Anna H. Niemczynow, Dziewczyna z warkoczami — przeczytaj pełną wersję w LitRes\nDziewczyna z warkoczamiTekst\nTę powieść dedykuję Tobie, Przemysławie.\nMój mężu, mój przyjacielu.\nJuż nie jesteśmy poturbowańcami... oj, nie.\nObudziła się wcześnie, lecz postanowiła jeszcze nie wstawać. Leżała i robiła „nic”. Słodkie błogie „nic”, na które niewielu miało odwagę sobie pozwolić. Celebrowała chwilę, czując w niej swoją obecność. Każdy dzień zaczynała tak samo. Skanowała ciało, skupiając całą uwagę na poszczególnych jego częściach.\nDziś zaczęła od stóp, potem łydki, kolana, uda, dłoń położona na brzuchu, drugą dłoń luźno ułożyła wzdłuż ciała, ramiona, barki, szyja, twarz. Trwało to zaledwie kilka chwil, a znacząco podnosiło jej poziom życiowej energii. Nie otwierając oczu, wzięła głęboki wdech, delektując się zapachem bzu kwitnącego w ogrodzie jej rodzinnego domu. Ktoś musiał otworzyć okno w czasie, kiedy jeszcze spała.\nWstała, wzięła orzeźwiający prysznic i jak zwykle ubrała się z wyszukaną fantazją. Splotła swoje gęste jasne włosy w dwa warkocze, zrobiła delikatny makijaż i zbiegła szybko na dół.\nW kuchni czekał na nią przygotowany przez matkę koktajl z bananów i mrożonych truskawek. Upiła kilka łyków, zakręciła butelkę i resztę wrzuciła do torby. Weszła do salonu, aby tak jak zwykle ucałować tatę. Siedział w bujanym wiklinowym fotelu i z niezmiennym od lat zaciekawieniem czytał codzienną prasę.\n– Ładnie wyglądam? – zapytała.\n– Wyglądasz pięknie, córeczko. Kwiecista spódniczka idealnie komponuje się z zielonymi paskami na twojej bluzce. – Uśmiechnął się.\n– Trzeba mieć własny styl, prawda?\n– Naturalnie, nigdy z niego nie rezygnuj. Całe życie ci powtarzałem…\n– Wiem, wiem, trzeba pozostać sobą, bez względu na to, co mówią inni – dokończyła.\n– Już bardziej nie można być osadzonym w sobie, tatku.\n– Osadzonym w sobie? Coś ty znowu czytała?\n– Sama to wymyśliłam, dobre, co? – Okręciła się przed ojcem, wirując mu przed oczami spódnicą.\n– Tato, nie mam piętnastu lat. Proszę cię, wyluzuj trochę. Lada chwila skończę studia i ruszę na podbój szczecińskich przedszkoli. Będę miała pod sobą dziesiątki dzieci, za które to JA będę odpowiedzialna. JA, we własnej osobie! Słyszysz to? – Wskazała palcami na siebie. – Chyba już pora, abyś przestał codziennie pytać mnie, o której wrócę, co? Może powinnam pomyśleć o tym, aby się wreszcie wyprowadzić? Tylko że mi tak z wami cudownie. – Uśmiechnęła się pod nosem.\n– Dla mnie zawsze będziesz małą dziewczynką i obyś mieszkała tu jak najdłużej. Mama przygotowała dla ciebie ryż z warzywami. Jest w termosie. Weź, to będziesz miała na obiad. Po co masz jeść jakieś śmieci na mieście.\n– Przy mamie nie da się jeść śmieci na mieście. Przecież wiesz. – Mrugnęła okiem. – Kochana mamunia wie, co jej córeczka lubi najbardziej. No właśnie, a o której dziś wróci?\n– Mówiła, że dopiero na kolację. Obiecała upiec mi indyka.\n– Jak obiecała upiec indyka, to i ja się wpraszam na ucztę.\n– Na pewno się ucieszy.\n– Lecę, tatku, kocham cię, pa.\n– Pa, córciu. Uważaj na siebie.\nEdward Leoński był poczciwym mężczyzną w dojrzałym wieku. Doczekał się przejścia na zasłużoną emeryturę. Całe życie poświęcił edukacji młodych lekarzy. Wykładał anatomię, był zafascynowany tą dziedziną. Przy każdej okazji powtarzał, że anatomia jest nauką niezmienną. Nie ma możliwości, aby człowiekowi nagle ni stąd, ni zowąd urosło trzecie ucho czy pojawiły się drugie usta. Nie mówił niepytany, wolał słuchać tego, co mówią inni i obserwować, w jaki sposób się zachowują.\nJedyną osobą, która z introwertycznego milczka zmieniała go w demona dialogu, była jego żona Laura. Poznał ją w czasach, gdy sam był młodym doktorantem. Studiowała stomatologię i pech chciał, że przez pewien czas była jego studentką. Na początku więc, z wiadomych przyczyn, zmuszeni byli ukrywać swoje uczucie. Kiedy tylko świat udzielił im niepisanego przyzwolenia na zalegalizowanie związku, bardzo szybko się pobrali. Nie zależało im na ślubie z tak zwaną pompą. Nie było ważne, aby jedna czy druga ciotka zjadła na ich weselu rosół i kotleta schabowego tylko po to, aby po opuszczeniu imprezy móc wszem wobec głosić, że dania były za słone. Laurze nie zależało na białej sukni z welonem i bukiecie kwiatów, który miałaby rzucić w rozwrzeszczany tłum potencjalnych przyszłych panien młodych.\nW sobotnie letnie popołudnie, w obecności rodziców, dziadków oraz świadków w postaci dwójki ich najbliższych przyjaciół przysięgli sobie miłość aż po grób. Matka Laury pogodzona z tym, że córka nie chce hucznego wesela, przygotowała w domu skromny poczęstunek. Gdy uroczystość dobiegła końca i wreszcie zostali sami, przytuleni do siebie, rozprawiali o wyprawie do Włoch. Laura chciała stanąć bosą stopą na ziemi, która całemu światu znana jest z miłości. Nie gdzie indziej, jak właśnie w Wenecji miał się począć potomek młodej pary.\nKiedy kurz opadł i zaczęło się zwykłe codzienne życie, oboje imali się każdych prac, które pozwalały na zaoszczędzenie pieniędzy niezbędnych do pokrycia wydatków podróży. Edward udzielał korepetycji z angielskiego, a Laura opiekowała się dziećmi sąsiadów. Mieszkali wówczas w małej kawalerce, którą Edward odziedziczył po swojej zmarłej babci. Po dokonaniu opłat byli w stanie odłożyć całkiem niezłą sumę, aby wkrótce spełnić swoje marzenie.\nWreszcie się udało – pojechali do Włoch. Laura wierzyła w symbole, pozostała ich fanką po dziś dzień. Wtedy nosiła na swojej szyi figurkę Rei, bogini płodności, która miała jej pomóc w spełnieniu największego życiowego marzenia.\nZ łajby Wenecja wyglądała oszałamiająco – Canal Grande wcale nie śmierdział, tak jak to opisywały przewodniki, a może Laura, przesiąknięta zapachem Edwarda, nie czuła nic, co mogłoby wpłynąć negatywnie na funkcjonalność jej nozdrzy. Dziesiątki różnych mostów, mostków i kładek łączyły labirynty klimatycznych wąskich uliczek, a podświetlone nocą budynki przekazywały oczom fascynujące obrazy.\nKiedy wrócili do rodzinnego Szczecina, Laura przekonana była o tym, że lada chwila oznajmi mężowi radosną nowinę. Czekała, aż ich codzienność wypełni ktoś trzeci. Każda młoda matka na początku z przerażeniem czeka na to, jak zmieni się jej uporządkowane życie, jednak jej to wcale nie przerażało. Nie mogła się wręcz doczekać dni wypełnionych po brzegi obowiązkami. Ten czas nie nadszedł.\nW myśl zasady, że do trzech razy sztuka, pojechali do Włoch jeszcze dwa razy. Niestety ani Wenecja, ani Reja noszona na szyi nie przyniosły oczekiwanego skutku. Laura nie mogła zajść w ciążę.\nNie chciała się leczyć. Poddała się temu, co ofiarował jej los. Świadomie dokonała wyboru o tym, aby wszystko działo się naturalnie. Bez przymuszania i wymuszania, bez ciągłego oczekiwania i wyczekiwania. Pogodziła się z faktem, że to nie jej czas i nie jej miejsce na to, aby być matką. Edward akceptował decyzję żony.\nWiele lat byli sami, aż wreszcie w ich życiu pojawiła się Paulinka. Spadła na nich tak niespodziewanie, jak burza w ciepły letni dzień. Nie mieli zbyt wiele czasu na zastanawianie się, czy sprostają zadaniu, jakie postawiło przed nimi życie. Trud wychowania zawsze jest wyzwaniem dla każdego bez wyjątku rodzica. Gdy zobaczyli ją pierwszy raz, zakochali się w niej bez pamięci. Przysięgli wychować ją w miłości i spokoju.\nWsiadła do autobusu numer sześć, który miał ją zawieźć na uczelnię. Dziś ostatnie zaliczenie i wreszcie będzie mogła bez reszty poświęcić się przygotowaniom do obrony pracy magisterskiej. Studia pedagogiczne nie wymagały ogromnej ilości pracy, a ona nigdy nie należała do osób, którym nauka przychodziłaby z wielkim trudem.\n– Dagmara? Co ty tu robisz? – Paulę zaskoczył widok przyjaciółki palącej papierosa przed Instytutem Pedagogiki.\n– Też się cieszę, że cię widzę.\n– Rzuć wreszcie to świństwo, zapisz się na jogę, pooddychaj świeżym powietrzem. Nie można się truć całe życie – pouczała ją niczym matka. – Słuchaj, a ty nie powinnaś być teraz na uczelni?\n– Wyluzuj, Paula. – Dziewczyna zgasiła papierosa stopą odzianą w drogie markowe sandały.\n– W tej chwili to podnieś i wyrzuć do śmietnika!\n– Dobra, już dobra. Za ile kończysz?\n– Dopiero przyszłam. Mam ostatnie zaliczenie przed obroną. Nie potrwa to długo, poczekasz? Jak za godzinę wyjdę z piątką, to stawiam lody. Dziś szalejemy na maksa, nie liczymy kalorii. Zmówimy tylko wcześniej modlitwę, oby nam poszły w cycki.\n– Ty to się chyba przed każdymi lodami modlisz, co?\n– Od przybytku głowa nie boli. – Wybuchnęły śmiechem.\n– Dobra, poczekam. Tyle że z lodów nici, chyba że kupimy je gdzieś po drodze. Muszę wracać do domu. Dziś przyjeżdża jakiś kolega ojca. Rozwiódł się z żoną i potrzebuje pomocy. Będziemy go pocieszać. Potańczymy trochę na stole i takie tam. – Mrugnęła okiem.\n– Niby że my mamy mu pomóc? Dorosłemu facetowi i to jeszcze po rozwodzie? Jak nawarzył sobie piwa, to niech teraz je pije.\n– Ty i te twoje ideały, Paula. Życie nie zawsze przynosi nam to, czego oczekujemy. Nie znasz gościa i już go oceniasz. Mówiąc całkiem poważnie, to wpuścimy go tylko do domu, zrobimy kawkę i zostawimy w spokoju. Ma u nas pomieszkać przez chwilę, dopóki nie ułoży sobie swoich spraw. Ojciec podobno jest mu winien przysługę. Prosił, abym była dla niego miła. Gość jest biedny i potrzebuje pomocy.\n– Dług wdzięczności? Ech… takie są najgorsze. No dobra, to poczekaj tu na mnie. – Paula wypięła tyłek w kierunku przyjaciółki, a ta kopnęła ją tak mocno, że kwiecisty materiał spódnicy uroczyście zawirował.\n– Aua, to bolało!\n– Nie marudź, powodzenia.\nSilnik jego drogiego samochodu pracował w równomiernym tempie. Szkoda było włączać radio, którego dźwięk zakłóciłby możliwość odczuwania dźwiękowych bodźców, w głównej mierze podniecających zwłaszcza mężczyzn.\nWiele lat pracował na ten luksus i wreszcie mógł sobie na niego pozwolić. Lata spędzone na uczelni przyniosły mu upragnioną władzę, która jest możliwa tylko w wypadku posiadania odpowiedniej wiedzy. „Czemuś biedny? Boś głupi. Czemuś głupi? Boś biedny”. To przysłowie towarzyszyło mu przez całe życie. Nie chciał być ani biedny, ani głupi. Chciał być kimś! Kimś może zostać tylko ktoś mądry i pracowity. To, że udało mu się skończyć studia prawnicze z wyróżnieniem, nie było zasługą jego lotności w przyswajaniu paragrafów. Był pracowity do bólu. Podporządkował swoje życie temu, aby zyskać szacunek i poważanie innych ludzi.\nPo dziś dzień pamięta wstyd, jaki odczuwał, gdy taszczył pijanego tatę do domu. Rety, jak on wtedy śmierdział! Fetor ojca przechodził na małe wychudzone ciało chłopca. Co z tego, że każdego wieczora szorował się gąbką zamoczoną w zimnej wodzie. Tego odoru nie dało się zmyć szarym mydłem, a na inne w domu nie było pieniędzy. Matka pracowała bardzo ciężko, a mimo to ledwo wiązali koniec z końcem. Po opłaceniu rachunków i długów zaciągniętych przez ojca niewiele zostawało im na życie. Wreszcie los się do nich uśmiechnął i stary zachlał się na śmierć. Gdy podczas pogrzebu otworzono trumnę, a jego oczom ukazał się trup kogoś, kto powinien być dla niego wsparciem, nie czuł wtedy smutku, lecz ulgę. Miał czternaście lat, a życie rozpoczęło się dla niego właśnie wtedy. Od tego dnia to on był głową rodziny i nie zamierzał wywiązywać się z tej roli tak, jak jego poprzednik.\nDziś był dorosłym facetem, jeździł wozem, na który niewielu było stać. Jego kancelaria prosperowała doskonale.\nWidok zza okna drogiego auta był imponujący. Warto przejechać setki kilometrów, aby cieszyć oczy obrazami dostępnymi z Mostu Długiego. Ostatni raz był w Szczecinie wieki temu. Mimo że urodził się w tym mieście, jakoś zbytnio za nim nie tęsknił. Warszawa spełniła jego sen o wielkości, pochłaniając go przy tym bez reszty. Na płaszczyźnie zawodowej czuł się i faktycznie był wielki. Na gruncie osobistym był wrakiem człowieka. Ostatni raz ulicami Szczecina poruszał się tramwajem. Wtedy nikt na niego nie zwracał uwagi. Dziś jego żółte lamborghini aventador nie mogło przemknąć przez miasto niezauważone. Kiedy stał na czerwonym świetle, studenci wyciągali telefony, aby zrobić zdjęcie maszynie, której właścicielem był Mikołaj.\nPatryk był jego przyjacielem z czasów szkolnych i studenckich. Zawsze sobie pomagali. Kiedy dziewczyna Patryka, Hania, zaszła w ciążę, jego kumpel był przerażony. Wszystko jednak jakoś pozytywnie się ułożyło i do dzisiaj pozostali w miarę zgodnym małżeństwem. Ostatni raz widział Dagmarę jako małą dziewczynkę. Był niemal pewien, że jej nie pozna. Gdyby wcześniej się postarał, dziś mógłby mieć córkę w jej wieku. Może nawet starszą?\nBez problemu trafił pod wskazany adres. Dom Patryka rozpoznał z daleka. Tylko on wyłożony był w całości klinkierem, w którego gładkiej powierzchni odbijały się promienie wiosennego słońca. Dach pokrywała ceramiczna podwójnie angobowana karpiówka, a dachowe okna ułożone były w kształt wolego oka. Zaparkował przed bramą, wysiadł z samochodu i wcisnął guzik domofonu. Kamera w mig zlokalizowała jego położenie. Uśmiechnął się pod nosem. Cały Patryk.\nDagmara, w oczekiwaniu na Paulę, uczyła się do kolokwium z prawa rzymskiego. Studiowanie prawa przypominało mszę niedzielną prowadzoną przez niemego księdza. Jednak staruszek uważał, że córka musi mieć dobrze płatny zawód, który przyniesie jej wolność finansową i możliwość decydowania o sobie samej.\n– Zdałam! – wrzeszczała Paula, biegnąc do przyjaciółki. Rzuciły się sobie w ramiona i zaczęły podskakiwać, piszcząc przy tym, jak małe dziewczynki w piaskownicy.\nWychodzący z budynku egzaminator, widząc radość dziewczyny, zdjął na chwilę maskę kamiennej twarzy i rzekł:\n– Widzimy się na obronie, pani Leońska.\n– Oczywiście, panie doktorze, nie inaczej. – Paula wyprostowała się przed wykładowcą, salutując.\n– Nawet nie wiesz, jak ci zazdroszczę tego, że kończysz studia. Ja jeszcze cztery lata będę gniła w tych murach na Narutowicza.\n– Nie marudź, świetnie ci idzie. Jak tam rzymskie?\n– Całkiem nieźle. Mam szansę na zwolnienie z egzaminu.\n– No widzisz? Bomba!\n– Bomba to zaraz wybuchnie, jak zadzwoni do mnie ojciec. Już od pół godziny powinnyśmy być w domu. Ten biedaczek, który potrzebuje schronienia, pewnie siedzi pod naszymi drzwiami i czeka, aż mu otworzymy. Trzeba mieć litość dla bezdomnego. – Dagmara otworzyła swoje auto i poczekała, aż Paula wsiądzie.\nJadąc do domu, słuchały głośno muzyki. W radiu leciała akurat piosenka zespołu Łzy. Wraz z wokalistką śpiewały na cały głos:\nSzczęścia złap, ile możesz, wypełnij swoje serce,\nwypełnij swoje serce, wypełnij swoje serce.\nPotem zmieszaj je z miłością i weź je w swoje ręce.\nDaj innym jak najwięcej, daj innym jak najwięcej.\n– Daga? Czym jest dla ciebie szczęście?\n– Co to za pytanie? Brałaś coś dzisiaj?\n– Co to za pytanie – powtórzyła poirytowana Paula. – No, normalne. Pytam się jak człowieka, czym jest dla ciebie szczęście?\n– To ja ci, człowieku, odpowiem, że nigdy się nad tym nie zastanawiałam.\n– Ja wręcz przeciwnie. Bardzo często o tym myślę. Szczególnie wtedy, kiedy patrzę na swoich rodziców. Wiesz, że oni chyba nigdy się nie pokłócili? Nieźle, co? Zobacz, tyle rozwodów dookoła, a oni już tyle lat razem. Nie wiem, jak to robią. Może zapytam matkę, niech mi zdradzi kilka patentów na udane małżeństwo. Wiem. – Uniosła palec wskazujący. – Napiszę jakiś poradnik!\n– Jak będziesz miała szczęście, to ktoś go wyda i będziesz obrzydliwie bogata.\n–Ty jak zwykle o jednym.\n– No co? Przynajmniej nie będziesz miała takiego problemu, jak moja matka. Ojciec kiedyś schował jej kartę kredytową.\n– Pieniądze nie są najważniejsze.\n– Może i nie są, ale zobacz na tego biedaka, przez którego nie możemy iść dzisiaj na lody. Siedzi pewnie przed domem, spakowany w niebieski worek na śmieci i czeka, aż jakieś studentki mu otworzą. To jest dopiero żenada. Tylko mi nie mów, że nie chciałabyś być sławną autorką bestsellerów, mówiących ludziom co robić, aby ich życie osobiste było udane. Gdyby taki facet wziął twój poradnik do ręki i przeczytał w nim, że o żonę trzeba dbać, kupować jej kwiaty, prawić komplementy i pod żadnym pozorem nie zabierać karty kredytowej, to wszyscy mieliby lżejsze życie. Nawet ty i ja.\n– Mówisz o tym biedaku? – Paula wskazała wzrokiem na mężczyznę, który właśnie wysiadał z czegoś, co prawdopodobnie służyło mu za środek transportu. Przyglądał się psom sąsiadów, nerwowo biegającym za metalowym ogrodzeniem. Ich sierść wskazywała na fakt, że z pewnością nie są karmione odpadami z pańskiego stołu.\nMężczyzna ubrany był w białą, nieskazitelnie wyprasowaną koszulę, której górne guziki pozostawił rozpięte. Czy zrobił to celowo, aby bez trudu można było dostrzec ślady męskości pokrywające jego tors? Jeansy podkreślały umięśnione pośladki, zdradzając, że jego ulubioną formą spędzania wolnego czasu nie jest leżenie na kanapie. Na nosie miał ciemne okulary zasłaniające szczelnie to, co dziewczyna najbardziej chciała zobaczyć. Ciepły wiatr wplątał się w jego ciemne włosy, które gdzieniegdzie świeciły srebrnymi nitkami.\n– O, w mordę! Jaka maszyna.\n– Uspokój się, bo pomyśli, że samochodu nie widziałyśmy.\n– Nie mów, że widziałaś kiedyś taki sprzęt.\n– Ochłoń, proszę cię. Nie zauważyłam wcześniej, abyś była fanką motoryzacji.\n– Od teraz jestem. – Wysiadły z auta, aby przywitać się z gościem.\n– Cześć, długo na nas czekasz? Przepraszamy za spóźnienie, ale koleżanka zdawała egzamin i trochę się to przeciągnęło. Gdybym wiedziała, że przyjedziesz taką furą, poczekałabym na ciebie i razem byśmy Paulinkę z uczelni odebrali. To by dopiero było coś, podjechać czymś takim. Całemu przyszłemu „ciału pedagogicznemu” gacie spadłyby do kostek na widok takiej maszyny. Tak w ogóle, to Dagmara jestem. Jak dasz mi się przejechać tym cudem, to pozwolę ci mówić do siebie Daga. Wiem, że podobno kiedyś już się poznaliśmy, ale ja cię nie pamiętam.\n– Mikołaj. – Wyciągnął rękę w jej stronę. – Ja również bym cię nie poznał, Dagmaro. Zdaje się, że kiedy ostatni raz się widzieliśmy, Hanka zmieniała ci pieluchy.\n– No, no. Mamy nie ma w domu. Wyjechała na terapię. Ale poznaj moją przyjaciółkę, to jest Paulinka.\n– Przyszłe „ciało pedagogiczne”? – zapytał.\n– Tak, za miesiąc bronię dyplom. Zapewniam pana, że moim gaciom trzeba znacznie więcej, aby opadły do kostek.\n– Mów mi Mikołaj albo Miki. Jak chcesz i… nie śmiałbym wątpić, że jest inaczej.\n– To co, zapraszam do środka. Otworzę ci bramę i wjedziesz na podjazd. Chyba lepiej, abyś nie zostawiał tu tej maszyny.\n– Okolica wygląda na bezpieczną.\n– Strzeżonego pan Bóg strzeże, tata tak zawsze mówi. Pakuj się do środka i zaparkuj za mną. – Guzikiem pilota otworzyła bramę.\nZaparkował dokładnie w tym miejscu, gdzie mu kazała.\n– Zapraszam do domu. Napijesz się z nami kawy?\n– Chętnie. Pozwolisz, że wyciągnę od razu walizkę? Chciałbym trochę popracować, zanim wróci twój ojciec.\n– Jasne, pokój dla ciebie jest przygotowany. Zabierz swoje rzeczy i rozgość się. Czuj się jak u siebie w domu.\n– Na widok walizki dziewczyny wymieniły porozumiewawcze spojrzenia. Perfekcyjnie wykonany louis vuitton niczym nie przypominał niebieskiego worka na odpady. Nastała chwila milczenia.\n– Czy coś nie tak? – zapytał.\n– Nie, nie. Po prostu spodziewałyśmy się kogoś innego – rzuciła Dagmara.\n– Księciem z bajki raczej nie jestem. Jeśli was rozczarowałem, to bardzo przepraszam.\n– Zależy, kogo uznamy za księcia – powiedziała Paulina i chwilę później pożałowała tych słów. Na szczęście udał, że ich nie słyszy, bo była niemal pewna, że słyszał je wyraźnie.\nZapach świeżo zaparzonej kawy roznosił się po domu. Mikołaj podziękował za przyjęcie, po czym zabrał swój kubek i zniknął za drzwiami pokoju, zostawiając dziewczyny same.\n– Jakiś dziwak. Przyjechał i nawet z nami nie porozmawiał. Myślałam, że jak zrobię tej kawy, to siądzie i powie o sobie cokolwiek. A on nic! Widziałaś to? Widziałaś, jaką ma walizkę?\n– Widziałam, drogą – rzekła Paulina obojętnie. – Daga, jeszcze przed chwilą byłaś zła, że przez niego musimy wracać, a teraz jesteś zła, że nie chce z tobą gadać. Chyba powinnaś się cieszyć, że nie zajmuje ci cennego czasu. Możemy jechać na lody.\n– Tylko krowa zdania nie zmienia. Teraz jestem ciekawa, kim on jest. Ojciec nigdy o nim nie opowiadał. Wiem tylko tyle, że razem studiowali i że teraz on ma kłopoty, więc potrzebuje się od nich oderwać. Ty, ale przystojny co?\n– Nie wiem. Nie zdjął nawet okularów.\n– Ja tam nie patrzyłam na okulary. Dupkę ma zawodową. Na pewno ćwiczy albo biega. Kurczę, ja też powinnam zacząć się ruszać. Jeszcze chwila i moje pośladki dopadnie grawitacja. Lepiej zapobiegać niż leczyć. Muszę się za siebie wziąć.\n– Wpadł ci w oko?\n– No, coś ty! Mógłby być moim ojcem. Wolę mojego Miśka. Nie interesują mnie bogaci nudziarze z problemami.\n– Przepraszam, czy mógłbym prosić o ręcznik? Chciałbym się odświeżyć po podróży. Niestety nie mam własnego.\n– Długo tu stoisz? – zapytała Dagmara.\n– Nie wiem. – Skierował wzrok na nadgarstek w poszukiwaniu odpowiedzi. – Jakieś trzydzieści sekund?\n– O trzydzieści za długo. Proszę, oto twój ręcznik. Rada na przyszłość. Nie podsłuchuj moich rozmów.\n– Przepraszam. – Chwycił ręcznik przewiązany czerwoną tasiemką i zniknął.\n– Chyba nie byłaś dla niego zbyt uprzejma. Nie sądzę, aby słyszał naszą rozmowę. Wiesz, jakby nie było, jest twoim gościem.\n– Masz rację. Może trochę przesadziłam. Postaram się być dla niego miła. Okay, skoro mój szanowny gość nie ma zamiaru z nami rozmawiać, to może pojedziemy po Miśka i skoczymy jednak na te lody?\n– Chyba muszę już wracać. Trochę rozbolała mnie głowa. To przez te emocje związane z egzaminem. Przyjadę jutro, dobrze? Nie gniewasz się na mnie?\n– Chcesz mnie zostawić sam na sam z tym kimś, kto właśnie bierze prysznic? Jeśli okaże się zawodowym mordercą albo jakimś świrem psychopatą, to będziesz mnie miała na sumieniu.\n– Jeśli byłby tym, za kogo go bierzesz, zapewne teraz siedziałybyśmy pod tym prysznicem obwiązane grubą liną. Zmykam, kochana. – Przyjaciółki na pożegnanie wymieniły serdeczny uścisk, obiecując sobie wieczorną rozmowę telefoniczną.\nMikołaj, który wyszedł spod prysznica, z daleka przyglądał się tej scenie z zaciekawieniem. Dziewczyna z długimi blond warkoczami do złudzenia przypominała kogoś, kogo kiedyś znał. Kogoś, przed czyim balkonem pełnym pnących róż spędził wiele godzin swojego życia. Nieczęsto wracał do tych wspomnień. Przeglądanie się w nich sprawiało, że serce zalewała mu krew, a oddech przyspieszał nienaturalnie. Zdążył już zakopać w ciemnym grobie uśpione demony przeszłości. Przynajmniej tak mu się wydawało. Jednak jedno spojrzenie na tę dziewczynę zmieniło wszystko. Język uwiązł mu w gardle, odmawiając posłuszeństwa. Był wdzięczny Dagmarze, że jej paplanina wypełniała niezręczną ciszę.\n„Moim gaciom trzeba znacznie więcej, aby opadły do kostek”. „Zależy, kogo uznamy za księcia”. Dźwięczało mu w uszach, nie dając spokoju. Od dawna nie analizował słów wypowiadanych przez kobiety. Teraz zaczął się zastanawiać. Umiejętność dobierania trafnych skojarzeń była cechą, którą ostatni raz zaobserwował w kimś, kogo kochał miłością pierwszą, bezgraniczną i ufną do granic.\nSternę Krzemianowską poznał jeszcze w podstawówce. Naprawdę miała na imię Stanisława, lecz nie bardzo lubiła to imię. Odziedziczyła je po swojej babci. Dzieci naśmiewały się z niej z tego powodu. „Stasia srasia”, „Stasia kupa ptasia” to były najdelikatniejsze z określeń, z którymi spotykała się na co dzień. Jako mała dziewczyna przejmowała się tym ogromnie. Próbowała nawet kupić akceptację innych, przynosząc do szkoły pomarańcze czy mandarynki przywiezione przez jej ojca z dalekich podróży po świecie. Wtedy były takie czasy, że nie można było ot tak, po prostu nabyć tych owoców w sklepie. Przez chwilę było dobrze, lecz kiedy tylko smakołyki się kończyły, znowu była „Srasią”.\nRozumiał ją doskonale. Jemu rówieśnicy również nie szczędzili wyzwisk. Co prawda nie naśmiewali się z jego imienia, lecz z pocerowanych ubrań, posklejanych kilkanaście razy tenisówek, przykrótkich spodni i kanapek z dżemem. Zaciskał wtedy mocno pięści i przysięgał sobie, że jeszcze kiedyś im pokaże, że jeszcze kiedyś to on będzie górą.\nWspólna niedola połączyła ich pewnego poniedziałkowego wiosennego poranka, kiedy to zastał Sternę siedzącą na szkolnych schodach, całą zalaną łzami. Podszedł i zapytał, co się stało. Dumnie odpowiedziała, że nic takiego i że dziękuje za troskę, ale sama sobie poradzi. Już miał odejść, gdy zauważył, że w jej rozpuszczonych włosach jest coś, co przypominało kłębek wełny. Nachylił się i dostrzegł łopian, skrzętnie wplątany w jej blond czuprynę. „Kto ci to zrobił”? – zapytał. „Koleżanki” – odpowiedziała. – „Skończyły mi się pomarańcze, następne tata przywiezie dopiero za kilka miesięcy, jak wróci z morza. Nie mam już nic, czym mogłabym przekupić dziewczyny, aby wreszcie przestały mi dokuczać” – Rozpłakała się jeszcze bardziej. Przypominała małe, bezbronne zwierzątko potrzebujące opieki. Mikołaj wyjął z torby grzebień, który zapakowała mu matka, i powoli wyskubał dziewczynie dziady z jej pięknych włosów.\nOd tamtego dnia byli nierozłączni, a Sterna już zawsze nosiła zaplecione warkocze, aby nie kusić losu. Teraz już śmiano się z ich obojga. „Zakochana para Jacek i Barbara” – słyszeli za sobą, gdy kroczyli szkolnym korytarzem, trzymając się za ręce.\nMikołajowi podobało się jej imię. Lubił zwracać się do niej „Stasiu”, lecz ona wolała, gdy nazywał ją Sterną. Zawsze chciała być wolnym od ludzkich uprzedzeń ptakiem. Odkąd zostali parą, Mikołaj nie jadł już kanapek z dżemem. Sterna zawsze przynosiła jakieś smakołyki przygotowane przez matkę. Suto wyposażona śniadaniówka wystarczała, aby z powodzeniem najadło się z niej dwoje dzieci. Zakochali się w sobie i pomimo skrajnie młodego wieku byli przekonani, że spędzą razem całe życie.\nOjciec Sterny, dowiedziawszy się o uczuciu, którym jego córka darzy jakiegoś „przybłędę”, przeniósł ją do innej szkoły. Spotykali się więc potajemnie jeszcze przez kilka lat. Aż do dnia, gdy wszystko się wydało.\nMikołaj zdobył się na odwagę i postanowił odwiedzić ojca dziewczyny. Miał nadzieję, że urlop, na którym przebywał właśnie mężczyzna, będzie doskonałym momentem do rozmowy. Jakże się mylił… Trzymając dłoń na sercu, zapewniał, że kocha jego córkę miłością najprawdziwszą. Przysięgał opiekować się nią najlepiej, jak potrafi. Obiecał zapewnić jej godne życie, pełne wygód i wszystkiego, czego tylko Sterna sobie zażyczy. Niestety nie wypadł zbyt przekonująco. Niedoszły teść wyrzucił go z domu, żegnając słowami: „Cóż syn pijaka i degenerata mógłby zaoferować mojej jedynej córce? Wynocha! I żebym cię więcej tu nie widział!”.\nMimo że ich uczucie nie zostało pobłogosławione, Mikołaj nie przestawał przychodzić pod balkon dziewczyny. Obraz wymalowany z pnących róż i jej ciasno zaplecionych warkoczy utkwił w jego podświadomości na zawsze. Śnił o nim na jawie i zasypiał, mając go przed oczami. Sterna uciekała do niego ukradkiem, ofiarując mu wyrwane z rzeczywistości momenty. Dziękowali Bogu, że mieszkała na parterze.\nPierwszy raz kochali się w jej osiemnaste urodziny. Lipiec tego lata był wyjątkowo ciepły. Zrobili to w domku na działce, należącej do rodziców Patryka. Gdyby ktoś kazał mu wymienić najszczęśliwszy dzień z jego życia, to wymieniłby właśnie ten, w którym poczuł ją wszystkimi możliwymi zmysłami. Po wszystkim bujali się na ogrodowej ławce, jedli maliny i rozmawiali o przyszłości. Świętowali jej wejście w pełnoletniość oraz to, że Mikołaj właśnie dostał się na prawo. Chciał zostać bardzo dobrym prawnikiem. Wykonywanie tego zawodu miało zapewnić im dostatnie życie. Całe lato spędzili na tej działce, oddając się pieszczotom własnych ciał. Uwielbiał sprawiać jej przyjemność cielesną i pomimo braku doświadczenia był możliwie jak najlepszym kochankiem.\nCóż mógł jej wtedy ofiarować oprócz miłości i napisanych odręcznie wierszy? Jeden z nich ciągle trzymał w kalendarzu. Nie zdążył jej go dać. Wtedy te słowa znaczyły wszystko. Dziś były jedynie skrawkiem papieru wyperfumowanego domieszką wspomnień, szczelnie schowanych na dnie duszy. Trzymał go w rękach i patrzył na niego wzrokiem niewyrażającym zgody na decyzję, którą podjęło za niego życie.\nJak bardzo wiosenny, uśmiech Twój,\nMyśli już nie moje – wszystkie biegną\nJak bardzo iskierki Twoje kuszące\nEmocje w duszy grają niczym orkiestra cała,\nJak bardzo kobiecość Twoja rozpala\nW głowie szumi, serce rytm przyspiesza,\nJak bardzo pragnę odszukać Cię w malinkach.\nBy skraść choć jednego pocałunku miodową słodycz\nKocham Cię, na zawsze i do końca\nGdy skończył czytać, wrócił myślami do nowo poznanej dziewczyny. Kolor jej włosów splecionych w warkocze, sposób poruszania się i mówienia do złudzenia przypominał mu jego pierwszą miłość. Tylko te oczy były inne. Inności tej nie potrafił nazwać słowem. Co prawda, było mu dane patrzeć w nie tylko przez ułamek sekundy, a wystarczyło, by dostrzegł tajemnicę, której poznanie miało stać się celem jego przyszłego życia.\nIle mógł mieć lat? Wyglądał na zadbanego. Nieprawda! On był zadbany. Piekielnie zadbany. Paulina odnawiała w myślach obraz nowo poznanego mężczyzny. Jej wyobraźnia działała na najwyższych obrotach. Spędziła w jego towarzystwie zaledwie pół godziny i to wystarczyło, aby jej wieczór stał się niespokojnym. Nie miała nawet apetytu na indyka, którego upiekła mama, a przecież było to jedno z jej ulubionych dań. Rodzice wypytywali, jak minął dzień, co robiła i jak poszło ostanie zaliczenie. Ot, zdawkowa rozmowa o wszystkim i o niczym.


Julimex Osłonki na brodawki - jednorazowe, serca (8 szt.) - Sklep myBra.pl\nGładkie, samoprzylepne osłonki, dzięki którym brodawki przestaną się odznaczać pod jasną, czy też bardzo dopasowaną odzieżą. Tu w kształcie serc, ale dostępne są również kwiatki. W opakowaniu znajdują się cztery pary (8 sztuk) osłonek.\nGładkie, samoprzylepne osłonki, dzięki którym brodawki przestaną się odznaczać pod jasną, czy też bardzo dopasowaną odzieżą. Osłonki są w kształcie serca, dostępne są także w kwiatki. W opakowaniu znajdują się cztery pary (8 sztuk) osłonek.\nOpinie o Osłonki na brodawki - jednorazowe, serca (8 szt.)


Przecież wiadomo ze to porozumienie to ruch czysto polityczny, zresztą nieźle rozegrany przez rząd. Związkowcy myśleli że ograli wszystkich... a wrzutka na koniec że porozumienie wejdzie w życie po akceptacji KE oznacza że guzik ugrali. Zgody KE nie będzie więc równie dobrze mogli tam ustalić po ferrari dla każdego i po domku nad jeziorem. A potem rząd rozłoży ręce i powie widzicie myśmy dobrze chcieli ale ta zła unia nam nie dała więc trzeba kopalnie zamykać wcześniej i zrealizuje pierwotny plan bo innej drogi nie ma. Nie ma popytu na taką ilość węgla w Polsce - są za to nierentowne kopalnie które nie mają złóż i je trzeba zamknąć żeby reszta mogła jako tako funkcjonować do 2040 roku.


W Polsce jest prawie że 3,5 miliona diabetyków, a co najgorsze - nieomalże milion jest nieświadomych choroby. Cukrzyca to poważna choroba, która ma związek z poziomem cukru we krwi. Nie bez powodu lekarze mówią o cukrzycy, iż jest skrytym zabójcą - nie daje bezpośrednich objawów, https://diabetyk24.pl/ niemniej jednak wywołuje liczne problemy z układem krążenia, sercem i oddziałuje bezpośrednio na pogorszenie humoru.\nJeżeli chcą Państwo przeanalizować poziom cukru we krwi bądź też mają już Państwo zdiagnozowaną cukrzycę - punkt sprzedaży Diabetyk24.pl będzie miejscem, które należałoby odwiedzić. Na domenie znajduje się pełna propozycja akcesoriów dla diabetyków. Mierniki poziomu cukru we krwi, etui, wyposażenie do bezpiecznego wykonywania badań i wiele więcej. Sklep Diabetyk24.pl prowadzony jest przez ludzi, jacy chcieli stworzyć miejsce w sieci przyjazne dla diabetyków, proponując pełen asortyment związany z profilaktyką, leczeniem oraz dzienną rutyną, przez którą muszą przechodzić pacjenci z zaburzeniami stanu cukru we krwi.\nOprócz najwyższej jakości oprzyrządowania do mierzenia cukru, sklep Diabetyk24.pl ma w szerokiej ofercie bogaty zbiór książek o chorobie - dzięki tej lekturze, przyzwoiciej poznają Państwo chorobę oraz o wiele odpowiedniej dopasują się do codziennej walki. Ponadto propozycja obejmuje także rozmaitego rodzaju słodziki oraz towary spożywcze, wszelkie zatwierdzone przez doktorów, z odpowiednimi atestami - bezpieczne dla cukrzyków, którzy o określonej porze dnia muszą do organizmu dostarczyć stosowną ilość cukru.\nJeżeli szukają Państwo punktu sprzedaży, który od A do Z stworzony został dla diabetyków - serwis Diabetyk24.pl na pewno spełni wyczekiwania. Szybka realizacja zleceń, kadra gotowa odpowiedzieć na każde zapytanie, wielki oraz różnorodny asortyment, jaki spełni wymagania każdego pacjenta - oto propozycja w pigułce. Serdecznie zapraszamy już teraz do odwiedzin oraz sprawdzenia - należałoby także powracać na domenę, ponieważ właściciele sklepu nieraz organizują różnego typu promocje bądź zapowiedzi innowacyjnych towarów dedykowanych dla cukrzyków. Z Diabetyk24.pl będą Państwo na czasie z technologicznymi nowościami sprzyjającymi dziennej walce z chorobą.\nbusy dojeżdżają do centrum Paryżawynajem autokarów warszawaprawnikapetvita karmy dla kotówsale weselnelegowiska dla psadrapakikancelaria prawna krakówwynajem autobusów warszawaptakiodżywianie chomikówszkolenia bhpsklep zoologiczny onlinekarmy dla psaporadnikkancelaria prawnapetvita karma dla kotafotomachinakarma dla psadhl ceny przesyłek


101 rocznica Odzyskania Niepodległości – swiety-jacek.pl\n„ Miłość mi taką zapal w łonie , Chryste,\nBy serce moje , jako Twoje , biło\nMiłością Boską wielkie , promieniste….\nTylko dla Ciebie i ojczyzny żyło. „\n101 lat temu – 11 listopada we wszystkich polskich kościołach rozbrzmiały radośnie dzwony głosząc koniec ponad 100 – letniej niewoli narodu polskiego . Polska powróciła na mapy Europy . Zawdzięczamy to determinacji naszych dziadów , którzy dla polskiej mowy , Białego Orła i naszej „ biało-czerwonej „ gotowi byli poświęcić swe niejednokrotnie bardzo młode życie . Rodziła się ta nasza na nowo wskrzeszona ojczyzna w bólach i biedzie , ale była wolna i niepodległa . Jeszcze nie raz Polakom przyszło żyć w uciemiężeniu i niewoli , nie raz przyszło im chwycić za broń , nie raz polały się krew i łzy , abyśmy teraz mogli cieszyć się spokojnym niebem nad głowami , szumem polskich lasów , krzykiem mew nad falami polskiego Bałtyku , majestatem granitowych Tatr ….\nTym , którzy walczyli o naszą wolność należy się pamięć i hołd . Nie wolno nam zapomnieć o naszych bohaterach i pamięć tę należy krzewić w sercach dzieci i młodzieży z pokolenia na pokolenie .\nDzisiejszy dzień rozbrzmiał w naszym kościele melodiami tamtych lat – „Marsz ,marsz Polonia „ , „ My Pierwsza Brygada „ , „ Polskie kwiaty „ . Chór wspomagany dzielnie przez scholę dziecięcą i młodzieżową oraz licznie zgromadzonych parafian , w krótkim programie okolicznościowym uczcił pamięć tamtych dni i bohaterów . W niejednym oku zakręciła się łza , bo chociaż nie myślimy o tym codziennie , to są momenty które uświadamiają nam jak bardzo kochamy naszą Polskę ! Potem przyszła pora na modlitwę w intencji ojczyzny i narodu polskiego pod przewodnictwem księdza proboszcza . Mszę zakończyliśmy wzniosłym śpiewem „ Boże coś Polskę „ .\nBardzo dziękujemy wszystkim , którzy przyszli aby wziąć udział w dzisiejszej uroczystości . Podziękowania należą się szczególnie dzieciom , ich udział w dzisiejszych obchodach , znajomość pieśni patriotycznych , świadczy o tym , że pamięć tamtych dni trwa i jest kultywowana w domach i szkołach . Oznacza to , że jako naród nie tracimy swej tożsamości .\nSmutnym jest natomiast brak w tak ważnym dla każdego Polaka dniu , naszych barw narodowych na naszych domach – naszej „ biało-czerwonej ! Pamiętajmy i o NIEJ !\nzdjęcia na stronie https://www.facebook.com/parafialeszczyny/


Macierewicz: Nie mam zamiaru słuchać opozycji ws. wysłania wojsk na tereny po nawałnicy - RMF 24\nSobota, 19 sierpnia 2017 (16:28)\nNie mam zamiaru w tej sprawie słuchać opozycji - powiedział w sobotę w Chojnicach (Pomorskie) minister obrony narodowej Antoni Macierewicz komentując zarzuty, że wojewoda pomorski za późno skierował wojsko do pomocy na tereny dotknięte przez nawałnicę.\nAntoni Macierewicz /Dominik Kulaszewicz /PAP\nJa nie mam zamiaru w tej sprawie słuchać opozycji, ani głosów ludzi, którzy nie byli na miejscu, nie widzieli i nie rozumieją skali tragedii i skali niezbędnej pomocy. Żołnierze, którzy tam są na miejscu i stoją po pas, albo po szyję, w wodzie i wyciągają te straszliwe zniszczenia, ratują ludzi, wiedzą o tym lepiej - mówił dziennikarzom szef MON.\nDysponujemy ponad 9 tysiącami żołnierzy i ogromną ilością sprzętu, która jest w każdym momencie do dyspozycji i uruchamiamy go na żądanie i wniosek wojewodów, bo to wojewodowie są odpowiedzialni za teren. Oni wiedzą, jakie środki i gdzie powinny być kierowane - my jesteśmy tu siłą usługową. Wchodzimy do działania wtedy, kiedy władze cywilne nie dają sobie i trzeba interweniować ciężkim sprzętem - tłumaczył Macierewicz.\nSkuteczność ich działań i poświęcenie jest naprawdę wysokiej próby, a to nie są przecież jedyne zespoły, bo i na innych ciekach wodnych pracują żołnierze - ocenił.\nTagi:Antoni Macierewicz, nawałnica\nNewsSzef MON o decyzji prezydenta: Jakikolwiek komentarz wikłałby nas w publiczną polemikę


wysokiej jakości przewód elastyczny izolowany - Katalog castlegem PR5\nPrezentujemy Państwu profesjonalny anemostat, który stanowi idealne zakończenie sieci wentylacyjnej. Za sprawą niemu następuje właściwa regulacja i kierowanie strugi powietrza do wewnątrz albo na zewnątrz pomieszczenia. Nasz anemostat prostokątny, wykonany jest z wysokiej klasy blachy ocynkowanej. Dostosowany jest do montażu w kanałach wentylacyjnych prostokątnych, skrzynkach rozprężnych oraz sufitach podwieszanych. Całość jest bardzo odporna na uszkodzenia, a jednocześnie wygląda estetycznie i również profesjonalnie. Nasz anemostat gwarantuje rzetelność, ergonomiczność i również najwyższą pieczołowitość wykonania. Nasza przedsiębiorstwo działa na rynku od bardzo wielu lat; najwyższym dobrem zawsze było zadowolenie klienta a oprócz tego wysoka klasa towarów. Więc możemy pochwalić się współpracą z wieloma renomowanymi producentami, również zagranicznymi. To wszystko powoduje, że nasz anemostat prostokątny jest najlepszym wyborem.


Kontrmanifestacja w Gdańsku: W Polsce nie ma miejsca na dewiacje - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Kontrmanifestacja w Gdańsku: W Polsce nie ma miejsca na dewiacje\nKontrmanifestacja w Gdańsku: W Polsce nie ma miejsca na dewiacje\n31 maja 2015 18:12 /15 komentarzy/w Informacje, Polecamy, Polska\nUlicami Gdańska przeszła tzw. parada równości homoseksualistów. Pochód spotkał się z ogromnym sprzeciwem oraz kontrmanifestacją. Obrońcy rodziny mówią wprost: w Polsce nie ma miejsca na dewiacje.\nPrzedstawiciele dewiacyjnych związków homoseksualnych w Polsce coraz śmielej afiszują się ze swoimi postulatami. Wczoraj w Gdańsku odbyła się manifestacja pod mylną nazwą „jesteśmy rodziną”. Homoseksualiści dążą do zmian w prawie, które zalegalizowałyby tzw. związki partnerskie.\nDziałalności sodomitów sprzeciwia się polskie społeczeństwo, czego wyrazem była chociażby kontrmanifestacja w Gdańsku.\n– Sprzeciwiamy się im ponieważ naruszają moralność publiczną, naszą tradycję polską, katolicką. 10 lat temu skutecznie wyraziliśmy sprzeciw, manifestacja została rozbita. Nawołujemy do tamtych wspaniałych tradycji sprzed 10 lat – mówił Jakub Albin, organizator kontrmanifestacji.\nObrońcy normalnej rodziny zablokowali jedną z dróg, dzięki czemu marsz gejów i lesbijek został zatrzymany. Jednak w wyniku interwencji policji, pięciu obrońców wartości trafiło do aresztu.\n– Widząc po prostu, że homoseksualiści idą (…), że nic nie stoi im na przeszkodzie, uważaliśmy, że naszym obowiązkiem moralnym jest zatrzymać ten marsz. Dlatego usiedliśmy tak jak w stanie wojennym. Wówczas też wielokrotnie organizowaliśmy demonstracje – powiedziała Anna Kołakowska.\nMimo, że Środowiska LGBT stanowią margines społeczeństwa, są mocno wspierane przez lewicowo-liberalne media. Dlatego tak ważne jest, by głos społeczeństwa ws. dewiacji był wyrażony głośno i jasno.\nWielki finał Drużyny Energii\nPremier złożył kwiaty pod Pomnikiem Poległych Stoczniowców w Gdańsku\n[TYLKO U NAS] J. Kanthak: Będzie moje stanowcze „Nie” dla wprowadzania ideologii gender w Gdańsku\nJ. Sellin: Zbliżamy się do rocznicy wybuchu II wojny - najbardziej emocjonalnej\nDżihadyści z IS coraz bliżej granicy z Turcją Spory o przyjmowanie imigrantów


Organizatorki warsztatów: Paulina Czapska i Anna Szapert / ADAM STĘPIEŃ\nIzabela Szymańska| 28-03-2016\nCZEGO NIE NAUCZONO NAS W SZKOLE\nPaulina Czapska i Anna Szapert nazywają siebie tandemem, który rozwija inteligencję emocjonalną i społeczną. Miksują psychologię, neurobiologię, sztukę, łączą ze swoim doświadczeniem coacha, trenera, edukatora (Paulina), i psychoterapeuty (Anna), a potem przekazują je za pomocą ćwiczeń. Prowadziły zajęcia w Pracowni Duży Pokój, w czwartek 31 marca, będą w Marzycielach i Rzemieślnikach (Bracka 25).\n- W internecie można znaleźć wiele osób, które mają ciekawe wykłady. My lepiej czujemy się w bezpośredniej pracy z ludźmi, nie tylko indywidualnie, ale też w dużych grupach - mówi Anna Szapert. - Uczymy siebie i innych tego, czego nie uczono nas w szkole, bo nie ma na to miejsca w systemie edukacji. Zapraszamy, żeby każdy stał się ekspertem od siebie - dodaje Paulina Czapska.\nUczestnicy przychodzą do nich, bo model życia, jaki znają z rodzinnego domu, nie odpowiada współczesnemu światu.\nSEN TO NIE STRATA CZASU\nCzęść uczestników chce przyjść po gotowe rozwiązania i recepty. Pytają, jak efektywnie zarządzać czasem, pieniędzmi. Trenerki nakłaniają, żeby biznesowe słowo „zarządzać” zamienić na bardziej ludzkie „korzystać”. - Zaskoczyło mnie, że mają wyrzuty sumienia z powodu snu, uważają, że to strata czasu. Badania mówią, że dziś śpimy średnio 1,5-2 godziny mniej niż w 2013 roku. I to coraz bardziej się pogłębia - mówi Paulina. Podczas ćwiczeń z pieniędzmi trenerki pytały, jak je wydawać, na co wymieniać, by mieć poczucie, że robi się to sensownie.\nPaulina i Anna nie dają jednak gotowych rozwiązań. Tytuł cyklu „Ćwiczenia z ” ma być wskazówką, by uczestnicy sami wypróbowali wiele metod, idei.\nJAK ZARZĄDZASZ SOBĄ\nW czwartek będą zajmowały się tematem władzy. Nie chodzi jednak tylko o politykę. - Zaczynamy od tego, jak ja sprawuję władzę nad sobą: czy wysypiam się, dobrze jem, chodzę do lekarza, dbam o to, żeby spędzać czas z bliskimi, gdy nie daję z czymś rady, to proszę o pomoc. Czy jestem zarządcą, który mówi: „możesz więcej!” czy: „jesteś beznadziejna”? - wymienia Paulina.\nPrzyglądają się temu, jakim jesteśmy rodzicem - autorytarnym, który wie, co jest najlepsze dla dziecka, czy takim, który z nim rozmawia. Czy wreszcie bierzemy udział w wyborach, czy jednak dystansujemy się od władzy i decydujemy pozostać bierni.\nCO NAPĘDZA ZŁE WYDARZENIA\n- Przygotowując się do zajęć, znalazłam cytat: „Najlepszy rząd to taki, który mało rządzi”. Podoba mi się napięcie między tymi słowami. U nas władza kojarzy się z wydawaniem decyzji, mniej z odpowiedzialnością, świadomością. Ciekawym przykładem jest Kanada, jeśli minister ds. uchodźców sam jest uchodźcą, to dzięki swojemu doświadczeniu i przeżyciom jest bliżej problemów tych ludzi. U nas ten osobisty fragment doświadczenia polityków nie funkcjonuje - mówi Anna.\nPrzekonują, że o władzy można rozmawiać, reprezentując różne poglądy polityczne. - Mamy dobrze zbadaną historię pod względem faktograficznym, ale też pod względem psychologii społecznej, wiemy, co eskaluje konflikty i napędza spiralę złych wydarzeń. To się zaczyna od bardzo małych rzeczy, od tego, że mówimy: my - oni, etykietujemy - mówi Paulina.\nPo Marzycielach mają już kolejne plany. Chcą jeździć poza Warszawę na spotkania w małych miejscowościach; przygotują zajęcia z „muszę” w tle - o tym, kto i dlaczego decyduje o tym, co musimy, a na festiwalu Millennium Docs Against Gravity Film Festival po jednym z filmów poprowadzą „Ćwiczenia z ciszą”.\n„Ćwiczenia z władzą”\nul. Bracka 25, III p\nczwartek, 31 marca, godz. 18-21\nWstęp wolny, zapisy: hallo@futuresimple.p


Drukarnia Toreb - skocz.com\nW ofercie produkowanych toreb oferujemy torby reklamowe papierowe laminowane w rÃ³Å¼nej gramaturze papieru, torby reklamowe nielaminowane, torby reklamowe papierowe ekologiczne, torby z papieru kraft. Na rynku poligraficznym dziaÅ‚amy od wielu lat, posiadamy odpowiednio doÅ›wiadczonÄ… kadrÄ™., dziÄ™ki ktÃ³rej moÅ¼emy zapewniÄ‡ najwyÅ¼szÄ… jakoÅ›Ä‡. MoÅ¼emy zaproponowaÄ‡ PaÅ„stwu trzy techniki tworzenia nadrukÃ³w â€“ offsetowÄ…, fleksograficznÄ… oraz sitodrukowÄ…. Zapraszamy serdecznie na naszÄ… stronÄ™ internetowÄ… oraz do wspÃ³Å‚pracy. Drukarnia Toreb Papierowychul. Danusi JurandÃ³wny 2230-398 KrakÃ³wtel. : +48Â 66Â 074 02 12e-mail:Â biuro@drukarniatoreb.plZapraszamy od PoniedziaÅ‚ku do PiÄ…tku od 09:00 do 16:00\nlogo na torbach\nDrukarnia Toreb


GeoForum - forum geograficzne Geografia Studia geograficzne geografia uś\nbylby ktos w stanie przyblizyc mi jak wygladaja studia na geo w sosnowcu na uniwersytecie ślaskaim??\nDzięki rektorowi Janeczkowi duuuuuuuuuuuuużo bezpłatnych kursów terenowych. Poza tym uważam, że całkiem nieźle.\na sam poziom na uczelni? z czym generalnie ludzie maja problemy?slyszallem rozne plotki nt kartografii.. ze srednio itp jak tutaj?\nz gory dzieki jakbys znalazl chwiele czasu na odp mi\nPoczytaj wcześniejsze wątki. Gdzies się o tym rozpisałem.\ngeografia na uś-iu:\n1) całkiem przyjemnie\n2) karto sie nie przerażaj - dziekan Jania wykłada przystępnie i ciekawie, samo się zapamiętuje, generalnie na minimum, a nawet na więcej do egzaminu wystarczą notatki z wykł, jesli dokładnie zrozumiesz o co chodzi i trochę się przyłożysz nie będzie problemów - choć oczywiście lekturę dodatkowoą polecam (uwaga! na egzaminie obowiązkowo perfekt zadania ze skalą, bo to są pytania o wszytsko: nie odpowiesz dobrze i dalej nie sprawdzają), ćwiczenia - stopień upierdliwości zalezny od prowadzącego, ale... generalnie to ludzie młodzi i normalni, wiedzą, że dziś map ręcznie się nie robi, ale na kompach, więc perfekcjonizm w posługiwaniu się kalką, tuszem i pismem technicznym mile widziany, ale nie fanatycznie wymagany, raczej myślenie i systematyczność\n3) co do praktyk tereniowych - rzeczywiście dużo co jest i zaletą i wadą (jeśli ktoś np. chce zarabiać w kraju albo zagranicą, ewentualnie wyjechać gdzieś dalej turystycznie - przez pierwsze 2 lata może być problem, choć teraz już wszyscy żałujemy, że uczelnia nie organizuje nam wakacji... )\n4) inne przedmioty z 1 roku (1 semestr): geologia dynamiczna i historyczna - sympatycznie, ciekawie, ale trzeba się przyłożyć; podstawy astronomii w geografii - jw chyba, że na ćw trafisz do dr B. - śmieszno ale bardziej straszno; matematyka i statystyka - matma jak matma - nauczyć się i zdać...; proseminarium - robisz prace, piszesz referat, kolokwia - dopiero jeśli się na prawdę bardzo postarasz to może będziesz jednym ze śmiałków którzy nie zaliczyli; fizyka chemia - test z wykladów to totolotek; chemia - zaliczenie z wykladów trudne, ale z perspektywy 3 lat proponuję podchodzić bez histerii\n5) na 2 roku prawdziwy kwiatek, creme de la creme to geo społeczna - ale uwaga! nie należy dawać wiary plotkom o prowadzącej: wbrew pozorom kobieta kochana, chce dużo nauczyć, a że równocześnie dużo wymaga..., za to po zdanym egzaminie ma sie poczucie ze sie geo ludnosci i spolczna na prawde rozumie i umie\n6)ogolnie proponuje nie wierzyc glupim opowiesciom o zlosliwosci prowadzacych, niesprawiedliwym ocenianiu i wyciaganiu wyników testow z sufitu, czy tez ich niesprawdzaniu - w 99,9% przypadków totalne bzdury i krzywdzace plotki rozsiewane przez zadnych zemsty spadochroniarzy, ktorzy nie wykorzystali 10 szans poprawy oceny, tylko sie niepotrzbnie uprzedzisz\n7) ogolnie pzdr i zapraszamy!\nkurcze ale kolos z tego posta\ni oczyswiscie jest w nim blad: totolotek jest tylko z fizyki a nie z fizyki i chemii, chemia opisana dopiero kawałek później


ZAKSA nadal niepokonana. Cenny punkt PGE Skry [ZDJĘCIA] — Radio Łódź\nwto, 26 sty 2021 23:11:04 +0100\nSpotkanie w Hali Energia od początku było emocjonujące. Prowadzenie zmieniało się kilka razy. Początkowo lepiej wyglądali kędzierzynianie (6:8, 14:16), ale w końcówce przewagę mieli bełchatowianie (21:19). Pierwszy set padł jednak łupem przyjezdnych (25:23).\nW zespole ZAKSY bardzo dobrze prezentował się Łukasz Kaczmarek (21 punktów, przy 63-procentowej skuteczności w ataku w całym spotkaniu). Na skrzydłach wspomagali go Aleksander Śliwka (14 punktów) i Kamil Semeniuk (13).\nWśród bełchatowian nie było zdecydowanego lidera. Ciężar zdobywania punktów na swoje barki wzięli Mateusz Bieniek (16), Taylor Sander (16), Milad Ebadipour (15), Dusan Petković (13) i Karol Kłos (11).\nTak zrównoważony atak pozwolił wygrać drugą partię 25:21. W trzeciej górą byli goście (20:25). Siatkarze PGE Skry walczyli do końca i udało im się doprowadzić do tie-breaka. W nim ZAKSA prowadziła od początku do końca, wygrywając 15:10 i całe spotkanie 3:2. Kędzierzynianie tym samym pozostają niepokonani w sezonie 2020/2021. Bełchatowianie zdobyli punkt, który może zadecydować o ich ewentualnym awansie do dalszej fazy Ligi Mistrzów. Kolejne dwa mecze podopieczni Michała Mieszko Gogola rozegrają w środę i czwartek (27, 28 stycznia). Turniej odbywa się w Hali Energia.


Po dziesięciu kolejkach IV ligi, w grupie centralnej prowadzi Ząbkovia, na południowym-wschodzie najlepsza jest Mazovia Mińsk Mazowiecki, a na północnym-zachodzie Mławianka. Przewaga liderów nad goniącymi zespołami jest jednak minimalna.\nW grupie centralnej Ząbkovia wygrała w Warszawie z Okęciem 4:0. Podopieczni trenera Piotra Dziewickiego objęli prowadzenie już w 7. minucie po strzale Konrada Budka. Jeszcze przed przerwą drugiego gola w tym meczu zdobył Tomasz Sieński. Po zmianie stron w ciągu dwóch minut bramkarza Lotników pokonali jeszcze Patryk Zych oraz Damian Świerblewski. Wicelider – Victoria Sulejówek zremisowała na wyjeździe z Marcovią 1:1. Po sromotnej porażce w ubiegłym tygodniu (0:11 w Ząbkach), drużyna z Marek bardzo chciała się zrehabilitować. Nie było to łatwe ponieważ jej rywalem była Victoria Sulejówek, która wygrała sześć ostatnich meczów z rzędu. W 70. minucie prowadzenie dla ekipy z Sulejówka zdobył Adrian Zarzecki. Gospodarze walczyli do końca i w doliczonym czasie gry udało im się wyrównać. Po dośrodkowaniu z rzutu wolnego Dawida Dudy, najwyżej do piłki wyskoczył Bartłomiej Gołasiewicz i głową skierował piłkę do siatki. Na trzecie miejsce w tabeli wskoczyło MKS Piaseczno. Ekipa trenera Arkadiusza Modrzejewskiego wygrała na swoim boisku z Drukarzem Warszawa 2:1. Warszawiacy do przerwy prowadzili po trafieniu Kamila Kądzieli, ale po przerwie skuteczniejsi byli gospodarze. Na początku drugiej połowy, po zagraniu Kamila Ziemnickiego do remisu doprowadził Szymon Wiejak. W 65. minucie, kolejnym dobrym podaniem popisał się Kamil Ziemnicki, a drugiego gola dla Piaseczna zdobył Konrad Rudnicki. W końcówce Drukarz miał jeszcze kilka okazji do zdobycia wyrównującej bramki po uderzeniach Mikołaja Kwiatkowskiego, Filipa Dębka oraz Mateusza Bieniasa, jednak wynik nie uległ już zmianie.\nW grupie północno-zachodniej Mławianka wygrała u siebie z Kasztelanem Sierpc 5:0. Trzy gole dla lidera zdobył Mateusz Stryjewski, a kolejne – jego brat Michał oraz Krzysztof Dąbkowski. W derbowym meczu dwóch podwarszawskich ekip, Huragan Wołomin pokonał na swoim boisku KS Łomianki 5:1. Już do przerwy gospodarze prowadzili 3:0 po trafieniach Marcina Smolińskiego, Mateusza Augustyniaka oraz Rafała Wielądka. Po zmianie stron kolejne trafienie zaliczył były legionista Marcin Smoliński, a ostatni gol dla ekipy Sergiusza Wiechowskiego był dziełem Kamila Żmudy. Przy wysokim prowadzeniu trener Huraganu wprowadził na boisko młodych zawodników z ławki rezerwowych. Drużyna z Łomianek honorową bramkę zdobyła w końcówce, a jej autorem był Hiszpan – Sergio Carbajal Tonini. Wysokie zwycięstwo odniósł również Hutnik Warszawa, który na boisku w Parku Skaryszewskim wygrał z rezerwami Wisły Płock 5:0. Po dwa gole dla ekipy z Bielan zdobyli Kacper Siudak oraz Paweł Giel, a wynik ustalił Sebastian Duczek. Trochę kłopotów w Pułtusku miał Świt Staroźreby. Wicelider prowadził wprawdzie do przerwy 2:0 po trafieniach Filipa Januszczaka oraz Rafała Trakula z rzutu karnego, jednak po zmianie stron kontaktowego gola zdobył Łukasz Kamiński, a w końcówce Świt został w dziesiątkę po czerwonej kartce dla Dawida Majewskiego. Nadnarwianka próbowała doprowadzić do wyrównania, ale najlepszej okazji dla gospodarzy nie wykorzystał Kamil Jagielski, który trafił w poprzeczkę i Świt wygrał 2:1.\nW grupie południowo-wschodniej Podlasie Sokołów Podlaski po znakomitej końcówce zremisowało z prowadzącą w tabeli Mazovią Mińsk Mazowiecki 3:3. Prowadzenie dla gości uzyskał Norbert Jędrzejczyk, ale bardzo szybko wyrównał Dawid Makuch. Jeszcze przed przerwą drugiego gola dla ekipy z Mińska Mazowieckiego zdobył Wojciech Wocial. Kiedy w 80. minucie Michał Bondara z rzutu karnego strzelił trzecią bramkę dla Mazovii, wydawało się że lider wywiezie z Sokołowa Podlaskiego trzy punkty. Podlasie jednak w końcówce poderwało się do ataku i najpierw kontaktowego gola strzelił Cezary Mitas, a w doliczonym czasie gry do remisu doprowadził Mateusz Omieciuch. Zamłynie Radom wygrało na swoim boisku z Mszczonowianką 3:0. Prowadzenie dla gospodarzy w 30. minucie uzyskał Paweł Chudziński, który posłał piłkę do siatki po dośrodkowaniu z rzutu rożnego. W drugiej połowie Mszczonowianka ruszyła do ataku, ale radomianie mieli sporo szczęścia i po uderzeniu Piotra Cudnego od utraty gola uratował ich słupek. W końcówce Zamłynie dwukrotnie skutecznie skontrowało, zdobywając kolejne bramki po strzałach Kamila Oparcika oraz Damiana Popiela. W derbowym starciu ekip z jednego powiatu, Hutnik Huta Czechy przegrał z Wilgą Garwolin 1:3. Dwa gole dla gości zdobył Tomasz Paszkowski, a trzeciego Przemysław Alot. Dla Hutnika z rzutu karnego trafił Michał Macioszek. W ostatnim meczu dziesiątej kolejki, goniąca czołówkę Pilica Białobrzegi pokonała na wyjeździe rezerwy Pogoni Siedlce 5:1.


Rozgrzewka przed bieganiem. Wiele osób o niej zapomina | Warszawa Nasze Miasto\nAleksandra Podgórska 05.03.2015 Zaktualizowano 05.03.2015\nRozgrzewka przed bieganiem. Wiele osób o niej zapomina Karolina Misztal\nTrening biegowy powinien składać się z trzech elementów - rozgrzewki, biegu i ćwiczeń rozciągających. Niestety, część z nas rozgrzewkę albo wykonuje źle, ale w ogóle o niej nie pamięta. A to błąd. Podpowiadamy, jak szybko i skutecznie rozgrzać poszczególne partie mięśni przed biegiem.\nPo co właściwie nam rozgrzewka? Odpowiedź jest bardzo prosta - po to, żeby przygotować nasz organizm do wysiłku, który go czeka. Dzięki przystosowaniu swojego ciała do biegu, zmniejszamy ryzyko kontuzji, a także szybszego zmęczenia.\nJak powinniśmy się rozgrzewać? Dla osób, które dopiero zaczynają biegać, idealnym rozwiązaniem będzie marsz. Po kilku minutach takiego chodu powinniśmy zacząć trucht. Cała ta część zazwyczaj trwa od 10 do 15 minut. Dopiero po jej zrealizowaniu powinniśmy przejść do ćwiczeń, które pobudzą nasz organizm. Przede wszystkim trzeba pamiętać, że musimy rozruszać całe ciało. Zaczynamy od góry, czyli od szyi i kończymy na nogach. Pamiętamy też, że najpierw wykonujemy ćwiczenia w ruchu, a dopiero potem w staniu. Jakie ćwiczenia warto wykonywać? Jeśli chodzi o rozgrzanie górnych partii ciała, to pomocne będą wszelkie skręty szyi, wymachy rąk i skrętoskłony. Jak natomiast rozgrzać nogi?\nTutaj jest kilka wariantów. Możemy wykonać wymachy nogą wyprostowaną do przodu i do tyłu, a także bokiem. Oba warianty ćwiczeń powinniśmy powtórzyć dziesięć razy.\nStajemy w lekkim rozkroku, stopy rozstawiamy na szerokość barku. Następnie przenosimy do tyłu nogę i powoli obniżamy nasze ciało. Staramy się, aby kolano zgiętej nogi prawie stykało się z ziemią. Udo musi być równolegle do podłoża. Należy pamiętać o wyprostowaniu pleców i o tym, aby kolano nogi, która została z przodu, nie wysuwało się przed palce stóp. Na każdą nogę powinniśmy zrobić około 15 powtórzeń.\nTo bardzo proste ćwiczenie. Stajemy w lekkim rozkroku i wspinamy się na palcach do góry, wykonując wdech. Powinniśmy wytrzymać tak około trzech sekund, a następnie, robiąc wydech, opuścić pięty na ziemię. Kiedy poczujemy, że nasze łydki są już odpowiednio rozciągnięte, kończymy ćwiczenie. Trwa to około półtorej minuty.\nSkip A można wykonywać w miejscu lub biegnąc. Chodzi tutaj o unoszenie kolan w górę. Z kolei skip C to uderzanie nogami o pośladki.\nStajemy na jednej nodze i skaczemy na niej w różnych kierunkach - w przód, w tył, a także na boki. Robimy po koło 10-12 powtórzeń na jedną nogę.


Taxi-transfer w mieście Colombo do miasta Chilaw na pre-order\nTransfery w mieście Colombo do miasta Chilaw\nZalety transferów do innych opcji, jak dojechać w mieście Colombo\nDlatego że Colombo jest ważnym węzelem komunikacyjnym, znajdują się tam taksówki, shuttly, autobusy, pociągi.\nJak dojechać w mieście Colombo do punktu przeznaczenia\nSzybsze co najmniej o 10 minut o kierowca Kiwitaxi zna z wyprzedzeniem czas przyjazdu i czeka na Ciebie w mieście Colombo, w określonym miejscu.\nTransfer i taxi w mieście Colombo, zamówione na mejscu\nSzybsze co najmniej o 10 minut: w mieście Colombo istnieje kilka oficjalnych służeb taxi, ale często są kolejki na samochody bo pracownicy lotniska rozprowadzają pasażerów do samochodów lub turyści wybierają wariant przez długi czas. Na lotnisku mogą pracować taxówki prywatni, wśród nich należy wybrać najbardziej godnedo zaufania - to też wymaga czasu.\nSzybsze o 1,5–2,5 razy. Biorąc pod uwagę średni czas oczekiwania na transport poruszający się zgodnie z rozkładem i przeszczepy, podróż w mieście Colombo do hotelu w obszaru miasta albo węzela komunikacyjnego będzie trwać średnio dłużej o 1,75 razy.\nSpokojnie i wygodne. Kierowca Kiwitaxi będzie czekać na Ciebie w określonym miejscu w mieście Colombo i pomoże z bagażem. Podczas podróży zawsze możesz poprosić o zatrzymanie, przejazd przez kawiarnię lub sklep. W razie potrzeby kierowca pomoże Ci zaludnić się do hotelu, działając jako tłumacz podczas komunikowania z administratorem – trzeba tylko poprosić go o tym.\n"Od drabinki do pokoju". Nie zgubisz się w nawigacji w mieście Colombo, bo kierowca spotka Ciebie i prowadzi do samochoda. Dowiezie Cię do miejsca przeznaczenia i nie musisz już chodzić ze stacji transportu.\nTransfery Sri Lanka Colombo – Chilaw


Czechy: Polityczny teatr absurdu\nWyborcza walka na pięści, pat w parlamencie, pomoc prezydenta... W ostatnich miesiącach w Czechach rozgrywała się polityczna tragikomedia, która właśnie dobiegła końca. Na razie.\nNareszcie po wszystkim. Czwartego września prezydent Czech, Vaclav Klaus, powołał swojego partyjnego kolegę, Mirka Topolánka z ODS, na premiera. Topolánek stanął na czele rządu mniejszościowego. W ciągu miesiąca musi odbyć się głosowanie nad wnioskiem o votum zaufania dla rządu. Chciałbym, żeby mój rząd zyskał zaufanie i podjął odpowiednie działania, których potrzebuje nasz kraj po wielu latach złych rządów, mówił Topolanek po swoim zaprzysiężeniu. Jednak Jiří Paroubek, były premier i nowy przywódca opozycji, zapowiedział już: Od naszych posłów nie dostaną ani jednego głosu!\nW tej chwili wszystko wskazuje więc na to, że polityczny teatrzyk ostatnich kilku miesięcy będzie kontynuowany.\nWalka na pięści przed kamerami\nPierwszy akt, wiosna 2006. Kurtyna w górę: rozpoczyna się walka wyborcza. Dwaj przeciwnicy, premier Paroubek i członek ODS, Topolánek, obrzucają się błotem i krzyczą "Sprawiedliwość! Przyszłość! Nadzieja! On kłamie!" W punkcie kulminacyjnym walki minister zdrowia dostaje od rywala głośny policzek - od tyłu. Minister nie pozostaje dłużny i rzuca się do walki na pięści przy włączonych kamerach. Czechy wrzeszczą.\nAkt drugi, po wyborach parlamentarnych czwartego czerwca - dokładnie 100 miejsc w parlamencie otrzymuje blok złożony z twardogłowych komunistów i socjaldemokratów, dokładnie 100 miejsc przydzielone zostaje mieszczanom, chrześcijańskim demokratom i Zielonym. Czesi przecierają oczy ze zdumienia - podział po równo 100 miejsc jest przecież zupełnie nieprawdopodobny. A w ogóle w jakim kraju komuniści z programem rodem z lat 80. zdobywają teraz niemal co piąty głos? I gdzie w byłym bloku wschodnim dostają się do parlamentu Zieloni?\nTeraz na scenie politycznej rozpoczęły się trudne negocjacje. Kraj przecina głęboki rów pełen wyborczego błota. Po lewej stronie stoi Paroubek, a za nim, na politycznym "spalonym", nadąsani weterani drugiej wojny światowej, komuniści.\nPo prawej stronie Topolánek prowadzi długie rozmowy z szefem Zielonych, Martinem Bursikiem oraz chrześcijańskich demokratów, Miroslavem Kalouskiem. Pomysł Topolánka jest następujący: Tworzymy we trzech rząd, wprowadzamy podatek liniowy, robimy coś w kierunku ochrony środowiska i pomagamy rolnikom. Tylko jedno jest pewne - komuniści w żadnym wypadku nie mogą się przyłączyć. Teraz wszystko zależy od wsparcia socjaldemokratów. Ale Paroubek robi jeszcze ceregiele. Na początku sierpnia Bursik nie wytrzymuje i poddaje się. Wycofuję się z tego. Nigdy nie będziemy mieli większości.\nNie ma jej także Paroubek, bo poza jego socjaldemokratami nikt nie chce słyszeć nic o komunistach. Czy Paroubek zbuduje więc most, aby podać rękę Topolánkowi? Nie. Zamiast tego uśmiecha się szyderczo i potajemnie wzywa do siebie chrześcijańskiego demokratę Kalouska. Jeśli nie będziecie z nami współpracować, będą kolejne wybory. I kto wie, czy wtedy ktoś was wybierze...\nNa to dzielny chrześcijanin Kalousek traci zaufanie do Boga, zaczyna się bać i przenosi się na lewy brzeg. Przed zdumionymi Czechami ogłasza: Kraj potrzebuje rządu. My, chrześcijańscy demokraci, poświęcimy się - będziemy współpracować z komunistami. Niedługo później zostaje wyrzucony z partii.\nTrzeci akt rozgrywa się pod koniec sierpnia. Topolánek i Paroubek nie mogą się dogadać. Wywlekane są coraz to nowe brudy, kraj ugina się pod ich naporem. Wreszcie na scenie politycznej pojawia się, niczym deus ex machina, prezydent Vaclav Klaus. Ależ dzieci, uspokójcie się. Zrobimy wyliczankę. Najpierw Topolánek zostanie premierem, a jeśli nie uzyska większości, premierem zostanie znów Paroubek, a potem znów Topolánek. Tak możemy się bawić do wiosny 2007. A jeśli ktoś wtedy będzie się jeszcze interesował polityką, może jeszcze raz iść na wybory. Do tego czasu nikt nie będzie w stanie o niczym zdecydować. A ja - reprezentuję kraj. Jeśli nic nie pomoże, wezwę z powrotem Vaclava Havla i uczynię go moim nadwornym błaznem. Czechy wrzeszczą.\nJak rozegra się dalej ten polityczny dramat? Nikt nie wie. Jedno jest pewne - ciąg dalszy nastąpi.


"Tlen" - reż. Rudolf Zioło - Teatr Muzyczny w Gdyni\n"Tlen" Iwana Wyrypajewa jest jak intelektualny i emocjonalny rollercoaster. Tekst pełen wypowiedzianego i wykrzyczanego buntu młodego człowieka, jego niezgody na otaczającą go, pozbawioną głębszych wartości rzeczywistość trzeba jednak w przekonujący sposób przekazać widzom. W spektaklu Teatru Muzycznego w Gdyni udaje się to tylko czasami.\nIwan Wyrypajew w swoich sztukach często porusza tematy, po które inni nie sięgają. Tak jest też z "Tlenem", tekstem, dzięki któremu zaczął swoją międzynarodową karierę. Dlaczego? Ponieważ ubrana w formę klubowego koncertu sztuka składa się z dziecięciu pouczeń, z początku dość wiernie odpowiadającym biblijnemu Dekalogowi, choć nic tu nie jest proste. Każdy kolejny utwór - recytowane przez aktorów kazanie - jest traktatem o tym, co ludzkie i równie dobrze można potraktować jako jego przeciwieństwo.\nNawiązania do Dekalogu (jak "nie zabijaj" w otwierającym spektakl utworze "Tancerze") ma tu zupełnie inny wydźwięk. "A ja znałem jednego człowieka, który miał bardzo słaby słuch. I nie słyszał, kiedy mówiono: nie zabijaj, pewnie dlatego, że miał na uszach diskmena" - melorecytuje aktor. W ten sposób chrześcijańskie Dziesięć Przykazań stanowi szkielet, na którym Iwan Wyrypajew stworzył nową historię, poświęconą kondycji ludzkiej, ludzkim wyborom i ograniczeniom.\nGdyńskie przedstawienie wyreżyserowane przez Rudolfa Zioło (etatowego reżysera Teatru Wybrzeże, reżysera m.in. "Naszych najdroższych" i "Dwóch w twoim domu") pozostaje wierne koncepcji Wyrypajewa. Rozgrywa się w przestrzeni klubowej, czy też klubowo-teatralnej, bo naprzeciwko widowni ustawiono teatralne krzesła, na których zasiadają aktorzy "Tlenu", nie biorący czynnego udziału w trwających właśnie epizodach. W scenografii Andrzeja Witkowskiego znajdziemy też kawiarniane stoliki, stół DJ-a z laptopem, ale nad wszystkim dominuje wielka sina ściana, podświetlona zimnym niebieskim światłem, sugerująca industrialną przestrzeń klubu. W centralnym punkcie jest pusta klubowa scena. Tam właśnie wychodzą aktorzy wykonujący przed publicznością kolejne recytowane utwory.\nSkładają się one w formę pokoleniowego protest songu i osobliwej prowokacji. Poznamy w nich opowiedzianą fragmentarycznie opowieść o Sańku z Sierpuchowa i Saszy z Moskwy, on zakochał się w dziewczynie ze stolicy, ona z litości oddaje mu się, wiedząc, że nie przywyknie do prowincji. On dla miłości jest gotowy na wszystko. Brutalny mord na żonie nie stanowi problemu - Saniek zrozumiał, że żona była "beztlenowcem", a w moskiewskiej Saszce odnajduje potrzebny mu do życia tlen.\nOczywiście Wyrypajewa nie interesowała makabreska. To tylko punkt wyjścia, by snuć opowieść o kondycji człowieka w kryzysie, kiedy błądzi on po omacku, bez życiowej busoli w postaci wyższych wartości. Kieruje się więc swoim szeroko pojętym interesem, własną wygodą i interpretuje rzeczywistość przez pryzmat własnego "ja", nie dostrzegając potrzeb nikogo poza sobą. Egotyczny, egocentryczny monolog podszyty jest dotkliwie wyczuwalnym brakiem ciepła, miłości, wsparcia, szacunku czy szczęścia. Saniek ma w tekście Wyrypajewa kilka imion, bo przecież nie o konkretnego chłopaka tu chodzi, a o pokoleniowe podskórnie wyczuwane poczucie braku i niespełnienia. I nawet gdy maska agresywnego, wampirycznego egoisty opada, nie potrafi on zbliżyć się do ukochanej, ani zbudować z nią głębszej relacji.\nTen trudny, nieoczywisty i niesłychanie finezyjnie skonstruowany tekst na scenie wybrzmieć może tylko pod jednym warunkiem. Gdy zostanie w wiarygodny sposób podany przez aktorów. Głównym problemem gdyńskiego spektaklu jest to, że udaje się to tylko czasami. Niemal wszystkie kwestie aktorzy mówią skierowani wprost do widzów, prawie rezygnując z interakcji, czasem tylko niczym echo powtarzając swoje gesty. Kiedy aktor staje się niewiarygodny, wypowiadane przez niego słowa nie mają żadnej siły, a w pomyśle bezpośredniej konfrontacji wobec widza nie ma miejsca na wybronienie się w innym sposób.\nDo udziału w "Tlenie" Rudolf Zioło zaprosił piątkę aktorów z Teatru Muzycznego i trójkę młodych aktorów z Krakowa. Pomysł na import aktorów z zewnątrz zaskakiwał od początku, bo przecież w Studium Wokalno-Aktorskim nie brakuje młodych ludzi, którzy mogą wnieść powiew świeżości, o jaki reżyserowi chodziło. Patryk Szwichtenberg (na PWST Krakowie trafił po SWA w Gdyni) w roli DJ-a radzi sobie zarówno z organizacją spektaklu w roli "konferansjera", jak też jako sceniczny partner Reni Gosławskiej w trudnych, konfrontacyjnych scenach na dwa głosy. Jednak pozostali aktorzy z Krakowa - Filip Jasik i Marcin Sztendel - wyraźnie odstają umiejętnościami i przygotowaniem od aktorów Muzycznego. O dziwo, zupełnie minął się z rolą Mateusz Deskiewicz, ciekawy aktor charakterystyczny, w "Tlenie" groteskowo przerysowany i nieautentyczny, z ruchową nerwicą natręctw.\nDużo lepiej wypadają panie. Pierwsze skrzypce grają Renia Gosławska i Katarzyna Wojasińska. Pierwsza subtelnie, bez cienia przesady wykłada racje swojej bohaterki w mocnych werbalnych pojedynkach z Patrykiem Szwichtenbergiem, druga wkłada w monolog bohaterki (scena "Nie i tak" poświęcona przysięganiu) dużo emocji. Według tego samego klucza Wojasińska bardzo dobrze rozgrywa "Jak to się robi bez uczucia", czyli rozmowę o seksie (z bohaterem Mateusza Deskiewicza). W "Amnezji" (wyjaśniającej jak "wymazać" trudne kwestie ze swego życia) dobre wrażenie pozostawia Sylwia Wąsik, wystylizowana na dresiarę. Kobiecy zespół uzupełnia bezbarwna na ich tle Iga Grzywacka.\nPonieważ tekst Wyrypajewa w spektaklu Muzycznego nie ma tyle mocy, co treści, spora część jego przesłania ulatnia się, niestety, zaraz po wypowiedzeniu. Reżysersko, poza niezbyt fortunnym niekiedy zestawieniem grających i raz lepszym, raz gorszym prowadzeniem aktorów, nie zrobiono zbyt wiele. Poszczególne sekwencje sprawnie łączy Patryk Szwichtenberg, który przygotował również ciekawą muzykę klubową na potrzeby spektaklu. Bardzo brakuje w "Tlenie" osoby odpowiedzialnej za ruch sceniczny, wyglądający na scenie na przypadkowe, nieskoordynowane ruchy aktorów pozostawionych w tej kwestii samym sobie. Dlatego pełna aluzji ekwilibrystka werbalno-znaczeniowa, jaką jest "Tlen" Wyrypajewa, wypada w gdyńskim spektaklu co najwyżej poprawnie.\n"Tlen" - reż. Rudolf Zioło - Teatr Muzyczny im. Danuty Baduszkowej w Gdyni


72915 Centrala numerów - Dowiedź się szybko i łatwo kto dzwoni nieustannie!\nOtrzymujesz SMS-y Premium z numeru 72915? Kwota naliczona za SMS Premium wynosi 2,00 zł netto/ 2,46 zł brutto. Operator jak Polkomtel Sp. z o.o., T-Mobile Polska S.A., Orange Polska S.A., P4 Sp. z o.o. mają dostępną tą usługę. Tematem numeru 72915 jest Serwisy ezoteryczne, chaty.\nOstatnio odwiedzane: 2019-07-23 04:02:40\nZostaw swój komentarz do numeru 72915\nCo to za numer usługi premium: 72915\nUżytkownicy przeglądali SMS Premium 72915 już 12 razy. Dostałeś SMS-a Premium? Zostaw swoją opinię o numerze 72915.


Mango Papaja: Pudding z tapioki z musem mango, granolą i chia\nSłodkie, lekkie śniadania to zdecydowanie to co lubię najbardziej. Prostota w przygotowaniu tego dania polega na tym, że zarówno pudding z tapioki, jak i pudding chia możemy przygotować dzień wcześniej a rano jedynie złożyć danie w spójną całość i cieszyć się smacznym, zdrowym śniadaniem. Nie muszę chyba przekonywać Was do tego słodkiego dania, kolory na zdjęciu same powinny Was nakłonić do przygotowania go. Jest lekko, kolorowo i zdecydowanie letnio!\n1/4 szklanki tapioki + 3/4 szklanki mleka\n1 łyżka nasiona chia + 1/2 szklanki mleka\n3 łyżki gotowej granoli, np. z tego przepisu\n2-3 łyżki domowych powideł śliwkowych\nTapiokę gotuję w podanej ilości mleka do momentu aż stanie się miękka, potrwa to około 15-20 minut. Chia mieszam z mlekiem i odstawiam na 2-3 godziny lub najlepiej całą noc. Im dłużej chia będzie moczyło się w mleku, tym bardziej pudding stanie się gęsty. Mango miksuję na mus. Na dno miseczki, szklanki bądź słoika, jak u mnie, nakładam połowę musu z mango. Następnie do naczynia przekładam pudding z tapioki, granolę, pudding z nasion chia oraz powidła śliwkowe. Całość dekoruję musem z mango oraz płatkami migdałów. Podaję od razu.\nNa słodko, Nasze inspiracje, Śniadanie


Wesołych Świąt! Dzisiaj Wigilia… – CROCHETBYKATY\nWesołych Świąt! Dzisiaj Wigilia…\nGrudzień 24, 2017 crochetbykaty\n… nareszcie. Cieszę się jak małe dziecko. 🙂 Spotkam się z całą moja rodzina a jest sporych rozmiarów. Chociaż zdję sobie sprawę, że niektórzy maja na pewno znacznie większe. 🙂\nW tym roku bardzo pracowite święta. Jak na pewno wiecie z mojego bloga wcześniej przygotowywałam się do Jarmarku Bożonarodzeniowego w Płocku. Dodatkowo pracuję na pełen etat. No cóż, kwestia dyscypliny i zorganizowania a zorganizowana zawsze byłam.\nW tym roku wykonałam stroiki Bożonarodzeniowe do domu, ozdobiłam dom, ubrałam choinkę, upiekłam ciasteczka i zapakowałam wszystkie prezenty. Nie miałam nawrt czasu na szydełkowanie! Nie zrobiłam nic nowego tylko moje śnieżynki na choinkę i wszystko.\nMuszę opowiedzieć Wam historię tej bombki. Chodzi mi oczywiście o domek. Wraz z siostrą jak byłyśmy małe zawsze dorabiałyśmy do tego domku historię, że mieszkają tam elfy, które w nocy podkładają prezenty pod choinkę i zawsze wieszałyśmy domek bardzo nisko tak, żeby miały jak najbliżej do podłogi. Wisi co roku i zawsze na najniższej gałązce.\nJestem ciekawa jak długo będzie to trwało jeszcze.\nŻyczę Wam wszystkich rodzinnych, spokojnych Świąt Bożego Narodzenia a przede wszystkim bardzo rodzinnych. poświęćcie ten czas dla najbliższych, babci, dziadkom, ciociom, chrześniakom, siostrom, mamom, swoim narzeczonym, chłopakom i kogo tam jeszcze macie a komu nie możecie na codzień poświęcić tyle czasy ile byście chcieli. Pamiętajcie też o tych, którzy nie mogą spędzić spokojnie Świąt, którzy codziennie walczą o życie swoich najbliższych, tych których nie stać na świąteczne potrawy, którzy nie cieszą się Świętami bo w tym roku kogoś zabraknie przy wigilijnym stole. Wam wszystkim życzę, żeby nadzieja, spokój i radość zagościły w waszych sercach, żebyście w końcu mogli spokojnie odetchnąć i cieszyć się życiem.\nWidzimy się po Bożym Narodzeniu.\n#ciekawostki #wiadomości Boże Narodzenie portfolio\nPoprzedni wpis Przygotowań czas – zostały dwa dni do Świąt\nNastępny wpis Nowy Rok 2018 !!! Moja lala Śnieżynka na saneczkach.


Profesjonalna maska do włosów Keratin Sea of Spa do włosów suchych, zniszczonych i kolorowych. Keratyna we włosach jest niezbędnym elementem silnych włosów i nadaje im zdrowy wygląd. Chroni włosy przed uszkodzeniem, utratą wilgoci i zniszczeniem. Ze względu na częste suszenie i stylizację, warunki pogodowe i suche powietrze biurowe, włosy tracą naturalną keratynę. Tylko specjalne produkty do włosów keratynowych mogą przywrócić poziom keratyny. Aminokwasy keratynowe wnikają w strukturę włosa, odnawiają się, wygładzają i przywracają od wewnątrz. Przywracają wewnętrzną strukturę włosów i tworzą na ich powierzchni warstwę ochronną. Zapobiega wysychaniu i łamliwości włosów, chroni je przed wysokimi temperaturami i uszkodzeniami chemicznymi.\nSposób użycia: Nałożyć maskę na czyste, wilgotne włosy lub tylko na końcówki. Pozostaw na 5 minut i dokładnie spłucz wodą.\nSkład: Water (aqua), Cetyl Alcohol,Butyrospermum Parkii Butter, Extract (Shea Buter), Isopropyl Myristate, Persea Gratissima (Avocado) Oil, Linum Usitatissum (Linsed) Seed Oil, Phenoxyethanol, Perfume, Chlorphenesin, Dimethicone, PEG 40 Hydrogenate Castor Oil, Caprylyl Glycol, Hydrolyzed Keratin, Limonene, Polyquanternium 10, Bethentrimonium Chloride,Tocopheryl Acetate, Trideceth-12, Amodimethicone, Maris Sal, Linelool, Hexyl Cinemal, Butylphenyl Methylpropinal, Cetrimonium Chloride, Geraniol, Cytronellol, Benzyl Benzoate.


Strona główna1 » Wino - informacje2 » Rioja - wino sklep poleca3\nData dodania: 18-07-2012 Polecamy hiszpańskie wino z regionu Rioja\nRioja w Polsce kojarzy się bardzo dobrze, niektórzy uważają, że jest to synonim czerwonego hiszpańskiego wina.\nNie wszyscy zaś wiedzą, że Rioja to dość mały region winny nad rzeką Ebro.\nRioja to głownie szczep tempranillo - zobacz RIOJA\nRioja (wymawiaj riocha) to wyśmienite wino hiszpańskie. Oznaczane jest ono symbolem D.O.C. (Denominacion de Orogen Calificada), co daje nam gwarancję, iż jest to wino najwyższej jakości. Dotychczas tylko jeden hiszpański region ma prawo używać tego oznaczenia i jest to właśnie Rioja.\nWinami wytwarzanymi na obszarze La Rioja raczyli się już Rzymianie w II wieku p.n.e. , których ekspansja na te tereny nota bene przyczyniła się do rozwoju uprawy winorośli i produkcji wina w tym regionie. Przez stulecia wino Rioja serwowane było na wielu liczących się dworach królewskich, znalazło się także na kartach literatury w lirykach Gonzalo de Berceo – pierwszego znanego z nazwiska poety hiszpańskiego, by w wiek XX weszło jako najbardziej znane poza Hiszpanią wino hiszpańskie.\nRioja produkowana jest ze szczepu Tempranillo ( w Hiszpanii często zwanego Tinto Fino). Odmiana ta uważana jest powszechnie za największy wkład Hiszpanów w dziedzinie uprawy winorośli. Hiszpania generalnie kojarzy się nam ze słońcem i lazurowym niebem, a odmiana szczepu Tempranillo najlepsze efekty daje w klimacie umiarkowanie chłodnym i z dużą ilością światła, czyli na lepszy grunt szczep ten nie mógł trafić.Odmiana ta daje moszcz o wyważonej zawartości cukru i kwasowości oraz intensywnym kolorze. Wina młode produkowane z tego szczepu są mocne i wyraziste, starsze natomiast nabierają jedwabistej miękkości. Tempranillo zatem ofiarowuje nam wina eleganckie, intensywnie owocowe oraz długowieczne.\nRioja może być czerwona, biała i różowa.Najbardziej popularna jest jednak czerwona – wytrawna i doskonale komponująca się z dziczyzną, daniami mięsnymi i serami. To idealny trunek zarówno na wystawny obiad jak i biesiadę na łonie natury. Charakterystyczne nuty zapachowe dla tej odmiany to: poziomki, śliwki, czarna porzeczka, tytoń, przyprawy korzenne, herbata, wanilia, brązowy cukier, goździki, drzewo cedrowe, suszone figi, cynamon.


„Łatwiej pałac skrytykować, niż psu budę postawić…” – Ostrowiecka.pl\n„Łatwiej pałac skrytykować, niż psu budę postawić…”\n1 września 2017 15 maja 2018 Dariusz Kisiel 0 Comment\nCzęstocice od 1418 roku były wsią, późniejszą własnością m.in. Szydłowieckiego, Radziwiłła „Sierotki”, Tworowskiego, Ostrogskiego. W XVIII wieku funkcjonował tu browar i gorzelnia. Rozwój tej dzisiejszej dzielnicy Ostrowca nabrał tempa, kiedy na początku XIX wybudowano w niej pierwszą na terenie Królestwa Polskiego cukrownię. Stała się osadą fabryczną, a prawdziwego blasku nabrała kiedy na miejscu starego dworka stanął dzisiejszy Pałac Wielopolskich. Teraz jest wielka szansa na to, że tak wrośnięty w historię Częstocic i Ostrowca pałac zostanie gruntownie odremontowany. Niektórzy żartują, że trzeba wymyślić jeszcze jakiegoś ducha, stworzyć legendę miejsca, a pałac stanie się turystyczną Mekką, bo… – jak to było? …”każdy pałac ma swoje tajemnice, bo chociaż zamieszkują go szlachetni ludzie, to nie są wolni od pokus…”\nNo dobrze, a co było zanim stanął pałac w Częstocicach?\nŚmiało możemy mówić o pradziejach Częstocic. Przeprowadzone w ubiegłym roku wokół pałacu badania archeologiczne pod kierunkiem Artura Jedynaka ujawniły ciekawy fragment podstawy kamiennej, związanej prawdopodobnie z dawnym folwarkiem oraz liczne obiekty z czasów rzymskich i nowożytnych. Archeolodzy natrafili także na zabytki pochodzące z epoki kamienia, ceramikę i zabytki krzemienne. W sumie odkryli trzy poziomy osadnicze.\nPierwsza z eksplorowanych warstw odsłoniła fundamenty XVII – wiecznego folwarku. Otaczał go dwór, który stał albo w miejscu dzisiejszego Pałacu Wielopolskich, albo w jego najbliższym sąsiedztwie. Archeolodzy dokopali się do fragmentu zabudowy folwarcznej z kamiennej podmurówki i śladami słupów drewnianych. To była rzadko występująca tzw. konstrukcja przysłupowa, którą np. imituje nowoczesny budynek na Krzemionkach. Drewniana ściana folwarku była wykonana w konstrukcji zrębowej na podmurówce kamiennej, natomiast przylegający do niej dach opierał się słupach. Ze ściany pozostała podwalina z trzema słupami drewnianymi o średnicy 40 cm. Archeolodzy twierdzą, że stał tu duży budynek o przeznaczeniu gospodarczym. Wykopalisku towarzyszyła jama, związana z czasem budowy pałacu. Znaleziono w niej kafle ceramiczne, szklane butelki, fragmenty kieliszków.\nDruga z eksplorowanych warstw odsłoniła duży obiekt gospodarczy, albo gospodarczo – mieszkalny z czasów rzymskich, czyli pierwszych wieków naszej ery. Archeolodzy wykopali sporo przedmiotów, związanych z życiem codziennym – odpadki konsumpcyjne, ceramikę, fragmenty dużych naczyń o pojemności kilkudziesięciu litrów, które służyły do przenoszenia wody lub przechowywania ziarna, a także drobinki przedmiotów metalowych, aczkolwiek mocno skorodowanych. Niewykluczone, że ślady wskazują na funkcjonowanie w tym miejscu zadaszonej drewnianą konstrukcją kuchni. Obok funkcjonował obiekt przemysłowy, prawdopodobnie związany z produkcją żelaza. Świadczą o tym odnalezione żużle miseczkowate, powstałe po obróbce żelaza przez kowala.\nTrzecia z eksplorowanych warstw wyłoniła z kolei niewielki obiekt, związany z kulturą amfor kulistych, charakterystyczną dla czasów neolitu. Można sobie wyobrazić, że nad wykopaną przez archeologów jamą siedział sobie kamieniarz łupiący krzemień i przygotowujący siekierę do stanu użytkowego. Świadectwem są odnalezione liczne łupki. Po pracy kamieniarza pozostało samo ostrze siekiery.\nO Częstocicach, jako miejscu spotkań i wymiany dokumentów, wzmiankowano jest w średniowiecznych źródłach historycznych. Wszystko wskazuje, że na to, że ludzie związani z kopalniami krzemienia byli pierwszymi osadnikami tej dzisiejszej dzielnicy Ostrowca. To w tym miejscu górnicy krzemionkowscy rozpoczęli sekwencję osadniczą, niedaleko dzisiejszej rzeki Modły. Trudno jednak mówić o jakimś masowym przetwórstwie krzemiennym. To była osada, zajmująca obszar trzech, czterech hektarów, położona w granicach obecnego parku i rozciągająca się w stronę cukrowni, w której dysponowano krzemieniem raczej do własnego użytku. Archeolodzy mają więc, gdzie kopać, tym bardziej, że w planach jest rewitalizacja parku w Częstocicach.\nPałac jako wiano\nPałac Wielopolskich świetnie wpisuje się w historię Częstocic. Jego budowę rozpoczęto w latach osiemdziesiątych XIX wieku na zlecenie właściciela Domu Handlowego Warszawie Antoniego Edwarda Fraenkela. Pałac został zaprojektowany przez Leandro Jana Ludwika Marconiego. Budowano go w latach 1887-1899 na miejscu starego drewnianego dworu istniejącego do połowy XIX wieku.\nMaria Wielopolska z synem Józefem (1887 r.) oraz Zygmunt Wielopolski na tarasie pałacu (1914 r.)\nWznoszenie pałacu zakończył warszawski bankier Władysław Laski, który był kolejnym właścicielem dóbr ostrowieckich. Pałac był wianem dla jego córki Marii, która w 1886 roku wzięła ślub z hrabią Zygmuntem Wielopolskim, ziemianinem i politykiem. Od tego czasu pałac stał się siedzibą Wielopolskich i tworzył wraz z Pałacem Myśliwskim na dzisiejszej Kuźni swoiste centrum życia gospodarczego i kulturalnego. Maria i Zygmunt mieli czwórkę dzieci: Władysława, Józefa, Aleksandra i Marię Stefanię. W murach Pałacu Wielopolskich przewijali się sławni ludzie. W 1920 roku w Częstocicach goszczono generała Maxime Weyganda i ówczesnego kapitana Charlesa de Gaulle, późniejszego prezydenta Francji.\nHotel, montownia granatów, szpital, szkoła, muzeum\nPo śmierci męża w 1931 roku Maria Wielopolska sprzedała pałac wraz z parkiem Zakładom Ostrowieckim. Mieścił się w nim hotel dla właścicieli przedsiębiorstwa i resursa dla kadry. Mówiło się, że właśnie tu kwitło życie kulturalne przedwojennego Ostrowca. Podczas wojny w piwnicach pałacu żołnierze AK produkowali granaty.\nBal karnawałowy. Lata 30. XX wieku\nKiedy w połowie 1944 roku Niemcy zajęli pałac urządzili w nim szpital wojskowy. Po wojnie w Pałacu Wielopolskich, który z biegiem lat ulegał dewastacji, funkcjonowała szkoła podstawowa, a później nawet przedszkole. Od 1959 do 1963 roku stał opustoszały, aż dyrekcja huty przekazała go miastu, które dokładnie 3 grudnia 1966 roku otworzyło w nim podwoje Muzeum Regionalnego. Wraz z parkiem, jako zespół pałacowy, obiekt w 1975 roku został wpisany na listę zabytków.\nElewacja frontowa. Lata 30. XX wieku\nArchitekci podkreślają, że projektant Pałacu Wielopolskich czerpał pomysły z wielu stylów. Mówimy więc o nim, jako budowli eklektycznej, nawiązującej do stylu klasycystycznego. Co ciekawe, kubatura jego pomieszczeń sięga 8200 metrów sześciennych. W muzealnym przewodniku możemy wyczytać, że fasada pałacu charakteryzuje się przejrzystością i harmonią, a uwagę przykuwa portyk podjazdowy zwieńczony trójkątnym frontonem, wspartym na ośmiu toskańskich kolumnach. Na ścianie frontowej umieszczono herby właścicieli pałacu – Wielopolskich (Starykoń) i Laskich (herbu własnego). Od strony południowej usytuowany jest parterowy taras z dwoma balkonami.\nElewacja ogrodowa. Lata 30. XX wieku\nO ile pałac niewiele się zmienił z zewnątrz, o tyle wewnątrz już tak. Stało się to po adaptacji pomieszczeń na potrzeby muzeum. Ostrowczanie pałac poznają już od najmłodszych lat, zwiedzając muzeum, podziwiając wystawy, a także uczestnicząc w zajęciach edukacyjnych. Na parterze, w obecnym pokoju dyrektora placówki mieścił się dawniej gabinet właściciela, a w szatni i kasie urządzona była biblioteka pałacowa. Na parterze pierwotnie urządzone były sale balowe i jadalnia. Dziś jedna z nich nazywana jest „kominkową” z racji wybudowania w niej kominka. W niegdysiejszych piwnicach pałacowych urządzono magazyny i pomieszczenia gospodarcze oraz sale do zajęć muzealnych. Jeszcze większej metamorfozie uległo piętro pałacu, na którym praktycznie w stanie pierwotnym pozostały jedynie ściany nośne.\nLipa drobnolistna Maria – pomnik przyrody\nCechą charakterystyczną zespołu pałacowego był zajmujący powierzchnię ponad 2,5 hektarów ogród. Niestety, obecnie znajdujący się w opłakanym stanie. Został zaprojektowany na bazie układu geometrycznego ze skromną dekoracją rzeźb i nasadzeniami wkomponowanymi w naturalny krajobraz. W parku rosną kasztanowce, modrzewie, wiązy, dęby, lipy, cisy i graby. Oczywiście największą duma jest ponad 170-letnia lipa drobnolistna „Maria”, ustanowiona w 2008 roku Pomnikiem Przyrody. Obwód jej pnia wynosi 392 centymetry, wysokość 14 metrów. Imię „Maria” nadano drzewu w 2014 roku na cześć Marii hr. Wielopolskiej.\nMuzeum Historyczno-Archeologiczne w Ostrowcu Świętokrzyskim 4 maja złożyło wniosek aplikacyjny o dofinansowanie z Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko projektu „Zwiększenie dostępności do Muzeum Historyczno-Archeologicznego w Ostrowcu Świętokrzyskim poprzez poprawę infrastruktury Muzeum Archeologicznego i Rezerwatu Krzemionki oraz Pałacu Wielopolskich”. Wartość całego projektu to dokładnie 11 mln 165 tys. zł i będzie on realizowany w latach 2017 -2019.\nPozyskanie tych środków pozwoli w Pałacu Wielopolskich na wykonanie elewacji, renowację tynków, a także osuszenie fundamentów i przeprowadzenie remontu dachu. W pałacu planuje się również modernizację instalacji centralnego ogrzewania i wodno-kanalizacyjnej oraz roboty przy fundamentach, ścianach i schodach, a także remont tarasów, wykonanie nowej instalacji elektrycznej i alarmowej z monitoringiem wizyjnym, przebudowę wnętrz, remont podłóg i wymianę wewnętrznej stolarki drzwiowej.\nZmienić się ma także otoczenie parku. W ogrodzie wycięte zostaną iglaki, a ogród urządzony zostanie na modłę angielską. Urządzona zostanie także weranda, na której latem będzie można urządzać koncerty muzyczne. W parku mają być wykonane m.in. drogi i ciągi piesze z montażem ścieżki edukacyjnej. Magnesem dla turystów może okazać się przygotowanie ekspozycji dymarek w parku Pałacu Wielopolskich, które zostały zasypane. Planuje się je odkopać, osłonić przezroczystym materiałem, jak szkło czy plastik i zabudować wiatą. Będzie to niewątpliwa, dodatkowa atrakcja muzeum.\nO tym, czy środki na remonty w Pałacu Wielopolskich nasze muzeum otrzyma przekonamy się już za miesiąc, zaś o tym, czy w ogóle przejdzie tylko lifting, czy też gruntowaną modernizację będziemy mogli napisać za niespełna trzy lata.\nfot. Muzeum Historyczno – Archeologiczne w Ostrowcu Świętokrzyskim\n← Dziki, czyli autoportret empiryczny z Ostrowca Św. i okolic\nNieudane cofanie →


elka.pl - Niewybuch przy Rydzyńskiej\nStart Leszno Niewybuch przy Rydzyńskiej\nPo godz. 15.00 na kilka chwil wstrzymany został ruch na szosie Rydzyńskiej. W lesie, niedaleko drogi, spacerowicz znalazł niewybuch. Jak się dowiedzieliśmy to pocisk przeciwpancerny 76 mm produkcji radzieckiej.\n1. Dodane przez xyz, w dniu - 29-05-2020 17:42\nTo w co ten "Pocisk trafi"?\n2. Dodane przez Kurek, w dniu - 29-05-2020 17:50\nDziś na słowiańskiej też powinien być patrol saperski bo widziałem bombowa dziewczyne, z resztą chciałem wołać na Nią Google bo miała w sobie wszystko czego szukam\n3. Dodane przez PLE, w dniu - 29-05-2020 18:15\nTo nie jest ul. Rydzyńska. Takiej w Lesznie nie ma.\n4. Dodane przez do 3, w dniu - 29-05-2020 19:00\nbo to nie było w lesznie (...)\n5. Dodane przez xxxx, w dniu - 29-05-2020 19:13\nNie ma takiego czegoś w Lesznie jak ul.Rydzyńska\n6. Dodane przez Poniec, w dniu - 29-05-2020 20:07\nDo kom. PLE i XXXX bo to jest w Poniecu taka ulica...\n7. Dodane przez Rezerwa, w dniu - 29-05-2020 21:03\nA mijalem chłopaków z Głogowa na wiadukcie w Lesznie, popołudniu - od razu mi coś podpadło...'SAPER myli się....trzy razy.....1)jak wybiera zawód, 2) jak się żeni, 3)......., powodzenia Chłopaki, Szacun za Waszą nielekka słuzbę.\n8. Dodane przez Adam, w dniu - 29-05-2020 21:06\nPoziom komentarzy 1-5 na tym portalu to.... pobieda. Widać , że w wojsku nie byli.\n9. Dodane przez Ił 2, w dniu - 29-05-2020 21:08\nJest nie ma ulicy.\nZ którego roku ten pocisk, że przy drodze dopiero dziś się na niego napatoczono?\nCzy to ISKANDER ?\n10. Dodane przez Norman Price, w dniu - 29-05-2020 22:01\nGdzie jest w Lesznie ul rydzynska?\n11. Dodane przez O rany, w dniu - 29-05-2020 22:36\nGdzie jest napisane "w Lesznie przy ul Rydzyńskiej"??? Rany co za ciućmoki\n12. Dodane przez scorp, w dniu - 29-05-2020 22:44\nDo redaktora Klupsia:"Pocisk trafi zostanie zdetonowany":jak to rozumiec? I ta czolowka - jako miejsce zdarzenia podano Leszno, a wedlug kom.6 to zdarzenie mialo miejsce w Poniecu! Bo w Lesznie jest tzw. szosa rydzynska, ale ulicy o tej nazwie nie ma.\n13. Dodane przez egg, w dniu - 29-05-2020 23:23\nszosa rydzyńska to nazwa lokalna, zwyczajowa ..ciołki uliczne\n14. Dodane przez FOED, w dniu - 30-05-2020 00:54\nraczej tam nie leżał 75 lat, pewnie go ktoś tam zostawił\n15. Dodane przez xyz, w dniu - 30-05-2020 12:24\nz tego co wiem to gdzieś na tych terenach były stanowiska wojsk Radziecki (KATIUSZY)pewno gdyby te lasy dokładnie przeczesać to by było tego sporo.


Ekstrakcja nadkrytyczna CO2 | Trafka.pl |\nEkstrakcja CO2 w stanie nadkrytycznym oraz inne metody ekstrakcyjne\nNa wstępie odpowiedzmy na pytanie w jakim celu przeprowadza się proces ekstrakcji z ziół? Celem takiego zabiegu jest wydobycie najcenniejszych substancji znajdujących się w danej roślinie. Dobrym przykładem na tego typu działania jest ekstrakcja CO2wykonywana na konopiach siewnych zwanych również przemysłowymi. Finalnym efektem jest otrzymanie esencji czyli ekstraktu bogatego w naturalnie występujące w roślinie CBD. Do najważniejszych substancji pochodzenia konopnego można zaliczyć kannabidiol. Składnik ten jest zawarty w większości produktów, które znaleźć można wybierając sklep konopny.\nJakie są najpopularniejsze metody wykonywania ekstrakcji ?\nNa rynku występuje przynajmniej kilka różnych metody ekstrakcyjnych, które różnią się mechaniką samego procesu. Do najpopularniejszy metod należą:\na. Ekstrakcja dwutlenkiem węgla w stanie nadkrytycznym\nb. Ekstrakcja alkoholowa\nc. Ekstrakcja za pomocą fal ultradźwiękowych\nEkstrakcja CO2 jest określana mianem najbardziej ekologicznej z wszystkich metod. Dzieję się tak ponieważ do procesu ekstrakcji wykorzystywany jest dwutlenek węgla czyli gaz który możemy określić jako neutralny. Jest to ta sama substancja która jest stosowana np. do przygotowania napojów gazowanych w kinach, teatrach oraz podczas różnych imprez masowych. Kolejnym bardzo ważnym elementem wpływający na jakość samego procesu ekstrakcji jest brak rozpuszczalników czyli dodatkowych środków biorących udział w procesie. W dużym uproszczeniu proces polega na przejściu CO2 przez materiał w wyniku czego dochodzi do ekstrakcji. Bardzo dobrym przykładem takiego sposobu produkcji jest sativol olejek konopny 15% , który podobnie jak inne olejki tej marki wytworzony został właśnie przy użyciu tej metody.\nJak przebiega proces ekstrakcji dwutlenkiem węgla\nPierwszym krokiem powinien być zakup odpowiedniego suszu konopnego do ekstrakcji z interesującą nas zawartością kannabidiolu. Następnie zakupiony materiał ekstrakcyjny powinien zostać odpowiednio przygotowany, najlepszym sposobem jest rozdrobnienie go do możliwie jak najmniejszych elementów. W kolejnym kroku należy umieścić materiał w pojemniku ekstrakcyjnym będącym częścią maszyny do ekstrakcji ziół. Do całego systemu podłączone zostają butle z dwutlenkiem węgla. Następnie gaz zostaje podgrzany do temperatury pokojowej i przechodzi w stan ciekły.\nKolejnym krokiem gaz pod ciśnieniem przechodzi przez susz ekstrakcyjny powodując wydobycie esencji z roślin. Tak wydobyty ekstrakt gromadzi się w specjalnie przeznaczonym do tego naczyniu. Natomiast dwutlenek węgla przy wykorzystaniu różnicy temperatur powraca do butli zwrotnej i może być ponownie wykorzystany. Jest to jedna z najpopularniejszych metod ekstrakcji preparatów roślinnych do których zaliczyć można olejki z CBD różnego typu.\nNależy pamiętać że powyżej przedstawiony schemat ma jedynie charakter informacyjny i nie może być wykorzystywany jako wskazówki do przeprowadzenia prawdziwego procesu ekstrakcyjnego. Warto nadmienić że to właśnie głownie produkty pochodzące z ekstrakcji CO2 najczęściej wybierane są w specjalistycznych sklepach. Jeżeli odwiedzisz sklep konopny sprawdź na etykiecie danego produktu sposób ekstrakcji. Z pewnością sam się przekonasz że jest ekstrakcja dwutlenkiem węgla jest jedną z najczęściej stosowanych metod wykorzystywanych przez renomowane firmy.\nPowyżej autor opisał najbardziej popularną metodę czyli ekstrakcję przy wykorzystaniu dwutlenku węgla w stanie nadkrytycznym. Wytwarza się dzięki niej olejki CBD. Dla porównania poniżej przedstawiona zostanie ekstrakcja alkoholowa również znajdująca zastosowanie w procesie produkcyjnym ekstraktu z konopi siewnych Cannabis Sativa L.\nEkstrakcja alkoholowa ziół – jak sama nazwa wskazuje polega na wydobyciu z ziół substancji przy wykorzystaniu rozpuszczalnika jakim jest alkohol etylowy. Proces wyboru materiału oraz przygotowania go do procesu ekstrakcji jest praktycznie identyczny jak w przypadku ekstrakcji dwutlenkiem węgla. Odpowiednio przygotowany susz ekstrakcyjny należy zalać zmrożonym alkoholem etylowym. Następnie uzyskany roztwór należy odparować poprzez podgrzanie cieczy. Do przeprowadzenia tego typu ekstrakcji konieczne jest odpowiednie przystosowanie pomieszczeń pod kątem wentylacji oraz innych parametrów technicznych. Pamiętajcie że nie należy wykonywać tego w domu.\nEkstrakcja z wykorzystaniem fal ultradźwiękowych\nMetoda w większości kroków jest zbliżona do ekstrakcji alkoholowej. Dołożony jest jeden dodatkowy element a w zasadzie urządzenie wykorzystywane do pozyskiwania substancji. Jest to ekstraktor ultradźwiękowy który po umieszczeniu materiału w alkoholu etylowym dzięki dużej sile fal ultradźwiękowych intensyfikuje proces ekstrakcji dzięki czemu osiągane efekty mogą być bardziej wydajne.\nDo czego wykorzystywane są produkt końcowy czyli ekstrakt:\nEkstrakt z konopi pozyskany metodą ekstrakcji dwutlenkiem węgla w stanie nadkrytycznym bądź przy użyciu ekstrakcji alkoholowej może mieć bardzo szerokie zastosowanie. Najbardziej popularne jest wykorzystanie esencji do produkcji olejków cbd cechujących się pełnym spektrum naturalnie występujących w konopiach kannabinoidów. Po przeprowadzeniu dodatkowe oczyszczania proces ekstakcji wykorzystywany jest również do tworzenia tzw. ekstraktu w formie sypkiej.\nMarihuana medyczna Najpopularniejsze metody badania produktów konopnych


Polski Teatr Tańca nie jest w stanie normalnie funkcjonować, bo brakuje pieniędzy na jego działalność uważa dyrektor placówki Ewa Wycichowska. Jej zdaniem przyznane środki nie pozwalają na realizację i prezentację spektakli. Innego zdania jest marszałek wojwództwa.\n„Gdyby coś groziło teatrowi, to byśmy reagowali, a takiego zagrożenia nie ma. Ale skierowałem przeciwko pani (dyrektor teatru) doniesienie do rzecznika dyscypliny finansów publicznych, bo kierowanie tym teatrem nie jest zgodne z regułami. Jeśli jest brak płynności, to jest to tylko efekt złego zarządzania, niczego więcej" - powiedział Woźniak.\nPolski Teatr Tańca jest od 1994 roku organizatorem Międzynarodowych Warsztatów Tańca Współczesnego, od 2004 roku Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Tańca, zaś od 2008 roku Festiwalu Atelier.(PAP)


Meda, czyli nieco ciemniejsza strona życia (2017) [+audio, napisy]\nPodwójny profil (2017) [+audio, napisy]\nDoru (Serban Pavlu) jest drwalem, któremu niedawno zmarła żona. Na domiar złego mężczyzna zmuszony jest wysłać małą Medę (Ana Radu) – dziewczynkę, której prawnym opiekunem przez ostatnie osiem lat była jego ukochana – do sierocińca. Aby adoptować małą, Doru musiałby załatwić wiele formalności. Cała procedura jest jednak bardzo czasochłonna i kosztowna. Zdesperowany wdowiec szybko pojmuje, że (…) Pokaż więcejDoru (Serban Pavlu) jest drwalem, któremu niedawno zmarła żona. Na domiar złego mężczyzna zmuszony jest wysłać małą Medę (Ana Radu) – dziewczynkę, której prawnym opiekunem przez ostatnie osiem lat była jego ukochana – do sierocińca. Aby adoptować małą, Doru musiałby załatwić wiele formalności. Cała procedura jest jednak bardzo czasochłonna i kosztowna. Zdesperowany wdowiec szybko pojmuje, że aby zatrzymać Medę, będzie musiał działać na granicy prawa.Przejmująca do szpiku kości opowieść o żałobie, godzeniu się ze stratą oraz desperackiej walce o rodzinę. Dramat w reżyserii Emanuela Pârvu (Everything is far away) pokazuje psychikę człowieka, który zostaje wystawiony na poważną próbę. Główny bohater obrazu, w którego rolę brawurowo wciela się wyróżniony za stworzoną przez siebie kreację na Festiwalu Filmowym w Sarajewie Serban Pavlu (serial HBO Europe W cieniu, Toata lumea din familia noastra) podejmuje walkę z systemem za tych, których kocha. W obsadzie znaleźli się również Adrian Titieni (Egzamin), Florin Zamfirescu (Filantropia), Ana Radu (Everything is far away) oraz Costel Cascaval (Ostatni przystanek raj).\nPierre (Pierre Richard) jest siedemdziesięciopięcioletnim wdowcem, który wiedzie samotne życie. Pewnego dnia jego córka daje mu w prezencie komputer w nadziei, że dzięki internetowi jej ojciec pozna nowych ludzi. Z pomocą speca do komputerów, Alexa (Yaniss Lespert), Pierre odkrywa serwis randkowy. Zakłada sobie konto i podszywając się pod młodszego znajomego poznaje tam młodziutką Florę (…) Pokaż więcejPierre (Pierre Richard) jest siedemdziesięciopięcioletnim wdowcem, który wiedzie samotne życie. Pewnego dnia jego córka daje mu w prezencie komputer w nadziei, że dzięki internetowi jej ojciec pozna nowych ludzi. Z pomocą speca do komputerów, Alexa (Yaniss Lespert), Pierre odkrywa serwis randkowy. Zakłada sobie konto i podszywając się pod młodszego znajomego poznaje tam młodziutką Florę (Fanny Valette). Para doskonale się dogaduje. W końcu kobieta proponuje spotkanie…Pełna pomyłek francuska komedia romantyczna, która bawi i wzrusza do łez. Tryskająca świeżym humorem i niespodziewanymi zwrotami akcji produkcja w reżyserii Stéphane’a Robelina (Zamieszkajmy razem) udowadnia, że nawet na starość życie jest w stanie nas bardzo zaskoczyć. Barwne postacie w filmie tworzą Pierre Richard (1001 przepisów zakochanego kucharza), Yaniss Lespert (Rodzice na skraju załamania nerwowego), Fanny Valette (Zakochany Molier), Stéphane Bissot (Tylko nie miłość) oraz Stéphanie Crayencour (Zabójczy Jacques). Zdjęcia do filmu powstały w Niemczech, Francji oraz Belgii.