Wzmacniacz lampowy "Reduktor Szumu" - Page 5 - Lamp - Audiostereo.pl\nWzmacniacz lampowy "Reduktor Szumu"\nJuly 4, 2018 in Lamp\nPoza tym 120V jest raczej pomyłką albo odpowiedni opornik w zasilaczu nie ma 22k albo elektrolit jest trafiony, bo to się nie bilansuje.\n1 minutę temu, Roman_66094 napisał:\nAle zwróć uwagę ze na anodzie EL84 jest 319V a powinno być ok 260V na siatce drugiej też pewnie w okolicach 300V będzie. Przekroczona jest dopuszczalna moc rozproszenia anody.\nOczywiście, ale prąd powinien być ok, więc albo pomiary marne albo wartości elementów pomylone albo jakiś plus na siatce.\nAle w sumie prąd pentody w granicach błędu się mieści, wystarczy obniżyć napięcie zasilające i już.\nElementy wszystkie składane na dostarczonych w zestawie, wszystkie mierzone przed montażem, nie ma możliwości ich pomylenia.\nTakie jak miały być takie są, pomiary robiłem dwa razy i zakładam ze nic nie pomieszałem. Fakt miernikiem słabiutkim bo poprzedni padł i czekam na nowy ale bez chęć nie pomylił pomiaru o 60 v\n11 minut temu, Mufcore napisał:\nnie ma możliwości ich pomylenia\nNo, jasne 😉\nZłe napięcia zasilające są, za duże dla stopnia mocy, za małe dla triod. W oryginale jest normalniej, niewiele więcej ale jednak:\nDlaczego druga trioda ma tylko 22k a nie 100k w anodzie tego nie wie nikt...\nEdited May 20, 2020 by przemak\n9 godzin temu, przemak napisał:\nNie no wiem, możliwość jest zawsze ale właśnie specjalnie każdy rezystor przed wlutowaniem mierzyłem 2 razy żeby błędu się ustrzec.\nCo do wartości elementów to już chyba tylko autor projektu wie dlaczego co i jak.\nDla mnie aktualnie chyba ważniejsze jest pytanie czy i co należy zrobić żeby to poprawić i cokolwiek z tego wzmacniacza wyciągnąć, ale tego bez pomocy nie zrobię bo aż tak biegły nie jestem.\nAle w sumie prąd pentody w granicach błędu się mieści, wystarczy obniżyć napięcie zasilające i już\nNapięcie 300V i lekko ponad było by OK ale we wzmacniaczu PP gdzie rezystor katodowy jest 270R a prąd anodowy na poziomie 35mA\nW tym układzie SE z rezystorem w katodzie 150R i napieciu 319V lampy są mocno przeciążone. Wartość napięcia na rezystorze 150R 7,97V daje prąd 53,1mA X 319V wychodzi 16,9W moc tracona w lampie, to sporo za dużo jak na EL84.\n2 godziny temu, Mufcore napisał:\ntego bez pomocy nie zrobię\nZdalnie też będzie trudno...\n1 godzinę temu, Roman_66094 napisał:\nA nie to mniej więcej napisałem? 😉\nTak wyglądają napięcia w zasilaniu\nZa duże HV1 za małe HV3. Ktoś powie, że w Karioce też jest 22k, ok, ale Karioka jest mono 😉\nTak a w dodatku karioka ma idealnie 260V na anodzie lampy EL84.\nTransformator do tego projektu, daje za wysokie napięcie, trzeba by było zbić aż 60V albo inne trafo tak żeby miało na wtórnym 200-210V pod obciążeniem, po wyprostowaniu na pierwszym kondensatorze będzie wtedy ok 280V dać rezystor R3 100 Omów na C4 powinno być wtedy 270V potem opór wewnętrzny transformatora obniży napięcie i będzie ok 260V na anodzie EL84. Przy zastosowaniu tego transformatora co jest trzeba R3 dać ok 600 Omów wydzieli się na nim 6W mocy będzie się grzał jak diabli. Można dać dwa rezystory 300R 5W połączone szeregowo, też będą się grzać, ale powinny dać radę wytrzymać.\nKarioka ma między siatką a masą pierwszej triody ECC85 rezystor 10M i tyle powinien, być jeśli już stosujemy tego typu polaryzacje. Ale to bez sensu, przecież stać nas dać, jeden dodatkowy rezystor w katodzie ECC85, lampa na pewno stabilniej będzie pracować, niż z polaryzacją prądem wybiegu siatki.\nNo to troszkę klops bo specjalnie wydawać kolejną kasę na nowe trafo mi się nie uśmiecha.\nZastanawiam się jak i dlaczego zestaw sprzedawany jako komplet wyłącznie do zmontowania ma tak niedobrane elementy, własnie oglądnąłem jeszcze raz film i autor z góry założył na wejściu napięcie 250V stąd tak wysokie po stabilizacji.\nNieważne, pytanie co z tym fantem dalej.\nautor z góry założył na wejściu napięcie 250V stąd tak wysokie po stabilizacji.\nTeż mnie to dziwi, transformator 250V wtórne jest dobry ale do wzmacniacza PP gdzie mamy te 310V na anodzie.\nEwentualnie gdyby lampa prostownicza była, zamiast mostka półprzewodnikowego to by się zmniejszyło sporo napięcie.\nCóż z tego ze jest opóźnione załączanie napięcia anodowego w celu oszczędzania lamp mocy, jak jest o dużo za wysokie napięcie i lampy są dość mocno przeciążone. Normalnie lampy powinny pracować, ładnych parę lat a przy tych napięciach, będą padać bardzo szybko.\nNo cóż gdyby nie włożyć w to tyle kasy to by po prostu wylądował w szufladzie ale z uwagi że koszt był nie mały immo wszystko chciałbym go uratować.\nKalasanty Ciaputko 901\n3 godziny temu, Mufcore napisał:\nJa bym próbował w szereg z wtórnym uzwojeniem transformatora sieciowego dać żarówki 230V( żarówki a nie ledy czy świetlówki ), zaczął bym od powiedzmy 100W i mierzył napięcia. Koszt eksperymentu prawie żaden.\nMożesz też w szereg ( w przeciwfazie ) podłączyć drugi transformator z napięciem wtórnym równym napięciu o które chcesz obniżyć to za duże napięcie. Taki transformator może mieć proporcjonalnie mniejszą moc od tego "podstawowego". I jak znam życie bez problemu jak poszukasz to znajdziesz za parę złotych.\nSprawdź jeszcze napięcia żarzenia, niedogrzane czy przegrzane lampy też cierpią.\nOczywiście wszystkie pomiary pod normalnym obciążeniem.\nEdited May 21, 2020 by Kalasanty Ciaputko\nAktualnie zrobiłem taki eksperyment że w linię AC HV wpiąłem rezystor 220R i napięcia spadły i to sporo ale nie bardzo wiem co dalej.\nWyjdę na laika (ale tak jest) jak pomierzyć żarzenie ?\nTeraz, Mufcore napisał:\nW ac to nie, szeregowo z pierwszym opornikiem 47 omów w filtrze. Żarzenie pomierzyć miernikiem na zakresie ac.\nDodatkowo rezystor 22k w ostatniej gałęzi fitrra powinien mieć jakieś 10k albo nawet 4,7k.\nTak to wyglada aktualnie\nTen rezystor jak przemak pisał w szereg z tym 47ohm, jeśli dasz na AC przed mostkiem możesz mieć problemy z brumem.\njest cisza, brumu nie ma\nNo ok. Ale zwiększasz rezystancję uzwojenia tego trafa, przez co spada jego zdolność do ładowania kondensatora tuż za mostkiem.\nale nie bardzo wiem co dalej.\nPomierz napięcia w punktach co poprzednio. Trza sprawdzić co przez lampy płynie.\nNo o tak to teraz wygląda po podpięciu zasilania przez 220R na AC.\nTam gdzie wpisałem dwie wartości takie różnice są pomiędzy lampami L i R\nTeraz lepiej. Tylko jak pisałem Karioka była mono i opornik 22k w filtrze na dwie triody był ok, ale na cztery już nie jest ok, bo 100V anodowego to nawet jak na ecc85 trochę za mało 😉\nZamówiłem kilka wartości rezystorów i będę sprawdzał i kombinował jak dotrą, niestety w zasobach nie mam większych mocy. A na jakie mniej więcej wartości należało by wyjść.\nBsrdziej mnie niepokoją dwie rzeczy, te różnice pomiędzy stronami i żarzenie na poziomie 5,8-6.\nWidać niestety nie wydala Trafo i chyba niestety nie jest prawidłowo dobrane.\nZastanawiam się czy dalej kombinować czy zacząć od wymiany trafa.\nRóżnice między stronami są nieistotne, a pomiar napięcia zmiennego tanim miernikiem jest w najlepszym razie orientacyjny, a nawet jakby, to tylko 5%. Teraz tylko podwyższyć zasilanie triod i gra, bo teraz druga harmoniczna jest dość mocna 😉 Na tym 22k z pół wata się wydziela, także ten.\nI czemu R107 ma 22k a nie 47-100k tego nie wie nikt...\nEdited May 22, 2020 by przemak\nNo to teraz muszę poczekać aż dojdą rezystory i pozmieniać coś żeby te napięcia wyergulować.\nA co z tym 22k ?\n2 minuty temu, Mufcore napisał:\nBo w oryginale i w każdym normalnym tego typu układzie tam jest 100k. Można ewentualnie 47k jak ktoś musi. Ale 22k to za mało. Jeżeli decydujemy się na 22k, to trzeba jednak zapewnić odpowiednie napięcie zasilania, bo teraz 22k w zasilaczu wzięte jest z Karioki, która po pierwsze jest mono i ten rezystor zasila dwie a nie cztery triody a po drugie ma 100k w anodzie tej lampy. Z drugiej strony podwyższenie zasilania do 200V przy dobrej polaryzacji przy rezystorze anodowym 22k daje prąd tej lampy 5mA czyli po co tak dużo.\nNo ok to w takim razie powiedzmy podwyższymy zasilanie nieco niżej niż 200V powiedzmy na 150V wtedy podmienimy te 22k (R107) na 100K. pytanie jakie napięcie najlepiej wyregulować na anodzie ECC85\nNajlepiej połowę, samo się zrobi 😉\nJeżeli wymienimy te 22k na 100k to napięcie samo się podniesie. IMO ten opornik oraz kondensator C113 to pomyłki.\nNo to już wiemy.\nTeraz to właśnie pasuje popoprawiać tu i tam aby ten układ w końcu zagrał tak jak na lampę przystało, to znaczy prawidłowo.\nPo pierwsze muszę ogarnąć zasilacz i potem po kolei resztę.\nRegulację zapewne będzie trzeba usunąć więc te 113 zniknie ale najpierw zasilanie.\nPytanie na jakie wartości V postawiać zasilacz i co kolejno trzeba pozmieniać żeby to cokolwiek dało.\nJak dla mnie teraz dźwięk ma za mało dołu a za dużo góry.\nEdited May 22, 2020 by Mufcore


[Storytelling] Powozy bogów - lastinn\n[Storytelling] Powozy bogów\n« (Komentarze) Zakonna Krew | Serce Nocy »\n17-06-2009, 01:03 #1\nProlog: Na wschód!\nUltrich Kreuzenferg był już gotowy do podróży. Stał na lądzie wpatrując się w marynarzy pakujących skrzynie zawierające składniki do potraw, które kucharz będzie miał za zadanie przyrządzić podczas nadchodzącej podróży. Sam książę nie miał większych zapasów. Jedynie rodowy rapier, monety według wschodniej waluty i lekkiej koszulki kolczej pod błękitnym mundurem generała księstwa Umbard. Teraz należało czekać na wybraną dwudziestkę, która ma się tutaj zgłosić przed zmierzchem.\nKreuzenferg skierował swe kroki w stronę pomostu, lecz natknął się na kapitana Tyrmefala, który miał kierować morską częścią wyprawy.\nCzłowiek zaufany i doświadczony. Sam podszedł do księcia i dziarsko poklepał po ramieniu.\n- Czeka nas wspaniała podróż! - krzyknął. - Mam nadzieję, że rozpęta się sztorm! Kocham takie przygody.\n- Ja nie, kapitanie - odpowiedział Kreuzenferg poważnie. - Chcę jedynie, by doprowadził nas pan bezpiecznie do celu.\nTyrmefal zaśmiał się głośno, co nieco zirytowało Ultricha.\n- Bez problemu, wasza książęca mość. Szacuję, że po dwóch dniach trafimy na Celmę, a potem już tylko tydzień do Zhieloskoju.\n- O ile nie przeszkodzi pogoda - rzekł książę wpatrując się w statki wypływające z portu.\n- Może być i burza - wskazał ręką okręt. - To nowe cacko ponoć potrafi sobie poradzić i z takimi problemami. Będzie okazja sprawdzić!\n- Tylko pamiętaj o jednym, kapitanie - Kreuzenferg odwrócił się raptownie i spojrzał Tyrmefalowi głęboko w oczy. - Nie chcę, aby ta wyprawa zamieniła się w pańskie... eksperymenty. Rozumie się?\nUśmiech oficera zgasł, a wesołość uleciała. Wyglądał teraz na smutnego.\n- Tak jest, książę - odrzekł spokojnym tonem i ruszył w stronę statku.\nPodobno pierwszy krok jest najważniejszy. Stałeś przed bramą do miasta Umbard, co radośnie obwieszczał umajony napis na górze z napisem "Witajcie w Umbardzie". Jasne było, że włodarze chcą wykorzystać chwilową sławę, by zabłysnąć, wypromować swoje małe księstwo w Imperium, a może nawet w całej Pelladzie. Za bramą przywitał cię rząd domów, które również były przystrojone, a droga wyprzątnięta. Sklepy kusiły witrynami, dzieci wpatrywały się radośnie w bramę, oczami szukając wspaniałych wojowników, o których słyszały tyle opowieści. W mieście panował ruch i typowy rozgardiasz. Miałeś jeszcze trochę czasu przed wieczorem, oraz ostatecznym momentem do zgłoszenia się na statek.\nW którymś momencie poczułeś, że coś pociąga cię za rękaw. Zza pleców wyszła staruszka o chytrym spojrzeniu. Wokół jej stóp kręcił się czarny pies.\n- Drogi panicz życzy sobie, bym mu powróżyła? - powiedziała wlepiając w ciebie szare oczy.\nNim jednak zdołałeś odpowiedzieć, za tobą rozległ się czysty śmiech.\n- Nie wierzyłem, że wyściubisz nos ze swojego małego królestwa - powiedział mężczyzna - a w dodatku weźmiesz udział w tak trudnej misji.\nWyminął cię wysoki, chudy człowiek, starszy od ciebie o co najmniej kilka lat. Miał długie, ciemnobrązowe włosy, opadające na plecy falą, twarz owalną i wzrok pełen cynizmu. Na sobie miał złote szaty i dwie księgi wystające z przypasanej do boku torby. Znałeś go - Sigund Kreuzenferg - adept sztuk tajemnych geomancji.\n- Nie sądzisz, że twój ojczulek zmartwi się, gdy jego synuś... zginie przypadkiem gdzieś na wschodzie? - spytał złośliwie idąc spokojnie dalej. - W każdym razie... do zobaczenia na statku.\nWidziałeś jeszcze jak złote szaty mieszają się z tłumem.\nPałac, a właściwie budynek gdzie mieścił się cały urząd księstwa, nie był dość imponujący. Zrobiony z białego marmuru front i kolumnada, ogrody przed wejściem oraz fontanna. Szybkie rozeznanie, oraz krótka konwersacja ze strażnikiem, dały Ragathowi wskazówkę, że powinien skierować się do portu. Oznaczało to około dziesięciu minut drogi. Jednak ostateczny termin to wieczór, więc nie wymagało pośpiechu.\nChociaż wokół pałacu zebrało się niewiele osób - znacznie więcej kręciło się na placu w centrum i przy wejściu w oczekiwaniu na gości. A jednak po chwili ktoś podszedł do ciebie i brutalnie wepchnął do dłoni małe zawiniątko.\n- Pan to zgubił - rzekł blady staruszek.\nNa nic nie zdały się zaprzeczenia.\n- Nie, widziałem jak panu wypada to z kieszeni - zarzekał się.\nDodał również, że nie zna zawartości.\nGdy tylko otworzyłeś zawiniątko, w środku był szary kamień o kształcie regularnej bryły ośmiościennej.\nCoraz więcej obcych przybywało do Umbardu tego dnia. W tym czasie siedziałeś jeszcze w sklepie.\nOd ostatniej wiadomości od gońca minął już tydzień i początkowa radość opadła. Klienci wprawdzie mówili coś o przybyciu bohaterów na wyprawę, lecz wydawało się, że książę zapomniał o starym krasnoludzie. Oznaczało to powrót do ciekawego, choć nieco monotonnego trybu życia. Trzeba jeszcze rozpakować przygotowane rzeczy... Jak szybko okazało się, warto było czekać.\nTego dnia do twojego sklepu zawitała elfka. Było to zjawisko niespotykane, gdyż mało który z przedstawicieli elfich klanów przybywał do tego miasta w innych celach niż handel zamorski. A jednak ta panna była jak najbardziej realna.\nJak każdy z ich licznej rasy - piękna i tajemnicza, mimo że wiele było odmian elfów. Ta elfka była blada, miała włosy czarne, a pod słońce nawet granatowe. Oglądała wyeksponowane przedmioty w zakładzie. Kilka zmierzyła w rękach, a potem z szacunkiem odstawiła. Sama miała na sobie lekką, szarą zbroję i obuch na plecach.\n- Słyszałam o twoim kunszcie, krasnoludzie - odezwała się nagle - ale dopiero teraz zobaczyłam na własne oczy twe dzieła. Robią wrażenie.\nPodeszła do ciebie i wyciągnęła przypięty do pasa zwój. Podała go tobie bez słowa. Była to jakaś wiadomość zapisana pospiesznie, koślawym pismem.\n"Panie Whitebeard! Kilka dni temu był u pana goniec z wieścią. Teraz dopiero powiedział mi, że nie przekazał panu ważnych informacji. Tą wiadomość podałem w ręce kapłanki Tyllevare, której ufam. Wyprawa rozpoczyna się dzisiaj o wieczornej porze. Spotykamy się w porcie. Liczę, że pan się zjawi.\nKsiążę Umbardu Karl Kreuzenferg\n[Dopisek jeszcze bardziej koślawym pismem] Tak się składa, że kapłanka Tyllevare będzie naszą towarzyszką w misji. Zaprzyjaźnijcie się."\nZza rogu budynku obserwowałeś jak rozpoczynają się przygotowania do wyprawy. Port był pełen marynarzy - najlepszych na jakich stać było Umbard. Gdzieś w pobliżu przechadzał się sam książę, ale teraz odszedł. Zamiast niego widziałeś obcych przybyszów - ludzi, elfy, krasnoludy, a nawet kogoś ze zwierzoludzi.\nTen piękny okręt był zarazem czymś zupełnie obcym, a ci goście z całego Pelladu nawet egzotyczni. Gdzie w tym wszystkim było miejsce dla takiego chłopaka jak ty? To byli wojownicy, magowie, którzy poznali w życiu prawie wszystko - brali udział w bitwach, wyprawach poszukiwawczych, przełomowych odkryciach. Oni wszyscy zostali wezwani, bo to bohaterowie, którzy walczą dla sławy, pieniędzy albo własnych poglądów.\nA co ty potrafisz? Gdzie byłeś? Co możesz zaoferować? Całe życie spędziłeś na tych śmieciach, babrałeś się niemal dosłownie w błocie. A Zhieloskoj? Taki odległy. Chyba nawet nie wiesz, gdzie się znajduje.\nJednak Kreuzenferg, którego na oczy widziałeś chyba raz, musiał mieć powód, by wśród tej elitarnej dwudziestki znalazło się miejsce dla ciebie. Mnożyło się zbyt wiele pytań, które nie miały odpowiedzi.\nBył za to wyraźny wybór. Albo spróbujesz żyć od nowa i przed wieczorem zgłosisz się do portu, albo pozostaniesz na swoich śmieciach... do końca życia.\n17-06-2009, 15:56 #2\nRagath po dostaniu wiadomości skusił się na jeszcze jedno piwo, po czym zebrał swoje rzeczy i ruszył w stronę pałacu. Rzadko opuszczał karczmę z jakimikolwiek pieniędzmi, ale tym razem tak zrobił. Nie wiedział dokładnie co to za wyprawa i dlaczego on miałby wziąć w niej udział, a po pijaku ciężko by było się czegokolwiek dowiedzieć.\nW Umbardzie przebywał już od dłuższego czasu, wiec doskonale znał drogę. Gdy dotarł pod bramę zaczepił go strażnik i wypełniając swoje obowiązki spytał:\n- Czego tu?\nNajemnik nie odpowiedział. Pokazał mu tylko list, który przyniósł posłaniec. Wartownik wziął go i szybko przeczytał. Jakby nie dowierzając spojrzał na Ragatha, ponownie na list i znowu na Ragatha. Prawdopodobnie nie mógł uwierzyć, że ten brudny łachmaniarz, który stoi przed nim miał wziąć udział w szykowanej wyprawie. Pieczęć i podpis jednak były prawdziwe, więc zupełnie innym tonem odpowiedział:\n- Książe jest teraz w porcie, osobiście nadzorując końcowe przygotowania. Wyprawa zaczyna się dziś wieczorem.\nWojownik kiwnął głową na znak, że zrozumiał, zabrał list, po czym odwrócił się i bez słowa odszedł. Po chwili zaczepił go jakiś staruszek i wcisnął mu zawiniątko twierdząc, że:\n- Pan to zgubił.\nRagath po kilku minutach bezsensownych tłumaczeniach, że to nie należy do niego, w końcu przyjął "prezent". Okazało się, że jest to jakiś kamyk, a właściwie jakaś mała rzeźba będąca regularną bryłą ośmiościenną. Najemnik nie wiedział co to znaczy, ani co ma z tym zrobić. Schował więc kamyk do kieszeni i postanowił, że jak spotka jakiegoś faceta po szkołach to go o niego spyta. Może to jest coś warte? Teraz trzeba było ruszać.\nAle nie skierował się do portu. Miał mnóstwo czasu, a w sakwie podzwaniało jeszcze trochę złota. W czasie podróży statkiem i potem na drugim kontynencie o jego potrzeby będzie dbał książę, więc po co ma brać ze sobą jakiekolwiek pieniądze? Celem Ragatha była karczma, którą dopiero co opuścił. Nie doszedł jednak do niej, gdyż po drodze trafił na inną. Spodobała mu się nazwa "Pod Złamanym Żebrem", więc zawitał do środka.\nNa początek zamówił dwa piwa i zaczął rozglądać się za jakimiś ślicznotkami. Kto wie jakie są kobiety po drugiej stronie wielkiej wody? Po kilku godzinach, wielu kuflach piwa i kilku dziewczynkach Ragath miał doskonały humor. Sakwa powoli stawała się pusta, ale kogo to obchodziło? Najemnik wciąż pił, śpiewał i ogólnie dobrze się bawił. Do pełnego szczęścia brakowało m chyba tylko jakiejś dobrej bitki. Ale do tego okazja również miała się wkrótce pojawić.\nKilku chłopów, czy mieszczan (Ragath ich nie rozróżniał) po wypiciu większej ilości złocistego napoju stwierdziło, że ten wyjący wojownik im się nie podoba. Jeden z nich podszedł do niego i powiedział:\n- Lepiej się stąd wynoś. Nie lubimy tu takich jak ty.\n- Tak? - zaczął już pijany najemnik. Ale zamiast powiedzieć coś jeszcze uderzył piąchą faceta w twarz. Ten aż upadł na podłogę, a po chwili w karczmie już wszyscy się tłukli.\nRagath znalazł się w swoim żywiole. Najpierw kopnął kilka razy mężczyznę, który go zaczepił, a potem rzucił się w tłum walczących. Komuś rozbił nos, komu innemu kufel na głowie. Zaśmiewając się głośno, czego nikt nie mógł słyszeć w ogólnym hałasie, machał pięściami na lewo i prawo nokautując kolejnych słabeuszy. Rzeczywiście w karczmie nie było nikogo, kto trudniłby się walką, więc i bijatyka nie była wielkim wyzwaniem, nawet dla prostego żołnierza lub strażnika miejskiego, a co dopiero zawodowego najemnika.\nPo kilku chwilach w pomieszczeniu nie było ani jednego całego krzesła. Ocalały tylko dwa stoły z tym, że jeden miał złamaną nogę. Ragath rozejrzał się pijanym wzrokiem dookoła. Wokół leżeli nieprzytomni ludzie lub tacy, którzy trzymali się za twarz, nogę, rękę czy jeszcze coś innego. Było nawet kilku, którzy stali, ale i oni odnieśli różne kontuzje. Wojownik poczuł, że po twarzy spływa mu strużka krwi. Widocznie ktoś i jego musiał porządnie trafić. Sięgnął do pasa, by wymacać sakwę. Było w niej jeszcze kilka monet. Rzucił je na ladę mówiąc do karczmarza coś o pokryciu strat i wyszedł niezatrzymywany przez nikogo.\nGdy znalazł się na ulicy odchylił się do tyłu by spojrzeć na niebo. Słońce powoli zbliżało się do horyzontu i był to ten moment, w którym za chwilę na niebie miała się pojawić czerwona łuna. Ragath zrozumiał, że pożegnanie z zachodnim kontynentem dobiegło końca i pora wyruszyć w drogę. Chwiejnym krokiem ruszył w stronę portu.\nDroga powinna mu zająć nie więcej niż 10-15 minut, ale biorąc pod uwagę jego stan zajęła mu około pół godziny. Kilka razy obił się o ściany domów i raz zwrócił ostatni posiłek, ale w końcu dotarł na miejsce. Tutaj powtórzyła się sytuacja sprzed pałacu. Znowu jakiś strażnik go zaczepił i dopóki nie zobaczył listu nie chciał przepuścić Ragatha. W końcu z niedowierzaniem oddał pismo i ustąpił z drogi. Najemnik ruszył w stronę wskazanego mu statku. Przed wejściem na pokład zaczepił go kolejny strażnik i sytuacja powtórzyła się po raz trzeci, jednak ten wydawał się inteligentniejszy od kolegów, albo lepiej poinformowany, bo dosyć szybko puścił wojownika.\nPrzed opuszczeniem lądu Ragath wymacał jeszcze swój miecz i samopały, oraz sprawdził czy ma proch. Wszystko było w jak najlepszym porządku. Jego ręka natrafiła na wypuklenie w kieszeni. To ten dziwny "prezent". Nie zastanawiał się jednak nad jego pochodzeniem. Wszedł na kładkę, z której o mało co nie spadł do lodowatej wody. Po paru chwiejnych krokach znalazł się w końcu na pokładzie. Rozejrzał się w lewo i w prawo, znalazł jakieg wygodne miejsce, w którym usiadł, opuścił głowę i zasnął.\n17-06-2009, 19:21 #3\nBiały mur z cegły, wysoki na trzech, może czterech ludzi. Ślicznie odbijający blask słońca, który rozlewał się nad miastem tworząc oniryczną otoczkę. Marmurowa tabliczka z wyrytymi słowami „Witajcie w Umbardzie ”wisząca na stalowych skrzypiących zawiasach. Tyle klimatycznych rzeczy a mimo wszystko najcudowniejsze wydawały się Rydiss-owi te typowe pełne wody liście otaczające miasteczko. Ten pnący się zboczami murów i zawiłościami budynków bluszcz. I ci ludzie krzątający się tuż za bramą strzegącą przed najazdem i dzikimi zwierzętami. Stał tak zastanawiając się i rozglądając. Chwilkę. Do czasu, gdy cień jednej z chmur przysłonił się część niezdarnie ułożonych cegieł pod nogami, na, które teraz akurat się przyglądał. Dopiero teraz dwójka na fioletowo ubranych strażników, którzy do tej pory gawędzili chwaląc się między sobą pięknem swoich ostrzy zobaczyła go. Jeden z nich zapytał ochrypłym głosem:\n- Jak sądzisz wędrowcze, bo zapewne nim jesteś, który z mieczy jest lepiej wykonany? – Powiedział pokazując oba ostrza.\n- Po tym odlewie można powiedzieć, że oba pochodzą z waszej kuźni jednak – ciągnął wskazując na miecz z lewej strony – to ostrze ma drobne żłobienie, przez co będzie mniej skuteczne, dlatego wybrałbym to z twojej prawicy.\n- Słuszna decyzja i bystre oko potrzeba nam więcej takich ludzi. Oby sprzyjały ci niebiosa wędrowcze – uśmiechnął się i puścił Rydiss-a dalej w stronę portu. Gęstwina ludzi przeciskających i obijających o siebie szła wąską uliczką, skąpaną w cieniu. Multum witryn i zdobień przynajmniej takie odniósł wrażenie. Dopiero teraz też zaczął zdawać sobie sprawę z zalet czaru, który rzucił na sakwę przed wejściem do miasta. „Łatwo tu zostać okradzionym” – pomyślał i wtedy poczuł raptowne szarpnięcie za ramię. Odwróciwszy się, lecz nie wyczuwszy zagrożenia, młodzieniec podniósł powoli wzrok na posiwiałą, starą kobietę w kapturze.\n- Drogi panicz życzy sobie, bym mu powróżyła? - Powiedziała wlepiając w Ridiss-a szare oczy.\nKobieta ubrana była w stary poszarpany płaszcz z kapturem, szare oczy, w których tęczówki wydawały się zanikać przyciągały uwagę i zmuszały do zastanowienia. Jej postawa była zachwiana, jednak umysł zdawał się być czystszy niż u nie jednej osoby. Na twarzy widoczne były niezrozumiałe nawet dla kogoś takiego jak Rydiss słowa. „ To musi być jedna z wieszczek tych wiedź, które przepowiadają przyszłość. W sumie to może być ciekawe przeżycie, czemu nie? Czytałem o tym w jakiejś księdze – przypomniał sobie nagle. ” I już miał odpowiedzieć, gdy za plecami rozległ się śmiech po raz kolejny nie wyczuł zagrożenia jednak od tej osoby emanowała szalona aura. Nim się odwrócił usłyszał słowa pełne pogardy:\nTymi samymi kamiennymi cegiełkami kroczył teraz wystrojony w złote zwiewne szaty Sigund Kreuzenferg. Długie ciemne kręcone włosy opadające na ramiona, masa kolczyków wisiorków i zdobień. Ten człowiek z pewnością był arogancki i trwonił pieniądze bez potrzeby, o czym zresztą już się młodzieniec Tirio nie raz przekonał. Ta osoba przyprawiała o wstręt. Kontynuował:\n- Do zobaczenia. - odparł.\nZnikł tak szybko jak się pojawił, z czego akurat Tirio się ucieszył nie miał ochoty na dłuższą pogawędkę, z człowiekiem jego pokroju. Nie chcąc się specjalnie głowić nad nim odpuścił sobie ripostę, choć samo „do zobaczenia” z pewnością doprowadzało go teraz do szału nie był to człowiek opanowany. Odwrócił się z powrotem do wieszczki, która całej sytuacji przyglądała się biernie i odpowiedział na jej pytanie:\n- Oczywiście będę zaszczycony, ale jeśli nie było by z tym problemu to chciałbym gdzieś się przejść i popatrzeć na widoki. U mnie w rodzinnym mieście takich nie było niedługo będę musiał stąd odejść. – Powiedział z uśmiechem.\nRuszyliśmy w boczne uliczki portowego miasta, Ridiss obserwował zmianę, jaka zaszła mijając parę uliczek od głównych szlaków. Krajobraz nie był już tak wyśmienity, niektóre domy wyglądały jak ledwo pozbijane deski do tego z użyciem krzywych gwoździ. Dzieciaki w podartych ciuchach krzątające się po szarych biednych uliczkach przyprawiły go współczucie. W końcu ktoś jego pokroju nie musiał się martwić o pieniądze. Jedyne, co się nie zmieniło to zieleń możliwe, że było jej tu więcej i wyglądała lepiej. Wiedźma zaprowadziła go do starego drewnianego mieszkania obrośniętego bluszczem gdzie tylko przez okna przebijał się strumyczek światła. Drzwi zastąpione były starą szmatą. Na środku pokoju, który był holem stały dwa krzesła i stół, który gdy tylko usiedli zachwiał się i zaskrzypiały.\n- Jak widzi panicz nasza architektura skupia się tylko i wyłącznie na bogatych mieszczanach my zaś żyjemy w ubóstwie. – Ridiss przytaknął tylko głową, dobrze wiedząc czyja to zasługa. – Ale nie traćmy już więcej czasu. Widzę w twych oczach... – Zaczęła się mu przyglądać bardzo dokładnie - błękitne niebo. Lecisz wysoko, lecz coś dogania cię. Cztery jastrzębie. To zły znak, drogi paniczu. Tam gdzie się wybierasz, będzie cię gnębić niebezpieczeństwo w czterech postaciach. Moja intuicja wskazuje chwalebne zwycięstwo, lecz gorzką nagrodę, czy nawet tragiczny finał. A teraz przyjmij moją radę - jeśli wypływasz na wschód - nie wracaj w te strony. Zdecyduj sam, ale pamiętaj o zaleceniach starej wieszczki.\n- Dziękuję – oczekiwał trochę innej odpowiedzi. Chwilę zajęło mu przypomnienie sobie słów z jednej z ksiąg, w tym czasie wieszczka przyglądała mu się bacznie. – Pamiętaj jednak, że przepowiedziałaś jeden z nurtów nigdy nie możemy być pewni, na którym kieruje się prąd rzeki przeznaczenia. Tak czy inaczej będę ostrożny. Do zobaczenia – mówiąc to wcisnął wiedźmie w dłoń pięć kamieni szlachetnych z sakwy i nie czekając na żadne słowa wyszedł. Tym razem podążał w stronę portu całkowicie zadumany, zastanawiał się.\n„ Rany ile problemów na głowie. Będę musiał pogadać Ultrich Kreuzenferg, choć raczej z tym nie będzie większego problemu. Dobrze wie, że nie mógłby mnie zabić nawet nie chodzi o fakt, że to trudne samo w sobie, ale o to, że mój ojciec by go zgładził i straciłby łaski cesarza. Jednak ta misja wszystko zmieni, jeśli zginę na niej nikt go o nic nie oskarży, więc będzie zadowolony faktem, że przybędzie mu jedną osobę więcej na pokładzie. Później będę musiał na niego uważać. Równie mały problem powinienem mieć z Renillą jest teraz na służbie i nie może zawrócić zresztą służy nie tylko mojemu ojcu, ale także i mi, więc jeśli odmówię jej groźbom by zawrócić to nie będzie miała żadnego słowa głosu. Choć jej miecz może być później bardzo przydatny. Największy problem będzie z Sigund to człowiek nieobliczalny i w swej nienawiści może zrobić coś głupiego. Hm…, Choć z drugiej strony pochopne ruchy mogą się skończyć tak samo groźnie dla mnie jak i dla niego. No i ta przepowiednia. Nigdy nie wrócić na ojczyste Ziemie? I te cztery jastrzębie tu chodzi o jakieś moje przywary ludzi przedmioty czy może o zdarzenia? „\nNim się spostrzegł był już przy statku z kilkoma żaglami i flagą cesarską na maszcie. Strażnicy przepuścili go, gdy tylko pokazał pierścień książęcy wskazali też kajutę Ultrich-a. Po drodze do kajuty spostrzegł dobrze zbudowanego mężczyznę śpiącego już w dziwnej pozycji opierając się o dębowe deski burty. Wyczuł zapach chmielu. Wszedł do kajuty z zamiarem przekazania mu wiadomości, z której z pewnością się ucieszy. I poproszenia o trzyosobową kajutę, znaczy miał zamiar spać z trzema osobami. Jedną miała być Renilla, gdy tylko ją zobaczę drugą ten śpiący dobrze zbudowany facet, którego chciałem po rozmowie z Ultrich-tem zataszczyć do kajuty. Niech się wyśpi i wytrzeźwieje potem może mieć mniej czasu na to. No a trzecią oczywiście miał zając on sam…\nOstatnio edytowane przez Eravier : 17-06-2009 o 20:16.\n17-06-2009, 23:49 #4\nGloinus siedział rankiem w knajpie i popijał piwo, lecząc syndrom dnia poprzedniego. Pomimo osobliwej migreny wesoło gawędził ze znajomym barmanem. Za drzwiami knajpy co rusz przechodził jakiś wojak, opancerzony niczym mały czołg. Nic dziwnego - wyprawa miała ruszyć niebawem do Zhieloskoju. Do knajpy wpadali co niektórzy z przechodniów, przynosząc coraz to nowsze - i zabawniejsze- informacje na temat wyprawy. Krasnolud nie był w humorze i uśmiechał się tylko przez grzeczność. Od tygodnia, kiedy to goniec z wiadomością przybył do niego, oferując mu wyprawę za ocean wraz z księciem Kreuzenfergiem i obiecując przekazanie dalszych informacji. Czas mijał, a z dnia na dzień Gloin myślał, że książę zapomniał o zasługach starego krasnoluda.\nDrzwi ponownie zaskrzypiały. Stał w nich młodzik, na oko w wieku 22 lat. Twarz miał nadal dziecięcą, bez żadnego śladu zarostu. Uradowany, usiadł niedaleko krasnoluda. Z przejęciem opowiadał, jaki to on nie jest i że spróbuje przekonać księcia o przydatności takiego młodzika w jego drużynie. Opowiadał to z niebywałym zapałem. Nie wiedział - bo niby skąd - o strasznych skutkach wojen. Liczył pewnie na darmową wycieczkę i poklepywanie panien po tyłkach. Srogo by się na tym przeliczył.\nKrasnolud upił jeszcze jeden łyk piwa, po czym splunął na podłogę.\nPodszedł do chłopaka i zasiadł obok niego.\n- Młodyś z twarzy i z ducha. Zarostu też nie masz na tym bladym licu. Tyć przecie kobitka w puszcze, nie wojak! - ryknął krasnolud, klepiąc chłopaka po plecach. Ten, o mało co nie wbił się w ladę. Zanim ten zdążył coś odpowiedzieć krasnolud zwrócił się do starego znajomego. - Barman, daj no tu specjalną mieszankę dla naszego wojaka!\n- Gloin, czy aby na pewno...\n- Napewno, na pewno. Nie bój nic. Skoro idzie na wojenkę jak przystało na faceta, to i pić jak facet też umieć musi. No dawaj to tu!\nW czasie kiedy barman udał się na zaplecze, Gloinus sięgnął po opartę przy ladzie tarczę i miecz. Pooglądał je i zapytał:\n- Czyja to robota?\n- No...tam, kowal w centrum...\n- Nie mów nic więcej. Widać,że spartaczona robota!\n- Zarobiłem trochę i trochę pożyczyłem, ale stać mnie było tylko na to.\n- Już się chłopie nie tłumacz. Taka tarcza lepiej służyć ci będzie jako półmisek do owoców. A ten nożyk nie przekroi nawet bochna chleba! Wykiwano cię, jak nic! - chrząknął i mówił dalej - Ale, że widzę żeś chętny do wojaczki, a ja mam dobre serce i żal mi się robi takiego młokosa co go stary dziad okantował, daruje ci moje dzieła. Wpadnij na przedmieścia, i zapytaj się o "warsztat Gloina" to ci wskażą drogę, bo ja zaraz lecieć muszę. Tylko upijem jednego, dla świętego spokoju.\nUradowany chłopak z darmowego "ekwipunku" siedział cicho. Obaj czekali na specjał szefa kuchni.\nKilka potrząśnięć, mieszanin i lekkich wybuchów później przed Gloinem postawione zostały dwie szklanice z tajemniczo wyglądająca, srebrnawą substancją. Stuknął się z młodym, który zdążył już złapać swojego "drinka" i wypił jednym haustem. Chłopak próbując także zabłysnąć, powtórzył wyczyn krasnoluda. Rumieńce wstąpiły na twarz, zaszkliły się oczy. Gloin przyzwyczajony do tego "specjału" jako krasnolud nie poczuł praktycznie nic.\nChłopak miał się gorzej i po kilku chwilach zwalił się na ziemię.\nKrasnolud kiwną głową. Barman przeszedł przez ladę. Barczysty chłop z niego był, toteż nie miał problemu z podniesieniem chudzielca w pełnej "zbroi", którą to Gloin określał bardziej jako puszkę sardynek. Zaniósł go na górę i po chwili wrócił.\n- Kolejny spity przez ciebie klient. - rzucił z wyrzutem.\n- Nie narzekaj, stary kutwo, bo wiesz że ci zapłacę za niego podwójnie.\n- Po kiego czorta żeś go spijał!?\n- Młody jest i mi go szkoda ciutkę. Za dwa dni się obudzi, to my już w drodze będziem. Zdrów będzie to do roboty się w okolicy najmie. Na taką wojenkę to profesjonalistów trzeba.- "Takich jak ja", pomyślał w duchu.\n- To ja się zbierać będę. Ciao! - rzucił kilka złotych monet na ladę i wyszedł z gospody. Tylko nieznacznie było po nim widać stan wskazujący.\nNim minęło południe spowrotem był w swoim sklepie. Skromny budynek z szarej cegły i dachem pokrytym mieniącymi się w słońcu czerwonawymi dachówkami został zakupiony okazyjnie od starego i zmęczonego życiem starca. Od tamtego czasu służył mu za miejsce pracy i domostwo.\nKrasnolud żył dostatnio, ale niezbyt pretensjonalnie. Jego fachowe wykonanie oręża i zbroi szybko przysporzyło mu klienteli. Niektórzy wojacy, powracając z wypraw, chwalili jakość jego wyrobów. Kilku nawet twierdziło, że jego dzieła uchroniły ich przed kalectwem czy śmiercią. Krasnolud z grzeczności tylko nie przeczył ich słowom. Większość z tutejszych średnio zamożnych rycerzy to krętacze i łgarze. Nie wątpił, że pragną pochlebstwami przyskarbić sobie jego zaufanie i jednocześnie obniżyć koszty napraw i zakupów. Zdarzali się, co prawda, szlachetnie urodzeni nabywcy, którzy ze szczerością w oczach nabywali kunsztowne tarcze i zbroje, jednakowoż stanowili oni u Umbardze gatunek bliski wyginięciu.\nKażdy myślał tylko o swoich zarobkach. Zepsucie społeczeństwa było widoczne w każdym zapyziałym zakamarku tej mieściny. Pomimo pięknej powierzchowności w postaci strzelistych budynków i marmurowych posadzek, na ulicach nie miało się co liczyć na przyjazne spojrzenia. Groźne bandy w zakamarkach tylko czekały na sposobność zdobycia twojej sakiewki. Władze walczyły z tą plagą, ale jako mitycznej hydrze, po usunięciu jednej grupki pojawiało się kilka następnych.\nRuch był mały ostatnimi czasy, bowiem na wojenkę wszyscy się zaopatrzyli wcześniej. Coraz więcej obcych przybywało do Umbardu tego dnia. Trochę zawiedziony, że nie został wybrany do drużyny, już myślał o rozpakowaniu przygotowanego ekwipunku.\nZwlekał z tym do ostatniej chwili, jakby przeczuwając z nadzieją, że jednak uda mu się dostać do drużyny.\nByło popołudnie. Kiedy drzwi skrzypnęły, pierwszy raz w dniu dzisiejszym, podniósł z zamyślenia głowę. Do jego sklepu zawitała elfka! Było to zjawisko niespotykane, gdyż mało który z przedstawicieli elfich klanów przybywał do tego miasta w innych celach niż handel zamorski. Ta elfka była jednak jak najbardziej realna.\nMimo iż krasnoludy niezbyt przepadają za elfami, to jednak wytwarzane przez obydwie nacje oręże są porównywalne ze sobą każdym możliwym współczynnikiem. Gloin, któremu w dzieciństwie wpajano powściągliwość w stosunku z przedstawicielami elfiej rasy, z czasem przebywania wśród ludzi zaczął przywiązywać coraz mniejszą uwagę do tego typu spraw.\nWidział kilkoro elfów w swoim krótkim - jak na krasnoluda - życiu. Ta elfka była jednakowoż najpiękniejszą z dotychczas mu widzianych. Była blada, miała czarne, może granatowe włosy. Oglądała z zaciekawieniem wyeksponowane przedmioty w zakładzie. Kilka zmierzyła w rękach, a potem z szacunkiem odstawiła. Krasnolud zauważył, że do gustu przypadł jej jego najnowszy "wyrób".\nSama miała na sobie lekką, szarą zbroję i obuch na plecach. "Elficka robota, nie ma co. Dobre wykonanie.", spostrzegł krasnolud po zaledwie chwili przyglądania się.\nGloin nie ukrywając zadowolenia z pochwały jego wyrobów mruknął coś niezrozumiałego pod nosem w podziękowaniu. Podeszła do niego i sięgnęła do pasa. Wyciągnęła jakiś zwój i bez słowa mu go podała. Była to jakaś wiadomość zapisana pospiesznie, koślawym pismem.\nKsiążę Umbardu Karl Kreuzenferg"\nBył także dopisek na dole. Pismo było tak koślawe, że prawie nieczytelne. Widać pisane było w pośpiechu. Z trudem odczytał słowa:\n"Tak się składa, że kapłanka Tyllevare będzie naszą towarzyszką w misji. Zaprzyjaźnijcie się."\nOdchrząknął z zadowoleniem. Wyjrzał za okno. Zaczynało się już ściemniać.\n- Niech panienka chwilkę poczeka. - rzucił i już go nie było. W chwilę później zakładał już zbroję i zarzucał plecak na ramię. W pełnym rynsztunku zjawił się w drzwiach, w które wszedł zaledwie chwilę temu.\n- Przepraszam za zwłokę. Jako że zaczyna się ściemniać, proponowałbym wyjść już w stronę portu. Mamy chwilkę czasu na "zaprzyjaźnienie się", jak to miłościwy książę raczył ująć.\nKrasnolud zamknął szczelnie wszystkie drzwi i okna w zakładzie. Mijając knajpę podrzucił barmanowi "na przechowanie" klucz do domu. Chwilę później szedł ramię w ramię, a raczej - ramię w udo, z piękną elfką, gawędząc na różne tematy. Dość szybko zbliżali się do zakotwiczonego statku w porcie...\nOstatnio edytowane przez Zielin : 25-06-2009 o 21:10. Powód: Ah ta kosmetyka...\n24-06-2009, 21:59 #5\nSamuel był wewnętrznie rozbity… i to dosłownie…\nMłodzik stał i z oddali, ukryty w cieniu budynków, obserwował starania do ekspedycji. Nie wiedział, co ma zrobić. Jego zdrowy rozsądek mówił mu, że nie ma czego szukać wśród takich znakomitości na tak niebezpiecznej wyprawie. Jednakże druga część jego, dokładnie ta, która chodzi po burdelach i krytykuje jego dobrą naturę, mówiła mu, iż musi popłynąć, bo tam czekają odpowiedzi, na które czekał całe życie ("no i pewnie można się będzie nieźle obłowić"). Mógł wyruszyć na tą wyprawę i podczas niej zginąć lub nie, ale zostając tutaj nic prócz cierpienia, głodu i śmierci nie czekało na niego na pewno. Rachunek był chyba prosty…\n…rozdarty między naturami, wątpliwościami i możliwościami. Decyzja, choć trudna i wymagająca czasu na podjęcie, mogła być tylko jedna – wyrusza na wyprawę.\nSamuel podniósł rękawicę rzuconą przez los. Jednako pojawiły się problemy innej materii – ekwipunek. Nie miał on zielonego pojęcia, co na taką wyprawę trzeba zabrać. Miał, co prawda znaleźną, za dużą kolczugę, którą przerobił na własny użytek, miecz półtora ręczny i ten dziwny sztylet, ale obawiał się, że to może nie wystarczyć. Słyszał, że wybrańcy księcia „mają opływać w dostatki i wyposażenie najwyższej jakości”(wyposażenie w dzielnicy portowej kojarzyło się tylko i wyłącznie z przyrodzeniem męskim i wszyscy mówili dziewkom, że mają najwyższej jakości – toteż Sam uśmiał się nie najgorzej), ale wolał się zabezpieczyć na wypadek, iż jest to zwykła zachęta dla niezdecydowanych i z rzeczywistością ma mało wspólnego. Postanowił powęszyć i namierzyć jakiegoś „wybrańca”, a potem podpytać jako zwykły, przygłupi wielbiciel, co też jego „idol” zabiera na tak wspaniałą i niebezpieczną wyprawę.\nZniknął między budynkami… szedł dobrze mu znanymi wąskimi uliczkami. Był ostrożny, wiedział dobrze, iż owe ciasne przejścia są ulubionym miejscem tych, którzy później mówią o sobie w karczmach: „byłem szybszy, chytrzejszy”. Oj tak, łatwo jest tu stracić życie dla czyjejś uciechy, już o dobrach nie wspominając. Kilka razy Sam ominął, co bardziej podejrzanie wyglądający zaułek i w końcu dotarł do karczmy „Pod Ryjem Lochy”. Głos w jego głowie zawsze miał dużo do powiedzenia na temat tego typu nazw nadawanych karczmom. Swoja drogą, kto wymyśla te nazwy? Może niedługo zaczną nadawać nazwy typu: „Przyrodzenie Wielbłąda” albo „Chędożona Maciora” (chyba kiedyś obudził się w burdelu o podobnej nazwie…). Miał na ten temat zawsze dużo przemyśleń i zwad w swojej głowie, ale nigdy nie wypowiadał się o nich na głos – można było kogoś niepotrzebnie urazić, a to może kosztować.\nWszedł do gospody i usiadł w pobliżu baru tak, aby widzieć wszystkich w izbie. Prawie od razu odnalazł swoją „ofiarę”.\nBył nią wysoki, barczysty, zakuty w zbroję (i prawdopodobnie o zakutym łbie sądząc po zachowaniu) mężczyzna, choć bardziej wypadałoby powiedzieć samiec, bo albo osobnik był tak brzydki, że aż od niego odrzucało wzrok, albo to nie był człowiek. Ten wraz z teatrzykiem gapiów robiło wokół siebie mały cyrk w postaci popisów i opowieści jak to „uciął głowę smokowi” jak „sam rozgromił trzy tuziny zbrojnych” i tak dalej i tak dalej… Sam wmieszał się w grupę fanów i chwilę po tym żałował tego niezmiernie. Wielkolud ział zapachem piwska, którego sądząc po chwiejnej postawie musiał wypić multum, oraz mieszanki cebuli z czosnkiem, no i chyba swoim naturalnym zapachem zgniłego jaja…\n- Jam jest Gorginth Potężnyyyy zbójca dziewic i wyzwoliciel smoooków… i choć jeszczem nie dostał listu, to na pewno Księciu o mnie nie zapomniał – usiadł ciężko na drewnianą ławę i łyknął sporo prosto z dzbana.\n- ekheem… szanowny panie ehem Potężny – Samuel wyraźnie łechtał próżność jegomościa – cóż zabiera Pan na tak niebezpieczną wyprawę, pewnie specjalnie przygotowany i niezwykły zestaw nietuzinkowych przedmiotów?! – Gorginth wyraźnie nie rozumiał większości z tych wyrazów z osobna, nie mówiąc już o zestawieniu słów.\n- Jo dobre żelastwo wziąłem sobie, same kurewsko dobre i mocne rzeczy. Dobra miecz, tarcza, zbroja, dobra zapas żywności, …\nGdy Samuel dowiedział się już dość (a rozmówca zasnął) i wyekwipował w to, co uważał, że będzie mu potrzebne (co oczywiście musiał przesiać przez rzeszoto zdrowego rozsądku, bo niby poco byłaby mu kolubryna o 10 calowej średnicy?) była już prawie pora, by ostatecznie się zgłosić w porcie. Zdeponował jeszcze pozostałość pieniędzy w banku zostawiając sobie tylko kilka złotych moment „na wszelki wypadek” i ruszył na przystań. Był zdecydowany. Podszedł do strażników i pokazał list, który w bardzo tajemniczy sposób, o którym wolał nawet nie myśleć, znalazł się w jego posiadaniu. Strażnicy bez słowa go przepuścili.\nTo miał być nowy początek…\n25-06-2009, 20:42 #6\nDrobna adnotacja; Kajuty przeznaczone dla was, znajdowały się pod pokładem. Jest pięć trzyosobowych, jedna czteroosobowa i jedna dwu osobowa. Towarzyszy dobieracie sobie samych, ewentualnie z przymusu braku wolnych miejsc.\nWszedłeś do kajuty książęcej. Pierwsze co ujrzałeś, to Ultricha Kreuzenferga w centrum pomieszczenia. Stał przy biurku zawalonym papierami. Po raz pierwszy dane było ci ujrzeć tego wysokiego mężczyznę, bledszego niż brat, z krótszymi włosami o brązowej barwie i zarostem na twarzy. Jego kajuta była mała, ale pod kilkoma względami przewyższała udogodnieniami Wasze "sypialnie". Przede wszystkim miała większe okna.\nKsiążę nawet nie spojrzał na Ciebie.\n- Jestem teraz bardzo zajęty i mam wiele do zrobienia - rzekł szybko przekładając stosy zapisanych papierów i ksiąg. - Zajmij jakąś kajutę, a ja potem wyjdę i powiem parę słów.\nWziął do ręki trzy listy w kopertach. Dopiero wtedy zauważył twoją postać i zatrzymał się.\n- Zaraz... nie posyłałem po ciebie, książę Tirio... - jednak szybko wrócił do swojego pierwotnego stanu: - Nie ważne. Jedna osoba więcej nie robi mi różnicy.\nPotem lekkim, choć wiele mówiącym gestem, wskazał drzwi, a gdy obaj wyszliście na korytarz, zamknął je na klucz. Szybkim krokiem ruszył na pokład.\nRenilli wciąż nie było. Dlatego powróciwszy do Ragatha zdziwiłeś się niezwykle mocno. Stała nad nim dziwna postać w płaszczu z kapturem, spod którego wystawał ptasi dziób. Ta kreatura nachylała się nad śpiącym wojownikiem. Zauważywszy ciebie, zaczęła mówić teatralnym, kobiecym szeptem;\n- Spity, śpiący drab... to twój przyjaciel? - zwróciła się w twoją stronę, a potem znów zwróciła się do Ragatha - Obudź się, nędzniku!\nMówiąc to, uderzyła swoją dłonią po twarzy woja. Ragath gwałtownie się zbudził.\nZasnąłeś na paczkach, które były dość miękkie, więc musiały wieźć zboże albo coś podobnego. Ze snu zbudziło cię uderzenie w policzek, które orzeźwiło jak... wiadro zimnej wody. Obraz przed oczami dwoił się i gdy wreszcie wrócił do normy, ujrzałeś przed sobą obcego młodzika, a także nietypową postać w habicie, która kręciła z dezaprobatą głową ukrytą za maską okropnego ptaszyska, aby po chwili odejść. Wpatrywali się w ciebie również marynarze roznoszący ładunek i sprawdzający osprzęt. Zapewne śpiący, pijany wojownik będzie dla nich materiałem do rozmów przez najbliższy czas.\nWchodząc na statek, byłeś już z kapłanką Tyllevare zaprzyjaźniony, o ile można było przewidywać oczekiwania księcia. Jak się okazało nie byliście pierwszymi pasażerami tego statku. Już po pokładzie chodziło kilka osób, z których część nie była ludźmi. Pasowałoby tylko znaleźć odpowiednie miejsce w kajucie.\n- Dziękuję za towarzystwo, Gloinusie - rzekła elfka i ukłoniła się lekko.\nPo czym pomknęła między odwracającymi się za nią marynarzami i zniknęła na schodach.\nGdy dotarłeś do statku - był już niemalże komplet. Tuż obok przebiegł długowłosy szlachcic, którego prawdopodobnie znałeś jako brata księcia Kreuzenferga. Rzucił w twoją stronę badawcze spojrzenie, ale nie zatrzymał się. Zniknął pod pokładem, gdzie prawdopodobnie znajdowały się kajuty.\nWówczas poczułeś zapach zgnilizny. Ktoś przemknął w pobliżu, lekko cię trącając. Z ust tego człowieka rzuciło się słabe słówko "przepraszam". Z zaskoczeniem zauważyłeś, że jest to gnijący, lekko zielonkawy trup, choć jeszcze z bródką i szczątkami szarych włosów. Uginał się pod ciężką, ogromną torbą, z której co chwilę dobywał się szklisty odgłos uderzeń.\nJeśli tak wygląda reszta...\nGdy wszyscy znaleźliście własne miejsce, a ostatni bohaterowie znaleźli się na statku, kapitan Tyrmefal nakazał odwiązanie lin. Książę zwołał wszystkich na pokład. Teraz mogliście ujrzeć drużynę w jakiej przyjdzie wam żyć przez pewien czas. Dwudziestu wojowników, magów, inżynierów i innych oczekiwało na słowa Ultricha Kreuzenferga. Ten właśnie dał znak kapitanowi, by wyciągnąć kotwicę i rozwinąć żagle. Wreszcie mogliście ujrzeć wspaniałe płótno, lekko wygięte pod wpływem wiatru, ubarwione herbem lilii, czyli rodowym symbolem Kreuzenfergów. Marynarze odepchnęli jeszcze statek od brzegu. Na pomoście i brzegu zebrało się mnóstwo mieszkańców, którzy machali na pożegnanie podróżnikom.\nPierwsze minuty rejsu minęły w ciszy. Pozostał wam tylko ostatnie spojrzenie na ojczysty ląd, który pozostawialiście za sobą. Zachodzące słońce dawało ostatni sygnał pożegnania.\nWówczas na środku pojawiła się skrzynia, gdzie stanął książę Ultrich Kreuzenferg. Zaczął donośnym głosem.\n- Oto rozpoczęła się podróż, która będzie dla nas nie lada wyzwaniem. W mojej wiadomości wspominałem trochę o aktualnej sytuacji, lecz było to przedstawione powierzchownie... - złapał oddech. - Płyniemy do Zhieloskoju, gdzie wybuchło powstanie skierowane przeciwko władzy państwowej. Z woli Cesarza mamy swoimi umiejętnościami wspomóc partyzantkę Rajwirda Kravowa i doprowadzić do tronu prawowitego władcę, czyli Ardiejusa Wrogiuszowa. Nasza misja polega głównie na wstępnym rozpoznaniu i zapewnieniu przewagi Kravowa. Po trzech miesiącach Cesarz ma wysłać imperialne wojska w sile pięciu tysięcy żołnierzy. Jest was tak mało, aby nie wzbudzać podejrzeń. Musimy działać po cichu, w przeciwnym razie może dojść do... dyplomatycznych reperkusji. Na razie mam nad wami zwierzchnictwo, ale po przybyciu będziecie podlegać odpowiednim organom, które stwierdzą, że wasze umiejętności mogą przydać się w tamtych okolicznościach.\nZamilkł, po czym mówił dalej;\n- Macie prawo do wszystkich łupów, za wyjątkiem tych ważnych dla sprawy dalszej walki. Pamiętajcie, że będziecie podlegać tamtejszym sądom, a więc również zhieloskojskiemu prawu. Jeśli zostaniecie ukarani, nie będę w żaden sposób próbował złagodzić tą karę. A na ten moment mam jeszcze jedną wiadomość. Nim dotrzemy na wschód, muszę odwiedzić wyspę Celmę, na której znajduje się klasztor pewnego zakonu. Mam tam coś do załatwienia, oraz kolejnego uczestnika do zabrania. To byłoby na wszystko. Możecie rozejść się do własnych zajęć. Zaraz powinna dotrzeć do was kolacja. W razie problemów można mnie znaleźć w mojej kajucie, o czym wszyscy pewnie wiecie.\nZszedł ze skrzyni i zniknął.\nPowoli rosła ciemność, a niebo powoli zdominowały gwiazdy.\nSzedłeś w kierunku kajuty. Nie widziałeś tam na górze Renilli, więc istniała możliwość, że po prostu się nie stawiła, gdy okazało się, że wyruszyłeś na własną rękę. Nagły rzut o ścianę uświadomił tobie, iż się myliłeś. Uderzenie było na tyle mocne, by zrobić na czole krwiste przecięcie. W ciemnościach poznałeś rozwścieczoną twarz Renilli, która ściskała cię za szyję.\n- A teraz... książę... wytłumacz się! - wysyczała.\n26-06-2009, 00:19 #7\nZ pięknego snu wyrwało Ragatha uderzenie w policzek. Natychmiast się zbudził, jednak zanim doszedł w miarę do siebie musiało minąć jeszcze trochę czasu. Spojrzał tępym wzrokiem przed siebie by stwierdzić, że przypatruje mu się jakiś dzieciuch. Nie bez trudu wstał, spojrzał groźnie na młodzika i miał coś powiedzieć, ale poczuł, że za chwile z jego ust może wydobyć się substancja o wiele gęstsza niż powietrze. Jednym błyskawicznym ruchem obrócił się i wychylił za burtę. Resztki ostatniego posiłku skończyły w wodzie. Miało to jednak swoje dobre strony. Teraz Ragath czuł się o niebo lepiej.\nPonownie sie odwrócił i spojrzał na przyglądającego mu się chłopaka. Bez ceregieli spytał:\n- Kto mnie uderzył?!\nMłody mężczyzna, najwyraźniej w ogóle nieprzestraszony, odpowiedział spokojnie i kulturalnie. Najemnik spojrzał w stronę odchodzącego, zakapturzonego osobnika. Ruszył natychmiast za nim, lekko chwiejnym krokiem, zostawiając bez słowa młodziana.\n- Ej ty! - krzyknął za tym bezczelnym typem. - Do ciebie mówię!\nZebrani na pokładzie ludzie odwracali się w stronę krzyczącego mężczyzny. Zwrócili na niego uwagę niemal wszyscy, tylko oczywiście nie ten w kapturze! W końcu dogonił swój "budzik". Łapiąc go za ramię, odwrócił w swoim kierunku, po czym złapał za fraki i wykrzyczał prosto w... maskę:\n- Za kogo ty się uważasz?!\nNie obchodziło go zupełnie, czy ma do czynienia ze zwykłym łazęgą czy z samym imperatorem. Nikt nie odchodzi bez szwanku po czymś takim. Co prawda Ragath nie posiadał jako takiego honoru, ale nie był jakimś pobożnym świętoszkiem by nadstawiać drugi policzek. Postanowił, że złamie temu głupcowi przynajmniej nos.\nPostać skryta pod kapturem jednak milczała. Wyglądało na to, że wygląd rozwścieczonego wojownika nie czyni na niej żadnego wrażenia. Najemnik spróbował więc ponownie:\n- Słyszysz co do ciebie mówię ty...? - przerwał. Właśnie zorientował się, że trzymana przez niego osoba jest kobietą. Przez chwilę zastygł w bezruchu. Przecież nie będzie bił kobiety i to na oczach wszystkich. Na kogo wtedy wyjdzie? Z zadumy wyrwał go głos:\n- Może mnie wreszcie puścisz, łazęgo?\nRagath potulnie spełnił jej życzenie. Ponieważ nie mógł uderzyć tej, która ośmieliła się go spoliczkować wybrał inny cel. Podniósł z pokładu jakąś pustą beczkę, po czym roztrzaskał ją, z krzykiem, o burtę.\n- Nigdy więcej tego nie rób - syknął wpatrując się w otwory w masce, za którymi prawdopodobnie znajdowały się oczy tego wrednego babska, po czym odwrócił się i odszedł w kierunku, z którego przyszedł.\nGdy odchodził usłyszał cichy śmiech po swojej prawej stronie. To jeden z marynarzy naśmiewał się z tego żałosnego widowiska. Ragath się mu nie dziwił, gdyby był na jego miejscu zaśmiewałby się do łez, ale w tej chwili jest po drugiej stronie barykady, co więcej zgromadziło się w nim tyle gniewu, że musi dać upust emocjom. Podszedł powoli do śmiejącego się mężczyzny, a potem bez jednego słowa poznał go ze swoją pięścią. Trzasnął raz, drugi, trzeci, aż tamten ze złamanym nosem leżał jak długi na pokładzie. Wtedy powiedział głośno:\n- Jeszcze jakieś śmiechy?!\nNikt się nie odezwał, więc ruszył przed siebie...\nPo jakimś czasie na środku pokładu z podwyższenia, które było zwykłą skrzynią, swoje przemówienie rozpoczął przywódca tej wyprawy.\n- Oto rozpoczęła się podróż [...]\n"Kolejne brednie głównodowodzącego. Zawsze mnie denerwowało podczas takich wypraw". Właśnie przypomniał sobie czemu zlecenia dla malućkich tak mu odpowiadały.\nPrzemówienie księcia w ogóle nie interesowało najemnika. Stał mimo woli, oparty o maszt i ziewał z niewyspania. "Przeklęte ptaszysko" pomyślał.\nTymczasem Ultrich przedstawiał im cel wyprawy. Ragatha w ogóle nie obchodziło kogo ma zabijać, byle zapłata była godna wysiłku. Miał też cichą nadzieję, że na wschodnim kontynencie nie brakuje miejsc, w których można by wydać zarobione pieniądze.\n- [...] Macie prawo do wszystkich łupów [...]\n"No, wreszcie jakaś ciekawa wiadomość". Teraz już ważniejszą kwestią było kogo się będzie zabijać. Nie chodzi tu o frakcję, a raczej o statut społeczny wroga. Im bogatszy, tym lepiej. Po chwili jednak do głowy Ragatha przyszła myśl, że przecież i tak wszystkie łupy zachowałby dla siebie.\nW końcu przemówienie się skończyło i wszyscy, prócz załogi statku, mogli wałęsać się bez celu. Najemnik pozostał na pokładzie, by wiatr do końca go otrzeźwił. Nie cierpiał takiego uczucia. Ani to kac, ani upojenie. "A wszystkiemu winien ten babsztyl".\nWreszcie, gdy większość ludzi już dawno smacznie spała, Ragath ruszył do swojej kajuty. W ręce trzymał butelkę po rumie, którą wygrał od bosmana w kości. Biedny głupek nawet nie zauważył tego ruchu nadgarstka. Sztuczka starego Paranisa nieraz już mu się przydała. Najemnik lekko się uśmiechnął na myśl o dawnym towarzyszu. Zatrzymał go znajomy głos:\n- Znowu pijesz śmieciu?\nOdwrócił się. Ujrzał postać w czarnym płaszczu, z twarzą ukrytą pod ptasią maską.\n- Znowu ty? Czego chcesz? Lepiej uważaj, bo moje nerwy mają swoje granice - zagroził.\n- Och, jestem o tym przekonana - odpowiedziała obojętnym tonem. - Byłam po prostu ciekawa co taki nędzarz jak ty robi na tym statku.\n- Upija się - odrzekł krótko Ragath i zszedł pod pokład.\nKobieta nie ruszyła z nim. Najemnik po kilku nieudanych próbach znalazł swoją kajutę i szybko zasnął przeklinając "to wredne ptaszysko".\nNastępnego dnia, gdy się obudził, słońce świeciło już wysoko nad horyzontem, a w kajucie nie było nikogo. "Prawdopodobnie na śniadanie już nie zdążę" pomyślał. Wyszedł na pokład w o wiele lepszej formie, niż był poprzedniego dnia po zbyt wczesnym przebudzeniu.\nGdy tylko stanął obiema stopami na pokładzie usłyszał tubalny głos:\n- A oto i nasz postrach kobiet.\nOdwrócił się szybko w tamtą stronę. Jakiś dobrze zbudowany facet naśmiewał się z niego. Gdy mu się lepiej przyjrzał, doszedł nawet do wniosku, że pod kilkoma względami przypomina orka. Szkaradny osobnik.\n- A ty to kto? Miejscowy bard, że walczysz jęzorem?\nByło jasne, że obaj mężczyźni raczej nie przypadną sobie do gustu. Co się za chwilę stanie mogło przewidzieć nawet dwuletnie dziecko. Po kilku kolejnych wymianach zdań Ragath trzepnął Gorgintha prosto w twarz. Ten jednak nie pozostał dłużny i po chwili obaj prali się w najlepsze.\nObaj byli mocno zbudowani, więc mieli kłopot z unikaniem ciosów przeciwnika i właściwie wszystko przyjmowali na twarz, pod żebra, czy gdzie te ciosy padały. Obaj jednak byli wyjątkowo wytrzymali i żaden, mimo wielu rozcięć i opuchnięć, nie miał zamiaru się poddać. Niedługo trwało zanim w ruch poszły deski, beczki i inne podręczne przedmioty walające się po pokładzie. W końcu pierwszy odezwał się ten zwany Potężnym:\n- Poddaj się... Jam jest Gorginth... pogromca smoków... - wydyszał.\n- Sam się poddaj... Twoje smoki... to ja zjadam na... śniadanie... - odpowiedział mu z trudem Ragath.\n- Chyba, że wstaniesz... dopiero na kolację...\n- Taa... - przyznał z uśmiechem.\nW końcu obaj dali sobie spokój. Wiedzieli doskonale, że trafił swój na swego i nie ma sensu tracić tych resztek sił, które im pozostały. Szczególnie, że pewnie niedługo dostaną reprymendę od księcia. A na to trzeba nawet więcej energii niż na porządną bijatykę...\n29-06-2009, 16:27 #8\nStare zbutwiałe drewno zatrzeszczało pod naporem siły Rydissa, zaś zawiasy skrzypnęły nieprzyjemnie, uchylając drzwi. Pokój był maławy jednak klimatyczny wszystko było zrobione z drewna, natomiast stare biurko uginało się pod papierami, znad, których Ultrich nie wychylał nosa. Kilka kartek leżało na deskach podłogi, ogólnie w pokoju panował lekki nieład. Skąd Tirio to znał zawsze u niego w pokoju jak i ojca było podobnie tylko brat miał czysto bo po prostu nic nie wypełniał, ani się nie uczył. Właśnie teraz naszło go wspomnienie wieczorów spędzonych przy stertach ksiąg, popołudni na rozmowach o polityce i rankach z mieczem w dłoni i Renillą oraz innymi mistrzami u boku. Z momentu zapomnienia wyrwał go ciężki i władczy ton:\n- Jestem teraz bardzo zajęty i mam wiele do zrobienia. Zajmij jakąś kajutę, a ja potem wyjdę i powiem parę słów.– Rzekł przerzucając stertę kartek i dopiero teraz spostrzegł, z kim ma odczynienia. Gdy myśl ta dotarła do niego na jego twarzy wymalowało się zdziwienie i wymamrotał - Zaraz... Nie posyłałem po ciebie, książę Tirio...- Szybko wrócił do poprzedniego stanu i dodał - Nie ważne. Jedna osoba więcej nie robi mi różnicy.\n„Jasne, że nie i tak bym z tobą popłynął, co najwyżej straciłbyś trochę czasu. Zresztą to tobie na rękę.”- Pomyślał młody książę. Obaj wyszli powoli z pokoju, który został zamknięty na klucz. Już wypłynęliśmy. Zmierzchało już. Słońce powoli zachodziło, z drugiej strony nieboskłonu natomiast już do połowy wynurzył się księżyc, pomarańczowy księżyc. Tego jesiennego tygodnia był całkowicie w pełni i w połączeniu z najjaśniejszymi gwiazdami, których nie zdołał przyćmić, przedstawiały piękny widok. Rydiss nadal nie spostrzegł Renilli, więc ruszył w stronę pijaczka. Teraz nad głową pijaka stała jakaś tapira dworując księcia zapytała:\n- Spity, śpiący drab... To twój przyjaciel? – Już miał jej odpowiedzieć, że tak, gdy ona odwróciła się i ryknęła, uderzając pijaczynę w twarz - Obudź się, nędzniku!\n„Co takiego jest w biciu faceta przez babę po twarzy?” Zastanowiał się młodzieniec, ale nie znajdując odpowiedzi zakończył myśli na ten temat. Nie wiedząc jeszcze, że jego też to miało dziś spotkać. Zaraz potem ten pijaczek wstał i dopiero teraz Tirio dostrzegł świetną budowę i rozkład mięśni. Chwilę później wybuchła mała bójka w wyniku, której cała załoga miała ubaw, jeden marynarz złamany nos, a wszystko to przez tego pijaczka. „Łeb to on ma twardy trzeba to przyznać, ciekawe” Parę minut po zajściu Kreuzenferga lunął nam wstępne przemówienie, z którego nawet głupiec zrozumiałby, że to ciężka wyprawa i łupy wydawało się Tirio też nie będą dzielone sprawiedliwie, powtórzył słowa Kreuzenferga w myślach „…za wyjątkiem tych ważnych dla sprawy dalszej walki…” i przetłumaczył to sobie „za wyjątkiem tych potężniejszych i wartościowych”\nTeraz niebo przykryte było otoczką tlących się niczym węgliki w ognisku gwiazd. Większość marynarzyz zgrai rozeszła się już. Rydiss oparł się o burtę i podziwiał widoki. Gdy zza pleców usłyszał głos kobiety:\n- Ten, kto patrzy gwiazdy nie dostrzega piękna Ziemi – zacytowała fragment starej księgi traktującej o runach.\n- Trafniej byłoby powiedzieć morza, choć trafny cytat z księgi Mikhail the Deer… – odpowiedział odwracając się w stronę skąd doszedł go kobiecy głos. Stała tam uśmiechnięta w białym płaszczu kobieta nie znalazłbyś przy niej żadnej białej broni, ale dało się wyczuć silną magiczną aurę.\n- Lellonaise Fergendo widzę, że sam książę nas zaszczycił. Tego się nie spodziewałam, w końcu to niebezpieczna wyprawa szkoda przelewać błękitną krew tym bardzie takiemu młodzieńcowi. – Odparła w średnim wieku kobieta.\n- Krew jak krew nie widzę różnicy. – Chłodny wiatr popieścił Tirio przedostając się przez szmatki, które miał na sobie – przepraszam, ale powoli robi się chłodno, więc wrócę do kajuty, kiedy indziej dokończymy. – Kończąc ruszył w stronę trzyosobowej kajuty. W sumie chciał się jej już wyzbyć, ale zimno też zaczęło dawać się w znak, więc wykorzystał moment. Zastanawiając się skąd ona wiedziała, że jest księciem, powolnym krokiem dochodził do kajuty, w której miał nocować, gdy mocne uderzenie zachwiało równowagę i książę runął na ścianę. Żelazny uścisk złapał go za szyję dusząc.\n- A teraz... Książę... Wytłumacz się! – Wysyczała Renilla wlepiając swoje ponętne kocie oczy w Tirio, zwalniając trochę uścisk\n- Masz zamiar mnie zabi… - Nie zdążył dokończyć, gdy uścisk zniknął, Rydiss łapczywie łapał oddech i pocierał szyję jak gdyby głaszcząc ją - Jak widzisz jestem tu, jest to wyłącznie moja decyzja a ty z tego, co mi wiadomo służysz mojej rodzinie – przełkną ślinę - i nie zmienię zdania.\n- Wiesz, co ty wyprawiasz? -syknęła - Przez tą wyprawę może już nigdy nie wrócisz w rodzinne strony? W ogóle możesz nie wrócić, nigdzie.- Złapała się za głowę w geście rozpacz - Jesteś chłystkiem do tego upartym, chyba najgorszym uczniem, jakiego mogłam mieć.- Rydiss miał zamiar coś powiedzieć, ale go zamurowało mimo to sprawa i tak była po jego stronie. – Dobrze wiec przyślę do twojej kajuty Ussta. Będzie się Ciebie słuchał i chronił. Ja zaś zgromadzę jakieś informacje o członkach załogi, prawdziwych celach wyprawy i tak dalej. Nie wychylaj się za bardzo i miej oczy szeroko otwarte. – Nie odpowiadając odwróciła się i odeszła.\nTirio ruszył zdziwiony z swojego braku riposty, którymi zawsze odpowiadał i z braku pożegnania, które zawsze mówiła. Trafił do trzyosobowego pokoju z dwoma pryczami miał mieszkać z Pestatosem Bardem i Tygeros, Kallemennemebasem. Wchodząc do pokoju spostrzegł skwaszonego człowieka o czerwonej łusce i szalonego osobnika, Pestatosa, który śpiewał jakąś sprośną piosenkę na gitarze. Parę minut później do pokoju wtargnął wielki tygrys, który usadowił się obok łóżka księcia.Tirio przedstawił się jako pogromca zwierząt i zaklinacz. A miał z nimi spędzić trochę czasu, gadanie barda jego muzyka nie przeszkadzało mu to wręcz odwrotnie czasem jego chore pomysły wydawały się mieć sens. Milczenie czerwono skór ego było czasem frustrujące, ale przeważnie wtedy włączał swoje wgadanie aktor, więc cały następny dzień minął spokojnie.\nDrugiego dnia Tirio zobaczył początek bójki znanego mu już pijaczka i napalonego wojownika. „To jest moja szansa te informacje mogą być przydatne” Staną z daleka obserwując całe zajście a jego oczy błękitne poruszały się z zawrotną prędkością śledząc walkę, każdy cios, pchnięcie, unik rejestrował i analizował każde nawet niewidoczne ruchy aż do samego końca. " Dobrze to mogą być bardzo przydatne informacje " Przez cały ten czas nie widział Renilli zastanawiał się czy coś się jej stało, ale tygrys u boku by chyba coś wyczuł.\n30-06-2009, 14:22 #9\nW momencie, w którym obydwoje dotarli na statek, krzątanina działa się w najlepsze. Przenoszenie koszy i skrzyń z prowiantem poprzez grupkę zorganizowanych marynarzy było jak najbardziej na miejscu. Podobnie jak ostateczne wiadomości synoptyczne i poprawki kursu względem panujących prądów morskich.\nTypowy wygląd statku przed odbiciem od brzegu psuł jedynie osobnik rasy ludzkiej o aparycji, którą wprawiony w alkoholowych bojach krasnolud określić może jako menel lub kloszard. Pijany człek zasnął przy burcie. Po chwili jednak, po uprzedniej interwencji zamaskowanego osobnika, wyglądał na w miarę otrzeźwiałego. I wściekłego niemiłą pobudką.\nPo krótkiej, acz intensywnej wymianie zdań z ową zakapturzoną osobą, którą to zwrócił uwagę całego okolicznego towarzystwa, i ukazaniu swoich "argumentów" jednemu ze śmiejących się marynarzy, wojowniczo nastawiony pijaczek odszedł sobie.\n- Dziękuję za towarzystwo, Gloinusie - rzekła elfka i ukłoniła się lekko. Na jej twarzy nie było widać nawet krzty zażenowania odegraną tu scenką. jakby był to dla niej chleb powszedni.\n- Cała przyjemność po mojej stronie, Serve Tyllevare - odrzekł, lekko się przy tym kłaniając.\nDostrzegł jeszcze przyjazny uśmiech na jej twarzy, tuż przed tym, jak pomknęła w dół schodów.\nKrasnolud, nie mając nic do roboty, postanowił jeszcze przez chwilę poobserwować panujący tłok. Samo przebywanie na statku dawało mu świadomość o jego ważnym udziale w wyprawie. Przystanął przy burcie, trochę dalej niż uprzednio leżał zapijaczony mężczyzna, po czym zrzucił plecak i przysiadł na drewnianej skrzyni.\nSiedział, wpatrując się w kładkę. Coraz więcej osób przychodziło do portu, aby pożegnać wypływających. Wojacy, tak jak sądził Gloinus, w większości ludzie, coraz częściej stawiali się na pokładzie, lecz równie szybko co się pokazywali, znikali na schodach, które, jak sądził prowadziły wgłąb statku wprost do ich kajut.\nZ zamyślenia wyrwał go cichy skrzyp. Powstał szybko, jakby skrzynia zaczęła parzyć go w cztery litery. Szczęście, że zorientował się szybko. Wspaniała robota dekarza i wyczulone zmysły uchroniły go od spędzenia reszty podróży w niewygodnej pozycji. Lub co gorsza, stając się tematem szeptów i śmiechów na pokładzie. O nie, tak by być nie mogło. Musi im wystarczyć ten spity człowieczyna.\nPowstawszy więc i rozprostowawszy kości, zarzucił plecak na jedno ramię i ruszył ku schodom prowadzącym do kajut...\nStanąwszy na końcu docelowej trasy, krasnolud usłyszał gwar rozmów. Wywnioskował więc, że trafił właściwie. Rozpocząć poszukiwania kajuty, czas zacząć!\npo obu stronach korytarza było umieszczonych kilkanaścioro drzwi. niektóre były otwarte, inne zamknięte tak szczelnie, że nawet między szparami nie przedostawało się żadne światło, jeszcze inne miały w swoich zamkach klucze. Tych ostatnich było jednak niewiele, może ze dwie, w całym gronie kilkunastu kajut. Wywnioskował więc, że są to tzw "książęce kwatery". Postanowił więc ich nie ruszać.\nGloinus podszedł do pierwszych drzwi. Okazały się zamknięte. Odwrócił się na pięcie i szarpnął za uchwyt u drzwi naprzeciwko. Otwarły się cicho, a jego oczom ukazały się cztery osoby rasy ludzkiej.\n"Nieznane twarze. Czyli pijaczek śpi gdzieś indziej" pomyślał. Burknął krótkie "Przepraszam, pomyłka" i już zamykał za sobą drzwi.\nMiast konsekwentnie dążyć od drzwi do drzwi, Gloinus podszedł do tych środkowych, w lewej ścianie korytarza. Uchylił je ledwo, a jego nozdrza podrażnił zapach zgniłego trupa, zmieszanego z czymś w rodzaju wywaru czy perfum. Oczy zaś dopiero po chwili ujrzały właściciela "małego alchemika", jakim był nieumarły. Przyzwyczaił się do tego typu widoków, ale zapach zawsze wzbudzał w nim obrzydzenie.\nAlchemik, zajęty swoją zabawą, nawet nie zauważył krasnoluda w drzwiach. Zajmował on dwuosobową kajutę, a połowa wolnego miejsca przy ścianie była zajęta właśnie przej jego przenośnie laboratorium. "Chyba nie szybko trafi mu się współlokator" pomyślał Gloinus i równie cicho jak otworzył, tak i teraz zamknął drzwi do jego kajuty.\nDopiero po kilku głębszych wdechach pozbył się mdłości, ale nieprzyjemny smrodek pozostawał do trzech czwartych długości korytarza.\nOtworzył jedne z drzwi znajdujących się na końcu. Jego oczom ukazał się pokój z dwoma kojami i hamakiem, na który zarzucono jakiś płaszcz. Na stoliku paliła się świeczka. Właściciela płaszcza nie było, ale to i lepiej dla krasnoluda. Szybko zajął dolną koję, rzucając na nią swój plecak.\nPosiłował się troszkę z butami i resztą zbroi, po czym ustawił je obok tarczy i nieodłącznego topora "domowej" roboty. Był zmęczony, i chętnie by się przespał, ale książę miał, z tego co usłyszał przez któreś drzwi, coś powiedzieć. Wypadałoby się więc stawić.\nZostawił plecak, aby upewnić się, że nikt nie zajmie jego koi, po czym ruszył spowrotem na pokład...\nPierwsze minuty rejsu minęły w ciszy. Część osób z tęsknotą zwróciła się w stronę ojczystego lądu. Nikt nie zauważył, że na środku pojawiła się masywna skrzynia. Stanął na niej książę Ultrich Kreuzenferg. Odchrząknął, żeby zwrócić uwagę wszystkich podróżników na jego osobę po czym zaczął doniosłym głosem.\n- Oto rozpoczęła się podróż,...\nGloinus stał na samym końcu całej zbieraniny, przyszedł bowiem najpóźniej ze wszystkich. Jego wzrost ani też podszeptywania w trakcie przemowy nie pomogły mu wcale w pełnym wysłuchaniu jej. Rozróżniał jednak większość słów, więc siedział cicho.\n-Płyniemy do Zhieloskoju, gdzie wybuchło powst... - ktoś głośno zaczął kaszleć i charczeć, prawie uniemożliwiając krasnoludowi poznanie dalszych szczegółów -...Cesarza mamy swoimi umiejętnościami wspomóc partyzantkę Rajwirda Kravowa i doprowadzić do tronu prawowitego władcę, czyli Ardiejusa Wrogiuszowa.\nZnowu jakiś kaszel, czy może charkot. Sam nie wiedział jak to nazwać, ale sam fakt że gość przeszkadza okropnie go irytował. "Jak jesteś chory to się bucu lecz! A nie się na statek zabierasz!" przeszło mu przez głowę. Na szczęście w porę ugryzł się w język i słowa te nie wydobyły się z jego krtani.\n- Jest was tak mało, aby nie wzbudzać podejrzeń. Musimy działać po cichu, w przeciwnym razie może dojść do... dyplomatycznych reperkusji. Na razie mam nad wami zwierzchnictwo, ale po przybyciu będziecie podlegać odpowiednim organom, które stwierdzą, że wasze umiejętności mogą przydać się w tamtych okolicznościach.\nKsiążę zamilkł na krótko, najwidoczniej dając czas do przyswojenia sobie uzyskanych informacji. Zaraz jednak rozpoczął swoją przemowę dalej:\n- Macie prawo do wszystkich łupów, za wyjątkiem tych ważnych dla sprawy dalszej walki. - słowa te dały krasnoludowi niemałą radość. Nie dość, że wyrusza na epicką przygodę, to jeszcze prawie całe kosztowności i zdobyte skarby będą należeć do niego.\n- Jeśli zostaniecie ukarani, nie będę w żaden sposób próbował złagodzić tą karę. A na ten moment mam jeszcze jedną wiadomość. Nim dotrzemy na wschód, muszę odwiedzić wyspę Celmę, na której znajduje się klasztor pewnego zakonu. Mam tam coś do załatwienia, oraz kolejnego uczestnika do zabrania. To byłoby na wszystko. Możecie rozejść się do własnych zajęć. Zaraz powinna dotrzeć do was kolacja. W razie problemów można mnie znaleźć w mojej kajucie, o czym wszyscy pewnie wiecie.\nUltrich Kreuzenferg zszedł ze skrzyni i zniknął na schodach prowadzących do kajut.\nKolacja, tak jak zapowiedział książę, zaraz do nich dotarła. Krasnolud zjadł ją na pokładzie, dopiero później oddał talerz do mesy i zszedł do kajuty. Czuł jeszcze smak kolacji, gdy trafił spowrotem do kajuty. Na hamaku, na którym leżał uprzednio płaszcz, spał... jaszczuroczłek. Przedstawił się tylko jako El'Ruu Kururi , po czym odwrócił się na drugi bok i szybko zasnął.\nGloinus, powłócząc nogami, podszedł do dolnej koi. Zestawił plecak na ziemię i uwalił się na swoje posłanie. Usłyszał skrzypienie na górnej koi. "A więc przybył i dodatkowy pasażer do tej kajuty. Ciekawe kto to?". Zaciekawienie nie mogło jednak równać się jego zmęczeniu, toteż przy akompaniamencie basowego chrapania z górnej koi Gloinus zanurzył się w ciemną otchłań snu...\nPiękny sen o tańcujących dziewkach w sadzie, rzeczce o winopodobnym kolorze wody i lekko przygrzewającym słoneczku został przerwany. Winowajcą okazała się być czyjaś broda!\n- Niemożliwe! Co za skur... - nie dokończył zdania. Długie brody nosili tylko starcy albo... tak, albo krasnoludzi. Odgarnął zwisający fragment brody i powstał, prawie potykając się o zrzucony wczorajszego wieczora plecak. Na górze zobaczył kogoś, o podobnych gabarytach do niego. A więc jednak jakiś rodak trafił się wreszcie. Gloinus był przeszczęśliwy.\nPomimo, iż leżał odwrócony do niego plecami, z łatwością rozpoznał tegóż jegomościa. Walnął go w plecy tak mocno, że tamten powinien wypluć płuca, a tymczasem on tylko podrapał się po plecach, rozbudzając się lekko.\n- Co za cep budzi mnie w środku pięknego snu. Racz się odezwać, chyba że do końca życia wolisz zajmować stanowisko eunucha!- rozległ się spod skołtunionej brody.\n- Wstawaj, ścierwojadzie niemyty. To ty mi sen przerwałeś swoją kępą na brodzie, której to nawet zarostem nazwać nie można. Wstawaj no wstawaj, rudzielcu, bękarcie jeden. Z ciebie krasnolud jak z koziej dupy trąba!\nWyraźnie zezłoszczony, żeby nie powiedzieć - wkurwiony, tamten przetarł oczy. Zamierzał się właśnie z pięścią, gdy wreszcie wyraźnie ujrzał znajomą, śmiejącą się twarz.\n- Niech mnie kule biją, Gloinus!\n- Aldrim, stary druhu! Dobrze mieć cię przy sobie w takiej wyprawie.\n- Myślałżem że ni krasnoluda tu nie spotkam.\n- Podobne i moje odczucia były. Złaź no szybko, już ranek. Idziemy się napić!\nWystarczyło wspomnieć o alkoholu, a Aldrim z szybkością błyskawicy stanął na nogi. Razem z Gloinusem wyszli z kajuty, zostawiając nieposłane koje i jaszczuroczłeka śpiącego w hamaku...\n03-07-2009, 00:09 #10\nSam od chwili, gdy tylko wszedł na statek stał z boku wszystkiego podpierając jedną z burt. Nie zainteresował się nawet bardziej tym, co mówił Książe z beczki (szkoda, że nie z bajki). Czuł się nieswojo na statku, co prawda nie miał choroby morskiej, ale i też nie o to chodziło w owym dyskomforcie. Był zwykłym człowiekiem, o ile można tak powiedzieć o kimś z dzielnicy portowej czy też o osobie mającej jego „przypadłości”, a wszyscy jego kompani byli już „kimś”. Zasłużeni, znani, lubiani lub też nie, ale na pewno szczególni i niezwykle wartościowi w takiej wyprawie. Młodzik nawet po odcumowaniu i wypłynięciu łodzi z portu, długo zastanawiał się czy zrobił dobrze zgłaszając się na tę wyprawę. W jego głowie powstawały pytania, wątpliwości, podejrzenia, na które odpowiadały szydery i kuszenia, na które by odpowiedzieć potrzebował notatnika i chwili dla siebie. Gdy tylko Samuel zajął jedną z wolnych jeszcze, trzyosobowych kajut, od razu wziął się za pisanie.\nGdyby widział go ktoś w tej chwili uznałby pewnie, że jest pilnym studentem tylko sobie wiadomych zapisków czy też skrybą z szaloną iskrą w oku spisującym jakieś koleje losu. Prawda jest jednak dużo bardziej skomplikowana… prawda, o której nie chce mówić i nie mówi Bystrzak nikomu.\nGdy tylko Samuel usłyszał skrzypnięcie otwieranych drzwi zamknął pośpiesznie gruby notatnik. Zatrzaskując zamek wbudowany w grubą skórzaną okładkę. Powiedział jeszcze półgłosem jakby sam do siebie:\n- Obyś miał racje.\nSam podniósł wzrok i zobaczył jegomościa, który chyba, tak jak on, stara się znaleźć właściwą sobie kwaterę.\nMiał płytowy, lśniący pancerz z wielkimi, niejako nad wyraz dużymi, naramiennikami i rudą (kiedyś dawno, dawno temu zapewne czerwoną) pelerynę. Nieuporządkowana fryzura tworzyła wraz z bujną brodą swoistą dżunglę, w której głęboko skryte były oczy. Niezwykle łagodne, ale i przenikliwe. Całość sprawiała wrażenie karykatury człowieka.\nPierwszą myślą Bystrego było: „Ło jak on w ogóle w tym wszystkim chodzi”\n- Czyś mówił do mnie o zacny? Bom nie pojął, w czym ową rację bym miał skorom jeszcze nie zamienił z tobą ani zdania.\nW głosie mężczyzny wyraźnie dało się słyszeć, rzadką w obecnych zepsutych czasach, sztukę pięknego wysławiania się. Nie da się ukryć, że było to miłe zaskoczenie dla ucha Młodzika wychowanego w miejscu, gdzie powiedzenie „kurwa” można by odebrać jako pochwałę twojej matki, a „sarni wypierdku” słyszy się tak samo często jak słowo „piwo” w gospodzie. Tak piękna mowa była zjawiskowa nawet tutaj – na statku pełnym ludzi „z górnej półki”. Samuel dokładnie słucha i obserwuje ludzi, przysłuchiwał się początkowo także księciu, a także jego świcie, ale nawet oni przy jegomościu wyglądaliby jak podwórkowi chłopcy.\nOtrząsnął się ze zdziwienia.\n- Powiedzmy, że mówiłem sam do siebie. Głośno myślałem. Nazywam się Samuel Bystry i miło mi poznać Cię Panie. Czy masz zamiar się umościć w tej kajucie? Będę niezwykle rad.\n- A tak, właśnie szukałem odpowiedniego miejsca na spoczynek. Czemu by nie tutaj? Nazywam się Shawras Genzuedo i jestem inkwizytorem, srogim tępicielem zła w postaci jego wyznawców, demonów, sukubów, chedolików, truposzy, liszajów, obratwańców i finów, a także każdego innego szarlataństwa… - wymieniając te wszystkie, jak to on określił, „szarlataństwa” było słychać srogość i pasje w głosie tego rosłego mężczyzny, srogość i pasje, które nie kłamiąc, aż przeraziły Młodego. Sam zdobył się na niewiele by to skwitować:\n- eeeeeeeee ta jasne… naturalnie. Zło trzeba tępić! Choć osobiści uważam, że życie nie jest tylko czarne lub białe – ma także odcienie szarości, a więc nie można często określić, co jest złem samym w sobie, a co złem dla mniejszego zła. – zląkł się gdyż mina inkwizytora wyraźnie stężała pod grubą warstwą włosów. Dodał pospiesznie. – Tak ja uważam. Każdy ma przecież swoje prawdy i swoje demony.\n- Racji masz dużo młodzieniaszku, nie głupiś i nie ślepyś jak wielu starszych od ciebie mężów. Doceniam to. Jednakoż zapewniam, że potom ja szkolony i w tajne arkana wprowadzany, byś ty miał głowę lżejszą i mniej zajętą. Niemniej imponuje mi twa otwartość umyślunku. Mogę ubogacić cię wiedzą podczas naszej podróży o ileż ty będziesz tego chciał i lotny umysł…\nSamuel nie słyszał już ostatnich słów Shawrasa. Poczuł uderzenie gorąca i usłyszał szmer… nie, nie szmer, ale chichot! Oczy mu poczęły zmieniać kolor z jego zwykłego koloru piwa do jasnego beżu z małymi przebarwieniami lekkiego jak chmura błękitu. Zaczął odczuwać skrajną senność – wiedział, co to oznacza i że musi szybko zakończyć rozmowę. W głowie usłyszał: „słabniesz mistrzuniu”. Wzrok Sama stawał się coraz bardziej zmęczony tak jak i powieki, a w członkach zaczynało być coraz mniej sił. Musiał działać szybko.\n- Przepraszam Cię mości Panie inkwizytorze. Na dziś musimy jednak zakończyć nauki i rozmowy, gdyż moje ciało i umysł domaga się należnego odpoczynku. Przepraszam za to. Rad jestem, że cię poznałem i liczę na rozwinięcie rozmowy jutro. – W czasie tych kilku zdań kilkakrotnie głowa Samuela opadła i resztką sił została podniesiona, by wedle zasad, rozmawiając z kimś uczonym czy też wysokiego stanu nie okazać mu braku należytego szacunku. Musiał także szybko coś wymyślić, by mężczyzna mu pomógł, musiał… – Mam jednako prośbę: czy mógłbyś skrępować mnie do snu? Tak mi nakazują śluby, by idąc na spoczynek „nie mieć komfortu i głosu” – zacytował nieistniejącą regułę. Inkwizytorzy, to po części duchowni i ludzie honoru, musiało zaskoczyć…\nGenzuedo stężała mina, ale spełnił osobliwą prośbę Bystrego. Młodzik nie wiedział czy czegoś się domyśla, nie obchodziło go to teraz. Obchodził go jedynie chichot i rosnący potok słów w jego własnej głowie...\nOstatnio edytowane przez Mono : 03-07-2009 o 10:04.


Alkomat XBLITZ AlControl Professional | MatrixMedia.pl\nJeśli osoba będąca obiektem pomiaru jest nietrzeźwa lub niezdolna do wdmuchnięcia powietrza z odpowiednią siłą, aby dostarczyć odpowiednią próbkę powietrza, można wybrać opcję pomiaru pasywnego. Zdejmij ustnik, umieść alkomat blisko nosa, kiedy alkomat oczekuje na wdmuchnięcie powietrza, a następnie wciśnij i przytrzymaj przycisk DOWN. Alkomat dokona pomiaru w trybie pasywnym.\nUrządzenie od nowości jest poprawnie skalibrowane. W ramach PROMOCJI klient otrzyma dowolną ilość kalibracji GRATIS w okresie 12 miesięcy od daty zakupu urządzenia Xblitz ALControl.\nModel AlControl Professional\nZakres Detekcji 0,000~2,000mg/k (0,40%B.A.C, 4,0 ‰ B.A.C, 4,0g/l)\nCzas rozgrzewania 10 sekund\nZasilanie 2x baterie paluszki AA 1,5V\nTemperatura użytkowania 10° – 40°C\nWymiary (mm) 146x57x32\nZawartość opakowania Alkomat Xblitz ALControl, Instrukcja, 5 ustników, wygodne etui


#27 Ten o marginaliach | wróć\nHej, huncwoty, chuliganki, hultaje i rozrabiaki.\nOddaję w Wasze ręce, nadal wilgotny od atramentu, kolejny odcinek listu z odnośnikami wydany zgodnie z harmonogramem, tj. „będzie kiedy będzie”. Miałem już napisane lepsze otwarcie, ale się zdezaktualizowało. W takim to bardzo dynamicznie statycznym świecie przyszło mi (i Wam?) żyć.\nJak piła tarczowa, która weszła na obroty uzyskując efekt stroboskopowy: zapieprza, a wydaje się być statyczna. A jak dotkniesz, urwie pazury. Na szczęście można poznać po hałasie, który wydaje. I to jest moje podsumowanie ostatnich miesięcy.\n### How France Invented a Popular, Profitable Internet of Its Own in the 80s: The Rise and Fall of Minitel\n„A, tak — Minitel”, powtarzam sobie co jakiś czas, gdy odkrywam po raz kolejny „francuski Internet”. Pierwszy raz usłyszałem o nim, gdy czytałem o niesamowicie złożonym systemie paryskich rurociągów kapsułkowych, które służyły jako dodatkowa warstwa dystrybucji wiadomości dla telegrafów. To tylko dowód, że lata mijają, a my non stop rozwiązujemy te same problemy.\nMintel był skazany na przegraną w obliczu dynamicznie rozwijającego się, wolnego Internatu. Ograniczony, centralnie zarządzany, głównie skupiony na konsumpcji, odgrodzony murem od innych systemów. Dobrze, że nauczyliśmy się na jego błędach.\n### Post-Human Nightmares – The World of Japanese Cyberpunk Cinema\n"Ghost in The Shell", wiadomo. "Akira", a jakże. Prawie każdy coś tam wie, a może widział nawet. Nie jestem wielkim fanem cyberpunka, czytałem standardy, rozumiem klisze, rozpoznaję motywy. Ktoś polecił mi kiedyś zobaczyć "Tetsuo: The Iron Man" i choć nie oglądałem go do końca (ciężko mnie zagnać do filmu, znacznie ciężej zmusić żebym skończył) to nadal przechodzi mnie dreszcz niepokoju na wspomnienie niektórych scen.\nLista zawiera dużo więcej tytułów, których z pewnością nie zobaczę. A Was kto tam wie, może jesteście dziwni.\n### Jim Haynes: A man who invited the world over for dinner\nNienawidzę jak ludzie przebywają w moim domu. Wydaje mi się, że non stop oceniają. Może nie założyłem papieru toaletowego i pozwoliłem obranej do kości rolce wisieć na podajniku, a nową oparłem o zlew? Ta limonka drugiej jakości, która nadal spogląda z miski na parapecie? Kurz za tym fotelem, którego tak bardzo nie chce mi się przestawiać podczas sprzątania?\nŁatwiej wejść na K2 w majtkach niż przyjść do mnie i zrobić sobie samemu herbaty.\nIdea żeby zapraszać sobie ludzi i żeby się oni odbijali od ściany do ściany jak wolne elektrony napawa mnie strachem i niezrozumieniem.\n### An Archeologist’s Guide to Beer Cans\nGdy słyszę o „archeologiach” rzeczy codziennego użytku na myśl przychodzi mi monogram o rodzajach popiołu tytoniowego, który Holmes wspomina Watsonowi podczas jednej ze swoich przygód. Kategoryzuję je jako „prawdopodobnie pożyteczna niszowa wiedza, która może się przydać kiedyś, ale może nie”.\nTak naprawdę nurtuje mnie jedno tylko pytanie: co pomyśli przyszły archeolog, który trafi na wykopalisku na jedną z PRL-owskich kolekcji puszek, która z jakiegoś powodu nadal stoi na segmencie w post apokaliptycznych ruinach kamienicy.\n„Tu żył prawdziwy król życia, zobaczcie, miał tego tyle!”\n### What If You Could Do It All Over?\nNie pamiętam już, czy to dobry tekst. Leży na spodzie mojej listy, oznaczony gwiazdką. Musi być tego jakiś powód. Pamiętam, że to tekst o naszej tendencji do pytania się podczas której z decyzji zboczyliśmy z ścieżki „autentycznego siebie” i prowadzimy suboptymalne życie kiedy nasza alternatywne „ja” żyje gdzieś bogatsze, lepsze życie.\nJa zawsze myślę, że w takich sytuacjach, gdy nachodzi nas ponur, lepiej jest sobie wyobrazić alternatywne życie, gdzie spadła na nas krowa wystrzelona z armaty w cyrku podczas nieprzemyślanego aktu. Albo gdyby ten samochód, który stracił kontrolę nie miał pomiędzy mną a sobą bariery ogrodzenia. Albo gdybym się nie odwrócił nagle przechodząc na dziko przez tory.\nGdybym miał „znów zacząć od początku” pewnie miałbym gorzej.\nPodczas grudniowego zastoju przepisałem kilka „opowiadanek” z notatników. Są różnej jakości i długości. Powrót do czytania literatury spowodował ukłucia sumienia. Przypominają mi o tym jak chciałem pisać. Prawda jednak jest taka, że pisanie to żmudny proces, a ja mam wystarczająco takich w swoim życiu. Stać mnie tylko na 2xA5 jakiejś losowej humoreski, nie zmienia to jednak faktu, że byłbym bardzo szczęśliwy gdybyście przeczytali.


Data wprowadzenia: 2019-01-04 11:46:13\nMówiąc o złym stanie powietrza w Polsce jako przykład wskazywane są duże miejscowości o zwartej miejskiej zabudowie. Problem zimowego smogu wywoływanego niską emisją z domowych palenisk dotyczy jednakże wszystkich miast, miasteczek i wiosek. Aby zwiększyć świadomość społeczną w tym zakresie, działacze Zagłębiowskiego Alarmu Smogowego, wspólnie z „Dziennikiem Zachodnim” przeprowadzą w miesiącu styczniu pomiary szkodliwego pyłu zawieszonego PM10 w regionie Zagłębia Dąbrowskiego.\nW piątek 4 stycznia 2019 r. przedstawiciele Zagłębiowskiego Alarmu Smogowego na jednym z budynków mieszkalnych przy Rynku w Siewierzu ustawią profesjonalne urządzenie do mierzenia stężenia pyłu PM10. Pyłomierz będzie tam monitorował stan powietrza do środy 9 stycznia 2019 r.\nW tym czasie mieszkańcy będą mogli przy pomocy specjalnej aplikacji sprawdzić na żywo stan powietrza. Pod adresem siewierz.naszemiasto.pl znajdują się aktualne wyniki pomiaru pyłu PM10.\nPonadto informujemy, iż już niebawem na terenie Miasta i Gminy Siewierz zostanie uruchomiony gminny system monitoringu jakości powietrza.\nW ramach systemu zostanie zakupionych i zamontowanych 6 czujników do pomiaru zanieczyszczeń w powietrzu oraz tablica LED, mająca na celu informowanie społeczeństwa o aktualnym stanie jakości powietrza na terenie Miasta i Gminy Siewierz. Przedmiotowa tablica ma zostać zamontowana na budynku remizy Ochotniczej Straży Pożarnej w Siewierzu.\nWdrożenie systemu jest odpowiedzią na oczekiwania mieszkańców, aby na bieżąco monitorować stan powietrza w gminie.\nZakup czujników to nie jedyny sposób walki ze smogiem w Gminie Siewierz. Samorząd inwestuje w ekologiczny transport zbiorowy czy tworzenie tzw. zielonych miejsc. Udziela również dotacji celowych osobom fizycznym oraz wspólnotom mieszkaniowym na modernizację systemów ogrzewania - wymianę starych pieców węglowych na ekologiczne urządzenia grzewcze.\nCopyright © Urząd Miasta i Gminy Siewierz\t Licznik odwiedzin: 27004561


Odinstaluj RoyalCoupon Ads – Jak odinstalować RoyalCoupon Ads | Usunąć Spyware\nOdinstaluj RoyalCoupon Ads – Jak odinstalować RoyalCoupon Ads\nO RoyalCoupon Ads\nCzy chcesz usunąć RoyalCoupon Ads infekcję z dala od komputera? Czy w obliczu działających problemów z komputerem? Czy każdy właściwy sposób, aby pozbyć się RoyalCoupon Ads? Jeśli machając głową w “Tak” dla wszystkich powyższych pytań, to naprawdę trzeba natychmiastową pomoc w usunięciu tej infekcji z komputera jak najszybciej. RoyalCoupon Ads Zagrożenie jest jednym z szkodliwych infekcji, które zostało już zakażone losy systemu komputerowego systemu Windows na całym świecie, zakażenie zostało zaprojektowane przez hakerów rouge zainfekować owszem Windows PC łatwo raz robi wewnątrz tego komputera. Z pomocą swojego fałszywego algorytmu infekcja ma pomóc jej tracker lub cyberprzestępcy, którzy chcą przejść lub zbierać Twoje dane osobiste.\nDane osobowe tutaj jest przeznaczona do logowania i hasło do konta z tym, proszę sobie wyobrazić scenariusz, jeśli infekcja jak RoyalCoupon Ads zbiera swoje konto bankowe dane logowania. Każdy użytkownik w obliczu takiego scenariusza mogłaby przejść przez kryzys finansowy lub sytuacji najgorszej. Jego adres IP może być używany nigdzie indziej na wykonywanie działalności rouge jak hacking itd. infekcji RoyalCoupon Ads może być dużym zagrożeniem ze względu na bezpieczeństwo Twojego komputera z systemem Windows, ponieważ kradnie cenne i poufne dane mogą łatwo zepsuć czyjąś ścieżkę roboczą.Najgorsze RoyalCoupon Ads infekcji jest to, że łatwo wykonać się na dowolnej części komputera, które z pewnością negatywny wpływ na działanie komputera, jak również procesy przerwania podczas wykonywania wielu domyślnych aplikacji, jak również. Zakażenie może interpretować się jako użytecznego oprogramowania, ale jego oprogramowanie rouge, które można łatwo zaprosić inne problemy z komputerem.\nJak całkowicie usunąć RoyalCoupon Ads z komputera\nZaczyna się lochy bardzo normalnego i wspólnego dół wydajności komputera lub objawy mogą zostawić znak, kiedy to każda aplikacja automatycznie awarii lub ponowne uruchomienie komputera bez żadnej informacji. Ludzie już się z licznymi problemami z powodu RoyalCoupon Ads, które zawierają, jak również ekonomiczne problemy psychiczne, kiedy przestaje system komputerowy do reagowania i bardzo ważne dane z was tylko o stracić. Właściwie jego bardzo ważne, aby oświecić wiedzę opierają infekcji RoyalCoupon Ads w każdym komputerze, ponieważ wielu użytkowników już rzucił ich zestaw komputerów ze względu na to zagrożenie. Jeśli ktoś pyta, jak usunąć RoyalCoupon Ads z komputera, to nie mogło być łatwe miejsce wyjątkiem tutaj, gdzie można znaleźć właściwą odpowiedź. Ale nadal eksperci przedstawią swoje przydatnych porad tutaj, że dla pomyślnego sposób usunąć RoyalCoupon Ads z dala od komputera istnieją dwa sposoby.\nRęczny Proces RoyalCoupon Ads Usuwanie\nAutomatyczne Removal Tool RoyalCoupon Ads\nW proces mieć pełny sukces w ręczny sposób, aby usunąć RoyalCoupon Ads z dala od komputera jeden powinien zrobić to upewnić się, że trzeba mieć pomysł, szczegółów technicznych związanych z systemem operacyjnym Windows. Wystarczy potwierdzić, że można łatwo obsługiwać wszystkie kierunki i poleceń, które są skierowane do ręcznego procesu usuwania poniżej odinstalować RoyalCoupon Ads:\nKrok 3 : Naciśnij klawisze CTRL + ALT + DEL i uruchom Menedżera zadań w swoim komputerze, Zakończ wszystkie te procesy i funkcje, które są związane z RoyalCoupon Ads, teraz człowiek musi zrobić to upewnić się, że to, co plik exe lub proces on ma na ten temat. end.\nKrok 5 : Po zakończeniu z twoim edytorze rejestru Następnie trzeba przejść do folderów systemowych, w którym został zainstalowany system Windows, po które trzeba usunąć szkodliwe pliki i foldery związane z RoyalCoupon Ads.\nAutomatic Tool for RoyalCoupon Ads Usuwanie\nWszystkie powyższe czynności, które zostały zdefiniowane, nie krótko cup of tea, że każdy może łatwo podjąć to. Należy mieć wszystkie pojęcia prowadzenie wszystkich tych czynności w sposób całkowity tak, że sukces RoyalCoupon Ads obsługi procesu usuwania można osiągnąć, z drugiej strony można również zdecydować się na pełną automatycznego narzędzia do usuwania RoyalCoupon Ads. Powstaje pytanie tutaj, dlaczego warto wybrać to narzędzie nad innymi. Powody są bardzo proste do zrozumienia, że dotyczy także z ręcznego procesu. Po przeczytaniu wyżej można rozumieć, że ręczny proces usuwania dla RoyalCoupon Ads zagrożenie nie jest bułka z masłem. Choć z drugiej strony można nie tylko odinstalować RoyalCoupon Ads ale każdy wirusowe zagrożenie PC zostaje wyrzucony z systemu komputerowego. To może zwiększyć wydajność systemu Windows, aplikacje zaczynają reagować tak jak wcześniej, nie ma zagrożenia będzie teraz wprowadzić w PC będzie również chronić komputer na wiele sposobów.\nAutomatic RoyalCoupon Ads Przewodnik Removal Tool User:\n| Tags: Tags: Jak odinstalować program RoyalCoupon Ads, Jak usunąć RoyalCoupon Ads\n← Odinstaluj BerryBeSearch Ads – Jak odinstalować BerryBeSearch Ads\nOdinstaluj Nettritue.com – Jak odinstalować Nettritue.com →


Koczowniczka o książkach: „Powiem Julce” Krystyna Siesicka\nW „Powiem Julce” Krystyna Siesicka w ciepły sposób pisze o tragicznych wydarzeniach, nie skupiając się na tym, co złe, tylko podkreślając, że na świecie obok ludzi podłych istnieją też dobrzy, gotowi bezinteresownie pomagać innym. Z dawnego życia Teresa ocaliła jedynie czerwone, osmalone od ognia sandałki. Nowi opiekunowie dali jej wszystko – nowe buty, ubranie, troskliwość. Zresztą nie tylko jej, w dworku znalazło schronienie wielu udręczonych warszawiaków. Paradoksalnie w Pastuszkach podczas wojny panował spokój, okropnie zrobiło się dopiero wtedy, kiedy nadeszły dni wyzwolenia. Właściciele dworku w panice uciekali na zachód, a dziewczęta, które miały pecha spotkać radzieckich żołnierzy, gorzko płakały.\nCo ciekawe, opowiadając o bolesnej przeszłości, autorka posługuje się wieloma niedopowiedzeniami i aluzjami. O gwałtach nie pisze wprost, a czerwonoarmistów nazywa „maruderami”. Ci „maruderzy” szli w ślad za przyjacielsko nastawionym do mieszkańców wsi oddziałem Galiny. Mody czytelnik będzie musiał się dużo domyśleć. Jeśli nie zna historii i nie wie, jak wygląda zachowanie ofiar przemocy, może nie zrozumieć w pełni treści książki.\nTeresa jest już staruszką. Patrząc na wnuczkę Zofii, prowadzi monolog, w którym bolesne wspomnienia przeplatają się z uwagami o zachowaniu współczesnej młodzieży. Niech nastoletnia Julka się dowie, jakie to szczęście spotkać dobrego człowieka, gdy się niemal umiera ze zmęczenia i rozpaczy, do czego doszło w Pastuszkach, a przede wszystkim jak wspaniałą, dzielną osobą była jej babcia.\nA oto dwa fragmenty tej wzruszającej powieści:\nNie, ja nie umiem opisać tego, co się czuje, wracając do poranionego miasta. Ciągle jeszcze dymiły zgliszcza. Czy możesz to sobie wyobrazić? Zapach spalenizny i gruzu unosił się w powietrzu, drapał w gardle, wyciskał łzy, przenikał jak mżawka.\nCo mi było wtedy, w Pastuszkach, potrzebne do szczęścia? Nic i wszystko. Szczęście wydawało mi się czymś nieosiągalnym, czymś, co było i czego więcej nie będzie, bo już do końca zostało zatopione we łzach, które wypłakiwałam po nocach, poduszką utulając samą siebie.\n Krystyna Siesicka, „Powiem Julce”, Akapit Press, 2008, str. 74.\nMariola S. 28.08.2017, 09:39\nUwielbiam Siesicka. Dziekuje za przypomnienie tej lektury.\nAgnieszka Koczowniczka 28.08.2017, 11:16\nSiesicką odkryłam dopiero niedawno, wcześniej nie zwracałam na nią uwagi. Bardzo tego żałuję... Miło Cię widzieć. :)\nPanna od Słów 28.08.2017, 15:40\nSiesicka - moja młodzieńcza miłość :) Tak trochę w kontrze do Musierowicz. Nie pamiętam tytuły "Powiem Julce", ale przypomniało mi się "Jezioro osobliwości" i nieco się wzruszyłam.\nAgnieszka Koczowniczka 28.08.2017, 16:51\nWspaniała autorka! „Jezioro osobliwości” będę czytać w tym roku. :)\nAmbrose 28.08.2017, 18:18\nHa, aż zaczynam żałować, że w trakcie swojej czytelniczej młodości nie zdarzyło mi się poznać twórczości pani Siesickiej. Chociaż wydaje mi się, że nic nie stoi na przeszkodzie, bym po jej książki sięgnął teraz, bo z tego co piszesz utwory tej autorki są na tyle dobre, że każdy znajdzie w nich coś wartościowego i godnego uwagi.\nAgnieszka Koczowniczka 30.08.2017, 11:54\nOczywiście, że i dorosły może sięgnąć po książki Siesickiej i zobaczyć, czy autorka mu odpowiada, czy nie. Ja znalazłam w jej książkach bardzo wiele ciekawiących mnie tematów i refleksji oraz ładną, staranną polszczyznę. :)\nBogusława Pawłowska 30.08.2017, 17:25\nNigdy nie miałam styczności z autorką. Książka jednak zapowiada się fenomenalnie.\nAgnieszka Koczowniczka 30.08.2017, 17:45\nKsiążka jest ciekawa i wzruszająca. Jedyna jej wada to za mała liczba stron. :)\nRuda Recenzuje 31.08.2017, 10:47\nPrzejrzałam kilka postów i mam wrażenie, że wybierasz niebanalnie, trafiłam u Ciebie na zupełnie inne tytuły, niż u pozostałych blogerów, jak dla mnie bomba :)\nAgnieszka Koczowniczka 01.09.2017, 11:12\nDzięki, korzystam głównie z biblioteki, a tam trudno o nowości :)\nBookendorfina Izabela Pycio 08.09.2017, 14:11\nPo taką emocjonalną książkę zawsze z zainteresowaniem sięgnę, tytuł już zapisuję. :)\nAgnieszka Koczowniczka 09.09.2017, 10:36\nWspomnienia bohaterki bardzo wzruszają. :) Podobno pisząc tę książkę, Siesicka korzystała z własnych przeżyć.\nBasia Pelc 15.09.2017, 08:06\nLubię Siesicką. Nie miałam pojęcia, że ta lektura opowiada o takich poruszających przeżyciach.\nAgnieszka Koczowniczka 21.09.2017, 18:20\nGdzieś przeczytałam, że to jedna ze słabszych książek Siesickiej. Tymczasem mnie się podobała. Podczas czytania można się wzruszyć. :)\nPS. Nie wiem, dlaczego Twój komentarz znalazł się na moim koncie pocztowym dopiero dziś. Przecież jest z 15 września. Dziwne.


Pościele dziecięce – jak wybrać najlepsze? Praktyczne wskazówki - Expert-Budowlany.pl\nPościele dziecięce – jak wybrać najlepsze? Praktyczne wskazówki\nChcesz zapewnić komfortowy odpoczynek swojemu dziecku? Poza odpowiednio dobranym materacem szczególną uwagę należy poświęcić pościeli. To ona otula Twoją pociechę podczas snu. Powinna być wykonana z przyjemnych dla skóry i przewiewnych materiałów. Najlepszym rozwiązaniem jest zakup minimum dwóch kompletów, które będziesz zakładać na zmianę. Nie wiesz, jakie pościele dziecięce wybrać, aby były nie tylko funkcjonalne, ale też ładne i bezpieczne dla pociechy? Oto kilka wskazówek, które pomogą Ci rozwiązać ten zakupowy dylemat.\nJakie pościele dziecięce wybrać?\nNa to pytanie próbuje odpowiedzieć sobie każdy rodzic – bez względu na to, w jakim wieku jest jego pociecha. Pościel dziecięca powinna spełniać istotne kryteria. Jakie? Wszystkie produkty dopuszczone do użytku przez dzieci przechodzą przez specjalistyczne testy. Standardy te dotyczą również pościeli. Powinna ona posiadać atest Oeko-Tex Standard 100.\nKolejną ważną kwestią, którą warto wziąć pod uwagę przy wyborze pościeli dziecięcej, jest dobór odpowiedniego rozmiaru. Dla mniejszego dziecka wybierz pościel o wymiarach 100×135 cm. Rozmiar ten będzie pasował zarówno do łóżeczka niemowlaka, jak i łóżka trochę starszej pociechy. Natomiast dla 5-latków i dzieci starszych idealnym rozwiązaniem będą pościele o wymiarach 140×200 cm lub 160×200 cm.\nNaturalny i higroskopijny materiał\nMateriał, z którego wykonana jest pościel dziecięca, powinien być przede wszystkim jak najbardziej naturalny i higroskopijny. Powinien też optymalnie przewodzić ciepło i nie posiadać w swoim składzie substancji powodujących alergie. Pamiętaj, że podczas snu w cieplejsze dni dziecko może się pocić – z tego powodu tak ważne jest, by tkanina pościelowa odprowadzała nadmiar wilgoci. Co istotne, w chłodniejsze noce powinna ona także zapewniać odpowiednie ciepło.\nKomfort podczas snu jest niezwykle ważny dla prawidłowego rozwoju dziecka i jego funkcjonowania w ciągu dnia. Z tego względu pościele dziecięce najlepiej wybierać spośród modeli wykonanych z bawełny lub satyny bawełnianej. To te tkaniny w największym stopniu zapewniają odpowiednie warunki do zdrowego snu.\nWybierając pościel dziecięcą, zwróć uwagę na jakość jej wykonania. Staranność w tej kwestii zapewni dziecku odpowiedni komfort. Decydując się na solidny produkt, zyskujesz pewność, że nowy komplet pościeli będzie Wam służył przez długi czas.\nIstotną kwestią przy wyborze pościeli dziecięcej jest także wygląd zestawu. Zarówno dla malucha, jak i dla nastolatka jest on niezwykle ważny.\nPościele dziecięce, które spełniają wszystkie te wymagania, a jednocześnie zachwycają swoim wyglądem, znajdziesz np. w sklepie YesHome. Z pewnością spełnią one wymagania zarówno dużego, jak i małego użytkownika. Co więcej, doskonale podkreślą nietuzinkowy styl jego pokoju.\nJak często zmieniać pościel dziecięcą?\nPościel, nie tylko ta w pokoju dziecka, powinna być zmieniana nie rzadziej niż raz w tygodniu. Jedynie taka częstotliwość pozwoli zachować odpowiedni poziom higieny i ograniczyć ryzyko występowania niektórych chorób, np. kataru lub kaszlu. Aby proces wymiany pościeli dziecięcej przebiegał sprawnie, najlepiej jest zaopatrzyć się w dwa zestawy, których będziesz używać na zmianę. Nie musisz wtedy czekać, aż wyprany komplet wyschnie i będzie ponownie nadawał się do użytku.