Kupiłam działkę z budynkiem gospodarczym i przekształciłam na budynek mieszkalny jednorodzinny.\nRemont-wylewki podłóg, wykonanie instalacji elektrycznej, wodno-kanalizacyjnej, grzewczej i wentylacyjnej.\nBudowa i aranżacja kominka. Wymiana stolarki okiennej i drzwiowej. Wyrównanie ścian i sufitów ( płyta kg ).Wykonanie sufitów podwieszanych i montaż LED). Położenie paneli i terakoty. Montaż urządzeń sanitarnych. Malowanie ścian i sufitów. ROZBUDOWA- Dobudowa pomieszczeń z przeznaczeniem na łazienkę, przedpokój i kotłownię.\nWykonano wszystkie prace wymienione w pkt. remont. W kotłowni zamontowano piec z podajnikiem na ekogroszek. W ramach termomodernizacji ocieplono całość styropianem 10-15 cm. Zbudowano kominek i podłączono piec C. O. Stropy ocieplono wełną o gr. 20 cm. Ponadto utwardzono teren przy wjeździe i przed budynkiem gdzie powstał piękny taras wypoczynkowy.


Kochanica przemytnika - Stephanie Laurens - ebook + książka - Legimi online\nTytuł oryginału: Captain Jack’s Woman\nCopyright © 1997 by Savdek Management Proprietory Inc.\nCopyright © 2003, 2016 for the Polish edition Wydawnictwo BIS\nStara stodoła w pobliżu Brancaster\nTrzech jeźdźców wyłoniło się zza drzew rosnących przed starą stodołą. Uprząż, poruszona lekkim wiatrem, zabrzęczała cicho, gdy skierowali konie ku zachodowi. Poprzez płynące szybko chmury przebłyskiwał księżyc, oświetlając nocny krajobraz.\nStara stodoła stała cicho, czujnie strzegąc swoich sekretów. Wcześniej w jej murach spotkali się przemytnicy z Hunstanton, by wybrać nowego przywódcę. Gdy to się stało, szmuglerzy rozpłynęli się w mroku nocy niczym cienie. Powrócą za kilka dni, by spotkać się w blasku sztormowej lampy i posłuchać o ładunku, jaki zorganizował dla nich nowy przywódca.\n– Kapitan Jack! – George Smeaton skierował konia na drogę i zmarszczył brwi. – Naprawdę musimy go wskrzesić?\n– A czy to zły wybór? – powiedział, gestykulując gwałtownie, dosiadający wielkiego siwego ogiera Jonathon Hendon, znany jako Jack. – W końcu to mój wojenny pseudonim.\n– Minęły lata… Wtedy niebezpiecznie było się z tobą zadawać. Przeżyłem już ładnych kilka lat w błogiej świadomości, że kapitan Jack nie żyje.\n– Ależ skąd – uśmiechnął się Jack. – On tylko odszedł na jakiś czas w stan spoczynku.\nKapitan Jack działał w bardziej burzliwych czasach, kiedy to podczas walk na Półwyspie Iberyjskim Admiralicja zwerbowała go, by dowodząc jednym ze swoich statków napadał i łupił Francuzów, pływających po kanale.\n– Musisz przyznać, że kapitan Jack jest do tej roboty wręcz idealny. Doskonale nadaje się na przywódcę gangu z Hunstanton.\nGeorge prychnął wymownie. – Biedne gałgany… Nie mają pojęcia, w co się wpakowali!\nJack parsknął śmiechem. – Przestań jęczeć. Nasza misja przebiega lepiej, niż się spodziewałem. Za kilka tygodni wrócimy bezpiecznie do domu. Whitehall będzie pod wrażeniem. Nie dość, że przemytnicy nas zaakceptowali, to jeszcze zostałem ich przywódcą. Jesteśmy w doskonałym położeniu i mamy szansę nie dopuścić, by jakakolwiek informacja przedostała się tą drogą do Francuzów. – Uniósł brwi, wyraźnie się nad czymś zastanawiając. – Kto wie? Być może uda nam się wyciągnąć z tego coś dla siebie.\nGeorge wzniósł oczy ku niebu.\n– Kapitan Jack jest z nami zaledwie od pół godziny, a ty już zaczynasz kombinować. Co za szalony pomysł przyszedł ci do głowy?\n– Ja nazwałbym to raczej wykorzystywaniem okazji – powiedział Jack, spoglądając na towarzysza. – Pomyślałem sobie, że choć naszym głównym celem jest niedopuszczenie, aby do brzegów Norfolk przybijali szpiedzy, i odsyłanie ich tam, skąd przybyli, moglibyśmy skorzystać ze sposobności i przekazać nieco własnych informacji, oczywiście po to, by zmylić Boneya.\nGeorge spojrzał na niego z niedowierzaniem.\n– Sądziłem, że kiedy już wyśledzimy, jak szpiedzy przedostają się do Anglii, skończysz z gangiem.\n– Może tak – odparł Jack, a jego spojrzenie przybrało nieobecny wyraz – a może nie.\nZamrugał i się wyprostował. – Zobaczymy, co na to powie Whitehall. Będziemy też potrzebować Anthony’ego.\n– Na litość boską, Jack! – George potrząsnął głową. – Jak długo gang będzie zadowalał się historyjką o tym, iż jesteśmy najemnikami bez ziemi, usuniętymi karnie z wojska, zwłaszcza gdy w pełni obejmiesz przywództwo? Przez lata byłeś kimś ważnym. Należysz do wyższej sfery i to się po prostu rzuca w oczy!\n– Nie będą się zbytnio zastanawiać. Od miesięcy rozglądali się za kimś, kto mógłby zastąpić Jeda Brannagana. Nie zaczną bez potrzeby huśtać łodzią, przynajmniej nie od razu. Będziemy mieli dość czasu.\nOdwrócił się i spojrzał na trzeciego jeźdźca, który podążał za nim po lewej stronie. Matthew, jego długoletni ordynans, a obecnie osobisty służący, pochodzący z tych stron podobnie jak jego pan, oraz George także bez trudu wtopili się w strukturę gangu przemytników.\n– Nadal będziemy spotykali się w starym domku rybackim. Stoi na uboczu, więc łatwo sprawdzić, czy nikt nas nie śledzi.\n– Tak. Trudno byłoby przyjść tu za nami, pozostając niezauważonym.\nJack poprawił się w siodle.\n– Zważywszy, że przemytnicy pochodzą z okolicznych farm i wiosek rybackich, nie ma powodu przypuszczać, że mogą natknąć się na coś, co zdradziłoby naszą prawdziwą tożsamość.\nJack zatrzymał konia, a potem skierował go ku wylotowi krętej ścieżki. George podążył za nim, a Matthew zamknął małą kawalkadę. Kiedy wjechali na wzniesienie, Jack odwrócił się i powiedział: – Nie wiem, dlaczego tak się tym martwisz. W końcu dowodzenie gangiem sprowadza się do zwykłego żeglowania.\n– Kapitan Jack i zwykłe żeglowanie? Akurat! – prychnął George. – Prędzej świnie nauczą się fruwać!\nKit Cranmer siedziała z nosem przyklejonym do okna powozu, rozkoszując się widokiem znajomych miejsc. Zostawili już za sobą iglicę na dachu urzędu celnego w King’s Lynn, a także starą fortecę Castle Rising i właśnie zbliżali się do Wolferton. Stamtąd do Cranmer było już niedaleko. Zmierzch zabarwił niebo smugami czerwieni oraz złota i Kit z każdą chwilą mocniej odczuwała, że wraca wreszcie do domu. Westchnęła z satysfakcją i wsparłszy plecy o poduszki powozu, pomyślała o świeżo odzyskanej wolności. W zatłoczonym Londynie, gdzie przebywała aż nazbyt długo, brakowało jej zarówno swobody, jak i przestrzeni.\nPo mniej więcej dziesięciu minutach w zapadającym zmierzchu ukazała się brama wjazdowa parku z herbami rodu Cranmer na słupkach. Skrzydła bramy były szeroko otwarte i powóz wtoczył się przez nie bez niepotrzebnej zwłoki. Kit wyprostowała się i potrząsnęła lekko ramieniem starej Elminy, by ją obudzić. Potem znów usiadła prosto, zdenerwowana i pełna napięcia.\nPod kołami zazgrzytał żwir i powóz się zatrzymał. Otwarto drzwi i zobaczyła dziadka.\nStał przed nią z dumnie wyprostowaną głową i odrzuconymi do tyłu bujnymi włosami. Jego lwia grzywa wyraźnie rysowała się na tle płonących po obu stronach drzwi pochodni. Przez chwilę wpatrywali się w siebie, a ich spojrzenia wyrażały miłość, nadzieję oraz wspomnienie bólu, którego żadne nie potrafiło dotąd zapomnieć.\nCzas jakby się cofnął. Minione lata nie znaczyły już nic i Kit rzuciła się w ramiona Spencera Cranmera, krzyknąwszy zduszonym głosem: – Dziadku!\n– Kit! Och, Kit!\nLord Cranmer z Cranmer Hall przycisnął do piersi ukochaną wnuczkę. Nie potrafił znaleźć innych słów. Przez sześć lat czekał, by wróciła, i teraz, choć trzymał ją w objęciach, wydawała mu się prawie nierealna. Elmina i gospodyni, pani Fogg, krzątały się wokół, popychając wzruszoną spotkaniem parę ku stojącej w salonie sofie. W końcu Spencer wyprostował się i otarł łzy wielką chusteczką.\n– Kit, kochanie, tak się cieszę, że cię widzę!\nKit spojrzała na niego, nie wstydząc się łez, jakie zabłysły na jej długich brązowych rzęsach. Nie mogła jeszcze wykrztusić słowa, uśmiechnęła się więc tylko w odpowiedzi.\nSpencer odwzajemnił uśmiech.\n– Wiem, że to z mojej strony samolubne pragnąć, byś zamieszkała w Cranmer. Twoje ciotki wypomniały mi to już dawno temu, kiedy postanowiłaś wyjechać do Londynu. Straciłem nadzieję, że kiedykolwiek tu wrócisz. Byłem pewny, że poślubisz jakiegoś modnego chłystka i zapomnisz o Cranmer i starym dziadku.\nKit przestała się uśmiechać. Zmarszczyła lekko brwi i się wyprostowała.\n– O czym ty mówisz, dziadziu? Nie chciałam wyjeżdżać do Londynu, lecz ciotki powiedziały mi, że powinnam. Powiedziały też, że spodziewasz się, iż zawrę korzystne małżeństwo i że jestem to winna rodzinie Cranmerów, zwłaszcza moim wujom.\nOstatnie słowa wypowiedziała z nieukrywaną pogardą.\nSpencer obrzucił wnuczkę spojrzeniem jasnych oczu. – Co takiego? – zapytał, marszcząc białe krzaczaste brwi.\nKit się skrzywiła. – Nie krzycz. – Zapomniała już, jaki potrafi być gwałtowny. Doktor Thrushborne ostrzegał ją, że jeśli dziadek ma pozostać zdrowy, nie powinien zbyt często dawać upustu swemu temperamentowi. Wstała, podeszła do kominka i pociągnęła za sznur dzwonka. – Pozwól mi się zastanowić.\nWspomniała dawne wydarzenia, wpatrując się ze skupioną miną w płomienie.\n– Kiedy umarła babcia, zamknąłeś się w swoich pokojach i więcej cię nie zobaczyłam. Rozmawiały z tobą ciotka Isobel i ciotka Margery. Potem przyszły do mnie i powiedziały, że muszę z nimi jechać. Wujowie zostali moimi prawnymi opiekunami i teraz oni będą odpowiedzialni za moje wychowanie. W odpowiednim czasie wprowadzą mnie w świat i tak dalej. – Spojrzała wprost na Spencera. – Tylko tyle wiedziałam.\nGniewny błysk w oczach starca powiedział Kit wszystko, co chciała wiedzieć. Ciotki ją oszukały.\n– Te przeklęte intrygantki! Wiedźmy odziane w futra i jedwabie! Harpie z piekła rodem! Są zwykłymi…\nSłowa dalszej krytyki przerwało pukanie. Drzwi otwarły się i do salonu wszedł kamerdyner Jenkins. Kit podchwyciła jego spojrzenie i powiedziała: – Przynieś, proszę, lekarstwo dziadka.\nJenkins skinął głową. – Już się robi, panienko.\nKiedy za służącym zamknęły się drzwi, Kit zapytała dziadka: – Dlaczego nie napisałeś?\nStare, wyblakłe oczy wpatrywały się w nią bez zmrużenia powiek. – Myślałem, że nie chcesz, bym do ciebie pisywał. Powiedziały mi, że pragnęłaś wyjechać. Że się nudziłaś, żyjąc tu na wsi z parą starych ludzi.\nFiołkowe oczy Kit pociemniały. Dziadek słusznie nazwał ciotki wiedźmami i intrygantkami. Aż do tej pory nie zdawała sobie sprawy, jak sprytnie manipulowały otoczeniem, by zyskać kontrolę nad Kit, a potem posłużyć się nią w celu zaspokojenia wygórowanych ambicji swych mężów.\n– Och, dziadku! – Opadła na sofę z szelestem jedwabnej spódnicy i mocno objęła Spencera. – Po śmierci babci zostałeś mi tylko ty. Sądziłam, że mnie nie chcesz.\nPrzycisnęła twarz do krawatki Spencera i poczuła na włosach dotyk jego policzka. Poklepał ją po plecach. Wzmocniła uścisk, a potem odsunęła się i spojrzała na niego z ogniem w oczach. Spencer znał to spojrzenie aż nazbyt dobrze. Wstała i zaczęła przemierzać pokój, stawiając kroki zbyt energicznie, jak na światową damę.\n– Och! Jakże żałuję, że ich tu nie ma! – powiedziała, mając na myśli ciotki.\n– Nawet w połowie nie tak jak ja – mruknął Spencer groźnie. – Tym damom nieźle się dostanie, kiedy ośmielą się tu pokazać!\nJenkins wszedł cicho do salonu, zbliżył się do pana i podał mu kieliszek wypełniony ciemnym płynem. Spencer wypił lekarstwo nie spojrzawszy, co trzyma w ręku, a potem odesłał lokaja machnięciem dłoni.\nKit stanęła przed kominkiem, smukła i elegancka.\nSpencer przyglądał się wnuczce z miłością. Cerę miała jasną, kremową raczej niż białą, nieskazitelną mimo upodobania do częstego przebywania na świeżym powietrzu. Błyszczące loki zachowały kolor, jaki pamiętał. Podobnej barwy były też niegdyś jego włosy. Długie pasma, splatane w warkocz, gdy miała lat szesnaście, teraz upięte wieńczyły głowę bujną, błyszczącą masą. Fryzura podkreślała urodę drobnej twarzyczki w kształcie serca.\nKit zamieszkała w Cranmer, gdy miała sześć lat, po tym jak jej rodzice, syn Spencera Christopher i jego francuska żona, zginęli w wypadku. Spencer przesunął spojrzeniem po smukłej sylwetce Kit okrytej zieloną podróżną suknią. Nawet przemierzając gniewnie salon, poruszała się lekko i z wdziękiem.\n– Boże, Kit, zdajesz sobie sprawę, że straciliśmy sześć lat? – zapytał, poruszony.\nKit uśmiechnęła się olśniewająco, przywołując wspomnienie urwisa, jakim niegdyś była. – Lecz w końcu wróciłam, dziadku, i zamierzam tu zostać.\nSpencer oparł się wygodnie, zadowolony z tej deklaracji. – Cóż, panienko – powiedział, machając dłonią – niech no ci się przyjrzę. Pokaż, co z ciebie wyrosło.\nKit zachichotała, a potem się skłoniła. – Nie nazbyt nisko, gdyż jesteś tylko baronem – powiedziała, dygając, lecz błysk w oku świadczył, że baron czy nie baron, dziadek i tak jest panem jej serca. Spencer prychnął. Kit podniosła się i posłusznie zawirowała, unosząc ramiona niczym w tańcu.\nSpencer poklepał się po kolanie. – Nieźle. Powiedziałbym, że całkiem nieźle.\nKit roześmiała się i wróciła na sofę. – Nie jesteś bezstronny, dziadku. A teraz opowiedz mi, co tu się działo.\nSpencer posłuchał i Kit odetchnęła z ulgą. Słuchała jednym uchem, jak rozwodzi się na temat pól, upraw i dzierżawców, lecz w środku aż wrzała z gniewu. Spędziła sześć lat w czyśćcu Londynu i to bez żadnego powodu. Cierpiała, sądząc, że utraciła nie tylko ukochaną babcię, ale i dziadka, który się jej wyrzekł. Dlaczego, och, dlaczego, nie zdołała przełknąć dumy i nie napisała do Spencera listu błagalnego, by pozwolił jej wrócić do domu?\nKilka razy o mało tego nie uczyniła, lecz duma i ból, spowodowany rzekomym, jak się okazało, odrzuceniem, okazały się silniejsze. Co prawda, do głowy jej nie przyszło, że ciotki mogły posunąć się aż do oszustwa. Nigdy już nie zaufa nikomu, kto będzie utrzymywał, że chodzi mu o jej dobro. Odtąd, przyrzekła sobie w duchu, sama będzie kierować swoim losem. Spoglądała na białą czuprynę dziadka i potakująco kiwała głową, gdy opowiadał jej o sąsiadach. Minionych sześć lat spowodowało nieuchronne zmiany, lecz Spencer pozostał imponującą postacią. Nawet teraz, gdy starość przygarbiła mu ramiona, wzrost i postura sprawiały, że wywierał nie lada wrażenie. Patrycjuszowskie rysy, orli nos i spoglądające przenikliwie jasnofiołkowe oczy, ocienione krzaczastymi brwiami, przyciągały uwagę. Z tego, co i jak mówił, wywnioskowała, iż nadal bardzo go interesują miejscowe sprawy. Najwidoczniej nie utracił też wpływu na ich bieg.\nWestchnęła w duchu. Kochała Spencera jak nikogo na świecie. A on kochał ją. Lecz nawet dziadek nie mógł uchronić jej przed drapieżnikami tego świata. Nie. Jeśli już ma wpakować się w kłopoty, będą to kłopoty, które sprowokuje sama. Od tej chwili sama będzie podejmowała decyzje, będzie popełniała błędy na własny rachunek.\nPóźniej tego wieczoru, gdy stała w oknie swej dawnej sypialni, spoglądając na blady krąg księżyca, zawieszony w czarnej pustce nocy, nagle poczuła się bardzo osamotniona. Nigdy dotąd nie czuła się taka samotna. I taka wolna.\nKit była zdumiona, jak szybko zdołała przystosować się do życia w Cranmer. Wstawała wcześnie, dosiadała swej klaczy Delii i udawała się na przejażdżkę. Potem jadła śniadanie ze Spencerem i oddawała się zajęciom, jakie wyznaczyła sobie na ten dzień. Po południu znowu jeździła konno, a wieczorem zasiadała u boku dziadka. Po kolacji przysłuchiwała się, jak opowiada o wydarzeniach dnia, wypowiadając swoje zdanie, gdy ją o to poprosił, i wtrącając, nieproszona, złośliwe komentarze. Minionych sześć lat jakby dla nich nie istniało.\nKit postanowiła, że nie będzie rozpamiętywała perfidii ciotek. Teraz była wolna i mogła o nich zapomnieć. Dziadek cieszył się dobrym zdrowiem i, jak się dowiedziała, miał pozostać jej opiekunem, dopóki nie ukończy dwudziestu pięciu lat. Ciotki nie będą już miały okazji, by się wtrącać. Rozpamiętywanie przeszłości byłoby zwykłą stratą czasu. Miała przed sobą całe życie – i zamierzała spróbować wszystkiego, co mogło jej zaoferować.\nObowiązki Kit polegały na pomaganiu pani Fogg w domu, spiżarni oraz kuchni bądź odwiedzaniu dzierżawców dziadka, którzy bardzo się cieszyli, mogąc powitać ją w domu.\nZ sercem przepełnionym radością przemierzała konno pola, mając nad głową czyste, szerokie niebo, a we włosach wiatr. Delia, czarna arabska klacz czystej krwi, była prezentem od Spencera. Kit dostała ją na osiemnaste urodziny. Ponieważ to dziadek uczył ją jeździć i zawsze szczycił się jej umiejętnościami, nie dopatrzyła się w podarunku niczego szczególnego. Teraz postrzegała go jako przejaw tęsknoty i cierpienia, których nie potrafiła w porę rozpoznać. Tym bardziej kochała Delię. Galopowała po plaży, a kopyta klaczy lśniły zwilżone pianą przyboju. Ponad nimi ostro krzyczały mewy, a w pachnącym słoną wodą powietrzu rozbrzmiewał huk rozbijających się o brzeg fal.\nWieści o jej powrocie szybko rozeszły się po okolicy. Potulnie zniosła wizyty żony proboszcza i lady Dersingham, żony właściciela sąsiedniego majątku. Wdzięk i polot Kit wywarły wrażenie na obu damach. Jej maniery były bez zarzutu, a zachowanie bliskie doskonałości. W dalekiej stolicy mogła nie zwracać uwagi na otoczenie, zachowując wręcz obraźliwy dystans, jednak tu, w Cranmer, była wnuczką swego dziadka, damą, jaką pragnął w niej widzieć.\nTrzeciego dnia wolności Kit przywdziała konny strój z zielonego aksamitu i poprosiła, by osiodłano Delię. Gdy wybierała się na przejażdżkę sama bądź ze Spencerem, jeździła zwykle po męsku, ubrana w bryczesy i żakiet. Strój ten został dla niej uszyty lata temu; Elmina dopasowała bryczesy do figury swej podopiecznej. Żakiet należał kiedyś do jej kuzyna Geoffreya i choć skrócony, pozostał na tyle długi, by w razie potrzeby ukryć co bardziej zdradzieckie szczegóły dziewczęcej sylwetki. Teraz, gdy włosy Kit zostały przycięte i tylko kilka nieposłusznych loków wirowało wokół jej głowy, stary trójgraniasty kapelusz prawie nie był potrzebny. I kiedy go wkładała, rondo rzucało cień na twarz, co skutecznie maskowało jej płeć.\nDziś wybierała się do Gresham Manor. Jej najlepsza przyjaciółka, której nie widziała od lat, mieszkała tam z rodzicami. Amy nie musiała wyjeżdżać do Londynu. Zaręczyła się z miejscowym dżentelmenem o odpowiednim pochodzeniu i znacznym majątku – tyle Kit wiedziała z listów. Teraz dżentelmen Amy walczył w oddziałach Wellingtona na półwyspie. Ślub miał się odbyć po jego powrocie.\nJazda do Gresham Manor trwała długo, lecz wreszcie Kit znalazła się w pobliżu stajen.\n– Panienka Cranmer! – zawołał chłopak stajenny, podbiegając, by chwycić uździenicę konia. – Nie od razu panienkę poznałem. Wróciła pani wreszcie z Londynu, prawda?\n– Zgadza się, Jeffries. – Kit uśmiechnęła się i zsunęła z grzbietu Delii. – Zastałam panienkę Amy?\n– Kit? To naprawdę ty?\nKit ledwie zdążyła się odwrócić i przekonać, że postać o złotych włosach, ułożonych w modne pierścionki, i kremowobrzoskwiniowej cerze bez skazy to naprawdę Amy, a już znalazła się w uścisku przyjaciółki.\n– Spostrzegłam cię, jak przejeżdżałaś pod oknami biblioteki i pomyślałam, że kazanie pana Woodleya mnie uśpiło i właśnie ty mi się przyśniłaś.\nKit się roześmiała.\n– Głuptasie! Wróciłam dopiero przed kilkoma dniami i wprost nie mogłam się doczekać, by spotkać się z tobą i usłyszeć wszystkie nowiny. Czy twój narzeczony wrócił?\n– Tak! To po prostu cudowne! – Amy ścisnęła dłoń przyjaciółki, jej oczy błyszczały radością. – Najpierw on, teraz ty. Widać bogowie postanowili okazać mi szczególną łaskawość.\nAmy odsunęła się na odległość ramienia, by lepiej przyjrzeć się strojowi Kit: krótkiemu aksamitnemu żakiecikowi, zapinanemu na złote guziki w kształcie oliwki i wdzięcznie układającemu się na biodrach. Zwróciła spojrzenie na ostrzyżone na pazia włosy Kit i się skrzywiła.\n– Do licha! Przy tobie czuję się zaniedbana i zdecydowanie niemodna. Nie wiem, czy powinnam przedstawić cię George’owi.\nKit roześmiała się i ujęła Amy pod ramię.\n– Nie obawiaj się, nie mam żadnych planów co do twojego narzeczonego. Poza tym z pewnością byłby przerażony lub zdegustowany moim zachowaniem.\nRuszyły w kierunku domu.\n– George – oświadczyła Amy – to człowiek bardzo rozsądny. Jestem pewna, że się polubicie. Ale umieram z ciekawości. Dlaczego wróciłaś? Czemu nie napisałaś i nie uprzedziłaś mnie?\nKit się uśmiechnęła.\n– To długa historia. Może przywitam się z twoją matką, a potem znajdziemy sobie jakiś cichy kącik?\nAmy skinęła głową. Lady Gresham, dama o macierzyńskim wyglądzie, która rządziła gospodarstwem, okazując stanowczość, ale i łaskawość, zawsze miała słabość do Kit. Nalegała, by dziewczęta wypiły z nią herbatę, lecz uzyskawszy informację, że Kit nie jest, jak dotąd, zaręczona, nie próbowała dowiedzieć się o jej życiu w Londynie czegoś więcej.\nGdy w końcu pozwolono im się oddalić, schroniły się w sypialni Amy. Kit usiadła na łóżku i się uśmiechnęła. Ona i Amy były sobie bliższe niż siostry, i to od kiedy skończyły sześć lat. Nawet ostatnie lata rozłąki nie zdołały osłabić łączącej je więzi.\nKit, posłuszna naleganiom Amy, opowiedziała o machinacjach ciotek i o tym, jak udało im się zatrzymać ją w Londynie przez całe sześć lat.\n– Gdyby nie moi kuzyni, z pewnością nie udałoby mi się uniknąć zamążpójścia. Pewnego razu ciotki zamknęły mnie na dwa dni w moim pokoju i wypuściły dopiero, kiedy w domu pojawił się Geoffrey i zaczął nalegać, by pozwolono mu się ze mną zobaczyć.\nSkrzywiła się. – Potem ograniczyli się już tylko do nalegania. Lecz kiedy na horyzoncie pojawił się lord Roberts, uznałam, że dość tego dobrego. Miał tyle lat, że mógłby być moim ojcem! Poza tym nie był… miły – dokończyła, marszcząc brwi. – Wreszcie ciotki uznały swoją porażkę i stwierdziły, że nie nadaję się do małżeństwa. Pozwolono mi więc wrócić do domu. Wiedziałam, że dziadek da mi przynajmniej kąt i utrzymanie.\nAmy spojrzała srogo na przyjaciółkę. – Był załamany, gdy wyjechałaś. Pisałam ci.\nSpojrzenie Kit spochmurniało, a fiołkowe oczy zasnuła szara mgiełka. – Wiem, lecz ciotki okazały się bardzo sprytne.\nNa chwilę zapadła cisza. Wreszcie Kit westchnęła i powiedziała: – Cóż, skończyłam z Londynem i z mężczyznami. Doskonale mogę się obejść bez jednego i drugiego.\nAmy zmarszczyła brwi. – Czy to rozsądne posuwać się tak daleko? W końcu, kto wie, czy gdzieś za zakrętem nie czeka na ciebie wspaniały dżentelmen?\n– Jeśli tylko nie spróbuje wejść mi w drogę, wszystko będzie w porządku.\n– Och, Kit. Nie wszyscy mężczyźni to zgrzybiali starcy albo fircyki. Niektórzy są całkiem w porządku. Jak George.\nKit mruknęła coś pod nosem i obróciła się na brzuch, wspierając brodę na dłoniach. – Dość o moich sprawach. Opowiedz mi o swoim George’u.\nJak się okazało, George był jedynym synem Smeatonów ze Smeaton Hall, położonego niedaleko Gresham Manor. Był starszy od dziewcząt o dwanaście lat i Kit nie potrafiła sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek go poznała.\n– To pocieszające, że nie wyprowadzę się daleko – powiedziała na koniec Amy. – Musimy zaprosić cię z dziadkiem na kolację. Poznasz George’a i jego rodziców.\nWidząc, że twarz Amy promienieje szczęściem, Kit przytaknęła z największym entuzjazmem, na jaki mogła się zdobyć. Nie trzeba było być szczególnie inteligentnym, by spostrzec, że Amy jest zakochana po uszy. Wkrótce straci najlepszą przyjaciółkę. Amy tymczasem paplała beztrosko dalej. W pewnej chwili Kit zmarszczyła brwi i zapytała, przerywając przyjaciółce:\n– Dlaczego chcesz wyjść za mąż?\nPytanie zaskoczyło Amy. Umilkła w pół słowa. Spojrzała na Kit i uświadomiła sobie, że przyjaciółka traktuje swoje pytanie dosłownie. Zastanowiła się więc przez chwilę, a potem, zebrawszy myśli, powiedziała: – Ponieważ go kocham i chcę być z nim przez resztę życia.\nSpojrzała na Kit z nadzieją, że ją rozumie.\nFiołkowe oczy wpatrywały się w nią z niedowierzaniem.\n– Chcesz za niego wyjść, ponieważ go kochasz?\nA kiedy Amy przytaknęła, Kit zapytała: – Jak to jest być zakochaną?\nAmy zmarszczyła brwi i zaczęła się zastanawiać. – Cóż – powiedziała po chwili – wiesz, jak to się odbywa, prawda?\nObie wychowały się na wsi, gdzie nie sposób było uchronić się przed tego rodzaju wiedzą. – Ale co to ma wspólnego z miłością?\n– No… – mówiła dalej Amy – jeśli kochasz mężczyznę… chcesz to z nim robić.\nKit spochmurniała. – Więc ty naprawdę chcesz robić to ze swoim George’em?\nAmy zarumieniła się, lecz twierdząco skinęła głową.\nKit uniosła brwi, a potem wzruszyła ramionami. – Ale to wydaje się tak… pozbawione godności, jeśli wiesz, co mam na myśli.\nAmy parsknęła zduszonym śmiechem.\n– A skąd wiesz, że będziesz chciała robić coś takiego? – drążyła dalej Kit, uważnie wpatrując się w twarz przyjaciółki. – Chyba jeszcze tego nie zrobiłaś, prawda?\n– Oczywiście, że nie! – Amy zesztywniała z oburzenia.\nAmy westchnęła głęboko, a potem spojrzała na Kit pobłażliwie. – Możesz zorientować się po tym, co czujesz, kiedy mężczyzna cię całuje.\n– Całowałaś się już chyba z jakimś dżentelmenem, prawda, Kit? To znaczy, z kimś obcym, spoza rodziny. A ci dżentelmeni z Londynu nie próbowali cię całować?\nTeraz to Kit się zaczerwieniła.\n– Owszem, niektórzy – przyznała.\n– I co, jak się wtedy czułaś?\nKit się skrzywiła. – Z jednym to było jak całowanie martwej ryby, a pozostali okazali się napalonymi krętaczami. Próbowali wsadzić mi język w usta! – Wzdrygnęła się demonstracyjnie. – To było okropne!\nAmy zagryzła wargi, a potem pozwoliła sobie na drżące westchnienie.\n– Cóż, wszystko w porządku. Tak chyba powinno być. Po prostu nie miałaś ochoty pójść do łóżka z żadnym z nich.\n– Och… – Twarz Kit pojaśniała. – A jak powinnam się czuć, gdybym chciała… no wiesz co.\n– Przespać się z mężczyzną?\nKit rzuciła jej piorunujące spojrzenie. – Tak, do licha! Jak czuje się dziewczyna, kiedy chce, by mężczyzna się z nią kochał?\nOdwróciła się na plecy i wbiła wzrok w sufit.\n– Miej litość, Amy, powiedz. Jeśli tego nie zrobisz, prawdopodobnie umrę jako zupełna ignorantka.\nAmy zachichotała. – Nic podobnego. Teraz jesteś po prostu przygnębiona. Dowiedziałaś się o machinacjach ciotek i w ogóle. Dojdziesz do siebie i spotkasz właściwego mężczyznę.\n– A jeśli nie spotkam? Lepiej mi powiedz.\nAmy uśmiechnęła się i usiadła obok Kit.\n– No dobrze, ale pamiętaj, że ja też nie mam w tych sprawach zbyt dużego doświadczenia.\n– Masz go więcej ode mnie i powinnaś się nim podzielić.\n– Musisz też mi obiecać, że nie będziesz zaszokowana.\nKit wsparła się na łokciu i spojrzała na przyjaciółkę.\n– Powiedziałaś, że jeszcze nie..?\nAmy się zarumieniła. – Ja… my nie zrobiliśmy tego. Jednak są pewne… czynności wstępne. Nie chciałabym, żebyś poczuła się zgorszona.\nKit spochmurniała, a potem opadła na łóżko. – Wypróbuj mnie.\n– Cóż, po pierwsze: kiedy on cię całuje, powinno sprawiać ci to przyjemność. Jeśli odczuwasz wstręt, to nie jest mężczyzna dla ciebie.\n– W porządku. Pocałował mnie i podobało mi się to. Co dalej?\n– Powinnaś pragnąć, by nie przestawał cię całować i powinno sprawiać ci przyjemność, kiedy wsuwa ci do ust język.\nKit rzuciła przyjaciółce sceptyczne spojrzenie.\nAmy zmarszczyła brwi. – To prawda. Twarz powinna ci płonąć i ciało też. Jak przy gorączce, tylko przyjemniej. Nogi uginają się pod tobą, ale to bez znaczenia, ponieważ on trzyma cię w uścisku. I z jakiegoś powodu nie słyszysz najlepiej, gdy jesteś całowana. Nie wiem dlaczego. Po prostu dobrze jest o tym wiedzieć.\n– To brzmi, jakbyś opisywała symptomy jakiejś choroby – mruknęła Kit.\nAmy zignorowała ją. – Czasami trudno jest oddychać, ale jakoś ci się to udaje.\n– Cudownie… na dodatek się dusisz!\n– On może całować także twoje oczy, policzki i uszy, a potem przesunąć wargi na szyję. To zawsze jest przyjemne.\nAmy mruczała teraz niczym kotka, aż Kit zamrugała ze zdumienia.\n– A potem – mówiła dalej Amy – w zależności od tego, jak rozwinie się sytuacja, on może dotykać twoich piersi, delikatnie ściskając je i głaszcząc. Na tym etapie zawsze czuję się tak, jakby stanik mojej sukni nagle stał się za ciasny.\nKit wpatrywała się w przyjaciółkę z otwartymi ustami, lecz Amy nie zamierzała na tym poprzestać.\n– Moje sutki sztywnieją, a towarzyszy temu dość dziwne uczucie. A potem przychodzą uderzenia gorąca.\n– Uderzenia gorąca?\n– Mhm. Zaczynają się w piersiach i posuwają w dół.\n– W dół? To znaczy gdzie?\n– Do miejsca pomiędzy nogami. A wtedy… I to jest naprawdę ważne.\nAmy pokiwała palcem. – Jeśli czujesz się tam rozpalona i wilgotna, to on jest dla ciebie właściwym mężczyzną. Łatwo zorientujesz się, czy tak jest, gdyż jeśli masz do czynienia z tym właściwym, na tym etapie myślisz już tylko o tym, jak wspaniale byłoby, gdyby w ciebie wszedł.\n– To brzmi zdecydowanie okropnie – oświadczyła Kit skonsternowana.\n– Och, Kit – powiedziała Amy, spoglądając na przyjaciółkę z nieukrywanym współczuciem. – To nie jest ani trochę okropne.\n– Cóż, wierzę ci na słowo. Dziękuję, że mnie ostrzegłaś.\nPrzez chwilę leżała w milczeniu, wpatrując się w sufit. Jedyne doświadczenie Kit z miłością w niczym nie przypominało tego, o czym mówiła Amy. No cóż, nigdy dotąd nie była zakochana. Czując się tak, jakby wreszcie zrozumiała jakiś szczególnie trudny problem, który od lat wymykał się jej pojmowaniu, potrząsnęła głową.\n– Jakoś nie wyobrażam sobie siebie rozpalonej i wilgotnej. Dla żadnego mężczyzny. Widocznie nie jestem stworzona do miłości.\nKit uniosła dumnie zarysowane brwi, lecz Amy nie dała się zniechęcić. – Nie możesz po prostu postanowić, że jesteś na to odporna. Kiedy spotkasz właściwego mężczyznę, nie będziesz mogła się powstrzymać. Chodzi po prostu o to, że jesteś w tych sprawach taka… niewinna.\nKit otworzyła szeroko oczy.\n– Niewinna? Czy nie mówiłam ci, że straciłam niewinność pewnego pięknego letniego wieczoru na tarasie domu mego wuja Fredericka?\nWidząc, że Amy wpatruje się w nią z otwartymi ustami, sprostowała szybko: – Nie fizycznie. Lecz dowiedziałam się, co większość mężczyzn sądzi o miłości. Mam nadzieję, że twój George taki nie jest, wszak od każdej reguły istnieją wyjątki. Lecz dowiedziałam się, że to kobiety się zakochują, a mężczyźni wykorzystują ich słabość. Co do mnie, nie mam zamiaru się poddać.\n– Co zdarzyło się na tarasie twego wuja?\nKit się skrzywiła.\n– Miałam wtedy osiemnaście lat. Pamiętasz, co się wtedy czuje? Przypuszczam, że pogodziłam się już nieco z tym, że musiałam opuścić Cranmer. Wujowie i ciotki zaczęli nalegać, bym wyszła za mąż. I nagle okazało się, że jestem zakochana. A przynajmniej tak mi się wydawało.\nKit umilkła, a potem westchnęła głęboko ze wzrokiem nadal utkwionym w sufit.\n– Był bardzo piękny. Kapitan gwardii, wysoki i przystojny. Lord George Belville, drugi syn księcia. Powiedział, że mnie kocha. Byłam taka szczęśliwa, Amy. Nie potrafię opisać, jakie to było uczucie mieć kogoś, kto szczerze się o mnie troszczy. Byłam… och, w takim stanie, jak ty teraz. Szalałam z radości. Ciotki wydały bal i Belville powiedział, że to doskonała okazja, aby poprosić wuja o moją rękę. W połowie wieczoru zniknęli razem w bibliotece. Byłam podekscytowana i nie mogłam znieść myśli, że nie będę wiedziała, co tam zostało powiedziane. Wymknęłam się więc i ukryłam na małym tarasie. Skulona pod oknami przysłuchiwałam się, o czym mówiono w bibliotece. Usłyszałam… – Głos jej się załamał, zaczerpnęła jednak oddechu i dzielnie mówiła dalej. – Usłyszałam, że się ze mnie śmieją.\nAmy odnalazła dłoń przyjaciółki i uścisnęła ją pocieszająco, lecz Kit ledwie to zauważyła.\n– Wszystko zostało zaplanowane. Najpierw przedstawili mi czterech kandydatów do mojej ręki. Wszyscy byli starsi i niezbyt atrakcyjni. Gdy odmówiłam poślubienia któregokolwiek, ciotki uznały, że jestem zbyt romantyczna – to znaczy, jak to ujęły, dziedzicznie skażona samowolą i nieposłuszeństwem – by zaakceptować tak ewidentnie korzystne związki. Wyszukały więc Belville’a. Był równie ambitny jak one. Wkrótce, dzięki rodzinnym powiązaniom, miał objąć wysokie stanowisko w armii. Gdyby mnie poślubił, zapewniłby sobie poparcie moich wujów. A oni jego. Ja miałam posłużyć jako spoiwo tego sojuszu. Wszystko to stało się dla mnie jasne, gdy ich słuchałam. Belville chełpił się, opowiadając, jak łatwo było mnie usidlić.\nKit wyciągnęła ramiona, zmuszając się, by rozewrzeć zaciśnięte w pięść dłonie. Zaśmiała się bez cienia wesołości.\n– Byli tacy pewni siebie. Gdy następnego dnia dałam Belville’owi kosza, po prostu nie posiadali się ze zdumienia.\nUsiadła gwałtownie i odwróciła się, by spojrzeć Amy w oczy.\n– Od tej pory bacznie się przysłuchiwałam, kiedy ci tak zwani konkurenci rozmawiali z moimi opiekunami. Bardzo pouczające doświadczenie. Widzisz więc, Amy, że choć zazdroszczę ci tego, co czujesz, zdaję sobie sprawę, jaka to rzadkość. Nie spodziewam się też, by miłość, tak jak ty ją rozumiesz, nagle mnie odnalazła. Czekałam na to sześć lat i nic się nie wydarzyło. Doskonale dam sobie radę sama.\nKit dostrzegła w brązowych oczach Amy współczucie i uśmiechając się ponuro, potrząsnęła głową.\n– Nie ma powodu mi współczuć, ponieważ ja nie odczuwam żalu. Który spośród znanych ci mężczyzn pozwoliłby mi cieszyć się swobodą, jakiej zaznaję teraz? Mogę chodzić, gdzie chcę i być sobą.\n– Ależ ty nie robisz nic niewłaściwego.\n– Nie widzę powodu, by ściągać na siebie uwagę plotkarek, poza tym za nic w świecie nie skalałabym nazwiska dziadka, wywołując skandal. Lecz poza tym nie widzę powodu, aby się ograniczać. Mąż oczekiwałby, iż jego żona będzie przestrzegać pewnych zasad, że będzie siedziała w domu, zamiast uganiać się konno po piaskach. A także że mu się podporządkuje, a jej świat będzie kręcił się wokół niego. Tymczasem ja chciałabym czegoś innego.\n– Rozumiem, że zostałaś pozbawiona złudzeń, ale przysięgałyśmy sobie, że wyjdziemy za mąż z miłości, pamiętasz?\nKit się uśmiechnęła. – Z miłości albo wcale.\nAmy zarumieniła się, lecz nim zdążyła coś powiedzieć, Kit mówiła dalej tonem świadczącym o tym, że pogodziła się z losem: – Ty wychodzisz za mąż z miłości. Ja wcale.\nKit się roześmiała. – Nie przejmuj się tak, głuptasku. Doskonale się bawię. Przysięgam: nie potrzebuję miłości, by czuć się szczęśliwą.\nAmy zmilczała, lecz było dla niej jasne, że jest dokładnie na odwrót: Kit potrzebowała miłości, by w pełni stać się sobą.\nNastępne dwa dni spędziła, składając wizyty żonom dzierżawców, słuchając nowin o kłopotach i o tym, co wydarzyło się w ich rodzinach. Odnawiała w ten sposób więź pomiędzy nimi a Cranmer Hall, która mocno ucierpiała od śmierci babki Kit. Jednak gdy nie składała wizyt, często popadała w zamyślenie. Nie wiedziała, skąd bierze się ów ponury nastrój, ale nie potrafiła się otrząsnąć.\nRozmowa o miłości była błędem. Od tej pory nie zaznała bowiem spokoju. Dotąd Cranmer Hall wydawał się Kit doskonałym azylem. Teraz czuła, że czegoś jej brakuje. Nie było to miłe uczucie.\nNa szczęście następnego dnia była zbyt zajęta, by snuć ponure myśli. Spencer wydawał kolację, w trakcie której zamierzał formalnie przedstawić ją sąsiadom. Kit udało się pojeździć konno po południu, wróciła jednak na czas, by się przebrać.\nGoście przybyli punktualnie o ósmej. Kit przywitała ich, stojąc u boku Spencera, który wyglądał imponująco w jedwabnym żakiecie i białych bryczesach do kolan, z białą czupryną, wieńczącą dumną głowę. Jego twarz wyrażała ojcowską dumę.\nStarannie wybrała suknię, odrzucając delikatny muślin i głęboko wyciętą satynę na rzecz wykwintnej toalety z jedwabiu o barwie akwamaryny. Swobodnie opadający materiał podkreślał smukłość jej figury. Dekolt sukni, choć dość głęboki i obszyty riuszką, jak przystało pannie w jej wieku, był jednak na tyle skromny, by nie urągać przyzwoitości. Kolor sukni podkreślał blask jej rdzawych kędziorów oraz kremową karnację.\nZ błyszczącymi oczami skłoniła się namiestnikowi królewskiemu, lordowi Marchmontowi oraz jego żonie, otrzymując w zamian pełne aprobaty spojrzenie jego lordowskiej mości.\n– Kathryn, moja droga, miło widzieć cię znowu wśród nas.\nKit uśmiechnęła się uprzejmie. – Doprawdy, milordzie, dla mnie to też przyjemność: wrócić i spotkać się ze starymi przyjaciółmi.\nLord Marchmont roześmiał się i poklepał ją po policzku. – Doskonale powiedziane, moja droga.\nPrzeszli do salonu, by zrobić miejsce kolejnym gościom. Kit znała wszystkich zaproszonych. Nie mogła się powstrzymać, by nie porównać szczerej radości, jaką odczuwała spotykając się z nimi, do nudy wyrafinowanych spotkań towarzyskich londyńskiej socjety.\nGreshamowie przybyli jako ostatni. Po wymianie komplementów z sir Harveyem i lady Gresham Kit wsunęła dłoń pod ramię Amy i zapytała: – Gdzie twój George?\nWcześniej zasugerowała dziadkowi, aby zaprosił także narzeczonego Amy.\n– Umieram z chęci, by poznać ten ideał, którego pocałunki sprawiają, że jesteś rozpalona i wilgotna.\n– Ciii! Na miłość boską, Kit, mów ciszej! – szepnęła Amy, wbijając wzrok w plecy matki. Przekonawszy się, że lady Gresham niczego nie usłyszała, odwróciła się i spojrzała wprost w roześmianą twarz Kit. A potem westchnęła. – George był zmuszony się wymówić. Wygląda na to, że nie został jeszcze zwolniony z obowiązków, lecz pełni tu jakąś tajną misję.\nAmy się skrzywiła. – Od czasu do czasu udaje mu się wykraść chwilę, ale nie tego się spodziewałam. W ciągu ostatnich tygodni nie widywałam go zbyt często.\n– Och… – Kit nie zdołała wykrztusić nic więcej.\n– Jednak – dodała Amy, prostując się – tak będzie jeszcze tylko przez kilka miesięcy. Przynajmniej jest bezpieczny w Anglii, nie musi wystawiać się na ostrzał Francuzów. – Uśmiechnęła się i ścisnęła ramię Kit. – Powiedział, że nie może się doczekać, by cię poznać.\nKit spojrzała na nią z niedowierzaniem. – Naprawdę tak powiedział czy tylko starasz się być lojalna?\nAmy się roześmiała. – Masz rację. Jeśli pominąć przeprosiny, że nie może nam dziś towarzyszyć, w ogóle o tobie nie rozmawialiśmy.\nKit skinęła głową. – Rozumiem. Byliście zbyt rozgorączkowani, by sensownie rozmawiać.\nAmy uśmiechnęła się, lecz nie potwierdziła domysłów Kit. Spacerowały wśród gości, gawędząc beztrosko. Konwersacja w salonie dotyczyła zagadnień uprawy roli i lokalnego rynku na towary rolnicze, lecz kiedy zasiedli przy długim stole, rozmowa zeszła na inne tematy.\n– Jak widzę, Hendon się nie pokazał – zauważył lord Marchmont, spoglądając po zebranych, jakby przybycie lorda Hendona, który niedawno także powrócił w te strony, mogło pozostać niezauważone. – Myślałem, że tu będzie.\n– Wysłaliśmy zaproszenie, lecz jego lordowska mość miał wcześniejsze zobowiązania – odparł Spencer, skinąwszy głową Jenkinsowi. Do jadalni weszli lokaje, wnosząc półmiski. Podano pierwsze danie.\nKit zamyśliła się nad krabami w sosie ostrygowym. To dziwne, że lord Hendon miał wcześniejsze zobowiązania. Kogo mógł odwiedzać, skoro wszyscy sąsiedzi siedzieli teraz przy ich stole?\n– Szkoda – mówił dalej Spencer. – Nie zdążyłem jeszcze go poznać.\n– A ja tak – powiedział lord Marchmont, częstując się turbotem.\n– Och? – zauważył pytająco Spencer. Wszyscy umilkli, aby usłyszeć, co powie jego lordowska mość.\nLord Marchmont skinął głową. – Wydaje się solidny i rzetelny. W końcu to chłopak Jake’a.\nJake Hendon był poprzednim właścicielem zamku i dóbr Hendon. Pamięć Kit przywołała mglisty obraz bardzo wysokiego mężczyzny o szerokich ramionach, imponującej postawie i błyszczących szarych oczach. Zabrał ją na przejażdżkę na grzbiecie swego ogiera, gdy miała osiem lat. Nie potrafiła sobie przypomnieć, czy poznała też jego syna.\n– Czy te pogłoski, jakoby został mianowany królewskim komisarzem, są prawdziwe? – zapytał sir Harvey, spoglądając na jego lordowską mość. – Kolejna próba ukrócenia szmuglu?\n– Na to wygląda. – Lord Marchmont podniósł wzrok znad talerza. – Ale to chłopak Jake’a. Sukces nie przewróci mu w głowie. Z pewnością nie będzie sprawiał kłopotów.\nMężczyźni przytaknęli, zadowalając się tym zapewnieniem. Przemyt był w Norfolk uznanym zajęciem, i to od stuleci. Kontrola to jedno, a całkowite wyplenienie to coś zupełnie innego. Gdyby nie szmugiel, skąd braliby swoją brandy?\nLady Gresham spojrzała wprost na lady Marchmont. – Poznałaś ten wzór męskich cnót, Amelio?\nLady Marchmont skinęła głową. – Owszem, poznałam. Bardzo miły dżentelmen.\n– To dobrze. Jaki on jest?\nAmy i Kit wymieniły spojrzenia, a potem nagle spuściły wzrok. Panowie zlekceważyli tak typowo kobiece pytanie, lecz damy niecierpliwie czekały na odpowiedź.\n– Jest wysoki, jak jego ojciec. I ma te same dziwaczne włosy. Pamiętasz, Martho? Podobno był zarówno w armii, jak i w marynarce, ale nie jestem tego pewna. Zazwyczaj tak się nie dzieje, prawda?\nLady Gresham zmarszczyła brwi. – Przestań mówić ogródkami, Amelio. Jak bardzo młody lord przypomina ojca?\nLady Marchmont się roześmiała. – Ach, o to ci chodzi! – Machnęła niedbale dłonią. – Jest przystojny jak diabli, ale wszyscy Hendonowie tacy są.\n– Co prawda, to prawda – zgodziła się pani Cartwright. – I potrafią oczarować nawet ptaki na drzewach.\n– To także. – Jej lordowska mość skinęła głową. – Złotousty diabeł, oto kim jest ten chłopak.\nLady Dersingham westchnęła. – Miło wiedzieć, że w okolicy zamieszkał przystojny mężczyzna, którego wkrótce będzie można poznać. Jest na co czekać.\nReszta pań energicznie przytaknęła.\n– Nie jest żonaty, prawda? – spytała lady Lechfield.\nLady Marchmont potrząsnęła głową. – Och, nie. Możesz być pewna, że zapytałam. Dopiero co wrócił z zagranicy, gdzie pełnił służbę dla kraju. Był ranny i nadal utyka na lewą nogę. Powiedział, że w najbliższym czasie będzie miał mnóstwo pracy jako komisarz królewski, nie wspominając o tym, że musi przejąć zarządzanie rodzinnym majątkiem.\n– Hm… – Lady Gresham spojrzała na siedzącą przy końcu stołu Kit. – Uważa, że będzie zbyt zajęty, by znaleźć sobie żonę, tak?\nLady Dersingham podążyła spojrzeniem za wzrokiem jej lordowskiej mości.\n– Może mogłybyśmy mu pomóc? – powiedziała z namysłem.\nKit, zajęta przekazywaniem komplementów szefowi kuchni, co czyniła za pośrednictwem Jenkinsa, nie zwróciła uwagi na szacujące spojrzenia obu dam. Odwróciła się jednak na czas, by spostrzec, jak lady Gresham i lady Dersingham wymieniają pełne satysfakcji skinienia głową z lady Marchmont.\nKiedy damy zajęły się zawartością swoich talerzy, Kit podchwyciła figlarne spojrzenie Amy. Skrzywiła się, a potem spuściła wzrok. Złotousty diabeł, przystojny jak grzech. Taki opis mógłby pasować do każdego z moich londyńskich adoratorów, pomyślała cynicznie. Jeśli tylko mężczyzna jest wysoki, dobrze urodzony i nieprzesadnie brzydki, od razu czyni to z niego pożądaną partię! Prychnąwszy w sposób zgoła niegodny damy, zaatakowała swoją porcję krabów.\nKrótko po jedenastej powozy gości opuściły podjazd oświetlony księżycem w pełni. Kit, która stała ze Spencerem na schodach, machając gościom na pożegnanie, impulsywnie objęła dziadka.\n– Dziękuję, dziadku. To był uroczy wieczór.\nTwarz Spencera pojaśniała. – Rzadka przyjemność, moja droga. – Weszli razem do holu. – Być może za kilka miesięcy zorganizujemy wieczorek taneczny, co ty na to?\nKit się uśmiechnęła. – Czemu nie? Kto wie, może nawet uda nam się zwabić obietnicą muzyki tajemniczego lorda Hendona?\nSpencer się roześmiał. – Nic z tego, jeśli jest taki, jak jego ojciec. On nigdy nie mógł znieść całego tego zamieszania i strojenia się. Nie Jake.\n– Tak, ale jego syn należy do innego pokolenia. Może okaże się zupełnie inny.\nSpencer potrząsnął głową. – W miarę jak człowiek się starzeje, jedno staje się jasne. Ludzie tak naprawdę wcale się nie zmieniają. Pokolenie za pokoleniem, wciąż te same zalety i słabości.\nKit roześmiała się i pocałowała go w policzek. – Dobranoc, dziadku.\nSpencer poklepał ją po ręce i odszedł.\nGdy tylko Kit znalazła się w swojej sypialni, niepokój powrócił. Pozwoliła, by Elmina pomogła jej zdjąć suknię, a potem odesłała pokojówkę na spoczynek. Owinięta szlafrokiem spacerowała niespokojnie po pokoju. Płomień świecy migotał, więc go zgasiła. Blask księżyca zapewniał aż nadto światła.\nPomyślała o tańcach, które chciał zorganizować Spencer. Skłoniła się i wykonała kilka tanecznych kroków, a potem opadła na siedzenie przy oknie i zapatrzyła się na pola. Z oddali dochodził szum morskich fal.\nPustka powróciła, to dziwne uczucie braku pełni, które zdążyło już zadomowić się w jej sercu. Próbowała je zignorować. Skupiając się na szumie dalekiego przypływu, pozwalała, by odgłosy morza ukołysały ją do snu. Prawie już jej się to udało, gdy nagle zobaczyła światło.\nBłysk światła, przecinający ciemności. A potem, kiedy już niemal przekonała samą siebie, że to tylko wyobraźnia, drugi. Czy na przybrzeżnych wodach znajdował się statek, z którego wysyłano sygnały do… Do kogo? Ledwie zdążyła o tym pomyśleć, gdy na ciemnej wodzie pojawił się odblask sygnału najwidoczniej stanowiącego odpowiedź.\nKit wpatrywała się uważnie w ciemność, starając się oddzielić ciemniejszą masę klifu od Wash. Przemytnicy odbierali ładunek na plaży dokładnie na zachód od Cranmer Hall.\nBłyskawicznie wciągnęła bryczesy i ciasno obwiązała piersi płóciennym pasem, którego używała, kiedy jeździła konno w męskim przebraniu. Wsunęła przez głowę płócienną koszulę, a potem wcisnęła ramiona w rękawy surduta, nie zawracając sobie głowy wiązaniem troczków koszuli. Jeszcze pończochy i wysokie buty. Wcisnęła na głowę kapelusz, pamiętając, by zasłonić szyję i dekolt wełnianym szalikiem i ukryć w ten sposób biel koszuli. Ruszyła ku drzwiom, lecz zatrzymała się na chwilę. Pod wpływem impulsu zawróciła i podbiegła ku ścianie, gdzie nad toaletką wisiał jej rapier oraz pas. W minutę założyła pas. Uzbrojona, wyśliznęła się z domu i pobiegła ku stajniom.\nDelia zarżała na powitanie, a potem stała spokojnie, gdy Kit zarzucała siodło na jej czarny grzbiet, ze znajomością rzeczy dociskając popręg. Wyprowadziła klacz – nie na dziedziniec, gdzie stukot żelaznych podków mógłby obudzić stajennych, ale na mały padok za stajniami. Wskoczyła na siodło i skierowała wierzchowca przed siebie, szeptem dodając mu odwagi. Delia bez trudu przeskoczyła ogrodzenie.\nCzarne kopyta z łatwością pożerały mile. Piętnaście minut później Kit ściągnęła wodze i zatrzymała się pod osłoną drzew rosnących tuż nad klifem.\nKapryśne tego wieczoru chmury zasłoniły księżyc. Wytężając w ciemności zmysły, usłyszała najpierw miękki plusk wioseł, a potem niepozostawiający wątpliwości chrzęst. Łódź dobiła do brzegu. Niemal w tej samej chwili dobiegający z lewej strony szczęk sprawił, że spojrzała w tamtą stronę. Księżyc wyłonił się zza chmur i Kit zobaczyła coś, czego znajdujący się pod osłoną klifu przemytnicy zobaczyć nie mogli: oddział straży celnej.\nPatrol torował sobie drogę przez porośnięty trawą i krzakami cypel. Niemal minutę Kit tylko im się przyglądała. Żołnierze byli uzbrojeni.\nNie dowiedziała się nigdy, co za szalony impuls kazał jej wtedy działać. Może było to wspomnienie widoku, jaki ukazał się jej oczom, kiedy wracała z konnej przejażdżki? Zobaczyła wtedy gromadkę dzieci rybaków, bawiących się pod rozciągniętymi na plaży sieciami. Cokolwiek nią kierowało, okazała się temu posłuszna. Podciągnęła wyżej szalik, zakrywając nos i brodę, i wcisnęła głębiej na głowę kapelusz. Zawróciła Delię i skierowała ją wzdłuż brzegu. W miejscu, do którego zmierzali celnicy, nie było ścieżki. Kit znała każdy skrawek wybrzeża, gdyż często odbywała tu przejażdżki. Zostawiła za sobą żołnierzy, lecz nie zjechała na plażę, dopóki nie upewniła się, że jej nie widzą. Nie mogła liczyć na to, że chmury zakryją księżyc akurat wtedy, gdy będzie trzeba, a nie chciała dopuścić, by ją dostrzeżono.\nGdy już znalazła się na plaży, skierowała konia wprost na przemytników. Modląc się w duchu, by nie uznali, iż samotny jeździec stanowi zagrożenie, puściła klacz galopem. Przypływ zagłuszył odgłos kopyt, więc nim się zorientowali, była już bardzo blisko. W ciemności błysnęły ku niej zdziwione twarze, a potem zobaczyła, jak światło księżyca odbija się w kolbie pistoletu. Starając się obrócić Delię, burknęła ze strachem: – Nie bądźcie głupi! Na klifie jest oddział straży. Nie znaleźli jeszcze ścieżki, ale niedługo znajdą. Wynoście się stąd!\nNawróciła konia i obejrzała się za siebie. Przemytnicy stali jak rażeni gromem obok swojej łodzi.\n– Dalej! – ponagliła ich. – Ruszcie się albo przybiją wasze tyłki do drzwi urzędu celnego w Lynn!\nPoniewczasie uświadomiła sobie, iż posłużyła się skróconą nazwą miasta, używaną jedynie przez miejscowych. Najwidoczniej zwiększyło to jej wiarygodność, gdyż najwyższy z przemytników wysunął się z wahaniem ku przodowi, pilnując się, by nie podejść zbyt blisko Delii i jej okutych żelazem kopyt.\n– Jest tu ładunek, z którym nie mamy co zrobić. Utopiliśmy w nim całą gotówkę. Jeśli go stracimy, nasze rodziny będą głodować.\nKit rozpoznała mężczyznę. Widziała go po południu na plaży blisko wioski, zajętego łataniem sieci. Przymknęła na chwilę oczy. No tak, takie już jej szczęście. Musiała się natknąć na szajkę najbardziej nieudolnych przemytników na całym angielskim wybrzeżu.\nOtworzyła oczy. Mężczyźni nadal tam byli, błagając bezgłośnie, by im pomogła.\n– Gdzie wasze kuce? – spytała.\n– Nie sądziliśmy, że będą nam potrzebne. Nie przy tym ładunku.\n– Ale… – Kit zawsze sądziła, że przemytnicy muszą mieć kuce. – Co zamierzaliście zrobić z towarem?\n– Zwykle tego rodzaju rzeczy chowamy po prostu w jaskini pod tamtym pagórkiem. – Wysoki mężczyzna skinął głową, wskazując południe.\nKit znała tę jaskinię. Jako dziecko bawiła się w niej często z kuzynami. Teraz jednak żołnierze znajdowali się pomiędzy nimi a jaskinią. Przemieszczenie towaru łodzią też nie było możliwe, gdyż dostrzeżono by ich w świetle księżyca.\nJednak łódź można było wykorzystać do odwrócenia uwagi.\n– Wy dwaj. Wyprowadźcie łódź na morze. Macie w niej sieci, prawda?\nZ ulgą dostrzegła, że skinęli głowami. – Wyrzućcie ładunek i połóżcie go tuż pod klifem.\nSpojrzała na klif, a potem na księżyc, który właśnie miał schować się za olbrzymią chmurą. Kit podziękowała w myśli swemu Aniołowi Stróżowi, po czym skinęła rozkazująco głową.\n– Teraz! Ruszcie się!\nPracowali szybko. Wkrótce łódź była pusta.\n– Wy dwaj! – zawołała Kit do mężczyzn, stojących w łodzi. Przybój stawał się coraz głośniejszy i musiała krzyczeć, by ją słyszano.\n– Wypłynęliście po prostu na połów, jasne? Dobiliście do brzegu, żeby odpocząć, nic więcej. Nie wiecie o niczym, interesują was tylko ryby. No, dalej, spuśćcie łódź i zachowujcie się tak, jakbyście naprawdę łowili!\nPo chwili wiosła zanurzyły się w wodzie i łódka zaczęła przedzierać się przez fale. Kit zawróciła Delię i podjechała do klifu.\nWysoki mężczyzna już na nią czekał.\n– Kamieniołomy w Snettisham – powiedziała Kit, ściszając głos. – I żadnego gadania. Muszą być tuż nad nami. Kierujcie się na północ i idźcie pod osłoną klifu. Będą się spodziewali, że pójdziecie na południe.\n– Lecz tam są nasze domy.\nByło ciemno i Kit nie mogła dostrzec, który z nich to powiedział.\n– Co wolicie: później dotrzeć do domu czy skończyć w areszcie pod urzędem celnym?\nNie było więcej protestów. Ruszyli za nią, prychając i posapując. Kiedy znaleźli się blisko miejsca, gdzie widziała żołnierzy, odszukała ścieżkę prowadzącą na szczyt klifu.\n– Sprawdzę, gdzie oni są – powiedziała. – Nie ma sensu, byście pchali się prosto w zasadzkę, do tego z rękami pełnymi przemycanych towarów.\nNie czekając, aby dowiedzieć się, co o tym sądzą, skierowała Delię na trakt. Na górze ruszyła brzegiem klifu ku miejscu, gdzie natknęła się na patrol. Gdy zatrzymała konia w cieniu wielkiego dębu, czekając, aż chmura odsłoni księżyc i będzie można rozejrzeć się po okolicy, usłyszała zbliżających się żołnierzy. Pomrukiwali głośno, niezadowoleni, że nie potrafią odnaleźć ścieżki prowadzącej w dół. Księżyc zaświecił jaśniej i zobaczyła, że skupiają się w gromadę na porośniętym trawą spłachetku gruntu, dokładnie naprzeciw niej.\nOd strony klifu dobiegło wołanie: – Tutaj jest ścieżka, sierżancie! Co mamy robić? Łódź odpłynęła, a na plaży nie widać nikogo.\nKrzepki mężczyzna oderwał się od grupki, podjechał na skraj klifu i spojrzał w dół. Zaklął.\n– Nieważne. Widzieliśmy łódź. Rozdzielcie się. Połowa niech zjedzie na plażę i ruszy na południe. Reszta zostaje na klifie. Natkniemy się na nich, wszystko jedno którędy pójdą.\n– Lecz na południe od nas znajduje się rejon sierżanta Osborne’a, sierżancie.\nKrzepki mężczyzna szturchnął mówiącego. – Wiem o tym, głupi chłopcze! Lecz Osborne pilnuje teraz drogi do Sheringham, musimy więc przejąć jego obowiązki. No, dalej, zobaczmy, co uda nam się znaleźć.\nKit z ulgą patrzyła, jak się rozdzielają. Obie grupy ruszyły na południe. Zadowolona z wyników rekonesansu, wróciła do grupki przemytników, brnącej plażą na północ.\n– Jesteście bezpieczni. Pojechali na południe.\nMężczyźni zrzucili ładunek z pleców i usiedli na piasku. – Dobrze, że mieliśmy tak niewiele towaru – powiedział wysoki, a potem spojrzał na Kit i wyjaśnił: – Na ogół jest tego znacznie więcej.\nWysoki, potężnie zbudowany mężczyzna, który zdawał się ich przywódcą, spojrzał na Kit.\n– Te kamieniołomy, o których wspomniałeś, chłopcze. Gdzie one są?\nKit zagapiła się na niego. Nawet nie przyszło jej do głowy, że ktoś może nie wiedzieć, gdzie znajdują się kamieniołomy Snettisham. Spędzała tam wraz z kuzynami całe godziny. Miejsce to doskonale nadawało się na kryjówkę. Ale co będzie, jeśli już ich tam zaprowadzi?\nDelia przestępowała niespokojnie z nogi na nogę, uspokoiła ją więc pieszczotami.\n– Dam wam wskazówki. Z pewnością wolelibyście, żebym nie znał dokładnie miejsca, w którym ukryjecie towary.\nNerwowość klaczy posłużyła jej za usprawiedliwienie, by nieco się cofnąć. Przynajmniej jeden z mężczyzn miał pistolet.\n– Spokojnie, chłopcze.\nWielki mężczyzna wysunął się do przodu. Delia zatańczyła i natychmiast się cofnęła. Mężczyzna się zatrzymał.\n– Nie musisz się nas bać, przyjacielu. Uratowałeś nam dziś skórę, bez wątpienia. Przemytniczy honor nakazuje podzielić się z tobą zyskiem.\nKit zamrugała. Przemytniczy honor? Zaśmiała się lekko i obróciła Delię. – Uznajcie to za bezinteresowną przysługę. Nic od was nie chcę.\nPrzycisnęła pietami smukłe boki klaczy i Delia skoczyła do przodu.\nNuta paniki w głosie mężczyzny skłoniła Kit, by ściągnęła wodze i zawróciła. Mężczyzna szedł, potykając się przez piasek. Kiedy zbliżył się na odległość głosu, przez chwilę wpatrywał się w Kit, a potem spojrzał pytająco na swych kompanów. Choć było prawie ciemno, Kit spostrzegła, że kiwają potakująco głowami. Mężczyzna znowu przemówił.\n– Sprawa wygląda tak: nie mamy przywódcy. Weszliśmy w ten interes, sądząc, że damy sobie radę, lecz sam widziałeś, jak to wygląda. – Wskazał brodą południe. – Ty potrafisz szybko myśleć. Nie chciałbyś stanąć na czele naszej grupy? Mamy dobre kontakty i w ogóle, ale nie dajemy sobie rady z organizacją.\nNiedowierzanie i konsternacja walczyły o lepsze w umyśle Kit. Stanąć na czele…?\n– To znaczy… chcecie, bym został waszym przywódcą?\n– W zamian za udział w zyskach, oczywiście.\nDelia się przesunęła. Kit podniosła wzrok i zobaczyła, że pozostali zrzucają ładunek i podchodzą bliżej. Nie musiała obawiać się pistoletu, skoro byli aż tak objuczeni.\n– Jestem pewien, że doskonale dacie sobie radę sami. Tym razem straż po prostu miała szczęście.\nLecz duży mężczyzna tylko potrząsnął głową.\n– Spójrz na nas, chłopcze. Żaden z nas nie wie, gdzie znajduje się ten kamieniołom. Nie wiemy nawet, jaką wybrać drogę, aby bezpiecznie wrócić do domu. Jeśli zostawisz nas samych, pewnie wpadniemy w ręce żołnierzy, gdy tylko spróbujemy wdrapać się z powrotem na klif. A wtedy wszystko pójdzie na marne.\nKsiężyc wyszedł zza chmur i Kit zobaczyła twarze przemytników, uniesione i pełne dziecięcej ufności. Westchnęła. W co ona się znowu wpakowała?\nNawet tak drobna oznaka zainteresowania sprawiła, że mężczyźni natychmiast się ożywili.\n– Pokaż mu, Joe – powiedział wysoki, machając dłonią w kierunku najdrobniejszego z pozostałych. Mężczyzna przesunął się po piasku, nie spuszczając oka z Delii. Podszedłszy bliżej, posłał Kit bezzębny uśmiech, a potem zatrzymał się przy klaczy i odwinął nasączone olejem szmaty chroniące prostokątne pudło, płaskie i długie na metr. Brudnymi rękami zdjął okrywające zawartość pudła grube płótna.\nW świetle księżyca zabłysło coś białego. Kit wytrzeszczyła oczy. Koronki! Przemycali brukselskie koronki! Nic dziwnego, że paczki były tak małe. Zawartość jednej łodzi przewieziona do Londynu i sprzedana za pośrednictwem kupców, mogła zapewnić tym ludziom i ich rodzinom utrzymanie przez miesiące. Kit szybko zrewidowała swoją opinię o umiejętnościach członków bandy. Może organizacyjnie byli do niczego, lecz znali swój fach.\n– Czasami dostajemy też brandy – powiedział wysoki mężczyzna, podchodząc bliżej.\nKit zmrużyła oczy.\nSłyszała, że na łodziach przewozi się nie tylko towary.\nChoć ton jej głosu był szorstki, mężczyzna nie zawahał się i odparł szczerze:\n– Nie mieliśmy niczego innego. Do tej pory brandy i koronki w zupełności nam wystarczały.\nCzuła na sobie ich błagalne spojrzenia. Krew mieszkanki Norfolk zawrzała w jej żyłach. Przywódczyni gangu przemytników? Z jednej strony chciało jej się śmiać. Ale tylko trochę. Wyzbyta konwenansów awanturnicza część jej osobowości była co najmniej zaintrygowana. Ojciec Kit kierował przez krótki czas taką bandą, jak utrzymywał, dla zabawy. Dlaczego ona nie miałaby tego robić? Kit skrzyżowała dłonie na łęku i rozważyła możliwości.\n– Jeśli zostanę waszym przywódcą, będziecie musieli ograniczyć się do ładunków, które uznam za odpowiednie.\nSpojrzeli po sobie, a potem wysoki zapytał: – Ile miałby wynosić twój udział?\n– Nie będzie żadnego udziału.\nPrzemytnicy zaczęli coś mruczeć, a Kit uśmiechnęła się pod okrywającym jej twarz szalikiem.\n– Nie potrzebuję towarów ani pieniędzy. Jeśli zgodzę się was przejąć, to tylko dla przyjemności. Co wy na to?\nPrzez chwilę naradzali się po cichu, wreszcie wysoki podszedł bliżej i zapytał: – Jeśli się zgodzimy, pokażesz nam kamieniołom?\n– Jeśli się zgodzicie, od razu zaczniemy razem pracować. Jeśli nie, powiedzcie, a ja odjadę.\nDelia zatańczyła na tylnych nogach.\nMężczyzna przesunął spojrzeniem po twarzach kompanów, a potem odwrócił się z powrotem do Kit.\n– Stoi. Jak mamy do ciebie mówić?\n– Możecie nazywać mnie Kit.\n– Doskonale, chłopcze. Prowadź.\nDotarcie do kamieniołomu i znalezienie odpowiedniego tunelu, w którym mogliby urządzić sobie kryjówkę, zabrało im godzinę. Do tego czasu Kit dowiedziała się sporo o szajce. Rozprowadzali ładunek za pośrednictwem gospód w King’s Lynn. Towary, które przybywały morzem, ukrywali najpierw w jaskini, aby po kilku nocach przewieźć je na kucach do ruin starego opactwa w Creake.\n– Przekazujemy towary starej kobiecie, która mieszka w pobliskim domku, a ona zawsze ma dla nas przygotowaną zapłatę.\n– Staruszka ma pieniądze?\n– Taak… To prawdziwa stara wiedźma, więc pieniądze są u niej bezpieczne.\n– Jakie to wygodne.\nKtoś zadał sobie sporo trudu, by zorganizować szmugiel. Nagle przyszło jej do głowy nieprzyjemna myśl.\n– Czy w okolicy działają inne gangi?\n– Tu, na zachodzie, nie, ale jest gang na wschód od Hunstanton. Duży gang. Jak dotąd nasze ścieżki nigdy się nie skrzyżowały.\nI mam nadzieję, że tak pozostanie, pomyślała Kit. Ci biedacy to ludzie prości, rybacy, zmuszeni zajmować się szmuglem, gdyż połowy nie wystarczały, aby wyżywić rodziny. Lecz gdzieś tam czaili się prawdziwi przemytnicy, zdolni popełniać czyny, o jakich pisze się w policyjnych listach gończych. Z nimi nie miała ochoty się stykać. Najlepiej będzie trzymać się od gangu z Hunstanton z daleka, postanowiła.\nKiedy koronki zostały bezpiecznie ukryte, wydała jasne i zdecydowane rozkazy co do tego, jak ma być przekazany ładunek. Nalegała też, aby w przyszłości kamieniołom stał się ich bazą i kwaterą.\n– Celnicy będą się teraz bacznie przyglądać temu skrawkowi plaży, a jaskinia jest zbyt blisko. Od dzisiaj będziemy działali stąd.\nCo powiedziawszy, zatoczyła dłonią krąg, wskazując otoczenie. Stali u wejścia do ciemnego tunelu, w którym złożono towary.\n– Tutaj będziemy bezpieczniejsi. Jest tu mnóstwo miejsc, w których można się ukryć, poza tym nawet za dnia trudno jest śledzić kogoś, kto tu wejdzie.\nZamilkła na chwilę i przemaszerowała przed nimi, zastanawiając się.\n– Jeśli już będziecie musieli wypłynąć łodziami, by przejąć ładunek, wyładujcie towary, gdy tylko łodzie dobiją do brzegu, a potem odeślijcie je natychmiast do wioski. Jeżeli ci, którzy nie będą potrzebni na łodziach, przyprowadzą kuce, ładunek da się szybko przetransportować. Potem można spokojnie zawieźć go do Creake.\nZgodzili się z nią ochoczo.\n– Rzeczywiście, to doskonałe miejsce na kryjówkę, nie ma dwóch zdań.\nKiedy już mieli się rozstać, Noah zauważył rapier u boku Kit.\n– Piękna zabaweczka – powiedział. – Umiesz się tym posługiwać?\nLedwie to powiedział, a już patrzył, nerwowo mrugając, na delikatnie połyskujące ostrze, którego czubek dotykał jego gardła. Przestraszony przesuwał spojrzeniem wzdłuż paskudnego ostrza, a potem zdobionej gardy, aż napotkał spojrzenie zmrużonych oczu Kit. Uśmiechnęła się chłodno.\nWysoki mężczyzna nawet nie drgnął.\nKit odprężyła się i schowała broń. – To był taki drobny przejaw próżności.\nOdwróciła się i podeszła do miejsca, gdzie czekała z postawionymi uszami Delia. Doskonale zdawała sobie sprawę, że za jej plecami mężczyźni wymieniają spojrzenia. Uśmiechnęła się z zadowoleniem. Wskoczyła na siodło, a potem spojrzała na małą bandę.\n– Wiecie, jak wrócić do domu?\nSkinęli głowami. – I wystawimy wartownika, by ostrzegł nas przed strażnikami, tak jak powiedziałeś.\n– Doskonale. Spotkamy się tutaj w czwartek po wschodzie księżyca.\nKit zawróciła klacz i ścisnęła jej boki piętami. – Zobaczymy, co się wydarzy.


Monika Milewska, „Bogowie u władzy. Od Aleksandra Wielkiego do Kim Dzong Ila. Antropologiczne studium mitów boskiego władcy”\nYou are at:Home»Kultura»Recenzje»Monika Milewska, „Bogowie u władzy. Od Aleksandra Wielkiego do Kim Dzong Ila. Antropologiczne studium mitów boskiego władcy”\tMonika Milewska, „Bogowie u władzy. Od Aleksandra Wielkiego do Kim Dzong Ila. Antropologiczne studium mitów boskiego władcy”\t0\nZdecydowanie najwspanialszym dokonaniem Moniki Milewskiej, będącym rezultatem jej przenikliwego oraz analitycznego spojrzenia, jest naświetlenie procesu kreacji ziemskiego boga. Prześledziła różne jego typy – od oślepiających swym blaskiem figur z czasów antyku, kultury egipskiej, hellenistycznej, przez triumfujące w starożytnym Rzymie postacie, po paroksyzm indywiduów wieku XX. Autorka w swym postępowaniu badawczym nie daje się zwodzić pozorom, mitom, stereotypom. Odsuwa je na bok, obnażając krótkowzroczność zwłaszcza niektórych historyków. Niesłychanie ważkim wkładem tej znakomitej antropolog do nauki jest to, że niejako oczyściła mity z mitów, uświadomiła nam na dobrze dobranych przykładach na czym polega reaktualizacja mitów, pokazując tym samym konsekwencje tych zabiegów oraz wyjaśniając towarzyszące im niuanse metodyczne. Kolejno rozprawia się z utartymi przekonaniami eksponując nie tylko treści w gruncie rzeczy słabo znanych kultów, ale i na przykład naszą rolę w tym fascynującym procesie kreacji. Z lektury wyłania się znamienna oś czasu, na której autorka precyzyjnie oznacza momenty zwrotne w obszarze tworzenia się mitologii niepozostającej bez znaczenia dla współczesności. Bardzo dobrze Monika Milewska omawia przy tym zaskakujące efekty przenikania się tego, co religijne z tym, co polityczne. Przykładowo ciekawych wniosków dostarcza analiza rytuałów, świąt, procesji, pieśni, świętych ksiąg systemu, przenoszenia doświadczeń religijnych do dzieła kreacji kultu jednostki. Ci czytelnicy, który mieli dotychczas trudności z wykazaniem cech właściwych totalitaryzmowi, to znaczy odróżniających go od autorytaryzmu, po lekturze tej książki już nigdy nie będą mieć w tym obszarze żadnych wątpliwości. Obrazowe przeglądy praktyk oraz teorii im przypisanych na długo zapadają w pamięć za sprawą kunsztu autorki.


Szok publiczności i Michnika po słowach Bralczyka o Tusku\nWydrukowano: 2022-07-01 19:36:31.912025+02:00\nOpublikowano: 2021-11-24 10:04:27.697523+01:00\nPrzypominamy. Michnik i publiczność zszokowani po słowach Bralczyka o Tusku. "Na tym polega tragedia III RP - myślenie stadne"\nZdjęcie ilustracyjne / autor: screenshot TT/ Tomasz Jaskóła\nSalwy śmiechu, a potem szok i konsternacja. Tak reagowała publiczność podczas wystąpienia językoznawcy Jerzego Bralczyka, które po latach przypomniał Tomasz Jaskóła, były poseł Kukiz’15. Jak zwrócił uwagę, „na tym polega tragedia III RP-pomieszanie pojęć, myślenie stadne. Salon przecież nie może się mylić”.\n— TYLKO U NAS. Skandaliczne słowa Michnika. Jakubiak: Tak się niszczy naród. On to mówi, żeby dostarczać Niemcom argumenty\n— Pogadanka Tuska z Michnikiem. Temat przewodni? Odsunięcie PiS. „Można ich pokonać. Jest lekka przewaga po stronie demokratycznej”\nKogo cytuje Bralczyk?\nPodczas swojego wystąpienia Jerzy Bralczyk odniósł się do kwestii udawania w polityce. Przytoczył też wypowiedzi jednego z polityków, dopytując zgromadzonych, czy wiedzą, kto jest autorem cytowanych przez niego słów.\nW reklamie jest jawne udawanie, a w polityce? No właśnie. To jest tak, że czasem nawet ta skuteczność pojawia się w wypowiedziach co bardziej naiwnych polityków. Pamiętam taką jedną wypowiedź jednego z polityków – nie wiem, czy państwo rozpoznają, kto tak powiedział\n– mówił Bralczyk.\nZapytano go, czy to dobrze, że ktoś kogoś o coś oskarżył. On mówi: „To jest tak poważny zarzut, że jeśli nie jest dobrze udokumentowany, to może być nieskuteczny”. Ten sam polityk, kiedy wygłaszał expose – już się zdradziłem – powiedział: „Staję tu przed państwem, ale także przedpolską opinią publiczną”. Naprawdę tak powiedział\n– dodał językoznawca.\nA tych, którzy prowadzili jego kampanię zapytano, jaki był pomysł na kampanię. Pani, która prowadziła tę kampanię, mówi: różne mieliśmy pomysły, ale po jakimś czasie zdecydowaliśmy, że będziemy pokazywali kandydata takim, jakim on jest naprawdę\n– powiedział, a zgromadzeni na sali co chwilę wybuchali śmiechem.\nJednak w momencie, kiedy Bralczyk powiedział, kto jest autorem przytoczonych przez niego słów, zgromadzeni na sali, w tym Adam Michnik, nagle zamilkli.\nPaństwo wiedzą o kogo chodzi. Niestety o Donalda Tuska. Nie mam nic przeciwko Donaldowi Tuskowi. On po prostu może jest trochę bardziej naiwny i dlatego to wszystko ujawnia w taki sposób\n– powiedział Bralczyk.\n„Tragedia III RP”\nDo sytuacji odniósł się były poseł Kukiz’15 Tomasz Jaskóła, który zamieścił w sieci nagranie z wystąpienia Bralczyka.\nSalon rechocze, Michnik rechocze, bo jest pewny, że Bralczyk powiada o Jarosławie Kaczyńskim. I na tym polega tragedia III RP-pomieszanie pojęć, myślenie stadne. Salon przecież nie może się mylić. A tymczasem niespodzianka. :)\n– napisał Tomasz Jaskóła.\nWystąpienie Jerzego Bralczyka pt. „O polskim mówieniu publicznym” miało miejsce podczas XXXVI Sympozjum Naukowego Współczesna Gospodarka i Administracja Publiczna w dniach 18-20 stycznia 2013 r. w Zawierciu.\nPublikacja dostępna na stronie: https://wpolityce.pl/polityka/575295-szok-publicznosci-i-michnika-po-slowach-bralczyka-o-tusku


10 szablonÃ³w dla PrestaShop na wiosne 2018 r. - Pozycjonowanie sklepu oraz szablony PrestaShop\nPozycjonowanie sklepu oraz szablony PrestaShopSzablony Prestashop10 szablonÃ³w dla PrestaShop na wiosne 2018 r.\n10 szablonÃ³w dla PrestaShop na wiosne 2018 r.\nZauwaÅ¼yliÅ›cie, Å¼e zwiÄ™kszyÅ‚ siÄ™ wspÃ³Å‚czynnik odrzuceÅ„ i klienci wraz po wejÅ›ciu na stronÄ™ z Google powracajÄ… siÄ™ do wynikÃ³w wyszukiwania? Przyczyna tego zjawiska nie koniecznie jest zwiÄ…zana z zawartoÅ›ciÄ… strony oraz cenÄ… produktu. WaÅ¼nie jest, aby strona miaÅ‚a odpowiedni projekt, ktÃ³ry przyciÄ…gaÅ‚ uwagÄ™ odwiedzajÄ…cych i zachÄ™caÅ‚ ich do zakupu produktu oraz zamÃ³wienia usÅ‚ugi. Dlatego musicie przeanalizowaÄ‡ witrynÄ™ pod kontem aktualnoÅ›ci jej projektu i odpowiednioÅ›ci do oczekiwaÅ„ uÅ¼ytkownikÃ³w.\nJeÅ›li PaÅ„ska strona dawno juÅ¼ nie byÅ‚a odnawiana oraz na samym poczÄ…tku byÅ‚ wybrany nieudaÅ‚y projekt, to bezpoÅ›rednio wpÅ‚ynie na wspÃ³Å‚czynnik odrzuceÅ„ i konwersjÄ™. Ale przewagÄ… CMS jest miedzy innym moÅ¼liwoÅ›Ä‡ zamiany jednego szablonu na inny (jeÅ›li to pozwala wersja systemu) bez stracenia zawartoÅ›ci strony. Dlatego moÅ¼ecie wybraÄ‡ jednÄ… z dzisiejszych szat graficznych do przebudowy witryny i otrzymaÄ‡ e-sklep, ktÃ³ry speÅ‚ni oczekiwania uÅ¼ytkownikÃ³w. A gdy wÅ›rÃ³d tych templatek nie znajdziecie odpowiedniego rozwiÄ…zania, moÅ¼ecie poszukaÄ‡ w poprzednich wpisach poÅ›wiÄ™conych szablonom dla PrestaShop.\nDo dzisiejszego zestawu trafili szablony poÅ›wiÄ™cone popularnym tematom niszowym. Przy tym kaÅ¼dÄ… templatkÄ™ moÅ¼na w lekki sposÃ³b zmodyfikowaÄ‡ oraz dopasowaÄ‡ do innych tematÃ³w. Jest to moÅ¼liwe dziÄ™ki obecnoÅ›ci plikÃ³w PSD i obrazkÃ³w komercyjnych, przeÅ‚Ä…cznikÃ³w kolorÃ³w oraz gotowych ukÅ‚adÃ³w stron, nagÅ‚Ã³wku i stopki. Dlatego wybierajÄ…c jeden z szablonÃ³w bÄ™dÄ… PaÅ„stwo mogli dostosowaÄ‡ go do wÅ‚asnych potrzeb.\nDo przewag poniÅ¼szych templatek warto odnieÅ›Ä‡ szeroki wybÃ³r rozszerzeÅ„, ktÃ³re pozwalajÄ… zbudowaÄ‡ profesjonalny sklep internetowy bez stosowania cudzych rozwiÄ…zaÅ„. ChociaÅ¼ wszystkie szablony sÄ… kompatybilne z popularnymi dodatkami dla PrestaShop. Dlatego zawsze moÅ¼ecie podÅ‚Ä…czyÄ‡ nowe opcje na stronÄ™ www. TakÅ¼e warto wyrÃ³Å¼niÄ‡ poprawny kod, ktÃ³ry zostaÅ‚ stworzony w odpowiednioÅ›ci do standardÃ³w W3C i rekomendacji wyszukiwarek internetowych. Dlatego PaÅ„ska strona bÄ™dzie przyjazna dla SEO.\nW paczce z szablonem moÅ¼ecie znaleÅºÄ‡ PaÅ„stwo niezbÄ™dnÄ… dokumentacjÄ™, ktÃ³ra pozwoli szybko opanowaÄ‡ dostÄ™pne opcje. A jeÅ›li podczas instancji oraz uÅ¼ycia wybranego produktu wyniknie jakiÅ› problem, moÅ¼ecie liczyÄ‡ PaÅ„stwo na pomÃ³c specjalistÃ³w wsparcia technicznego TemplateMonster. One dostÄ™pne sÄ… 24/7.\nWiÄ™cej informacji o szablonach moÅ¼ecie znaleÅºÄ‡ w opisach poniÅ¼ej.\nJeÅ›li prowadzicie PaÅ„stwo dziaÅ‚alnoÅ›Ä‡ gospodarczÄ… zwiÄ…zanÄ… ze sprzedaÅ¼Ä… akcesoriÃ³w sportowych oraz sprzÄ™tu survivalowego i planujecie oferowaÄ‡ tego typu produkty w Internecie, wtedy musicie zwrÃ³ciÄ‡ uwagÄ™ na szablon ClimberStore. On ma nowoczesny projekt, w ktÃ³rym gÅ‚Ã³wny nacisk zostaÅ‚ zrobiony na jakoÅ›ciowe obrazki i duÅ¼Ä… typografiÄ™. OprÃ³cz tego do PaÅ„stwa uÅ¼ytku dostÄ™pne sÄ… rÃ³Å¼ne funkcje realizowane za pomocÄ… rozbudowanych moduÅ‚Ã³w. To pozwala w najlepszy sposÃ³b przedstawiÄ‡ Wasze produkty dla klientÃ³w.\nStrona domowa zawiera tylko kluczowe sekcje, ktÃ³re majÄ… na celu poznajomiÄ‡ odwiedzajÄ…cych z oferowanymi produktami. Tutaj znajduje siÄ™ mozaika z popularnymi kategoriami produktÃ³w. To pozwala odwiedzajÄ…cym od razu przejÅ›Ä‡ do odpowiednich akcesoriÃ³w i sprzÄ™tu. PoniÅ¼ej przedstawione sÄ… popularne produkty i banery z aktualnymi promocjami. Osoby odwiedzajÄ…ce mogÄ… zapisaÄ‡ siÄ™ na newsletter, aby pierwszymi dostawaÄ‡ informacje o zniÅ¼kach na skrzynkÄ™ pocztowÄ….\nPodany szablon opiera siÄ™ o najnowszÄ… wersjÄ™ PrestaShop 1,7, co pozwala PaÅ„stwu korzystaÄ‡ z najnowszych opcje tego systemu. OprÃ³cz tego do templatki byÅ‚y dodane rozszerzenia od producenta. DziÄ™ki temu do PaÅ„stwa uÅ¼ytku dostÄ™pne sÄ… MegaMenu, manager ukÅ‚adÃ³w, szybki podglÄ…d produktÃ³w, koszyk produktÃ³w AJAX i wyszukiwarka AJAX. Razem z templatkÄ… dostaniecie PaÅ„stwo pliki PSD, ktÃ³re pomogÄ… szybko zmieniÄ‡ wyglÄ…d strony i dopasowaÄ‡ go do potrzeb projektu.\nSzczegÃ³Å‚y | Demo\nJak wypÅ‚ywa z nazwy tego szablonu, on jest przeznaczony do zakÅ‚adania e-sklepu oferujÄ…cego akcesoria elektroniczne. Templatka ma charakterystyczny projektÃ³w w ktÃ³rym byÅ‚y poÅ‚Ä…czone jaskrawe kolory i stylowe efekty animacyjne. DziÄ™ki temu witryna wyglÄ…da nowoczeÅ›nie i bÄ™dzie ciekawÄ… dla odwiedzajÄ…cych. Przy tym szablon nie jest przeciÄ…Å¼ony skryptami i elementami graficznymi. Dlatego strona bÄ™dzie miaÅ‚a dobry wyniki w testach Google PageSpeed i GTmetrix.\nNa stronie domowej zamiast suwaku znajduje siÄ™ sekcja z banerami informujÄ…cymi o zniÅ¼kach. Osoby odwiedzajÄ…ce mogÄ… takÅ¼e zapoznaÄ‡ siÄ™ z gadgetem dnia i polecanymi produktami. TakÅ¼e tutaj jest sekcja z podstawowymi informacjami o przewagach sklepu. DostaÄ‡ siÄ™ do pozostaÅ‚ych rozdziaÅ‚Ã³w strony moÅ¼na za pomocÄ… rozwijanego menu gÃ³rnego oraz menu tekstowego, ktÃ³re znajduje siÄ™ w stopce.\nDo szablonu byÅ‚y wÅ‚Ä…czone 14 pÅ‚atnych rozszerzeÅ„ ze strony TemplateMonster o Å‚Ä…cznej wartoÅ›ci $606. Tyle wÅ‚aÅ›nie bÄ™dÄ… PaÅ„stwo mogli oszczÄ™dziÄ‡, kupujÄ…c podanÄ… templatkÄ™. DziÄ™ki wspomnianym rozszerzeniom moÅ¼ecie PaÅ„stwo korzystaÄ‡ z MegaMenu, newslettera, mozaiki produktÃ³w, dodawaÄ‡ produkt dnia, mapÄ™, wideo do produktÃ³w itd. Szablon takÅ¼e wspiera fonty webowe Google i technologiÄ™ Retina. On ma czysty kod i jest przyjazny dla SEO.\nMattiva to stylowy i funkcjonalny szablon do tworzenia sklepu odzieÅ¼owego. ChociaÅ¼ moÅ¼e byÄ‡ lekko dostosowany do innych tematÃ³w niszowych. Jest to moÅ¼liwe dziÄ™ki uniwersalnoÅ›ci projektu templatki, ktÃ³ry nie zawiera elementÃ³w tematycznych. Wystarczy zmieniÄ‡ asortyment, banery i obrazki w suwaku, aby dostaÄ‡ zupeÅ‚nie inny sklep. OprÃ³cz tego templatka posiada wszystkie niezbÄ™dne moduÅ‚y do wyÅ›wietlenia rÃ³Å¼nych typÃ³w produktÃ³w na stronie.\nStrona domowa wystÄ™puje wizytÃ³wkÄ… dla e-sklepu. Na niej znajduje siÄ™ dynamiczny suwak i sekcja z banerami reklamowymi. DziÄ™ki nim odwiedzajÄ…ce mogÄ… szybko znaleÅºÄ‡ interesujÄ…cÄ… propozycjÄ™ i zaoszczÄ™dziÄ‡ na zakupie butÃ³w. OprÃ³cz tego na stronie dostÄ™pna jest sekcja z polecanymi produktami i obrazki z profile w Instagram. Osoby odwiedzajÄ…ce mogÄ… takÅ¼e zapisaÄ‡ siÄ™ na newsletter i Å›ledziÄ‡ profile sklepu w popularnych sieciach spoÅ‚ecznoÅ›ciowych.\nI chociaÅ¼ podany szablon zostaÅ‚ zbudowany o poprzedniÄ… wersjÄ™ PrestaShop 1,6, on zawiera wszystkie niezbÄ™dne opcje do tworzenia profesjonalnego sklepu internetowego. Do PaÅ„stwa uÅ¼ytku dostÄ™pne sÄ… rozwijane menu, dynamiczny suwak, galeria produktÃ³w, rozbudowana wyszukiwarka i opcje mediÃ³w spoÅ‚ecznoÅ›ciowych. Podany szablon wspiera RTL i technologiÄ™ Retina. On takÅ¼e ma poprawny kod, ktÃ³ry zostaÅ‚ stworzony w odpowiednioÅ›ci do standardÃ³w W3C i rekomendacji wyszukiwarek internetowych.\nAvalon to uniwersalne rozwiÄ…zanie, ktÃ³re pozwala tworzyÄ‡ rÃ³Å¼ne typy stron. Templatka posiada 3 kreatywne projekty strony domowej, przeÅ‚Ä…cznik kolorÃ³w, pliki PSD. DziÄ™ki temu moÅ¼ecie wybraÄ‡ optymalny projekt i dopasowaÄ‡ go do wÅ‚asnych potrzeb. OprÃ³cz tego szablon posiada szereg rozszerzeÅ„, ktÃ³re pomogÄ… PaÅ„stwu w najlepszy sposÃ³b przedstawiÄ‡ produkty na stronie internetowej.\nPierwsze, co widzi osoba odwiedzajÄ…ca to dynamiczny suwak i banery reklamowe. Do nich moÅ¼ecie PaÅ„stwo dodawaÄ‡ najnowsze i najlepsze produkty oraz informacje o aktualnych zniÅ¼kach. PoniÅ¼ej znajduje siÄ™ sekcja z popularnymi i nowymi produktami oraz bestsellerami. Osoby odwiedzajÄ…ce mogÄ… takÅ¼e zapoznaÄ‡ siÄ™ z oferowani markami produktÃ³w, ostatnimi wpisami z blogu oraz opiniami klientÃ³w. DostaÄ‡ siÄ™ do sklepu moÅ¼na za pomocÄ… menu oraz odpowiednich widgetÃ³w umieszczonych na stronie.\nDo podanego szablonu byÅ‚y dodane rozbudowane moduÅ‚y ze strony TemplateMonster. Za ich pomocÄ… moÅ¼ecie tworzyÄ‡ rozwijane menu, suwak, dodawaÄ‡ galeriÄ™ z produktami, opinie klientÃ³w i polecane produkty. OprÃ³cz tego szablon jest kompatybilny z innymi popularnymi rozszerzeniami dla PrestaShop. To pozwala PaÅ„stwu szybko dodaÄ‡ nowe opcje na stronÄ™. Templatka takÅ¼e jest responsywna i przyjazna dla SEO.\nPlanujecie zaÅ‚oÅ¼yÄ‡ sklep odzieÅ¼owy i oferowaÄ‡ produkty w Sieci? W takim razie na pewno musicie PaÅ„stwo zwrÃ³ciÄ‡ uwagÄ™ na podany szablon. On ma nowoczesny projekt w ktÃ³rym byÅ‚y poÅ‚Ä…czone jakoÅ›ciowe obrazki, duÅ¼a typografia i proste efekty animacyjne. OprÃ³cz tego w projekcie byÅ‚y wykorzystane jasne kolory, co pozwala skupiÄ‡ uwagÄ™ odwiedzajÄ…cych na zawartoÅ›Ä‡ strony.\nNa stronie domowej znajduje siÄ™ dynamiczny suwak i krÃ³tka informacja o przewagach sklepu. TakÅ¼e tutaj jest sekcja z popularnymi produktami, aktualnymi zniÅ¼kami i opiniami byÅ‚ych klientÃ³w. Osoby odwiedzajÄ…ce mogÄ… zapoznaÄ‡ siÄ™ z fotografiami z profile w Instagram i doÅ‚Ä…czyÄ‡ siÄ™ do grona fanÃ³w sklepu w popularnych sieciach spoÅ‚ecznoÅ›ciowych. Odpowiednie linki moÅ¼na znaleÅºÄ‡ w stopce strony. DostaÄ‡ siÄ™ do pozostaÅ‚ych rozdziaÅ‚Ã³w moÅ¼na za pomocÄ… rozwijanego menu gÃ³rnego.\nSzablon Norm Core zawiera wszystkie niezbÄ™dne funkcje do tworzenia profesjonalnego sklepu internetowego. To sÄ… TM MegaMenu, TM Deal of the Day, JX Product List Gallery oraz JX Blog. Szablon takÅ¼e wspiera popularne rozszerzenia dostÄ™pne na stronie PrestaShop. Dlatego moÅ¼ecie w dowolnÄ… chwilÄ™ wzbogaciÄ‡ stronÄ™ dodatkowymi opcjami. Razem z szablonem dostaÅ„cie PaÅ„stwo pliki PSD, ktÃ³re pomogÄ… dopasowaÄ‡ wyglÄ…d strony do potrzeb projektu. Templatka takÅ¼e ma poprawny kod i jest przyjazna dla SEO.\nZa pomocÄ… tego szablonu moÅ¼ecie zbudowaÄ‡ nowoczesny sklep oferujÄ…cy rowery i akcesoria do nich. W jego projekcie byÅ‚y wykorzystane stylowe efekty animacyjne realizowane za pomocÄ… HTML i JS. DziÄ™ki nim strona â€žoÅ¼ywaâ€� podczas najechania na elementy graficzne oraz poruszania siÄ™ po niej. Przy tym szablon nie jest obciÄ…Å¼ony skryptami. Dlatego strona bÄ™dzie szybko Å‚adowaÄ‡ siÄ™ na urzÄ…dzeniach uÅ¼ytkownikÃ³w.\nPierwsze, co widzi osoba odwiedzajÄ…ca po wejÅ›ciu na stronÄ™ to duÅ¼y suwak. MoÅ¼ecie uÅ¼yÄ‡ go PaÅ„stwo do prezentacji najnowszych oraz najlepszych produktÃ³w i motywacji uÅ¼ytkownikÃ³w do zakupu. Tutaj takÅ¼e jest sekcja z banerami reklamowymi i popularnymi kategoriami sklepu. Osoby odwiedzajÄ…ce mogÄ… zapoznaÄ‡ siÄ™ z artykuÅ‚ami tematycznymi i zapisaÄ‡ siÄ™ na newsletter, aby pierwszymi dostawaÄ‡ Å›wieÅ¼e nowoÅ›ci na skrzynkÄ™ elektronicznÄ….\nFunkcjonalnoÅ›Ä‡ szablonu Bikeround jest realizowana za pomocÄ… dodatkowych rozszerzeÅ„ od zespoÅ‚u ZEMEZ. Dlatego moÅ¼ecie skorzystaÄ‡ PaÅ„stwo z rozwijanego menu, rozwijanego koszyku, wyszukiwarki AJAX, porÃ³wnywania produktÃ³w i szybkiego podglÄ…du produktÃ³w. Szablon takÅ¼e wspiera fonty webowe Google i zawiera mapÄ™ Google. W paczce z templatkÄ… znajdziecie PaÅ„stwo rozszerzonÄ… dokumentacjÄ™ i pliki PSD. One pomogÄ… PaÅ„stwu dopasowaÄ‡ wyglÄ…d szablony do potrzeb projektu.\nJeszcze jedno rozwiÄ…zanie, ktÃ³re moÅ¼ecie uÅ¼ywaÄ‡ PaÅ„stwo do sprzedaÅ¼y gadgetÃ³w elektronicznych. W tym przypadku szablon jest poÅ›wiÄ™cony smartfonom i akcesoriom dla telefonÃ³w. Ale jego projekt moÅ¼na szybko dopasowaÄ‡ do powiÄ…zanych tematÃ³w. Macie dla tego przeÅ‚Ä…cznik kolorÃ³w, wygodne opcje personalizacji oraz pliki PSD. Do PaÅ„stwa uÅ¼ytku bÄ™dÄ… dostÄ™pne wygodne funkcje, ktÃ³re pomogÄ… zbudowaÄ‡ profesjonalny sklep internetowy bez stosowania cudzych rozwiÄ…zaÅ„. ChociaÅ¼ ten szablon jest caÅ‚kiem kompatybilny z nimi.\nProjekt szablonu zostaÅ‚ wykonany w biaÅ‚o-czarnych kolorach z lekkim dodaniem pomaraÅ„czowej barwy. Za pomocÄ… ostatniej wyrÃ³Å¼niane sÄ… waÅ¼ne informacje na stornie oraz elementy nawigacyjne. Takie rozwiÄ…zanie pozwala maksymalnie skupiÄ‡ uwagÄ™ odwiedzajÄ…cych na oferowanych produktach. Warto takÅ¼e wydzieliÄ‡ proste efekty animacyjne, ktÃ³re nie odwracajÄ… uwagi odwiedzajÄ…cych od zapoznania siÄ™ z zawartoÅ›ciÄ… strony.\nSzablon Norm Core jest przeznaczony do najnowszej wersji systemu, dlatego moÅ¼ecie PaÅ„stwo korzystaÄ‡ z Å›wieÅ¼ych moÅ¼liwoÅ›ci PrestaShop. Templatka takÅ¼e posiada rozbudowane moduÅ‚y od ZEMEZ, to sÄ…: MegaMenu, JX Category Products, JX Blog oraz JX Compare Product. Templatka takÅ¼e wspiera RTL i technologiÄ™ Retina. Ona rÃ³wnieÅ¼ jest responsywna i kompatybilna z popularnymi przeglÄ…darkami internetowymi.\nZa pomocÄ… podanego szablonu moÅ¼ecie stworzyÄ‡ PaÅ„stwo sklep zoologiczny i oferowaÄ‡ odpowiednie produkty w Internecie. Templatka ma przyjazny projekt, ktÃ³ry zostaÅ‚ wykonany w biaÅ‚o-niebieskich kolorach. DziÄ™ki temu uwaga odwiedzajÄ…cych bÄ™dzie skupiona na kolorowych zdjÄ™ciach produktÃ³w dla zwierzÄ…t domowych. TakÅ¼e warto wydzieliÄ‡ obecnoÅ›Ä‡ rozbudowanych moduÅ‚Ã³w, ktÃ³re pomogÄ… zbudowaÄ‡ profesjonalnÄ… stronÄ™ www.\nStrona domowa ma na celu zapoznaÄ‡ odwiedzajÄ…cych z asortymentom sklepu. Tutaj jest suwak, sekcja z polecanymi produktami i popularnymi kategoriami strony. OdwiedzajÄ…ce mogÄ… takÅ¼e zapoznaÄ‡ siÄ™ z nowymi produktami i propozycjami dnia. A jeÅ›li one bÄ™dÄ… chciaÅ‚y otrzymywaÄ‡ Å›wieÅ¼e nowoÅ›ci o produktach sklepu oraz aktualnych zniÅ¼kach, mogÄ… zapisaÄ‡ siÄ™ na newsletter oraz polubiÄ‡ sklep w popularnych sieciach spoÅ‚ecznoÅ›ciowych. Odpowiednie sekcji moÅ¼na znaleÅºÄ‡ na doÅ‚u strony.\nTemplatka zawiera kluczowe rozszerzenia dostÄ™pne na stronie TemplateMonster. To sÄ… TM Header Account, TM Search, TM MegaMenu, TM Media Parallax, TM Manufactures Block, TM Product Slider i TM Social Feeds. OprÃ³cz tego szablon wspiera popularne dodatki dla PrestaShop dostÄ™pne na jej stronie. InstalujÄ…c ich moÅ¼ecie PaÅ„stwo byÄ‡ pewni, Å¼e strona nie â€žposypie siÄ™â€�. Templatka takÅ¼e jest responsywna i kompatybilna z popularnymi przeglÄ…darkami www.\nPodany szablon jest przeznaczony do tworzenia sklepu z artykuÅ‚ami muzycznymi. Na pierwszy zrzut oka on ma prosty projekt, ktÃ³ry zostaÅ‚ wykonany jasnych kolorach. Ale nie musicie PaÅ„stwo obawiaÄ‡ siÄ™. Do templatki byÅ‚y dodane 7 funkcjonalnych rozszerzeÅ„, ktÃ³re dodajÄ… wygodne opcje do uÅ¼ytku. DziÄ™ki nim moÅ¼ecie PaÅ„stwo w najlepszy sposÃ³b przedstawiÄ‡ produkty dla swoich klientÃ³w.\nNa stronie domowej zamiast suwaku znajduje siÄ™ duÅ¼y baner reklamowy. MoÅ¼ecie do niego dodawaÄ‡ najgorÄ™tszÄ… ofertÄ™ oraz obrazek powitalny. TakÅ¼e na tej stronie jest sekcja z popularnymi produktami i kategoriami oraz przewagami sklepu. Osoby odwiedzajÄ…ce mogÄ… przeczytaÄ‡ ostatnie wpisy z blogu i zapoznaÄ‡ siÄ™ z producentami artykuÅ‚Ã³w muzycznych. Na doÅ‚u strony znajduje siÄ™ duÅ¼a mapa Google, ktÃ³ra pozwala odwiedzajÄ…cym zorientowaÄ‡ siÄ™ w jakiej miejscowoÅ›ci leÅ¼y PaÅ„ski sklep.\nJak pisaliÅ›my powyÅ¼ej, do templatki byÅ‚y dodane 7 rozbudowanych rozszerzeÅ„. One pozwalajÄ… PaÅ„stwu korzystaÄ‡ z rozwijanego menu, wyszukiwarki AJAX, polecanych produktÃ³w, opcje mediÃ³w spoÅ‚ecznoÅ›ciowych itd. Templatka wspiera takÅ¼e fonty webowe Google, co pozwala uÅ¼ywaÄ‡ stylowe typografie na stronie www. Szablon rÃ³wnieÅ¼ ma czysty kod i jest przyjazny dla SEO.\nJak wypÅ‚ywa z nazwy szablonu jest on poÅ›wiÄ™cony okularom i oprawkom do nich. ChociaÅ¼ templatka ma 3 ukÅ‚ady strony domowej, wygodne opcje personalizacji, przeÅ‚Ä…cznik kolorÃ³w i pliki PSD. Dlatego moÅ¼ecie dopasowaÄ‡ PaÅ„stwo ten szablon do innych tematÃ³w niszowych. Do przewag templatki warto odnieÅ›Ä‡ przyjazny projekt i szybkoÅ›Ä‡ Å‚adowania. DziÄ™ki temu PaÅ„ska strona na pewno przyda siÄ™ do gustu odwiedzajÄ…cym.\nNa stronie domowej moÅ¼na znaleÅºÄ‡ kluczowe informacje o asortymencie sklepu. Tutaj znajduje siÄ™ dynamiczny suwak, banery reklamowe i sekcja z polecanymi produktami. TakÅ¼e dla odwiedzajÄ…cych przedstawione sÄ… kluczowe porady dotyczÄ…ce uÅ¼ycia okularÃ³w. DostaÄ‡ siÄ™ do pozostaÅ‚ych informacje, w tym do sklepu z produktami, moÅ¼na za pomocÄ… rozwijanego menu gÃ³rnego oraz menu tekstowego, ktÃ³re znajduje siÄ™ w stopce witryny.\nSzablon zostaÅ‚ zbudowany dla najnowszej wersji PrestaShop. To pozwala PaÅ„stwu korzystaÄ‡ z ostatnich moÅ¼liwoÅ›ci tego systemu. OprÃ³cz standardowych opcje funkcjonalnoÅ›Ä‡ templatki jest realizowana za pomocÄ… dodatkowych rozszerzeÅ„ od zespoÅ‚u ZEMEZ. To sÄ…: JX Compare Product, JX Look Book, JX Boox oraz JX Category Products. Szablon ma poprawny kod, ktÃ³ry zostaÅ‚ stworzony w odpowiednioÅ›ci do standardÃ³w W3C i rekomendacji wyszukiwarek internetowych. Dlatego PaÅ„ska strona bÄ™dzie przyjazna dla SEO.\nPolecam tanich seo/copy-writerÃ³w do opisÃ³w produktÃ³w i nie tylko:\n[…] PrestaShop? Dlatego aby na 100% upewniÄ‡ siÄ™, Å¼e ten\nKolejna paczka darmowych szablonÃ³w dla PrestaShop - Pozycjonowanie i optymalizacja PrestaShop2018-09-13 13:56:43\n[…] wspomnianym powyÅ¼ej rozdziaÅ‚u znajduje siÄ™ takÅ¼e wpis z przeglÄ…dem\nPrestaShop â€“ najpopularniejszy system eCommerce w Polsce - Pozycjonowanie i optymalizacja PrestaShop2018-04-17 13:29:51\nJak pozycjonowaÄ‡ sklep internetowy - tipsy i triki, ktÃ³re nie zawsze zbawiÄ… TwÃ³j sklep2018-03-17 07:41:51\nJak ja nienawidzÄ™ takich wpisÃ³w typu - "moim zdaniem najlepszy\nSklep oparty na prestashop jest genialny. WczeÅ›niej uÅ¼ywaÅ‚em przestarzale kqs\n[…] poprzednim wpisie na temat szablonÃ³w przestawiÅ‚em 10 stylowych templatek\n10 najlepszych szablonÃ³w dla PrestaShop w 2016 - Pozycjonowanie i optymalizacja PrestaShop2017-03-27 07:55:45\nHosting dla sklepÃ³w (1)\n// UÅ¼ywamy Cookies - opuÅ›Ä‡ stronÄ™, jeÅ›li nie zgadzasz siÄ™ na to lub nie wiesz do czego sÅ‚uÅ¼Ä… ]:->


Gynauxil, opinie i pytania | Gdzie po lek\nGynauxil, opinie i pytania\n7 pytań o Gynauxil. Odpowiadają sprawdzeni farmaceuci. Anonimowo, bezpłatnie, bez kolejki w aptece.\nConcerned (anonim, 31.0.83.)\nCzy po pierwszej dawce leku Gynoxin Uno powinna zastosować kolejną globulkę, czy przejść na preparat Gynauxil?\nW niedzielę w 5. dniu okresu zauważyłam pierwsze objawy grzybicy pochwy, tj. pulsowanie w pochwie, swędzenie i pieczenie. Od poniedziałku zaczęłam stosować zewnętrznie krem clotrimazolum, wczoraj, po zakończeniu okresu w 7. dniu, zauważyłam białą grudkowatą wydzielinę więc zastosowałam lek Gynoxin Uno - dziś zauważyłam już poprawę i zastanawiam się co robić:\n1) czy zacząć stosować probiotyk dopochwowy Gynauxil (stosuję go często i pomaga mi) i jeśli tak to czy mogę go zacząć stosować już dziś, dzień po zastosowaniu leku Gynoxin?\n2) czy może odczekać jeszcze dwa dni i zaaplikować kolejną dawkę Gynoxin Uno?\nPowodem, dla którego zastanawiam się nad kolejną dawką jest to że około 1,5 roku temu stosowałam Gynoxin Optima i wtedy zużyłam 2 opakowania (czyli łącznie brałam go przez 6 kolejnych dni) zanim objawy całkowicie ustąpiły. Dlatego teraz zastanawiam się nad drugą dawką aby mieć całkowitą pewność że grzybki zostały wybite.\nGinekolog Gynoxin Infekcje intymne Gynauxil\nokoło 2 miesięcy temu Może Pani zastosować już dzisiaj na noc preparat Gynauxil - stosowanie leku Gynoxin Uno nie jest ku temu przeciwwskazaniem. Jeśli objawy grzybicy u...\nAnn (anonim, 83.26.179.)\nCzy Gynauxil pomoże na swędzenie, pieczenie oraz upławy?\nCzy ten lek gynauxil albo jakiś inny jest dobry na swędzenie i pieczenie a także upławy ?\nokoło 6 miesięcy temu Abyśmy mogli cokolwiek doradzić, proszę opisać nam kolor, konsystencję oraz ewentualnie zapach upławów. Być może pomocy w tym będzie poniższy materiał...\nAnka (anonim, 91.207.68.)\nCzy można stosować globulki Gynauxil przez 10 dni?\nCzu globulki Gynauxil można brać przez 10 dni zamiast 5 dni jak pisze w ulotce?Czy raczej jakies skutki beda uboczne?\nGinekolog Infekcje intymne Gynauxil\nokoło 9 miesięcy temu Gynauxil globulki dopochwowe to wyrób medyczny zawierający kwas hialuronowy, ekstrakt drożdżowy i kwas mlekowy. Preparat stosuje się w celu przywrócen...\nKatarzyna (anonim, 188.147.36.)\nJak stosować globulki Gynauxil i Mucovagin?\nChciałam się zapytać o lek Gynauxil globulki.Stosuje je z polecenia lekarza ginekologa od 3 dni i za każdym razem gdy włoże globulkę to taka żółta wydzielina wyplywa po globulce.Czy to normalne?Po tych globulkach mam używać Mucovagin globulki przez 7 dni przed miesiączką i po miesiączce 7 dni przez cale wakacje.Oczywiscie po Gynauxil mam zrobić przerwe 2 tyg a potem Mucovagin. I mam pytanie bo lekarz dal mucovagin globulki a w aptece pani mowila ze jest jescze mucovagin krem dopochwowy czy to sie rozni od globulek czy raczej to jest to samo i obojetnie ktora wersje uzyje?Czy Gynauxil i Mucovagin można trzymać w lodowce,bo w takim cieple robią się miekkie te globulki jak mam je na polce kuchennej?Dziekuje za odpowiedz\nGinekolog Infekcje intymne Gynauxil Mucovagin\nokoło 9 miesięcy temu Globulki Gynauxil zawierają m.in. ekstrakt drożdżowy i są wykonane na podłożu tłuszczowym. Obserwowana "żółta wydzielina" może być po prostu wypływają...\nNatalia (anonim, 83.26.253.)\nCzy wyrób medyczny Gynauxil można stosować w leczeniu grzybicy pochwy?\nMam pytanie czy można ten preparat stosować w leczeniu grzybicy dróg rodnych\nGinekolog Clotrimazolum Gynoxin Clotrimazol Clotidal Infekcje intymne Grzybica Grzybica miejsc intymnych Gynauxil\nokoło 12 miesięcy temu Preparat Gynauxil jest wyrobem medycznym, który może być pomocniczo stosowany w celu przywrócenia lub utrzymanie właściwego pH pochwy. Stwarza to war...\nmniu (anonim, 31.0.122.)\nKtóry preparat jest lepszy - Hexagyn Duo czy Gynauxil?\nco jest lepsze na przywrócenie flory , suchość pochwy i właściwe ph- heksagyn duo czy gynauxil?\nGinekolog Infekcje intymne Gynauxil Hexagyn\nokoło roku temu Heksagyn Duo zawiera kwas hialuronowy (zapobiega suchości, nawilża, regeneruje) oraz kwas mlekowy (pozwala na odbudowę flory bakteryjnej i wzrost dobr...\nGynauxil, globulki dopochwowe


Deska do prasowania rozm. B z podstawą na generator pary Botanical\nKod produktu: BB-0075834 (112980)\nDeska do prasowania rozm. B z podstawą na generator pary Tropical LeavesKod produktu: BB-0063427470,00 złProdukt w magazynie wysyłka 24 h\nDeska do prasowania rozm. B z podstawą na generator pary Fading LinesKod produktu: BB-0063428470,00 zł Wysyłka do 10 dni roboczych\nDeska do prasowania rozm. B z podstawą na generator pary BubblesKod produktu: BB-0056488540,00 zł Wysyłka do 10 dni roboczych\nDeska do prasowania rozm. B z podstawą na generator pary BarleyKod produktu: BB-0063430470,00 zł Wysyłka do 10 dni roboczych\nDeska do prasowania rozm. B z podstawą na generator pary LavenderKod produktu: BB-0063650480,00 zł Wysyłka do 10 dni roboczych\nDeska do prasowania rozm. B z podstawą na generator pary Perfect FlowKod produktu: BB-0063429520,00 zł Wysyłka do 10 dni roboczych\nDeska do prasowania rozm. B z podstawą na generator pary BotanicalKod produktu: BB-0075834460,00 zł Wysyłka do 10 dni roboczych\nDeska do prasowania rozm. B z podstawą na generator pary Tropical Leaves, Deska do prasowania rozm. B z podstawą na generator pary Fading Lines, Deska do prasowania rozm. B z podstawą na generator pary Bubbles, Deska do prasowania rozm. B z podstawą na generator pary Barley, Deska do prasowania rozm. B z podstawą na generator pary Lavender, Deska do prasowania rozm. B z podstawą na generator pary Perfect Flow, Deska do prasowania rozm. B z podstawą na generator pary Botanical\nPokrowiec na deskę do prasowania rękawów\nNowa cena:35,00 zł\nStara cena:50,00 zł Rabat:-30%\nPokrowiec na deskę do prasowania rozm. B bez pianki


Dla przyjaciela Marcina - Łukasz Filipiak | Pomagam.pl\nDla przyjaciela Marcina\n2 355 zł z 5 000 zł (Cel)\nOto nasz wieloletni przyjaciel Marcin.\nDziałacz społeczny, czynnie zaangażowany w działalność na rzecz praw kobiet ,zwierząt i ochronę środowiska. Opiekun dwóch labradorów adoptowanego Yukiego i Dirta, oraz świnki Meli z Chrumkowa. Wielki koneser i znawca horrorów i filmów sci-fi. Zadeklarowany veganin, dbający o środowisko cyklista.\nCzłowiek, który nigdy nas nie zawiódł na którym zawsze można polegać.\nNiefortunność sytuacji sprawiła, iż podczas pomocy koledze przy pracach remontowo-budowlanych uległ poważnemu wypadkowi, prawie stracił palec. Kości palca zostały zmiażdżone.\nW tym czasie Marcin nie pracował zawodowo, co wyklucza ewentualną wypłatę pieniędzy z tytułu niezdolności do pracy i L4 oraz eliminuje go z pewnością na kilka miesięcy z pracy w ogóle.\nPonieważ jest naszym najlepszym i najbliższym przyjacielem wraz z waszą pomocą chcemy by uzbierane pieniążki pozwoliły mu wyleczyć palca i wrócić do pracy.\nWracaj szybko do zdrowia Kaczor!


Jakie meble wybrać do domowego biura? - BRIEF\nAutor BRIEF\t Ostatnia aktualizacja 8 04 2022\nCzas, którego doczekaliśmy to czas pod znakiem pracy zdalnej i przystosowywania się do szybkich zmian. Czas, który na rynku pracy definiowany jest bardzo mocno przez jedno słowo – elatyczność. Tej elastyczności oczekują zarówno pracodawcy, jak i pracownicy. Wiąże się ona bezpośrednio ze zmianami dotychczasowego modelu pracy i tym, że praca zdalna stała się codziennością, a nasze mieszkania i domy stały się jednocześnie miejscami zamieszkania i pracy. Jak urządzić domowe biuro, tak by sprzyjało ono efektywnej pracy?\nJeszcze nie tak dawno temu, bo zaledwie trzy lata, możliwość pracy zdalnej w wielu firmach była przywilejem, benefitem. Dzisiaj, dzięki pandemii, trudno jest znaleźć osoby, które wykonują pracę biurową i nie doświadczyły w ostatnim czasie pracy z domu. W wielu firmach system home office świetnie się sprawdził i postanowiły zostać przy takim modelu pracy na dłużej.\nTaka forma ma wiele zalet. Z jednej strony dla pracodawców będą to mniejsze koszty utrzymania powierzchni biurowych i możliwość zatrudniania większej liczby pracowników bez konieczności zagwarantowania im stanowiska w biurze stacjonarnym. Z drugiej zaś dla pracowników to oszczędność kosztów i czasu, które tracą na dojazdy do pracy, często w niemałych korkach, możliwość przystosowania przestrzeni biurowej według własnych potrzeb i warunki, które sprzyjają skupieniu bardziej niż praca w zatłoczonym open space.\nDla części pracowników oznacza to konieczność przygotowania oddzielnego miejsca w domu, przystosowanego specjalnie do pracy. W końcu trudno brać udział w spotkaniach pionu managerskiego czy statusach z klientem przy stole kuchennym, kiedy dzieci w tym samym momencie urządzają przy nim konkurs kolorowanek. Odpowiednie przygotowanie takiej przestrzeni przysłuży się także naszemu zdrowiu. Podziękuje nam za to w szczególności kręgosłup. Niejedna osoba zmuszona z dnia na dzień do pracy z domu odczuła fatalnie skutki całodziennego przesiadywania z komputerem na kanapie.\nOd czego zacząć? Na dobry początek wystarczy dobre, wytrzymałe biurko z odpowiednio dużym blatem, które w razie potrzeby łatwo będzie przestawić w inne miejsce i wygodne, miękkie krzesło z oparciem np. takie jak meble biurowe Lissy.\nNa co zwrócić uwagę przy wyborze biurka?\nTo na co warto zwrócić uwagę przy wyborze biurka to jego wysokość – standardowo jest to ok. 75 cm. Jeśli jednak jesteśmy wysokiego wzrostu, warto wybrać nieco wyższe, tak by zachować odpowiednią postawę. Zastanówmy się także nad wielkością blatu. W zależności od tego czy pracujemy na komputerze stacjonarnym, czy na laptopie oraz z jakich narzędzi i materiałów korzystamy w pracy wybierzemy większy bądź mniejszy blat. Nie bez znaczenia będzie tutaj także miejsce, w którym chcemy zorganizować strefę do pracy – biurko musi być takiej wielkości by nie przeszkadzało w swobodnym poruszaniu się po pomieszczeniu i nie zastawiało drzwi albo innych mebli.\nKrzesło powinno mieć wysokość, która pozwoli swobodnie oprzeć ręce na blacie biurka w kącie prostym do tułowia. Jeśli będzie zbyt wysokie lub zbyt niskie, może to powodować problemy bólowe barków i garbienie się. Najlepszym wyborem będzie krzesło z oparciem, które pozwoli zachować właściwą postawę i nie obciążać kręgosłupa. Design i to czy wybierzemy krzesło obrotowe, czy klasyczne na czterech nogach, to już tylko kwestia naszych własnych upodobań.\nJakie dodatkowe wyposażenie jest niezbędne w domowym biurze?\nJeśli urządzamy przestrzeń biurową w innym pomieszczeniu domowym, gdzie nie ma zbyt wiele miejsce na dodatkowe meble, warto zastanowić się nad biurkiem, które ma szafki i szuflady bądź nadstawkę, w których będziemy mogli schować potrzebne rzeczy. Gdy możemy pozwolić sobie na zaaranżowanie nieco większej przestrzeni albo osobnego pomieszczenia z pewnością przyda się dodatkowy regał bądź komoda na dokumenty i artykuły biurowe. Warto się zastanowić, czy będziemy jedynymi użytkownikami domowego biura. Jeśli będą z niego korzystać również inne osoby, w tym dzieci np. do nauki czy prac plastycznych, z pewnością przyda się większa liczba szafek.\nKiedy wybierzemy meble, koniecznie powinniśmy dobrać odpowiednie oświetlenie. Jeśli biurko stanie w pobliżu okna, w dzień będzie dobrze doświetlane światłem słonecznym. Jeśli jednak postawimy je w ciemniejszym miejscu, do którego światło słoneczne nie dociera – konieczne będzie zainwestowanie w lampę bądź lampkę biurkową o jasnym, zimnej barwie, przy której łatwiej się koncentrujemy i motywujemy do działania.\nAranżacja siedziby firmy w domu\nNie tylko pracownicy zatrudnieni na umowie pracują z domu. Wielu przedsiębiorców zakładających jednoosobowe działalności gospodarcze stawia na gabinet zaciszu domowym. Jest to dużym uproszczeniem w codziennym funkcjonowaniu i sporą oszczędnością. Planując umieszczenie siedziby swojej firmy w mieszkaniu warto przemyśleć, do czego będzie on nam służył.\nPoza podstawowym wyposażeniem, jak biurko i krzesło przyda się także stolik i drugi fotel jeśli planujemy odbywać spotkania w domowym biurze, a także szafy albo regały do przechowywania dokumentacji. Do urządzenia domowego gabinetu świetnie sprawdzą się zestawy mebli, takie, jak meble gabinetowe Lissy, które obejmują m.in. biurko, kontener do biurka, ale także witrynę czy barek. W przypadku urządzania siedziby firmy konieczne będzie zaaranżowanie osobnego pomieszczenia lub oddzielenie strefy pracy od reszty mieszkania. Można do tego wykorzystać na przykład parawan lub szklaną ściankę działową, która dodatkowo będzie ciekawym elementem wystroju.\nDla osób posiadających duży księgozbiór, ciekawym i przyjemnym dla oka rozwiązaniem jest umieszczenie w gabinecie także biblioteczki. Niektóre zawody wręcz wymagają dużej wiedzy książkowej i wielu źródeł np. prawnik. Zbiór tytułów można umieścić w przeszklonych witrynach, takich jak biblioteczki Lissy. Witryna uchroni je przed zakurzeniem, a w dodatkowych szafkach i szufladach możemy przechowywać firmową dokumentację bądź niezbędne narzędzia pracy.\nDobrze urządzone biuro zwiększa efektywność pracy\nW stacjonarnym biurze firmowym nie mamy zbyt dużego wpływu na to jak jest zorganizowane nasze stanowisko pracy. W przypadku open space często to stanowisko jest codziennie w innym miejscu. Surowy biurowy styl nie zawsze sprzyja skupieniu i kreatywności w działaniu. Mając możliwość urządzenia domowego biura według własnych upodobań i przyzwyczajeń wpływamy bezpośrednio na jakość swojej pracy. Warto więc zaaranżować miejsce do pracy w domu tak, by było dla nas wygodne, wizualnie przyjemne i by po prostu chciało się nam w nim pracować.\nNiezależnie od tego czy zależy nam na wydzieleniu małej przestrzeni do pracy zdalnej, czy chcemy urządzić duży domowy gabinet, warto zacząć od przemyślenia tego, jakie są nasze realne potrzeby i co jest nam niezbędne do sprawnego funkcjonowania w pracy z domu.\ndomowe biuromeble biurowemeble do biurameble gabinetowesticky\nPolskie słuchowisko “Random” z nominacją do “Internetowego Oscara”