Od Powstania Warszawskiego do Indochin\nOd Powstania Warszawskiego z AK do Indochin z LegiÄ… CudzoziemskÄ…\nZygmunt Jatczak to Å¼ywa legenda Armii Krajowej jak i Legii Cudzoziemskiej. Powstaniec Warszawski Å¼oÅ‚nierz Batalionu â€˜MiotÅ‚aâ€�, i Å¼oÅ‚nierz Legii w Indochinach w 13 D.B.L.E. Wielokrotnie odznaczany, w tym KrzyÅ¼em Walecznych za Powstanie oraz Medaille Militaire za Indochiny.\nPan Zygmunt wrÃ³ciÅ‚ do Polski, mieszka na pÃ³Å‚nocy kraju. Jest CzÅ‚onkiem Honorowym Stowarzyszenia ByÅ‚ych Å»oÅ‚nierzy i PrzyjaciÃ³Å‚ Legii Cudzoziemskiej w Polsce. Wspomnienia Zygmunta Jatczaka spisaÅ‚em podczas naszych spotkaÅ„ w 2009 i 2010 r.\nW tym miejscu pragnÄ™ gorÄ…co podziÄ™kowaÄ‡ Zygmuntowi Jatczakowi za PrzyjaÅºÅ„ i poÅ›wiÄ™cony czas.\nCzÄ™Å›Ä‡ I â€“ Powstanie Warszawskie\nUrodziÅ‚em siÄ™ 1.01.1924 r. w Warszawie. Moje dorosÅ‚e Å¼ycie przypada na czas II wojny Å›wiatowej. To wÅ‚aÅ›nie wojna uksztaÅ‚towaÅ‚a mÃ³j Å¼yciorys. MiaÅ‚em 15 lat jak Niemcy najechali PolskÄ™. Bardzo to przeÅ¼ywaÅ‚em i co tu duÅ¼o mÃ³wiÄ‡ wierzyÅ‚em zawsze, Å¼e Polska wygra. Wybuch wojny zastaÅ‚ mnie i mojÄ… mamÄ™ w Warszawie. PamiÄ™tam ciÄ…gÅ‚e bombardowania,Â pamiÄ™tam jak waliÅ‚y siÄ™ domy wkoÅ‚o nas. Ludzie siedzieli wÂ piwnicach, modlili siÄ™ i pÅ‚akali. PamiÄ™tam, Å¼e 7 wrzeÅ›nia radio ogÅ‚osiÅ‚o, Å¼e niemieckie oddziaÅ‚y pancerne sÄ… pod WarszawÄ…, ludzie pÅ‚akali, nikt nie wierzyÅ‚, Å¼e tak szybko moÅ¼na byÅ‚o zwyciÄ™Å¼yÄ‡ naszÄ… armiÄ™. W dniu kapitulacji Warszawy zobaczyÅ‚em samoloty nad domem, lataÅ‚y nisko i miaÅ‚y oliwkowy kolor. WydawaÅ‚o mi siÄ™, Å¼e to polskie PZLki, dopiero jak byÅ‚y niÅ¼ej to zobaczyÅ‚em czarny krzyÅ¼. RozpÅ‚akaÅ‚em siÄ™ jak dzieciak, to byÅ‚ juÅ¼ koniec. I tak nadeszÅ‚a okupacja.\nW czasie okupacji poczÄ…tkowo nie angaÅ¼owaÅ‚em siÄ™ w konspiracjÄ™, byÅ‚em za mÅ‚ody. Wszystko siÄ™ zmieniÅ‚o kiedy zostaÅ‚em aresztowany i wywieziony do obozu w Majdanku. Tam spotkaÅ‚em kolegÄ™, ktÃ³ry wciÄ…gnÄ… mnie w dziaÅ‚alnoÅ›Ä‡ w ruchu oporu.Â A byÅ‚o to tak. W styczniu 1943 r. w Å‚apance ulicznej zatrzymali mnie Niemcy. Najpierw trafiÅ‚em na Pawiak, gdzie przespaÅ‚em noc, a rano po rejestracji pojechaliÅ›my w konwoju na Dworzec Wschodni gdzie zapakowano nas w wagony kolejowe i zawiezionoÂ do Majdanka. By straszny mrÃ³z, chyba ponad trzydzieÅ›ci stopni. Kiedy przyjechaliÅ›my na bocznicÄ™ kolejowÄ… kazali nam wysiÄ…Å›Ä‡ i ustawili pod jakimÅ› murem. Wtedy podszedÅ‚ do nas oddziaÅ‚ SS i zaczÄ…Å‚ Å‚adowaÄ‡ karabiny. MyÅ›laÅ‚em, Å¼e juÅ¼ koniec nadszedÅ‚, ale ci esesmani chyba dla Å¼artu to zrobili, Å¼eby nas wystraszyÄ‡. Nic siÄ™ nie wydarzyÅ‚o. Ustawili nas w kolumny i pomaszerowaliÅ›my do obozu. Kiedy dotarliÅ›my na miejsce byli tam juÅ¼ wyÅ¼si oficerowie niemieccy. Wtedy siÄ™ zaczÄ™Å‚o juÅ¼ na powaÅ¼nie, od razu kazali pierwszych 10 odliczyÄ‡, i zapowiedzieli, Å¼e jeÅ›li znajdÄ… u kogoÅ› jakieÅ› ostre narzÄ™dzie to ci odliczeni bÄ™dÄ… rozstrzelani. To byÅ‚o pierwsze powitanie. Na Majdanku siedziaÅ‚em prawie dwa miesiÄ…ce. MieliÅ›my absolutny zakaz kontaktowania siÄ™ z Å»ydami, ktÃ³rzy byli od nas oddzieleni. Kapo, chyba Czech z pochodzenia zapowiedziaÅ‚ nam Å¼eby do Å»ydÃ³w nie chodziÄ‡, bo Å»yd to wesz, a wesz to Å›mierÄ‡. Tak nas witali w obozie.\nDo obozu trafiÅ‚em z Å‚apanki, tak wiÄ™c moja matka nic nie wiedziaÅ‚a co siÄ™ ze mnÄ… dzieje. W czasie wojny rÃ³Å¼nie bywaÅ‚o, czasem moÅ¼na byÅ‚o zostaÄ‡ zatrzymanym na dzieÅ„ lub dwa, ale jak nie przyszedÅ‚em przez parÄ™ dni do domu, mama siÄ™ bardzo zdenerwowaÅ‚a, wiedziaÅ‚a juÅ¼ Å¼e wpadÅ‚em w Å‚apance i siedzÄ™. PostanowiÅ‚a mnie ratowaÄ‡. Na szczÄ™Å›cie miaÅ‚a odpowiednie dojÅ›cie, gdyÅ¼ mÃ³j Ojciec przed wojnÄ… byÅ‚ policjantem. ZmarÅ‚ dwa lata przed wojnÄ…, w 1937 r. DziÄ™ki temu Mama znaÅ‚a komendanta policji, puÅ‚kownika ReszczyÅ„skiego, a on dalej byÅ‚ w policji, i peÅ‚niÅ‚ funkcjÄ™ dowÃ³dcy policji granatowej w Warszawie. KorzystajÄ…c z kaÅ¼dej moÅ¼liwoÅ›ci, Mama poszÅ‚a doÂ niego i mÃ³wi, â€žmÄ™Å¼a straciÅ‚am, teraz mi syna zabrali teÅ¼ go mam straciÄ‡?â€�, a on na to mÃ³wi â€˜Pani Jatczakowa, pani siÄ™ nie martwi, pani syn wrÃ³ciâ€�. Prawdopodobnie miaÅ‚ gdzieÅ› jakieÅ› chody w Gestapo. I faktycznie zadziaÅ‚aÅ‚. KtÃ³regoÅ› dnia przyjechaÅ‚o Gestapo na Majdanek. PrzebywaÅ‚em wÃ³wczas na tak zwanym trzecim polu, gestapowcy rozÅ‚oÅ¼yli stolik i zaczynajÄ… wyczytywaÄ‡ nazwiska z jakiejÅ› listy. I tak czytajÄ…, czytajÄ…, co wyczytajÄ… to nikogo z tych ludzi nie ma. Nie wiem czy ich po prostu nie byÅ‚o czy teÅ¼ byli gdzie indziej. Akurat byÅ‚a pora obiadowa i zupÄ™ dawali, a ja byÅ‚em potwornie gÅ‚odny, zresztÄ… jedzenie w obozie to waÅ¼na rzecz, machnÄ…Å‚em wiÄ™c rÄ™kÄ… i idÄ™ jeÅ›Ä‡. Naraz sÅ‚yszÄ™ Jatczak krzyczÄ…, jak pÄ™dziÅ‚em! PrzyszedÅ‚em do tego stolika i zameldowaÅ‚em siÄ™, popatrzyli, â€žnazwisko, imiÄ™, kiedy urodzony, kim ojciec byÅ‚?â€� . Ja na to mÃ³wiÄ™, Å¼e byÅ‚ policjantem, wÃ³wczas staÅ‚o siÄ™ coÅ› niewyobraÅ¼alnego â€“ gestapowiec rozkazaÅ‚ â€˜do tyÅ‚uâ€™, a oznaczaÅ‚o to, Å¼e miaÅ‚em wejÅ›Ä‡Â do wskazanego baraku. Barak ten byÅ‚ taki inny, byÅ‚ pusty. Kiedy wszedÅ‚em do Å›rodka byÅ‚o tam dwÃ³ch chÅ‚opakÃ³w i jakiÅ› Gestapowiec z nimi. Tak staliÅ›my nie wiem jak dÅ‚ugo. Nikogo wiÄ™cej juÅ¼ nie wyczytali, zwinÄ™li stolik, a do baraku przyszedÅ‚ jeszcze jeden Gestapowiec, i mÃ³wi â€˜jesteÅ›cie wolni, tylkoÂ pamiÄ™tajcie, coÅ›cie tu widzieli, Å¼ebyÅ›cie nikomu nie powiedzieli, bo jak my siÄ™ dowiemy, to jak tu wrÃ³cicie to juÅ¼ nie wyjdziecie stÄ…dâ€™. RozkazaÅ‚ kapo nas odprowadziÄ‡ do bramy, SSman podniÃ³sÅ‚ szlaban i droga z obozu na Majdanku byÅ‚a wolna. Biegiem ruszyliÅ›my, byle dalej od tego miejsca. PobiegliÅ›my na szosÄ™ i dotarliÅ›my do Lublina. Z Lublina wrÃ³ciÅ‚em do Warszawy. Dla dziewiÄ™tnastoletniego chÅ‚opaka byÅ‚o to potworne doÅ›wiadczenie. ZdecydowaÅ‚o takÅ¼e o moim pÃ³Åºniejszym losie.\nÂ W obozie poznaÅ‚em kilku chÅ‚opakÃ³w, jeden z tych co byli zwolnieni ze mnÄ… miaÅ‚ brata ciotecznego w AK. Podczas naszej drogiÂ tak siÄ™ zgadaliÅ›my, Å¼e po powrocie do Warszawy wciÄ…gnÄ™li mnie i zostaÅ‚em Å¼oÅ‚nierzem Armii Krajowej. PrzyjÄ…Å‚em pseudonim â€žRyszardâ€�. Pierwsza grupa, do ktÃ³rej mnie przydzielono to byÅ‚a grupa porucznika Janickiego ps. â€˜Czarnyâ€™. ByÅ‚a to grupa dywersyjna Kedywu KG AK â€˜Anatolâ€� por. â€žCzarnegoâ€�, w ktÃ³rej byÅ‚em do 1944 r. W marcu 1944 kiedy miaÅ‚em juÅ¼ 20 lat,Â przenieÅ›li mnie do grup bojowych, do Batalionu â€žMiotÅ‚aâ€�.Â Wszyscy czekaliÅ›my w â€™44 na Powstanie.\nNo i doczekaÅ‚em Powstania. Przez caÅ‚e Powstanie byÅ‚em w Batalionie â€˜MiotÅ‚aâ€™, a pÃ³Åºniej â€žCzataâ€�. Przez dwa dni przed wybuchem walk chodziliÅ›my na zbiÃ³rkÄ™, gdzieÅ› na ul. ZÅ‚otÄ… w ÅšrÃ³dmieÅ›ciu, choÄ‡ dokÅ‚adnie sobie nie przypominam gdzie to byÅ‚o. Wszyscy czekali na godzinÄ™ â€žWâ€�. Jeden dzieÅ„ minÄ…Å‚, kazali nam iÅ›Ä‡ do domu. Na drugi dzieÅ„, a byÅ‚ to 1 sierpnia, teÅ¼ rano poszliÅ›my, posiedzieliÅ›my moÅ¼e z godzinÄ™, i pojawili siÄ™ dowÃ³dcy,Â powiedzieli nam â€˜odwoÅ‚ane, idÅºcie do domuâ€™. WrÃ³ciÅ‚em do domu, gdzie mama zrobiÅ‚a obiad, wydawaÅ‚o siÄ™, Å¼e wszystkoÂ jest znowu przesuniÄ™te w czasie.Â A tu nagle po obiedzie wpada kolega i mÃ³wi â€˜Zygmunt ubieraj siÄ™, powstanie!â€™. ByÅ‚o to przed godzinÄ… 16.00. Szybko siÄ™ ubraÅ‚em, poÅ¼egnaÅ‚em z mamÄ… i pobiegliÅ›my na miejsce zbiÃ³rki. Punkt zborny byÅ‚ na rogu Nowolipek i ulicy WolnoÅ›Ä‡. Z tyÅ‚u byÅ‚ Monopol Tytoniowy obstawiony przez SS, dokÅ‚adnie w tym samym czasie jak byÅ‚a nasza zbiÃ³rka. Budynek, gdzie mieliÅ›my zbiÃ³rkÄ™ to byÅ‚a fabryka Kamlera. ZupeÅ‚nie o tym nie wiedziaÅ‚em, ale znajdowaÅ‚a siÄ™ w niej tymczasowa kwatera sztabu z generaÅ‚em â€˜Boremâ€™. ByliÅ›my wÅ‚aÅ›ciwie obstawÄ… â€˜Boraâ€™. W ksiÄ…Å¼kach o Powstaniu znajduje siÄ™ doÅ›Ä‡ dokÅ‚adny opis tego co siÄ™ wydarzyÅ‚o w tym miejscu, otÃ³Å¼, na nieszczÄ™Å›cie, przyjechali Werkschutze. Byli to Austriacy, pamiÄ™tam ich jeszcze, przyjechali po jakiÅ› materiaÅ‚ do tego Kamlera, bo tam mieli swoje magazyny. No i zaczÄ™Å‚a siÄ™ strzelanina. Wszystko rozpoczÄ™Å‚o siÄ™ przez przypadek, jeden z WerkschutzÃ³w poszedÅ‚ i natknÄ…Å‚ siÄ™ na uzbrojonego powstaÅ„ca, a jeszcze nie byÅ‚o powstania. Niemcy nas otoczyli ze wszystkich stron, myÅ›laÅ‚em, Å¼e to koniec. My prawie bez broni, a tu oddziaÅ‚y policji, SS no i tego Werkschutzu. Wszystko palili, sypaÅ‚y siÄ™ szyby z okien, a my zaczÄ™liÅ›my przebijaÄ‡ dziury miÄ™dzy domami, tak Å¼eby przechodziÄ‡ z jednego budynku do drugiego. Na szczÄ™Å›cie okoÅ‚o 17 przyszÅ‚y nam na pomoc oddziaÅ‚y z tyÅ‚u i tych NiemcÃ³w co nas atakowali wykoÅ„czyÅ‚y. NocÄ… uderzyliÅ›my na bunkry niemieckie przy Monopolu i zdobyliÅ›my je. To byÅ‚a pierwsza moja akcja. StaliÅ›my za murem, a saperzy, podÅ‚oÅ¼yli minÄ™. Kiedy eksplozja zrobiÅ‚a wyÅ‚om w murze przeskoczyliÅ›my do NiemcÃ³w, byli zaskoczeni, Å¼e chyba ze strachu opuÅ›cili bunkier, zamiast siÄ™ w bunkrze broniÄ‡. Jak tylko wyskoczyli z bunkra to pod nim natychmiast zginÄ™li. To byÅ‚a pierwsza noc, pamiÄ™tam, Å¼e laÅ‚o strasznie i zaczÄ™Å‚y siÄ™ naloty.\nW czasie powstania mieliÅ›my wÅ‚asnÄ… broÅ„ pancernÄ…. CzoÅ‚gi, gdyby byÅ‚o ich wiÄ™cej kto wie jakby siÄ™ potoczyÅ‚o powstanie! W czasie walk przyszÅ‚y dwie â€žPanteryâ€�, ktÃ³re miaÅ‚y nas atakowaÄ‡, w sumie byÅ‚y trzy, ale dwie podjechaÅ‚y i te zdobyliÅ›my. WÅ‚aÅ›ciwie zdobyÅ‚ je batalion â€˜ZoÅ›kaâ€™, a nasze bataliony byÅ‚y blisko siebie. DziaÅ‚o siÄ™ to byÅ‚o na Woli. Potem tymi czoÅ‚gami atakowaliÅ›my NiemcÃ³w na ul. Å»elaznej w Warszawie. W Szpitalu Å›w. Zofii, jeden z naszych czoÅ‚gÃ³w strzelaÅ‚ do niemieckiej zaÅ‚ogi, ale nadleciaÅ‚y myÅ›liwce, messerschmitty. Niesamowicie nas wÃ³wczas siekli z powietrza. Nie wiem dlaczego wÃ³wczas nie podjÄ™liÅ›my ataku, dowÃ³dztwo rozkazaÅ‚o siÄ™ nam wycofaÄ‡. OkoÅ‚o 5 sierpnia Niemcy zaczÄ™li gÅ‚Ã³wne natarcie na Woli. PrzyszÅ‚y oddziaÅ‚y pancerne i zepchnÄ™Å‚y nas momentalnie, Niemcy przeszli aÅ¼ do WisÅ‚y, po wojnie dowiedziaÅ‚em siÄ™, Å¼e byÅ‚a to XIX Dywizja Pancerna. W ten sposÃ³b siÅ‚y powstaÅ„cze zostaÅ‚y rozdzielone. Ta dywizja pancerna zresztÄ… teÅ¼ miaÅ‚a problem. Przed wybuchem walk czÄ™Å›Ä‡ dywizji byÅ‚a na Pradze i tam przeciwko ruskim siÄ™ bili, a czÄ™Å›Ä‡ byÅ‚a na zachodniej stronie, a Powstanie ich rozdzieliÅ‚o, musieli wiÄ™c uderzyÄ‡ aby siÄ™ przedrzeÄ‡ do swoich i nawiÄ…zaÄ‡ Å‚Ä…cznoÅ›Ä‡.\nW batalionie â€˜MiotÅ‚aâ€™ sÅ‚uÅ¼yÅ‚em w plutonie â€˜Torpedyâ€™, byÅ‚em starszym szeregowcem, a pÃ³Åºniej zostaÅ‚em kapralem z cenzusem. MiaÅ‚em na wyposaÅ¼eniu pistolet maszynowy BÅ‚yskawica i amerykaÅ„skiego Colta, oba nowiusieÅ„kie! BÅ‚yskawica byÅ‚a znakomitym automatem, byÅ‚ to prosty peem, niezawodny, steny, w porÃ³wnaniu, czÄ™sto siÄ™ zacinaÅ‚y a ona nie, zawsze dziaÅ‚aÅ‚a bez zarzutu. MiaÅ‚em jÄ… do koÅ„ca Powstania, nie oddaÅ‚em jej nawet po kapitulacji, wolaÅ‚em ja zakopaÄ‡, tak do niej byÅ‚em przywiÄ…zany!Â\nW piÄ…tym dniu Powstania zostaÅ‚em ranny. StaliÅ›my wÃ³wczas na rogu Okopowej i Å»ytniej, a Niemcy na placu Kerczelego, prawdopodobnie na placu byÅ‚y dziaÅ‚ka przeciwpancerne. WÃ³wczas mÃ³j porucznik rozkazaÅ‚ mi skoczyÄ‡ na drugÄ… stronÄ™ ulicy z meldunkiem, nasz pluton byÅ‚ rozdzielony po dwÃ³ch stronach ulicy.Â SzykowaÅ‚em siÄ™ Å¼eby wyskoczyÄ‡ z bloku, wyjrzaÅ‚em i spojrzaÅ‚em w kierunku placu Kerczelego, i nic, nie strzelajÄ…. Teraz pomyÅ›laÅ‚em, wziÄ…Å‚em rozbieg i skoczyÅ‚em, w tym momencie pocisk uderzyÅ‚ w drzwi za ktÃ³rymi staÅ‚em. WyrzuciÅ‚o mnie jakieÅ› 2 metry w gÃ³rÄ™. Jak siÄ™ ocknÄ…Å‚em nie mogÅ‚em wstaÄ‡, dopiero dwÃ³ch cywilÃ³w przyszÅ‚o i mÃ³wiÄ… â€˜Panie chodÅº pan bo pana sprzÄ…tnÄ… jak to opadnieâ€™. Straszny byÅ‚ kurz i nic nie byÅ‚o widaÄ‡. WyciÄ…gnÄ™li mnie, a ja w prawej rÄ™ce miaÅ‚em wbity wielki odÅ‚amek, byÅ‚em pokrwawiony. Sanitariuszki jak mnie zobaczyÅ‚y zaczÄ™Å‚y ciÄ…Ä‡ rÄ™kaw, i siÄ™ okazaÅ‚o, Å¼e ten odÅ‚amek zakrÄ™ciÅ‚ siÄ™ w swetrze i prawie nic mi nie zrobiÅ‚! MiaÅ‚em tylko maÅ‚Ä… dziurkÄ™ w ramieniu i wielkiego siniaka. WyglÄ…daÅ‚o to strasznie - taka wielka blacha mi z ramienia sterczaÅ‚a, a w sumie obyÅ‚o siÄ™ na strachu.Â Potem zostaÅ‚em ranny 11 sierpnia na Stawkach przy magazynach wojskowych, trafili mnie wtedy w nogÄ™. MiaÅ‚em jednak caÅ‚y czas wiele szczÄ™Å›cia. WÅ‚aÅ›nie na Stawkach nasz batalion zostaÅ‚ caÅ‚kowicie rozbity. ZginÄ…Å‚ dowÃ³dca, brat â€˜RadosÅ‚awaâ€™, kapitan â€žNieboraâ€�. Po tej masakrze batalionu rozdzielono nas wÅ›rÃ³d innych jednostek, mnie wcielili do batalionu â€˜Czataâ€™. PrzeszliÅ›my wÃ³wczas na Stare Miasto. Na Starym MieÅ›cie piekÅ‚o. W czasie walk zginÄ…Å‚ na Placu Bankowym kolega ktÃ³ry mnie wciÄ…gnÄ…Å‚ do konspiracji. Przebicie siÄ™ ze Starego Miasta do ÅšrÃ³dmieÅ›cia wziÄ™Å‚o w Å‚eb. Nie udaÅ‚ siÄ™ ani atak przez gruzy, ani prÃ³ba ataku przez kanaÅ‚y. Kiedy ruszyÅ‚a prÃ³ba przebicia musieliÅ›my zostawiÄ‡ nasze pozycje niemalÅ¼e puste. Wszyscy byli zgrupowani tam gdzie mieli siÄ™ przebiÄ‡, a za nami masa cywilÃ³w, kiedy atak siÄ™ nie udaÅ‚ wszyscy musieli siÄ™ wycofaÄ‡. ZapadÅ‚a decyzja ewakuacji kanaÅ‚ami. W tej doÅ›Ä‡ dramatycznej sytuacji trzeba byÅ‚o zostawiÄ‡ czÄ™Å›Ä‡ ludzi na barykadach, Å¼eby osÅ‚aniaÅ‚y odwrÃ³t gÅ‚Ã³wnych siÅ‚. Ta misja osÅ‚onowa to byÅ‚a taka straceÅ„cza operacja, szans na przeÅ¼ycie wielkich nie byÅ‚o. Zawsze byÅ‚em narwany to i siÄ™ zgÅ‚osiÅ‚em na ochotnika, Å¼eby zostaÄ‡. Na barykadzie zostaÅ‚o nas dwÃ³ch z kolegÄ…. PowstrzymaÄ‡ atak NiemcÃ³w dwoma peemami i kilkoma granatami to nie byÅ‚o moÅ¼liwe. Na nasze szczÄ™Å›cie Niemcy nie atakowali bo nie wiedzieli Å¼e nastÄ™puje wycofywanie siÄ™. OdwrÃ³t przebiegaÅ‚ nadzwyczaj sprawnie i to byÅ‚o nasze z kolegÄ… szczÄ™Å›cie. Ja ostatni schodziÅ‚em do kanaÅ‚u, jak juÅ¼ schodziÅ‚em to kobiety wychodziÅ‚y z biaÅ‚ymi szmatami i Niemcom machaÅ‚y. KanaÅ‚ami przeszliÅ›my do ÅšrÃ³dmieÅ›cia. WyszliÅ›my przy byÅ‚ej Poczcie GÅ‚Ã³wnej, wÅ‚az byÅ‚ na Wareckiej. Tam wyszliÅ›my i skierowano nas na CzerniakÃ³w. Na ulice OkrÄ…g. KwaterowaliÅ›my tam moÅ¼e pÃ³Å‚tora dnia, kiedy nastÄ…piÅ‚ atak NiemcÃ³w z Muzeum Narodowego na Szpital Å›w. Å�azarza na KsiÄ…Å¼Ä™cej. OddziaÅ‚y ze ÅšrÃ³dmieÅ›cia zostaÅ‚y zepchniÄ™te, nas, ktÃ³rzy wÅ‚aÅ›nie przyszli wysÅ‚ali jako wsparcie. 13 wrzeÅ›nia nastÄ…piÅ‚ desant ludowego wojska na Czerniakowie, wtedy teÅ¼ nas odciÄ™li, a ja zostaÅ‚em ranny w twarz. Do dziÅ› mam kulÄ™ w prawej dolnej szczÄ™ce. Taka pamiÄ…tka.Â Niemcy nas wÃ³wczas zaskoczyli, to byÅ‚o rano, cisza taka, zeszliÅ›my z kolegami z posterunku bo przyszÅ‚a zmiana. SÅ‚uÅ¼ba trwaÅ‚a 24 godziny pÃ³Åºniej 24 godziny odpoczynku.Â ZeszliÅ›my wiÄ™c z takiej skarpy na KsiÄ…Å¼Ä™cej i poszliÅ›my na drugÄ… stronÄ™ ulicy na naszÄ… kwaterÄ™ pod numerem 7. Ledwo zdÄ…Å¼yliÅ›my przejÅ›Ä‡ na druga stronÄ™ rozpÄ™taÅ‚o siÄ™ piekÅ‚o, ogieÅ„ straszny. Niemcy nacierajÄ… na nas juÅ¼ ze wszystkich stron. Kiedy siÄ™ zorientowaliÅ›my co siÄ™ dzieje to Niemcy juÅ¼ byli w gruzach szpitala i nie mogliÅ›my za bardzo siÄ™ ruszyÄ‡. WÃ³wczas nas zepchnÄ™li, wycofywaliÅ›my siÄ™ w poÅ›piechu. W czasie tej gwaÅ‚townej wymiany ognia dostaÅ‚em postrzaÅ‚ w twarz, biegÅ‚em szybko, a ze mnie krew siÄ™ leje, czujÄ™, Å¼e zaczynam traciÄ‡ przytomnoÅ›Ä‡. Na szczÄ™Å›cie zajÄ™Å‚y siÄ™ mnÄ… sanitariuszki. Dziewczyny mnie zabandaÅ¼owaÅ‚y, ale to byÅ‚ koniec, wszyscy nasi chÅ‚opcy musieli siÄ™ wycofaÄ‡ na drugÄ… stronÄ™ ulicy. StraciliÅ›my nasze pozycje. Od tego czasu to juÅ¼ byÅ‚a tylko taka sporadyczna strzelanina. JuÅ¼ nie byÅ‚o natarÄ‡ niemieckich w tym miejscu i tak przetrwaliÅ›my do kapitulacji. KtÃ³regoÅ› wrzeÅ›nia Niemcy zaproponowali zawieszenie broni, Å¼eby zabraÄ‡ swoich zabitych. ZapanowaÅ‚a cisza na naszym odcinku, a my i oni zabieraliÅ›my polegÅ‚ych. SchyÅ‚ek Powstania byÅ‚ dla mnie w miarÄ™ spokojny. ZbliÅ¼aÅ‚ siÄ™ koniec.\nPrzyszÅ‚a kapitulacji. CzuÅ‚em siÄ™ trochÄ™ dziwnie, bo, gdy wyszliÅ›my ze swoich pozycji to Niemcy stali po drugiej stronie, parÄ™ metrÃ³w tak jakby nigdy nic, rozmawiali, palili papierosy. WÃ³wczas taki feldfebel przyszedÅ‚ i mÃ³wi â€˜o, chyba teraz to bÄ™dzie dobrze, koÅ„czymy wojnÄ™, Å¼eby siÄ™ wasz generaÅ‚ z naszym dogadaÅ‚ to by was wziÄ™li do SS i razem poszlibyÅ›my na bolszewikÃ³wâ€�. Tego nie zapomnÄ™! JuÅ¼ tak kombinowali!\nPo rozbrojeniu sformowano nas w kolumny i ruszyliÅ›my do OÅ¼arowa pieszo. W OÅ¼arowie zaÅ‚adowali nas do pociÄ…gu, Jak jechaliÅ›my nie pamiÄ™tam, chciaÅ‚em tylko jednego â€“ snu! PrzespaÅ‚em caÅ‚Ä… podrÃ³Å¼, nawet w Berlinie podobno dawali zupÄ™, ale o mnie zapomnieli, przespaÅ‚em zupÄ™! Tak byÅ‚em wykoÅ„czony. Dwa dni jechaliÅ›my do obozu jenieckiego, pociÄ…g jechaÅ‚ do przodu pÃ³Åºniej siÄ™ cofaÅ‚ i znowu do przodu. Najpierw przywieÅºli nas do Sandbostel, miejscowoÅ›Ä‡ miÄ™dzy Hamburgiem a BremÄ…. PrzyjechaliÅ›my tam w paÅºdzierniku 1944 r., a pod koniec lutego 1945 r. zabrano nas do obozu w Westertimke, bliÅ¼ej Bremy. ByÅ‚a toÂ wioska i tam zlokalizowano maÅ‚y obÃ³z dla jeÅ„cÃ³w. Do obozu Sandbostel przyprowadzili oficerÃ³w i zrobili oflag. CzÄ™Å›Ä‡ z nas trafiÅ‚a do obozu koncentracyjnego Neugamme, gdzie dla jeÅ„cÃ³w wydzielono osobne baraki. PrzeraÅ¼ajÄ…ce wraÅ¼enie! Stosy trupÃ³w, wiÄ™Åºniowie umierali masowo, jak tylko dostali trochÄ™ jedzenia od jeÅ„cÃ³w, to tak Å‚apczywie jedli, Å¼e ich organizmy wyniszczone gÅ‚odem nie wytrzymywaÅ‚y.Â Umierali, to byli Å»ydzi. DzieÅ„ przed wyzwoleniem przyleciaÅ‚y angielskie samoloty i ostrzeliwaÅ‚y szosÄ™, a myÅ›my obserwowali co siÄ™ dzieje. Na szczÄ™Å›cie nas nie ostrzelali. PaliÅ‚y siÄ™ niemieckie pojazdy na szosie, a czÅ‚owiek siÄ™ cieszyÅ‚ â€˜o szwabÃ³w lejaâ€�. PrzyszÅ‚a noc, wstajemy, a tu naraz koledzy mÃ³wiÄ… â€˜chÅ‚opaki NiemcÃ³w nie ma! Uciekli w nocy! Nie ma wartownikÃ³w wieÅ¼e sÄ… puste!â€™. Nie wierzyÅ‚em w to, no to koledzy do mnie â€˜a o ile siÄ™ zakÅ‚adamy?â€™ no i zakÅ‚ad stanÄ…Å‚ o kilka paczek papierosÃ³w. PrzegraÅ‚em! Jak ja siÄ™ cieszyÅ‚em z tej przegranej! Jak chyba nigdy. PÃ³Åºniej tego samego dnia patrzÄ™ przez okno a tu czoÅ‚g jedzie szosÄ…, przecieÅ¼ to nie niemiecki, to byÅ‚y Churchille. Anglicy nas wyzwolili. ChoÄ‡ byliÅ›my juÅ¼ wyzwoleni nadal przebywaliÅ›my w obozie, z tym, Å¼e teraz to my pilnowaliÅ›my niemieckich jeÅ„cÃ³w, teraz my staliÅ›my na wieÅ¼ach. WkrÃ³tce przeniesiono nas do samej Bremy i do Mohringen pod BremÄ… gdzieÂ byÅ‚ obÃ³z dla DiPisÃ³w czyli dla uchodÅºcÃ³w z Polski, oraz tych co pracowali przymusowo w Niemczech. ZaistniaÅ‚a potrzeba stworzenia policji porzÄ…dkowej, i ja wÅ‚aÅ›nie trafiÅ‚em do takiej policji, pilnowaliÅ›my Å¼eby nasi podopieczni nie atakowali ludzi, nie uciekali, Å¼eby nie przychodzili jacyÅ› obcy. ZdarzaÅ‚y siÄ™ czasem dziwne przypadki. Raz niemiecka policja przyprowadzaÅ‚a nam wieczorem na wartownie goÅ›cia i twierdziÅ‚a, Å¼e majÄ… tu Polaka, bez papierÃ³w. A ten Polak coÅ› sÅ‚abo mÃ³wiÅ‚ po polsku, z jakimÅ› akcentem ukraiÅ„skim, pytamy go â€˜a skÄ…d Pan jestâ€™ a on mÃ³wi, Å¼e z Rosji, siedziaÅ‚ w niewoli rosyjskiej w 39 roku, i wÅ‚aÅ›nie uciekÅ‚ z SowietÃ³w. Podejrzanie to zabrzmiaÅ‚o, wiÄ™c mu mÃ³wiÄ™ â€ždlaczegoÅ› nie wstÄ…piÅ‚ do armii Andersa?â€� Â A on na to, Å¼e byÅ‚o za pÃ³Åºno i nie zdÄ…Å¼yÅ‚. â€žNo to trzeba byÅ‚o do 1 Dywizji KoÅ›ciuszkiâ€� â€“ mÃ³wiÄ™. A on, Å¼e nie chciaÅ‚ bo nie jest komunistÄ…. Bardzo dziwny byÅ‚ to czÅ‚owiek, jak wielu teÅ¼ i innych. WydaÅ‚ siÄ™ nam podejrzany, stÄ…d nasz komendant posterunku mÃ³wi â€˜odeÅ›lemy go do Å¼andarmerii wojskowejâ€™ zamknÄ™liÅ›my go w piwnicy. Kraty byÅ‚y solidne, tak siÄ™ nam przynajmniej wydawaÅ‚o, a on nam w nocy uciekÅ‚, kraty wyÅ‚amaÅ‚. Nigdy siÄ™ nie dowiedzieliÅ›my kto to byÅ‚, moÅ¼e Ukrainiec z SS?Â W tej sÅ‚uÅ¼bie policyjnej byÅ‚em aÅ¼ do zwolnienia, kiedy to Alianci zaczÄ™li likwidowaÄ‡ polskie oddziaÅ‚y wartownicze. ZresztÄ… rozwiÄ…zywano wszystkie oddziaÅ‚y Polskich SiÅ‚ Zbrojnych na Zachodzie, dywizje Maczka, lotnikÃ³w, no i nas. Co robiÄ‡? To byÅ‚o nasze pytanie, na ktÃ³re szukaliÅ›my odpowiedzi. MÃ³wiono nam Å¼eby iÅ›Ä‡ do roboty do NiemcÃ³w, no, ale do cholery dopiero byÅ‚em w niemieckiej niewoli, a teraz mam u NiemcÃ³w pracowaÄ‡?! JakoÅ› to mi nie pasowaÅ‚o. Do kraju nie chciaÅ‚em wracaÄ‡ bo juÅ¼ wiedziaÅ‚em co siÄ™ dzieje w Polsce. WiedziaÅ‚em, Å¼e AkowcÃ³w komuniÅ›ci zamykajÄ…. No i pojechaÅ‚em do francuskiej strefy okupacyjnej.\nWiedziaÅ‚em, Å¼e dla mnie jest jedno wyjÅ›cie. Przed wojnÄ… juÅ¼ o Niej wiedziaÅ‚em. CzekaÅ‚a na mnie Legia Cudzoziemska.\nCzÄ™Å›Ä‡ II â€“ Legia Cudzoziemska w Indochinach\nMÃ³j czas w oddziaÅ‚ach wartowniczych siÄ™ skoÅ„czyÅ‚. Kiedy Alianci sugerowali nam, abyÅ›my, my Polacy, szukali sobie pracy u NiemcÃ³w, stwierdziÅ‚em, Å¼e tego juÅ¼ doÅ›Ä‡. Nie doÅ›Ä‡, Å¼e z Niemcami siÄ™ biÅ‚em to teraz mam u nich pracowaÄ‡? Do Polski nie byÅ‚o po co wracaÄ‡, juÅ¼ wiedziaÅ‚em, Å¼e sowieci i polskie UB przeÅ›laduje AkowcÃ³w. MusiaÅ‚em sobie sam uÅ‚oÅ¼yÄ‡ Å¼ycie. WiedziaÅ‚em co mam zrobiÄ‡, czekaÅ‚a na mnie Legia Cudzoziemska.\nJeszcze przed wojnÄ… fascynowaÅ‚a mnie Legia Cudzoziemska. ZwÅ‚aszcza po przeczytaniu â€ž10 lat piekÅ‚a w Legii Cudzoziemskiejâ€� BiaÅ‚oskÃ³rskiego zaczÄ…Å‚em marzyÄ‡ o poznawaniu Å›wiata, dalekiej Afrykiâ€¦.Â Takie to mÅ‚odzieÅ„cze marzenia miaÅ‚em, a teraz moje fascynacje miaÅ‚y staÄ‡ siÄ™ rzeczywistoÅ›ciÄ….\nNie wiedziaÅ‚em za bardzo jak trafiÄ‡ do Legii, ale miaÅ‚em szczÄ™Å›cie. PomÃ³gÅ‚ mi francuski oficer Å‚Ä…cznikowy przy norweskich oddziaÅ‚ach okupacyjnych w Northeim (Harz), Commandant Loustalot. Kiedy wyÅ‚uszczyÅ‚em mu mÃ³j problem, Å¼e chcÄ™ do Legii to on siÄ™ strasznie zdziwiÅ‚. WidzÄ…c jednak, Å¼e jestem zdecydowany w swoim postanowieniu odesÅ‚aÅ‚ mnie do puÅ‚kownika, do misji wojskowej w Dusseldorfie. PojechaÅ‚em do dowÃ³dcy misji francuskiej do spraw zbrodni wojennych, puÅ‚kownika Binoche, pÃ³Åºniejszego generaÅ‚a. Kiedy zameldowaÅ‚em siÄ™ u niego i przedstawiÅ‚em swÃ³j cel przybycia, jego Å¼ona, ktÃ³ra byÅ‚a obecna przy rozmowie, mÃ³wi dlaczego pan chce do Legii?Â ByÅ‚a zaskoczona, Å¼e taki mÅ‚ody podchorÄ…Å¼ak, zapowiadajÄ…cy siÄ™ na oficera, chce do Legii.Â Popatrzyli na mÃ³j polski mundur, na galony i pytajÄ… dlaczego? CÃ³Å¼, ja juÅ¼ decyzjÄ™ podjÄ…Å‚em i nie miaÅ‚em zamiaru siÄ™ z tego tÅ‚umaczyÄ‡, wiÄ™c odparowaÅ‚em krÃ³tko, Å¼e chcÄ™ i juÅ¼! Binoche widzÄ…c, Å¼e nie przyjechaÅ‚em na pogawÄ™dkÄ™, a po skierowanie do Legii nakazaÅ‚ mi udaÄ‡ siÄ™ do Landau. Tam byÅ‚o biuro rekrutacyjne, gdzie zostaÅ‚em zarejestrowany i nastÄ™pnie trafiÅ‚em do Koblencji, gdzie byÅ‚o drugie biuro, a dalej do Kehl. W czasie tej podrÃ³Å¼y do Legii byÅ‚o wÃ³wczas w mojej grupie trzech PolakÃ³w, zresztÄ… razem poszliÅ›my do Legii z obozu. Dziwnie siÄ™ nasze losy poukÅ‚adaÅ‚y, najpierw jeden mÃ³wi â€žlekarz mnie odrzuciÅ‚â€�, a drugi przychodzi i mÃ³wi, Å¼e lekarz mÃ³wi po polsku i powiedziaÅ‚ mu Å¼eby siÄ™ nie angaÅ¼owaÅ‚ do Legii bo wysyÅ‚ajÄ… do Indochin a tam masakra. No to ja temu koledze mÃ³wiÄ™ co ja gÅ‚upi, jak tutaj przyjechaÅ‚emÂ to nie po toÂ Å¼eby siÄ™ wycofywaÄ‡Â LekarzÂ powiedziaÅ‚ mi tylko, Å¼e jestem zdolny, nie namawiaÅ‚ mnie do niczego. Nie miaÅ‚em juÅ¼ nic do stracenia, Alianci rozwiÄ…zywali wojsko polskie na Zachodzie, do kraju droga zamkniÄ™ta.\nTo byÅ‚ czerwiec 1947 r. wstÄ…piÅ‚em do Legii.\nOficjalny angaÅ¼ do Legii Cudzoziemskiej jest datowany w ksiÄ…Å¼eczce wojskowej na 17.06.1947 r. Â\nJuÅ¼ jako ochotnikÂ pojechaÅ‚em do Strasburga. W Strasburgu czyÅ›ciliÅ›my koszary wojskowe, a po jakimÅ› czasie zaÅ‚adowali nas na pociÄ…g i pojechaÅ‚em do Marsylii do fortu St. Nicolas. Niesamowite sÄ… tam podziemia, w forcie ze trzy komisje lekarskie przechodziÅ‚em, tak wszechstronnie mnie przebadali i uznali, Å¼e jestem zdolny do sÅ‚uÅ¼by w Legii.\nPrzybycie do Marsylii datowane jest na 5.8.1947, a 7.8.47 zostaÅ‚a wydana ksiÄ…Å¼eczka wojskowa z zapisem numeru osobistego mle 4622/1947.\nJak te komisje przeszliÅ›my to caÅ‚Ä… grupÄ… rekrutÃ³w pomaszerowaliÅ›my do portu. KaÅ¼dy dostaÅ‚ specjalny bilet na statek, byÅ‚ to pasaÅ¼erski statek o znamiennej nazwie â€žSidi Bel Abbesâ€�, pÅ‚ynÄ™liÅ›my dwa dni, Â 9-10.8.1947.\nKiedy dotarliÅ›my do Oranu i dalej pomaszerowaliÅ›my do bazy, to jeszcze nie byÅ‚a Legia, byliÅ›my jeszcze tylko ochotnikami. Z Oranu ruszyliÅ›my do Sidi Bel Abbes, tam znÃ³w komisja lekarska, tak dokÅ‚adnie nas badali! W Sidi byliÅ›my ze dwa tygodnie i znÃ³w do pociÄ…gu i pojechaliÅ›my do Saidy. To juÅ¼ byÅ‚a Legia. TrafiÅ‚em do DCLE (Depot Commun de la Legion Etrangere).\nFormalne wcielenie do korpusu, w zapisie w ksiÄ…Å¼eczce wojskowej: CP3, od 26.8.47 w CC/B1 w Saidzie, od 15.2.48 CP1 REO.\nRozpoczÄ™Å‚o siÄ™ szkolenie legionisty. Dwa miesiÄ…ce trwaÅ‚o moje szkolenie rekruckie, ale dawali nam w koÅ›Ä‡, aÅ¼ siÄ™ czasem pÅ‚akaÄ‡ chciaÅ‚o! Ta Sahara! Marsze, marsze i jeszcze raz marsze! Legionista musi byÄ‡ wytrzymaÅ‚y, to stara prawda Legii â€“ Maszeruj albo giÅ„! Jak przyszÅ‚y wiatry z pustyni, to czerwony piach niesiony przez wiatr wciskaÅ‚ siÄ™ dosÅ‚ownie wszÄ™dzie, karabiny na stojakach, wyposaÅ¼enie, wszystko byÅ‚o zakurzone. A tu nagle oficer przychodzi w biaÅ‚ych rÄ™kawiczkach i sprawdza czystoÅ›Ä‡! No i brudne znajduje wyposaÅ¼enie, a przede wszystkim broÅ„, a jak to broÅ„ moÅ¼e byÄ‡ zakurzona?!Â I biegiem z wyposaÅ¼eniem, a pÃ³Åºniej czyszczenie.Â MieliÅ›my wtedy na stanie stare karabiny, lebele, ach jak to trzeba byÅ‚o czyÅ›ciÄ‡, bÄ™dÄ™ pamiÄ™taÄ‡ to do koÅ„ca Å¼ycia! W koszarach warunki mieliÅ›my dobre, utrzymywaliÅ›my czystoÅ›Ä‡, a jedzenie byÅ‚o przyzwoite. Nie spotkaÅ‚em siÄ™ z przemocÄ… ze strony oficerÃ³w w stosunku do Å¼oÅ‚nierzy, jedynie wobec zÅ‚apanych dezerterÃ³w. DezerterÃ³w to bili niesamowicie, ale to podoficerowie przewaÅ¼nie. Dezercja byÅ‚a najgorszym wykroczeniem.\nRaz, juÅ¼ w Indochinach byÅ‚em Å›wiadkiem jak oficer uderzyÅ‚ Å¼oÅ‚nierza w twarz za to, Å¼e ten powiedziaÅ‚, iÅ¼ ten oficer nie jest Francuzem. OczywiÅ›cie byÅ‚ to Francuz,Â natomiast Å¼oÅ‚nierz to taki nieciekawy typ byÅ‚, a byÅ‚o to tak; wyszliÅ›my na patrol, w nocy,Â staramy siÄ™ po cichu podchodziÄ‡ do wioski, Å¼eby wejÅ›Ä‡ z zaskoczeniaÂ i wyÅ‚apaÄ‡ agentÃ³w Viet Minhu, a ten Å¼oÅ‚nierz-idiota cisnÄ…Å‚ granat, ni stÄ…d ni zowÄ…d huk! CaÅ‚e zaskoczenie szlag trafiÅ‚, w praktyce to juÅ¼ nie byÅ‚o po co iÅ›Ä‡ do wioski! Ci co mieli uciec z wioski uciekli, a nasz oficer przyszedÅ‚ i zaczÄ…Å‚ rugaÄ‡ Å¼oÅ‚nierza, na to Ã³w Å¼oÅ‚nierz, zirytowany zachowaniem oficera mÃ³wi panie poruczniku pan nie jest Francuzem!, a ten siÄ™ wkurzyÅ‚ i go w twarz strzeliÅ‚. W sumie nie ma siÄ™ co dziwiÄ‡ porucznikowi.\nDezerterÃ³w to widziaÅ‚em jednego, to byÅ‚ albo Hiszpan, albo jakiÅ› inny poÅ‚udniowiec, uciekaÅ‚ do hiszpaÅ„skiego Maroko. MiaÅ‚ jednak pecha, bo granica na pustyni byÅ‚a obstawiona arabskimi agentami, byli sowicie opÅ‚acani przez FrancuzÃ³w, tak wiÄ™c ci Arabowie wyÅ‚apywali dezerterÃ³w i przeprowadzali do koszar. Ten Hiszpan jak trafiÅ‚ do nas byÅ‚ strasznie pobity, miaÅ‚ oczy popodbijane, a pÃ³Åºniej to go gumowymi paÅ‚kami lali podoficerowie przez caÅ‚a drogÄ™ do wiÄ™zienia. Co siÄ™ pÃ³Åºniej dziaÅ‚o nie wiem dokÅ‚adnie, w koÅ„cu wysÅ‚ali goÂ do Colomb Bechar gdzie znajdowaÅ‚a siÄ™ garnizon Legii i w nim kompania karna. Wielu z Colomb Bechar nigdy nie wrÃ³ciÅ‚o. Do kompanii karnej odprowadzaÅ‚o go kilku kolegÃ³w jako eskorta. Jak wrÃ³cili to mÃ³wili, Å¼e tam straszny dryl panuje, w kompanii karnej ludzie spali na kamiennych Å‚oÅ¼ach, a jak dostawali jedzenie to musieli staÄ‡ na bacznoÅ›Ä‡, z tyÅ‚u za sobÄ… skazaniec stawiaÅ‚ gamele (menaÅ¼kÄ™), a jak mu nalali zupÄ™ to wydawano komendÄ™ w tyÅ‚ zwrot i wylewaÅ‚ sam sobie zupÄ™. Jak w koÅ„cu coÅ› jedli to na stojÄ…co, a po jedzeniu 15 minut gimnastyki i biegali. CaÅ‚y czas biegali, lub przesypywali piach z jednej pryzmy na placu na drugÄ… po drugiej stronie. I tak w kÃ³Å‚ko.\nW Saidzie wcale nie dostaliÅ›my broni. DostaliÅ›my tylko wyposaÅ¼enie, worek z heÅ‚mami, ze wszystkim co zalicza siÄ™ do wyposaÅ¼enia, a w zasadzie byÅ‚o to dla nas bezuÅ¼yteczne. DostaliÅ›my wÃ³wczas heÅ‚my korkowe i heÅ‚my stalowe typu Adrian, takie jak miaÅ‚a polska kawaleria w 1939. PÃ³Åºniej jak zajechaliÅ›my do Sajgonu to nam to odebrali bo okazaÅ‚y siÄ™ zupeÅ‚nie nieprzydatne. JuÅ¼ w Indochinach zostaÅ‚y nam tylko berety zamiast heÅ‚mÃ³w. MieliÅ›my jeszcze swoje kepi, a pÃ³Åºniej przyszÅ‚y kapelusze z pÅ‚Ã³tna.\nSwoje kepi dostaÅ‚em jeszcze w Afryce i po prostu wydali mi je z magazynu, nie byÅ‚a to Å¼adna uroczystoÅ›Ä‡ tak jak to teraz jest. Wtedy kÅ‚adli nacisk na wyszkolenie, a mniej na tradycjÄ™ czy jakieÅ› zwyczaje. Dzisiaj w Legii duÅ¼y nacisk kÅ‚adzie siÄ™ na naukÄ™ francuskiego, w moich czasach to poczÄ…tkowo posÅ‚ugiwaliÅ›my siÄ™ jÄ™zykiem niemieckim, komend francuskich nauczyliÅ›my siÄ™ szybko, jak ktoÅ› nie rozumiaÅ‚ to siÄ™ czoÅ‚gaÅ‚, ale miÄ™dzy sobÄ… czÄ™sto uÅ¼ywaliÅ›my niemieckiego. PolakÃ³w byÅ‚o bardzo maÅ‚o. PoczÄ…tkowo w Sidi Bel Abbes jeszcze paru byÅ‚o, byÅ‚ jeden, z ktÃ³rym siÄ™ nawet przyjaÅºniÅ‚em jeszcze w Saidzie i Sidi Bel Abbes, taki mÅ‚ody blondynek, byÅ‚ z NSZ, sÅ‚uÅ¼yÅ‚ w Brygadzie ÅšwiÄ™tokrzyskiej â€žBohunaâ€�. Drugi Polak ktÃ³rego spotkaÅ‚em, a byÅ‚o to jeszcze w forcie St. Nicolas, taki inteligent byÅ‚, z korpusu Andersa siÄ™ wywodziÅ‚. Ten trafiÅ‚ do Legii bo policja wÅ‚oska go Å›cigaÅ‚a. Razem ze swoja Å¼onÄ…, WÅ‚oszkÄ…, coÅ› kombinowali, jakiÅ› nielegalny handel, no i grunt mu siÄ™ zaczÄ…Å‚ paliÄ‡ pod nogami to uciekÅ‚ do Legii. Tego mojego kolegÄ™, blondyna to wysÅ‚ali do 3 PuÅ‚ku w Tonkinie, na pÃ³Å‚nocy Indochin, tam byÅ‚y bardzo ciÄ™Å¼kie walki, jestem przekonany, Å¼e na pewno tam zginÄ…Å‚.\nW Afryce byÅ‚em od lipca-sierpnia (1947) do lutego 1948, w lutym wsiedliÅ›my na statek â€žBoulogne sur Merâ€�. Nie zapomnÄ™ jak nas Å¼egnali w bazie Mers-El-Kebir, pod Oranem! Å»egnaÅ‚a nas orkiestra jakiegoÅ› puÅ‚ku tyralierÃ³w (strzelcÃ³w), ale juÅ¼ nie pamiÄ™tam czy byli algierscy czy inni. Wiem, Å¼e mieli kozÅ‚a! KozioÅ‚ na komendÄ™ â€žgraÄ‡â€� stawaÅ‚ na bacznoÅ›Ä‡. Taki byÅ‚ wyÄ‡wiczony!\nStatek wypÅ‚ynÄ…Å‚ z Oranu 6.2.48, do Sajgonu przypÅ‚ynÄ…Å‚ 6.3.48.\nPÅ‚ynÄ™liÅ›my caÅ‚y miesiÄ…c, aleÅ¼ to byÅ‚a podrÃ³Å¼! Jak pÅ‚ynÄ™liÅ›my to spotkaÅ‚em siÄ™ z jednym przypadkiem dezercji w Singapurze. Niesamowity przypadek, byÅ‚ to spadochroniarz niemiecki, walczyÅ‚ jeszcze na Krecie, coÅ› mu siÄ™ odmieniÅ‚o i wyskoczyÅ‚ w Singapurze do morza. Zanim my dopÅ‚ynÄ™liÅ›my do Sajgonu, on juÅ¼ byÅ‚ w Sajgonie, w areszcie. BÅ‚yskawicznie go Anglicy wydali!\nKiedy przypÅ‚ynÄ™liÅ›my na poczÄ…tku marca, dzieÅ„ wczeÅ›niej przed naszym przybyciem, zginÄ…Å‚ w zasadzce w rejonie Da Lat, puÅ‚kownik Sairigne, dowÃ³dca 13 PÃ³Å‚brygady Legii, (ppÅ‚k. ginie w zasadzce 1 marca 1948 â€“ K.S.).\nW Sajgonie zostaÅ‚em przydzielony do 13 DBLE i skierowany do Hoc Mon, na poÅ‚udniu, gdzie byÅ‚o dowÃ³dztwo I Batalionu, pÅ‚k. Rossiego. DostaÅ‚em przydziaÅ‚ do 3 Kompanii, a nasza kompania stacjonowaÅ‚a w Ca Mau na cyplu i to byÅ‚ koniec Å›wiata dla mnie!\nOficjalny przydziaÅ‚ 13.3.48, wcielenie 20.3.48 do 13 DBLE, I Bat., 3 Cie â€“ zapis z ksiÄ…Å¼eczki wojskowej\nDwa dni jechaliÅ›my przez Vinh-Long do My Tho, a tam jest delta Mekongu, stanÄ™liÅ›my na nocleg w Can Tho, bo zanim siÄ™ przepÅ‚ynie Mekong to trzeba czekaÄ‡, aÅ¼ prom przyjdzie. Jak rano podjechaliÅ›my pod przeprawÄ™ przez Mekong to dopiero wieczorem weszliÅ›my na prom. W 3 Kompanii byÅ‚o nas okoÅ‚o stu ludzi, dowÃ³dcÄ… byÅ‚ por. Laffont. W kompanii byÅ‚o nas czterech PolakÃ³w. ByÅ‚ jeszcze jeden, piÄ…ty, ale trudno go nazwaÄ‡ Polakiem, a z reszta cholera go wie, nazywaÅ‚ siÄ™ Siedlisz, ale Niemcy nie mogli wymÃ³wiÄ‡ i mÃ³wili na niego Siedlitz. To niemieckie nazwisko nawiÄ…zywaÅ‚o do pruskiego generaÅ‚ kawalerii za Napoleona! W kaÅ¼dym razie ten Siedlisz vel Siedlitz to byÅ‚ Polak z Belgii, ojciec, stary komunista jak nastaÅ‚a Polska Ludowa, to zabraÅ‚ caÅ‚a rodzinÄ™ z Belgii, dwÃ³ch synÃ³w i do wyjechaÅ‚ do komunistycznej Polski. Owego SiedliszaÂ komuniÅ›ci wcielili do wojska, sÅ‚uÅ¼yÅ‚ chyba w 3 puÅ‚ku piechoty, ale odechciaÅ‚o mu siÄ™ ludowej ojczyzny i zdezerterowaÅ‚ i uciekÅ‚ na ZachÃ³d. Musze przyznaÄ‡, Å¼e siÄ™ jakoÅ› specjalnie nie trzymaliÅ›my razem jako Polacy. ZresztÄ… ten ostatni to byÅ‚ z nami moÅ¼e jakiÅ› miesiÄ…c i zostaÅ‚ zwolniony do cywila. KoÅ„czyÅ‚ sÅ‚uÅ¼bÄ™, i byÅ‚ tak zwanym â€žliberaÅ‚emâ€� czyli uwolnionym od sÅ‚uÅ¼by. Pozostali trzej Polacy byli w innych sekcjach stÄ…d mÃ³j kontakt z nimi byÅ‚ sÅ‚aby. Ja byÅ‚em w sekcji Commandment (dowodzenia).\nW naszej sekcji mieliÅ›my takiego wariata, ruskiego, ktÃ³ry twierdziÅ‚ Å¼e jest Szwedem. To byÅ‚ atleta, na bicepsie miaÅ‚ wytatuowane cztery karty, cztery asy, moÅ¼na sobie wyobraziÄ‡ jakie miaÅ‚ muskuÅ‚y wielkie! Znany byÅ‚ z tego, Å¼e wpadaÅ‚ w furiÄ™, istne szaleÅ„stwo, kiedyÅ› ja miaÅ‚em wartÄ™ w nocy, przychodzi sierÅ¼ant, i mÃ³wi â€žzbieraj siÄ™ masz zmieniÄ‡ ruskiegoâ€�, zapomniaÅ‚em jak siÄ™ nazywaÅ‚. RuszyÅ‚em na stanowisko, a byÅ‚ to taki okrÄ…gÅ‚y niby bunkier lepiony z gliny i z bambusa. Dopiero w pÃ³Åºniejszym czasie przebudowaliÅ›my go na konstrukcjÄ™ ceglanÄ…. Zadaniem posterunku byÅ‚o pilnowanie dwÃ³ch kanaÅ‚Ã³w przebiegajÄ…cych obok, a kanaÅ‚y byÅ‚y dziwne, jak byÅ‚ odpÅ‚yw morza, to byÅ‚y puste, nie byÅ‚o wcale wody, dopiero jak przypÅ‚yw byÅ‚ to siÄ™ napeÅ‚niaÅ‚y. MieliÅ›my w tym naszym bunkrze karabin maszynowy â€™30 to byÅ‚y Browningi z dziurkowanÄ… lufÄ…, taki lekki, amerykaÅ„ski. Karabin zainstalowany byÅ‚ w bunkrze na takim drewnianym jakby talerzu po Å›rodku i dziÄ™ki temu moÅ¼na byÅ‚o w razie ostrzaÅ‚u obracaÄ‡ broÅ„ w dowolnym kierunku. Tak wiÄ™c ruszyÅ‚em na stanowisko z kolegami,Â podchodzimy do tego bunkra, a ten ruski krzyczy â€žstÃ³j!â€�,Â no to mÃ³wimy mu â€žzmiana!â€�, a on â€žstÃ³j! Bo bÄ™dÄ™ strzelaÅ‚â€�, przeÅ‚adowaÅ‚ i skierowaÅ‚ karabin maszynowy juÅ¼ nie na drugÄ… stronÄ™ kanaÅ‚u tylko na nas! Rany Boskie, ale mieliÅ›my pietra! On byÅ‚ zdolny otworzyÄ‡ ogieÅ„ do nas, taki byÅ‚ szalony. MusieliÅ›my siÄ™ wycofaÄ‡. OkazaÅ‚o siÄ™, Å¼e ruski dostaÅ‚ amoku, byÅ‚ niebezpieczny dla wszystkich, dlatego jak zameldowaliÅ›my co siÄ™ dzieje natychmiast dowÃ³dztwo zatelegrafowaÅ‚o i za tydzieÅ„ przyjechaÅ‚ konwÃ³j i go zabrali. RzucaÅ‚ siÄ™, ale go zabrali siÅ‚Ä…. Takie to siÄ™ rzeczy dziaÅ‚y, ludzie dostawali szajby. Inny przykÅ‚ad takiego szaleÅ„stwa zwiÄ…zany byÅ‚ z takim polskim Niemcem, Sowietzki siÄ™ nazywaÅ‚.Â UrzÄ…dzaÅ‚ awantury co rusz. Co najlepsze to biÅ‚ siÄ™ z oficerami, a byÅ‚ tylko prostym legionistÄ…. Raz to porucznikowi galony pozrywaÅ‚ i w twarz uderzyÅ‚! A byÅ‚ to nie byle jaki oficer - leutnant de Veye pochodzÄ…cy z arystokratycznej rodziny. OczywiÅ›cie tego naszego szaleÅ„ca natychmiast zamknÄ™li w tymczasowej izolatce. Problem polegaÅ‚ na tym, Å¼e go zamknÄ™li w zÅ‚ym miejscu, bo izolatkÄ™ zrobili w zbrojowni. PeÅ‚no tam byÅ‚o skrzynek z amunicjÄ…. I ten szalony Sowietzki pootwieraÅ‚ skrzynki z pociskami do granatnika iÂ nimi w Å›rodku ciskaÅ‚, dobrze, Å¼e nie miaÅ‚y zapalnikÃ³w!\nW 3 Kompanii 13 DBLE mieliÅ›my w Indochinach wyposaÅ¼enie amerykaÅ„skie, ale byÅ‚o niestety bardzo kiepskie. Stare wyposaÅ¼enie, do tego stare karabiny â€“ remingtony amerykaÅ„skiej piechoty i thompsony. W wiÄ™kszoÅ›ci byÅ‚yÂ rozkalibrowane, a jak strzelaliÅ›my na strzelnicy to kule bokiem wpadaÅ‚y w tarcze! Kiepskie to byÅ‚o uzbrojenie. Dopiero nieco pÃ³Åºniej przyszÅ‚y karabiny MAS. To juÅ¼ byÅ‚y dobre karabinki, celne, ale teÅ¼ trzeba byÅ‚o uwaÅ¼aÄ‡ bo peÅ‚no byÅ‚o egzemplarzy â€žsabotowanychâ€�. OtwieraliÅ›my skrzynie, w takiej skrzyni byÅ‚o 10 sztuk karabinkÃ³w. Na kaÅ¼dÄ… skrzynie trafialiÅ›my 3 wadliwe, ktÃ³re podczas przestrzelania siÄ™ rozrywaÅ‚y, i takiÂ banan siÄ™ robiÅ‚ z lufy! To byÅ‚ komunistyczny sabotaÅ¼ w fabrykach francuskich! Tak to sowieci mieli dÅ‚ugie rÄ™ce, Å¼e juÅ¼ we Francji z nami walczyli!\nW ramach naszych dziaÅ‚aÅ„ operacyjnych przeprowadzaliÅ›my liczne patrole i operacje z 43 PuÅ‚kiem Piechoty Kolonialnej (43 R.I.C.) i z Kaodaistami (nazwa pochodzi Cao Dai czyli Boskie Oko â€“K.S.). KaodaiÅ›ci to byÅ‚a sekta, ktÃ³ra miaÅ‚a swojego papieÅ¼a i swojÄ… armie. Bazowali na chrzeÅ›cijaÅ„stwie, ale byÅ‚a to doÅ›Ä‡ znaczna wariacja na temat chrzeÅ›cijaÅ„stwa. Z tymi Kaodaistami to myÅ›my mieli liczne przygody.\nCa Mau gdzie stacjonowaliÅ›my to byÅ‚o maÅ‚e miasteczko, gdzie byÅ‚o piÄ™Ä‡ posterunkÃ³w. Nas byÅ‚o wtedy 90 legionistÃ³w, i mieliÅ›my cztery posterunki, kaÅ¼dy z bunkrami wkoÅ‚o, piÄ…ty posterunek mieli KaodaiÅ›ci. Nasza sÅ‚uÅ¼ba polegaÅ‚a na caÅ‚odobowym stanie gotowoÅ›ci posterunkÃ³w, trzeba byÅ‚o noc w noc wartÄ™ trzymaÄ‡. Nasze posterunki byÅ‚y mniej wiÄ™cej rozmieszczone w taki sposÃ³b, iÅ¼ moja sekcja dowodzenia byÅ‚a na jednym koÅ„cu tego miasta, potem byÅ‚a pierwsza sekcja na rozwidleniu kanaÅ‚Ã³w, nastÄ™pnie KaodaiÅ›ci, za nimi byÅ‚a trzecia sekcja, ktÃ³ra pilnowaÅ‚a mostu, ktÃ³ry prowadziÅ‚Â w kierunku Sajgonu, i jeszcze Bac lieu i Soc Trang i innych miast. Ta sekcja miaÅ‚a ciÄ™Å¼ki karabin maszynowy 13.2 zwany treize-deux dÅ‚ugi taki, skierowany na kanaÅ‚y. I druga sekcja miaÅ‚a jeszcze inny posterunek. KaÅ¼dego ranka dowÃ³dca naszej kompanii wysyÅ‚aÅ‚ meldunki i rozkazy do poszczegÃ³lnych sekcji. Å»eby je dostarczyÄ‡ trzeba byÅ‚o przejÅ›Ä‡ koÅ‚o KaodaistÃ³w, a wÅ‚aÅ›ciwie przez ich posterunek, gdyÅ¼ zagradzali drogÄ™ na noc zasiekami, w ten sposÃ³b de facto rozdzielali nasze siÅ‚y. ZdarzaÅ‚y siÄ™ przypadki, Å¼e KaodaiÅ›ci, niby nasi sojusznicy, nie przepuszczali naszych goÅ„cÃ³w. KiedyÅ› ja byÅ‚em wÅ‚aÅ›nie goÅ„cem. PodchodzÄ™ do nich, a oni krzyczÄ… â€žstÃ³j, kto?â€�, ja mÃ³wiÄ™ na to â€žLegia Cudzoziemskaâ€�,Â a kaodistyczny wartownik kieruje na mnie karabin. ByÅ‚em bez broni, a wiÄ™c stanÄ…Å‚em i czekam co bÄ™dzie dalej. PodeszÅ‚o do mnie kilku i kazali mi iÅ›Ä‡ do ich dowÃ³dcy. Co miaÅ‚em zrobiÄ‡?Â Przyprowadzili mnie do tych waÅ¼niejszych Å¼oÅ‚tkÃ³w, jakiÅ› ichni kapitan tam byÅ‚ i ten Å¼Ä…da ode mnie wydania rozkazÃ³w i meldunkÃ³w. Tego juÅ¼ miaÅ‚em dosyÄ‡ i mÃ³wiÄ™ â€ž nie oddam meldunku, to jest nasze, Legii, i pan nie ma prawaâ€�, a on siÄ™ na to Å›mieje. W koÅ„cu kazaÅ‚ mnie przepuÅ›ciÄ‡. Z Kaodaistami byÅ‚y jednak i powaÅ¼niejsze przygody. KtÃ³regoÅ› dnia wysÅ‚ali nas na tak zwanÄ… â€žprotekcjÄ™â€� czyli zabezpieczenie terenu. PrzepÅ‚ynÄ™liÅ›my sampanami na drugÄ… stronÄ™ kanaÅ‚u, mieliÅ›my paru jeÅ„cÃ³w ze sobÄ… i oni rozbierali ruiny domu, ktÃ³re naleÅ¼aÅ‚y kiedyÅ› do plantatorÃ³w francuskich. Te ruiny wÅ‚aÅ›ciwie nam przeszkadzaÅ‚y, bo gdyby partyzanci nas zaatakowali, to by mieli za tymi ruinami Å›wietnÄ… ochronÄ™. Tak wiÄ™c, chcÄ…c zabezpieczyÄ‡ nasze pozycje po drugiej stronie kanaÅ‚u rozbieraliÅ›my ruinÄ™. CegÅ‚y zabieraliÅ›my ze sobÄ… na czÃ³Å‚na i z tych cegieÅ‚ robiliÅ›my sobie bunkry. Do nadzoru nad rozbiÃ³rkÄ… byÅ‚o nas chyba dziewiÄ™ciu legionistÃ³w, mieliÅ›my moÅºdzierz 60tke, i rkm Bren. Brena ustawiliÅ›my na ruinie, na takim jakby podium co dawaÅ‚o caÅ‚kiem niezÅ‚e pole ostrzaÅ‚u w razie jakiegoÅ› ataku. ObsÅ‚ugÄ™ rkm stanowiÅ‚o dwÃ³ch WÄ™grÃ³w legionistÃ³w. Ja z jednym Niemcem, nota bene marynarzem niemieckim z Narwiku, byliÅ›my przy moÅºdzierzu. Naraz mÃ³j Niemiec, ktÃ³ry prowadziÅ‚ obserwacjÄ™ krzyczy â€˜Viet Minh! Partyzanci idÄ… wzdÅ‚uÅ¼ kanaÅ‚u! W naszym kierunkuâ€� i dalej krzyczy â€žstrzelaj z moÅºdzierzaâ€�. Sprawa powaÅ¼na pomyÅ›laÅ‚em, widaÄ‡, Å¼e goÅ›Ä‡ zdenerwowany i to nieÅºle, wiÄ™c go pytam â€žw ktÃ³rym miejscu sÄ… ci z czerwoniâ€� a on mi pokazuje â€žtam!â€�.Â No nie byÅ‚o siÄ™ co zastanawiaÄ‡ i wygarnÄ…Å‚em zÂ moÅºdzierza w kierunku wroga. Na to mÃ³j obserwator koryguje ogieÅ„ â€žtroszeczkÄ™ w prawoâ€�,Â to ja walÄ™ drugi pocisk, a nasi WÄ™grzy prujÄ… z karabinu maszynowego. ZrobiliÅ›my niezÅ‚e piekÅ‚o! AÅ¼ tu nagle krzyczÄ… â€žwstrzymaÄ‡ ogieÅ„!â€�. Okazuje siÄ™, Å¼e domniemani komunistyczni partyzanci to byli sprzymierzeni z nami KaodaiÅ›ci i majÄ… piÄ™ciu zabitych, podobno mÃ³j pocisk trafiÅ‚ akurat w pierwszÄ… grupÄ™ i od razu piÄ™ciu ich padÅ‚o. ByÅ‚ z nimi francuski oficer Å‚Ä…cznikowy, ktÃ³ry jak tylko zaczÄ™liÅ›my strzelaÄ‡ skoczyÅ‚ do wody szukajÄ…c schronienia, tak nasi WÄ™grzy siekli z tego karabinu maszynowego! No i zrobiÅ‚a siÄ™ afera. OczywiÅ›cie byÅ‚a to pomyÅ‚ka, ale KaodaiÅ›ci oskarÅ¼yli nas,Â Å¼e myÅ›my ich celowo ostrzelaliÅ›my. To juÅ¼ by zakrawaÅ‚o naÂ bunt czy prowokacjÄ™ i konsekwencje mogÅ‚y byÄ‡ tragiczne! NapiÄ™cie gwaÅ‚townie skoczyÅ‚o do zenitu, KaodaiÅ›ci w Ca Mau obstawili caÅ‚y swÃ³j posterunek ludÅºmi,Â i skierowali na nas broÅ„, w tym karabiny maszynowe. WyglÄ…daÅ‚o to powaÅ¼nie, niemalÅ¼e otwarta rewolta! W trybie pilnym przyjechaÅ‚ do nas aÅ¼ generaÅ‚ Monclar, ten sam znany spod Narwiku (gdzie walczyÅ‚a 13 DBLE w 1940 â€“ K.S.), Å¼eby zaÅ‚agodziÄ‡ konflikt. PamiÄ™tam, Å¼e jak przyjechaÅ‚ Monclar to zaÅ¼Ä…daÅ‚ postawienia przed nim tych legionistÃ³w co ten incydent spowodowali. StanÄ™liÅ›my przed nim na bacznoÅ›Ä‡ a on pyta siÄ™ â€žktÃ³ry to z moÅºdzierza strzelaÅ‚?â€�, kiepsko pomyÅ›laÅ‚em, aleÂ nie mam wyjÅ›cia i mÃ³wiÄ™ â€žto jaâ€�, a generaÅ‚ podszedÅ‚ do mnieÂ i mÃ³wi â€žto jest ten co chciaÅ‚ przyjaÅºÅ„ francusko-wietnamskÄ… zniszczyÄ‡?â€�, nasz porucznik siÄ™ Å›mieje i mÃ³wi â€žtak!â€�, a Monclar mÃ³wi do mnie â€žwidzisz, Å¼ebyÅ› ty tak Viet Minhu trafiÅ‚ to byÅ› miaÅ‚ krzyÅ¼ Croix de Guerre, a tak nic nie dostanieszâ€�. Koniec koÅ„cÃ³w wszystko rozeszÅ‚o siÄ™ po koÅ›ciach. ChoÄ‡ chyba KaodaiÅ›ci nigdy juÅ¼ do nas sympatiÄ… nie paÅ‚ali.\nZagroÅ¼enie Viet Minhem czyli partyzantkÄ… komunistycznÄ… byÅ‚o caÅ‚kiem powaÅ¼ne, dwa razy robiliÅ›my natarcie na miasto Nam Can, ktÃ³rego Francuzi nigdy nie zdobyli. To miasto leÅ¼y jeszcze bardziej na poÅ‚udnie na naszym cyplu. CaÅ‚y czas tam mocno Viet Minh siÄ™ trzymaÅ‚. PrÃ³bowaliÅ›my kilkakrotnie opanowaÄ‡ ten teren, ale ostatecznie siÄ™ nam nie udaÅ‚o.Â Owszem paru zabitych siÄ™ tam znalazÅ‚o, sztandary wietnamskie zdobyliÅ›my, ale nie mogliÅ›my zdobyÄ‡ samego miasta. Trzeba przyznaÄ‡, Å¼e bardzo maÅ‚o nas tam byÅ‚o, nawet setki nie byÅ‚o, to co mogliÅ›my zrobiÄ‡ jednÄ… kompaniÄ…? Teren ten byÅ‚ caÅ‚kowicie odciÄ™ty, bo drogiÂ byÅ‚y poryte i sprzÄ™tu mechanicznego nie byÅ‚o szans przerzuciÄ‡. Najpierw musiaÅ‚y iÅ›Ä‡ kolumny reparacyjne, Å¼eby zasypywaÄ‡ dziury, tak Å¼eby konwÃ³j mÃ³gÅ‚ przejÅ›Ä‡ z broniÄ…, czy Å¼ywnoÅ›ciÄ… choÄ‡by raz naÂ miesiÄ…c. Samolot przylatywaÅ‚ tylko raz w miesiÄ…cu i zrzucaÅ‚ pocztÄ™ na spadochronie. Tyle mieliÅ›my Å‚Ä…cznoÅ›ci ze Å›wiatem. WÅ‚aÅ›nie w tym rejonie naszego Ca Mau zdarzyÅ‚y siÄ™Â dezercje, uciekali Hiszpanie. Jeden to zdezerterowaÅ‚ tak, Å¼e mÃ³gÅ‚ caÅ‚y post naraziÄ‡ na zagÅ‚adÄ™.Â Ten Hiszpan sÅ‚uÅ¼yÅ‚ w sekcji pierwszej, byÅ‚ sierÅ¼antem, i co czÄ™sto siÄ™ zdarzaÅ‚o wÅ›rÃ³d podoficerÃ³w, miaÅ‚ WietnamkÄ™ za kochankÄ™, takÄ… niby Å¼onÄ™ na utrzymaniu. KtÃ³rejÅ› nocy kazaÅ‚ wartownikowi zejÅ›Ä‡ z posterunku, mÃ³wiÄ…c, Å¼e teraz on bÄ™dzie wartÄ™ trzymaÅ‚. No i rano go juÅ¼ nie byÅ‚o, i karabinu maszynowego nie byÅ‚o, i jego Å¼ony nie byÅ‚oâ€¦. Podobno Wietnamka podpÅ‚ynÄ™Å‚a czÃ³Å‚nem pod bunkier, ktÃ³ry siÄ™ tuÅ¼ nad kanaÅ‚em znajdowaÅ‚, i Hiszpan zabraÅ‚ karabin z amunicjÄ… i uciekÅ‚. DwÃ³ch innych HiszpanÃ³w z kolei to corridÄ™ odstawiaÅ‚o. SÅ‚uÅ¼yliÂ na trzeciej sekcji, przy moÅ›cie, i zrobili sobie zabawÄ™, Å›piewali, taÅ„czyli, jeden byka udawaÅ‚, a drugi torreadora, wszyscy siÄ™ Å›mieli, a oni tak wyszli za posterunek i niby siÄ™ goniÄ…, a tuÂ nagle zniknÄ™li! I juÅ¼ nie wrÃ³cili, uciekli. Takie to przypadki siÄ™ zdarzaÅ‚y, ale nie byÅ‚y one zbyt liczneÂ u mnie.\nCzas w Ca Mau powoli dobiegaÅ‚ koÅ„ca. Jak zlikwidowali nasz posterunek nad kanaÅ‚em to na nasze miejsce przyszÅ‚y chyba oddziaÅ‚y wietnamskie, a nas wycofano do Hoc Mon, tam gdzie byÅ‚o dowÃ³dztwo batalionu. NastÄ™pnie przeniesiono nas, po likwidacji garnizonu arabskiego, do Cu-Chi, to byÅ‚a miejscowoÅ›Ä‡, gdzie Amerykanie dostawali pÃ³Åºniej nieÅºle w koÅ›Ä‡.Â MiejscowoÅ›Ä‡ poÅ‚oÅ¼ona wÅ›rÃ³d plantacji kauczuku. Tam mieliÅ›my strasznie! ByliÅ›my w sektorze â€žPlanie de Joncsâ€� (dolina trzcin), to byÅ‚o gniazdo Viet Minhu, z miejscowoÅ›ciamiÂ An-Nhon-Tay i An-Son, praktycznie ze wszystkich stron mieliÅ›my bazy partyzanckie. Legia non stop podejmowaÅ‚a tutaj operacje. Nieraz to siÄ™ pÅ‚akaÄ‡ chciaÅ‚o, czÅ‚owiek chodziÅ‚ trzy dni w bÅ‚ocie, trzy razy bÄ…ble pÄ™kaÅ‚y i trzy razy same siÄ™ goiÅ‚y w marszu. I nic siÄ™ nie dziaÅ‚o. Operacja siÄ™ koÅ„czyÅ‚a, przynieÅ›li gorÄ…ca kawÄ™, ananasy z rumem, a za godzinÄ™ krzyczÄ… â€žzbiÃ³rka!â€� i z powrotem, jeszczeÂ czÅ‚owiek nie usnÄ…Å‚, a juÅ¼ trzeba uderzyÄ‡ na Viet Minh. I tak bez przerwy. Czasem uderzaliÅ›my w prÃ³Å¼niÄ™, a czasem udaÅ‚o siÄ™ duÅ¼o Viet Minhu zÅ‚apaÄ‡. W Cu-Chi mieliÅ›my jeszcze w garnizonie oddziaÅ‚ tunezyjskiej artylerii, na tak zwanych auto-canon. ByÅ‚y to Boforsy przytwierdzone na platformie samochodu opancerzonego. KtÃ³rejÅ› nocy nam rozwalili ten pluton. A byÅ‚o to tak, Å¼e partyzanci przypuÅ›cili atak na plantacje kauczuku. Na plantacji kauczuku byÅ‚ posterunek zÅ‚oÅ¼ony z WietnamczykÃ³w. To byÅ‚a gdzieÅ› pÃ³Å‚noc, gdy nastÄ…piÅ‚ atak. Posterunek znajdowaÅ‚ siÄ™ jakieÅ› 2 kilometry od nas. Niedaleko byÅ‚o, no i te dwa wozy pancerne wyjechaÅ‚y na pomoc, a to byÅ‚ specjalny atak, Å¼eby Å›ciÄ…gnÄ…Ä‡ w zasadzkÄ™ kolumnÄ™ spieszÄ…cÄ… z pomocÄ…. KomuniÅ›ci zaÅ‚oÅ¼yli miny na drodze, i pierwszy wÃ³z pancerny przepuÅ›cili, a pod drugim wybuchÅ‚a mina. ZaczÄ™Å‚o siÄ™ piekÅ‚o. Tych naszych z tego drugiego, rozwalonego wozu wyrÄ…bali w pieÅ„ maczetami. ZaÅ‚oga pierwszego wozu wytrzymaÅ‚a atak do czasu jak nasi legioniÅ›ci nadbiegli z pomocÄ…. Trzeba przyznaÄ‡, Å¼e byÅ‚a wÃ³wczas niesamowita solidarnoÅ›Ä‡, bo jak tylko partyzanci zaatakowali to od razu chÅ‚opaki wyskoczyli na rozkaz, tak jak stali, niektÃ³rzy tylko w slipach, Å‚adowali broÅ„ i biegli na boso na pomoc tym Arabom. Jak biegliÅ›my straszny tam byÅ‚ krzyk kiedy komuniÅ›ci rÄ…bali ich na Å¼ywca, a ci biedacy nie mogli siÄ™ nawet ruszyÄ‡, nie mÃ³wiÄ…c o obronie bo byli przegnieceni armatÄ…. Wietnamczycy siekli ich po Å‚bach, mÃ³zgi na wierzchu, poÅ‚amane koÅ›ci, makabra. To co zostaÅ‚o z wozu pancernego to byÅ‚o sito! Tak poprzestrzelany. Dziura przy dziurze byÅ‚a w tym pancerzu. Pierwszy raz widziaÅ‚em tak posiekany pancerz. Widocznie byÅ‚a to przeciwpancerna amunicja, ktÃ³rej uÅ¼ywali komuniÅ›ci.\nNasza kompania w Cu-Chi miaÅ‚a poczÄ…tkowo dwa dziaÅ‚ka 37 mm, dwa moÅºdzierze 81 mm, dwa 60 i dwa 50 mm, potem zabrali nam te dziaÅ‚ka i dali armatÄ™ 75 mm i doÅ‚oÅ¼yli dwa czoÅ‚gi Hotchkiss. To byÅ‚y takie dwa stare lekkie czoÅ‚gi, byÅ‚y nawet przydatne, trajkotaÅ‚y na drodze, byÅ‚y dobre do konwojÃ³w. MieliÅ›my jeszcze half-tracki amerykaÅ„skie, ale to byli ci arabowie z dziaÅ‚ami na platformach. PamiÄ™tam jednÄ… ciekawÄ… operacjÄ™, przyszÅ‚o kiedyÅ› zawiadomienie, Å¼e dzisiejszej nocy bÄ™dzie szedÅ‚ konwÃ³j partyzancki z broniÄ…, amunicjÄ…, Å¼ywnoÅ›ciÄ…, i bÄ™dzie siÄ™ przemieszczaÅ‚ na drodze przy ktÃ³rej staliÅ›my, RC1. Przy kaÅ¼dej drodze byÅ‚y wieÅ¼e straÅ¼nicze, murowane i otaczane palisadÄ… chroniÄ…cÄ… przed ostrzaÅ‚em z bazook. PrzygotowujÄ…c zasadzkÄ™ robiliÅ›my tak, Å¼e przychodziÅ‚a caÅ‚a kompania i robiÅ‚a szum, nastÄ™pnie czÄ™Å›Ä‡ zostawaÅ‚a za tÄ… palisadÄ…Â i w tej wieÅ¼y w ukryciu. ZaÅ‚ogi wieÅ¼y obsadzane byÅ‚y przez tzw. â€žpartyzantÃ³wâ€� ktÃ³rymi byli KambodÅ¼anie, takie nieregularne wojsko po stronie francuskiej. Na tych wieÅ¼ach stali wiÄ™c ci Å¼Ã³Å‚ci, a my tam wkoÅ‚o tej palisady czekaliÅ›my na noc. Jak wszystko odpÅ‚ynÄ™Å‚o, odjechaÅ‚o i zostaÅ‚a jakby sama zaÅ‚oga wieÅ¼y, dopiero wÃ³wczas o zmroku wychodziliÅ›my i rozstawiliÅ›my siÄ™ wzdÅ‚uÅ¼ drogi. CzekaliÅ›my na sygnaÅ‚. GdzieÅ› jakieÅ› dwa kilometry od nas staÅ‚y juÅ¼ wozy pancerne, Panthardy, i czekaÅ‚y teÅ¼ na sygnaÅ‚, czekaÅ‚o siÄ™ i czekaÅ‚o, przychodzi mgÅ‚a w nocy, rosa, a tu nic i nic, i tylko odgÅ‚osy dÅ¼ungli. Naraz idÄ…! Pierwszy szedÅ‚ zwiad, trzebaÂ puÅ›ciÄ‡! KoÅ‚o nas przechodzÄ…. Dopiero jak nadeszÅ‚a gÅ‚Ã³wna masa to wystrzeliÅ‚y nasze rakiety. ZrobiÅ‚o siÄ™ caÅ‚kiem jasno. MieliÅ›my moÅºdzierz i pierwsze dwa pociski strzelamy oÅ›wietlajÄ…ce, takie flary na spadochronach. Patrzymy przed siebie, a tam peÅ‚no ludzi, kulisÃ³w z worami, z ryÅ¼em, no to strzelamy na caÅ‚ego! Co tam siÄ™ pÃ³Åºniej zbieraÅ‚o! Dokumenty, broÅ„, Å¼ywnoÅ›Ä‡, pieniÄ…dze. ZrobiliÅ›my tam istnÄ… jatkÄ™. To juÅ¼ jednak byÅ‚y regularne puÅ‚ki pÃ³Å‚nocnowietnamskie, ten to byÅ‚ dokÅ‚adnie 312. jak wynikaÅ‚o ze zdobytych dokumentÃ³w. To byÅ‚ bardziej wymagajÄ…cy przeciwnik od komunistycznych partyzantÃ³w.\nCiekawe, Å¼e o wojnie w Indochinach mÃ³wi siÄ™ we Francji jako o klÄ™sce. Ja nie odczuwaÅ‚em tej walki jako klÄ™ski. To my biliÅ›my ich, a nie oni nas, tak caÅ‚y czas byÅ‚em przeÅ›wiadczony. OczywiÅ›cie nie znaÅ‚em jeszcze wydarzeÅ„ na innych terenach Indochin,Â ani nie miaÅ‚em wiedzy co siÄ™ niebawem wydarzy na pÃ³Å‚nocy pod Dien Bien Phu. Na razie to oni przed nami uciekali. Straty komunistÃ³w u nas szÅ‚y w setki, zresztÄ… nie uderzali jakimiÅ› wielkimi oddziaÅ‚ami. My teÅ¼ nie operowaliÅ›my wielkimi siÅ‚ami, najwyÅ¼ej dwa, trzy bataliony uderzaÅ‚y jednoczeÅ›nie. Wtedy to juÅ¼ byÅ‚a duÅ¼a operacja, a nieraz byÅ‚a w akcji tylko kompania, albo dwie. ZdarzaÅ‚y siÄ™ walki bezpoÅ›rednie, walki wrÄ™cz teÅ¼. Straty u nas byÅ‚y ale nie byÅ‚y ciÄ™Å¼kie, od czasu do czasu ginÄ…Å‚ Å¼oÅ‚nierz. A to w zasadzce przy otwieraniu drogi, to na operacji trafili paru, to zabÅ‚Ä…kany pocisk trafiÅ‚. WychodziliÅ›my na operacje przede wszystkim do sektorÃ³w gdzie FrancuzÃ³w nie byÅ‚o. WychodziÅ‚o siÄ™ i trzeba tam byÅ‚o biwakowaÄ‡ przez kilka nocy. Jak noc nadchodziÅ‚a byliÅ›my pewni, Å¼e nas bÄ™dÄ… ostrzeliwaÄ‡. Do tego stopnia byÅ‚o to pewne, Å¼e punkt po dwunastej w nocy, partyzanci siÄ™ odzywali, trÄ…bki graÅ‚y ze wszystkich stron. Jakie to byÅ‚o przeraÅ¼ajÄ…ce! Krzyk jakiÅ›, niby atakujÄ…, a tu nie wolno strzelaÄ‡! Oficerowie kategorycznie zabronili strzelania! Nie daÄ‡ siÄ™ sprowokowaÄ‡, bo my siÄ™ wystrzelamy, a oni pÃ³Åºniej zaatakujÄ…. MieliÅ›my po 150 sztuk amunicji na Å¼oÅ‚nierza, co to jest!? Ile moÅ¼na udÅºwignÄ…Ä‡, a jak na trzy dni siÄ™ wychodziÅ‚o to jedzenie w puszkach metalowych, kaÅ¼dy po dwa granaty i te 150 sztuk amunicji. I tak byliÅ›my nieÅºle objuczeni. SpaliÅ›my w krÃ³tkich spodniach, moskity do tego stopnia gryzÅ‚y, Å¼e ja wolaÅ‚em spaÄ‡ w ryÅ¼owisku,Â w wodzie leÅ¼aÅ‚em i tylko gÅ‚owa na wierzchu. Moskity nie gryzÅ‚y, ale za to rano peÅ‚no pijawek miaÅ‚em i to takich wielkich jak konie! ByÅ‚a na nie prosta metoda, papierosem siÄ™ przypalaÅ‚o i odrywaÅ‚y siÄ™ same.\nZakwaterowanie w Cu-Chi mieliÅ›my caÅ‚kiem dobre, ja spaÅ‚em z jednym kolegÄ… w pokoiku, mieliÅ›my dwuosobowy pokÃ³j, inni nie, ale ja byÅ‚em takim funkcyjnym, stÄ…d przywileje. ByliÅ›my razem z takim Niemcem z ElblÄ…ga, rÃ³wny chÅ‚opak byÅ‚. Animozji miÄ™dzy Polakami a Niemcami nie byÅ‚o, oni nawet nie gadali o wojnie. Å»adnej stycznoÅ›ci z innymi oddziaÅ‚ami Legii na poÅ‚udniu nie miaÅ‚em. StacjonowaÅ‚a tam tylko nasza PÃ³Å‚brygada, pÃ³Åºniej w Annamie byÅ‚ 2 PuÅ‚k (2 REI), a 3 REI i 5 RE w Tonkinie na pÃ³Å‚nocy. OprÃ³cz nas byÅ‚ tam 4 PuÅ‚k StrzelcÃ³w MarokaÅ„skich i 2 SpahisÃ³w, ci ostatni to koÅ‚o nas stali w plantacji Franchini.\nOczywiÅ›cie kaÅ¼dy wolny czas jakoÅ› staraliÅ›my siÄ™ wypeÅ‚niaÄ‡ drobnymi przyjemnoÅ›ciami. Strzelcem byÅ‚em dobrym, i strzelaÅ‚em od cholery! Z nudÃ³w to siÄ™ strzelaÅ‚o do bawoÅ‚Ã³w, ale to trzeba mieÄ‡ rÄ™kÄ™. KiedyÅ› bawoÅ‚y staÅ‚y jakieÅ› 200 metrÃ³w ode mnie, a bawoÅ‚u jak siÄ™ trafi nie tam gdzie trzeba to siÄ™ nie zabije, bo ma tak twardy Å‚eb. Jego trzeba trafiÄ‡ tak aby kula przeszÅ‚a na wylot przez Å‚eb. PiÄ™Ä‡ bawoÅ‚Ã³w jeden po drugim zwaliÅ‚em. I to bez lunety snajperskiej, tylko ze zwykÅ‚ego karabinu. To mnie nawet bawiÅ‚o, bo strzelaÅ‚em i pÃ³Åºniej takie byÅ‚oÂ chlupniÄ™cie jak padaÅ‚ w wodÄ™. Chlup, chlup, chlup. To tak dla sportu. KiedyÅ› jechaÅ‚em z arabami, artylerzystami, Tunezyjczykami i oni strzelali z Boforsa, z 40stki do bawoÅ‚Ã³w. Jeden pocisk siÄ™ odbiÅ‚ od karku bawoÅ‚a i rykoszetem poszedÅ‚! A przecieÅ¼ to dziaÅ‚ko byÅ‚o! StaÅ‚em przy tej armacie i widzÄ™ jak celuje i strzela, jak pocisk leci i uderza i leci w gÃ³rÄ™, a bawÃ³Å‚ dalej biegnie. Takie to byÅ‚y niesamowite zwierzÄ™ta. Nam przyprowadzali Å¼ywe bawoÅ‚y do jedzenia, raz kucharz wziÄ…Å‚ karabin i w Å‚eb go strzelaÅ‚ cztery razy a ten staÅ‚! Dopiero jak w ucho strzeliÅ‚ to go powaliÅ‚. PrzewaÅ¼nie jedliÅ›my miÄ™so bawole, wÄ™gorze i inne ryby. SaÅ‚atki z kieÅ‚kÃ³w, wÄ™gorzy to juÅ¼ jeÅ›Ä‡ nie mogliÅ›my, przejadÅ‚y siÄ™ nam. PoÅ‚owa zostawaÅ‚a, wina teÅ¼ nie lubiÅ‚em piÄ‡ to po mnie wszyscy brali i bardzo siÄ™ to kolegom podobaÅ‚o! Tak wiÄ™c na to Å¼ycie obozowe narzekaÄ‡ nie mogÄ™.\nViet Minh poczÄ…tkowo uzbrojony byÅ‚ w broÅ„ japoÅ„ska z czasÃ³w wojny, mieli karabiny Arisaka, ktÃ³re wydawaÅ‚y charakterystyczny odgÅ‚os przy strzelaniu takie coÅ› w rodzaju â€žtak-koâ€�. PÃ³Åºniej komuniÅ›ci dostawali broÅ„ rosyjskÄ…, a w ktÃ³rejÅ› operacji zdobyliÅ›my magazyn partyzantÃ³w i byÅ‚y tam autentyczne skrzynie z pieczÄ™ciami statku â€žPasteurâ€� nie odpieczÄ™towane jeszcze! SkÄ…d siÄ™ tam wziÄ™Å‚a broÅ„ francuska z napisem statku â€žPasteurâ€�? KtoÅ› przemycaÅ‚, albo na lewo handlowaÅ‚. I tak nasza broÅ„ byÅ‚a kierowana przeciwko nam. KomuniÅ›ci mieli dÅ‚ugie rÄ™ce. UdawaÅ‚o siÄ™ nam zÅ‚apaÄ‡ wielu partyzantÃ³w, my mieliÅ›my okoÅ‚o 50 jeÅ„cÃ³w w Cu-Chi. WykorzystywaliÅ›my ich do rÃ³Å¼nych prac, wycinali bambusy przy drogach, tak, Å¼eby zrobiÄ‡ szeroki pas widocznoÅ›Ä‡. CzÄ™sto siÄ™ wychodziÅ‚o z tymi jeÅ„cami, oni mieli maczety i ciÄ™li, a my ich pilnowaliÅ›my Å¼eby nie uciekali. To byÅ‚a waÅ¼na droga Sajgon â€“ Phnom Penh i trzeba byÅ‚o co rano otwieraÄ‡ drogÄ™, sprawdzaÄ‡ czy miny nie leÅ¼Ä…. Dopiero, jak sprawdzono bezpieczeÅ„stwo drogi wtedy konwÃ³j wyruszaÅ‚ z Sajgonu.\nJeÅ„cÃ³w braÅ‚o siÄ™ czÄ™sto. Takich zwykÅ‚ych jeÅ„cÃ³w to mieliÅ›my duÅ¼o, robiliÅ›my regularne Å‚apanki w wioskach na ukrywajÄ…cych siÄ™ komunistÃ³w. Szpiedzy wietnamscy donosili nam, Å¼e na przykÅ‚ad tego wieczora taki a taki politruk bÄ™dzie w takiej a takiej wiosce bo przyjeÅ¼dÅ¼a do narzeczonej. WychodziliÅ›my wtedy na patrol, przewaÅ¼nie koÅ‚o wioski znajdowaÅ‚o siÄ™ takie dogodne miejsce do cumowania Å‚odzi, i to byÅ‚ taki porcik wiejski. MyÅ›my wychodzili tak we dwudziestu chÅ‚opa, robiliÅ›my szum, biegaÅ‚o siÄ™Â tam i z powrotem, pamiÄ™tam raz, Å¼e byÅ‚a taka kÄ™pa drzew i krzewÃ³w. I wkoÅ‚o tej kÄ™py zrobiliÅ›my biwak, parÄ™ razy siÄ™ wystrzeliÅ‚o i w koÅ„cu poÅ‚owa z nas zostawaÅ‚a wÂ zaroÅ›lach, a druga poÅ‚owa odpÅ‚ywaÅ‚a. WyglÄ…daÅ‚o to tak jakby patrol odszedÅ‚. MyÅ›my natomiast czekali jak przypÅ‚ynÄ… czerwoni. I dokÅ‚adnie o tej porze jak szpiedzy donosili przypÅ‚ynÄ™li. Z Å‚odzi wychodzi facet, Å‚adnie ubrany, za nim drugi, a od wioski biegnie mÅ‚oda Wietnamka, wpadajÄ… sobie w ramiona, Å›ciskajÄ…, a wtedy dowÃ³dca mÃ³wi â€˜tylko chÅ‚opaki nie strzelaÄ‡ do niego, ostrzelajcie tylko te Å‚odzie, Å¼eby nie mieli powrotu, a ja go zaÅ‚atwiÄ™ samâ€�. No i zaczÄ™Å‚o siÄ™. DowÃ³dca postrzeliÅ‚ tego politruka w udo, a ja miaÅ‚em akurat wyrzutnie rakiet V.B., taki garÅ‚acz, wystrzeliÅ‚em w te Å‚odzie, dwa pociski akurat wybuchÅ‚y w Å‚odzi, ci co tam byli to albo zginÄ™li, albo uciekli, a tego politruka myÅ›my pojmali. Kto to byÅ‚ nie wiem, ale nastÄ™pnego dnia od razu wysÅ‚ano go do Hoc Mon, nikt go u nas nie przesÅ‚uchiwaÅ‚. W Hoc Mon byÅ‚o drugie biuro czyli wywiad i tamÂ wziÄ™li go w obroty. LudnoÅ›Ä‡ wiejska wspÃ³Å‚pracowaÅ‚a z partyzantami, o tym wiedzieliÅ›my. PowodowaÅ‚o to, Å¼e zawsze musieliÅ›my byÄ‡ bardzo czujni. PamiÄ™tam jak raz ruszyÅ‚em na patrol i popeÅ‚niÅ‚em bÅ‚Ä…d,Â nie sprawdziÅ‚em broni. ByÅ‚o to tak, Å¼e koledzy z wczeÅ›niejszego patrolu, gdy wrÃ³cili, nie wyczyÅ›cili kaemu jak powinni zrobiÄ‡ regulaminowo i po prostu wstawili w stojak. ReguÅ‚Ä… byÅ‚o to, Å¼eby wyczyÅ›ciÄ‡ broÅ„ i napeÅ‚niÄ‡ magazynki do Brena i robiÅ‚ to ten co go uÅ¼ywaÅ‚. ChodziÅ‚o o to Å¼eby karabin byÅ‚ stale gotowy do akcji, taka fundamentalna zasada. Kiedy wyruszaÅ‚em na patrol zupeÅ‚nie nie sprawdziÅ‚em broni i po prostu wziÄ…Å‚em jÄ… ze stojaka z zaÅ‚oÅ¼onym magazynkiem. WyszliÅ›my na patrol, i tylko znaleÅºliÅ›my siÄ™ za palisadÄ… bambusowÄ… otaczajÄ…cÄ… wioskÄ™ z naszÄ… bazÄ…, a ja widzÄ™ z pierwszej wioski w sÄ…siedztwie wypada dwÃ³ch facetÃ³w na biaÅ‚o ubranych i uciekajÄ…. WidzÄ™, Å¼e rzucili siÄ™ w prawo, idÄ™ z tym RKMem i mÃ³wiÄ™ do tego kolegi Niemca co amunicjÄ™ nosiÅ‚, â€˜czardÅ¼eremâ€™ ich nazywano, â€žty za mnÄ… stÃ³jâ€�. I tak sobie myÅ›lÄ™,Â jak oni skoczyli w prawo to w lewo skrÄ™cÄ… w krzakach, nie pobiegÅ‚em za nimi tylko od razu w lewo skrÄ™ciÅ‚em i czekam, a tu nagle ci dwaj wybiegajÄ… wprost na mnie! Nie pomyliÅ‚em siÄ™! Naciskam spust Brena i strzelam, a tu tylko kilka strzaÅ‚Ã³w i nie mam amunicji! Pusty magazynek! Dobrze Å¼e ci uciekajÄ…cy nie byli uzbrojeni! MiaÅ‚em zapasowy magazynek, ale nie zdÄ…Å¼yÅ‚em nawet go wyjÄ…Ä‡, gdyby ten Niemiec za mnÄ… byÅ‚ z gotowym magazynem i tylko by mi go podaÅ‚ to byÅ›my ich mieli. Tym razem uszli z Å¼yciem, a ja przeklinaÅ‚em moje lenistwo i nie sprawdzenie broni, nigdy juÅ¼ tego bÅ‚Ä™du nie popeÅ‚niÅ‚em. Z komunistycznÄ… partyzantkÄ… kojarzÄ™ jeszcze jeden szczegÃ³Å‚, sam nie widziaÅ‚em, ale kiedyÅ›, wybierano chÅ‚opakÃ³w do plutonu egzekucyjnego, ktÃ³rzy mieli jechaÄ‡ do Sajgonu. Jechali na egzekucjÄ™ dezertera z Legii, ktÃ³rego pojmano i skazano na rozstrzelanie, nie tylko byÅ‚ to dezerter, ale i zdrajca bo przystaÅ‚ do partyzantÃ³w. W takich przypadkach nie byÅ‚o litoÅ›ci.Â Od nas chyba trzech pojechaÅ‚o.\nPrzeciÄ™tnie raz w miesiÄ…cu braÅ‚em udziaÅ‚ w operacji, rÃ³Å¼nie siÄ™ trafiaÅ‚o, caÅ‚e trzy dni moÅ¼na byÅ‚o chodziÄ‡ i nic, a dopiero jak siÄ™ wycofywaliÅ›my to z tyÅ‚u nagle czerwoni strzelali. JuÅ¼Â wtedy Viet Minh budowaÅ‚ systemy tuneli i puÅ‚apki. Sam w taka puÅ‚apkÄ™ wpadÅ‚em. ByÅ‚ to taki wilczy dÃ³Å‚, a byÅ‚o to wÃ³wczas jak goniÅ‚em za Wietnamczykiem, ktÃ³ry uciekaÅ‚. ByÅ‚a to juÅ¼Â koÅ„cÃ³wka mojego pobytu, jakieÅ› cztery miesiÄ…ce przed zakoÅ„czeniem sÅ‚uÅ¼by, pracowaÅ‚em w biurze kompanijnym i bawiÅ‚em siÄ™ w skrybÄ™, robiÅ‚em rozliczenia z jednostki, ale na patrole chodziÅ‚em. Pewnego dnia przyszedÅ‚ do nas do Cu-Chi oddziaÅ‚ z 4 PuÅ‚ku StrzelcÃ³w MarokaÅ„skich [4me Regiment Tirailleurs Marocains], tirierÃ³w jak ich nazywaliÅ›my.Â Nie znali terenu bo dopiero przypÅ‚ynÄ™li z Afryki. PrzyszedÅ‚ wÃ³wczas porucznik i mÃ³wi â€�weÅºcie chÅ‚opaki karabinki poprowadÅºcie tych arabÃ³w na patrol. Oni tu nie znajÄ… terenuâ€�, ja na to mÃ³wiÄ™, Å¼e z przyjemnoÅ›ciÄ…, zawsze coÅ› innego niÅ¼ siedzenie za biurkiem. WziÄ…Å‚em 10 sztuk amunicji w kieszonkÄ™ od koszuli, tak tylko do mojego karabinka, no bo przecieÅ¼ to tirierzy majÄ… broÅ„ jakby co, co ja siÄ™ bÄ™dÄ™ obÅ‚adowywaÅ‚. No i idziemy, wychodzimy na takÄ… jakby zaroÅ›niÄ™tÄ… drogÄ™, a byÅ‚o to w listopadzie, a tam wÃ³wczas susza jest, suche te bambusy, wszystko trzeszczy pod nogami, wychodzimy na ryÅ¼owisko i peÅ‚no WietnamczykÃ³w w tym ryÅ¼owisku i coÅ› tam robiÄ….\nwydarzenie miaÅ‚o miejsce 28.11.1951, w rejonie Ba Gia, Sektor C HocÂ Mon Sud, zapis z ksiÄ…Å¼eczki wojskowej\nÂ Arabowie ustawili siÄ™ wzdÅ‚uÅ¼ tego ryÅ¼owiska, a porucznik mÃ³wi do mnie â€židÅºcie we dwÃ³ch, i weÅºcie jednego z nich zobaczymy co oni tutaj wyrabiajÄ…â€�. RuszyÅ‚em z moim kolegom, Austriakiem, Toplitz siÄ™ nazywaÅ‚. Idziemy w kierunku tych WietnamczykÃ³w a oni zaczynajÄ… uciekaÄ‡. Za ryÅ¼owiskiem zaczynaÅ‚ siÄ™ las bambusÃ³w i tam uciekali, wyraÅºnie widaÄ‡ byÅ‚o tam takÄ… dziurÄ™ w tych bambusach i oni w tÄ™ dziurÄ™ wpadajÄ…. RuszyÅ‚em biegiem i goniÅ‚em jednego z nich, patrzÄ™ a on biegnie przede mnÄ… i takim jakby Å‚ukiem, pod kÄ…tem w tÄ™ dziurÄ™ wbiega. Nie zastanawiaÅ‚em siÄ™ wiele i biegÅ‚em na wprost, Å¼eby skrÃ³ciÄ‡ dystans. I tu zrobiÅ‚em bÅ‚Ä…d. On biegÅ‚ na skos bo tam leÅ¼aÅ‚a deska i on po tej desce przebiegÅ‚, a ja na wprost pobiegÅ‚em i â€¦ stawiam nogÄ™ i czujÄ™, Å¼e siÄ™ ziemia pode mnÄ… zarywa, miaÅ‚em jeszcze ten refleks, Å¼e do tyÅ‚u na plecy upadÅ‚em, ale juÅ¼ nogÄ™ przebitÄ… miaÅ‚em na wylot. WyciÄ…gnÄ…Å‚em nogÄ™ przebitÄ… pikÄ…, wÃ³wczas podbiegÅ‚ do mnie Austriak, a ja jedynie co mogÅ‚em zrobiÄ‡ to zaczÄ…Å‚em z karabinu waliÄ‡ w tÄ™ dziurÄ™ w gÄ…szczu bambusowym. Austriak wyrwaÅ‚ miÂ pikÄ™, na szczÄ™Å›cie nikt do nas nie strzelaÅ‚. Zaraz arabski sanitariusz mi nogÄ™ zabandaÅ¼owaÅ‚, porucznik kazaÅ‚ Austriakowi odprowadziÄ‡ mnie do szosy, Å¼eby zÅ‚apaÄ‡ jakiÅ› samochÃ³d, czy konwÃ³j. UdaÅ‚o siÄ™ i zÅ‚apaÅ‚em takÄ… okazjÄ™, samochÃ³d zawalony jakimiÅ› koszami, a ja wskoczyÅ‚em na bÅ‚otnik i tak dojechaÅ‚em do bazy. DostaÅ‚em 80 zastrzykÃ³w w brzuch antytÄ™Å¼cowych, jedno przy drugim nakÅ‚ucie trzy rzÄ™dy!\nNie tylko rana nogi to pamiÄ…tka z Indochin. MiaÅ‚emÂ teÅ¼ po tygodniu pobytu w Wietnamie atak malarii, jeszcze w Ca Mau. Na szczÄ™Å›cie byÅ‚ to pojedynczy atak. PÃ³Åºniej to w Hoc Mon miaÅ‚em dyzenteriÄ™, amebÄ™, i nie mogÅ‚em siÄ™ z niej wyleczyÄ‡, dopiero pÃ³Åºniej jak juÅ¼ byÅ‚em we Francji to przeszÅ‚o. Pierwszy atak to miaÅ‚em w Hoc Mon, to przez tydzieÅ„ nic nie jadÅ‚em tylko mleko piÅ‚em i prze rurkÄ™ Å¼Ã³Å‚Ä‡ spÅ‚ywaÅ‚a a drugi raz to dawali zastrzyki w szpitalu wojskowym w Trang-Bang. Seria 10 czy 12 zastrzykÃ³w, ale jak felczer wbiÅ‚ mi w rÄ™kÄ™ zastrzyk to na drugi dzieÅ„ juÅ¼ nie mÃ³gÅ‚ w tÄ™ rÄ™kÄ™ zastrzyku zrobiÄ‡ bo rÄ™ka w tym miejscu jak kamieÅ„ byÅ‚a twarda. PÃ³Åºniej w plecy mi te zastrzyki robili, aÅ¼ im miejsca na nie zabrakÅ‚o. A to byÅ‚y zastrzyki z emetyna-strychninÄ…, ten zastrzyk to jakby Å¼ywy ogieÅ„, taki bÃ³l piekÄ…cy byÅ‚!\nNa poÅ‚udniu Wietnamu byÅ‚em do 1952 r. wtedy przeniesiono nas do Trang Bang bliÅ¼ej granicy kambodÅ¼aÅ„skiej, ale ja juÅ¼ tam z racji odniesionej rany nie byÅ‚em tylko w szpitalu. SÅ‚uÅ¼yÅ‚em caÅ‚y czas w poÅ‚udniowej czÄ™Å›ci Wietnamu, choÄ‡ czÄ™Å›Ä‡ 13 PÃ³Å‚brygady zabrano juÅ¼ na pÃ³Å‚noc, m.in. 3 batalion 13 DBLE. Kiedy przybyÅ‚ generaÅ‚ Lattre de TassignyÂ nasz batalion staÅ‚ w Duc-Hoa, a 2 batalion byÅ‚ w Annamie.Â DowÃ³dztwo PÃ³Å‚brygady mieÅ›ciÅ‚o siÄ™ w Arnaultville koÅ‚o Hoc-Mon. MiejscowoÅ›Ä‡ wziÄ™Å‚a swoja nazwÄ™ od dowÃ³dcy 13-stki, pÅ‚k. Arnault.\nKoÅ„czyÅ‚em kontrakt w czerwcu 1952, ale miaÅ‚em jeszcze urlop do wykorzystania i tak mi siÄ™ sÅ‚uÅ¼ba wydÅ‚uÅ¼yÅ‚a do wrzeÅ›nia, do wrzeÅ›nia miaÅ‚em zapÅ‚acone choÄ‡ juÅ¼ formalnie nie byÅ‚em w wojsku.\nCertyfikat Dobrej SÅ‚uÅ¼by wystawiony zostaÅ‚ z dniem 9 maja 1952 r. w DCLE, pod dowÃ³dztwem ppÅ‚k. Lemeunier, dokument podpisany przez peÅ‚niÄ…cego obowiÄ…zki Szefa Batalionu Sourlierâ€™a.\nWracaÅ‚em z Indochin statkiem â€žPasteurâ€�, wypÅ‚ynÄ™liÅ›my z Sajgonu, do statku dopÅ‚ynÄ™liÅ›my mniejszym, bo â€žPasteurâ€� byÅ‚ za duÅ¼y i nie wchodziÅ‚ do portu, staÅ‚ na redzie w Cap Saint-Jacques dzisiaj po wietnamsku, Vung Tau. Kiedy przypÅ‚ynÄ™liÅ›my do Sajgonu w 1948 to w porcie jeszcze zatopione okrÄ™ty japoÅ„skie leÅ¼aÅ‚y, dziobami do gÃ³ry, a jak wypÅ‚ywaliÅ›my to juÅ¼ wszystko czyste byÅ‚o. â€žPasteurâ€� pÅ‚ynÄ…Å‚ tylko dwa tygodnie, znacznie szybciej niÅ¼ w tamtÄ… stronÄ™. Jak pÅ‚ynÄ™liÅ›my do Wietnamu to byÅ‚o nas jakieÅ› 500 chÅ‚opa, na dziobie a na tyle broÅ„ byÅ‚a zmagazynowana. StawaliÅ›my wtedy tylko w DÅ¼ibutti i Singapurze. â€žPasteurâ€� pÅ‚ynÄ…Å‚ z postojem w Singapurze i Adenie, w Jemenie. No i przy Kanale Sueskim dzieÅ„ dodatkowo zszedÅ‚.\nW Legii nie miaÅ‚em jakiejÅ› wiÄ™kszej stycznoÅ›ci z Polakami. Moi przeÅ‚oÅ¼eni chcieli mnie wysÅ‚aÄ‡ dwa razy na szkoÅ‚Ä™ podoficerskÄ…, ale ja nie chciaÅ‚em. Raz to siÄ™ wkurzyÅ‚ nasz dowÃ³dca, pÃ³Åºniejszy generaÅ‚, Imbot â€židziesz czy nie?â€� mÃ³wi a ja Å¼e â€žnie, nie mam zamiaru sÅ‚uÅ¼yÄ‡ dÅ‚uÅ¼ejâ€�. PowiedziaÅ‚em mu tak, bo juÅ¼ sobie z gÃ³ry ustaliÅ‚em, Å¼e wysÅ‚uÅ¼Ä™ swoje 5 lat a nie bÄ™dÄ™ kariery robiÄ‡ w Legii. Po co mam siÄ™ mÄ™czyÄ‡ na szkole? Ja wolÄ™ sobie postrzelaÄ‡, a tam na szkole ganiali, a ja tego nie lubiÄ™. Jestem trochÄ™ oporny na dyscyplinÄ™. ByÅ‚em legionistÄ… od poczÄ…tku do koÅ„ca, tylko peÅ‚niÅ‚em funkcjÄ™ kaprala, ale nim formalnie nie byÅ‚em. ByÅ‚em dowÃ³dcÄ… grupy moÅºdzierza, prowadziÅ‚em na operacjach patrole, ale stopnia nigdy nie dostaÅ‚em.\nKiedy dopÅ‚ynÄ™liÅ›my do Marsylii i to z poczÄ…tku musiaÅ‚em odreagowaÄ‡. MiesiÄ…c ponad tam byÅ‚em, ale kabza zaczÄ…Å‚ siÄ™ kurczyÄ‡ i trzeba byÅ‚o rozglÄ…dnÄ…Ä‡ siÄ™ za pracÄ…, a najÅ‚atwiej to byÅ‚o ja znaleÅºÄ‡ w ParyÅ¼u.\nZygmunt Jatczak oficjalnie zwolniony zostaÅ‚ z Legii Cudzoziemskiej 10.09.1952 r. â€“ zapis w ksiÄ…Å¼eczce wojskowej\nWsiadÅ‚em w Marsylii w pociÄ…g i pojechaÅ‚em do ParyÅ¼a, najpierw pracowaÅ‚em u Citroena, ale tam nie moÅ¼na byÅ‚o dobrze zarobiÄ‡, potem poszedÅ‚em do ochrony oÅ›rodka polskiego, polskich kombatantÃ³w we Francji, ale teÅ¼ maÅ‚o siÄ™ zarabiaÅ‚o, aÅ¼ jeden Polak mnie namÃ³wiÅ‚ do pracy u Chausson, dobrze siÄ™ tam zarabiaÅ‚o. W ParyÅ¼u mieszkaÅ‚em od 1952 do 1959 r., siedem lat i wrÃ³ciÅ‚em do Polski. Do Warszawy juÅ¼ nie miaÅ‚em co wracaÄ‡, nawet juÅ¼ w ambasadzie polskiej mi powiedzieli, Å¼e nie mogÄ™ do Warszawy. Nawet obywatelstwa polskiego nie miaÅ‚em i musiaÅ‚em siÄ™ wystaraÄ‡, byÅ‚em oficjalnie bezpaÅ„stwowcem z dowodem francuskim. Tylko pochodzenie polskie miaÅ‚em wpisane. Na jakiej zasadzie to byÅ‚o to nie wiem. WrÃ³ciÅ‚em do mojej rodziny w Polsce, do mamy i siostry.\nTutaj zaczÄ…Å‚ siÄ™ mÃ³j polski etap, ktÃ³ry trwa do dzisiaj. WspominajÄ…c czas wojny i mÃ³j czas w Legii Cudzoziemskiej jedno powiedzieÄ‡ mogÄ™, miaÅ‚em wiele szczÄ™Å›cia i jak siÄ™ w Legii mÃ³wi Niczego nie Å¼aÅ‚ujÄ™.\nZygmunt Jatczak zostaÅ‚ odznaczony nastÄ™pujÄ…cymi odznaczeniami francuskimi:\nMedaille Coloniale z belkÄ… â€žExtreme Orientâ€� 1.8.1948\nMedaille de Blesses 2.12.1951\nCroix de Guerre z brÄ…zowÄ… gwiazdÄ…\nMedaille Militaire 29.10.2001.\nCroix Du Combattant 14.04.1980\nMedaille Commemorative de la Campagne dâ€™Indochine 27.01.1976\nCroix du Commbattant Volontaire avec barette â€œIndochineâ€� 7.10.1986\nMedaille de Reconnaissanve de la Nation â€“ Indochine- 13.10.1999\nWymieniony zostaÅ‚ Rozkazem PuÅ‚ku O.G.Â Nr 99 z 9.1.1952


Gnojno - Schronisko „Przystań”. Atrakcje turystyczne Gnojna. Ciekawe miejsca Gnojna\nStrona główna ciekawe miejsca niezwykłe: miejsce z „klimatem” Schronisko „Przystań”\nGnojno to najdalej wysunięta na północ wieś w województwie lubelskim. Położona w atrakcyjnym turystycznie obszarze Natura 2000, siedlisku „Ostoja nadbużańska” i „Podlaskim przełomie Bugu”.\nStaraniem gminy wyremontowano stary,drewniany dom i stworzono w nim przytulne schronisko a właściwie niewielki kompleks noclegowy. W osobnym budynku znajdują się sanitariaty i pomieszczenie na rowery lub motory, obok miejsca na ognisko, altany a całość otoczona drewnianym parkanem. Obiekt znajduje się naprzeciwko dawnej cerkwi i w niewielkiej odległości od prawie zapomnianego cmentarza prawosławnego. Blisko stąd do największej atrakcji Gnojna czyli 30-metrowej skarpy ponad doliną Bugu.\nW tych malowniczych okolicach kręcono plenery do filmu "Nad Niemnem" i tu wychowywał się znany aktor filmowy i teatralny Wacław Kowalski (grał m.in. K. Pawlaka w trylogii "Sami swoi", "Nie ma mocnych" i "Kochaj albo rzuć").\nGnojno - Kościół św. Antoniego Padewskiego (18...Odległość: 0,15km\nGnojno - Pogrzeb króla Stasia?Odległość: 0,16km\nGnojno - Duża dzika rzekaOdległość: 0,25km\nGnojno - Szlak Kościuszkowski.Odległość: 1,48km\nNiemirów - XVII-wieczny układ urbanistyczny. N...Odległość: 1,58km


Parzęczewski kontra Czudinow: Wszystko albo nic - Polsat Sport\nParzęczewski kontra Czudinow: Wszystko albo nic\n04.04.2019, 21:18 Sporty walki\nNie ma dla pięściarza większej motywacji niż świadomość, że wygrana może go katapultować w stronę spełnienia sportowych - i finansowych - marzeń. Druga strona medalu to presja, że porażka ma skutek odwrotny - oddala marzenia jeśli nie na zawsze, to być może na lata. Bez gwarancji, że będzie następna szansa. Nigdzie nie widać tego lepiej niż w głównej walce wieczoru podczas sobotniej gali MB Promotions w katowickim Spodku - Robert Parzęczewski (22-1, 15 KO) kontra Dmitry Chudinow (21-4, 13 KO).\nNokauty działają na wyobraźnie - także promotorów\nParzęczewski był jeszcze rok temu pięściarzem w USA anonimowym. Nie “mało znanym”, ale zupełnie nie funkcjonującym w rozmowach promotorów o poważnych, znaczących rankingowo walkach. Wszystko zmieniło się po sześciu kolejnych nokautach w wykonaniu “Araba” - z mieszanymi jakościowo rywalami, ale to boks, więc nokauty pobudzają wyobraźnie. Po wygranej z Sękiem, na temat Parzęczewskiego dostałem więcej pytań od amerykańskich kolegów w ciągu tygodnia, niż przed w całej poprzedniej karierze Polaka. Trzecia pozycja w ranking WBO wagi półciężkiej, fakt, że Robert może walczyć także w niższej kategorii wagowej, zrobił z niego atrakcyjnego rywala dla wielu promotorów. On sam mówi, że chciałby walczyć o tytuł mistrza Europy, z wysoko notowanym także w światowych rankingach wagi półciężkiej Niemcem. Dobry test przed rywalami formatu na przykład Marcusa Browne czy Eleidera Alvareza, bo później w półciężkiej są już tylko mistrzowie świata: Gwozdyk, Biwoł, Beterbiew i Kowaliow.\nDużo opcji - czas na decyzje?\nRobert nie musi się nigdzie spieszyć, bo ma 25 lat, poważnych testów - przed Czudinowem - jeszcze w kategorii super średniej jeszcze nie miał. W tej kategorii wagowej do walki o tytuł mogłoby dojść najszybciej bo WBO mistrza nie ma, w IBF jest Caleb Plant, ale pozycje 1 i 2 w rankingu czekają na wypełnienie. W WBC nikogo na pozycji championa nie przeraża Anthony Dirrell, do zrobienia - jak słyszę - byłaby na pewno trudna walka z Chrisem Eubankiem Jr. Najtrudniejsza droga to WBA - Canelo Alvarez, Callum Smith, wspomniany Eubank Jr to już ringowa ekstraklasa.\nCzy Czudinow będzie jednak prawdziwym testem “Araba” w wadze super średniej ? Nie jestem o tym przekonany. Specjaliści w Rosji także nie. “Bardzo na niego w Rosji stawiano...ale po nokaucie z rąk Eubanka Jr cztery lata temu, to się wszystko zmieniło. Czudinow nie ma już nawet promotora, jest wolnym agentem” - mówi jeden z moich moskiewskich kolegów. “Wygląda na to, że Eubank Jr go złamał Dmitrija psychicznie. Porażki z Lolengą Mockiem czy ostatnia z Patrickiem Mendy to był szok nawet dla jego najbliższego otoczenia”.\nCzudinow to jeszcze w miarę dobre nazwisko, były tymczasowy mistrz globu - czas na siódmy kolejny nokaut Roberta Parzęczewskiego. Promotorzy mogący spełnić marzenia Roberta jeśli nie będą na żywo oglądać walki z Katowic, to na pewno w niedzielę rano sprawdzą jej wynik. Gwarantuję.\nTransmisja gali MB Boxing Night: Ostatni Taniec w sobotę 6 kwietnia od godz. 17:30 w Polsacie Sport.\nCzytaj więcej: MB Boxing Night: Czas dokończyć trylogię! Gromadzki weźmie rewanż na Rzadkoszu?


Bank Spółdzielczy w Żurawicy, BS Żurawica, Bank Żurawica, BS w Żurawicy, Żurawica, Bankomat Żurawica, Bank Bircza, Bank Laszki, Bank Orły, Bank Stubno :: WAŻNA INFORMACJA DLA KLIENTÓW BANKU SPÓŁDZIELCZEGO W ŻURAWICY\nJednocześnie informujemy, że Bank Spółdzielczy w Żurawicy jest bankiem zrzeszonym w Grupie BPS. Jest również uczestnikiem Systemu Ochrony Zrzeszenia BPS. Oznacza to, że ma zapewnione wsparcie w zakresie płynności i wypłacalności, co gwarantuje bezpieczeństwo środków zgromadzonych w Banku.\nPodkarpacki Bank Spółdzielczy w Sanoku nie jest zrzeszony w Grupie BPS oraz nie jest członkiem Systemu Ochrony Zrzeszenia BPS. Tym samym sytuacja Podkarpackiego Banku Spółdzielczego w Sanoku nie ma żadnego wpływu na funkcjonowanie banków spółdzielczych z Grupy BPS.\nGrupa BPS liczy obecnie 326 banków spółdzielczych. Wszystkie Banki Zrzeszenia BPS należą do Systemu Ochrony Zrzeszenia, który gwarantuje ich płynność i wypłacalność.\nDepozyty klientów banków spółdzielczych posiadają gwarancję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.


Strona główna / 2017-2018 / Wikarówka- czy mnie jeszcze pamiętasz\n„Wikariówka” – czy to jeszcze pamiętasz?\nW sobotę 3 lutego 2018 roku, na hali sportowej Szkoły Podstawowej w Podegrodziu odbył się Towarzyski Turniej Tenisa Stołowego 40 + pod hasłem: „Wikariówka” – czy to jeszcze pamiętasz?\nPunktualnie o godzinie 10.00 Dyrektor Szkoły pani Krystyna Dąbrowska powitała zebranych licznie sympatyków tenisa stołowego oraz zacnych gości w osobach księży Józefa Grabca i Stanisława Porębskiego.\nSponsor Turnieju Jacek Pietruszka powitał kolegów z przed lat, oraz poprosił o uczczenie chwilą ciszy pamięci przedwcześnie zmarłego śp. Jana Porębskiego pasjonata tej dyscypliny sportu.\nGościem honorowym był ks. Józef Grabiec, który jak się okazało zakupił stół do tenisa znajdujący się niegdyś na „Wikariówce”. Kształtowały się tam talenty sportowe ówczesnej młodzieży czyli obecnie 40, 50 – latków. Ks. Józef Grabiec był podegrodzkim wikarym na początku lat 70 ubiegłego wieku. Mimo wielu wyjątkowych zalet i działań pozostał w pamięci grzecznych dzieci również za obdarowywanie cukierkami, których dostępność była wtedy bardzo utrudniona. Ks. Grabiec przemówił do zebranych słowami wiersza opisującego piękno wiosny w życiu człowieka. Zachęcał młodzież do aktywnego spędzania czasu wolnego chociażby przez grę w tenisa stołowego. Również ks. Stanisław Porębski, wychowanek ks. Grabca, zachwalał tę dyscyplinę sportu, którą uprawia do dzisiaj.\nNastępnie pani dyr. Krystyna Dąbrowska wręczyła symboliczne podziękowanie w formie statuetki i dyplomu ks. Józefowi Grabcowi za uświetnienie swoja obecnością Turnieju.\nMałgorzata Liber odczytała zebranym cele turnieju, którymi były:\n- spotkanie po latach bywalców przykościelnej „Wikariówki” gdzie rozwijały się talenty sportowe i nie tylko,\n- towarzyskie rozgrywki miedzy pasjonatami tenisa stołowego,\n- oraz propagowanie tej dyscypliny sportu wśród dzieci i młodzieży a następnie ogłosiła rozpoczęcie Turnieju.\nDo rywalizacji stanęły 2 panie i 24 panów, którzy na oczach swoich dzieci oraz zebranej publiczności toczyli pojedynki tenisowe. Komisja sędziowska w składzie: Marek Fiut, Joanna Janik i Tomasz Kożuch czuwała nad właściwym przebiegiem gry. Przy stołach sędziowali uczniowie naszej szkoły. Wszystkim dopisywały humory ale również pozytywne emocje związane z chęcią zwycięstwa niekoniecznie z przeciwnikiem co czasem z samym sobą. Gra toczyła się na poziomie, który z meczu na mecz wzrastał.\nWyniki rozgrywek przedstawiają się następująco:\n- Honorowe I miejsce zdobył ks. Stanisław Porębski, który ze względy na ograniczenia czasowe związane z pełnionymi obowiązkami mógł rozegrać tylko dwa pojedynki, jak się okazało zwycięskie. Gratulujemy.\n- I miejsce Bożena Ciągło,\n- II miejsce Ewa Zaremba. Gratulujemy. Dzieci były dumne ze swoich mam.\n- I miejsce Sławomir Rams,\n- II miejsce Grzegorz Hamiga,\n- III miejsce Zbigniew Zaremba,\n- IV miejsce Andrzej Pasoń,\n- V miejsce Roman Ruchała,\n- VI miejsce Jacek Pietruszka. Gratulujemy. Dzieci były dumne ze swoich ojców.\nUczestnicy Turnieju otrzymali puchary, pamiątkowe dyplomy, a następnie snuli plany na następne rozgrywki pingpongowe zajadając się pysznym bigosem i kołaczem podegrodzkim.\nSponsor Turnieju Jacek Pietruszka nie krył zadowolenia po zakończeniu spotkania. Jako właściciel Firmy Ferros produkującej sprzęt do wysiłku siłowego i akcesoria fitness powziął sobie za cel promowanie tenisa stołowego wśród współczesnej podegrodzkiej młodzieży, dyscypliny sportu, w której jako młody chłopak osiągał wielkie sukcesy. Ma nadzieję, że Turniej będzie impulsem dla rodziców by zachęcać swoje dzieci do spędzania czasu wolnego właśnie w taki sposób. Czekamy zatem na kolejne wydarzenia z tenisem stołowym w roli głównej w Szkole Podstawowej w Podegrodziu.


Kurtka ocieplana Salewa Fanes 2 PTX/TW CLT Jacket - blue melange | 8a.pl\nNie posiadamy tak dużej ilości produktu "Kurtka ocieplana Salewa Fanes 2 PTX/TW CLT Jacket - blue melange" jakiej oczekujesz.\nKurtka ocieplana Salewa Fanes 2 PTX/TW CLT Jacket pozwala na przemierzanie zimowego otoczenia w dobrym stylu. Dzięki temu nie będą Ci straszne mrozy, gdyż zyskasz izolację tyrolskiej wełny, a wodoodporność membrany Power-Tex® sprawi, że unikniesz przemoczenia w śnieżnej zawierusze.\nTen wszechstronny model sprawdzi się zarówno podczas miejskich spacerów w okolicznym parku, w drodze do pracy lub na spotkaniu ze znajomymi. Stylistyka nieodbiegająca od zimowej miejskiej mody wsparta została tutaj skuteczną ochroną przed wyziębieniem zapewnianą przez wysokiej jakości naturalną ocieplinę.\nKurtka ocieplana Salewa Fanes 2 PTX/TW CLT Jacket - blue melange - opinie klientów


Góry Orlickie są dość rozległe - ciągną się na przestrzeni ponad 55 km z północnego zachodu na południowy wschód i można w nich wyróżnić kilka grzbietów i masywów, różniących się charakterem rzeźby i wysokością. Generalnie można by w ich ukształtowaniu wyróżnić trzy zasadnicze części: na północnym zachodzie wyrasta najrozleglejsza i najwyższa część z wysokim wałem Velkej Deštnej, w środkowej części krajobraz nieco łagodnieje, a w krajobrazie dominują niewysokie wzgórza, natomiast na południowym wschodzie dominuje w krajobrazie długie, wysokie pasmo przebiegające z północy na południe.\nWyróżniają się w nim dwa pasma - na północy jest to Suchy vrch (995 m n.p.m.), a na południu Bukova hora (958 m n.p.m.). To właśnie na jej stokach położony jest Skiresort Bukova hora, nazywany także czasami zdrobniale Bukovką. Najlepszy dojazd z Polski prowadzi tutaj przez przejście graniczne w Boboszowie, przez Kraliky do Červenej Vody, skąd już tylko przysłowiowy "rzut beretem" do parkingów i dolnej stacji kolei.\nBukova hora Červena Voda - Čenkovice\nBukova hora zasługuje na uwagę z dwóch względów. Po pierwsze - jest to obecnie bodaj najbliżej granicy położona czeska stacja narciarska w tej części Sudetów. W porównaniu do Řiček, czy też Deštnich dojazd jest tutaj dużo wygodniejszy. Drugi powód - jest to największa stacja w Górach Orlickich, bardzo ciekawie położona - trasy i wyciągi znajdują się po obu stronach - wschodniej i zachodniej - górskiego grzbietu. Dwie strony tej samej góry to także dwa światy pod względem narciarskim.\nBuková hora - Červena Voda\nZacznijmy opis od strony wschodniej - Červenej Vody. Wyciągi i trasy są tu stosunkowo nowe i na tle infrastruktury pozostałych stacji narciarskich Gór Orlickich prezentują się bardzo korzystnie. Narciarzy witają duże, tarasowo rozplanowane parkingi i spory budynek stacji kolei i pobliskiej restauracji. Osią terenu jest czteroosobowe, szybkie, wyprzęgane krzesło - do niedawna jedyna kolej w Czechach z podgrzewanymi siedzeniami. Mimo, że jej przepustowość jest dość spora, w weekendy trzeba liczyć się z czasem oczekiwania w kolejce przekraczającym momentami nawet 15 minut.\nPo kilku minutach spędzonych na wygodnym krześle (w razie wiatru, czy śniegu - można skorzystać z osłon, w które jest wyposażona), stajemy na grzbiecie Bukowej hory. Dojazd do tras zjazdowych prowadzi w lewo, w prawo natomiast można po kilkuset metrach dotrzeć do drugiej części ośrodka. Krótki, dość ciasny trawers doprowadza nas do szerokiej przecinki - tu zaczynają się trasy zjazdowe - na wprost nieco stromsza, lekko w prawo - łagodniejsza. Obie są dość długie - 2150 i 2290 metrów, bardzo ładnie poprowadzone, wyprofilowane i szerokie. Mają też rekordowe jak na Góry Orlickie przewyższenie - prawie 400 metrów.\nBez wątpienia to najlepsze trasy zjazdowe w całym regionie, pozwalające z jednej strony na dynamiczną jazdę, z drugiej - nie sprawiające kłopotu także mniej zaawansowanym narciarzom czy tez rodzinom z dziećmi. Są też bardzo dobrze przygotowywane - w czasie naszej wizyty jeździliśmy przy lekko prószącym śniegu, po wielu dniach mrozu, kiedy większość stoków w okolicy stanowiła mieszankę "betonu" i lodowej kaszy formującej muldy i odsypy - oba stoki prezentowały się dość dobrze. Najtrudniejszy odcinek, z największymi muldami to sama końcówka obu tras - stromy stopień opadający wprost do dolnej stacji kolei - można go jednak ominąć wąskim leśnym wariantem.\nPrzy stromszej trasie urządzono całkiem ciekawy snowpark, natomiast naszą uwagę przyciągnęła przede wszystkim ładnie urządzona strefa dla najmłodszych - w pobliżu dolnej stacji kolei. Atrakcją dla dzieci jest tutaj przejazd małymi tunelami wydrążonymi w sztucznie uformowanym ze śniegu wzniesieniu - znakomity pomysł na uatrakcyjnienie czasu spędzonego na nartach. W sumie - część ośrodka prezentuje się bardo korzystnie.\nOd górnej stacji kolei można przejść na nartach kilkaset metrów płaskim łącznikiem i dostać się do drugiej części ośrodka Čenkovic. Tutejsze wyciągi i trasy funkcjonują jako stacja narciarska dużo dłużej (w sensie - są znacznie starsze) niż po drugiej stronie grzbietu i widać to już od pierwszej chwili. Osią terenu jest dość wysłużone, 2-osobowe krzesło, wzdłuż którego prowadzi w dół stosunkowo wąska, początkowo czerwona, później już niebieska trasa. Równolegle do krzesła stoi nieznacznie krótszy orczyk, wzdłuż którego opada kolejna, znacznie już szersza trasa. Oddzielny teren stanowią dwa krótkie orczyki, przy których znajdują się łatwe trasy dla początkujących, a także wyciąg dla dzieci.\nW porównaniu z infrastrukturą i trasami po drugiej stronie grzbietu, nie da się ukryć, że obiekty w Čenkovicach są już raczej przestarzałe. Ma tę zaletę, że o ile tam stoi się długo w kolejce do kanapy, a na trasach najczęściej panuje znaczny ruch - tutaj mamy do dyspozycji więcej przestrzeni, kosztem gorszej infrastruktury (dotyczy to także restauracji, czy barów). Tak czy inaczej - Skiresort Bukova hora jest zdecydowanie największym środkiem w Górach Orlickich, a jego dwie długie trasy na pewno warte są wypróbowania.\nDrugi ośrodek, który odwiedziliśmy - České Petrovice - to zupełnie inna kategoria stacji narciarskiej. Położona jest w pagórkowatej części Gór Orlickich, tuż przy graniczy z Polską - najkrótszy dojazd prowadzi przez Kamieńczyk, jednak droga jest tu bardzo wąska i kręta, a po opadach śniegu może sprawiać kłopoty. Wygodniejszy dojazd prowadzi przez Boboszów do Mladkova i dalej już serpentynami do centrum Petrovice, gdzie znajdziemy parkingi przy wyciągach.\nSama stacja to niewielki ośrodek, nastawiony głównie na początkujących narciarzy i rodziny z dziećmi. Tworzą go trzy równoległe orczyki położone na stokach góry Adam (765 m n.p.m.), wzdłuż których wytyczono trasy zjazdowe. Są one dość szerokie, krótkie (najdłuższa - 600 metrów) i dobrze nadają się do nauki czy doskonalenia techniki jazdy. Jedna z nich jest na tyle stroma, że na mapach oznaczona jest jako czerwona. Bardzo przyjemnym miejscem jest stary Ski Bar - z klimatycznym wnętrzem i wyposażeniem będącym mieszanką tradycyjnego wnętrza domu z Gór Orlickich i starych pamiątek narciarskich.\nČeské Petrovice to dobra propozycja dla wszystkich którzy szukają spokoju i tradycyjnego klimatu. Z pewnością można tu odpocząć i trochę poczuć klimat pogranicznej prowincji, zagubionej w malowniczym krajobrazie.\nPora pożegnać się z Górami Orlickimi - w ciągu trzech dni poznaliśmy pięć ośrodków narciarskich w tej malowniczej okolicy. Są tu miejsca gdzie można pojeździć nieco ambitniej, są też małe rodzinne stacje przyciągające swoim klimatem bardziej niż walorami narciarskimi. Są tu piękne góry, zazwyczaj sporo śniegu i duże możliwości spędzania czasu aktywnie, zwłaszcza jeśli chce się połączyć narty zjazdowe z biegówkami. Polecamy wszystkim, którzy szukają nieco odmiany i lubią poznawać nowe miejsca. My z pewnością jeszcze tutaj wrócimy.\nTagi: #ośrodki narciarskie #czechy #góry orlickie #bukova hora #ceske petrovice #sudety


Podkategoria: Rzemiosło artystyczne - strona 1 - Katalog stron Ekostim\nodnawianie mebli Warszawa, pisanki, kołczan na strzały, warsztaty garncarskie, bombki dekorowane, obrazy olejne, imprezy dla dzieci warszawa, wyroby ceramiczne, łuki drewniane, zabawę, pudełka, z, witraże na zamówienie, klaunem, papier ryżowy, bombki choinkowe vintage, skup mebli warszawa, obrazy ręcznie malowane, psychoedukacja, na płótnie, nowoczesne malarstwo, obrazy na płótnie łódź, organizacja imprez, konserwacja mebli warszawa, pokazy, malarstwo, obrazy olejne łódź, decoupage, pozłacane bombki na choinkę\nImprezy Dla Dzieci Warszawa, Organizacja Imprez Kr\nCoraz częściej w naszym państwie można zobaczyć imprezy dla dzieci. Kraków jest ośrodkiem miejskim, w jakim działa słynna Agencja artystyczna FLOW. Trzeba przyznać, że aranżowane przez nią spotkania s ...\nStrona zawiera: pomysły na dekoracje i ozdoby, techniki tworzenia biżuterii, pomysły na prezenty, pytania i odpowiedzi o tematyce handmade. Szypulka.pl to serwis z wartościową treścią, gdzie znajdzies ...\nAwangardaarty. pl to unikalny serwis internetowy, jakiego nadrzędnym zagadnieniem jest promocja dzieł utalentowanych osób z Polski. Serwis umożliwia przedstawienie biżuterii stworzonej techniką sutasz ...\nMnóstwo domów skrywa w sobie niezwykłe skarby, o których nawet ich właściciele nie mają pojęcia. Starodawne meble, które kiedyś dekorowały domy naszych przodków, niejednokrotnie kończą swój żywot na z ...\nBiała Broń to profesjonalna i doświadczona na rodzimym rynku firma, która blisko 10 lat oferuje klientom kopie białej broni. Z naszej szerokiej oferty polecamy w pierwszej kolejności niesamowite repli ...\nZbliża się sezon świąteczny. Najwspanialszym symbolem w domu stanowi bez zaprzeczania choinka. Jest multum technik na przybieranie tego wyjątkowo istotnego drzewka. Jedni zawieszają na niej słomiane d ...\nKlasyczna ceramika może nadać każdemu wnętrzu atrakcyjności. Oferowane przez nas wyroby ceramiczne to jedynie produkty pochodzące z Polski. Tworzone są w oparciu o stare techniki jej wyrobu, charakter ...\nWitryna Kowalstwo-krakow. pl to miejsce w internecie, które opisuje tematykę nowoczesnej metalurgii. Autorzy tego portalu ujawniają krok po kroku prace kowala, prezentując takie etapy jak nauka termin ...\nMalarstwo to bardzo stara i kunsztowna dziedzina sztuki. Towarzyszyła już pierwotnym ludom i ewoluowała na przestrzeni lat w postaci zapierających dech w piersiach, bogatych kompozycji barokowych, kla ...\nPracownia witraży Konswit zapewnia od pewnego czasu fachowe usługi związane m.in. z witrażownictwem, ale nie tylko ponieważ zajmujemy się również konserwacją dzieł sztuki. Współpracujemy tylko i wyłąc ...\nKatalog posiada 6334 stron internetowych w 15 kategoriach i 521 podkategoriach. Gości online 51. Stron oczekujących 0.


3 lipca 2021, o 15:13\nXiaomi Mi LED TV 55. Od dzisiaj Polsat News HD działa poprawnie. Parametry rozpoznawane przez telewizor to 1080p. Wcześniej były slajdy i 1080i.\n1 lipca 2021, o 22:37\nXiaomi Mi LED TV 55. Obraz na PN drży. Brak płynności. Podobny efekt był kiedyś na TVP Rozrywka po zmianie z 576p na 576i w HEVC. Ciekawe, że to normalna transmisja, a nie żadna testowa i parametry z czapy. Lepiej dać 1280 x 720 50p w HEVC i mieć potencjalnych odbiorców. Jeśli tak będą dobrane param...\n12 czerwca 2021, o 02:34\nXIAOMI L55M55ASP rozpoznaje HDR, widzi 6 ścieżek audio i wszystkie działają. Jakość studia i tak lepsza pod względem szczegółów od tego co było na TVP Sport. Transmisja samego meczu, a zwłaszcza ścieżki audio polskiej kiepska. Widać było kiedy jest natywne 4k, a kiedy upscal. Wydaje mi się, że turec...\n1 maja 2021, o 17:29\nRawicz. Odbiór bezproblemowy MUX-5.\n28 kwietnia 2021, o 19:18\nBędzie kompatybilność wsteczna aż do DVB-T z kodekiem MPEG 2.\n28 kwietnia 2021, o 18:55\nTVP Dokument ze Śremu również nadaje w AVC 1080i. Może na czas TVP 4K został pożyczony koder HEVC, aby zredukować koszty?\n23 marca 2021, o 21:21\nPowrót do 576p i po problemie.\n19 marca 2021, o 16:57\nZmieniono parametry obrazu dla TVP Rozrywka. Zamiast obrazu progresywnego jest z przeplotem. Objawia się to brakiem płynności i klatkowaniem.\n3 marca 2021, o 20:27\nJeśli to nie jest jakiś "kastrat" softowy, to powinien tak jak model 55" dekodować mp2, ac-3, e ac3, aac, ac-4 w DVB-T i DVB-T2.\n25 stycznia 2021, o 19:36\nPo długiej nieobecności tutaj na forum, chcialbym też podzielić się doświadczeniami z odbiorem DVB-T2. Dzisiaj podłączyłem dziecom telewizor Xiaomi Mi LED TV 55". Odbiór ze Śremu w Rawiczu bezproblemowy. Na TVP Kultura jest ścieżka dźwiękowa E-AC3. Jak wybrać inną tego nie wiem. Teraz przydałby...


Obok hotelu znajduje się hotelowy parking. Zapraszamy! Na górne piętra hotelu dostaniesz się windą. Hotelowa restauracja oferuje wyborne dania. Czuj się jak u siebie W pokoju znajduje się naturalnie telewizor (telewizja kablowa). Goście lubiący aktywny wy...\nOpis hotelu Four Points by Sheraton Fort Lauderdale Airport/Cruise Port\nObok hotelu znajduje się hotelowy parking. Zapraszamy! Na górne piętra hotelu dostaniesz się windą. Hotelowa restauracja oferuje wyborne dania. Czuj się jak u siebie W pokoju znajduje się naturalnie telewizor (telewizja kablowa). Goście lubiący aktywny wypoczynek mają do dyspozycji salę fitness.\nRok wybudowania hotelu 1992, Ostatni remont częściowy 2015, Ilość pięter 7, Łączna ilość pokoi 112, Meldowanie najwcześniej 15:00, Wymeldowanie najpóźniej 11:00, Wielojęzyczny personel - 24 godziny, Hotel, Hotel konferencyjny/kongresowy\nStacja kolejowa (Miami - Central Railway Station) 35,73 km\nDzielnica (Fort Lauderdale) 2,9 km\nLotnisko (Fort Lauderdale Hollywood International Airport (FLL)) 3,36 km\nOceny Four Points by Sheraton Fort Lauderdale Airport/Cruise Port


Dodano dnia: 25.01.2014 o godz: 23:48 | Numer ID: 3710\nPiome, to nazwa hurtowni butów, sprzedającej obuwie męskie, damskie, dziecięce. Oferowane jest: obuwie sportowe, obuwie wyjściowe, na weekend, kalosze, śniegowce, halówki itd. Obuwie importowane z Chin- są tanie buty, ale też przeznaczone dla zamożniejszych klientów. Wszystkie buty objęte są roczną gwarancją. Hurtownia butów nie prowadzi sprzedaży detalicznej jak część innych hurtowni obuwia, a tylko sprzedaje hurtowo obuwie. Hurtowe zamówienia butów realizowane są z użyciem systemu sklepu internetowego. Do wysyłki obuwia do sklepów obuwniczych, hurtowni obuwniczych i innych firm zamawiających buty, wykorzystywany jest własny transport, ale najczęściej dostarczamy za pośrednictwem firmy kurierskiej. Przesyłki kurierskie i pobrania wliczone są w cenę butów. Hurtownia butów, działa nie tylko na terenie Polski lecz także w Unii Europejskiej, stąd na stronie dostępne jest narzędzie do automatycznego tłumaczenia.\nhurt obuwie, Hurtownia obuwia, hurtownie butów, buty z Chin, hurt butów, obuwie damskie hurt, hurtownia butów, importer obuwia, hurtownie obuwia, buty import, internetowa hurtownia obuwia, obuwie hurt, hurtownie obuwia sportowego\nkosmetyki (22), dentysta (23), adwokat (23), finanse (22), turystyka (24), producent (28), ślub (21), przeprowadzki (16), dieta (20), zdrowie (62), projektowanie stron www (17), praca (21), katalog stron internetowych (16), tłumaczenia (22), katalog stron www (17), wypożyczalnia samochodów (18), uroda (38), biuro tlumaczen (17), styczniki (21), biznes (22), ogłoszenia (20), wesele (19), katalog (31), mieszkania (32), Fotografia ślubna (25), buty (16), agencja reklamowa (16), falowniki (19), strony internetowe (36), seokatalog (17), sklepy internetowe (22), tlumaczenia (21), medycyna (37), blog (18), reklama (41), stomatolog (21), strony WWW (34), noclegi (32), katalog stron (52), szczecin (17)


Tablet do rysowania+ rysik. 10'' XL, kolor niebieski. | Kinder Bal\n» Tablet do rysowania+ rysik. 10'' XL, kolor niebieski.\nTablet do rysowania+ rysik. 10'' XL, kolor niebieski.\nKod produktu: 12F0-825C4\nTablet do rysowania+ rysik. 10'' XL.\nDziecięca lampka królik to niezwykle praktyczny gadżet i zarazem wspaniały pomysł na umilenie wieczoru czy spokojny sen.\nTablet do rysowania+ rysik. 10'' XL, kolor czarny\nTablet w rozmiarze XL o przekątnej ekranu 10” wytwarza obraz dzięki sile nacisku.\nTablet do rysowania+ rysik. 10'' XL, kolor biały\nTablet do rysowania+ rysik. 10'' XL, kolor różowy.\n„Spadające krzesła” to fantastyczna gra towarzyska dla 2 lub więcej osób, która angażuje dzieci i dorosłych.


sprzedaż | logf.pl\nUmowa o dzieło nie jest oskładkowana, nie powinno się więc odprowadzać składek na ubezpieczenie zdrowotne lub społeczne. Jednakże niezbędne jest odprowadzanie od tego rodzaju umowy podatku.\nMetoda swot będzie odpowiednia do pozyskiwania informacji\nCzy zaznaczymy jak zwiększyć własną sprzedaż?\nJeśli chcemy mieć gwarancję, że nasza firma będzie odpowiednio zareklamowana, a wiedza o niej będzie w stanie dotrzeć do sporej rzeszy ludzi, to obowiązkowo powinniśmy zrozumieć jak najwięcej technik zareklamowania się, a również zobaczyć w jaki sposób musimy kolekcjonować przeróżne informacje, tak by móc z nich wyjąć jak najwięcej danych, które będą dla nas istotne.\nIstotne jest, aby wdrożyć do swojego przedsiębiorstwa CRM , a także ERP!\nDzisiaj użytkownicy są zdecydowanie bardziej wymagający i chcą być obsługiwani na najwyższym poziomie. Chodzi tu zaiste o ogromne, nowoczesne zakłady pracy, bowiem rozumie się samo przez się, iż nikt nie będzie oczekiwał od niewielkich, lokalnych sklepów tego, aby specjalnie zagłębiali się w ten temat.\nJakie mamy rodzaje szkoleń? Czy warto się szkolić? Jakiego rodzaju szkolenia się najbardziej znane?\nJedną z najważniejszych metod rozwoju pracownika, czyli między innymi zdobywania nowych zdolności, są szkolenia dla pracowników. W sumie mogą obejmować każdą tematykę, mogą być też realizowane poprzez firmy wewnętrzne oraz firmy szkoleniowe zewnętrzne. Mogą być zamknięte, jak i szkolenia otwarte Wrocław. Jakie możemy wyróżnić najbardziej istotne typy szkoleń?


Proclub - Sklep Fotograficzny i Video - Warszawa Sigma A 14 mm f/1.8 DG HSM do Canon / szerokokątne / Obiektywy -\nSigma A 14 mm f/1.8 DG HSM do Canon\nsymbol: 14/1.8 A DG HSM\tkod kreskowy: 0085126450540\nSigma 14 mm f/1.8 DG HSM to szerokokątny i bardzo jasny obiektyw stałoogniskowy.\nObiektyw ten należy do docenianej serii Art. Konstrukcja ta wyróżnia się doskonałą jakością obrazu. Budowa Sigma 14mm f/1.8 to aż 10 soczewek specjalnych (to elementy o właściwościach zbliżonych do fluorytu), niskiej dyspersji i asferyczne. Taka konstrukcja pozwoliła osiągnąć wyjątkowo ostry obraz w całym kadrze. Co najistotniejsze obraz jest praktycznie pozbawiony zniekształceń geometrycznych, podobnie wygląda z aberracją chromatyczną.\n16 soczewek, ułożonych w 11 grupach


Boiska Dotyku Jury otwarte - Gazeta Myszkowska\nTzw. poluzowanie rygorów związanych ze zwalczaniem pandemii koronawirusa jest wprowadzane etapami. Kolejny etap to możliwość korzystania z obiektów rekreacji na powietrzu. Wyłączone są z tego przepisu place zabaw, ale uruchamiane są boiska, orliki, korty tenisowe.\nW Myszkowie można korzystać z centrum rekreacyjno-sportowego Dotyk Jury. W miniony weekend przez cały dzień było tam sporo osób. Boiska do koszykówki, siatkówki były zajęte.\nCzynna jest wypożyczalnia sprzętu: od poniedziałku do piątku od 12.do 20., w weekendy do 10. do 18.\nW skład wchodzą już m. in.: scena plenerowa, kort tenisowy, boiska do piłki nożnej, piłki plażowej i koszykówki, stoły do tenisa stołowego, siłownia zewnętrzna, plac zabaw dla dzieci. Obiekt wg planów miasta ma być rozbudowywany, jest już nawet projekt. Czy będzie coś jeszcze ? Gotowy już projekt budowlany obejmujący basen rekreacyjny, wodny plac zabaw dla dzieci, plażę, tężnię solankową, budynek z gastronomią i zapleczem technicznym. Inwestycja jest jednak uzależniona od tego, czy miastu uda się pozyskać dotacje na ten cel. Radni obecnej kadencji postawili to za warunek. Burmistrz W. Żak już rok temu próbował przeforsować budżet miasta z przeznaczeniem 12 mln zł na Dotyk Jury w całości z kredytów. Na to nie zgodzili się radni, którzy wysłali wyraźny sygnał: dotacje -jak np. w Żarkach- albo wstrzymujemy się z inwestycją. W Żarkach inwestycja której początki można już obserwować gminie Żarki finansowana jest w 85% ze środków zewnętrznych. (JW)\n16.08.2021, 08:00 (Zawiercie) Jak poinformował przed kilkoma dniami Urząd Miejski w Zawierciu, pewne jest to, że mieszkańcy miasta będą płacili więcej za śmieci. Po kolejnym przetargu i wyliczeniu kosztów…


Symbol: 433905 XG236-2023\nBrązowa, zamszowa, plisowana spódnica Gucci. Zapinana z boku na zamek i haftkę. Z przodu metalowa klamra z wytłoczonym logo w kolorze złotym. W pasie wyszyty pasek z charakterystycznym dla marki zielono-czerwono-zielonym wzorem 'Web'.\n100% skóra ze świni


Kotły gazowe - jak wybrać najlepszy serwis? - oinstalacjach.pl\nKotły gazowe – jak wybrać najlepszy serwis?\nW coraz większej ilości polskich domów można zobaczyć kotły gazowe, które pozwalają ogrzać dom lub mieszkanie za pomocą gazu. To ekologiczny i dość tani sposób ogrzewania budynków. Można zapomnieć o duszącym dymie i uporczywym paleniu w piecu. Jednak o kotły trzeba dbać oraz regularnie je serwisować, żeby prawidłowo funkcjonowały.\nCzym są kotły gazowe?\nJeśli interesuje nas serwis kotłów gazowych w Warszawie, to w mieście tym znajdziesz kilka rekomendowanych firm wykonujących serwisy, zwłaszcza jeśli chodzi o popularne kotły Viessmann.\nWracając jednak do pytania, czym są kotły gazowe? Nazwa kocioł bardziej kojarzy się z węglem, jednak stosuje się ją również do całkiem niewinnie i elegancko wyglądających kotłów gazowych. Kotły gazowe pozwalają ogrzewać dom za pomocą gazu. Samo paliwo może być trzymane w specjalnym zbiorniku, który montuje się na posesji. Można również podłączyć się do sieci, jeśli w naszym miejscu zamieszkania taka możliwość istnieje.\nJak często robić serwis kotłów gazowych?\nJeśli chodzi o kotły gazowe, serwis tych urządzeń jest niezbędny. I nie chodzi tylko o działanie, gdy z piecem coś się zaczyna dziać. By kotły mogły prawidłowo funkcjonować i służyć nam przez długie lata, trzeba robić regularne przeglądy, na przykład raz w roku.\nSerwis najlepiej robić przed sezonem grzewczym. Wtedy domownicy będą pewni, że wszystko jest w porządku i mogą bezpiecznie uruchomić piec po raz pierwszy.\nKotły gazowe – co warto o nich wiedzieć?\nGdzie i jak znaleźć dobry serwis kotłów gazowych? Taki serwis z pewnością znajdziesz w każdym większym mieście. Zanim wybierzesz daną firmę, dobrze jest upewnić się, czy akurat ta wybrana przez nas specjalizuje się w przeglądzie posiadanego przez nas typu kotła.\nPrzed wyborem danego serwisu sprawdź również, czy ma on odpowiednie certyfikaty, które uprawniają go do wykonywania przeglądów i serwisów kotłów gazowych. Jeśli serwis ich nie posiada, można utracić gwarancję, którą objęte jest urządzenie.