Maria Valtorta - Ewangelia, jaka została mi objawiona (Księga IV.153)\nNapisane 23 lipca 1946. A, 8746-8781\nTyberiada wylała wszystkich swoich mieszkańców na ulice prowadzące do jeziora lub w jego pobliże. [Idą tam ci, którzy] chcą znaleźć ochłodę dzięki wiatrowi wiejącemu nad wodami i poruszającemu drzewami ogrodów [usytuowanych] wzdłuż brzegu. W mieście tym jest mieszanka rozmaitych ras, stykających się ze sobą z różnych powodów. Bogaci rozkładają się wygodnie w łodziach, używanych jedynie dla przyjemności, lub w cieniu zielonych ogrodów. Oglądają łodzie, które poruszają się na niebiesko-turkusowych wodach. Już są oczyszczone z żółtego koloru, który nadała im burza w wieczór dnia poprzedniego. Dzieci, zwłaszcza najuboższych, swawolą na plaży, tam gdzie zamierają małe fale. Chłód wody, która je obmywa wyżej niż by chciały, sprawia, że wydają lekkie okrzyki, przypominając przez to jaskółki.\nŁodzie Piotra i Jakuba zbliżają się do brzegu i kierują się ku małej przystani.\n«Nie. Do ogrodu Joanny» – nakazuje Jezus.\nPiotr jest posłuszny bez dyskutowania. Jego łódź – a za nią druga, bliźniacza – wykonuje doskonały obrót, zostawiając za sobą ślad piany w formie znaku zapytania. Płynie w stronę ogrodu Chuzy, gdzie zatrzymuje się i cumuje. Jezus wychodzi jako pierwszy i podaje rękę dwóm Mariom, żeby im pomóc w zejściu na maleńki pomost.\n«Udajcie się teraz do wielkiej przystani i głoście Pana. Ujrzycie człowieka, który podejdzie do was, i zapyta, gdzie jestem. To mąż z Antiochii. Przyprowadźcie go do Mnie po odprawieniu tłumu.»\n«Tak... ale... co mamy mówić ludziom? Głosić Twoje przybycie czy głosić Twoją naukę?»\n«Moje przybycie. Powiedzcie, że o świcie będę przemawiał w Tarichei i uzdrowię chorych. Niech jeden z was pilnuje łodzi lub zostawcie tam jakiegoś ucznia, żeby były gotowe do odpłynięcia. Idźcie i niech pokój będzie z wami.»\nI idzie w kierunku kraty służącej za zamknięcie pomostu. Dwie Marie idą za Nim w milczeniu.\nW ogrodzie kwitną późne, piękne, choć nieliczne róże. Nie widać nikogo. Słychać jednak krzyki dwojga szczęśliwych, bawiących się dzieci. Wkładając dłoń między arabeski kraty, Jezus usiłuje otworzyć zamknięcie, lecz nie udaje Mu się to. Próbuje znaleźć coś, co – wydając dźwięk – przyciągnęłoby uwagę. Ale niczego takiego nie ma.\nWtedy, słysząc głosy zbliżających się dzieci, woła donośnie:\nGłosy nagle cichną. Jezus powtarza: «Mario!»\nWidzi, jak środkiem łąki przypominającej dywan, tak krótko jest ścięta trawa, podchodzi dziewczynka. Idzie małymi kroczkami, ostrożnie, z palcem na buzi. Badawczo rozgląda się we wszystkie strony. Otaczają ją krzewy zadbanych róż. W odległości kilku kroków za nią idzie Maciej, z owieczką białą jak piana.\n«Mario! Macieju!» – woła Jezus głośno.\nGłos przyciąga niewinne spojrzenia. Dzieci kierują wzrok na kratę. Widzą Jezusa, który – z twarzą między prętami – uśmiecha się do nich.\n«Pan! Biegnij, Macieju, do mamy... Zawołaj Eliasza albo Micheasza... niech przyjdą otworzyć...»\n«Idź ty. Ja idę do Pana...»\nBiegną obydwoje z wyciągniętymi ramionami, jak dwa motyle, jeden biały, a drugi różowy, z brunatną główką. Ale biegnąc, na szczęście wołają sługi. Ci zaś przybiegają, trzymając w dłoniach polewaczki i grabie. Krata uchyla się więc i dwoje dzieci wpada w objęcia Jezusa. On całuje je i wchodzi, trzymając je za ręce.\n«Mama jest w domu z przyjaciółkami. Nas odsyłają, bo nas nie chcą» – wyjaśnia szybko Maciej.\n«Nie mów tak brzydko. Mama nas odsyła, bo te damy to Rzymianki i mówią jeszcze o swoich bogach, a nas ocalił Jezus i powinniśmy znać wyłącznie Jego. To dlatego, Panie. Maciej jest jeszcze zbyt mały i tego nie rozumie» – mówi [Maria] z wdziękiem i roztropnością dziecka, które wiele wycierpiało. Dlatego jest dojrzalsza, bardziej dorosła, niż mógłby świadczyć o tym jej wiek.\n«Ojciec także nas odsyła, kiedy przychodzą ci z dworu. A oni mi się podobają, bo prawie wszyscy to żołnierze... wojownicy... Wojna! To piękna rzecz, wojna! Przynosi zwycięstwo! Pokonuje Rzymian. Precz z Rzymem! Niech żyje Królestwo Izraela!» – woła dumnie chłopiec. [Jezus zwraca mu uwagę:]\n«Wojna nie jest piękna, Macieju, i jeśli nie przyniesie zwycięstwa, można z poddanego stać się niewolnikiem...»\n«Ale Twoje Królestwo musi przyjść i aby mogło nadejść, będziemy mieć wojnę. I wszystkich pokonamy, nawet Heroda, a Ty będziesz królem.»\n«Ależ milcz, głuptasie. Wiesz, że nie należy powtarzać tego, co się słyszy. Dobrze robią, że cię wyganiają. Czy nie wiesz, że możesz wyrządzić krzywdę ojcu, matce, a także Jezusowi, jeśli będziesz tak mówił? – odzywa się Maria, a potem wyjaśnia: – Pewnego dnia przyszedł ten, który jest jak książę – krewny Heroda i Twój uczeń – żeby porozmawiać z ojcem. A krzyczeli tak głośno... Nie byli sami... było jeszcze wielu innych...»\n«Wszyscy byli tak piękni, mieli śliczne miecze i mówili o wojnie...» – przerywa jej Maciej.\n«Powiedziałam ci: milcz! Krzyczeli tak głośno, że usłyszeliśmy... i ten głuptas od tej chwili mówi tylko o tym. Powiedz mu i Ty, że nie wolno... [– prosi Maria Jezusa. –] Mama to już mówiła... Ojciec groził mu, że go wyśle do groty, na szczyt wielkiego Hermonu... Da mu sługę głuchego i niemego, aż się nauczy milczeć. A tam musiałby milczeć, bo gdyby mówił, to sługa i tak by go nie usłyszał i nie odpowiedziałby mu, a gdyby krzyczał, wtedy orły i wilki przyszłyby go pożreć...»\n«Straszliwa kara!» – mówi Jezus. Uśmiecha się i głaszcze dziecko, które straciło śmiałość i tuli się do Niego, jakby już widziało orły i wilki gotowe pożreć go całego, razem z jego małym nierozważnym językiem.\n«Naprawdę straszna kara!» – powtarza [Jezus].\n«O, tak! I ja się boję, że go to spotka, i płaczę, że zostanę bez Macieja... [– mówi Maria.] Ale on nie ma litości ani dla mamy, ani dla mnie, i sprawi, że umrzemy z bólu...»\n«Nie robię tego umyślnie... Usłyszałem... i mówię... To takie piękne... pomyśleć, że Rzymianie zostaną pokonani, że Herod i Filip zostaną wypędzeni, a Jezus będzie Królem Izraela» – kończy szeptem i ukrywa twarz w szatach Jezusa, żeby jego głos był jeszcze cichszy.\n«Maciej już więcej nie będzie mówił o tym. Obiecuje to Mi i dotrzyma słowa. Prawda? Dzięki temu nie zostanie pożarty, Joanna i Maria nie umrą z bólu, Chuza nie będzie się gniewał, a Ja nie będę znienawidzony. Bo, widzisz Macieju, z powodu ciebie byłbym znienawidzony. Czy podobałoby ci się, żeby Jezus był prześladowany? Pomyśl, jakie miałbyś wyrzuty sumienia, gdybyś kiedyś musiał sobie powiedzieć: „Sprawiłem, że prześladowano Jezusa, który mnie ocalił, a wszystko to dlatego, że powtarzałem to, co usłyszałem przez przypadek.”\nTe osoby to byli ludzie... a ludzie często tracą Boga z oczu, gdyż są grzesznikami. Nie widząc Boga, nie widzą Mądrości i popełniają błędy w dobrej wierze, a nawet z przekonaniem, że cel jest [dobry]. Ale dzieci są dobre, ich duchy widzą Boga, a Bóg odpoczywa w ich sercach. Powinny więc rozumieć wszystko mądrze i mówić, że Moje Królestwo nie powstanie dzięki przemocy na ziemi, lecz dzięki miłości w sercach. I powinny się modlić, żeby ludzie zrozumieli to Królestwo tak, jak rozumieją je dzieci. Aniołowie dzieci zanoszą ich modlitwy do Nieba, a Najwyższy zamienia je w łaski. I Jezus potrzebuje tych łask, żeby uczynić z tych ludzi, którzy myślą o wojnie i o czasowym królestwie, apostołów rozumiejących, że Jezus jest pokojem i że Jego Królestwo jest duchowe i niebiańskie. Widzisz to jagniątko? Czy ono może rozszarpać kogoś na kawałki?»\n«O, nie! Gdyby mogło to uczynić, ojciec nie dałby nam go w prezencie, żeby nas nie rozszarpało» [– odpowiada Maciej.]\n«Właśnie, dobrze powiedziałeś. Ojciec, który jest w Niebie, nie wysłałby Mnie, gdybym posiadał moc i pragnienie rozszarpywania na kawałki. Jestem Barankiem i Pasterzem. Jestem łagodny i spokojny. Ja gromadzę dzięki miłości, laską dobrego Pasterza, a nie oszczepem ani nie mieczem wojownika. Zrozumiałeś? I obiecujesz Mi, właśnie Mnie, że już nie będziesz mówił o takich rzeczach?»\n«Tak, Jezu. Ale... pomóż mi... bo całkiem sam...»\n«Pomogę ci. Spójrz, dotykam twoich warg i dzięki temu będą potrafiły zostać zamknięte.»\n«Mój Nauczycielu! Święty jest ten wieczór, który pozwala mi Cię ujrzeć!» – mówi Jonatan, biegnąc z domu, żeby się rzucić do stóp Jezusa.\n«Pokój z tobą, Jonatanie. Czy mogę się widzieć z Joanną?»\n«Zaraz przyjdzie. Pożegnała Rzymianki, żeby przyjść do Ciebie.»\nJezus patrzy na niego pytająco, ale o nic nie pyta. Idzie w kierunku domu, słuchając Jonatana. Ten zaś mówi o Chuzie „czującym wielki wstręt do Heroda” i stwierdza:\n«Z miłości do mojej pani proszę Cię, żebyś go pohamował, bo pragnie rzeczy, które... nie byłyby dobre ani dla Ciebie, ani dla niego, a zwłaszcza dla Ciebie.»\nJoanna ma wspaniałą białą szatę. Z głowy opada na nią welon. Wygląda jak filigranowe srebro, tak jest przetkany srebrnym haftem. Nie wiem, jak lekkość tkaniny może unieść ten srebrny haft. Na głowie ma delikatny diadem, lekko wysunięty do przodu, podobny do mitry przyozdobionej perłami. Poza tym – ciężkie kolczyki z perłami, kolię z pereł na szyi, podobne do niej bransolety i pierścionki. To objawienie się piękna czystego i pełnego wdzięku. Podchodzi pośpiesznie do Pana i, nie troszcząc się o piękne szaty, upada na twarz w proch ścieżki i całuje stopy Jezusa.\n«Pokój tobie, Joanno» [– wita ją Jezus.]\n«Kiedy jesteś ze mną, zawsze pokój jest we mnie i w moim domu... Matko!...» – chce ucałować także stopy Maryi, ale Maryja obejmuje ją otwartymi ramionami i całuje. Joanna całuje także Marię Alfeuszową.\nPo powitaniach Jezus mówi:\n«Muszę z tobą porozmawiać, Joanno.»\n«Oto jestem, Nauczycielu. Maryjo, mój dom należy do Ciebie: rozkaż, co jest potrzebne... Ja idę z Nauczycielem...»\nJezus już odszedł w kierunku polany, dobrze widocznej przez wszystkich, ale dość oddalonej, żeby nikt nie mógł słyszeć. Joanna podchodzi do Niego.\n«Joanno, muszę przyjąć kogoś, kto przybywa z Antiochii, z pewnością wysłany przez Syntykę. Pomyślałem, że zrobię to w twoim domu, tutaj, w twoim ogrodzie...»\n«Ty jesteś Panem wszystkiego, co należy do Joanny.»\n«Nawet twego serca?» – Jezus przygląda się jej uważnie.\n«Już wiesz, Nauczycielu! Byłam tego niemal pewna. Teraz jest tak całkowicie. Chuza... Brak konsekwencji mężczyzn jest tak bardzo wielki! Bardzo silnie ciągną ich własne sprawy! A bardzo słabą litość mają dla swych żon! Jesteśmy... Czymże jesteśmy my, małżonki nawet najlepszych mężów? Klejnotem, który się pokazuje lub chowa zależnie od tego, co może być użyteczne... Mimami mającymi się śmiać lub płakać, przyciągać lub odtrącać, mówić lub milczeć, pokazywać się lub ukrywać, zależnie od mężowskich pragnień... zawsze dla jego spraw... Smutny jest nasz los, Panie! I także poniżający!»\n«Za to jest wam dane poznanie, jak się bardziej wznieść duchowo» [– odpowiada jej Jezus.]\n«To prawda. Sam się o tym dowiedziałeś lub powiedziano Ci o tym? Widziałeś Manaena? Szukał Cię...»\n«Nie, nikogo nie widziałem. Czy on tu jest?»\n«Tak. Wszyscy tu jesteśmy... Chcę powiedzieć: wszyscy dworzanie Heroda... a wielu – z powodu nienawiści do niego... Pośród nich – Chuza, odkąd z woli Herodiady Herod ma upodobanie w dręczeniu swego zarządcy... Panie, pamiętasz, jak w Beter chciał mnie od Ciebie oddzielić, bo bał się niełaski Heroda? Minęło kilka miesięcy... i już teraz chce, żebym... Tak, Panie, on by chciał, żebym Cię skłoniła do przyjęcia jego pomocy, [której pragnąłby Ci udzielić,] abyś stał się królem w miejsce Tetrarchy... Muszę Ci o tej [propozycji] powiedzieć, gdyż jestem niewiastą, a więc – istotą poddaną mężczyźnie. W dodatku jestem małżonką izraelską... a więc jeszcze bardziej poddaną woli małżonka. Mówię więc o tym... Ale nie udzielam Ci rady... Ufam tylko, że się dowiem, że Ty już... o!.. że nie uczynisz się królem dzięki pomocy opłaconych włóczników... Och!... co mówię! Nie powinnam tego mówić... Powinnam najpierw dać Ci możliwość wysłuchania Chuzy, Manaena i innych... Ale gdybym milczała, może postąpiłabym źle... Panie, pomóż mi widzieć jasno...»\n«Widzisz jasno, Joanno. To nie dzięki rzymskim zastępom lub izraelskim włócznikom stanę się królem... Nawet gdyby Rzym i Izrael chciał pojednać ten kraj, posługując się Mną... Usłyszałem wystarczająco dużo, żeby się domyślić. Maciej wypowiedział nierozważne słowa. Jonatan uczynił aluzję do niezadowolenia. Ty mówisz resztę. A Ja uzupełniam to tymi [słowami]: szalone pojęcie Mojego królestwa skłania dobrych, którzy nie są jeszcze sprawiedliwymi, jak Manaen, do tworzenia ruchów zmierzających do utworzenia królestwa Izraela, zgodnego z określoną ideą większości. Dotkliwa, paląca potrzeba zemszczenia się za zniewagę popycha do tego samego innych. Pośród nich jest twój małżonek. Przebiegłość faryzeuszy, saduceuszy, uczonych w Piśmie i także herodian czyni z tych dwóch dążeń dźwignię dla pozbycia się Mnie, sprawiając, że panujący nad nami widzą Mnie takim, jakim nie jestem. Odprawiłaś Rzymianki, żeby Mi to powiedzieć, aby nie zdradzić Chuzy, Manaena i innych. Ale powiadam ci, że naprawdę lepiej od wszystkich zrozumieli Mnie poganie. Oni nazywają Mnie filozofem. Być może ci, dla których wszystko opiera się na przemocy, sądzą, że jestem jakimś nieszczęśliwym marzycielem oddalonym od rzeczywistości. Ale zrozumieli, przynajmniej oni zrozumieli, że nie jestem z tej Ziemi, i że Moje Królestwo nie jest z tego świata. Nie obawiają się Mnie, ale boją się idących za Mną. I mają rację. Ci bowiem, którzy idą za Mną – jedni z miłości, inni z powodu pychy – byliby zdolni uczynić wszystko dla zrealizowania swej myśli: uczynić ze Mnie Króla królów, Króla powszechnego, biednego króla jakiegoś maleńkiego państwa... I muszę się naprawdę bardzo strzec tego spisku. Rozwija się on w cieniu i jest wspierany przez Moich prawdziwych nieprzyjaciół. Nie są oni w pałacu Prokonsula w Cezarei ani w pałacu Legata w Antiochii, ani też w Antonii, lecz są pod tefilim frędzli i zizit szat hebrajskich. Są oni pod szerokimi tefilim i pod frędzlami zizit, które ozdabiają obszerne szaty faryzeuszy i uczonych w Piśmie, aby ukazać jeszcze wyraźniej ich złączenie z Prawem. Ale Prawo ma być w sercu, a nie na szatach... Ci, którzy się wzajemnie nienawidzą, teraz się jednoczą, zapominając o swej nienawiści, byle tylko Mi zaszkodzić... Ta nienawiść drążyła głębokie wąwozy między ugrupowaniami Izraela. Teraz już nie są one podzielone, lecz zrównane, gdyż wąwozy te zapełniły się nienawiścią do Mnie... Gdyby to Prawo było w ich sercach zamiast zwisać na ich szatach, na ich czołach i rękach, do których jest przymocowane jak amulety, muszle, kości, dzioby sępów, które dzikus przypina sobie przez zabobon lub jako ozdobę... Gdyby to Prawo było w ich sercach, gdyby Mądrość była wypisana nie na tefilim, lecz na włóknach ich serc, zrozumieliby, kim Ja jestem. [Pojęliby,] że nie mogą Mi się przeciwstawiać, żeby Mnie zniszczyć jako Słowo i jako Człowieka.\nTak więc muszę się bronić przed Moimi przyjaciółmi i nieprzyjaciółmi, równie niesprawiedliwymi w swej nienawiści, jak w swej miłości. Muszę próbować ukierunkować miłość i złagodzić nienawiść. Czynię to, aby spełnić Mój obowiązek, i będę to czynił, aż zbuduję Królestwo, mocząc jego kamienie Moją Krwią dla ich scalenia. Kiedy was skropię Moją Krwią, wasze serca nie będą się już chwiać. Mówię o sercach, które są Mi wierne. O twoim także, Joanno, podzielona między dwoma siłami i dwoma miłościami, które są przy tobie i w tobie: Chuza i Ja.»\n«Ale Ty zwyciężysz, Panie» [– stwierdza Joanna.]\n«Zwyciężę, tak» [– przyznaje Jezus.]\n«Staraj się jednak ocalić też Chuzę... Kochaj tego, którego kocham.»\n«Kocham tego, kogo ty kochasz.»\n«Kochaj Chuzę, który Ciebie kocha...» [– mówi Joanna]\n«Kłamstwo nie przystoi temu czołu czystemu jak okalające je perły, które teraz się czerwieni w wysiłku przekonania siebie i Mnie o tym, że Chuza Mnie kocha» [– mówi Jezus.]\n«A jednak Cię kocha» [– mówi Jezusowi Joanna.]\n«Tak, interesownie. Jak interesownie nie kochał Mnie w Zion i w Sziram... Ale oto [nadchodzi] Szymon, syn Jony, z cudzoziemcem. Wyjdźmy im na spotkanie...»\nIdą do wielkiej sieni, która się mieści na tyłach domu. Właściwie jest to półokrągły portyk, a nie sień. Wychodzi na park. Tak, ten park ma jakby swe przedłużenie w domu dzięki tej półokrągłej sieni, otwierającej się na ogród. Jej kolumny zdobią pędy róż, teraz bez kwiatów, i pełne wdzięku gałęzie jaśminu usianego kwieciem oraz inne purpurowe pnące rośliny, których nazw nie znam.\n«Pokój niech będzie z tobą, cudzoziemcze. Chciałeś się ze Mną widzieć?»\n«Cześć i chwała, Panie! Chciałem się z Tobą zobaczyć. Mam dla Ciebie list. Grecka niewiasta dała mi go w Antiochii. Ja jestem... Nie, nie jestem już Grekiem. Przyjąłem obywatelstwo rzymskie, żeby nadal pracować. Zaopatruję rzymskie oddziały. Nienawidzę ich, ale zaopatrywanie ich przynosi mi korzyść. Z powodu tego, co uczynili, powinienem domieszać cykuty do mąki... ale trzeba by wszystkich otruć, a nie kilku. To byłoby daremne, jeszcze gorsze... Uważają, że im wszystko wolno, bo są silni. To barbarzyńcy w porównaniu z Grekami. Wszystko nam ukradli, żeby się przyozdobić tym, co do nas należało, i żeby sprawiać wrażenie cywilizowanych. Ale kiedy tylko zdrapie się powłokę pomalowaną naszą cywilizacją, odkrywa się zawsze Amuliusa, Romulusa, Tarkwiniusza... Odkrywa się Brutusa, zabójcę swego dobroczyńcy. Teraz mają Tyberiusza! To jeszcze mało dla nich! Mają Sejana. Mają to, na co zasługują. Miecze, kajdany, zbrodnie, jakie popełnili, odwracają się przeciw tym bezrozumnym Rzymianom i dręczą ich ciała. To niewiele, jeszcze zbyt mało. Ale nie wymkną się prawu: kiedy potwór stanie się zbyt wielki, rozsypie się pod wpływem własnego ciężaru i zginie. A pokonani będą się śmiali nad wielkimi zwłokami i staną się zwycięzcami. Niech tak się stanie! Wszystkie stopy zdobywców, żeby podeptać Rzym, który nas rozgniótł swą brutalną ekspansją... Ale przebacz mi, Panie. Nieustanny ból jeszcze raz mnie poruszył... Mówiłem więc, że Greczynka dała mi list dla Ciebie i powiedziała, że jesteś Kimś doskonałym, pełnym cnót... Ale jesteś zbyt młody, żeby takim być... Wielkie umysły Hellady strawiły życie, aby osiągnąć trochę doskonałości... A jednak ta niewiasta mówiła mi o Twojej idei. Jeśli naprawdę wierzysz w to, czego nauczasz, jesteś wielki... A czy to prawda, że żyjesz, żeby się przygotować na śmierć dla dania ludziom mądrości życia bogów, a nie zwierząt, jak to się dzieje obecnie? Czy to prawda, że Ty twierdzisz, iż nie ma innego bogactwa, które zasługuje na dążenie do niego: tylko cnota? Czy to prawda, że przybyłeś, aby odkupić, ale że odkupienie się rozpoczyna w nas, kiedy realizujemy Twoje pouczenia? Czy to prawda, że posiadamy duszę? Że powinniśmy ją otoczyć troską, gdyż jest czymś boskim, nieśmiertelnym, niezniszczalnym ze swej natury, ale jeśli żyjemy jak zwierzęta, możemy sprawić – nie mogąc jej zniszczyć – że utraci ona swój boski charakter? Odpowiedz, o, Wielki!»\n«To prawda. Wszystko to jest prawdą.»\n«Na Zeusa! To mówił nasz Najwyższy. To jednak zdało się muzyką, której brakowało jednej nuty, lirą, której brakowało struny. Czasem czuło się pustkę, której filozof nie umiał pokonać. Ty ją napełniłeś tak realnie, że przyszedłeś nie tylko nauczać, ale jeszcze umrzeć, nie zmuszony przez nikogo, lecz przez swoje pragnienie posłuszeństwa Bogu... I to zamienia Twoją śmierć z samobójstwa w ofiarę... Na boskiego Pallasa! Żaden z naszych bogów nigdy tego nie uczynił. Z tego wnioskuję, że Ty jesteś ponad nimi. Greczynka mówiła, że oni nie istnieją i że tylko Ty jeden istniejesz... Rozmawiam więc z bogiem? A jakiś bóg może słuchać w ten sposób złodziejskiego zaopatrzeniowca, który nienawidzi swego wroga, nędznego człowieka? Dlaczego mnie słuchasz?»\n«Bo widzę twoją duszę» [– odpowiada mu Jezus.]\n«Widzisz ją?!! Jaka ona jest?»\n«Zniekształcona, brudna, wężowa, gorzka, nieuczona, choć twoja inteligencja bardzo się różni od barbarzyńskiej. Ale we wnętrzu tej brudnej świątyni jest ołtarz, który czeka, jak ten na Aeropagu. Czeka na to samo. Czeka na prawdziwego Boga...»\n«W takim razie na Ciebie, bo Greczynka stwierdziła, że Ty jesteś Bogiem prawdziwym. Ale, na Zeusa, to prawda, co mówisz o mojej duszy. Widzisz jaśniej i pewniej niż wyrocznia w Delfach. Ale Ty głosisz pokój, miłość i przebaczenie – trudne cnoty... I głosisz powściągliwość i uczciwość w każdej sprawie... Być takim, to być boskim, większym niż bogowie, bo oni... o, nie są spokojni, uczciwi, wielkoduszni!... Oni to doskonałość złych namiętności człowieka, z wyjątkiem Minerwy, która przynajmniej jest mądra... Nawet Diana!... Czysta, ale okrutna... Tak, być tym, co Ty głosisz, to być więcej niż bogowie. Gdybym to miał uczynić... Na najpiękniejszego Ganimedesa! On, młodzieniec porwany przez orła z Olimpu, stał się podczaszym bogów. Ale żeby Zenon miał przejść od dostarczania żywności barbarzyńskim panom do stanu boga... Pozwól mi jednak rozważyć głębiej tę myśl... W tym czasie przeczytaj list niewiasty...»\nI mężczyzna zaczyna chodzić jak perypatetyk.\nZmęczony Piotr, widząc, że rozmowa się przedłuża, usadowił się wygodnie na krześle w atrium. W chłodzie i w miękkości poduszek, którymi krzesło jest usłane, zaczynał już spokojnie zasypiać... Musi jednak dobrze słyszeć, gdyż budzi się na odgłos łamanej pieczęci i rozwijanego pergaminu. Wstaje, przeciera oczy, na które jeszcze sennie opadają powieki. Podchodzi do Nauczyciela, który czyta, stojąc pod lampą z płytek lekko fioletowej miki. Światło jest słabe, wystarczające na to tylko, żeby oświetlić to miejsce nie odbierając mu w pogodne noce uroku blasku księżyca. Jezus trzyma bardzo wysoko zwój, żeby odczytać słowa. Piotr stanął przy Nim. Ponieważ jest o wiele niższy, usiłuje wyciągnąć szyję, stanąć na czubkach palców, żeby zobaczyć. Nie udaje mu się to.\n«To Syntyka, co? Co pisze?»\nPowtarza swe pytanie i mówi błagalnie:\n«Czytaj głośno, Nauczycielu!»\nJezus mu odpowiada: «Tak, to ona... Potem...» – i czyta dalej, a po przeczytaniu pierwszego arkusza zwija go, wkłada za pas i zaczyna czytać drugi.\n«Ale długi list napisała, prawda?! Jak się czuje Jan? I kim jest ten człowiek?» – Piotr nalega jak dziecko.\nJezus jest tak pochłonięty lekturą, że nie słyszy go. Skończył drugi arkusz i jego los jest taki sam jak pierwszego.\n«Przez to się zniszczą. Daj mi te kartki, potrzymam je...» – [mówi Piotr,] a z pewnością myśli: „i spojrzę na nie”. Ale kiedy podnosi wzrok, obserwując dłonie Nauczyciela, który rozwija trzeci i ostatni arkusz, widzi, że na jasnych rzęsach Jezusa błyszczy łza.\n«Nauczycielu?! Płaczesz?! Dlaczego, mój Nauczycielu?» – i obejmuje Go w pasie, i przyciąga do siebie swym ramieniem muskularnym i krótkim.\n«Jan nie żyje...» [– mówi Jezus.]\n«O! Biedny! Kiedy?»\n«Przy pierwszych upałach... i bardzo nas pragnął [ujrzeć...» – wyjaśnia Jezus.]\n«O! Biedny Jan!... Ale już... był u kresu!... I boleść rozdzielenia... Wszystko to spowodowały te węże! Gdybym znał ich imiona!... Czytaj wszystko głośno, Panie. Bardzo kochałem Jana!»\n«Później, później przeczytam. Teraz nic nie mów.»\nJezus czyta uważnie... Piotr jeszcze wyciąga szyję, żeby spojrzeć... Lektura skończona. Jezus składa arkusz i mówi:\n«Zawołaj Moją Matkę.»\n«Czekam na innych... Na razie pożegnam się z tym człowiekiem.»\nPiotr udaje się do domu, w którym uczennice przebywają wraz z Joanną, Jezus zaś idzie do Greka: «Kiedy odchodzisz?»\n«O! Muszę iść do Cezarei do Prokonsula, a potem do Joppy, po zakupieniu towarów. Odejdę stąd za miesiąc, dość wcześnie, żeby uniknąć listopadowych burz. Odpływam przez morze. Potrzebujesz mnie?»\n«Tak, żeby dać odpowiedź. Greczynka pisze, że mogę ci zaufać.»\n«Mówi się, że jesteśmy fałszywi, ale potrafimy też takimi nie być. Zaufaj mi więc. Możesz przygotować list i odszukać mnie na Święcie Namiotów u Kleanta. To on mi dostarcza ser z Judy na rzymskie stoły. Trzeci dom za źródłem w osadzie Betfage. Nie możesz się pomylić.»\n«Ty też nie zbłądzisz, jeśli pójdziesz drogą, na której postawiłeś stopy. Żegnaj, mężu. Cywilizacja grecka prowadzi cię do chrześcijaństwa.»\n«Nie wyrzucasz mi nienawiści?» [– pyta Zenon.]\n«Uważasz, że powinienem to zrobić?»\n«Tak, bo ganisz nienawiść jako niegodną namiętność i brzydzisz się zemstą.»\n«A ty, co o tym myślisz?» [– pyta Jezus.]\n«Że ten, kto nie nienawidzi i przebacza, jest większy od Zeusa.»\n«Dojdź zatem do tej wielkości... Żegnaj, mężu. Niech twoja rodzina kocha Syntykę, a na waszym wygnaniu wejdźcie na drogi nieśmiertelnej Ojczyzny: Nieba. Kto wierzy we Mnie i wprowadza w czyn Moje słowa, posiądzie tę Ojczyznę. Niech cię oświeca Światłość. Idź w pokoju.»\nMężczyzna żegna się i odchodzi. Potem się zatrzymuje, wraca i pyta: «Nie usłyszę, jak przemawiasz?»\n«O świcie będę przemawiał w Tarichei. Następnie pójdę w kierunku Syrofenicji. Potem – do Jerozolimy, nie wiem, jaką drogą...»\n«Odszukam Cię, a jutro będę w Tarichei, żeby stwierdzić, czy jesteś tak samo wymowny, jak mądry.»\nNiewiasty są w atrium i rozmawiają z Piotrem o śmierci Jana. Ale przybyli także ci, którzy poszli do miasta uprzedzić, że nazajutrz rano Rabbi będzie w Tarichei. Wszyscy rozmawiają o biednym Janie, z ciekawości chcą się czegoś dowiedzieć.\n«On nie żyje, Synu!»\n«Tak, osiągnął pokój» [– odpowiada Jezus.]\n«Naprawdę przestał cierpieć» [– mówi Maryja.]\n«Wyszedł ostatecznie ze swego więzienia.»\n«Byłoby słuszniejsze, żeby tego ostatniego bólu nie cierpiał na wygnaniu.»\n«Jedno oczyszczenie więcej» [– odpowiada Jezus.]\n«O! Nie chciałbym dla siebie takiego oczyszczenia. Każde inne... ale nie – śmierć z dala od Nauczyciela!»\n«A jednak... wszyscy tak umrzemy... Nauczycielu... zabierz nas ze Sobą!» – mówi Andrzej.\n«Nie wiesz, o co prosisz, Andrzeju. To tutaj jest wasze miejsce, aż was wezwę. Ale posłuchajcie, co pisze Syntyka.\n„Syntyka Chrystusa do Chrystusa Jezusa, pozdrowienie.\nCzłowiek, który przyniesie Ci te stronice, jest moim rodakiem. Przyrzekł mi szukać Cię, aż Cię znajdzie, zachowując sobie jako ostatnie miejsce Betanię, gdzie pozostawi list Łazarzowi, jeśli nie będzie Cię mógł nigdzie znaleźć. To ktoś, kto się podnosi, jak może, z wszelkiego zła, jakie zadał Rzym jemu i jego przodkom. Trzykrotnie Rzym ich dotknął, na różne sposoby, zawsze swoimi metodami. On mówi, ze swoim humorem Greka, że doi krowy Tybru, aby popluły je kozy Greków... To dostawca domu Legata i licznych domów rzymskich tego małego Rzymu, wielkiego miasta, króla Orientu. Dostarczał najpierw wyszukane potrawy bogatym. Potem udało mu się zdobyć – zręcznym sposobem służalczych podarunków, ukrywających nieprzejednaną nienawiść – stanowisko zaopatrzeniowca oddziałów na Wschodzie. Nie popieram jego sposobu postępowania, ale każdy ma swój. Ja wolałabym chleb wyżebrany na ulicach niż złotą szkatułę, jaką jemu daje ciemiężyciel. I tak będę zawsze działać, o ile inny motyw nie skłoni mnie do naśladowania Greka dla osiągnięcia mojego celu, bez korzyści dla mnie.\nAle w gruncie rzeczy to dobry człowiek i dobra jest jego małżonka oraz trzy córki i syn. Poznałam ich w małej szkole w Antygonei. A ponieważ matka była chora na początku wiosny, pielęgnowałam ją maścią i dzięki temu weszłam do ich domu. Wiele domów przyjęłoby mnie jako nauczycielkę haftu – domów szlacheckich i domów kupieckich – ale wolałam ten. Ale nie dlatego że mieszkają tam Grecy. Zaraz Ci to wyjaśnię.\nProszę Cię o cierpliwość wobec Zenona, nawet jeśli nie będziesz mógł pochwalić jego myślenia. Jest podobny do niektórych wysuszonych ziem, jak kwarc na powierzchni, ale wspaniałych pod twardą skorupą. Mam nadzieję, że uda mi się usunąć tę warstwę, ukształtowaną przez tyle cierpień, i odsłonić dobrą ziemię. Zenon byłby wielką pomocą dla Twego Kościoła. Jest znany. Ma kontakty z wieloma ludźmi w Azji Mniejszej i w Grecji, nie licząc Cypru, Malty i – aż po Iberię. Wszędzie ma krewnych i przyjaciół – Greków jak on i prześladowanych – a także żołnierzy z rzymskich oddziałów lub urzędników. Byliby bardzo przydatni któregoś dnia dla Twojej sprawy.\nPanie, kiedy piszę, z jednego z tarasów domu widzę Antiochię, z jej przystaniami na rzece, pałac Legata na wyspie, jej ulice królewskie, jej mury z setkami potężnych wież. Gdy się odwracam, widzę szczyt Sulpiusza, górujący nade mną ze swoimi koszarami, i drugi pałac Legata. I tak ja – biedna kobieta, poddana, sama – znajduję się między dwoma przejawami rzymskiej potęgi. Ale one mnie nie przerażają. A nawet myślę, że czego nie zdoła spowodować gniew żywiołów i siła całego zbuntowanego ludu, to może uczynić słabość nie dająca oparcia: słabość pozorna, wzgardzona przez potężnych, będąca jednak siłą, gdyż posiada Boga – Ciebie.\nMyślę i mówię Ci, że ta rzymska siła będzie siłą chrześcijańską, kiedy Cię pozna. To od bastionów pogańskiej rzymskości trzeba rozpocząć pracę. One bowiem zawsze będą panami świata, a chrześcijański Rzym będzie oznaczać chrześcijaństwo powszechne. Kiedy to nadejdzie? Nie wiem, ale czuję, że to nadejdzie. Dlatego też patrzę z uśmiechem na te świadectwa mocy rzymskiej, myśląc o dniu, kiedy oddadzą swe godła i siłę na służbę Króla królów. Patrzę na nie tak, jak się patrzy na przyjaciół, którzy jeszcze nie wiedzą, że nimi są, którzy zadadzą cierpienie przed pozyskaniem ich, ale – raz zdobyci – zaniosą Cię, zaniosą poznanie Ciebie aż po krańce świata.\nJa, biedna niewiasta, ośmielam się mówić do tych, którzy są moimi wielkimi braćmi w Tobie. Kiedy nastanie godzina zdobycia świata dla Twego Królestwa, nie trzeba będzie zaczynać od Izraela, zbyt zamkniętego w swym mojżeszowym rygoryzmie, zaostrzonym przez faryzeuszów i inne ugrupowania. Można by doznać klęski. Ale [trzeba zacząć] tutaj, od świata rzymskiego, od jego odgałęzień-macek, przez które Rzym dusi wszelką wiarę, wszelką miłość, wszelką wolność różniącą się od tego, czego on chce, w służbie jego spraw. To stąd trzeba będzie zacząć zdobywanie duchów dla Prawdy.\nTy to wiesz, Panie. Ale ja mówię dla braci, którzy nie mogą uwierzyć, że my, poganie, również dążymy do Dobra. To dla braci mówię, że pod pogańskim pancerzem znajdują się serca rozczarowane pogańską pustką. Brzydzą się one życiem prowadzonym dlatego, że tak dyktuje zwyczaj, czyli nienawiść, występek, zatwardziałość. Są duchy szlachetne, które nie wiedzą, gdzie znaleźć oparcie, gdzie nasycić swe dążenie do Dobra. Dajcie im Wiarę, która je zaspokoi, a umrą dla niej. Zaniosą ją daleko niczym pochodnię, jak to czynią helleńscy atleci występujący w zawodach.”»\nJezus składa pierwszy arkusz. Słuchacze komentują styl, moc myśli Syntyki i zastanawiają się, dlaczego nie jest już w Antygonei. W tym czasie Jezus rozwija drugą kartkę.\nPiotr, który dotąd siedział, podszedł, jakby chciał lepiej słyszeć, i znowu staje na palcach. Spogląda, przysuwając się do Jezusa.\n«Szymonie, jest tak ciepło, a ty Mnie tak przygniatasz – mówi Jezus z uśmiechem. – Wróć na miejsce. Czyżbyś nic nie słyszał?»\n«Tak, słyszę. Ale nie widziałem, a teraz chcę widzieć, bo to od tej kartki zmieniłeś się i płakałeś... I to nie z powodu Jana... Wiedzieliśmy, że jest umierający...»\nJezus uśmiecha się, ale chcąc uniemożliwić Piotrowi rzucanie okiem na pismo, opiera się plecami o najbliższą kolumnę. Jezus nie dba o to, że oddala się od światła lampy, która, nie oświetlając już kartki, żywo rozjaśnia blaskiem Jego twarz.\nPiotr chce patrzeć, żeby zrozumieć, dlatego przenosi taboret naprzeciw Jezusa i siada na nim, patrząc uważnie na oblicze Nauczyciela.\n«”Jestem tak bardzo o tym przekonana, że – pozostawszy sama – opuściłam Antygoneę dla Antiochii, pewna, że mogę pracować więcej na tym terenie niż tam, gdzie Izrael jest panem. Tu bowiem, jak w Rzymie, wszystkie rasy stapiają się i mieszają... Ja, niewiasta, nie mogę udać się na podbój Rzymu. Chociaż jednak nie mogę udać się do tego miasta, to rzucam ziarno, zaczynając od najpiękniejszej córki tego miasta, która najbardziej w całym świecie przypomina swą matkę... Do ilu serc wpadnie? W ilu wyrośnie? W ilu zostanie przeniesione gdzie indziej, czekając na apostołów, żeby wykiełkować? Nie wiem. Nie próbuję odgadnąć. Działam. Ofiarowuję wszystko Bogu, którego poznałam. On syci mojego ducha i mój rozum, moją pracę. To w tego Boga wierzę: w Boga jedynego i wszechmogącego. Wiem, że On nie zawiedzie tego, kto ma dobrą wolę. To mi wystarcza i podtrzymuje moje wysiłki.\nNauczycielu: Jan umarł szóstego dnia przed Nonami w czerwcu, jak to określają Rzymianie, a w przybliżeniu – w nowiu Tammuz, według Hebrajczyków.\nPanie... Po co mówić Ci to, o czym wiesz? Mówię to jednak przez wzgląd na braci. Jan umarł jako sprawiedliwy. Żeby wyrazić prawdę o jego cierpieniach, trzeba by rzec, że umarł jako męczennik.\nTowarzyszyłam mu z całą litością, jaką może posiadać niewiasta, z całym szacunkiem, jaki się ma dla bohatera, z całą miłością, jaką się darzy brata. To jednak nie pomniejszyło cierpienia tak wielkiego, że ja – nie przez znużenie lub zniecierpliwienie, ale z powodu współczucia – błagałam Wiecznego, żeby go wezwał do pokoju. Jan mawiał: ‘Do wolności’.\nJakie słowa wychodziły z jego ust! Jakim sposobem człowiek, który upadł na samo dno – jak on mawiał – może rozwinąć w sobie mądrość tak świetlistą? O! Śmierć jest naprawdę tajemnicą, która odkrywa nasze pochodzenie, a życie jest dekoracją ukrywającą tajemnicę. Jest dekoracją bez żadnego wzoru, który możemy jednak zapisać tak, jak chcemy.\nJan zapisał wiele, nie wszystko jednak było piękne. Ostatnie pisma były najwspanialsze. Od mrocznego niskiego nieba – na którym się znajdowały szkice ludzkiego bólu i ludzkiej gwałtowności – jak mądry artysta przechodził do kresek coraz bardziej promiennych, ozdabiających cnotą jego chrześcijańskie życie, żeby zakończyć wszystko olśniewającą jasnością duszy zatraconej w Bogu.\nMówię Ci to, że on nie przemawiał, lecz wyśpiewywał swój ostatni poemat. Nie umarł, lecz wzniósł się. Nie umiałam rozróżnić, kiedy mówił człowiek, a kiedy duch dziecka Bożego.\nTy wiesz, Panie, że czytałam różne dzieła filozoficzne, szukając w nich pokarmu dla duszy związanej podwójnym łańcuchem: niewolnictwem i pogaństwem. Ale to były dzieła ludzi. Tutaj to nie były już ludzkie słowa, lecz słowa nadczłowieka, ducha królewskiego, czy raczej ducha na wpół Bożego.\nCzuwałam nad tą tajemnicą. Nie zrozumieliby jej goszczący nas ludzie. Są dobrzy, ale to Izraelici w najszerszym i najpełniejszym znaczeniu tego słowa... A kiedy w ostatnich pociągnięciach miłości Jan był już wyłącznie samą miłością, oddaliłam wszystkich i przyjęłam tylko ja sama to, o czym z pewnością wiesz...\nPanie... ten człowiek nie żyje. ‘Wreszcie wyszedł z więzienia i przeszedł do wolności’, jak mawiał swoim cichym głosem w ostatnich dniach i ze spojrzeniem ogarniętym ekstazą, ściskając mi dłoń i odkrywając przede mną swymi słowami Raj. Ten mężczyzna umarł, ucząc mnie żyć, przebaczać, wierzyć, kochać. Umarł, przygotowując mnie na ostatnie chwile Twego życia.\nPanie, wszystko wiem. W zimowe wieczory pouczał mnie o prorokach. Znam Pismo jak prawdziwa Izraelitka. Wiem jednak i to, czego Pismo nie określa...\nMój Nauczycielu i mój Panie... będę go naśladować! I pragnęłabym tej samej łaski, ale myślę, że większym bohaterstwem będzie nie prosić o nią i spełniać Twoją wolę...”»\nJezus składa kartkę i chce wyjąć trzecią.\n«Nie, nie, Nauczycielu! – woła Piotr – Tak nie może być... Jest jeszcze coś innego. Kartka nie mogła się tak szybko skończyć! Nie czytasz wszystkiego! Dlaczego, Panie? Protestujcie! Syntyka napisała ten list bardziej do nas niż do Niego, a On nie czyta.»\n«Nie nalegaj, Piotrze!» [– prosi Jezus.]\n«Ależ tak, nalegam! Tak, nalegam! Widziałem, wiesz, że Twoje oko spojrzało nagle niżej i widziałem wyraźnie, że nie przeczytałeś ostatnich linijek. Nie będę miał spokoju dopóty, dopóki nie przeczytasz do końca tej kartki. Przedtem płakałeś!... I cóż? Czy w tym, co już przeczytałeś, było coś, nad czym trzeba by płakać? Tak, to smutne dowiedzieć się, że on umarł... ale czy podobna śmierć może wywołać łzy? Sądziłem, że miał złą śmierć, że utracił ducha... a tymczasem przeciwnie... Czytaj więc! Matko! Janie! Wy, którzy wszystko wyjednujecie!...»\n«Posłuchaj go, Mój Synu, a jeśli nawet jest tam jakaś straszna nowina, wszyscy wypijemy ten kielich...» [– przyłącza się do prośby Piotra Maryja.]\n«Niech się stanie, jak tego pragniecie...\n„Znam Pismo jak prawdziwa Izraelitka. Wiem jednak i to, czego Pismo nie określa: że odtąd Twoja śmierć nie będzie zwlekać z wypełnieniem się, gdyż Jan nie żyje. Ty zaś obiecałeś mu krótki pobyt w Otchłani. On mi to powiedział. I powiedział mi również, że obiecałeś mu zabrać go, żeby nie poznał, jaki stopień może osiągnąć nienawiść Izraela do Ciebie. A przez to chciałeś mu przeszkodzić, żeby – z miłości do Ciebie – nie znienawidził tych, którzy będą Cię dręczyć. Teraz on nie żyje... Zatem Twoja śmierć jest bliska... Nie, [nie śmierć, lecz] życie... prawdziwe życie Twoją Nauką... Twoje życie w nas... Boskość w nas, po przywróceniu przez Twoją Ofiarę życia naszej duszy, Łaski, jedności z Ojcem, z Synem, z Duchem Świętym...\nNauczycielu, mój Panie, mój Królu, mój Boże... Silna jest moja pokusa czy raczej była silna, żeby teraz, gdy Jan spoczywa ze swym ciałem w grobie, a z duchem – w miejscu oczekiwania, przyłączyć się do Ciebie. Przybyć do Ciebie, żeby być z moimi siostrami-uczennicami, blisko Twego ołtarza. Ale ołtarze mają być przyozdabiane nie tylko ofiarą, lecz też girlandami dla uczczenia Boga – ku czci tego, który składa ofiarę. Składam mój wieniec z fiołków, wieniec oddalonej uczennicy, u stóp Twego ołtarza. Składam tam posłuszeństwo, pracę, ofiarę życia bez widzenia Ciebie i bez słyszenia Ciebie... Ach! To będzie bardzo ciężkie! To jest bardzo trudne teraz, kiedy zakończyły się Twe nadprzyrodzone rozmowy z Janem, których radości ja nie posiadam!... Panie, podnieś Swą rękę nad Twoją służebnicą, żeby potrafiła czynić jedynie Twoją Wolę i żeby umiała Ci służyć”...»\nJezus składa arkusz i patrzy na twarze słuchających Go. Pobledli, ale Piotr szepcze:\n«Nie rozumiem, dlaczego płakałeś... Sądziłem, że tam było coś innego...»\n«Płakałem, gdyż porównywałem żonobójcę, dawnego skazańca, i pogańską niewolnicę z wieloma Izraelitami» [– wyjaśnia Jezus.]\n«Rozumiem! Jesteś zaniepokojony, bo widzisz, że Hebrajczycy są gorsi od pogan, a kapłani i przywódcy ludu – gorsi od galerników. Masz rację. Byłem głupi! Co to za niewiasta! Szkoda, że musiała się oddalić!...»\nJezus rozkłada trzecią kartkę.\n«”...i żeby umiała naśladować Twego ucznia i brata, który jest już w pokoju, a doszedł do niego po wypełnieniu wszystkich oczyszczeń... dla Twojej chwały i żeby ulżyć Twoim cierpieniom.”»\n«Ach! Nie! Dalej!» – Piotr podnosi się energicznie ze swego taboretu, zanim Jezus zdołał się oddalić. Widzi, że Jezus z pewnością nie czyta tego miejsca, na które on akurat patrzy. Pergamin sam się zwija, w miarę jak staje się swobodna jego górna część, dlatego też wiele linijek z górnej części kartki ukrywa się.\nJezus podnosi głowę i z twarzą bardziej łagodną niż smutną, spokojny, lecz bardzo stanowczy, odpycha apostoła i mówi mu:\n«Piotrze, twój Nauczyciel wie, co dla ciebie jest dobre! Pozwól Mi dać ci to, co jest dla ciebie dobre...»\nPiotr opada na krzesło. Jest bardzo poruszony tymi słowami, a jeszcze bardziej – błagalnym spojrzeniem Jezusa i łzą, która błyszczy już w Jego oczach, żeby zaraz spaść. Mówi [więc tylko]:\n«Jestem posłuszny... Ale co mogło być w tym miejscu?!»\nJezus podejmuje na nowo lekturę:\n«”A teraz, gdy powiedziałam o innych, mówię o sobie. Opuściłam Antygoneę po złożeniu Jana w grobie. Nie dlatego że byłam tam źle traktowana... ale uświadomiłam sobie, że to nie było moje miejsce. Czułam, że muszę to zrobić. Jak Ci powiedziałam, poznałam wiele rodzin, gdyż wiele przychodziło do nas. Wolałam zamieszkać z rodziną Zenona, bo to właśnie w tym środowisku mam zamiar pracować.\nPewna rzymska dama chciała mnie przyjąć we wspaniałym domu, blisko kolumnady Heroda. Pewna bardzo bogata Syryjka proponowała mi zajęcie nauczycielki w pracowni sukna, jaką jej mąż, z Tyru, założył w Seleucji. Prozelitka, wdowa, matka siedmiorga dzieci, mieszkająca w pobliżu mostu w Seleucji, chciała mnie mieć [jako kogoś, kto będzie] przypominał Jana, który był nauczycielem jej synów. Pewna rodzina greko-asyryjska, posiadająca sklepy na ulicy w pobliżu Cyrku, prosiła mnie, żebym przeniosła się do nich, bo w okresie igrzysk mogłabym się im przydać. W końcu nalegał też pewien Rzymianin, centurion uzdrowiony również przez balsam. Chciał, żebym była w jego domu. Myślę, że to żołnierz, który pozostał tu dla wypełnienia jakiejś funkcji.\nNie, ja nie chciałam ani bogaczy, ani kupców. Pragnęłam dusz greckich i rzymskich, bo czuję, że to przez nie ma się rozpocząć rozszerzanie się Twojej Nauki w świecie. I jestem w domu Zenona, na stokach Sulpiusza, blisko koszar. To twierdza opadająca groźnie ze zbocza. Pomimo swego wyglądu, tak mało pociągającego, jest więcej warta niż bogate pałace Onfolusza i Ninfeusza i mam tam przyjaciół. Należy do nich pewien żołnierz, który Cię zna, imieniem Aleksander. To proste serce dziecka, zamknięte w wielkim ciele żołnierza. I sam trybun, który niedawno przybył z Cezarei, posiada pod swą chlamidą prawe serce. W swej surowej prostocie Aleksander jest bliżej Prawdy. Ale i trybun Cię podziwia jako doskonałego retora, boskiego filozofa, jak mówi. Nie jest wrogi wobec Mądrości, nawet jeśli nie potrafi jeszcze przyjąć Prawdy. Ale zdobyć ich – ich samych oraz ich rodziny, ucząc ich trochę o Tobie – znaczy rzucić ziarno tego poznania na północ i na południe, na wschód i na zachód. Te oddziały bowiem są jak ziarno potrząsane w opałce lub jak plewy, które powiew wiatru – w naszym wypadku to cesarze i potrzeby imperium – rozsiewają we wszystkie strony.\nPrzyjdzie dzień, kiedy Twoi apostołowie rozpierzchną się po ziemi jak ptaki, które się zerwały do lotu. Będzie dla nich wielką pomocą, że znajdą w miejscach swego apostołowania jedną osobę, jedną jedyną, choćby tylko jedną, która wie, że Ty istniałeś. To z tą myślą leczę obolałe ciała dawnych gladiatorów i zranienia młodych. To dlatego nie unikam już rzymskich dam i znoszę tych, którzy zadawali mi ból... Wszystko. Dla Ciebie.\nJeśli się mylę, udziel mi rady dzięki Twej mądrości. Wiedz jedynie, ale o tym i tak wiesz, że moje błędy pochodzą z niezdolności, a nie ze złośliwości.\nPanie, Twoja służebnica powiedziała Ci tak wiele... ale nic jeszcze o tym, co nosi w sercu. Ty, Panie, widzisz mojego ducha... Kiedy ujrzę Twoje oblicze? Kiedy ujrzę znowu Twoją Matkę, braci?... Życie jest snem, który przemija. Minie rozdzielenie. Będę w Tobie i z nimi. To będzie radość i wolność dla mnie, dla mnie także, jak dla Jana.\nUpadam do Twoich stóp, mój Zbawicielu, pobłogosław mnie i daj mi Twój pokój. Maryi z Nazaretu, uczennicom, moim towarzyszkom, pokój i błogosławieństwo. Apostołom i uczniom, pokój i błogosławieństwo. Tobie, Panie, chwała i miłość.”\nSkończyłem. Matko, chodź ze Mną. Wy czekajcie albo odpocznijcie. Nie wrócę. Zostanę na modlitwie z Moją Matką. Joanno, gdyby Mnie ktoś szukał, będę w altanie, nad jeziorem.»\nPiotr odciąga Maryję na bok i mówi coś do Niej, głosem podnieconym, ale cichym. Maryja uśmiecha się i szepcze coś, potem idzie za Synem, który wszedł na ścieżkę ledwie widoczną w nocy.\n«Czego chciał Szymon, syn Jony?» [– pyta Jezus.]\n«Wiedzieć, Mój Synu. To dziecko... wielkie dziecko... Ale jest taki dobry.»\n«Tak, jest bardzo dobry i prosił Ciebie, która jesteś samą dobrocią, żeby się dowiedzieć... Znalazł słaby punkt: Ciebie i Jana. Wiem o tym... Udaję, że nie wiem, ale wiem. Ale nie zawsze mogę ustępować, żeby go zadowolić... To nie było potrzebne, Jonatanie. Zostalibyśmy tu, nawet gdyby było całkiem ciemno» – mówi Jezus, widząc Jonatana, który biegnie ze srebrną lampą i stawia ją na stole. Na krzesłach w altanie rozkłada poduszki.\n«To polecenie Joanny. Pokój Tobie, Nauczycielu.»\n«Mówiłem, że nie zawsze mogę mu sprawiać przyjemność. Dziś wieczorem nie mogłem tego uczynić. Tylko Ty jedna możesz się dowiedzieć o tym, co przemilczałem. To dlatego chciałem, żebyś była ze Mną, a także po to, żebym i Ja mógł być z Tobą, Mamo... Pozostać z Tobą w ostatnie godziny przed rozstaniem się – to zgromadzić wielką i słodką siłę. Posiadam ją wtedy [w Sobie] w licznych godzinach samotności pośrodku świata, który Mnie nie rozumie lub rozumie źle. A pozostawać z Tobą w pierwszych godzinach po powrocie – to natychmiast odzyskiwać siłę w Twej słodyczy, po wszystkich tak wstrętnych i gorzkich kielichach, które piję w świecie...»\nMaryja głaszcze Go nic nie mówiąc. Stoi obok siedzącego Jezusa. To Matka pocieszająca Syna. Ale On i Ją nakłania do tego, żeby usiadła, mówiąc: «Posłuchaj...»\nI wtedy Maryja, siedząc naprzeciw Niego, staje się uczennicą wpatrującą się uważnie w usta Jezusa, Swego Nauczyciela.\n«Syntyka pisze, mówiąc o Antiochii: „Nie zawsze potrafię rozróżnić, gdzie się kończy wola ludzi, a gdzie zaczyna się wola Boga, gdyż nie jestem mądra. Lecz to, co mnie tutaj przywiodło, było wolą silniejszą od mojego pragnienia, dlatego być może była to wola Boża. Pewne jest, że – bez wątpienia z łaski Nieba – kocham teraz to miasto, ze szczytami Kasjos i Aman czuwającymi nad nim z dwóch stron, i zielone wierzchołki czarnych gór, bardziej odległych, które przypominają mi bardzo moją utraconą ojczyznę. I zdaje mi się, że to pierwszy krok do powrotu do mojej ziemi. Ale nie jest to pierwszy krok pielgrzyma, który powraca tam, żeby umrzeć, lecz posłanniczki życia, która przychodzi dać życie tej, która była jej matką. Zdaje mi się, że to stąd, po wypoczynku, ponownie poderwę się do lotu jak jaskółka. Zdaje mi się, że nakarmiwszy się Mądrością, muszę wzlecieć tam, ku miastu, w którym ujrzałam światło i z którego chcę, chciałabym, wznieść się ku Światłości, kiedy dam mu Światłość, jaka została mi dana.\nWiem, że moi bracia w Tobie nie zgodziliby się z takim spojrzeniem. Oni jedynie dla siebie pragną Twojej Mądrości, ale mylą się. Pewnego dnia zrozumieją, że świat czeka, że świat, którym gardzą, będzie najlepszy. Ja im przygotowuję drogę. Nie tylko tutaj. [Robię to] dzięki tak licznie tu przebywającym, którzy się potem udają do innych krajów. I nie staram się wcale dowiedzieć, czy są poganami, czy prozelitami, czy Grekami, czy Rzymianami, czy przybyszami z innych kolonii Cesarstwa lub z Diaspory. Mówię, żeby rozbudzić pragnienie poznania Ciebie... Morze nie powstało z deszczu z jednej chmury, który spadł na ziemię. Powstało z chmur, niezliczonych chmur, które się wylewają na ziemię i płyną ku morzu. Ja będę chmurą, morzem będzie chrześcijaństwo. Chcę przyczynić się do powszechnego poznania Twojej osoby, żeby mieć udział w formowaniu morza chrześcijaństwa. Ja, Greczynka, potrafię mówić do Greków nie tyle dzięki językowi, ile – dzięki wspólnemu spojrzeniu... Ja, była rzymska niewolnica, potrafię pracować nad duchami, których czułe punkty znam. A przeżywszy pośród Hebrajczyków wiem, jak do nich podejść – szczególnie tutaj, gdzie prozelici są liczni. Jan umarł dla Twej chwały. Ja będę żyć dla Twojej chwały. Pobłogosław nasze duchy.”\nA potem, dalej, mówi o śmierci Jana. Tam, gdzie nie pozwoliłem Szymonowi czytać, napisała: „Jan umarł, oczyściwszy się ze wszystkiego, przebaczając nawet tym, którzy przez swe zachowanie zabili go, którzy Ciebie zmusili do oddalenia go. Znam ich imiona, przynajmniej imię głównego z nich. Jan ujawnił mi je, mówiąc: ‘Zawsze się go strzeż. To zdrajca. On zdradził mnie, zdradzi także Jego i Jego towarzyszy. Ale przebaczam Iskariocie, jak On mu przebaczy. Tak wielka jest już otchłań, w której on leży, że nie chcę jej pogłębiać odmową przebaczenia mu tego, że mnie zabił przez oddalenie mnie od Jezusa. Jednak moje przebaczenie nie ocali go. Nic go nie ocali, bo to demon. Nie powinienem tego mówić ja, który byłem zabójcą. Jednak mnie uczyniła szalonym zniewaga. On natomiast występuje przeciw Temu, który go nie skrzywdził, i w końcu zdradzi Swego Zbawiciela. Ale przebaczam mu, bo dobroć Boża sprawiła, że jego nienawiść przyczyniła się do mojego dobra. Widzisz? Wszystko wynagrodziłem. Nauczyciel powiedział mi to wczoraj wieczorem. Wszystkiemu zadośćuczyniłem. Teraz wychodzę z więzienia, teraz naprawdę wychodzę z więzienia, teraz naprawdę wchodzę w wolność, uwolniony także od ciężaru wspomnienia grzechu Judasza z Kariotu wobec nieszczęśliwego, który przy swoim Panu odnalazł pokój.’\nJa także, za jego przykładem, przebaczam mu to, że mnie oderwał od Ciebie, od błogosławionej Matki, od sióstr – moich współuczennic. Przebaczam, że mi przeszkodził słuchać Ciebie, podążać za Tobą aż do śmierci, być obecną przy Twoim tryumfie Odkupiciela. Czynię to przez wzgląd na Ciebie, aby Cię uczcić i złagodzić Twoje cierpienia. Trwaj w pokoju, mój Panie. Imię hańby, która się znajduje w Twoich szeregach, nigdy nie wyjdzie z moich ust. Nie powiem też o tym, co usłyszałam przy Janie, kiedy jego ja rozmawiało z Twoją niewidzialną i uszczęśliwiającą Obecnością. Wahałam się, zastanawiałam, czy nie przybyć, żeby Cię ujrzeć przed przeprowadzeniem się do nowego domu. Odczuwałam jednak, że zdradziłby mnie wstręt do Iskarioty i że zaszkodziłabym Ci, gdybym się znalazła blisko Twoich wrogów. Złożyłam więc ofiarę z tej pociechy... Z pewnością i ta ofiara nie pozostanie bez owoców ani bez nagrody.”\nOto, Matko, [te słowa]. Czy mogłem je przeczytać Szymonowi?»\n«Nie. Ani jemu, ani innym. W Moim bólu mam tę radość, że Jan umarł jako święty... Synu, módlmy się, żeby odczuł Naszą miłość i... żeby Judasz nie był hańbą... O! To straszne!... A jednak... przebaczymy...»\nWstają i modlą się w drżącym świetle lampy, osłonięci zwisającymi pędami roślin. Kipiel wód daje słyszeć swój rytmiczny oddech, uderzając falami o brzeg...


Gazeta Wyborcza/Rynek Zdrowia | 25-01-2021 09:35\nPomimo że pandemia koronawirusa zamknęła czasowo wiele oddziałów Szpitala Uniwersyteckiego im. Karola Marcinkowskiego w Zielonej Górze, placówka zakończy rok bez długów. Lekarze nie odsyłali chorych onkologicznie i wykonali rekordową liczbę operacji guzów trzustek, wątroby czy piersi.\nW piątek (22 stycznia) odbyło się nadzwyczajne zgromadzenie wspólników placówki. Na nim prezes lecznicy Marek Działoszyński przedstawił plany i podsumował ciężki pandemiczny 2020 r. W czasie pandemii lecznica zanotowała niewielki spadek hospitalizowanych pacjentów i liczby wykonanych procedur medycznych w stosunku do 2019 r. Wyjątkiem są pacjenci chorzy onkologicznie. Liczba zabiegów chirurgii onkologicznej wzrosła. Zielonogórski szpital przyjął zasadę, że chirurdzy będą mieć dużo większy niż zwykle dostęp do sal operacyjnych (np. kosztem wstawiania endoprotez kolana).\nW pandemii mniej pacjentów przyjęły także poradnie przyszpitalne. Nie dlatego, że były zamknięte, ale dlatego, że pacjenci odmawiali często wizyty, obawiając się zakażenia koronawirusem. W porównaniu do 2019 r. udzielono jedynie 86 proc. porad. Jednak mimo bardzo trudnego czasu placówka zakończy 2020 r. niewielkim zyskiem - informował wspólników prezes Działoszyński.\nSzpital chce wykonywać dalej remonty. Przede wszystkim kontynuować termomodernizację, by zaoszczędzić na ogrzewaniu czy dostarczaniu ciepłej wody. Projekt zakłada docieplenie murów, poddaszy, wymianę stolarki, instalacji, a nawet kaloryferów w niemalże wszystkich budynków lecznicy. Do tego cały szpital zyska nowoczesny wygląd. Ma także ruszyć z remont kultowego budynku L, czyli popularnej porodówki, w którym także znajduje się oddział onkologii.


Koronawirus w Polsce 21 grudnia. Mała liczba zakażeń | Popularne\nKoronawirus w Polsce 21 grudnia. Nowy szczep koronawirusa wywołał panikę w całej Europie. Polska podjęła decyzję o testach dla podróżnych i zawieszeniu lotów z Wielkiej Brytanii. Liczba ofiar śmiertelnych COVID-19 w kraju zbliża się do 26 tys. Resort zdrowia przedstawił właśnie najnowszy raport.\nNie wszyscy Polacy wrócą do domu na święta. Polska zawiesza loty z Wielkiej Brytanii. Wszystko przez nowy szczep koronawirusa, który wywołał panikę na Starym Kontynencie.\nWczoraj odbyło się spotkanie państw Unii Europejskiej, zwołane w trybie pilnym.\nTo wymknęło się spod kontroli i musimy nad tym zapanować\n– powiedział Matt Hancock.\nWedług naukowców nowy koronawirus (VUI 202012/01) jest bardziej zaraźliwy i odporny na stosowane dotychczas preparaty. Wiele krajów członkowskich (w tym Niemcy, Holandia, Belgia, Włochy i Bułgaria) już podjęło decyzję o zablokowaniu lotów z Wielkiej Brytanii. Dziś do grona tych państw dołącza także Polska, o czym poinformował rzecznik rządu.\n– napisał Piotr Müller na Twitterze.\nNowy szczep koronawirusa wykryto już w Rzymie, u mężczyzny, który wrócił niedawno z Wielkiej Brytanii.\nKoronawirus w Polsce 21 grudnia\nFakt, że nowy szczep koronawirusa jest bardziej zaraźliwy, stanowi poważny problem. Również dla Polski, do której w okresie przedświątecznym wraca wielu Polaków żyjących w Wielkiej Brytanii. Tymczasem resort zdrowia przedstawił najnowsze dane dotyczące przyrostu zakażeń i zgonów.\nW raporcie czytamy o 4 633 nowych i potwierdzonych przypadkach koronawirusa z województw:\nW komunikacie MZ czytamy również o śmierci kolejnych 77 pacjentów z Covid-19:\nOgólna liczba zakażonych koronawirusem: 1 207 333/ 25 474 (wszystkie pozytywne przypadki/w tym osoby zmarłe).\nTagi: COVID-19 | nowy koronawirus | pandemia\nŹródła: www.pap.pl, www.polsatnews.pl, wiadomosci.gazeta.pl


Biblia w rok – 6 czerwca | Ewangelia dla nas – strona katolicka\n2 Księga Królewska 1 – 2\nKsięga Psalmów 62\nEwangelia wg św. Jana 6\n1 Następnie – po śmierci Achaba – zbuntował się Moab przeciw Izraelowi. 2 Ochozjasz zaś wypadł przez kratę w swej górnej komnacie w Samarii i chorował. Wysłał więc posłańców mówiąc do nich: „Idźcie, wywiadujcie się u Beelzebuba, boga Ekronu, czy wyzdrowieję z tej mojej choroby”. 3 Lecz Anioł Pański powiedział do Eliasza z Tiszbe: „Wstań, wyjdź naprzeciw posłańców króla Samarii i powiedz im: Czyż nie ma Boga w Izraelu, że wy idziecie wywiadywać się u Beelzebuba, boga Ekronu? 4 Dlatego tak mówi Pan: Z łoża, do którego wszedłeś, już nie zejdziesz, ponieważ umrzesz na pewno!” I odszedł Eliasz.\n5 Kiedy posłańcy wrócili do Ochozjasza, rzekł do nich: „Czemu już powróciliście?” 6 Odpowiedzieli mu: „Jakiś człowiek wyszedł naprzeciw nas i rzekł do nas: „Idźcie, wróćcie do króla, który was wysłał, i powiedzcie mu: Tak mówi Pan: Czyż nie ma Boga w Izraelu, że ty polecasz wywiadywać się u Beelzebuba, boga Ekronu? Dlatego z łoża, do którego wszedłeś, już nie zejdziesz, ponieważ umrzesz na pewno!””\n7 On zaś rzekł do nich: „Jak wyglądał ten człowiek, który wyszedł naprzeciw was i wypowiedział do was te słowa?” 8 Odpowiedzieli mu: „Był to człowiek w płaszczu z sierści i pasem skórzanym przepasany dokoła bioder”. Wtedy zawołał: „To Eliasz z Tiszbe!”\n9 Posłał zatem po niego pięćdziesiątnika wraz z jego pięćdziesiątką. Przyszedł więc on do Eliasza, gdy właśnie przebywał na szczycie góry, i powiedział do niego: „Mężu Boży! Na rozkaz króla, zejdź!” 10 Odpowiadając Eliasz rzekł do pięćdziesiątnika: „Jeżeli ja jestem mężem Bożym, niech spadnie ogień z nieba i pochłonie ciebie wraz z twoją pięćdziesiątką!” I spadł ogień z nieba i pochłonął go wraz z jego pięćdziesiątką.\n11 Wtedy król powtórnie wysłał po niego innego pięćdziesiątnika wraz z jego pięćdziesiątką. Ten odezwał się i rzekł do niego: „Mężu Boży! Tak rozkazuje król: Zejdź natychmiast!” 12 Odpowiadając Eliasz rzekł do nich: „Jeżeli ja jestem mężem Bożym, niech spadnie ogień z nieba i pochłonie ciebie wraz z twoją pięćdziesiątką!” A ogień Boży spadł z nieba i pochłonął go wraz z jego pięćdziesiątką. 13 Wtedy król znowu wysłał trzeciego pięćdziesiątnika wraz z jego pięćdziesiątką. Gdy trzeci pięćdziesiątnik przyszedł, upadł na kolana przed Eliaszem i błagał go o miłosierdzie w tych słowach: „Mężu Boży! Niechże życie moje oraz życie tych sług twoich pięćdziesięciu drogie będzie w oczach twoich! 14 Oto ogień spadł z nieba i pochłonął obydwóch poprzednich pięćdziesiątników wraz z ich pięćdziesiątkami. Lecz teraz niech życie moje drogie będzie w oczach twoich!”\n15 Wtedy Anioł Pański powiedział do Eliasza: „Zejdź z nim razem, nie bój się go!” Eliasz podniósł się i zszedł z nim razem do króla, 16 i powiedział do niego: „Tak mówi Pan: Ponieważ wysłałeś posłańców, by wywiadywać się u Beelzebuba, boga Ekronu – czyż nie ma Boga w Izraelu, by szukać Jego wyroku? – przeto z łoża, do którego wszedłeś, już nie zejdziesz, ponieważ umrzesz na pewno!”\n1 Kiedy Pan miał wśród wichru unieść Eliasza do nieba, szedł Eliasz z Elizeuszem z Gilgal. 2 Wtedy rzekł Eliasz do Elizeusza: „Zostańże tutaj, bo Pan posłał mnie aż do Betel”. Elizeusz zaś odpowiedział: „Na życie Pana i na twoje życie: nie opuszczę cię!” Zatem przyszli do Betel. 3 Wtedy uczniowie proroków, którzy byli w Betel, wyszli do Elizeusza i powiedzieli do niego: „Czy wiesz, że Pan dzisiaj zabierze pana twego wzwyż, ponad twą głowę?” On zaś odrzekł: „Również i ja to wiem. Milczcie!”4 Wtedy powiedział do niego Eliasz: „Elizeuszu! Zostańże tutaj, bo Pan posłał mnie aż do Jerycha”. On zaś odrzekł: „Na życie Pana i na twoje życie: nie opuszczę cię!” Weszli więc do Jerycha. 5 Wtedy uczniowie proroków, którzy byli w Jerychu, przybliżyli się do Elizeusza i powiedzieli do niego: „Czy wiesz, że Pan dzisiaj zabiera pana twojego wzwyż, ponad twą głowę?” On zaś odpowiedział: „Również i ja to wiem. Milczcie!” 6 Wtedy rzekł Eliasz do niego: „Zostańże tutaj, bo Pan posłał mnie aż do Jordanu”. Elizeusz zaś odpowiedział: „Na życie Pana i na twoje życie: nie opuszczę cię!” I szli dalej razem.\n7 A pięćdziesiąt osób z uczniów proroków poszło i stanęło z przeciwka, z dala, podczas gdy oni obydwaj przystanęli nad Jordanem. 8 Wtedy Eliasz zdjął swój płaszcz, zwinął go i uderzył wody, tak iż się rozdzieliły w obydwie strony. A oni we dwóch przeszli po suchym łożysku. 9 Kiedy zaś przeszli, rzekł Eliasz do Elizeusza: „Żądaj, co mam ci uczynić, zanim wzięty będę od ciebie”. Elizeusz zaś powiedział: „Niechby – proszę – dwie części twego ducha przeszły na mnie!” 10 On zaś odrzekł: „Trudnej rzeczy zażądałeś. Jeżeli mnie ujrzysz, jak wzięty będę od ciebie, spełni się twoje życzenie; jeśli zaś nie [ujrzysz], nie spełni się”. 11 Podczas gdy oni szli i rozmawiali, oto [zjawił się] wóz ognisty wraz z rumakami ognistymi i rozdzielił obydwóch: a Eliasz wśród wichru wstąpił do niebios. 12 Elizeusz zaś patrzał i wołał: „Ojcze mój! Ojcze mój! Rydwanie Izraela i jego jeźdźcze”. I już go więcej nie ujrzał. Ująwszy następnie szaty swoje, Elizeusz rozdarł je na dwie części 13 i podniósł płaszcz Eliasza, który spadł z góry od niego. Wrócił i stanął nad brzegiem Jordanu.\n14 I wziął płaszcz Eliasza, który spadł z góry od niego, uderzył wody, <lecz one się nie rozdzieliły>. Wtedy rzekł: „Gdzie jest Pan, Bóg Eliasza?” I uderzył wody, a one rozdzieliły się w obydwie strony. Elizeusz zaś przeszedł środkiem. 15 Uczniowie proroków, którzy byli w Jerychu, ujrzeli go z przeciwka, i oświadczyli: „Duch Eliasza spoczął na Elizeuszu”. Wyszli zatem naprzeciw niego, oddali mu pokłon do ziemi 16 i powiedzieli do niego: „Oto wśród twoich sług jest pięćdziesięciu dzielnych ludzi. Niechaj pójdą i poszukają pana twojego, czy go nie uniósł Duch Pański i nie spuścił na jakąś górę lub na jakąś dolinę”. Lecz on odpowiedział: „Nie posyłajcie!” 17 A gdy nalegali na niego zbyt mocno, powiedział: „Poślijcie!” Posłali więc pięćdziesięciu mężów, którzy szukali Eliasza trzy dni i nie znaleźli go. 18 Skoro wrócili do niego, gdy przebywał w Jerychu, rzekł do nich: „Czyż wam nie powiedziałem: Nie chodźcie?”\n19 Mieszkańcy miasta mówili do Elizeusza: „Patrz! Położenie miasta jest miłe, jak ty, panie mój, widzisz, lecz woda jest niezdrowa, a ziemia nie daje płodów”. 20 On zaś rzekł: „Przynieście mi nową misę i włóżcie w nią soli!” I przynieśli mu. 21 Wtedy podszedł do źródła wody, wrzucił w nie sól i powiedział: „Tak mówi Pan: Uzdrawiam te wody, już odtąd nie wyjdą stąd ani śmierć, ani niepłodność”. 22 Wody więc zostały uzdrowione aż po dzień dzisiejszy – według słowa, które wypowiedział Elizeusz.\n23 Stamtąd poszedł do Betel. Kiedy zaś postępował drogą, mali chłopcy wybiegli z miasta i naśmiewali się z niego wzgardliwie, mówiąc do niego: „Przyjdź no, łysku! Przyjdź no, łysku!” 24 On zaś odwrócił się, spojrzał na nich i przeklął ich w imię Pańskie. Wówczas wypadły z lasu dwa niedźwiedzie i rozszarpały spośród nich czterdzieści dwoje dzieci. 25 Stamtąd Elizeusz poszedł na górę Karmel, skąd udał się do Samarii.\n1 Potem Jezus udał się za Jezioro Galilejskie, czyli Tyberiadzkie. 2 Szedł za Nim wielki tłum, bo widziano znaki, jakie czynił na tych, którzy chorowali. 3 Jezus wszedł na wzgórze i usiadł tam ze swoimi uczniami. 4 A zbliżało się święto żydowskie, Pascha. 5 Kiedy więc Jezus podniósł oczy i ujrzał, że liczne tłumy schodzą do Niego, rzekł do Filipa: „Skąd kupimy chleba, aby oni się posilili?” 6 A mówił to wystawiając go na próbę. Wiedział bowiem, co miał czynić. 7 Odpowiedział Mu Filip: „Za dwieście denarów nie wystarczy chleba, aby każdy z nich mógł choć trochę otrzymać”. 8 Jeden z uczniów Jego, Andrzej, brat Szymona Piotra, rzekł do Niego: 9 „Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby, lecz cóż to jest dla tak wielu?” 10 Jezus zatem rzekł: „Każcie ludziom usiąść!” A w miejscu tym było wiele trawy. Usiedli więc mężczyźni, a liczba ich dochodziła do pięciu tysięcy. 11 Jezus więc wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym; podobnie uczynił z rybami, rozdając tyle, ile kto chciał. 12 A gdy się nasycili, rzekł do uczniów: „Zbierzcie pozostałe ułomki, aby nic nie zginęło”. 13 Zebrali więc, i ułomkami z pięciu chlebów jęczmiennych, które zostały po spożywających, napełnili dwanaście koszów.\n14 A kiedy ci ludzie spostrzegli, jaki cud uczynił Jezus, mówili: „Ten prawdziwie jest prorokiem, który miał przyjść na świat”. 15 Gdy więc Jezus poznał, że mieli przyjść i porwać Go, aby Go obwołać królem, sam usunął się znów na górę.\n16 O zmierzchu uczniowie Jego zeszli nad jezioro 17 i wsiadłszy do łodzi przeprawili się przez nie do Kafarnaum. Nastały już ciemności, a Jezus jeszcze do nich nie przyszedł; 18 jezioro burzyło się od silnego wichru. 19 Gdy upłynęli około dwudziestu pięciu lub trzydziestu stadiów, ujrzeli Jezusa kroczącego po jeziorze i zbliżającego się do łodzi. I przestraszyli się. 20 On zaś rzekł do nich: „To Ja jestem, nie bójcie się!” 21 Chcieli Go zabrać do łodzi, ale łódź znalazła się natychmiast przy brzegu, do którego zdążali.\n22 Nazajutrz lud, stojąc po drugiej stronie jeziora, spostrzegł, że poza jedną łodzią nie było tam żadnej innej oraz że Jezus nie wsiadł do łodzi razem ze swymi uczniami, lecz że Jego uczniowie odpłynęli sami. 23 Tymczasem w pobliże tego miejsca, gdzie spożyto chleb po modlitwie dziękczynnej Pana, przypłynęły do Tyberiady inne łodzie. 24 A kiedy ludzie z tłumu zauważyli, że nie ma tam Jezusa, a także Jego uczniów, wsiedli do łodzi, przybyli do Kafarnaum i tam szukali Jezusa. 25 Gdy zaś odnaleźli Go na przeciwległym brzegu, rzekli do Niego: „Rabbi, kiedy tu przybyłeś?”\n26 W odpowiedzi rzekł im Jezus: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Szukacie Mnie nie dlatego, żeście widzieli znaki, ale dlatego, żeście jedli chleb do sytości. 27 Troszczcie się nie o ten pokarm, który ginie, ale o ten, który trwa na wieki, a który da wam Syn Człowieczy; Jego to bowiem pieczęcią swą naznaczył Bóg Ojciec”. 28 Oni zaś rzekli do Niego: „Cóż mamy czynić, abyśmy wykonywali dzieła Boże?” 29 Jezus odpowiadając rzekł do nich: „Na tym polega dzieło [zamierzone przez] Boga, abyście uwierzyli w Tego, którego On posłał”. 30 Rzekli do Niego: „Jakiego więc dokonasz znaku, abyśmy go widzieli i Tobie uwierzyli? Cóż zdziałasz? 31 Ojcowie nasi jedli mannę na pustyni, jak napisano: Dał im do jedzenia chleb z nieba”. 32 Rzekł do nich Jezus: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Nie Mojżesz dał wam chleb z nieba, ale dopiero Ojciec mój da wam prawdziwy chleb z nieba. 33 Albowiem chlebem Bożym jest Ten, który z nieba zstępuje i życie daje światu”. 34 Rzekli więc do Niego: „Panie, dawaj nam zawsze tego chleba!” 35 Odpowiedział im Jezus: „Jam jest chleb życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie. 36 Powiedziałem wam jednak: Widzieliście Mnie, a przecież nie wierzycie. 37 Wszystko, co Mi daje Ojciec, do Mnie przyjdzie, a tego, który do Mnie przychodzi, precz nie odrzucę, 38 ponieważ z nieba zstąpiłem nie po to, aby pełnić swoją wolę, ale wolę Tego, który Mnie posłał. 39 Jest wolą Tego, który Mię posłał, abym ze wszystkiego, co Mi dał, niczego nie stracił, ale żebym to wskrzesił w dniu ostatecznym. 40 To bowiem jest wolą Ojca mego, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w Niego, miał życie wieczne. A ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym”.\n41 Ale Żydzi szemrali przeciwko Niemu, dlatego że powiedział: „Jam jest chleb, który z nieba zstąpił”. 42 I mówili: „Czyż to nie jest Jezus, syn Józefa, którego ojca i matkę my znamy? Jakżeż może On teraz mówić: „Z nieba zstąpiłem””. 43 Jezus rzekł im w odpowiedzi: „Nie szemrajcie między sobą! 44 Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który Mnie posłał; Ja zaś wskrzeszę go w dniu ostatecznym. 45 Napisane jest u Proroków: Oni wszyscy będą uczniami Boga. Każdy, kto od Ojca usłyszał i nauczył się, przyjdzie do Mnie. 46 Nie znaczy to, aby ktokolwiek widział Ojca; jedynie Ten, który jest od Boga, widział Ojca. 47 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto <we Mnie> wierzy, ma życie wieczne.\n60 A spośród Jego uczniów, którzy to usłyszeli, wielu mówiło: „Trudna jest ta mowa. Któż jej może słuchać?” 61 Jezus jednak świadom tego, że uczniowie Jego na to szemrali, rzekł do nich: „To was gorszy? 62 A gdy ujrzycie Syna Człowieczego, jak będzie wstępował tam, gdzie był przedtem? 63 Duch daje życie; ciało na nic się nie przyda. Słowa, które Ja wam powiedziałem, są duchem i są życiem. 64 Lecz pośród was są tacy, którzy nie wierzą”. Jezus bowiem na początku wiedział, którzy to są , co nie wierzą, i kto miał Go wydać. 65 Rzekł więc: „Oto dlaczego wam powiedziałem: Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli mu to nie zostało dane przez Ojca”. 66 Odtąd wielu uczniów Jego się wycofało i już z Nim nie chodziło. 67 Rzekł więc Jezus do Dwunastu: „Czyż i wy chcecie odejść?” 68 Odpowiedział Mu Szymon Piotr: „Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. 69 A myśmy uwierzyli i poznali, że Ty jesteś Świętym Boga”. 70 Na to rzekł do nich Jezus: „Czyż nie wybrałem was dwunastu? A jeden z was jest diabłem”. 71 Mówił zaś o Judaszu, synu Szymona Iskarioty. Ten bowiem – jeden z Dwunastu – miał Go wydać.


nataliannan - 24 grudnia 2012 - archiwum nataliannan.pinger.pl\nWpisy użytkownika nataliannan z dnia 24 grudnia 2012\nW moim domu święta nigdy nie były czymś wyjątkowym, to co pokazują filmy, nigdy nie zagościło w moim domu. Nie mówie bo są prezęty, choinka, symboliczne przystrajanie domu, lampki na choinkach przed domem, ale nie ma miłej atmosfery. Co roku każdy się na siebie wkurza - bardzo tego nie lubie. Gotowanie nie sprawia przyjemności tylko zmęczenie, ubieranie choinki wcale nie jest takie radosne jak na filmach. Mam bardzo dużo postanowień na nowy rok, mam pewnien pomysł ale powiem wam o nim niebawem\nNiestety bardzo martwi mnie fakt, że mój dotychczasowy aparat robi zdjęcia coraz gorszej jakości, boje się że w pewnym momencie wysiądzie na dobre. Oby nie, choć mój staruszek jest ze mną już od 5 lat.\nna koniec niesamowity szlafrok z pepe panem Dziobakiem\n/5 lat temu (24 grudnia) /17 komentarzy\nColdi: @Princess fucking bitch: U mnie tak samo :( Aczkolwiek czasem jest inaczej, ale to tylko wtedy kiedy wyjeżdżamy na święta na wieś do babci, jednej abo drugiej. Niestety wyjeżdżamy bardzo rzadko, bo tam na świętach byliśmy może z kilka razy, a szkoda, bo strasznie to lubię.\nColdi: No i świetny szlafrok, prezent? :)\nLumpeksowaLola: U mnie jakoś wszyscy mili i zadowoleni tylko ja jakaś chodzę poddenerwowana:/ fajne kartki na święta:) a szlafrok mega:)


Gościmy obecnie 7226 osób, w tym 1513 rejestrowych bojowników walki z powagą.\nOstatnio dołączył do nas bojownik JasperKilburn\n„@menhils Na parę lat? Powinien iść siedzieć na 25 lat! Je*any sku*wysyn zabił człowieka.” by MadJackal 918 „Trza się myć tak porządnie, żeby to nie miało żadnego znaczenia.” by ivosia 427 „A tak spytam, panie Harnaś, na kogo Pan głosował?” by bigroko 427 „PlutonA, karważ...” by Bobromanta 426 „Czyli jednak Banderas bez s...” by nodebilno 404


Home / Polisy / Nowości w polisach zdrowotnych\nLipiec 19, 2018 by Krzysztof\nTo ubezpieczenia, które dotyczy wyłącznie zachorowania na raka. Oferuje je kilka towarzystw ubezpieczeniowych. Zapewniają bardzo szeroki zakres ochrony, a nie tylko odszkodowanie. Decydując się na polisę onkologiczną, warto wybrać taką, która zapewnia dodatkową pomoc czyli tak zwane assistance. Dla ubezpieczonego wykupującego polisę onkologiczną istotne jest, aby ubezpieczyciel wypłacał odszkodowanie już w chwili zdiagnozowania choroby.\nTo korzystne ubezpieczenie, gdyż zapewnia nie tylko dostęp do leczenia w przychodniach, ale także dostęp do różnego rodzaju zabiegów i operacji. Osoby, które mają taką polisę mają dostęp do specjalistów bez konieczności długiego czekania w kolejce. Także na planowany zabieg czekają krócej. Pakiet można dopasować do swoich potrzeb. Można dołączyć na przykład assistance czy ubezpieczenie kosztów leczenia w szpitalu. Za około 250 złotych miesięcznie dostajemy pakiet podstawowy.\nTo ubezpieczenie zdrowotne, które dostępne jest dla osób, które ukończyły 65. rok życia. Dzięki polisie seniorzy mają dostęp do wizyt domowych i specjalistów, między innymi urologa, kardiologa i diabetologa. Polisę można dopasować do swoich potrzeb, rozszerzyć ją o usługi opiekuńcze.\nUbezpieczenie jest przeznaczone tylko dla kobiet w ciąży. Daje przyszłej mamie dostęp do nielimitowanej liczby wizyt u ginekologa, zapewnia także wszystkie niezbędne badania i zabiegi. Dzięki polisie poród może odbyć się w komfortowych warunkach w szpitalu, z którym współpracuje towarzystwo ubezpieczeniowe.\nWiększość z nas nie zdaje sobie sprawy, że prywatne ubezpieczenie zdrowotne daje dużo korzyści. Na rynku pojawiły się nowe rodzaje polis zdrowotnych, którymi warto się zainteresować.\n← Co warto wiedzieć o ankiecie medycznej?\nKapitałowe ubezpieczenie na życie →


Kuretake sumi ink wolnoschnący tusz 60ml - sklep plastyczny - szał dla plastyków - Szał dla Plastyków - Prawdziwy Sklep Plastyczny\nStrona głównaArt. kreślarskie i kaligraficzneTuszeKuretake sumi ink wolnoschnący tusz 60ml\nKuretake sumi ink wolnoschnący tusz 60ml\nNumer katalogowy.: CNCE103-6\nProfesjonalny japoński czarny tusz produkowany w oparciu o te same wysokiej jakości komponenty co tradycyjny tusz Sumi w sztabkach, jednak w wygodniejszej, czystszej i bardziej ekonomicznej postaci. Nie rozmazuje się pod wpływem markerów alkoholowych, takich jak np. Promarker czy Kurecolor Twin S. Wysycha wolniej niż np. Black Ink 60, co pozwala na swobodniejszą pracę. Można używać przy wykorzystaniu zarówno stalówek jak i pędzelków. Pojemnośc 60ml.\nSkrobak na rączce służy do wyskrobywania lub ścinania zadziorów na specjalnie przygotowanej miedzianej płytce. Całkowita długość skrobaka wynosi ok, 18cm, długość rączki ok. 10cm. Rączka drewniana lakierowana. Ze względu na ręczną produkcję wymiary mogą minimalnie odbiegać od podanych.\nPilot naboje do pióra parallel pen\nKolorowe naboje do pióra Parallel Pen pakowane po 6 sztuk.


/Rozrywka poleca novumgallery.pl\nSalon to miejsce, w którym podejmuje się gości, jak także relaksuje się w wolnych chwilach. Warto urządzić go w taki sposób, żeby zapewniał wygodne warunki, jak również interesujące rozrywki. W sytuacji, kiedy często podejmuje się gości, warto zaaranżować bar i pasujące do niego stołki barowe.\nUwielbiamy oszczędzać, dlatego wykorzystujemy z wszystkich najnowszych sposobów, które zezwalają nam na opłacanie mniejszych rachunków za prąd. Przez to właśnie znacznie częściej w naszych mieszkaniach pojawia się oświetlenie ledowe, które nie dość, że pobiera mniej prądu, to jeszcze daje więcej światła i mniej się niszczy. Takie oświetlenie występuje w przeróżnych barwach, więc świetnie możemy je dobrać do wystroju konkretnego pomieszczenia. Co więcej mamy szansę także założyć specjalne taśmy, które będą dawały sporo światła, ale równocześnie nie będą się rzucały w oczy, co wspaniale sprawdza się w kuchni, jako oświetlenie pod szafkami, lub przy schodach, jako oświetlenie stopni.\nW przypadku gdy mamy np. ogródek i chcemy, aby był porządnie oświetlony, to świetnym rozwiązaniem będzie nabycie solidnych lamp ogrodowych.\nSalon to dziś ważne wnętrze w każdej willi. Pełni ono funkcje reprezentacyjną, jak także okazuje się miejscem, gdzie sporo ludzi załatwia interesy albo organizuje przyjęcia. Świetny salon musi wywoływać należyte odczucia wśród gości – wzbudzać zachwyt, albo też być swoistą wizytówką pani albo pana domu. W jaki sposób jednak osiągnąć ten cel? W dawnych czasach dużo ludzi starało się wywierać na gościach uczucie z pomocą ładnych złotych przedmiotów. W dwudziestym pierwszym wieku jednak takiego typu metody nie wydają się rozsądne. Nowoczesność wymaga odmiennego sposobu komunikowania bogactwa – jednym z nich mogą być dla przykładu fototapety do salonu. Co jednak obecnie warto o nich wiedzieć oraz jak je kupować?


kiediska86: lutego 2014\nOd pewnego czasu stawiam na makijaż minimalny. Nie mam czasu, nie chce mi się szaleć i generalnie mam teraz opcję na nudne, sprawdzone makijaże, które zajmują mi rano nie więcej niż 5-7 minut.\nmój sprawdzony makijażowy set ogranicza się do minimum. Żadnych cieni, czasem rezygnuję z różu i linera. Ale od początku :) od lewej strony:\npuder matujący z Glazel. Bardzo przypomina mi, pod względem właściwości, puder bambusowym z Biochemii Urody. Plusem jest to, że nie bieli skóry - tak jak bardzo drogi Vichy Dermablend.\nkredka z grzebykiem do brwi z Catrice. To odcień dla blondynek, choć według mnie dość ciemny. Kredka nie ściera się i ma lekko woskowatą konsystencję. Grzebyk jest bardzo przydatny, aby okiełznać niesforne włoski!\nkorektor rozświetlający z Manhattanu. Według mnie - bardzo średni. Nie kryje cieni pod oczami, ściera się, bardzo delikatnie rozświetla. Poza tym dziwnie pachnie i marzę już o tym, aby go wywalić!\njeden z moich linerowych faworytów - żelowy eye-liner w słoiczku z Catrice. Konsystencja jest miękka, kremowa, a kolor to piękny, bogaty brąz. Świetnie się rozprowadza, nie zasycha, nie ściera się i nie odbija na dolnej powiece. Do tego pędzelek z Kiko (najlepszy pędzelek do linera jaki kiedykolwiek miałam) i mam zestaw idealny!\npodkład FaceFinity z MaxFactora to mój absolutny podkładowy ulubieniec. Mam już trzecie opakowanie i jedynym zarzutem, który mogę skierować pod jego adresem jest niewydajność. Matuje, kryje, nie utlenia się, nie tworzy efektu maski. Ja mam w odcieniu Golden.\ntusz do rzęs Volume Celebrities z Eveline to kolejny dobry wybór. Maskara nie jest droga, a z powodzeniem może konkurować z produktami z najwyższej półki. Nie skleja rzęs, ładnie je podkreśla, ma bardzo wygodny, silikonowy grzebyk. Po czasie odrobinę się kruszy.\nkamuflaż z Catrice to kosmetyk wychwalany przeze mnie tak często i z taką intensywnością, że nie ma chyba najmniejszego sensu, abym i tutaj o nim pisała. Sprawdza się na 100%! Ja mam w najciemniejszym (o dziwo) odcieniu, 003.\nróż to krok, który czasem pomijam (podkreślam wówczas policzki różo-bronzerem z Nyx), natomiast kiedy decyduję się na użycie tego kosmetyku, przeważnie sięgam po róż Mac w odcieniu Pinch O'Peach. Neutralny odcień, bardzo bezpieczny, pasujący do każdej karnacji. Mam do niego szczególny sentyment, bo to mój pierwszy Macowy kosmetyk, który rozpoczął moja miłość do tej marki :)\nmozaika z Nyxa to absolutne zwieńczenie makijażu. Idealnie nadaje się do konturowania, a kiedy bardzo mi się spieszy, zastępuje także róż. Ma ciepły odcień (04 Peachy), który idealnie pasuje do mojej cery i bardzo subtelne satynowe wykończenie. Pamiętam, że na początku stosowania produktu, nieco obawiałam się, że będzie się osypywał. Nic takiego się nie dzieje, choć trzeba przyznać, że sama faktura kosmetyku jest dość krucha i mało zbita jak na tego rodzaju produkt. Niemniej, polecam!\nA Wy jak realizujecie swoja koncepcję dziennego makijażu? Stawiacie, tak jak ja, na minimalizm, czy jednak szalejecie?


Jeśli nie przeczytałeś tekstu o palindromach z 2007 roku, zrób to teraz.\nPoniżej krótkie informacje o tych autorach polskich palindromów, których twórczość została utrwalona w postaci książkowej.\nJulian Tuwim (1894 - 1953), wybitny poeta, pisarz i tłumacz. W książce Pegaz dęba (1950) opisał najciekawsze przykłady zabaw słownych, m.in. anagramów, palindromów, tautogramów, lipogramów, wierszy obrazkowych i kalamburów. Palindromom poświęcony jest rozdział "O pewnej kobyle i o rakach". Zawiera on wiele informacji dotyczących historii palindromów na świecie. Jest tam najstarszy polski palindrom autorstwa ks. Wojciecha Waśniowskiego (XVII w.): co w onei? Ow pokoy y okop, woien owoc oraz najbardziej znany, pochodzący z XIX wieku (autor nieznany): kobyła ma mały bok. Jest też sześć utworów autora książki, m.in. muzo, raz daj jad za rozum. Więcej o autorze w wikipedii.\nEdmund John (1894 - 1989), architekt (wykładał na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej), malarz związany z Kazimierzem nad Wisłą, ceniony plakacista, projektant znaczków pocztowych i okładek książek. Autor bardzo wielu palindromów, których wybór w postaci książki Palindromy pana Johna wydał w 2006 roku jego syn, Jacek John. Książka zawiera ponad sto palindromów. Przykłady: Ada raportuje, że jutro parada, Ale uda szałowe me! - Woła z sadu Ela, Ada, panna pocałowana, woła: "co pan napada!".\nWspomnienia syna Edmunda Johna tutaj.\nStanisław Barańczak (ur. 1946), wybitny poeta, tłumacz, krytyk literacki, wykłada literaturę polską na Uniwersytecie Harvarda w USA. W książce Pegaz zdębiał (1995) znajdują się anagramy, palindromy, lipogramy, turystychy i inne zabawy sławami. Książka zawiera rekordową liczbę pangramów (zwanych przez autora alfabetonami) - Stanisław Barańczak ułożył ich aż czternaście!. W poświęconym palindromom rozdziale "Palindromadery" zamieścił on 29 dłuższych palindromów, nazwanych przez niego palindromaderami. Jest też autorem megapalindromu. Oto przykłady palindromaderów: I lali masoni wydrom w mordy wino, sami lali, Kobyla ma manny żywo je, żywiej zje .i wyżej - o, wyżynna! - ma mały bok. Więcej o autorze w wikipedii.\nJózef Godzic (ur. 1930), emerytowany elektryk i kinooperator z Rzeszowa, autor wydanej w 1996 roku książki Echozdania czyli palindromy. Książka ta zawiera tysiąc palindromów. Jest on autorem algorytmu, pozwalającego na utworzenie ponad stu bilionów palindromów. Algorytm ten zawarty jest w czterotomowym maszynopisie Taaaaaaaaaka księga. Jest ona też nazywana Księżycową Księgą, gdyż napisanie palindromów wygenerowanych przez algorytm dałoby książkę o grubości porównywalnej z odległością Ziemia - Księżyc. Algorytm uhonorowano dyplomem Guinessa. Innym interesującym zbiorem jest maszynopis Tysiąc razy "wte i wewte" (palindromy) zawierający tysiąc palindromów, częściowo nowych, a częściowo z wydanej uprzednio książki. Palindromy są uporządkowane alfabetycznie. Józef Godzic jest też autorem ponad stu kolorowych rysunków ilustrujących jego palindromy oraz dwóch magapalindromów. Maszynopisy można obejrzeć w Muzeum Palindromów. Więcej o autorze tutaj.\nTadeusz Morawski (ur.1940), profesor elektroniki pracujący w Instytucie Radioelektroniki Politechniki Warszawskiej, autor wielu książek i podręczników z teorii pola elekromagnetycznego i techniki mikrofalowej. Wypromował 22 doktorów. Kilka lat temu zainteresował się palindromami i stał się czołowym ich twórcą. Od 2005 roku wydano ponad dwadzieścia książek z jego palindromami. Siedem z nich to autorskie zbiory, każdy zawiera tysiąc palindromów. Są to: Gór ech chce róg, Zagwiżdż i w gaz, Zaradny dynda raz, Żartem dano nadmetraż, Raz czart - raz czart, Elf układał kufle, A guru ruga. Ponadto książka Może jeż łże jeżom zawiera fraszki różnych autorów z jego palindromami. W książce Kobyła ma mały bok T. Morawski opisał historię polskich palindromów, a jego książki Aga naga oraz Trafili, popili, fart to małe antologie palindromów erotycznych i pijackich. Przeznaczone dla młodzieży książki A kilku tu klika, Palindromy i inne zabawy słowne oraz kolejne Wór mrów i Listy palindromisty zawierają palindromy i różne gry słowne. W książce 72 palindromy na wesoło znajdują się ilustrujące palindromy rysunki Andrzeja Męczyńskiego, a w książce Palindromadery znajduje się ponad trzysta dłuższych palindromów. Z okazji pięciolecia utworzenia strony internetowej www.palindromy.pl wydano książkę Palindromy.pl - Antologia. Rozdziały z palindromami znajdują się też w pracach zbiorowych Panoppticum I, Lepiej i gorzej, Nagie serca. T. Morawski wygłosił ponad sto pięćdziesiąt odczytów o palindromach. Na stronie internetowej umieścił trzy swoje megapalindromy. Najdłuższy z nich (33 tys. liter) króluje w światowym Internecie, podobnie jak najdłuższy palindrom-wiersz (4400 liter). Z wiersza tego można utworzyć ponad miliard miliardów krótszych rymowanych palindromów. Jego niekomercyjna strona www.palindromy.pl miała już dziesięć milionów wywołań. Tadeusz Morawski utworzył w Nowej Wsi koło Serocka unikalne Muzeum Palindromów, które można zwiedzać po nawiązaniu kontaktu e-mailowego. Więcej o twórcy palindromów w Wikipedii.


Końskiego nawozu jako nawóz ogród - smilecaredentalclinics.com\nObornik lewo nieleczonych jest jedynie kał konia, ale właściwie kompostowaniu obornika sprawia, że cenny nawóz organiczny. Kompostowania obornika konia i dodanie go do gleby poprawia jakość upraw i wody-nośność. Końskiego nawozu zawiera zdrową równowagę fosforu, potasu i azotu. Jeśli zmieszaną z materiału ściółkowego, to także kwestia węgla w celu ułatwienia szybkiego kompostowania. Koń poprawnie kompostowaniu obornika dodaje mikroelementów i substancji organicznej gleby ogrodowe i poprawia żyzność gleb.\nNawozy organiczne są te, w ich naturalnej postaci, które zostały poddane minimalnym przetwarzania. Są zazwyczaj mniej skoncentrowany niż syntetyczne nawozy. Choć działają wolniej niż najbardziej syntetyczne nawozy, nawozy organiczne zapewniają trwałe efekty. Nawozy organiczne, takie jak końskiego nawozu, są naturalne produkty, które zawierają różne mieszanki składników odżywczych.\nZawartość składników pokarmowych końskiego nawozu zależy od metody treści, przechowywania i obsługi wilgoci. Świeżego obornika ma wilgotności od 70 do 85 procent, natomiast powietrznie suchego nawozu jest około 9 do 15 procent. Suszenia powoduje składników odżywczych w oborniku skoncentrować się na podstawie wagi i objętości. Zawartość składników pokarmowych decyduje ilość obornika wymagane dla określonej aplikacji.\nUwolnienie azotu ze związków organicznych podczas koni obornika rozkładu jest bardzo stopniowe. To powolne uwalnianie azotu jest najważniejszym atutem końskiego nawozu, ponieważ rozszerza dostępność azotu i zmniejsza wypłukiwanie.\nStosuje się tyle kompostować końskiego nawozu do spełnienia azot dostępny w pierwszym roku potrzebuje. W latach równoczesnych zmniejszenie ilości nawozu końskiego stosowane bo powolnego uwalniania azotu organicznego w dalszym ciągu. Jeśli zastosowanie końskiego nawozu w tym samym tempie co roku, istnieje możliwość aby gromadzić azotu niepotrzebnie wysokich poziomów.Kompostowane końskiego nawozu najlepiej stosować jesienią, pozwalając wystarczającą ilość czasu na działania drobnoustrojów odbędzie się. Dzięki czemu czterech miesięcy między aplikacji i sadzenia jest odpowiednie. Podniesiony łóżko z 3 do 4 cali konia kompostowaniu obornika i kopać go lekko w górę kilka centymetrów gleby.\nKompostowanie końskiego nawozu dla nawozów ma kilka zalet. Ciepło wytworzone w trakcie kompostowania zabija patogeny. Kompostowanie zmniejsza leci przez wyeliminowanie ich podłoża hodowli. Procesu kompostowania zmniejsza kupie gnoju konia przez około 50 procent. Nawożenie z konia kompostowaniu obornika jest akcesorium tani do Twojego ogrodu i ogólną właściwość. Jeśli masz mnóstwo końskiego nawozu do dyspozycji, może być kompostowane i sprzedawane do sąsiadów, korzystają Państwo z dodatkowego dochodu.\nKońskiego nawozu jako nawozy dla jeżyn i winorośli\nKońskiego nawozu jako ściółka\nFusy jako nawóz ogród\nJak długo do czekać przed użyciem końskiego nawozu w ogrodzie\nKrowa obornika vs końskiego nawozu do gleby nawozów\nWartość nawozu końskiego jako nawóz\nJest dobry końskiego nawozu do ogrodu nawóz?\nJest sterować obornika kompostu jako nawóz bezpieczny dla warzyw ogród?\nJak uzyskać żarówki z wpuszczone oświetlenie\nJak rosną grzyby biały przycisk\nNajlepszy rodzaj pomarańczowe drzewa rosną w Kalifornii Bay Area\nJak rosną trawy za pomocą Gatorade\nJak zrobić grzyb Imperium Osmańskiego\nProjektor DIY pole\nDlaczego dokonano śluzie blokady?\nJak zrobić połączenie trójstronne z telefonu Uniden


Kawasaki Versysy 650 | "Brzydkie kaczątko" dojrzewa | Świat Motocykli\nStary Versys 650 – nikt mnie nie kocha? REKLAMA Takimi – jakże smutnymi – słowami mógłby skarżyć się na swój los poprzedni model Versysa 650. Pod względem użytkowym i technicznym motocykl nie ustępował konkurencji, jednak styliści nie zafundowali mu lekkiego życia. Wyglądał tak, że nadałby się np. na pojazd bojowy uczestników zlotu miłośników fantasy (to […]\nStary Versys 650 – nikt mnie nie kocha?\nTakimi – jakże smutnymi – słowami mógłby skarżyć się na swój los poprzedni model Versysa 650. Pod względem użytkowym i technicznym motocykl nie ustępował konkurencji, jednak styliści nie zafundowali mu lekkiego życia. Wyglądał tak, że nadałby się np. na pojazd bojowy uczestników zlotu miłośników fantasy (to tacy ludzie, którzy przebierają się za baśniowe postacie bądź bohaterów science-fiction). W taki klimat Kawasaki wpisałoby się idealnie i jeśli dosiadałby go 40-letni prawiczek, sądzę, iż „sześćsetpięćdziesiątka” mogłaby odmienić mu życie („if you know what I mean”).\nNa szczęście drużyna odpowiedzialna za projekt na rok 2015 z nawiązką zrekompensowała „krzywdę”, jaka spotkała wcześniejszą wersję. Choć o gustach się nie dyskutuje, nie wyobrażam sobie miłośnika turystyki motocyklowej, któremu nie odpowiadałby wygląd nowego Versysa. Jakość wykonania jest dobra (a zdarzyło mi się już spotkać japońskie maszyny, w których część użytych materiałów sprawiała wrażenie towaru kupionego na chińskim bazarze, lecz tak nie było w tym przypadku).\nOczywiście do testu otrzymaliśmy wersję wyposażoną we wszystkie możliwe gadżety. Przy zakupie „golasa” nie dostaniemy kompletu kufrów, podgrzewanych manetek czy wyświetlacza biegów. Niemniej podstawowa wersja Kawasaki będzie miała stelaże pod „bagażniki”, regulowaną szybę i element, który niesamowicie mnie cieszy: dźwignię sprzęgła z możliwością ustawienia odległości. Mam skrzywienie sprawiające, że obsługuję sprzęgło jednym placem. Non stop jest w gotowości. Możliwość ustawienia odległości dźwigni bez ingerencji w naciąg linki to luksus, który rzadko spotykam.\nKawasaki Versys 650 – sprawdź co potrafi\nRękawice motocyklowe Buse N… Rękawice motocyklowe Buse S… Rękawice motocyklowe Racer …\nRadość z małej pojemności\nAlbo się starzeję, albo mądrzeję. Nie jestem pewien, co się ze mną dzieje, ale nie czuję się z tym specjalnie źle. Nie będę się rozpisywał o komforcie, ponieważ trudno o wygodniejszą pozycję podczas jazdy niż ta, którą oferuje Versys 650: plecy wyprostowane, nogi odpoczywają na podnóżkach, a kierownica sama wpada w ręce. Odpowiada mi również wąska sylwetka dwucylindrowego motocykla. Kolana nie są rozpierane przez zbiornik paliwa. Pewnie przypadnie to do gustu motocyklistkom, no chyba że stanie się wręcz odwrotnie. Na bank są przecież między nami „turystki świntuszki”… No dobra, nie było tematu, bo się zapędzam. O czym to mówiłem? Ach tak, jest wygodnie i tyle. Można „sypać” dookoła świata.\nPrawie zapomniałbym o osłonie przed wiatrem. Fabryczną szybę da się regulować bez użycia narzędzi. Wszelkich operacji będziemy musieli jednak dokonać na postoju, ponieważ sięganie do pokręteł podczas jazdy nie należy do najbezpieczniejszych. Kształt osłony skutecznie przenosi pęd powietrza nad kaskiem. Może niektórzy będą sobie życzyć lepszej ochrony barków i ramion, lecz dla mnie pod tym względem było w porządku. Zegary – jak oceniam – są fajne, trochę młodzieżowe, ale bardzo czytelne i wiele nam mówią, np. jakie osiągnęliśmy spalanie itp, itd. Przejdę do silnika, bo to właśnie jednostkę napędową miałem na myśli, pisząc pierwsze zdania tej części tekstu.\nDwa cylindry mają łącznie 649 ccm. Udało się z nich wyciągnąć 69 KM i 64 Nm. Jakim cudem takie wartości mogą cieszyć, skoro Kawasaki gotowe do jazdy waży 216 kilogramów? Otóż takim, że charakterystyka silnika pozwala zrelaksować się za kierownicą, niemal medytować. Nie musimy silić się na poszukiwania biegu, który wyzwoliłby przyspieszenie, ani tym bardziej kręcić silnika do czerwonego pola na obrotomierzu. Wszystko, co dwucylindrowiec może nam zaoferować, spotkamy w niskim oraz średnim zakresie obrotów. Odwijamy trochę gazu i – cyk – bieg w górę. Później następny, jeszcze wyższy i już poruszamy się z prędkością podróżną. Nawet gdy motocykl osiągnie 140 km/h, wyrzuty sumienia nam nie grożą, ponieważ jednostka napędowa wciąż nie błaga jeszcze o litość. Kawasaki nie zachęca do pośpiechu, lecz nawet mnie to nie irytowało.\nOcenzurowali nam fotki!\nSporo uwagi poświęcono redukcji wibracji silnika. To również pozytywnie wpływa na możliwość relaksu podczas jazdy. Nie myślcie jednak, że Versys 650 to „ciepłe kluchy”. Jeśli tylko zechcemy, możemy wykorzystać potencjał silnika do zabawy. Postawienie tego motocykla na tylne koło nie przysparza żadnych problemów, a bardzo precyzyjny układ wtryskowy i solidny tylny hamulec pozwalają bawić się na nim o wiele lepiej niż na Versysie 1000.\nRównie pozytywnie odebrałem przedni zestaw hamulcowy. Trzystumilimetrowe tarcze współpracują z zaciskami Nissin i zupełnie nową pompą hamulcową. Nikogo nie zaskoczy fakt, że układ ABS działa jak należy, a skuteczność hamulców znacząco przewyższa możliwości silnika. Co ciekawe, Versys 650 z zaskakującą łatwością podróżuje jedynie na przednim kole. Niestety zdjęcia które wykonał fotograf zatrudniony przez Kawasaki, by udokumentować przebieg testu na potrzeby dziennikarzy (przed obiektywem którego zrobiłem lanserskie stoppie z kompletem kufrów), zostały… ocenzurowane! Osoba odpowiedzialna za prezentację tego motocykla stwierdziła, że to trochę przegięcie, i tych fotek nie dostałem. Cóż, nawet u nas dyskusja o wolności słowa, a właściwie obrazu, to temat wciąż aktualny…\nŻywy charakter maszyny nie jest jedynie zasługą energicznego silnika i bardzo dobrego układu hamulcowego. Ośmielę się wręcz stwierdzić, że te wartości byłyby niczym, gdyby nie podwozie. Jak wspomniałem wcześniej, motocykl ma duży prześwit i świetnie radzi sobie z nierównościami. Bardzo pozytywnie zaskoczył mnie przedni widelec. W motocyklach kosztujących tak niewiele zwykle nie spodziewam się regulacji. A tu zaskoczenie: z przodu pracuje nowy element Kayaby o nazwie SFF (separate function forks).\nTechnologia, którą wykorzystuje, polega na rozdzieleniu zadań pomiędzy lagi. Lewa wyposażona jest w sprężynę i pozwala ustawić napięcie wstępne, natomiast prawa ma kartridż odpowiadający za tłumienie. Przy pomocy śrubki możemy regulować siły dobicia i odbicia. Tylny amortyzator zamontowany został dość nietypowo, jednak działa bez najmniejszych zastrzeżeń. Tu też za pomocą dużego pokrętła można szybko zmienić napięcie wstępne sprężyny. To bardzo przydatna rzecz, gdy na pokład zabieramy pasażera oraz bagaż.\nPodwozie bardzo dobrze radzi sobie z trakcją i pozwala dynamicznie pokonywać zakręty. Kawasaki zachowuje się jak supermoto z nadwagą. Bardzo chętnie zmienia kierunki i potrafić dać wiele przyjemności z jazdy po górach. Sądzę, że na krętych odcinkach bez problemu utrze nosa droższym maszynom.\nKawasaki Versys 650 – na co dzień zachwyca\n„Sześćsetpięćdziesiątka” przypadła mi do gustu. To energiczny i ochoczy motocykl, który na co dzień będzie zachwycał ekonomią, komfortem oraz użytecznością. Sprawdzi się przy dojazdach do pracy a w wolne dni zabierze nas tak daleko, jak chcemy.\nCena wersji podstawowej wynosi 29 900 złotych, więc Kawasaki jest gotowe do konkurowania z Suzuki V-Stromem i Hondą NC 750X. Postaramy się jak najszybciej zaaranżować spotkanie tych maszyn. Spodziewam się, że na ulicach częściej będziemy widywać nowe wcielenia serii Versys.\nKawasaki Versys 650 moim zdaniem – Jarosław Spychała\nTen mały „predatorek” przekonał mnie uniwersalnością, ekonomią eksploatacji i ceną. Dzięki krótkiemu rozstawowi osi jest niebywale zwinny, świetnie jeździ w zakrętach i może się pochwalić bardzo elastycznym silnikiem. Dysponuje osiągami oraz poziomem komfortu porównywalnymi z Suzuki DL V-strom, a bije go na głowę kosztami eksploatacji. Wymaga przeglądów tylko co 12 tys. km, a regulacji zaworów dopiero po 42 tys. km. To o połowę rzadziej niż w „deelu”. Poza tym\naby uzyskać dostęp do zbiorniczków wyrównawczych cieczy chłodzącej i płynu hamulcowego (z tyłu), nie trzeba rozmontowywać połowy motocykla. Tylny amortyzator można wymienić w 20 minut, bez zdejmowania koła.\nWreszcie możemy liczyć na pakiet dodatków, które podnoszą turystyczne walory „sześćsetpięćdziesiątki”. Świetny, pojemny, bezstelażowy zestaw kufrów (2 x 28 l plus centralny 47 l) jest naprawdę przydatny. Tym bardziej że wydech poprowadzony pod brzuchem motocykla nie poszerza zbytnio jego sylwetki. Dzięki wysokiej szybie (z genialną regulacją) oferuje bardzo dobrą ochronę przed wiatrem. Podoba mi się też duży, 21-litrowy zbiornik paliwa, który przy średnim spalaniu 4,5 l/100 km zapewnia potężny zasięg. Jest też gniazdo 12 V no i coś ekstra: zamocowany nad zegarami uniwersalny uchwyt nawigacji (opcja).\nMotocykl do turystyki musi być trwały i prosty, dlatego cieszy brak zabawek takich jak kontrola trakcji czy zmienne mapy zapłonów. Nie ma się co psuć. Wady? Szkoda, że podwójne reflektory świecą osobno: w jednym – światło mijania, w drugim – drogowe. No i zupełnie nie rozumiem, dlaczego nie ma (nawet jako opcji) centralnego podnóżka (choć w wersji „litrowej” mamy go w standardzie). Panowie z Kawasaki, to da się zrobić!\nA jeżeli chcecie Versysa włożyć do jakiejś szufladki, to chyba najbliżej mu do tej z napisem „Universal Japanese Motorcyle”, bo właśnie w kategorii uniwersalności w klasie 650 „Predatorek” odjechał konkurencji.\nMoment obrotowy: 64 Nm przy 7000 obr./min\nZawieszenie przednie: USD, średnica 41mm, regulacja napięcia i odbicia\nZawieszenie tylne: amortyzator poziomy, regulacja napięcia wstępnego\nHamulec przedni: zaciski dwutłoczkowe, tarczowy, średnica 300 mm\nOpony przód/tył: 120/70-17 I 160/60-17\nABS: bez możliwości zmiany ustawień\nWysokość: 1400/1450 mm\nMasa pojazdu gotowego do jazdy z pełnym bakiem: 216 kg\nkawasakikawasaki versys 650motocykle kawasaki\nPoprzedni wpisRafał Sonik i Atakama – związek pod znakiem kapcia\nNastępny wpisMotoGP Wielkiej Brytanii – Rossi wraca na szczyt