był wściekły na samego siebie.\nZbliżało się Boże Narodzenie. Pewnego ranka w połowie grudnia Hogwart obudził się pokryty grubą warstwą śniegu. Jezioro zamarzło na dobre, a Weasleyowie zostali ukarani za zaczarowanie kilkunastu piguł śniegowych, które ścigały profesora Quirrella, grzmocąc w jego turban. Kilka sów, którym się udało przebić przez zamiecie i zawieje, by przekazać pocztę, musiało przejść kurację u Hagrida. Wszyscy nie mogli doczekać się przerwy świątecznej. W pokoju wspólnym Gryffindoru i w Wielkiej Sali ogień huczał w kominkach, ale na korytarzach panował straszliwy ziąb, a w klasach wiatr łomotał w okna. Najgorsze były zajęcia z profesorem Snape'em, które odbywały się w lochach, gdzie oddech zamieniał się w parę; żeby się ogrzać, trzymali się jak najbliżej gorących kociołków.\n- Naprawdę mi żal - powiedział Draco Malfoy na jednej z lekcji eliksirów - tych wszystkich, którzy będą musieli zostać na Boże Narodzenie, bo nie chcą ich w domu.\nKiedy to mówił, patrzył na Harry’ego. Crabbe i Goyle zachichotali. Harry, który właśnie odważał porcję sproszkowanego kręgosłupa skorpeny, zignorował ich. Od meczu quidditcha Malfoy zrobił się jeszcze bardziej nieprzyjemny. Wściekły z powodu przegranej Slytherinu, próbował wszystkich rozśmieszyć propozycją, by w następnym meczu na pozycji szukającego Harry’ego zastąpiła żaba drzewna, bo ma szersze usta. W końcu zorientował się, że nikogo to nie śmieszy. Wszyscy byli pod wielkim wrażeniem wyczynu Harry’ego, który zdołał się utrzymać na zbuntowanej miotle. Powrócił więc do swojej dawnej metody szydzenia z jego sieroctwa i dzieciństwa u mugoli.\nHarry rzeczywiście nie zamierzał wracać na święta do Dursleyów. Profesor McGonagall obeszła wszystkie domy, spisując uczniów, którzy zostają w zamku, i Harry natychmiast wpisał się na listę. Nie czuł się wcale nieszczęśliwy z tego powodu, przeciwnie, uważał, że będą to najlepsze święta, jakie dotąd przeżył. Ron i jego bracia też zostawali, ponieważ państwo Weasleyowie wybierali się do Rumunii, by odwiedzić Charliego.\nPo lekcji, gdy chcieli wyjść z lochów, stwierdzili, że korytarz jest zablokowany przez wielką jodłę, spod której wystają dwie olbrzymie stopy. Po głośnym sapaniu poznali, że za drzewkiem jest Hagrid.\n- Cześć, Hagrid, pomóc ci? - zapytał Ron, wpychając głowę między gałęzie.\n- Nie, dzięki, dam radę, Ron.\n- Może byście przestali blokować przejście, co? - rozległ się za nimi zimny głos Malfoya. - Chcesz sobie dorobić, Weasley? Masz nadzieję zostać gajowym, jak skończysz szkołę albo jak szkoła z tobą skończy? Chatka Hagrida to chyba pałac w porównaniu z twoim rodzinnym domem, nie?\nRon rzucił się na Malfoya, ale w tej samej chwili na szczyt schodów dotarł Snape.\nRon puścił przód szaty Malfoya.\n- Został sprowokowany, panie psorze - powiedział Hagrid, wystawiając swoją wielką, włochatą głowę zza jodły. - Malfoy obrażał jego rodzinę.\n- Może i tak było, ale bijatyki są w Hogwarcie zakazane, Hagrid - rzekł Snape. - Minus pięć punktów dla Gryffindoru, Weasley, i bądź wdzięczny, że tylko tyle. Ruszajcie stąd, wszyscy.\nMalfoy, Crabbe i Goyle przecisnęli się obok drzewka, rozsiewając wokoło igły i śmiejąc się głupkowato.\n- Jeszcze go dostanę - wycedził Ron przez zęby. - Któregoś dnia odpowie mi za wszystko.\n- Nienawidzę ich obu - mruknął Harry. - Malfoya i Snape’a.\n- No, chłopaki, głowa do góry, Boże Narodzenie za pasem - powiedział Hagrid. - Wiecie co? Chodźcie ze mną i zobaczcie Wielką Salę, wygląda naprawdę ekstra.\nPoszli więc za Hagridem i jego drzewkiem do Wielkiej Sali, której dekorowaniem byli zajęci profesor McGonagall i profesor Flitwick.\n- Ach, Hagrid, ostatnie drzewko... postaw je tam w rogu, dobrze?\nSala wyglądała naprawdę wspaniale. Festony ostrokrzewu i jemioły wisiały na wszystkich ścianach, a wokoło stało ze dwanaście pięknych jodeł; niektóre migotały maleńkimi sopelkami, inne jarzyły się setkami świec.\n- Ile dni wam zostało do ferii świątecznych? - zapytał Hagrid.\n- Tylko jeden - odpowiedziała Hermiona. - To mi przypomniało... Harry, Ron, mamy pół godziny do obiadu, powinniśmy pójść do biblioteki.\n- Och, tak, masz rację - rzekł Ron, odrywając oczy od profesora Flitwicka, który wyczarowywał różdżką złote bombki i wieszał na gałązkach właśnie dostarczonego drzewka.\n- Do biblioteki? - zdziwił się Hagrid, wychodząc za nimi z sali. - Tuż przed feriami? Macie bzika czy jak?\n- Och, tu nie chodzi o naukę - wyjaśnił mu Harry.\n- Od kiedy wspomniałeś o Nicolasie Flamelu, próbujemy się dowiedzieć, kim on jest.\n- Co robicie? - Hagrid wytrzeszczył oczy. - Słuchajcie. .. mówiłem wam już... zostawcie to. Nic wam do tego, czego pilnuje Puszek.\n- My tylko chcemy się dowiedzieć, kim jest ten Flamel, nic poza tym - powiedziała Hermiona.\n- Chyba że ty nam powiesz i zaoszczędzisz nam trudu - dodał Harry. - Przewaliliśmy już setki książek i nic nie możemy znaleźć... Daj nam tylko jakąś wskazówkę... Wiem, że gdzieś już spotkałem to nazwisko.\n- No to musimy szukać sami - rzekł Harry i zostawili Hagrida samego, z kwaśną miną, spiesząc do biblioteki.\nOd czasu, gdy Hagridowi wyrwało się to nazwisko, rzeczywiście przetrząsali książki w poszukiwaniu jakichś informacji o Flamelu, bo - jak dotąd - był to jedyny sposób, by dowiedzieć się, co chciał wykraść Snape. Kłopot polegał na tym, że nie mieli pojęcia, od czego zacząć, bo nie wiedzieli, co takiego mógł zrobić ten Flamel, by znaleźć się w jakiejś książce. Nie było go w Wielkich czarodziejach dwudziestego wieku ani w Wybitnych postaciach świata magii naszych czasów; nie było go też w Najważniejszych współczesnych odkryciach magicznych i w Najnowszych osiągnięciach czarodziejstwa.\nHermiona sporządziła sobie listę tematów i tytułów, które postanowiła sprawdzić, natomiast Ron chodził wzdłuż półek i wyciągał woluminy na chybił trafił. Harry powędrował ku działowi Ksiąg Zakazanych. Niestety, żeby korzystać ze zgromadzonych tu dzieł, trzeba było mieć specjalne pozwolenie na piśmie od któregoś z nauczycieli, a doskonale wiedział, że żaden mu go nie da. Były tam księgi zawierające tajemnice czarnej magii, której w Hogwarcie nigdy się nie nauczało, a dostęp do nich mieli wyłącznie studenci starszych lat, uczący się zaawansowanej obrony przeciw czarnoksięstwu.\n- Czego szukasz, chłopcze?\n- Więc lepiej stąd zmykaj. Wynoś się! Już!\nŻałując, że nie przyszedł mu do głowy jakiś pomysł, Harry opuścił bibliotekę. Już na samym początku ustalili, że lepiej nie pytać pani Pince, gdzie można znaleźć coś o Flamelu. Byli pewni, że potrafiłaby im udzielić wskazówek, ale nie chcieli ryzykować, że Snape dowie się, czego szukają.\nHarry czekał na korytarzu, żeby się dowiedzieć, czy Ron i Hermiona czegoś nie znaleźli, choć nie miał na to wielkiej nadziei. Poszukiwania prowadzili co prawda od dwóch tygodni, a ponieważ mogli to robić jedynie w przerwach między lekcjami, trudno się dziwić, że na nic jeszcze nie natrafili. Potrzebne im było dokładne, długie przeszukanie, bez pani Pince dyszącej im w karki.\nPięć minut później wyszli Ron i Hermiona, kręcąc głowami. Poszli na obiad.\n- Będziecie dalej szukać, jak mnie nie będzie, tak? - powiedziała Hermiona. - I przyślijcie mi sowę, jak coś znajdziecie.\n- A ty zapytaj rodziców, może coś wiedzą o tym Flamelu - rzekł Ron. - To chyba bezpieczne.\n- Bardzo bezpieczne, bo oboje są dentystami - odpowiedziała Hermiona.\nW końcu ferie się rozpoczęły. Ron i Harry mieli teraz aż za dużo czasu, by rozmyślać o Flamelu. W dormitorium spali tylko we dwóch, a że w salonie też było o wiele luźniej, bez trudu udawało się zająć dobre miejsca przy kominku. Przesiadywali tam godzinami, pojadając wszystko, co dało się nadziać na rożen - chleb, angielskie bułeczki, ślazowe marmoladki - i wymyślając najróżniejsze sposoby pozbycia się Malfoya ze szkoły, co było bardzo zabawne, nawet jeśli zupełnie nierealne.\nRon zaczął uczyć Harry’ego gry w szachy czarodziejów. Od szachów mugoli różniły się tym, że figury były żywe, co sprawiało wrażenie, że dowodzi się oddziałami w bitwie. Komplet figur Rona był bardzo stary i zniszczony. Jak wszystko, co posiadał, należał kiedyś do któregoś z członków jego rodziny - w tym przypadku do dziadka. Starość figur nie była jednak wcale ich wadą. Ron tak dobrze je znał, że bez trudu skłaniał je do robienia tego, co zechciał.\nHarry grał kompletem pożyczonym od Seamusa Finnigana i miał spore trudności. Figury nie miały do niego za grosz zaufania i wciąż udzielały mu rad, co go trochę deprymowało. „Nie stawiaj mnie tutaj, nie widzisz jego laufra? Rusz się tym, nie możemy sobie pozwolić na jego stratę”.\nW wigilię Bożego Narodzenia Harry poszedł do łóżka, rozmyślając o wszystkich jutrzejszych pysznościach i zabawach, ale nie oczekując żadnych prezentów. A jednak, kiedy obudził się rano, zobaczył stosik paczuszek w nogach swojego łóżka.\n- Wesołych świąt - mruknął Ron sennym głosem, kiedy Harry wygramolił się z łóżka i założył szlafrok.\n- Nawzajem - odpowiedział Harry. - Widziałeś? Dostałem prezenty!\n- A czego się spodziewałeś, pietruszki? - powiedział Ron, spoglądając na swój stos, który był trochę większy.\nHarry chwycił paczuszkę leżącą na wierzchu. Zapakowana była w gruby, brązowy papier, na którym niewprawna ręka wypisała: „Dla Harry’ego, od Hagrida”. W środku był dość toporny drewniany flecik. Hagrid musiał go sam wystrugać. Harry dmuchnął weń, a flet wydał dźwięk podobny do krzyku sowy.\n- To miłe - rzekł Harry.\nRon był bardzo zafascynowany monetą.\n- Ojej! Co za kształt! To są pieniądze?\n- Możesz ją zatrzymać - odpowiedział Harry, śmiejąc się z jego zdumienia. - Hagrid, ciotka i wuj... więc od kogo ta reszta?\n- Chyba wiem, od kogo jest ten - powiedział Ron, rumieniąc się i wskazując na niezbyt porządną paczkę. - Od mojej mamy. Powiedziałem jej, że nie spodziewasz się żadnych prezentów i... och, nie... - jęknął - zrobiła ci sweter Weasleyów!\nHarry rozerwał paczkę i wyjął gruby, robiony na drutach, szmaragdowozielony sweter i duże pudełko domowych krówek.\n- Co roku robi nam swetry - westchnął Ron i rozwinął swój - a mój zawsze jest kasztanowy.\n- To naprawdę bardzo miłe z jej strony - rzekł Harry, próbując krówki, która okazała się bardzo smaczna.\nKolejny prezent też zawierał słodycze - wielkie pudło czekoladowych żab od Hermiony.\nPozostała już tylko jedna paczka. Harry wziął ją do ręki i pomacał. Była bardzo lekka. Rozwinął ją. Coś wiotkiego i srebrnoszarego zsunęło się na podłogę i leżało tam, połyskując i migocąc. Ron wydał zduszony okrzyk.\n- Ojej... słyszałem o tym - wyszeptał, wypuszczając z rąk pudełko fasolek wszystkich smaków od Hermiony. - Jeśli to jest to, o czym myślę... to naprawdę wielka rzadkość i bardzo cenny prezent.\nHarry podniósł z podłogi lśniącą, srebrzystą szatę. Była dziwna w dotyku, jakby tkanina była wykonana z wody.\n- To peleryna-niewidka - powiedział Ron z przejęciem. - Jestem prawie pewny... przymierz ją.\nHarry zarzucił płaszcz na ramiona, a Ron wrzasnął krótko.\n- Tak! Spójrz w dół!\nHarry spojrzał na swoje stopy - ale stóp nie było. Podbiegł do lustra. Zobaczył swoje odbicie, ale była to tylko głowa zawieszona w powietrzu. Naciągnął pelerynę na głowę i odbicie całkowicie zniknęło.\n- Tu jest jakaś kartka! - zawołał Ron. - Odpadła kartka!\nHarry zdjął płaszcz i chwycił list. Napisany był wąskim, pełnym zakrętasów pismem, które widział po raz pierwszy w życiu.\nTwój ojciec pozostawił to pod moją opieką, zanim umarł. Już czas, by wróciło do ciebie. Zrób z tego dobry użytek.\nŻyczę ci bardzo wesołych świąt.\nNie było podpisu. Harry gapił się na liścik. Ron podziwiał płaszcz.\n- Oddałbym za to wszystko - powiedział. - Wszystko. Co ci jest?\n- Nic, nic - odrzekł Harry, ale poczuł się bardzo dziwnie. Kto mu przysłał ten płaszcz? Czy naprawdę należał kiedyś do jego ojca?\nZanim zdążył coś jeszcze pomyśleć albo powiedzieć, drzwi dormitorium otworzyły się z hukiem i wpadli Fred i George Weasleyowie. Harry szybko zgarnął płaszcz i przykrył kocem. Jakoś nie chciał się z nikim dzielić tą tajemnicą.\n- Hej, zobacz! Harry dostał sweter Weasleyów! Fred i George mieli na sobie niebieskie swetry; na jednym było duże F, na drugim G.\n- Ale jego jest lepszy - zauważył Fred, podnosząc sweter Harry’ego. - Widać, że bardziej się przyłożyła.\n- Dlaczego nie włożyłeś swojego sweterka, Ronuś? - zapytał George. - Włóż, taki jest ładny i ciepły.\nPercy Weasley wetknął głowę przez drzwi, patrząc na nich surowo. Najwyraźniej też już rozpakował część swoich\nprezentów, bo miał zarzucony na ramiona sweter. Wszedł do środka, a Fred natychmiast ściągnął mu sweter.\n- P czyli prefekt! Wkładaj go, Percy, my już swoje mamy na sobie, Harry też dostał.\n- Nieee... nie chcę... - wysapał Percy spod swetra, który bracia już mu wciągali przez głowę, strącając przy okazji okulary.\n- I dzisiaj nie siedzisz z innymi prefektami - oznajmił George. - Boże Narodzenie to rodzinne święto. Wyprowadzili Percy’ego z sypialni, spętanego swetrem.\nHarry jeszcze nigdy w życiu nie jadł takiego świątecznego obiadu. Były tam setki tłustych, pieczonych indyków, góry pieczonych i gotowanych ziemniaków, półmiski frytek, wazy pełne polanego masłem groszku, srebrne łódki z gęstym sosem pieczeniowym i żurawinowym - a także sterty czarodziejskich strzelających niespodzianek, rozłożone co kawałek na wszystkich stołach. Te fantastyczne petardy nie przypominały w niczym owych żałosnych „niespodzianek” mugoli, które zwykle kupowali na Boże Narodzenie Dursleyowie i z których wypadały maleńkie plastikowe zabawki albo byle jakie papierowe kapelusze. Harry i Fred pociągnęli czarodziejską petardę za oba końce, a ona wybuchła ze straszliwym hukiem, spowiła ich obłokiem niebieskiego dymu, a ze środka wyleciał najprawdziwszy kapelusz admiralski i kilkanaście żywych białych myszek. Przy stole nauczycielskim profesor Dumbledore zamienił swoją wysoką, spiczastą tiarę czarodzieja na ukwiecony beret i chichotał z dowcipu, który mu właśnie przeczytał profesor Flitwick. Po indyku pojawiły się na stołach płonące bożonarodzeniowe puddingi. Percy o mało nie złamał sobie zęba na srebrnym syklu, który był w jego porcji. Harry obserwował\nHagrida, który robił się coraz bardziej czerwony na twarzy po kolejnych kielichach wina, a w końcu pocałował profesor McGonagall w policzek, która, ku zdumieniu Harry’ego, zachichotała i spłonęła rumieńcem.\nKiedy Harry odchodził od stołu, dźwigał stos przedmiotów, które powylatywały z petard-niespodzianek, a wśród nich pudło z niezniszczalnymi, świecącymi balonami, zestaw do wyhodowania kurzajek i nowy komplet czarodziejskich figur do szachów. Białe myszki gdzieś zniknęły i Harry miał nieprzyjemne przeczucie, że skończą jako bożonarodzeniowy obiad Pani Norris.\nPo południu Harry i Weasleyowie wzięli udział w wielkiej bitwie na śnieżki w szkolnym parku, a później, zziębnięci, przemoczeni i zadyszani, wrócili do pokoju wspólnego Gryffindoru, gdzie ogień huczał w kominku. Harry zrobił chrzest bojowy swoim nowym figurom szachowym i przegrał z Ronem. Podejrzewał, że klęska nie byłaby aż tak sromotna, gdyby Percy nie pomagał bratu.\nByło to dla Harry’ego najwspanialsze Boże Narodzenie w życiu, a jednak na dnie duszy coś go nękało przez cały dzień. Dopiero gdy położył się do łóżka, miał czas, by o tym pomyśleć: o pelerynie-niewidce i o tym, kto mu ją przysłał.\nRon, objedzony indykiem i ciastem i nie dręczony żadnymi zagadkami, usnął prawie natychmiast po zasunięciu kotary swojego łoża. Harry przechylił się i wyciągnął spod łóżka pelerynę.\nJego ojca... to należało do jego ojca. Przesuwał w dłoniach delikatną tkaninę, gładką jak jedwab, lekką jak powietrze. Zrób z tego dobry użytek - głosił liścik.\nKorciło go, by znowu wypróbować działanie czarodziejskiego płaszcza. Wstał z łóżka i narzucił go na ramiona. Spojrzał na swoje nogi i zobaczył tylko plamę księżycowego blasku i cienie. Bardzo dziwne uczucie.\nZrób z tego dobry użytek.\nNagle rozbudził się całkowicie. W tym płaszczu cały Hogwart stoi przed nim otworem! Poczuł silne podniecenie. Przecież teraz może chodzić, gdzie chce, a Filch go nie zobaczy!\nRon mruknął przez sen. Obudzić go? Coś go powstrzymało.. . to płaszcz ojca... teraz poczuł to wyraźnie... po raz pierwszy... musi być sam...\nWymknął się z dormitorium, zszedł po schodach, minął pokój wspólny i przełazi przez dziurę za portretem.\n- Kto tu jest? - zaskrzeczała Gruba Dama. Harry nic nie odpowiedział i ruszył cicho korytarzem.\nDokąd iść? Zatrzymał się i nagle serce zabiło mu mocno. Ależ tak! Do biblioteki, do działu Ksiąg Zakazanych. Będzie mógł szperać tam do woli, czytać co zechce i zostać tak długo, aż znajdzie coś o Flamelu. Otulił się szczelnie peleryną i zdecydowanym krokiem wszedł do biblioteki.\nW bibliotece było ciemno i niesamowicie. Zapalił lampę, żeby widzieć drogę wzdłuż rzędów książek. Lampa wyglądała, jakby sama płynęła w powietrzu. Czuł, że ją trzyma, ale mimo to na ten widok dreszcze przebiegały mu po plecach.\nNiewiele mu mówiły. Złuszczone, wyblakłe złote litery składały się na słowa w nie znanych mu językach. Niektóre księgi w ogóle nie miały tytułów na grzbiecie. Na jednej była ciemna plama, która wyglądała jak dawno zaschła krew. Poczuł mrowienie w karku. Może to sobie wyobraził, a może nie, ale miał wrażenie, że książki szepcą coś cicho, jakby wiedziały, że ogląda je ktoś, kto nie powinien tu być.\nTrzeba od czegoś zacząć. Postawił ostrożnie lampę na podłodze i zaczął przeglądać najniższy rząd w poszukiwaniu czegoś ciekawego. Jego uwagę zwrócił wielki, czarno-srebrny wolumin. Wyciągnął go z trudem, bo okazał się bardzo ciężki, wsparł na uniesionym kolanie i otworzył.\nCiszę przerwał przeszywający, mrożący krew w żyłach wrzask. Harry zatrzasnął książkę, ale wrzask trwał i trwał - wysoki, nieprzerwany, dźgający w uszy ton. Przerażony, cofnął się i przewrócił lampę, która natychmiast zgasła. Usłyszał kroki na korytarzu. Wepchnął księgę na swoje miejsce i pobiegł ku wyjściu. Minął Filcha w drzwiach; jego blade, straszne oczy wpatrywały się poprzez niego w ciemność biblioteki. Przemknął pod jego wyciągniętą ręką i pobiegł dalej korytarzem, wciąż mając w uszach ten okropny wrzask.\nZatrzymał się nagle przed jakąś zbroją. W panicznej ucieczce z biblioteki nie zwrócił w ogóle uwagi, dokąd biegnie. Było ciemno i nie miał pojęcia, gdzie się znajduje. Wiedział, że jakaś zbroja stoi w pobliżu kuchni, ale przecież nie schodził w dół, wciąż musiał być pięć pięter wyżej.\n- Polecił mi pan, panie profesorze, żebym natychmiast pana powiadomił, jeśli ktoś będzie chodził nocą po zamku, a ktoś właśnie był w bibliotece... w dziale Ksiąg Zakazanych.\nHarry poczuł, że krew odpływa mu z twarzy. Filch musiał znać jakieś przejście na skróty, bo jego cichy, oślizgły głos zbliżał się coraz bardziej. A głos, który mu odpowiedział, Harry poznał natychmiast.\n- W dziale Ksiąg Zakazanych? No, daleko nie uciekł, zaraz go złapiemy.\nTo był głos Snape’a.\nHarry cofnął się najciszej, jak potrafił. Na lewo majaczyły jakieś drzwi. Namacał klamkę, wstrzymał oddech i poczuł z ulgą, że drzwi ustępują. Wśliznął się do środka przez szparę i zamarł bez ruchu. Filch i Snape poszli dalej, a Harry oparł się o ścianę, oddychając głęboko i nasłuchując oddalających się kroków. Uff! Bardzo niewiele brakowało... Dopiero po chwili rozejrzał się po pomieszczeniu, w którym znalazł kryjówkę.\nPokój wyglądał jak nieużywana klasa. Pod ścianami piętrzyły się stosy krzeseł i stolików, dostrzegł też przewrócony do góry nogami kosz na śmieci. Ale było tu również coś, co nie pasowało do całości, coś, co sprawiało wrażenie, jakby ktoś wstawił to tutaj, żeby nie zawadzało.\nByło to piękne lustro, oparte o ścianę, sięgające aż do sufitu, w bogato zdobionej złotej ramie. Na szczycie ramy widniał napis: AIN EINGARP ACRESO GEWTEL AZ RAWTA WTE IN MAJ IBDO.\nKroki Filcha i Snape’a ucichły całkowicie i Harry poczuł, że jest bezpieczny. Zbliżył się do lustra, chcąc jeszcze raz przeżyć to niesamowite wrażenie, kiedy nie widzi się własnego odbicia.\nStanął przed lustrem i musiał szybko przyłożyć obie dłonie do ust, żeby nie krzyknąć. Obrócił się gwałtownie, serce waliło mu o wiele mocniej niż wtedy, gdy otworzył wrzeszczącą księgę. Był niewidzialny, a jednak zobaczył swoje odbicie w czarodziejskim płaszczu. I nie tylko swoje. Tuż za sobą ujrzał tłum postaci.\nPrzecież pokój był pusty! Oddychając szybko, odwrócił się powoli do lustra.\nTak, to był on, jego odbicie. Twarz biała jak papier, przerażona, a za nim... przynajmniej z dziesięć postaci. Spojrzał przez ramię do tyłu - nie zobaczył nikogo. Może oni też są niewidzialni? Może znalazł się w pokoju pełnym niewidzialnych ludzi, a to zaczarowane lustro odbija wszystkich, widzialnych i niewidzialnych?\nZnowu spojrzał w lustro. Kobieta, która stała tuż za nim, uśmiechała się i machała do niego ręką. Sięgnął za siebie, ale nie wyczuł niczego. Gdyby naprawdę tam była, musiałby jej dotknąć, ich odbicia znajdowały się bardzo blisko siebie. .. Ale jego ręka natrafiła na pustkę - ta kobieta i ci inni ludzie istnieli tylko w lustrze.\nKobieta była bardzo piękna. Miała kasztanowe włosy, a jej oczy... Jej oczy są zupełnie jak moje, pomyślał Harry, przysuwając się do lustra. Jasnozielone, tego samego kształtu... Dopiero teraz dostrzegł, że kobieta płacze, uśmiecha się przez łzy. Stojący obok niej wysoki, chudy, czarnowłosy mężczyzna, objął ją ramieniem. Miał okulary i bardzo rozczochrane włosy. Sterczały do tyłu tak jak Harry’emu.\nHarry przysunął się tak blisko do lustra, że prawie dotykał nosem swojego odbicia.\n- Mamo? - szepnął. - Tato? Lecz oni tylko patrzyli na niego, uśmiechając się smutno. Powiódł wzrokiem po twarzach innych ludzi w zwierciadle i ujrzał inne pary takich samych zielonych oczu, inne nosy, tak podobne do jego nosa, a jeden staruszek miał nawet takie same jak on kościste kolana. Patrzył na swoją rodzinę, patrzył na nią po raz pierwszy w życiu.\nPotterowie uśmiechali się i machali do niego rękami, a Harry pochłaniał ich wzrokiem, przyciskając dłonie do lustra, jakby miał nadzieję, że przeniknie przez zimne szkło i znajdzie się między nimi. A w sercu czuł przedziwną mieszaninę radości i dojmującego smutku.\nNie wiedział, jak długo tam stał. Odbicia nie bladły, a on patrzył na nie i patrzył, aż gdzieś z daleka dobiegł go jakiś hałas, który pomógł mu wrócić do rzeczywistości. Oderwał oczy od twarzy matki, szepnął: „Wrócę” i wybiegł z pokoju.\n- Mogłeś mnie obudzić - powiedział ze złością Ron.\n- Możesz iść dziś w nocy, wracam tam, chcę ci pokazać to zwierciadło.\n- Bardzo bym chciał zobaczyć twojego tatę i twoją mamę.\n- A ja chcę zobaczyć całą twoją rodzinę, wszystkich Weasleyów. Będziesz mi mógł pokazać swoich innych braci.\n- Zawsze możesz ich zobaczyć - rzekł Ron. - Wystarczy, że w lecie pojedziemy razem do mojego domu. A w ogóle, może to lustro pokazuje tylko umarłych? Szkoda, że nie znalazłeś niczego o tym Flamelu. Weź trochę bekonu, czy czegoś, dlaczego nic nie jesz?\nHarry wcale nie miał ochoty na jedzenie. Widział swoich rodziców i zobaczy ich znowu tej nocy. Prawie zapomniał o Flamelu. Straciło to dla niego znaczenie. Kogo obchodzi, czego pilnuje trójgłowy pies? Czy to ważne, że Snape może to wykraść?\n- Hej, nic ci nie jest? - zapytał Ron. - Wyglądasz jakoś dziwnie.\nTeraz Harry bał się tylko jednego: że nie trafi po raz drugi do lustra. Wędrówka pod jednym płaszczem z Ronem też nie była łatwa. Próbowali odtworzyć trasę Harry’ego z biblioteki, ale choć przez godzinę błąkali się po ciemnych korytarzach, nie znaleźli opuszczonej klasy.\n- Piekielnie zmarzłem - powiedział Ron. - Dajmy sobie z tym spokój i wracajmy do naszej wieży.\n- Nie! - szepnął Harry. - Wiem, że to musi być gdzieś tutaj.\nMinęli ducha wysokiej wiedźmy, szybującego w przeciwnym kierunku, ale nikogo więcej nie spotkali. Ron właśnie zaczął jęczeć, że stopy mu zupełnie zdrętwiały z zimna, kiedy Harry dostrzegł zbroję.\n- To tu... o, tutaj... tak!\nOtworzyli drzwi. Harry zrzucił płaszcz z ramion i podbiegł do lustra.\nByli tam. Jego matka i ojciec rozpromienili się na jego widok.\n- Widzisz? - szepnął Harry.\n- Patrz! Patrz na nich wszystkich... jest ich tam wielu...\n- Widzę tylko ciebie.\n- Popatrz lepiej, stań tu, gdzie ja. Harry odsunął się na bok, ale teraz widział tylko Rona w jego piżamie w misie.\nRon wpatrywał się jednak w lustro jak urzeczony.\n- Harry, spójrz na mnie!\n- Widzisz całą swoją rodzinę?\n- Nie... jestem sam... ale jakiś inny... wyglądam starzej... i jestem... jestem najlepszy!\n- Jestem... mam odznakę, taką jak miał Bili... i trzymam Puchar Domów... i Puchar Quidditcha... Jestem kapitanem drużyny!\nRon oderwał oczy od tego cudownego widoku i spojrzał na Harry’ego.\n- Myślisz, że to lustro pokazuje przyszłość?\n- Niby jak? Przecież cała moja rodzina nie żyje... poczekaj, spojrzę jeszcze raz...\n- Ty już się napatrzyłeś, pozwól mi jeszcze trochę...\n- Trzymasz Puchar Quidditcha, no i co z tego? A ja chcę zobaczyć moich rodziców.\n- Nie pchaj mnie...\nNiespodziewany hałas na korytarzu zakończył dyskusję. Nie zdawali sobie sprawy, jak głośno rozmawiają.\nRon ledwo zdążył narzucić na nich płaszcz, gdy w drzwiach pojawiły się świetliste oczy Pani Norris. Stali nieruchomo, myśląc o tym samym: czy płaszcz działa na koty? Ale po długiej chwili Pani Norris wyszła.\n- Nie jest dobrze... - szepnął Ron. - Może poszła po Filcha. Założę się, że nas usłyszała. Idziemy. I wypchnął Harry’ego z pokoju.\nNastępnego ranka wszystko było nadal pokryte śniegiem.\n- Zagramy w szachy? - zapytał Ron.\n- Może pójdziemy odwiedzić Hagrida?\n- Nie... Idź sam.\n- Wiem, o czym myślisz, Harry. O tym lustrze. Nie idź tam dziś w nocy.\n- Nie wiem, mam jakieś złe przeczucie... Za dużo osób tam się kręci. Filch, Snape, teraz Pani Norris. Nie widzą cię, ale przecież w każdej chwili mogą tam wejść. A jak na coś wpadniesz?\nAle Harry myślał tylko o jednym: o powrocie przed zaczarowane zwierciadło. Ron nie był w stanie go powstrzymać.\nTrzeciej nocy bardzo szybko znalazł drogę. Szedł tak prędko, że jego kroki dudniły w pustym korytarzu, ale tym razem nie spotkał nikogo.\nI znowu zobaczył matkę i ojca, a jeden z jego dziadków pokiwał głową, uradowany. Harry usiadł na podłodze przed lustrem. Nic nie mogło go powstrzymać przed siedzeniem tu przez całą noc razem ze swoją rodziną. Nic.\n- A więc znowu tu wróciłeś, Harry?\nHarry poczuł się tak, jakby brzuch miał wypełniony lodem. Na jednym ze stolików przy ścianie siedział nie kto inny, jak sam Albus Dumbledore. Harry musiał przejść tuż obok niego, tak zafascynowany lustrem, że go nie zauważył.\n- Ja... ja nie widziałem pana, panie profesorze.\n- To dziwne, jak niewidzialność popsuła ci wzrok - rzekł Dumbledore, a Harry poczuł ulgę, bo zobaczył, że profesor się uśmiecha. - Tak więc i ty - dodał, zsuwając się ze stolika i siadając na podłodze obok Harry’ego - jak setki innych przed tobą, odkryłeś rozkosze Zwierciadła Ain Eingarp.\n- Nie wiedziałem, że ono tak się nazywa, panie profesorze.\n- Ale chyba już wiesz, co ono potrafi?\n- No... pokazuje mi moją rodzinę...\n- I twojego przyjaciela Rona jako prymusa.\n- Skąd pan wie.\n- Nie muszę mieć płaszcza, żeby stać się niewidzialnym - powiedział łagodnie Dumbledore. - No dobrze, ale czy już wiesz, co pokazuje nam wszystkim Zwierciadło Ain Eingarp?\n- Zaraz ci to wyjaśnię. Tylko najszczęśliwszy człowiek na świecie mógłby używać Zwierciadła Ain Eingarp jak zwykłego lustra, to znaczy, że mógłby patrzeć w nie i widzieć swoje normalne odbicie. Teraz już rozumiesz?\nHarry pomyślał, a potem powiedział powoli:\n- Ono pokazuje nam to, czego pragniemy... czego każdy z nas pragnie...\n- Tak i nie - odpowiedział spokojnie Dumbledore. - Pokazuje nam ni mniej, ni więcej, tylko najgłębsze, najbardziej utęsknione pragnienie naszego serca. Ty, który nigdy nie znałeś swojej rodziny, widzisz ją całą, stojącą wokół ciebie. Ronald Weasley, który zawsze był w cieniu swoich braci, widzi tylko siebie, ale jako najlepszego z nich wszystkich. To lustro nie dostarcza nam jednak ani wiedzy, ani prawdy. Ludzie tracą przed nim czas, oczarowani tym, co widzą, albo nawet wpadają w szaleństwo, nie wiedząc, czy to, co widzą w zwierciadle, jest prawdziwe lub choćby możliwe.\n- Jutro Zwierciadło Ain Eingarp zostanie przeniesione, Harry, a ja proszę cię, żebyś już go nie szukał. Jeśli kiedykolwiek na nie się natkniesz, zostałeś ostrzeżony. Pamiętaj: naprawdę niczego nie daje pogrążanie się w marzeniach i zapominanie o życiu. A teraz, załóż swój cudowny płaszcz i wracaj do łóżka, dobrze?\n_ Właśnie to zrobiłeś. - Dumbledore uśmiechnął się. - Ale dobrze, możesz mnie jeszcze o coś zapytać.\n- Ja? Widzę siebie trzymającego parę grubych, wełnianych skarpetek.\nDopiero kiedy Harry znalazł się z powrotem w łóżku, pomyślał, że profesor Dumbledore mógł mu nie powiedzieć całej prawdy. Ale w końcu, uznał, spychając Parszywka ze swojej poduszki, było to bardzo osobiste pytanie.


Remont mieszkania Olkusz - 1333 wykonawców - Opinie\nRemont mieszkania w Olkuszu\nWykonawca, Olkusz, Remont mieszkania\nWykonawca, Raków, kielecki, Remont mieszkania\nPolecam, pełen profesjonalizm i wielozadaniowość. Sprawnie i pięknie.\nWykonawcy usługi Remont mieszkania w Olkuszu\nRemont mieszkania Olkusz: Powiązane usługi\nRemont mieszkania: ostatnie zapytania w Olkuszu\nWykonanie gładzi w 3 pomieszczeniach, w zależności od kosztów wyłożenie płytek podłogowych w jednym z pomieszczeń,dodatkowo przewidziany jest w planach sufit podwieszany oraz płyty 3D na jednej ze ścian.\nZniwelowanie pleśni na ścianie, wygładzenie ścian i pomalowanie w jednym pokoju, ściągnięcie tapety, wygładzenie ścian i pomalowanie w drugim\nPoszukuję firmy rzetelnej i punktualnej. Określone prace w pomieszczeniach o łącznej powierzchni ok 50 m2: odświeżenie/malowanie ścian, zerwanie paneli w łazience i położenie glazury z drobnymi przeróbkami wod-kan, mogą być wstępem do dalszych. Chcę zakończyć remont najpóźniej jesienią tego roku, przed sezonem grzewczym.\nZlecę remont pomieszczeń kuchennych w budynku użyteczności publicznej. Zakres prac obejmuje roboty wyburzeniowe, wylewki, płytki, szpachlowanie i malowanie ścian.\nProszę o pomoc. Poprzednia ekipa nie wywiązała się z umowy i mam przerwane prace w domu w dwóch pomieszczeniach: łazienka, przedpokój. Potrzebuję osoby dokładnej i rzetelnej. 1. Wykucie źle położonych cokolików w przedpokoju, nałożenie nowej fugi. 2. Położenie fugi raz jeszcze na podłodze w miejscach gdzie jest klej i śmieci zamiast fugi. 3. Odkucie kafelki w łazience (jeżeli to możliwe) i położenie jej raz jeszcze plus fuga plus silikon. 4. Doczyszczenie widocznych dziur na łączeniach karton gipsu na suficie w przedpokoju. Pomalowanie białą farbą prześwitów. 5. Wyczyszczenie i pomalowanie jednej ściany w przedpokoju 5m2. 6. Nałożenie kafelek na jednym schodzie przed drzwiami. 7. Założenie klamki i grzejnika w przedpokoju. 8. ok 20m2 ściany czeka na nałożenie betonu dekoracyjnego firmy Jager (koniecznie osoba, która potrafi to zrobić jak należy)\nWitam mam do zaoferowania prosty i szybki remont typu odwiezenie mieszkania duzego pokoju salonowego.\nGładzie i malowanie sufitu i ścian położenie tapety na jednej ścianie. Przed rozpoczęciem prac pomoc w zabezpieczaniu mebli .czas remontu\nPołożenie płytek w salonie z aneksem kuchennym, pokój 3m x 6m, potrzebne przycinanie płytki. Materiały zakupione i gotowe, proszę o wycenę.\nZlecę wykonanie wylewki w garażu wraz z położeniem płytek oraz położenie płytek na klatce schodowej. Prace w domu jednorodzinnym. Zakres w ok 25m2 wylewka + płytkowanie oraz ok 10 m2 płytkowanie na klatce schodowej. Dodatkowo ok 20m2 brukowania.\nIle kosztuje remont mieszkania w Olkuszu?\nKoszt remontu mieszkania w Olkuszu zależy od wielu czynników. Należą do nich m.in. liczba pomieszczeń poddanych renowacji, zakres prac, jakość użytych materiałów budowlanych, czy ceny nowego wyposażenia. Dlatego właśnie, aby udzielić odpowiedzi na pytanie o koszt remontu mieszkania należy najpierw przygotować plan prac do wykonania. Na tej podstawie można już wstępnie oszacować potrzebny budżet.\nJak zaplanować remont mieszkania w Olkuszu?\nJeśli mamy mieszkanie do remontu w Olkuszu, to warto na początek zrobić sobie plan prac. Przydaje się nie tylko przy ustalaniu kosztów, ale także stworzeniu harmonogramu robót. Dzięki temu znacznie łatwiej będzie przejść przez remont mieszkania, mieć kontrolę nad postępem prac oraz trzymać w ryzach budżet.\nOd czego zacząć remont mieszkania w Olkuszu?\nRemonty mieszkań w Olkuszu rozpoczynają się od najtrudniejszych prac, czyli takich, które są czasochłonne i wiążą się z dużym bałaganem. Należą do nich np. wymiana instalacji sanitarnej lub wyburzenie ściany. Gdy największe roboty mamy już za sobą, przychodzi moment na pomniejsze prace. Najczęściej remont mieszkania zakończy się na malowaniu ścian i montażu nowych mebli.\nKiedy robić remont mieszkania w Olkuszu?\nNajczęściej wybieranym momentem na remonty mieszkań w Olkuszu jest okres od początku wiosny do połowy jesieni. Ciepło za oknem sprzyja postępowi niektórych prac wykończeniowych. Wiele osób też bierze wolne w wakacje, by doglądać prac. Zwłaszcza, gdy w grę wchodzi kapitalny remont mieszkania.\nGdzie zgłosić remont mieszkania w Olkuszu?\nStandardowe prace związane z remontem mieszkania w Olkuszu, których celem jest odnowienie lub przearanżowanie wnętrza nie wymagają zgłoszenia. Inaczej jest, gdy w grę wchodzi ingerencja w część wspólną budynku, np. wiercenie w elewacji ściany bloku. W takich przypadkach niezbędne będzie zgłoszenie lub nawet uzyskanie zgody na budowę, a także poinformowanie spółdzielni bądź wspólnoty mieszkaniowej.


Parkomaty to zmora większości kierowców w centrach dużych amerykańskich miast. Operatorzy chicagowskich parkometrów pomimo pandemii koronawirusa zarobili miliony dolarów i jak sami przyznają przetrwali już najcięższe dla nich dni. W 2020 roku budżet spółki Chicago Parking Meters będącej operatorem systemu zasiliła kwota 13 milionów dolarów - to dochód wynikający z funkcjonowania parkomatów i zarządzania nimi.\nCo ważne, jest to kwota zarobiona w roku, w którym obowiązywał chociażby nakaz gubernatora „stay at home”. Całkowity przychód w 2020 roku wyniósł 91.6 miliona dolarów, co oznacza spadek o 33% w porównaniu z rokiem 2019. Ekonomiści analizujący rynek stwierdzili, że taką stratę należy uznać za symboliczną patrząc przez pryzmat epidemii.\nSpółka Chicago Parking Meters podpisała w 2008 roku umowę z władzami miasta na dzierżawę parkomatów na ulicach podlegających chicagowskiemu ratuszowi. Kontrakt obowiązuje na okres 75 lat i opiewa na kwotę 1.16 miliarda dolarów. Do końca umowy pozostały więc 62 lata, a spółka będąca operatorem już w tym momencie wyszła na prostą i spłaciła całą inwestycję, czyli ponad miliard dolarów, jednocześnie odnotowując ponad 500 milionowy zysk. Jeżeli przychody z parkowania powrócą do poziomu rzędu 100 milionów dolarów rocznie, operator powinien finalnie zarobić sześć raz więcej niż wynosił pierwotny wkład w 2008 roku.\nDane pokazujące, że w dobie pandemii koronawirusa ludzie mimo wszystko chętnie poruszali się po mieście, co potwierdzają też wpływy ze sprywatyzowanej w 2005 roku autostrady Chicago Skyway. W 2020 roku przychody z jej użytkowania wyniosły 84.8 miliona dolarów, a w 2019 roku była to kwota 92 milionów – spadek o 7.8 %. Za niespełna 100-letnią umowę dzierżawy inwestorzy zapłacili w 2005 roku 1.83 miliarda dolarów.


Anna Lotan Barbados Mineral Cleansing Gel - mineralna emulsja\n> Twarz>Anna Lotan Barbados Mineral Cleansing Gel 200 ml\nAnna Lotan Barbados Mineral Cleansing Gel 200 ml\nAnna Lotan Barbados Mineral Cleansing Gel to delikatna emulsja żelowa nie zawiera mydła, dzięki czemu zapobiega wyszuszaniu naskórka. W połączeniu z wodą tworzy piankę, która oczyszcza i odświeża skórę.\nKupując teraz ten produkt otrzymasz 1 punkt lojalnościowy. Twój koszyk wyniesie 1 punkt lojalnościowy może być zamienione na jeden bon o wartości 1,00 zł.\nAnna Lotan Barbados Mineral Cleansing Gel to delikatna emulsja żelowa nie zawiera mydła, dzięki czemu zapobiega wyszuszaniu naskórka. W połączeniu z wodą tworzy piankę, która oczyszcza i odświeża skórę. Zawiera unikalne wyciągi z alg morskich oraz zbawienny dla skóry tłustej muł z Morza Martwego. Aktywne minerały działają detoksykująco na skórę, a składniki nawilżające i ekstrakty rożlinne intensywnie nawilżają. Emulsja w postaci żelu jest stworzona do cery miesznej, tlustej, polecana również do cery normalnej do codziennego mycia skóry.\nNiewielką ilość emulsji rozprowadzić na twarzy emulgując z wodą. Masować do wytworzenia się pianki. Następnie dokładnie zmyć wodą. W przypadku dostania się preparatu do oczy, spłukać dużą ilością wody.\nAnna Lotan Barbados...\nAnna Lotan Barbad...\nBalsam o wysokim...


Radosław Sikorski w prokuraturze. Nie czuje się zdrajcą: absurdalne oskarżenia [WIDEO] - Superstacja\nRadosław Sikorski w prokuraturze. Nie czuje się zdrajcą: absurdalne oskarżenia [WIDEO]\nŚledztwo zostało podjęte po przejęciu przez zespół z Prokuratury Krajowej spraw dotyczących katastrofy smoleńskiej na skutek wcześniejszych zawiadomień, które wpływały do prokuratury, a w których pierwotnie odmawiano wszczęcia śledztw. W 2017 r. PK informowała, że w tym postępowaniu prokurator zakończył fazę zbierania dokumentów i materiałów z różnych instytucji i przystąpił do przesłuchiwania świadków; wówczas wymieniono liczbę ok. 70 osób koniecznych do przesłuchania.


Uroki twórczej bezczelności - Esej recenzencki - Miesięcznik "Menażeria", Stowarzyszenie Kulturalno-Artystyczne "Megafon"\nUroki twórczej bezczelności\nJest coś rozkosznie bezczelnego w „Battling Boyu” Paula Pope’a. I to już na tym najbardziej podstawowym poziomie kreacji – powołania do życia bohaterów i zbudowania dla nich światów. I nie chodzi mi tu wcale o fakt, że jest to całkiem nowa jakość (co rzadko obecnie się wydarza), ale o to, że ta nowa i oryginalna pod każdym względem jakość (z trudnymi do uchwycenia reminiscencjami wytworów przeszłości, szczególnie tych z fantastycznej kinematografii przełomu lat 60. i 70. XX wieku) została pozszywana z bardzo konwencjonalnych motywów i dość popularnych elementów naszej kultury. Jak na dłoni dostaliśmy zatem praktycznie gotowy i znany od lat schemat, który autor zdekonstruował na naszych oczach i złożył w coś zupełnie innego, nieprzystającego już do naszych obecnych czasów, ale i wybiegającego trochę dalej, w przyszłość, gdzie tęsknie będziemy patrzeć za siebie i gdzie święcić będzie triumfy gatunek taki jak np. postretrofuturyzm. Dawno nie uczestniczyłem w opowieści tak nonszalancko traktującej powszechne standardy narracyjne i intertekstualne, a jednocześnie tak niebezpiecznie blisko będącej mainstreamowi i publikacjom kierowanym do dzieci i młodzieży. Jak z tego mógł powstać komiks na wskroś undergroundowy? Odpowiedzią może być jedynie wspomniana na początku bezczelność twórcy wobec swojego dzieła, a co za tym idzie i wobec odbiorcy, która tak mnie oczarowała, że kupiłem tę historię w niemal każdym jej aspekcie i do samego końca. Chociaż nie do końca, bo jej koniec jeszcze nie nastąpił. Ach, ten ból niedopowiedzenia!\nNic jednak dziwnego, że całość nie zamknęła się w jednym albumie liczącym około 200 stron, bo mamy tu do czynienia z klasyczną opowieścią inicjacyjną, która w swoim założeniu krótką formą być nie może. Dodajmy do tego jeszcze dwa zupełnie odmienne światy, dużą liczbę postaci drugoplanowych, otwarte wątki epizodyczne, zbiorowy i zorganizowany „problem inicjacyjny” (potwory) oraz fakt, że chłopiec, który wkracza w wiek męski, jest młodym bogiem. Nie do ogarnięcia za jednym podejściem, prawda? Tym bardziej że autor dwoi się i troi, aby znane każdemu dziecku popkulturowe klisze połączyć w jedyny w swoim rodzaju komiksowy koktajl Mołotowa i bez zbędnych wyjaśnień czy wymyślnych idei, wręcz anarchistycznie i z fajerwerkami, rozsadzić nasze ciasne myślenie schematami i gotowymi scenariuszami. Jest bowiem w tym komiksie pewien dualizm, czy raczej bardzo misterne połączenie dziecięcej beztroskiej zabawy z intelektem i przemyślaną treścią. Z jednej strony mamy zatem nieograniczoną energię (w czystej i ogólnej postaci), niczym nieskrępowane szaleństwo (np. w scenach walk), hipnotyzujące, tryskające z każdego kadru kolory czy po macoszemu potraktowaną fabułę, z drugiej zaś wyważoną prześmiewczość, konsekwentną wobec idei komiksu parodię superbohaterszczyzny, nutkę zawsze wdzięcznego kampu (świadomego kiczu), nietypową baśniowość (będącą wynikiem symbiozy fantastyki i mitologii z science fiction) i niestrudzoną odwagę w nieustannym szarganiu i mieszaniu „świętości” gatunkowych (komiks niezależny, europejski, amerykański i manga w jednym). Może dlatego na myśl od razu przychodzą takie klasyki jak „Barbarella” czy „Tank Girl” (przekornie wybrałem postaci kobiece) – niezależne produkcje naładowane po brzegi estetyką kampu, obyczajową anarchią, ideowym rozpasaniem, z nietuzinkowymi bohaterami, tak po ludzku niedoskonałymi, trochę niepokornymi i nieracjonalnymi w swoich działaniach. Wszystko jedno, w jakim natężeniu i w jakim układzie, byle bezczelnie dekonstruowało oswojone kulturowo treści.\nGłówny bohater opowieści Paula Pope’a już tak bezczelny jak jego autor niestety nie jest. Może ma trochę szelmowskiego uroku, typowego dla postaci charyzmatycznych, ale wiele mu jeszcze brakuje do pełnej samoświadomości i umiejętności dokonywania trafnych, dojrzałych, ale i kontestacyjnych wyborów. To taki, można powiedzieć, nieopierzony gryf, który rozwinie skrzydła w odpowiednim czasie, kiedy proces inicjacyjny dobiegnie już końca i nastąpi ten upragniony dla niego moment przejścia – bo Battling Boy, co prawda, nie odnosi się z zapałem do narzuconej mu boskiej tradycji, ale na pewno chciałby mieć ją jak najszybciej za sobą. Tymczasem nie jest to taka łatwa sprawa jak np. postrzyżyny czy pierwsze golenie. To proces wieloetapowy (a dla nas, czytelników, wielozeszytowy), pełen zmian charakterologicznych, przeobrażeń ideologicznych i sumiennego kształtowania osobowości. Ale nie wybiegajmy nadto w przyszłość, bo jak na razie mamy zaledwie zarys całości tej szaleńczej i barwnej awantury. Tak pokrótce: gdy w Arcopolis, nękanym od lat przez potwory nieznanej proweniencji, ginie Haggard West, czyli jedyny (super)bohater czuwający nad bezpieczeństwem mieszkańców, miasto staje przed groźbą upadku. Właśnie wtedy bóg ojciec (bliski wyobrażeniom mitologii skandynawskiej) postanawia wysłać tam swojego syna w ramach inicjacyjnej przygody. Chłopak dostaje pelerynę podróżnika, walizkę z kilkoma całkiem przydatnymi akcesoriami (pomysł z koszulkami jest tak karkołomny i prosty zarazem, że aż fascynujący) oraz najlepsze życzenia „dobrej zabawy”. Po dwóch nieudanych walkach (bez pomocy tatki i córki Haggarda Westa by się nie obyło), wdrożeniu w struktury miasta oraz bliższym poznaniu zarówno wrogów, jak i niezbyt przydatnych lokalnych sprzymierzeńców (z jednym wyjątkiem) niestety kończymy lekturę. I to w dość strategicznym momencie. Akcja się zawiązuje, idea opowieści budzi się na dobre, a my – nie wiedzieć kiedy – już jesteśmy w tę aferę zamieszani. Szykujcie się, bo to początek całkiem ciekawego uniwersum, które za jakiś czas może się rozwinąć w klasykę gatunku (coś na kształt mainstreamowo-undergroundowej hybrydy spod znaku postretrofantastyki).


Skanseny - powroty do przeszłości | pomyslynawyprawy.pl\nW samej końcówce 2021 roku ludzkość wypuściła w przestrzeń kosmiczną teleskop Webba – niesamowite urządzenie, które ma za zadanie obserwować i dać naukowcom dane aby ci mogli uzyskać odpowiedzi na pytania o… przeszłość. Jak to wszystko się zaczęło – jak zmieniała się organizacja kosmicznej materii, jak powstały gwiazdy i galaktyki.\nTu na Ziemi takimi opowiadaczami historii są ruiny, zamki, pałace, miejsca bitew, starówki miast. I właśnie skanseny.\nSkanseny to takie soczewki przeszłości – miniświaty pokazujące nam życie bez komórek, samochodów, kombajnów i telewizorów. Wkraczając za ich bramy, szwendając się pomiędzy płotami i krytymi strzechą chałupami mamy wrażenie, że naprawdę cofnęliśmy się w czasie.\nW wielu z nich możemy uczestniczyć w przeróżnych warsztatach i pokazach. To szalenie interesujące dla każdego, a dla urodzonych i żyjących w XXI wieku dzieci, dla których telefon stacjonarny i dyskietka są przedmiotami z innej epoki, zobaczenie na własne oczy tak dawnych sprzętów i spróbowanie samemu ubijania masła czy obsługi koła garncarskiego, jest przeżyciem porównywalnym z wyprawą na księżyc.\nOto lista najciekawszych skansenów na terenie Polski, które udało nam się dotychczas zobaczyć podczas naszych wycieczek po kraju.\nMuzeum Wsi Lubelskiej; Zagroda Guciów na Roztoczu\nZalipie – Malowana Wieś; Skansen Taboru Kolejowego w Chabówce\nOsada Jaćwiesko Pruska; Muzeum Etnograficzne w Puńsku; Skansen w Białowieży\nSzlak Ginących Zawodów; Skansen w Pstrążnej\nKuligów to dziś letniskowa wieś położona w zakolu i nad starorzeczem Bugu. Leży na północ od Warszawy, zaledwie 45km od centrum stolicy. Kiedyś była to szlachecka wieś rodziny Kuligowskich, którzy pod koniec XV wieku przybyli tu z Kamieńca Mazowieckiego (obecnie Kamieńczyk nad Bugiem).\nTwórcą i właścicielem skansenu jest Pan Wojciech Urmanowski. Od ponad 20 lat zbiera i pokazuje sprzęty jakie można było spotkać w wioskach na Mazowszu i Podlasiu pod koniec XIX i w pierwszej połowie XX wieku. To zarówno malutkie przedmioty jak i wielkie maszyny oraz całe budynki.\nAż w głowie się kręci od ich ilości!\nTrochę szkoda, że brak opisów i tacy laicy jak my błądziliśmy trochę jak dzieci we mgle. Ale dla kogoś, kto się na temacie zna – miejsce zdecydowanie must see na mapie skansenów w Polsce.\nNa Roztoczu, zaledwie 10km za Zwierzyńcem leży Guciów, a w nim maleńki skansen. Nie sposób tam nie trafić bo wszystko jest zlokalizowane przy szosie. Skansen jest maleńki, ale wart zobaczenia. Muzeum jest czynne od 09:00 do 17:00 oprócz poniedziałków. Gospoda: niedziela – czwartek 09:00 – 20:00, piątek – sobota 09:00-21:00. Wnętrza wyposażone są w kolorowe rękodzieło i stare sprzęty. Jest też kolekcja meteorytów z Polski i świata. Podobno Gospodarze prowadzą też ciekawą i szeroką działalność towarzyszącą taką jak np. pokazy dawnych technik kulinarnych, knajpka z kuchnią tradycyjną (tego jednak sami nie doświadczyliśmy)\nTo niesamowity skansen parowozów i historii kolejnictwa. Parowozownia została założona pod koniec XIX wieku. W okresie największego jej rozkwitu stacjonowało tu 80 parowozów obsługujących pociągi pasażerskie i towarowe do Krakowa, Nowego Sącza i Zakopanego.\nNa trasie Chabówka – Nowy Sącz można przejechać się pociągiem retro. www.parowozy.pl i www.skansenchabowka.pl\nNa 100 ha, czyli naprawdę dużym terenie, zgromadzono około 70 obiektów. Jest to jeden z większych skansenów w których byłam.\nZnajdują się tu zabudowania wiejskie z Warmii, Mazur, Powiśla i terenów Litwy czyli z czterech historycznych regionów dawnych Prus Wschodnich. Pochodzą one z różnych czasów – od XVIII stulecia do pierwszej połowy XX wieku.\nPierwszy skansen powstał jako „Muzeum Wsi w Królewcu” w roku 1909 i zlokalizowany był właśnie na obrzeżach Królewca. W 1937 podjęto decyzję o przeniesieniu ekspozycji do Olsztynka.\nJaćwingowie to jeden z ludów bałtyjskich (Bałtowie) zamieszkujący w czasach średniowiecza obecną Suwalszczyznę.\nOsada Jaćwiesko – Pruska położona jest w pobliżu Puńska i powstała za sprawą Petrasa Lukoseviciusa. Na dość dużym terenie możemy oglądać grodzisko i chaty wiejskie. Zapoznajemy się także z jaćwieską i pruską symboliką, ich wierzeniami i zwyczajami.\nMoże to nie do końca skansen sensu stricte, ale na pewno punkt na mapie Suwalszczyzny, który koniecznie trzeba odwiedzić.\nPuńsk, czyli Punskas – inaczej Mała Litwa. Z racji swego położenia oraz historii w Puńsku żyje dziś więcej Litwinów niż Polaków (ok. 80 % do 20%). Splatają się tu więc tradycje, kuchnia, święta, języki i obyczaje.\nPrekursorem i wieloletnim kustoszem muzeum był emerytowany nauczyciel – Józef Vaina. Prowadził tam lekcje, uczył tkania krajek litewskich. Od 1968 roku zbierał „starocie”, fotografował przeznaczone do rozbiórki domy i zagrody chłopskie, nagrywał zanikające pieśni ludowe, opowiadania, legendy.\nZespół budownictwa drewnianego ludności ruskiej Podlasia\nZdecydowanie warto odwiedzić to malownicze miejsce, leżące na skraju Białowieży, na terenie przysiółka Kropiwnik, będącego częścią dawnej wsi Zastawa – osady zniszczonej przez Niemców w czasie II wojny światowej.\nSkansen należy w całości do prywatnych właścicieli – oni byli pomysłodawcami jego utworzenia (1978), oni sprowadzają do niego obiekty, restaurują, udostępnianą zwiedzającym.\nMożna tu zobaczyć drewniane budownictwo z przedpola puszczy. Najstarsza, kryta strzechą chałupa, datowana jest na rok 1885 i pochodzi ze wsi Czyżyki. Kapliczka nad stawem to replika położonej we wsi Nowe Berezowo, a stojący obok krzyż upamiętnia tysiąclecie chrztu Rusi.\nO innych atrakcjach Białowieży przeczytasz TUTAJ\nBiskupin – najstarsza osada odkryta na terenie Polski. Usytuowana jest na wyspie na Jeziorze Biskupińskim. Założono ją w VIII wieku i zamieszkiwano przez około 150 lat. Szacuje się, że w okresie największego rozkwitu liczba ludności wynosiła około 1000 osób. Na terenie Biskupina znajdowało się około 100 domostw. Dokładnie nie wiadomo dlaczego gród opuszczono. Jedna z teorii mówi o podniesieniu się wód jeziora.\nDziś Biskupin to rezerwat archeologiczny. Bardzo dokładnie zrekonstruowano dawne wały obronne, falochrony, bramy, ulice i zabudowania. www.biskupin.pl\nTo położone w Kudowie Czermnej (niedaleko Kaplicy Czaszek) gospodarstwo Urszuli i Bogusława Gorczyńskich. Zobaczyć tutaj można pokaz garncarstwa, kowalstwa, ręczny wyrób masła, zwierzyniec, wiatrak i chatkę robótek ręcznych. W domu chleba znajduje się piec opalany drewnem, w którym wypiekany jest chleb. Chętni w mogą własnoręcznie ulepić sobie miseczkę na kole garncarskim, a świeżemu chlebowi ze smalcem oprzeć się po prostu nie można! 😊 W jednej z izb oglądamy stroje ludowe z różnych regionów Polski, na podwórku stoją liczne sprzęty używane w dawnych latach w gospodarstwach.\nMuzeum Kultrury Ludowej Pogórza Sudeckiego\nMuzeum położone jest w wiejskiej dzielnicy Kudowy Zdrój – w Pstrążnej – i działa jako skansen od 1984 roku. Można tu oglądać stare domy, z których każdy jest bogato wyposażony w stare sprzęty i przedmioty używane od XVIII wieku, można dowiedzieć się z czego ludzie tutaj dawniej żyli, zajrzeć do izby zwanej „Galerią Ziół”. Jest też „Chatka Czarownicy” oraz przywołujące szczęście, płodność i zdrowie „Drzewo Magiczne”, z giętkich gałązek którego czarownice wykonywały swe latające miotły.\nO innych atrakcjach w Kudowie Zdrój, Górach Stołowych i okolicy przeczytasz we wpisie: Góry Stołowe – szlaki i inne atrakcje


Min 2 letni staż pracy;\nZnajomość zagadnień z zakresu ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o własności lokali i ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego;\nPosiadanie uprawnień zawodowych w zakresie zarządzania nieruchomościami;\nDoświadczenie w zakresie administrowania nieruchomościami.\nDo głównych obowiązków Administratora należy:\nObsługa najemców lokali mieszkalnych, użytkowych oraz dzierżawców nieruchomości zgłaszających się do Biura Obsługi Mieszkańców;\nAdministrowanie i gospodarowanie powierzonymi nieruchomościami komunalnymi.\nWynagrodzenie brutto w przedziale 3.000,00 – 3.600,00 złotych, w zależności od posiadanego doświadczenia i kompetencji;\nz następującą adnotacją: "nabór na stanowisko administratora",\nw terminie do 08.01.2020 r. (decyduje data wpływu do Gdańskich Nieruchomości).