Wysłany: Wto 11:39, 09 Wrz 2014 Temat postu:\n– Widzisz? Teraz skłamałeś! – i wybuchnęła śmiechem.\nCzy tylko mnie się wydaje, że pani MM coś się tutaj pokręciło?...\nWysłany: Wto 12:31, 09 Wrz 2014 Temat postu:\nChciałam o to samo zapytać, ale się bałam czy po prostu nie jestem głupsza od Łusi Pałys\nAle gdyby odpowiedź Józinka brzmiała "tak", to nadal nie byłby zbyt mądry żart.\nWysłany: Wto 12:36, 09 Wrz 2014 Temat postu:\nŻart bez sensu. Chyba, że Łusia jest tak zapatrzona w starszego brata i myśli, że on nigdy nie kłamie. Wtedy ten żart miałby odrobinę sensu\nWysłany: Wto 13:41, 09 Wrz 2014 Temat postu:\nTak. Albo, gdyby ten fragment brzmiał:\n– Tak – odparł po chwili namysłu.\n... to byłby dowód na bystrość Łusi, która już wie, że NIKT na świecie nie mówi wyłącznie prawdy, i takim żarcikiem wykazała to bratu. No cienkie, ale jakoś tam w ustach pięciolatki się broni. Ale tak jak jest, to sensu nie ma za knuta.\nOstatnio zmieniony przez Dzidka dnia Wto 13:43, 09 Wrz 2014, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Wto 15:23, 09 Wrz 2014 Temat postu:\nImho, to jest nawiązanie do paradoksu logicznego o Kreteńczykach. A co to miało pokazać, to nie wiem... może bystrość borejcząt, które w wieku pięciu lat samodzielnie odkrywają paradoksy starożytnych filozofów?\nWysłany: Nie 1:43, 14 Wrz 2014 Temat postu:\nOdpoczęłam i z powrotem biorę się za bary z toksyczną rodzinką. Będę Dzielna, Bardzo Dzielna.\nWysłany: Nie 12:24, 14 Wrz 2014 Temat postu:\nMelomanko, jesteś Dzielna i Wielka Wreszcie ktoś wziął za bary to męczące czytadło, z którego zapamiętałam tylko:\nb) zUĄ i snobistyczną (bo jakżeby inaczej) bogatą parę z mercedesa\nc) Józinka w wieku wczesnopodstawówkowym smalącego cholewki do Mary Sue będącej w gimbazjum (Mroczne Widmo się kłania)\nd) rozmowę o ciąży, która spowodowała u trzynastoletniej mnie opad wszystkiego łącznie z czołem.\nKto wsadził tą opowiastkę o patologicznej famili unoszącej się nad plebejskim motłochem do kanonu lektur?\nWysłany: Nie 13:21, 14 Wrz 2014 Temat postu:\nUsiadł w kąciku i sięgnął po kosz. Odnalazł ulubiony nożyk babci – mały, zgrabny i ostry – i przygotował garnek z wodą. Te zwyczajne czynności działały tak uspokajająco! Ziemniaki surowo pachniały ziemią. Nożyk z chrobotem zagłębiał się w ich jędrnym, mokrym miąższu, a obrane kawałki z chlupotem lądowały w zimnej, czystej wodzie. Dobrze jest coś robić. Można wtedy nie myśleć o nieszczęściu. Westchnął.\nAleż Milicjo, opanuj się. Do członków rodziny należy się zwracać cierpko, karcąco i ironicznie, inaczej okazujesz słabość, zapomniałaś?\nCo za głupstwa. Babi chyba nie wie, o czym mówi. Nic dziwnego – nie miała synów, tylko cztery córki. Nie wie, że sentymentalne bzdury dla panienek nie dotyczą chłopców. Poza tym – czy można być zakochanym (tfu!), jak się ma dziewięć lat?\nI czy można tę miłość pielęgnować jeszcze w wieku lat piętnastu?\n– Przecież Róża sama powiedziała, że nie chce go oglądać nigdy w życiu – ciągnął dziadek już szeptem. – Jednakże... audiatur et altem pars.\nJózef Pałys krzątał się w kąciku. Nikt go w dalszym ciągu nie wypraszał, więc to płukał ziemniaki po raz trzeci, to powolutku wyrzucał obierki, to mył ręce, to wreszcie podpalał gaz pod garnkiem – dość miał pretekstów do pozostania. Zanosiło się na żywą, interesującą scenkę, a to dla obserwatora nie lada gratka.\nNasz mały Gary Stu nie jest wścibski. Jest po prostu uważnym obserwatorem.\nFryderyk Schoppe, student astronomii, chodził z Różą od niepamiętnych czasów. Poznali się podobno jeszcze w szkole średniej i – jak to lubili wspominać – zaręczyli się podczas burzy, w stogu siana. Była to okoliczność dość mocno zapadająca w pamięć słuchaczy, zwłaszcza młodocianych. Toteż teraz znów się Józinkowi przypomniała, jako wysoce nieprawdopodobna, kiedy tak patrzył na to bezbarwne oblicze typowego kujona w grubych okularach. Zawsze Józinka denerwowało, że kobiety w rodzinie wynosiły pod niebiosa wdzięki i zalety tego suchego blondyna. Uchodził wśród nich za rasowego dżentelmena i za obiecującego naukowca i za uroczego młodzieńca. Zdaniem Józefa Pałysa Fryderyk był rasowym nudziarzem, a jego głosu nie dało się słuchać bez odruchu obrzydzenia, tak był rozwlekły, namaszczony, pełen namysłu i zadufania. Coś takiego, powiedzmy, jak gadka Ignacego Grzegorza, tylko że kilkanaście lat później.\nOj, niełatwo sprostać wymaganiom Józia.\n– Mówiłem ci już, Fryderyku, że ona... cóż, nie chce cię widzieć.\n– Fryderyku, nie wiemy, jaki jest stan twojej świadomości, co do... nie wiem, jak to ująć... co do jej stanu.\n– Słucham?!... – odezwała się Babi.\nE tam, Frycek, dajesz!\n– Nawet słowo „ciąża" nie przechodzi panu przez usta! – krzyknął cienko.\n– Natomiast – ciągnął dziadek a po jego minie widać było, że się rozeźlił – z pewnym trudem przechodzi mi przez usta zwrot „ciąża mojej wnuczki". Zwłaszcza gdy go uzupełnię określeniem „nieślubna". Ale to pewnie dlatego, że jestem taki staroświecki.\n– ...a jeszcze trudniej przechodzi mi przez usta – dziadek nie dawał się sprowadzić z raz obranego szlaku – taka oto fraza: „nieślubna ciąża mojej wnuczki, której zaufanie zostało dotkliwie zawiedzione".\nW sumie nie wiem, co w tej przemowie dziada Boreja zabawnego.\n– A jeśli mowa o słowach, których tu się nie używa – atakował dalej Fryderyk Schoppe – to wspomnę o słowie „seks".\nEee... Ale o czym oni w ogóle gadają i po co?\n– ...Może gdyby częściej się tego słowa używało w domu Róży, nie byłoby teraz tej niespodzianki!\n– Czy sugerujesz – zapytał dziadek lodowato –że owa niespodzianka spotkała cię dlatego, że nie dość często używamy tu słowa „seks"? Mój Fryderyku, przyczyną ciąży, jak uczy biologia, nie jest niedostatek określonych słów, lecz zgoła co innego.\nSłowna szermierka była specjalnością dziadka. Schoppe został zapędzony w sam róg planszy. Umilkł jak idiota. Dziadek natychmiast dostrzegł swą przewagę i wykorzystał ją bez ociągania.\n– Dlaczego mielibyśmy – zastanawiał się dalej z wyraźną przyjemnością – chodzić po domu, i to przy gościach, wypowiadając słowo „seks"? – w dodatku częściej niż dotąd? Co właściwie kryje się pod tym określeniem – czy życie płciowe homo sapiens? Jeśli tak, to, nie trudząc się bynajmniej nazywaniem rzeczy po imieniu, zyskaliśmy w tej dziedzinie życia wiele dobrego: nie tylko trwale nas uszczęśliwiło, ale i poważnie wzbogaciło. Mamy cztery córki i dziewięcioro wnucząt, a teraz urodzi nam się pierwsze prawnuczę. To będzie wielka radość.\n– Lecz oczywiście, nasza satysfakcja nie manifestuje się na co dzień bezustannym wypowiadaniem słowa „seks" – kontynuował dziadek ku wyraźnej uciesze babci. – Czytałem, że im częściej ktoś wypowiada słowo „seks" lub jego synonimy, czy też określenia tematycznie zbliżone, tym więcej wzbudza wątpliwości; obsesyjne nawracanie do tego tematu świadczy bowiem najczęściej – a potwierdzi ci to każdy lekarz – o dotkliwym niedosycie w tej dziedzinie.\n– Media – rozpędzał się dziadek – nadużywają dzisiaj twojego ulubionego słowa, zaspokajając gusta masowej publiczności, co jak zwykle przekłada się na czysty zysk. Lecz, Fryderyku, życie płciowe, wbrew powszechnej opinii prostaków, nie jest jedynym ani nawet najważniejszym celem naszego bytowania na tym globie. Nie będę rozwijał tego nowego wątku, bo zabrnęlibyśmy zbyt daleko w filozofię, dodam jednak, że jeśli mielibyśmy w tym domu potrzebę częstszego nazywania tego, co nas łączy, używalibyśmy raczej słowa „miłość". Lecz, naszym zdaniem, dyskrecja jest jedną z oznak dobrego wychowania i miłą zaletą, zwłaszcza w tej materii, którą poruszyłeś. – Spojrzał spod oka na Fryderyka Schoppe i dorzucił: – Choć chętnie przyznaję, że nie wszyscy na świecie są tego zdania.\nNo i to są akurat same fakty. Może mógłby je wypowiedzieć, a nie wykrzykiwać, ale poza tym jakoś trudno mi go za powyższe słowa potępiać.\n– Może teraz zrozumiał i...\n– Nie wiem, co masz na myśli, potrząsając mi tu palcem wskazującym — rzekł dziadek z lekkim grymasem niesmaku. – Ufam, że nie to, co mi się wydaje.\n– Nie jestem pewien. Na wszelki wypadek powiem, że osobiście jestem zwolennikiem rozwiązywania problemów przez stawianie im czoła, nie zaś przez ucieczkę.\nA że nic z tego widowiskowego pojedynku nie wynikło, to szczegół.\n– Przyszedłem tutaj, żeby z nią porozmawiać – powiedział dobitnie. – Żeby coś rozsądnego uzgodnić...\n– A tu klops – rzekł jędrnie dziadek. – Uzgodnić nic się nie da. Rozwiązanie problemu nastąpi i tak we właściwym czasie. Wóz albo przewóz, mój młody przyjacielu. Tertium non datur\nCo ten dziad Borej pieprzy? Nie ma nic do uzgadniania w przypadku nieplanowanej ciąży dwojga młodych ludzi, bez zawodu, zarobków i mieszkania? Powyższe stwierdzenie miałoby sens wyłącznie jeśli by całą rozmowę rozumieć w ten sposób, że Fryderyk przyszedł Różę nakłaniać do aborcji. Ale z jego wypowiedzi taki wniosek bynajmniej nie wynika!\n...a przecież tak mu to cierpliwie i życzliwie próbuję od kwadransa ułatwić i naprowadzić go na dobrą drogę.\n– Jesteś oczywiście wolnym człowiekiem... – zaczął dziadek, a w tym momencie Fryderyk się sypnął, wołając:\n– ...i takim chcę pozostać!!!\n– ...i masz prawo do swojej decyzji – zdanie zostało dokończone, jak gdyby dziadek niczego nie usłyszał. – My z kolei świetnie rozumiemy decyzję Róży. Ona nie ma ochoty więcej cię oglądać. I my chyba także nie – co, Milu?\n– Żegnam państwa!\n– On wróci — spokojnie orzekła Babi.\nCiocia Gabrysia uznała, że dziś przypada jej kolej i zapowiedziała obiad rodzinny z tortem. Od rana słychać było jej długie, energiczne kroki, wprawiające w dygot stary sufit sutereny. Józinek miał biurko dokładnie pod kuchnią dziadków. Przez te lata nauczył się sporo odgadywać z dźwięków, rozbrzmiewających piętro wyżej. Na przykład, kiedy posłyszał, jak coś ciężkiego rozbiło się z głuchym brzękiem, od razu odgadł, że zdenerwowana ciotka upuściła właśnie tę dużą ceramiczną misę, w której zwykle zarabiano ciasto i w której nieraz sam maczał paluchy. Ciekaw był, co tam się dzieje. Ale przede wszystkim musiał skończyć odrabianie lekcji. Na ferie (które, jak wiadomo, są po to, by uczniowie sobie wypoczęli) zadano im paskudnie dużo wszystkiego.\nJeżuuuuuu... Bystry obserwator daje popis swoich możliwości.\n– Dokąd, dokąd? – przyhamował go ojciec. – Nie leć nigdzie, poczekaj. Będę was mierzyć.\nNo tak. Józinek o tym zapomniał. W pierwszym tygodniu co drugiego miesiąca odbywały się pomiary. Tata ustawiał przy drzwiach sypialni najpierw jego, a potem Łusię i – z zachowaniem całego ceremoniału – przykładał im do głowy ekierkę, po czym odkreślał ołówkiem na futrynie aktualny wzrost mierzonego. Następnie, z użyciem miarki krawieckiej, badał tę wysokość w centymetrach.\n– Rośniesz na dryblasa – z dumą rzekł tata, jakby to było jego własną, bezpośrednią zasługą.\nPrzy ich aktualnym modelu żywieniowym raczej wkrótce zacznie u niego dominować przyrost w wymiarze szerokościowym.\nUsiedli sobie w kuchni, bo Józinkowi nagle przestało się spieszyć. Jako neurolog tata był zazwyczaj strasznie zapracowany. Przychodził z pracy szary ze zmęczenia, kładł się i spał. Moment, kiedy ojciec był akurat wyspany, a zarazem miał czas i ochotę na pogawędki, należał do rzadkości.\nAch, to dlatego posłał dziecko do szkoły na Bronksie, niech też się uczy prawdziwego życia.\nMiał świetnego wąsa...\n...i gęstą ciemną czuprynę, przetykaną srebrnymi nitkami. Józinek najbardziej lubił uśmiech swojego taty – może dlatego, że pojawiał się dosyć rzadko. I lubił też jego – takie właśnie, jak w tej chwili – spojrzenie: krótkie i jakby nieśmiałe, ale serdeczne.\nOczywiście, choć taki bitny, tata nigdy nie uderzył Józinka ani Łusi. Nigdy też nie krzyczał i prawie się nie denerwował. Z mamą także się nie kłócił, chociaż ona często miała na to wielką ochotę. Mógłby położyć każdego jednym palcem. Ale wolał być spokojny. Józinek był pewien, że pacjenci przepadają za doktorem Pałysem. Każdy by chciał, żeby go leczył taki porządny, miły człowiek.\nZaraz się dowiemy, że wszystkie dziewczynki w okolicy zostały ochrzczone imieniem Maryna\n– Siadaj, ostrzygę cię – polecił tata i to dodatkowo ucieszyło Józinka. Strzyżenie było miłym rytuałem. Siadało się na obrotowym krześle w kuchni, gdzie podłoga była z łatwych do zamiatania płytek, tata okręcał człowiekowi szyję specjalną plastikową pelerynką fryzjerską, po czym strzygł starannie i umiejętnie, od czasu do czasu dmuchając Józinkowi to w oczy, to w kark, żeby usunąć drobne, kłujące ścinki. Zawsze też mówił to samo: – Zarosłeś okropnie. Ależ ty masz włosiska! Jak z drutu! – a nożyczki chrzęściły i z trudem kroiły kolejne pasma rudych włosów...\nTo albo biorą do strzyżenia jakieś tępe nożyczki, albo włosy Józina są wyjątkowe, jak u rasowego Gary’ego Stu przystało.\n...które opadały na podłogę i leżały tam jak sierść dzikiego zwierza. Na zakończenie tata przesuwał mu po karku i skroniach brzęczącą maszynką elektryczną, znów dmuchał i otrzepywał mu szyję, po czym przejeżdżał otwartą, ciepłą dłonią po głowie Józinka i mówił: – No, gotowe. Chłopak jak nowy!\nWtedy trzeba było wziąć miotłę oraz szufelkę i zamieść wszystko dokładnie, żeby mama się nie złościła, że znów robili to w kuchni i nasypali włosów na wszystko.\nPotem siadali sobie razem i pili mleko prosto z lodówki, chociaż mama, która była laryngologiem, kazała je zawsze najpierw podgrzać. Za dużo nie gadali, bo i tak świetnie się rozumieli nawzajem. Od gadania mieli mamę. Chyba żeby były jakieś nowiny, na przykład:\n– Łusia mnie pytała w zoo, czy wiewiórki też się wykluwają z jajek, tak jak chomiki. Wybuchnęli obaj cichym chichotem, żeby smarkula nie słyszała.\n– Przedszkolanka może nie mieć samochodu. Daj spokój, lepiej ja do niej pójdę, pogadam.\nDzień dobry, synek mi mówił, że jest pani zła dla mojej córki, czy to prawda?\nDzień dobry, przyszedłem pani powiedzieć, jaka Łusia jest miła.\n– Nie powinni. Ale wiesz – lekarze też bywają wredni. Może ta pani spotkała wrednego lekarza, a może ma kłopoty. Niektórzy już tacy są, że od kłopotów budzi się w nich agresja. Na przykład ty. Masz kłopoty? Bo słyszałem, że z Ignasiem...\nJak to nie? Przecież Józin bez przerwy Ignasia kopie i szturcha. To jak musiałby go zmasakrować, żeby uznać, że przylał mu tak, jak trzeba?\nJak widać, Marek wcale nie uczy Józinka, że kuzynowi denerwującemu swoją niedostateczną męskością trzeba spuszczać łomot (i własną męskość sobie w ten sposób udowadniać), a taki wpływ ojca, autorytetu, byłoby najtrudniej niwelować. Może gdyby reszta rodziny w porę reagowała na każdy przejaw agresji Józinka – walenie Ignasia pięścią w brzuch, rzucanie w niego otwartym kubkiem jogurtu, zwalanie z krzesła i siadanie mu na głowie – nie wyrastałby na przemocowca.\nZupełnie, jakby słyszał gadkę Trolli. Ciekawe, jak ona mu teraz będzie wichrzyła włosy, skoro tata go ostrzygł tak krótko. Może go tylko pogładzi po czole. Albo coś. Tak sobie pomyślał i nagle do niej zatęsknił. Było wpół do pierwszej, jeszcze czas. Szybko dopił mleko i powiedział tacie, że idzie sobie pobiegać przed obiadem. I rzeczywiście pobiegł. Aż mu powietrze świszczało w uszach.\nPodwórze było dziś puste. W okolicy studia stał wielgachny bałwan, z zębami wyciętymi z pomarańczowej skórki, w trójkolorowym berecie pana Oracabessy. Furgonetki nie było, budynek otaczała cisza i Józinek od razu wiedział, że nikogo nie zastał. Podszedł trochę bliżej. Tak. Miał rację. Żółta sala, którą widział teraz przez duże okno, była pusta. Instrumenty leżały na podium, pozamykane w futerałach. Cisza. Czy ona już wyjechała? Bez pożegnania?\nA tak się właśnie składało, że Józef Pałys, w poczuciu okropnego osamotnienia i pustki, w poczuciu przegranej, w poczuciu swojej całkowitej nieprzydatności i w poczuciu, że chyba zaraz umrze z tęsknoty, miał w tej chwili mokre oczy. Nie, żeby jakieś tam wielkie potoki łez! – skąd, tylko dwie, skąpe i męskie, choć też oczywiście całkowicie zbędne.\nI że – w obawie przed czujnym okiem kuzyna, który mógłby przypadkiem to wszystko zauważyć – machnął ręką na odlew, a że miał pięść zaciśniętą w kułak, trafiła ona w sam nos Ignacego G. Stryby, gdyż niewątpliwie był to najbardziej wystający punkt w tym bladym obliczu. Kuzyn wrzasnął z oburzenia i natychmiast mu oddał.\nJózinkowi gwiazdy stanęły w oczach, a krew trysnęła z nosa. Nie pomyślał ani sekundy, tylko, kierowany instynktem walki, rzucił się na Ignacego Grzegorza i natychmiast zwalił go z nóg. Zaraz też zaczęli się tarzać po śniegu i błocie, stękać, siłować i okładać kułakami, przy czym Józinek jak zwykle był lepszy. Jednakże w miarę rozwoju akcji okazywało się, że od ostatniej bójki, którą stoczyli rok temu, miągwa wyraźnie okrzepł. Siły były teraz mniej więcej wyrównane i o ile ze strony Józefa Pałysa można było mówić o lepszej technice, o tyle Ignacy G. Stryba zdecydowanie nie mógł już uchodzić za istotę słabszą. A skoro tak, to Józef Pałys spuścił mu sprawiedliwy łomot.\nCzyli ten chwilę wcześniej był niehonorowy, ale co tam, należało się mięczakowi, bo się Józkowi napatoczył akurat gdy ten miał zły humor.\n– I co? – dyszał. – Co udowodniłeś? Hy–hy–hy.\nA na to Józef Pałys sprężył swe wygimnastykowane muskuły, jednym rzutem mocarnego ciała poderwał się wraz z chuchrem, które mu siedziało na mostku, po czym przewrócił je na plecy jak żółwia i usiadł na nim z rozmachem.\nBędę dzielna, będę dzielna, dotrwam do końca tej książki.\nBędę dzielna, będę...\nJeszcze tylko trzynaście stron. Dam radę.\nWstał, podał mu rękę i pomógł dźwignąć się na nogi.\nIgnacy Grzegorz, utytłany w błocie, z krwawym smarkiem wiszącym u nosa, z podartą nogawką komunijnych spodni, ze spuchniętą wargą, z ogniem w migdałowym oku i z włosami sterczącymi na wszystkie strony, wyglądał nareszcie jak prawdziwy kuzyn.\nCiekawa definicja stopnia pokrewieństwa.\n– Jakby chciała powiedzieć...\n–...to by nam powiedziała. Bez pytania.\n– Mieliśmy żyć bez przemocy, a tymczasem... – tu kuzyn otarł dłonią nos i rozmazał sobie smarka na całej twarzy.\nPrzysypali śniegiem ślady krwi...\n...i pognali do domu. Przemieszczając się szybko Aleją Niepodległości uzgodnili, że Trolla nigdy się nie dowie o tej dzisiejszej małej scysji.\nAle jak to? Nie jesteście dumni, żeście się okazali Prawdziwymi Mężczyznami?\nJózinek chętnie na to przystał, bo czuł, że teraz, zapytany przez nią o stan stosunków wzajemnych z kuzynem, będzie mógł zgodnie z prawdą szczerze odpowiedzieć, że coś niecoś zmienia się na lepsze. W istocie, zapanowała pomiędzy nimi jakaś nowa, odświeżona atmosfera, którą bez wahania nazwałby wręcz ożywczą.\nBiegnąc tak ramię w ramię z kuzynem i wymieniając z nim lakoniczne komunikaty, Józinek przypomniał sobie założenia zachwalanej przez Trolle metody na pokojowe kontakty z bliźnimi. Ha! Cóż. Szlachetna metoda, choć mało realistyczna. Co prawda, w wykonaniu Trolli sprawdzała się stuprocentowo. Jak jednak zastosować\nten system wobec krewnego, który był szpiclem i kablarzem? Jak zakładać, że jest on istotą godną szacunku, która posiada wyłącznie dobrą wolę, skoro każda minuta jego działania wykazuje, iż jest wręcz przeciwnie?\n– Dlaczego na mnie donosisz? – zapytał nagle. Może rozmowa coś da. Ignacy Grzegorz przystanął, zafrasowany, zatrzepotał rzęsami i wreszcie zdecydował się spojrzeć Józinkowi prosto w oczy.\n– Bo... – powiedział i popadł w wahanie.\n– Ja cię co?...!\nNooo, mnie też średnio przekonuje gadka o tej samej krwi. Oni wcale nie muszą się kochać. Nie muszą się nawet lubić. Wystarczyłoby po prostu nie wchodzić sobie w drogę. Zamiast snuć te swoje emo monologi wewnętrzne, Józin mógłby spróbować powiedzieć kiedyś rodzicom: nie, nie chcę znów iść do dziadków, towarzystwo kuzyna działa mi na nerwy, pójdę na świetlicę, posiedzę w domu sam, cokolwiek.\nWidzę takie stadko rozgniewanych pawianów.\nTaaak, przemoc, paskudna sprawa.\n– Do – do – do – dokąd?! – wydyszał miągwa, ale Józinek nie odpowiedział, tylko pchnął go w bok, w wąską odnogę ulicy Noskowskiego, biegnącą równolegle do torów.\nKiedy tylko znikli za narożną willą, Józinek skoczył na drugą stronę jezdni. W ogrodzeniu, za krzakami, miał tu upatrzony zgrabny przesmyk, który sam kiedyś przewidująco powiększył.\nPomknęli teraz, pod osłoną chaszczy, przed budyneczek nastawni kolejowej. Przyciskając się do ściany frontowej, przeszli wzdłuż torów, które biegły równolegle do Teatralki, i znaleźli się na otwartej przestrzeni. Przebyli ją pędem, żeby ich nie zdążył dostrzec ani kolejarz, ani żaden ze ścigających. Na szczęście akurat przejechał tuż obok huczący ekspres warszawski i odwrócił od nich uwagę wszystkich. Józinek pomknął,\nprzygięty, przed siebie, a kuzyn za nim, prawie na czworakach. Pociąg przejechał, a oni dotarli do miejsca, gdzie ogrodzenie przytykało do stromego nasypu, na którym się wspierało przęsło Mostu Teatralnego. Mocno nachylony teren, porośnięty trawą i iglakami, wyprowadził ich w górę, do schodków z balustradą. U ich szczytu, zziajani, wyłonili się z zarośli jak orangutany, otrzepali spodnie i skafandry z błota oraz śniegu i ruszyli przed siebie krokiem ludzi cywilizowanych, bacząc jednakże na wszystkie strony. Bezpiecznie przebyli Most Teatralny i przez nikogo nie zaczepiani dotarli szczęśliwie do domu.\nRodzina, zgromadzona już przy stole, wydała zgodne „ach!" – jednakże nie z powodu obrażeń, jakie odniósł Józinek; były one rzeczą tak bardzo powszednią. Wszyscy skupili za to uwagę na Ignacym Grzegorzu, który po raz pierwszy w życiu pojawił się tu w takim stanie. Nie przeoczono niczego – ani rozbitej wargi, ani krwawiącego nosa, ani zniszczonych spodni od garnituru. A kiedy ciocia Gabrysia stwierdziła, że zostały one rozdarte od góry do dołu i jeszcze w poprzek – Ignacy G. Stryba przeszedł po prostu samego siebie. – Chrzanić garniturek – rzekł, buchając zadowoleniem i stanowczością. – I tak był za mały. Teraz potrzebne mi będą dżinsy.\nO jeżu, nie dość, że chłopak pomyka zimą w garniturku letnim, to jeszcze za małym. Okej, jego matka nie widzi nic poza czubkiem własnego nosa, ale ojciec, babcia, ciotka, nikt naprawdę nie zwrócił na to uwagi?\nDziadkowie siedzieli po obu stronach Róży, trzymając ją za obie ręce i udzielając jej moralnego wsparcia. Bracia Rójek roili się wokół stołu, a Łusia siedziała na kolanach dawno nie widzianej mamy, bawiąc się jej lekarską pieczątką. Tata spokojnie czekał na powrót syna, a kiedy się doczekał, klepnął wolne krzesło obok siebie. Józinek usiadł tam posłusznie.\n– A pamiętacie drugą część „Powrotu do przyszłości"?\n– Nie najlepiej – rzekł dziadek z delikatną ironią. Nigdy nie widział tego filmu.\nA cokolwiek budziło?\nWypadki lawinowo potoczyły się w złą stronę i Michael Fox trafił w inny czas, kiedy znana mu rzeczywistość okazała się inna – groźna i zła. Wokół szalał chaos i terror bandytów, porządni ludzie zostali znieprawieni lub doprowadzeni do nędzy, a społeczeństwo przeżarte korupcją i zbrodnią.\nDziadek zaczął słuchać uważniej.\n– Nie wiem, jaki przypadek spowodował właśnie taki bieg zdarzeń w Polsce – ciągnął wuj Grześ, rwąc sałatę na coraz drobniejsze strzępy. – Ale to właśnie nam się przydarzyło. Żyjemy w drugiej części „Powrotu do przyszłości". Otacza nas rzeczywistość alternatywna, której miało nie być.\n...Na jej rozwój nie mieliśmy wpływu od owego drobnego wydarzenia, które zaważyło na naszych dalszych losach.\n– Jakimż fatalistą jesteś, mój drogi –wtrącił kojąco dziadek.\n–W każdym rodzaju rzeczywistości człowiek może się doskonalić – przypomniał mimochodem dziadek.\n– Ech, można przecież urodzić dziecko na korytarzu szpitala, sama to zrobiłam –powiedziała Babi.\nFryderyk nie okazał się dżentelmenem, trudno, dziecko wychowa się bez ojca, życie toczy się dalej.\n– I wróci – zapewniła ją Babi. – Może nie być dżentelmenem, ale to jednak porządny człowiek. Szok mu minie i wtedy chłopak dojdzie do rozumu.\nKurczę, jedna Mila w tym domu nagle zaczęła mówić z sensem!\nGdyby ten rozdział przeczytać oderwany od całości, nikt by nie wpadł na to, że Gabrysia jest matką Róży.\n– O, nie, liczy się ta jego pierwsza reakcja – ciągnęła gorąco Róża...\nNo i właśnie dlatego babcia mówi o wybaczaniu, wybacza się ludziom błędy i niewłaściwe pierwsze reakcje...\n...– liczy się to, jak człowiek odpowiada na wyzwania losu...\n– ...liczy się to – wpadła dziadkowi w słowo – czy taki człowiek myśli o uczuciach drugiego. I czy odpowie egoizmem, czy też szlachetnym porywem serca.\n– Naturam si sequemur ducem, nunąuam aberrabimus – pospieszył ze swoim popisem Ignacy G. Stryba i nie pohamował się przed zerknięciem na dziadka.\n– Poprosiłbym był o kapustę – wtrącił Jędruś Rójek, starając się dostosować do zawyżonych wymagań dziadka.\n– „Po kapustce taka pustka..." – zanuciła beztrosko mama Józinka.\nRóża znów przegadała dziadka. Była zbyt wzburzona, by zważać na zasady grzeczności, które nakazują dawać starszemu pierwszeństwo wypowiedzi.\nDziadek przypomniał jej o tym wymownym spojrzeniem, lecz ona tego nie zauważyła.\nO rany, to jak w tej historyjce z bloga Kiciputka.\nBuachachachacha. Pewnie, w razie czego rodzina zrobi dla ciebie zrzutę!\nJózinek wsunął po cichu drugi kawałek tortu czekoladowego, odsapnął, cichutko beknął...\nMniam, Prawdziwy Mężczyzna.\n...i wstał, by zebrać talerzyki. A jak tylko wstał, zobaczył, że pod okno kuchenne podjechała właśnie furgonetka, prowadzona przez pana Oracabessę. Wyskoczyła z niej Trolla w kapeluszu i skafandrze. Rozejrzała się i ruszyła w kierunku bramy. Jakże szybko zadziałał teraz Józef Pałys! Jak przemyślaną akcję podjął! Wiedział bowiem doskonale, że jeśli obecnie da po sobie poznać, że widzi Trolle, to Ignacy G. Stryba natychmiast poleci na jej spotkanie. W ułamku sekundy, jak prawdziwy wódz oceniwszy sytuację, Józinek przeszedł do czynu. Odstawił naczynia na blat przy zlewozmywaku, przeszedł bokiem pod ścianą, za plecami kuzyna, następnie przemknął przez korytarz i, bezszelestnie nacisnąwszy klamkę drzwi głównych, opuścił mieszkanie. W samą porę, bo Trolla właśnie wchodziła do bramy.\n– Cześć – powiedziała na widok Józinka, który schodził ku niej ze schodków wysokiego parteru.\n– Cześć – odpowiedział, zatrzymując się na przedostatnim stopniu, ponieważ w ten sposób był nawet nieco wyższy od niej.\n– ...dziś wieczorem.\n– Uff... co?\n– Bo, widzisz, tu nie ma dla mnie miejsca...\n...Rodzice coś załatwili, dzwonili wczoraj. A Helmut ma czas jeszcze tylko jutro – potem wraca i montuje płytę.\n– Ja za dziesięć lat mogłabym być po studiach.\n– Wrócisz? – poprosił Józinek drżącym głosem.\n– Wrócę, jeśli tylko to będzie możliwe.\nJak to się stało, że objął ją za szyję? Ach! Objął, bo właśnie się rozpłakała, a on zupełnie nie wiedział, jak ją ma pocieszyć. Trolla cmoknęła go w głowę, poklepała jego krótko przyciętą grzywkę i otarła sobie oczy.\n–To idę – powiedziała. – Trzymaj za mnie kciuki. Aha, i proszę, zaglądajcie na Kościuszki. Helmut prosi, żebyście wpadali. Lubi was. Jeszcze sobie pograsz na perkusji! A Walentemu dobrze by zrobiło, jakby pokopał w piłkę z fajnymi chłopakami. W ogóle nie umie.\nWydmuchała nos w chusteczkę i nacisnęła klamkę bramy.\n– To... do zobaczenia jednak? – spytała jakby z nadzieją.\n– Na pewno – odrzekł z mocą Józef Pałys. Sam nie wiedział, skąd mu się wzięła ta pewność.\n– Na pewno, co?\n– Przecież mówię\nOna nagle się roześmiała.\n– No!... skoro ty tak mówisz! Na pewno tak będzie. Na pewno będzie dobrze. Jesteś świetnym facetem, Pepe, wiesz? Dziękuję ci.\nJuż stała w progu kamienicy, kiedy jeszcze wetknęła głowę do środka.\n–Zaraz napiszę – obiecała. Ciężka połówka bramy zamknęła się za nią z głuchym łoskotem. Wzruszony Józef Pałys stał i słuchał, jak otwierają się drzwi furgonetki i jak pan Oracabessa zapala silnik.\nCzy dobrze pamiętam, że w dalszych częściach Ignaś cierpi męki na boisku, podczas gdy chciałby posiedzieć w domu i poczytać, ale próbuje udowodnić, że jest fajnym kuzynem?\nMoże się wydawać, że nie znoszę Józina, a lubię Ignasia, ale właściwie oboje są dla mnie irytujący, to znaczy tu może Ignaś nie tak bardzo, ale już w Żabie jest nie do zniesienia. Sama autorka jednak wyraźnie daje do zrozumienia, że woli Prawdziwego Mężczyznę Józina. W dalszych tomach poznajemy myśli Ignasia i wiemy, że ma kompleksy, że chciałby mniej odstawać od swoich rówieśników, Józin natomiast pielęgnuje swoją bucerę i cała rodzinka go za nią podziwia. Dlatego z dwojga złego kibicuję Ignasiowi.\nOstatnio zmieniony przez Melomanka dnia Nie 17:01, 14 Wrz 2014, w całości zmieniany 4 razy\nWysłany: Nie 15:29, 14 Wrz 2014 Temat postu:\nNiech ktoś kopnie zamaszyście tę głupią pipę Pyzę. I jej rodzinę, która (z wyjątkiem Kostuchy, nienawidzę tej książki za pewne uczłowieczenie Kostuchy- a raczej zborejkowienie reszty) nie widzi w jej zachowaniu niczego złego. Mało im jazd fundowanych przez poszukującą ojca Laurę? Qrde, no. Co za toksyczna, beznadziejna ksionszka.\nWysłany: Nie 16:36, 14 Wrz 2014 Temat postu:\nMARECZEK Z BRONXU! Nie no, informacja o nozobójkach wymiata, rozwala wszystko - gangi Poznania, domyślnego Jożina, nawet Ignaca, który rżnie idiotę i na zarzut "Nie uświadamiacie wnuków!" odpowiada "Przecież chędożymy cięgiem, a tak w ogóle, to media masowe...". Cuda, panie, cuda!\nWysłany: Nie 16:39, 14 Wrz 2014 Temat postu:\nJedną z możliwych przyczyn ciąży jest właśnie nierozmawianie z dziećmi o seksie, kretynie. Jakby miały elementarną wiedzę o tym, to by stosowały antykoncepcję (nie żebym umniejszała kretynizm Różyczki, która w tym wieku dawno powinna wiedzieć to sama).\nPodejście Pyzy i wszystkich innych do ciąży to wyższy poziom wszystkiego.\nOstatnio zmieniony przez Leleth dnia Nie 16:53, 14 Wrz 2014, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Nie 17:06, 14 Wrz 2014 Temat postu:\nNiedawno obejrzałam film "Abel, twój brat" i zauważyłam pewne podobieństwo pomiędzy głównym bohaterem a Ignacym Grzegorzem. Dla tych którzy nie oglądali film jest o grzecznym, mądrym chłopczyku, który nie radzi sobie z rzeczywistością w klasie pełnej łobuzów. Pięknie śpiewa, świetnie się uczy, nauczyciele go lubią, do szkoły chodzi w garniturku. Wypisz wymaluj Ignacy Grzegorz. Matka oczywiście nadopiekuńcza ale tak naprawdę nie obchodzą ją kłopoty syna. Cała Gaba. I tak się zastanawiam czy inteligentni Borejkowie nie zauważają tego, że Ignaś zdecydowanie różni się od innych dzieci. Przecież w tej szkole na Bronxie miałby przechlapane. Zresztą w normalnej szkole pewnie też. Gaba pewnie uznała, że skoro nie sprawia problemów to nie trzeba się nim przejmować bo jak sama powiedziala- IG sam się wychowa.\nWysłany: Nie 17:08, 14 Wrz 2014 Temat postu:\nAle inne dzieci to plebs, po co się nimi przejmować?\nWysłany: Nie 17:32, 14 Wrz 2014 Temat postu:\nZnam parę, której pierwsze dziecko urodziło się z zespołem Downa. Po diagnozie ojciec stwierdził, że to już nie ich dziecko, tylko jej, albo odda je do adopcji, albo on ją zostawi. Wkroczyła do akcji rodzina z obu stron i przyjaciele, chłopak zrozumiał swój błąd, przeprosił, są małżeństwem od jakichś dziesięciu lat i dorobili się jeszcze dwójki dzieci. Jakoś dało się wybaczyć, naprawić związek i relacje z dzieckiem, a zachowanie tego ojca było dużo bardziej "niedżentelmeńskie" niż rzucenie przez Frycka hasła o pułapce biologicznej.\nWysłany: Nie 17:36, 14 Wrz 2014 Temat postu:\nTemu dziadkowi popieprzyło się w głowie od rzucania łacińskimi cytatami i wydaje mu się, że jest jakimś starożytnym pater familias, decydującym o wszystkim co dzieje się w jego rodzinie.\nMasakra jakie to jest złe, głupie i w ogóle, aż skocze na lubimy czytać i zaplusuje negatywne recenzje.\nWysłany: Nie 17:44, 14 Wrz 2014 Temat postu:\nNie no, ja rozumiem, że po pewnych słowach się nie chce naprawiać związku i być z takim człowiekiem (chociaż akurat Fryc tak strasznie imo nie zawinił...). Tylko że wtedy - okej, odcinam się od niego, ale nie odcinam dziecka, nie gardzę pomocą finansową i moralną i taka jestem ponad.\nProblem w tym, że my nie wiemy, jakie to dokładnie były słowa. Wiemy natomiast, że Róża sama przyczyniła się do kłótni i powiedzenia czegoś, czego można by za chwilę żałować, informując go o trzymiesięcznej ciąży na trzy dni przed jego wyjazdem do Stanów. Po czym strzeliła focha i nie dała mu już szansy na dalszą rozmowę.\nTu akurat nie mam szczególnych pretensji do samej Róży, OK, nieplanowana ciąża, szok, hormony, pogorszone samopoczucie i tak dalej. Ale że nikt z rodziny nie powiedział po prostu "A może go jednak wysłuchaj"?\nOstatnio zmieniony przez Melomanka dnia Nie 17:51, 14 Wrz 2014, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Nie 17:52, 14 Wrz 2014 Temat postu:\nAle ja nie o tej sytuacji, tylko tak ogólnie .\nWysłany: Nie 18:00, 14 Wrz 2014 Temat postu:\nW analizie a propos tego, że Róża jest już odpowiedzialna za dwoje, miałam napisać coś w stylu "takie są konsekwencje uprawiania seksu przez dzieci". Po czym przypomniałam sobie, że ona ma 22 lata...\nWysłany: Nie 18:15, 14 Wrz 2014 Temat postu:\nJa w ogóle nie ogarniam tej kuwety. Jakiej reakcji spodziewała się Róża, mówiąc swojemu facetowi o ciąży trzy dni przed wylotem na stypendium? Przecież w takim momencie to nawet za późno, aby to odwołać (abstrahując już od tego, czy domaganie się w takim wypadku, aby Fryc nie wyjeżdżał, w ogóle jest przyzwoite...)\nWiecie, ale kiedy sie uprawia seks, to obie strony powinny myslec o antykoncepcji a nie tylko jedna. Fryc nie moze miec pretensji do Rozy ze zaszla w ciaze, bo nikt mu prezerwatywy z czlonka chyba nie sciagal. Jedyna opcja jaka widze to to, ze skoro Roza nie zapytala go o gumki to uznal - ale nie zapytal - ze widocznie bierze pigulki i poplynal z pradem. A potem ma pretensje do dziadkow, ze nie rozmawiaja z wnuczka o seksie? Skoro sam nie rozmawial? Juz nie mowiac o tym, ze to nie dziadkow rola, a rodzicow.\nAle tez nie dziwie mu sie, ze pomyslal, ze Roza chce go zlapac na ciaze (bo tak rozumiem te pulapke biologiczna), tyle ze to swiadczy o tym, ze on nie podchodzil do tego zwiazku tak powaznie jak ona. Tylko jak to sie ma do poprzednich tomow, nie wiem.\nWysłany: Nie 21:48, 14 Wrz 2014 Temat postu:\nE no, Fryc ma pretensje do dziadków, bo to dziadkowie właśnie po nim jadą, jednocześnie dając do zrozumienia, że drugiej szansy nie będzie i nie pozwalając się rozmówić z Różą. Jest otoczony, to rąbie jak popadnie, wyżywając się niejako na całej rodzinie.\nZastanawiam się teraz, czy Pyziaka też tak wzięli i zmiażdżyli, kiedy to Gaba wpadła.\nWysłany: Nie 22:25, 14 Wrz 2014 Temat postu:\nChyba tak bo w końcu było coś takiego, że pijany Janusz wpadł do Borejków pod nieobecność Gaby ale Milicja go nie wpuściła\nWysłany: Pon 0:53, 15 Wrz 2014 Temat postu:\nMiazmat. Miazmat szaleje.\n- Pijmy zdrowie naszej ukochanej! - zakrzyknął dziadek, jak zwykle zadziwiająco podobny do cocker-spaniela.\n- Każdy swojej? - upewnił się Józinek. Przy stole zapanowała nagła cisza, tylko mała Nora głośno mamlała ciasteczko. Dziadkowie przyglądali się Józinkowi z czymś w rodzaju miłego zaskoczenia. Ignacy Grzegorz zrobił buzię w ciup i skromnie spuścił oczęta.\nWysłany: Pon 1:35, 15 Wrz 2014 Temat postu:\nPo czym zerknął na Jożina z miłością i oddaniem. Braterskim.\nWysłany: Pon 11:28, 15 Wrz 2014 Temat postu:\nKordialność rodzinna, moi państwo. Kordialność rodzinna.\nWysłany: Pon 20:02, 15 Wrz 2014 Temat postu:\nEkspert się znalazł. Jezu, w mojej rodzinie gdyby dziewięcioletnie dziecko próbowało się wymądrzać na temat osobistych dramatów kogoś innego, to ktoś by mu kurczę powiedział, że to trochę niestosowne...\nWysłany: Pon 20:42, 15 Wrz 2014 Temat postu:\nmiałam napisać coś w stylu "takie są konsekwencje uprawiania seksu przez dzieci". Po czym przypomniałam sobie, że ona ma 22 lata...\nMentalnie ma góra siedemnaście.\nTak, a żarcie, ubranie, cztery kąty rosną na krzaku.Poleciłabym jej wizytę w najbliższym Mopsie celem zweryfikowania poglądów.\nOdezwał się gentelmenel, który jako jedyny argument uznaje wpierdol a zaimponować mu można tylko solidnym mordobiciem. Ten troglodyta jest ostatnią osobą mogącą czynić uwagi o czyimś takcie lub jego braku.\nJednej rzeczy tak na logikę nie rozumiem: Róża z Frycem wpadli, on wyjeżdża, ona chce ślubu, pokłócili się, ona walnęła focha - zdarza się, jest to tak ludzkie, że aż ludzkie. Fryderyk ochłonąwszy przychodzi do Róży porozmawiać, może przeprosić, coś uzgodnić; nie zdziwiłabym się gdyby chciał powiedzieć" kocham cię, ten wyjazd to NASZA szansa na lepszą przyszłość, poczekaj na mnie, jestem z tobą" a tu napada go para wściekłych staruchów i dziamgocze w imieniu Róży, znajdując dodatkowo przyjemność w poniżaniu go. Czemu on w ogóle z nimi rozmawia dając się wciągnąć w polemikę z dziadem B zamiast powiedzieć "to nie państwa sprawa, co ja uzgodnię z Różą, my nie mamy o czym rozmawiać, do widzenia, przyjdę kiedy Róża będzie w domu i jeśli ona nie zechce ze mną mówić to chcę to usłyszeć od niej"? Czemu daje sobą tak pomiatać?\nwydaje mu się, że jest jakimś starożytnym pater familias, decydującym o wszystkim co dzieje się w jego rodzinie.\nTo że jemu się wydaje to kij, Hitlerowi się wydawało, że wygra wojnę...Niezrozumiałe jest dla mnie, czemu cała rodzina mu na to pozwala zamiast powiedzieć "tato, nie wtrącaj się". Sytuacja, gdy sprawę młodej dziewczyny mającej matkę i (podobno) kochającego ojczyma załatwia tkwiący mentalnie czterdzieści lat wstecz kostyczny dziadek z autorytarnymi zapędami, jakby rzeczona dziewczyna miała pięć lat i kręcone zęby to coś mocno nie teges. To nie jest miłe i krzepiące, to jest mocno nienormalne.\nWysłany: Wto 1:23, 16 Wrz 2014 Temat postu:\nNie rozumiem... Dlaczego nie powie Jożinowi po prostu "Synu, tak się nie robi"?! A jakby przedszkolanka miała samochód i Jożin o tym wiedział, jak by Marek teraz z tego wybrnął?!\nDługo to dziecko będzie jadło kaszkę, jak Pyza dalej będzie odnosiła takie spektakularne sukcesy na studiach...\nCzy pada z ust dziadków pytanie do Frycka "co planuje?" jedno krótkie pytanie rozwiałoby całą chmurę, ale nie byłoby Żaby, a wiemy jaka to byłaby strata...\nWysłany: Wto 19:02, 16 Wrz 2014 Temat postu:\nNie rozumiem... Dlaczego nie powie Jożinowi po prostu "Synu, tak się nie robi"?!\nMoże Mareczek na hamerykańskim Bronxie chowany sam nie widzi nic złego w pomyśle synalka?\nA tak serio to chyba Śpiący Książę z Hameryki chce całą sytuację obrócić w żart, co mu niespecjalnie wychodzi.\nSwoją drogą, potworne jest to typowo borejcze rozwiązywanie problemów - nie mówić wprost, zbyć jakimś wyrafinowanym żarcikiem (tudzież sentencją łacińską lub mądrą opowiastką de Mello), a najlepiej to zapić herbatką i zażreć. Albo przemilczeć, jak w przypadku wstrętnych zachowań Józwy. Czy temu troglodycie chociaż raz ktoś zwrócił uwagę, bo nie pomnę?\nWysłany: Wto 20:52, 16 Wrz 2014 Temat postu:\nA skąd, wszyscy mu na wszystko pozwalają albo zachwycają się jego zaradnością.\nWysłany: Wto 21:11, 16 Wrz 2014 Temat postu:\nW Imieninach, kiedy Józinek ma cztery latka, pociski fruwają, a dorośli wzdychają: Ach, dzieci, dzieci, nie kłóćcie się. Później już mamy zachwyt nad Józinem - rycerzem i przekonanie, że to tylko takie wygłupy, w razie czego kuzyni staną ramię w ramię.\nWysłany: Wto 21:27, 16 Wrz 2014 Temat postu:\nSwoją drogą, nie mogę pojąć, skąd bierze się to rodzinne zaufanie do Józina - dziewięciolatek grzebiący nożem tuż przy języku kilkulatki? Toć dorosły osobnik musiałby w takiej sytuacji mieć się na baczności, bo Ania mogłaby np. gwałtowniej się poruszyć, a co dopiero uczeń trzeciej klasy podstawówki!\nWysłany: Wto 21:35, 16 Wrz 2014 Temat postu:\nNo właśnie, Ania nie była bynajmniej spokojną i opanowaną pacjentką.\nPrzypuszczam, że ten sam efekt można by uzyskać z nożem do smarowania, ale wtedy Ignacy nie mógłby się popisać swoim życiem w innym świecie.\nWysłany: Śro 7:56, 17 Wrz 2014 Temat postu:\nAle tam było chyba, że wziął nóż do smarowania. W każdym razie była wzmianka o zaokrąglonym czubku.\nDla mnie sytuacja jest idiotyczna dlatego, ze Tak Bardzo Męski Jożin nie będzie oczywiście bawił się w wyjaśnianie, co ma zamiar zrobić, bo po co gadać po próżnicy, trzeba działać. A tymczasem dziadek wrzeszczy coś o ucinaniu języka i będąc kilkuletnią dziewczynką uwierzyłabym w to na pewno i wystraszyła się na śmierć, zaczęła wyrywać się, czy uciekać, czy coś. Nie widzę powodzenia tej operacji.\nWysłany: Śro 9:26, 17 Wrz 2014 Temat postu:\nNie no w Imieninach Ignacy żąda dzieci, by z nimi porozmawiać. Znaczy z Ignacem i Józkiem\nWysłany: Śro 12:04, 17 Wrz 2014 Temat postu:\nMam cholernie ostry nóż do krojenia pieczywa z zaokrąglonym czubkiem\nTo nie mógł Józin powiedzieć "Nie obetnę jej języka, to tępy nóż"? Oczywiście, nie mógł, to aż siedem słów.\nWysłany: Śro 12:25, 17 Wrz 2014 Temat postu:\nTam było dokładnie "tępy, stołowy nóż o zaokrąglonym czubku". Tak więc czytelnik wie, ale czy Ania to wie? No właśnie.\nWysłany: Śro 12:30, 17 Wrz 2014 Temat postu:\nWysłany: Śro 13:14, 17 Wrz 2014 Temat postu:\nAle to już tradycja w Jeżycjadzie, tam rodzice nie wychowują... Mila jest w szpitalu, domem zajmuje się Gaba, bo Ignacy co? Ach - pracuje... nie wiem wiec dlaczego zrobili później taki cyrk, że to absencja Ignaca zdestabilizowała życie rodzinne...\nCzytam sobie analizę "Języka Trolli" i przyszło mi na myśl skojarzenie, że może ten "bal", na który wszyscy zawsze chodzą, to jakiś dziwny skrót od "baletów".\nWiem, że nieprawdopodobne, ale o ile ciekawiej wypada Mila w tym świetle\nWysłany: Pią 23:21, 14 Lis 2014 Temat postu:\nMoże nadinterpretuję, ale przez całą lekturę miałam wrażenie, że Róża specjalnie zaszła w ciążę, żeby Fryderyk jej nie zostawił. Tak przynajmniej zrozumiałam ten tekst o pułapce biologicznej - że go okłamała, że bierze pigułki...\nMoże nadinterpretuję, ale przez całą lekturę miałam wrażenie, że Róża specjalnie zaszła w ciążę, żeby Fryderyk jej nie zostawił.\nTeż odniosłam takie wrażenie. Znaczy, oczywiście, nic nie jest powiedziane wprost, bo Borejki stają na głowie, żeby nie usłyszeć żadnych konkretów, ale.\nDla mnie dobrym tropem jest to, jak bardzo nieważne jest tu dziecko - zwykle przy wpadkach ludzie przyjmują postawę "trudno, stało się, ale teraz najważniejsze jest dobro dziecka". Tymczasem dla Róży najważniejsze jest to, że Frycek, jak ta niedżentelmeńska świnia na wieść o radosnej nowinie nie pada na kolana z pierścionkiem w ręku, tylko wyjeżdża do przebrzydłych Stanów, pieniądze i karierę robić, a O NIEJ nie myśli w ogóle (co jak wiemy, guzik prawda) - pułapka się zatrzasnęła, ale bez chłopa w środku. Do tego dochodzi moment, w którym mu to mówi (przed samym wyjazdem), jak mówi Milicji, nie ryczy z powodu problemów związanych z ciążą, tylko z powodu jego emigracji. Fakt, że Róża jest zakompleksiona, kurczowo uczepiona Frycka i wychowana w przeświadczeniu, że połączenie się świętym węzłem złotej nici i urodzenie aniołków pachnących niemowlęciem to największe szczęście kobiety, dopełnia ten teoretyczny obrazek...\nWysłany: Sob 22:00, 15 Lis 2014 Temat postu:\nSzczerze, do dobrej, kochanej, poczciwej Róży, która to taka miła i ciepła nie pasuje mi zimne kłamanie facetowi że się zabezpiecza. Nawet biorąc poprawkę na to, że MM trochę inaczej widzi bohaterów niż my, no po prostu mi nie pasuje. Stanowczo nie jest za to zbyt błyskotliwa, więc może było jakoś tak...\nObserwatorium astronomiczne. RÓŻA leży w ponętnej pozie pod teleskopami. FRYDERYK wchodzi.\nFRYDERYK (mechanicznym głosem): Różo... Musimy porozmawiać zanim do czegokolwiek dojdzie. Czy ty bierzesz (z naciskiem)...tabletki?\nRÓŻA (trzepocząc rzęsami): Tabletki? Oczywiście! Jak ty się o mnie troszczysz, Fryderyku!\nOjeju, skąd on wie o moich uporczywych bólach głowy?\n...a serio, to pojęcia nie mam jak ta sytuacja mogła wyglądać, ale Róża która świadomie kogoś oszukuje... niee, nie wyobrażam sobie tego.\nWysłany: Sob 22:10, 15 Lis 2014 Temat postu:\nW kolejnym tomie jest jakieś mętne wyjaśnienie - Gaba (chyba, albo może Ida?) pyta Różę: "Czy to prawda, że zastawiłaś pułapkę biologiczną?", na co Róża: "Ależ skąd, natura sama zadziałała!". Toczyła się nad tym długa dyskusja na forum ESD i jedną z interpretacji było, że Róża nie brała tabletek, ale stosowała naturalne metody, była przekonana, że ma dni niepłodne, a tu zonk.\nNatomiast mnie uderzyło w międzyczasie co innego: kiedy Róża w końcu wyznaje, że jest w ciąży, babcia OD RAZU nawiązuje do sytuacji Gaby i Pyziaka, co nie chciał się żenić. Choć w tym momencie jeszcze nie wie, jak wygląda sytuacja Róży - a może z Frycem wszystko uzgodniła, a może w ogóle powiedziała mu dużo wcześniej, a teraz płacze, bo przeraża ją konieczność wyznania prawdy rodzinie? Albo w ogóle sytuacja ją przerosła? Nie, babcia nawet nie zapyta, co na to Fryc, ona od razu wie, że z Różą będzie tak samo, jak z jej matką. A przecież dopiero potem Róża stwierdza, że Fryc "zachował się tak, jak zachował" i ona nie chce go więcej znać.\nWysłany: Sob 22:19, 15 Lis 2014 Temat postu:\nTa opcja z naturalnymi metodami planowania chyba mi najbardziej odpowiada, tylko czemu Frycek, naukowiec!, uwierzył w ich skuteczność?\nNie sądzę, żeby ona tłumaczyła mu dokładnie, jak się zabezpiecza, to są sprawy, o których dama nie rozmawia z dżentelmenem Po prostu uznał, że skoro ona mówi, że można - to można.\nWysłany: Nie 0:42, 16 Lis 2014 Temat postu:\nO to, to, to! I zgadzam się z teorią, że Róża stosowała jakąś metodę w rodzaju Watykańskiej Ruletki, w TEJ rodzinie inne metody raczej nie wchodzą w grę.


Wysłany: 2020-04-20, 12:01\n"You are my only hope" - po raz drugi w dniu dzisiejszym ten magazyn . Teraz Marcin Osuch i wypowiedź o albumie "OKP Dolores" #1: "Ścieżka nowych pionierów" :\nKażda kosmiczna dama, czy to księżniczka czy zakonnica, znajdzie swojego Hana Solo. I teraz zaczynają się zagadki, których rozwiązanie może potrwać, a niektórych odpowiedzi nie znajdziemy w tym albumie.\nPaństwo Tarquin zaczęli swoją kosmiczną przygodę z rozmachem i pozostaje trzymać kciuki za ciąg dalszy. Stworzyli klasycznych, acz ciekawych bohaterów, i wrzucili ich do nie mniej klasycznego świata.\nWysłany: 2020-04-21, 13:30\n"Witamy w Keyhouse!" Artykuł o cyklu "Locke & Key” od Marcina Knyszyńskiego - dziękujemy :\nNazwa miejscowości, w której toczy się akcja komiksu to zmyłka. Nawiązanie do twórczości Howarda Phillipsa Lovecrafta jest jedno i dotyczy pochodzenia zła zagrażającemu naszemu światu (mała podpowiedź - zajrzyjcie do noweli "Ku nieznanemu Kadath śniąca się wędrówka"). Sam sposób opowiadania i pomysł na historię jest zupełnie inny - komiks Hilla stoi na pograniczu horroru, dark fantasy i młodzieżowej obyczajówki i nastawiony jest na storytelling oraz solidną budowę postaci.\nZ pomocą i odpowiedziami przychodzą klucze. Joe Hill wspomniał kiedyś, że każde pojawienie się nowego klucza ma swoje uzasadnienie fabularne - znajdujemy je, bo mają do odegrania ważną, zawsze w pewnym stopniu metaforyczną rolę.\nCałość została wcześniej dokładnie zaplanowana i rozpisana. Podczas lektury mamy czasem wrażenie déjà vu - i słusznie, bo ukryte zapowiedzi przyszłych zdarzeń i "easter eggi" są w tym komiksie normą.\nBohaterowie są bardzo "mili i sympatyczni", można ich od razu polubić i zżyć się z nimi. Więc gdy spotyka ich potem horror jest to podwójnie przerażające. Gdy cierpi ktoś z kim czujesz więź, cierpisz razem z nim - tego u wspomnianego już Lovecrafta nie było nigdy. Gabriel Rodriguez stał się z czasem współkreatorem "Locke & Key" - Hill wspomniał nawet kiedyś, że kompletnie nie wiedział, jak wyglądają jego bohaterowie, dopóki nie zostali narysowani.\n"Witamy w Keyhouse!"\nWysłany: 2020-04-22, 11:59\nTakże dzisiaj Marcin Knyszyński - tym razem o albumie "Orwell" :\nOrwell, którego poznajemy na kartach komiksu, to bystry obserwator rzeczywistości i pilny uczeń - nauki pobiera zarówno od ludzi z wysoko usytuowanych warstw społecznych jak i od tych pogardzanych i zapomnianych.\nChristin chciał pokazać przede wszystkim źródła takiego a nie innego światopoglądu Orwella - pod takim właśnie kątem należy czytać tę biografię.\nZa rysunki odpowiada przede wszystkim Sébastien Verdier. Jego realistyczne, szczegółowe, czarnobiałe kadry ilustrują większość całej historii. Styl Verdiera jest bardzo surowy, skupiony na detalu i bardzo realistycznej prezentacji wszelkich scenografii.\nWysłany: 2020-04-25, 06:45\n"Co wy tam palicie?" - na powitanie dnia od Pawła Ciołkiewicza - uśmiechy dla Niego - trzecia wśród nas recenzja tytułu "Trawka. Jak zdelegalizowano marihuanę":\nBox Brown śledzi kolejne etapy tej krucjaty skierowanej przeciwko "trawce", uwzględniając rasowy, społeczny, kulturowy, polityczny i ekonomiczny wymiar tego procesu.\nRole są przydzielone w jednoznaczny sposób - walka o delegalizację "trawki" jest tu ukazana jako oparty na kłamstwach i manipulacjach proces dyskryminacji mniejszości narodowych oraz deprecjonowania ich tradycji.\nJeśli chodzi o warstwę graficzną komiksu, to w zasadzie można tylko powiedzieć tyle, że rysunki Browna nie przeszkadzają w lekturze. Jego schematyczna kreska jest całkowicie podporządkowana opowiadanej historii i sprowadzona została do roli skrajnie uproszczonej ilustracji.\n"Trawka. Jak zdelegalizowano marihuanę"\nWysłany: 2020-04-26, 15:14\n"Nie lataj, synku, nisko i powoli". Powrót do wspomnień czyli Marcin Osuch recenzuje zatytułowany "Na ratunek" pierwszy zeszyt "Pilota śmigłowca" :\nDo komiksowych kapitanów Żbika i Klossa dołącza porucznik - porucznik ludowego lotnictwa Wojska Polskiego Sławomir Karski. Spotykamy go od razu w akcji. To on, na samym początku historii startuje MIG-em 21 do lotu treningowego. Lotnisko jest anonimowe, ale autorzy zadbali całkiem dobrze o oddanie atmosfery i realiów panujących w tym miejscu.\nPorucznik okazuje się być wzorem cnót jeśli chodzi o tężyznę fizyczną. Trenuje judo i karate, nieobca jest mu też wspinaczka górska (o czym za chwilę). W trakcie jednego z treningów do ośrodka przybywa kapitan Krucewicz, również zapalony judoka. Panowie podejmują serię zmagań, z których zwycięsko wychodzi Karski. Jak się okaże, jest to początek długiej i niekiedy szorstkiej przyjaźni. Męskie igraszki na macie przerywa wejście komendanta ośrodka. Przychodzi z prośbą o pomoc w akcji poszukiwawczej: w górach zaginęły dwie turystki, a pogoda jest fatalna. Piloci błyskawicznie podejmują decyzję o wyruszeniu na poszukiwania; jednocześnie w trakcie drogi dowcipkują, czy zaginione turystki są młode i ładne.\nNatomiast za stronę graficzną tego zeszytu odpowiadał nie kto inny jak sam Grzegorz Rosiński. Miał już za sobą przygodę z "Kapitanem Żbikiem", wyrobione kontakty w wydawnictwie, więc nie powinno nikogo dziwić, że to jemu zaproponowano tę pracę. Zdziwi się jednak ten, kto jest przyzwyczajony do kreski nawet z wczesnych "Thorgali". Był to jeszcze etap pośredni rozwoju Rosińskiego jako rysownika. Jego kreska z pierwszej części "Pilota śmigłowca", narysowanej w 1973 roku, była czymś pośrednim pomiędzy tą ze "Żbików", a tym, co zaprezentował w "Thorgalu".\n"Pilot śmigłowca" #1: "Na ratunek"\nWysłany: 2020-04-28, 06:34\n"Jeszcze bardziej typowy Leo" - Marcin Knyszyński omawia "Betelgezę":\nMyślę, że miłośnicy gatunku science fiction raczej nie mają tu czego szukać. To przygodówka, której akcję z powodzeniem można byłoby umieścić gdzieś w Amazonii i rozwiązywać zagadki zaginionych indiańskich plemion lub nieznanych gatunków. Leo skupia się przede wszystkim na kreśleniu wyraźnej granicy między ludźmi a resztą świata przyrody.\nAkademickie rozważania o szacunku dla obcej przyrody i szukanie w niej oznak inteligencji za wszelką cenę sprawdzają się może podczas wykładów na uczelni i sympozjach naukowych - gdy pędzi na ciebie trzysta kilo mięśni, poprzetykanych zębami ostrymi jak brzytwy, nie wchodzisz z nimi w dialog. Ludzie wrzuceni do wrogiego środowiska nie mogą być ciągle idealistami - Leo pisze fantastykę socjologiczną trochę zbyt mocno spolaryzowaną ideologicznie. Nic nie jest przecież tak naprawdę czarne lub białe.\n"Betelgeza" broni się jednak całkiem dobrze wizją przyrody i intrygą skupioną wokół tajemnicy "iumich" i całej planety. Wszystko to jest poprowadzone bardzo dobrze i naprawdę ciekawie. Fauna i flora narysowane są świetnie, z pomysłem, lekkością i fantazją. Innymi słowy - im mniej człowieka u Leo, tym lepiej.\nCztery poprzednie omówienia\nOstatnio zmieniony przez jacek 2020-04-30, 17:07, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2020-04-28, 20:05\nKolejne dwa materiały o "The Black Holes":\n1. Najpierw w analizie Agnieszki 'Achiki' Szady:\nTak jak w snach, tak i tutaj czasem pojawiają się elementy niepasujące do rzeczywistości, a wydarzenia nie mają sensownego początku ani końca. W nocy fruwają motyle i gołębie, lodziarnia przy jakiejś leśnej dróżce czynna jest całodobowo, nastoletnie muzyczki wydają się nie mieć rodzin ani żadnego codziennego życia.\nPrzeplatanie się czasów jest najciekawszą rzeczą w tym komiksie. Niezły jest też wątek zbuntowanej poetki z 1856 roku, natomiast założycielki kapeli nie mają w ogóle osobowości i trudno jest je od siebie odróżnić.\nDziewiętnastowieczna część opowieści ma dość konkretną fabułę: niezrozumiana przez siostry i matkę poetka buntuje się przeciwko życiu, gdzie jej zadaniem jest złapanie męża. Natomiast nastolatki z roku 2016 snują się po komiksie w te i wewte, nie poświęcając szczególnie dużo czasu muzyce.\nWe wszystkich recenzjach komiksu jak mantra powtarza się fraza "młodzieńcze marzenia", jednak czy bohaterki w ogóle je mają?\n2. A teraz w odrobinę wcześniejszym omówieniu Tomasza Drozdowskiego:\nRomantyzm w dzisiejszym tego słowa znaczeniu to ogólnie rozumiane kwiaty, czekoladki i efekciarskie popisy samczyka przed samiczką. Pierwotnie był to jednak nurt literacki pełen mroku, fantastyki i grozy. Wystarczy przeczytać starego dobrego Adama Mickiewicza, by pojąć, w jakie krainy zapuszczała się jego wyobraźnia. "The Black Holes" jest przeniknione właśnie takim pierwotnym romantyzmem i to nie tylko w postaci Teresy. Borja González przy tym nie smęci nadmiernym cierpiętnictwem, jak choćby u Goethego czy Słowackiego, a zastępuje je pewną rebeliancką nutą. W końcu część postaci tu występujących tworzy w nurcie muzycznym Pistolsów i Clashów.\nOgromnym plusem jednak jest to, że ta obyczajowość wymieszana jest ze staroszkolnymi motywami grozy i fantastyki, które współgrają z nią świetnie i autentycznie.\nNa pierwszy rzut oka prace Borji Gonzáleza to silna inspiracja twórczością Mignoli. Połowę komiksu wypełniają kadry milcząco tworzące narrację. Spora dawka cieni i specyficzne kadrowanie również upodabniają jego prace do stylu twórcy "Hellboya" i to właśnie w pierwszej chwili zwróciło mą uwagę na ten komiks.\nWysłany: 2020-05-04, 13:43\n"Teatr abzurdu" - Marcin Knyszyński przed momentem nadesłał - fajnie kolego - swój tekst o drugim tomie "DMZ - Strefy zdemilitaryzowanej":\nPo wydarzeniach kończących pierwszy tom wiemy już, że Matthew Roth może liczyć już tylko na siebie i przyjaciół, których poznał w DMZ. Staje się powoli żywą legendą, którą utrzymuje przy życiu jego marka, rozpoznawalność i teksty, które regularnie wysyła do zaprzyjaźnionej, wojowniczej dziennikarki z "Independent World News".\nW drugim tomie mamy jeszcze więcej narracji zbudowanej na artykułach Matthew - nie jest on jednak, co podkreśla sam Brian Wood, profesjonalnym dziennikarzem, lecz tylko technikiem.\nWyobrażenia konfliktów zbrojnych zazwyczaj nie mają nic wspólnego z ich prawdziwym przebiegiem. Brian Wood chce powiedzieć, że odpychamy od siebie myśl, że wojna, tocząca się tysiące kilometrów dalej, kiedykolwiek nas dotknie. Ignorancja wygrywa zawsze – wygodnie jest nie interesować się, tym co tak naprawdę było jej przyczyną, fajnie jest widzieć świat na czarno i biało.\nRysunki Burchiellego jak zwykle pierwsza klasa. Jak już wspominałem nie wziął na siebie odpowiedzialności za wszystkie odcinki tego tomu. Inni graficy mieli swoje pięć minut i wywiązali się całkiem dobrze - choć żaden nie wzbudził takich emocji jak włoski rysownik.\nWysłany: 2020-05-08, 11:50\n"Sztuka ucieczek" - dzisiaj od Marcina Knyszyńskiego "Sandman Universum. Lucyfer" #1: "Diabelska komedia" - dzięki :\nWchodzimy do horrorowego obszaru uniwersum, zostawiamy bezpieczne, bajkowe elementy w tyle i nie oglądamy się za siebie. Szczególnie wyraźnie widać to w wątku Johna Deckera, który jest najbardziej realistyczny wizualnie i jednocześnie (trochę jakby na przekór) najbardziej nasycony grozą.\nDan Watters mówi cały czas o tym, że istnieją takie pułapki, z których wydostać się nie da. Więzienie ciała skazanego na nieodwracalne starzenie i entropię. "Jak można uciec ciału?" - pyta umierająca żona Johna Deckera. Materii uciec nie zdołasz.\nKoronkowa robota, świetne poprowadzenie całej historii, stopniowo wprowadzające czytelnika w intrygę i trzymające w ciągłym napięciu.\n"Sandman Universum. Lucyfer" #1: "Diabelska komedia"\nWysłany: 2020-05-08, 14:00\nA od Pawła Ciołkiewicza "Żywa stal" - hurra :\nOwszem spektakularnych starć nie brakuje, ale to jest przede wszystkim przypowieść o drodze bohatera, który ulega ciągłym przemianom i wytrwale poszukuje własnej tożsamości oraz sensu istnienia.\nKonstrukcja bohaterów jest bardzo mocnym punktem tego komiksu. W zasadzie każdy, kto pojawia się na planszach komiksu nawet na krótką chwilę niesie ze sobą określone przesłanie.\nWszystko to przedstawione została w niezwykle efektownej oprawie graficznej. Rysunki Enrique Alcateny są po prostu zjawiskowe.\nWysłany: 2020-05-11, 10:44\nPrzed momentem otrzymany od autora wypowiedzi czyli Pawła Ciołkiewicza - dziękujemy - taki oto tekst o tytule "Loteria":\nLektura komiksu "Loteria" nie wywoła dziś takich kontrowersji, jakie stały się udziałem publikacji jego literackiego pierwowzoru. Gdy pod koniec czerwca 1948 roku czytelnicy "New Yorkera" sięgali po kolejny numer swojego ulubionego tygodnika, nie byli chyba przygotowani na to, co w nim znajdą. Opowiadanie o zdarzeniach rozgrywających się w jakimś amerykańskim miasteczku w piękną, słoneczną niedzielę 27 czerwca wprawiło wielu czytelników w konsternację.\nPo pierwsze, nie takie rzeczy wydarzyły się już w fikcyjnych lub prawdziwych amerykańskich miasteczkach leżących gdzieś na idyllicznej prowincji. Po drugie, medium komiksowe dostarczyło już swoim czytelnikom niejednokrotnie znacznie mocniejszych wrażeń. Po trzecie wreszcie, każdy kto choć trochę zna zasady budowania narracji, już po kilku pierwszych stronach komiksu po prostu domyśli się, jak to wszystko się skończy.\nRysunki Hymana są bardzo elegancie i kolorowe, ale jest w nich element grozy. Pastelowe, choć nieco przytłumione, kolory nadają planszom wygląd ilustracji, jakie można byłoby znaleźć w książce dla dzieci. W komiksie nie znajdziemy tradycyjnego czarnego konturu wypełnionego kolorem. Rysunki wyglądają, jakby kolor został nałożony kredkami na delikatny szkic ołówkowy. Artysta posługuje się dużymi zbliżeniami, które w połączeniu ze sporymi kadrami rozpychającymi się na małych planszach nadają całości klaustrofobiczny charakter.\nZaczyna nam przybywać omówień\nWysłany: 2020-05-13, 00:07\n"Grzechy ojców" Na ciekawe rozpoczęcie środy recenzja "Argentyny" - dziękujemy Pawle :\nPoczątek komiksu bez wątpienia jest czysto Andreasowski. Tajemnica, zagadka i mroczna gęsta atmosfera towarzyszą nam od pierwszych plansz, aż do samego końca. Tajemnicze zniknięcie i jeszcze bardziej zagadkowy powrót dziewczyny uruchamiają spiralę kolejnych zdarzeń, a atmosfera tajemnicy narasta z każdą stroną. Andreas w mistrzowski sposób kreśli charakterystyki poszczególnych postaci tego dramatu.\nO ile zatem w warstwie fabularnej nie ma zaskoczenia, o tyle rysunki mogą być dla niektórych, szczególnie tych pamiętających pierwsze dzieła twórcy – niespodzianką. Chociaż, na pewno nie nie zdziwią nikogo, kto systematycznie śledzi kolejne publikacje Andreasa. Cartoonowa stylistyka stanowi bowiem rezultat ewolucji trwającej już kilkanaście lat. Kreska Andreasa jest tu uproszczona do granic możliwości. Z wykwintnego szrafowania przywołującego skojarzenia z drzeworytami, które można było podziwiać w jego pierwszych komiksach, pozostał już tylko kontur.\nWysłany: 2020-05-19, 10:36\nW dniu dzisiejszym będą dwa materiały od Marcina Knyszyńskiego - z dwóch różnych serwisów - bardzo się cieszymy :\n"Nikogo nie potrzebuję!" - "PTSD":\nInfantylne wizerunki postaci kontrastują bardzo mocno z ich charakterystyką psychologiczną. Otóż nasze Tokio/nieTokio obserwujemy z poziomu podłych ulic, które wypełnione są po brzegi straumatyzowanymi weteranami bliżej nieokreślonej Wojny Północnej. Główną bohaterką jest Jun, supersnajperka i sanitariuszka w jednym, która, gdyby nie podejrzane prochy zażywane w ilościach hurtowych, rozleciałaby się niechybnie na kawałki.\nTrochę gorzej niestety jest z samą historią. Singelin pisze, że tematyka zespołu stresu pourazowego u wojskowych weteranów jest "niewidzialną chorobą" - czymś co społeczeństwo wypiera, bagatelizuje albo traktuje jako wyolbrzymiony problem.\nSingelin upatruje rozwiązania problemu w wyjściu z narzuconej izolacji, otwarciu się na ludzi, nabyciu umiejętności proszenia o pomoc i dawania tejże.\nCzytajcie tutaj a słuchajcie tutaj.\nWysłany: 2020-05-20, 07:36\n"Odejdziemy jak dinozaury, zastąpią nas roboty?" - Marcin Osuch jest drugim, który opowiada o albumie "Roboty i drony: Dawno temu, teraz i w przyszłości":\nNa początku potrzebna jest definicja, aby było wiadomo w czym rzecz. W przypadku "Robotów i dronów" dostajemy termin tyleż szeroki, co nie do końca oczywisty.\nW kolejnym kroku autorka rozprawia się z komputerami, same w sobie uznając za nie należące do robotów (swoją drogą ciekawe, ekspres to robot, komputer - nie).\nPo tym wprowadzeniu, przeplatanym historiami o różnego rodzaju mechanicznych protoplastach robotów, Scott przechodzi do sedna sprawy prezentując wszelkiej maści współczesne maszyny spełniające kryteria bycia robotem.\n"Roboty i drony: Dawno temu, teraz i w przyszłości"\nI od razu artykuł Julity Pasikowskiej:\nAutorką komiksu "Roboty i drony" jest Mairghread Scott, z kolei rysunki do niego wykonał Jacob Chabot. Twórcy książki przedstawiają nam utalentowane osoby od czasów sprzed naszej ery, aż do tych żyjących współcześnie, jednocześnie opisując ich mniej lub bardziej skomplikowane wynalazki.\nKsiążka ma tylko delikatnie zarysowaną fabułę, w rzeczywistości to przede wszystkim pozycja edukacyjna, wypełniona po brzegi ciekawostkami i wiedzą, która dzięki przystępnej oraz ciekawej formie, z pewnością trafi w gusta uczniów różnych klas szkoły podstawowej.\nWysłany: 2020-05-23, 02:33\nW dniu dzisiejszym będzie trzykrotnie Paweł Ciołkiewicz - z trzech różnych witryn - pozdrawiamy kolegę :\n"Ludzie są stworzeni z marzeń" - "Skóra z tysiąca bestii":\nStéphane Fert bazując na baśni "Wieloskórka" braci Grimm snuje swoją opowieść w zaskakujący sposób. Znajdziemy tu mrok i okrucieństwo, jakiego pełne są utwory braci Grimm, ale w nieco innej, dopasowanej do współczesności formie. Pojawiają się doskonale znane motywy, ale ukazane zostają w zaskakujący sposób. Czytając komiks łatwo zorientować się, że nie tylko o odtworzenie motywów baśniowych chodzi, ale także - a może przede wszystkim - o pokazanie zawartych w nich stereotypów, uproszczeń oraz schematów myślowych.\nAutor tworzy swoje plansze w technice malarskiej - nie znajdziemy tu zatem klasycznej kreski wypełnionej pastelowymi, jasnymi kolorami. Wszystko rozgrywa się w mroku. Dominują ciemne barwy - mnóstwo tu głębokich błękitów, granatów, szarości oraz czerni. Postacie przedstawione są w sposób daleki od ukształtowanych przez współczesne media oczekiwań.\n"Skóra z tysiąca bestii"


Inside Star Citizen: Stick the Landing | Wiosna 2020 - Newsy - Game Armada / Star Citizen Polska - największa polska społeczność Star Citizen\nPrzez Frosty • 5 Czerwiec 2020\nprototyp systemu ekwipunku podręcznego, który znacznie ułatwi zarządzanie tym co mamy przy sobie;\npostępy w pracach zespołu VFX nad efektami wchodzenia w atmosferę, co będzie także widoczne dla innych graczy, którzy przykładowo będą stali na powierzchni planety;\npierwszą iterację efektów pożaru, który może się przytrafić naszemu statkowi;\nprojekt sklepu komputerowego w New Babbage, w którym będziemy mogli m.in. dostosować wedle własnego uznania naszego mobiGlasa;\npostępy w tworzeniu segmentów ładunkowych stacji kosmicznych;\npostępy prac nad efektami wody, która będzie także reagować na warunki atmosferyczne.\nFerwex i parasite dodali reakcje


Beauty Atelier do 64% - Warszawa | Groupon\nEksfoliacja wybranymi kwasami, serum i maska od 59 zł w Beauty Atelier\nSposób na zmobilizowanie skóry do odnowy komórkowej i ochronę przed jej starzeniem się, gdyż kwasy wzmacniają produkcję kolagenu i elastyny\nzabieg składa się w wybranego kwasu, serum i maski\nczas trwania dobierany jest indywidualnie: 20-30 minut (czas może ulec zmianie z uwagi np. na konieczność wykonania demakijażu lub w przypadku problemów skórnych)\nmigdałowy – działa wielopłaszczyznowo, delikatnie a jednocześnie zdecydowanie\nsalicylowy – ma liczne właściwości i lecznicze działanie; skierowany na nierównomierną i podatną na zapalenia skórę\nferulowy – posiada właściwości zapobiegające starzeniu się skóry\nZmiana lub odwołanie rezerwacji z 24-godz. wyprzedzeniem – w przeciwnym razie groupon przepada. Sprawdź dostępne terminy i rezerwuj tel. 798 494 152. Podczas rezerwacji należy podać kod zabezpieczający. Możliwość wymiany grouponu na voucher prezentowy. Limit grouponów do wykorzystania na 1 osobę: 1. Limit grouponów, które dodatkowo można przekazać jako prezent: 4. Możliwość ponownego zakupu grouponu po 25 dniach. Groupon ważny przez 6 mies. od daty zakupu i dostępny od razu po zakupie w zakładce Moje groupony. Po przybyciu pokaż groupon na urządzeniu mobilnym lub wydrukowany.


Tauron zainwestował ponad 2 mld zł w infrastrukturę sieciową - energetyka\nW ub. roku Tauron przyłączył do sieci energetycznej m.in. ośrodek narciarski w Szczyrku, zmodernizowano też kilka wiodących linii energetycznych i rozdzielni Fot. Shutterstock.com\nDodano: 29-01-2019 13:28\nDo artykułu: Tauron zainwestował ponad 2 mld zł w infrastrukturę sieciową\nBal bla 2019-01-31 14:34:30\nArtykuł sponsorowany, czyli rok 2018 będzie na minusie.\naa 2019-01-30 01:23:13\nub. roku Tauron przyłączył do sieci energetycznej m.in. ośrodek narciarski w Szczyrku (kosztem ponad 11 mld zł), bogato\nLSD 2019-01-30 12:49:57\nZwłaszcza, że na inwestycje wydali 2mld, czyli są 9mld do przodu ;)


Natchniona Słowami : ,,Niebezpieczne Istoty” – Kami Garcia & Margaret Stohl\nAutor: Ania P o 16:06\nJoanna Rysiewicz 11 lipca 2016 22:16\nCzytałam swego czasu właśnie "Piękne Istoty", ale jakoś ta książka nie porwała mnie specjalnie. O nowej serii słyszałam, ale jakoś nie ciągnie mnie do niej zbytnio, więc raczej nie sięgnę, ale cieszę się, że Tobie się podobało; fajnie jak akcja powieści jest dynamiczna ;).\nAnia P 3 sierpnia 2016 05:49\nPiękne Istoty nie są porywające, ale Niebezpieczne Istoty bardzo bym Ci poleciła :)\nTom 18 12 lipca 2016 02:33\nSuper post. Muszę sięgnąć po tę pozycję :)\nBardzo polecam! Świetna książka :)


Forum - dziwny lisć - porzeczka czerwona Rondom- Portal sadowniczy - sadownictwo.com.pl\ndziwny lisć - porzeczka czerwona Rondom\ndołączył: 14.07.2009 21:58 wiadomości: 4\nWitam serdecznie, jestem początkujący w uprawie porzeczki czerwonej. Na mojej młodej plantacji zaobserwowałem kilka krzaków, których liście znacznie róźnią się od pozostałych - są bardziej "chropowate". Jak walczyć z tą sytuacją?\nJak jest ich parę to wyrwij i na jesień posadż nowe byćmorze to jakiś wirus chyba że z casem liście wrócą do normy a morze ktoś inny się wypowie.Obstawiam że nie jest to spowodowane żadnymi zabiegami chemicznymi pozdrawiam.\ndołączył: 19.04.2015 20:49 wiadomości: 555\n"Choroba Rondoma" ,wirusowa choroba . Usuwaj takie krzaki bo nie będziesz miał z nich i tak żadnych korzyści w przyszłości....Zawirusowane krzaki będą bardzo slabo kwitły i 90 % kwiatów /zawiązek corocznie będą zrzucały . Jest to niewątpliwie bardzo duży problem tejże odmiany . Nawet wiele kwalifikowanych szkółek ma problem z tą chorobą. Wyprzedzę fakt i powiem od razu że nie ma na tą chorobę żadnego antidotum. Jedyna rada to zawirusowane krzaki usuwać....\nTen post 23.05.2015 22:48 edytował Green25. Powód edycji: edycja.\nChoroba Rondoma o której chyba wszyscy tu myślimy to choroba nie tyle wirusowa co genetyczna... Ma to znaczenie o tyle, że z krzaka na krzak się nie przenosi... Ale pożytku z takiego " zwariowanego " krzaka nie ma i dlatego najlepiej go od razu zklikwidować...Pozdrawiam !


Jak ustalić różnice kursowe od pożyczki zaciągniętej na nabycie środka trwałego - Porady prawne - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Porady prawne > Jak ustalić różnice kursowe od pożyczki zaciągniętej na nabycie środka trwałego\nNaliczone różnice kursowe do dnia przekazania maszyny do używania będą korygowały wartość początkową tej maszyny. Natomiast zrealizowane różnice kursowe po przekazaniu środka trwałego do używania będą mogły być zaliczone do przychodów lub kosztów podatkowych. Dodatnie różnice kursowe należy zaewidencjonować w kolumnie 8 pkpir (pozostałe przychody), natomiast ujemne różnice kursowe - w kolumnie 13 pkpir (pozostałe wydatki). Do kosztów uzyskania przychodów nie będą mogły być jednak naliczone różnice kursowe, które zwiększyły wartość początkową środka trwałego.\nNa podstawie art. 22g ust. 5 updof cenę nabycia oraz koszt wytworzenia koryguje się o różnice kursowe naliczone do dnia przekazania do używania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.\nWedług Nowego słownika języka polskiego, PWN, Warszawa, 2003, „naliczyć”, „naliczać” to „licząc dojść do pewnej liczby; policzyć, obliczyć”, zaś „zrealizować” to „wykonać to, co się zamierzyło, zaplanowało, wprowadzić coś w czyn, w życie; urzeczywistnić, spełnić, ziścić”.\nJeżeli zatem nabycie (wytworzenie środka trwałego) było sfinansowane pożyczką, to naliczone różnice kursowe do dnia przekazania środka trwałego do używania będą zwiększały (bądź zmniejszały) wartość początkową. Natomiast naliczone różnice, które zwiększają wartość początkową środka trwałego, nie będą stanowiły kosztu uzyskania przychodu w momencie spłaty tej pożyczki. Na podstawie bowiem art. 23 ust. 1 pkt 33 updof nie stanowią kosztu uzyskania przychodu odsetki, prowizje i różnice kursowe od pożyczek (kredytów) zwiększające koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji.\nRóżnice kursowe naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania mogą zwiększać jego wartość początkową. Zostały one przez ustawodawcę wyłączone z kosztów uzyskania przychodów.\nUstawodawca nie określa sposobu ustalenia różnic kursowych od nabytych lub wytworzonych środków trwałych. Biorąc jednak pod uwagę, że wartość początkową (a zatem koszt, który w postaci odpisów amortyzacyjnych będzie zmniejszał podstawę opodatkowania) należy określić według art. 22 ust. 1 updof, tj. według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu, to należałoby zastosować kurs z dnia poprzedzającego dzień przekazania środka trwałego do używania. Na ten dzień jest bowiem ustalana wartość początkowa w oparciu o naliczone różnice kursowe. Nie wystąpi również w tym dniu kurs faktyczny, zakładając, że w tym dniu nie ma miejsca zapłata.\nNa podstawie art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. a) updof nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów). Jednakże różnice kursowe od pożyczek nie są traktowane jako wydatki na spłatę pożyczek. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 33 updof nie stanowią kosztu uzyskania przychodu odsetki, prowizje i różnice kursowe od pożyczek (kredytów), zwiększające koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji. A zatem należy uznać, że różnice kursowe (zrealizowane) po przekazaniu środka trwałego do używania mogą stanowić koszty uzyskania przychodu. W związku z tym należy uznać, że takie różnice kursowe od pożyczek mogą być zaliczane zarówno do kosztów (ujemne różnice), jak i do przychodów (dodatnie różnice).\nZrealizowane różnice kursowe po przekazaniu środka trwałego do używania stanowią przychody bądź koszty podatkowe.\nW przypadku otrzymanych kredytów (pożyczek) dodatnie różnice kursowe powstają, jeżeli wartość kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego otrzymania jest wyższa od wartości tego kredytu (pożyczki) w dniu jego spłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni.\nTe same zasady mają zastosowanie do rozliczania różnic kursowych do kapitałowych rat kredytów (pożyczek).\nNależy zauważyć, że jeżeli przy obliczaniu wartości różnic kursowych nie jest możliwe uwzględnienie faktycznie zastosowanego kursu waluty w danym dniu, przyjmuje się kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ten dzień (art. 24c ust. 2 pkt 3, ust. 3 pkt 3 i ust. 4 updof).\n14 lutego pan Nowak zakupił w Holandii maszynę za kwotę 10 000 euro. Zakup ten był sfinansowany krótkoterminową pożyczką zaciągniętą w tym dniu od producenta. W tym dniu nastąpiła też zapłata za tę maszynę. Ponieważ nie wystąpił kurs faktyczny (producent nie prowadzi kupna ani sprzedaży walut, ani w umowie pożyczki nie był określony kurs), dla ustalenia w złotych wartości zapłaty należy przyjąć kurs średni z 13 lutego. Wynosił on 3,80 zł*. Po przeliczeniu na złote zapłata wynosiła zatem równowartość 10 000 euro × 3,80 zł = 38 000 zł. 28 lutego pan Nowak przekazał ten środek do używania. Kurs średni na dzień 27 lutego wynosił 3,85 zł. Według tego kursu kwota do zapłaty wynosiłaby 10 000 euro × 3,85 zł = 38 500 zł\nNaliczona ujemna różnica kursowa 38 000 zł - 38 500 zł = -500 zł będzie zwiększała wartość początkową środka trwałego (będzie zwiększała koszty w postaci odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej).\nNatomiast 31 marca pan Nowak dokonał spłaty pożyczki na zakup tego środka trwałego. W tym celu nabył w tym dniu w banku 10 000 euro według kursu kupna 3,94 zł. Po przeliczeniu tej kwoty zapłacił równowartość 10 000 × 3,94 = 39 400 zł.\nW tej sytuacji w stosunku do wysokości zobowiązania z dnia zaciągnięcia pożyczki wystąpi ujemna różnica kursowa w wysokości 38 000 zł - 39 400 zł = -1400 zł. Jednakże naliczona wcześniej różnica kursowa w wysokości (-500 zł) została zaliczona do wartości początkowej. W związku z tym jako zwiększająca wartość inwestycji nie może być już zaliczona do kosztów uzyskania przychodu (art. 23 ust. 1 pkt 33 updof). A zatem do kosztów uzyskania przychodów będzie mogła być zaliczona kwota: - 1400 zł - (-500 zł) = -900 zł.\nGdyby pan Nowak 31 marca zapłacił tylko pierwszą ratę od tej pożyczki w wysokości 1000 euro i w celu dokonania zapłaty nabył w banku w tym dniu kwotę 1000 euro według kursu kupna 3,94 zł, to ujemna różnica kursowa od tej raty wyniesie: 1000 euro × (3,80 zł - 3,94 zł) = -140 zł. Jednakże różnica 1000 euro × (3,80 z - 3,85 zł) = -50 zł zwiększyła już wartość początkową. W związku z tym nie może być już zaliczona do kosztów uzyskania przychodów.\nA zatem do kosztów uzyskania przychodów może być zaliczona tylko ujemna różnica kursowa w wysokości: - 140 zł - (-50 zł) = -90 zł. Będzie ona zwiększała koszty uzyskania przychodu (zmniejszała podstawę opodatkowania).\nGdyby pan Nowak 30 kwietnia zapłacił drugą ratę od tej pożyczki w wysokości 1000 euro i w celu dokonania zapłaty nabył w banku w tym dniu kwotę 1000 euro według kursu kupna 3,78 zł, to dodatnią różnicę kursową od tej raty należałoby ustalić w wysokości 1000 (3,80 zł - 3,78 zł) = +20 zł. Będzie ona zwiększała przychody.


FAQ – Często zadawane pytania - PFT DUSTCATCHER en\nKtóry odkurzacz jest odpowiedni dla jakiej klasy pyłów?\nW odniesieniu do poszczególnych klas pyłów obowiązują określone prawem warunki ramowe. Warunki te zostały ujęte w międzynarodowej normie IEC 60 335-2-69, która wprowadza podział pyłów na trzy różne klasy: L, M i H.\nKlasa pyłów L:\nZwyczajne i nie wzbudzające obaw rodzaje pyłu, takie jak kurz domowy i pył ziemny.\nKlasa pyłów M:\nWszystkie pyły drzewne, pyły z mas szpachlowych, wypełniaczy i lakierów, gipsu, cementu, betonu, kleju do płytek ceramicznych oraz farb lateksowych i olejnych, jak również materiały zawierające kwarc, jak np. piasek i żwir kwarcowy.\nKlasa pyłów H:\nPyły o charakterze rakotwórczym, pyły zawierające cząstki o charakterze rakotwórczym i chorobotwórczym, pyły zawierające zarodniki pleśni, azbest, włókna mineralne, bitum oraz sztuczne włókna mineralne, takie jak wełna szklana.\nCzym są WNZ?\nSkrót WNZ oznacza wartość narażenia zawodowego. Z początkiem roku 2012 WNZ zastąpiły obowiązujące do tej pory wartości NDS oraz DSSR.\nWNZ definiuje maksymalną dopuszczalną koncentrację pyłu w miejscu pracy (wyrażoną mg/m³), przy której nawet w przypadku długotrwałego oddziaływania (8 godzin dziennie) pył nie jest szkodliwy dla zdrowia.\nIm niższy parametr WNZ, tym wyższe jest zagrożenie dla zdrowia związane z oddziaływaniem pyłu. W zależności od wartości narażenia zawodowego przewiduje się różne wymogi w zakresie separacji pyłu w odniesieniu do odkurzaczy.\nCzy potrzebuję worka filtrującego?\nMiędzynarodowa norma IEC 60 335-2-69 wymaga stosowania worków filtrujących lub worków do utylizacji pyłu w odkurzaczach mobilnych przeznaczonych do pyłów klasy M i H. Dzieje się tak dlatego, że utylizacja pyłu musi się odbywać również w warunkach niskiego pylenia, które zapewnia wyłącznie stosowanie odpowiednich worków filtrujących lub worków do utylizacji pyłu.\nDodatkowo trzeba pamiętać, że w przypadku odkurzania bez worka filtrującego lub worka do utylizacji pyłu oczyszczanie pojemnika na pył zajmuje dużo więcej czasu niż wymiana worka. Jeżeli połączyć ten dodatkowy czas z obowiązującymi na danym terenie stawkami godzinowymi, to okazuje się, że cena worka filtrującego / worka do utylizacji pyłu stanowi w rezultacie tańszą alternatywę.\nCzy na budowie będzie mi potrzebny odkurzacz do pyłów klasy M?\nNa budowach z reguły występują pyły klasy M (oraz pył z mas szpachlowych, wypełniaczy i lakierów, gipsu, cementu, betonu, klejów do płytek ceramicznych, farb lateksowych i olejnych oraz materiałów zawierających kwarc…), dlatego w tym przypadku również występuje konieczność stosowania odkurzacza do pyłów klasy M.\nTrzeba pamiętać, że w przypadku pyłów szkodliwych dla zdrowia (pył drzewny, pyły mineralne) zamiatanie jest niedozwolone i bezwzględnie trzeba do tej czynności wykorzystywać odkurzacze mobilne.


W naszej ofercie między innymi zabiegi takie jak peelingi wszelkiego typu, w tym również azjatycki, chemiczny i klasyczny. W każdym wypadku do swoich zadań jako salon kosmetyczny podchodzimy z należytą starannością, a wszystkie zabiegi wykonuje jedynie profesjonalna kosmetyczka z wieloletnim stażem w zawodzie. Profesjonalne usługi kosmetyczne dla Ciebie w doskonałych cenach, ale przede wszystkim wykonywane na certyfikowanym sprzęcie znajdziesz w naszym salonie kosmetycznym. Odwiedź nas i przekonaj się jak miła atmosfera u nas panuje.\nSłowa kluczowe: Salon kosmetyki Bydgoszcz, salon kosmetyczny, salon kosmetyczny Bydgoszcz, salon urody Bydgoszcz, Gabinet kosmetyczny Bydgoszcz, zabiegi kosmetyczne bydgoszcz, kosmetyczka bydgoszc\nOcena: 5.6/10 (609 głosy/ów)


str. główna » betony » Dobór kolorów farb ściennych z przewodnikiem Tikkurilli\nKombinacja idealnie dobranych kolorów ścian i dodatków sprawia, że wnętrza emanują pozytywną energią. Osiągnięta harmonia pozytywnie oddziałuje na domowników, dzięki czemu we własnym domu czują się doskonale. Jak jednak poradzić sobie z wyborem właściwej kompozycji barw? Rozwiązaniem są kolekcje kolorystyczne, takie jak FEELINGS czy STELLATIO, stworzone przez markę Tikkurila. Proponowane w nich zestawy kolorów, stanowią znakomitą podpowiedź jak łączyć barwy ścian, mebli, tkanin i dodatków, aby zyskać perfekcyjne wnętrze.\nZagadnienie doboru kolorów do wnętrz trudno jest opisać regułami, które sprawdzą się w każdym pomieszczeniu. Sprawy estetyki leżą zarówno w sferze kultury, jak i subiektywnej wrażliwości domowników. Przy aranżacji domu potrzebne jest porozumienie jego mieszkańców i dokładna wizja urządzanego wnętrza, aby jego wystrój charakteryzował się równowagą jaką spotykamy np. w przyrodzie. Aby osiągnąć spójność kolorystyczną we wnętrzu, należy umiejętnie połączyć kolory ścian i innych elementów wyposażenia. Jednak nie zawsze zestawienie naszych ulubionych kolorów będzie dobrze i efektownie wyglądało. Jak więc poradzić sobie ze stworzeniem harmonijnej kompozycji barw do wszystkich wnętrz domu?\nJeśli nie mamy doświadczenia możemy wykorzystać trik stworzenia wnętrza monochromatycznego. Polega on na zastosowaniu połączeń tonalnych, a więc rozjaśnionych lub przyciemnionych wersji jednego, podstawowego koloru. Wspólna cecha barwy wszystkich odcieni zapewni nam harmonię wnętrza. Dużo trudniej jest jednak odnaleźć łączącą nutę w przypadku barw różnych\ni kontrastowych. Tutaj bardzo pomocne są gotowe kolekcje kolorystyczne, takie jak FEELINGS i STELLATIO, stworzone przez stylistów fińskiej marki Tikkurila.\nCo tworzy kolekcje?\nSTELLATIO zawiera 20 gotowych zestawów po trzy barwy: jeden kolor przewodni, sugerowany jako dominujący we wnętrzu i dwa uzupełniające. Wszystkie w różnych proporcjach możemy wykorzystać na ścianach lub też kolory uzupełniające zastosować w meblach i dodatkach. Kolekcja FEELINGS oferuje aż 60 zestawów zawierających zbiór czterech dopasowanych kolorów. Kluczem jest wybór jednej barwy, którą pomalujemy ściany, natomiast pozostałe trzy stanowią bazę do wyboru mebli, tkanin i innych detali.\nTo bardzo proste. Każdy z zestawów STELLATIO ma swoją nazwę, która jest jednocześnie nazwą koloru przewodniego. I tak Sirius wyróżnia się jasno niebieską barwą, która współgra z pastelowym i ciemno czekoladowym brązem, a w zestawie Maia dominująca jest pistacjowa zieleń uzupełniona ciemnym beżem i kolorem écru.\nNatomiast w kolekcji FEELINGS kolor dominujący, zalecany do pomalowania dużych powierzchni, został umieszczony w największym polu na karcie próbnika,\na pozostałe barwy stanowią jego uzupełnienie.\nZestawy kolorów FEELINGS i STELLATIO to przepis na niebanalne rozwiązania aranżacyjne. Zachowują one kolorystyczne reguły, tym samym nie ma mowy\no pomyłce. Zaskakujące, na pierwszy rzut oka, połączenia barw znakomicie sprawdzają się na ścianach, a wnętrze zyskuje osobowość.\nPróbniki kolekcji STELLATIO i FELLINGS znajdziemy w każdym punkcie sprzedaży z ofertą farb marki Tikkurila. Kolory z obydwu kolekcji powstają w maszynach barwiących (popularnych mieszalnikach), których firma Tikkurila Polska posiada już 1100 w całym kraju. Seriami farb dedykowanymi do barwienia na kolory FEELINGS i STELLATIO są Optiva i Feelings, marki Tikkurila. Produkty te wyróżnia łatwość aplikacji, bardzo dobre krycie i trwałość koloru.\nCała sztuka w tym…\n… aby nie zgubić się w gąszczu kuszących możliwości wystroju pomieszczeń\ni sprecyzować cel aranżacji, a podczas dobierania kolorów do wnętrza trzymać się ustalonego wzorca.


Dodano: 5 października 2010, 12:39 / Zmieniono: 5 października 2010, 12:39\nW 2009 roku statystyczny Polak zjadł 59 kg pieczywa, czyli o 2 kg mniej niż rok wcześniej. W 2010 ceny poszły w górę, więc branża obawia się kolejnego spadku w spożyciu pieczywa. A pomyśleć, że 10 lat temu Polacy zjadali średnio 80 kg pieczywa.\n- Wzrost spożycia chleba, wywołany przez spowolnienie gospodarcze, okazał się krótkotrwały i nie zatrzymał tendencji spadkowej na rynku tradycyjnego pieczywa - mówi w rozmowie z "Rzeczpospolitą" Grzegorz Nowakowski, prezes Instytutu Polskie Pieczywo.\nNowakowski obawia się, że trudne czasy dla branży piekarniczej się nie skończyły. Według niego potrzeba poważnych zmian, bo w przeciwnym razie średnie spożycie pieczywa w ujęciu rocznym spadnie do 50 kg.\n"Rzeczpospolita" wylicza, że obecnie w Polsce jest ok. 10 tys. piekarni, a tylko w tym roku upadnie prawie 300 z nich. - W ich miejsce powstanie ok. dwustu nowych - pociesza jednak Nowakowski.\n"Rz", portalspozywczy.pl, ps


Psyduck Misty | Pokémon Wiki | Fandom\nPokémony z anime, Pokémony liderów sal, Pokémony Misty\nカスミのコダック Koduck Kasumi\nPsyduck Misty był piątym Pokémonem złapanym przez Misty w regionie Kanto.\nW HopHopHop Mieście, lokalne Pokémony traciły swoją energię przez psychiczne fale wytwarzane przez Hypno. Kiedy Drowzee anulował fale, Pokémony zostały wyleczone, z wyjątkiem dzikiego Psyducka. Brock chciał zaimponować Siostrze Joy, więc obiecał, że zajmie się Pokémonem kaczką.\nPóźniej okazało się, że Psyduck miał stały ból głowy. Będąc ciągle chorym Pokémonem, Brock przekazał go Misty, ponieważ jest ona specjalistką w Wodnym typie. Misty próbowała uniknąć go, ale sprzez przypadek jej Poké Ball wypadł. Następnie Psyduck puknął w Balla dwa razy i został złapany, ku niechęci Misty. Spośród wszystkich Pokémonów Misty na początku, Psyduck jest bez wątpienia jednym z najbardziej osobowościowych. Był bardzo funkcjonalny i pojawiał się w wielu odcinkach, choć jego występy zaczęły być rzadkie w sadze Johto.\nPsyduck nie zatrzymuje się w Poké Ballu i zwykle wychodzi zgodnie z jego nastrojem. Tym denerwuje Misty, gdy chce używać innego Pokémona (chociaż w tych przypadkach Psyduck ogólnie wygrywa dzięki Psychicznym atakom.\nW odcinku Żegnaj, Psyduck, Psyduck Misty został oddzielony od grupy. Później dziewczyna o imieniu Marina przybyła z utraconym Psyduckiem. Misty zobaczyła, że jego ogon świeci na różowo, co zwróciło uwagę Mariny, że Psyduck szybko ewoluuje. Misty i Marina stoczyli walkę, podczas której Ash zrzucił torebkę Misty. Wylądowała ona w wodzie, a gdy Misty ją wzięła, znalazła Golducka. Myśląc, że jej Psyduck ewoluował, walczyła Golduckiem, wygrywając mecz z Mariną. Gdy Zespół R wtargnął w celu kradzieży Pokémonów Mariny, Golduck łatwo pokonał złoczyńców. Jednak, gdy Misty próbowała odwołać Golducka do Balla, jej Psyduck pojawił się zamiast, ujawniając, że Golduck był dziki i że jej Psyduck nawet nie opuścił Balla.\nBył również używany w Pucharze Wiru i podczas Festiwalu Księżniczek, gdzie ostatecznie pokonał Asha i Jessie.\nPsyduck nie potrafi pływać, co jest nietypowe dla jego gatunku. W głębokiej wodzie panikuje i obawia się utonięcia. Ma też kłopoty w walce. Wie kilka potężnych Psychicznych technik, ale może z nich korzystać wyłącznie, gdy jego ból głowy jest poważny. Kiedy Psyduck walczył z Cloysterem Tyry w odcinku Rowerowy gang wielkiego mostu, Misty starała się zwiększyć jego moc przez trzaskanie rowerem w jego głowę.\nMisty sprytnie wykorzystywała Psyducka w bitwie w odcinku Pyłkowa afera. Kiedy Meowth miał atak, wspominała Staryu i wyszedł Psyduck. Meowth gniewnie gryzł głowę Psyducka, co spowodowało, że Psyduck miał silne bóle głowy.


Janina Wróbel, Autor w serwisie kasianowak.eu\nAutor: Janina Wróbel\nTransformatory są urządzeniami, których absolutnie nie może zabraknąć w żadnej sieci elektroenergetycznej. Umożliwiają dystrybucję energii elektrycznej na duże odległości, pozwalają ograniczyć jej zużycie, a także chronią nasze zdrowie i życie…\nCzytaj dalej Czym są transformatory?\nBudowa nowego budynku mieszkalnego czy modernizacja starszego domu, wymagają zamontowania najlepiej dopasowanego systemu grzewczego. Poza tym zwraca się również uwagę na cenę i energooszczędność. Wybór pomp ciepła powietrze woda zapewnia…\nCzytaj dalej Jak działa pompa ciepła powietrze woda?\nZastosowanie przymusu bezpośredniego w szpitalach\nCzasami konieczny jest przymus bezpośredni zastosowany w stosunku do pacjenta, który jest agresywny, ma atak, nadpobudliwość ruchową czy problemy na tle psychicznym. Dzięki zastosowaniu pasów można zminimalizować ryzyko samookaleczenia lub…\nCzytaj dalej Zastosowanie przymusu bezpośredniego w szpitalach


Kiedy ojciec zobaczył przyszłą żonę syna, zerwał z nim wszelkie stosunki - Wiesz\nKiedy ojciec zobaczył przyszłą żonę syna, zerwał z nim wszelkie stosunki\nNajważniejsze jest, aby byli szczęśliwi!\nMiłość można słusznie nazwać najwspanialszym uczuciem na świecie. I każdy ma prawo wybrać swoją miłość. Amel Jennings z Danii różni się od swoich rówieśników z dzieciństwa. Ponieważ dziewczyna była gruba i wysoka, wszyscy się z niej śmiali.\nJuż w dzieciństwie dziewczynka kupowała ubrania o dużych rozmiarach w dziale kobiet. Dziewczyna nienawidziła swojego odbicia w lustrze i była pewna, że nigdy nie będzie w stanie uporządkować sobie życia.\nJennings zawsze wstydziła się swojego niezwykłego wyglądu i dlatego rzadko wychodziła na zewnątrz. Jednak wszystko się zmieniło, gdy dziewczyna poznała Seana i poślubiła go.\nNa początku korespondencji z chłopakiem Amal myślała, że rozmawia z dorosłym mężczyzną, który potrzebuje tylko szczerej rozmowy. Ale kiedy zobaczyła jego osobiste zdjęcie, zrozumiała, że Sean jest w jej wieku.\nWkrótce para zaczęła ze sobą rozmawiać przez internet. W takich momentach dziewczyna była strasznie zawstydzona i próbowała ukryć swoje ciało. Sam Sean nie zwracał uwagi na jej wygląd, a po prostu nadal się z nią komunikował.\nAmel kilka razy odwiedziła mężczyznę w Wielkiej Brytanii. Sean odwiedzał także swoją dziewczynę w Danii.\nPoczątkowo ich związek był przyjazny, ale po chwili para zdała sobie sprawę, że łączy ich nie tylko przyjaźń, ale miłość.\nPewnego dnia, gdy dziewczyna opublikowała wiersze o Seanie na portalu społecznościowym Facebook, przeczytał je, ale nie zrozumiał, że jego ukochana napisała o nim. Następnie Sean przeprowadził się do Wielkiej Brytanii, a dziewięć miesięcy po pierwszej randce para wzięła skromny ślub na plaży.\nSean bardzo kocha Amel. Niestety życie pary nie jest tak bezchmurne, jak by chcieli: ojciec chłopca nie pochwalił wyboru syna i przestał się z nim komunikować, dowiadując się, że młodzi ludzie zamierzają się pobrać. To jest bardzo przykre dla Amel.\nJednak bohaterka jest szczęśliwa ze swoim mężem i nie zamierza schudnąć tylko dlatego, że inni tego chcą. Zdaje sobie sprawę, że nie jest w stanie zabronić ludziom patrzenia na siebie lub mówienia nieprzyjemnych rzeczy, ale nie chce spędzać życia w nienawiści. Najważniejsze, że obok niej jest mężczyzna, który naprawdę ją kocha i sprawia, że czuje się piękna i atrakcyjna.\nCzy uważasz, że ojciec ma prawo potępić syna za wybór?\nSą tak niesamowici, że nie sposób przejść obojętnie wobec takiego talentu tanecznego: Boogie Woogie W Wieku Emerytalnym. Ta Para Skradła Serca Wielu Internautów [FILM]\nMaryla Rodowicz otrzymała niespodziewaną wiadomość w sprawie rozw...\nMaryla Rodowicz otrzymała niespodziewaną wiadomość w sprawie rozwodu. Nietypowa propozycja zaskakuje


Nieruchomości: Jak rozpoznać dobrego najemcę? - VETO.MEDIA: Newsy gospodarcze z Polski i Świata\nw Inwestowanie w nieruchomości, Inwestowanie\nNieruchomości: Jak rozpoznać dobrego najemcę?\nprzez Rupert Aleksiejuk 18 sierpnia 2021, 08:56\nSierpień i wrzesień to dla właścicieli mieszkań na wynajem oraz inwestorów w nieruchomości miesiące nadzwyczaj wytężonej pracy. Większe zaangażowanie wiąże się oczywiście z sezonem najmu i koniecznością wynajęcia swoich pokoi, kawalerek, mikrokawalerek, czy po prostu całych mieszkań.\nW trakcie przygotowań do wynajmu wielokrotnie rodzą się jednak pytania – jak właściwie zweryfikować najemcę, aby okres współpracy przebiegł możliwie bezproblemowo, a najlepiej przy zadowoleniu obu stron?\nW tym artykule przedstawię Ci kilka sposobów, jak w prosty sposób ustrzec się błędów podczas dobierania najemców do swoich nieruchomości na wynajem oraz na które aspekty i zachowania warto zwrócić szczególną uwagę, biorąc pod uwagę przyszłą, pożądaną bezproblemowość najmu.\nPO CO KOMU WERYFIKACJA?\nWeryfikacja najemców w sezonie najmu jest nad wyraz istotna, miesiące te bowiem ustalają ton najczęściej do następnego sezonu najmu, zakładając, że podpisujesz umowy roczne (a tak standardowo powinno to wyglądać).\nSierpień i wrzesień to okres największych transferów najemców pomiędzy mieszkaniami, jedne umowy się kończą, a drugie zaczynają obowiązywać. Właśnie z powodu dużej ilości szukających lokum i natężonego ruchu na rynku – największego w ciągu roku – właściciele oraz zarządcy mają niepowtarzalną okazję relatywnie swobodnego wyboru najemców według swoich preferencji i wymagań. Jeżeli zależy Ci na spokojnych, bezproblemowych najemcach (a komu nie zależy!) masz zatem teraz okazję ich znaleźć i naprawdę duże pole do popisu!\nJak ocenić, czy jeden potencjalny najemca jest „lepszy” od innego? Okazuje się, że są na to sprawdzone sposoby, które z dużą dozą prawdopodobieństwa pozwolą Ci uniknąć niepotrzebnych nerwów i zmartwień. Weryfikacja najemców jest aspektem niezwykle istotnym, a często traktowanym po macoszemu przez indywidualnych właścicieli mieszkań na wynajem.\nWielu z nich chce po prostu wynająć dany pokój i „mieć problem z głowy”, wychodząc z założenia, że znają się na ludziach i wszystko będzie dobrze. Przestrzegam Cię przed takim myśleniem! Jeżeli nie chcesz poświęcić wystarczającej ilości czasu i energii na weryfikację oraz dobór sprawdzonych najemców, lepiej skorzystaj z pomocy firmy zarządzającej, zamiast narażać swoje mieszkanie oraz zdrowie psychiczne na przypadkowych lokatorów.\nNie jest to zwyczajnie tego warte, bowiem błędy w tym zakresie potrafią być bardzo kosztowne. W przeciwnym razie powinieneś naprawdę przyłożyć się do swojego zadania. Nieodpowiednio zweryfikowani najemcy to gotowy przepis na kłopoty, które mogą ciągnąć się miesiącami (a nawet latami).\nWyróżniam kilka rodzajów weryfikacji, które dotyczą innych zakresów zagadnień, na których można się skupić mówiąc o rozpoznaniu dobrego najemcy. Zakresy te przenikają się wzajemnie i nałożone na siebie dają finalny obraz, który pomaga w podjęciu właściwej decyzji – o rozpoczęciu z daną osobą współpracy lub nie.\nPierwszy rodzaj weryfikacji powinien opierać się na kwestiach formalnych, które mogą, lecz nie muszą, wynikać z zapisów umowy najmu. Jest to na przykład wymóg dostarczenia poręczenia – dokumentu, w którym jedna strona, poręczyciel, zobowiązuje się wobec wierzyciela, że wykona zobowiązanie dłużnika, gdyby ten ostatni sam go nie wykonał. Posiadanie takiego poświadczenia, daje Ci gwarancję płatności, jeżeli nie przez lokatora to przez poręczyciela. Jeżeli Twój potencjalny najemca zgodzi się na dostarczenie poręczenia, może świadczyć to o jego wiarygodności i chęci dobrej współpracy.\nInnym rodzajem weryfikacji rzetelności finansowej jest przedstawienie przez najemcę swojej umowy z pracy potwierdzającej legalność zatrudnienia wraz ze wskazaniem oficjalnego pracodawcy. Po pierwsze jest to gest dobrej woli pokazujący otwartość wobec Ciebie, ale po drugie daje Ci wgląd w realne zarobki netto danej osoby, które mogą świadczyć o jej wypłacalności.\nZabezpieczając się pod kątem płatności, nie zapomnij o obowiązku wpłaty kaucji, która jest najbardziej oczywistą i popularną formą weryfikacji rozliczeniowej. Coraz częściej spotykanym zabiegiem jest wymóg podwójnej kaucji, a w wypadku nieruchomości o podwyższonym standardzie nawet wyższej. Gotowość do wpłacenia kaucji uznawana jest powszechnie za podstawowe zabezpieczenie finansowe weryfikujące zdolności materialne najemcy.\nWchodząc we współpracę z obcą najczęściej osobą, jako właścicielowi lub zarządcy powinno zależeć Ci na odpowiednim usposobieniu Twojego przyszłego klienta. Jak wcześniej zaznaczyłem powinno zależeć Ci przede wszystkim na spokojnym i bezproblemowym najemcy, czasami jednak ciężko jest poznać się na nowopoznanym człowieku. W tym celu nie wahaj się poprosić o numer telefonu do poprzedniego właściciela, od którego potencjalny najemca wynajmował pokój. Czasem wystarczy nawet krótka rozmowa, by utwierdzić Cię w Twoim stanowisku lub poznać fakty, w wyniku których nie podpiszesz umowy.\nMówiąc o osobowości, żyjemy w czasach social mediów i jeżeli masz czas, możesz spróbować zrobić mały research w Internecie np. na platformie Facebook. Udostępnione zdjęcia lub informacje często są w stanie dość precyzyjnie oddać aktualny stan dojrzałości i świadomości życiowej danej osoby.\nZ doświadczenia wiem, że cechy charakteru najemców takie jak otwartość, komunikatywność, chęć pomocy wpływają na bieżącą współpracę in plus oraz znacznie ułatwiają rozwiązywanie potencjalnych konfliktów. Jeżeli najemca zadaje dużo pytań, ciesz się – masz okazję analizować jego tok myślowy i obserwować na czym mu zależy, czy pyta o dbanie o czystość w mieszkaniu, czy możliwość organizowania imprez co kilka dni.\nRozpoczynając szukanie najemcy i Ty, i najemca macie pewne oczekiwania dotyczące na przykład wieku pozostałych najemców w mieszkaniu, ich płci, trybu życia i pracy. Trzymaj się swoich zasad. Jeżeli wiesz, że w mieszkaniu mieszkają np. osoby z zagranicy, zastanów się, które narodowości mogą mieć dodatkowe powody do kłótni ze sobą. Jeżeli w lokalu mieszkają osoby młode/studenci, wynajęcie jednego z pokoi pięćdziesięciolatkowi nie będzie rozsądne. Reaguj przed pojawieniem się problemów – na tym polega skuteczna weryfikacja.\nNie obawiaj się zapytać o zdanie innych najemców w mieszkaniu. To oni na co dzień będą dzielili przestrzeń życiową z nowym klientem i warto, żeby został on również przez nich zaakceptowany. Jest to szczególnie ważne w wypadku małych dwu-trzy pokojowych mieszkań, gdzie relacje między lokatorami odgrywają znaczną rolę.\nA JEŻELI COŚ PÓJDZIE NIE TAK…?\nPamiętaj, że nawet najlepsza weryfikacja, najtrafniejsze pytania i najbardziej godne zaufania dokumenty nie zagwarantują Ci, że dany najemca będzie idealny, a współpraca z nim bezproblemowa. Z doświadczenia wiem, że najemcy rzadko kiedy pokazują swoje prawdziwe oblicze przy rozpoczęciu współpracy.\nWarto nadmienić, że zdarza się również i tak, iż w wyniku nagłych nieprzewidzianych sytuacji (np. choroba, śmierć bliskiej osoby, utrata pracy, problemy sercowe) najemca zaczyna zachowywać się w niepożądany przez Ciebie sposób, który przekreśla dalszą bezkonfliktową współpracę. Musisz być na to gotowy. Nie jesteś w stanie wszystkiego przewidzieć, a mając kilka mieszkań na wynajem i wielu najemców, nawet ze statystycznego punktu widzenia błędna weryfikacja, czy problemy z którymś z lokatorów pojawią się szybciej, czy później. Nie zamiataj ich pod dywan, ale staw im czoło samodzielnie lub z pomocą specjalistów – na rynku najmu dzień w dzień, a zwłaszcza w sezonie pojawia się wielu potencjalnych klientów!