Szkolenia PPOŻ i legalizacja sprzętu\nPożary sieją poważne zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi, a dodatkowo stanowią przyczynę ogromnych strat materialnych. O wiele oszczędniej jest im skutecznie zapobiegać. Specjaliści ochrony przeciwpożarowej firmy BHP Praktyk pomagają dostosować się do aktualnych przepisów PPOŻ, przedstawią najlepsze rozwiązania, pomogą zapobiegać pożarom oraz zadbają o wyszkolenie pracowników, aby dokładnie wiedzieli, jak powinni się zachować w sytuacjach awaryjnych. Dbamy o to, aby nasze szkolenia zostały odebrane jak najlepiej przez wszystkich uczestników. Dzięki temu są oni dobrze przygotowani, jeśli będą świadkiem pożaru.\n„Pracodawca i właściciele budynków, obiektów budowlanych i terenów odpowiadają za ochronę przeciwpożarową w firmie” (ustawa o ochronie przeciwpożarowej z dnia 24.08.1991 r.)\nZależy nam na zdrowiu i bezpieczeństwu ludzi. To sprawia, że z zaangażowaniem chronimy ich przed niebezpieczeństwem dzieląc się specjalistyczną wiedzą i wysokim doświadczeniem w zakresie ochrony PPOŻ i BHP. W naszym zespole znajdują się specjaliści cieszący się wysokim zaufaniem u coraz większego grona przedsiębiorców.\nUsługi i legalizacja sprzętu PPOŻ\nProponujemy Państwu usługi i serwis sprzętu ppoż w zakresu czego wchodzi miedzy innymi:\nokresowe przeglądy sprzętu ppoż (przeglądy gaśnic, hydrantów )\npomoc przy wyposażeniu obiektów w sprzęt ppoż\npodjazd do serwisu sprzętu gaśniczego u klienta\nOd lat organizujemy profesjonalne szkolenia przeciwpożarowe, których program uwzględnia:\naktualne przepisy przeciwpożarowe występujące w danym kraju\nmetody zapobiegania i przyczyny pożarów\npodstawowe pojęcia dotyczące pożarów, wybuchów i spalania\nurządzenia przeciwpożarowe (gaśnice, koce gaśnice itp.)\nzasady działań ratowniczo-gaśniczych\nprzebieg i sposób gaszenia oraz ewakuacji\nustalenie przyczyny i okoliczności powstawania pożarów\nJak wyposażone muszą być budynki i zakłady pracy w celu zachowania bezpieczeństwa przeciwpożarowego:\naktualne i sprawne urządzenia przeciwpożarowe oraz gaśnice\noznakowanie gaśnic, wyłączników prądu i dróg ewakuacyjnych\nWażne: Konieczne są także szkolenia przeciwpożarowe dla pracowników oraz wyznaczenie odpowiedzialnej osoby za przeprowadzenie ewakuacji w momencie wybuchu pożaru.\nFirma BHP Praktyk poza organizacją szkoleń przeciwpożarowych przygotowuje instrukcje bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Wykonujemy je dla wszystkich rodzajów budynków: siedzib firm, użyteczności publicznej, zamieszkania zbiorowego, magazynowych i produkcyjnych.\nU nas mogą Państwo liczyć na profesjonalne szkolenia PPOŻ, najlepszą obsługę i atrakcyjne ceny!\nPożar może zaskoczyć pracowników firmy w każdym momencie. Z tym zagrożeniem nie ma żartów, ponieważ w grę wchodzi nasze zdrowie i życie, dlatego zapewnienie ochrony przeciwpożarowej to najważniejsze, co można zrobić dla bezpieczeństwa mienia i ludzi. Jego gwarancją są szkolenia przeciwpożarowe, przeprowadzane zgodnie z z art 4. ustęp 1. ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej. Jeśli jesteś osobą odpowiedzialną za ich zorganizowanie w twojej firmie, zapraszamy do skorzystania z naszej oferty.\nKto może przeprowadzić szkolenie ppoż, które zakończy się odpowiednim certyfikatem?\nJeśli chodzi o całość rozwiązań PPOŻ szkolenia są jednym z najważniejszych elementów w zakresie ochrony przed powstaniem i skutkami pożaru. Obowiązek ich regularnej organizacji dla pracowników posiada pracodawca lub właściciel budynku. Szkolenia ppoż mają za zadanie zaznajomienie i utrwalenie przez personel przepisów dotyczących ochrony oraz przekazanie informacji o działaniu i procedurach obowiązujących w razie zagrożenia pożarem lub skutkami klęski żywiołowej. Może je przeprowadzić inspektor ochrony przeciwpożarowej, czyli osoba posiadająca uprawnienia w ramach ogólnie obowiązujących przepisów BHP.\nTo nie jest zwykła formalność – szkolenia przeciwpożarowe uczą zasad bezpieczeństwa i działania w chwilach zagrożeń\nSzkolenie składa się z kilku części. Ochrona przed zagrożeniem zaczyna się od przepisów – należy więc zacząć od omówienia stanu prawnego, który określa odpowiedzialność każdej osoby w miejscu pracy za kontrolę zabezpieczeń przeciwpożarowych i przestrzeganie zasad użytkowania sprzętu oraz instalacji. Informacje o możliwych źródłach pożaru w miejscu pracy to kolejny nieoceniony nabytek, jeśli chodzi o wiedzę w zakresie zapobiegania tworzeniu zagrożeń wybuchem ognia. Szkolenie przeciwpożarowe musi także zawierać moduł dotyczący zasad postępowania na wypadek pożaru. Zasady zachowania po wszczęciu alarmu, procedury ewakuacji, szkolenie z pierwszej pomocy – dodaj je do spisu treści programu każdego kursu.\nCzy szkolenie PPOŻ jest obowiązkowe? Są stanowiska pracy, w których rozmowa o zatrudnieniu powinna zaczynać się od znajomości zasad ochrony PPOŻ\nKursy PPOŻ to ustawowy wymóg dla każdego pracownika, jednak istnieje wiele branż, w których niebezpieczeństwo masowego zagrożenia pożarem jest dużo większe. Niektóre przedsiębiorstwa przykładają ogromną wagę do pionu BHP, a na stanowisku osoby odpowiedzialnej za życie i zdrowie pracowników zatrudniają specjalistę ochrony przeciwpożarowej, który ma większe doświadczenie i kompetencje niż inspektor. Taka postawa powinna być normą – ochrona przeciwpożarowa to jeden z najważniejszych aspektów w każdym miejscu publicznym.\nSzkolenia BHP ratują zdrowie i życie. Nie tylko twoje\nChoć wielu osobom może się to wydawać uciążliwym obowiązkiem, informacje o postępowaniu w razie zagrożenia, kurs obsługi urządzeń gaśniczych czy umiejętność ratowania ludzkiego życia w sytuacji pożaru są wręcz nieocenione. Oczywiście, najlepiej byłoby, gdybyśmy nie musieli z nich nigdy skorzystać, jednak najważniejsze, co mogą przynieść nam dobre kursy, to uzyskanie świadomości o potrzebie zapobiegania pożarom. Najwięcej wypadków zdarza się przez niezachowania czujności, lekceważenie przypadku, który może zwiastować niebezpieczeństwo oraz postępowanie mogące stworzyć takie zagrożenie. Obowiązki z zakresu prawa przeciwpożarowego są podzielone między pracodawców i osoby zatrudnione – warto, by każda z nich stale poszerzała swój zasób wiedzy i przyczyniała się do minimalizacji ryzyka.\nIle kosztuje kurs ppoż? Bezpieczeństwo nie ma ceny, a koszt szkolenia PPOŻ to dobrze zainwestowane pieniądze\nPrawo nakłada obowiązek na właściciela nieruchomości lub pracodawcę, by organizował okresowe przeprowadzanie szkoleń, przypominających o wszystkich zasadach minimalizacji zagrożeń i postępowania w przypadku wybuchu pożaru. Najlepszym rozwiązaniem będzie zlecenie tego zadania specjalistycznej firmie, do której dyspozycji pozostaje odpowiednia baza szkoleniowa i doświadczone kadry oraz odpowiednie materiały dydaktyczne, uwzględniające zmiany w prawie i aktualności.\nSzkolenia zlecone BHP Praktyk dostarczą Waszym pracownikom maksimum niezbędnych informacji w atrakcyjnej formie. W zależności od potrzeb kurs może trwać od jednego do kilku dni, a w programie znajdą się części zarówno teoretyczne, jak i praktyczne. Musi on uwzględnić rozmaite zagadnienia, takie jak m. in. informacje o aktualnych przepisach, wiedza o przyczynach pożarów i sposobach zapobiegania, zasady działań gaśniczych i ratunkowych oraz używania urządzeń do walki z ogniem. Zapewniamy bardzo korzystne ceny, tym niższe, im więcej pracowników uczestniczy w naszych kursach. Gwarantujemy pełną obsługę szkoleń i wystawienie certyfikatów oraz ochronę danych osobowych zgodnie z przepisami RODO.\nPrawo nakłada obowiązek na właściciela nieruchomości lub pracodawcę, by organizował okresowe przeprowadzanie szkoleń, przypominających o wszystkich zasadach minimalizacji zagrożeń i postępowania w przypadku wybuchu pożaru. Najlepszym rozwiązaniem będzie zlecenie tego zadania specjalistycznej firmie, do której dyspozycji pozostaje odpowiednia baza szkoleniowa i doświadczone kadry oraz odpowiednie materiały dydaktyczne, uwzględniające zmiany w prawie i aktualności. Gwarantujemy pełną obsługę szkoleń i wystawienie certyfikatów oraz ochronę danych osobowych zgodnie z przepisami RODO.


Metro Słodowiec Archives - Warsaw Now! Najciekawsze Wydarzenia i Miejsca w Warszawie\nUDOSTĘPNIJ Kino letnie Metro Słodowiec 2019. W czwartek, 27 czerwca 2019 roku startuje pierwsze w tym roku letnie kino przy Metro Słodowiec. Seanse odbywać się […]\nUDOSTĘPNIJ Kino plenerowe metro Słodowiec. Lato zbliża się wielkimi krokami, a wraz z nim FILMOWA STOLICA LATA. Pierwsze seanse rozpoczną się 27 czerwca 2017 roku na […]


Klub pana G. (Maya Frost) książka w księgarni TaniaKsiazka.pl\nŚrednia: 4.2 Ilość ocen: 37\nJakie mogą być konsekwencje monotonii w związku? Poznaj zmysłowy "Klub pana G." i weź udział w niezwykle namiętnej historii, która odsłania głębię ludzkiej duszy.\nMilena prowadzi spokojne życie, które przepełnione jest nudą i zmęczeniem. Romantyzm w jej małżeństwie dawno już wygasł, a mąż nie poświęca jej uwagi. Czuje się zaniedbana i porzucona, ale ciągle trwa w tej stagnacji, nie potrafiąc nic zmienić. Po cichu liczy na cud, który na zawsze wyrwie ją z tej monotonii i rzuci w wir prawdziwej miłości. Czy zmieniłaby zdanie, gdyby wiedziała, co ją czeka? Okazuje się, że odrobina nudy nie jest taka zła…\nSkuszona widmem udziału w prawdziwym romansie, których setki widziała w filmach i książkach, Milena postanawia skorzystać z zaproszenia tajemniczego Gabriela. Milena udaje się do nocnego klubu, gdzie wszystko jest inne niż w jej marzeniach. Mroczny korytarz pełen drzwi, a każda komnata oznacza przekroczenie coraz odleglejszych granic seksualnych. Czy kobieta zdoła wycofać się, zanim będzie za późno? A może podda się urokowi Gabriela i zatraci się w swoich wizjach idealnego romansu?\nMaya Frost znana jest z opowiadań romantycznych, których część zamieszczona została w zbiorze "Gorąca gwiazdka". Autorka porusza tematykę nudy i braku komunikacji w związkach, co często może prowadzić do prawdziwych tragedii. Maya Frost opisuje przygody bohaterek w wyjątkowo pikantny sposób, ale dużą wagę przykłada także do ich myśli, uczuć i stanów emocjonalnych. "Klub pana G." jest jej pierwszą powieścią. Książka szybko zyskała uznanie krytyków i czytelników.\nDodana przez Natalia W. w dniu 2021-10-14\nZ całą pewnością nie jest to książka dla każdego, a już na pewno nie dla młodszych czytelników. Zawarta w niej ogromna dawka erotyki momentami zaczynała mnie już nużyć, dlatego też skupiłam się na innych elementach powieści. Mowa w niej o zdradzie, tajemnicach, kłamstwach, wyrzutach sumienia, pochopnych wnioskach, jak i o "różowych okularach". Można też sobie zadać pytanie o to, czy warto oszukiwać partnera i swój niemoralny czyn potraktować jako zemstę, odwet. Czy to da zdradzającej osobie ukojenie? Myślę, że każdy na te pytania musi sam sobie odpowiedzieć. Wszyscy przecież inaczej podchodzimy do życia.\nMilena I Adam Konopaccy to tak zwana rodzina patchworkowa. Ona wychowuje dwóch synów Adama z pierwszego małżeństwa, a na dodatek musi ukrywać przed mężem swoją pracę. Kobieta redaguje książki o tematyce erotycznej, ale nie to jest powodem oszukiwana Adama. On, jako ceniony i bogaty pan ginekolog twierdzi, że kobieta pracować nie może, powinna zamiast tego zajmować się domem. Co z tego, skoro Adam, mimo potężnych pieniędzy, skąpi żonie niemal na wszystko, łącznie z prawidłowym ogrzewaniem domu? Kobieta bierze zatem potajemne zlecenia, by mieć pieniądze chociaż na swoje najpotrzebniejsze wydatki.\nGdy Milena dowiaduje się o zdradzie, wówczas postanawia się zrewanżować. Poznaje bardzo przystojnego Gabriela, ale tutaj zaczynają się schody. Pewnego wieczoru Gabriel zaprowadza kochankę do Klubu Nieziemskich Doznań. Wytrawni czytelnicy w mig załapią, że owa powieść jest przedłużeniem opowiadania pt. "Sekret pożądania" z antologii pt. "Gorące sekrety". Pisałam wówczas, że Maya Frost uczyniła coś dobrego, bo skupiła się nie tylko na scenach seksu. Pokazała bardzo dokładnie, co szanowani biznesmeni, prawnicy lekarze i inne elitarne grupy mogą robić poza murami swoich gabinetów. Oczywiście, nie tyczy się to każdego, ale złożoność ludzkiej psychiki, dwulicowość oraz ukrywanie swojego prawdziwego ja to nieodłączne elementy tego tekstu. Czy mimo wyuzdanych scen seksu, wydzielonych Komnat, w których dzieją się rozmaite rzeczy, Milena zdecyduje się zostać z kochankiem i odwiedzać klub? Czy będzie zakładać maskę, by nadać sobie odrobinę anonimowości? Tego już, drodzy czytelnicy, musicie dowiedzieć się sami.\nKsiążka ta nie jest ani zła, ani rewelacyjna. Nie ma też ogromnej objętości, nie zawiera nawet 300 stron. Czy mi się podobała? Dzięki autorce jeszcze bardziej przekonałam się, że nieznana jest tak naprawdę fantazja ludzka pod względem erotyki. Ludzie wstydzą się mówić o swoich fetyszach, stąd wybierają tego typu kluby. Czy jest to coś złego- można powiedzieć, że to nie zbrodnia, nikt nas do tego nie zmusza. Bardzo podobało mi się zakończenie, które było po prostu adekwatne do całości tekstu.\nO tym, czy sięgnąć po powieść, także sami zdecydujcie. Osoby widzące też wątki poboczne powinny być zadowolone.\nDodana przez Aneta E. w dniu 2021-10-12\nDodana przez Katarzyna T. w dniu 2021-04-24\nSwietna ksiazka. Uwielbiam dobre erotyki a ten wlasnie taki jest. Serdecznie polecam\nDodana przez Gosia S. w dniu 2021-03-30\n"Klub Pana G" to erotyk, który dosłownie ocieka seksem. Po książkę sięgnęłam, gdyż lubię czasem sięgnąć po dobry erotyk. Czy ten taki się okazał?? Dla mnie nie do końca.\nMiałam przyjemność czytać książkę "Gorąca gwiazdka", gdzie była ujęta opowieść autorki, do której bohaterów nawiązała w książce. Bardzo mi się to spodobało, że rozwinęła ich wątek.\nMilena to zwyczajna dziewczyna, która wychadząc za mąż za Adama po części zgodziła się na bycie kurą domową, zajmowaniem się jego dziećmi, praniem, gotowaniem i sprzątaniem. Przychodzi jednak w życiu moment, że każdy chciałby czegoś więcej.\nGabriel, którego poznaje przez przypadek okazuje się intrygującym spełnieniem jej fantazji.\nGłówna bohaterka przyłapuje swego męża na zdradzie, co popycha ją w ramiona obcego mężczyzny. Dodatkowo fantazjuje o wielu skokach w bok. Niezrozumiałe dla mnie jest również za tajemnice faktu, że przyłapała męża na zdradzie.\nKsiążka zdecydowanie należy do erotyków, niemniej jednak ja zdecydowanie wolę delikatniejsze książki z tego gatunku. Już na pierwszych stronach książki mamy przedstawioną fantazję erotyczną głównej bohaterki, która okazuje się być snem. Sceny seksu są ostre, wyuzdane i bardzo wulgarne, dla mnie chyba jednak nieco za bardzo. Zdecydowanie autorkę poniosła fantazja z klubem, w którym dosłownie odbywają się seksualne orgie. Nie rozumiem również zachowań głównej bohaterki, która często postępuje według mnie lekkomyślnie i dla mnie niezrozumiale. Dla niej wszystko kręci się wokół seksu, a każdą swoją decyzję opiera o doznania seksualne.\nKsiążka nie jest zła i czytało się ją szybko i z zaciekawieniem, niemniej jednak wszystko zbytnio było oparte na doznaniach seksualnych, a wszelakie uczucia i ludzie zostali zbytnio pominięci.\nTwórczość autorki polubiłam i z pewnością, jeśli kiedyś pojawi się kolejna książka autorki, to po nią sięgnę, choć "Klub Pana G" mnie nie zachwycił, to było to jedynie spowodowane zbyt dużą i otwartą ilością opisanych w niej scen erotycznych.\nPolecam książkę tym, którzy szukają wielu mocnych scen erotyczneych, w których nie ma hamulca. Zdecydowanie będą zachwyceni twórczością autorki!\nDodana przez Paula B. w dniu 2021-03-22\nMąż po zobaczeniu „Klubu pana G”, zapytał: czy zamierzam czytać porno? I muszę przyznać, że w dużej mierze miał rację. Spora część tej książki, to porno na papierze. Nie zamierzam wgłębiać się w szczegóły, żeby nie spolerować,- zwłaszcza, że sam tytuł i opis na okładce, w mojej opinii zdradzają nam już za dużo. Powiem tylko, że jest bardzo niegrzeczne i odważnie, nawet jak na erotyk. Scen seksu jest naprawdę sporo - mi wręcz brakowało rozbudowania fabuły i postaci bohaterów. Osobiście raziło mnie również użyte nazewnictwo, które nijak nie pasowało mi do scen erotycznych. Nie mniej książkę czytało mi się bardzo szybko i wywołała u mnie nawet trochę przemyśleń. Niestety, to jednak nie do końca mój typ literatury.\nPodsumowując: jeśli gustujecie w erotykach, myślę, że ta pozycja może być warta uwagi.\nDodana przez Jowita C. w dniu 2021-03-18\nŻycie Mileny ulega diametralnej zmianie po ślubie. Wcześniej kobieta była seksowną, uwodzicielską i odważną redaktorka książek erotycznych. Po ślubie z uznanym ginekologiem została macochą dwóch dorastających chłopców i porzuciła karierę zawodową na rzecz zajmowania się domem. Początkowo jej związek był udany i przynosił jej mnóstwo radości, jednak potem jej mąż stał się apodyktycznym sknerusem, niezaspokajającym nawet jej podstawowych potrzeb. Teraz kobieta jest ogromnie zaniedbana i sfrustrowana.\nW chwili, gdy poznaje przystojnego Gabriela, zaczyna zastanawiać się, dokąd zmierza jej życie i co zrobiła nie tak, że znajduje się właśnie w tym miejscu, jako zaniedbana gospodyni domowa. Nie wie jeszcze, że ten przystojny mężczyzna całkowicie odmieni jej życie i obudzi w niej żądze, o jakie nigdy by siebie nie podejrzewała.\nGdy nakrywa męża w chwili miłosnych uniesień z inną kobietą, postanawia zrobić to samo i wikła się w romans z Gabrielem. Kobieta nie ma jednak pojęcia, jak kręta i niebezpieczna będzie droga, którą zacznie podążać, zwłaszcza, że zwykły pociąg seksualny zastępuje inne uczucie. Czy mężczyzna także będzie na nie gotowy?\nHmmm, od czego by tu zacząć… Może na wstępie zaznaczę, że znalazłam tu wiele wątków, wśród których jedne podobają mi się bardziej, inne mniej, a jeszcze inne wzbudzają we mnie frustrację.\nJak wiadomo nie od dziś erotyki mają za zadanie pobudzić wyobraźnię i w pewien sposób zadziałać na naszą seksualność. Przyznam, że niektóre wątki seksualne mnie zaintrygowały, inne wzbudziły we mnie odrazę, ale tak to już jest, że nie wszystkim podoba się to samo, więc w zasadzie plus dla autorki za fakt, że każdy może znaleźć coś dla siebie.\nNajwiększą frustrację wzbudza we mnie oczywiście postać głównej bohaterki. Z jednej strony cieszę się, że po spotkaniu z wymarzonym mężczyzną udało jej się wyzwolić w sobie ogromne pokłady kobiecości i podreperować swoją pewność siebie. Natomiast strasznie irytuje mnie przedstawienie Mileny na pierwszych stronach. Nie wiem dlaczego większość autorów tego gatunku przedstawia swoje bohaterki jako zaniedbane, stłamszone kury domowe, bez własnego zdania. Rozumiem, że w ostatecznym rozrachunku to wspaniałe doznania seksualne mają rozbudzić je na nowo, ale ja nie widzę potrzeby przedstawiania wszystkich bohaterek w tak bardzo niekorzystnym świetle. Przez to zawsze na początku takich książek, tak było i w tym przypadku, odnoszę wrażenie, że kobiety to bezmózgie yeti godzące się na gardzenie nimi przez partnera i żyjące w niesatysfakcjonującym związku poczwary bez własnego zdania. Uważam, że tak skrajne elementy są zbędne.\nCo do późniejszej przemiany głównej bohaterki, to w pewnym momencie udało mi się nawet ją troszkę polubić za fakt, że wzbudziła w sobie małą buntowniczkę i w końcu zaczęła dążyć do spełnienia własnych marzeń i pasji. Natomiast nie do końca spodobało mi się zakończenie, bo gdy już zaczęło się robić naprawdę ciekawie, autorka postanowiła zniszczyć wszystko tylko dla zemsty. I to do mnie nie przemawia.\nPodsumowując. Książka, jako erotyk jest całkiem ciekawa z wyłączeniem chwilowego epizodu kury domowej. Plus za zmiany i zdobycie pewności siebie przez główną bohaterkę oraz podjęcie śmiałych kroków. A na końcu minus za sam koniec końców, bo uważam, że dwoje dorosłych ludzi, których łączy tak wielkie wzajemne zafascynowanie, powinno w inny sposób wyjaśniać sobie wątpliwości, a nie postępować na zasadzie – Ty zrobiłeś mi na złość, to teraz ja Ci pokaże. Sama idea tytułowego klubu też jest ciekawa i akurat z takim pomysłem na umiejscowienie akcji się jeszcze nie spotkałam.\nMilena utknęła w związku, który nie wygląda tak, jak to sobie wyobrażała. W dodatku opiekuje się nawet nie swoimi dziećmi. Czuje się zmęczona, mało atrakcyjna i emocjonalnie wypalona. Pewnego dnia trafia nie na księcia, ale prawie na anioła - przedstawia jej się tajemniczy Gabriel.\nPrzyznam szczerze, że same pierwsze strony mnie trochę odepchnęły. Powieść od razu zaczyna się fantazją erotyczną, która okazuje się snem, a bohaterkę nagle budzi dzwonek z piosenką Metalliki, którą ustawili jej w telefonie niegrzeczni chłopcy. Dopiero po czasie zrozumiałam, że to była jedna z kilku scen, w której autorka bawi się popularnymi erotycznymi motywami. To książka inne niż dotąd. Po prostu... Wow! To był najlepszy erotyk, jaki przeczytałam.\nWszyscy bohaterowie wydali mi się bardzo żywi, prawdziwi, nie byli takimi idealnymi laleczkami jak w innych powieściach tego typu. Gabriel oczywiście jest przystojny i bogaty, ale nie dominuje w tej powieści, tutaj najważniejsza jest Milena. To z jej perspektywy poznajemy całą historię. To ona rozkwita, rośnie w siłę, powoli odnajduje w sobie kobiecość i radość z seksu. Zaczyna wierzyć w siebie i myśleć o swoim szczęściu, potrzebowała tylko tego jednego impulsu od nieznajomego. Bardzo podobało mi się przedstawienie głównej bohaterki. W końcu trafiłam na powieść, w której kobieta nie jest półgłówkiem i nie czeka, aż jakiś samiec zacznie za nią myśleć.\nScen erotycznych jest tutaj naprawdę sporo, spełniają się fantazje przeróżnego rodzaju, nie ma rutyny. To są takie sceny, do których można wracać wielokrotnie i przeżywać je na nowo. Wszystko opisane jest zmysłowo i tak... elegancko, z wyczuciem. Jednocześnie fabuła też mnie tak wciągnęła, że zakończenie czytałam z zapartym tchem. Ten koniec! Petarda! Gdyby ostatnia scena mogła z tekstu zmienić się w obraz, to ja poproszę taki na ścianę. Fantastyczne zagranie.\nPowieść jest cudowna sama w sobie, ale jeśli autorka zdecyduje się na jakiś ciąg dalszy, to ja się ani trochę nie pogniewam 😉 Wiem, że nie do każdego ta książka trafiła, ale ja jestem kupiona. Właśnie takiego erotyka szukałam.\nDodana przez Paulina G. w dniu 2021-03-04\nPrzyznam szczerze nie czytałam opisu książki. Przeczytałam parę recenzji tych złych i tych dobrych . I przekonałam się by sama przeczytać książkę.\nPoznajemy Milene mężatke, która rezygnuje z siebie dla męża i jego dzieci . Zdaje sobie sprawę że jej życie z przed ślubu i po ślubie zmienilo się niewyobrazałnie, a mąż niezadawala już kobiety . Całkiem przypadkiem poznaje Gabriela i od niewinnego spotkania rodzi się duże pożądanie. Bohater rozbudza wszystkie seksualne wizje i fantazje kobiety .\nZacznę od tego że moim zdaniem książka jest dobra . Podobała mi się. Sceny fantazji i seksu były w zmysłowy sposób opisane, które doprowadzają do czerwoności. Nie czułam tego niesmaku co niektórzy na różne zwroty jak "wulwa" . Bardziej skupiałam się na całej scenie niż na wyrażenia.\nFabuła również od początku mi się podobała, książka domowego kopciuszka które wkoncu otworzy oczy na życie i zaczyna żyć dla siebie. Fabuła się nie gubi i mamy ją tu w 100% .\nJedynie co to mogę się zgodzić z innymi blogierkami tytuł książki. Niestety zdradza nam to co jest ukrywane w książce. Klub Pana G . Więc jak jesteśmy już w tym klubie wiemy o co chodzi, a autorka robi z tego tajemnice . Mogło to trochę inaczej wyglądać.\nAle co do całej książki czytało mi się ją szybko i przyjemnie . I wam też polecam zapoznać się z książka i wyrobić sobie własne zdanie :)\nDodana przez Anna S. w dniu 2021-02-28\nMilena to żona nieziemsko przystojnego pana doktora, do którego wzdychają wszystkie pacjentki, niezależnie od wieku. Niestety, w dbałości o małżeństwo i energicznych pasierbów zatraciła swoje potrzeby. Podejrzenia męża o zdradę pchają ją w ramiona przystojnego i tajemniczego Gabriela. Ta znajomość i seksualna fascynacja to tylko początek wielkiego buntu zahukanej kury domowej...\nErotyki lepszego i gorszego sortu święcą właśnie swoje triumfy. Im więcej plastycznych, ostrych opisów - tym lepiej dla nienasyconego czytelnika. Niestety, taki czytelnik jest też często mało wymagający, więc większość pozycji (sic!) to zwyczajne grafomaństwo. Tu mamy współczesny erotyk w najlepszej postaci - dobrze napisany, wciągający nie tylko opisami, ale także fabułą. Podobało mi się!\nDodana przez Renata C. w dniu 2021-02-27\nNie czytam erotyków, po romanse mało kiedy sięgam, więc do końca nie wiem czy powinnam ją oceniać 😊\nJak dla mnie to erotyk przechodzący niemal w porno, wyuzdany i gorący, ale całkiem ok w odbiorze.\nNapisany przyjemnie i lekko, mimo tych wszystkich szczegółowych opisów.\nOgólnie w fabule pojawiło się kilka momentów zaskoczenia, ale końcówka... Brakuje mi konkretnego zakończenia, bo tutaj jakby go nie było 🙈\nMyślę, że wielbicielki erotyków będą zadowolone! 😁\nDodana przez Karolina N. w dniu 2021-02-27\nKiedy zaczęłam czytać tę książkę, to trochę się bałam tego co tam będzie. Opinie na bookstagramie były różne, ale zawsze jestem zdania, że należy samemu się przekonać i wyrobić sobie swoją opinię.\nMilena to gospodyni domowa, która zajmuje się pociechami swojego męża z pierwszego małżeństwa - Rafciem i Kamciem. Do tego zapomniała chyba już, jak to być atrakcyjną i zadbaną kobietą. Życie w domu powoduje, że zamiast dbać o siebie, dba tylko o dom i rodzinę. Mąż całkowicie jakby przestał się nią interesować, a jedynie wymaga. Całkowicie niespodziewanie, przy 5 minutach dla siebie spotyka nieziemsko przystojnego Gabriela, który jest nią zafascynowany tak samo jak ona nim. Jednak... ma pewną tajemnicę.\nKsiążka jest naprawdę dobrze napisana, jest lekka i przyjemna. Ostrzejsze sceny nie są w żaden sposób niesmaczne. Można powiedzieć, że świat przedstawiony przez autorkę faktycznie może istnieć i wierzę, że takie miejsce faktycznie może istnieć.\nJedynie co mi się nie podobało, to zakończenie. Niby wiedziałam, co autorka chce uzyskać, co chce nam pokazać. Jednak zachowanie bohaterki było dla mnie już niezrozumiałe. Miałam wrażenie, że niby chce pokazać, że nikt z nią nie zadziera, a jednak... poddała się swojej słabości. W ogóle brakowało mi zakończenia... Takiego idealnego podsumowania.\nMimo zakończenia, uważam że jest to przyjemna lektura na dwa wieczory.\nDodana przez Patrycja R. w dniu 2021-02-26\n"Klub Pana G" to naprawdę gorąca, pikantna książka, poruszająca kontrowersyjny temat. Jest to świetny erotyk, który jednak poza scenami seksu posiada bardzo interesującą fabułę.\nPrzed lekturą tej książki polecam zapoznać się z opowiadaniem tejże autorki zawartym w antologii "Gorąca gwiazdka". Znajomość tej opowieści nie jest konieczne, by zrozumieć książkę, jednak jest bardzo fajnym nawiązaniem i wstępem do poznania sytuacji głównej bohaterki Mileny.\nMilena jest żoną lekarza ginekologa. Wychowuje jego synów z poprzedniego małżeństwa. Kobieta czuje się zaniedbana przez męża, dla którego jest głównie pomocą domową i nianią. Nadto ma podejrzenia, że mężczyzna zdradza ją.\nKobieta wdaje się w znajomość z przystojnym Gabrielem. Ten odkrywa przed nią nowe rodzaje przyjemności i zabiera do tajemniczego klubu. Milena pod wpływem mężczyzny zgadza się na przekroczenie kolejnych granic.\nCzy kobieta odejdzie od męża? Jak zakończy się jej znajomość z Panem G?\nTego musicie dowiedzieć się sami. Zakończenie jest otwarte i daje nadzieje na kontynuację, której jestem ogromnie ciekawa 😃\nFabuła powieści wciągnęła mnie do tego stopnia, że książkę skończyłam w jeden dzień. Styl autorki podobał mi się. Książkę czytało się naprawdę szybko i przyjemnie.\nZ uwagi na kontrowersyjną tematykę być może jednak nie jest to książka dla wszystkich (tematyka jest odważna). Mnie to jednak nie przeszkadzało, mimo że zdecydowanie nie zdecydowałabym się na to w czym brali udział główni bohaterowie.\nDodana przez Agata I Karolina C. w dniu 2021-02-24\nSięgając po Klub Pana G, musicie wiedzieć, że to książka, która może otworzyć wam oczy, wpłynąć na waszą wyobraźnie i z pewnością spowodować konieczność wymiany bielizny 😈😈😈🙈\nKontrowersyjna tematyka zdrady małżeńskiej... Dla wielu ciężki temat i również dla nas rzecz niezrozumiała. Ale jeśli czytając damy się ponieść fantazji, wyzbędziemy się wszelkich zasad i chodź w pewnym stopniu postaramy się zrozumieć powody postępowania Mileny, wtedy zaczynamy przeżywać z książką naprawdę mocne, erotyczne doznania 😈🔥\nZ początku przypomina nieco lekturę, która zawsze kojarzyła mi się z ogromem opisów. Nie wątpię, że było to potrzebne aby zrozumieć problematykę książki. Ale niestety trzeba zauważyć, że trochę się naczekałam na spotkanie Mileny i Gabriela! 🙈 Kiedy już bohaterowie rozpoczęli wspólną przegode... PRZEPADŁAM! Aż wstyd się przyznawać, ale ta historia na prawdę może namieszać w głowie🙈. Klub do którego trafiła Milena okazał się istną siedzibą rozkoszy, seksu bez granic ale na określonych zasadach za zgodą wszystkich jego członków 🔥 Wszystko napisane ze smakiem, powodując wypieki na twarzy i pulsowanie pewnych partii ciała 🔥 z pewnością nie domyślacie się również zakończenia tej historii... Mną wstrząsnęło ogromnie. JESTEM WŚCIEKŁA! 😡 co nie zmienia faktu, że chętnie przeczytałabym pewne fragmenty ponownie 🔥 zaserwowała mi masę emocji ❤\nA ty jesteś gotowa/y ponieść się fantazji? 😈\nDodana przez Adrianna G. w dniu 2021-02-22\n"Klub Pana G" Mayi Frost wzbudził we mnie kilka emocji, ale niestety nie tych pozytywnych. Byłam zirytowana, znudzona, miejscami zniesmaczona. Dopiero pod koniec czytania jako tako mnie wciągnęła, ale zaraz spotkałam się ze ścianą. Tak, w najciekawszym momencie książka się urywa.\nGłówna bohaterka, Milena jest nijaka. Dowiadujemy się, że wcześniej była szczupła i zadbana, a po ślubie został jej tylko dres. Musiała zrezygnować z pracy na rzecz bycia gosposią, sprzątaczką i opiekunką swoich bodajże 11-letnich pasierbów RAFCIA i KAMCIA. (Te zdrobnienia imion przewijają się w tej książce zdecydowanie zbyt często.) Do tego przez ponad połowę książki cały czas myśli tylko i wyłącznie o stosunku.\nAle! W końcu pojawia się nasz tytułowy Pan G i odmienia naszą zahukaną Milenkę w boginię namiętności i rozkoszy. Do tego przyprowadza ją do Klubu Nieziemskich Doznań, w którym dzieje się o wiele więcej niż mogłoby się wydawać na początku.\nJeśli chcecie dołączyć do "Klubu Pana G" to tylko na własną odpowiedzialność.\nDodana przez Natalia C. w dniu 2021-02-22\nGłówną bohaterką książki jest Milena, druga żona ginekologa. Przykładna żona i gospodyni. To typowa zamężna kobieta, dbająca o porządek w domu. Jednak wszystko się zmienia, gdy poznaje Gabriela. Zdradza męża. Nowy znajomy zaprasza ją do tajemniczego klubu. Opisy scen erotycznych powalają na łopatki. Jest to typowy erotyk.\nI żyli długo i szczęśliwie.... a może jednak nie? Milena zupełnie inaczej wyobrażała sobie życie z Adamem, poważnym, przystojnym, mądrym ginekologiem. Był mężczyzną, przy którym jej rozum podpowiadał jej, że reprezentuje sobą wszystkie cechy, jakich kobieta poszukuje u swojego życiowego partnera. Codzienność bardzo szybko zweryfikowała te założenia. Niedomówienia, brak akceptacji dla innych zainteresowań partnera, brak ciepłych uczuć spowodowały ogromne oddalenie się małżonków od siebie. Przypadkowe spotkanie w kawiarni zastanawia Milenę, zmusza ją do głębokiego przemyślenia swojego związku oraz sytuacji w jakiej się znalazła.\nGabriel reprezentuje sobą zupełnie inną, niedostępną do tej pory dla kobiety grupę społeczną. Jego pewne, graniczące z arogancją zachowanie pociąga ją, lgnie do niego. Poświęca jej czas, okazuje sympatię i rozumienie, stanowi jej naturalne uzupełnienie, dzięki czemu bardzo szybko staje się nieodłącznym elementem życia młodej kobiety. A do tego jest niesamowicie przystojny. Pozwala jej na uwolnienie dotąd skrywanych pasji i namiętności, dzięki czemu kobieta odnajduje dawno utraconą pewność siebie, swoją kobiecość. Boi się tej relacji, jednak postanawia zaryzykować. Dotąd niespełniona żona, macocha dla dwóch krnąbrnych chłopców, potajemnie pracująca nad korektą erotyków, zaczyna łapać przysłowiowy wiatr w żagle. Gabriel odsłania przed nią tajemnice gorących uniesień, i jej własnych pragnień.\n"Klub Pana G." z jednej strony jest podobny do książek już dostępnych na rynku. Z drugiej jednak strony, zakończenie jest mocno zaskakujące, ponieważ tylko jeden moment może wskazać Czytelnikowi, że Autorka nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Książkę czyta się zdumiewająco szybko i płynnie. Jestem jedynie rozczarowana jeśli chodzi o zasady panujące w klubie, ponieważ opis książki sugeruje zupełnie inne rozwiązanie, niż finalnie zostało przedstawione przez Autorkę. Również zasady gry uległy zmianie. W książce zderza się nudna codzienność Mileny, z podniecającymi wyjściami do klubu u boku Gabriela.\nKsiążka jest gorącym erotykiem, który zaskakuje, szczególnie na zakończenie. Czyta się ją bardzo szybko. Pierwotne cechy bohaterów są jedynie przykrywą dla wybuchowych charakterów oraz mocnego stąpania po ziemi.\nDodana przez Monika S. w dniu 2021-02-18\nWitam, dziś mam dla was recenzję książki Klub Pana G autor Maya Frost.\nKlub Pana G to książka, która przenosi nas z życia codziennego w inny świat. Oczywiście każdy z nas zna bajkę o Kopciuszku, w tej powieści też mamy do czynienia z takim kopciuszkiem.\nKobieta w kwiecie wieku ma różne obowiązki oczywiście, ale żeby pozwalać sobie by mężczyzna, za którego wyszła traktował ją w ten sposób? Przykro było czytać jak wyręcza się swoją żoną, z którą nie ma dzieci, a ta opiekuję się jego dziećmi z pierwszego małżeństwa, gdzie ich matka jeździ po świecie i podrzuca je do byłego męża.\nBrak czasu dla siebie, ciągle ubrany dres, zakupy, sprzątanie, gotowanie.\nCzy nie przypomina wam to typowego kopciuszka?\nBrak zainteresowania męża wzbudza w kobiecie fantazje, które chciałaby spełnić, a mąż nie podziela tego entuzjazmu.\nAutorka pokazuję nam samo życie. Jeśli ktoś tkwi w związku jak nasza bohaterka ciągle w biegu dom, mąż, dzieci chociaż nie swoje, każdy powinien mieć czas dla siebie, by robić to co się kocha i spełniać swoje marzenia.\nNie raz człowiek dowiaduję się o zdradzie drugiej osoby, a co wtedy?\nCo zrobić i jak żyć w takiej sytuacji?\nNasza bohaterka gubi się w swoim życiu, chociaż moim zdaniem sama do tego doprowadziła nawet i tym, że zrezygnowała z dotychczasowej pracy i daje decydować o wszystkim mężowi.\nSą ludzie którzy mają bardzo różne upodobania erotyczne tak jak bohaterka poznaje Gabriela, który pokazuję jej miejsce gdzie może takie właśnie upodobania spełnić.\nJak daleko posunie się kobieta?\nDo dalej będzie z jej małżeństwem? Przeczytajcie sami.\nKsiążka na jeden wieczór wciąga, zaskakuję i pokazuję nam to czego nie widzimy w normalnym świecie.\nPo siegnięcie tej książki niesamowicie skusiła mnie jej okładka. Jest po prostu piękna 💗 Przyciąga wzrok czytelnika oraz kusi, nie tylko jabłkiem.\nMilena, główna bohaterka książki to znudzona, przemęczona i nie co zaniedbana żona Adama. Do tego też sfrustrowana seksualnie kobieta. Będąc pewnego razu w kawiarni, zaczepia ją przystojny i seksowny Gabriel. Milena, początkowo, jego gorące spojrzenia i zainteresowanie jej osobą bierze za okropny żart. Bo co, ten mający 185 cm wzrostu, twarz anioła i boskie ciało mężczyzna mógłby chcieć od zahukanej mężatki? I jaki ma w tym cel, by chcieć wprowadzić ją do swego życia?\n,,Bo tym, co najbardziej podnieca, jest to, że facet robi pewne rzeczy sam z siebie. Nie trzeba mu o niczym mówić."\nTa książka zdecydowanie powinna mieć znacznik- Uwaga, rozpalę wszystkie twoje zmysły 😈\nCzyta się ją łatwo, przyjemnie i zrozumiale, a do tego powoduje drżenie rąk, palpitacje serca oraz intensywne rumieńce. Także sporą dawkę zdrowego humoru i sarkazmu.\nSięgając po nią myślałam, że to romans, w którym boski i świetny mężczyzna rozkochuje w sobie samotną mężatkę, ale to ognisty erotyk.\nScen seksu jest tak wiele i są tak realnie opisane, że miałam wrażenie ,iż jestem jedną z uczestniczek wydarzeń.\nBardzo podobało mi się obserwowanie przemiany głównej bohaterki z zakompleksionej i zaniedbanej kobiety w demona seksu. Intrygujące były jej fantazje erotyczne, próbowanie nowych rzeczy i delikatne aczkolwiek wytrwałe przesuwanie własnych granic. I to wszystko dzięki mężczyźnie, który dostrzegł ją w tłumie i wydobył jej seksualność na wierzch. Można? Można, i to jak!\n,,Klub Pana G." wyróżnia się jeszcze tajemniczością i intrygami, z którymi będzie musiała się zmierzyć Milena. Czy niedawno odkryta pewność siebie, da jej siłę do zmierzenia się ze światem Gabriela?\nPrzekonajcie się sami, sięgając po tą książkę. Duża dawka erotyki, flirtu i fascynacji seksualnych przed Wami. Gorąco polecam 💗😈😉\nDodana przez Joanna K. w dniu 2021-02-15\nMam dziś dla Was naprawdę gorącą propozycję. 🔥🤩 Tylko dla niegrzecznych dziewczynek! 😈😀\nNiezadowolona z życia Milena jest nieszczęśliwa w swoim małżeństwie. Czuję się zaniedbana, nierozumiana i znudzona. Próbuje jak może sprostać wymaganiom męża. Opiekuje się jego dziećmi, dba o dom i stara się być idealną żoną. Nadchodzi jednak dzień, gdy coś w niej pęka. Przypadkowo poznany w galerii mężczyzna przyciąga ją jak magnes. Budzi w niej dawno uśpione uczucia. Milena wreszcie czuje się pożądaną, piękną kobietą. 🥰\nGdy Gabriel na kolejne spotkanie proponuje jej tajemniczy wypad w nieznane, jest bardzo podekscytowana. Niespodziewa się jednak, że trafi do pełnego wyuzdania i ociekającego seksem klubu, w którym ludzie przekraczają swoje granice. Czy ona jest na to gotowa?\nMuszę przyznać, że był to jeden z odważniejszych erotyków jaki miałam przyjemność przeczytać. 😅 Pikantne sceny przyprawiają o rumieniec na twarzy. 🤭 Nie będę ukrywać, podobało mi się to! 😍🙊\nDodana przez Monika Ś. w dniu 2021-02-15\nPrzekona się o tym Milena. Znudzona życiem kobieta, która została typową kurą domową. Pierze, prasuje koszule męża, robi obiady, wozi swoich pasierbów do szkoły.\nPewnego dnia poznaje Gabriela, który sprawia, że Milena trafia do raju. Dosłownie i w przenośni. Gabriel zabiera Milenę do tajemniczego klubu. Czy Milena przekroczy granicę?\nPatrząc na małżeństwo Mileny, trochę się nie dziwie, że szuka odskoczni i chce, żeby ktoś w końcu ją docenił. Jej mąż uważa, że to normalnie, że żona siedzi w domu i "nic nie robi". Adam nie widzi w tym żadnego problemu.\nBardzo podobała mi się ta książka. Jest to bardzo dobry erotyk, chociaż miejscami uważam, że opisy były zbyt wulgarne.\nW książce poruszony jest problem, który dotyka wiele kobiet. Brak zrozumienia ze strony mężczyzn, a wręcz zamiatanie problemów pod dywan.\nKsiążkę miałam okazję przeczytać dzięki portalowi czytam pierwszy.\nDodana przez Elżbieta R. w dniu 2021-02-13\nNowa odsłona Kopciuszka w wersji dla dorosłych. Książka ociekająca erotyzmem, przyprawiająca o palpitacje serca, wywołująca rumieńce. Przy tej lekturze nie można się nudzić, nawet Grey mógłby czuć się zawstydzony poczynaniami bohaterów. Książkę otrzymałam z portalu czytam pierwszy.\nDodana przez Natalia S. w dniu 2021-02-10\nOd literatury erotycznej nie wymagam wiele. Brak pewnych wad jest już dla mnie zaletą ;) "Klub Pana G." zaskakuje jednak bardzo pozytywnie, tym bardziej, że jest to debiut autorki!\nMilena to zaniedbana i niedoceniana żona, która po ślubie robi za gosposię, kucharkę, dziewczynę na posyłki i matkę dla dwóch synów męża. Nie jest zadowolona z tego stanu rzeczy, zwłaszcza gdy odkrywa, że mąż ma romans. Wtedy poznany właśnie Gabriel wydaje jej się jeszcze bardziej kuszący - Milena postanawia pozwolić sobie na przygodę.\nKsiążka jest naprawdę dobrze napisana, nie ma tu naiwnych gierek, stereotypów, wulgarności. Jest na pewno dojrzalsza niż większość powieści tego typu, zwraca uwagę na pewne trudne tematy, jak zaniedbanie w związku, brak zaufania. A przy tym jest bardzo, bardzo erotyczna. Choć sceny seksu są odważne, wręcz wyuzdane, nie są opisane wulgarnie, co bardzo mi się podoba. Główna bohaterka jest świadoma swoich motywacji, wszystko dzieje się z jej własnej woli, nie ma żadnego przymusu czy przemocy. Fabuła sama w sobie jest interesująca i nie leci utartym schematem - jest zaskakująca, ze świetnym finałem. Brakowało mi tylko podziału na rozdziały - cały tekst jest ciągiem, przedzielony tylko graficznymi przerywnikami (zbyt częstymi, by mogły zastąpić rozdziały).\nJeśli macie ochotę na nieco dojrzalszy, ale nadal bardzo gorący erotyk, zdecydowanie polecam! :)\nDodana przez Patrycja M. w dniu 2021-02-10\nGorąca historia pełna pożądania i namiętności. Milena jest niezadowolona ze swojego małżeństwa, niezrozumienie i samotność wpycha ją w objęcia tajemniczego Gabriela, który doprowadza ją do prawdziwej ekstazy. Apetyczna i totalnie wciągająca!\nDodana przez Magdalena R. w dniu 2021-02-10\nNareszcie otrzymałam książkę napisaną przez polską autorkę, która nie jest przesłodzona! Bohaterowie mają wady i zalety, codzienność nie jest usłana różami a miłość i pożądanie może wyblaknąć. Maya Frost pokazuje szarą rzeczywistość, ale przypomina również, że warto pielęgnować związek i nigdy nie zapominać o sobie!\nMilena kiedyś była pożądaną kobietą. Teraz jest raczej znudzoną i zmęczoną mężatką. Wygląda na to, że również zdradzaną. Kobieta nie może sobie przypomnieć momentu, kiedy odpuściła. Kiedy przestała o siebie dbać? Kiedy mąż przestał z nią flirtować? Kiedy po raz ostatni poczuła w swoim związku ogień? Wszystko przeminęło. Ona stała się niewidzialna. Kiedy jednak w jej życiu pojawia się Gabriel wszystko się zmienia. To ON pod warstwą znużenia i zaniedbania odkrywa w Milenie kobiecość i rozbudza pragnienia o których kobieta już dawno zapomniała. To dzięki niemu Milena znowu walczy o siebie. To dzięki jego urokowi jest w stanie codzienność zamienić w przygodę. I kiedy niewinny flirt z Gabrielem zamienia się w płomienny romans, kobieta nie ma wyrzutów sumienia. Przecież nic nie jest winna mężowi, który zdradza ją i traktuje jak niewygodny przedmiot w domu. Jednak romans z Gabirielem nie jest zwyczajny. Nic, co ma związek z tym mężczyzną nie jest zwyczajne. Pan G zabiera Milenę do tajemniczego klubu, w którym wejście do każdej następnej komnaty oznacza przekroczenie kolejnej granicy. Jak daleko posunie się Milena? Czy Gabriel ma wobec niej czyste intencje?\nJestem mile zaskoczona lekturą „Klubu Pana G”. Autorka postawiła na prostą, ale pikantną historię. Przedstawiła bohaterów, którzy pod powłoką zwyczajności skrywają namiętność i zakazane pragnienia. Bohaterów złaknionych życia pełnego pokus. Książka napisana jest prostym i lekkim językiem. Jest błyskotliwie, ale nie brakuje również wulgaryzmów i szczegółowych opisów seksu, ale to przecież erotyk, który ma zaskakiwać i czasem szokować. Jedno jest pewne: książka Mai Frost jest rozkosznie bezwstydna, odważna i zaskakująca. Naprawdę niegrzeczna lektura. Czekam na więcej!\nDodana przez Marta K. w dniu 2021-02-04\n" - Nigdy tak o sobie nie myśl. Twoja energia seksualna to coś niesamowitego. Emanujesz nią i nie schowasz tego pod najgrubszym dresem, choćbyś nie wiem jak się starała!"\nZaczynając czytać "Klub Pana G" dobrze pamiętać, że jest to erotyk, więc niech was nie zdziwi, że fabuła skupiona jest na seksie, a i samych scen jest dużo, chociaż muszę tutaj od razu zaznaczyć, że są one bardzo dobrze napisane, jednym słowem jest gorąco. Cała historia nie jest mocno skomplikowana, Milena, kobieta po trzydziestce przeżywająca problemy małżeńskie poznaje tajemniczego Gabriela, który wprowadza ją w świat zupełnie nowych doznań. Muszę przyznać, że byłam zaskoczona i to pozytywnie, oczywiście nie jest to żadna wybitna literatura, ale dostałam to czego oczekiwałam, czyli idealną lekturę na chwilę relaksu wieczorem. Autorka ma lekkie pióro, więc książkę czyta się szybko i przyjemnie, fabuła wciąga na tyle, że trudno ją odłożyć przed końcem, no i powtórzę jeszcze raz, całość jest naprawdę gorąca. Bardzo podobało mi się zakończenie, które może, ale nie musi, wskazywać na kontynuację, co więcej zostawione w takiej formie, jest chyba jeszcze bardziej korzystne dla całe historii. Jedyne co mi przeszkadza to tytuł tej książki, wydaje mi się trochę tandetny, ale to moja subiektywna opinia, natomiast całość jest jak najbardziej godna polecenia.\nJak już wspominałam w swojej ostatniej recenzji, obecnie panuje szczególna moda na powieści erotyczne. W związku z tym rosną także wymagania czytelniczek, które pragną przede wszystkim emocjonującej lektury, dopieszczonej nutką świeżości i dobrze skonstruowanymi, nietuzinkowymi postaciami. Każdy może skleić kilka gorących scen, nakreślonych w mniej lub bardziej dosadny sposób, dodać do tego banalnych bohaterów, a w tle umieścić niezbyt logiczną fabułę. Tylko czy każdy miałby ochotę coś takiego przeczytać?\nW jakim celu sięgamy po tego typu książki? Przede wszystkim dla solidnej porcji obezwładniających emocji, ale również dla naszkicowanych sugestywnym, lekkim piórem gorących scen, rozpalających niemal wszystkie zmysły, pobudzających fantazję. Niestety, w tym wypadku autorka nie pozostawiła wyobraźni żadnego pola do popisu. Maya Frost zasypała swoich czytelników przesadnie bezpośrednimi opisami, nietypowym nazewnictwem, które początkowo może zszokować i co gorsza, niezbyt racjonalną fabułą. Być może moje wrażenie spowodowane jest tym, iż książka po prostu ocieka namiętnymi scenami, a sama esencja zeszła na drugi plan. Osobiście jednak wolę głębsze historie, poruszające istotne problemy, łamiące czytelnicze serca w drobny mak, gdzie same sceny seksu nie wiodą prymu, są natomiast rozpalającym, a jednak nakreślonym ze smakiem przyjemnym dodatkiem.\nCzytając tę powieść nie można oprzeć się wrażeniu, że autorka pragnie za wszelką cenę zszokować czytających i ewidentnie jej się to udało. Dla jednych z pewnością będzie to wrażenie pozytywne, na innych, często sięgających po ten gatunek, może niestety okazać się rozczarowujące. Nakreślone postacie również nie zapadają w pamięć, brak im złożoności, magii, wyróżniającej spośród wielu schematycznych bohaterów. Efektem jest obojętność, co zdarza się w moim wypadku wyjątkowo rzadko. Zwykle momentalnie utożsamiam się z wykreowanymi postaciami i z wypiekami na twarzy śledzę ich losy oraz kibicuję im ze wszystkich sił, czego w czasie lektury "Klubu Pana G." bardzo mi brakowało.\nMimo że mnie książka nie zachwyciła, jestem przekonana, że skradnie wiele czytelniczych serc, lubujących się w odważnych, napisanych wyjątkowo lekkim piórem powieściach.\nPodsumowując, "Klub Pana G." to trochę banalny, aczkolwiek szokujący erotyk, w którym niestety zabrakło dobrze skonstruowanej fabuły czy wyrazistych postaci. Jeśli macie ochotę na lekturę niewymagającą, lotną, trochę tuzinkową, być może powieść M. Frost przypadanie wam do gustu. Jeżeli jednak wymagacie od lektury czegoś więcej niż zlepek wyjątkowo bezpośrednich scen erotycznych, ta historia może was bynajmniej brutalnie rozczarować. Osobiście, mam wobec niej bardzo mieszane uczucia, przeważa niestety zawód i lekkie zażenowanie, a także upomnienie, że naprawdę nie można oceniać książki po okładce.\nDodana przez Paulina L. w dniu 2021-02-02\nDodana przez Anna K. w dniu 2021-02-02\nMilena zajmuje się domem, mężem i jego dziećmi. Nie czuje się doceniana przez nikogo, a rola kury domowej coraz mniej jej odpowiada. Kiedyś mąż ją uwodził, obsypywał prezentami, zabierał na wyjazdy, teraz wylicza jej wszystko, nigdzie nie zabiera, uważa, że wszystko należy do jej obowiązków. Na dodatek zaczyna podejrzewać, że ją zdradza.\nKobieta zaczyna mieć wszystkiego dość. Czuje się coraz bardziej rozczarowana swoim życiem, które miało być bajkowe, a okazało się, że do bajki mu bardzo daleko. Kiedy w kawiarni poznaje Gabriel, po niedługim czasie pozwala się uwieść. Mężczyzna wprowadza ją w świat niesamowitych doznań podczas seksu, a także do tajemniczego klubu. Jak potoczy się znajomość z Gabrielem? Jak spodoba jej się nietypowy klub? Jakie podejmie decyzje odnośnie do swojego małżeństwa?....\nDodana przez Kasia P. w dniu 2021-01-31\nDodana przez Judyta Z. w dniu 2021-01-27\nCzytacie erotyki? Lubicie je?\nJa swoją przygodę z nimi zaczęłam w zeszłym roku i musze przyznać, że polubiłam się z nimi bo gwarantują mi odskocznię od mroczniejszych lektur i przede wszystkim od codzienności.\n"Klub Pana G." jest erotykiem i to nie byle jakim erotykiem.\nKsiążkę czytałam z ogromnym zainteresowaniem co wydarzy się później.\nStyl jakim książka jest napisana niewątpliwie pomaga w czytaniu, język jak możemy się spodziewać bywa czasami wulgarny ale mi to nie przeszkadza nie z takimi słowami miałam kontakt.\nScen erotycznych (i to mocno erotycznych) mamy mnóstwo ale w końcu to taki gatunek więc cóż w tym dziwnego 🤭\nSam pomysł na historię jest bardzo zaskakujący, podejrzewam że niejedną kobieta czytając ją odnajdzie w Milenie jakąś cząstkę siebie.\nMi osobiście książka się spodobała i co tu ukrywać była bardzo przyjemym doświadczeniem. Jeżeli macie ochotę poznać wszystkie sekrety książki i przekonać się co oprócz seksu połączyło Milenę i tajemniczego Pana G. koniecznie złapcie za tę pozycję.\nDodana przez Dama C. w dniu 2021-01-25\nCzy przypadkowo poznany, tajemniczy mężczyzna może zmienić życie Mileny? Jej dni niezbyt różnią się od siebie. Mąż jej nie docenia, nie zauważa jej potrzeb. W ich małżeństwie i łóżku nie ma fajerwerków, jest nudnie i monotonnie. Milena coraz bardziej to sobie uświadamia.\nCzy dopuści się zdrady? Czy zaryzykuje i da się ponieść długo skrywanej namiętności? Czy jej potrzeby ciała okażą się najważniejsze?\nSięgnijcie po książkę "Klub pana G.", bo to świetnie napisany, niestereotypowy erotyk. Niebanalna historia napisana śmiałym językiem. To wciągająca powieść pełna namiętności, pożądania, pasji i zemsty. Niegrzeczna i gorąca.\nCzy przeczytasz ją bez rumieńców na policzkach? 😉 Przekonaj się.\nDodana przez Karolina K. w dniu 2021-01-24\nSięgając po tę pozycję należy pamiętać, że jest to erotyk, czyli książka dla dorosłych i świadomych wybieranej literatury w której trzeba być otwartym na nowe doświadczenia. Ta oprócz tego wielokrotnie potrafi skłonić nas do refleksji.\n"Seks bez tabu. Mamy dwudziestypierwszy wiek. Żyjemy w cywilizowanym, wydawałoby się świecie, a samo publiczne mówienie o tym, że uprawia się seks, powoduje atak paniki. Seks nie jest niczym złym, seks daje człowiekowi przyjemność od zarania dziejów. Ale też od zarania dziejów wpędza też człowieka w poczucie winy. Nie potrafimy mówić o seksie normalnie."\nSam tytuł wzsakuzje miejsce, gdzie zostaniemy wprowadzeni i czego mniej więcej można się spodziewać, a jej opis to dopełnia.\nMilena za swoim pozwoleniem dała się zamknąć w klatce. Rezygnując z przyjaciół i kariery zawodowej przejęła obowiązki pani domu. Życie jakie wybrała było wygodne do czasu kiedy Mąż nie zaczął jej zaniedbywać, a pasierby traktować bez szacunku. Kobieta zaczyna się dusić w swojej codzienności. Była więc łatwym łupem dla przystojnego mężczyzny, który zagadnął ją w kawiarni. Gabriel był obietnicą jej mocno schowanych pragnień i uwolnienia cielesnych fantazji, które nawiedzały ją w nocy.... Czy Milena zaryzykuje i z tego skorzysta?\nDawno rzadna książka tak mnie nie rozgrzała. W pewnym momencie tak się wkręciłam, że już sama nie wiedziałam czy bardziej chcę wiedzieć jak rozwinie się sytuacja z Mężem czy wrócić do "Klubu Nieziemskich Doznań".\nW wielu czytanych przeze mnie książkach wcześniej było "słychać "o pewnych sprawach, ale czytając #klubpanag i porównując ją do pozostałych to jak cmokanie cukierka przez papierek. Autorka nie szczędziła w scenach i kipiących seksem opisom. Bardzo odważnie nadała słowom moc, by wyraźnie przedstawić nam obraz pełnego rozkoszy i uniesień miejsca jaki wykreowała. Nadając mu przy tym dyskrecję i intymność czułam się w nim bezpiecznie ze swoimi myślami.\nJasno przedstawiła reguły, niejednokrotnie zaznaczając, że do tej formy pieszczot potrzebna jest zgoda obu patentów, ich szacunek i zaufanie.\nTo forma seksualnego zbliżenia o której mogę czytać, mogę fantazjować, może mnie rozpalać, lecz zdałam sobie sprawę, że zawsze będę obok- z opaska na ramieniu. Nie dlatego, że to wszystko wywołuje we mnie niesmak- ja po prostu nie lubię się dzielić. Nie wiem jak bym postąpiła na miejscu Mileny. Na ile bym postawiła w tej grze w która została wplątana... 😈 Przyznam, że nie spodziewałam się intrygi w jakiej znalazła się kobieta.\nAutorkę poznałam wcześniej w zbiorze opowiadań #gorącagwiazdka i nie zaskoczyła mnie jakoś spektaklularnie. Zbyt krótka historia #świątecznakwarantanna nie odzwierciedliła potencjału, który w niej drzemał. Może za sprawą presji debiutu w świecie literackim, a może ograniczenia w możliwości wykorzystanych stron.\nBarszo się cieszę, że pozwoliła nam się poznać w pełnym wymiarze i mam nadzieję, że kolejne Jej literackie dzieła nie będą trafiały na dno domowej szuflady.\nDodana przez Izabela W. w dniu 2021-01-23\n"Uciekam wzrokiem, ale czuję na sobie jego spojrzenie. Jest śmiałe i nieruchome. Nikt dawno na mnie nie patrzył, nie przyglądał mi się. Ja sama wolę się sobie nie przyglądać. Udaję, że zajmuje mnie widok po drugiej stronie galerii, ale czuję, że oczy Gabriela wciąż są skupione na mnie. Odwracam się na sekundę, żeby to sprawdzić. Tak, ani drgnął!"\n"Klub pana G." stanowi dalsze losy Mileny z opowiadania "Świąteczna kwarantanna" zawartego w zbiorze "Gorąca gwiazdka". Muszę przyznać, iż byłam bardzo ciekawa tego, co jeszcze autorka przygotowała dla swojej bohaterki. Jak ułożyło się jej małżeństwo?\nGłówna bohaterka odkrywa swoje fantazje i pragnienia, a Klub Nieziemskich Doznań jest miejscem, gdzie może je również zrealizować. Tu najbardziej rozgrzewają, ale i fascynują opisy "zabaw" w komnatach. W pewnym momencie nie tylko bohaterowie nie wiedzą, co tak naprawdę jest prawdą, grą, a co fantazją, ale i sam czytelnik ma mętlik w głowie. I to jest niesamowite! To jeszcze bardziej podgrzewa i tak już gorącą atmosferę i gdzieś tam skrycie chcielibyśmy też się tam znaleźć... Jednak co się stanie, gdy jedno, a może i dwoje wpadnie w pułapkę gry? Kto ma w tym układzie więcej do stracenia? Milena czy Gabriel? No właśnie, jeśli o niego chodzi, to myślę że w prawdziwym życiu nie byłabym w stanie się mu oprzeć...\n"(...) ta zabawa wciąga. Wyuzdane rozkosze tłumią codzienne pragnienia."\nMaya Frost stworzyła niezwykle sensualną, tajemniczą, a przede wszystkim wiarygodną historię. Sceny erotyczne bezsprzecznie są gorące, napisane ze sporym wachlarzem doboru słów. To najbardziej odważna i bezpruderyjna książka, z jaką miałam do czynienia. Dużo seksu, anatomii, wyuzdania. Ale oprócz wątku erotycznego dostajemy tu także inne tematy. Autorka porusza problem stereotypu, w jaki postrzegana jest kobieta, rutyna w małżeństwie i domu oraz jej niskie poczucie własnej wartości, brak zrozumienia, poświęcenie czy zdrada.\n"Całe życie byłam odpowiedzialna i rozsądna. Teraz, kiedy wszystko mi się rozleciało, czy jest coś, co może pogorszyć moją sytuację? Chcę ją wykorzystać do końca, wejść na kruchy lód i sprawdzić, czy się załamie."\n"Klub pana G." to pobudzający wyobraźnię, rozpalający zmysły erotyk, który niejednokrotnie zaskakuje, a jednocześnie pozwala wyciągnąć z niego kilka cennych uwag i rad. Macie w sobie odwagę, by odwiedzić Klub pana G.?\nDodana przez Barbara S. w dniu 2021-01-23\nMilena jest mężatką, która nie dba o siebie, bo twierdzi, że po co? Pewnego dnia jej życie zmienia się o 180 stopni. Poznaje Gabriela, tajemniczego, przystojnego anioła. Mężczyzna zaczyna się z nią spotykać, a pewnego dnia zaprasza ją do klubu. Im dalej w las, tym bardziej trzeba przekraczać seksualne granice. Jak daleko to się posunie? Czy Milena w końcu poczuje, że żyje?\nOoo tak! 🔥😈🔥To był ogień! 🔥😈🔥 Ta lektura działała na moją wyobraźnię bardzo intensywnie 😅 Uwielbiam lektury, które porywają i powodują, że człowiek się w nich zatraca. Powieść nie jest jakichś wysokich lotów, ale czytało mi się ją bardzo przyjemnie, a przede wszystkim szybko. Pisarka ma lekki język i styl pisania. To, co tu zastałam, jest inne. Nie czytałam nigdy takiej książki. Cała historia jest interesująca i intrygująca. Nie wiadomo czego można się po niej spodziewać. Tak naprawdę czytałam tę powieść z otwartą buzią 😲 Bohaterowie są nieprzewidywalni, ale właśnie dzięki temu jeszcze bardziej ekscytują. Chce się ich poznać, "zasmakować" 🙊 Polubiłam się z nimi. Opisy scen seksu normalnie po raz drugi tak mocno przykuły moją uwagę, że szok. Niedawno wspominałam o takich scenach przy recenzji premierowej książki "Najlepsza oferta". Powiem Wam, że tutaj te sceny były naprawdę świetnie opisane i czuć było to pożądanie, to wyuzdanie. Tak naprawdę cała lektura ocieka seksem, ale dzięki temu, że jest to ekstra opisane, nie przeszkadza to kompletnie. Zakończenie wbiło mnie w fotel 😱 Ja nie rozumiem, może ktoś mi wyjaśni, co tu się podziało? Halo?!?! Mam tylko nadzieję, że autorka nie zostawi mnie za długo z takim niedosytem i wynagrodzi mi to wszystko przy najbliższej okazji 😅 Podobało mi się również to, że pisarka, mimo dość pikantnego wątku erotycznego, ukazała życie kobiety, która oddała się rodzinie. Poświęciła swoje życie, pracę, zainteresowania, przyjaciół dla jej dobra. Jednak nie czerpała żadnych przyjemności z tego, do czasu… Pokazane są stereotypy, że kobieta powinna być kurą domową i niczym więcej. Dobrze, że są takie kobiety, które nie godzą się na to i walczą o siebie! Chcę wspomnieć na końcu, że znalazło się parę absurdów, które mogą powodować u niektórych z Was negatywne emocje, ale wydaje mi się, że można przymknąć na to oko 😉 Przynajmniej ja tak zrobiłam, bo była mi potrzebna taka powieść! I właśnie przy niej bawiłam się świetnie, a przede wszystkim pozwoliła zapomnieć mi o tym, co mnie otacza! Polecam!\nZa egzemplarz książki do recenzji dziękuję @wydawnictwo_wab @lipstickbooks 🖤\nKsiążka ma swoją premierę 27.01.2021! 🤩 Także już bliżej, niż dalej! 😁😁😁\nDodana przez Elżbieta S. w dniu 2021-01-20\nDodana przez Aneta E. w dniu 2021-01-16\n„Człowiek plus jego zamiary równa się przypadek”\nMilena, prowadzi monotonne życie kury domowej. Zapracowany, oziębły mąż, dwójka nastoletnich nieposłusznych pasierbów, dorywcza praca redaktorki erotyków to wszystko jest dla niej bardzo monotonne, nudne i za mało ekscytujące.\nKorzystając z chwili wytchnienia w swojej ulubionej kawiarni i racząc się swoją przepyszną Latte, zostaje bezceremonialnie zaczepiona przez ponadprzeciętnie seksownego, przystojnego i zbyt pewnego siebie Gabriela.\nTo dziwne spotkanie ma na nią szalenie zmysłowy a nawet seksualny wpływ.\nMilena uświadamia sobie, swoje fantazje i pragnienia, a małżeńska posucha i prawdopodobna zdrada męża, popycha ją wprost w ramiona tajemniczego Gabriela, by następnie zaprowadzić ją do jaskini perwersji i zaspakajania najskrytszych żądz.\nDwoje kochanków oprócz idealnego dopasowania, postawia spełniać swoje najskrytsze fantazje w „Klubie Nieziemskich Doznań”.\nI tam zaczyna się gra, tylko do samego końca nie wiadomo, które z nich okaże się pionkiem, a które lepszym graczem.\nCo jest prawdą, co jest fałszem, a co fantazją.\nTen Klub...przyznam się zafascynował mnie i absolutni nie potępiam zachowań i zabaw jego członków.\nTo co dla jednych jest szokujące, dla innych może być jedynym remedium.\nBardzo podoba mi się również przemiana Mileny, jej rozwój, odwaga w odkrywaniu siebie, choć czy na pewno do końca szczęśliwe...\nNo i Gabriel to jest człowiek zagadka, aczkolwiek, swoją tajemniczą postawą zbałamucił by nie jedną zagubioną w nieciekawym małżeństwie duszyczkę.\nA te opisy „zabaw” w poszczególnych komnatach to jest dopiero podniecający majstersztyk.\nKsiążka ma nie dość , że fajną i do końca nieprzewidywalną fabułę, to na prawdę rozpala zmysły i to konkretnie.\nReasumując, jak każda kobieta, lubię fantazjować, zawsze fantazjowałam o trojkącie z dwoma facetami 😈 po odwiedzinach w „Klubie Pana G.” ....myślę, że do tego trójkąta... teraz, chyba mogłabym zaprosić jeszcze kobietę ...\nTak...to jest jedna z tych książek, podczas czytania których, mamy cały czas „mokrą” ochotę na sex i to nie tylko w pozycji misjonarskiej.\nJeśli natomiast takie rzeczy mogą Was „zniesmaczyć” lub „zszokować” to polecam raczej przeczytać coś lżejszego😉\nPowiązane tematy: Promocja na książki, Niegrzeczne książki, Last Minute, Wyprzedaż magazynowa, Książki z motywem BDSM, Zagraniczne książki z motywem romansu, Książki z motywem zakazanej miłości\n24,27 zł 63,00 zł Do koszyka dodaj do schowka\n9,49 zł 14,90 zł Do koszyka dodaj do schowka


Obiekt Good BED - Blue Apartment Wawel Castle View - Old Town położony jest w centrum miejscowości Kraków i oferuje klimatyzację. Odległość ważnych miejsc od obiektu: Sukiennice – 1,4 km, Kościół ...\nCena od: 326 PLN / 1 dzień Obiekt APARTLUX Seaside Park - bezpośredni widok na morze położony jest w miejscowości Kołobrzeg i oferuje bar oraz klimatyzację. Odległość ważnych miejsc od obiektu: Podczele Beach – 3 km, ...\nObiekt Wilczarz Home Apartments położony jest w Dusznikach-Zdroju i zapewnia dostęp do ogrodu. Wszystkie opcje zakwaterowania dysponują łazienką, telewizorem z płaskim ekranem i w pełni wyposażonym ...\nObiekt Apartament 1-pokojowy ul.Portowa 14 oferuje balkon i położony jest w miejscowości Kołobrzeg. W pobliżu znajduje się: Molo w Kołobrzegu ( 600 m) oraz Latarnia morska w Kołobrzegu ( 600 m). ...\nLocated 600 metres from Townhall of Mragowo and 1.3 km from Amphiteatre Mragowo, Apartamenty Z Widokiem Na Mazury provides accommodation in Mrągowo. The accommodation has a hot tub.W naszej ofercie m.in.: ...\nObiekt Zajazd Irys znajduje się w miejscowości Zakopane w regionie małopolskie i oferuje taras. Odległość ważnych miejsc od obiektu: Aqua Park Zakopane – 10 km, Skocznia narciarska Wielka Krokiew ...\nCena od: 238 PLN / 1 dzień Obiekt Black Line Apartment, położony w miejscowości Kraków, zapewnia wspólny salon, bezpłatne WiFi i wspólną kuchnię. Odległość ważnych miejsc od obiektu: Zamek Królewski na Wawelu – 2,2 ...


Karl Lagerfeld nie żyje. Znamy przyczynę śmierci projektanta Chanel - Glamour.pl\nBardzo smutna wiadomość i ogromna strata dla świata mody. Wybitny projektant, dyrektor kreatywny domów mody Chanel i Fendi, zmarł w wieku 85 lat.\nŚwiat mody stracił dziś wybitnego projektanta i wizjonera, który od kilkudziesięciu lat kierował francuskim domem mody Chanel. Karl Lagerfeld zmarł w wieku 85 lat we Francji. Smutną informację podał serwis Closer, który napisał również, że projektant od kilku tygodni zmagał się z chorobą. Według francuskiej prasy w poniedziałek trafił do szpitala w Paryżu. Biuro prasowe Chanel kilka godzin po tej smutnej wiadomości opublikowało oficjalne oświadczenie informując, że nową dyrektorką kreatywną została wieloletnia współpracowniczka i prawa ręka Karla, Virgine Viard. O tym, że jego stan zdrowia nie był dobry świadczyło to, że po raz pierwszy w swojej karierze nie pojawił się na pokazie Chanel haute-couture na wiosnę-lato 2019. Zamiast niego po prezentacji kolekcji ukłoniła się Virgine Viard. Pojawiły się spekulacja na temat tego, że Karl planuje przejść na emeryturę, nie zabrakło jednak plotek na temat pogarszającego się zdrowia artysty. Biuro prasowe domu mody skomentowało tylko, że Karl jest zmęczony po intensywnej pracy nad tworzeniem nowych kolekcji, nie podając żadnych szczegółów. Okazało się, że od jakiegoś czasu walczył z rakiem trzustki, co było przyczyną śmierci projektanta. Od zawsze powtarzał, że nie zamierza przejść na emeryturę i dotrzymał słowa, będąc aktywnym zawodowo do końca życia.\nKarl Lagerfeld zmarł w wieku 85 lat. Kim był najwybitniejszy projektant naszych czasów?\nKarl Lagerfeld urodził się w 1933 roku w Hamburgu. Całe życie poświęcił modzie, która była jego wielką pasją. Już za życia okrzyknięto go najwybitniejszym projektantem wszech czasów. Był wizjonerem nie tylko w projektowaniu, ale również w fotografii, która była jego drugą pasją. Na początku swojej kariery współpracował z takimi markami jak Balmain i Valentino, ale po kilku latach wyjechał do Włoch, gdzie studiował sztukę. Po jakimś czasie zatrudniono go we włoskim domu Fendi jako konsultanta projektów, finalnie w 1967 roku został dyrektorem kreatywnym luksusowej marki. Przełomowym momentem w jego karierze była kolekcja stworzona z Chloé, która zdobyła uznanie wśród branży. W 1983 roku Karl Lagerfeld przejął stery w Chanel, tworząc najważniejsze kolekcje, dzięki którym stał się wielkim wizjonerem, nazywanym przez wielu „cesarzem mody”. Pod koniec zeszłego roku na platformie Netflix pojawił się serial dokumentalny, w ramach którego powstał odcinek o Chanel, ukazujący kulisy pracy projektanta.\nWspółpracownicy żegnają Karla Lagerfelda\nW opublikowanym oficjalnym oświadczeniu domu mody Karla Lagerfelda pożegnali jego najbliżsi współpracownicy.\nDzięki jego kreatywnemu geniuszu, hojności i wyjątkowej intuicji, Karl Lagerfeld wyprzedził swoje czasy, co przyczyniło się do sukcesu Chanel na całym świecie. Straciłem dziś nie tylko przyjaciela. Wszyscy pożegnaliśmy dziś niezwykle twórczy umysł (…),\nnapisał CEO domu mody Chanel, Alain Wertheimer. Z kolei President of Fashion, Bruno Pavlovsky wyznał:\nPokaz po pokazie, kolekcja po kolekcji, Karl Lagerfeld pozostawiał swój ślad na legendarnej Gabrielle Chanel i historii domu mody. (…) największym hołdem, jaki możemy mu złożyć, jest podążanie za ścieżką, którą stworzył (…).\nŚmierć Karla Lagerfelda jest ogromną stratą dla świata mody.


Kroniki Wardstone – Skura gościnnie w Readers Initiative - Konglomerat podcastowy\nZapraszamy do 47. odcinka Readers Initiative – podcastu o literaturze wszech treści – do wysłuchania którego zapraszają Was tym razem Rafał i Sebastian. Czeka na Was bardziej szczegółowe i lekko spoilerowe omówienie serii „Kroniki Wardstone” – oraz książek powiązanych z nią – Josepha Delaneya, o której wspominaliśmy już pokrótce w naszych wcześniejszych odcinkach. Ponadto Sebastian dzieli się swoimi spostrzeżeniami z lektury „My”, powieści Jewgienija Zamiatina, która wyprzedziła a nawet zainspirowała powstanie „1984” Herberta George’a Wellsa a dodatkowo wspomina o swoich planach czytelniczych, w ramy których wpisał cykl o „Mieczu Prawdy” Terry’ego Goodkinda i książki o „Świecie Dysku” Terry’ego Pratchetta. Rafał kontynuuje maraton z drugim z wymienionych cykli i dzieli się pokrótce wrażeniami z powrotu do „Blasku Fantastycznego”. Poza tym opowiada o pierwszym zetknięciu z twórczością Arkadija i Borisa Strugackich, czyli lekturze „Pikniku na skraju drogi”. Niespodziankę sprawi Wam również znany z Konglomeratu Podcastowego Skura / Żarłok – twórca audycji popkulturowych i reportaży gastronomicznych (Audycja Zkury, Żarłok TV) pojawiający się w drugiej części odcinka, który tym razem obszerniej opowie o „Cieniu Bafometa” Stefana Grabińskiego i „Olive Kitteridge” – Elizabeth Strout”. Serdecznie zapraszamy do odcinka i życzymy przyjemnego odsłuchu!\n← Fanny Lye wybawiona\nPojedynek superbohaterów DC – Deck Building Game →\n11 lipca 2020 Paweł Mateja 0


50. rocznica strajku włókniarek w Łodzi. - Prawo.pl\n50. rocznica strajku włókniarek w Łodzi.\nw 50. rocznicę strajku włókniarek w Łodzi\nStrajk łódzkich włókniarek, który wybuchł w lutym 1971 r., to wyjątkowy przykład bezkrwawego i zakończonego pełnym sukcesem protestu społecznego, jednego z największych w powojennej historii Polski. Jego efektem było całkowite wycofanie się komunistycznych władz PRL z wprowadzonych podwyżek cen żywności. Pracownicy przemysłu lekkiego, wśród których zdecydowaną większość stanowiły kobiety, w dwa miesiące po krwawym stłumieniu protestów stoczniowców na Wybrzeżu, w grudniu 1970 r., doprowadziły do zmiany decyzji władz PZPR.\nWyjątkowość wydarzeń, które miały miejsce w lutym 1971 r., polegała między innymi na tym, że strajkowały głównie kobiety - prządki i szwaczki z łódzkich zakładów przemysłowych. Wykazały się one nie tylko ogromną odwagą, zatrzymując maszyny w swoich zakładach pracy i nie ulegając presji zakończenia strajku ze strony władz oraz zgromadzonych sił wojska oraz milicji, ale też ogromną rozwagą, mądrością i odpowiedzialnością, prowadząc protesty w zakładach pracy i nie wychodząc na ulicę, gdzie mogło dojść do tragedii.\nStrajk rozpoczął się 10 lutego 1971 r. w Zakładach Przemysłu Bawełnianego im. Marchlewskiego, dawnej fabryce Poznańskiego, po tym, gdy doszło do podwyżek cen żywności w grudniu 1970 r. i jednocześnie obniżenia wynagrodzeń pracowników łódzkiego przemysłu lekkiego za miesiąc styczeń 1971 r. Źle zarabiająca grupa włókniarek i włókniarzy (ich wynagrodzenia były znacząco niższe od ówczesnej średniej krajowej) dodatkowo musiała pracować w wyjątkowo trudnych warunkach (wysoka wilgotność, hałas i duże zapylenie), obsługując stare maszyny w nieremontowanych od lat halach fabrycznych.\nStąd wybuch spontanicznego i oddolnego protestu, w trakcie którego nie zawiązano nawet komitetu strajkowego, który prowadziłby negocjacje z rządem. Jednocześnie protest ten okazał się wyjątkowo szeroki. W kulminacyjnym momencie - 15 lutego - brało w nim udział ok. 55 tysięcy osób. Objął on przede wszystkim kluczowe zakłady przemysłu związanego z włóknem i wełną w Łodzi, stolicy polskiego przemysłu lekkiego. Swą siłę i determinację protestujący pokazali w trakcie rozmów rządu z załogami zakładów, w trakcie których jedna z włókniarek wyrwała mikrofon premierowi Piotrowi Jaroszewiczowi, który przekonywał strajkujących do przerwania protestu.\nKomunistyczne władze nie zdecydowały się na rozwiązania siłowe w stosunku do protestujących, których ogromną większość stanowiły kobiety. Łódzkie prządki i tkaczki zwyciężyły. 15 lutego wieczorem komunistyczny rząd ogłosił wycofanie się z decyzji o podwyżce cen żywności. Udało im się to, o co bez skutku walczono na Wybrzeżu.\nSenat Rzeczypospolitej Polskiej w 50. rocznicę strajku włókniarek w Łodzi wyraża najwyższe uznanie dla wszystkich protestujących, ich odwagi oraz determinacji, a także mądrości i dalekowzroczności co do sposobu i formy przeprowadzenia protestu. Strajk z lutego 1971 r. to jeden z wyjątkowych momentów polskiej drogi do niepodległego i demokratycznego państwa polskiego.\nApteki mogą prowadzić opiekę farmaceutyczną, ale nie ma rozporządzenia, ani finansowania\nOd piątku obowiązuje nowe prawo o zawodzie farmaceuty. Prace nad nim trwały aż 30 lat. Dzięki niemu farmaceuta w porozumieniu z lekarzem będzie mógł prowadzić konsultacje na temat przyjmowanych leków i robić ich przegląd, sprawdzić, czy mogą być jednocześnie zażywane. Tyle, że wciąż brakuje rozporządzenia określającego szczegóły. Apteki mogą działać na podstawie ustawy\nJolanta Ojczyk\t16.04.2021\nSejm za zmianami w Karcie Dużej Rodziny\nSejm uchwalił w czwartek zmiany związane z udogodnieniami dla rodzin wielodzietnych w ramach Karty Dużej Rodziny. Aplikacja mObywatel ma umożliwić pobranie Karty w wersji elektronicznej. Zwiększono też kwoty przysługujące gminom za rozpatrywanie wniosków dotyczących Karty.\nKatarzyna Kubicka-Żach\t15.04.2021\nSejm za częścią poprawek do noweli o pomocy społecznej\nSejm zgodził się na część poprawek Senatu do nowelizacji ustawy o pomocy społecznej, m.in. na wydłużenie obowiązywania dotychczasowych standardów w zakresie poziomu zatrudnienia i kwalifikacji pracowników w określonych placówkach opieki całodobowej powstałych przed 1 stycznia 2020 r.\nSejm za zwiększeniem rezerwy subwencji oświatowej\nNowelizacja ustawy zwiększającej o 187 mln zł rezerwę subwencji oświatowej została uchwalona przez posłów. To realizacja jednego z programów, które rząd zamierza wprowadzić, aby ograniczyć negatywne skutki nauczania na odległość. Zorganizowane zostaną w jego ramach zajęcia dla starszych uczniów.\nMonika Sewastianowicz\t15.04.2021\nFundusz Modernizacyjny ma wspierać przekształcenia w energetyce\nWsparcie transformacji energetycznej to cel wdrożenia do prawa krajowego tzw. Funduszu Modernizacyjnego. Mają to umożliwić zmiany w ustawie o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, którą przyjął Sejm. Wdrożenie tego finansowania ma przyczynić się do modernizacji polskiego sektora energetycznego.\nKrzysztof Sobczak\t15.04.2021\nPrawo lotnicze znowelizowane, senatorowie nie wnieśli poprawek\nSenatorowie bez poprawek poparli nowelizację Prawa lotniczego, dzięki czemu będzie teraz możliwe dalsze wykonywanie lotów, m.in. gaśniczych, samolotami i śmigłowcami, które nie mają certyfikatu EASA, pod nadzorem krajowym, czyli prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Ustawa została skierowana do podpisu prezydenta.\nTytuł: 50. rocznica strajku włókniarek w Łodzi.\nData aktu: 18/02/2021\nData ogłoszenia: 24/02/2021


Moja Komenda - Aktualności - Gmina Kłodzko\n05.03.2018 00:50Justyna Bytnar\nCzy szybki kontakt z policją i dzielnicowymi jest realny? W sytuacji zagrożenia każdy z nas chciałby móc jak najszybciej wezwać pomoc. Z aplikacją „Moja Komenda” jest to możliwe. Wystarczy pobrać ją na telefon i… np. dowiedzieć się gdzie znajduje się najbliższa jednostka policji lub połączyć się z wybranym komisariatem.


Ostatnie przed ostatecznym. „Ostatnia wolność” i „Znikanie” Tadeusza Różewicza - Adrian Gleń | Nowy Napis\nNowy Napis Co Tydzień #121 / Ostatnie przed ostatecznym. „Ostatnia wolność” i „Znikanie” Tadeusza Różewicza\nszkice interpretacyjne, poezja, poeta, milczenie\nCzytam je razem, tak do mnie dotarły, tak połączył je wydawcaT. Różewicz, Ostatnia wolność, Wrocław 2015; T. Różewicz, Znikanie, wybór i posłowie Jacek Gutorow, Wrocław 2015.. To połączenie może wydawać się kontrowersyjne lub zgoła błędne. Ale ja tak tego nie rozumiem. Odnajduję nić pewnej hipotezy, która być może powodowała redaktorem, autorem posłowia, wydawcą…\nOstatni tom Różewicza (Ostatnia wolność) oraz przypomnienie jego wierszy w układzie i wyborze, który przygotował dla potrzeb serii wydawniczej Biura Literackiego „44. Poezja polska od nowa” Jacek Gutorow, wydają mi się wzajemnie dopełniać. Zebrane w szczupły tom utwory Różewicza pomieszczone jeszcze za życia poety na łamach rozmaitych pism literackich („Kwartalnika Artystycznego”, „Odry” czy „Toposu”) stają się jakby „stemplem ciszy” (znikanie), sygnaturą autorskiego aktu propedeutyki milczenia, które autor Duszyczki zalecał czasom, jakie nastały po czasie marnym… A takiego Różewicza właśnie odsłania także Jacek Gutorow.\nZnikanie jest ważną w moim przekonaniu książką. Pieczętuje obraz poety jako mistrza paradoksu milczenia. Kilkadziesiąt utworów Różewicza – opowiadających dzieje erozji mowy i poezji w końcu XX wieku, wyrażających zarówno potrzebę milczenia, jak i uwagi o niedoskonałości wiersza rozumianego jako ślad po fenomenie bez-głośnego doświadczenia Poezji, która o(d)bywa się poza językiem (bez języka) – poświadcza autentyczność i głęboką świadomość wyboru drogi, która wiedzie właśnie w stronę ciszy (synonimu wolności, jak czytamy w ostatnich wierszach zebranych przez Jana StolarczykaZob. T. Różewicz, Ostatnia wolność [w:] tegoż, Ostatnia wolność, Wrocław 2015, s. 25.).\nWedług Gutorowa w całym pisarstwie Różewicza ścierają się ze sobą dwie przeciwstawne „pokusy” (nie jestem do końca przekonany, czy jest to trafne określenie), z jednej strony potrzeba „mocnej ekspresji, hiperbolizacji i teatralizacji wyrazu”Jacek Gutorow, Zamiast posłowia [w:] T. Różewicz, Znikanie, wybór i posłowie Jacek Gutorow, Wrocław 2015, s. 78., z drugiej zaś pragnienie „zamilknięcia, zawieszenia głosu, wyjścia z poezji, całkowitego zatarcia inskrypcji, zniknięcia”Tamże., które ujawnia się w wierszach\nodgrywających dramat niemocy [okazującej się] zarazem ich siłą, a nawet utajonym życiem. Niejednokrotnie są to wiersze pisane w sąsiedztwie albo na granicy milczenia, czasami w ciszy i ciszą, zapadające w siebie, tracące czytelność, w końcu ledwie odróżnialne od białego światła kartkiTamże, s. 79..\nZ pewnej odległości, łącząc różne rozplecione wici, można chyba powiedzieć, że gest Różewicza nie jest usytuowany jedynie w perspektywie „wyczerpania językowych możliwości opisu świata i człowieka”Tamże. przejawiających się w poezji, we współczesności, w języku, w czasie marnym i tym podobnych. Gdy przypomnimy sobie kolejno obrazy porażenia wojenną apokalipsą, poszukiwanie nauczyciela i mistrza, milczenie Chrystusa zacierającego ślad słów napisanych patykiem na piasku, poety mówiącego o wyborze „omnis moriar”, wiersze-apele o wolność milczenia, zapewne także inaczej można by rozumieć decyzję Różewicza zmierzającego ku ciszy i umieszczać ją w perspektywie świadomego aktu jednostkowego wyboru…\nSwoista antologia różewiczowska, którą sporządził Gutorow, dokumentuje poszczególne stadia u-bywania, które poeta rozpisał na różne głosy i tematy. Spróbujmy odnaleźć i przewlec ze sobą paciorki tych wierszy, aby zrekonstruować obraz, który wyłania się z decyzji autora Niepodległości głosu.\nDostrzegalna w twórczości Różewicza dekompozycja, rozbicie „ja”, świadoma izolacja, postawienie się obok wszystkiego, „głos anonima” znajdują tutaj swój pozytywny wyraz, wypływający z pewnego, by tak rzec, uporu czy konsekwencji w obsesyjnych powrotach do problemu milczenia. Jednak ograniczenie antologii tylko do tych wierszy, które rozgrywają się na cienkiej granicy oddzielającej słowo „od rozumiejącego milczenia”, niesie ze sobą również pewne niebezpieczeństwo, że oto nie dostrzeżemy owej podstawy, z której poeta dokonuje skoku w milczenie…\nOsobiście uważam, że modus takiego bycia poetyckiego (na krawędzi słowa, w przestrzeni, w której można przyglądać się z oddalenia językowi pozostawionemu samemu sobie) u autora Duszyczki wiąże się z takim ukształtowaniem człowieka, które stanowić będzie wstęp do poznania, gwarantując maksymalne zbliżenie podmiotu i przedmiotu, ich – swoiście tutaj pojęty – izomorfizm. Poeta w tym układzie jawi się jako ten, który przede wszystkim chce „świat odcisnąć”:\nodcisnąć światT. Różewicz, Wyjście [w:] tegoż, Słowo po słowie. Nowy wybór wierszy, Wrocław 1994, s 254.\nczytamy w wierszu Wyjście, dla którego zabrakło miejsca w tomie. Uparty jak wosk, cierpliwie odciskający świat – to ważna dla mnie metafora ludzkiej postawy poznawczej (dlaczegóż u Różewicza bliżej przez komentatorów nie eksponowana?). Odcisk jest świadomą własnej ułomności kopią rzeczy, ale poprzez użycie tego określenia zakomunikowane zostaje przede wszystkim pragnienie podania formuły poetyckiego bycia umożliwiającej zbliżenie efektu rozumienia (wiersza) do rzeczywistości. Pragnienie bycia przy rzeczy, bycia wobec świata, który trzeba utrwalić, musi być stabilne, jak rozumiem Różewicza. I dopiero wówczas, gdy język powiedział, co powiedzieć mógł, można uciąć jego władzę…\nU autora Poematu otwartego owa postawa epistemologa, poszukiwacza prawdy, nierozerwalnie łączy się właśnie z potrzebą zamilknięcia, w którym człowiek ma możność oddzielić się od zgiełku złośliwej gadaniny:\notoczyła mnie cisza\nmoich wierszyT. Różewicz, Zwierciadło [w:] tegoż, Znikanie, s. 64.\nczytamy w Zwierciadle. Różewiczowski wiersz pisze się „do milczenia” (jak czytamy w RozmowieZob. T. Różewicz, Rozmowa [w:] tegoż, Niepokój. Wybór wierszy z lat 1944-1994, Warszawa 1995, s. 495.), bowiem „usta prawdy są zamknięte” i „przyszedł czas/ na milczenie”T. Różewicz, Palec na ustach [w:] tegoż, Wyjście, Wrocław 2004, s. 23..\nMimo pryncypialnego założenia bycie poetyckie u Różewicza to raczej bycie rysą, pęknięciem, z którego wydobywa się niedoskonała (bo nie potrafiąca się „zaczepić o słowo”) poezjaZob. na przykład: T. Różewicz, O pewnych właściwościach tak zwanej poezji [w:] tegoż, Znikanie, s. 19–20; T Różewicz, W teatrze [w:] tegoż, Niepokój…, s. 407.. Nieuchwytność jest udziałem człowieka, z połowu pozostają „puste sieci”. Poeta jest raczej świadkiem zanikania, niebytu – stąd być może bierze swój początek paradoks poetyki negatywnej.\nJaką rolę pełni zatem wierszowy zapis (w odróżnieniu od Poezji, która może być także czystym milczeniem, niemym doświadczeniem porządkuZob. T. Różewicz, Posłowie, [do:] tegoż, Niepokój. Wybór wierszy z lat 1944–1994, Warszawa 1995, s. 671.)? Czy nie starczyłaby poecie jednorazowa konstatacja niewyrażalności, „epifanii niemożliwej”? Dlaczego i w jakim celu poeta mnoży akty własnej niemocy twórczej, niewiary w nazewniczą moc słowa, wreszcie tak często wykorzystuje swoistą, by tak rzec, poetycko-retoryczną praeteritio (piszę o poniechaniu pisania, piszę, że nie chcę/ nie mogę/ nie potrafię pisać, ale przecież to właśnie robię; wreszcie piszę, że pisanie nie jest w procesie poznania potrzebne)?\nNa to pytanie Znikanie pełnej odpowiedzi chyba nie przyniesie. Różewiczowskie akty eks-cesji być może do wykonania są jedynie wówczas, gdy wiersz otacza zgiełk, który wszak trzeba dopiero w sobie przeżyć (a uprzednio opisać w linijkach wersów naśladujących hektolitry współczesnego pustosłowia) i przekroczyć, wydobyć się zeń… Ustawione obok siebie wiersze-świadectwa niemocy (niemoty), kryzysu reprezentacji, załamania wiary w językową odpowiedniość wiersza względem rzeczywistości, pragnienie „Poezji czystej”, sytuującej się poza niedoskonałym językiem mogą sprawiać wrażenie totalnej anihilacji, która jakoby za nimi stała… Ryzyko poruszania się po krawędzi wiąże się także z tym, że w natłoku wierszy proklamujących milczenie znów daje się posłyszeć podszept nihilizmu. Przyznaję, ja tak nie czytam, ale przyglądając się tym wszystkim wierszom (znam je prawie na pamięć, zrosłem się z nimi, wiem, skąd wytryskują), sąsiadującym ze sobą karta w kartę, odniosłem wrażenie, iż czytelnik, który rozpocznie swoją przygodę z Różewiczem od Znikania, może odczuć jakieś dojmujące przytłoczenie i rezygnację.\nAutor Wyjścia mówi nam często o niekonieczności zapisywania, sporządzania wiersza. Samo pisanie jest jednak dla niego pochodną głębszego procesu, który wprawdzie jednoznacznie nie może być określony, ale stanowi niewątpliwie zjawisko spoza innego układu doświadczenia – doznawania poezjiZob. na przykład: T. Różewicz, Teraz [w:] tegoż, Znikanie, s. 9.. Wiersz-wytwór nie jest zatem potrzebnyZob. inne tego typu zapisy, na przykład: T. Różewicz, Można [w:] tegoż, Znikanie, s. 21; T. Różewicz, Pisałem [w:] tegoż, Znikanie, s. 5.. Paradoksalna to konstatacja – prawda. Po jej podaniu właściwie nie sposób już dłużej pisać. Dochodzimy tym samym do granicy możliwości, wyrażalności, wiary w mimetyczność i kreatywność słowa.\nParadoksalny („poetą jest ten który pisze wiersze/ i ten który wierszy nie pisze” – czytamy w utworze Kto jest poetąT. Różewicz, Kto jest poetą [w:] tegoż, Znikanie, s. 29.) czy też negatywny autoprogram poezji Różewicza zostaje określany poprzez dystansowanie się od kształtu współczesnego świata i pisania (proces rozpoczęty chyba wierszem pod tytułem Od jakiegoś czasu pochodzącym z tomu Twarz trzecia, 1963, w którym Różewicz pisał:\njest przyspieszony […] żywi [poeci]\ndziuręT. Różewicz, Od jakiegoś czasu [w:] tegoż, Znikanie, s. 62. Zob. także: T. Różewicz, Non stop-shows [w:] tegoż, Znikanie, s. 10–18; T. Różewicz, Prognoza do roku 2000 \nskażonych nieautentyczną gadaniną, w której dewaluują się słowa, jak w wierszu SłowaT. Różewicz, Słowa [w:] tegoż, Wyjście, s. 9., drastycznym i gorzkim obrazie współczesności, w której ludzie są już świadomi swej zmarniałości i „dobrze im z tym”Zob. T. Różewicz, Der Tod ist ein Meister aus Deutschland [w:] tegoż, Niepokój…, s. 596..\nPisanie wiersza tylko pozornie jest ruchem aktywnym, polegającym na żywiole eksploracji, przeciwnie, to ruch odwrotny: wygaszanie, zwijanie, ubywanie („Idziemy aleją parku/ ubywa nas z każdym słowem” – czytamy we Vršackiej elegiiT. Różewicz, Vršacka elegia [w:] tegoż, Niepokój…, s. 503.). W stronę rozumiejącego milczenia, w którym dojść może wreszcie do utożsamienia ludzkiego sposobu pojmowania świata (poetyckie widzenie, czucie są dla Różewicza najdoskonalszym analogonem poznawczej aktywności) i samej rzeczywistości. Niewyrażalność bywa zatem po prostu nie-artykułowaniem, niemym zachwytem wobec pewnej, z nagła ujawnionej, analogii, tak dzieje się na przykład w wierszu [*** Poezja nie zawsze…], pochodzącym z tomu Płaskorzeźba,który – wydaje mi się – gra szczególną rolę wpośród różewiczowskich świadectw pojmowania istoty poezji, wierszu, którego najbardziej brakuje mi w konceptualnym wyborze Gutorowa:\npozbawiona formy i treściT. Różewicz, *** Poezja nie zawsze… [w:] tegoż, Płaskorzeźba, Wrocław 1999, s. 11.\nNajdoskonalsza poezja, zauważmy, zawiera się wewnątrz samej rzeczywistości, jest jej przynależną częścią, nie musi być wypowiadana, istnieje także (amorficznie) w podmiocie, w środku rdzenia wyobraźni i wrażliwości. Właściwie jest potencją, czystymi obrazami, które nie domagają się żadnego wyrazu, aktu. Samo działanie zatem, pisanie egzystencji będzie w takim układzie pracą jałową, a ucieczka w milczenie (wskazująca u Różewicza po częstokroć na świadomość śmierci) doświadczeniem pozytywnym, przynoszącym wiedzę bolesną, lecz w tym układzie ocalającą, przeciw której nie ma potrzeby protestowaćZob. na przykład: T. Różewicz, Nie mam odwagi [w:] tegoż, Znikanie, s. 44..\nNiewątpliwie ma rację Jacek Gutorow, kiedy pisze, iż jednym z najbardziej poruszających paradoksów wizji Różewicza jest to, iż bardzo często wiersz\nstaje się pustym znakiem, biologicznym impulsem pozbawionym sensu, zbiorem […] bezwiednie powtarzanych tików. A więc śmiercią. Prawdziwa poezja, poezja żywa, jest niedosiężna i poza językiem, a może na progu ciszyJ. Gutorow, Zamiast posłowia…, s. 80..\nAle czy nie warto byłoby dodać, iż to poczucie dramatycznego jałowienia gleby, na której wyrasta wiersz, jest również wynikiem obserwacji erozji języka, który dewaluuje się z każdym popkulturowym nonsensem, wobec którego z kolei wiersz Różewicza bywa często bezlitosnym, ironicznym razem, wymierzonym w pustkę, banalność, głupotę i ignorancję, jakie zapanowały w „krainie teraz”? Tego „moralistycznego” wymiaru pisania autora Płaskorzeźby trochę mi zabrakło. A przecież (celowo!) kaleki, fragmentaryczny, chaotyczny wiersz Różewicza nie tylko odbija poczucie kryzysu wszelkiego przedstawiania, końca sztuki czy stanowi indywidualne świadectwo niedoskonałości wyrażania, ułomności „sztuki wypowiedzianej”, wreszcie własnej niewiary w nazewniczą moc słowa, lecz jest także lustrem, w którym przeglądać się może (jeśli wzniesie się na taki poziom autoświadomości) współczesny artysta, bezwiednie kopiujący dzisiejsze „martwe, przeżute słowa”.\nGutorow otwiera i zamyka Znikanie obrazami „piszącej ręki” (utworami Pisałem i Wiersz). Oczywiście, nie chodzi u Różewicza o rodzaj ekspozycji nowej wersji „pisania automatycznego”, jakieś neoawangardowe eksperymenty z wyobraźnią i podświadomością, autor Czerwonej rękawiczki, jak słusznie pisze autor wyboru, starał się „dać wyraz dramatowi życia, które w pewnym momencie utraciło własną sankcję (dla autora Niepokoju był to bez wątpienia moment przeżycia wojennej traumy). Poeta nie przestał pisać. Ale pokusa zamilknięcia stale go nawiedzała. Często pisał wbrew sobie. Stawał się wtedy ręką, głosem anonima […]”. Najważniejsze jednak – i te uwagi Jacka Gutorowa stanowią przepiękne zakończenie antologii – iż ów „urwany ślad” wiersza służy poecie za okruch „tajemnicy okaleczonej poezji”. Imieniem wierszy Różewicza staje się przeto bezwzględna uczciwość i otwarcie na to, co poza słowem, na tajemnicę właśnie!\nW tej ciszy po odejściu poety – w ostatniej już wolności… – słyszę jakoś wyraźniej wezwanie do tego, aby przeciwstawiać się (choćby za sprawą deklaratywnej, publicystycznej liryki apelu, ironii i satyry) wszechogarniającej bylejakości. Mówić: „owszem wszystko jest poezją – prócz złych wierszydeł”, „każdy jest poetą/ ale nie każdy jest dobrym poetą”T. Różewicz, Wszystko jest poezją [w:] tegoż, Ostatnia wolność, s. 22.; i nawet jeśli nie wiemy już, co znaczy „dobra poezja”, zostały nam wiara i czucie, własne ucho i suwerenność. Owszem, istnieje pewien autoironiczny wymiar w tym dyskretnie deklaratywnym utworze (który, zdaje się, przypomina bardziej bezpośrednią odpowiedź na postawione, na przykład w ankiecie, pytanie; przez to jednak nabywa charakteru autentycznego wyznania), poeta świadomie używa języka religijnego, jakkolwiek nie identyfikuje swojej myśli (do przejmujących „fragmentów”, otwierających cały tomik, w których o tym właśnie mowa, chciałbym jeszcze powrócić) z emblematami i formułami sakralnymi użytymi w wierszu. To jednak moim zdaniem w niczym nie zakłóca serio wygłoszonego przesłania, które charakteryzować ma Wielką Sztukę (a takiej potencjał tkwi przede wszystkim w wymiarze metafizycznym):\nStary Poeta, odchodzący właśnie za ramę takiego obrazu, wie przecież, iż jego słowo niczego już nie udźwignie, niczego nie zmieni. Ale czy nie jest ono nieugięte przez swoje wy-rzeczenie, przez swoistą rezygnację, którą poeta uczciwie wypowiada? Czy nie jest on właśnie najbardziej autentyczny, kiedy mówi: „a, zapomniałem…”Tamże, s. 23? A czy jego przewrotne wezwanie do „strajku poetów” nie wynika z przeświadczenia, że tylko po prawdziwym, bezwzględnym, konsekwentnym zamilknięciu poetów usłyszymy bełkot trybunów, którzy sami podszywają się pod artystów, nicując w ten sposób wszelki sens estetyki? Strajk!T. Różewicz, Strajk! [w:] tegoż, Ostatnia wolność, s. 24. – to dowód na to, że aktywność etyczna wiersza Różewicza nigdy nie zmalała, że jest to poeta o niesamowitej energii, którą wyzwala (zawsze dla sprawy!) mądra, sprytnie godząca w sedno pustki i głupoty, ironia. (A gdyby tak przydać całemu tomowi tytuł, posiłkując się początkiem tego właśnie wiersza, zamiast słów z Ostatniej wolności: „wzywam wszystkich poetów/ do strajku”?!)\nOczywiście, ułożony przez Jana Stolarczyka – bardzo rzetelnie i subtelnie, dodajmy – zbiór ostatnich wierszy Tadeusza Różewicza dotyka przede wszystkim głosem ściszonym, świadomie wypowiadanym w północną godzinę. Ujmują przez to, iż – bez nuty żalu, rozpaczy, melancholii – rozkładają szlaczki akcentów w tym, co człowiekowi-poecie było najbliższe. Stary Poeta pochyla się z czułością nad pismem żony, przez które przeziera troska o dzieci i dobytek; pisze wiersz prosty jak kłos pszenicy o uśmiechu żony na sześćdziesięciolecie zaślubin, w którym w kilku słowach – jak zawsze u Różewicza – skupia się cała istota bycia razem; składa wreszcie podziękowanie za to, że „idziemy razem od tylu tylu/ lat”T. Różewicz, Znalezisko [w:] tegoż, Ostatnia wolność, s. 13.. Tak, to wszystko. To jest całe życie. I zostało wyrażone. Najprościej, najpiękniej.\nTeraz przychodzi do mnie tych kilka obrazów. Poeta wpatrujący się w pustą ścieżkę lasu (choć może taka ścieżka zawsze jest pełna…) na okładce zbioru Słowo po słowie; poeta-emeritus uchodzący oku kamery (kadr z filmu Zabawy przyjemne i pożyteczne)w głąb parku na Ostrowie Tumskim we Wrocławiu, chowający się w przestrzeń swojej ostatniej wolności, którą – na szczęście dla nas, miłośników jego ascetycznej poezji – udało się naruszyć kilku redaktorom (jak się domyślam: Janowi Stolarczykowi, Mieczysławowi Orskiemu, Krzysztofowi Kuczkowskiemu, Krzysztofowi Myszkowskiemu) przed ostatecznym Jego odejściem.\nPozostają mi w głowie także słowa z (zapewne nieukończonego) poematu, który rozpoczyna ów zbiór, słowa będące przecież podsumowaniem drogi ku bogu, jaką obserwowaliśmy w kolejnych „dramatach obecności”, relacją z ostatniej, ziemskiej stacji.\nPoranek, przebudzenie Starego Poety. Wszystko zdaje się już pogubione. (Jak niegdyś pisał również o tym Jego mistrz, Leopold, w Wiklinie). Nie można znaleźć kapci, zegarka (odmierzającego pozostały już czas) w rozgardiaszu niepamięci i utraconych rzeczy, pośród niejasnych obrazów i na wpół zatartych twarzy również\nnieba i ziemiT. Różewicz, Wiklina [w:] tegoż, Ostatnia wolność, s. 6.\nTo ostateczny bilans „siedemdziesięcioletniej wojny religijnej”, którą Stary Poeta toczył ze sobą pomiędzy pragnieniem Boga a diabłami historii. Poirytowany Bóg (?) nie może słuchać utyskiwań nędznego stworzenia, oto pada (pełna miłosierdzia) ostateczna riposta na nieustające od półwiecza „modlitwy niedowiarka”: „jeśli mi nie wierzysz/ to czemu się mnie czepiasz// idź do diabła”Tamże.. Kto wypowiada te słowa? Nie są one wszak wyróżnione ze struktury jednolitego toku wiersza, pozostają wplecione w wypowiedź główną podmiotu, niczym się odeń nie odróżniają. Może więc jest to jedynie rodzaj świadectwa ludzkiego rozumienia milczenia Boga? I cień żadnej ostatecznej anatemy nie pada na Starego Poetę?\nTen wszak „czepia się” Boga („do kogóż pójdziemy, Panie?”) do ostatka i w wieczorną godzinę, powodowany swą „ciemną wiernością”, odmawia wyuczony w dzieciństwie pacierz, na przekór swojej bezgranicznej niewierze i niepamięci (a wiersz służy mu jako depozyt ulatujących ze świadomości formuł, wpisany w czwartą część poematu obszerny passus z chrześcijańskiego credo pełni rolę nieomal reliefu, który przechowa tajemnicę wyznania na czas ostatniej mrocznej godziny; czysta, biała, naga karta wiersza zapełnia się drobnym pismem poety, którego ręka bezwiednie przepisuje stosowny ustęp, pismo spełnia wreszcie swoją pierwotną funkcję – wspiera pamięć, być może po to, aby nie pomylić się już przy słowie: „wierzę”).\nPowtarza umykającą poza załom pamięci frazę tak długo, aż zasypia. I wówczas przychodzą do niego żywi i umarli.\n2004 2005 2006 2007 (2008)\nco nie pozwala\nŹródło tekstu: Adrian Gleń, Ostatnie przed ostatecznym. „Ostatnia wolność” i „Znikanie” Tadeusza Różewicza, „Nowy Napis Co Tydzień”, 2021, nr 121\nPoprzedniNowy Napis Co Tydzień #121Konieczność wyrzeczeniaNastępnyNowy Napis Co Tydzień #121Piękno grzechu. O jednym opowiadaniu Tadeusza Różewicza


Oleje bogate w Omega-3 - Olejowy Raj\n> Oleje bogate w Omega-3\nOleje bogate w Omega-3 Jest 11 produktów.\nOlej lniany - 100 ml\nbogaty w kwasy omega-3, ok. 60% o delikatnym smaku i aromcie tłoczony znajstarszej polskiej odmiany lnu "Szafir"\nOlej lniany - 1000 ml\nbogaty w kwasy omega-3, ok. 60% o delikatnym smaku i aromacie tłoczony znajstarszej polskiej odmiany lnu "Szafir"\nOlej z nasion konopi - 100 ml\nOlej z nasion konopi posiada bogaty, orzechowy smak i zielony odcień. O jego niesamowitych właściwościach świadczy stosunek wielonienasyconych kwasów tłuszczowych Omega-6 do Omega-3 (3:1). Używany w codziennej diecie, pozytywnie wpływa na obniżenie poziomu cholesterolu we krwi. Wykazuje naturalne działanie przeciwzapalne.\nOlej z nasion konopi - 250 ml\nOlej z ostropestu - 100 ml\nOlej z pestek dyni - 100 ml\nOlej z pestek dyni charakteryzuje się niepowtarzalnym, wyrazistym smakiem oraz ciemnym zielonym kolorem. Dzięki zawartości przeciwutleniaczy, włączony do diety, jest bardzo korzystny dla zdrowia i urody. Idealnie nadaje się do sałatek, warzyw, zup lub deserów.\nOlej z wiesiołka - 100 ml\nOlej z wiesiołka tłoczony na zimno cechuje się wysoką zawartością witaminy E oraz kwasu tłuszczowego Omega-6. Substancja ta odgrywa istotną rolę w produkcji hormonów odpowiedzialnym za regulację wielu funkcji organizmu, na przykład ciśnienie krwi. Olej z wiesiołka jest skuteczny w walce z problemami skórnymi oraz w łagodzeniu napięcia przedmiesiączkowego.


2022-05-29, 10:05 | aktualizacja 2022-05-29, 12:05\nGośćmi Bartłomieja Graczaka byli: prof. Grzegorz Górski (Kolegium Jagiellońskie w Toruniu), dr Agnieszka Rogozińska (Instytut Nowej Europy; Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach, filia w Piotrkowie Trybunalskim), dr Marcin Kędzierski (Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie), dr Jacek Raubo (Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu). Mówili oni o tym, na jakim etapie jest obecnie inwazja Rosji na Ukrainę.\nUkraina potrzebuje nowoczesnych wieloprowadnicowych wyrzutni rakietowych, aby uzyskać przewagę na froncie – oświadczył w piątek szef kancelarii prezydenta Ukrainy Andrij Jermak na Telegramie.\nOdnosząc się do pytania o to, jak potoczą się wydarzenia na Ukrainie, dr Agnieszka Rogozińska mówiła o "trzech podstawowych scenariuszach". Pierwszy wiąże się z ewentualną wygraną ukraińskich sił i zmianą władz w Moskwie. – Drugi scenariusz, ten najbardziej pesymistyczny: Federacja Rosyjska zajmuje tereny Ukrainy, udaje się ją spacyfikować, powstaje marionetkowy rząd – mówiła i dodała, że wygląda na to, iż to był pierwotny plan Kremla.\n– No i ostatni z możliwych scenariuszy: Rosja grzęźnie w działaniach, zaczyna brakować sprzętu i żołnierzy, pojawiają się protesty społeczne – kontynuowała. Wskazała, że ten wariant może też popchnąć Putina do użycia broni nuklearnej. Obecnie, mówiła dr Rogozińska, najpoważniej traktuje się scenariusz długotrwałej wojny.\nZ kolei prof. Grzegorz Górski zauważył, że Kreml ograniczył swoje dążenia do Donbasu i ujścia Dniepru, na południu zaatakowanego kraju. - Jesteśmy w tej chwili w fazie, w której Rosja nie dysponuje takimi zasobami, które pozwoliłyby na szybkie zakończenie tej wojny, a Ukraina nie dysponuje jeszcze siłą, która pozwoliłaby wyprzeć Rosjan – stwierdził.\n– Ta faza wojny trochę będzie trwała, tak długo, jak długo Kijów nie uzyska istotniejszego wsparcia materiałowego – dodał. Z uwagi na ograniczenia Moskwy w mobilizacji nowych wojsk pomoże to Ukrainie osiągnąć pewne cele, niemniej "wygląda na to, że ten konflikt będzie jednak trwał w takiej fazie, w jakiej jest obecnie, trochę bardziej zaawansowanej i szerszej niż od 2014 roku". Wskazał, że wsparcie Zachodu, które stara się torpedować Rosja, obiecując "iluzoryczny pokój", będzie dla broniącego się kraju kluczowe.\n"Rosja i Ukraina są zakładnikami logistyki"\n– Weszliśmy w decydujący moment wojny z tej prostej przyczyny, że Rosjanie okopują się na terenach, które zdobyli – oświadczył dr Marcin Kędzierski. – Z tej perspektywy istotny jest wymiar polityczny. Dzisiaj ten kurz bitewny, przynajmniej w percepcji Zachodu, będzie powoli opadał. Będziemy wracali – na większą skalę – do takiej wojny, która przecież trwa na Ukrainie, a nie była przedmiotem większego zainteresowania w Europie i za oceanem – stwierdził.\nW jego opinii, jeśli w najbliższym czasie nie uda się zapewnić wsparcia dla Kijowa, to wraz z nastaniem wakacji "tematyka ukraińska spadnie z pierwszego miejsca międzynarodowej agendy politycznej". Wskazał na rolę rychłego zapewnienia Ukrainie statusu członka-kandydata do UE. Zauważył też, że w Berlinie, Paryżu, ale i w Waszyngtonie słychać głosy podważające sensowność pomocy zaatakowanemu europejskiemu państwu.\nGośćmi Bartłomieja Graczaka byli: prof. Grzegorz Górski, dr Agnieszka Rogozińska, dr Marcin Kędzierski, dr Jacek Raubo (Śniadanie w Trójce)\nProwadzi: Barłomiej Graczak\nGoście: prof. Grzegorz Górski (Kolegium Jagiellońskie w Toruniu), dr Agnieszka Rogozińska (Instytut Nowej Europy; Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach, filia w Piotrkowie Trybunalskim), dr Marcin Kędzierski (Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie), dr Jacek Raubo (Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu)\nData emisji: 29.05.2022


VORTOMAT_270TCUT - Amerykańskie i europejskie pompy, przepompownie oraz agregaty ściekowe.\nVORTOMAT I 270TCUT I\nDwupompowy, trójfazowy, agregat pompujący z hermetycznym zbiornikiem o pojemności 130 litrów; Wydajność do 2x150l/min; Wysokość podnoszenia do 30,0 m; Wolny przelot: rozdrabniacz; Tablica sterująca z alarmem oraz zawór zwrotny w komplecie. Średnica króćców podłączeniowych.Tłocznego: 2 x 1"1/4G; Wentylacyjnego: 75mm; Doprowadzających: 5 x 110mm, 1 x 50mm, 1 x 160mm 1 x 40mm; Wymiary: długość: 956mm; szerokość: 855mm; wysokość: 528mm;\nChętnie przedstawimy konkretną propozycję dotyczącą tego urządzenia lub skontaktujemy Cię z najbliższym dystrybutorem. Wypełnij poniższą ankietę lub zadzwoń od 8 do 17, od poniedziałku do piątku.\nOgólnopolska infolinia tel. 226 222 777\nInteresuje mnie to urządzenie, proszę o ofertę.\nNajbliższe miasto *\nMoje dane osobowe podaję dobrowolnie i mam prawo do ich modyfikowania. Zgadzam się do odwołania na przetwarzanie moich danych osobowych przez firmę BORYSOWSKI & Spółka oraz przekazywanie mi informacji marketingowych. Zapoznałem się z informacją dotyczącą POLITYKI PRYWATNOŚCI znajdującą się na stronie http://www.borysowski.com/pliki-cookies-ciasteczka.html i jej zasady akceptuję.