Zasraniec - Wydawnictwo W drodze\nPoniższe opowiadanie to fragmenty najnowszej książki Jana Grzegorczyk Cudze pole. W tym kończącym trylogię tomie Przypadków księdza Grosera autor kontynuuje opowieść o losach bohaterów znanych z Adieu i Trufli. Przedstawiamy wątek związany z postacią księdza Leszka Grajka, z którym Groser zaprzyjaźnił się w parafii Braci Męczenników.\nEla, plastyczka, skorzystała skrzętnie z przyzwolenia proboszcza. Przyniosła do przedyskutowania kilka szkiców, które powstały pod wpływem jej przeżyć z podróży do Ziemi Świętej, a zwłaszcza jednego – przejażdżki po Jeziorze Galilejskim zakończonej gwałtowną ulewą. Po paru tygodniach ściany zostały pokryte freskami przedstawiającymi morze. Z lewej było morze pogodne, z prawej – rozszalałe w czasie burzy. Ławy przy stole zamieniła przy pomocy kolegów w burty łodzi. W narożniku podwiesiła stare sieci rybackie. Gdy dołożyła do tego jeszcze odpowiednie oświetlenie, efekt był fenomenalny.\nDo spotkania była jeszcze prawie godzina. Leszek kupił tort, pączki, kilka kartoników soków. Herbata i kawa była na miejscu, tego nigdy nie mogło zabraknąć. Większość niepijących alkoholików spijała je namiętnie– niektórzy nawet twierdzili, że to nowy rodzaj uzależnienia – no i uwielbiała słodycze. Ponoć wątroba przerabia cukier na alkohol.\nPrzyjechał wcześniej, żeby przeżyć coś na kształt próby generalnej. Postawił tort na stole i umieścił na nim świeczkę. Oczywiście, nie zapalając jej jeszcze.\n„Kochani, chciałem wam podziękować za to, że was spotkałem. Tu przekonałem się, że takich jak ja jest cała chmara. Może nie całkiem takich, ale wiecie, o co chodzi… I że użalenie się nad swoją wyjątkową biedą było z mojej strony ukrytą pychą”…\nNie miał spisanej mowy. Zanotował sobie jedynie kilka punktów do rozwinięcia.\nZamknął oczy i otworzył. Nikogo nie było. Fascynował go fenomen migania chwil. Siedzi teraz i gada sobie do pustej sali. Wystarczy, że zamknie i otworzy oczy raz jeszcze i będzie już pośród swoich braci i sióstr alkoholików, tej przedziwnej menażerii, dzieła sztuki ulepionego z przeróżnych „odpadków”. Pomysł, żeby je sklejać, był nieprawdopodobny. Jakaś miotła zmiatała je z podłogi, lecz zamiast wrzucać do śmieci, rozkładała na stole i łączyła w mozaikę. „Siła Wyższa”. Błogosławił ten moment, kiedy dał zagarnąć się tej Miotle i zaczął chodzić najpierw na terapię, a potem na mityngi AA.\nModlitwa o odwagę stała się najważniejsza w jego życiu. Co tydzień stawał w kręgu i położywszy ręce na barkach sąsiadów, zatapiał swój głos w chórze. „Boże, użycz mi pogody ducha, abym godził się z tym, czego nie mogę zmienić, odwagi, abym zmieniał to, co mogę zmienić, i mądrości, aby odróżniał jedno od drugiego”.\nTo było tych kilka chwil, w czasie których nie czuł się sam.\nPo osiemnastej „Łajba” rzeczywiście się zapełniła. Wszyscy pomogli mu w przygotowaniach. Sam Leszek z przejęcia albo na szczęście zbił szklankę. Mateusz prowadzący mityng przeczytał 12 Kroków i 12 Tradycji i poinformował zebranych – o czym zresztą wszyscy wiedzieli – że Leszek ma dziś pierwszą rocznicę niepicia. Jubilat zapalił świeczkę na torcie. Wszyscy zaczęli klaskać. Westchnął w duszy „Jezu, ufam Tobie”. Uśmiechnął się do Eli. Odchrząknął:\n– Jak wiecie, jestem księdzem… W moim przypadku nie było tak, że od razu marzyłem o tym, żeby nim zostać. Nie przebierałem się jako dziecko za kapłana. Wręcz przeciwnie. W drugiej klasie szkoły podstawowej oświadczyłem się mojej koleżance z klasy i o dziwo nie dostałem kosza. Kupiłem obrączki na straganie przed zoo. Urządziliśmy ślub na łące, przy kapliczce. Zrobiliśmy sobie szałas, w którym położyliśmy się jak prawdziwi małżonkowie. Chodziliśmy tam kilka dni. Aż odnaleźli nas chłopacy z klasy i zaczęli się wyśmiewać. Mniejsza o szczegóły. Wiecie, jakie dzieci potrafią być wulgarne i okrutne.\nNa drugi dzień wdałem się w szkole w kłótnię z kolegą. Miał przezwisko „Pała”. Nie wiem, czy przez swoje oceny, czy dlatego, że jak uderzył pięścią, to tak jakby walnął kogoś pałą. Taki przerośnięty dryblas, postrach klasy. Dwa lata starszy. „Nie wiesz, że zyzole nie mogą się żenić?”. „Zmiataj” – odszczeknąłem. Zrzucił mi okulary. „Już jesteś martwy” – wycedził i splunął na mnie. Zadzwonił dzwonek i w tej samej chwili pojawiła się nauczycielka. W czasie lekcji podrzucił mi kartkę, że po lekcjach się policzymy. Widziałem już wiele razy, jak łamał nosy i wybijał zęby. W oczach pojawiła się mgła, zupełnie nie wiedziałem, o czym jest lekcja. Miałem w głowie jedno… Pała podchodzi, zarzuca grzywkę, przygładza ją ręką… ten jego uśmieszek, po którym będzie koniec. Ze strachu mi się zachciało… Zgłosiłem się, że chcę wyjść, ale nauczycielka powiedziała, że najpierw mam przyjść do tablicy, do odpowiedzi. Nie wytrzymałem… – Leszek spojrzał w sufit, mocując się z sobą – i porobiłem się.\nRozpłakał się, nie był w stanie dalej mówić. Przy każdej próbie zachłystywał się słowem. Po chwili opanował drżenie. Ktoś podał mu chusteczkę. Milczał, szukał w pamięci.\n– Uciekłem z klasy. Nigdy już nie zapomniałem tej salwy śmiechu… Pobiegłem do domu. Umyłem się. Nie wiedziałem, gdzie się ukryć. Zaszyłem się w lasku. Widziałem, jak po lekcjach przyszły chłopaki i rozwaliły nasz szałas. Trząsłem się jak osika. Kiedy wreszcie się wynieśli, poszedłem pod naszą kapliczkę i beczałem do wieczora. Rano oznajmiłem, że nie idę do szkoły. Nie powiedziałem matce prawdy. Ale i tak wszystko się wydało. Koledzy z klasy od tego dnia wyśmiewali się ze mnie równo. Ciągle słyszałem za sobą: zasraniec – przerwał, jakby nasłuchiwał. – Nie jadłem przed szkołą śniadania, żeby nie mieć problemów. Często słabłem. Pewnego dnia po lekcjach Pała czekał na mnie w asyście prawie całej klasy. „Masz jakieś wąty, zasrańcu?”, rzucił i nim się zorientowałem, leżałem na ziemi. Poddałem się bez walki. Rozpłakałem się, żebrałem łzami o litość, potem chciałem, żeby mnie zabił jednym uderzeniem – Leszek zacisnął powieki, próbując na siłę powstrzymać łzy. Zacisnął pięści, jakby po latach chciał stoczyć walkę, przed którą wtedy stchórzył. – Pamiętam krew, spuchnięte wargi. Nikt nie próbował mnie bronić. „Masz szczęście, że z zasrańcami nie walczę, żeby nie śmierdzieć”. Nikomu się nie poskarżyłem. Ze strachu. W następnym roku po wizycie u psychologa rodzice przenieśli mnie do innej szkoły. Ale ten lęk we mnie pozostał. To poczucie, że ktoś mnie może skopać, a ja jestem wobec tego bezsilny. Moja „żona” nigdy się do mnie nie odezwała. Taki tchórz, zasraniec i słabeusz nie mógł być jej mężem. Dzisiaj ją rozumiem, przeżyła na pewno swoją porcję wstydu, ale od tamtego czasu nie wierzyłem żadnej dziewczynie. Zostałem odludkiem. Może gdybym o wszystkim opowiedział rodzicom – Leszek zawahał się, jakby raz jeszcze zastanawiał się, dlaczego tego nie uczynił. – Odkąd pamiętam, ojciec mówił, że chłopak nie może być beksą. Nie byłem więc beksą… To znaczy często przed snem nakrywałem głowę poduszką i płakałem. Jeszcze teraz czuję te słone łzy na ustach. Tak pamiętam moje dzieciństwo. Kiedyś podsłuchałem, jak ojciec mówił do matki, że nie ma mu wspominać o tym zasrańcu… – zamilkł, łzy płynęły mu po policzku. Tym razem nie próbował z nimi walczyć. – W liceum poznałem kapitalnego księdza. To była właściwie pierwsza osoba, której się nie bałem… Potrafił zdobyć zaufanie. Chciałem być taki jak on.\nSeminarium to były moje najszczęśliwsze lata. I myślę, że byłbym szczęśliwym księdzem, gdybym nie trafił do szkoły. Jestem zły na siebie, że nie powiedziałem biskupowi w odpowiednim momencie, że nie mogę iść do szkoły. Po prostu, kiedy się tam znalazłem, wróciły wszystkie lęki. Gdy stanąłem przed klasą, powrócił zastraszony Leszek, a po lekcjach czekał na mnie Pała.\nReceptę na rozluźniającego kielicha podsunął mi kolega z seminarium. On w ten sposób radził sobie z klasą… Narastał we mnie problem, to znaczy błędne koło… Spirala strachu, lekcje, na których nikt mnie nie chciał słuchać, i świadomość, że nikomu nie mogę o tym opowiedzieć i nikt się za mną nie wstawi. Skończyło się to próbą samobójczą – mówił już głosem opanowanym, jakby to zdarzenie było niczym w porównaniu z porobieniem się w klasie.\n– W tym czasie poznałem superksiędza i pisarza. Dał mi cudowną radę: „Błogosławieni potrafiący się śmiać z samych siebie, albowiem zawsze znajdą powód do radości”. Podobała mi się ta rada, tylko uważałem, że jemu ją łatwo stosować, bo był kimś. Ja czułem się zerem. Dlatego, gdy ktoś się ze mnie śmiał, natychmiast budził się we mnie strach. Byłem przekonany, że ten ktoś odkrył moją najgłębszą tajemnicę, prawdę, że jestem nikim, zasrańcem. Miałem ciągle to same uczucie: że zostanę rozpoznany.\nMój przyjaciel pisarz był dla mnie największą radością, nadzieją, ale przez to też największym cierpieniem. Tak bardzo nie chciałem go zawieść. Bałem się, że stracę jego zaufanie… I znowu błędne koło. Znowu lęk. Wydawało się, że wszystko straciłem… Mój przyjaciel wyjechał zagranicę. Musiał wyjechać za karę, ale on ma taką naturę, że nawet karę przemienia w nagrodę… Nie wytrzymałem. Wróciłem do kielicha rozluźniacza. Pewnego dnia byłem już tak pijany, że uczniowie donieśli o tym dyrektorowi. Zostałem wyprowadzony z klasy…\nZmieniłem parafię. Trafiłem wreszcie do terapeuty. Opowiedziałem mu moją karierę księdza zasrańca, faceta, który jest powołany do tego, by świecić wzorem, być ideałem, a jest największą mizerotą. Sprzeczność nie do rozwiązania. Powiedział mi, że sam jest wierzący, lecz wcale nie oczekuje od księdza, żeby był ideałem. Chce kapłana, który nie udaje, dzieli się z ludźmi swoim życiem i wiarą. I kocha. A to mogę robić bez względu na to, czy jestem gigantem czy nie. Pochwalił radę z tym śmianiem się z siebie i że ona na pewno poskutkuje, tylko muszę pamiętać o jednym: „Ciesz się sobą, nawet gdyby ci się wydało, że jesteś zerem. Śmiej się – takie nic, a się kula, takie nic, a żyje…”. Jako pierwsze zadanie wyznaczył mi pisanie dzienniczka uczuć. Zatytułowałem go Błogosławione szyderstwa. Każdą sytuację, która wydała mi się przeciwko mnie, kazał mi traktować jako wspaniałą szansę rozwoju.\nWkrótce taka okazja się nadarzyła. Wyjechałem nad morze do Dębek. Szedłem plażą w dość oryginalnych kąpielówkach. Całe były pokryte napisami: „Gazeta Wyborcza”. Dostałem je od kolegi, który zna osobiście Adama Michnika. Wiadomo, że ta gazeta w opinii większości polskiego kleru uchodzi za gazetę żydowską. Idę i nagle naprzeciwko widzę charakterystyczną postać pewnego księdza z kurii, który swego czasu był wybitnie złośliwy wobec mnie. Po prostu mnie nie cierpiał. „Szczęść Boże” – mówię, a on spojrzał na mnie ironicznie, pokręcił głową i powiada: „Już lepiej by ksiądz z gołym tyłkiem chodził, niż obnosić ten wstyd po plaży”. Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Uśmiechnąłem się rozbrajająco. Wskazałem palcem na moje gacie, jakbym szukał potwierdzenia, czy o to chodziło, i kiedy on potaknął, ściągnąłem je. Nigdy czegoś takiego bym nie zrobił. Nawet po pijanemu. Nie wiem, skąd ta odwaga. Uwierzyłem chyba swemu terapeucie. Patrzyłem na niego, próbując nogami całkowicie wyzwolić się z kąpielówek. Spojrzał przerażony, najpierw jakby nie mógł uwierzyć, i nagle szybkim krokiem, a raczej biegiem, zaczął się oddalać.\nLeszek widział, że niektórzy uśmiechnęli się dyskretnie, ale przestrzegając zasad, zachowali powagę. W żaden sposób nie powinni mu przerwać. Musi dojść do końca swych wyznań.\n– Chyba się odblokowałem. Gdy kurialista uciekł dostatecznie daleko, założyłem z powrotem kąpielówki. Przeszło mi nawet przez myśl, że teraz to mogę i na plażę nudystów się udać – spojrzał po twarzach uśmiechnięty. Czuł, że wszyscy są z nim.\n– Od pół roku znowu uczę w szkole. Zostałem przeniesiony do innej parafii. Idzie mi chyba nie najgorzej. To znaczy pisanie mojego dzienniczka – błogosławionych szyderstw. Nie chcę już was dłużej zanudzać… Pomyślałem… bo wiecie w pierwszym psalmie jest napisane, że szczęśliwy, kto w kole szyderców nie siada… ale życie tak mi się ułożyło, że zawsze byłem pośród szyderców… I kiedy to zaakceptowałem, nagle ci szydercy przestali być tacy straszni… Wierzę, że się już nigdy, za przeproszeniem, nie pokicham ze strachu. Chciałem podziękować Elce za tę salę. Czuję się tu świetnie. Na tej łodzi. OK. Nigdy nie kroiłem tortu.\nLeszek nie miał pomysłu, jak skończyć. Nie wiedział… Ale nie miało to już znaczenia. Rozległy się oklaski.\nRano dostał przesyłkę z płytą DVD. Nic nie pojmował. Na monitorze laptopa zobaczył siebie… nagiego w objęciach nagiej kobiety. Niczego takiego nie mógł sobie przypomnieć. Ale… to był on. Nie ulegało wątpliwości, że film nakręcony został w jego pokoju, tu, na plebanii. Wszystkie obrazy jak z fantazji seksualnych. Tylko że te fantazje nie znikały jak sen. Film trwał około kwadransa.\nLeszek wszedł do wanny z zimną wodą, ale koszmar nie minął. Przez całe życie nie miał kobiety. Walczył ze swoim ciałem na różne sposoby, ale kobiety nie miał. Może głównie ze strachu.\nKiedy w końcu zrozumiał, że ten horror dzieje się naprawdę, że nic nie wymaże faktu, że w jego komputerze jest płytka z filmem, na którym on uprawia seks, chciał zadzwonić do proboszcza, że nie może dziś odprawić mszy. Tylko że proboszcz był poza zasięgiem. Wyszedł zatem do ołtarza i odprawił najkrótszą mszę w życiu. Potem wrócił do siebie i zaczął odtwarzać tajemniczy dzień, w którym musiało powstać nagranie. Wracał wtedy jak zwykle stopem ze spotkania AA. Zabrał go mężczyzna jadący chyba fordem kombi. Wydał mu się inteligentny. Nawet bardzo. Zaskoczyło go, że wiedział o Kościele i religii więcej od niego. I ujęło go to, że ktoś, kto nie miał pojęcia, że jest księdzem, chciał z nim rozmawiać na tematy związane z Kościołem, z Bogiem. Przez lata katechezy próbował trafić do ludzi, którzy mieli w głębokim poważaniu to, co im chce przekazać. Postanowiał nie zdradzać się przed nim, że jest księdzem. „Wie pan, weźmy na przykład problem sekt. Niektórzy znawcy problemu powiadają, że u jednostek o nikłym doświadczeniu duchowym i zerowej tradycji przynależność do sekty może być szczeblem w rozwoju religijnym. Natomiast u ludzi, którzy byli w rozwoju religijnym zaawansowani, wstąpienie do sekty najczęściej jest nieodwracalną katastrofą. Tak że, wie pan, różnie trzeba patrzeć na młodzież, która ociera się o sekty. Myślę, że niechęć młodzieży do religii jest pozorna. Ona odczuwa ogromny jej głód, tylko trzeba go odpowiednio zaanalizować i zaspokoić ”. Leszek Grajek był bardzo ciekaw rad w tym względzie towarzysza podróży.\nW pewnym momencie mężczyzna zatrzymał wóz, stwierdzając, że musi się czegoś napić. „Wciągnęłoby się piwko, ale niestety prowadzę. A pan?”. Leszek odmówił. „Może schweppesa?”. „Proszę”. Kierowca wysiadł i poszedł do bagażnika.\nWięcej Leszek już nie pamiętał. Obudził się u siebie w pokoju. Wokół walało się kilka butelek po wódce. Po jakimś czasie usłyszał pukanie do drzwi. Cudem odzyskał świadomość i zdołał wmówić kościelnemu, że jest chory.\nProboszcza na parafii nie było. Na szczęście dla Leszka trwały ferie zimowe. Nie musiał iść do szkoły.\n– Obejrzałeś film? Zadowolony? – pytał troskliwy głos.\n– Nie wiem, o co chodzi! – krzyknął Leszek.\n– O zapłatę. Kazałeś wynająć sobie najdroższą kurwę, a potem nakręcić film na pamiątkę.\n– Chce ksiądz rżnąć głupa? Jechaliśmy koło lasu, gdzie stała tirówka, powiedział ksiądz, że ma straszliwą ochotę i żebym mu pomógł. Był ksiądz gotów zadać się z leśną panienką. Powiedziałem, że możemy to urządzić lepiej i bezpieczniej. I teraz taka wdzięczność?\nW życiu bym się nie dał na to nabrać, gdybym wiedział, że jesteś księdzem. Dopiero jak kazałeś się przywieźć na plebanię, zobaczyłem, w jakie gówno wdepnąłem.\nLeszek powoli zaczynał rozumieć.\n– Nie dam panu ani grosza.\n– No to puszczamy film w Internecie i komu trzeba. Mamusia pewno będzie dumna z synka.\n– Nie jestem bezduszny. Możemy pójść na ugodę.\nGrajek zamilkł na chwilę, czuł, że zaczyna paktować z diabłem.\n– Jaką? – złamał się.\n– Potrzebujemy trochę informacji o księdza przyjacielu.\n– Groserze – dopowiedział nieznajomy.\nNatychmiast skojarzył artykuł z „Superfaktu”.\n– Nic nie wiem – odparł zdecydowanie, z nową mocą.\n– No to jednak masz pieniądze. Film i panienka kosztował mnie 30 tysięcy.\nLeszek przerwał połączenie.\nKomórka dwa razy jeszcze rozbłyskała światłem ekranika, Leszek jednak patrzył na nią martwym wzrokiem.\nWytrzymał dwa tygodnie. Aż do Wielkiej Środy nie odbierał żadnych niezapisanych w swojej komórce numerów. Po ósmej rozległ się dźwięk. Postanowił się odważyć. Miał dziś na trzy godziny iść do konfesjonału. Chciał spowiadać, pokonawszy lęk, zrzuciwszy ciężar.\nWysłuchał ponownie propozycji szantażysty. A potem, udając niebywałe opanowanie, wyskandował mu szeptem, że jak go nie zostawi w spokoju, zgłosi się na policję.\n– A co mój kogucik chce zgłosić? – spytał mężczyzna zatroskanym tonem.\n– Zapamiętałem twój samochód…\n– Widzisz, chłopcze, samochód, którym cię wiozłem, nie istnieje. A numery rejestracyjne, zakładam nawet, że nie blefujesz i je pamiętasz, były fałszywe. Prawdziwy jest tylko twój superpornusek. I twój problem. Mam dobre serce. Życzę ci, abyś przeżył ten Wielki Tydzień i Wielkanoc bardzo refleksyjnie. To znaczy, przemyśl do końca swoją sytuację. Mój następny telefon będzie ostatni.\nLeszek nadusił czerwoną ikonkę.\nCzuł, jak puszczają mu zwieracze. Pobiegł do ubikacji. Przez ostatni rok pobytu na tutejszej parafii przybrał na wadze, zmężniał. Dodało mu to nawet pewności siebie. Przestał wreszcie przypominać kij od szczotki, na którym powieszono sutannę. Ostatnie tygodnie przywróciły go do stanu pierwotnego.\nSpojrzał na trzęsącą się rękę. Musi się napić. Proboszcz był w konfesjonale. Wiedział, gdzie trzyma alkohol. Nie chował go, nie miał powodu. Leszek nie pił nawet zachęcany. Postanowił pożyczyć butelkę. Większym ryzykiem była wyprawa do sklepu.\nWbiegł do pokoju i otworzył solidnie zaopatrzony barek. Wyciągnął nieodpieczętowaną żubrówkę. Przy pierwszej okazji podrzuci taką samą. Wrócił do pokoju i wlał w siebie szklankę złotawozielonkawego płynu. Strach, który siedział mu w żołądku, został pozbawiony kolców. Siedział tam nadal, ale już tak nie kłuł. Jeszcze pół szklanki. Prawie dobrze.\nZapalił papierosa. W ciągu ostatniego roku nauczył się palić. Zamienił alkohol na papierosy. Chyba dzięki proboszczowi, który był namiętnym palaczem. Papieros ich połączył. Aczkolwiek w czasie pierwszego spotkania, kiedy został poczęstowany, usłyszał. „To na powitanie. Ale normalnie nie palimy cudzesów”.\nPodszedł do regału i wyciągnął spomiędzy książek płytkę z filmem. Patrzył na nią długie minuty. To niemożliwe. Wszystko się rozpadło z powodu tego kawałka plastiku. Gdyby nie on, wszystko byłoby takie cudowne. Jak to możliwe, że jest na nim coś, czego nie ma w jego głowie. Utkwił wzrok w krążku, w martwym winowajcy.\nNa ostatnim spotkaniu AA przyznał się, że zapił, ale skłamał, w jakich uczynił to okolicznościach… Nie zająknął się ani o niezrozumiałym zdarzeniu w czasie autostopu, ani o filmie. Nie zdradził nikomu, że znalazł się w czarnym tunelu. Był absolutnie samotny.\nNagle zaczął wstrząsać nim spazmatyczny płacz. Przez całe kapłaństwo bronił się, nie uległ pokusie. Wytrzebił w sobie pragnienie dotyku. Ale i tak kobieta go dopadła i zniszczyła.\n– Ty k…! Żebyś zginęła… Musiałaś obłapić mnie tym swoim cielskiem!? Żeby cię..\nRzucił się na tapczan. Wył i płakał.\nOcknął się parę minut przed dziesiątą. Nalał sobie pół szklanki. Wszedł do łazienki. Zmoczył ręcznik i przyłożył do twarzy. Po chwili położył go na umywalkę i spojrzał w lustro.\nNienawidził swego oblicza. Jak je ukryć? Zmienił okulary na słoneczne. W razie czego, powie, że ma zapalenie spojówek. Gdy wszedł do konfesjonału, momentalnie z całego kościoła zeszli się szybkim krokiem ludzie, by zająć jak najlepsze miejsce w kolejce. Przeraził się ich. „Czego chcecie ode mnie?”.\nPierwszy był jakiś małolat, który ukradł mamie pięćdziesiąt złotych, kłamał, że był w szkole, napluł na brata…\n– Dobrze, już idź. Rozgrzeszam cię w imię… – nie wiadomo, czy do końca wysłuchał jego grzechów. Wkroczył z absolucją w pierwszą przerwę, jaką zrobił chłopiec.\nDruga w kolejce była kobieta, może czterdziestoletnia.\n– U spowiedzi byłam na Boże Narodzenie… rozgrzeszenie otrzymałam, pokutę odprawiłam, gardzę następującymi grzechami: Nie byłam dwa razy w kościele w niedzielę… Kłóciłam się z mężem na oczach dzieci…\n– A nie na ich oczach?\n– Co na nie ich? – spytała spłoszona.\n– No, czy się kłóciłaś, jak nie widzieli?\n– No to mów, jak było…\nKobieta zamilkła. Nie wiedziała, czy kontynuować spowiedź.\n– Dalej proszę – rzekł natarczywie Leszek.\n– Miałam z mężem stosunki niezgodne z nauką Kościoła.\n– Z prezerwatywą… – rzekła ściszonym głosem.\n– Czemu tego nie robicie w okresach niepłodnych?\n– Bo się kochamy wtedy, kiedy czujemy potrzebę – odpowiedziała kobieta wyraźnie zdenerwowana.\n– To niech się pani zdecyduje, czy się kochacie, czy się kłócicie… Parzycie się gorzej niż zwierzęta.\nPoderwała się z konfesjonału… Podeszła od przodu.\n– Ksiądz jest pijany. Od księdza leci wódą. Przyszłam do Pana Jezusa. Nie będę wyznawała grzechów pijakowi albo szatanowi…\nSpuścił głowę. Gdy odchodziła, dopowiedział pod nosem:\n– Nie, to nie. Nie moja sprawa, jak was dupa świerzbi…\nLudzie, szemrając, odsunęli się od konfesjonału.\nPo chwili Leszek zapukał na znak, by przystąpili kolejni penitenci. Nikt nie uklęknął. Zapukał raz i drugi. Wstał i wyszedł. Przed nim wyrosła ciemna postać. Podniósł głowę i natknął się na pytający wzrok proboszcza. Był przerażony, ale wpadł na genialny pomysł. Udać, że nic się nie stało. Ruchem ręki delikatnie zasugerował, że chce przejść.\n– Przepraszam, muszę iść na chwilę do toalety.\nWszedł do pokoju i zamknął się na klucz. Dygotał. Nagle pomimo że alkohol trawił jego ciało i umysł, uzyskał absolutną świadomość tego, co zrobił. Bezpieczniki zadziałały za późno. Doznał tak gwałtownej odrazy do siebie, że pobiegł do łazienki, nachylił się nad umywalką i próbował zwymiotować. Bez skutku. Poczuł, że ohyda przenika całe jego ciało. On cały jest do zwymiotowania. Trząsł się jak galareta. Szczękał zębami. Wyobrażał sobie, że za chwilę zapukają do jego drzwi. Obrażona penitentka na czele zgorszonych parafian. W tyle stoi jego przeznaczenie – szantażysta. A obok niego Pała. Strach ma wielkie oczy. Zaczął więc je zaciskać, jakby mógł w ten sposób zmiażdżyć, unicestwić nacierający na niego koszmar. Wszystko na nic. Upiory wciskały się przez uszy, nos, usta, jak w trupa, jak w padlinę. Nakrył głowę poduszką i wył. Był nie tylko zasrańcem, zerem, pośmiewiskiem. Mieszkały w nim demony. Film z nagraniem porno ujawnił, do czego jest zdolny, co w sobie tłumi. Słowa w konfesjonale dowiodły, że jest nie tylko skończonym kretynem, ale i chamem. Nie mógł już się nawet pocieszać, że jest biedakiem zasługującym na litość. Żył w nim drapieżnik, którego przedtem nie znał, którego należało unicestwić.\nPo kilku minutach wstał, podszedł do szafki i wyciągnął nóż. Wszedł do łazienki. Rozebrał się. Trzęsącą się ręką naciął sobie nadgarstek. Widok krwi nagle go uspokoił. Ciało przestało dygotać. Leszek zaczął spokojniej oddychać. Nie jest tchórzem. Znalazł wyjście z jaskini, potrafi złożyć ofiarę. Gdy nadejdzie czas.\nWieczorem wpuścił do pokoju proboszcza. Usiadł na tapczanie, podniósł lekko głowę. Nieprzymuszany żadnym pytaniem oświadczył:\n– Wiem, że zachowałem się haniebnie i nie da się tego w żaden sposób wytłumaczyć. Chcę za to ponieść karę. Ale… chciałbym tylko, aby ksiądz wiedział, że to nie tak… tak zadziałał alkohol w połączeniu z tabletkami, które zażywam… Ja…\nWłaściwie nie skłamał, przegrał w pojedynku z chemią, nie ze swoją psyche. Był przekonany, że szantażysta podał mu jakiś środek zmieniający świadomość.\nProboszcz pokiwał głową ze zrozumieniem i smutkiem.\n– Powiedziałem pani Stachowiak, że sam jej to wszystko ksiądz wytłumaczy i przeprosi. Tu proszę jej telefon… Nie chcę, żeby ani ona, ani ksiądz dźwigali ten ciężar przez święta – wyciągnął rękę z karteczką. Przez chwilę Leszek pomyślał, że podaje mu nie tylko karteczkę, ale i rękę. Chciał się rzucić proboszczowi w ramiona i wypłakać. Może gdyby jego przełożony to zauważył… Jednak wstał i w sposób godny, bez dalszego dręczenia wikarego, wyszedł.\nPrzed telefonem do pani Stachowiak Grajek parę razy dzwonił do Grosera. Niestety, jego przyjaciel cały czas był poza zasięgiem.\nOddzwonił dopiero w Wielkanoc. Leszek patrzył na wyświetlacz. Odrzucił rozmowę. Jak kilka innych. Był już w stanie tylko patrzeć.\nW południe widział papieża, który próbował udzielić błogosławieństwa Urbi et orbi, ale do ludzi dotarł jedynie krzyk jego twarzy. Twarz człowieka przebitego włócznią.\nWe wtorek, w pierwszy dzień po świętach, odebrał telefon od szantażysty. Wiedział, że to on. – Jak samopoczucie po świętach? – rozległ się syk węża.\n– Jeśli przez ten tydzień nie zbiorę pieniędzy, wtedy udzielę informacji, na których panu zależy – odpowiedział ze spokojem Leszek.\n– Zawsze się cieszę, gdy w ludziach zwycięża rozsądek i lojalność.\n– Proszę zadzwonić w poniedziałek… – powiedział Leszek i przerwał rozmowę. Odłożył komórkę.\nWyciągnął z półki płytkę DVD. Następnie z biurka wyjął bloczek z papierem ściernym do ołówków. Wydarł jeden arkusik i zaczął ze spokojem ścierać błyszczącą powierzchnię płytki. Na koniec zgniótł ją kilka razy. Najpierw długo broniła się elastycznością, ale w końcu zaczęła pękać.\nPołknął kolejną tabletkę relanium.\nNie trząsł się. Był dumny, że nie drży. Znalazł sposób na lęk.\nPodszedł do ściany, na której wisiał Jezus Miłosierny. Przysunął krzesło. Uklęknął. Wsparł głowę na łokciach.\n– Chryste, zmiłuj się nade mną, grzesznikiem, Chryste zmiłuj się nade mną, grzesznikiem… Jezu, ufam Tobie, Jezu, ufam Tobie… – nagle łamiącym się głosem zaczął śpiewać oazową pieśń – Tylko Ty jeden wiesz, co w mym sercu dzieje się, tylko Ty, Panie, tylko Ty…\nPan Jezus miał twarz księdza z liceum.\nGroser nie mógł sobie poradzić. Telefony od Leszka, których nie odebrał, były piekącym wyrzutem sumienia. Próbował oddzwonić na święta z życzeniami, ale komórka była wyłączona. Gdyby, gdyby jednak był bardziej natarczywy, może Leszek by żył. Ale pochłonęły go dziesiątki spraw. Liczył, że przyjaciel to zrozumie.\nRozmawiał przed pogrzebem z ludźmi ze wspólnoty AA. Nie mogli uwierzyć w to, co się stało. Dlaczego Leszek pożegnał się z życiem akurat wtedy, gdy znalazł receptę, jak mu podołać. „On nie popełnił tego samobójstwa. Wszedł w niego jakiś demon…”.\nPatrzył na trumnę. Przez głowę przelatywały mu myśli nie do wypowiedzenia. Myśli płaczliwe. Rozedrgane. Sprzeczne. Nie mógł się rozkleić. Miał wygłosić słowo nad jego trumną. Przed dwoma dniami zadzwonił sekretarz biskupa i poprosił, by jako najbliższy przyjaciel przemówił w czasie pogrzebu.\nNie rejestrował twarzy zebranych żałobników. Miał przed sobą jedynie Leszka idącego do Ojca.\nBiskup Florian przeczytał przypadającą na ten dzień Ewangelię św. Jana. Można było przeczytać jakąkolwiek inną, która oddawałaby sens wydarzeń. Wacław jednak miał zasadę, że w czasie pogrzebów głosił słowo na podstawie Ewangelii z danego dnia.\n„O zmierzchu uczniowie Jego zeszli nad jezioro i wsiadłszy do łodzi przeprawili się przez nie do Kafarnaum. Nastały już ciemności, a Jezus jeszcze do nich nie przyszedł; jezioro burzyło się od silnego wiatru. Gdy upłynęli około dwudziestu pięciu lub trzydziestu stadiów, ujrzeli Jezusa kroczącego po jeziorze i zbliżającego się do łodzi. I przestraszyli się. On zaś rzekł do nich: To Ja jestem, nie bójcie się!”.\nBiskup przekazał mikrofon Groserowi. Zapadła chwila ciszy.\n– „Jaki będzie pożytek z krwi mojej, z mojego zejścia do grobu? – rozległy się słowa psalmu. – Czy proch Cię będzie wysławiał albo rozgłaszał Twoją wierność?”. Jaki pożytek będzie z twego odejścia, Leszku?\n– Nigdy nie poznamy ostatnich myśli i uczuć Leszka. Wiemy, że odszedł w dzień Miłosierdzia Bożego i że modlił się często do Jezusa Miłosiernego. – Zdawało się, że szuka dopiero słów, że dopiero tu, nad trumną układa kazanie. – Ewangelia zawsze jest Dobrą Nowiną. I taką nowiną jest dla nas, którzy stoimy ze łzami nad grobem naszego brata Leszka. Dzisiejsze czytanie ukazuje niebywale sens tego, co przeżywamy. Wszyscy, którzy tu jesteśmy, których sercu był bliski Leszek, boimy się. Boimy się ciemności i nikt z nas nie wypływa świadomie o zmroku na wzburzoną wodę. A jednak zdarza się, że znajdujemy się na spienionej wodzie, osaczeni przez ciemność. Człowieka, dla którego nie ma ratunku, nazywamy nieszczęśnikiem. Większość z nas wpada w sidła mroku i spienionych wód. Nie możemy w to uwierzyć – Wacław przerwał na chwilę. Przełknął ślinę. Jakby zastanawiał się, czy mówić dalej. – Jak się to stało? Byliśmy tacy roztropni… Wzburzone wody symbolizują w Biblii wody grzechu i śmierci. Ciemność jest brakiem wiary i nadziei, że można się z tych wód wydostać. Jak to się dzieje, że wpadamy w spienione wody… o zmroku?\nGdy uczniowie byli w łodzi, Chrystus przebywał w oddaleniu na modlitwie. A jednak usłyszał wołania uczniów. Wyruszył na ratunek, bo dla Niego nie ma sytuacji beznadziejnych. Idzie do nas bez względu na nasze zwątpienie. I podaje dłoń tonącym. Przyjdzie, zawsze przyjdzie, choćbyśmy pośród ciemności Go nie widzieli. On jest… – zamknął oczy. – Wystarczy wyciągnąć dłoń. Jestem przekonany, że Leszek w ostatnim ułamku swego życia poczuł dotyk Jego dłoni.\nZamilkł, wydawało się, że jeszcze coś powie, że się namyśla. Po chwili jednak podniósł wyżej głowę na znak, że już skończył.\nDo trumny zaczęła się przeciskać kobieta w czarnej, fantazyjnie zawiązanej chustce.\nZanim wypowiedziała słowo, popatrzyła na trumnę, kręcąc niedowierzająco głową.\n– Leszku, Leszku… Chcemy cię pożegnać, wszyscy twoi bracia i siostry ze wspólnoty AA – głos uwiązł jej w gardle. Musiała się uspokoić. – Dosłownie parę tygodni temu świętowaliśmy twoje pierwsze urodziny, rocznicę trzeźwości. Dzieliłeś się z nami tortem… Każdemu dałeś kawałek miłości. Zawsze będziesz dla nas taki, jak wtedy. Szczęśliwy… Powiedziałeś, że następnym razem… – kobieta pokręciła głową. Wyciągnęła chusteczkę i otarła łzy. – Żyjemy pośród znaków. Miałam, Leszku, powiedzieć coś innego. Ale sam mówiłeś, że ważniejsze od mówienia jest słuchanie. To takie dziwne i cudowne, że dziś jako ostatnie słowo zostawiłeś nam Ewangelię o Jezusie idącym do nas przez wzburzone wody. Leszku, nie wiem, jak to wytłumaczyć. Nasza przystań jest łodzią na morzu o dwóch obliczach. Wzburzonym i cichym. Jezus idzie do naszej łajby… Wiem, wiem – kobieta rozpłakała się. Wzniosła głowę do góry, próbowała zatamować łzy.\n– Leszku, jutro domaluję na naszym morzu dłoń, namaluję dotyk, który czuć w ciemności. Przyjdziesz i opowiesz nam, jak jest tam, na Wiecznym Mityngu. Przyjdziesz?…\nKobieta urwała. Zaczęła się wycofywać. Ocierając łzy, próbowała się uśmiechać.\n– Ty ukochany zasrańcu, ty Boży zasrańcu… – szeptała.\nTagi: Powieść polska\nMdr 11,22-12, 2 / Ps 145 / 2 Tes 1,11-2,2 / Łk 19,1-10 Istnieje szalenie niebezpieczne doświadczenie grzechu, które skazuje na bycie poza kręgiem dotychczasowych relacji, a wręcz doprowadza do wyrzucenia na bruk życia społecznego. Ten ...\n2 Mch 7,1-2.9-14 / Ps 17 / 2 Tes 2,16-3,5 / Łk 20,27-38 albo Łk 20,27.34-38 W Ewangelii według św. Łukasza padają ważne słowa: „Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla Niego żyją”. Słowo „życie” można różnie rozum...\nMal 3,19-20a / Ps 98 / 2 Tes 3,7-12 / Łk 21,5-19 Spotykasz czasem na swojej drodze ludzi, na których spadły rozmaite niepowodzenia życiowe i niezawinione nieszczęścia. Słyszysz, że człowiek, który miał być ostoją, okazał się draniem, p...\n2 Sm 5,1-3 / Ps 122 / Kol 1,12-20 / Łk 23,35-43 „To jest Król żydowski”. Tylko Łukasz zilustrował napis powieszony nad głową Jezusa, opowiadając nam o rozmowie z łotrami. Rozmowie, która może się stać kluczem do zrozumienia istoty...\n„Nawet gdybyś to zrobiła, i tak nie przestaniesz istnieć” - usłyszała w odpowiedzi na dręczącą pokusę, by przyspieszyć swoje odejście z tego świata. Dusza ludzka jest nieśmiertelna. Jedna z sal hospicjum, wczesny wieczór. Patrzę na twa...\nW chrześcijaństwie zmarłego chowa się zwyczajowo złożonego do trumny w ubraniu, w pozycji leżącej, z rękami splecionymi na klatce piersiowej lub brzuchu. Dzień śmierci jest dla chrześcijanina, po zakończeniu jego życia sakramentalnego, dope...\nTuż za naszą zachodnią granicą rozwija się kultura pogrzebowa, sięgająca swoimi korzeniami pogańskich metod grzebania zmarłych, oparta na ideologii panteistycznej czy też mająca swoje źródła w religiach naturalistycznych. Jak bardzo zmienia...\nOto umieszcza się w kosztownych naczyniach szczątki niepewnego pochodzenia i bałwochwalczo wielbi, a religijność obraca się w magię i zabobon. Mogiły. Bywają wspólne, nawet masowe, w przypadku ofiar wojny, epidemii, katastrof. Zwykle j...\nPiekło było dla Bierdiajewa problemem, którego nie mógł do końca rozwiązać. Całą swoją wrażliwością nie zgadzał się z jego istnieniem. „Nie wiem, czy istnieje piekło, wiem jednak, że istnieć nie powinno”. Stanowisko Kościoła prawosławnego d...\nWojciech Prus OP: Pomysł tej rozmowy podsunąłeś, Tomku, sugerując, że warto zająć się pytaniem „Czy księża potrzebują duszpasterstwa dla siebie?”. Skąd ta intuicja? Tomasz Golonka OP: Pierwsze źródło to moje potrzeby: człowieka, księdza, który po latach pr...\nSzanowny Lwie, do dziś nie wiem, co to było. Usłyszałem cichy „klik” i umieranie nabrało rozpędu. Umierał nieporządnie. Do ostatka budziło to sprzeciw ludzi czuwających przy jego łóżku. Potrafili oni jednak swój niepokój ubrać w łagodne zdziwieni...\n4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni, scen. i reż. Cristian Mungiu, wyst. Anamaria Marinca, Laura Vasiliu, Vlad Ivanov, Rumunia 2007 ...to zaryzykujmy stwierdzenie z Augustyna, że przebywamy w krainie niepodobieństwa, albo powtórzmy za Mertonem, ...\nChopin: Preludia, Rafał Blechacz (fortepian), Deutsche Grammophon 2007 Nic na to nie poradzę. Nie jestem zachwycony. Nie jestem olśniony. Chwilami usatysfakcjonowany, prawda – ale to mi jakoś nie wystarcza. Choć nie czuję też zawodu, rozcza...\nOd zawsze intrygowało mnie to, jak musiały wyglądać szaty, które w rzeźbach Wita Stwosza czy Madonny z Krużlowej tworzą załamania i formują się w przepiękne fałdy, a nie zwisają bezmyślnie w dół. Kiedy byliśmy jeszcze w n...


Spotkanie z wrocławską pisarką\n14 maja, w godzinach popołudniowych, odbyło się w budynku filii Miejskiej Biblioteki Publicznej na Osiedlu Serbinów spotkanie z wrocławską pisarką, Agnieszką Lingas- Łoniewską. Jest to autorka 29 powieści, m.in. „Bez przebaczenia” (debiut),”Szósty”, „Łatwopalni”, „Skazani na ból”, „Piętno Midasa”, „Wszystko wina kota!”, „W szponach szaleństwa”. Tworzy książki obyczajowe, łączące sensację z wątkami kryminalnymi i romansowymi. Prowadzi także portal „Czytajmy polskich Autorów”. Jest członkiem Stowarzyszenia Autorów Polskich oraz Kapituły Literackiego Debiutu Roku.\nNa spotkanie z autorką przybyło wielu czytelników – zarówno fanów jej twórczości, jak i po prostu zainteresowanych znaną postacią. Wśród licznie zgromadzonych wielbicieli literatury znaleźli się przedstawiciele „Hetmana”. Pisarka okazała się bardzo kontaktową, sympatyczną osobą. Opowiadała barwnie, z werwą, dowcipnie o swojej twórczości, wejściu w świat literatury oraz o perypetiach związanych z rosnącą popularnością.\nPo spotkaniu nasi wysłannicy zdobyli dla uczniów i nauczycieli „Hetmana” specjalną dedykację z autografem powieściopisarki. A Ola Sitek, która dzielnie walczyła o to trofeum, uzyskała również zapewnienie, że w najnowszym utworze autorki znajdzie się specjalny prezent dla niej. Czekamy więc z niecierpliwością na tarnobrzeskie akcenty w twórczości wrocławianki! (nan)


Polecamy doładowanie przez aplikację Play24 lub na stronie https://doladowania.play.pl/\nJeśli masz konto w jednym z banków, możesz wykonać doładowanie na stronie transakcyjnej banku.\nNa stronę doładowań możesz wejść nawet wtedy, kiedy nie masz środków na koncie.\nJeśli łączysz się przez modem i aplikację Play Internet, możesz doładować konto bez podawania numeru swojej karty (MSISDN). Kiedy korzystasz z innych metod, potrzebujesz numeru karty.\nInne sposoby doładowania:


Komiks Forum - 100lat Komiksu\nStulecie Komiksu w Mieście Łodzi\nBałem się o losy tej imprezy z trzech powodów. Najpierw nazwa: sformułowanie „Sto lat komiksu” zapowiadało nudną fetę pełną wystąpień mających przekonać laików o wyższości komiksu nad czymkolwiek innym, serię wykładów historycznych o dziejach gatunku, krótko mówiąc - bałem się jałowego tokowania. Po drugie: obawa związana z programem. Też giełda, też prelekcje i też rozstrzygnięcie konkursu na krótką formę komiksową. Czy nie będziemy mieli do czynienia z kopią dorocznych Konwentów Twórców Komiksu? Z tym samym na mniejszą skalę? Po trzecie: sam fakt organizowania imprezy. Czy ci sami goście, program podobny do programu innych konwentów, przyciągną publikę?\nW miarę trwania imprezy moje obawy rozpraszały się. Zaraz jednak ich miejsce zajęły rozterki innej natury Częścią z nich chciałbym się podzielić. Żeby nikt nie zarzucił mi faworyzowania jednych punktów programu kosztem innych, zamierzam pisać o nich w porządku jak najbardziej naturalnym, to jest alfabetycznym.\nMiała to być (i była) jedną z największych atrakcji imprezy Na licytacji (prowadzonej, niestety, dość chaotycznie przez Witka Idczaka) pojawiły się oryginały prac Piotra Drzewieckiego, Artura Łobusia, Tomasza Piorunowskiego, Wojciecha Birka, Andrzeja Janickiego i kilku innych rysowników. Odnotujmy tu dwa falstarty. Wbrew oczekiwaniom, wystawione na sprzedaż prace luźno łączyły się z komiksem. Mieliśmy karykatury, poetyckie impresje, bodaj pejzaż, akt i coś jeszcze, zabrakło natomiast plansz komiksowych, czy choćby pojedynczych kadrów bądź szkiców. Chlubnym wyjątkiem był short Wojciecha Birka Kropla życia narysowany specjalnie na aukcję. Falstart drugi, a właściwie spory afront dla rysowników, to zatrważająco niskie ceny, jakie prace osiągnęły na licytacji. Mieściły się w granicach od 30 do 64 zł. Jeżeli oryginał pracy jednego z najlepszych rysowników młodego pokolenia jest wart tyle, co dobrze zachowany egzemplarz Kajka i Koka w kosmosie, albo tyle, ile honorarium za rysunek płacone w lokalnej gazecie, mamy do czynienia z prawdziwą tragedią. Tragedia ta, dodam, rozegrała się na wyraźne życzenie organizatorów, oni to, bowiem ustalili godzinę rozpoczęcia aukcji w ten sposób, że stała się ona jednym z ostatnich punktów programu imprezy. Kieszenie amatorów komiksu były już solidnie wydrenowane wydatkami dokonanymi rano na giełdzie.\nC jak Comics Session\nPomysł był znakomity. Na estradzie pojawiły się nagle wielkie plansze, przybory do rysowania i profesjonalni twórcy obecni podczas konwentu. Wedle zamierzeń Witka, który chciał wyniki sesji opublikować następnie w Komiks Forum, każdy z rysowników miał narysować kadr w komiksie pod tytułem: Wyjazd do Łodzi na stulecie komiksu. Dobre chęci swoją drogą, wyniki swoją. Rzeczywiście, na kartonie zmaterializowały się kadry Ozgi, Truścińskiego i innych, tylko po to jednak, by następnie zniknąć w natłoku niewybrednych dowcipasów dorysowywanych przez amatorów. Niektóre dodatki były śmieszne, inne żałosne. Kiedy do procesu twórczego włączyli się zinowcy ze swoimi obsesjami antyklerykalno- wulgarno- koprofilnymi, twarze organizatorów zaczęły się wydłużać i markotnieć. W efekcie sporo pracy profesjonałów zostało bezpowrotnie zniszczone, a plansze będące pozostałością po sesji należy schować w jakimś bezpiecznym miejscu i broń Boże nikomu nie pokazywać.\nPo raz kolejny okazało się, że spotkanie prawdziwych fanów komiksu nie może obejść się bez szału zakupów, wymian i zwykłego oglądactwa. Giełda oblężona była do tego stopnia, że niektórzy rezygnowali z uczestnictwa w głównych punktach programu, byle tylko dopchać się do stoisk i wydać trochę grosza na komiksy. Trochę szerzej na ten temat.\nWydaje się, że minął już czas kupowania czegokolwiek, co tylko jest narysowane i ma w stopce nazwę odpowiednio renomowanego wydawnictwa zachodniego. Klienci przyjeżdżali z daleka, by zdobyć konkretne pozycje konkretnych rysowników. O niektóre tytuły rozgrywały się istne bitwy, szczególnie w pierwszych godzinach trwania giełdy. Nie była to klientela przypadkowa. Padały pytania o wypatrzone wcześniej, wymarzone albumy Moebiusa, Batiego, Burgeona, Millera, Bisleya czy Frazetty. Fakt ten nie trafił jeszcze do świadomości części sprzedawców, w tym, niestety, do skąpo reprezentowanych wydawców profesjonalnych.\nNa stoisku TM-SEMIC leżała po prostu bezładna kupa barwnego szmelcu, w której z wypiekami na twarzy gmerało grono małolatów o najmniej wybrednych gustach. A przecież nawet w ubogo jakościowej ofercie tej firmy znajduje się kilka tytułów szczególnie wartych uwagi, które warto promować i które, co ważniejsze, błyskawicznie znalazłyby nabywców.\nMieszane uczucia wzbudziło stoisko księgarni MARJANNA, Czołowego w Polsce dystrybutora komiksów francuskojęzycznych. Z jednej strony można było nabyć na nim prawdziwe perły, z drugiej, sprzedawcy wykazywali się czasem smutną indolencją nie potrafiąc rzeczowo odpowiedzieć na pytania o to, co mają w ofercie, a czego nie. Prawdziwym zaś niewypałem i dowodem na nieznajomość gustu polskiego nabywcy ukazał się przebogato przygotowany stolik z francuskimi komiksami dla dzieci, przy którym trudno było zauważyć nawet psa z kulawą nogą. Na miejscu zajmowanym przez te niechodliwe propozycje mogły z powodzeniem znaleźć się albumy markowych artystów, tym bardziej, że niektóre komiksy trafiły na stoisko MARJANNY w oszałamiających liczbach typu „jeden egzemplarz i przepraszam, że taki przybrudzony”.\nZnacznie większą orientacją w temacie wykazali się, jak zwykle, importerzy działający na własna rękę. To też właśnie ich stoiska były najbardziej oblężone, mimo szokujących nieraz przebitek cenowych, gdy album z Blueberrym kosztuje tyle, co zeszycik Millera to chyba nie jest najzdrowsza sytuacja, prawda?).\nOsobna sprawa to stoiska wydawców nieprofesjonalnych. Byłoby chyba lepiej, gdyby zamiast rozrzuconych po sali skromnych stolików organizatorzy zapewnili coś w rodzaju „księgarni firmowej”, w której na nabywcę czekałyby obok siebie: AQQ, Mięso, Komiks Forum, Czas Komiksu, Czarno na białym i inne owoce przedsiębiorczości polskich fanów komiksu. Zamiast przepychać się od stoiska do stoiska kupujący miałby w jednym miejscu w miarę pełną ofertę, poszczególne tytuły nie ginęłyby między stoiskami profesjonalnych potentatów, a wreszcie sprzedawcy, którymi najczęściej byli sami autorzy lub wydawcy, mogliby zamiast ciułania grosza zająć się pełniejszym uczestnictwem w imprezie.\nCieszy spore zainteresowanie starszymi komiksami polskimi, świadczące o tym, jak pochopnie księgarnie i antykwariaty zrezygnowały z obrotu Relaxami, Żbikami czy Klossami.\nJeszcze kamyczek do ogródka jednego z komiksowych gigantów. Wydawnictwo PRÓSZYŃSKl i S-ka nie wydaje już wprawdzie komiksów na taką skalę, jak kiedyś (z wyjątkiem, rzecz jasna, Tytusa), ale niektóre tytuły z dawniejszej oferty tej firmy, jak np. Pelissa, Funky Koval czy Burton i Cyb niedostępne już w kioskach, są wciąż przedmiotem pożądania, szczególnie młodszych zbieraczy. Tak się składa, że wymienione wyżej komiksy zalegają magazyny koncernu i dostępne są jedynie w warszawskim salonie firmowym „Prószyńskiego”. Łódzkie imprezy wydają, się być wymarzonym miejscem na sprzedanie końcówek nakładów. Tymczasem PRÓSZYŃSKl i S-ka to jeden z wielkich nieobecnych imprezy.\nI pytanie do dyrekcji Łódzkiego Domu Kultury: opłata za wejście to już chyba absurd? Kolekcjonerzy staroci na swoje giełdy wchodzą gratis.\nK jak Konkurs - po raz pierwszy\nTo była niebezpieczna próba, która mogła wykazać płytkość polskiego rynku twórców komiksu. Zupełnie niespodziewany, wypadający w połowie między tradycyjnymi konwentami konkurs na krótką formę komiksową uznać jednak należy za udany. Nie było może zatrzęsienia prac, ale w większości przypadków poziom propozycji był całkiem niezły. Milczeli tym razem profesjonaliści o uznanym dorobku, do głosu więc doszli młodzi (choć bardziej wiekiem, niż stażem). Sądząc po owacji, jaką przyjęto werdykt, gust publiczności pokrywał się w pełni z oceną jurorów.\nZaskoczeniem in minus jest natomiast zapowiedź organizatorów najbliższego konwentu stworzenia dodatkowych podziałów nagród na kategorie wiekowe. Nie widzę różnicy między dobrym komiksem czternastolatka i szesnastolatka, ani potrzeby nagradzania ich w rożnych kategoriach. Jury ma dzielić prace na dobre i złe, a nie według kryteriów wieku, rasy, koloru włosów, płci czy wykształcenia. Trąci mi ten pomysł zbytnią troską o uznanych twórców. Tak, jakby ktoś na siłę chciał zażegnać niebezpieczeństwo ze strony młodych następców depczących starszym po piętach. Nie ma co tworzyć stref ochronnych. Będą lepsi - to wykoszą poprzedników. Niech decydują wilcze prawa rynku.\nDobrym pomysłem jest natomiast stworzenie Akademii Komiksu, czyli zgromadzenia krytyków, dziennikarzy i twórców komiksu, po to by oceniali nadesłane prace. Z jednym zastrzeżeniem. Lepiej chyba byłoby przy okazji konkursu konwentowego pozostać przy małym, czysto profesjonalnym jury, natomiast Akademii „użyć" w sposób podobny do tego, jaki jest popularny w świecie filmu; czy literatury fantastycznej (Oskar i Nebula). Wyglądałoby to tak: co roku członkowie Akademii otrzymują spis (i kopie) wszystkich prac komiksowych opublikowanych w ciągu poprzednich dwunastu miesięcy, następnie typują nominacje np. w kategoriach: album, krótka forma komiksowa, pasek prasowy. Następnie na konwencie ogłasza się listę nominacji i dochodzi do głosowania finałowego.\nŁyżka dziegciu w beczce miodu: nie wiedzieć czemu, do prac Akademii Komiksu nie zostali zaproszeni autorzy jedynej w Polsce cyklicznej audycji radiowej poświęconej komiksowi.\nK jak Konkurs - po raz drugi\nRaz jeszcze znalazła potwierdzanie opinia, że największą bolączką polskiego komiksu jest brak scenariuszy na odpowiednim poziomie. Rozpisany przez miesięcznik Fenix konkurs na scenariusz zakończył się kompletnym fiaskiem. Nadesłany zaledwie kilkanaście propozycji, słabych i niedopracowanych. Rozpacz malująca się na twarzy Andrzeja Łaskiego (redaktor graficzny Fenixa), gdy ktoś zagadnął go o plon tej akcji, jest sama w sobie wystarczającym komentarzem.\nK jak Konkurs - po raz trzeci\nPrzygotowując konkursy dla publiczności można pójść dwiema drogami. Pierwsza to test dla prawdziwych fanów, strzelających na zawołanie datami, nazwiskami i tytułami. Trzeba wtedy zainwestować nieco w rozgrywkę wstępną (zestaw pytań na piśmie) i po rozdaniu kartek wszystkim chętnym do wzięcia udziału w zabawie, wybrać spośród nich np. pięć osób, które udzieliły najwięcej dobrych odpowiedzi. Następnie zaprosić je do finału, w którym w obecności publiki jury zadawać będzie (i oceniać) odpowiedzi na naprawdę trudne zagadki. Można też pójść drogą zabawy ludowej, z wykrzykiwaniem do mikrofonu pytań i oczekiwaniem na odzew z sali. Organizatorzy stulecia komiksu wybrali tę drugą możliwość. Było sympatycznie, ale prowadzący zbyt często tracili kontrolę nad tym kto odpowiada, kto otrzymuje nagrodę, a przede wszystkim: nie było słychać odpowiadających. W odróżnieniu od prowadzących, nie dysponowali nagłośnieniem.\nPo wprowadzeniu kilku usprawnień i większej dyscypliny można z powodzeniem pozostać przy tej farmie zabawy, a i nic strasznego nie stałoby się chyba, gdyby zorganizować profesjonalny konkurs wedle pierwszego z wymienionych sposobów. Dodatkową atrakcją mogłyby wówczas stać się pytania bezpośrednio od rysowników czy krytyków. A może pójść jeszcze dalej i przygotować test dla „profich”? Niech dziennikarze, twórcy i krytycy wykażą się wiedzą przed szykującymi na nich wymyślne pułapki fanami.\nP jak Prelekcje\nMocny punkt programu. Szkoda, ze trochę zlekceważony przez publiczność. Zarówno podczas wystąpienia Wojciecha Birka na temat „komiksowych powieści”, jak i na wykładzie Jerzego Szyłaka o horrorze w komiksie doliczyć się można było jakichś trzydziestu osób (niemal tych samych). Była rzadka okazja posłuchać, jak o komiksie mówią ludzie, którzy wiedzą na ten temat wielokrotnie więcej, niż przeciętny zjadacz Asterixów. Obie prelekcje miały miejsce w największej sali domu kultury, przez co straciły sporo na atmosferze, inaczej słuchałoby się wywodów w kameralnym pomieszczeniu, likwidującym dystans między prelegentem i słuchaczem, inaczej wyglądało to na wielkiej przestrzeni, gdzie echo błądziło odbite od pustych, sterylnie białych ścian.\nMyślę tej, że gdyby wreszcie zacząć budowę odpowiedniego zaplecza dla takich wystąpień (choćby przygotowanie rzutników i pokazanie najbardziej charakterystycznych kadrów na slajdach) można byłoby oczekiwać zamiast garstki fanów obecności przynajmniej setki słuchaczy. Teraz oprawa plastyczna pogadanek komiksowych wygląda tak: ginący w wielkiej sali mówca pokazuje z rzadka maleńki rysunek dzierżąc w dłoni rozłożony zeszyt, a publiczność udaje, że coś widzi.\nOczekuję także z niecierpliwością poszerzenia grona komiksowych „profesorów” i tematyki wystąpień.\nByły dwie i obie nieudane. Pierwsza zawierała prezentację słynnych postaci i albumów, w założeniu najciekawszych i najbardziej zasłużonych dla gatunku. Była niestety chaotyczna i bardzo niekompletna, a kryteria jakimi posługiwał się jej autor pozostają głęboką tajemnicą. Druga miała stanowić historię polskich pism komiksowych z lat 1945-95, a wynikało z niej, że najważniejszym periodykiem tego okresu jest Komiks Forum. Fakt ten pozwolę sobie zostawić bez komentarza.\nGdybym musiał posłużyć się szkolną skalą ocen wystawiłbym imprezie z okazji stulecia komiksu solidną trójkę z plusem. Plus otrzymaliby organizatorzy za podjęcie trudu, harówkę w mało sprzyjających warunkach i doprowadzenie do tego, że ważna rocznica została upamiętniona. Sam stopień zaś jest wynikiem zsumowania pozytywów i negatywów imprezy.\nwybór najlepszych prac konkursu z okazji stulecia komiksu; autorzy: Przemysław Truściński Komiks z Okazii..., Aleksandra Czubek & Jerzy Szyłak - Wampir, Sławomir Jezierski, Jakub Rebelka - Czas, Tomasz Lew Leśniak & Rafał Skarżycki, Marek Turek - Harzack, Andrzej Janicki - Epiog, Jacek Michalski, Andrzej Łaski - Klub Samobójców, Andrzej Deredos, Marek Skotarski, Bartosz Minkiewicz, Przemysław Krupski, Krzysztof Ostrowski - (...), Krzysztof Skrzypczyk, Tomasz Ferenc, Tomasz Niewiadomski, Krzysztof Różański, Wojciech Nawrot - Co w Trawie Piszczy, Grzegorz Weigt, Sławomir Wróblewski, Maciej Łuniewski, Piotr Kowalski, Dariusz Żejmo, Marek Adamik, Jacek Frąś; teksty: Piotr Gociek - Stulecie Komiksu w mieście Łodzi, Waldemar Jeziorski - Stulecie Komiksu - głos drugi, Witek Idczak - Stulecie Komiksu - refleksje organizatora; okładka: Przemysław Truściński (październik 1997, 48 stron, czarno biały, nakład 500 egzemplarzy)\nTen numer Komiks Forum miał swoją wcześniejszą wersję w postaci katalogu wystawy konkursowej. Publikacja ta została przygotowana metodą kserograficzną i wydana w łącznym nakładzie 150 egzemplarzy przez Łódzki Dom Kultury (100 egz. format A4 plus 50 egz. format A5). Oczywiście, jako organizator imprezy zajmowałem się przygotowaniem tego wydawnictwa.\nKomiks Jerzego Ozgi narysowany podczas Comics Session.\n⇒ Chciałbym bowiem, na imprezie z okazji np. sto drugiej rocznicy istnienia komiksu (to, rozumiecie, koncepcja „od czołgu Rudy"), ucieszyć się faktem, że wszystkie punkty programu zaczynają się o czasie; ze zawartość wystaw jest adekwatna do tematyki imprezy; że rysownicy zamiast uciekać przed fanami, rozmawiają z nimi; że prelekcje wygłasza ktoś spoza „żelaznego składu” Birek-Szyłak; że sprzedający wiedzą, co sprzedają; że prelegenci mają do dyspozycji slajdolot, czy może i magnetowid z telewizorem; a wydawcy zamiast bawić się w ekspedientów udzielają się wśród licznie przybyłych miłośników komiksu.\nTak oto recenzja stulecia komiksu zamieniła się w listę życzeń, do których pewnie każdy, kto był na imprezie mógłby dołożyć swoje. Mam nadzieję, że podczas najbliższego Konwentu Twórców Komiksu będzie okazja o nich porozmawiać, choćby przy okazji wieczornych, pozaprogramowych, choć panelowych dyskusji w mieszkaniu niżej podpisanego, które to spotkania stają się pomału tradycją towarzyszącą łódzkim spotkaniom fanatyków historii z dymkiem.\nilustracja: Przemysław Truściński, zdjęcia wideo: Andrzej Kudzin\nStulecie Komiksu - głos drugi\nW roku 1996 minęło sto lat od chwili narodzin kina. Mało kto wie, że komiks jest rówieśnikiem „ruchomego obrazu”. Niestety w Polsce komiks nie ma tak silnej pozycji, jak jego pobratymiec, toteż różnice w obchodach setnych urodzin tych dwóch składników kultury są wprost proporcjonalne do pozycji przez nie zajmowanych w naszym kraju. Już sam pomysł zorganizowania imprezy upamiętniającej datę powstania „dziewiątej sztuki” zasługuje na uznanie zwłaszcza, że komiks polski funkcjonuje w dziwnych warunkach rozbicia dzielnicowego. Jest u nas kilka ośrodków, które jakby nie dążą do osiągnięcia wspólnych, ogólnokrajowych efektów. Jednym z nich na pewno jest organizowanie imprez propagujących idee komiksu pojmowanego jako nieodłączny element kultury. Nie oglądając się na inne ośrodki, Łódź wzięła się raźno do pracy i pomysł Witka ldczaka, aby zorganizować prawdziwe święto komiksiarzy, trafił na podatny grunt kierownictwa Łódzkiego Domu Kultury.\n100 Lat Komiksu w swym zamierzeniu nie miało stanowić imprezy konkurującej z konwentem. Było to raczej wypełnienie pustki panującej pomiędzy kolejnymi Konwentami. Organizatorzy zadbali o to, by wprowadzić do programu elementy, które nie były wykorzystane przy organizacji żadnego dotychczasowego Konwentu, ale też, by nie odżegnywać się od sprawdzonych, żelaznych punktów. Nowo wprowadzonym elementem, było powołanie do rycia Akademii Komiksu - kolegialnego organu odpowiadającego za ocenę konkursowych prac. Tym sposobem zrezygnowano z mocno krytykowanego sposobu oceniania nadesłanych komiksów przez jury. Tryb oddawania i obliczania głosów przez członków akademii stanowi gwarancję pełnego obiektywizmu, a także niezależności i niezawisłości głosujących. Moim zdaniem Akademia Komiksu zdała swój pierwszy egzamin na piątkę. Wszyscy jej członkowie oddali głosy, a po ogłoszeniu wyników gwizdów nie było.\nJak zwykle swoją mocną pozycję na tego typu imprezach potwierdziła giełda, na którą udało się ściągnąć przedstawicieli wydawnictw: TM-SEMIC, EGMONT POLSKA oraz księgarni MARJANNA, oferującej komiksy światowych mistrzów w oryginalnej wersji językowej. Przybyli także wydawcy nie zawodowi, tacy tak Piotr Drzewiecki ze Szczecina, ZIN ZIN Press z Poznania, Tomasz Leśniak z Mięsem i oczywiście VIKING i GAMEX z Łodzi. Można było otrzymać na giełdzie także starocie oraz komiksy zagraniczne oferowane przez prywatnych kolekcjonerów. Cała giełdę spróbuję skwitować jednym stwierdzeniem: była podaż i popyt, a do niektórych stoisk momentami nie można było się dopchać.\nŚwietnym pomysłem było stworzenie poglądowej galerii poświeconej światowym dokonaniom w dziedzinie komiksu. Uzupełniona tekstami Jerzego Szyłaka stanowiła kompendium wiedzy dla tych, którzy chcieliby poznać genezę gatunku oraz jego dalszy rozwój.\nMocnym punktem programu była aukcja. Kto chciał mógł na niej dosłownie za grosze kupić rysunki i grafiki czołówki przedstawicieli polskiej sceny komiksowej, a także unikatowe egzemplarze komiksów. O ile dobrze pamiętam, zażarty bój stoczono o miniaturę autorstwa Tomka Piorunowskiego (cudo!) oraz o pierwsze wydanie „Kajtka i Koka w kosmosie”.\nSam miałem ochotę kupić ten album, ale zostałem przelicytowany przez zdecydowanego na wszystko fana twórczości Christy. Zauważyłem, że wielu osobom nie przypadł do gustu mętny i niekonsekwentny sposób prowadzenia aukcji przez Witka. Człowiek ten jednak ostatnie, przed imprezą, dni i wieczory spędzał w ŁDK-u, przygotowując wszystko, toteż zmęczenia nie udało mu się wypędzić nawet aukcyjnym młotkiem, którym był łaskaw tłuc się po głowie podczas licytacji prac.\nMoim zdaniem impreza wypadła naprawdę dobrze, a słowa uznania za pomoc przy organizacji należą się także sekretarzowi wystawy - Krzysztofowi Ostrowskiemu oraz całej GRUPIE 8. w swojej relacji celowo pominąłem quiz oraz galerię komiksu polskiego, albowiem obydwa te elementy stanowiły moje „trzy grosze”, które wetknąłem do programu „stulecia”, więc opisywać ich mnie nie wypada. Chciałbym jednak w tym miejscu podziękować firmom TM-SEMIC i EGMONT POLSKA za ufundowanie quizowych nagród. Niedociągnięcia organizacyjne na pewno miały miejsce, ale uważam, że zajmie się nimi cała rzesza krytykantów (nie mylić z krytykami! Tych jest niewielu!), którzy gdy tylko pochwycą kawałek długopisu, przeleją na papier wszystkie swoje kompleksy.\nilustracje: Tomasz Lew Leśniak, Jerzy Ozga, Rafał Szłapa\nStulecie Komiksu - refleksje organizatora\nSetna rocznica narodzin „dziewiątej sztuki” domagała się uczczenia, nawet w kraju, którego większość obywateli znajduje komiks w „głębokim poważaniu”. Pomyślałem więc, że można byłoby zrobić imprezę w okresie pustki między kolejnymi konwentami, pokazując jednocześnie, że do jej zorganizowania nie potrzebny jest cały sztab ludzi, ani ogromne środki. Przyznam się szczerze, że do realizacji tego pomysłu podchodziłem z wielką obawą i nad wyraz ostrożnie. Powodem były wcześniejsze przykre doświadczenia przy organizacji konwentowych zjazdów, zarówno ze strony „opiekuna” z Łódzkiego Domu Kultury jak i pozostałych „organizatorów” (przykładem niech będzie wycofanie się ŁDK-u z wcześniej uzgodnionej imprezy cyberpunkowej, którą przygotowywałem razem z klubem fantastyki na grudzień '95).\nJeszcze na miesiąc przed „stuleciem” nie byłem pewny czy się ono odbędzie. Kierownictwo Łódzkiego Domu Kultury miało przeróżne obiekcje: „Czy warto organizować nową imprezę komiksową? Czy publiczność dopisze? Dlaczego program „stulecia” podobny jest do konwentowego? Czy kolejny konkurs komiksowy nie zdeprecjonuje prestiżu konkursu OKTK?. Zachowywali się tak, jakby obchody stulecia komiksu można było świętować co roku. Później dowiedziałem się, że do ostatniej chwili „opiekun” sondował łódzkie środowisko pytaniem „Czy warto organizować tę imprezę?”.\nJak widać pozycja wyjściowa nie była najlepsza. Niestety nie był to również jedyny problem, jaki musiałem rozwiązać. Zaskoczył mnie zupełny brak zainteresowania rocznicą ze strony środowiska. Z CONTUR-u jedynie Przemek Truściński udzielił mi swojego wsparcia. Na szczęście, mogłem liczyć na pomoc młodego rysownika Krzysia Ostrowskiego, który wziął na siebie przygotowanie wystawy konkursowej. Waldek Jeziorski opracował ekspozycję polskich magazynów i serii komiksowych, ułożył pytania quizowe oraz pomagał mi w prowadzeniu imprezy. Niezawodny Wojtek Birek przybył z „prowincji”, z kolejną ciekawą prelekcją. Ale za największy sukces uważam zaproszenie Jurka Szyłaka, który odtąd stał się stałym gościem łódzkich konwentów.\nBardzo liczyłem na młodzież z liceum Plastycznego. Jak pamiętam, zawsze przy konwencie zjawiali się chętni do pomocy. Niestety trafiłem na inne pokolenie. Moją nieformalną propozycję potraktowali jak obrazę. Dopiero mediacja Przemka poprawiła nieco sytuację. Zjawiła się pomoc, lecz nie taka, na jaką liczyłem. W rezultacie część ekspozycji musiałem przygotować sam (o czym pamiętał dobrze mój kręgosłup, przez następne dwa tygodnie).\nKolejnym problemem jak zwykle były finanse. Potrzebne na konkursowe nagrody, druk okolicznościowych katalogów i honoraria za prelekcje. Tym razem wydatnie pomógł Łódzki Dom Kultury, załatwiając pieniądze z Urzędu Miasta. Nie zawiedli również stali sponsorzy, wydawnictwa: TM-SEMIC i EGMONT-POLSKA, oraz księgarnia MARJANNA. Wydawcy zapewnili również nagrody rzeczowe, które były niewątpliwą atrakcją komiksowego quizu.\nGdy pieniędzy było jeszcze mało, wpadłem na pomysł, aby sami twórcy wspomogli imprezę, przeznaczając jedną swoją pracę na aukcję, z której dochód zasiliłby pulę konkursowych nagród. Większość autorów, do których zwróciłem się z prośbą, chętnie ofiarowała swoje grafiki. Aukcyjną ofertę wzbogaciłem kilkoma unikalnymi komiksami z mojego zbioru, a Waldek zaoferował ekskluzywne wydanie Czasu Komiksu. Niestety publiczność interesowała się bardziej rzadkimi komiksami (wszystkie zostały zlicytowane), niż oryginałami znanych rysowników. W rezultacie większość prac kupił Łódzki Dom Kultury, z przeznaczeniem odstąpienia ich na kolejnych aukcjach. Natomiast pozostałe trafiły w ręce znanych miłośników komiksu (na pewno stały się ozdobą kolekcji). Nie widzę więc powodu do narzekań ze strony Piotra. To dzięki aukcji stał się on posiadaczem oryginału komiksu Wojtka Birka (nie wiem czy pozwoliłby sobie na większy wydatek). Zaniepokoił mnie tylko pewien fakt. Jeden ze szczęśliwych nabywców postanowił wymienić (!!!) zakupioną tanim kosztem pracę, na inną (o wyższej cenie wywoławczej). Nie mogę sobie wyobrazić, że ŁDK się na to zgodził...\nNastępnym wyzwaniem była ocena prac nadesłanych na konkurs. Brakowało środków na opłacenie jurorów (zresztą ich zdanie mogło być równie kontrowersyjne, jak dotychczasowe oceny prac konwentowych). Postanowiłem więc powołać Akademię Komiksu, składającą się z laureatów konkursów konwentowych, publicystów zajmujących się komiksem i wydawców komiksów. Dużego grona ludzi tak różnych, że ich werdykt każdy uznałby za obiektywny. Tak też się stało. Ocena prac konkursowych w pełni pokryła się z opinią miłośników komiksu przybyłych na imprezę.\nW konkursie jubileuszowym ż okazji Stulecia Komiksu, w kategorii seniorów pierwsze miejsce ex aequo zdobyli: Adrian Madej za komiks „Leszczu”, oraz Jakub Rebelka za pracę „Czas” (wyróżnienie dla Jakuba jest tym większe, iż jako junior uzyskał je w kategorii seniorów!). Drugim miejscem, również ex aequo podzielili się: Jakub Gruszczyński i Szczepan Wysocki, który zaprezentował pracę „Nie do końca stara bajka”. Natomiast w kategorii juniorów, pierwsze miejsce zajął Benedykt Sznejder za komiks „Kreator”, drugim laureatem został Jakub Mazerant za pracę „Crossover”, a trzecie miejsce uzyskał komiks Krzysztofa Zakrzewicza „Acrelerando”.\nReasumując. Podczas Stulecia Komiksu pokazano wystawę konkursową i trzy ekspozycje tematyczne: polskich powojennych magazynów i serii komiksowych; oferty polskich i amerykańskich współczesnych wydawnictw komiksowych; oraz wybranych komiksów, które odcisnęły swoje piętno w historii gatunku. Odbyło się również komiks session (niby podobne, a jednak inne od konwentowego), tradycyjna giełda, aukcja (po raz pierwszy), i dwie prelekcje. Pierwszy raz także, przybyła na imprezę publiczność mogła wziąć czynny udział w quizie, którego pula nagród była większa niż apetyt uczestników. Całość zrealizowana została z budżetu kilkakrotnie mniejszego niż konwentowy, a mimo to uczestnicy konkursu i goście mieli bezpłatnie zapewniony katalog wystawy.\nPomysły Piotra (z pierwszego artykułu) dotyczące kolejnych spotkań są równie genialne, co nierealne do urzeczywistnienia w obecnych warunkach. Mam jednak nadzieję, że kiedyś on sam przygotuje imprezę, przy której wykaże swój talent organizacyjny. Czekam na to z niecierpliwością.\nJa również miałem jeszcze wiele pomysłów. Jednak samotnie, w krótkim czasie (na realizację był jeden dzień) niewiele mogłem zdziałać. Na pewno ucierpiała na tym nie tylko ilość, ale i jakość przygotowanych atrakcji (stąd też wyniknęła pomyłka dotycząca nadmiaru Komiks forum na jednej z ekspozycji, co nie uszło uwadze wszystkich dociekliwych obserwatorów). Nie mówiąc o samej imprezie, kiedy to braki kondycyjne nie pozwoliły mi skutecznie zapanować nad programem. Jestem świadom swoich niedociągnięć i przepraszam wszystkich rozczarowanych. Natomiast większość znajomych twierdzi, że „stulecie" było udane. Pamiętam olbrzymią kolejkę chętnych, stojących po bilety wstępu (nie było takiej nigdy wcześniej, ani później)...\nChciałbym podziękować za pomoc w organizacji imprezy Panu Andrzejowi Sobierajowi z Łódzkiego Domu Kultury, Waldkowi Jeziorskiemu z wydawnictwa VIKING, Przemkowi Truścińskiemu, Krzysiowi Ostrowskiemu, oraz mimo wszystko GRUPIE 8.\nW imieniu organizatorów dziękuję również Panom: Marcinowi Rusteckiemu z wydawnictwa TM-SEMIC i Tomaszowi Kołodziejczakowi z wydawnictwa EGMONT-POLSKA, bez pomocy których nie mielibyśmy tak wspaniałych, komiksowych nagród w konkursach. Specjalne podziękowania należą się także Paniom z księgarni MARJANNA oraz ekipie z TM-SEMIC za to, że swoją bogatą ofertą komiksową uświetnili giełdę.\nPrace na aukcję ofiarowali: Wojciech Birek, Andrzej Deredos, Piotr Drzewiecki (aż dwie), Andrzej Janicki, Sławomir Jezierski, Piotr Kania, Artur Łobuś, Jacek Michalski, Tomasz Piorunowski, Krzysztof Różański i Przemysław Truściński. W imieniu organizatorów dziękuję im bardzo.\npoczątek strony ⇒


Specjał zapowiada serię przejęć i walkę o miejsce w handlowej czołówce - Handel/dystrybucja\nData: 10-06-2009, 07:01\nSieć handlowa Specjał, która podobnie jak Emperia, Eurocash i Bomi równolegle rozwija hurt i buduje sieć sklepów detalicznych. Po cichu, bez wielkiego rozgłosu, umacnia pozycję na południu Polski, szykując się do wielkiego skoku na nowe terytoria - czytamy w Pulsie Biznesu.\n- W tym roku planujemy dwa lub trzy przejęcia. Interesują nas głównie firmy hurtowe, ale rozmawiamy także z detalistami. Z własnych pieniędzy jesteśmy w stanie sfinansować przejęcia firm, których roczne obroty sięgają 50-100 mln zł. Rozmawiamy też o konsolidacji z firmami ponadregionalnymi i ogólnopolskimi. Na takie transakcje będziemy potrzebować finansowania zewnętrznego. Preferowanym przez nas źródłem kapitału będzie giełda - mówi "PB" Krzysztof Tokarz, prezes i założyciel firmy Specjał.\nWedług Pulsu Biznesu prezes Specjału zrobił już rozeznanie w sprawie potencjalnego debiutu, powstrzymuje go kiepska koniunktura na parkiecie. Jednak jak uważa gazeta wyścig po kapitał i prestiż z giełdy nie będzie jednak łatwy. W blokach startowych do debiutu czeka już wiele innych firm, także z branży handlowej (np. Eko Holding czy Bać-Pol). Specjał jednak czuje się mocny. W rozwijanej przezeń franczyzowej sieci Nasz Sklep działa już 1100 punktów w kilku województwach na południu kraju (ich łączne obroty sięgają 1,5 mld zł rocznie). Sieć rozrasta się w tempie około 200 sklepów rocznie.\nPrezes Bomi: Przekazaliśmy do KNF odpowiedź ws. prospektu emisyjnego


Sklep | ChilliToruń - Najgorętsza strona miasta\nAll posts tagged "sklep"\nNajwiększa akcja rabatowa w naszym mieście odbędzie się po raz szesnasty. Toruń za pół ceny już 5-7...\nOkoło czterech godzin zmarznięty piesek czekał na właściciela. W końcu zajął się nim Eko Patrol Czworonoga zauważono w...\n19 kwietnia na mapie Torunia pojawi się nowa propozycja dla zwolenników zdrowej, polskiej żywności. “Zasmakuj regionu” oferuje...\nKonrad Marzec 16 kwietnia 2018\nW powiecie złamano niedzielny zakaz handlu. Donieśli mieszkańcy\nPaństwowa Inspekcja Pracy skontrolowała wczoraj aż 23 dyskonty spożywcze powiatu toruńskiego. W dwóch przypadkach natrafiono na złamanie zakazu handlu Z...\nBonnie i Clyde po toruńsku. Para rozbójników wpadła na Dworcu Głównym\n19-latka i jej 33-letni partner w krótkim odstępie czasu napadli na dwa sklepy spożywcze. Wpadli podczas próby ucieczki...\nPracownicy Lidla wkrótce będą mogli pochwalić się lepszymi zarobkami! Właściciele niemieckiego dyskontu postanowili reagować na ostatnie podwyżki największego na...\nNoworoczna podwyżka dla pracowników Biedronki! Ile teraz zarobią?\nOd nowego roku pracownicy sklepów Biedronka mogą cieszyć się z podwyżek w wysokości od 200 zł do...\nToruński Nocny Targ po raz drugi! Tym razem pod dachem\nZgodnie z naszymi zapowiedziami Toruński Nocny Targ doczeka się kontynuacji jeszcze w tym roku! Z inicjatywą rozkręcenia tej nocnej imprezy...\nSejm przegłosował uchwałę o zakazie handlu w niedziele!\nUstawa zakazująca handlu w niedzielę została przegłosowana przez sejm i już w przyszłym roku wejdzie w życie Za uchwaleniem...\nJak donosi jeden z naszych czytelników – Biedronka na ulicy Szerokiej została zamknięta. W kamienicy, w której...\nOd 22 do 27 sierpnia w godzinach wieczornych toruńska Starówka i jej okolice opanowane będą przez tysiące...\nRelikwie Jana Pawła II na sprzedaż. Jest także toruński akcent\nFundacja powiązana z ojcem Rydzykiem wystawiła na sprzedaż chusteczki z wizerunkiem św. Jana Pawła II. Na nich...\nMateusz Bąk 26 lipca 2017


Escort Zakopane | ♥ Dziewczyny na wyjazdy\nTowarzyskie oferty Woźniki\nW celu umowienia sie na spotkanie, szczegolnie jesli sie jeszcze nie znamyprosze o kontakt wylacznie telefoniczny.\nJestem ponadto otwarta na propozycje i mogę je zrealizować, jeśli nie będą one w konflikcie z Moimi Tabu.Jestem Dominą a nie panią do towarzystwa czy sex-koleżanką.\nNie jesteśmy agencją towarzyską tylko prawdziwym, profesjonalnym Salonem Masażu. Nowość!! Tantra masaż - jest jak maksymalnie długa gra wstępna, podczas której będę badać każdy zakamarek Twojego ciała, wszystkich Twoich stref erogennych centymetr po centymetrze głaskaniem, muskaniem, subtelnym dotykaniem.\nStaram się tą wiedzę połączyć z masażem erotycznym aby przekazać wam ją na naszych spotkaniach :) Uwielbiam to co robię, dlatego czekam na kulturalnych i schludnych Panów :) Czekam na was w dyskretnym mieszkaniu w sercu Kazimierza. Dobry nastrój i przyjemny odpoczynek są gwarantowane.\nDaje niesamowitą przyjemność i może doprowadzić do orgazmu bez stymulacji penisa! Gruczoł prostaty jest nazywany męskim punktem G (lub punktem P) - jego stymulacja daje równie intensywne odczucia, jak stymulacja kobiecego punktu G.Zapraszam na niezapomniane doznania, Adrianna. Szukasz dojrzałej ,doświadczonej kobiety? Właśnie jestem....


Kiedy w pracy robi się gorąco, czyli jak przetrwać upały w biurze? - infoWire.pl\nstyl życia praca\nKiedy w pracy robi się gorąco, czyli jak przetrwać upały w biurze?\n20.09.2018 | OPG Property Professionals\nTegoroczne lato, choć ma się już ku końcowi, nie szczędzi nam wysokich temperatur. Doskonale zdają sobie z tego sprawę ci, którzy w gorące dni muszą pozostać w biurze. Tymczasem, jak wynika z raportów serwisu AccuWeather, temperatury w Europie Środkowo-Wschodniej we wrześniu i w październiku znacznie przekroczą wieloletnią średnią. Czy kiedy upały chwycą i nie chcą puścić, jesteśmy skazani na brak komfortu w miejscu pracy? Czy aby utrzymać najemcę w budynku, właściciel musi wydać majątek? Niekoniecznie, choć wiele zależy od podejścia obu stron.\nGdzie najemcy biur najczęściej szukają ukojenia latem? W świetle polskiego prawa montaż klimatyzacji w miejscu pracy nie należy do obowiązków pracodawcy, choć takie udogodnienie można oczywiście spotkać w polskich biurowcach. – W rozmowach z firmami, którym pomagamy znaleźć biura, szczególnie w sektorze IT i nowoczesnych usług dla biznesu, nierzadko pada pytanie o klimatyzację – mówi Monika Hryniewicz, szefowa Działu Najmu w OPG Property Professionals, firmie zajmującej się m.in. doradztwem, komercjalizacją i zarządzaniem nieruchomości.\nWarto jednak pamiętać, że na komfort cieplny pracowników wpływa nie tylko sama temperatura, ale też m.in. dostęp do świeżego powietrza czy odpowiedni stopień jego nawilżenia. Dlatego też, w poszukiwaniach upragnionego chłodu, najemcy i właściciele budynków eksplorują też inne, mniej oczywiste technologie i rozwiązania. Wiele zależy chociażby od rozkładu pomieszczeń. Zamknięta przestrzeń i jednoczesne przebywanie wielu osób w open space’ach utrudnia utrzymanie właściwej temperatury dla wszystkich. Szczególnie, że odczuwanie komfortu cieplnego to kwestia dość subiektywna. Co więcej, inaczej będziemy się czuć w południowej, nasłonecznionej strefie budynku, a inaczej – po zacienionej stronie północnej.\nZdaniem ekspertów, zarówno właściciele, jak i inwestorzy realizujący nowe obiekty, powinni być otwarci na możliwą rearanżację powierzchni w przyszłości tudzież poprawę standardów termicznych budynku. – W ramach przygotowania obiektu TEAL OFFICE w Łodzi, doradziliśmy funkcjonalny podział przestrzeni oraz zastosowanie energooszczędnych, otwieralnych okien, które izolują przed gorącym powietrzem i usprawniają kontrolowany dopływ świeżego powietrza – wymienia Michał Styś, szef OPG Property Professionals. – Doradziliśmy inwestorowi takie rozwiązania, dzięki którym już na poziomie projektu udało się uzyskać prestiżowy certyfikat ekologiczności BREEAM, który stanowi dodatkową zachętę w oczach najemców – dodaje.\nKiedy jednak w starszym budynku klimatyzacji czy energooszczędnych okien brak, temperatura rośnie. Dosłownie i w przenośni. Zazwyczaj pojawia się pytanie, które rozpala głowy zarówno najemców, jak i właścicieli: kto zapłaci za dodatkowe udogodnienia? O ile mówimy o nowoczesnych obiektach należących do tzw. klasy A, w których klimatyzacja znajduje się w standardzie, wynajmujący z reguły uwzględniają koszt korzystania z instalacji w stawce czynszu. Podpisując umowę najmu w tego typu obiektach, firmy przystają na konkretne warunki. W myśl zasady „płacę, więc wymagam”.\nNieco inaczej sprawa prezentuje się, kiedy mamy do czynienia z obiektem starszym, w którym montaż klimatyzacji, skomplikowanych systemów rekuperacji czy wentylacji mechanicznych z funkcjami nawilżania powietrza wiązałby się z dodatkowymi, często wysokimi kosztami. – Kiedy atmosfera robi się gorąca, warto ostudzić żądania, zarówno z jednej, jak i drugiej strony – przestrzega Monika Hryniewicz. – Gdy firma opuszcza powierzchnię na rzecz budynku wyższej klasy, każdy ma coś do stracenia. Wynajmujący – stabilne przepływy pieniężne, najemca – spokój, sprawdzoną lokalizację i prawdopodobnie niższy czynsz, nie wspominając już o dodatkowym wysiłku związanym z wyborem mebli, zaakceptowaniem aranżacji w nowym miejscu czy też z samą przeprowadzką – dodaje.\nCzego najemca może więc oczekiwać od właściciela budynku? W jaki sposób pracodawca może partycypować w przedsięwzięciach na rzecz poprawy komfortu swoich pracowników? Gdzie przebiega granica opłacalności? Eksperci podkreślają, że każdy przypadek jest inny i wymaga indywidualnego podejścia. – Jako doradcy współpracujący zarówno z najemcami, jak i właścicielami budynków, rozumiemy racje obu stron i pomagamy wypracować takie rozwiązania, które opłacają się wszystkim. Często są to technologie pasywne, które są najłatwiejsze do zastosowania, ale nie tylko. Staramy się edukować rynek, wskazując na to, że przede wszystkim niezbędny jest dialog i zaangażowanie, również finansowe, po obu stronach – podsumowuje Michał Styś.\nKiedy w pracy zrobi się gorąco…\nLato to czas, który budzi różne odczucia. Jedni nie mogą się doczekać, by móc w końcu zrzucić ciepłe ubrania, inni przyjmują lejący się żar z nieba… raczej chłodno – czy to w godzinach pracy, czy w czasie wolnym. W obliczu wyjątkowo gorącego lata, które zdaje się jeszcze przez jakiś czas pozostać w naszym kraju, warto zadać sobie zadać pytanie: co możemy zrobić, aby zapewnić naszym pracownikom czy najemcom upragniony komfort, a jednocześnie wyjść przy tym „na swoje”?


Jak można tak postąpić? Ktoś przywiązał psa do ławki i porzucił. Szuka go policja - Poscigi.pl\nStrona główna Wiadomości Nowa Sól Jak można tak postąpić? Ktoś przywiązał psa do ławki i porzucił. Szuka...\nJak można tak postąpić? Ktoś przywiązał psa do ławki i porzucił. Szuka go policja\nPies został znaleziony, w czwartek, 4 lutego w Kożuchowie na ul. Piaskowej\nKomisariat policji w Kożuchowie szuka właściciela psa lub osób, które wiedzą kto jest jego właścicielem. Czy ktoś go porzucił.\nPies został znaleziony, w czwartek, 4 lutego w Kożuchowie na ul. Piaskowej. Zwierzę było przywiązane do ławki i pozostawione bez opieki. Obok leżało legowisko i worek z karmą.\nPolicjanci ustalają okoliczności zdarzenia. – Apelują do wszystkich osób będących świadkami, bądź posiadających informacje, mogące przyczynić się do ustalenia właściciela zwierzęcia o kontakt – mówi sierż. sztab. Justyna Sęczkowska, rzeczniczka nowosolskiej policji.\nOsoby, które mają wiedzę na temat właściciela psa proszone są o kontakt z komisariatem policji w Kożuchowie pod nr 477 933 400 lub mailowo na adres [email protected]\nPoprzedni artykułKoronawirus atakuje. 642 nowe zakażenia w woj. lubuskim\nNastępny artykułSulechowscy policjanci zatrzymali złodzieja zanim ofiara zorientowała się, że została okradziona


Outsourcing usług IT - wprowadzanie systemów embedded, kontrola i wdrażanie zmian • Dekraits i Ty\nRynek towarów i świadczeń jest współcześnie nadzwyczaj powiększony i charakteryzuje się wielką mnogością nowszych zastosowań technologicznych. W dużej mierze spowodowane jest to wielką ilością firm, których wymagania powiększały się razem z ich awansem.\nSzczególnie dotyczyło to rozwiązań informatycznych, jakie w pewnym momencie istotnie przysporzyły się do poprawienia mnóstwa procesów. Z tego powodu na obecną chwilę informatyka jest dyscypliną uniwersalnie użytkowaną dla przygotowywania oprogramowań dla przedsiębiorstw lub organizmów zarządzania.\nKiedy będziesz potrzebować uzupełniającego tekstu w kontekście takiej kwestii, kliknij, a odnajdziesz więcej pomocy tutaj (http://nieruchomosci.dominplus.pl/inne-nieruchomosci). One również będą przydatne.\nNa domiar tego, duża część przedsiębiorstw w swoich działaniach po prostu bazuje na pracy przy notebooku, stąd współdziałanie w branży IT jest tak znaczące.\nZ uwagi na istotny awans informatyki i techniki z tym związanych na rynku pojawia się coraz sporzej firm, jakie przedkładają własne działania w tym obszarze. Dla firm jest to perfekcyjne wyjście, ponieważ outsourcing usług IT dostarcza wsparcie w każdej chwili. Zlecanie innym jednostkom obowiązków z danego obszaru stało się niezmiernie modne w ostatnich czasach i istotnie się rozwinęło. Wypływa to z faktu, że nie każda firma decyduje się na zatrudnienie profesjonalistów z danej branży jedynie woli podjąć kooperację z drugą jednostką. Nie można ukryć, iż pod kątem ekonomicznym jest to dużo bardziej opłacalne.\nJeżeli ten wpis jest dla Ciebie warty zainteresowania, to kliknij tutaj. Zamieszczone tam materiały także Cię zaintrygują – to niezwykle użyteczne informacje.\nCo więcej, kooperacja taka umożliwia nie jedynie interwencje w sytuacji awarii, ale stałe dozorowanie procesów zachodzących w przedsiębiorstwie. Sprawdź więcej: skuteczny outsourcing usług it.\nWskutek tego realne jest wprowadzanie zmian chociażby w układach embedded, jakie stanowią nieodłączny szczegół przedsiębiorstwa. Ich skorelowany rozwój potrzebuje kontroli, bo w każdym, nawet najbardziej dopracowanym systemie mogą pojawić się błędy. Ich szybkie wykrywanie oddziałuje wartościowo na działanie korporacji, i co najważniejsze, nie daje niepowołanych okoliczności, takich jak awarie. Rozwój branży informatycznej jest jednym z ważniejszych współcześnie. Znacząco przysporzył się do wzrostu jakości działań wielu przedsiębiorstw. Ciekawe dane: .\nKategorie Działalność usługowaTagi aspekt, element, IT, rynek, szczegół\tZobacz wpisy


Słowa kluczowe: dezynsekcja Siedlce, odkomarzanie, odkomarzanie Mazowsze, dezynsekcja warszawa, dezynsekcja mińsk mazowiecki, , odkomarzanie Siedlce\nOcena: 8.8/10 (98 głosów)\nW dniu 25 września 1986 roku, osoby starsze Wirginia para miała ich dom fumigacji przez lokalną firmę szkodników zagłady do zwalczania owadów nudne drzewnych. Dwieście pięćdziesiąt funtów fluorek sulfurylu (SF), bezbarwny, bezwonny fumigant powszechnie stosowane do tego celu zastosowano w przybliżeniu 80. 000 stóp sześciennych głównej tym dniu. Przed fumigacji, dom został opuszczony, szczelnie zamkniętych, jak i na zewnątrz pokryte brezentem, aby utrzymać wysoki poziom gazu wewnątrz. Podczas fumigacji, wentylatory elektryczne były używane do obiegu pestycydu. Wejście do domu było zakazane, do czasu zatwierdzenia przez Exterminators i strażnik oglądał dom od 2 pm w dniu 25 września do 7 rano w dniu 26 września.\nmarketing, katalog stron, handel, choroby, budownictwo, uroda, kratki ściekowe, sklep internetowy, schorzenia, wpusty podłogowe, porady., seo katalog, Wroclaw, adwokat, ogloszenia, moderowany katalog stron, falowniki, Spis firm, zdrowie, Gdańsk, prawnik, medycyna, biznes, Katowice, blog, odchudzanie, informacje, biuro rachunkowe, księgowość, Meble Kuchenne Łódź Studio Mebli Łódź Zestawy Mebli Łódź Meble Do Kuchni Łódź Szafy Suwane Łódź Garderoby Łódź Meble Na Wymiar Łódź Meble Na Zamówienie Łódź Zabudowy Kuchni Łódź Zabudowy Kuchni Łódź Meble Lakierowane Łódź Usługi Stolarskie Łódź Meble Biurowe Łódź Meble Do Salonu Łódź Meble Do Sypialni Ł


Święto Paniagi - zgłoszenia na Jarmark 07.02.2020\n3 maja w Rzeszowie odbędzie się kolejna edycja Święta Paniagi. Podczas tej imprezy tradycyjnie odbywa się Jarmark Rękodzieła i Produktów Regionalnych. Motywem przewodnim tegorocznej edycji święta oraz jarmarku jest szeroko rozumiana kultura amerykańska oraz miasto partnerskie Rzeszowa - Buffalo.\nKażdy Wystawca będzie miał do zagospodarowania powierzchnię użytkową 3m x 2m. W wyjątkowych sytuacjach, istnieje możliwość udostępnienia większej powierzchni, ale tylko wówczas, gdy Wystawca będzie miał do zaprezentowania odwiedzającym wyjątkowo atrakcyjną ofertę oraz gdy warunki powierzchniowe pozwolą na to.\nRezerwacja konkretnego miejsca prezentacji nie jest możliwa. Realizator w porozumieniu z Organizatorem ustali układ rozmieszczenia poszczególnych stanowisk.\nZgłoszenia są przyjmowane na formularzu zgłoszeniowym (do pobrania tutaj) od 02.03.2020 od godz. 10.00 do 30.03.2020 r. do godz. 15.00 za pośrednictwem adresu e-mail: jarmarknapaniadze@gmail.com. Zgłoszenia przysłane przed datą 02.03.2020 i po terminie przyjmowania formularzy tj po godzinie 15.00 w dniu 30.03.2020 r. nie będą brane pod uwagę w procesie rekrutacyjnym. O przyjęciu Wystawcy do uczestnictwa w jarmarku nie decyduje kolejność zgłoszeń.\nIlość miejsc jest ograniczona. O przyznaniu powierzchni wystawienniczej decyduje Realizator w porozumieniu z Organizatorem. Decyzja ta zostanie podjęta po szczegółowym przeanalizowaniu wszystkich zgłoszeń i przekazana najpóźniej do dnia 03.04.2020 r. tylko osobom, które pomyślnie przejdą proces rekrutacji. Brak informacji dotyczących wyników rekrutacji po dniu 03.04.2020 r. jest równoznaczny z nieprzyjęciem do grona Wystawców.\nDecyzja o tym, komu została przydzielona powierzchnia wystawiennicza jest ostateczna i nieodwołalna.\nWystawca, który uzyska możliwość udziału w Jarmarku zobowiązany będzie do:\nwpłaty kaucji w wysokości 100zł, która zostanie zwrócona Wystawcy, który wziął udział w wydarzeniu i zdał uprzątnięte miejsce,\npodpisania Regulaminu Porządkowego, który dokładnie określa maksymalny przewidziany czas na rozłożenie i złożenie stoiska, zawiera informację dotyczącą wjazdu i wyjazdu z terenu Jarmarku (godziny, dojazd, itp.) oraz pozostałe kwestie związane z porządkiem i bezpieczeństwem uczestników Jarmarku.\nNr konta, na który należy wpłacić kaucję, oraz szczegółowy Regulamin Porządkowy zostanie przekazany Wystawcy wraz z informacją o przyjęciu do udziału w Jarmarku.\nW przypadku dodatkowych pytań, prosimy o kontakt mailowy: jarmarknapaniadze@gmail.com lub telefoniczny: +48 500 048 200 w godzinach 11.00-16.00 od poniedziałku do piątku.\nRealizator w porozumieniu z Organizatorem może jednostronnie odstąpić od decyzji przyznania powierzchni wystawienniczej przez Wystawcę, zwracając bez zbędnej zwłoki kaucję w przypadku braku kontaktu z Wystawcą na etapie ustalania szczegółów współpracy w obawie przed niewłaściwą realizacją udziału Wystawcy w Jarmarku.\nZachęcamy zainteresowanych wystawców do przesyłania zgłoszeń.


NOWA OFERTA LOKALOWA DLA SAMOTNYCH PSZCZÓŁ! - Zespół Lubelskich Parków Krajobrazowych\nNOWA OFERTA LOKALOWA DLA SAMOTNYCH PSZCZÓŁ!\nZespół Lubelskich Parków Krajobrazowych Ośrodek Edukacyjno-muzealny w Brzeźnie od zawsze dbał o zapylacze: założona cztery lata temu i pielęgnowana rokrocznie rabata roślin miododajnych, domki dla owadów i stojące tu niemal od początku istnienia Ośrodka dwa olbrzymie hotele dla owadów przyciągają błonkówki z całej okolicy. Dodajmy do tego jeszcze stawik na terenie Ośrodka i nieskażone środowisko wokoło: torfowiska, wilgotne łąki, mozaika niskopowierzchniowych upraw rolnych z szerokimi miedzami a otrzymamy idealne warunki do życia dla pszczolinek.\nTe niewielkie błonkówki zakładają pojedynczo gniazda w glebie i szczelinach budynków, w których żyją samotnie. Niestety zmiana struktury użytkowania gruntów na korzyść wielohektarowych monokultur rolnych, chemizacja rolnictwa, likwidacja miedz i śródpolnych zadrzewień oraz znikająca z krajobrazu kulturowego drewniana zabudowa niekorzystnie wpłynęła na większość grup owadów a szczególnie pszczół.\nPodczas Światowego Dnia Ziemi poddaliśmy renowacji jeden z dużych hoteli dla owadów. Renowacja ta polegała na wykonaniu nowego zadaszenia z trzciny i naprawy, zabezpieczeniu oraz podwieszeniu pojedynczych domków. Dzięki temu zwiększyła się baza lokalowa dla pszczolinek i nie opuszczając terenu Ośrodka owady te mogą znaleźć schronienie na zimę, przed wiatrem i deszczem, mogą zdobyć wodę i pokarm a także mają idealne warunki do zakładania gniazd i rozwoju larw.\nPrzy ogromnym znaczeniu dla rolnictwa i gospodarki człowieka pszczół miodnych, to jednak ich żyjące w osamotnieniu kuzynki mają największy udział w zapylaniu kwietnych łąk – pamiętajmy również o nich.\nPrace nad renowacją hotelu dla owadów\nLokale gotowe do zasiedlenia\ndomek letniskowy nad miododajną rabatą\nJak widać oferta cieszy się dużym zainteresowaniem - wiele lokali zajętych już w dniu otwarcia\nWidok z poddasza na otaczający krajobraz - bezcenny\nczymy samotne pszczoły ; )


Powstania Styczniowego 22/1\nApartament jest usytuowany w Gdyni, 1,2 km od stadionu miejskiego oraz 2,8 km od ulicy Świętojańskiej, i oferuje bezpłatne WiFi, saunę oraz taras.\nW apartamencie mieści się część wypoczynkowa oraz aneks kuchenny wyposażony w zmywarkę. Dla Gości przygotowano również pościel oraz ręczniki. Pozostałe udogodnienia obiektu Apartament Morski obejmują saunę i centrum fitness.\nApartament Morski jest oddalony o 3 km od Muzeum Marynarki Wojennej oraz o 3,2 km od przystani jachtowej Marina Gdynia. Odległość obiektu od najbliższego lotniska – portu lotniczego Gdańsk im. Lecha Wałęsy – wynosi 13 km.\nRedłowo to świetny wybór dla osób, które interesują się przyrodą, spacerami i wybrzeżem.\nGdynia Baltic Apartment, Gdynia\nGoplany Apartments, Gdynia


automastershow.pl jest warta $ 8.95 - Wycena-stron.pl to darmowe narzędzie analizy i wyceny stron internetowych.\nautomastershow.pl jest warta $ 8.95\nautomastershow.pl została zarejestrowana 5 lat 1 miesiecy . Jest to domena posiadająca rozszerzenie .pl. Strona posiada ranking w Google 1/10. Szacunkowa wartość strony wynosi $ 8.95 i ma możliwość dziennych przychodów w wysokości $ 0.15. Ponieważ nie stwierdzono występowania zagrożeń, dlatego aktualnie automastershow.pl jest bezpieczna.\nUtworz Widgets dla automastershow.pl\nPrzywołania w Facebook: 451\nLike w Facebook: 389\nKomentarze w Facebook: 301\nTytuł strony internetowej automastershow.pl\nAutomaster Show - piknik motoryzacyjny\nOpis meta dla automastershow.pl\nAutomaster Show to największy piknik motoryzacyjny na styku województw opolskiego i śląskiego. 28 kwietnia 2013, lotnisko Kamień Śląski. Moto atrakcje dla każdego! Sprawdź się na legendarnym dystansie 1/4 mili, lub mediaprzygotowanym przez mediówodcinku specjalnym.\nLiczba IFRAME: 3 Liczba obrazków: 99\nGoogle Adsense: Nie dostępne Google Analytics: UA-32380719-3\nSerwisy występujące na tym samym IP (np. 188.165.199.52)\nDate: Mon, 24 Nov 2014 19:37:24 GMT\nLast-Modified: Wed, 23 Jul 2014 08:40:30 GMT\n2013-03-07 5 lat 1 miesiecy 1 tygodni temu\n2012-04-26 5 lat 11 miesiecy 3 tygodni temu\nautomastershow.pl A 14400 IP: 188.165.199.52\nautomastershow.pl NS 14400 Target: ns1.twojhosting.pl\nautomastershow.pl NS 14400 Target: ns2.twojhosting.pl\nautomastershow.pl SOA 14400 MNAME: ns1.twojhosting.pl\nautomastershow.pl MX 14400 Priority: 10\nautomastershow.pl TXT 14400 TXT: v=spf1 a mx ip4:188.165.199.52 ~all\nDOMAIN NAME: automastershow.pl\nlast modified: 2014.03.05 11:29:55\ndate: 2015.03.07 09:40:59\nNSF.pl Uslugi Informatyczne\ncity: 45-222 Opole


Efekty wojny - zmiany terytorialne - Notatek.pl\nPaństwa osi: Niemcy, Włochy i Japonia . Po ich stronie także: Finlandia, Węgry, Rumunia, Bułgaria, Słowacja i Chorwacja.\nZwycięstwo koalicji antyfaszystowskiej - tworzy się nowa sytuacja polityczna i inny układ sił, o którym decydują 3 mocarstwa: WB, USA i Związek Radziecki na konferencjach w: Teheranie 1943 Jałcie 1945 i Poczdamie 1945 Poza zmianami terytorialnymi, efektem wojny był podział świata na podstawie polityczno-ideologicznej i stopnia rozwoju społ.-gosp. na 3 grupy państw :\nPowołanie do życia ONZ.\nZmiany terytorialne, zwłaszcza w środkowej Europie, na Bliskim Wschodzie i w południowo-wschodniej Azji, a także w Afryce. Jałta i Poczdam - ustalenie nowego zasięgu państwa polskiego - znaczne przesunięcie na zachód, oparcie granic zachodnich o Odrę i Nysę Łużycką, na wschodzie granica zbliżona do propozycji Curzona z 1920 r. 1945 - umowa z Czechosłowacją o przywróceniu granicy między nimi w kształcie sprzed wojny. Szczecin i Gdańsk w granicach Polski. Konferencja Paryska 4 mocarstw w 1947 - traktat z państwami biorącymi udział w wojnie po stronie Niemiec, ustalenie nowych granic politycznych, przywrócenie niezawisłości Albanii i Etopii.\nNa Dalekim Wchodzie - zmiany terytorialne objęły głównie Japonię i okupowane przez nią tereny. 1951 - traktat mocarstw zachodnich z Japonią . Rosja do dziś go nie podpisała - spór o część Kuryli u wybrzeży Japonii. Chiny - długoletnia wojna domowa, 1949 - utworzenie ChRL (ustrój socjalistyczny). Poza jej granicami znalazł się Tajwan - stał się republiką kapitalistyczną.\nPo II wojnie ożywiają się ruchy niepodległościowo-wyzwoleńcze, żywiołowy proces dekolonizacyjny . Zmiana systemy terytoriów mandatowych (Liga Narodów) na powiernictwo ONZ. 2.2\tWspółczesna mapa polityczna świata To już jest trochę bardziej na temat… Od zakończenia II wojny światowej - istotne zmiany na mapie politycznej świata, dot. zarówno granic politycznych, jak również układów geostrategicznych i gospodarczych . Liczba państw suwerennych wzrosła z 50 do 192 (w roku 1994). Proces politycznej dezintegracji, będący następstwem rozpadu wielonarodowych państw i dekolonizacji, trwa nadal.\nZaznacza się rosnąca tendencja do politycznej i gospodarczej integracji międzynarodowej - wynika z potrzeb zmian w układach produkcji i tworzenia sprawniejszej gospodarki światowej oraz z potrzeb współczesnej rewolucji naukowo-technicznej (znacząca rola handlu patentami, licencjami i know-how ).\n1989 - rozpad systemu socjalistycznego, 1991 - przestaje istnieć ZSRR, a w jego miejsce powstają niezawisłe republiki nadbałtyckie oraz Wspólnota Niepodległych Państw z Rosją na czele.\n…, które są źródłem napięć i wojen. Niespokojne obszary to: Półwysep Bałkański, Bliski i Środkowy Wschód, Półwysep Indochiński, Ameryka Środkowa, Afryka i obszary graniczne w byłym ZSRR.\nPrzez 50 lat od zakończenia II wojny światowej zaistniało ponad 150 większych lub mniejszych wojen, w których straciło życie około 16-20 mln ludzi.\nTabelka - liczba konfliktów wojennych i ofiary śmiertelne w latach 1945-85, str. 51…\n… i promujących postęp. posiada wiele wyspecjalizowanych agend (FAO, UNESCO, WHO, UNCTAD). Przy ONZ działają także komisje regionalne.\nMapka - konflikty na świecie w latach 1945-1995\nInne ważne organizacje:\nOgólne Porozumienie Taryf i Ceł (GATT) - od 1995 zastąpiła je Światowa Organizacja Handlu (WTO)\nUgrupowanie najbardziej rozwiniętych państw OECD\nNATO - założony…


Podkategoria: Motoryzacja - strona 4 - Katalog stron All8 reklama w darmowym moderowanym katalogu\nTBT Zestawy kołowe\nZakład TBT od 10 lat specjalizuje się w dystrybucji opon, kół i zestawów kołowych do urządzeń transportu wewnętrznego oraz wolnobieżnych maszyn i urządzeń przem...\nLeasing samochodów jest w zdecydowanej większości przypadków stosowaną poprzez przedsiębiorców formą zakupu pojazdu. Dotyczy to zarówno samochodów osobowych, ja...\nBest Skup aut\nPoszukujesz używanego auta, lecz w dobrym stanie i przede wszystkim w korzystnej cenie? Idealnie trafiłeś! Skup samochodów w Poznaniu to miejsce wprost idealne ...\nSzukasz porad na temat eksploatacji samochodów? Chcesz się dowiedzieć, w jaki sposób wymienić żarówkę w swoim aucie? Te i wiele innych porad znajdziesz na nasze...\nSzukając odpowiedniego bagażnika dachowego, który będzie nie tylko użyteczny, ale też będzie go można dopasować do naszego auta, warto rozejrzeć się w ofercie s...\nCzęści jakimi są łożyska to dość popularna część która zostaje niszczona w naszych samochodach ostatnimi czasy. Nawet w dobrych czterokołowcach z rocznika 2009 ...


Mniejsza stawka dla restauratorów z Rynku\nOpublikowano: 2021-04-02 12:33:59 przez Czas2012\nPrzedsiębiorcy z Rynku, konkretnie właściciele restauracji wzdłuż jego północnej pierzei, zwrócili się do Urzędu Miasta o ulgę w wynajmie pasa drogowego. Ma to związek z planami, które dotyczą utworzenia ogródków kawiarnianych w tym miejscu. Obecna stawka wynosi 1 zł/m2. Przedsiębiorcy prosili o możliwość uiszczania połowy tej kwoty przez najbliższy czas trwania pandemii.\nWniosek wpłynął do Urzędu Miasta w lutym. Dotyczy zajęcia części pasa drogowego (wyłączonego z ruchu) na rzecz ogródków kawiarnianych. Przedsiębiorcy podkreślali atrakcyjność podobnej inwestycji na nowopowstającym Rynku, co ma zachęcić mieszkańców i turystów do częstszych odwiedzin centrum. Dodatkowym atutem ogródków miałoby być to, że sam plan oraz jego wykonanie zostało zlecone bocheńskim rzemieślnikom, co oznacza, że centrum nie będą szpeciły reklamy kampanii piwowarskich, ale przez to też wartość projektu sięgnie ok. 50 tys. zł za jeden ogródek.\nUrząd Miasta zgodził się na ulgę w postaci 80 gr/m2, co nie spodobało się radnym na XXX sesji Rady Miasta. Jerzy Lysy wnosił o połowę zaproponowanej przez Urząd kwoty, jednak Anna Morajko, przewodnicząca Komisji Kultury, optowała za tym, by wrócić do tematu 50gr/m2, jak wnioskowali sami przedsiębiorcy. W dyskusji brano pod uwagę przede wszystkim trudną sytuację pandemiczną.\n„Jesteśmy na etapie zakończenia prac rewitalizacyjnych na Rynku.” – mówił radny Damian Słonina. – „Musimy ściągnąć turystów i zachęcić mieszkańców do tego, aby wrócili do centrum i to centrum odżyło. Ogródki będą miały swój klimat, będą podnosiły walory estetyczne miasta. Jest to niebywała promocja dla samego centrum, więc myślę, że takie inicjatywy powinniśmy wspierać. Żyjemy w takim okresie, że pandemia decyduje o naszej przyszłości i nikt nie może być pewny, więc sami przedsiębiorcy ponoszą ogromne ryzyko, podejmując się tego typu inwestycji ze względu na to, że ciągle mamy do czynienia z lockdownami, zamykaniem mieszkańców, brakiem możliwości odwiedzin tego typu miejsc – okres zwrócenia się takiej inwestycji pod względem finansowym jest bardzo, bardzo długi. Powinniśmy dopomóc przedsiębiorcom w tym, aby rozwijali promocję naszego miasta i upiększali jego centrum.”\nGłos sprzeciwu wybrzmiał jedynie ze strony radnego Edwarda Dźwigaja, który mówił, że niezależnie od tego, czy wynajem kosztuje 50gr, czy 1 zł, czy 1,50 zł/m2, nie powinno być to istotą uwagi Rady, gdyż „żeby mieć pieniądze na funkcjonowanie miasta, z czegoś te pieniądze musimy mieć, to nie będzie tak, że będziemy dobrymi mikołajami i wszystko będziemy dawać za darmo”. Radny Dźwigaj podkreślał, że dzienna opłata za użytkowanie pasa drogowego, to koszt jednej porcji lodów dla przedsiębiorcy, a Rada nie powinna zajmować się groszowymi sprawami.\nMimo wszystko wniosek radnych zgłoszony przez przew. Annę Morajko w celu zmniejszenia stawki do 50 gr/m2 został pozytywnie przegłosowany stosunkiem głosów 15 za, 6 przeciw.


Kółka Rolnicze po zmianach - komentarze - Fakty\nKółka Rolnicze po zmianach\nprezes 2016-07-23 22:08:13\nZarząd KZRKiOR liczy wg. Prezesa Serafina 83 członków (patrz informacja na stronie www.kolkarolnicze.pl) a na niego oddano 32 głosy tj. 38% i czy ma się cieszyć? Jest to pyrrusowe zwycięstwo za pośrednictwem łamania Statutowych zasad i ustawy o rachunkowości.\nczłonek partii żartobliwie zwanej PSL-em 2016-07-20 18:30:10\nSami PSL-owcy i to w wieku emerytalnym,bo ci młodsi zostali "przyblokowani przy wejściu "!\nGehenna 2016-07-20 14:48:23\nSerafin, ten człowiek powinien mieć na Imię BEZWSTYD a nie Władysław A propos patrzenia ludziom w oczy. Podobno to tylko problem oficera śledzczego i prokuratora.\nKargo 2016-07-20 12:05:38\nJak nisko upadli ci ludzie ze nie maja żadnego honoru i dalej pelnia swoje funkcje. To samo tyczy sie zarzadu pfhbipm. W sumie świni przy korycie wszysto jedno jak wazne aby jal najwiecej sie nachapac. Ale jak pozniej ludziom w oczy patrzec??


nadchodzi zima, potrzebna jest para ciepłego pantofla domowego\nLato minęło, a zima już niedługo. Potrzebujemy ciepłego pantofla domowego, aby utrzymać komfort w domu. Tutaj mamy dla Ciebie bardzo tanie kapcie domowe. Ładny granatowy nadruk w paski i paski. Antypoślizgowa zewnętrzna podeszwa aby zachować bezpiecz...\nnew arrival stock panie druk kapcie zdjęcie\nMamy nowe przyjście Drukowanie kapcie Zapasy . Ładne nadruki i ładne kolory. Trzy kolory niebieski, różowy i fioletowy pasują na letni dzień. I daję ci dobrze wyglądający. Poniżej znajdują się szczegółowe informacje o tym magazynie, jeśli jesteś zain...\nKlapki 3x 40hq wysyłane do Ameryki Południowej\nDostaliśmy 3x 40HQ Flip Flops do Ameryki Południowej kilka dni temu. Kupno klienta stanik z klapkami od nas co roku. Zapewniamy kontrolę, nasza cena jest konkurencyjna, a jakość jest bardzo dobra. Wszystkie wzory klapek są modne i nowe. To dobry styl...


Szkoła i przyjaciele opłakują 15-letnią Klarę, która tragicznie zginęła w Bukowinie - Super Express - wiadomości, polityka, sport\nSzkoła i przyjaciele opłakują 15-letnią Klarę, która tragicznie zginęła w Bukowinie\n2020-02-13 6:30 DAR, dryndak@se.com.pl\nAutor: CP, MP\nUczniowie szkoły podstawowej nr 218 opłakują tragicznie zmarłą kilka dni temu 15-letnią Klarę K. Wciąż nie mogą uwierzyć w jej śmierć. - To była wspaniała koleżanka. Dlaczego spotkał ją taki los? - pytają znajomi.\nKlara była wspaniałą i pracowitą nastolatką. Jej śmierć wstrząsnęła całą szkołą. Kolegom i koleżankom z klasy trudno się pogodzić z tym, że po powrocie z ferii nie zobaczą już uśmiechniętej Klary. Załamani informacją o jej śmierci przychodzą ze łzami w oczach do szkoły. - Przychodzą i wspominają najlepsze chwile z jej udziałem. Pytają też, jak można pomóc i czy mogą coś dla niej zrobić. Trudno im pogodzić się z jej śmiercią - mówi nam pracownik szkoły.\nOlusia odeszła do aniołków. Morze kwiatów na jej grobie!\nW szkole wszyscy ją lubili. W tym roku została wybrana na członka samorządu szkolnego. Po lekcjach udzielała się jako wolontariuszka w szkolnym Caritasie. Brała udział w przeróżnych akcjach, gdzie pomagała najbardziej potrzebującym. - Była bardzo pracowita. Z sercem i zaangażowaniem podchodziła do tego co robiła. Będzie nam jej brakowało - mówi nam znajomy.\nDziś najbliżsi koledzy i koleżanki płaczą za nią i nie potrafią zrozumieć tego co się stało. - To dla nas wszystkich szok i niewyobrażalnie ogromny cios. Straciliśmy przyjaciółkę z podwórka i koleżankę ze szkoły. Pozostały nam jedynie wspomnienia - mówią znajomi nastolatki.\nZmarła 21-latka z Warszawy. Po przygnieceniu zerwanym dachem w Bukowinie Tatrzańskiej trafiła do szpitala w stanie krytycznym!\nPomagała ubogim. Zginęła w pierwszy dzień ferii\nśmierć bukowina tatrzańska