TheSlowik1997 - WMASG.com - Łączy nas Airsoft!\nWell MB06 Dystanser i gumka hopka.\nTheSlowik1997 replied to TheSlowik1997's topic in Repliki sprężynowe\nCzy gumka tego typu będzie dobra? https://www.militaria.pl/maple_leaf/gumka_hop-up_maple_leaf_delta_70_st_do_replik_vsr-10_tokyo_marui_kjw_we_map-08-020411_g_p93923.xml\nZdjęcia ramienia dystansera i gumki hopka. Z tego co widzę to jest jakaś niestandardowa gumka, no chyba, że to norma w snajperkach. Proszę o pomoc.\nJaki pistolet elektryczny do 300 zł?\nTheSlowik1997 replied to Karolx14's topic in Porównania modeli\nJeśli chcesz biegać w lesie z boczniakiem to szybko się przekonasz, że nie masz szans. No chyba, że lubisz biegać. W budynkach to spoko tylko musisz pamiętać, że jeden magazynek to za mało, a w szczególności jeśli boczniak ma być twoją główną bronią. Co do elektryka to tak jak kolega Huba_lbn wyżej pisał: Ja od siebie też polecę: CymoGlocka CM030(Polecam wydłużony mag na 60 kulek, koszt 30zł), fajną Berette CM126(Fajnie wygląda wersja Tan), którą na Allegro znalazłem za 206zł, a magi po ~30zł(Wydłużony mag od CymoGlocka nie będzie pasować no chyba, że utniesz dzyndzel od zawieszki do repliki) albo CM127 :). Jeśli wolisz Colty to możesz kupić CM123 ale słyszałem, że jest trochę gorszej wykonany niż CymoGlock. Jeśli weźmiesz, którą z tych Cymek to pamiętaj, że jest jeden magazynek do tych replik oraz mag ma słabe szczęki, więc uważaj na nie. Ja mam kupiłem sobie Berette CM126 :). Huba_lbn ma rację i ja też na twoim miejscu bym celował w pistolety maszynowe od Wella albo Cymy.\nTheSlowik1997 posted a topic in Repliki sprężynowe\nWitam :). Ostatnio odkupiłem po taniości "snajperkę" od kolegi. Problem w tym, że replika nie posiada dystansera i chciałem wymienić gumkę hop up tylko nie wiem na jaką. Czy dystanser musi być specjalny czy może być Flat hop, bo akurat posiadam na stanie :)? Co do gumki to myślałem nad Niebieską Prometheusa jeśli Flat podejdzie. Tylko ta gumka jest miękka, a chciałbym bardziej gumkę na cały rok, a nie tylko na wiosnę, lato ewentualnie jesień. Doradzicie coś? Z góry dzięki :).\nCm028U nie podający kulek magazynek.\nTheSlowik1997 replied to TheSlowik1997's topic in Repliki elektryczne\nMimo tej naprawy zamówię sprężynę, bo jak się okazało da się strzelać tylko magazynek podaje mniej kulek niż wcześniej albo zamiast naprawiać kupie nowego maga :). Hi capy do AK są tanie :). Z 30zł chyba kosztuje wafel :D.\nGaziak KJW 0289(Chyba G23) - Działa jak Sprężynowiec.\nTheSlowik1997 posted a topic in Lufy zewnętrzne i urządzenia wylotowe\nWitam :icon_smile:. Mam problem z moim gaziakiem JKW 0289, jest to chyba G23. Po pierwszym strzelaniu zamek powraca i nic podejrzanego nie widać do puki chce strzelić drugi raz, muszę przeładować zamek glocka, żeby znowu strelić i tak w kółko. Skrótem pisząc działa jak sprężynowiec. Przeczyściłem i nasmarowałem. Smaru nawet tam nie było. Po tym zabiegu pistolet strzelał prawidłowo przez 2 godziny. Potem znowu zaczął działać jak sprężynowiec. Dodam, że pistolet przez około 2 lata leżał na półce. Po zdjęciu zamka okazało się, że kawałek plastiku się ułamał od drugiej plastikowej lufy, przez co nieprawidłowo działa zamek wyrzutowy łusek. Możliwe, że to kwestia tego ułamanego elementu? Tak w ogóle to jeśli kupie lufę(tą plastikową) od innego gaziaka KJW to będzie pasować? Jeśli tak to ma ktoś na sprzedaż tą plastikową lufę? Z góry dziękuje :).\nRozłożyłem i okazało się, że sprężyna była przekręcona przez co się wygięła(nie wiem jak to możliwe). Ułamałem ten wygięty kawałek(sprężyny) i zamontowałem w tym plastikowym mocowaniu. Wszystko działa :icon_biggrin:. Dzięki za pomoc :icon_smile:.\nZnalazłem sprężynę do kupienia, lecz kosztuje 35zł co jest bez sensu. https://www.netgun.pl/zestaw-sprezyny-do-magazynkow-asg-typu-hi-cap-marui-m4m16akg3-1901694/ Mam nadzieje, że uda się naprawić magazynek trochę taniej, bo dokładając 7zł można kupić nowy hi cap.\nTheSlowik1997 started following Cm028U nie podający kulek magazynek. August 7, 2017\nTheSlowik1997 posted a topic in Repliki elektryczne\nWitam :icon_biggrin:. Posiadam kałaszka od Cymy 028U i mam problem z stockowym magazynkiem Hi-Cap'em. Magazynek nie podaje kulek tzn. mimo całkowicie naciągniętej sprężyny wylatuje 2-3 kulki i trzeba znowu kręcić, bo Kałaszek strzela na pusto. Strzelając z Full Auto trzeba stale nakręcać sprężynę. Magazynek oczywiście pełen kulek. Próbowałem nasmarować mechanizm lecz to nic nie dało. Dodam jeszcze, że sprawdzałem moją Cymkę na innym magazynku i wszystko było Ok :), więc to pewnie wina sprężyny. Jeśli to sprężyna to da się ją dokupić? Proszę o pilną pomoc, bo chcę się wybrać na strzelanie lecz nie mam czym ;(. Z góry Dzięki :icon_smile:.\nJG G608 - Dziwne zjawisko z batką.\nBatki okazały się padnięte. Niby ładują się do ~9.5V ale mimo tego replika nie chce strzelać. Słychać tylko minimalny ruch silnika.\nTak słyszałem o Stockowych częściach. Nie wiem ile w tym prawdy.\nTo dobrze wiedzieć, ale moja batka ok AK naładowała się normalnie 8.8V tą samą ładowarką. Czyli mówisz, że replika się nie uszkodzi? Bo słyszałem, że jak się podłączy dużo wyższe napięcie to podobno w replice mogą się zębatki zjechać. Tak słyszałem.\nSprawdziłem obie ładowarki, których używałem i okazuje się, że napięcie na wyjściu waha się 12-15V co jest bardzo dziwne. Tą samą ładowarką ładowałem akumulatory do AK i nie było problemu. AK normalnie się naładował trochę powyżej 8.4V. Jakaś porada? Z góry dziękuję :icon_smile:.\nWitam :). Ostatnio naładowałem dwa akumulatory 8.4V 1100mAh i jestem szczerze zdziwiony. Obie batki naładowały się podobnie mimo, że w batce jest 7 ogniw po 1.2V czyli powinno być 8.4V lub troszeczkę wyżej po naładowaniu, a tu takie zaskoczenie, bo batki naładowały się do ~9.7V. Ładowarka stock'owa 8.4V. Ładowałem tyle ile trzeba. Teraz pytanie czy replika mi się nie uszkodzi jeśli podłączę napięcie ~9.7V? Póki co nie chcę ryzykować uszkodzeniem dlatego was się pytam :). Sprawdzę jeszcze napięcie na wyjściu ładowarki.


Arthus-Bertrand Yann, \_"Ziemia widziana z nieba” - Dziennik Wschodni\nArthus-Bertrand Yann, "Ziemia widziana z nieba”\nJeśli ktoś się dziwi, albo śmieje z tych wszystkich narwańców, którzy głośno mówią o konieczności ochrony Ziemi, powinien koniecznie kupić, albo tylko przejrzeć fantastyczny album "Ziemia widziana z nieba”.\nZ wysokości nieba nasza planeta jest krucha jak choinkowa bombka. I równie piękna. Albo może nawet jeszcze piękniejsza. Chyba trzeba się wznieść hen, wysoko, żeby dostrzec jej delikatną strukturę i jej urodę zapierającą dech w piersiach.\nBlisko 10 lat pracy kosztowało autora wykonanie tysięcy fotografii. Arthus-Bertrand Yann humanista, fotografik, artysta - bo tylko nadzwyczajna wrażliwość pozwala na zrobienie takich zdjęć, przewędrował wszystkie zakątki globu. Wykonując fotografie lotnicze pragnął zrobić dokumentację kondycji naszej planety u progu XXI wieku.\nPodjął się realizacji pionierskiego dzieła, którego celem było przekazanie aktualnej wiedzy historycznej, przyrodniczej i geograficznej o poszczególnych miejscach na Ziemi. To wszystko oczywiście zrealizował, ale jednocześnie powstała dokumentacja o niezwykłej wartości artystycznej.\nI tak widzimy niezwykły portret naszej Ziemi pięknej, tajemniczej, radosnej, zielonej, wypalonej słońcem, pustej i przeludnionej. Fotografie robione z góry odrealniają w pewien sposób życie, jakie toczy się przy samej ziemi. Są to raczej niezwykłe gobeliny, abstrakcyjne formy malarskie, które skłaniają do refleksji nad cudem tego świata i nad tajemnicą jego stworzenia.\nTylko mistrz wielkiej klasy mógł tak sugestywnie i tak fantastycznie zaprezentować planetę, na której żyjemy, a która jest zaledwie atomem w przestrzeni Kosmosu.\nSpośród tysięcy do albumu zostało wybranych ponad 200 barwnych, niezwykłych fotografii opatrzonych komentarzami fachowców. Album spełnia dwojakie zadanie – uświadamia nam wyzwania, jakim musimy sprostać żeby chronić nasz świat. Uświadamia też, jakim jest on bezcennym cudem, szlachetnym klejnotem w przestrzeni Wszechświata.


House of Readers: RECENZJA: Nocny film - Marisha Pessl\nTYTUL ORYGINALU: Night Film\nBOHATER: Scott McGrath (43 lata)\n„Każdy ma swoją historię o Cordovie, czy mu się to podoba, czy nie.”\nW szybie windy opuszczonego magazynu znaleziono mątwą kobietę. Stwierdzono samobójstwo. Jak się okazuje była to córka osławionego i kultowego twórcy horrorów Stanislasa Cordowy, którego nikt nie widział od przeszło trzydziestu lat. Mężczyzna zamknął się w olbrzymiej posiadłości okolonej sześciometrowym murem zwieńczonym drutem kolczastym pod napięciem. Doczekał się rzeszy oddanych fanów, a wokół jego osoby zrodziły się osobliwe legendy. Dziennikarz śledczy Scott McGrath postanawia wszcząć dochodzenie na własną rękę. Wbrew jego woli do jego śledztwa przyłącza się Nora, młoda dziewczyna, która widziała ofiarę jako ostatnia oraz Hopper, mężczyzna mający ze zmarłą wspólną przeszłość. Czy uda im się odkryć prawdę? Sprawa okazuje się bardziej przerażająca i złowieszcza niż z początku im się wydawało.\nJestem fanką klimatycznych powieści, a w tym przypadku muszę przyznać, że autorka naprawdę się postarała. Aura tajemnicy okalająca sławnego reżysera, jego posiadłość oraz nielicznych oddanych pracowników stworzyła wręcz diaboliczną otoczkę. Cordowa, mimo iż niewidziany od dziesięcioleci nadal tworzy swoje makabryczne filmy. Swój dom przekształcił w studio. Aktorzy i ekipa filmowa przez niego zatrudniana mieszka za murami jego willi, a po zdjęciach milczy jak zaklęta lub znika w dziwnych okolicznościach. Atmosfera gęstnieje z każdą stroną, z każdym rozdziałem.\nNa pewno pomaga tutaj oryginalna forma powieści. Okraszona jest licznymi zdjęciami, wycinkami prasowymi, kopiami dokumentów, kadrami z filmów Cordovy, zrzutami stron internetowych, a nawet można ściągnąć aplikację, która jeszcze bardziej urozmaici tą kolorową mieszankę.\nGłówny bohater nie zrobił na mnie wrażenia. Scott McGrath okazał się dość sztampowym protagonistą, jakich wiele w tego typu książkach. Od dawna miał obsesje na punkcie Cordovy. Przed laty został oskarżony o zniesławienie reżyseria, co doprowadziło do utraty pracy i publicznej kompromitacji. Właśnie to wydarzenie było początkiem jego końca. Rozwód, rzadkie kontakty z córką i ostracyzm w środowisku dziennikarskim. Jego celem jest oczyszczenie swojego nazwiska za wszelką cenę. Nie zamierza przestać drążyć w życiu Cordowy, jednak jak się okazuje reżyser nie pozostaje bierny.\nTroszkę lepiej prezentują się bohaterowie drugoplanowi. Na początku Nora oraz Hopper wydają się takimi zapychaczami, ale Marisha Pessl bardzo umiejętnie rozwinęła ich postaci. Nora to początkująca aktorka, która stara się o swoją pierwszą rolę. Wydaje się opiekuńcza, i ciepła. Natomiast Hopper to mężczyzna, który nieustannie pakuję się w kłopoty. Ma burzliwą przeszłość, która wydaje się wisieć nad nim jak fatum. Jest rezolutny, zamknięty w sobie i nieco mroczny. Ciągle jest pijany lub nieprzytomny, a najczęściej jedno i drugie, ale kiedy trzeba potrafi się zebrać i pomóc w śledztwie.\nKsiążka mimo pokaźnych gabarytów potrafi wciągnąć. Autorka stopniowo dawkowała informację. Miało się wrażenie, że dochodzenie postępuje powoli, ale co rusz wychodziły jakieś nowe rewelacje. W książce miesza się fikcja z rzeczywistością i w rezultacie nie wiadomo co jest prawdą, a co wytworem wybujałej wyobraźni. Co więcej w pewnym momencie zaczęłam się obawiać, że fabuła podąży w nieodpowiednim kierunku z czego nie byłabym zachwycona. Na szczęście autorka nie poszła tą drogą. Mimo wszystko zakończenie trochę mnie rozczarowało. Spodziewałam się konkretów, a dostałam finał w stylu filmów Cordowy, pełen niedopowiedzeń – może pasujący do całości, ale pozostawiający niedosyt wielkości Mount Everestu.\nMarisha Pessl umiejętnie igra się z czytelnikiem. Wpływa na jego wyobraźnie, bawi emocjami, aż w końcu nie wiadomo co jest kłamstwem, a co rzeczywistością. Jest to powieść, która w pewnym momencie ociera się o horror. W połączeniu z liczną dokumentacją tworzy bardzo wiarygodną całość, od której trudno się oderwać.


Rząd zatwierdził cztery pozycje do negocjacji z Unią Europejską. Rozdziały dotyczą: statystyki, nauki i badań naukowych, oświaty i edukacji oraz polityki zagranicznej.\nSejm przyjął poprawki do ustawy o Działalności Operacyjnej. Poprawki do ustawy pozwoliły na działalność operacyjną przeciwko członkom rządu i posłom na Sejm. Jedyną osobą w państwie, przeciwko której nie można prowadzić działalności operacyjnej pozostaje prezydent.\nRząd zatwierdził projekt ustawy "O Przewodniczącym Rady Najwyższej - Sejmu Odrodzeniowego". Projekt tej ustawy uznaje V. Landsbergisa jako pierwszego za głowę odrodzonego państwa. W przypadku, gdyby Sejm przyjął tę ustawę V. Landsbergisowi posługiwałyby gwarancje socjalne przysługujące prezydentowi.\nPo 2,5 latach pobytu w więzieniu na wolność wyszedł poseł na Sejm RL A. Butkevičius. Wileński Sąd Dzielnicowy nr 3 uwzględnił wniosek wileńskiej kolonii robót poprawczych surowego rygoru o zwolnieniu od pozostałej kary skazanego załapówkarstwo parlamentarzysty. Butkevičius był skazany na 5,5 lat więzienia.


przez kaatarzyna 06 wrz 2013, 19:53\nWitam wszystkich. Nazywam się Kasia i mam 21 lat. Właściwie nie wiem od czego mam zacząć. Znalazłam się tutaj bo niestety nie mam pojęcia co dzieję się z moim zdrowiem. Jestem coraz bardziej przerażona swoją kondycją psychiczną i fizyczną. Może zacznę od tego, że od mniej więcej 2 miesięcy czuję się bardzo źle. Z fizycznych objawów występują u mnie duszności, bóle w klatce piersiowej, bóle głowy, senność i potworne osłabienie. Oczywiście na początku wystąpienia objawów jak zwykle doszukiwałam się u siebie raka wszystkiego. Czytanie w internecie o różnych chorobach zajmowało mi prawie całe dnie. W końcu mniej więcej trzy tygodnie temu zaczęłam chodzić do lekarzy. Wykonałam podstawowe badania, nic złego się nie dzieje. Odwiedziłam kardiologa który to stwierdził po wykonaniu badań, że moje objawy mają podłoże psychiczne, jest to nerwica. Przepisał mi Pramolan. Biorę go od tygodnia pół tabletki w południe i na noc. Po leku jestem całkowicie ospała, zdezorientowana, rozkojarzona. Objawy takie jak duszności i problemy żołądkowe ustały. Dalej jednak nie mam ochoty wychodzić z domu. Wzbudza to we mnie lęk i osłabienie. Nawet najmniejsza odległość jaką mam przejść wywołuje we mnie blokadą i paniczny strach, że zaraz poczuje się źle. Całe moje życie było ciężkie. Nie miałam łatwego dzieciństwa, żyłam w nerwach i stresie ale to co dzieje się ze mną teraz przeraża mnie. Ostatnio potrafię tylko patrzeć na ludzi zadowolonych i szczęśliwych i zrobiłabym wszystko żeby zamienić się z kimś życiem. Nie wiem co mam dalej robić, gdzie się udać. Nie wiem czy nie powinnam odstawić Pramolanu.\nMoże moja wypowiedź jest trochę chaotyczna ale nie wiem jak to wszystko złozyć w całość, jak wytłumaczyć... Może komuś będzie chciało się to przeczytać i coś poradzić.\n06 wrz 2013, 19:27\nprzez Powietrzny Kowal 06 wrz 2013, 20:20\nNie jest chaotyczna - jest taka jaka ma być w takim stanie w jakim jesteś.\nNiekoniecznie musisz mieć takie szczęście żeby trafić za pierwszym razem w lek który zadziała (poza tym na działanie każdego czeka się i tak\ndość długo - 3-6 miesięcy). Złota zasada brzmi NIGDY NIE ODSTAWIAJ LEKÓW PSYCHOTROPOWYCH BEZ KONSULTACJI Z LEKARZEM. I zaufaj, że to\ndobra zasada. Im szybciej uwierzysz w 100% (bo na pewno teraz do końca nie wierzysz), że to tylko psychika - tym szybciej zacznie się Twój cały\nproces wracania do zdrowia.\nPS. Rak nie boli (przynajmniej nie w takich opcjach jakie zakładasz )\nprzez anna.anakaia 06 wrz 2013, 21:00\nkaatarzyna, hej :)\nNie wiem czy nie powinnam odstawić Pramolanu.\nNie kombinuj ani z ostawianiem ani z dawkami na własna rękę. Leku nie odstawia się z dnia na dzień, tylko poprzez zmniejszanie dawek, a to ustala lekarz.\nTo, że jesteś ospała czy rozkojarzona, przy tego rodzaju lekach - bywa. Różnie ludzie na leki reagują.\nDaj farmakoterapii i sobie czas.\nprzez monk.2000 06 wrz 2013, 21:24\nPsycholog o tyle bywa lepszy od psychiatry, że jest więcej czasu na rozmowę. U mojego lekarza jest wszystko na szybko.\nprzez kaatarzyna 06 wrz 2013, 21:35\nBardzo dziękuję Wam za wszystkie odpowiedzi :) W takim razie udam się do lekarza i podpytam jeszcze raz o mój lek. Mam jeszcze jedno pytanie: czy przy nerwicy normalne jest występowanie strasznego osłabienia, zawrotów głowy? Jeśli mówicie, że leki zaczynają działać po jakimś czasie może i to minie... Szczerze to ja nie potrafię uwierzyć, że takie rzeczy robią się z nerwów. Czasami nawet zaczęłam myśleć, że dawka leku którą przepisał mi lekarz jest mała, że nie może tak silnie na mnie działać i to z pewnością jeszcze coś innego a lekarz chciał uzyskać efekt placebo...\nprzez Powietrzny Kowal 06 wrz 2013, 21:45\nPrzy nerwicy to jest w 100 typowe (i tak, że masz tak mało "jazd").\nLekarz bardzo rzadko daje placebo w takich przypadkach i koniecznie mu powiedz o tym, bo być może faktycznie na Ciebie to akurat może nie działać, a on na pewno\nnie jest telepatą i jak mu tego nie powiesz to też źle bo będziesz się z tym sama "katować" w głowie.\nBtw - a jak długo już w dniach/tygodniach bierzesz ten Pramolan?\nprzez anna.anakaia 06 wrz 2013, 21:55\nmonk.2000, tylko wypisuje kolejne recepty i tyle?\nJa jak ustalam termin wizyty to od razu zaznaczam, żeby kolejną osobę umówił z godzinę po mnie (i tak, każdy jest wcześniej). Przecież to nie jest takie hop-siup opowiedzieć po czym mi lepiej, jakie skutki brania którego leku mi się nie podobają etc. I mój zawsze pyta też o postępy psychoterapii.\nZa coś im płacimy i to nie jest tylko koszt recepty i wkładu w długopisie...\nPowietrzny Kowal, od tygodnia go bierze, po pół tabsa na dzień i na noc.\nkaatarzyna, lekarz od tego jest, żeby dobrać Ci takie leki, żeby przynosiły jak najlepsze efekty ale sam nie wpadnie na to, że coś jest nie tak jeśli mu nie powiesz :)\nprzez monk.2000 06 wrz 2013, 21:58\nanna.anakaia, ja chodzę publicznie, więc wiele nie narzekam, tym bardziej, że sądzę, że mam dobrego lekarza.\nZwróćcie uwagę, że autorka tematu ma lekarstwa od kardiologa.\nprzez Powietrzny Kowal 06 wrz 2013, 22:02\nOrobiłem się dziś jak wół znowu przy tym remoncie i ledwo na oczy patrzę... Przepraszam\nW takim układzie Kasiu tym bardziej pierwszych efektów spodziewaj się dopiero za kilka dni.


§ decyzja ZUS o fikcyjnym zatrudnieniu – Forum Prawne\ndecyzja ZUS o fikcyjnym zatrudnieniu - Forum Prawne\ndecyzja ZUS o fikcyjnym zatrudnieniu\nWitam Bardzo proszę o pomoc. Otóż zatrudniliśmy kobietę w ciąży (3 miesiąc) na umowę o pracę na czas nieokreślony na stanowisku informatyka. Nie było to w żadnym wypadku fikcyjne zatrudnienie a jedynie możliwość podjęcia zatrudnienia. ...\nBardzo proszę o pomoc. Otóż zatrudniliśmy kobietę w ciąży (3 miesiąc) na umowę o pracę na czas nieokreślony na stanowisku informatyka. Nie było to w żadnym wypadku fikcyjne zatrudnienie a jedynie możliwość podjęcia zatrudnienia. Dziewczyna pracowała codziennie po 8 godzin zgodnie z umową, po 4 miesiącach pracy poszła na zwolnienie, ZUS przeprowadził kontrolę i orzekł, że było to fikcyjne zatrudnienie (zbieżność nazwisk z szefową tłumaczył powiązaniami rodzinnymi mimo, że to zupełnie obca osoba). Nakazał zwrot wypłaconych świadczen, nie podając żadnej konkretnej przyczyny. Osoba została zatrudniona jak wszyscy pracownicy z równą stawką. Dokumenty wszystkie są w porządku, ma badania szkolenia itp.\nBardzo proszę o podanie orzecznictw Sądów w celu odwołania się od decyzji ZUS. Czym mogę się podeprzeć.\nRe: decyzja ZUS o fikcyjnym zatrudnieniu\nhttp://www.monitorprawapracy.pl/index.p ... 120&id=330\nhttp://www.monitorprawapracy.pl/index.p ... 120&id=578\n§ Obrót fikcyjnym towarem (odpowiedzi: 1) Witam, teoretyczna sytuacja: Prowadzony jest sklep internetowy, przykładowo sprzedaję w nim 10 produktów marki X. Dostaję zamówienie od klienta,...\n§ ORA-inf. o zatrudnieniu (odpowiedzi: 2) Wiadomo że należy złożyć wniosek o dodatkowe zatrudnienie albo o niepozostawaniu w stosunku pracy ale ciekawi mnie czy ORA ma jakieś możliwości...\n§ Mandat za przekroczenie prędkości w fikcyjnym miejscu (odpowiedzi: 2) Witam. Otrzymałem informację o prowadzeniu czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie ujawnione urządzeniem rejestrującym. Fakt faktem,...\n§ 304 kpk a wiedza o fikcyjnym małżeństwie cudzoziemca (odpowiedzi: 2) Czy mam w myśl 304 kpk obowiązek powiadomienia organów (administracyjnych i ścigania) jeśli mam wiedzę na temat fikcyjnego małżeństwa pewnej osoby...


Okna dachowe Velux - sprawdź ofertę w marketach budowlanych BAT - esopot.pl\nSzukasz dobrych okien dachowych? Poznaj ofertę VELUX!\n10:21, 25.04.2021 |\nBudując lub remontując dom, chcemy aby stosowane materiały wyróżniała najwyższa jakość. Dzięki temu mamy poczucie, że budynek jest funkcjonalny, estetyczny i możemy w nim bezpiecznie mieszkać długie lata. Bardzo ważnym wyborem w domach jednorodzinnych są okna dachowe. Często montujemy je w sypialniach marząc o pięknym widoku w przyjemnym zaciszu.\nOferta okien dachowych VELUX\nJeśli zależy nam na produkcie sprawdzonej marki, zachęcamy do zapoznania się z ofertą VELUX.\nGrupa VELUX to spółki siostrzane w Polsce, które należą do duńskiego holdingu VKR. Jest to największy producent w kraju, obecny na naszym rodzimym rynku od ponad 30 lat.\nOferta okien dachowych VELUX dostosowana jest do potrzeb i możliwości kupujących. Do wyboru mamy trzy kategorie produktów: Standard, Standard Plus i Premium.\nOkna VELUX - linia Standard\nLinia Standard to najlepszy stosunek jakości do ceny, dla osób które chcą zainwestować w lepszą efektywność energetyczną i wygodę. Okna wyposażone są w atrakcyjne cenowo pakiety 3 szybowe. Nie wymagają one konserwacji i pozwalają w łatwy sposób utrzymać ciepło w domu.\nMamy tu do wyboru:\nOkna dachowe górne otwierane – drewniane. Ich parametry to: wygodny uchwyt otwierający u góry okna, energooszczędny pakiet 3-szybowy, wysokiej jakości impregnowane i lakierowane drewno klejone, zintegrowana wentylacja umożliwiająca odpływ powietrza przy zamkniętym oknie, konstrukcja Thermotechnology, lepsza izolacyjność i korzystna cena w pakiecie ciepłego obniżonego montażu,\nOkna dachowe dolne otwierane – drewniane. Ich parametry to: ergonomiczna klamka na dole okna, energooszczędny pakiet 3-szybowy, wysokiej jakości impregnowane i lakierowane drewno klejone, zintegrowana wentylacja umożliwiająca odpływ powietrza przy zamkniętym oknie, konstrukcja Thermotechnology, lepsza izolacyjność i korzystna cena w pakiecie ciepłego obniżonego montażu,\nOkna dachowe górne otwierane – drewniano poliuretanowe. Ich parametry to: wygodny uchwyt otwierający u góry okna, energooszczędny pakiet 3-szybowy, niewymagający konserwacji rdzeń drewniany pokryty poliuretanem, zintegrowana wentylacja umożliwiająca odpływ powietrza przy zamkniętym oknie, konstrukcja Thermotechnology, lepsza izolacyjność i korzystna cena w pakiecie ciepłego obniżonego montażu,\nOkna dachowe dolne otwierane – drewniano – poliuretanowe. Ich parametry to: ergonomiczna klamka na dole okna, energooszczędny pakiet 3-szybowy, niewymagający konserwacji rdzeń drewniany pokryty poliuretanem, zintegrowana wentylacja umożliwiająca odpływ powietrza przy zamkniętym oknie, kontrukcja Thermotechnology, lepsza izolacyjność i korzystna cena w pakiecie ciepłego obniżonego montażu.\nOkna VELUX - linia Standard Plus\nLinia Standard Plus to nowoczesne rozwiązanie zapewniające doskonały widok, a także cichą i ciepłą przestrzeń w domu, dzięki czemu można wypoczywać i pracować w spokojnej, przyjemnej atmosferze.\nOkna dachowe górne otwierane – drewniane. Ich parametry to: energooszczędny pakiet 3-szybowy, redukcja hałasu zewnętrznego i szumu deszczu, powłoka łatwozmywalna na szybie zewnętrznej, wygodny uchwyt otwierający u góry okna, wysokiej jakości impregnowane i lakierowane drewno klejone, zintegrowana wentylacja umożliwiająca dopływ powietrza przy zamkniętym oknie, konstrukcja Thermotehnology, lepsza izolacyjność i atrakcyjna cena w pakiecie ciepłego obniżonego montażu,\nOkna dachowe dolne otwierane – drewniane. Ich parametry to: energooszczędny pakiet 3-szybowy, redukcja hałasu zewnętrznego i szumu deszczu, powłoka łatwozmywalna na szybie zewnętrznej, ergonomiczna klamka na dole okna, wysokiej jakości impregnowane i lakierowane drewno klejone, zintegrowana wentylacja umożliwiająca dopływ powietrza przy zamkniętym oknie, konstrukcja Thermotehnology, lepsza izolacyjność i atrakcyjna cena w pakiecie ciepłego obniżonego montażu,\nOkna dachowe górne otwierane – drewniano poliuretanowe. Ich parametry to: energooszczędny pakiet 3-szybowy, redukcja hałasu zewnętrznego i szumu deszczu, powłoka łatwozmywalna na szybie zewnętrznej, wygodny uchwyt otwierający u góry okna, niewymagający konserwacji rdzeń drewniany pokryty poliuretanem, zintegrowana wentylacja umożliwiająca dopływ powietrza przy zamkniętym oknie, konstrukcja Thermotehnology, lepsza izolacyjność i atrakcyjna cena w pakiecie ciepłego obniżonego montażu,\nOkna dachowe dolne otwierane – drewniano – poliuretanowe. Ich parametry to: energooszczędny pakiet 3-szybowy, redukcja hałasu zewnętrznego i szumu deszczu, powłoka łatwozmywalna na szybie zewnętrznej, ergonomiczna klamka na dole okna, niewymagający konserwacji rdzeń drewniany pokryty poliuretanem, zintegrowana wentylacja umożliwiająca dopływ powietrza przy zamkniętym oknie, konstrukcja Thermotechnology, lepsza izolacyjność i atrakcyjna cena w pakiecie ciepłego obniżonego montażu.\nOkna Velux - Linia Premium\nLinia Premium to szeroki wachlarz funkcji, które sprawiają, że poddasze staje się niezapomnianym miejscem, pełnym luksusu i wygody. Okna Premium to stylowe wzornictwo nowoczesnych okien połaciowych, automatyczne sterowanie oraz więcej światła i przestrzeni na poddaszu.\nOkna dachowe górne otwierane – drewniane. Ich parametry to: odporność na każdą pogodę, wentylacja nawet przy zamkniętym oknie, łatwe mycie szyb, konstrukcja Thermotechnology, dodatkowa uszczelka, potrójna szyba wypełniona argonem, szkło klejone bezpieczne od wewnątrz, powłoka antyroszeniowa,\nOkna dachowe dolne otwierane – drewniane. Ich parametry to: odporność na każdą pogodę, wentylacja nawet przy zamkniętym oknie, łatwe mycie szyb, konstrukcja Termotechnology, dodatkowa uszczelka, uniesienie skrzydła do kąta 45, panoramiczny widok,\nOkna dachowe górne otwierane – drewniano poliuretanowe. Ich parametry to: odporność na każdą pogodę, wentylacja nawet przy zamkniętym oknie, łatwe mycie szyb, konstrukcja Termotechnology, dodatkowa uszczelka, potrójna szyba wypełniona argonem, szkło klejone bezpiecznie od wewnątrz, powłoka antyroszeniowa,\nOkna dachowe dolne otwierane – drewniano – poliuretanowe. Ich parametry to: odporność na każdą pogodę, wentylacja nawet przy zamkniętym oknie, łatwe mycie szyb, konstrukcja Termotechnology, skrzydło unoszone do kąta 45, panoramiczny widok, nie wymaga konserwacji.\nOkna dachowe VELUX to szeroki wybór produktów dopasowany do osobistych preferencji oraz możliwości budżetowych. Mamy nadzieję, że powyższe zestawienie pomoże w podjęciu decyzji o zakupie.\nJa natomiast mogę polecić okna od firmy Atos z Lublina, które mam u siebie od dawna i które sprawują się znakomicie. 12:18, 23.06.2022\nDrutex tez jest bardzo dobry. 14:58, 23.06.2022


Kazimierz ma głos\nTak ten portal troszczy się o wąwozy! Jednocześnie reklamuje u siebie największych dewastatorów - ofrołdowe firmy komercyjnie dbające o erozję i żeby były koleiny po uda w najpiękniejszych miejscach. Jest o obecnie najbardziej popularna rozrywka w Kazimierzu dla buraczanej gawiedzi którą na tym portalu promujecie za pieniądze.\nTrąci mi to zwykłą hipokryzją. Rozpisywanie się o pięknie natury itd., ale pieniądze za reklamę od dewastatorów tego piękna nie śmierdzą\nW Kazimierzu widzą, że mają żwir ze Szwecji a nie wiedzą kto w rezerwacie buduje trzy pałace.\nAha. Jeszcze ryby. Sprawić, usmażyć i zjeść.\nW niewielkim miasteczku Tampico w Meksyku z nieba spadł w październiku ubiegłego roku rzęsisty deszcz ryb. Prawdopodobną przyczyną tego zjawiska był huragan. W styczniu tego roku ryby pojawiły się również w jednym z kazimierskich wąwozów na terenie Kazimierskiego Parku Krajobrazowego. Huragan? Tornado?\nWąwozy, jary i parowy są bogactwem Kazimierza Dolnego. W okolicy jest ich około trzystu. Istniejąca tu sieć wąwozów i głębocznic należy do najgęstszych w Europie, osiągając miejscami natężenie aż 11 km długości na kilometr kwadratowy. Nic dziwnego, że dla ochrony tutejszego krajobrazu okolice Miasteczka blisko 40 lat temu ustanowiono terenem parku krajobrazowego. Kazimierski Park Krajobrazowy powstał 27 kwienia 1979 r.\nNie wszyscy chyba jednak doceniają to, co posiadają. Niedawno do naszej redakcji nadszedł mail następującej treści:\n- Pewien sąsiad z Dołów odkrył w jednym z lessowych wąwozów, że jego dnem wali woda a łożysko ma do 5 m. szerokości. Wcześniej wąwóz był suchy – pisze nasz Czytelnik. – Kiedy pojechałem tam następnego dnia, wody bardzo ubyło, ale pozostawiła po sobie osady o grubości do pół metra i w te osady wciął się strumień o dosyć bystrym prądzie. Obserwowaliśmy meandry, podcięte brzegi, łachy, wyspy – tak jak przy Wiśle, tylko że w miniaturze. Strumień dotarł do pokładów polodowcowych, o czym świadczyły żwiry i kamienie ze skał skandynawskich.\n- Niestety, w górnej cześć wąwozu natknęliśmy się na duże zniszczenia wywołane barbarzyńskim postępowaniem ludzi – nieznanych mi właścicieli trzech budujących się dacz. Beztrosko eksploatują skałę lessową na zboczach. Naruszyli koparką warstwy wodonośne, spowodowali, że wody z istniejącego i zarybionego tzw. kroczkiem stawu, spłynęły nagle wąwozem. Słowem tak przekształcili środowisko przyrodnicze w Kazimierskim Parku Krajobrazowym, że aż nóż się w kieszeni otwiera – bulwersuje się Czytelnik.\n- Nie wiem, czy ktoś dał pozwolenie na taką dewastację przyrody, czy to wszystko odbywa się raczej nielegalnie. Według mnie takie postępowanie woła o pomstę do nieba a przynajmniej wymaga interwencji – czytamy w mailu.\nChodzi tu o wąwóz, którego wlot znajduje się na Jeziorszczyźnie przy sklepie, a wylot na Wylągach w okolicy kapliczki. Sprawie, która miała miejsce na początku stycznia, przyjrzeli się w ubiegły piątek pracownicy Zespołu Lubelskich Parków Krajobrazowych.\n- Wizja lokalna pokazała, że są podkopane skarpy lessowe, jest wycięty fragment drzewostanu, są wybudowane budynki o konstrukcji drewnianej na podmurówce. Jest rozkopana, zniszczona grobla stawu, obecnie obok niej bije źródełko i cieknie niewielki strumyczek – mówi Piotr Deptuś kierownik Ośrodka Zamiejscowego Zespołu Lubelskich Parków Krajobrazowych w Lubartowie, który 19 stycznia wizytował to miejsce. – Niewątpliwie jest to ingerencja w rzeźbę terenu: podcięcie skarp, zebranie tych skarp, wyprofilowanie drogi. Są to roboty, które ingerują w naturalną rzeźbę terenu i nie powinny mieć miejsca i naruszają przepisy o ochronie parków krajobrazowych.\nW tej sytuacji Zespół Lubelskich Parków Krajobrazowych w Lubartowie zamierza zwrócić się do odpowiednich organów o wyjaśnienie sprawy.\n- Zwrócę się z zapytaniem do Urzędu Miasta w Kazimierzu Dolnym, czy są to tereny budowlane i czy zostało wydane pozwolenie na postawienie tych budynków – mówi Piotr Deptuś. – Sprawę najprawdopodobniej przejmie nadzór budowlany, który będzie prowadził postępowanie wyjaśniające. My takich uprawnień w tej chwili już nie mamy.\nSprawa ewentualnej odpowiedzialności administracyjnej to jedno, ale co dalej ze zniszczonym wąwozem?\n- Skarpy od nowa usypać się nie da. Lessu się nie przyklei, jedynie można spróbować zabezpieczyć przeciwerozyjnie, by podcięcie skarp nie uruchomiało dalszych procesów erozyjnych – mówi Piotr Deptuś. – Jedyne, co tam można odtworzyć, to zbiornik wodny, staw, ale to już jest sprawa wtórna – jest obiekt antropogeniczny, stworzony prze człowieka. Jeżeli budynki są postawione nielegalnie, należy usunąć te budynki, oczywiście na koszt ich właściciela.\nKroczek, czyli narybek karpi. Fot. nadesłane przez naszego Czytelnika\nAnna Ewa Soria, 2018-01-23\nZdechłe też? ;-(\nŁadne domki. Wąwóz wybrukować, rozlewisko osuszyć.


X-Frame-Options: SAMEORIGIN Lato w Bibliotece 2018 | Andrychów\nW dniach 6-10.08.2018 w naszej bibliotece odbyła się kolejna edycja wakacyjnych zajęć „pod chmurką”. W poniedziałek uczestnicy zapoznali się z serią Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai autorstwa Martina Widmarka. Zwieńczeniem tego dnia było wykonanie mapy miasteczka Valleby.\nW drugim dniu odwiedziła nas pani Elżbieta Drzazga z andrychowskiej Straży Miejskiej i opowiedziała o bezpieczeństwie w domu, nad wodą i w górach. Wywiązała się dyskusja – każdy chciał opowiedzieć o tym, co mu się przydarzyło, o sytuacjach w których trzeba komuś pomóc i jak to robić.\nŚrodowe zajęcia upłynęły pod znakiem wspólnej rywalizacji, podczas układania olbrzymich puzzli z serii „Magiczne Drzewo” Andrzeja Maleszki. Przy okazji uczestnicy zapoznali się z treścią jednej z części – „Pojedynkiem”.\nW czwartek motywem przewodnim spotkania była ekologia, a to za sprawą książki „Bajki w zielonych sukienkach” Anny Mikity. Wspólnie czytaliśmy wybrane opowiadania, dotyczące problemów współczesnego świata. Następnie je analizowaliśmy i szukaliśmy rozwiązań.\nW piątek wybraliśmy się na Daleki Wschód. Uczestnicy dowiedzieli się o życiu codziennym dzieci w Japonii i Chinach. Z chęcią wykonały charakterystyczne dla tych państw prace plastyczne – chińskiego smoka i kolorowy japoński proporczyk. Na zakończenie odwiedziliśmy siedzibę Nowin Andrychowskich i Radia Andrychów. Dzieci opowiedziały na antenie co robiły podczas zajęć i co lubią czytać.


Szkolenia VBA: Funkcja Format\nMuszę przyznać, że funkcja Format należy do tych, których nie doceniam. No, może bez przesady, po prostu nie miałem okazji zbyt często sięgać po nią mając na podorędziu zestaw funkcji VBA oraz inne umiejętności programistyczne. Wobec jednak faktu, że funkcja oferuje wiele korzyści związanych z formatowaniem zwracanych wartości poświęcę jej niniejszy wpis skupiając się na wybranych i najbardziej praktycznych przypadkach.\n1. Formatowanie daty to najczęstsze skojarzenie z funkcją format. Zobaczmy kilka możliwych konstrukcji i zwracane z ich wykorzystaniem wartości:\n3. Przykład przedostatni dotyczy formatowania tekstu.\n4. Ostatni zestaw przykładów to dodatkowe możliwości formatowania wartości liczbowych ze względu na znak liczby i opcjonalny wynik zero.\nNo dobrze, dla osób, które dobrnęły do końca 2 ważne informacje- tradycyjnie informacja dobra i zła. Ta dobra jest taka, że konstrukcja parametrów formatowania jest tożsama z tą, którą większość z osób zna z Excela jako niestandardowe formatowanie komórek. A zła informacja jest taka, że funkcja Format zwraca... tekst (String), nawet wtedy gdy formatowaniu poddajemy wartości liczbowe.\nAutor: Kazimierz Jawor o 00:01\nEtykiety: funkcje vba, poziom podstawowy, przykładowy kod VBA\nZapraszamy do uczestnictwa w naszych kursach i szkoleniach z zakresu VBA. Precyzyjnie przygotowane materiały. Praktyczne podejście. Kursy VBA organizujemy w następujących miastach: Warszawa, Wrocław, Kraków oraz w formie kursów zamkniętych w dowolnej miejscowości.\nAccess VBA (1) API (3) bazy danych (6) ciekawostki (46) czas (1) data (3) efektywność (20) eksport grafiki (2) export (5) Find-Replace (3) funkcje informacyjne (7) funkcje vba (15) interakcja (12) kolor (1) obiekty warstwy rysunkowej (8) obsługa błędów (3) optymalizacja (5) PowerPoint VBA (3) poziom analityk (44) poziom podstawowy (32) poziom zaawansowany (27) praca z tekstem (11) przykładowy kod VBA (94) RegEx/RegExp (5) reklama (2) SQL (2) SQL Server (1) strefa wiedzy (3) system operacyjny (2) T-SQL (1) tablice Array (13) Transact SQL (1) TSQL (1) VBScript (3) własne funkcje (UDF) (8) Word VBA (18) WorksheetFunction (6) wstążka Ribbon (1) wydajność (10) wykresy (1) zdarzenia (5)\nPasek postępu w komórce Excela\nMS Word- liczba słów w dokumencie odpowiadających ...\nObszar komórek Range 3D\nNie zapomnieć o A w VBA...\nWybrany wiersz z tablicy Array


Jak tworzyć skuteczne posty na Facebooku – Fabryka oprogramowani ExE\nJak tworzyć skuteczne posty na Facebooku\nCzy wiesz jak umiejętnie publikować swoje treści na swojej stronie fejsie? Nie ma na to jednego rozwiązania, ale jednak można stosować się do kilku podstawowych zasad, które pomogą wyróżnić nasze treści w zalewie postów na Facebooku.\nStyl oraz strategia komunikacji w mediach społecznościowych powinny być dopasowane zarówno do grupy odbiorców, danej branży, jak również do danego kanału społecznościowego. Jeśli prowadzimy profil kancelarii adwokackiej nie wypada nam posługiwać się slangiem młodzieżowym, prawda? Nasze wpisy na Twitterze także będą się różnić od tych na Facebooku, chociażby z uwagi na ograniczoną ilość znaków. Poniższe porady są jednak na tyle uniwersalne, że mogą być stosowane na każdym fanpage, bez względu na branżę i grupę odbiorców.\nNajwiększym zaangażowaniem cieszą się posty, które mają od 3 do 50 znaków. Dlatego pisz krótko i zwięźle. Jeśli chcesz zamieścić więcej informacji – zrób to na swojej stronie internetowej i podlinkuj w poście. W ten sposób nie odstraszysz swoich fanów dużą ilością tekstu.\n2. Różne formaty\nPamiętaj o tym, aby zróżnicować posty dodawane na fanpage. Każdy format jest inaczej traktowany przez algorytm Facebooka. Posty tekstowe mają obecnie najmniejsze zasięgi. Jednak mogą bardzo angażować fanów i wywołać ciekawą dyskusję (np.pytania). Posty ze zdjęciami lub linkami są z kolei bardziej atrakcyjne wizualnie. Staraj się to wykorzystać. W postach z linkami dodawaj duże zdjęcie, które przyciągnie uwagę odbiorców. Obecnie największy zasięg mają filmy video dodawane bezpośrednio przez Facebooka. Linki udostępniane z YouTube.com są już słabiej pozycjonowane.\nPamiętajmy, że fanów odstraszają długie i zbite treści. Jeśli zobaczą post, który ma kilkanaście wersów, po prostu nie będzie im się chciało czytać takiej “bryły” tekstu. Dlatego starajmy się rozbijać treść w naszych postach. Niech to będą krótkie zdania, które zmieszczą się w jednym wersie. Po każdym z nich możemy zrobić jedną linijkę odstępu. Dzięki temu nasz tekst nabiera przestrzeni. Fanom ułatwi to jego przyswojenie, a post staje się wizualnie nieco większy – wyróżnia się na tle innych.\n4. Chwytliwy tytuł\nCiekawy tytuł przyciągnie Twoich odbiorców i zachęci do kliknięcia w link. Pamiętaj, że możesz edytować tytuły zamieszczanych linków. Podobnie jest z opisem, który znajduje się pod tytułem. Jeśli jest zbyt długi lub mało zachęcający – zmień go. Możesz przy tym wykorzystać lukę informacyjną. Jest to stan, w którym człowiek zdaje sobie sprawę, że czegoś nie wie i stara się tę niewiedzę uzupełnić (np. „5 rzeczy, których nie wiesz o Facebooku”, „Jak stworzyć post idealny?”, „Funkcje na fanpage, o których istnieniu nie miałeś pojęcia”).\nPodobną strukturę wykorzystują portale plotkarskie, ale nie chodzi o to, by wprowadzić użytkownika w błąd obiecując mu treści, z których większość jest mocno naciągana. Chodzi o to, by zachęcić go do kliknięcia w link poprzez wzbudzenie ciekawości. Rozumiesz różnicę?\nRozmawiaj z fanami. Krótkie pytanie może przerodzić się w ciekawą dyskusję na temat Twoich usług, czy produktów. Zapytaj, czego im brakuje, co chcieliby zmienić, czy są zadowoleni z poziomu obsługi. Pamiętaj, że każda opinia jest cenna, a ta negatywna – jeszcze cenniejsza! Dlaczego? Bo Klient w ten sposób podpowiada Ci, co musisz zmienić, aby Twoja firma stała się lepsza. Doceniaj opinie swoich fanów i staraj się uczestniczyć w dyskusji. Odpowiadaj i reaguj na pojawiające się pytania lub zażalenia.\nNie opisuj w poście tego, co użytkownik znajdzie pod linkiem. Staraj się zainteresować użytkownika publikowaną treścią. Możesz użyć w poście cytatu z materiału, który linkujesz. Ciekawy opis lub pytanie z pewnością zachęcą użytkownika do kliknięcia w link. Wykaż się kreatywnością i nie zdradzaj od razu wszystkiego.\n© 2017 Fabryka oprogramowania.


Antybakteryjne dywany dla dziecka w czasach pandemii koronawirusa\n> Wszystkie wiadomości bloga > Wszystkie wiadomości bloga > Antybakteryjne dywany dla dziecka w czasach pandemii koronawirusa\nCzy pandemia koronawirusa to dobry czas na zakupy? Doskonale wiemy, że wasze głowy zaprząta teraz zupełnie co innego... Ale pomyślcie: dopiero snuliśmy plany wiosennych porządków, marzyliśmy o remoncie albo chociaż przearanżowaniu mieszkania, a tu nagle wszystko wzięło w łeb. Nie oznacza to jednak, że musimy z wszystkiego zrezygnować. Tak, my także zalecamy #siedźwdomu - ale siedząc w domu możesz robić zakupy. Zamawianie w naszym sklepie jest w pełni bezpieczne. Mamy duże doświadczenie w obsłudze Klientów on-line, dlatego możesz nam zaufać. Kiedy sytuacja epidemiologiczna zmusza nas do pracy zdalnej, a Was do zdalnych zakupów, możemy pomóc sobie nawzajem - my sprzedajemy, Wy kupujecie i wszyscy zyskują!\nDywany pokryte środkami antybakteryjnymi\nJeśli mieliście w planie wyposażenie lub remont pokoju dziecięcego, na pewno szukaliście atrakcyjnego dywanu. W obecnej sytuacji doskonałym pomysłem wydaje się zakup dywanu pokrytego środkami antybakteryjnymi. W pokoju dziecięcym utrzymanie higienicznej czystości jest szczególnie ważne. Nasze dywany nie tylko chronią przed patogenami, gdyż pokryte są ochronną warstwą. Kolekcje Kamel i Prestige można także je wrzucić do pralki. Kiedy rodzice mają świadomość, że kupiony do pokoju malucha dywan łatwo utrzymać w czystości, pozwalają na zabawy, na które w innych warunkach trudno byłoby im się zgodzić.\nDywan pokryty powłoką antybakteryjną jest dla dziecka po prostu bezpieczniejszy niż zwykły dywan. Polecamy go zwłaszcza do pokojów najmłodszych dzieci, które mają jeszcze trudności z utrzymaniem porządku. Podczas pandemii koronawirusa każde ułatwienie jest na wagą złota. Nie da się wysterylizować całego naszego otoczenia, ale kiedy tylko możemy skorzystać z ułatwienia takiego jak dywan antybakteryjny, czemu tego nie zrobić?\nBezpieczna dostawa dywanów pomimo obecnej sytuacji epidemiologicznej\nSytuacja epidemiologiczna rozwija się bardzo dynamicznie. Jeśli będziemy zmuszeni dłużej przebywać w domowym odosobnieniu, powinniśmy oswoić się z zakupami przez internet - tak, także ci z nas, którzy wolą zakupy w sklepach stacjonarnych. My wiemy jak sprawić, żeby zamówienia naszych Klientów trafiały do nich tak szybko jak to tylko możliwe. Nasi pracownicy, wyposażeni w środki ochrony osobistej, szybko kompletują wpływające zamówienia w naszych magazynach i, pomimo trudnej sytuacji epidemiologicznej, prędko ekspediują pod wskazane adresy. Zamawianie w naszym sklepie jest w pełni bezpieczne.\nSpróbujmy mimo pandemii koronawirusa nie zarzucać naszych planów związanych z przemeblowaniami, remontami i urządzaniem mieszkania. Wydaje się, że po prostu nie ma na co czekać, bo we współczesnym świecie kryzys goni kryzys. Odkładanie życia na później to chyba nie jest dobry pomysł... Przejrzyjcie naszą ofertę i wybierzcie dla swoich dzieci dywany pokryte środkami antybakteryjnymi - bezpieczne, trwałe, łatwe do utrzymania w czystości oraz po prostu ładne i bardzo starannie wykonane. Co ważne, takie dywany antybakteryjne można prać w pralce (kolekcje Kamel i Prestige). Czy możecie wyobrazić sobie lepsze dywany na ten trudny pandemiczny czas?\nDywany dla dzieci idealne do zabawy\nPrzymusowe domowe odosobnienie jest dla najmłodszych trudne do zniesienia. Dywan staje się w tych dniach najczęstszym miejscem zabaw. To na dywanie najłatwiej rozłożyć gry planszowe, puzzle, klocki, kolejkę elektryczną. Bezpieczny dywan jest w tych trudnych czasach nie do przecenienia - można przestać nękać dzieci, żeby wstały z podłogi ze względów bezpieczeństwa i zalecić im siedzenie na dywanie tak długo, jak tylko starczy im pomysłów na zabawę.\nPrzekonaliśmy Cię? Pamiętaj, że związku z obecną sytuacją epidemiologiczną zaleca się płatności bezgotówkowe (przelew tradycyjny, PayU, Przelewy24). Jeśli kupujesz on-line, to pewnie inaczej nie płacisz, ale jeśli wybierasz się do sklepu stacjonarnego także zastosuj się do tej zasady. Razem sprawmy, żeby zakupy - nie tylko w sieci - były przyjemne i bezpieczne.\nAtestowane dywany antybakteryjne dla najmłodszych to oferta idealna na czas pandemii, która - jak żaden kryzys - nie będzie przecież trwała wiecznie.\nmar 19, 2020 Blog DywanyMalucha.pl - kompendium wiedzy o dywanach dla najmłodszych 0 Komentarze


Archiwa: kartony - Jak się ubrać\nHome › Posts tagged kartony\nBy admin on Czerwiec 22, 2018 Czerwiec 22, 2018 Bez kategorii\tartykuły, folia, hurtownia, kartony, opakowania, pudełka\nObecnie właściwie wszystkie towary posiadają opakowania. W niektórych przypadkach element ten jest wręcz niepotrzebny. Istotny jest z kolei między innymi w produktach żywnościowych. W zależności od typu artykułu, a zatem jego zdatności do spożycia i innych elementów, opakowania będą zróżnicowane. (więcej…)...\nWielka gama i fascynująca oferta rozmaitych urządzeń do pakowania\nBy admin on Wrzesień 8, 2017 Wrzesień 8, 2017 Bez kategorii\tkartony, maszyny, oferty, rynek, Urządzenia\nUrządzenia do pakowania prawdopodobnie możemy dzisiaj zastać w każdej większej firmie, która zajmuje się sprzedażą jakichś artykułów i ich dystrybucją na rynek, prócz tego spotkamy je na magazynach czy też halach. Takie urządzenia zezwalają na profesjonalne i wyśmienite pakowanie różnorodnych produktów. (więcej…)...


Wszystkie nasze sekrety. Sekrety i kłamstwa. Tom 1 [Martyna Szubert] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Martyna Szubert Liczba stron: 230\nISBN: 978-83-66737-90-7 Data wydania: 2021-06-23\nRedaktor prowadząca Dominika Szałomska Redakcja Iga Wiśniewska Korekta Alicja Laskowska, Dominika Bronk Projekt okładki Justyna Sieprawska Skład i łamanie Anna Szarko Konwersja do EPUB/MOBI InkPad.pl Copyright © by Martyna Szubert 2021 Copyright © for the Polish edition by Papierowy Księżyc 2021 Wydanie I Słupsk 2021 ISBN 978-83-66737-90-7 Wydawnictwo Młodzieżówka Grupa Wydawnicza Papierowy Księżyc skr. poczt. 220, 76-215 Słupsk 12 tel. 59 727-34-20, fax. 59 727-34-21 e-mail: wydawnictwo@papierowyksiezyc.pl www.szostyzmysl.com.pl\nDla Łucji. Jak sama się określasz, a ja całkowicie się z tym zgadzam, mojej cudownej, kochanej, jedynej takiej na świecie siostrze\nSpis treści Rozdział 1 Rozdział 2 Rozdział 3 Rozdział 4 Rozdział 5 Rozdział 6 Rozdział 7 Rozdział 8 Rozdział 9 Rozdział 10 Rozdział 11 Rozdział 12 Rozdział 13 Rozdział 14 Rozdział 15 Rozdział 16 Rozdział 17 Rozdział 18 Rozdział 19 Rozdział 20 Rozdział 21 Rozdział 22 Rozdział 23 Rozdział 24 Rozdział 25 Rozdział 26 Podziękowania\nRozdział 1 Uderzyłam otwartą dłonią w kierownicę. To nie mogło się tak skończyć. Brak przeklętego miejsca parkingowego nie mógł zniszczyć dziesięciu miesięcy mojej pracy. Zerknęłam na zegarek. Zostało mi dwanaście minut, a połowę tego czasu zmarnowałam na krążeniu między sektorami wypełnionymi pojazdami. Dudnienie kropel uderzających o karoserię tylko potęgowało nieprzyjemne uczucie skurczu gdzieś w okolicach mojego żołądka. Nagle ją ujrzałam. Pustą przestrzeń, wyłaniającą się spośród lawiny aut. Docisnęłam pedał gazu. Silnik starego chevroleta zawył w proteście, a ja poczułam, jak tylnymi kołami zarzuca mnie w bok. Przeklęłam pod nosem, przekręciłam kierownicę w drugą stronę i z nieco większą ostrożnością pokonałam zakręt, by wjechać we właściwą alejkę. – Beth? Żyjesz? – Z głośnika telefonu umieszczonego w uchwycie przyczepionym do przedniej szyby popłynął głos Ciri. – Zaraz będę. Muszę zaparkować – powtórzyłam to samo, co zaserwowałam jej dobre trzy minuty temu. Tym razem w moim głosie musiała dosłyszeć nutę nadziei, bo wyraźnie spuściła z tonu: – Tylko nie zabij się, zanim na dobre zaczniemy rozkręcać naszą karierę. Czekam przed salą. Rozłączyła się, a ja odetchnęłam z ulgą. Ostatnie, czego teraz potrzebowałam, to kolejne sugestie przyjaciółki, że przecież mogłam nastawić budzik. W głębi duszy przyznałam jej rację. Najważniejsze jednak, że dotarłam na czas. Włączyłam migacz i z łatwością, o jaką nie podejrzewałam ani siebie, ani starego cheva, wsunęłam się na miejsce tuż naprzeciwko głównego wejścia. Zgasiłam silnik i schowałam kluczyki do kieszeni jeansowej kurtki. Wychyliłam się do tyłu, przez chwilę mocując się z pasem, który blokował mi ruchy. Wyciągnęłam rękę, ale do pozostawionego na tylnym siedzeniu plecaka brakowało mi jeszcze kilku centymetrów. Sapnęłam z irytacją, w końcu decydując się na odpięcie pasa. Teraz już bez trudu chwyciłam plecak i leżącą na nim folię z plikiem papierów. Przeliczyłam je szybko. Osiem stron. Wypuściłam z ulgą powietrze, nawet nie chcąc sobie wyobrażać, co by było, gdybym przypadkiem zapomniała którejś z nich. Wszystko jednak wskazywało na to, że zaspanie, utknięcie w korku, brak miejsca na parkingu i do tego deszcz, który o tej porze w Moonglass padał raczej rzadko, wyczerpało limit pecha na dziś. Uśmiechnęłam się, czując, jak niemiły skurcz w żołądku przekształca się w ekscytujące łaskotanie. Stanowczo zbyt długo czekałam na ten dzień i nawet wcześniejsze wpadki nie mogły mi go popsuć. Otworzyłam drzwi, dość mocno popychając je prawym ramieniem. Nie zdążyłam postawić nawet jednej tenisówki na mokrym od deszczu betonie, gdy rozległ się dźwięk klaksonu. Podskoczyłam na siedzeniu i gwałtownie odwróciłam się do tyłu. Przez rozmazaną od spływającej wody szybę dostrzegłam zarys czarnego samochodu, którego właściciel właśnie opuszczał szybę. O nie. Liczyłam na to, że moja szczęśliwa passa potrwa dłużej niż kilka sekund. – Zajęłaś moje miejsce, Harlow. – Archer Morgan posłał mi przepełnione irytacją spojrzenie i docisnął pedał gazu, przez co jego samochód zawarczał gniewnie. Dźwięk przywodził na myśl maszynę szykującą się do startu w wyścigu. W niczym nie przypominał tego żałosnego sapania, które mój stary chev wydusił z siebie kilka minut wcześniej. Nie zamierzałam jednak rezygnować z miejsca, które już zresztą zajęłam, tylko dlatego, że jakiś bogatszy dzieciak się o to dopomina. No dobra, może nie dzieciak. Byliśmy w tym samym wieku i nawet spotykaliśmy się kilka razy w tygodniu na biologii oraz zajęciach z angielskiego. Archer Morgan należał do tak zwanej elity składającej się z członków drużyny sportowej, cheerleaderek i przewodniczących wszystkich istniejących klubów. O dziwo, on nie był członkiem żadnej z tych grup. Ale jako syn dyrektora szkoły otrzymywał zaproszenia na najlepsze imprezy. To jednak trochę za mało, by przywłaszczyć sobie miejsce parkingowe, pomyślałam, wychylając się przez uchylone drzwi. – Myślałam, że to parking publiczny – odpowiedziałam ze spokojem i rozłożyłam parasol wyciągnięty ze schowka przy drzwiach. Archer zmarszczył brwi, spoglądając na mnie przenikliwie. Jego wzrok powędrował po moich czarnych, trochę już znoszonych trampkach, jasnych jeansach i bluzie z kapturem, teraz częściowo przykrytej przez kurtkę w kolorze spodni. Dopiero teraz uświadomiłam sobie, jak źle wyglądam. Nie przejmowałabym się tym, gdyby właśnie rozpoczynał się kolejny nudny dzień w szkole. Na co dzień nosiłam to, w czym czułam się dobrze i tak było również w tym przypadku. W pośpiechu założyłam to, co miałam pod ręką, kompletnie zapominając o tym, by ubrać się jakoś bardziej elegancko. Najważniejsze, że wszystkiego się nauczyłam i dobrze opanowałam materiał, przypomniałam sobie i zamknęłam samochód. Postanowiłam zlekceważyć fakt, że Morgan w ogóle mnie zaczepił. Szarpnęłam za klamkę, by upewnić się, że nikt nie będzie w stanie ukraść mi auta. Kiedyś zdarzyło się to mojej mamie i od momentu poznania tej historii sama stałam się nieco przezorna. Nie zdążyłam odsunąć się od chevroleta nawet na kilka centymetrów, gdy za plecami usłyszałam zbliżające się kroki. – Zwolnij mi miejsce – zażądał Archer, stając naprzeciwko. Ten to ma tupet, pomyślałam, wymownie spoglądając w górę. Musiałam przechylić parasolkę do tyłu, by móc na niego spojrzeć. Chłopak wydawał się nie dbać o to, że krople deszczu spadają na jego starannie ułożone włosy i czarną koszulę. Woził się samochodem za pół bańki, a nie stać go było na parasol? Prychnęłam, rozbawiona tą myślą i faktem, że on naprawdę oczekiwał, że zrobię to, o co mnie poprosił. Przy czym słowo „poprosił” jest tu dużym nagięciem rzeczywistości. – Więcej tu nie stanę, skoro tak cię to boli – powiedziałam, siląc się na uprzejmy ton. Postanowiłam nie unosić się za bardzo honorem. Rozpoczęcie wojny ze szkolną elitą nie znajdowało się na liście moich dzisiejszych celów. – Nie rozumiesz. – Roześmiał się krótko, lecz jego śmiech w ogóle nie brzmiał wesoło. W oczach chłopaka czaiły się złośliwe iskierki. – Jestem dla ciebie miły. Daję ci wybór. Albo przestawisz auto, albo ono przestawi się samo. Że co proszę? Przez chwilę staliśmy w ciszy przerywanej przez krople uderzające o parasolkę i karoserie pobliskich aut. W końcu udało mi się zamknąć usta. Oderwałam wzrok od Archera, który przyglądał mi się z tą samą intensywnością jak wtedy, gdy wysiadłam z samochodu. Zerknęłam na zegarek. Zostały mi trzy minuty. No po prostu, kurde, świetnie. Normalnie odpowiedziałabym jakoś na tę głupią groźbę, ale teraz Archer był moim najmniejszym zmartwieniem. – Powodzenia – rzuciłam z wymuszonym uśmiechem i wyminęłam go, mocniej ściskając plik kartek. Szybkim krokiem ruszyłam w stronę szkolnego budynku. Gdy tylko znalazłam się w szatni, błyskawicznie schowałam parasolkę i kurtkę do swojej szafki, po czym wbiegłam schodami na pierwsze piętro. Skierowałam się do sali matematycznej, przed którą już czekała na mnie potupująca nogą Ciri. – Nareeeszcie. – Odetchnęła z ulgą, jednocześnie posyłając mi pełne wyrzutu spojrzenie. – Pierwsza osoba weszła już do środka, teraz pora na mnie. Masz moje… – Tak. – Wtrąciłam się jej w zdanie i wyciągnęłam cztery pierwsze kartki. – Ułożyłam w dobrej kolejności. Ciri przestąpiła z nogi na nogę i niepewnie powiodła wzorkiem po zadaniach zapisanych na kartkach, które jej podałam. Wyglądała tak, jakby pierwszy raz widziała je na oczy, a przecież od dwóch tygodni przerabiałyśmy je razem po szkole. Gdyby ktoś obudził mnie w środku nocy i kazał rozwiązać jedno z nich, jestem pewna, że po jednej kawie doszłabym do prawidłowej odpowiedzi. No dobra, znając moje zamiłowanie do tego napoju, prawdopodobnie najpierw bym zwymiotowała, a dopiero potem rozwiązała zadanie. – A co, jeśli specjalnie na poprawę ułożył jakieś inne zadania, a te dał tylko po to, by nas wykończyć? – Ciri rozejrzała się uważnie po prawie pustym korytarzu i ściszonym głosem dodała: – Ten stary gbur czerpie przyjemność z niszczenia ludziom marzeń. Zapewne wyobraża nas sobie jako wstrętne, małe karaluchy, które trzeba zdeptać, nim… – Przestań – przystopowałam ją. – Za bardzo się nakręcasz. To tylko poprawa z matmy, a nie bitwa o ostatni statyw z przeceny. – Od tej poprawy zależy nasza kariera! – Ciri z impetem cisnęła kartki na pobliską ławkę, po czym sama opadła obok nich. Chciałabym móc powiedzieć, że przesadza. Poznałam ją na początku liceum i od tamtego czasu zdążyłam zauważyć, że ma skłonności do nadmiernego dramatyzowania. Tym razem miała jednak do tego prawo. Nasza najbliższa przyszłość naprawdę zależała od głupiej poprawy z matmy. I to tylko dlatego, że w tym roku zmienili zasady przyjęcia na Moonglass School Camp. Na samą myśl o MSC serce mocniej zadudniło mi w piersi. Dziesięciodniowy obóz letni był marzeniem niemal każdego, kto po liceum chciał dostać się na dobrą uczelnię. Nie – nie dobrą. Najlepszą. Dyplom, który uczestnicy otrzymywali pod koniec, i doświadczenie, które zdobywali w trakcie, otwierały przed nimi drogę do nieograniczonego wyboru spośród wymarzonych uczelni. I to wszystko za sprawą tego, że na obozie warsztaty prowadzili sławni na całym świecie uczeni, gwiazdy z niesamowitym doświadczeniem artystycznym i sportowcy, których do tej pory oglądaliśmy tylko na ekranie telewizora. Co roku ze wszystkich kół naukowych, artystycznych i sportowych wybierano po jednej osobie z każdej kategorii. I tu zaczynała się ciężka rywalizacja o punkty i oceny. Im lepsze wyniki uzyskało się w ciągu roku, tym większe szanse na MSC, gdzie liczba miejsc ograniczała się do trzydziestu. Pech chciał, że na początku września zgłosił się ogrom chętnych, dlatego dyrektor wraz z organizatorami postanowili, że uczestnicy muszą zdobywać punkty we wszystkich trzech kategoriach. I tak oto przez ponad dziewięć miesięcy ja i Ciri pogłębiłyśmy swoją wiedzę nie tylko na temat filmoznawstwa, lecz także stałyśmy się całkiem niezłymi graczami w kosza, a podstawowe testy z matematyki nie sprawiały nam już problemu. Aż do ostatniego egzaminu, który pogrążył ponad połowę naszej grupy, wliczając w to również nas. Nagle drzwi klasy otworzyły się. Amber Anderson, szkolna biegaczka, wyszła z niej z dość nietęgą miną. Zatrzymała się na chwilę, zmarszczyła brwi i posłała nam złośliwy uśmieszek. – Nadal się dziwię, że wy dwie nie pozabijałyście się na zajęciach z koszykówki. Na waszym miejscu oszczędziłabym sobie dalszych starań. Zerknęłam na Ciri. Wyglądała tak, jakby Amber nagle stała się jej matką chrzestną, która właśnie zaproponowała porzucenie dotychczasowego życia i wyjazd do Meksyku. Zacisnęłam zęby. O nie, Ciri. Nie pozwolę na to, byś do końca swojego życia hodowała flamingi. – W takim razie może sobie ich oszczędź, bo tak właściwie to jesteś na naszym miejscu. Też bierzesz udział w konkursie. – Wyprostowałam się i bez cienia skrępowania spojrzałam jej w oczy. Po dzisiejszym dniu moje relacje z elitą i tak spisywałam na straty. Poza tym Amber od zawsze jakoś bardziej działała mi na nerwy. – Naprawdę? – Brwi Anderson powrócił na swoje zwyczajne miejsce tylko po to, by za chwilę unieść się w nienaturalny sposób. – Zmartwiłabym się, gdybym nie miała tego. Sięgnęła do kieszeni i pomachała mi przed nosem zawiniętymi w rulon kartkami papieru, które okazały się tym samym zbiorem zadań, co mój. Zrobienie całego zestawu w domu i jednego, wybranego ćwiczenia na poprawie było warunkiem zaliczenia przedmiotu. Anderson się udało, o czym świadczyła czerwona piątka z podpisem profesora. – Zobaczymy się więc na MSC – odparłam pogodnie. Teraz nie było już odwrotu. Musiałyśmy zaliczyć tę poprawę! – Wątpię – syknęła z wyraźnym naciskiem. Teatralnym ruchem złożyła kartki na pół i wcisnęła je do plecaka, po czym odeszła korytarzem. Dopiero gdy zniknęła za zakrętem, usiadłam obok Ciri. – Nawet nie próbuj mi mówić, że Anderson nie ma racji i że wcale nie powinnam się stresować. – Oderwała wzrok od sznurówek i przeniosła go na mnie. – Co my sobie myślałyśmy? MSC jest dla ludzi takich jak ona. Bogatych, popularnych, mających chody u dyrektora… – Daj znać, kiedy skończysz pisać poemat ku jej chwale – pełnym sarkazmu tonem przerwałam tę głupią wyliczankę. – Bardzo śmieszne – burknęła. – Dobrze wiesz… Nie dane mi jednak było usłyszeć, co takiego wiem, bo Ciri urwała w momencie, kiedy drzwi klasy uchyliły się po raz drugi. Na korytarz wychylił się niski mężczyzna we flanelowej koszuli i okularach z czerwonymi oprawkami. – Lowell, teraz ty. Zapraszam do środka. – Ciri drgnęła nieznacznie na dźwięk swojego nazwiska. Podniosła się powoli, rzucając mi krótkie, pełne przerażenia spojrzenie, i ruszyła za profesorem, który zniknął już w środku klasy. – Hej! – Zerwałam się i tuż przed wejściem złapałam ją za rękę. Ścisnęłam delikatnie jej dłoń. – Masz rację. Nie jesteś i nigdy nie będziesz jak Amber Anderson, a wiesz czemu? Przez cały rok sama pracowałaś na swoje wyniki, podczas gdy ona ani razu nie pojawiła się na dodatkowych zajęciach z filmoznawstwa. Nauczyłaś się koszykówki w miesiąc i to ty wpadałaś na pomysł, jak rozwiązać większość zadań ze zbioru. Weź się w garść, Ciri, i pokaż profesorowi Darlowowi, że jedziesz na ten obóz. Ciri z lekkim zaskoczeniem pokiwała głową i odwzajemniła uścisk. – Dziękuję – mruknęła, nabierając przy tym powietrza i trochę mniej chwiejnym krokiem weszła do sali. Gdy tylko zniknęła za drzwiami, pewność siebie, którą miałam, zadziwiająco zmalała. Na korytarzu zrobiło się całkiem pusto i cicho. Nie mogłam pozwolić na to, by stres dopadł również mnie. Prawie w ogóle go nie odczuwałam, dopóki miałam jakieś zajęcie. By zabić czas, ruszyłam wzdłuż korytarza. Zza mijanych po drodze drzwi dobiegały do mnie przytłumione głosy nauczycieli, którzy starali się przekazać uczniom jakąś wiedzę. Biorąc pod uwagę fakt, że koniec roku zbliżał się nieubłaganie, wiedziałam, że były to naprawdę bezowocne starania. Skręciłam w prawe skrzydło. Znajdowały się tu dwa automaty. Ze słodyczami i napojami. Odłożyłam trzymane w ręku papiery na pobliską ławkę i sięgnęłam do plecaka w poszukiwaniu drobnych. Gdzieś wyczytałam, że przed samym egzaminem dobrze jest zjeść coś słodkiego, aby pobudzić pracę organizmu i dodać sobie energii. Postanowiłam sprawdzić tę teorię. Udało mi się wygrzebać kilka monet, które od razu wrzuciłam do maszyny. Kątem oka zauważyłam, jak ktoś podchodzi do drugiego automatu. Odwróciłam się, by się przywitać. W czasie zajęć spodziewałam się tu tylko jakiegoś profesora, więc widok Archera Morgana trochę mnie zaskoczył. No cóż, przynajmniej miałam pewność, że znalazł miejsce parkingowe. Szczerze mówiąc, liczyłam też na to, że zostawi w spokoju moje auto. Co jak co, ale mój stary chev przeżył już wystarczająco przygód i kolejna mogłaby go całkowicie wykończyć. – Cześć – przerwałam ciszę, uśmiechając się przy tym delikatnie. Musiałam rozwiązać tę sprawę w dyplomatyczny sposób. Archer sięgnął po parujący kubek kawy i obrzucił mnie pytającym spojrzeniem. Wyglądał jakoś inaczej. Jego ciemne włosy, wcześniej zaczesane do tyłu, teraz pokręciły się delikatnie we wszystkie strony. Kilka kosmyków opadło mu na czoło, jednak nie pofatygował się, by je odgarnąć. Nadal wilgotna od deszczu koszula wyraźnie odznaczała partie wyrzeźbionych mięśni. To dziwne, pomyślałam, nigdy nie należał do bardziej aktywnych członków drużyny sportowej. Nie podejrzewałabym go o tak… dobrą formę. – Jak na kogoś, kto z pośpiechu zajął moje miejsce parkingowe, masz zdumiewająco wiele czasu, by się na mnie gapić – zakpił, przechodząc w stronę ławek, po czym oparł się o ścianę. Co? Cholera. Wymierzyłam sobie mentalnego plaskacza w twarz. Naprawdę aż tak było to widać? Początek rozmowy raczej nie sprzyjał jej pomyślnemu zakończeniu. Musiałam jakoś zatuszować tę gafę. – Jeśli chodzi o tamtą sytuację z parkingu, to nie chciałam… – cię wkurzyć i sprawić, by nad moim samochodem zawisło widmo rychłej śmierci – …spóźnić się na poprawę z matmy. Jestem ostatnia na liście, ale miałam przy sobie zadania przyjaciółki, która wchodziła wcześniej i… – urwałam, bo zdałam sobie sprawę, że chłopak w ogóle mnie nie słucha. Nawet nie próbował udawać, że to robi. W jednej dłoni trzymał kawę, którą popijał od czasu do czasu, a w drugiej telefon, którym się bawił. – Skończyłaś? – zapytał od niechcenia i odłożył smartfona na ławkę. – Staram się wszystko wyjaśnić. Jesteśmy dwójką dorosłych ludzi i nie musimy robić sobie na złość… – Nie rób tego. – Czego? – zapytałam, teraz już nieco zbita z tropu. – Nie tłumacz się. – Ja wcale… – Widzisz? – Chciałam zaprzeczyć, ale uświadomiłam sobie, że chyba faktycznie to robię. Cholera. – Masz rację. Jesteśmy dorośli. Na parkingu podjęłaś decyzję, więc rozsądnie byłoby zmierzyć się z konsekwencjami. – O czym ty mówisz? – Archer uśmiechnął się złośliwie i przechylił kubek z nadal parującą zawartością. – Ej! Odskoczyłam w bok, wytrzeszczając oczy. Dopiero po chwili zdałam sobie sprawę z tego, że wcale nie celował we mnie. Papiery, które zostawiłam na ławce, całkowicie przesiąkły ciemnobrązową cieczą. – Jesteś nienormalny! – Kto nie jest? – Spojrzał wymownie w sufit i przechodząc obok, klepnął mnie w ramię. – Nie martw się, jesteśmy kwita. Twoje auto zostawię w spokoju.\nRozdział 2 Czy ty właśnie… – Zacisnęłam ze złością zęby i się odwróciłam. – Stój! Po tym, co zrobił, nie zamierzałam tak po prostu pozwolić mu odejść. Nie martw się, jesteśmy kwita. Twoje auto zostawię w spokoju. Jego słowa odbiły się echem w mojej głowie. Świetnie. Cóż za łaska, mój chev może kontynuować swój żywot, a ja w zamian mogę zapomnieć o MSC. – Ty…ty chyba nie zdajesz sobie sprawy z tego, co zrobiłeś – wycedziłam, celując w niego palcem, jakbym miała zamiar rzucić w ten sposób złowieszczy urok. Archer zatrzymał się, zgniótł w dłoni pusty już kubek i rzucił nim do kosza oddalonego o kilka metrów. – Oświeć mnie – poprosił. – Tylko szybko, bo jestem już spóźniony na zajęcia. Spóźniony? To po cholerę zatrzymałeś się, by wypić kawę? Czułam, że policzki czerwienią mi się ze złości, co przy mojej wyjątkowo bladej cerze i niemal platynowych włosach wyglądało naprawę okropnie. Nienawidziłam tego, ale również nie mogłam kontrolować. Wkurzyło mnie, że zachowywał się w tak dupkowaty sposób. Dupkowaty. Czy istnieje w ogóle takie słowo? Jeśli nie, to gratulacje, Archer, właśnie przyczyniłeś się do jego powstania. – Papiery, które zdecydowałeś się oblać kawą, były moją ostatnią szansą, żeby dostać się na letni obóz. – Dopiero gdy wypowiedziałam te słowa na głos, dotarła do mnie powaga sytuacji. Zacisnęłam dłoń w pięść, by powstrzymać jej drżenie. – Masz to naprawić. – Zaraz… masz na myśli ten słynny Moonglass School Camp? – Jedna brew chłopaka uniosła się delikatnie do góry. – Bierzesz w tym udział? – Chcę wziąć w tym udział – poprawiłam go z naciskiem. – A ty właśnie znacznie mi to utrudniłeś. Jad w moim głosie najwidoczniej go nie zraził, bo przybliżył się tak, że dzieliła nas kilkunastocentymetrowa odległość. Wiedziałam, że zdawał sobie sprawę z tego, czym jest MSC i jak wielką wagę ma dla uczniów, którzy starają się o miejsce na liście. On już się na niej znajdował. I to bez wkładu własnej pracy. Słyszałam nawet plotki, że załatwił kilka miejsc dla najbliższych znajomych. – Sama to sobie utrudniłaś. To była twoja decyzja, pamiętasz? – To nie ja wylałam tę cholerną kawę na swoją pracę – krzyknęłam, wyraźnie akcentując każde słowo. Nie odpowiedział, tylko obejrzał się za siebie. Świetnie. Znowu próbował mnie olewać. Zgrzytnęłam zębami i wyminęłam go, by stanąć z nim twarzą w twarz, gdy nagle usłyszałam zbliżający się odgłos stukania obcasów. Staliśmy w ciszy, oboje wpatrując się w ścianę przed zakrętem, z którego po chwili wyłoniła się pani Garson, szkolna sekretarka. Na nasz widok zatrzymała się i oparła dłonie na biodrach. – Co wy tu robicie? – zapytała, a na jej czole pojawiło się kilka pojedynczych zmarszczek. W swojej szafirowej marynarce i szpilkach, dobranych idealnie pod kolor, zdecydowanie mogłaby wejść na paryski wybieg. Tymczasem ugrzęzła tu. Na szarym, szkolnym korytarzu, z wykładziną odklejającą się w rogu podłogi i dwójką nastolatków, gotową skoczyć sobie do gardeł. Skoro liceum jest polem bitwy, to najważniejsza jest szybkość, pomyślałam. Zabij, zanim sam zostaniesz zabity. Pogrąż wroga, zanim on pogrąży ciebie. Nie wiem, czy to wojowniczy błysk w moim oku, czy fakt, że uniosłam pewnie podbródek, sprawił, że Archer przeniósł wzrok na mnie. Nasze spojrzenia skrzyżowały się na kilka sekund. Chłód i niewypowiedziana groźba w jego oczach ostudziły nieco moje zapędy. Ogarnij się, upomniałam się w myślach. Nie pozwól mu wygrać kolejnej bitwy. Kątem oka dostrzegłam zmoczony plik kartek, który teraz całkowicie przyległ do krawędzi ławki. Ten widok zadział na mnie jak katalizator. Spojrzałam prosto na panią Garson. – Archer oblał kawą moje zadania z matematyki. Zaraz powinnam je oddać profesorowi Darlowowi, by móc poprawić ocenę – wyjaśniłam, nie próbując zapanować nad mieszanką złości i paniki, która nadal mi towarzyszyła. Wcześniej uznałam jego spojrzenie za nieprzychylne, ale teraz twarz chłopaka wyrażała coś pomiędzy „nienawidzę cię” a „jesteś martwa”. – Potknąłem się – wycedził, nie przejmując się tym, że jego postawa wskazuje na coś innego. – Nawet najlepszym się zdarza. Nie odrywał ode mnie oczu, jakby liczył na to, że jego spojrzenie zadziała na mnie jak hipnoza, przez którą nagle zmienię swoje stanowisko. Uniosłam jedną brew do góry. Może ten sposób działał na jego znajomych, ale ja nie zamierzałam mu ulec. – O ile definicja potknięcia się nie zmieniła, to wątpię, że przechylenie kubka z kawą i celowe wylanie jej można do niego zaliczyć – odparłam z pretensją w głosie. Staliśmy na tyle blisko siebie, że dosłownie moglibyśmy skoczyć sobie do gardeł, gdyby któremuś z nas przyszła na to ochota. No dobra, on by się raczej musiał schylić. – Masz jakiś dowód? – zapytał, a jego prawy kącik ust uniósł się delikatnie do góry – Mamy twoje słowo przeciwko mojemu, więc w obecnej sytuacji raczej niewiele możesz zrobić. Powoli wypuściłam powietrze, zaciskając przy tym obie dłonie w pięści. Nie miałam. I nie sądziłam również, by ktokolwiek w tej sprawie zaprzątał sobie głowę sprawdzaniem szkolnego monitoringu. Czułam, jak krew buzuje w moich żyłach. O rany. Po raz pierwszy miałam ochotę komuś przywalić. Naprawdę przywalić. – Dosyć tego. – Stanowczy głos pani Garson przywołał mnie do porządku. Odsunęłam się od Archera i skrzyżowałam dłonie na piersiach. Wizja wyładowania złości na nim to jedno, ale z panią Garson nie zamierzałam się kłócić. Nigdy nie należałam do osób, które lubowały się w pyskowaniu nauczycielom. Właściwie, gdyby się na tym zastanowić, to nie mogłam przypomnieć sobie nawet jednej takiej sytuacji. I nawet teraz, gdy temu uprzywilejowanemu idiocie miało ujść na sucho zniszczenie mojej ciężkiej pracy, nie potrafiłam zdobyć się na pyskówkę. Wiedziałam przecież dobrze, jak to wszystko się skończy. Brak dowodów przemawiał na jego korzyść, a pani Garson, nawet gdyby chciała, to nie mogła niczego z tym zrobić. – Masz szlaban, Archer. Zostaniesz po lekcjach – oznajmiła spokojnie. Poczułam się tak, jakby właśnie oznajmiła mi, że wygrałam konkurs na najlepszą fotografię miesiąca. Mrugnęłam kilka razy, patrząc to na nią, to na chłopaka. Czy ona naprawdę to powiedziała? Sądząc po wyrazie jego twarzy, który dopiero po chwili zmienił się w chłodną obojętność, tak. – Nie, dzięki. Mam inne plany – prychnął i przeszył mnie wyzywającym spojrzeniem – Nie wylałem tej kawy celowo, a jeśli Harlow sądzi, że jest inaczej, to niech mi to jakoś udowodni. Przygryzłam dolną wargę i uciekłam wzrokiem na bok. Miałam dość tych głupich potyczek. Mój nastrój przez ostatnie minuty zmienił się już kilka razy i to tylko za sprawą jego obecności. Może dlatego, że on sam wydawał się zmieniać emocje z zadziwiającą łatwością. Znałam go zbyt słabo, by ocenić, czy jest to gra aktorska, czy nawyk. – Nie mówię o tym nieszczęśliwym wypadku – wytłumaczyła sekretarka, z wyraźnym zwątpieniem wypowiadając ostatnie słowa. – Powinieneś być na lekcji już trzydzieści minut, a przed chwilą sam przyznałeś się, że zamiast tego przyszedłeś tu sobie na kawę. Mógłbyś przyjrzeć się koleżance i wziąć z niej przykład. Nie pamiętam, kiedy ostatnio, o ile w ogóle, jakiś nauczyciel się na nią skarżył. Poczułam odrobinę satysfakcji, gdy Archer bezgłośnie zaklął pod nosem. Otworzył usta, najwidoczniej mając zamiar kontynuować tę dyskusję, ale po chwili się rozmyślił. Obrócił się i odszedł bez słowa. Nie uważałam, że jeden szlaban jest wystarczającą nauczką za to, co zrobił, ale to, że w ogóle został jakoś ukarany, odrobinę mnie pocieszało. Gdy jego kroki ucichły, wróciłam wzrokiem do pani Garson. – Nie martw się, pójdziemy razem do profesora i wyjaśnimy tę sytuację – zapewniła, gładząc mankiet białej koszuli, której rękaw wystawał spod marynarki. Pokiwałam głową, po czym cofnęłam się do ławki, żeby zebrać swoje rzeczy. Zgniotłam przemoczony plik kartek i poczułam, jak silny zapach kawy rozchodzi się po korytarzu. Skrzywiłam się mimowolnie. Wyrzuciłam je do kosza i przyjęłam chusteczkę, którą podała mi kobieta. Wytarłam dłonie oraz resztę kawy, która pozostała na ławce. – Dziękuję. Gdyby się pani nie pojawiła, to moje szanse na udział w obozie równałyby się zeru – przyznałam szczerze, posyłając kobiecie uśmiech wdzięczności. – Nie ma sprawy. Lepiej już chodźmy, bo profesor jeszcze pomyśli, że zwiałaś z poprawy. – Racja. – Zabrałam plecak i przerzuciłam go przez ramię. Ruszyłyśmy korytarzem, a gula w moim gardle rosła z każdym krokiem, który przybliżał nas do sali. Wcześniej czułam się przygotowana, więc nie miałam powodu do stresu. Teraz wszystko zmieniło się o sto osiemdziesiąt stopni. Umiałam zadania, ale by zaliczyć poprawę, brakowało mi istotnej części. Powinnam przynieść ze sobą cały zestaw ćwiczeń zamiast zestawu wymówek. Do tego Ciri nadal była w środku. Amber też siedziała tam tak długo? Czułam, jak żołądek ściska się do rozmiarów mojej zaciśniętej w pięść dłoni. Chciałam, żeby jej się udało. Żeby nam się udało. Ten obóz był naszym marzeniem od pierwszej klasy. Nagle drzwi klasy uchyliły się. Zatrzymałam się, wbijając w nie wzrok. Ciri wyszła na korytarz, zagryzając dolną wargę. W pierwszej chwili myślałam, że zaraz się popłacze, ale nie. Ona wcale nie miałam takiego zamiaru. Po prostu ukrywała cisnący się jej na usta uśmiech. – Teraz twoja kolej – powiedziała, z całej siły starając się stłumić swój entuzjazm. – Udało ci się? – upewniłam się, podchodząc do niej. – Tak. – Tym razem nie zdołała powstrzymać szerokiego uśmiechu. – Ale tylko dzięki tobie. Gdybyś nie pomogła mi się ogarnąć, to pewnie popłakałabym się przy pierwszym zadaniu. – Jedziesz na MSC, Ciri! – krzyknęłam, całkowicie zapominając o tym, co mnie zaraz czeka. Mocno ją uścisnęłam. Udało się. Amber może się walić. – Elizabeth, profesor Darlow czeka. – Pani Garson wychyliła się zza drzwi. Nawet nie zarejestrowałam, że w ogóle weszła do sali, ale ten widok przypomniał mi o tym, że moje miejsce na obozie nie jest jeszcze pewne. – Dzień dobry – przywitała się Ciri, lekko się pesząc i odsuwając ode mnie. Od zawsze miała świra na punkcie regulaminu szkolnego. Starała się przestrzegać każdego punktu, a zwłaszcza wtedy, gdy jakiś pracownik szkoły był w pobliżu. – Już idę. – Przełknęłam niewidzialną gulę, która utknęła mi w gardle, i uśmiechnęłam się do przyjaciółki. – Zobaczymy się za chwilę. * Nie wiem, dlaczego od razu nie powiedziałam Ciri prawdy. Odkąd wyszłam z sali matematycznej, zdążyłam okłamać ją już trzy razy. Szczerze mówiąc, nie mogłam sobie przypomnieć, bym kiedykolwiek dobiła do takiej liczby. Może nie licząc dnia jej urodzin, gdy z jej rodzicami szykowałam imprezę niespodziankę. Kłamstwo numer jeden wymsknęło mi się zaraz po tym, jak razem z panią Garson rozwiązałyśmy mój problem u profesora. Ten, kiedy zrobiłam zadanie, które wskazał, zgodził się przedłużyć mi czas na drugą część poprawy. Wręczył mi nowy zestaw zadań z zaznaczeniem, że będzie oczekiwał go do jutra. Ciri, gdy tylko wyszłam, zaczęła zasypywać mnie lawiną pytań. Widziałam, że się cieszy i nie chciałam tego psuć, dlatego powiedziałam, że mi się udało. Wtedy wydawało mi się to dość rozsądnym wyjściem. Klika zadań to przecież nie taka duża przeszkoda. Wiedziałam, że jeśli się skupię i poświęcę na nie resztę dnia, to dam radę. I właśnie dlatego, gdy ta podsunęła mi propozycję wspólnego uczczenia naszego sukcesu przy dużej porcji lodów w naszej ulubionej kawiarni, skłamałam, że obiecałam pomóc w czymś mamie. Wszechświat chyba jednak zbyt poważnie potraktował moje słowa, bo zaledwie kilka minut później, gdy obie pochylałyśmy się nad zadaniem z biologii, telefon zabrzęczał mi w kieszeni. Moje drugie kłamstwo niemal przestało nim być, ponieważ moja rodzicielka w wiadomości oznajmiła mi, że jedziemy do Forteslow – jednego z większych miast, które znajdowało się w okolicy. I tak oto wylądowałam w szkolnej bibliotece, przerażona myślą, że w obecnej sytuacji naprawdę mogę nie wyrobić się z przerobieniem całego zestawu. Skłamałam Ciri, że źle się czuję i poprosiłam, by przekazała to nauczycielce od angielskiego, która prowadziła nasze ostatnie zajęcia. Zamiast wrócić do domu, zaszyłam się między regałami, by móc skorzystać z ciszy panującej w pomieszczeniu. Im dłużej jednak siedziałam nad kolejnym zadaniem, którego nie potrafiłam rozwiązać, tym bardziej żałowałam swoich kłamstw. Byłam na sto procent pewna, że z Ciri zrobiłabym je o wiele szybciej. Nagle usłyszałam, jak drzwi do biblioteki się otwierają. Znieruchomiałam, zresztą jak za każdym razem, gdy ktoś wchodził do pomieszczenia. Obawiałam się, że moja podświadomość w ten sposób daje mi znać o poczuciu winy. Chociaż w rzeczywistości nie miałam się czego obawiać. Moja tajna skrytka mieściła się między działami z literaturą faktu i zbiorem grubych książek w okładkach z szarego papieru. Celowo wybrałam to miejsce, świadoma, że to właśnie tu najrzadziej zaglądają uczniowie. Jeśli którykolwiek z nich w ogóle odwiedzał bibliotekę, to raczej zatrzymywał się przy pierwszych półkach, gdzie bibliotekarka ułożyła lektury szkolne i podręczniki. Zaniepokoiłam się nieco, słysząc, jak kroki dwójki osób zmierzają znacznie dalej, zamiast urwać się na początku. – Nie ma jej. – Zmarszczyłam brwi, rozpoznając wysoki głos Amber. Była chyba ostatnią osobą, której się tu spodziewałam. – Musiała wyjść na przerwę. – Chodźmy tam. – Drugi głos był zdecydowanie bardziej męski. Przylgnęłam plecami do półki, mając nadzieję, że pozostanę niezauważona. Jedno starcie z Amber na dzień w zupełności mi wystarczało. Na szczęście para nie dotarła do mojej alejki. Sądząc po odgłosie ich kroków, których uważnie nasłuchiwałam, skręcili w tę tuż przede mną. Sąsiedni regał zadrżał gwałtownie. Usłyszałam głuche uderzenie, jakby co najmniej jakaś pokaźna trylogia właśnie zwaliła się na podłogę. – Ostrożnie – syknęła Amber, gwałtownie nabierając powietrza. Skrzywiłam się, słysząc odgłos przypominający mlaskanie. Obawiałam się, że jedynym, co ta dwójka mogła teraz jeść, były ich własne twarze. Nie chciałam tego słuchać. Po cichu zebrałam swoje rzeczy, modląc się, by parka nadal była sobą tak bardzo zainteresowana. Chciałam szybko czmychnąć między regałami, ale zatrzymałam się gwałtownie, gdy zauważyłam ich kątem oka. Amber opierała się plecami o półkę, pozwalając, by chłopak podczas pocałunku rozpinał jej koszulę. Jej dłonie błądziły po jego klatce piersiowej, by w końcu zatrzymać się na rozporku spodni. To nie tak, że nagle zapragnęłam przyglądać się dwójce obściskujących się nastolatków. Oderwałam wzrok i ruszyłam do wyjścia. Widziałam ich zaledwie przez krótką chwilę, ale to wystarczyło, żebym zaczęła się zastanawiać: Amber umawiała się z gwiazdą szkolnej koszykówki i zarazem kapitanem drużyny – Carlem Turnerem, więc co, do cholery, robiła tu z Harveyem? Nieważne. To nie moja sprawa. Nie zdążyłam oddalić się nawet na odległość jednej alejki, gdy poczułam, jak na kogoś wpadam. – Poczekaj tu, Harlow. – Przede mną jak spod ziemi wyrosła pani Prince, szkolna bibliotekarka. Sądząc po oburzeniu malującym się na jej twarzy i ostrym tonie głosu, domyśliłam się, że usłyszała dokładnie to samo co ja. Wolałam nie wyobrażać sobie, co bym zrobiła, gdyby ktoś przyłapał mnie na czymś podobnym. Zapewne zakopałabyś się pod stosem książek i nigdy więcej nie wyszła do ludzi, podsunął usłużnie wewnętrzny głos. Dlatego zupełnie nie spodziewałam się, że Amber sama wyłoni się zza regału. Jej zwykle idealnie zaczesana fryzura była lekko nastroszona. Poza tym wyglądała całkiem normalnie, wręcz niewinnie. Zupełnie nie jak ktoś, kto jeszcze chwilę temu liczył na szybki numerek w szkolnej bibliotece. – Coś się stało, pani Prince? Uniosłam do góry jedną brew. Gdybym przed chwilą na własne oczy nie widziała, jak obściskuje się z Harveyem, to jej naturalna postawa kompletnie zbiłaby mnie z tropu. – Twój towarzysz nie zechce się pokazać? – Na szczęście pani Prince była uodporniona na takie sztuczki, bo jej surowy ton głosu pozostał niezmienny. – Szuka książki, po którą przyszliśmy. – Dziewczyna nonszalancko wzruszyła ramionami. – Przepraszamy, jeśli narobiliśmy hałasu. Niechcący upuściłam jedną z nich. – I jesteś pewna, że właśnie to spowodowało ten hałas, moja droga? – Bibliotekarka wyminęła ją i zajrzała za regał. Pani Prince była trochę jak śledczy, który koniecznie potrzebuje dowodu, by wreszcie wsadzić do aresztu seryjnych przestępców. Ci jednak okazali się mieć trochę rozumu i sprytnie zacierali za sobą ślady. Nic dziwnego, że w końcu chwyciła się ostatniej możliwości, jaka jej została. – Czy ty też szukałaś z nimi książki, Harlow? – zapytała, wlepiając we mnie przenikliwe spojrzenie. O nie, nie. Nie chciałam się w to mieszać. Nigdy nie byłyśmy z Amber przyjaciółkami i wątpiłam, czy kiedykolwiek by nam się to udało, ale nie chciałam jej wydać. Głównie dlatego, że dzisiaj narobiłam sobie już dość wrogów w tej szkole, a wkurzona cheerleaderka mogła naprawdę uprzykrzyć mi życie. – Tak – skłamałam, spuszczając wzrok na własne sznurówki. Niemal czułam na sobie jej świdrujące spojrzenie. Wiedziała, że ich kryję, ale niczego nie mogła z tym zrobić. Usłyszałam, jak kobieta wzdycha. Czy ja właśnie postawiłam ją w tej samej sytuacji, w której sama znalazłam się kilka godzin temu? Skłamałam, wiedząc, że ma rację i żadnych dowodów. Gratulacje, pomyślałam z przekąsem. Zachowałaś się dokładnie tak, jak ten dupek, Archer Morgan. – Przykro mi, ale szukanie książki nie usprawiedliwia opuszczania zajęć, a te nadal trwają. Zostaniecie jutro po lekcjach. Cała trójka. Chyba mogłam nazwać to karmą. No cóż, należało mi się. – Jutro? – Uniosłam głowę, słysząc nieco opryskliwy ton Amber. – Dlaczego nie dzisiaj? Jutro mam trening, a jak dobrze pani wie, jestem kapitanem. Zmarszczyłam brwi. Nie chciałam przyznawać Amber racji, ale faktycznie nie słyszałam o tym, by nauczyciele wybierali sobie dzień szlabanu. Odbywał się zwykle w dniu, w którym się go dostało. – Pani Garson, która miałaby was dzisiaj pilnować, musi pilnie gdzieś pojechać. Dyrektor zgodził się, że najlepszym rozwiązaniem będzie przesunięcie wszystkich szlabanów o jeden dzień. Zobaczyłam, jak Amber ostentacyjnie krzyżuje dłonie na piersi. Jej twarz przybrała buntowniczy wyraz. O nie. Nie zamierzałam w tym uczestniczyć. – Mogę już iść? – zapytałam, zanim zaczęła się dalej wykłócać. Bibliotekarka tylko skinęła głową, ale to mi w zupełności wystarczyło. Odwróciłam się i niemal biegiem ruszyłam do wyjścia, czując się jak ocalały, który zbiega z pola bitwy. Cholera. Liceum faktycznie było szkołą przetrwania.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Wszystkie_nasze_sekrety__Sekrety_i_klamstwa__Tom_1-ebookRO/p00662432i006" target="_blank" title="Wszystkie nasze sekrety. Sekrety i kłamstwa. Tom 1 [Martyna Szubert] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wszystkie nasze sekrety. Sekrety i kłamstwa. Tom 1 [Martyna Szubert] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Cmentarz żydowski w Nowym Żmigrodzie znajduje w północno-wschodniej czę¶ci miejscowo¶ci, po wschodniej stronie ul. Jasielskiej, około 1 km od rynku.\nCmentarz zajmuje działkę w kształcie zbliżonym do wydłużonego prostok±ta, o przybliżonych wymiarach 60 x 310 m i powierzchni około 1850 m kw. Nekropolia leży na zboczu wzniesienia, łagodnie opadaj±cego w kierunku północno-wschodnim.\nDokładna data założenia cmentarza nie jest znana. Według różnych Ľródeł nast±piło to na przełomie XVI i XVII w., w okresie kształtowania się struktur gminy wyznaniowej żydowskiej w Nowym Żmigrodzie.\nNa przestrzeni dziejów było to miejsce pochówków zmarłych nie tylko z Nowego Żmigrodu, ale także z innych miejscowo¶ci, między innymi z Dębowca, Gorlic, Jasła i Osieka. Można zakładać, że w okresie istnienia cmentarza spoczęło na nim co najmniej kilka tysięcy osób.\nWiadomo, że przed 1939 r. ogrodzenie składało się z muru z kamienia oraz muru z betonu. Od strony południowo-wschodniej dostęp do cmentarza zabezpieczał ciek wodny i skarpa. Przy wej¶ciu znajdował się drewniany dom przedpogrzebowy. Uprzednio wzmiankowany strumień zapewniał wodę do rytualnych ablucji. Powierzchnia cmentarza była sukcesywnie powiększana, o czym ¶wiadcz± relikty betonowego muru.\nW latach Zagłady cmentarz stał się scen± egzekucji. Tu również grzebano ciała ofiar. Opracowany przez Główn± Komisję Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce Rejestr miejsc i faktów zbrodni popełnionych przez okupanta hitlerowskiego na ziemiach polskich w latach 1939-1945 podaje kilka takich zdarzeń:\n- w 1942 r. na cmentarzu pochowano kilkadziesi±t osób narodowo¶ci żydowskiej, rozstrzelanych w Nowym Żmigrodzie,\n- zim± 1942 r. funkcjonariusze gestapo rozstrzelali na cmentarzu 16 osób narodowo¶ci żydowskiej przywiezionych z miejscowego więzienia. W¶ród rozstrzelanych było 13 dzieci, 2 kobiety i 1 mężczyzna,\n- w 1943 r. Niemcy rozstrzelali na cmentarzu trzy osoby narodowo¶ci romskiej, między innymi Serafina Siwaka. Ciała pochowano w miejscu kaĽni.\nW czasie wojny Niemcy czę¶ciowo zdewastowali cmentarz. Proces niszczenia był kontynuowany także w kolejnych dekadach . Niektórzy mieszkańcy Nowego Żmigrodu i okolicznych wsi wykorzystywali nagrobki jako materiał budowlany. Opuszczony cmentarz był za¶miecany i stopniowo zarastał. W latach 60-tych ostatecznie rozpadł się dom przedpogrzebowy.\nOd 2008 r. zaniedbanym, za¶mieconym i poro¶niętym dzik± ro¶linno¶ci± cmentarzem opiekuje się Towarzystwo Miło¶ników Nowego Żmigrodu, prowadzone przez Jerzego Dębca . Od tego czasu obiekt jest cyklicznie porz±dkowany, wycinana jest ro¶linno¶ć, wycinane s± niektóre drzewa, wywożone ¶mieci. W pracach pomagali m. in. strażacy z Państwowej Straży Pożarnej z Jasła i uczniowie szkoły ¶redniej z Bet Szemesz w Izraelu. Dzięki staraniom członków Towarzystwa, od strony ul. Jasielskiej ustawiono tablice informacyjne, a w 2012 r. pomnik na zbiorowej mogile ofiar Zagłady. W jego uroczystym odsłonięciu uczestniczyli przedstawiciele lokalnych władz, duchowieństwa i organizacji żydowskich. W odpowiedzi na apel Towarzystwa, na cmentarz wróciło kilkana¶cie macew, znajduj±cych się na prywatnych posesjach. W planach jest renowacja ogrodzenia.\nW 2014 r. Katarzyna Dudek - absolwentka Instytutu Judaistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego i doktorantka Wydziału Socjologiczno-Historycznego Uniwersytetu Rzeszowskiego, wykonała dokumentację 285 nagrobków w południowo-wschodniej czę¶ci cmentarza.\nCmentarz składa się z 2 działek geodezyjnych o numerach 347 i 348. Granice s± w znacznej mierze czytelne dzięki reliktom ogrodzenia oraz ziemnemu obwałowaniu, a także ciekowi wodnemu. Teren poro¶nięty jest traw± oraz drzewami li¶ciastymi: dębami, jesionami, wierzbami i lipami.\nW obrębie nekropolii według szacunkowych danych przetrwało około 1000 nagrobków w różnym stanie zachowania. WyraĽny jest podział na star± (od zachodu) i now± (od wschodu) czę¶ć cmentarza. Największa koncentracja macew występuje w ¶rodkowych sektorach, gdzie zachowała się pewna liczba nagrobków z XVIII w. Najstarszy z nich datowany jest na 1742 r. Większo¶ć wykonana jest z piaskowca drobnoziarnistego. W najnowszej czę¶ci cmentarza można znaleĽć też macewy z betonu oraz betonowe obramienia grobów. Tu również znajduj± się nagrobki wystawione po wojnie: Chaima Isaaka Citronenbauma, Pinkasa Wohlmuta i pomnik na zbiorowej mogile. Dominuj± typowe stele w kształcie prostok±ta, zamknięte łukami lub trójk±tnie. W naczółkach czę¶ci macew wyryto płaskorzeĽbione symbole, charakterystyczne dla sztuki sepulkralnej Żydów aszkenazyjskich, między innymi: dłonie w ge¶cie błogosławienia, ¶wieczniki, dzbany, korony, ptaki (m. in. orzeł), lwy. Zdobienia macew zawieraj± także motywy architektoniczne i ro¶linne, obramiaj±ce pola epitafijne i symbole w zwieńczeniach. Na podstawie niepełnego materiału ikonograficznego można stwierdzić, że praktycznie wszystkie inskrypcje - poza powojennymi - wykonano w języku hebrajskim.\nIstotnym problemem jest jako¶ć wykorzystywanego do wykonania nagrobków lokalnego piaskowca, który wskutek oddziaływania czynników atmosferycznych rozwarstwia się i pęka. Poż±dane byłoby wykonanie pełnej i profesjonalnej inwentaryzacji zachowanych macew.\nNa mocy ustawy o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej prawnym wła¶cicielem cmentarza jest Fundacja Ochrony Dziedzictwa Żydowskiego.\nTowarzystwo Miło¶ników Nowego Żmigrodu\nPoszukujemy wszelkich informacji o Żydach z Nowego Żmigrodu i ich nekropolii.


Koncern potwierdza – Orlen Medica sprzedana – PetroNews\nKoncern potwierdza – Orlen Medica sprzedana\nJak poinformował dzisiaj w oficjalnym komunikacie PKN Orlen, spółka Orlen Medica wraz z Sanatorium Uzdrowiskowym „Krystynka” w Ciechocinku oraz spółka PROF-MED, należąca do ANWIL-u, zostały sprzedane Grupie PZU.\nJak wyjaśnia biuro prasowe koncernu, transakcja jest elementem realizacji strategii PKN Orlen, zakładającej pełną koncentrację na działalności podstawowej i przeznaczanie uwolnionego kapitału na rozwój Koncernu w najbardziej perspektywicznych obszarach – wydobycia i energetyki.\nOrlen tłumaczy, że w wieloetapowym procesie wybrano ostatecznie nabywcę, który zagwarantował nie tylko optymalną cenę, ale także utrzymanie poziomu świadczeń medycznych na rzecz pracowników Grupy Orlen oraz wykorzystanie potencjału i doświadczenia spółek w celu dalszego ich rozwoju na rynku medycznym. Co istotne – umowy zawarte pomiędzy koncernem a Grupą PZU zawierają również gwarancję pracy oraz utrzymanie zasad wynagradzania dla wszystkich pracowników spółek zatrudnionych na umowę o pracę przez dwuletni okres, co zostało uzgodnione ze związkami zawodowymi.\nŁączna wartość transakcji, z uwzględnieniem wypłaconej przez Orlen Medica dywidendy, wyniosła prawie 47,8 mln zł. Orlen nie wyklucza przy tym dalszych odsprzedaży spółek, które nie są bezpośrednio związane z preferowanymi obszarami działalności koncernu.\nPrzypomnijmy, że Orlen Medica rozpoczęła działalność na rynku usług medycznych w Płocku w styczniu 1998 roku po przekształceniu przychodni przyzakładowej ówczesnej Petrochemii Płock. Spółka świadczy usługi medyczne dla pracowników firm oraz osób objętych powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym poprzez utworzone przez siebie Centrum Medyczne Orlen Medica.\nZ naszych nieoficjalnych informacji wynika, że spółka w ciągu trzech miesięcy zmieni nazwę na zaproponowaną przez nowego właściciela.


na uboczu: lipca 2012\nNa czym to ja skończyłam, proszę państwa?\nDawno mnie tu nie było. Tymczasem niespodzianie przelatuje już drugi tydzień wakacji. Byliśmy w tym czasie trochę w Warszawie, trochę na wakacjach w górach, Dorotka na obozie, młodsze dziewczynki najpierw z nami, a teraz na Roztoczu z dziadkami. Jutro skoro świt jadę do nich, a specjalną okazją ma być chrzest mojej bratanicy Karoliny.\nDzisiaj jestem sama w domu, po pracy zabrałam się za sprzątanie, odsyfiłam (bo inaczej tego nie można nazwać) pokoje dzieci i czuję, że się napracowałam. Zwłaszcza, że w bibliotece uporządkowałam całą prozę tłumaczoną, tak z dziesięć tysięcy książek. Roczna norma dawki kurzu na drogi oddechowe zaliczona,a do tego skurcz mięśni w okolicy karku, jakby kto węzeł zacisnął. Nic to, jutro czeka mnie żywiczne powietrze Roztocza, zregeneruję się na pewno.\nW góry mieliśmy jechać inne zupełnie, miały być to wreszcie Bieszczady, gdzie nie byłam od lat. I namiot, ognisko, mycie w strumieniu. W ostatniej chwili okazało się, że jeśli ma z nami jechać - gdziekolwiek - Tomek, to musi tam być prąd. Bo jednak nie da się tak zrobić, by nie pracował i nie pisał. Wybraliśmy więc Lubomierz i pierwszą lepsza wolną kwaterę szczęśliwie, jak się potem okazało, zamieszkaną tylko przez nas (święty spokój przy pracy!). W tej samej wsi była na wakacjach również koleżanka Janeczki. Uznaliśmy,że wolimy mieć ze sobą Tomka, który pisze (nie cały czas, przecież), niż nie mieć go wcale - i pojechaliśmy.\nSpędziliśmy tam prawie tydzień, chodząc na krótsze i dłuższe wycieczki, co przy ekstremalnych upałach było czynem prawie heroicznym, jeśli chodzi o dziewczynki. O wiele przyjemniej było nam za to nad rzeką Kamienną. Ocieniona, chłodna, ale nie lodowata, krystaliczna woda, a do tego wielkie, płaskie kamienie, na których można było sobie siedzieć. Niektóre nawet w kształcie fotela :-), wyobraźcie to sobie! Siadałam sobie z książką na takim głazie, wygodnie, chłodno i przewiewnie, wokół przelewała się woda, szumiąc i bulgocąc, bo tak naprawdę siedziałam po prostu w rzece! Odpoczęłam cudnie i przeczytałam sporo.\nZapachy, wzmożone gorącem, były gęste i zawiesiste: pachniało siano, zioła, dym, las, nawet woda i kamienie miały swoją woń. Taki cedrowy zapach czuło się nad strumieniem, nie wiem, może jodłowe drzewo tak pachnie? Dla mnie to zawsze kwintesencja wakacji, zapamiętuję je przede wszystkim nosem :-)\nAutor: agnieszka o 12:00 7 komentarzy:


Lady Sariel: [PL] Recenzja Glitzy Wonderland\nPosted by Sariel at 3:11 PM\nMamiko October 18, 2013 at 3:25 PM\nCudowne są te butki!\nAlicja Kozubska October 18, 2013 at 4:50 PM\nNie mam doświadczeń z tą firmą, ale muszę przyznać, że buty podobają mi się bardzo :)\nmoje glany 20 dziurkowe ważą 2,56 kg ale one mają więcej blachy ;) i chodzi się ciężko niestety ^^\nSariel October 18, 2013 at 5:57 PM\nO kurde, to faktycznie ciężkie muszą być :x\nKatja Orłow October 18, 2013 at 6:35 PM\nTak bardzo je chcę *_*\nKatja Orłow October 18, 2013 at 6:36 PM\nTak btw. one są faktycznie z Montreala? Bo na zdjęciu z allegro na wkładce widnieje ichni napis :X\nSariel October 18, 2013 at 7:57 PM\nte są z montreala, ale ja nie wiem czy to nie to samo :x spytam!\nzachciało mi się je podwójnie podbić no to mam ;) ale na koncertach sprawdzają się świetnie, nie do ruszenia są ;)\npamiętam, jak kiedyś pisałaś na szafie, że nie lubisz takich 'masywnych' lolicich butów, zmienił Ci się gust? :D buty bardzo fajne :)\ngrungekamm October 20, 2013 at 8:15 PM\none są prześliczne! może też się ich kiedyś dorobię :D\nSariel October 21, 2013 at 1:41 AM\nPo prostu je dostałam, szkoda, żeby się marnowały ^^ Muszę przyznać, że wyglądają świetnie, ale nie jestem przyzwyczajona do tak ciężkich butów^^'


Instalacja wtyczek do WordPressa jest niezbędna, jeśli chcesz mieć przyzwoitego bloga. WordPress dysponuje gigantyczną ilością wtyczek na bardzo różne tematy. Krótko mówiąc, dobre wtyczki do WordPressa to podstawa, a jest ich całe mnóstwo.\nAby zainstalować jakąś wtyczkę, zaloguj się do panelu administracyjnego poprzez link http://twojastrona/wp-login.php i wybierz zakładkę Wtyczki. Rozwinie ci się miniaturowe menu, gdzie możesz wybrać opcje takie jak:\nZainstalowane – wyświetla wtyczki zainstalowane w WordPressie lecz niekoniecznie muszą być one włączone. Tutaj możesz włączać i wyłączać wtyczki oraz je usuwać.\nDodaj nową – jeśli chcesz zainstalować jakąś wtyczkę, wybierz właśnie tę opcję. Zobaczysz u góry menu spośród którego możesz wybrać, co chcesz zrobić. W polu szukaj wpisujesz wtyczkę, która cię interesuje i klikasz szukaj wtyczek, po czym wybierasz opcję zainstaluj. Po prawej stronie od opcji Szukaj zauważ opcję Wyślij na serwer. Skorzystaj z niej, kiedy chcesz zainstalować wtyczkę z dysku. Pamiętaj jednak, że musi być ona w formacie .zip aby móc ją wysłać na serwer. Dalej na prawo zobaczysz polecane( wyświetla polecane wtyczki), popularne, najnowsze oraz ostatnio zaukualizowane. Jeśli chcesz wybrać coś dla siebie, możesz poszperać za różnymi wtyczkami.\nKolejną opcją jest Edytor – możesz tutaj edytować kod wtyczek. W opcji wybierz taką, która cię interesuje.\nTeraz, kiedy wiesz, jak instalować wtyczki, zobacz jak je konfigurować na przykładzie wtyczki All in one SEO Pack\n28 sierpnia 2012 o 08:06\nWitam, ma prośbę o poradę- właśnie założyłam bloga na wordpressie, darmowego i chciałabym zainstalować wtyczki (do map google i tworzenia galerii zdjęć), ale u mnie w panelu administracyjnym nie ma opcji „Wtyczki”…Słyszałam, że w darmowych blogach nie można instalować wtyczek- czy to prawda? I w takim razie co zrobić, żeby móc?\nNiestety w darmowej wersji WordPress.COM nie jest dostępna instalacja własnych wtyczek. Aby mieć taką możliwość, musisz wykupić konto premium, bądź założyć bloga na własnym hostingu.\n21 kwietnia 2014 o 08:22\nWitam, założyłem worpressa na darmowym serwerze ugu.pl. Niestety kiedy wejdę do panelu „dodaj wtyczki” to wyświetla się komunikat „Warning: Wystąpił nieoczekiwany błąd. Coś może być nie tak z WordPress.org lub konfiguracją Twojego serwera. Jeśli problem będzie się powtarzał, spróbuj znaleźć pomoc na forum. (WordPress could not establish a secure connection to WordPress.org. Please contact your server administrator.) in /virtual/w/y/*******.ugu.pl/wp-admin/includes/plugin-install.php on line 77”.\nTak samo nie działają aktualizacje w kokpicie (brak przycisku aktualizacji). Kiedyś zadziałało, wydaje mi się że dzięki zmianie praw dostępu do jakichś katalogów. Jakich nie pamiętam bo to były dopiero moje pierwsze próby z WP i nie zapisałem sobie jak to zrobiłem. W jaki sposób ustawić prawa dostępu do katalogów żeby aktualizacje i wtyczki zaczęły być dostępne? Chyba że to coś innego…\n22 czerwca 2014 o 14:29\nWitam. Ja założyłem bloga http://egzaminzkwalifikacji.pl/ na serwerze az.pl za około 50 zł za 1 rok. Wtyczki do WordPressa mogę instalować, odinstalowywać oraz wyłączać wg uznania. Co prawda hosting nie daje 100% gwarancji działania (już kilka godzin nie działała strona oraz kontakt z serwisem średni.\nOstatnio katuję wtyczkę do newslettera.\n(od egzaminów zawodowych)