Nasze Bąbelkowo. Macierzyństwo. Miłość. Adopcja. : Co dało mi blogowanie? 5 powodów, dla których warto blogować - i zainwestować w pozycjonowanie stron internetowych.\nCo dało mi blogowanie? 5 powodów, dla których warto blogować - i zainwestować w pozycjonowanie stron internetowych.\nTak naprawdę bloguję (z krótkimi przerwami) od ładnych kilkunastu lat. Moje dawne miejsca w Sieci już wprawdzie nie istnieją, dopiero tutaj zadomowiłam się na dobre i zapuściłam swoje wirtualne korzenie - ale niech ten wpis będzie bilansem i podsumowaniem całej mojej przygody z prowadzeniem bloga, którą zaczęłam jeszcze jako pierwszoroczna, nieopierzona studentka.\nCo dało mi blogowanie ? Czy warto pisać bloga,\npozycjonować go i optymalizować pod kątem SEO?\nJakie są z tego korzyści - i dlaczego blogowanie stało się moją życiową pasją?\n1. Ciągły rozwój i zdobywanie wiedzy z różnych dziedzin.\nNie da się blogować - i jednocześnie stać w miejscu. Dawno temu, kiedy większość blogów była jeszcze czymś w rodzaju internetowych pamiętników i dzienników - wystarczyło po prostu opowiadać o swoim życiu, ale bez posiadania konkretnej wiedzy było to bardzo często takie "pisanie do szuflady". Na pewno zauważyliście, że z czasem blogosfera zaczęła się profesjonalizować - i teraz poza lekkim piórem potrzeba jeszcze dobrych zdjęć, dodatkowych kanałów w social mediach, chociaż podstawowej znajomości zasad e-marketingu oraz świadomości, czym jest SEO, pozycjonowanie stron internetowych i w jaki sposób dotrzeć do jak największej rzeszy potencjalnych Czytelników.\nPrawda jest taka, że skoro już zaczynamy pisać bloga - to na pewno chcielibyśmy, by czytał go ktoś jeszcze oprócz naszej najbliższej rodziny, kilkorga znajomych i psa ;) Pozycjonowanie jest w tym przypadku najbardziej skuteczną metodą! Nie ma przecież większego sensu tworzyć dobrych treści, robić pięknych fotografii i dzielić się swoimi przemyśleniami - jeśli nikt na nie nie trafi, nie skomentuje, nie pozostawi po sobie choć najmniejszego śladu. Dlatego właśnie pozycjonowanie strony, czynienie jej bardziej przyjazną dla wyszukiwarek internetowych, odpowiedni dobór słów kluczowych pod kątem SEO - to kwestie bardzo istotne dla chyba każdego blogera, któremu zależy na zwiększeniu widoczności strony internetowej w wynikach wyszukiwania i wyjściu ze swoją twórczością do szerszego grona odbiorców.\nAbsolutnie nie stawiam się tutaj w roli eksperta - ponieważ w moim przypadku wspomniane pozycjonowanie nadal kuleje i generalnie kwestie techniczne związane z blogiem wymagają ode mnie jeszcze sporo pracy oraz dalszego, długofalowego zgłębiania wiedzy. Tak czy siak, rozwój jest nieodłącznym elementem blogowania - i mnie akurat bardzo to cieszy, ponieważ zdecydowanie poszerza horyzonty ! :)\nfoto: pixabay / 377053\n2. Autoterapia, owocująca większą pewnością siebie i wiarą we własne możliwości.\nAni trochę nie przesadzę jeśli napiszę, że na początku blog był dla mnie trochę jak kozetka u psychoterapeuty. Regularne pisanie bardzo pomagało mi przepracować różne emocje, poradzić sobie z nimi i je oswoić - a dotyczyło to głównie naszych starań o ciążę, walki z niepłodnością oraz późniejszego oczekiwania na adopcję dziecka. Wirtualny kontakt z ludźmi znajdującymi się w podobnej sytuacji życiowej, pokonującymi takie same trudności i borykającymi się z identycznymi rozterkami - to było coś, czego wtedy bardzo potrzebowałam. Po jakimś czasie okazało się, że swoim pisaniem sama również mogę pomóc - rozwiać pewne wątpliwości, odczarować tabu, przełamać jakieś bariery i stereotypy. Każda tego typu informacja zwrotna od Czytelników jest dla mnie zawsze na wagę złota - daje mi ogromną satsfakcję oraz wiarę w sens tego, co robię!\n3. Udział w ciekawych wydarzeniach i nowe znajomości.\nJak wiadomo, blogowanie wiąże się również z udziałem w różnego rodzaju blogerskich eventach, interesujących warsztatach i konferencjach, takich jak chociażby See Bloggers czy Blog Conference Poznań. Poza ogromną dawką motywacji i merytorycznej wiedzy jest tam również szerokie pole do networkingu, wymiany kontaktów i czerpania cennych informacji od bardziej doświadczonych, utalentowanych twórców. Takie wydarzenia mogą stać się nie tylko zalążkiem jakiejś fajnej, owocnej współpracy czy kampanii społecznej - ale również mogą przełożyć się na nowe znajomości i przyjaźnie na całe życie, jeśli trafimy na nich na jakąś pokrewną, blogerską duszę ;)\n4. Rozbudzone pokłady uśpionej kreatywności.\nNie ukrywam, że pisząc bloga - trzeba być kreatywnym i umieć wychodzić poza schematyczne myślenie. Czasami muszę się naprawdę nieźle nagimnastykować, żeby przedstawić jakiś temat w odpowiednim kontekście, w sposób angażujący i interesujący dla Czytelników. Staram się stale doskonalić swój warsztat, nadawać mu lekkości i finezji. Również robienie zdjęć, tworzenie dla Was inspiracji plastycznych czy pomysłów na zabawy i domowe eksperymenty, które można przeprowadzić z dzieckiem - wymaga ode mnie sporo sprytu i fantazji, bo nie chcę Was przecież swoim pisaniem zmęczyć ani zanudzić ;)\n5. Lepsza organizacja czasu i pracy + dodatkowy zarobek.\nTemat zarabiania na blogu niestety nadal jest przedmiotem wielu kontrowersji. Na początku sama nie dopuszczałam do siebie takiej opcji - jednak z czasem przekonałam się na własnym przykładzie, jak wiele godzin dziennie pochłania prowadzenie swojej strony, jak bardzo potrafi być stresujące, jakiego ogromu pracy wymaga i jak duże koszty finansowe z tym związane trzeba niekiedy ponosić. Dlatego obecnie jestem zdania, że pisanie bloga to praca taka, jak każda inna - zdalna, wykonywana z domu, ale często wymagająca również wyjścia "w teren" i działań na wielu różnych płaszczyznach. W moim przypadku na pewno nie stanie się ona jedynym źródłem dochodów, bo nie należę do blogerskiej czołówki i nie sądzę, by cokolwiek miało się w tej kwestii zmienić - ale dodatkowy grosz adekwatny do nakładu moich sił twórczych zawsze się przydaje i absolutnie nie oznacza braku obiektywizmu czy też wystawiania na blogu jedynie kolorowych, przesłodzonych wpisów-"laurek" !\nReasumując, na chwilę obecną nie wyobrażam sobie życia bez bloga!\nBlogowanie na stałe wpisało się w moją codzienną rutynę\ni stało się jedną z największych życiowych pasji, która dodaje mi skrzydeł :)\nDzięki niemu spełniam marzenia i robię to, co kocham -\ni z całego serca dziękuję wszystkim ludziom, którzy mi w tym towarzyszą :)\nEtykiety: Afterweb, blaski i cienie blogowania, blogowanie, co dało mi blogowanie, e-marketing, marketing internetowy, optymalizacja bloga, pozycjonowanie stron internetowych, SEO, zarabianie na blogu\nSkarby na półkach 10 czerwca 2019 11:51\nzgadzam się! ja swoją drogę dopiero zaczęłami, ale widzę ile się zmieniło :-)\nEwa 10 czerwca 2019 11:57\nProwadzenie bloga daje wiele możliwości, jednak również wiąże się z dużym nakładem pracy i energii. Dla mnie blogowanie to hobby, tym bardziej, że łączę je ze swoją najukochańszą dziedziną ;)\nMarta / Projekt Spokój 10 czerwca 2019 12:01\nZ przyjemnością przeczytałam Twój wpis. Ja dopiero zaczynam swoją przygodę z pisaniem bloga (od marca tego roku) i nie mam pojęcia dokąd mnie ta droga zaprowadzi. Mam mnóstwo obaw, wątpliwości, ale też dużo radości z blogowania. Fajne jest to, że prowadząc bloga nieustannie się rozwijamy i możemy poznać mnóstwo ciekawych osób. Pozdrawiam :)\nSkarby na półkach 10 czerwca 2019 12:05\nczekam z niecierpliwością kiedy moja twórczość zacznie zarabiać ;-)\nSkarby na półkach 10 czerwca 2019 12:21\na co do SEO to coś słyszałam, ale staram się na razie w to nie wgłębiać ;-)\nLife by MARCELKA 10 czerwca 2019 13:08\nBlogowanie to. Super sprawa\nMi też wiele dało i wiele mnie nauczyło\nUśmiech w oczach 10 czerwca 2019 13:13\n"Dzięki niemu spełniam marzenia i robię to, co kocham" - brawo! I oby tak dalej.\nElurka 10 czerwca 2019 13:49\nTwoja pozycja kuleje w blogosferze? To spójrz na moją :D\nŻaneta Serocka 10 czerwca 2019 13:52\nja od 8 lat prowadzę blog jednak jeszcze nie zdecydowałam się na udział w żadnej konferencji czy spotkaniu blogerskim.\nmakehappylife.pl 10 czerwca 2019 15:42\nZgadzam się, wszystko to też wpisuje się w moją codzienność. Konferencję blogowe to najlepsza część tego wszystkiego :)\nBea 10 czerwca 2019 16:24\nBlogowanie jest fajne, po prostu. Myślę, że każdemu daje co innego, ale ma wartość tylko wtedy kiedy cieszy :)\nDonna 10 czerwca 2019 16:56\nJa także na chwilę obecną nie wyobrażam sobie życia bez bloga! :) czasami mam ochotę zrobić przerwę, ale cały czas mnie ciągnie do pisania :)\nMama Tosiaczka 10 czerwca 2019 17:07\nSama miałam kiedyś stworzyć podobny wpis co takiego dało mi blogowanie. SEO jest dla mnie obce 🙂 dla mnie pisanie bloga to pasja, sposob dzielenia się nią z innymi. Nie zarabiam na blogu, dlatego termin SEO i pozycjonowanie stron jest mi obce. Natomiast poznałam kilka ciekawych osób, z którymi mam kontakt i wymieniani się doświadczeniami. Dzięki blogowaniu, narzuciłam sobie pewnego rodzaju dyscyplinę jeśli chodzi o systematyczność. Poza tym, lubię pisać 🙂\nSkucińska ART 10 czerwca 2019 17:12\nblog to fajna sprawa, daje sporo korzyści.\nMagdalena 10 czerwca 2019 17:38\nJa niestety jeszcze nie pozycjonowałam strony, jak również nie działam zarobkowo. Nie mówię nie, ale na tę chwilę dla mnie to mniej istotne kwestie od pasji pisania, i dokumentowania dla siebie samej ciekawych wydarzeń w moim życiu. Po prostu lubię pisac, lubię się uzewmnętrznić, i trenuję język polski, który, gdzies tam na obczyźnie i z mężem Węgrem trochę mógłby się zgubić... przynajmniej w pisowni :)\nŚlędze Twój blogi w ogóle Ciebie, jako kobietę, mamę, pełną kreatywności. Bardzo mi się podoba :) Pozdrawiam\nmomontop 10 czerwca 2019 17:54\nU mnie niestety z tą organizacją czasu to się nie sprawdziło, ale na mnie w tym temacie to chyba nie ma sposobu ;)\nBiblioteka Edymona 10 czerwca 2019 18:22\nJestem nowicjuszką, na chwile obecna to hobby i tyle. Ale podziwiam tez zaangażowanie i pasję innych.\nIga i Kamila 10 czerwca 2019 19:02\n5 lat to kawał czasu :) Oby były kolejne jubileusze, pomimo, że nie jestem jeszcze mamą to uwielbiam do Was wpadać :)\nBogusia 10 czerwca 2019 19:41\nŚwietnie to podsumowałaś. Ja prowadzę swojego bloga dwa lata i bardzo cieszy mnie to co robię.\nMamaPedagog 10 czerwca 2019 21:12\nPiszę bloga bt zatrzymać chwile.. Łatwiej mi wziąć telefon w wolnej chwili i naskrobać parę słów niż nosić ze sobą zeszyt - takie mamy czasy. Może kiedyś moja córka będzie chciała wiedzieć jak to było z jej pojawieniem się w rodzinie, jak wyglądało jej dzieciństwo itd..\nOstatnio (właśnie przez młodą) dzielę się też opiniami na temat różnych produktów, jednak nic z tego nie mam. Blogiem nie zarabiam, nie znam się na tym ;) jednak blog to mój terapeuta, więc oszczędzam na wizytach 😂\nAnszpi 10 czerwca 2019 22:03\nBlogowanie to coś niesamowitego, czasem daje radość czasem wkurza ale bez tego nie wyobrażam sobie swojej codzienności. Bloguje 5 lat i mam nadzieję, że jeszcze wiele przede mną\nP. Incognito 11 czerwca 2019 07:58\nDla mnie blog to przede wszystkim pamiętnik/ notatnik. Zapisuję na bieżąco co się u nas dzieje i co jakiś czas do tego wracam. A że ktoś oprócz mnie chce to jeszcze czytać to miło.\nWięcej niż efekt 11 czerwca 2019 11:59\nBardzo ciekawe spostrzeżenia:)) moim zdaniem blog to super rozwojowa sprawa! Człowiek wciąż się czegoś uczy :)\nSeoit 27 grudnia 2019 19:48\nBardzo ciekawy artykuł i trafne spostrzeżenia. Dla mnie, największą zaletą blogowania jest zdobywanie wiedzy z artykułów innych osób, która wychodzi z chęci monitorowania blogosfery (w ramach moich dziedzin). Jest to niewątpliwie dużą wartością dodaną pomagającą w regularnej pracy i nie tylko. Swoją drogą odnośnie samego pozycjonowania, czy SEO to na pierwszy rzut oka można zacząć od zmiany tytułów (by najpierw była nazwa wpisu a dopiero potem standardowy dopisek "Nasze Bąbelkowo. Macierzyństwo. Miłość. Adopcja. : "). Do tego jakieś śródtytuły jako nagłówki w poszczególnych wpisach i dalej już z górki. Pozdrawiam.\nZabawkiRozwojowe 31 stycznia 2020 09:24\nŚwietne podsumowanie potrzeby blogowania i realizacji zarówno pasji jak i generowania przychodu z tego. Nie da się ukryć, że blogowanie - ale też każda inna działalność dodatkowa (w tym zarobkowa) bardzo pomaga jak słusznie zauważyłaś na obudzenie swojej kreatywności i poprawę organizacji czasu.\nA w kwestii pozycjonowania podłączam się do powyższej sugestii - czyli poprawy kolejności w tytułach i zmiany śródtytułów na nagłówki. Sukcesów!


Posted on 22 Days Ago by Arkadiusz Olszewski\nHemingway być może mógłby się na mnie trochę obrazić. A może nie obraziłby się, tylko ucieszył? Pozwoliłem sobie bowiem zrobić follow-up do tytułu jego znanej powieści. Jednak ja nie zamierzam pisać tu o walkach byków, ani tym bardziej o miłości, romansach i łowieniu ryb w Hiszpanii. Nie ma więc chyba o czym mówić. Tytuł tego wpisu nawiązuje jedynie do tego, że na naszej szerokości geograficznej znowu robi się powoli coraz cieplej, a dni są coraz dłuższe.\nPo miesiącach chłodu i zimna, padającego śniegu, pluchy, ulepionych bałwanów stojących w parkach i na podwórkach, oraz zachmurzonego nieba, przychodzi w końcu czas na coś innego. Wyjmujcie swoje buty do koszykówki z szaf i piłki, które wypadałoby napompować. Moi drodzy! Znowu wzeszło słońce.\nJest takie miasto na północy Szwecji, którego nazwa to Kiruna. W mieście tym w grudniu dzień trwa około dwóch godzin. Przyznacie chyba, że to niezbyt długo. W regionie miasta Kiruna występują też noce polarne. W grudniu, kiedy dni są tam najkrótsze w roku, Słońce wschodzi w Kirunie po 10.00 a zachodzi już około 12.45. Najkrótszy dzień w tym szwedzkim mieście trwa natomiast… 34 minuty. Około 11 grudnia Słońce wschodzi o 11.14 i zachodzi o 11.48. Średnia roczna temperatura w Kirunie wynosi -2.2 stopnie Celsjusza. Najcieplejszymi miesiącami w roku są czerwiec i lipiec. Wtedy temperatura dochodzi tam nawet do… 15-17 stopni Celsjusza. Kiedy o tym przeczytałem, ucieszyłem się, że nie mieszkam w Szwecji.\nMiasto Kiruna jest wysunięte najdalej na północ tego skandynawskiego kraju. Wkrótce władze miasta mają zamiar Kirunę przenosić (tak, dobrze przeczytaliście, przenosić) w inne miejsce. To mówi samo za siebie. Podobno jest to związane z tym, że nieopodal Kiruny znajduje się ogromna kopalnia rudy żelaza. Postanowiono więc, że miasto zostanie przeniesione… trzy kilometry dalej. A co ze słońcem w Kirunie? Cóż, trzy kilometry w tą, czy w tamtą stronę z pewnością nie zrobi różnicy.\nW naszym kraju z kolei, w ciągu ostatnich miesięcy słońce wschodziło. To prawda. Czy jednak było zauważalne? Czy dostrzegaliście jego promienie? Czy były obecne na Waszych twarzach w trakcie trwającego dnia? Ja z tego słońca w ciągu kilkunastu ostatnich tygodni raczej nie korzystałem zbyt często. A już na pewno nie mobilizowało mnie ono do tego, abym założył swoje ulubione Jordany 5 AM, wziął torbę, piłkę i przeszedł się do parku, żeby trochę porzucać do obręczy.\nW zimowych miesiącach takich jak grudzień, styczeń i luty w naszym pięknym kraju słońce zachodzi pomiędzy 15.30 a 17.00. Dnia jest więc mniej i wiemy o tym wszyscy. Witaminy D niewiele. Powodów do wyjścia na dłuższy spacer- niewiele. Ruchu niewiele. A co za tym idzie również niewiele koszykówki.\nJest za to zimą trochę więcej czasu na inne rzeczy. Mijająca zima mnie na przykład zmobilizowała do tego, żeby napisać nowy zbiór opowiadań. Napisałem więc prozą trzydzieści nowych rzeczy, które przesłałem do kilkunastu wydawnictw. Co będzie z tego dalej-zobaczymy.\nA co z treningami zimą? Z pewnością zawsze można pojechać do sportowej hali. Czy jednak znajdujemy na to wystarczająco dużo czasu w ciągu zimowych miesięcy? Wydaje mi się, że jednak nie. Właśnie dlatego coraz bardziej może cieszyć to, że słońca w ciągu dnia przybywa. Wreszcie będziemy mieli go coraz więcej. Każdy dzień będzie o minutę, lub dwie dłuższy. Czy to nie wspaniałe?\nJak do tej pory grałem w tym roku w koszykówkę cztery razy. Nie ma się więc czym chwalić. Ale cieszę się, że udało mi się mimo wszystko wykorzystać cztery cieplejsze dni lutego, pójść do parku i trochę porzucać. Muszę jednak przyznać, że po dłuższej przerwie moja skuteczność z półdystansu znów nie była imponująca. Za moim pierwszym podejściem po kilkunastu tygodniach przerwy od gry piłka trafiła do obręczy zaledwie 13 razy na 50 rzutów. Za drugim razem było już trochę lepiej. Trafiłem 17/50. No i to byłoby na tyle. Na więcej rzutów nie miałem już chęci przy temperaturze wynoszącej plus 5 stopni. Dobrze, że chociaż świeciło słońce.\nZ każdym dniem na szczęście słońca jest coraz więcej. Wracałem ostatnio późnym popołudniem z centrum miasta i ucieszyłem się. Z czego? Z tego, że jeszcze było widno. Nie jest więc tak źle i nie możemy narzekać. W końcu Polska to nie Szwecja. Szczerze mówiąc zastanawia mnie to czy mieszkańcy tego najbardziej wysuniętego na północ szwedzkiego miasta uprawiają sport tylko w halach? Bo ja nie wyobrażam sobie, żeby wyskoczyć w sportowym stroju na boisko przy temperaturze wynoszącej minus piętnaście stopni lub podobnej.\nMieszkańcy miasta Kiruna zimą narzekają na brak słońca i suplementują się witaminą D na potęgę. Latem natomiast mają inny problem. Zamiast nocy polarnych, występują u nich dni polarne. Dni, kiedy nie ma nocy i praktycznie wciąż jest widno, ponieważ słońce nie zachodzi. A więc dni polarne, czy noce? Co byłoby lepiej wybrać? Sam już nie wiem co lepsze. Cieszę się, że wybierać nie muszę.\nNadchodzi powoli wiosna. Warto więc wyjąć z szafy piłki do koszykówki. W cieplejszy, słoneczny dzień przejść się do parku. Porzucać trochę. Pobiegać. Rozruszać się po zimie. No i oczywiście byłoby świetnie ustanowić nowy rekord trafień z półdystansu! Mój rekord z zeszłego roku to 30/50. Serio. A Wasz?\nOdzieżowo, czyli stara koszykarska sportowa moda\nPosted on Lipiec 27 by Arkadiusz Olszewski\nMniej więcej w połowie lat 90-tych koszykówka w wydaniu NBA wdarła się do naszego kraju. Transmisje z meczów najlepszej ligi świata można było wreszcie obejrzeć w telewizji, a po jakimś czasie wszyscy zainteresowani basketem w Polsce kupowali w kioskach pismo o najlepszej koszykówce zza Oceanu. Ci, którzy pamiętają tamte czasy wiedzą, że mam na myśli „Magic Basketball”.\nAle nie tylko to cieszyło wtedy nas, miłośników koszykówki. Pojawiły się też sportowe koszulki, czapki i bluzy klubów z NBA. Oszaleliśmy wtedy na punkcie bluz i czapek z logo klubów takich jak Charlotte Hornets, czy Vancouver Grizzlies. Mieliśmy niesamowitą radość z tego, że gramy w kosza w bluzie z logo naszej ulubionej drużyny. O tamtej radości pamiętamy także dziś.\nOstatnio robiłem porządek w swojej szafie i podczas wyrzucania niektórych niepotrzebnych już koszul i t-shirtów natknąłem się na coś niezwykłego. Co to było? Cóż, „coś niezwykłego” dla każdego jest rzeczą indywidualną. Dla mnie tą niezwykłą rzeczą była stara koszulka drużyny Charlotte Hornets, którą kupiłem na nieistniejącym już od dawna bazarze pod Pałacem Kultury i Nauki. Kiedy wziąłem wspomnianą koszulkę „Szerszeni” do ręki, jej jaskrawo-morski materiał od razu zrobił na mnie to samo wrażenie co wtedy, kiedy założyłem ją pierwszy raz w drugiej połowie lat 90-tych.\nW Charlotte Hornets grali wtedy tacy zawodnicy jak Muggsy Bogues, Larry Johnson, czy Glen Rice. Z numerem „30” na koszulce grał też ojciec Stephena Curry’ego, Dell. Pamiętam jego niesamowite rzuty za trzy punkty. Oglądając te mecze zastanawiałem się jak to możliwe, że facet trafia z takiej odległości prawie za każdym razem. Dzisiaj to ja trafiam „trójkę” prawie za każdym razem…kiedy rzucam sobie na luzie w parku.\nW każdym razie nie w rzucaniu za trzy rzecz. Chodzi o to, że odzież z logo klubów NBA praktycznie na każdym miłośniku koszykówki robiła i będzie robić wrażenie. Przeglądając swoją szafę znalazłem oprócz koszulki Hornets coś jeszcze. Był to jersey Uniwersytetu Syracuse. W takich pomarańczowych koszulkach zawodnicy Uniwersytetu w Syracuse grają na parkietach ligi NCAA do dziś. Wielu z nich dostaje się później w drafcie do NBA.\nJa natomiast mam koszulkę z numerem „44”, w której grał John Wallace, który w 1996 roku z numerem 18 został wybrany w drafcie przez New York Knicks. Wallace grał w tej drużynie na pozycji niskiego skrzydłowego przez trzy sezony. Niski skrzydłowy z Uniwersytetu w Syracuse później grał jeszcze między innymi w Toronto Raptors, Detroit Pistons i Phoenix Suns, a ja będąc nastoletnim zapatrzonym w pomarańczową piłkę fanem kosza śledziłem jego karierę pomimo tego, że Wallace nigdy wybitnym zawodnikiem nie był. Ale ja miałem przecież jego jersey kupiony pod Pałacem i dumnie go nosiłem ciesząc się, że mam uniwersytecką replikę koszulki zawodnika, który gra w NBA.\nCo jeszcze znalazłem w swojej szafie podczas swoich porządków? Otóż niestety już niewiele. Została mi tylko jeszcze błękitna bluza firmy Starter. Była to oczywiście bluza klubu Charlotte Hornets z wyszytymi bordowymi literami. Napis „Hornets” na błękitnym materiale robił wtedy wrażenie na wszystkich. Do dziś pamiętam, kiedy w tamtych czasach kumple z mojej szkoły podstawowej też zaczęli nosić tego typu bluzy. Cóż, to był po prostu koszykarski szał, który opanował dzieciaków kochających grać i czytać „Magic Basketball”.\nMam też koszulkę innego zawodnika, który w 1998 roku wybrany został w drafcie przez Sacramento Kings. Jason Williams nazywany też „White Chocolate” to niesamowity koszykarz. Jego gry na parkiecie mógł mu pozazdrościć niejeden Afromerykanin, a przecież Williams był biały. Na boisku był niesamowicie szybki, nieustępliwy, a piłką dosłownie bawił się podczas meczów. Do dziś znana jest jego asysta łokciem. Jeżeli jej nie widzieliście obejrzyjcie koniecznie na YouTube.\nGrę Williamsa charakteryzowała niesamowita finezja i luz. Potrafił w trakcie rozgrywania piłki tak wymanewrować kryjącego go zawodnika, że ten po prostu nie wiedział co się dzieje i kompletnie się gubił. Jason Williams na koszulce nosił numer „55”, miał 185 centymetrów wzrostu i grał jako rozgrywający. Z Sacramento przeszedł po jakimś czasie do Memphis Grizzlies, a później grał jeszcze w Miami Heat i w Orlando Magic.\nJego koszulkę przywiózł kiedyś z USA mój kumpel. Koszulka co prawda nie była moja, ale po jakimś czasie mój dobry kolega podarował mi ją, ponieważ spodobał mu się mój blog i stwierdził, że chyba powinna ona znaleźć się w moich zbiorach. Cóż, nie protestowałem i w mojej szafie wisi też jersey Jasona Williamsa.\nJakie inne koszykarskie rzeczy miałem wtedy w swojej szafie? Była jeszcze czapka i granatowa bluza z kapturem drużyny z ligi futbolu amerykańskiego NFL. Była to bluza z logo klubu Los Angeles Chargers. Kiedy miałem te swoje naście lat czasami próbowaliśmy grać też z kumplami z bloku w futbol amerykański na podwórku (oczywiście jajowatą piłką do futbolu), ale szło nam to niespecjalnie. Na kilku zaciętych „meczach” grając bez ochraniaczy i kasków się skończyło.\nMam też bluzę Milwaukee Bucks. Bluza ma dość oryginalny kolor i napis „Milwaukee”. W tej bluzie trenuję czasami w wiosenne dni. Kiedy nie jest jeszcze zbyt ciepło, przyjemnie jest przyodziać się właśnie w nią i porzucać w parku do obręczy. W Milwaukee Bucks grał kiedyś słynny Kareem Abdul-Jabbar. Z pewnością jest to jeden z moich ulubionych koszykarzy. Obszerny artykuł o nim możecie przeczytać tu: https://rzutzdystansu.wordpress.com/2016/05/08/wyzsze-stany-swiadomosci-kareema/\nKiedy patrzę dzisiaj na te koszykarskie bluzy, to czasami chce mi się trochę śmiać. Szał na sportową odzież kupowaną na bazarze pod Pałacem Kultury był wtedy naprawdę spory. Mimo wszystko wciąż mam do tego sentyment i bluzy z logo klubów NBA będą zawsze robiły na mnie wrażenie.\nNapisałem o tym co koszykarskiego miałem w swojej szafie kiedyś. A jaką odzież sportową noszę dziś? Cóż, nie będę ukrywał, że bluzy koszykarskich klubów lubię nadal. Jakiś czas temu dostałem od kumpla z USA bluzę drużyny Brooklyn Nets. Fani na Brooklynie na razie mają ekipę koszykarzy, którzy nie powalczą o mistrzostwo. Mimo tego, że Netsi nie są zbyt dobrą koszykarską ekipą, ja jeżdżąc po mieście zauważam czasami kogoś w czapce z logo drużyny na Brooklynie. Bluza nie jest wyjątkowa, ale dla fana koszykówki zawsze będzie czymś niezwykłym.\nKiedy wychodzę czasami w jesienne chłodne miesiące porzucać do parku, zakładam swoją ulubioną polarową bluzę drużyny z chłodnego Minneapolis. Drużyna „Leśnych Wilków” w poprzednim sezonie nie zaszła daleko w Play-Offs. Mimo wszystko jednak do klubu Minnesota Timberwolves zawsze będę miał sentyment. Pamiętam przecież wybieranego przez klub z Minnesoty w drafcie w ‘97 roku Kevina Garnetta, który na wiele sezonów stał się ikoną tej drużyny. W NBA grał przez ponad 20 sezonów, ale swoje upragnione mistrzostwo zdobył dopiero po przenosinach do Boston Celtics. Lubiłem kiedyś ekipę Timberwolves też za świetny duet, którym byli Stephon Marbury i wspomniany wcześniej Garnett. Liga NBA obchodziła swoje pięćdziesięciolecie, kiedy w koszulkach ze złotym logo ligi NBA na którym jest sylwetka Jerry’ego Krause biegali właśnie Marbury i Garnett. Tworzyli wtedy chyba jeden z najbardziej przebojowych duetów na koszykarskich parkietach.\nJeżeli natomiast chodzi o inne sportowe bluzy, to ostatnio zafascynowałem się sportową marką odzieżową byłego koszykarza z ligi NBA, Chrisa Douglasa-Robertsa, który aktualnie nazywa się Supreme Bey. O ubraniach DCTG Sportswear możecie przeczytać tutaj: https://rzutzdystansu.wordpress.com/2017/12/19/dctg-sportswear-czyli-ewolucyjny-trik-w-sportowej-modzie/\nSportowa moda z pewnością jest ważnym elementem pasji do koszykówki. Najbardziej istotne jednak jest nie to w czym gracie, ale j a k gracie. Właśnie to jest najważniejsze.\nWiosenny trening rzutowy\nPosted on Kwiecień 21 by Arkadiusz Olszewski\nPo zimie jak to po zimie. Z formą zwykle jest nieco gorzej i zarówno kondycyjnie jak i technicznie wiele osób nie prezentuje tego samego poziomu, którym mieli okazję pochwalić się na boiskach w czasie wiosennych i letnich miesięcy roku. Podobnie jest też ze mną. Nie gram zbyt często w czasie zimy, a przychodzenie do hali raz w tygodniu, a czasami rzadziej nie wpływa pozytywnie na moją formę. Ile to dokładnie było? Dobre kilka miesięcy kiedy nie trenowałem na serio. Chodziłem tylko do hal, ale tej zimy nie wpadałem tam tak często jak w poprzednich latach z różnych względów.\nZima jednak już minęła i wiosenna pogoda sprawia, że znowu chce nam się grać. Robi się powoli coraz bardziej zielono i to wszystko powoduje, że jest w nas więcej motywacji. Po dłuższej przerwie w treningach postanowiłem więc i ja w pierwsze dni wiosennej pogody rozpocząć swoje treningi. Chcę odbudować formę. Od początku kwietnia co parę dni przychodzę więc do swojego ulubionego parku, aby po prostu trochę porzucać. Chcę sprawdzić, czy po zimowej przerwie w grze w koszykówkę jeszcze potrafię udawać przed moim synem Michaela Jordana… Ostatnio średnio idzie mi udawanie przed synem MJ’a i nawet nie udało mi się zrobić ani razu Slam Dunka podczas naszych gierek jeden na jednego… Oczywiście żartuję.\nPoszedłem na początku kwietnia w pierwsze dni ładnej pogody do parku, żeby na luzie porzucać z dystansu i sprawdzić jak prezentuje się moja forma po zimie. Jak myślicie, czy dałem radę? Czy udało mi się znowu trafić tyle ile zwykle? Powiem Wam, że łatwo nie było. Postanowiłem jednak rozpocząć swoje wiosenne treningi rzutowe. Do formy trzeba wrócić i już!\nKiedy wszedłem do parku i stanąłem na boisku pierwszy raz tej wiosny, poczułem się trochę nieswojo, ale przyjemnie. Świeciło wreszcie słońce i pogoda sprawiała, że wreszcie chciało się grać! Wyjąłem swoją piłkę z torby i zacząłem powoli kozłować.\nMój kozioł trochę się pogorszył przez te zimowe miesiące. Kozłowałem, ale czułem, że to zdecydowanie nie jest to, co potrafię. Wiecie co mam na myśli? Chodzi o moment kiedy kozłujesz i czujesz się w pełni zespolony z piłką. Piłka i Ty to jakby ten sam organizm. Rozumiecie? Jestem pewien, że tak. Z moim kozłowaniem nie było więc tak świetnie jak parę miesięcy temu, ale postanowiłem, że nie będę się tym przejmował, tylko po prostu skoncentruję na treningu. Najważniejsze to koncentracja na tym co należy poprawić, a nie koncentracja na tym co jest nie tak. Każdy z Was chyba o tym wie, że w koszykówce i ogólnie w sporcie kluczowe jest to, żebyśmy nie myśleli o negatywnych aspektach naszej gry, czy formy, tylko myśleli o tym co jest do poprawy i przede wszystkim wierzyli w siebie. LeBron podczas Play-Offów podobno wyłącza się z mediów społecznościowych. Nie wchodzi na Facebooka, Twittera i inne tego typu portale. Wszystko po to, żeby w pełni skoncentrować się na osiągnięciu mistrzostwa. Ja postanowiłem, że wyłączę myślenie o tym jak niefajna jest moja forma po zimie. Wszystko po to, żeby odbudować formę.\nNajważniejsze w pierwszych dniach odbudowywania formy jest chyba to, żeby robić to powoli i spokojnie, bez zbędnego forsowania swojej siły. Nie wolno rzucać się na głęboką wodę i od razu zmuszać do zbyt dużego wysiłku. Trzeba robić to na pełnym luzie, słuchając swojego organizmu. Jak zacząć wiosenne treningi?\nPo dłuższej przerwie w treningach nie można tak po prostu zacząć grać, czy trenować. Ważna jest rozgrzewka, bo dzięki niej właśnie nasz organizm będzie przyzwyczajał się do systematycznego wysiłku. Ja na przykład zwykle robię na początku minutowy trucht, wymachy rąk w górę w kroku dostawno-odstawnym, krążenia bioder, krążenia stawów kolanowych i wysokie podskoki z wymachiwaniem rąk w górę przez 30 do 45 sekund. Na początek po przerwie to zdecydowanie wystarczy. Co dalej?\nJa wymyśliłem sobie indywidualny konkurs rzutów za trzy punkty. Coś jak konkurs trójek w czasie weekendu All Star Game w NBA. Chodzi o to, żeby ustawić się za linią trzech punktów i rzucać po dwa razy z każdej pozycji wokół kosza. Zanim jednak napiszę o swoim pierwszym treningu, będzie jeszcze parę słów o Milwaukee Bucks 😉\nWziąłem ze sobą na pierwszy wiosenny trening swoją ulubioną bluzę Milwaukee Bucks, ponieważ ucieszyłem się, że weszli do Play-Off. Nie wiem czy ta drużyna ma większe szanse na to, żeby osiągnąć coś w Play-Offs, ale ostatnio do ekipy z Milwaukee przybyli moi ulubieni zawodnicy, którymi są Brandon Jennings i Shabazz Muhammad. Mam wielką nadzieję, że drużyna z Milwaukee przejdzie chociaż do drugiej rundy. Jak na razie przegrała z Celtics dwa pierwsze mecze i zobaczymy jak to będzie dalej. Nie byłem wcześniej fanem ekipy z Milwaukee, ale oglądając zimą jakieś skróty meczów z NBA trafiłem właśnie na Milwaukee Bucks i zauważyłem, że w tej drużynie jest spory potencjał na to, żeby za jakiś czas odnosiła sukcesy. Pomyślałem więc, że czemu nie, mogę być fanem kolejnej drużyny z NBA.\nOk, czas przejść do sedna. Stanąłem na linii rzutów za trzy i zacząłem rzucać. Pomyślałem, że najpierw rzucę 10 razy zza łuku i wtedy po pierwszej takiej serii okaże się jak wygląda moja forma rzutowa po zimie. Zacząłem rzucać. Pierwszy rzut, drugi rzut, trzeci rzut. Jakoś to szło. Nie byłem pewien czy wystarczy mi siły, żeby rzucić 50 razy zza łuku (bo tyle sobie na początku założyłem) i pomyślałem, że jeżeli nawet nie dałbym rady, to przecież mogę dzisiaj potrenować tylko rzucanie za trzy. A może jeszcze zrobię chociaż dwie, lub trzy serie z półdystansu? Nie wiedziałem, czy to będzie możliwe, ale postanowiłem, że spróbuję. Jakie były moje wyniki na pierwszym „konkursie rzutowym” po zimie?\nCóż, będę z Wami szczery. Wspaniale nie było. Ale nie było też tak źle! W pierwszej serii swoich rzutów osiągnąłem wynik, którym było bardzo, ale to bardzo kiepskie 1/10. Po zimie nie jesteśmy już jednak tymi samymi Michaelami Jordanami co wcześniej. Warto jednak próbować dalej.\nW drugiej serii swoich rzutów już poszło mi trochę lepiej. Trafiłem 3/10 i poczułem, że może coś z tego będzie. Kiedy trafiłem swój czwarty rzut w trzeciej serii wiedziałem, że wszystko jest możliwe. Po trzech seriach moje wyniki to: 1/10, 3/10, 4/10.\nZacząłem czwartą serię. Trafiłem pierwsze 2 rzuty z rogu boiska i ucieszyłem się. Trafione 2/2 już na samym początku mojego konkursu rzutowego to już coś. Ale nie chciałem na tym poprzestawać. Wiedziałem, że kiedy na początku trafi się te pierwsze rzuty, to nie można wtedy się za bardzo ucieszyć, tylko ciągle być skoncentrowanym, ale również wyluzowanym. Chodzi po prostu o to, żeby piłka trzymała się ręki i żeby wszystko było pod kontrolą.\nRzucałem więc dalej. Kiedy przeszedłem już pierwsze 2 „stacje” w swoim konkursie rzutowym i stałem na wprost tablicy, poczułem się naprawdę wyjątkowo. Wiecie dlaczego? Cóż, nie będę skromny i pochwalę się, że trafiłem w czwartej serii wszystkie cztery pierwsze rzuty.\nRzucałem więc dalej. Przez całą czwartą serię rzutów podczas konkursu byłem skoncentrowany i wyluzowany. Po prostu rzucałem i starałem się robić to możliwie jak najlepiej. Zgadnijcie ile trafiłem? Czy było to 50% moich rzutów? Nie. Czy było to 60% moich rzutów? Nie. A może było to 70% moich rzutów? Też nie. Wiecie co? Chyba mogę jeszcze być niezły w tym rzucaniu. Po prostu. Trafiłem w czwartej serii po 3 miesięcznej przerwie w grze w koszykówkę 8 rzutów na 10 i wychodzi na to, że było to 80%. Cieszyłem się i to bardzo. To wspaniałe, że dawałem radę. Nie wiedziałem tylko czy utrzymam tą skuteczność w dalszej części swojego treningu.\nStanąłem po raz piąty na linii „trójek” i zacząłem rzucać. Szło nieźle. Byłem wciąż wyluzowany. Wiecie co? W koszykówce i ogólnie w sporcie chyba właśnie to jest najważniejsze. Trzeba po prostu być wyluzowanym. Niech ta piłka leci, leci, leci daleko… Właśnie o to chodzi w rzucaniu. Oglądałem kiedyś jakiś wywiad ze Stephenem Curry’m (nie, to nie jest mój ulubiony zawodnik w NBA, ale lubiłem jego ojca kiedy grał jeszcze w Charlotte Hornets w latach 90-tych) i on mówił właśnie coś o tym, żeby się wyluzować. Po prostu wyluzować i nie myśleć o niczym poza rzucaniem piłki w kierunku obręczy. Mówił, żeby po prostu się skoncentrować i rzucać. Trzeba wypuścić piłkę z rąk delikatnie i z wyczuciem opuszkami palców i niech leci. Dokładnie tak. Niech po prostu sobie leci. Ja właśnie tak zrobiłem. Jak poszło mi w piątej serii konkursu rzutowego?\nW pierwszej serii 1/10, w drugiej serii 3/10, w trzeciej serii 4/10, w czwartej serii 8/10, a w piątej serii niestety chyba dało znać o sobie zmęczenie, ponieważ „osiągnąłem” wynik 0/10. Cóż, tak bywa. Kiedy już trochę odpocząłem, pomyślałem sobie, że może spróbuję porzucać jeszcze trochę z półdystansu. Miałem siły tyle, żeby rzucić jeszcze trzy serie po 10 rzutów. W pierwszej serii z półdystansu zaliczyłem wynik 3/10, a w drugiej było lepiej bo 5/10. W trzeciej też 5/10. Mimo wszystko fajowo.\nWiosna chyba przyszła naprawdę, bo kiedy usiadłem zmęczony pod koszem na swojej piłce i delektowałem się swoją ulubioną wodą mineralną i bananem, usłyszałem śpiew ptaków. Ależ to było przyjemne uczucie móc znowu słyszeć wiosnę! Możecie się ze mnie śmiać, ale jestem pewny, że i Wy lubicie te wiosenne dźwięki. Kiedy trochę odpocząłem, pomyślałem, że rzucę jeszcze dwie serie rzutów osobistych. A co tam! Byłem zmęczony, ale miałem jeszcze trochę siły. W pierwszej serii osobistych trafiłem 4/10, a w drugiej poszło lepiej i trafiłem 5/ 10.\nWłaśnie w ten sposób wyglądał mój pierwszy wiosenny trening rzutowy. Byłem wyluzowany i pewny siebie, ale wiedziałem, że jeszcze długa droga przede mną, żeby wrócić do swojej dawnej formy. Postanowiłem też, że tym razem będę się cieszył z tego co już osiągnąłem. Trzeba się cieszyć z niewielkich osiągnięć. To bardzo ważne i motywujące.\nOd mojego pierwszego prawdziwie wiosennego treningu rzutowego minęło dokładnie 2,5 tygodnia. Staram się chodzić do parku w miarę regularnie, aby odbudowywać swoją formę. Po kilku treningach daję radę rzucać już trochę więcej i moje treningi wydłużyłem z 30 do 45 minut. Z reguły staram się robić najpierw rozgrzewkę, później swój” indywidualny konkurs trójek All Star”, a następnie rzucam z półdystansu dwie serie po 50 razy i na koniec rzucam po prostu osobiste. Z półdystansu po zimie na początku trafiałem od 12 do 15 razy na 50, więc nie było za wesoło. Po 2 tygodniach trenowania trafiam już średnio ponad 20 rzutów na 50, a mój najlepszy wynik tej wiosny z półdystansu to 28/50. Nadal nie mam się czym chwalić, ale zobaczymy jak będzie dalej.\nNa zakończenie tego wpisu chciałbym jeszcze powiedzieć Wam, że oglądam już drugi rok z rzędu z wielkim zaciekawieniem Play-Offy w Energa Basket Lidze Kobiet. W zeszłym roku zainteresowałem się też koszykówką w żeńskim wydaniu i muszę przyznać, że nie wiedziałem że basket kobiet może być aż tak interesujący. Mam nadzieje, że dziewczyny się na mnie nie obrażą. Wiecie, ja po prostu oglądam na co dzień NBA… Ostatnio jednak zauważyłem, że warto wspierać to co nasze, bo i polska koszykówka może być naprawdę ciekawa.\nObejrzałem więc mecze pierwszej rundy Play-Offs i póki co drużyna CCC Polkowice wyeliminowała dwie drużyny. Zawodniczki z Polkowic przeszły gładko w pierwszej rundzie eliminując drużynę Pszczółki Lublin w serii do trzech zwycięstw 3:0, a w drugiej rundzie wyeliminowały Wisłę Can-Pack Kraków też 3:0. Pozwolę sobie też na odrobinę prywaty i powiem, że moją ulubioną zawodniczką tej ekipy jest rozgrywająca Angelika Stankiewicz. Pozdro Angelika!\nW innej parze pierwszej rundy Play-Offs Energa Basket Ligi Kobiet Artego Bydgoszcz wyeliminowało drużynę Basket 90 Gdynia, a drużyna aktualnych mistrzyń Polski, Ślęza Wrocław awansowała do półfinałów po zwycięstwach nad Energą Toruń. Aktualnie Ślęza w drugiej rundzie gra właśnie z Artego Bydgoszcz i pojedynek tych drużyn jest naprawdę bardzo ciekawy. Dlaczego? Pierwsze dwa mecze, które rozgrywane były w Bydgoszczy wygrała drużyna z Wrocławia. Ślęza wracała więc do Wrocławia praktycznie tylko po to, aby dokonać formalności i wygrać trzeci mecz. Jednak tak się nie stało. Waleczne koszykarki Artego nie chciały się poddać i wygrały trzeci mecz, a następnie również mecz czwarty rozgrywany we Wrocławiu. Aktualnie jest wiec 2:2 w meczach i piąte spotkanie, które rozgrywane będzie w najbliższa niedziele zapowiada się arcyciekawie. Czy drużyna mistrzyń Polski da rade pokonać olbrzymią presję i wygrać piąty mecz? Czy może to waleczne koszykarki Artego okażą się lepsze? To naprawdę może być mecz sezonu w Energa Basket lidze Kobiet i wszyscy fani pomarańczowej piłki w naszym kraju z pewnością powinni to widowisko obejrzeć, do czego Was zachęcam.\nPamiętam, że w zeszłym roku oglądając finał Basket Ligi Kobiet zaimponowały mi dwie zawodniczki Ślęzy: rozgrywająca Marissa Kastanek z USA i Zuzanna Sklepowicz. Jestem ciekaw, czy w tym sezonie zagrają w finale właśnie koszykarki drużyn z Wrocławia i z Polkowic. Jeżeli tak, to będzie to pierwszy w historii finał ligi, w którym zmierzą się drużyny z Dolnego Śląska. Może więc być bardzo ciekawie!\nJeżeli więc są wśród Was także dziewczyny, które czytają moje wypociny na blogu, to zapraszam Was do oglądania finału. Emocje na pewno będą, dlatego jestem pewien, że warto! Chłopaków oczywiście też zapraszam, bo przecież chyba fajnie jest popatrzeć na grające w koszykówkę kobiety, prawda? 😉\nA co do wiosennego trenowania, to jestem ciekaw jak u Was i czy też wznowiliście już swoje treningi? Wiosna już przyszła, więc zaczynajcie od nowa. Koszykówka to przecież nasza ulubiona gra i myślę, że warto grać dalej.\nPosted on Luty 13, 2018 by Arkadiusz Olszewski\nZima to czas, w którym nie gram w koszykówkę zbyt często. Pogoda niestety psuje moje zapędy, żeby zagrać na powietrzu, a okoliczne hale sportowe otwarte są tylko w weekendy. W ciągu zimowego okresu bardzo często więc zdarza mi się, że moja pasja do gry zwalnia. A później jest trochę ciężko, bo odzwyczajam się od trenowania i nie jest tak łatwo wrócić do formy.\nCo więc robić, aby przez te kilka miesięcy zimowej aury wciąż mieć chęci do gry? Skąd czerpać inspirację do tego, aby również w zimowych miesiącach grać w koszykówkę jak najczęściej, o ile oczywiście pogoda na to pozwala? Ten wpis jest właśnie o tym.\nJechałem ostatnio przez miasto i trochę znudzony niezbyt przyjemną pogodą zastanawiałem się kiedy znowu pogram w koszykówkę. Niska temperatura nie nastrajała mnie do tego, aby wyjść i pograć w parku. Nie ukrywam, że nie było to dla mnie przyjemną perspektywą, bo zagrałbym chętnie. W pewnej chwili zauważyłem boisko i stojący kosz do gry. Od razu zrobiło mi się jakoś przyjemniej.\nMiejsce, które zauważyłem jadąc przez miasto zainspirowało mnie. W pochmurny, chłodny dzień zobaczyłem boisko. Tablica i obręcz zachęciły mnie do tego, aby jak najszybciej się ruszyć. Kiedy wróciłem do domu nie zastanawiałem się długo. Po prostu spakowałem do torby wodę mineralną, banana, bluzę na zmianę i swoją pomarańczową piłkę. No, może nie jest już pomarańczowa, a brązowa, ale to tylko i wyłącznie dlatego, że grałem już nią naprawdę nie raz.\nPoszedłem prosto do parku. Nie było ciepło, ale ubrałem się tak, aby w czasie ruchu czuć się komfortowo. Dwa t-shirty i ciepła bluza, w której gram w czasie jesienno-zimowych miesięcy dawały mi komfort termiczny. Do tego czapka zimowa i kaptur.\nZacząłem rzucać. Zrobiłem kilkuminutową rozgrzewkę, a później rzuciłem 50 razy z półdystansu z lewej strony kosza i 50 razy z prawej strony. Porzucałem trochę i pobiegałem. A wszystko to dzięki temu, że zainspirował mnie do tego wspomniany wcześniej kosz, który mijałem jadąc przez miasto. Był on więc moją inspiracją do tego, aby pójść na trening pomimo niezbyt przyjemnej pogody.\nInspiracja. Muszę przyznać, że bardzo lubię to słowo. Kojarzy mi się z czymś, dzięki czemu można tworzyć. Ja stworzyłem sobie dzięki takiej właśnie inspiracji zimowy trening w parku. Trening był przecież czymś, co sam wykonałem. Prawda?\nOstatnio zacząłem się zastanawiać nad tym co najbardziej inspiruje mnie do gry w koszykówkę. Myślałem trochę i doszedłem do wniosku, że inspirują mnie bardzo często miejsca. Właśnie takie jak na przykład boisko. Dzięki temu, że wcześniej zauważyłem to boisko, poszedłem na trening w niezbyt przyjemną pogodę. A przecież gdybym go nie zauważył, pewnie nie wybrałbym się wtedy do parku. Wychodzi więc na to, że warto aby takich boisk było w naszych miastach jak najwięcej. Zgadzacie się?\nCo jeszcze inspiruje mnie do gry? Dobra, teraz będzie trochę luźniej. Cóż, może zabrzmi to nietypowo (a może nie), ale mnie inspirują bardzo często ubrania. Tak, ubrania. Luźne, sportowe bluzy to jest coś co nakręca mnie do uprawiania koszykówki. Lubię bluzy z nadrukiem logo klubów z NBA. Serio. Pamiętam lata 90-te i szał na koszykówkę zza Oceanu. Właśnie wtedy pojawiły się w Polsce bluzy, czapeczki i koszulki ze znaczkami klubów NBA. Czy ktoś z Was miał wtedy czapeczkę Charlotte Hornets? 😉\nPojawiły się wtedy też karty NBA. Mój przyjaciel, który kiedyś mieszkał za Oceanem przywoził ich co jakiś czas do Polski naprawdę sporo. Byłem wtedy dzieciakiem i cieszyłem się bardzo, kiedy oglądałem Iversona, Kobe’go Bryanta albo Jordana na kolorowych kartach. Trochę ich też nazbierałem. Te karty miały moc. Inspirowały mnie do gry w kosza. Jako nastolatek wychodziłem często na osiedlowe boisko, aby trochę pograć. Najbardziej lubiłem luźne gierki 2×2 i grę w „21” o której możecie przeczytać tutaj: https://rzutzdystansu.wordpress.com/2017/06/15/gra-w-21/\nCo jeszcze jest dla mnie inspiracją do tego, aby grać w koszykówkę? Napisałem o boisku, o kolorowych bluzach NBA i kartach. Ale wiecie co? Wielką inspiracją do gry są dla mnie też ludzie, którzy grają w kosza. Kiedy oglądam na YouTube jak grał kiedyś Allen Iverson, jakie niesamowite robił crossovery, jak tańczył z piłką na parkiecie, od razu chce mi się grać. Mam wtedy chęć po prostu wybiec z domu z piłką na boisko i rzucać jak najwięcej. Inspirują mnie też zawodnicy z nietypowym wizerunkiem. Tatuaże Chrisa Andersena, albo fryzura Elfrida Paytona z Phoenix Suns to coś, co może być naprawdę niezłą inspiracją. Patrzę na nich i myślę sobie: „Fajni goście, wyluzowani. No i grają w kosza.”\nLudzie, którzy grają w koszykówkę to nie tylko sportowcy osiągający w tej dyscyplinie lepsze i gorsze wyniki. To ludzie, którzy osiągają coś więcej. Dzięki uprawianiu sportu rozwijają się i są coraz lepsi nie tylko fizycznie, ale i mentalnie. To ludzie, którzy się samodoskonalą. Na przykład Kareem Abdul-Jabbar. Oprócz tego, że rozegrał w NBA ponad 20 sezonów, to zdobył naprawdę sporą wiedzę o świecie i o życiu. Przeczytał i napisał niejedną książkę. Medytował i uprawiał jogę. Interesował się psychologią, filozofią i religiami. Koszykówka ukształtowała go na wartościowego człowieka i wydobyła z niego to, co najlepsze.\nLudzie tacy jak Abdul-Jabbar mogą być wielką inspiracją do tego, aby wyjść z domu i pograć. Albo po prostu ZACZĄĆ ZNOWU GRAĆ. Ludzie i ich historie to właśnie to, co i mnie zawsze inspirowało do gry w koszykówkę. Wiele razy czytałem o ich historiach w magazynach, które kiedyś ukazywały się w kioskach. Były to pisma takie jak „Magic Basketball”, czy „Pro Basket”. Myślę, że wielu z Was też je dobrze kojarzy. Te pisma już dzisiaj się nie ukazują, ale czytam o koszykówce i ludziach z nią związanych w Internecie. I to jest wspaniałe. Bo właśnie między innymi to jest moją inspiracją do gry.\nByło o boisku, bluzach, kartach NBA i ludziach. To wszystko jest tym, co mnie inspiruje. Do tego aby wyjść na boisko. Porzucać piłką do obręczy. Policzyć sobie ile rzutów trafiłem. Poprawić kozłowanie. Poprawiać wciąż swoje umiejętności. Jest to również inspiracja do tego, żeby poczytać o czymś interesującym. Na przykład o medytacji. Albo o czymkolwiek wartościowym. Właśnie to jest też dla mnie ważne w koszykówce.\nJest jednak coś, co jest ponad tym wszystkim. Coś co inspiruje mnie do gry najbardziej. Co to jest?\nKiedy stoję na boisku w parku, zmęczony po dłuższym treningu rzutowym, lub gierce ze znajomymi, to na mojej twarzy często pojawia się uśmiech. Patrzę na park, na swoją piłkę, na przechodzących ludzi. Czuję wtedy, że to jest TEN MOMENT. To jest to, co sprawia, że jestem szczęśliwy. Właśnie to jest dla mnie największą inspiracją do tego, aby dalej grać. Uśmiech. Bo koszykówka może nam go właśnie dać.\nCzy jest coś jeszcze? Tak, wychodzi na to, że jest. Ten blog. Lubię czasami napisać parę słów o koszykówce. Może kiedy ktoś trochę o niej poczyta, też się tym zainspiruje i postanowi od czasu do czasu wyjść pograć? Albo poczytać o czymś interesującym? O świecie, o życiu. Mam nadzieję, że właśnie tak jest.\nDCTG Sportswear, czyli Ewolucyjny Trik w Sportowej Modzie\nPosted on Grudzień 19, 2017 by Arkadiusz Olszewski\nJeżeli gracie w koszykówkę, lub uprawiacie jakieś inne sporty, a domyślam się, że tak, to wspólnie z byłym koszykarzem NBA, Chrisem Douglasem-Robertsem, który aktualnie nazywa się Supreme Bey chcielibyśmy zaprezentować Wam coś niezwykłego.\nSupreme Bey to pasjonat aktywności fizycznej i zdrowego stylu życia. Ale nie tylko. Grając jeszcze zawodowo w koszykówkę, w najlepszej koszykarskiej lidze świata, którą jest NBA nauczył się czegoś bardzo istotnego. Tym czymś jest czysty umysł i zdrowe spojrzenie na świat, a także zrozumienie swojej wewnętrznej natury.\nNa zdjęciu Supreme Bey\nBycie w zgodzie ze sobą to podstawowy element budowy tego, aby być również w zgodzie ze światem. Najważniejsze jest to, aby czerpać radość z każdej chwili, gdziekolwiek jesteśmy i cokolwiek robimy. To słowa Supreme Beya.\nNaszą wspólną pasją jest aktywność fizyczna. Nieważne, czy uprawiacie koszykówkę, czy jeździcie na deskorolce. Najważniejsza jest aktywność fizyczna, która wyzwala w nas nowe pokłady energii. Warto więc uprawiać tą aktywność fizyczną w ubraniach których najwyższa jakość i unikalna kolorystyka sprawią, że sport będzie dla Was tylko i wyłącznie przyjemnością.\nNa zdjęciu swetry marki DCTG\nKiedy gracie w koszykówkę, albo uprawiacie jakąkolwiek inną formę aktywności fizycznej, wiecie zapewne doskonale, że aby czerpać radość z ruchu i czuć się w pełni komfortowo, odzież którą macie na sobie musi być po prostu wygodna. Odzież taka powinna cechować się odpowiednim, solidnym materiałem i przepuszczalnością powietrza, aby podczas wysiłku nasze ciało swobodnie oddychało i abyśmy czuli się w pełni zrelaksowani. Dzięki temu pozwoli nam to po prostu cieszyć się grą, lub jakąkolwiek inną formą rekreacji.\nFani sportu i aktywności fizycznej bardzo często lubią wyrazić siebie i swoją pasję poprzez to jakie ubrania noszą. Poprzez noszenie ubrań, które kojarzą się nam z byciem w ruchu możemy pokazać światu nie tylko to czym się zajmujemy, ale również jakąś część siebie i to kim jesteśmy. Możemy pokazać naszą osobowość i dobrze wiecie, że nie jest to tylko pusty slogan.\nNa zdjęciu bluzy marki DCTG\nWłaśnie takie ubrania proponuje nam marka Supreme Beya, DCTG Sporstwear. Marka DCTG Sportswear to skrót od sentencji „Don’t Cheat The Grind”. Ubrania marki DCTG Sportswear są uszyte z najnowszej jakości wysokogatunkowej bawełny, dzięki czemu nosząc je macie pewność, że jakość, którą macie na sobie jest absolutnie najwyższa.\nNa zdjęciu kurtki marki DCTG\nUbrania marki DCTG Sportswear to unikalny styl i komfort. Dlaczego? Wystarczy, że spojrzycie na niesamowitą paletę barw, które pojawiają się na uszytych z wysokogatunkowej bawełny bluzach, koszulkach, kurtkach, czy spodniach. Ten styl to naprawdę coś jak do tej pory niespotykanego na polskim rynku odzieżowym. Wszystko to za sprawą mentalności twórcy tych ubrań, Supreme Beya.\nDodatkowo ubrania te charakteryzują się bardzo istotną cechą, którą cenią sobie wszyscy uprawiający aktywność fizyczną. Odzież spod szyldu DCTG jest zaprojektowana i uszyta w taki sposób, aby po prostu była wygodna i zapewniała pełną swobodę ruchu.\nNa zdjęciach swetry i bluzy marki DCTG\nSupreme Bey to były koszykarz NBA, który grał w takich drużynach jak Milwaukee Bucks, Charlotte Bobcats, Dallas Mavericks, czy Los Angeles Clippers. Grając w koszykówkę jeszcze jako Chris Douglas-Roberts doskonale wiedział w jakiej odzieży aktywność fizyczna może sprawiać największą radość i poczucie, że czujemy się wyjątkowo z naszą pasją. Właśnie dlatego postanowił założyć własny, unikalny brand, dzięki któremu będziecie mogli podzielić się ze światem Waszą pasją.\nNa zdjęciach bluzy marki DCTG\nNa zdjęciach koszule polo marki DCTG\nChodziło po prostu o to, aby każdy dla kogo aktywność fizyczna jest istotnym elementem codzienności miał szansę wyrazić siebie poprzez noszenie unikalnych ubrań w niespotykanej dotąd kolorystyce. Takich, których do tej pory nie nosił nikt inny na świecie. A wszystko po to, aby poczuć się jak ktoś naprawdę wyjątkowy. Bo przecież każdy z nas jest wyjątkowy, prawda?\nNa zdjęciach czapki zimowe marki DCTG\nFilozofia marki DCTG Sportswear opiera się między innymi na świadomości. Chodzi o świadomość tego kim jesteśmy i jakie wartości są dla nas ważne. DCTG Sportswear popiera takie wartości jak: kreatywność, samoświadomość i czysty umysł, natomiast najistotniejszą rzeczą w życiu dla każdego z nas jest po prostu to, aby być sobą.\nNa zdjęciu t-shirty marki DCTG\nWedług DCTG Sportswear samoświadomość to nie tylko wyrażanie siebie poprzez to w co się ubieramy, ale coś znacznie więcej. Świadomość każdego z nas powinna być oparta przede wszystkim na dbaniu o siebie. Można to robić między innymi poprzez aktywność fizyczną, odpowiednie odżywianie się i zdrowy tryb życia w zgodzie ze sobą. Właśnie to są główne idee marki DCTG Sportswear którymi się kieruje.\nDCTG Sportswear to coś zupełnie nowego także jeśli chodzi o wspomnianą już wcześniej kolorystykę ubrań i styl. Zapewne także Wy uprawiając sport, lub jakiekolwiek formy aktywności fizycznej chcecie wciąż poprawiać swoje osiągniecia i pokazać światu coś nowego, na przykład zrobić jakiś nowy trik podczas gry w koszykówkę, lub nauczyć się zupełnie nowej rzeczy podczas jazdy na deskorolce.\nPodobnie wygląda to wszystko z marką DCTG Sportswear. Można powiedzieć, że ubrania te są zupełnie nowym trikiem w sportowej modzie. Intensywna paleta barw i klasyczny styl połączony z nutą awangardowych pomysłów to charakterystyczne cechy odzieży, w której możecie poczuć się naprawdę wyjątkowo.\nDCTG Sportswear to marka dzięki której możecie wznieść wyrażenie siebie na wyższy poziom.\nWięcej o marce DCTG możecie przeczytać na stronie www.dctgsportswear.com , a także zobaczyć więcej ubrań na profilu na Instagramie https://www.instagram.com/dctgsportswear/\nJesienny powrót na halę\nPosted on Październik 30, 2017 by Arkadiusz Olszewski\nLato już za nami i dzień staje się coraz krótszy. Robi się coraz chłodniej, co skutecznie wypędza nas z boisk w parkach i wszystkich na otwartym powietrzu. Piłka nie będzie przez najbliższych kilka miesięcy wpadać do wesoło brzęczącej metalowej siatki w moim ulubionym parku i trzeba pomyśleć co robić, żeby dalej grać w nadchodzące wielkimi krokami coraz chłodniejsze dni.\nPrzyznaję, że tego lata grałem sporo. Mój wysłużony Spalding o którym wspominałem już nie raz i nie dwa powoli zaczyna przypominać starą szmacianą piłkę, z czego w sumie jestem trochę dumny. To przecież właśnie ja tyle grałem, przy okazji ucząc się nowych rzeczy. Moja piłka wygląda tak jak wygląda. I bardzo dobrze.\nJeśli chodzi o pogodę, to lato było dla nas, amatorów koszykówki, łaskawe. Pogoda dopisywała i mieliśmy sporo dni na to, aby poprawiać swoją grę jeszcze bardziej i uczyć się coraz lepszych zagrań. Nauczyłem się latem tego fajnego crossovera w stylu Iversona i poprawiłem swój rzut z dystansu jeszcze bardziej. Zdarzały się dni, kiedy na 50 rzutów z półdystansu trafiałem 30. Cóż, nie jestem zawodowcem…\nPrzed nami jesienne chłody i nie czas na lody…Co mają zrobić wszyscy amatorzy pomarańczowej piłki w te miesiące niezbyt pięknej aury? Pisałem o tym już jakiś czas temu i temat powraca. Musimy po prostu znowu wejść do hali. Nie ma na to rady.\nDlaczego piszę to w takim mało pozytywnym tonie? Jeśli chodzi o mnie, to przyznaję, że nie znoszę jesieni i zimy. Po prostu. Ale wiem też, że choć niska temperatura, porywisty wiatr i deszcz ze śniegiem nie nastrajają mnie często pozytywnie do wyjścia z domu, to żeby nie wiem co się działo, czasem po prostu muszę spakować torbę, piłkę, buty do gry i jak najszybciej wyjść z domu. Po co? Po to, aby pojechać do hali.\nZaczyna się bowiem sezon gry w halach i trzeba go wykorzystać jak najlepiej. Nie pogramy przez jakiś czas na otwartym powietrzu, ani w fajnym parku w otoczeniu zielonych drzew, śpiewających ptaków i opalonych dziewczyn. Nie oznacza to jednak, że musimy pić herbatkę siedząc przed laptopem i gapić się na YouTube’a patrząc jak wspaniale radzą sobie na parkietach przeróżnych koszykarskich lig nasi ulubieni koszykarze i koszykarki, zazdroszcząc im przy tym że mogą sobie pograć w koszykówkę. Co to, to nie!\nMy, amatorzy gry w koszykówkę musimy jak najczęściej wychodzić z domu w te jesienne dni i robić sobie wypady do hal sportowych. W moim mieście jest na przykład świetna akcja „Otwarte Hale”. Okoliczne szkoły głównie w weekendy otwierają swoje hale sportowe dla wszystkich, którzy lubią sport i ruch. Także dla dorosłych. Od kilku lat jeżdżę więc do hal i gram średnio 2 a czasem nawet 3 razy w tygodniu. Czasami jeżdżę nawet samemu, żeby po prostu porzucać do kosza. Taki jesienny wypad do hali w chłodny i ponury dzień świetnie działa na ogólne samopoczucie.\nW halach często spotkać można innych zapalonych koszykarzy, z którymi można zagrać mecz. A nie ma fajniejszej i przyjemniejszej rzeczy dla amatora koszykówki jak gra w meczu. I to na jesieni! Z kondycją co prawda może być trochę gorzej niż w wiosennych i letnich miesiącach, a przynajmniej u mnie właśnie tak jest. Zawsze jednak można ruch w hali dawkować sobie w odpowiednich ilościach dzieląc czas gry na kilka razy. Jeżeli jednak latem graliśmy w koszykówkę regularnie, to nie powinniśmy mieć żadnego problemu z grą jesienią i zimą. Warto jednak w te jesienne miesiące starać się grać systematycznie i trzymać swoich postanowień. Jeżeli pogramy przynajmniej 2 razy w tygodniu to wszystko z naszą kondycją powinno być w porządku.\nLubię potrenować lub pograć czasem w hali również z tego względu, że czasami, kiedy jestem tam sam mogę się znacznie lepiej skoncentrować. Na przykład przy treningu rzutowym. Kiedy zaczynam serię rzutów z półdystansu w hali, to jest trochę inaczej niż w parku. W pustej hali nie dekoncentruje mnie absolutnie żaden bodziec. Nie przechodzą ludzie, nie słyszę szumu przejeżdżających gdzieś w oddali samochodów i jestem tylko ja i piłka. Hala jest więc znakomitym miejscem do tego, aby oprócz trenowania samej koszykówki, potrenować również koncentrację i bycie „tu i teraz”. Pisałem o treningu koncentracji zresztą jakiś czas temu tu: https://rzutzdystansu.wordpress.com/2017/06/15/zen-jako-zrodlo-wsparcia-w-koncentracji-u-koszykarza/\nTrening koncentracji to przecież jeden z najbardziej istotnych elementów gry w koszykówkę. Hala ma więc swoje pozytywne cechy i nawet ja, który nie darzę miłością jesieni i zimy, mogę powiedzieć, że przydaje się od czasu do czasu pograć właśnie na parkiecie, a nie na boisku.\nPrzyznam, że często właśnie podczas treningów rzutowych w hali przychodzą mi najfajniejsze pomysły, choćby na artykuły do tego bloga. Może więc i Was taki indywidualny, jesienny trening rzutowy w halach zainspiruje do czegoś fajnego? Myślę, że warto abyście to sprawdzili.\nJesień w pełni. Słońca będzie może coraz mniej i nie będzie można grać w parkach, ale pamiętajcie o grze w halach. Poza tym zaczęły się nowe sezony w przeróżnych ligach. Ja na przykład ostatnio zainteresowałem się naszą polską Basket Ligą Kobiet i cieszę się z tego, że wreszcie będę mógł obejrzeć jak radzić sobie będzie mój ulubiony klub w tej lidze. Jaki? To pozostawię już dla siebie 😉\nMoże więc nie warto martwić się jesienią i gorszą pogodą. Trzeba po prostu wziąć do ręki piłkę i po prostu grać dalej.\nCzego nie zjadłby Michael Jordan?\nPosted on Październik 1, 2017 by Arkadiusz Olszewski\n(Artykuł ukazał się także w 7 numerze pisma „Trener Koszykówki” publikowanym na stronie Polskiego Związku Koszykówki http://www.pzkosz.pl)\nCzy Michael Jordan folgowałby sobie ze śmieciowym jedzeniem? Czy polubiłby wafle? Czy zjadłby pastę rybną z supermarketu? Tym razem parę słów na temat odżywiania, które jak wiadomo jest niezwykle istotnym elementem w życiu koszykarza, sportowca i ogólnie człowieka.\nMinęły wakacje, a to jak wszyscy doskonale wiedzą czas relaksu, odpoczynku i luzu. Po wielu miesiącach pracy człowiek wreszcie ma dłuższą chwilę na to, aby się zregenerować i odprężyć. Na urlop idzie każdy. Nawet dzieci mają upragnione wakacje, podczas których mogą wreszcie robić co tylko chcą.\nTen czas jest nam bardzo potrzebny. Każdy powinien mieć możliwość odpoczynku i czasu na regenerację. Koszykarze i sportowcy tym bardziej. Jednak ten czas, jakim są wakacje , sprzyja również temu, że często lubimy sobie trochę pofolgować w kwestii odżywiania się. Jemy na urlopach czasami rzeczy, których normalnie byśmy pewnie nie spróbowali. Próbujemy wtedy czasami niekoniecznie zdrowych przekąsek, ponieważ nie myślimy wtedy o tym co zjeść, tylko „byle coś zjeść”.\nJest to spowodowane głównie tym, że po prostu chcemy odpocząć i nie mamy czasu na to, aby coś ugotować, lub pójść kawałek dalej do trochę lepszej restauracji, żeby zjeść coś porządnego. Zdarza się, że nawet nasze dzieci jedzą byle co i tylko po to, aby zaspokoić jakoś swój głód. Jest to niestety błąd.\nJak to było u Jordana?\nZastanawiałem się ostatnio nad tym, jak to było u Michaela Jordana. Czy ten niesamowity koszykarz w trakcie swojej kariery pozwalał sobie na zjedzenie byle czego? Czy kiedy miał wakacje po kolejnych sezonach spędzanych w lidze NBA jadł niezdrowe przekąski?\nCóż, niestety nie poznałem Michaela Jordana i nie miałem okazji się go o to zapytać, wobec tego chyba nigdy się tego nie dowiem. Ale może chociaż zastanowię się nad tym, czy Michael Jordan zjadłby na przykład…hamburgera z popularnej sieci restauracji, albo wafle czekoladowe? Czy zjadłby batona czekoladowego? Na co z tych mniej zdrowych rzeczy by sobie pozwolił, a czego na pewno by nie spróbował?\nOdżywianie jako trening\nOdżywianie się u koszykarza, czy sportowca to moim zdaniem po prostu również element treningu. Podam tu pewien przykład. Co byłoby gdyby koszykarz z polskiej ekstraklasy nie przyszedł na kilka treningów rzutowych? A no, pewnie na następnym meczu swojej drużyny rzucałby z gorszą skutecznością. Co byłoby, gdyby nie zrobił rozgrzewki przed treningiem, lub meczem? Ryzykowałby wtedy kontuzją.\nA co byłoby gdyby zamiast zjeść normalny obiad poszedł parę razy na pizzę, lub hamburgery? Z pewnością to również wpłynęłoby na jego gorszą dyspozycję kondycyjną w meczu lub na treningu.\nPodobno jest tak, że jesteśmy tym co jemy. Mówił o tym nawet Kareem Abdul-Jabbar. W jednym z wywiadów mówił, że on nigdy nie zjadłby bekonu. Dlaczego? Widzieliście jak wygląda bekon następnego dnia po przyrządzeniu? Właśnie tak wyjaśniał swoją niechęć do bekonu w wywiadach.\nWszyscy świadomi ludzie i ci, którym zależy na swoim zdrowiu wiedzą, że powinniśmy jeść zdrowo, unikając przy tym jedzenia byle czego. Jako sportowcy, koszykarze, czy trenerzy powinniśmy stale dbać o to, aby jakość tego co jemy była jak najlepsza, a posiłki złożone z odpowiednich składników, które mają budować nasze organizmy. To co dostarczymy naszemu organizmowi w pożywieniu, będzie później procentować lub nie. Dotyczy to naszego ogólnego samopoczucia jak też naszej formy sportowej i, co ważne, również mentalnej. Jeżeli chcemy być nie tylko dobrymi, a coraz lepszymi koszykarzami, lub trenerami i utrzymywać się w naszym fachu w jak najlepszej formie, to musimy po prostu zdrowo się odżywiać.\nParóweczki, batoniki, chipsy i wafle\nSłodycze…Któż z nas ich nie lubił jako dziecko? Szczerze mówiąc nie znam takiego dziecka. Mój 9-letni syn też lubi słodycze. I czasami po prostu je jada. Ale niestety jedzenie słodyczy to wróg dla naszego organizmu. Słodycze zawierają przecież cukry proste, które wpływają bardzo źle na pracę poszczególnych układów organizmu i jego narządów. Dotyczy to szczególnie układu trawiennego. Jedzenie słodyczy to przyczyna nadwagi i otyłości, po prostu ociężałości. A tego koszykarz, ani trener przecież nie chce. Woli być zwinny i szybki, prawda?\nWęglowodany zawarte w słodyczach w nadmiernych ilościach źle wpływają na naszą gospodarkę hormonalną. Poprzez częste jedzenie słodyczy u dzieci pojawia się „syndrom niejadka”, czyli po prostu niechęć do jedzenia normalnych posiłków. Co byłoby gdyby trenujący koszykówkę 10-latek zaczął jeść coraz częściej batony i chipsy? Stawałby się coraz gorzej grającym w koszykówkę młodym chłopcem, który w końcu…w koszykówkę przestałby grać. Dlaczego?\nOtóż słodycze wpływają na nas rozleniwiająco i w pewien sposób nawet relaksacyjnie. One nas po prostu rozluźniają i często wprawiają w dobre samopoczucie. Właśnie dlatego w pewnym momencie taki 10-latek zamiast treningu koszykówki po którym czuje się świetnie (między innymi dzięki dawce serotoniny, którą generuje ruch), wybrałby po prostu…słodycze. Nie dotyczy to oczywiście wszystkich dzieci, ale w dużej mierze właśnie tak działają na nas różnego rodzaju słodkości.\nWiemy już jak działają na organizm słodycze. Jeżeli w porę nie postaramy się ustrzec przed niezdrowymi nawykami, one w końcu nas mentalnie opanują. Warto więc nie pozwalać sobie na zjedzenie batonika, czy chipsów. Pewnie, że kiedy najdzie nas wielka chęć na coś słodkiego i nie jedliśmy takich rzeczy już od dłuższego czasu, to nie możemy być dla siebie zbyt surowi. Wtedy nawet warto zjeść batonika, lub kawałek czekolady. Ale trzeba pamiętać, a najlepiej zapomnieć jak najszybciej o takim jedzeniu. Po to, żeby następnego dnia nie zrobić tego samego.\nA co z parówkami? One przecież zawierają białko, a producenci chwalą się często swoimi „odtłuszczonymi” paróweczkami. Według mnie Michael Jordan parówek by nie zjadł. Zawierają one bowiem przeciwutleniacze, barwniki, cytryniany i często glutaminian sodu. Jeżeli najdzie nas chęć na klasycznego hot-doga, to raz na jakiś czas możemy sobie na niego pozwolić. Ale uwaga! Najlepiej, jeżeli przyrządzimy go sobie sami. Parówki kupmy możliwie najlepszej jakości, sprawdzając uprzednio dobrze skład w sklepie, a następnie wrzućmy je w domu do gotującej się wody dosłownie na kilka minut (parówek nie wolno gotować!). Dodajmy świeżą sałatę, natkę pietruszki, pomidora, świeżego ogórka i…wystarczy. Taki przyrządzony przez nas samych hot-dog będzie najlepszy. Ale przez następne 3 tygodnie już hot-doga nie jedzmy.\nCzym zastępowałby Jordan niezdrowe przekąski?\nSłodycze i niezdrowe przekąski można zawsze zastąpić czymś innym. Moim zdaniem Michel Jordan zamiast batona lub wafla zjadłby po prostu jabłko, lub brzoskwinię. W owocach bowiem znajduje się cukier. Podobno lepiej zjeść nawet 2 lub 3 brzoskwinie, niż jednego batona, czy wafla. Poza tym wejdzie nam to z czasem w dobry nawyk, jeżeli zamiast batonika sięgniemy po owoc.\nCzego Jordan by nie zjadł?\nWłaśnie dlatego przygotowałem listę kilku rzeczy, których MJ z pewnością by nie zjadł. Ameryki tutaj raczej nie odkryję, ponieważ zapewne wszyscy trenujący i szkolący ze środowiska koszykarskiego doskonale wiedzą czego powinni unikać. Mimo wszystko chciałbym, aby ten artykuł podziałał na nas jeszcze bardziej motywująco i aby przed nowym sezonem nawet na moment nie przyszło nam do głowy to, żeby wymienionych w tym artykule rzeczy próbować.\nWafle i herbatniki. Wielki MJ pewnie nie spojrzałby w trakcie swojej kariery koszykarskiej na ciasteczka typu wafle i herbatniki. Te przekąski pozbawione są absolutnie wszystkich wartości odżywczych. Są kaloryczne i zawierają wiele szkodliwych dodatków typu słodziki, konserwanty, tłuszcze, barwniki, aromaty i inne obrzydliwe dodatki z grupy E. Myślę, że MJ sprawdzając skład wafli w sklepie tylko by się uśmiechnął pod nosem, po czym rzucił je z powrotem na półkę. To przekąski dla nieświadomych osób.\nChipsy. Chrupkie, smaczne i pokrojone w cieńsze lub grubsze plastry chipsy to olbrzymia dawka okropnych tłuszczów. Dla naszych organizmów chipsy to po prostu niebezpieczeństwo. Robią one bowiem same zło. Są zwykle smażone na głębokim tłuszczu, a później dodaje się do nich spore ilości soli. Są bardzo kaloryczne, przez co po zjedzeniu ich czujemy się pełni i najedzeni. Szkoda tylko, że to co zjedliśmy to…no cóż. Myślę, że Jordan nazwałby to po prostu zwykłymi śmieciami. Co gorsza te śmieci niektórzy ludzie jedzą sami z własnej woli.\nDrożdżówy i słodkie buły. Cóż…czasami zdarza się, że w pędzie codzienności zjemy bułkę z budyniem, albo pączka. Ale lepiej, żeby nie zdarzało się znacznie częściej niż w Wielkanoc czy Boże Narodzenie. Bułka czy pączek są tłuste i bardzo kaloryczne, co gorsza podobnie jak chipsy smażone na głębokim tłuszczu. Sycące i no cóż, dla niektórych pyszne nie mają żadnych wartości odżywczych. A kalorie? Ho, ho tu dopiero występują rekordy liczbowe, ale bynajmniej nie tak pozytywne jak statystyki Michaela Jordana w punktach, zbiórkach, czy asystach. Pączek zawiera około 320 kalorii, podobnie drożdżówka. Zjedzenie ich po prostu nas zapycha, zamiast odżywić.\nObiad u Chińczyka. Czasem tak już jest, że przyjeżdżamy gdzieś autokarem na mecz i jesteśmy głodni. W pobliżu nie ma restauracji, ale jest…budka z chińskim jedzeniem! OK, można spróbować. Tylko po co? Nie każdy kurczak w cieście jest przecież kurczakiem w cieście i nie każda wołowina w pięciu smakach jest wołowiną… Oczywiście, że czasami można zjeść chińszczyznę i nie ma w tym niczego złego, ale warto jadać w sprawdzonych restauracjach, a nie w zwykłych budkach, gdzie mogą zaserwować nam…no właśnie, tak naprawdę to nie wiemy często co.\nPasty rybne z tubki. Tu pojawia się pewien dylemat. Jeść czy nie jeść past rybnych z tubki? Ryby to jak wiemy samo zdrowie. Zawierają witaminę D i kwasy OMEGA. Polacy podobno wciąż jednak jedzą za mało ryb. Często zdarza się, że robiąc zakupy w supermarkecie chętnie patrzymy na gotowe pasty rybne w tubkach, lub w pojemnikach. Zawartość ryby w rybnych pastach z tubki do kanapek nie jest jednak wystarczająca, aby można było mówić o znaczącym wzbogaceniu naszego organizmu w wartościowe składniki odżywcze ryb.\nPasty rybne są bardzo kaloryczne i często nie mają w swoim składzie ryb wartościowych. Lepiej więc kupić sobie makrelę, czy inną rybę i zrobić sobie z niej swoją pastę dodając trochę jogurtu naturalnego, minimalnej ilości majonezu typu light, czy jajek wzbogacając całość szczypiorkiem, natka pietruszki, czy koperkiem. Michael Jordan z pewnością chętnie wpadłby do nas na parę takich kanapek z pastą rybną, którą zrobiliśmy sami.\nSerki topione. O nich napiszę akurat niewiele: Mike nie spojrzałby na serek topiony. Po prostu, nie i już!\nMleczne desery czekoladowe. Mike po wygranym mistrzostwie być może chętnie usiadłby przed telewizorem przy swoim ulubionym filmie i zjadł cos słodkiego. Być może byłby to deser mleczny. Ale jaki?\nDesery mleczne zawierają zagęstniki i żelatynę. Ogólnie rzecz biorąc, takie desery tuczą. Powodują też wzdęcia. A po wzdęciu jak to po wzdęciu, na boisku nie bylibyśmy już tak zwinni. Przy deserach mlecznych rzecz ma się więc podobnie jak przy pastach rybnych. Najlepiej jest po prostu zrobić je samemu. Nie będzie może czekoladowy, ale będzie zdrowy i nadal smaczny. A to najważniejsze. Wystarczy, że do jogurtu naturalnego dodamy trochę ulubionego miodu, który może być spadziowy, akacjowy, czy lipowy. Pełna dowolność. Można też taki deser posypać orzeszkami czy migdałami. Michael Jordan z pewnością nie pogardziłby naszym deserem oglądając przy tym „Kosmiczny Mecz” po wygranym mistrzostwie.\n„Jego powietrzność Mike” chcąc osiągnąć cokolwiek w sporcie z pewnością nie rozsmakowywałby się w jedzeniu, które wymienione jest powyżej. Oprócz tego, pewnie nie wpadał by na hamburgery, nie jadł pizzy (no dobra, raz na miesiąc w porządku, ale tylko w sprawdzonej pizzerii), nie jadłby pewnie Popcornu, a na chrupki wszelkiego rodzaju nawet nie spojrzał.\nWydaje mi się też, że nie spróbowałby filetów z kurczaka lub z indyka z paczki. Te bowiem zawierają często substancje, które zachowują ich świeżość na dłużej, ale w rzeczywistości nie mają wiele wspólnego ze zdrowym odżywianiem. Chętnie za to kupiłby filety, które leżą na ladach w sklepach mięsnych luzem.\nZaczyna się nowy sezon. Zarówno zawodnicy jak i trenerzy, wszyscy mamy przed sobą nowe cele, chęci i marzenia, które chcielibyśmy spełnić na koszykarskich parkietach. Warto zatem, abyśmy pamiętali o tym, że jeżeli chcemy zbliżyć się do osiągnięć Michaela Jordana, to najważniejsze jest to, aby dbać o siebie nie tylko poprzez systematyczny trening, ale także przez zdrowe odżywianie.\nProjekt „Trener Dla Wszystkich”\nPosted on Wrzesień 30, 2017 by Arkadiusz Olszewski\nWziąłem niedawno udział w pewnym projekcie koszykarskim, który odbywał się w letnich miesiącach. W projekcie tym wzięło udział kilkanaście osób z mojej dzielnicy. Zajęcia odbywały się w hali sportowej, w której trenowaliśmy poszczególne elementy gry i oprócz tego, że można było doskonalić swoją grę przy licencjonowanym trenerze, to mieliśmy też okazję dowiedzieć się o tym nad jakimi elementami gry każdy z nas musi jeszcze popracować, żeby grać w koszykówkę jeszcze lepiej.\nCelem projektu „Trener Dla Wszystkich” było podniesienie sprawności fizycznej i umiejętności technicznych biorącej w nim udział młodzieży i dorosłych, którzy zgłosili chęć uczestnictwa. Wszyscy amatorzy gry w koszykówkę, którzy chcieli doskonalić swoje umiejętności mieli świetną szansę właśnie na to, aby przy licencjonowanym instruktorze koszykówki, którym jest nasz kolega Michał Ciećwierz nauczyć się wielu nowych rzeczy i doskonalić poszczególne elementy swojej gry.\nProjekt finansowany był ze środków Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy. Zajęcia w ramach projektu „Trener Dla Wszystkich” rozpoczęły się 18 lipca 2017 i odbywały się co tydzień aż do 28 sierpnia. Przez większą część wakacji mieliśmy okazję pod kierunkiem Michała poznawać kolejne elementy gry w koszykówkę i doskonalić to, czego jeszcze nie umiemy wystarczająco dobrze. Na treningach uczyliśmy się na przykład prowadzenia piłki lewą ręką, lub ta którą jest „słabsza”.\nNajważniejsze to wiedza\nZapewne większość z Was często gra lub grała w koszykówkę. Gramy na boiskach i kochamy koszykówkę, ale jako amatorzy często nie zdajemy sobie sprawy z tego, że ćwiczymy na naszych boiskach często niewłaściwe zachowania podczas gry, które nie rozwijają naszych umiejętności w uporządkowany sposób. Może to doprowadzić do urazów wynikających z niewłaściwego doboru ćwiczeń do naszych umiejętności i możliwości.\nMłodzież gra, a dorośli…też chcą grać!\nCzęsto kiedy odbieram swojego syna ze szkoły widzę, że na szkolnym boisku młodzież gra w koszykówkę. Wiele razy byłem świadkiem zaciętych meczów, które rozgrywali uczniowie starszych klas. Kilka razy zauważyłem też niestety, że grają nieprzepisowo i popełniają błędy, zarówno techniczne jak taktyczne w czasie gry. Ale nie będę przesadzał, jeśli powiem, że najlepszy na naszym osiedlu w dostrzeganiu nieprawidłowości i popełniania błędów podczas gry w koszykówkę jest nasz kolega Michał Ciećwierz.\nTo właśnie jego projekt „Trener Dla Wszystkich” miał na celu nauczenie nas podstawowych rzeczy w treningu, takich choćby jak odpowiednio wykonana rozgrzewka, która jest niezbędnym elementem każdego treningu. Michał twierdzi, że podstawowym elementem właściwego trenowania koszykówki jest odpowiednia wiedza:\n„Młodzież szkolna w ramach edukacji formalnej ma dostęp do profesjonalnej wiedzy trenerów i nauczycieli W-F w szkole, natomiast dorośli zainteresowani koszykówką ofertę fachowej opieki i prawidłowego treningu muszą sobie organizować odpłatnie. Czasem obserwuję również zjawisko rodzica uczącego dziecko nieprawidłowych nawyków, co utrudnia późniejszy rozwój jego umiejętności technicznych. Właśnie dlatego pomyślałem o stworzeniu projektu, który mógłby we właściwy sposób doskonalić umiejętności gry w koszykówkę także u dorosłych zainteresowanych tą dyscypliną sportową i aktywnie ją uprawiających.”\nProjekt naszego kolegi Michała Ciećwierza zakładał przeprowadzenie cyklu 10 treningów, które miały na celu wprowadzać nowe umiejętności koszykarskie. Uczestnicy treningów pod kierunkiem Michała mieli więc możliwość doskonalenia swojej gry, począwszy od prostych ćwiczeń rzutowych, po zagrania schematami angażującymi całą drużynę.\nNaszą grupę, w której uczestnikiem byłem również ja, stanowili głównie mieszkańcy warszawskiej Woli, którzy w wiosennych i letnich miesiącach roku spotykają się nieregularnie na szkolnym boisku przy ulicy Elekcyjnej nieopodal Parku Szymańskiego.\nW hali sportowej przy ulicy Redutowej odbyło się 6 z 10 zaplanowanych treningów. Spotykaliśmy się w hali we wtorki o godzinie 17.00 i zajęcia prowadzone przez Michała trwały 2 godziny.\nGłówne tematy treningów\nNa swoich treningach Michał podjął się między innymi takich tematów jak:\n-Test wstępny predyspozycji i umiejętności poszczególnych osób biorących udział w projekcie\n-Kozłowanie (ja z treningu z kozłowania dowiedziałem się między innymi tego, że nad swoją lewą ręką muszę zdecydowanie popracować 😉 )\n-Podania i zasłony (z zasłonami też mam jeszcze sporo do poprawienia)\n-Na ostatnim treningu odbył się konkurs rzutów, który wyłonił trzech najlepszych zawodników biorących udział w projekcie\nW zajęciach łącznie brało udział 19 zawodników, a każdy trening rozpoczynał się od rozgrzewki i zabawy ożywiającej. Główną częścią treningu był temat merytoryczny, którym były między innymi:\n-trening właściwego kozłowania piłki\nNa koniec każdego treningu odbywała się gra treningowa, która utrwalała nabyte przez uczestników wcześniej umiejętności. Co ważne, to z pewnością to, że gry treningowe odbywały się zgodnie z oficjalnymi regułami koszykówki, a to dzięki obecności na zajęciach Krzysztofa Mrozowskiego, który jest licencjonowanym sędzią koszykówki. Obecność Krzysztofa okazała się więc dużą wartością podczas treningów i umożliwiła korygowanie typowych błędów w trakcie gry, takich na przykład jak:\n-błędy trzech sekund\nProjekt „Trener Dla Wszystkich” zakładał również stworzenie zgranego zespołu koszykówki, który mógłby być wystawiany w turniejach lub innych rozgrywkach sportowych.\nWarto podkreślić, że mieliśmy też do dyspozycji akcesoria trenerskie, takie jak pachołki i piłki. Zostały one zakupione przez Panią Ewę Bogusz z funduszy miejskich. Przydały się też jaskrawe koszulki, które umożliwiały bezproblemowy podział uczestników na drużyny.\nNa ostatnim treningu otrzymaliśmy też wszyscy upominki promujące ideę wolontariatu pracowniczego. Jest spora szansa, że projekt będzie miał swoją drugą edycję już na jesieni i jeżeli ktoś z Was byłby zainteresowany wzięciem w nim udziału i doskonaleniem swoich koszykarskich umiejętności przy licencjonowanym trenerze, to zapraszamy.\nJak to jest być fanem Brooklyn Nets (część 2)\nOstatnio znowu pogadałem sobie z moim psem, który od urodzenia nosi barwy klubu z Brooklynu. Porozmawialiśmy głównie o tym jak może wyglądać przyszłość naszej ulubionej drużyny w nadchodzącym sezonie. Edmund jest bardziej kanapowym fanem koszykówki i nie gra w kosza choćby z racji swojego…wzrostu, ale jeśli chodzi o oglądanie meczów i przeglądanie statystyk, to w tym akurat jest niezły.\nLubimy z Edmundem rozmawiać o naszej ulubionej drużynie i doszliśmy do paru interesujących wniosków. Na początku przypomnę, że pierwszy artykuł o tym co dzieje się w Nets pojawił się tu: https://rzutzdystansu.wordpress.com/2017/06/15/jak-to-jest-byc-fanem-brooklyn-nets/ W tym artykule opisałem głównie to co działo się w poprzednim sezonie w Nets i o tym jakich zawodników mogą pozyskać w letniej przerwie.\nTym razem chciałbym napisać parę swoich spostrzeżeń na temat tego co Nets w letniej przerwie zrobili. A zrobili sporo jak na drużynę, która zajęła ostatnie miejsce w tabeli w poprzednim sezonie.\nZaczynamy. Przede wszystkim pozyskali w drafcie Jarretta Allena. Zawodnik ten grał na uczelni w Teksasie i jest obiecującym centrem, ale potrafi też nieźle rzucać z dystansu. Na uniwersytecie sprawdzał się czasami też w roli skrzydłowego, ma więc wszelkie możliwości, aby w dalszej przyszłości stać się bardzo wszechstronnym zawodnikiem.\nAllen na pewno w swoim pierwszym sezonie w NBA nie będzie otrzymywał na parkiecie dużej ilości minut, ale kto wie, jeżeli jego rozwój będzie dalej szedł do przodu, to może już niebawem być wartościową częścią drużyny z Brooklynu.\nPoza tym Nets pozyskali latem De’Marre Carrola z Toronto Raptors. Ten niski skrzydłowy zdobywał w poprzednim sezonie średnio 8.9 pkt, 3.8 zbiórki, 1 asystę i 1 przechwyt na mecz i zagrał w ponad 70 meczach. Wydaje się, że nadal ma sporo siły i ambicji, aby odmienić na lepsze grę na skrzydle w Brooklińskiej drużynie. Carroll jest nieustępliwy i ma charyzmę, a to jego spory atut.\nZanim jednak na Brooklynie pojawili się kolejni zawodnicy, wcześniej przywędrował do Netsów D’Angelo Russell z Lakersów w zamian za Brooka Lopeza, Justina Hamiltona i Randy’ego Foya. Nie wiem jak mam się odnieść do tej wymiany, ponieważ szczerze mówiąc nie jestem fanem Russella, którego ego jest większe niż jego dojrzałość. Pamiętacie akcję z telefonem Nicka Younga? Jeżeli nie, to poszukajcie w Internecie informacji o tej nietypowej przygodzie obydwu tych koszykarzy.\nRussell jest dobrym rozgrywającym, jeszcze młodym i ogarniającym się w lidze zawodnikiem, który ma wielkie ambicje i chęci. Być może przez transfer do Nets nabierze trochę dojrzałości i w przyszłym sezonie pokaże na co go stać. Swoje minuty będzie pewnie dzielił z Jeremy’m Linem, który powróci do drużyny po przerwie spowodowanej kontuzją. Na szczęście jednak wraca i zobaczymy, czy szał „Linsanity” jeszcze zagości na Brooklynie, jak kiedyś w Madison Square Garden, kiedy grał w Knicks. Lin może więc stworzyć z Russelem mocny duet, który będzie mógł postraszyć swoich przeciwników rzutem, porządnymi asystami i boiskowym sprytem.\nPoza tym Jeremy zapowiedział, że w nowym sezonie Netsi wejdą do Play-Off i będą chcieli udowodnić wszystkim niedowiarkom, że stać ich na coś więcej. Czy jednak tak będzie, zobaczymy.\nJestem natomiast zadowolony z pozyskania Allena Crabbe’a z Portland. Ten rzucający obrońca ma interesującą fryzurę, ale nie to jest najważniejsze. Lepiej skoncentrować się na tym, że już w zeszłym roku miał trafić na Brooklyn, ale wtedy ten transfer nie doszedł do skutku. Tym razem się udało i Crabbe’a może być bardzo przydatnym zawodnikiem na obwodzie. W zeszłym sezonie zdobywał średnio 10.7 pkt, 3 zbiórki i 1.2 asysty na mecz, rzucając ze skutecznością 44% zza łuku. To zdecydowanie pozytywna rzecz, bo na Brooklynie kogoś kto zająłby się grą za linią „trójek” właśnie brakowało. Jest co prawda Spencer Dinwiddie, który potrafi rzucić kiedy ma dobry dzień, ale nie było to na tyle systematyczne rzucanie, żeby można było Spencera traktować jako zawodnika z perspektywą na przejęcie gry na obwodzie bardziej serio.\nNa Brooklyn trafił też latem Timofey Mozgov, ale z jego przybycia akurat nie cieszę się specjalnie, ponieważ według mnie Mozgov jest zbyt wolny. Prawdą jest, że ma siłę i w walce pod koszem może się przydać, ale jakoś niespecjalnie w niego wierzę. Być może się mylę i Rosjanin pokaże w Nets, że stać go na coś więcej.\nEdmund, mój pies zwrócił uwagę, że Netson brakowało w poprzednim sezonie szczególnie dobrej gry w obronie. Kto może załatać tą dziurę? Cóż, szczerze mówiąc nie za bardzo dostrzegam zawodników z potencjałem do gry obronnej wśród tych, których Nets pozyskali latem. Ale może coś przez okres przygotowawczy zmieniło się w tej kwestii na lepsze i Netsi będą tracić mniej punktów niż to było w poprzednich rozgrywkach.\nKlub z Brooklynu pozyskał więc latem kilku naprawdę wartościowych graczy i być może będzie mógł powalczyć o coś więcej niż tylko poprawienie bilansu 20-62 z poprzedniego sezonu. Ja i mój pies, jako fani ekipy z najfajniejszej dzielnicy Nowego Jorku liczymy na to, że Nets wejdą do Play-Offs. Prawdziwy fan swojej drużyny musi przecież w nią wierzyć.\nPełnia sezonu letniego\nPosted on Lipiec 16, 2017 by Arkadiusz Olszewski\nLato w pełni. Wreszcie słońca jest co dzień tyle ile trzeba, żebyśmy grali w koszykówkę kiedy tylko mamy chęć do gry. Nie musimy już czekać na lepszą pogodę, albo na to aż przestanie wiać, padać deszcz, lub aż dzień będzie dłuższy. Może z tym deszczem to przesadziłem, bo czasami rzeczywiście popada, ale zdecydowanie przez większą część letnich dni pogoda jest dla nas idealna do tego, aby grać w naszą ulubioną grę.\nJestem ciekaw czy nauczyliście się czegoś nowego w ciągu wiosennych miesięcy? Czy poprawiliście jakieś elementy swojej gry, aby latem już być bardziej pewnym siebie w trakcie gierek na boiskach? Czy dodaliście do swojej gry jakieś nowe rzeczy? Jeżeli jeszcze nie, to korzystajcie z lata i spróbujcie. Macie sporo dni na to, aby być jeszcze lepszymi koszykarzami i koszykarkami.\nJa muszę przyznać, ze wiosną trenowałem jak zwykle rzuty z dystansu. Cóż, chcę rzucać coraz lepiej i co najważniejsze coraz celniej. Bez trenowania tego elementu gry nie będę lepszym rzucającym. Ale oprócz prób poprawiania swojego rzutu, starałem się także znaleźć trochę czasu na to, aby zacząć lepiej panować nad piłką podczas kozłowania. Zacząłem więc ćwiczyć po prostu kozłowanie piłki raz lewą, raz prawą ręką, a także proste przekozłowywanie mojego wysłużonego Spaldinga z jednej do drugiej ręki. Nie chcę się chwalić (naprawdę!), ale wydaje mi się, że kozłuję lepiej niż jeszcze zimą i na początku wiosny.\nPoprawiłem trochę chwyt piłki i panowanie nad nią, można powiedzieć, że jestem z piłką oswojony jeszcze lepiej niż jakiś czas temu. To ważne i cieszę się z tego, ponieważ nie ukrywam, ze zależy mi tym, aby stale poprawiać ten element gry. Choćby ze względu na to, że nigdy nie byłem w kozłowaniu i panowaniu nad piłką zbyt dobry. Serio. Właśnie dlatego chcę wciąż starać się poprawiać grę z piłką i właśnie trening z kozłowaniem piłki samemu jest czymś nad czym chciałbym dalej koncentrować się podczas wypadów na boisko.\nPoprawiłem trochę swoją grę na koźle, ale to nie wszystko. Próbuję też ostatnio ćwiczyć crossovery. Tyle, że nie zależy mi na ćwiczeniu tego zwykłego ominięcia przeciwnika w czasie gry poprzez zamarkowanie zwodu w prawo, lub w lewo i przekozłowania piłki z ręki do ręki. Próbuję nauczyć się tego crossovera z przekozłowaniem piłki pod nogą, a następnie wykonania rzutu lub wejścia pod kosz. To ten, który często robił kiedyś Allen Iverson, a wciąż robi go co jakiś czas Derrick Rose. Przyznam, że dla mnie ćwiczenie tego elementu na samym początku było dość trudne i miałem dać sobie spokój, ale po jakimś czasie zauważyłem u siebie poprawę w licznych próbach wykonywania tego zwodu. W tym momencie ćwiczę go dalej. Nie ukrywam, ze naprawdę ucieszyłem się, że daję radę. Na razie póki co próbowałem wykonać ten crossover tylko kilka razy w luźnych gierkach 1×1. Z różnym skutkiem. Może za kilka tygodni będzie już na tyle nieźle, że z pełną swobodą zrobię to w czasie jakiegoś meczu? Mam nadzieję, że właśnie tak będzie.\nA teraz temat z innej beczki. Obserwuję ostatnio w mediach sytuację Przemka Karnowskiego i jego prób otrzymania oferty od któregoś z klubów NBA. Mam szczerą nadzieję, że pomimo tego, że został pominięty w Drafcie przez managerów klubów z najlepszej koszykarskiej ligi na świecie, to da radę spełnić swoje marzenie. Przemek to przecież nasz rodak i to jest świetne, że próbuje dalej. Prawdziwi twardziele nigdy się nie poddają! Nasz Przemek (bo chyba mogę powiedzieć, że nasz, prawda?) jest prawdziwym fighterem i dowodem na to może być choćby fakt, że po drafcie od razu zgłosił się do ligi letniej i w barwach Charlotte Hornets próbował pokazać wszystkim swoją wartość na parkiecie. Nie udało mu się co prawda to wszystko tak jakby tego sobie pewnie życzył, ale nie otrzymał zbyt wielu minut do gry. Nie miał więc zbyt dużej możliwości pokazać wszystkiego co by chciał. Ale właśnie to Przemka zmobilizowało do jeszcze cięższej pracy i po rezygnacji z gry w barwach Charlotte Hornets od razu spróbował swoich sił w kolejnych meczach ligi letniej, tyle, że tym razem w barwach Orlando Magic. I co? Poszło mu świetnie w meczu przeciwko New York Knicks, w którym udowodnił swoją wartość. Zdobył 14 punktów i 5 zbiórek przez 25 minut gry i pokazał się ze znacznie lepszej strony. A już w kolejnym meczu w koszulce Orlando Magic nasz rodak po prostu szalał na parkiecie! Zdobył 20 punktów, 9 zbiórek i 3 asysty i co najważniejsze pokazał na co go naprawdę stać w meczu przeciwko Charlotte Hornets, od których jeszcze kilka dni wcześniej nie otrzymał szans na dłuższą grę. Trafił 6 na 9 rzutów z gry i wszystkie rzuty z linii osobistych. Był to ostatni mecz Przemka Karnowskiego w lidze letniej i możemy już tylko czekać na to czy otrzyma zaproszenie od jakiejś drużyny z NBA na obóz przygotowawczy przed nowym sezonem. Oby tak było. Życzę więc Przemkowi podpisania kontraktu w NBA i tego, żeby próbował dalej. Bo najważniejsze to próbować dopóki jest szansa.\nPoza tym, to w tym okresie letnim być może zmieni barwy klubowe Marcin Gortat. W sumie to chciałbym zobaczyć go w koszulce San Antonio Spurs. Wydaje mi się, że pasowałby do tej drużyny idealnie. Patrzę więc co jakiś czas na to co dzieje się na rynku transferowym i czekam też gdzie podpiszą kontrakty Derrick Rose, Brandon Jennings, oraz Iman Shumpert z Cleveland Cavaliers, który w letnich miesiącach lubi ponagrywać sobie nowe kawałki rapowe. Jeżeli jeszcze ich nie słuchaliście, a lubicie czasem posłuchać rapu to sprawdźcie jego twórczość na YouTube, bo warto.\nAle żeby nie było, że oglądam tylko koszykówkę zza oceanu, co jest nieprawdą, to chciałbym pogratulować koszykarkom drużyny Ślęzy Wrocław zdobycia tytułu mistrzowskiego w Basket Lidze Kobiet. Oglądałem te mecze finałowe i przyznam, że często emocje były spore!\nSzczególnie podobała mi się gra rozgrywającej i rzucającej Marissy Kastanek, która pochodzi z USA i w Ślęzie gra już od dwóch sezonów. Wcześniej grała w koszykówkę między innymi w Szwecji, w Portoryko i w Czechach. Karierę zawodową zaczynała jednak w USA.\nMarissa Kastanek świetnie zaprezentowała się w pierwszym meczu finałowym z Wisłą Kraków, w którym zdobyła 16 punktów i 6 zbiórek, a później, już w meczu numer 2 zdobyła 30 punktów dla swojej drużyny. Zdecydowanie zachwycała swoją postawą i przyznam szczerze, że wcześniej nie pasjonowałem się za bardzo żeńską koszykówką. Oglądając jednak zagrania tej koszykarki, takie choćby jak jej rozgrywanie piłki, ustawianie się w odpowiednich pozycjach do rzutu, czy po prostu samą skuteczność rzutów z gry można było naprawdę spędzić emocjonujące chwile oglądając finały Basket Ligi Kobiet.\nZwróciłem też uwagę na Zuzannę Sklepowicz, która również miała kilka naprawdę świetnych momentów gry i w drugim meczu tego finału zdobyła 10 punktów, 2 asysty i trafiając 2 rzuty na 3 zza linii trzech punktów, grając przy tym na ponad 66% skuteczności rzutów z gry.\nGratuluję wszystkim koszykarkom Ślęzy zdobycia tytułu mistrzowskiego na który w pełni zasłużyły.\nPrzegapiłem za to niestety mecze Play-Off w Polskiej Lidze Koszykówki mężczyzn, ale pracowałem w porach, kiedy odbywały się te mecze i na to już nie miałem czasu.\nCieszę się też, że koszykarze Legii Warszawa wywalczyli awans do najwyższej koszykarskiej klasy rozgrywkowej w Polsce. Życzę im dalszych sukcesów! Kto wie, może wpadnę na jakiś mecz w nowym sezonie?\nSezon letni w pełni. W czasie obserwowania tego co dzieje się na transferowym rynku w NBA, wyjazdów w fajne miejsca, czy to nad morze, w góry, czy gdziekolwiek i luzowania się na urlopach i wakacjach nie zapominajcie o koszykówce! Grajcie coraz lepiej i cieszcie się grą w czasie letnich miesięcy.


W Poznaniu otwarto pierwsze Tesco Extra - NaszeMiasto.pl\nW Poznaniu otwarto pierwsze Tesco Extra\nNa kupujących w odmienionym Tesco przy ul. Serbskiej czekają nowe usługi i szersza gama produktów. - Chcemy, żeby klienci czuli się w naszym sklepie extra - tłumaczy Ryszard Tomaszewski, prezes Tesco Polska.\nTesco na Wilczaku otwarte zostało 11 lat temu.\n- Wtedy to było wielkie wydarzenie - mówi Ryszard Tomaszewski. - Sklepy wielkopowierzchniowe przychodziły do Polski z zupełnie czymś nowym. Pod jednym dachem można było kupić praktycznie wszystko. Po drodze hipermarkety się trochę postarzały, zmienił się polski handel, klienci mają inne wymagania. My to zauważyliśmy i jako pierwsza sieć w Polsce postanowiliśmy wprowadzić zmiany.\nHipermarket przy ul. Serbskiej został zamknięty pod koniec marca. Remont trwał 2 tygodnie. Odmienione Tesco Extra to jeden z trzech otwartych w środę w Polsce sklepów tego formatu. Pierwszy, pilotażowy zaczął działać w sierpniu ubiegłego roku w Częstochowie. W środę otwarto jeszcze sklepy w Nowym Sączu i Łodzi.\nNowe Tesco oferuje klientom 45 tysięcy różnych produktów, także od dostawców regionalnych. Zmieniły się stoiska: kosmetyczne, ze sprzętem RTV i telefonami oraz z zabawkami, gdzie pojawiło się 500 nowych produktów. A to nie koniec.\n- Jest to najprawdopodobniej największy sklep z konfekcją w mieście - wyjaśnia Ryszard Tomaszewski. - W jednym miejscu, na ponad 2 tysiącach metrów kwadratowych znajdziemy tylko konfekcją damską, męską i dziecięcą.\nTesco stawia też na usługi. Na sali sprzedaży znajduje się nowy salon optyczny i punkt wywoływania zdjęć, a w odnowionym pasażu handlowym 20 sklepów i punktów handlowo-usługowych. Jest i nowinka technologiczna - klienci mogą skorzystać z 6 prostych w obsłudze kas samoobsługowych.\nW związku ze zmianami w Tesco zatrudnienie znalazło 60 nowych osób. Łącznie przy ul. Serbskiej pracuje ich 300.\nAby zobaczyć więcej zdjęć przejdź do fotogalerii.\nŹródło: W Poznaniu otwarto pierwsze Tesco Extra - Poznań NaszeMiasto.pl\ntesco na wilczaku\nsamochody na Głogows...\nSkąd tyle samochodów na Głogowskiej? Sam się przekonaj i zobacz ten film [WIDEO]\nUlica Głogowska to jedna z najbardziej ruchliwych w Poznaniu. Czy rzeczywiście służy tylko mieszkającym tu poznaniakom? Postanowiono to sprawdzić i policzyć, ile aut należy do poznaniaków, a ile do osób, które tylko tędy przejeżdżają, jadąc np. do centrum.\nczarny dym nad Pozna...\nczarny dym na Borówk...


Płowdiw: Balkan Music Project – koncerty w wykonaniu Marcin Kozioł Quintet - Полски институт в София | Полски институт в София\nPłowdiw: Balkan Music Project – koncerty w wykonaniu Marcin Kozioł Quintet\n« DKK: Zośka Papużanka “On”\nRecital pianistki Magdaleny Lisak w ramach festiwalu “ppIANISSIMO 2017” »\n1 kwietnia, sobota, godz. 19:00\nStudio 1, Radio Płowdiw, ul. Dondukow 2, wstęp biletowany\nBalkan Music Project – koncert w wykonaniu Marcin Kozioł Quintet w składzie: Marcin Kozioł (gitara), Klaudia Kowacz (skrzypce), Magdalena Sawicka (flet), Szymon Jabłoński (akordeon), Mikołaj Sikała (fortepian).\nW programie: utwory Jacka Rabińskiego, Rossena Bałkańskiego, Dušana Bogdanovićia oraz Črta Sojara Voglara.\nMagdalena Sawicka – absolwentka Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku. Swoje umiejętności rozwijała podczas wielu kursów muzycznych i lekcji mistrzowskich pod kierunkiem wybitnych pedagogów. Jako muzyk orkiestrowy współpracuje z orkiestrami w kraju i za granicą. Od 2015 roku prowadzi aktywną działalność pedagogiczną.\nKlaudia Kowacz studiuje w gdańskiej Akademii Muzycznej pod kierunkiem wybitnych pedagogów prof. Konstantego Andrzeja Kulki i prof. Anny Prabuckiej-Firlej. Jest laureatem prestiżowych nagród, m.in. czterokrotnie I nagrody na Konkursie Skrzypcowym Polski Północnej w Sopocie i Gdyni (2002-2005), II nagrody na Międzynarodowym Konkursie „Premio Citta di Padova” w Padwie (Włochy 2016). Brała udział jako solistka u boku K. A. Kulki w nagraniu płyty Cappelli Gedanensis z koncertem h-moll na czworo skrzypiec Antonio Vivaldiego. Uczestniczyła w nagraniu płyty CD przez akademicką orkiestrę symfoniczną z muzyką W. Kilara, nagrodzonej Fryderykiem, jak również w nagraniu płyty CD z koncertami A. Panufnika.\nMikołaj Sikała – student Akademii Muzycznej w Gdańsku w klasie fortepianu. Występował w\nkraju i za granicą jako solista oraz kameralista. Zdobywca wielu nagród i wyróżnień, w tym m.in. I nagrody oraz dwóch nagród specjalnych w X Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym w Goerlitz (2011), I nagrody w kat. „duet fortepianowy na cztery ręce” oraz I nagrody w kat. „duet na dwa fortepiany” w I Międzynarodowym Konkursie Duetów im. Suzany Szörenyi w Bukareszcie (2016), II nagrody w kat. „duet fortepianowy na cztery ręce” oraz II nagrody w kat. „duet na dwa fortepiany” w XXV Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym w Rzymie (2015). Otrzymał również tytuł Laureata „Estrady Młodych” 49. Festiwalu Pianistyki Polskiej.\nSzymon Jabłoński jest absolwentem Akademii Muzycznej w Gdańsku (dyplom z wyróżnieniem). W 2015 r. rozpoczął studia doktoranckie w macierzystej uczelni. Ma na swoim koncie liczne wykonania z orkiestrami. Jest laureatem wielu nagród w Polsce i za granicą, m. in.: I nagroda na VI Concorso Musicale Europeo Citta di Filadelfia (2014), Tytuł „Most distinguished” na Światowym Konkursie\nMuzycznym IBLA Grand Prize w Ragusie we Włoszech (2014). Specjalizuje się w wykonywaniu tanga argentyńskiego na bandoneonie. Muzyk jest beneficjentem stypendiów Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Instytutu Adama Mickiewicza „Kultura polska na świecie”.\nMarcin Kozioł – pomysłodawca projektu Balkan Chamber Music. W 2015 r. ukończył studia magisterskie z wyróżnieniem. Jako stypendysta programu Erasmus studiował w Guildhall School of Music and Drama w Londynie. Odbywa studia doktoranckie w Akademii Muzycznej w Gdańsku. Muzyk prowadzi ożywioną działalność koncertową jako solista i kameralista. Razem z akordeonistą Szymonem Jabłońskim współtworzy zespół 69 Duo. Występował w wielu krajach europejskich. Jest laureatem Grand Prix XVI Międzynarodowego Konkursu Gitarowego Akademik Marin Goleminov, Kyustendil (Bułgaria 2012) oraz pierwszych nagród na międzynarodowych konkursach gitarowych: Guitar Open Festival Subotica (Serbia 2012), Concorso Musicale Europeo Filadelfia (Włochy 2014), Alirio Diaz Rzym (2014). Oprócz nagród konkursowych Marcin Kozioł jest laureatem prestiżowych nagród i stypendiów Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego i Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego.


Komputer All-In-One Dell OptiPlex 5260 N037O5260AIO_DVD-RW, i5-8500, 21,5" FHD IPS, 8GB, 256GB, DVD, Win10 Pro | Sklep ITnes.pl, IT for BUSINESS\n> Komputery AiO>Komputery AiO Dell>Komputery AiO Dell Optiplex>Komputery AiO Dell Optiplex 5260>Komputer All-In-One Dell OptiPlex 5260 N037O5260AIO_DVD-RW - i5-8500/21,5" Full HD IPS/RAM 8GB/SSD 256GB/DVD/Windows 10 Pro\nKomputer All-In-One Dell OptiPlex 5260 N037O5260AIO_DVD-RW\n4 098,68 zł *\n3 332,26 zł netto\nOpis komputera All-in-One Dell OptiPlex 5260 N037O5260AIO_DVD-RW\nKomputer Dell OptiPlex 5260 N037O5260AIO_DVD-RW należy do cenionej serii biurowych komputerów All-in-One Dell Optiplex 5260.\nUżytkownik ma do dyspozycji dysk SSD (SATA) o pojemności 256 GB. Konfiguracja obejmuje dodatkowo napęd optyczny DVD-RW.\nW komputerze zainstalowano 6-rdzeniową jednostkę centralną Intel Core i5 (i5-8500) generacji Coffee Lake. Układ uzyskał 11898 punktów w aplikacji PassMark. Układ dysponuje pamięcią cache 9 MB. Procesor wyprodukowano w technologii 14 nm. Komputer oferuje zintegrowaną kartę graficzną Intel UHD 630.\nUżytkownik komputera ma do dyspozycji 8 GB pamięci RAM. Pamięć można rozbudować do 32 GB (na płycie głównej jest dostępny 1 wolny slot pamięci). W komputerze zastosowano pamięć DDR4 taktowaną z częstotliwością 2666 MHz.\nObraz jest wyświetlany na 21,5-calowym ekranie w rozdzielczości natywnej 1920x1080 punktów (Full HD). Użytkownicy zapewne zwrócą uwagę na zastosowanie matowej powłoki. Do wyświetlania obrazu służy matryca IPS zapewniająca doskonały obraz.\nProducent gwarantuje zgodność komputera z certyfikatami EnergyStar, EPEAT Gold oraz RoHS.\nKomputer waży 11,8 kg. Podzespoły modelu zostały zainstalowane w czarnej obudowie.\n3 688,59 zł\n2 998,85 zł netto\n4 307,76 zł\n3 502,24 zł netto\nDell Optiplex 5260 z ekranem Full HD\nDell Optiplex 5260 z 6-rdzeniowym procesorem\nKomputer All-In-One Dell OptiPlex 5260 N037O5260AIO_DVD-RW - i5-8500/21,5" Full HD IPS/RAM 8GB/SSD 256GB/DVD/Windows 10 Pro