Nowe wydanie 13 powodów Jaya Ashera - Blog TaniaKsiazka.pl\nNowe wydanie 13 powodów autorstwa Jaya Ashera to prawdziwa gratka dla wszystkich miłośników niezwykle porywających opowieści. Ci, którzy przepadają za ekranizacjami popularnych powieści, również nie mają powodów do narzekań. Platforma NETFLIX stworzyła serial na podstawie ów powieści. Dziś mamy przyjemność zaprezentować wam książkę, która pogodzi oba te typy czytelników. Koniecznie czytajcie dalej, by poznać więcej szczegółów!\nNowe wydanie 13 powodów – absolutny hit\nKsiążka w błyskawicznym tempie znalazła się na liście bestsellerów „New York Timesa” i została przetłumaczona na 31 języków. Co sprawiło, że zyskała taką popularność? Z pewnością pomógł jej fakt, iż popularna platforma zdecydowała się wyprodukować na jej podstawie serial. Z tej okazji na rynku pojawiło się nowe wydanie ów powieści z serialową wersją okładki. Dodatkowo czytelnicy w środku znajdą mnóstwo zdjęć pochodzących z planu produkcji. Takie rozwiązanie z pewnością jeszcze bardziej pobudzi wyobraźnię i wzmocni przeżywane emocje.\nA o czym opowiada sama historia? Główny bohater to Clay Jensen. Pewnego dnia, po powrocie do domu ze szkoły, pod drzwiami dostrzega dziwną paczkę. Chłopak z zaskoczeniem odkrywa, że w środku znajdują się taśmy magnetofonowe nagrane przez koleżankę ze szkoły – Hannah. I nie byłoby w tym nic złowieszczego, gdyby nie fakt, iż zaledwie dwa tygodnie temu popełniła ona samobójstwo. Owe taśmy zawierają 13 powodów, przez które Hannah popełniła samobójstwo. Jak się okazuje, jednym z nich jest Clay. Dlaczego? Tego bohater dowie się, przesłuchując wszystkie nagrania. Jensen przez całą noc zaczyna kluczyć po mieście. W trakcie tej wędrówki towarzyszy mu głos Hannah. Z każdą mijającą minutą chłopak staje się świadkiem bólu i osamotnienia koleżanki. Jednak przesyłka, którą rozpakował to coś znacznie więcej. Dzięki niej poznaje prawdę o sobie i otaczających go ludziach. Prawdę, której nigdy nie miał odwagi stawić czoła.\nIm dłużej podróżuje, tym jaśniejsza i przerażająca myśl świta mu w głowie. Przeszłości nie da się cofnąć, a przyszłości nie można powstrzymać.\nKsiążkę z okładką serialową znajdziecie tutaj. Gorąco polecamy!


Obudowy gięte o wysokości 600 mm\nDo tej pory obudowy szaf sterowniczych lub elektrycznych, składających się z wysokich skrzynek, w większości przypadków wykonywane były z blachy w kształcie U, wygiętej z obu stron, do której przyspawane były pozostałe ściany boczne. Nowoczesna produkcja na maszynie RAS pozwala na wykonanie takich skrzynek bez konieczności spawania.\nDzięki urządzeniu UpDownCenter-2 z wysokimi narzędziami belki górnej szafy sterownicze o wysokości do 600 mm mogą być wyginane z pojedynczego półfabrykatu ... i z blachy stalowej do 2 mm.\nJednoczęściowa obudowa ma decydujące zalety w procesie produkcji:\n• Brak łączenia kilku zleceń produkcyjnych\n• Niskie koszty logistyczne\n• Brak skomplikowanych przyrządów mocujących podczas spawania\n• Krótsze długości spawania ... i dokładność gięcia UpDownCenter\n• Przystosowanie do spawania TIG lub laserowego\n• Zminimalizowanie konieczności szlifowania końcowego\n• Szybszy cykl produkcyjny\n• Większa precyzja i powtarzalność\n• Brak przeróbek\n• Niższe koszty\nDzięki gięciu dwustronnemu typu UpDown (góra/dół) nie ma konieczności odwracania formatki w procesie gięcia, co przekłada się na łatwą i szybką pracę ze skróconymi czasami cykli i niższymi kosztami jednostkowymi.\nInnowacyjne oprogramowanie Bendex automatycznie programuje gięte detale w oparciu o pliki STEP, DXF lub GEO.\nDwa ramiona chwytające wymiennika narzędzi pobierają wysokie i ciężkie narzędzia z magazynu i umieszczają je w trybie automatycznym precyzyjnie w górnej belce.\nUpDownCenter-2 RAS 78.33-2\nMax. grubość materiału 4,0 mm\nMax. długość 3200 mm\nUpDownCenter-2 RAS 78.43-2\nMax. grubość materiału 3,0 mm\nMax. długość 4060 mm\nW celu uzyskania dodatkowych informacji lub umówienia się na prezentację „na żywo”, skontaktuj się z firmą Polteknik Ltd. Sp. z o.o., autoryzowanym przedstawicielem RAS w Polsce.


Tanie paczki, kurier, Polska - Antyle Holenderskie\nPaczki kurierem UPS, Polska - Antyle Holenderskie\nDla firm oraz osób prywatnych tanie przesyłki kurierskie do Antyle Holenderskie - realizuje nasz sprawdzony partner: broker kurierski KurJerzy Polecamy sprawdzenie oferty szybkich przesyłek lotniczych realizowanych przez naszego Partnera we współpracy z największą firmą kurierską UPS.\nJak wysłać paczkę do Antyle Holenderskie ?\nWysyłanie paczek do Antyle Holenderskie może być proste i tanie. Skorzytaj z formularza, aby poznać cenę przesyłki. Jeżeli chcesz wysłać paczkę do innego kraju niż Antyle Holenderskie, to po prostu wybierz z poniższej listy nazwę kraju. Podaj wagę przesyłki oraz jej dokładne wymiary.\nIle kosztuje wysyłka kurierem do Antyle Holenderskie ?\nAby dowiedzieć się, kóry tani kurier będzie najtańszy i dostarczy Twoją przesyłką do Antyle Holenderskie najtaniej, polecamy sprawdzić również oferty firm i serwisów kurierskich w porównywarkach cen paczek - np. www.kurierem.pl - tani kurier Antyle Holenderskie. - tu porównasz ceny paczek kurierskich do większości(!) państw Europy, Azji (np. do/z Japonii, do Chin, Singapuru, Tajwanu, Tajlandii), Ameryki Północnej (USA, Kanada, Meksyk) oraz Australii.\ntani kurier - Antyle Holenderskie - przesyłki z Polski - paczki do Polski - kurierzy Antyle Holenderskie


Zwrot podatku z Norwegii Holandii Niemiec - Działdowo | Zagranicznypodatek.pl\nMieszkasz w Działdowie i pracowałeś za granicą w Niemczech, Holandii albo Norwegii ?\nZapraszamy do Działdowa\nZdobyta praca za granicą jest coraz to bardziej pospolita, szczególnie wśród młodych osób. Tak było chociaż jeszcze parę lat temu, niemniej jednak w tej chwili zauważa się, że osoby te niesłychanie sporadycznie decydują się na pozostawanie za granicą do końca – rozpatrują ten moment poniekąd oczywiście jako chwilę, jako czas na zarobienie większej ilości pieniędzy oraz możliwość powrotu tutaj wtenczas, kiedy tak właściwie będą już posiadali trafną ilość gotówki na przykład do rozpoczęcia osobistego interesu bądź też zbudowania mieszkania.\nPamiętajmy że możemy korzystać z legalnych metod odzyskania podatku, a w wypadku powrotu należy się w głównej mierze zwrot podatku z Holandii lub innego kraju Unii, do jakiego z reguły jedzie się w sprawie miejsc pracy.\nKażdy kraj ma jednakże trochę inne procedury na zwrot podatku – inaczej są w stanie wyglądać prawa jak chodzi na przykład o zwrot podatku z Norwegii, a trochę inaczej może wyglądać rozliczenie podatku z Niemiec. By dowiedzieć się szczegółów wystarczy jedynie poszukać wiadomości w Ambasadzie czy też w sieci, bowiem na wielu oficjalnych stronach jest to nadzwyczaj wnikliwie zaprezentowane.\nWarto wiedzieć o sprawie kluczowej – żeby odzyskać pieniądze nieodzowne jest przede wszystkim przepracowanie odpowiedniej ilości lat, bezsprzecznie legalnie, w danym kraju, do tego finansowanie podatku i naturalnie posiadanie dobrych dokumentów. Zaświadczeniem fundamentalnym jak chodzi o rozliczanie podatku jest naturalnie karta podatkowa. Jej zdobycie jest proste, wystarczy zgłosić się do urzędu fiskalnego kraju w jakim się pracowało – jeżeli pracodawca był uczciwy, wszelkie odprowadzone należności dla państwa w postaci podatków będą tam zaksięgowane.


pure evil.: 00: Have you been drinking?\n00: Have you been drinking?\nWeszłam do środka i od razu to zobaczyłam, a tak właściwie to jego, od razu zaklęłam pod nosem. Odległość dzielącą nas pokonałam w zaskakująco szybkim czasie. Wiedziałam, że nie mogę pozwolić mu tutaj zostać, bo inaczej mogłoby wydarzyć się coś, co po raz kolejny wywołałoby u mnie uczucie wstydu. I chociaż to wcale nie była wymarzona sytuacja, to była o wiele lepsza od tych, które niestety, ale odbywały się. Lecz tak w zasadzie, to powinnam. Powinnam zostawić go tutaj i uciekać tam, gdzie pieprz rośnie. Zostawić to wszystko, zostawić jego, ale nie mogłam. Nie miałam tyle odwagi. Tak, byłam tchórzem, niewątpliwie.\n- Okej, okej! - wrzasnął, ale przyzwyczaiłam się, zawsze tak robił. - Pomóż mi wstać. - głos nieznoszący sprzeciwu...\nBez wahania pomogłam mu i z nim na ramieniu opuściłam progi baru, którego wnętrze znałam doskonale, niejednokrotnie odbierałam stąd ojca. Mimo że był jaki był, to kochałam go. Miałam tylko jego i nie mogłam pozwolić sobie na stratę jedynej osoby, z którą byłam spokrewniona, chociaż bardzo bym chciała uwolnić się od niego, od tego wszystkiego co robi, od tego jak rujnuje moje życie równie mocno, jak swoje, z tą różnicą, że ja dopiero zaczynałam, byłam młoda, chciałam być również szczęśliwa, to nigdy nie byłam na tyle odważna, żeby się sprzeciwić. Jak już wcześniej wspomniałam, byłam tchórzem.\nKiedy wreszcie posadziłam ojca na miejscu pasażera, sama zasiadłam przed kierownicą. Miałam ogromną nadzieję, że zaraz zaśnie, bo w końcu zazwyczaj tak to się odbywało, a później budziłam go, zanosiłam na łóżko, rozbierałam i zapadał znowu w sen, ale nie tym razem. Zamiast, jak to miał w zwyczaju, przespać się, mu zachciało się wygłupów. Najpierw włączył radio, a później zaczął śpiewać i wydurniać się obok mnie, co może mogłoby być śmieszne, ale jakoś nie pamiętam, żeby mój tata, kiedykolwiek sprawił, że uśmiechnęłabym się szczerze. Cóż, tak po prostu było.\nPróbowałam zniechęcić go, ale nie odnosiło to zamierzonych skutków, więc czemu nie? Może to jest odpowiedni czas na polepszenie moich stosunków z ojcem? Starałam się wygłupiać razem z nim, oczywiście w miarę możliwości, w końcu prowadziłam samochód, ale nie mogłam. Od razu włączył mi się stop do tego człowieka. Z nim nie było czegoś takiego jak zabawy, lub raczej zabawy dla mojej przyjemności. Momentalnie ucichłam i skupiłam się na jeździe, czego mój ukochany tatuś nawet nie zauważył. Mam 17 lat, a wciąż tkwię w tym bagnie. Czy to nie za długo? Czy nie powinnam w końcu zacząć żyć? Spotykać się z rówieśnikami? Znaleźć jakiś przyjaciół (których nigdy nie miałam)? Zacząć być po prostu szczęśliwa? I w jednej chwili miałam odpowiedź na wszystkie swoje pytania, a wystarczyło tylko jedno spojrzenie na osobę siedzącą obok mnie. Tak, powinnam odejść.\nJak widać wróciłam do punktu, w którym zaczęła się moja przygoda z pisaniem, a zaczęło się na Justin'ie. Chciałam zacząć to opowiadanie 1 marca, w urodziny Justin'a, ale moja niecierpliwość tutaj wygrała, haha :). Będzie... ciekawie, tak myślę, a przynajmniej postaram się, żeby było i żeby was nie zawieść. Po prawej stronie jest zakładka 'bohaterowie', dzięki czemu możecie wyobrazić sobie wszystkie postacie stąd. Wszelkie pytania kierujcie na moje gadu: 8393874, gdzie jestem codziennie.\nTak więc zostawiam was z prologiem, a rozdział pierwszy pojawi się już jutro ;).\n+ 44 dni do koncertu Justin'a w Polsce <3\nAutor: Cysia o 1:10 PM\nBielberka 9 lutego 2013 13:21\nZejbiste *.* Czekam na rozdziały, w których przeciez nie wiem co sie dzieje ;) :D ;** kocham cię <3 . dużo weny życzę ;**\nYMCMB 9 lutego 2013 15:35\nJest supeeer .\nMasz super blog i fantastycznie piszesz!\nMasz na prawdę talent! Ogromny!\nRównież zapraszam do mnie kochana ^^ ;)\nLovatonne 9 lutego 2013 16:02\nTakiego opowiadania szukałam i cieszę się, że je wypatrzyłam na tt. Będę wdzięczna jak będziesz mnie informować o nowych rozdziałach.\nŻyczę weny, @lovatonne xoxoxox\nAnonimowy 9 lutego 2013 17:48\nOgólnie fajnie sie zapowiada :) mozesz mnie informowac o nowych rozdzialach? :)x\nJedziesz na koncert>> Jesli tak to odezwoj sie do mnie bo mieszkamy niedaleko siebie a ja nie mam z kim jechac :( to moje gg 32930639\nAnonimowy 9 lutego 2013 19:36\nŚwietny prolog! <3 Jeszcze takiego opowiadania nie czytałam, ale z chęcią poczytam. Nie moge się juz doczekać pierwszego rozdziału :) Jeśli będziesz informować o nowych rozdziałach to ja jestem chętna @Justeliaa\nIzabela Malec 11 lutego 2013 01:06\nAnonimowy 15 lutego 2013 18:48\nAnonimowy 13 marca 2013 18:02\nCandice ♥ 4 kwietnia 2013 20:52\nJak widzę sporo już tu zamieściłaś i szczerze żałuję, że nie trafiłam tu wcześniej. Mam nadzieję, że jakoś uda mi się nadrobić zaległości, bo na prawdę świetnie piszesz.\nMOŻESZ MNIE INFORMOWAĆ O NOWYCH ROZDZIAŁACH? OPOWIADANIE JEST PO PROSTU GENIALNE!!! MUSISZ KIEDYŚ NAPISAĆ WŁASNĄ KSIĄŻKĘ :)\nCheryl Light 4 sierpnia 2013 16:55\nKochana to jest świetne! Pisz własną książkę :* Chciałbym Mieć taki talent jak ty ;)


Prosze o poradę - 3latek - Inny Świat - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nbaba_za_kolkiem 01.10.16, 13:35\nWitajcie, chyba dojrzałam już do napisania postu na tym forum.\nPotrzebuję pomocy, i zdałam sobie sprawę z tego już kilka tygodni temu, ale teraz prosze o nią także Was. Widzę, że forum jest kopalnią wiedzy na temat Innego świata w jakim żyja nasze dzieci, i liczę, że znajda się tu rodzice z Wrocławia, którzy pokierują mnie i poradzą gdzie tej pomocy jeszcze szukać.\nZacznę od końca. Dziś i wczoraj syn tak dał mi popalić, że wypłakałam morze łez i postanowiłam tu napisać.\nW ciągu osttaniego miesiąca jego zachowanie bardzo się pogorszyło, i sama juz nie wiem, co mu jest.\nW poszukiwaniu pomocy udałam się do psychologa pracującego z trudnymi dziećmi. Pani po rozmowie stwierdziła, że powinnam syna jak najzybcie diagnozowac w kierunku zaburzeń SI oraz zespołu Aspergera. Na tamten dzień, kiedy mi to powiedziała, nie mialam wątpliwości co do zaburzeń SI, natomiast ten ZA zwalił mnie z nóg. Przez ostatnie dwa tygodnie chwytałam się każdej możliwej sytuacji, żeby potwierdzić sobie, że syn żadnego ZA nie ma, że ma może zaburzenia SI, może to burzliwy okres 3latka, bo własnie skończył tyle. Ale jego zachowanie w tym tygodniu oraz apogeum wczoraj i dziś - powodują, że zaczynam dopuszczać do siebie, że może coś być na rzeczy.\nProblem w tej diagnozie, którą sobie sama w głowie opracowywuję, polega na tym, żstan syna pogorszył się znacznie w ciągu ostatniego półrocza, i idzie lawinowo w dół. Wcześniej powiedzmy, był wymagającym dzieckiem (forum Małe dziecko jest pełne moich postów) ale jakoś szło do przodu. Od pół roku jest coraz gorzej a ja mam wrażenie, że tracę z nim kontakt, jest coraz gorzej.\nCo w tej chwili nam najbardziej doskwiera:\n- całe dnie jęków,od rana, od obudzenia się jeden jęk, każde zdanie jest wymarudzone, prawie nigdy nie pada zwyczajnie powiedziane zdanie, tylko każda prośba jest wyjęczana,\n- poważne ataki szału, amoku, agresji, z powodów nie do przewidzenia i m.zd. bardzo błahych, te ataki były już dziś 3 a mamy dopiero południe. Syn wpada w taką otchłań rozpaczy wymieszanej ze złością, frustracją, i staje się niebezpieczny dla siebie i otoczenia. Dziś np był szał bo: chciał sok bananowy, bo traktor zabawka nie jedzie idealnie prosto tylko skręca minimalnie (ściąga go w prawo), bo nie wyjął kabla z wtyczki tylko ja go wyjęłam. Te 3 powody spowodowały napady szału, które zaczęłam nagrywac telefonem, żeby miec potwierdzenie, że nic mu nie robię, kiedy przyjedzie policja, oraz żeby pokazać je pani psycholog. Szał to płacz, straszliwe bieganie po domu tam i z powrotem, za każdym razem trzaskanie drzwiami sypialni, łazienki, szyfladami i szafkami, w takim jakby zapamiętaniu, nie dociera NIC. Dodatkowo zaczyna wtedy tak jakby wierzgać głową, na boki, i przy tym falowac rękami uniesionymi do góry, często potem wydaje z siebie bełkot. Atak trwa do 15-20 minut, kończy się tym że trzymam go mocno na kolanach, przemawiam spokojnie, a on płacze i krzyczy jak rozrywane żywcem prosię. Z tym zupełnie sobie nie radzę i na koniec płacze już on i płaczę ja.\n- jedzenie - w domu prawie nic nie chce jeść, akceptuje kilak potraw, wszystko jest niedobre, śmierdzi, chce na okągło słodycze i soki. Unikam, ale się nie zawsze da.\n- na podwóku nie bawi się, mam wrażenie że utracił umiejętność zabawy, wychodzimy na plac zabaw, było kiedyś wszystko, były koleżanki, ganianie się, rowerek, teraz wychodzimy i jest tylko szał z byle powodu, rzycanie się na ziemie i płacz. Nie idzie na plac wcale, siedzi na krawężniku pod blokiem, jakby był obrażony na wszystkich, na każdą zachętę pójścia gdziekolwiek jest bunt i nie. Nie ma w nim żadnej radości, po prostu mam wrażenie, że zabawa go w ogóle nie pociąga, nie interesuje. W domu zero zabawy, snuje się po mieszkaniu, ciągle przy moich nogach, dziś np rwał papier kuchenny na strzępy, zero zabawy autami, piłkami, które tak lubił, jeździł autami, puszczał je z platformy, puszczaliśmy je sobie po podłodze, nigdy teraz sam nie inicjuje zabawy, jest wiecznie znudzony i jęczący.\n- mówić zaczął wcześnie i bardzo ładnie, szybko mówił zdania, teraz w ciągu dnia nagle zamiast mówić zdanie zaczyna mówić pojedyncze słowa, jakby udając małpę czy coś "to! to! to!" jak chce pić. "tam! tam! tam" jak chce do łazienki. Mam wrażenie czasem że się zgrywa a czasem, że się cofa w rozwoju,\n- jesteśmy w trakcie diagnozy SI i pani wstępnie stwierdziła nadwrażliwość słuchową, zapachową i cos z dotykiem.\nNa dzień dzisiejszy nie jest już możliwe moje normalne funkcjonowane, cały dzień kręci się wokół tego, co go rozwścieczy, co wyprowadzi go z równowagi lotem błyskawicy. Nie da się normalnie wrócić do domu z przedszkola, nie da się normlanie przygotowac posiłku, zjeść, spędzić czasu z dzieckiem, wszytsko jest rozwalane przez ataki szału, które są bo ciastko się ułamało, bo kamyk nie daje się wsadzić do kieszeni, bo kolega nie chce dać zabawki.\nDodatkowo, na Małym dziekcu założyłam wątek, do torego się tu odniose, bo tam też opisywałam kilka rzeczy, może mi antyspam nie wytnie. forum.gazeta.pl/forum/w,566,162410177,162410177,czy_wasze_trzylatki_.html\nA jak wytnie, to jest to wątek pt Czy wasze trzylatki...\nProszę teraz was o poradę: gdzie iść, gdzie zacząć diagnozę, jak najszybciej zdobyć pomoc, konkretnie, co polecacie TU we Wrocławiu. Jak zacząć normalnie życie, bo mam wrażenie, że moje się już skończyło.\nJeśli ktoś ma pytania chętnie odpowiem, bo nie da się w jednym poście zamieścić historii 3 lat. Tym bardziej że syn wcześniej był "zwykłym", może bardziej emocjonalnym, bardziej nadpobudliwym i rozgadanym, ale jednak zwykłym trzylatkiem, a teraz sterroryzował już nasze życie całkowicie. I jest tak na co dzień głeboko nieszcześliwym dzieckiem. Jak i gdzie mu pomóc.\nholina Re: Prosze o poradę - 3latek 01.10.16, 13:56\nNie wiem co Ci radzić, ale jak synek miał 3,5 r i zaczęliśmy drogę z diagnozą, to przeprowadzano ze mną mase wywiadów, uświadamiając mnie w tym czym jest Zespół Aspergera. I oczywiscie histerie i agresja wpisują sie w jego obraz, ale nie są glownym kryterium. ZA w takim wieku, to przedewszystkim.\n- problemy w przedszkolu, wycofanie, brak wspólnych zabaw\n- fiksacie wszelkiego rodzaju\n- zainteresowania niezgodne z wiekiem. Np koleżanki syn ZA w wieku 3 lat znal rozklad jazdy metra, byl zafiksowany na pociągach, tylko to go interesowało, o tylko na ten temat podejmował rozmowę.\n- nie akceptowanie żadnych zmian\n- wykonywanie tych samych czynności zawsz identycznie\n- różne schematy, powtarzalność zachowań\nTo tak na szybko, co mieliśmy w pytaniach, podczas wizyty. A u was, żaden z tych takich typowych objawów ZA nie występuje, bądź Ty o nim nie piszesz.\nNie jestem specjalistką od ZA ale, moze poszukac na forach internetowych Wroclaw i okolice porządnego psychologa, ponieważ Twoj synuś ewidentnie problem ma, i pomoc mu trzeba.\nA jak syn zachowuje się w przedszkolu ?, co mówią Panie?, czy bawi się z dziećmi, czy nawiązuje kontakty ?\nCo mozesz dobrego o synu napisać ?, bo nie wierzę, ze ma same wady :-).\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 01.10.16, 21:07\nNie chodzi mi o diagnozowanie przez internet, chciałabym się wybrac na diagnozę do jakiegoś ośrodka, i szukam w zasadzie gdzie iść, gdzie mnie zrozumieją i naprawdę pomogą, praktycznymi radami.\nWiekszość tych szałów, tych amoków które się zdarzają są o:\n- niepowodzenie, w robieniu czegoś, niespełniona prośba, odmowa,\n- zrobienie czegoś przeze mnie inaczej niż zwykle, od zawsze zwracał uwagę, którędy idziemy do przedszkola, powtarzał te same komentarze w tych samych sytuacjach, ale ostatnio odejście od normy rowna się przesadzona reakcja typu krzyk, płacz, szał.\nZ przedszkoem w tej chwili mamy spory problem, bo zaczął nowe od września, i dotąd (w tej chwili jako jedyny już w grupie) straszny płacz przy rozstaniu, przez ostatni miesiąc nie było ani jedneogo pożegnani bez płaczu. Jak po niego przychodzę po południu, bawi się, sam, na podłodze, lub siedzi przy stoliku i coś robi. Pytałam panie czy on się bawi z dziecmi. Panie twierdzą że bierze udział w zajęciach grupowych ale bawi się zwykle sam.\nSyn z przedszkola wychodzi w strasznym stanie psychicznym, zmęczony, w domu jest od razu agresywny, ma zdwojone te ataki, albo natychmiast pada na sofie i zasypia na dwie godziny, po czym budzi się z płaczem i reszta wieczoru mija w płaczach i jękach i agresji.\nSłowem, nie wygląda to dobrze.\nFiksjacje to również osobny rozdział. Auta, pociągi, szlabany, otwieranie i zamykanie WSZYSTKIEGO, mleka, lodówki, szuflad, drzwi. Szuflady i drzwi od zawsze jedną z głównych zabaw a w tej chwili głowne i często dominujące w sposobie na wyrażenie złości - trzaskanie nimi. Potrafi spędzać czas na otwieraniu drzwi, przechodzeniu na drugą sronę zamknięciu i z powrotem, i tak 15 razy. Kiedy mu mówię zostaw te drzwi, zostawi na chwilę, i zaraz jest przy szufladach.\nNa przystanku musimy się zatrzymać jeśli podjeżdza autobus, bo musi zobaczyc jak zamykają i otwierają się drzwi.\nMożna by długo wyliczać.\nOgólnie nasze życie codzienne jest bardzo monotematyczne - ciągle to samo jedzenie, picie, te same bajki o autobusach, te same szuflady. Te same zabawy - nie zabawy, bo zabawki leżą nieruszane, ale czy dziecko naprawde musi sie bawic zabawkami??\nJeśli chodzi o akceptowanie zmian - akceptuje te zapowiedziane wielokrotnie. Zmiany planu dnia - musze zapowiedziec, bo jest od razu zły. Zmiana przedszkola - dotąd źle. Zmiana towarzystwa - wycofje się.\nJesli chodzi o kontakt wzrokowy - jest dobry, poza jednym wyjątkiem - w czasie i po ataku szału, patrzy w powietrze, nie widzi nic, jak trwa ten szał zdarza mu się jakby zawiesic na chwile z uniesionymi jak ukrzyżowanymi rękami, i wtedy patrzy w dół tak przed siebie, i wtedy nic nie dociera, zawieszony i jak za szklanym kloszem.\nAle jeśli jest wypoczety, pogodny (rzadko, coraz rzadziej) to kontakt dobry, na codzien w rozmowach tez.\nCo moge napisac dobrego: wszystko, jest niesamowicie bystry, spostrzegawczy, ma dobrą pamięć, uwielbia muzykę, spiewa piosenki i sam puszcza sobie płyty z kolekcji piosenek dziecięcych. Ma niesamowitą pamięc do szczegółów i do melodii.\nOgólnie, jak cofnę się tak o rok, zawsze był absorbujący, ale super kochany, mądra główka, teraz jest po prostu nadal kochany, ale nieszczęśliwy a ja nie wiem co zrobic, najgorsze są te ataki szału o byle co.\nNa placu zabaw już spoglądają na nas podejrzanie od jakiegoś czasu, jego zachowanie wręcz rzuca się w oczy.\nSynek spędził weekend u mojej siostry, nie uprzedzałam jej, ale sama mi potem powiedziała że były dwie sytuacje, kiedy wpadł w taki szął że nie wiedziała co zrobić.\nOn wtedy się rzuca na ziemię, trzaska drzwiami, płacze, krzyczy jakby był przerażony, jakby go ktoś żywcem kroił i palił, no nie wiem co robić?\nTeraz wieczorem na placu zabaw znowu - dziecko mu nie chce dac piłki, nie podejdzie nie poprosi, stoi i krzyczy ja chcem to, ja chcem to! i się zaczyna, nie czeka na reakcje dziecka tylko rzuty, krzyki, agresja, płacz :(((\nW sumie nie oczekuje nawet diagnozy tu na forum, raczej licze na jakieś porady co robic wtym szale, jak uniknąć tych sytuacji już nie mam jak, no i gdzie go diagnozowac, czy zaczac od PPP? czy jesli jest ich kilka we wrocławiu to jest jakaś rejonizacja? Czy diagnozowac równolegle prywatnie? Gdzie?\nMoże sa tu jakies dobre dusze z Wro i coś poradzą. To jest kochane, mądre dziecko tylko zatapia się w tych atakach szału, i nic wtedy nie dociera, rzuca przedmiotami, gryzie dywan, przedmioty które mu wpadną wręce gryzie lub nimi z całej siły rzuca...\ntijgertje Re: Prosze o poradę - 3latek 01.10.16, 21:45\nPrywatnie Prodeste w Opolu.\nholina Re: Prosze o poradę - 3latek 01.10.16, 21:55\nTen opis Twojego synka daje zupełnie inny obraz, niż ten w poście startowym. Oprócz tych ,, histerii ,, jest faktycznie sporo niepokojących zachowań, mogących świadczyć o spektrum. Faktycznie Prodeste w Opolu ma dobre opinie. Może spróbuj tam, bądz zapytaj na forum Wrocławia o jakąś placówkę zajmującą się dziećmi autystycznymi. PPP to ja bym sobie darowała, byłam w kilku i zawsze wychodziłam z tą samą odpowiedzią ,, wyrośnie ,,\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 21:52\nAle byłas w kilku PPP konkretnie we Wrocławiu? Z tego co czytam, to zdania sa bardzo podzielone, od "fajne miejsce, dobrze pomagają" do "całkowita pomyłka, typowe państwowe miejsce po nic".\nholina Re: Prosze o poradę - 3latek 03.10.16, 11:33\nNie, nie we Wrocławiu. Bylam w Warszawie, i w dwóch rejonowych pod Warszawą. Dla mnie to szkoda czasu. Przynajmniej jeśli chodzi o te nasze poradnie. Doskonale ubralas w slowa po co są państwowe poradnie, dodałabym jeszcze, ze potrzebne są do wydania stosownych orzeczeń / dokumentow do różnych placówek. W naszej PPP jest swietna Pani psycholog, widziala mojego syna 15 minut, nie pytając go nawet jak ma na imię, po prostu nie zamienila z nim jednego zdania, kazala mu tylko na rysować czlowieka,to bylo jedyne polecenie. A opinie z wizyty napisała na 2 strony A4. :-)\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 03.10.16, 11:41\nCzyli wróżka :) dzieci lubią wróżki :) ech....\nagata_abbott Re: Prosze o poradę - 3latek 01.10.16, 22:00\nOgólnie powinnaś zrobić to:\n- poszukać dobrego miejsca diagnostycznego. Tutaj nie pomogę, bo nie jestem z wrocławia, ale polecam też zorientować się w grupach na FB dotyczących ZA/autyzmu\n- jak już będziesz miała diagnozę - zwrócić się do Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej z prośbą o wydanie opinii o potrzebie KS i o WWR. Nie wiem, jak jest z terminami u Was - najlepiej zadzwonić od razu i powiedzieć, że jesteś w trakcie diagnozy, że chcesz umówić się też do nich na obserwację, a jak będziesz miała komplet dokumentów, to po prostu uzupełnisz. Poradni we Wrocławiu jest pewnie kilka, wygooglaj sobie gdzie i sprawdź tę najbliższą, czy obejmuje Twoją dzielnicę.\n- Jak będziesz miała diagnozę, to składasz też wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności. Wiem, że to trochę przerażająco brzmi, ja ogólnie musiałam sporo przetrawić, zanim zdecydowałam się akurat na ten krok (mimo, że samą diagnozę przyjęłam bez problemu - i ja i mąż), ale orzeczenie daje kilka dodatkowych możliwości: 1) można brać udział w różnych programach/terapiach/turnusach dofinansowywanych przez PFRON, 2) można korzystać z ulgi rehabilitacyjnej (odliczać od dochodu wydatki ponoszone na terapię), 3) można korzystać z innych ulg/zniżek dla niepełnosprawnych\n- z orzeczeniem o KS idziesz do przedszkola, dajesz im i zaczynasz wymagać:) przedszkole zasadniczo powinno wypełnić zalecenia, które są w orzeczeniu - np. dotyczące asystenta albo dodatkowych zajęć. Przedszkola jednak w różny sposób do tego podchodzą, szczególnie te prywatne. W każdym jednak razie - orzeczenie dotyczące ZA/A to dodatkowe pieniądze dla przedszkola, a dla dziecka dodatkowe zajęcia. Niektóre (prywatne) przedszkola obniżają też czesne dzieciom z orzeczeniem.\nTrzymam kciuki, żeby wszystko dobrze się ułożyło!\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 21:58\nSuper to opisałaś, dziękuję! Właśnie takiego rozkładu krok po kroku szukałam, i wg tego planu przygotuje swój plan.\nagata_abbott Re: Prosze o poradę - 3latek 03.10.16, 09:52\nTak jak pisała poniżej Katriel - diagnozę ostatecznie podpisuje psychiatra, a Poradnie psychiatrami nie "dysponują". Diagnoza od psychiatry jest niezbędna do uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, a wizyta w Poradni - do otrzymania orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Są to dwa niezależne papiery - można mieć jeden albo drugi albo oba jednocześnie - a każdyy z nich przydaje się do czegoś innego.\nProfesjonalną diagnozę warto też zrobić dlatego, że w jej przygotowaniu bierze udział z reguły cały zespół lekarzy/specjalistów. Spojrzą na dziecko z różnych stron, zasugerują, co dalej. Nie należy tu oszczędzać.\nNam po diagnozie zasugerowano też kolejne kroki - wizyty w różnych poradniach/zrobienie różnych badań (poradnia neurologiczna, metaboliczna, genetyczna, diagnoza SI, okulista, audiolog) - wszystko, żeby wykluczyć różnego rodzaju zaburzenia, które mogą dawać objawy podobne do zachowań autystycznych / które mogą w jakiś sposób utrudniać funkcjonowanie dziecka. Ogólnie filozofia jest taka, że dziecko z autyzem może być wrażliwsze na wiele czynników - i już jakiś niewielki dyskomfort/infekcja może powodować u niego obniżenie funkcjonowania i regres. Stąd np. wielu specjalistów sugeruje odpowiednią dietę (to temat na dłuższą dyskusję - w dużym skrócie - my próbowaliśmy i zrezygnowaliśmy, natomiast z pewnością tego typu ruchy trzeba robić pod okiem dietetyka). W każdym jednak razie - warto przebadać dziecko na wszystkie możliwe okoliczności, aby mieć pełny ogląd sprawy. Ale to na spokojnie. My przebadaliśmy różne rzeczy i nic z tego nie wyszło - aczkolwiek cieszę się, że dla świętego spokoju to zrobiliśmy.\nkatriel Re: Prosze o poradę - 3latek 05.10.16, 00:56\nUzupełnię: "nasza" PPP chciała mieć papier od psychiatry do orzeczenia o kształceniu specjalnym. Być może nie wszędzie tak trzeba.\nkatriel Re: Prosze o poradę - 3latek 01.10.16, 22:00\nWe Wrocławiu jest kilka PPP, ale w tym jedna specjalizuje się w spektrum autyzmu i tylko ona wydaje orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego ze względu na ZA/autyzm. Jest to PPP nr 5 na Czajkowskiego. Jeśli pójdziesz gdzie indziej i tam stwierdzą ZA, to i tak cię odeślą na Czajkowskiego.\nW PPP przyjmie cię psycholog; u nas to była p. Marczewska-Stręk, która jest dosyć fajna, rzeczowa i lubi dzieci ze spektrum.\nDo orzeczenia PPP potrzebuje diagnozy klinicznej od psychiatry (czyli po prostu stwierdzenia "tak, ten delikwent ma ZA" z pieczątką lekarza), diagnozy psychologicznej, pedagogicznej i logopedycznej. Psychiatry w PPP nie ma, bo to nie placówka służby zdrowia, więc papierek od lekarza musiałam skombinować skądinąd. Logopeda i pedagog są na miejscu, ale zamiast spotykać się z nimi można było też przynieść opinię logopedy i wychowawczyni z przedszkola, oszczędzając w ten sposób trochę czasu i zachodu.\nMusisz pamiętać, że PPP stawia sobie za główne zadanie właśnie wydanie orzeczenia, a nie terapię i edukację rodziców. Moje doświadczenia jednak były takie, że jak się jawnym tekstem poprosiło o poradę w konkretnej sprawie, to się ją dostawało i to zazwyczaj niezłą.\nNo, ale diagnozy funkcjonalnej i planu terapii nie dostaniesz. Takie rzeczy to prywatnie.\nWe Wrocławiu jest parę prywatnych ośrodków oferujących kompleksową diagnozę, ale żadnego z nich nie mam na tyle przetestowanego, żeby polecać. Jest też Dolnośląskie Stowarzyszenie na rzecz Autyzmu, możesz spróbować do nich uderzać, może cię trochę pokierują. No i jest Prodeste w Opolu, to w sumie nie tak daleko a opinie ma świetne (ale ich też tylko pobocznie znam).\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 22:09\n> Do orzeczenia PPP potrzebuje diagnozy klinicznej od psychiatry (czyli po prostu\n> stwierdzenia "tak, ten delikwent ma ZA" z pieczątką lekarza), diagnozy psychol\n> cówka służby zdrowia, więc papierek od lekarza musiałam skombinować skądinąd.\nCzyli właściwie równolegle do diagnozy odwiedzić także psychiatrę? I tychpozostałych specjalistów?\n> Logopeda i pedagog są na miejscu, ale zamiast spotykać się z nimi można było też\n> przynieść opinię logopedy i wychowawczyni z przedszkola, oszczędzając w ten sp\n> osób trochę czasu i zachodu.\nTo ja chyba skorzystam na miejscu, bo do przedszkola nie mam zaufania.\nKilka dni temu na potrzeby pewnej sprawy panie wychowawczynie pisąły opinie o synu, na temat jego zachowania i współpracy itd. Dostałam potem to pismo do rak własnych - laurka. Same superlatywy. Syn robi wszystko śpiewająco, chętnie, o ile to, że bierze udział w zabawach grupowych to wiem, tańce i muzyka także, o tyle było tam również wymienionych wiele rzeczy, o których wiem że syn tego nie robi, i ide o zakład, że nie chodzi tu o przypadek typu w domu nie robi a w przedszkolu owszem. Po prostu opinia ta wg mnie była przepisana z jakiejś książki, sztampowa opinia o zdrowym, uzdolnionym i otwartym przedszkolaku.\n> Musisz pamiętać, że PPP stawia sobie za główne zadanie właśnie wydanie orzeczen\n> ia, a nie terapię i edukację rodziców. Moje doświadczenia jednak były takie, że\n> jak się jawnym tekstem poprosiło o poradę w konkretnej sprawie, to się ją dost\n> awało i to zazwyczaj niezłą.\n> No, ale diagnozy funkcjonalnej i planu terapii nie dostaniesz. Takie rzeczy to\n> We Wrocławiu jest parę prywatnych ośrodków oferujących kompleksową diagnozę, al\n> e żadnego z nich nie mam na tyle przetestowanego, żeby polecać. Jest też Dolnoś\n> ląskie Stowarzyszenie na rzecz Autyzmu, możesz spróbować do nich uderzać, może\n> cię trochę pokierują. No i jest Prodeste w Opolu, to w sumie nie tak daleko a o\n> pinie ma świetne (ale ich też tylko pobocznie znam).\nDzieki za te info, naprawde wszystko mi się przyda.\nkatriel Re: Prosze o poradę - 3latek 03.10.16, 01:25\nJeśli decydujesz się diagnozować w PPP, to tak, równolegle umów się z psychiatrą. Może być na NFZ, może być prywatnie, nie ma to znaczenia. Resztę specjalistów znajdziesz na Czajkowskiego.\nJeśli i tak chcesz robić kompleksową diagnozę prywatnie np. w Prodeste, to możesz pójść najpierw tam, a potem pozbierać wszystkie papiery jakie ci dadzą i zanieść do PPP - to powinno wystarczyć do wystawienia orzeczenia.\nambree Re: Prosze o poradę - 3latek 01.10.16, 13:58\nHej...pisałam kiedys w moim watku na malym dziecku o moim ruchliwym itp synku i wlasnie Ty i kilka innych mam ktore widze ze tez w koncu i tu tafily mialo podobne dzieciaki...niby to pocieszajace....ze nie jest sie samym, jednak ja juz jestem w trakcie diagnozy gdyz zachowania mego dziecka na tle innych jednak odbiegaly od normy....Zaburzenia si w calej rozciągłości, na reszte czekamy maly ma 20 miesiecy...\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 01.10.16, 21:29\nAz poszukałam wątku, faktycznie, wszystko do mnie wraca, myslę o różnych sytuacjach z przeszłości, i zastanawiam się, czy faktycznie może tak być, że przeoczyłam coś tak istotnego... nie moge sobie tego darować.\nambree Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 12:44\nDzieci sa różne i czasem ciezko wychwycić co jest jeszcze norma...mi jednak intuicja mowi ze cos jest na rzeczy...wiec owszem chwile temat odpuscilam za rada wlasnie forum ze zdrowemu rozbrykanemu dziecku cos wmawiam, a tu takie zaburzenia si ze hoho...\nNie obwiniaj sie bo to nic nie da...jak najszybciej jakies zajecia organizujcie i bedzie lepiej....poza tym male dzieci sa jeszcze bardzo plastyczne :-)\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 22:14\n> Dzieci sa różne i czasem ciezko wychwycić co jest jeszcze norma...\nOtóż to. Poiwem szczerze, po dzisiejszym dniu ja nadal waham się od "bez sensu schizuję, nic mu nie jest" po "masakra, coś z nim jest nie tak". Cały dzień tak minął, że nikt kto y go z boku cały dzień obserwował, nie powiedziałby złego słowa. Dbałam w weekend by odespał i wypoczął, dużo się z nim bawiłam, tak jak lubi, dopiero wieczorem w domu, kiedy już był zmęczony zaczęło się znowu wszystko. Nie było histerii ale znów momentami patrzyłam na "obce dziecko". Ja sama już głupieję i momentami zastanawiam się,c zy nie robię cyrku niepotrzebnie, że wyjdę na wariatkę, i że się okaze że to jednak ja i moje metody wychowawcze zawiodły, a nie żaden ZA. A momentami znów, kiedy syn zachowuje się tak dziwnie, pluję sobie w brodę, jak mogłam być tak ślepa. Sama nie wiem co się dzieje.\nambree Re: Prosze o poradę - 3latek 03.10.16, 12:40\nU nas znaczne pogorszenie w zachowaniu czyli glownie latamrie po mieszkaniu bez celu i jeki wynikaja z niedostatecznego zajecia sie malym. Dzieci z si maja problem z zagospodarowaniem sobie czasu, nie potrafia planowac zabawy...jak siedze z malym caly dzien i skupiam sie na nim w 100% to jest dużo lepiej, jest spokojny i wysiedzi przy lego nawet 45 minut.....ale tak sie nie da przeciez dzien w dzien zwlaszcza ze jest starsza corka...dzieki ktorej mam porównanie co do zachowan mlodego.\nTez czasami mysle ze wydziwiam i on sie miesci w normach...az przychodzi taki dzien i dziecko jak za szklana kula...nic nie dociera i nie współpracuje wcale.\nogz Re: Prosze o poradę - 3latek 01.10.16, 20:44\nPoczytaj o zespole Hellera to zaburzenie należące do CZR.\ntijgertje Re: Prosze o poradę - 3latek 01.10.16, 21:47\nZespół Hellera? Ale to tylko przy dzieciach, ktore przez 3 lata rozwijały sie prawidłowo. Baba pisze, ze jej syn zawsze był "wymagający". Możliwe, ze to cos ze spektrum, ale raczej nie to.\nogz Re: Prosze o poradę - 3latek 01.10.16, 22:06\nZ tego pisze autorka wątku jest wyraźne pogorszenie od pół roku i " idzie lawinowo w dół" mowa też się pogorszyła "teraz zamiast mówić zdania mówi słowa". Nie stawiam diagnozy, czytam i tak, to zrozumiałam.\nTypowy dla tego zespółu jest regres rozwojowy między 2 a 4 rokiem życia, utrata umiejętniści, które się już nabyło. Nie jest napisane w kryteriach diagnostycznych, że wcżeśniej nie ma problemów.\nTu były rozwinięte mowa, pewne umiejętności społeczne a teraz widać, że jest gorzej. I tyle.\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 22:15\nTo prawda że idzie w dół ale nie widze, aby zatracił jakies zdolności tak całkowite, dni lepsze mieszają się z gorszymi, tylko, że tych gorszych jest zbyt dużo już. No ale nie jestem diagnostą, odam się w ręce specjalistów.\nchocolatemonster Re: Prosze o poradę - 3latek 01.10.16, 23:28\nJa się wylamie. Oczywiście, posłuchaj rad dziewczyn i zabierz synka do jakichś mądrych ludzi, którzy mają doświadczenie ALE jest też możliwość, że Twój syn ma gorszy okres / bunt i za 6 mcy będziesz miała inne dziecko.\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 06:17\nOby tak bylo ale jak przezyc te 6 mcy tych atakow szalu kilka razy dziennie. To nie jest normalne i jest coraz gorzej. W duchu mam nadzieje ze to tylko kwestia IS.\nbrynhildr Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 07:07\n"Syn wychodzi z przedszkola w strasznym stanie psychicznym". I radzi sobie jak umie. A że nie umie, to masz.\nDla mnie opis zachowań Twojego dziecka nie jest ani zaskakujący, ani przerażający. Tak się robi, jeśli nie ma wyjścia i już.\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 22:18\nAle ja rozumiem, że on musi odreagowac przedszkole, dlatego że to rozumiem poslziśmy na diagnozę SI bo widzę, że nie daje rady z ilością bodźców, że coś jest nie tak, coś mu nie pasuje, czegoś za dużo, i widac to na codzień, te zapachy, nadwrażliwość słuchowa.\nWiele jestem w stanie zaakceptować, ale zdecydowanie NIE te ataki szału, kiedy on po prostu jest głęboko nieszczęśliwy.\nkarmelowa_bombonierka Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 08:43\nJa bym równolegle w temacie diagnostyki w kierunku CZR "zafundowała" dziecku diagnostykę typowo somatyczną. Neurolog w temacie ewentualności padaczki, podstawowe badania krwi uzupełnione badaniami hormonalnymi i jonogramem, poważnie pomyślałabym o diagnostyce metabolicznej.\nSuper byłoby znaleźć mądrego pediatrę który by pokierował znając Wasze lokalne uwarunkowania - część rzeczy zrobić na skierowania, część prywatnie żeby nie czekać wiele miesięcy na wizytę. Bo czas gra tu jednak znaczącą rolę. Osobiście polecam bardzo diagnostykę na nowym oddziale zab. metabolicznych w CZD - diagnostyka tam jest wszechstronna, z konsultacjami na miejscu, warunki świetne. Tylko że czas oczekiwania spory, ale to też zależy od skierowania, od tego co się dzieje.\nPo wykluczeniu somatycznego stricte tła tego co się dzieje - będzie można skupić się spokojnie na diagnostyce w kierunku szeroko pojętych zaburzeń autystycznych.\nmajowa23 Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 08:51\nJa jestem z Wrocławia. Diagnozowałam dziecko 3 lata temu w Prodeste w Opolu. Teraz zmienili od września Prodeste się podzieliło, jakbyś szukała w Internecie to diagnozowaniem zajmuje się Fundacja Jednym Słowem. Na samym początku naszej drogi byłam w rejonowej PPP i tak naprawdę ta wizyta dużo wniosła. Tam dostaliśmy opinię o WWR, orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego już na Czajkowskiego. Na co dzień dziecko chodzi na wwr do Promyka Słońca (1x tydz psycholog+ 1x tydz si), oraz jeździliśmy do Prodeste 1 x miesiąc. Z mojej perspektywy najgorzej zawsze z poradami dla rodziców, z terapią kompleksową. Tego na razie we Wrocławiu nie znalazłam, szczerze mówiąc.\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 22:19\nJeśli mogę spytać, w której rejonowej PPP byłaś? My jesteśmy z Fabrycznej.\nmajowa23 Re: Prosze o poradę - 3latek 03.10.16, 07:18\nByłam w poradni przypisanej do rejonu Fabryczna, przy Jemiołowej :) Ale to było kilka lat temu i nie wiem, czy te same osoby nadal tam pracują.\ntijgertje Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 09:10\nOK, przeczytałam kilka razy, przetrawilam, przespałam, wiec mogę pisać.\nMoj syn ma 12 lat. Fajny, inteligentny, radosny chłopak. Ńiby ok, ale ma klasyczny, pelnoobjawowy autyzm, ADHD, zaburzenia SI, dysleksje, dyspraksje i pare innych różności. No dziecko, ktore w zyciu miewa bardzo pod górkę. Diagnozy w ogóle nie zmieniły tego kim jest, ale uświadomiły mi jedna bardzo ważna rzecz: myśmy właściwie nigdy nie mieli z nim większych problemów. Co nie znaczy, ze dziecko ich nie miało! Dzieki diagnozowaniu syna zdiagnozowano mnie, tez mam autyzm, myśle w ten sam sposób co syn i rozumiem go jak nikt inny, dzieki czemu czesto uprzedzam sytuacje i cos, co dla innych bywa koszmarem, dla nas jest normalnością. Do czego zmierzam. Boisz sie etykiety dla syna, zwłaszcza, ze nie widzisz problemów. A nie widzisz ich, bo zdążyłaś sie przyzwyczaic i intuicyjnie wypracować pewne ułatwienia. Wierz mi, przytłaczającej większości rodziców nie przyszłoby do głowy kilkakrotne uprzedzanie dziecka o tym, co będziecie robić. Dlaczego nie? Bo zarówno większość rodziców jak i ich dzieci jest na tyle elastyczna, ze do głowy im nie przyjdzie, ze problemem moze sie okazać wstąpienie do sklepu w drodze na płac zabaw. A u Twojego syna występuje charakterystyczna dla spektrum sztywność zachowań, piszesz, ze od dawna wszystko musi byc w ten sam sposób, zawsze te same schematy. I podążasz za dzieckiem, trzymasz sie tych schematów, których inni rodzice ucza sie dopiero po diagnozie w czasie terapii. Wiec to nie tak, ze nie ma problemu. Dla ciebie jego problemy nie sa problemem, co z jednej strony zdecydowanie ułatwia wam życie, z drugiej moze opóźniać otrzymanie właściwej pomocy dla dziecka. Piszesz o rożnych zachowaniach, ktore " normalne dzieci" moga miec, ale nie tyle i nie w takim natężeniu, twój opis brzmi naprawde baaaardzo znajomo. Rzeczywiście skłaniałbym sie w kierunku porządnej diagnozy, zwłaszcza funkcjonalnej, z określeniem mocnych i słabych stron dziecka i konkretnymi zaleceniami, taka na pewno dostaniesz w Prodeste. Wiem, prywatnie, drogo, ale czy jest sens czekać i chodzić po innych placówkach, by w końcu i tak u nich wylądować? Twój syn jest bardzo inteligentnym brzdącem i prawdopodobnie duża nadwrażliwość sensoryczna okazała sie w jego przypadku błogosławieństwem. Dlaczego? Bo idę o zakład, ze te zmiany pol roku temu I lawinowe pogorszenie od miesiąca sa ścisłe związane z przedszkolem, a właściwie nadmiarem bodźców. Gdyby tych nadwrażliwości nie miał, przez przedszkole by sie jakos prześlizgnął a w szkole walnął czołowo w ciężarówkę, bo w tym wieku dzieci przestają akceptować rożne dziwne zachowania i u inteligentnych dzieci dopiero wtedy zaczyna sie dochodzenie, co jest nie tak i jak dziecku pomoc, nierzadko dopiero w okolicy 10 lat, gdy pewne rzeczy jest juz znaaaaacznie truuuudniej nadrobić. Piszesz, ze różnice juz teraz wyraźnie widać na placu zabaw. Z tobą syn nie ma problemu np z rozpoznawaniem emocji z mimiki po prostu dlatego, ze sie ciebie zdążył nauczyć, ale czy tak jest tez z innymi, obcymi ludźmi?\nNo dobrze, jak juz sie zgodzimy, ze dziecko ma problem, ktory i tobie daje ostatnio popalić, to pytanie brzmi, co z tym robić i jak mu pomoc?\nTo co opisujesz przerabiałam z młodym jak miał 5-8 lat, w porywach. Do skończenia 10 lat nie byl w stanie chodzić do szkoły w pełnym wymiarze godzin. Kupę wojen musiałam o to prowadzić, zwłaszcza, ze wtedy przez sensoryka właśnie był w ubogiej w bodźce szkole specjalnej, a jednak i to było dla niego za duzo. Ale mieliśmy np okres, ze młody wracał ze szkoły, tam anioł w ludzkiej skórze w domu wrzeszczał, wył, płakał, trzaskał drzwiami, przewracał krzesła, rzucał wszystkim, co mu w rękę wpadło. Serce pęka widzac, dziecko w takim stanie, prawda? A u nas rozwiazanie okazało sie proste: zamiast półgodzinnej awantury, wystarczyło młodego zapakować pod ciężki koc sensoryczny, w szkole ( w dwóch szkołach) maz zorganizował położenie wykładziny w sali lekcyjnej, znaaaacznie niwelującej bodźce słuchowe. W czasie, gdy dziecko jest tak przestymulowane, o normalności nie ma mowy i nie łudź sie, ze bedzie lepiej, nie, bedzie coraz gorzej. Moj syn do 6 lat spał w dzień. Dziwne dla innych, ale w ten sposób odreagowywał nadmiar bodźców. Spał wtedy po 14 godzin na done nawet. 5-6-latek!\nW twojej sytuacji stanęlibyśmy na głowie, żeby dziecko posyłać mniej do przedszkola, tylko do południa. Byc moze nawet bez obiadu, bo wtedy duzo sie dzieje. W domu jak najdokładniejsza struktura, możesz zrobić duży plan tygodnia. To da dziecku poczucie bezpieczeństwa. Krótszy dzień w przedszkolu ograniczy nadmiar bodźców. Po powrocie warto zaplanować czas tak, zeby dziecko jako szanse odreagować i odpocząć. Moj potrzebuje np mocnego przytulenia, właściwie ściśnięcie, przywalenia ciężkim kocem lub labradorem. Swietnie działa pol godziny z dzieckiem w łożku i półgłosem czytanie jakiejś książki, albo po prostu przytulenie z relaksująca muzyka w tle. Piszesz, ze syn lubi muzykę, podałam Ci troche przykładów, zaczęłabym od Einaudi i na tym budować dalej, jak najprostsza, najmniej skomplikowana muzyka na początek, zeby nie wymagała uwagi. Zaplanuj spacery (kup kalosze i odpowiednie kurtki i wychodź zawsze. Niezależnie od pogody), zakupy ( o, to u nas bywał problem, bo młody szedł z każdym, znikał i nie zdawał sobie sprawy, ze sie zgubił, wiec dość długi czas zakupy robiliśmy na zmianę z mężem tak, zeby iść bez dziecka), posiłki o stałej porze, stałe rytuały z kąpielą, czytaniem i zasypianiem. To pomaga, bo przewidywalność uspokaja, daje poczucie bezpieczeństwa i pomaga odreagować stres. Ale licz sie z tym, ze awantury od razu sie nie skończą. On nie wie, jak radzić sobie z emocjami, a rozładować je musi. Ale nie myśl o tym, jaki jest nieszczęśliwy, jak wam cieżko. Myśl pozytywnie, chwal za drobiazgi, udawaj, ze jojczenia nie słyszysz, ale jak mu naprawde złe, przytul, zanim wybuchnie, pozwól sie wypłakać i powiedz, ze rozumiesz, jak mu cieżko (tu wyliczaj konkretami, tak, wiem, ze chciałeś cos zrobic, a ja byłam pierwsza i to jest bardzo trudne).\nNie bój sie diagnozy. Da ci narzędzia, by pomoc dziecku i sobie. Nie masz przeciętnego dziecka. To nie znaczy, ze cos z nim jest nie tak. Ma po prostu inny szablon rozwoju, ma ogromny potencjał, ale ma tez to i owo, co nie byłoby problemem, gdyby nie musiał żyć wsród ludzi. A tu szkole jakos przeżyć trzeba. Z przedszkola bym nie rezygnowała ( choc mojego w wieku 2 lat z niego wywalili;) ), bo jednak duzo sie tam uczy obserwując inne dzieci. Do rze, ze jest na tyle spolegliwy, ze chce uczestniczyć w zajęciach grupowych, to juz duzo. Spontaniczny kontakt to cos zupełnie innego i tu warto pogadać z nauczycielka, zeby miała na to oko i zwracała uwagę, jak to wyglada, podejrzewam, ze twój maluch sam z siebie raczej do kontaktów nie daży, a jesli nawet chce, to nie bardzo wie co i jak robić. Tak jak z ta zupa w piaskownicy. Sam na takie cos nie wpadnie, ale naśladując inne dzieci, ucząc sie rozumowo pewnych zachowań jest w stanie z czasem całkiem niezłe wtopić sie w grupę. Dlaczego warto pospieszyć sie z diagnoza? Bo zanim dzieciaki skończą 6 lat akceptują baaaardzo duzo, nie przeszkadzają im inności i wiedząc co i jak z dzieckiem robic mozna naprawde mnóstwo wypracować. ZA wydaje mi sie całkiem prawdopodobne, ale to naprawde nie tragedia. Kiedyś obecnej wiedzy nie było i jakos musieliśmy sobie radzić. Sama wypracowałam mnóstwo rzeczy, których teraz uczę syna i nieraz mam ubaw, jak sie okazuje, ze właśnie takie zalecenia dają terapeuci. Tyle, ze w moich czasach sama musiałam sobie z tym radzić, a ze byłam inteligentna i spokojna, to nikt nawet nie widział probkemu, po co komuś kontakty z rówieśnikami, jak ma sie uczyć? Teraz czasy sie zmieniły i dzieciom sa stawiane inne żądania, wcale nie łatwiejsze. Twój syn wyglada na fajnego, w niektórych i obszarach nad wiek rozwiniętego berbecia, ale czesto wiąże sie to z kulejącym rozwojem społecznym i to sie samo " nie naprawi". Mogłabyś odpuścić diagnozę, albo poczekać, czy wyrośnie,\ntijgertje Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 09:13\nAcha, odnośnie wspomnianego wyżej zespołu Hellera. Szczerze watpię w to, ze twój syn zapomniał to, czego sie nauczył. W tej chwili po prostu stres i przestymulowqnie wymagają od niego takich nakładów energii, ze resztę odstawił na boczny tor. Jak sobie z tymi problemami poradzi, nadrobi wszystko z nawiązka.\ntijgertje Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 09:22\nA, nie zauważyłam, ze mi końcówkę jakimś cudem ucięło. Chciałam tylko jeszcze zaznaczyć, ze na czekaniu dziecko na pewno nie skorzysta.\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 22:30\nTijgertje, masz bardzo dużo racji, tyle powiem.\nNajgorsze DLA MNIE jest to, że jak napisałam w jednym postów powyżej, ja nadal sie waham, jeśli chodzi o to, czy ja widzę te zaburzenia czy nie.\nMam takie dni, jak dziś. Spotkałam koleżanke, która ma syna równolatka. Jakies pół roku temu, kiedy chodziliśmy na place zabaw, patrzyłam na niego pełna obaw, nie chciałam jej nic mówić, ale jak dla mnie dziecko miało wtedy OGROMNE problemy ze sobą.\nPytałam ją dziś, opowiadała, ze odiedziła wówczas kilku psychologów, każdy powiedział to samo "norma rozwojowa, dzieci w tym wieku takie są, tak mają, przejdzie". Jej syn dziś był zupełnie zwyczajnym dziekciem, wszytsko minęło, wyrósł, bawił się, rozmawiał, brykał i dokazywał, zwyczajnie. MInęło.\nCo jeśli niepotrzebnie panikuję? Tego się obawiam, Syn jest zestresowany, tym nowym przedszkolem, a ja zafunduję kolejne diagnozy, obce miejsca, obcych ludzi, rozwalony pod względem planu dnia tydzień, bo np na SI idziemy we czwartek na 7 rano. Waham się strasznie, ale jednocześnie coś mi podpowiada, ze nie mogę zrezygnować z diagnozy, że nie mogę tego zostawić.\nBoję się, że powiedzą potem "i co, wymyśliłas sobie i po co to było, po prostu go rozpuściłaś".\nWiem, głupia jestem, wiem. Ostatnio straszny mam kołowotek w głowie.\nDzisiejszy dzień znów nie wniósł nic rozstrzygającego, bo tak. Poszliśmy na plac, syn wyspany, zadowolony, bawił się super, już dawno nie mieliśmy tak fajnego dnia. W piaskownicy znów nosił mi torty, dmuchał niewidzialne świeczki (tydzień temu miał urodziny), zagadywał do ludzi.\nAle z drugiej strony, zagadywał do ludzi od czapy. W domu rozmwaiałam z nim, mam wrażenie że jak z dorosłym, taka gadka typu "mamo wiesz, musze ci powiedzieć coś bardzo, bardzo ważnego...abo już nic...".\nPotem siedząc na kanapie wspominał jakieś zaszłe zdarzenia, że byłam zszokowana, skąd mu się to wzieło.\nA potem znów schizy: nosił kratke z piekarnika, nie chciał mi oddac, układał w łazience na podłodze, tak, ze linie kratki pokrywały się z fugami kafelek. Do wody nie chciał wejśc, krzyczał że są w niej brudy, że do brudów nie wejdzie. W wodzie pływał paproszek.\nI tak w koło. Zwykłe zachowanie miesza mi się z zachowaniem niezwykłym.\nPrzepraszam, ze tak mieszam, pisze po prostu co mi slina na klawiature przyniesie.\ntijgertje Re: Prosze o poradę - 3latek 03.10.16, 08:13\nOsobiście uważam, ze przy jakichkolwiek watpliwościach lepiej zrobic nawet 2-3 diagnozy wykluczające zaburzenia niz cokolwiek przegapić, a potem płuc sobie w brodę, ze zmarnowało sie tyle czasu.\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 03.10.16, 09:43\nDziałam. Zapisałam nas na dwie diagnozy, do Poradni Zdrowia Psychicznego na Podwalu, i do Prodeste / Jednym Słowem. W PZP mamy termin na koniec października, w Prodeste czekam na info dotyczące pierwszego spotkania. Nie darowałabym sobie, gdybym nic nie zrobiła.\nholina Re: Prosze o poradę - 3latek 03.10.16, 11:48\nMialam dokładnie tak samo, kiedy syn byl w wieku Twojego. Te same przemyślenia, te same dylematy, doslownie jak bym czytała o sobie :-) Mi do tego jeszcze mąż gadal, ze doszukuję się problemów, a także bliska rodzina i przyjaciele, ze chce dziecku choroby wmówić, i stały tekst ,, mój tez sie nie bawil, mój tez nie robil, a jest zdrowy ,,. :) Pamiętam ten okres ( a bylo to 3 lata temu ) jak dzis. Fakt, ze wiele zachowan sie wyciszylo, poszlo w niepamięć, ale Ci którzy nie wiedza o diagnozie ( praktycznie nikt nie wie ), czasem wspominają, a nie mówiliśmy, ze daj sobie spokój z tymi psychologami, bo dziecku nic nie jest.... :-)\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 04.10.16, 21:42\nDziś chyba nastąpił przełom w moim postrzeganiu. Dotąd było tak, że jak syn miał zły dzień, wstawał z jękiem to już wiedziałam, ze dzień bedzie tragiczny i wtedy łapałam się za głowę co się z nim dzieje. Natomiast kiedy wstawał odpoczety, z humorem, i miał tzw dobry dzień myslałam "bez sensu panikuję, dopatruję się dziury w całym".\nDziś syn miał dobry dzień ale jednak zdarzyły się trzy rzeczy, które unaoczniły mi, że faktycznie musi być coś na rzeczy.\nPierwsza rzecz, to była rozmowa telefoniczna. Zawse kiedy ja dzwonię, on tez chce "rozmawiać". Dziś kiedy rozmawiałam z mamą, chciał rozmawiać ale kiedy mu dałam telefon rzucił nim, widziałam że chce a się boi, był jakby zestresowany. Potem zadzwoniłam do siostry i synek to samo: chciał rozmawiać ze swoją kuzynką. W końcu cały w stresie wziął telefon, i zaczął trzaskać zdania. Brzmiało to strasznie. Po prostu klepał wyuczone formułki, TE SAME CO ZAWSZE, klepał jakby na pamięć, nie czekając na odpoweidz z drugiej strony i nie uważając na to, co pyta ta kuzynka. Słyszałam rozmowe bo było na głośnomówiącym. W końcu ta kuzynka spytała synka:"ale co ty mówisz??" bo znów powiedział coś bez sensu, nie odpowiedział na pytanie tylko powiedział jakies zdanie zwyczajowe. A synek na to "ja nie wiem co ja mówie, nie wiem co mówie" i oddał mi telefon z podkową, był jakby załamany! Przeżywał to, ze nie potrafi rozmawiać. Smutne to było bardzo.\nPo prostu chciał rozmawiać i nie umia,ł, klepał formułki i nie umiał poprowadzić rozmowy.\nDruga sytuacja była, kiedy zaczęliśmy się bawić zwierzątkami. Tzn ja wzięłam drewniane zwierzatka i chciałam zacząć z nim zabawe. Wziełam lwa i udając lwi głos powiedziałam (udając że nim jestem): wrrraaaauuuu, jestem lwem, gdzie są żyrafy, chce im dać łapkę...i zachęcałam go, zeby był żyrafą i mi dał łapkę.\nSynek patrzy,l na mnie jak na wariatkę, z takimi powaznymi oczami, patrzył i nie widział O CO MI CHODZI. Po prostu zero reakcji i pytający wzrok. Nie podjął tej zabawy.\nWiem, nie jestem specjalista, ale cieszę się, ze zaczełam tę drogę diagnozy, bo wg mnie syn ma ten ZA czy coś ze spektrum, w każdym razie bardzo bym się zdziwiła, gdyby się okazało że jednak nie.\nPomogło mi to o tyle, że teraz inaczej na niego patrzę.\nMamy juz wyznaczone terminy na pierwsze spotkania w celu diagnozy.\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 04.10.16, 21:47\nWłaśnie zauważyłam, że nie opisałam trzeciej rzeczy. Postanowiłam dziś, że dostosuję się do niego, żeby go poobserwować, jak bedzie wyglądał dzień, żeby wyczuc czego chce, co lubi itd. Po prostu całkowicie się dopasowałam, do tego co chciał robi,ć, gdzie szlismy, jaki plan dnia.\nOtóż nasz dzień był niemal kopią dnia wczorajszego, łącznie z wypowiadanymi kwestiami w konkretnych sytuacjach, takimi samymi reakcjami, tymi samymi życzeniami co do posiłków, bajki na dobranoc itd. Cały dzień był kopią dnia wczorajszego, łącznie z wypowiadanymi zdaniami, spostrzeżeniami, każdy punkt programu się powtórzył, a wobec próby zmiany jakiejś syn zaprotestował i zażyczył sobie, że ma być po jego myśli. Widziałm, ze to dla niego ważne, zeby wszystko było tak samo, że nawet oczekiwał, że odpowiem mu na pytania tak samo jak wczoraj.\nstysia1987 Re: Prosze o poradę - 3latek 04.10.16, 22:51\nU nas okres przed i zaraz po diagnozie byl tragiczny. Bykam klebkiem nerwow, Ewa to czula i zachowywala sie dziwnie. Takie kwiatki powychodzily, ze hej! Dzis bylismy u neurologa (po skierowanie na eeg), siedziala z nami 30 minut - stwierdzila opoznienie mowy w stopniu niewiellim i nieznaczna nadruchliwosc. Diagnoze z synapsis wysmiala. I badz tu czlowieku madry...\nCokolwiek by sie nie dzialo, madrze stymuluj. Nie zaszkodzi nigdy. Angazuj w nowe czynnosci, duuuuzo tlumacz, okazuj swa milosc i zrozumienie. Ewa olala dziwne zachowania (no wiekszosc, dalej w momencie stresu czy nudy spiewa to gigo gigo - taka zabawa dzwiekiem) jak przyjelismy do wiadomosci, ze mamy w domu dziecko ze supermocami. Niesety owe supermoce sprawily, ze cos jej zabrano - lekkosc w kontaktach spolecznych i pewna elastyczmosc (tez lubi schematy, ale bez histerii jak nie podazamy za nimi). Supermoce Ewy to genialna pamiec (wie gdzie co znalezc, jak dzialaja pewne mechanizmy, pamieta ludzi dawno nie widzianych, przypasowuje ubrania i torebki raz widziane do konkretnrj kolezanki i slyszy dzwieki ktorych my nie slyszymy np karetke kilkanascie sekund przed nami a sluch mamy dobry). Cos za cos. Poszukaj mocnych stron syna i idz ta droga!\nasia_i_p Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 11:56\nOd diagnozy cię odwodzić nie będę, bo się na tym nie znam, ale moja córka miała dość podobne ataki szału w tym wieku, awantury o to, że coś zostało zrobione nie tak, jak chciała, a teraz mamy cofnąć czas i już! Na przykład pokroiłam ziemniaka, a chciała cały, i nie może być inny cały ziemniak, tylko ten pokrojony ma być cały i godzina rozpaczy. Dla trzylatków to podobno dosyć typowe.\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 12:34\nDziękuje wszystkim za wpisy, teraz krótko bo mam tylko chwilę ale wieczorem od pisze na wpisy. Teraz syn śpi, przed spaniel opowiadam mu szeptem bajkę Jaś i Małgosia, wczoraj i dziś przed spaniem i podczas czytania innej znanej mu bajki synppowtarzał ciągle ostatnie słowa moich zdań, w sumie nie wiem czy było to powtarzanie czy starał się je wypowiadać razem ze mną. Na zasadzie : ja " i dzieci poszły do lasu" a syn jakby razem ze mną "lasu". Bawiło go to. Czy popadać już w paranoję???\nI jeszcze oglądaliśmy jego zdjęcia jak był mały. Pytam bo a kto to jest? Kto tu jest? A on na to: taki sam! Taki sam xxx (imie)! I to też go r ozbawilo. Czy dzieci powinny rozpoznać ze to one same??\nJeszcze raz dziekuje, więcej wieczorem.\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 12:36\nW sensie msly czyli np sprzed pół roku. Na niemowlęce zdjęcia mówi z rozczulenuem dzidziulek! Nie rozumie jakby jak mu tłumaczę ze to on. Czy dzieci w tym wieku rozpoznają np to ja z mamą na zdjęciu bo syn mówi to mama i taki sam xxx (imie).\ntijgertje Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 13:17\nPopadasz w paranoje :P dla takiego malucha jest tu i teraz. Nie moze się pamietać z czasów niemowlęcych, bedzie sie rozpoznawał tylko na zdjęciach, na których go tego nauczysz.\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 02.10.16, 22:32\nOK, rozumiem, ze nie rzopozna siebie jako niemowlaka, ale co ze zdjęciami sprzed kilku miesięcy? Kiedy on jest na zdjęciu, a nigdy mi nie powie "to ja i mama". Tylko zawsze widzi np nie i chłopczyka takiego samego jak on. Tłumacze mu, że to on, a on na to uśmiech i mówi "taki sam chłopczyk".\nNo nic, nie bede wałkować tego, bo zwariuje.\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 06.10.16, 09:58\nSłuchajcie, wiem, że męczę sama swój wątek, ale trochę się dziś załamałam. Byłam na diagnozie SI, przy okazji była z nami taka pani psycholog, która pracuje z dziećmi z trudnym zachowaniem.\nStwierdziła, że ma ze mną do pogadania, w sensie, że zauważyła u mnie błędy w postępowaniu z dzieckiem, w reakcjach, w tym jak formułuję zdania...\nWiem, rozumiem, ze mama może popełniać błędy wychowawcze z dzieckiem, wiem, że gubię się w moich reakcjach, ale czy to możliwe, że jednak całe problemy syna spowodowane są moim postępowaniem???\nSyn na początku nieufny, potem super współpracował, zaprezentował całą gamę zaburzeń, dostymulowywał się itd., spoko, tego się spodziewałam. Ale też miał super kontakt z tą panią, która go sprawdzała, wykonywał każde polecenie, z uśmiechem, bawił się i brykał, słuchał się i super współpracował. Kontakt wzrokowy: na początku odwracał od niej głowę, patrzył w bok, udawał że jej nie słyszy, ale w miarę jak widział moje pozytywne nastawienie to też się zaczął uśmiechać i patrzeć na panią, po kilku minutach normalny kontakt wzrokowy jak u każdego.\nBył tylko jeden incydent, kiedy pani mu odmówiła jednej zabawy / zabawki sensorycznej, dostał tego swojego dzikiego zachowania, uciekł, patrzył w powietrze, uniósł ręce jak w domu, w pozycji jakby był ukrzyżowany, zrobił taką dziwną minę zombie, zero kontaktu. I podbiegł do mnie i mnie zbił pięściami :(\nOczywiście, pani była załamana moją reakcją, bo za późno powiedział mu że nie wolno, a potem za parę minut go przytuliłam (tylko, że przytuliłam po innym zdarzeniu).\nTeraz mam znowu kołowrotek, bo po całych zajęciach pani powiedziała, że z nim będziemy pracować, ale ma też do pogadania ze mną.\nJestem beznadziejną mamą. Tylko tyle z tego wyniosłam. Ciężko mi. Zaraz się okaże, że połowa winy w trudnościach syna leży po mojej stronie :(\nagata_abbott Re: Prosze o poradę - 3latek 06.10.16, 10:33\nZ jednej strony - często trzeba faktycznie nauczyć się, jak postępować z dzieckiem, które jest trudne.\nZ drugiej - jeśli po jednym spotkaniu pani ma już takie refleksje, to chyba zdecydowanie za szybko.\nbrynhildr Re: Prosze o poradę - 3latek 06.10.16, 10:36\nOj, wy, neurotypowi, naprawdę przegrywacie ewolucyjnie. Normalny człowiek (ja, Twój syn) słyszy to, co zostało powiedziane. Powiedziane zostało: błędy w postępowaniu z dzieckiem, w reakcjach, w tym jak formułuję zdania... A co dopowiada sobie neurotypowa mama? „ Ale czy to możliwe, że jednak całe problemy syna spowodowane są moim postępowaniem??? Jestem beznadziejną mamą, tylko tyle z tego wyniosłam”. No to bardzo źle, że tylko tyle, bo zamiast przyjąć informacje, skupiasz się na swoich emocjach. To, że będziesz teraz szlochać nad własnym okrucieństwem wobec dziecka w niczym temu dziecku nie pomoże. Natomiast przyjęcie informacji – owszem.\nPopatrz na swoje posty. Byłaś przerażona atakami szału swojego synka. Pisałaś, że się na nie nie zgadzasz, że są dla ciebie niezrozumiałe, irracjonalne. Przyszedł psycholog, popatrzył z boku i doszedł do wniosku, że jakieś Twoje działania mają negatywny wpływ na zachowanie syna. Te działania zostały wychwycone, zostaną Ci wskazane, będziesz mogła je skorygować. Nauczysz się dostosować do potrzeb syna, co młody z pewnością przyjmie z entuzjazmem. Fakt, że zostały Ci wskazane pewne elementy Twojego zachowania nad którymi Ty masz popracować ma Ci uświadomić fakt, że to nie Twoje dziecko jest do naprawy. Trzeba po prostu pogodzić Twojego synka ze światem zewnętrznym. Czyli świat (np. Ty) po uzyskaniu komunikatu od dziecka też mógłby uprzejmie zdobyć się na coś, co ułatwi dziecku funkcjonowanie.\nTwoje dziecko jest małe i komunikuje się tak, jak umie – wrzaskiem, biciem i fajerwerkami. Pewnie nawet nie zdaje sobie sprawy, że otoczenie nie wie, co się dzieje w jego głowie i wydaje mu się, że nie wychodząc mu naprzeciw, wszyscy robią mu na złość. A on jest po prostu nierozumiany.\nSzlochanie nic tu nie pomoże, a wytrysk nagłych emocji (założę, się, że zaraz wzięłaś dziecko w ramiona, szepcząc mu do ucha, że nie zasługuje na taką wredną matkę i zaraz mu wszystko wynagrodzisz, chlip, chlip) zdezorientuje dziecko i spowoduje kolejny wybuch. Psycholog Ci pomoże odczytywać komunikaty i ciesz się, że trafiłaś na osobę, która nie jest zwolennikiem podejścia, żeby „zrobić coś z dzieckiem”.\nDla Ciebie zachowania synka są trudne. Uwierz mi, dla nas, ludzi z ASD zachowania większości naszego otoczenia są jeszcze trudniejsze. Pytasz, czy to możliwe, że całe problemy syna spowodowane są Twoim postępowaniem. Otóż, autyzm nie boli i sam w sobie nie sprawia żadnych problemów. Problemy pojawiają się w relacji z innymi osobami. Taka jest natura tego typu specyfiki mózgu i trzeba się dogadać, a nie obwiniać.\nJa wiem, że Ty akceptujesz zaburzenia SI, a podejrzenie spektrum autyzmu „zwala z nóg”, ale dla mnie, nosicielki spektrum, „autyzm” nie ma żadnego ładunku emocjonalnego, więc swobodnie się posługuję tym brzydkim słowem.\nmarta75b Re: Prosze o poradę - 3latek 06.10.16, 11:11\nUwielbiam, uwielbiam Was dorosli autystycy! Jak tylko do Polski wejdzie test dla dorosłych, to pędem lece sie zdiagnozowac, zeby juz oficjalnie przynalezec do tego niestandardowego grona :) Tak ciekawych i błyskotliwych przemyslen nie znajdzie sie na żadnym innym forum :)\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 06.10.16, 11:29\nJa też bardzo się cieszę, że trafiłam na to forum, dopiero tu czuję się zrozumiana. Taka prawda. Nawet jak mnie ktoś zruga jak Brynhildr, to jestem jej wdzięczna za pokazanie innego punktu widzenia, to jest naprawdę nieoceniona pomoc!\nWiem, że potrzebuje czasu żeby przetrawić to wszystko co się u nas dzieje od jakiegoś miesiąca. Syn zaskakuje mnie praktycznie co dzień teraz, nowymi reakcjami, nowymi sytuacjami, ale teraz już patrzę na to wszystko inaczej.\nDziś rano nie chciał założyć kurtki ("jest taka klejąca! nie lubie jej! Obrzydliwa!" - kurtka była szeleszcząca) a potem jak wyszliśmy z klatki miał atak lęku, paniki, uciekał, bo był silny wiatr i gałęzie z liśćmi szeleściły (boi się zwisających gałęzi z drzew, a jak jest wiatr to już całkiem panika).\nKiedyś bym powiedziała że "wymyśla, wyprawia jakieś cyrki", teraz już wiem, ze taki jest, i tego nie zmienię. Mogę mu ułatwić to życie.\nAle jednak to co się dzieje, jest dla mnie szokiem, i muszę się z tym oswoic, żeby przybrać tę jego optykę. Potrzebuję czasu.\nCo dzień rozmawiam z siostrą, i jej opowiadam, co się dzieje, co zauważyłam, i ile teraz dopiero widzę, jak otwierają mi się oczy. Cieszę się, że są tu ludzie , którzy także mają takie doświadczenia.\nAle forum tak czy tak jest wspaniałe, doceniam naprawdę każdy wpis, każdą radę i inny punkt widzenia. To bardzo dużo daje.\nelachb Re: Prosze o poradę - 3latek 09.12.16, 17:41\nTo jest genialne! Świetnie napisane. (Poważnie i bez sarkazmu)\nestrella-3 Re: Prosze o poradę - 3latek 10.10.16, 13:59\nJa polecam to miejsce we Wrocławiu www.dopdim.pl/\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 25.10.16, 11:47\nWitajcie, chciałam się z wami podzielić wizytą pierwszą u psychiatry na NFZ, po której jeszcze się cała trzęsę. I nie wiem co dalej.\nPani psychiatra zadała mi kilka pytań, po czym stwierdziła, że nie widzi żadnych objawów ZA, żadnych, bo dziecko się komunikuje, natomiast wzięła w ogień pytań mnie, i po krótkiej rozmowie (m.in. na temat zawodu, który wykonuję) oceniła mnie jako typ człowieka, stwierdziła, ze dziecko jest do mnie przywiązane lękowo, że trzeba trochę cierpliwości w wychowywaniu dzieci, że nie można patrzeć na to co dziecko umie a czego nie umie bo to dopiero trzylatek, i że co to za fanaberia, że śpię z dzieckiem???\nPo prostu nie dawała mi potem powiedzieć słowa, wybijała mi z głowy głupie pomysły ("no ale kto tu jest specjalistą, pani czy ja??") i na odczepnego kazała zapisać się na wizytę do tamtejszego psychologa.\nBo przecież jeśli dziecko mówi, że chce pić, to czasem jak nie mówi tylko płacze przy blacie w kuchni, to znaczy że się pieści.\nA to, że integracja sensoryczna, to tego nawet się nie traktuje jako diagnozy, tylko coś na kształt zabobonów, wiele dzieci jest zmęczonych po całym dniu zabawy...\nA że dziecko nie lubi miksera czy odkurzacza - w tym wieku tak mają....\nPodsumowując, wyciągnęłam skierowanie do psychologa, ale pani psychiatra jest pewna że to bardzo bystre, inteligentne dziecko, a ja powinnam przestać tak chuchać i dmuchać, i podkreślać pozytywne strony.\nNo ale jak tak bardzo chce, to da mi skierowanie do psychologa, żeby sprawdziła jego rozwój poznawczy.\nRęce mi opadły. Zapisałam nas do tego psychologa, ale nie spodziewam się już niczego dobrego, tzn wsłuchania się w to, co mam do powiedzenia, i prawdziwego przyjrzenia się dziecku.\nPodpowiedzcie, co dalej?? Zapisywać nas do kolejnego psychiatry na NFZ? Czy poczekać na wynik z Opola? Oni tam psychiatry nie mają, więc dostanę tylko plik papierów i z nimi już szukać psychiatry tu we Wrocławiu innego?\nMoże spróbować na tej Wołoskiej? ALe warto tak zaczynać w kilku miejscach, chwytać pięć srok za ogon?\nJestem tak podłamana dzisiejszym podejściem pani psychiatry, że masakra. Zaznaczam, że byłam dziś bez dziecka, ale pani psychiatra już wie, że to fanaberie, że teraz co drugie dziecko to ma i wszyscy lubią diagnozować ten autyzm....\nagata_abbott Re: Prosze o poradę - 3latek 25.10.16, 11:57\nNie wiem, czy szłaś do psychiatry specjalizującego się w autystach, czy pierwszego lepszego... ale jeśli to jest tak, jak z pediatrami, to większość nie będzie miała zielonego pojęcia o tym, co mówi. Daj sobie spokój, znajdź kogoś sprawdzonego, nawet, jeśli musiałabyś zapłacić za wizytę. Szkoda nerwów.\nA co do lekarzy na NFZ - ja ostatnio rozglądałam się za psychiatrą, bo w Synapsisie powiedziano mi, że córka osiągnęła już pewien wiek i w zasadzie ostatni raz mogą mnie przyjąć i wystawić diagnozę (a raz na jakiś czas diagnoza od lekarza jest jednak potrzebna - chociażby do orzeczenia o niepełnosprawności). I wyszło na to, że w Warszawie jest kilka poradni na NFZ, ale to i tak raczej do jakiegoś wieku - jak dziecko będzie starsze, to też będę musiała szukać innego miejsca. Poradzono mi, żebym tak czy inaczej szukała prywatnie, bo na NFZ to tylko najmłodsi, długie terminy, masówka, często marna jakość usługi. Co trochę przeraża w kontekście tego, jak system wspiera osoby ze spektrum.\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 25.10.16, 12:11\nByłam w poradni dla dzieci z autyzmem. Nie u zwykłego psychiatry. Porażający brak kompetencji, po prostu ręce mi opadły. Komunikuje się więc autyzmu brak.\nPoszukam kogoś sprawdzonego, ale jak to zrobić? Gdzie szukać? Jeśli ktoś tu na forum może mi polecić konkretną osobę, nie musi być na NFZ, to proszę o informację - mam aktywną pocztę gazetową.\nW akcie rozpaczy umówiłam nas jeszcze na wizytę w rejonowej PPPP, bo poza samą diagnozą, której postawienie zapewne jakiś czas zajmuje, potrzebuję porady na dziś, na już, na teraz, jak postępować, żeby dziecko nie miało ataków złości non stop, na co pozwalać, na co nie pozwalać, jak odpowiadać, jak tłumaczyć, co ćwiczyć, na ile dać mu wolną rękę w zabawie, na ile coś podpowiadać itd.\nWczoraj znów jeździł kratką z piekarnika po dywanie tam i z powrotem w przedpokoju i w salonie, taka zabawa, i co, pozwalać mu się tak bawić kiedy mam wrażenie, że on się uwstecznia? Zachęcać do zabawy autami, garażami, układanie figur, czytanie bajek, czy dać mu się bawić tą kratką z piekarnika? Jak reagować kiedy w szale zaczyna rzucać przedmiotami? Dać upust tym emocjom i niech rzuca, czy mu zabraniać?\nJestem już sama tak zamotana w tym wszystkim, że nie wiem kompletnie co robić. Mam wielką nadzieję, że teraz chociaż w tej PPPP nam coś podpowiedzą, jak postępować.\nagata_abbott Re: Prosze o poradę - 3latek 25.10.16, 12:28\nMoja córka też już komunikuje - ale nie wydaje mi się, żeby to oznaczało, że autyzm jej po prostu wyparował. Daj sobie z tamtą poradnią spokój.\nSpróbuj poszukać grup na FB dotyczących autyzmu - jest kilka, największy ruch chyba na "Klub Rodziców Autyzm Help by JiM" - zadaj pytanie, zaraz będziesz miała listę sprawdzonych nazwisk i miejsc:)\nI wiesz, ja Ci szczerzę życzę, żeby ta psychiatra miała rację, i żeby Twój syn autyzmu nie miał. Niemniej jednak jeśli przychodzisz do lekarza z problemem, to fajnie byłoby, gdyby jakoś Ci ten problem pomógł rozwiązać. Bo najważniejsze jest to (a sporo lekarzy/diagnostów chyba o tym zapomina), jak poradzić sobie z problematycznymi zachowaniami dziecka albo jak wyrównać jego braki, a nie to, jaką jednostkę chorobową dziecko będzie miało przypisaną.\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 25.10.16, 12:36\nDokładnie! Próbowałam wytłumaczyć tej pani, że nie chodzi o to, żeby przypisać mu ten ZA, sama byłam do tego bardzo sceptycznie nastawiona, ale chodzi o to, że u nas utrudnione jest normalne funkcjonowanie, że rzeczy które się dzieją są już poza szeroko rozumianą normą moim zdaniem. Pani nawet nie chciała słuchać, rozmowa przebiegała w ten sposób "No ale co on takiego robi? Martwi panią, ze on czegoś nie umie? no nie umie, to jest trzylatek..." itd.\n"Ale mówi do pani? Mówi jak coś chce? A jak mówi to patrzy na panią?" "No to co się pani dziwi i szuka dziury w całym???"\nNawet nie chciała mnie wysłuchać, tylko każda rzecz, którą próbowałam wytłumaczyć zbywała i bagatelizowała.\n"Niech się pani z nim usiądzie i pobawi a nie tylko pani patrzy że on się złości"\nJa na to "ale on się nie umie bawić, nie podchwytuje zabawy, nie bawi się jak inne dzieci"\nA pani "No ale czy to wszystkie dzieci muszą się bawić tak samo? Niech pani z nim usiądzie i się pobawi..."\nTak jakbym nie spędzała z nim całych dni, godzin, na próbie zabawienia, bo sam nie potrafi.\nSkoro nic mu nie jest, dlaczego potrafi po obudzeniu przepłakać godzinę bez powodu??\n"No to niech żesz sobie popłacze, proszę się tym nie przejmować, dzieci płaczą jak im się coś nie uda".\nagata_abbott Re: Prosze o poradę - 3latek 25.10.16, 12:48\nNo to naprawdę nie ma sensu. Poszukaj kogoś sprawdzonego, bo takich przypadkowych lekarzy jest cala masa, i często bardziej szkodzą niż pomagają.\nholina Re: Prosze o poradę - 3latek 25.10.16, 13:13\nJa z takimi specjalistami miałam do czynienia nie raz. Na prawdę szkoda Twojego czasu, w moim przypadku także i pieniędzy. To co opisujesz, to kompletny brak kompetencji oraz wiedzy. ZA nie ma bo się komunikuje :-) :-). Mój też się komunikowal i robi nadal. Nigdy nie miał żadnych faksacji czy stereotypii, bawił się super w wieku 3 lat , potrafil zająć się sam sobą, nigdy nie miał zaburzeń SI, czy specyficznych zainteresowań . Oglądałam nawet ostatnio filmiki z tego okresu. Oglądał książeczki, pokazywał palcem na obrazki, dzielił wspólne pole uwagi. Mowil co widzi, Jeździł autami, parkowal je w garażu, naśladowal, budował z klocków, bawił się zwierzątkami etc... Przeszedł dość szybko bunt dwulatka z jakimiś tam histeriami, ale po tym czasie było wszystko ok. Można było dostrzec zaburzony kontakt wzrokowy, oraz deficyty społeczne, i na tej podstawie synek dostał diagnozę. Specjaliści tacy jak Pani u której byłaś, mówili podobnie i wielu wykluczalo CZR. Dopóki nie trafiłam na porządnego specjaliste, który wytłumaczył mi co to jest Zespół aspergera i dopiero wówczas zrozumiałam, że faktycznie kilka rzeczy może się potwierdzic. Nie wiem czy u nas diagnoza jest słuszna czy nie. Synek z wielu rzeczy po ptostu wyrósł. Ale to nie jest tak, że problem zniknął, bo nadal można zauważyć słaby kontakt wzrokowy, czasem nie rozumienie sytuacji społecznych oraz problem ze skupieniem uwagi. Może i Twój synuś wyrośnie z różnych zschowan, może to taki okres, dzieci są przecież różne. Nie mniej jednak szukajcie lekarza czy psychologa, ktorzy na codzień pracują z autystami, tacy którzy wiedzę na ten temat mają na bieżąco uzupelniana poprzez pracę z takimi dziećmi. Czytałam Twoje posty, i uważam że słusznie się martwisz, ponieważ synek odbiega od normy. Ale jak się robi wszystko, żeby tylko pomóc dziecku, a na swojej drodze spotyka się osoby pokroju takiej Pani, to człowiekowi ręce opadają. :-(\npinak-oteka Re: Prosze o poradę - 3latek 25.10.16, 14:25\nBabo za kółkiem,\nczekaj, proszę, cierpliwie na diagnozę w Opolu.\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 27.10.16, 11:26\nTak zrobię, ale mała aktualizacja.\nW akcie desperacji poszłam dziś do naszej pani psycholog z rejonowej PPPP, jestem bardzo miło zaskoczona! Pani dokładnie mnie zrozumiała, od razu dała potrzebne kontakty, umówiła na wizytę u poradniowej psycholog, wskazała co zrobić w przedszkolu, i podała dwa nazwiska, gdzie potem po opinii psychologa i pedagoga uderzać dalej po diagnozę.\nTakże, jestem naprawdę bardzo pozytywnie zaskoczona, że nie zbagatelizowano tego, że znalazłam zrozumienie i działam.\nTakże teraz będziemy szli dwiema ścieżkami - ścieżką w Opolu i w międzyczasie ścieżką w PPPP, dziś wreszcie drugi raz (po Opolu) poczułam, że dostanę wsparcie.\nBędę relacjonować co dalej, to jest wydeptywanie ścieżek, i może te informacje przydadzą się innym rodzicom z Wrocławia.\nmajowa23 Re: Prosze o poradę - 3latek 30.10.16, 10:54\nCzyli w PPP bez zmian,na szczęście:) Dobrze, że tam trafiłaś.\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 30.10.16, 21:29\nNie bylismy na jemiolowej gwoli scislosci lecz na srarogajowej ale nie zmienia to faktu ze jestem bardzo zadowolona. Takze dzieki wielkie za Wasze wszystkie podpowiedzi!\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 30.10.16, 21:30\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 30.10.16, 21:27\nZnalezli nam miejsce w listopadzie!! Tak sie ciesze. Wreszcie cos rusza, wreszcie sie czegos dowiem od kompetentnych ludzi, czuje taka ulge.\nmajowa23 Re: Prosze o poradę - 3latek 30.10.16, 10:51\nCzy przypadkiem byłaś w Neuromedzie? Odbyłam identyczną wizytę kilka lat temu i też wyszłam poważnie załamana. U nas największym problemem było karmienie piersią 2-latka oraz to, że się z dzieckiem bawię ponieważ mi tak wygodnie.\nelachb Re: Prosze o poradę - 3latek 09.12.16, 17:53\nWedług mnie z takimi problemami najlepiej zwrócić się do psychologa zajmującego się terapią behawioralną (z autystami też pracują). Taki psycholog powie Ci w trakcie zabawy z dzieckiem i Tobą, co konkretnie masz robić w sytuacjach trudnych.\nJak moja córka rozbierała się do rosołu, gdy miała chociażby kroplę wody na ubraniu, to w ciągu dwóch dni pozbyliśmy się takiego zachowania.\nbaba_za_kolkiem Re: Prosze o poradę - 3latek 09.12.16, 18:09\nA czy terapia behawioralna to nie jest eliminowanie skutków, zamiast szukania przyczyn?\nJak mozna Kochac Niemcow i polakow ?!


NIE WYMAGAMY REZERWACJI NA zajęcia z ZUMBY\nZumba to niesamowite połączenie tańców latynoamerykańskich prosto z serca Karaibów i Południowej Ameryki z aerobikiem, dzięki którym można spalić nawet 600kalorii!!! To połączenie: merengue, salsa, cumbia, flamenco, cha-cha, rumba, twist i innych.\nZumba to ZAJĘCIA FITNESS poprawiające sylwetkę i pozwalające na zrzucenie wagi w bardzo atrakcyjny, miły i wdzięczny sposób. To przede wszystkim ŚWIETNA ZABAWA, uczestnicy nie zdają nawet sobie sprawy, że ćwiczą i po prostu wracają bo niesamowicie spędzają czas, a po pewnym okresie zaskakują ich rezultaty. U nas możes kupić karnet, ale też możesz uczestniczyć w pojedynczych zajęciach płacąc każdorazowo za wejscie. Co najważniejsze nie podpisujesz umowy. Przyjdz na ZUMBĘ, i zobacz jak w prosty i przyjemny sposób można spalać kalorie. ZUMBA w RZESZOWIE w MDance. Aktualny cennik znajdziesz tutaj, namiast aktualny grafik oraz zapisy pod tym linkiem\nDla tych które jeszcze nie wiedzą czym jest ZUMBA, poniżej zamieszczamy przykładowy film


szkoła inaczej - widziane oczami nauczyciela...: Tygodnie darowane\nKolor niebieski ma wiele znaczeń:\nprzestrzeń, niebo, woda,\nspokój, uduchowienie, świeżość,\nale też przyjaźń,\na w Iranie - znak żałoby.\nNiemal wszystkie te elementy odnalazłam w prezentowanych dziś moich lekturach.\nM. WITKIEWICZ PIERWSZA NA LIŚCIE\nHistoria przyjaźni, która została wystawiona na wielką próbę. Historia miłości, która pojawia się nagle i wszystko zmienia. Historia Karoliny - nastolatki, która dowiaduje się, że jej mama umiera.\nBiałaczka nie wybiera. Dziewczyna otwiera list, jaki pisze do niej matka. Płynie z niego informacja, że o pomoc z pewnością może prosić Inę. Kim jest Ina? Dlaczego ona znalazła się jako pierwsza na liście osób ważnych w życiu Patrycji? Karolina musi poznać prawdę. Może wspólnie pomogą mamie?\nA potem pojawia się Grażyna. Znienacka otrzymuje wiadomość, że jest genetycznym bliźniakiem śmiertelnie chorej kobiety i zapytanie, czy zdecyduje się oddać swój szpik do przeszczepu.\nOpowieść o przebaczeniu, zrozumieniu drugiego człowieka, o nadziei i sile.\nM. LUDWIKOWSKI NA KONIEC ŚWIATA\nAntek ma 5 lat. Właśnie kończą się wakacje. Pod koniec sierpnia chłopca po raz pierwszy mocno rozbolał brzuch. Może wyrostek? Po operacji bóle nie ustają. Kolejne badania. Czas wlecze się niemiłosiernie. Aż któregoś dnia mama Antosia usłyszy: "Chłoniak". Nic nie jest jednak pewne. Rozpoczyna się walka o życie. Operacje, chemie, ciągłe pobyty w szpitalu. Wszyscy mają nadzieję, że uda się pokonać chorobę. Ta jednak nie ustępuje. Po kilkunastu miesiącach Antoś trafia do hospicjum. Rodzice i medycyna są bezradni. A chłopiec - podobnie jak Oskar z opowieści E. E. Schmitta - coraz bardziej jest pogodzony ze swym losem. Cieszy się, z darowanego mu przez Boga jeszcze jednego tygodnia życia.\nPrawdziwa historia, która rozegrała się w Warszawie w latach 2004-2008.\nP. ZUCHNIEWICZ CUDA JANA PAWŁA II\nPo śmierci Jana Pawła II na całym świecie pojawiły się doniesienia o cudach, których doświadczyli ludzie mający z Nim kontakt za życia. Potem zaczęły również pojawiać się świadectwa o uzdrowieniach przypisywanych Jego wstawiennictwu. Ta książka jest zapisem takich sytuacji.\nWybór tekstów pozwala czytelnikowi raz jeszcze przez pryzmat doświadczeń różnych ludzi, przeżyć pontyfikat Jana Pawła II, zobaczyć, jak niezwykłą osobą był Karol Wojtyła.\nWszystkie trzy książki gorąco polecam. Myślę, że są lekturą dla każdego. Choć nie należą one do najłatwiejszych, warto poświęcić nieco czasu, by się z nimi zapoznać. Każda z nich jest inna, a jednocześnie mają tak wiele wspólnego. Zmuszają do zastanowienia, do zatrzymania się. Często myślimy, że choroba jest daleko, że jesteśmy silni i nic nas nie jest w stanie złamać, a jednak... Kiedy dotyka naszych najbliższych, tak niewiele możemy albo możemy tak wiele.\nAutor: Pani Kowalska o 19:14


Czym się różni reklamacja od zwrotu towaru? - GazetaPrawna.pl\n5 grudnia 2012, 09:41\nZbliża się przedświąteczne szaleństwo zakupowe. Na każdym kroku jesteśmy zachęcani do kupowania po okazyjnych cenach wszystkiego, począwszy od świecidełek na choinkę, a skończywszy na nowoczesnym sprzęcie komputerowym. Czasami jednak, skuszeni kolejną promocją przynosimy nasz zakup do domu i wówczas się okazuje, że to rzecz, bez której się możemy obyć. Co zrobić z nietrafionymi zakupami i prezentami – zwrócić czy zareklamować?\nCzęsto się zdarza, że konsumenci mylą pojęcia zwrotu i reklamacji. Tymczasem różnica między nimi jest fundamentalna – na czym polega?\nJeśli odkryjemy, że dopiero co kupiony album muzyczny mamy już w swojej płytotece, a nabyty sweter jest prawie identyczny z innym, który już posiadamy – zwykle pierwsze kroki kierujemy do sklepu, z którego dany towar pochodzi.\nI tutaj nasza rola się kończy, ponieważ sprzedawca nie musi przyjmować zwrotów, a jeśli już się na to zdecyduje – może dyktować warunki.\nJeśli towar jest pełnowartościowy, nie ma wad i jest zgodny z umową, wówczas sprzedawca ma możliwość dowolnego ustalania zasad przyjmowania zwrotów.\nNajczęściej o możliwości dokonywania zwrotu dowiadujemy się z informacji umieszczonych przy kasach. Sprzedawca może zażądać przyjmowania niechcianych rzeczy z paragonem, z metką, bez widocznych śladów użytkowania, w oryginalnym opakowaniu i w wyznaczonym czasie.\nTe wszystkie parametry są zmienne i mogą się różnić w zależności od sklepu – reguły dyktuje tutaj sprzedawca i wszystko zależy od jego dobrej woli.\nJeśli sklep uznaje zwroty, to najczęściej możemy liczyć na odzyskanie pieniędzy albo wymianę towaru na inny.\nKupując daną rzecz przyjmujemy do wiadomości, że akceptujemy zasady panujące w danym sklepie, w tym właśnie dotyczące zwrotów. Jeśli więc kupujemy dla kogoś prezent, albo nie jesteśmy do końca przekonani co do danej rzeczy, to warto szukać sklepów, w których przewidziana jest możliwość oddania zakupu.\nTaka zapobiegliwość pozwoli nam uniknąć późniejszych rozczarowań.\nZwrot rzeczy kupowanych poza siedzibą przedsiębiorstwa i w internecie\nDodajmy, że zupełnie inaczej wyglądają nasze prawa jako konsumentów, jeśli zakupów dokonujemy poza siedzibą przedsiębiorstwa i na odległość.\nZgodnie z przepisami ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny mamy prawo odstąpić od umowy zawartej poza siedzibą przedsiębiorstwa (np. gdy kupujemy garnki albo kołdrę od akwizytora) i na odległość (np. zamawiamy ubranie z katalogu wysyłkowego albo kupujemy w sklepie internetowym) w ciągu 10 dni.\nCo ważne, nie musimy podawać żadnego powodu – wystarczy, że w ciągu 10 dni wyślemy do sprzedawcy list polecony z informacją, że rezygnujemy z umowy.\nTermin liczony jest od:\n- dnia zawarcia umowy, gdy dotyczy ona kontraktu poza lokalem przedsiębiorstwa lub usługi na odległość,\n- dnia wydania towaru (otrzymania go przez kupującego), gdy umowa dotyczy np. sprzedaży na odległość.\nWarto wiedzieć, że reklamacja dotyczy zarówno towarów, jak i usług\nReklamacji nie należy mylić z gwarancją, czyli dokumentem gwarancyjnym otrzymywanym od sprzedawcy\nPrawo do reklamacji przysługuje każdemu kupującemu, niezależnie od dobrej woli sprzedawcy, jak to ma miejsce w przypadku zwrotów.\nTowar reklamujemy wówczas, gdy wykazuje on niezgodności z zawartą umową. Jak to rozumieć?\n•\tkupujemy buty, które po pierwszym spacerze się rozklejają,\n•\tczajnik przestaje grzać wodę po kilku użyciach,\n•\tmateriał spodni pęka podczas noszenia,\n•\tproszek do prania nie usuwa uporczywych plam (mimo zapewnień producenta).\nNa reklamację towaru niezgodnego z umową mamy 2 lata od dnia nabycia (jeśli przedmiotem sprzedaży jest rzecz używana, strony mogą powyższy termin skrócić, jednak nie poniżej jednego roku). Co ważne, w przypadku stwierdzenia niezgodności towaru z umową przed upływem sześciu miesięcy od wydania towaru domniemywa się, że istniała ona w chwili wydania.\nOd sprzedawcy możemy żądać m in. wymiany towaru na inny, naprawy, zwrotu pieniędzy albo obniżenia ceny.\nJeżeli kupujący nie może jednak żądać naprawy ani wymiany, albo jeżeli sprzedawca nie zdoła uczynić zadość takiemu żądaniu w odpowiednim czasie, lub gdy naprawa albo wymiana narażałaby kupującego na znaczne niedogodności, ma on prawo domagać się stosownego obniżenia ceny albo odstąpić od umowy.\nKupujący, aby móc skorzystać z uprawnienia do reklamacyjnego, musi także zgłosić sprzedawcy swoje roszczenia przed upływem dwóch miesięcy od stwierdzenia niezgodności zakupionego towaru. Pamiętajmy jednak, że odpowiedzialność sprzedawcy kończy się zawsze z upływem dwóch lat od wydania tego towaru kupującemu.\nSprzedawca ma obowiązek odnieść się do naszej reklamacji w terminie 14 dni kalendarzowych, liczonych od dnia następnego po dniu, w którym ją złożyliśmy.\nNieudzielenie odpowiedzi w tym terminie oznacza uznanie reklamacji.\nKiedy zwrócisz towar z przeceny?\nRozwaga podczas zakupów\nNie zawsze możemy przewidzieć, czy prezenty, które kupimy najbliższym, będą się im podobały, ale zawsze warto asekurować się i robić zakupy w sklepach, gdzie możliwy jest zwrot towaru.\nTrzeba też mieć świadomość, że nawet używane rzeczy możemy zareklamować u sprzedawcy.\nZawsze jednak warto robić przemyślane zakupy, choćby po to, by zaoszczędzić sobie niepotrzebnych nerwów i nie stracić niepotrzebnie czasu.\nsklepy prawa konsumentów sklepy internetowe święta zwroty\nReklamacje sprzętu: sprzedawca odpowiada za popsute urządzenie


Etui luphie magnetic case, iphone 11, czerwone - Backupuj.pl\nEtui Luphie Magnetic Apple iPhone 11 Kod produktu: 2111307 Magnetyczna innowacja Znakomity, przyszłościowy pomysł producenta Luphie! Poznaj magnetyczne etui 360. Ochrona i transparencja, aluminium i szkło hartowane! *Uwaga, szkło, z którego zostało wykonane etui jest kruche i istnieje ryzyko jego stłuczenia podczas upadku **Uwaga! Zdjęcia znajdujące się w aukcji są zdjęciami poglądowymi (mogą różnić się kolorem, modelem smartfona) i dotyczą modelu smartfona zawartego w tytule aukcji. Kolor producenta: Red Ochrona 360 Śrubki i zatrzaski to już przeszłość. Nadszedł czas na etui magnetyczne. Żadnego skręcania, żadnego używania siły, jedynie proste, aczkolwiek silne przyciąganie magnesów zapewnia nam w tym przypadku ochronę 360! Elegancka transparencja Z przodu i z tyłu, smartfon jest chroniony przez twarde szkło hartowane 9H, które jest w pełni transparentne, przez co telefon wygląda bardzo schludnie, nie zmieniając znacznie swojego kształtu. Aluminiowe krawędzie Krawędzie zrobione są z twardego, solidnego aluminium o opływowych krawędziach. Nie zmieniają oryginalnego kształtu urządzenia. Seria tych etui jest solidna i zachowuje elegancje, co nie zawsze idzie ze sobą w parze!


Muffinki z kremem mascarpone i czekoladą - Najedzone\n28 lipca 2013 Monika\nKakaowe muffinki z kawałkami czekolady, udekorowane kremem z serka mascarpone. Idealne dla miłośników czekolady i deserowych łasuchów. Jak to muffinki – łatwe w przygotowaniu, pyszne, mięciutkie i pachnące :)\nMuffinki (około 12 sztuk):\nopakowania serka mascarpone\n+ tarta czekolada na posypkę\nW jednej misce wymieszać mąkę, cukier, proszek do pieczenia, sodę oczyszczoną i kakao, w drugiej olej, mleko i jajko. Zawartość obu misek połączyć ze sobą i dodać kawałki czekolady. Ciasto nałożyć do foremek (ja użyłam silikonowych) i piec około 20 minut w temp. 200°C.\nSerek mascarpone zmiksować razem z cukrem, dodać kilka kropel soku z cytryny. Krem nałożyć na wystudzone muffinki i posypać tartą czekoladą.


Dom letniskowy na sprzedaż Prabuty, Górowychy,169 000 zł | WGN\nDomy sprzedaż, pomorskie, Prabuty , Górowychy\nGórowychy, Prabuty, dom letniskowy, sprzedaż.\nNa sprzedaż domek letniskowy o powierzchni ok. 30 m2, składający się z salonu połączonego z aneksem kuchennym, pokoju, łazienki, antresoli oraz tarasu. Nieruchomość zlokalizowana jest w miejscowości Górowychy, gmina Prabuty, powiat kwidzyński. Domek znajduje się na zagospodarowanej i zadbanej działce o powierzchni 513 m2. Do nieruchomości przynależy prywatna plaża nad Jeziorem Dzierzgoń. Po sprzedaży nieruchomości obecny Właściciel pozostawi nowemu nabywcy łódkę. CENA DO NEGOCJACJI.\nPrzed wejściem do domu znajduje się piękny drewniany, zadaszony ganek z którego rozpościera się urzekający widok na Jezioro Dzierzgoń. Przechodząc dalej znajdujemy się w przestronnym i jasnym salonie połączony z aneksem kuchennym. W tym pomieszczeniu znajduje się kominek dzięki któremu można ogrzać cały domek. Sufit zdobią drewniane krokwie i belki stropowe, które znakomicie współgrają z wnętrzem. Podłoga na całej powierzchni wyłożona panelami. Część kuchenna wygodnie zaaranżowana, wyposażona w prosty zestaw mebli kuchennych oraz zlewozmywak. Ściany nad blatami wyłożone kafelkami. Na środku znajduje się praktyczna wyspa, która niesamowicie ułatwia wykonywanie prac kuchennych.\nNad częścią kuchenną znajduje się antresola, którą z powodzeniem można wykorzystać jako dodatkowe miejsce do spania. Dostać się na nią można za pomocą przymocowanej drabiny.\nŁazienka wykafelkowana, utrzymana w odcieniach beżu i brązu. Na jej wyposażeniu znajduje się kabina prysznicowa, kompakt WC oraz umywalka osadzona na szafce.\nDo drugiego pokoju można się udać z zewnątrz osobnymi drzwiami. Jest to pomieszczenie bardzo dobrze oświetlone z którego okien rozpościera się piękny widok na jezioro. W pokoju na podłodze położono panele, ściany gładzone, malowane.\nDom położony jest na pięknie zagospodarowanej, pełnej zieleni działce na której rośnie wiele drzew owocowych i krzewów. Tuż za domem znajduje się duży warzywnik. Ogród to idealne miejsce do odpoczynku w promieniach słońca, wspólnych rodzinnych gier i zabaw na świeżym powietrzu czy na wieczorne grillowanie ze znajomymi.\nNieruchomość ogrodzona metalową siatka z bramą wjazdową i furtką.\nNieruchomość położona w bardzo atrakcyjnym miejscu zaledwie 60 m od brzegu jeziora i prywatnej plaży, na uboczu a jednocześnie niedaleko miasta i wszelkich dogodności jakie ono daje. W niedalekiej odległości około 6 km położone jest miasto Prabuty, w którym znajdują się liczne sklepy, markety, placówki edukacyjne, punkty usługowo handlowe.\nPełne pole do popisu będą miały osoby z zamiłowaniem do urządzania wnętrz. Idealne miejsce również dla osób ceniących sobie ciszę, spokój i bliski kontakt z przyrodą, dla ludzi chcących odpocząć od zgiełku miast.\nOgrodzenie front: siatka metalowa\nŚciany - deski, styropian\nŚciany od wewnątrz - wełna mineralna, panele gipsowe\nŚrednie ceny w tej lokalizacji: 3 428,47 zł/m²\nLokalizacja: Prabuty Górowychy\nJestem zainteresowany/a ogłoszeniem: dom letniskowy, Prabuty, 2 pokoje, 40m². Proszę o kontakt.


Pani doktor jest bardzo niekompetentna i nieuprzejma. Byłam u niej z córeczką. Zupełnie nie ma podejścia do dzieci. Niczego nie tłumaczy. Gdy córeczce psiknęła wodą na ząbek i dziecko wypluło wodę, bo się wystraszyło to zaczęła krzyczeć "co Ty robisz? ...\nZakład Ośrodek Terapii Uzależnień\nodradzam i jeszcze raz odradzam. byłam stałą pacjentką pana doktora i ciągle według niego musiałam przychodzić i leczyć bardzo liczną próchnicę. do czasu aż zmieniłam miejsce zamieszkania i po 2 latach od ostatniej wizyty u pana doktora postanowiłam w końcu ...\nlek. dent. Krystyna Ratajczyk