“Szanujcie swoje żony – napominał imam w meczecie Dar Assalam – ALE GDY BĘDĄ NIEPOKORNE NALEŻY JE POBIĆ! – M-forum A.V Live.\n“Szanujcie swoje żony – napominał imam w meczecie Dar Assalam – ALE GDY BĘDĄ NIEPOKORNE NALEŻY JE POBIĆ!\nSzwajcaria nie doświadczyła żadnego dużego ataku terrorystycznego, ale nie oznacza to, że jest wolna od radykalnego islamu. Podczas kiedy media skupiły się na krajach, gdzie nastąpiły duże zamachy i rozłamy w społecznościach, świat przegapił inne, bardziej podstępne niebezpieczeństwo, jakie niesie ze sobą radykalny islam i ideologia salaficka. W krajach takich, jak Szwajcaria, neutralna politycznie i militarnie, ideologia to zadaje kłam twierdzeniom, jakoby radykalizacja była odpowiedzią na zachodnie ataki na Bliskim Wschodzie.\n„Szwajcaria może być niezależna i neutralna, ale islamski dżihad taki nie jest.”\nMeczet An’Nur, podejrzewany o radykalizację muzułmańskiej młodzieży, został po tym zamknięty. Ale stało się to wtedy, gdy ekstremistyczni zwolennicy imama zaatakowali bardziej liberalnych współwyznawców. Nastąpiło to po policyjnym nalocie i aresztowaniach w listopadzie 2016 roku. Winę za aresztowania ekstremiści przypisali swoim liberalnym kolegom, którzy w komentarzach dla prasy wspominali o radykalnym tonie kazań w meczecie. Podejrzewa się też, że wśród 92 szwajcarskich muzułmanów, którzy wyjechali walczyć w szeregach, ISIS byli członkowie tego meczetu.\nSzczególnie duże zagęszczenie radykałów obserwuje się w rejonie Jeziora Genewskiego. Według badań Zurich University of Applied Sciences „w regionie tym przypada 2,7 radykała na 100.000 mieszkańców; liczba ta o 69% przewyższa średnią krajową, która wynosi 1,6”. Badania te pokazują również, większość radykałów z Genewy wychowała się w Szwajcarii – 35% urodziło się w kraju, 21% przyjechało przed ukończeniem 12 roku życia, a 10% w wieku 12-18 lat. Dodatkowo, według raportu „Le News”, „we francuskojęzycznej części kraju mieszka 24% populacji, ale aż 42% szwajcarskich dżihadystów”.\nJednak pomimo, że urodzili i wychowali się w Szwajcarii, wnukowie al-Banny najwyraźniej nie odcięli się od jego pomysłów. Częściowo dzięki ojcu, który mieszkając w Genewie uchodził za lidera Bractwa Muzułmańskiego na Europę. Hani na przykład bronił kary kamieniowania dla cudzołożników jako elementu szariatu. Kiedy jednak głoszone przez niego radykalne poglądy doprowadziły do zwolnienia go ze stanowiska nauczyciela w 2002 roku, sąd stanął po jego stronie i przyznał mu 345.000 franków odszkodowania.\nTariq Ramadan również nie potępił kamieniowania cudzołożników, ale bronił za to zabijania izraelskich dzieci przez palestyńskich terrorystów. Podczas kiedy inne kraje, np. USA, odmawiały mu czasami prawa wjazdu, Szwajcaria nigdy nie mu tego nie utrudniała.


poniedziałek, 13.1.2020 09:36\t, komentarze: 0 , odsłony: 321\nDo tej pory w Galerii sztuki papieru Muzeum Papiernictwa prezentowane były wystawy, gdzie papier występował w roli głównej - jako medium, środek wyrazu artystycznego.\nTym razem zawita tu wystawa „Papierowe miasto” Joanny Wiszniewskiej-Domańskiej, dla której papier - wydawałoby się - gra rolę drugoplanową, jest tylko tworzywem, podłożem służącym artystce do tworzenia grafik. Wystawa ta jednak ma głębsze odniesienie do papieru, nie w sensie fizykalnym lecz metaforycznym. Opowiada historię mężczyzny, który przybył z dalekiego kraju do pewnego miasta. Nowe miasto różniło się od poprzedniego miejsca, w którym ludzie byli dla siebie dobrzy i szanowali się. Tu było inaczej. Postanowił więc zbudować sobie papierowe miasto, które przypominałoby mu życzliwych ludzi, z którymi musiał się rozstać. Miasto to umieścił w walizce, aby zawsze móc do niej zajrzeć. Przesłaniem tej historii jest obrona dobra, piękna i prawdy, co jak się okazuje nie jest tak proste, ponieważ dzisiaj ludzi interesuje głównie zło…\nJoanna Wiszniewska-Domańska - zajmuje się rysunkiem, grafiką, kolażem, ilustracją i książką artystyczną. Obecnie pracuje na stanowisku profesora w Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania w Łodzi, gdzie prowadzi pracownię Ilustracji i Książki Artystycznej. Swoją twórczość prezentuje na licznych wystawach w kraju i na świecie, a jej prace znajdują się w zbiorach wielu muzeów, bibliotek, galerii oraz kolekcjach prywatnych i państwowych w kraju i poza jego granicami.\nO swojej twórczości mówi: „Bohaterem moich prac jest człowiek, metaforyczna podróż przez życie, człowiek jako poeta i marzyciel, a zarazem konstruktor swoich marzeń…” Wernisaż ekspozycji odbędzie się 17 stycznia o godzinie 17.00.\nponiedziałek, 20.1.2020 10:53\npiątek, 17.1.2020 14:20\nczwartek, 16.1.2020 16:28\n"Trudno jest mi prosić o pomoc, ale choroba mnie do tego zmusiła"\nśroda, 15.1.2020 18:09\nPodkowy Biznesu 2020 wręczone! [Foto]\nśroda, 15.1.2020 10:44\nKłodzko: Alpakowa Kotlina dla WOŚP [Foto]\nponiedziałek, 13.1.2020 14:20\nWizyta noblistki w ratuszu w Nowej Rudzie\npiątek, 10.1.2020 12:24\n[WIDEO] E-recepta obowiązkowa. Jak z niej korzystać?\nczwartek, 9.1.2020 07:49\nwtorek, 7.1.2020 11:06\nSyntetyczne lodowisko w Polanicy-Zdroju\nponiedziałek, 6.1.2020 16:14\nsobota, 4.1.2020 15:56\nZimne ognie zamiast fajerwerków podczas finału WOŚP w Międzylesiu\nczwartek, 2.1.2020 15:07\nKoncert kolęd w Polanicy-Zdroju [Foto]\nniedziela, 29.12.2019 17:07\nZimowa wyprzedaż w Galerii Twierdza Kłodzko\npiątek, 27.12.2019 08:00\nJubileusz XX-lecia Powiatowego Szkolnego Związku Sportowego w Kłodzku\nponiedziałek, 23.12.2019 09:56


ŚRODEK DO CZYSZCZENIA WTRYSKIWACZY BENZYNA « Sklep motoryzacyjny "Autonomia" - Oświęcim\nŻARÓWKA WALCOWA 1 LED NA WCISK\nAUTONOMIA oferuje ŻARÓWKI 1 LED WALCOWE NA WCISK DO ZEGARÓW T5 BIAŁE...\n» ŚRODEK DO CZYSZCZENIA WTRYSKIWACZY BENZYNA\nŚRODEK DO CZYSZCZENIA WTRYSKIWACZY BENZYNA\nAUTONOMIA posiada w sprzedaży ŚRODEK DO CZYSZCZENIA WTRYSKIWACZY nr prod.:1971 poj. 500 ml\nNadaje się do wszystkich silników benzynowych - jako środek profilaktyczny lub w celu rozwiązania problemów. Testowany w silnikach z katalizatorem i turbosprężarką. Produkt należy dodać do zbiornika z paliwem. Zawartość opakowania wystarcza na 70 litrów paliwa. Efekt utrzymuje się do 2000 km.


Prawykonanie w Archikatedrze | Janusz Janyst – zapiski (parablog)\nPorta Fidei – wokalno-instrumentalna kompozycja młodego, warszawskiego twórcy, Filipa Andrzeja Matuszewskiego, miała swoje światowe prawykonanie w łódzkiej Archikatedrze, w obecności m.in. abp. Metropolity Łódzkiego, Marka Jędraszewskiego. Zatytułowana została tak samo, jak list apostolski Benedykta XVI na Rok Wiary, zainaugurowany w Rzymie 11 października w 50. rocznicę rozpoczęcia Soboru Watykańskiego II.\nNiespełna półgodzinny, kilkuczęściowy utwór przeznaczony na mezzosopran, chór mieszany i orkiestrę powstał do wybranych tekstów poetyckich Karola Wojtyły (Pieśni o Bogu ukrytym, Wybrzeża pełnego ciszy i in.). Porta Fidei nie ma nic wspólnego z coraz częściej dziś komponowanymi pseudooratoriami, stanowiącymi zlepek piosenek. Zarówno forma, jak i język dźwiękowy są niezależne od schematów typowych dla muzycznej komercji, aczkolwiek potraktowane zostały w ten sposób, że nowoczesność środków idzie w parze z komunikatywnością.\nKompozytor podkreśla, że sztuka powinna wzbogacać nas o nowe estetyczne doznania, potęgując podziw dla stworzonego świata i zacieśniając relacje ze Stwórcą. W tym wypadku Matuszewski dążył do zjednoczenia warstwy dźwiękowej z poezją tak, aby całości nadać intymny i osobisty charakter.\nPrawykonanie zrealizowane zostało przez uczniów Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Henryka Wieniawskiego w Łodzi – chór oraz orkiestrę Łódzkie Smyczki pod dyr. Ryszarda Osmolińskiego. Do współpracy zaproszono mezzosopranistkę Urszulę Kryger, saksofonistę Jacka Delonga, organistę Marcina Sówkę i narratora, Jerzego Zelnika. Zróżnicowane nastrojowo sekwencje Porta Fidei, niekiedy bazujące tylko na śpiewie z organami (szlachetne wyrazowo wykonanie partii wokalnej było jednym z najmocniejszych atutów realizacji), kulminowały w przedostatniej, dynamicznej części z udziałem wszystkich odtwórców.\nStarannie przygotowany występ spotkał się z niezwykle ciepłym przyjęciem ze strony słuchaczy. Powtórzony został po tygodniu w kościele p.w. Matki Boskiej Jasnogórskiej.\nRelated Tags: "Porta Fidei", Archikatedra Łódzka, Filip Andrzej Matuszewski, Jacek Delong, Jerzy Zelnik, koncerty w kościele, Łodzkie Smyczki, Marcin Sówka, Ogólnokształcąca Szkoła Muzycznej I i II stopnia im. Henryka Wieniawskiego w Łodzi, Urszula Kryger\nPrevious Topic: Inicjatywy Adi Art\nNext Topic: Kolędowe transkrypcje i parafrazy\nAdded: Styczeń 28th, 2013\nRecital Marka Drewnowskiego\nTuż przed Świętami Bożego Narodzenia Międzynarodowa Fundacja Muzyczna im. Artura Rubinsteina zaprosiła melomanów\t[Read More]\nNa rynku fonograficznym pojawiła się kolejna płyta kompaktowa z muzyką organową nagrana przez łódzkiego\t[Read More]


Środkowanie na okładce - Drukarnia Totem.com.pl\nŚrodkowanie na okładce\nPrzez nasze ręce przewinęło się MNÓSTWO książek. Widzieliśmy okładki piękne, kreatywne, fikuśne, zachwycające. Są jednak również te budzące przeciwne emocje. Nic nie wywołuje większej frustracji niż książka, której potencjał na bycie piękną został zaprzepaszczony przez jeden mały błąd. Niewyśrodkowana grafika na okładce może stać się prawdziwym piekłem dla perfekcjonisty. Środkowanie – to temat, którym dzisiaj się zajmiemy.\nCo znaczy, że grafika jest wyśrodkowana?\nGdy środek obiektu zastosowanego na okładce (czyli np. fotografia, motyw graficzny, tekst) pokrywa się z osią, która przebiega pionowo przez środek tej okładki – wtedy właśnie mówimy o wyśrodkowaniu. Przesunięcie o kilkanaście milimetrów względem tej osi sprawia, że okładka powoduje zgrzytanie zębów. Tym bardziej, jeśli w grę wchodzi uszlachetnienie folią metalizowaną (w procesie hotstampingu lub w technologii 3D Touch). Wtedy nawet najpiękniejsza okładka wygląda na niechlujną i wykonaną w pośpiechu. Chyba nie chcemy, by nasza książka przywoływała właśnie takie odczucia jeszcze zanim sięgniemy do jej treści?\nNa razie wszystko jest proste. Sprawa komplikuje się w momencie, gdy okazuje się, że nie zawsze powinniśmy środkować względem środka…\nŚrodek nie zawsze jest na środku\nPod względem geometrycznym trudno się spierać o to, gdzie jest środek. Matematykę trudno oszukać. Planimetria jest nieubłagana i środek okładki jest po prostu równo w połowie odległości pomiędzy linią grzbietu, a krawędzią okładki. Jednak musimy pamiętać, że nie chodzi nam o precyzyjne geometryczne wyznaczenie środka okładki. Pod uwagę musimy wziąć optykę. Ludzkie oko oszukać jest niezmiernie łatwo. Co z tego, że nasze obiekty na okładce będą wyśrodkowane idealnie, jeśli odbiorcy będą mieli wrażenie, że coś tu nie gra i obiekty są za bardzo przesunięte w jedną stronę? Czasem, żeby grafika zdawała się być idealnie na środku, musimy uciec się do fortelu.\nDwie szkoły środkowania\nW zależności od tego, z jakim rodzajem oprawy mamy do czynienia, oś do której będziemy środkować znajduje się w trochę innym miejscu. Żeby wszystko było czytelne, skorzystamy z rozrysów z naszego kalkulatora okładek.\nŚrodkowanie w przypadku opraw miękkich\nW oprawach miękkich (zarówno szytych, jak i klejonych) sprawa jest prosta. Środkujemy w “sposób geometryczny” – względem pionowej osi, która przechodzi w połowie szerokości przedniej okładki. Oczywiście big również należy do przedniej okładki. Mówiąc innymi słowy, nasza pionowa oś znajduje się pomiędzy linią grzbietu a krawędzią okładki. Oczywiście nie uwzględniamy spadów – zależy nam na części okładki, która jest widoczna.\nŚrodkowanie w przypadku opraw twardych\nW oprawach twardych (zarówno klejonych, jak i szytych) sytuacja jest o wiele bardziej skomplikowana. Winne jest temu wpalenie. O ile big jest subtelny, ledwie widoczny na pierwszy rzut oka, to wpalenie tworzy bardzo wyraźny podział, który należy uwzględnić. Żeby dobrze to zrozumieć, wystarczy spojrzeć na schemat.\nAby wyznaczyć, w którym miejscu powinna przebiegać oś środkowania, z przedniej okładki musimy wyodrębnić dwa obszary – wpalenie i część okładki o to wpalenie pomniejszoną. Na rozrysie jest to zaznaczone odpowiednio kolorami ciemno- i jasnoniebieskim. Weźmy pod uwagę szerokość wpalenia i podzielmy ją na pół. A teraz połowę szerokości wpalenia dodajmy do pozostałej części okładki. Oś środkowania będzie przebiegała w połowie szerokości tego obszaru.\nGdy mamy do czynienia z ramką musimy szczególnie przyłożyć się do środkowania. Jest to jeden z bardziej kłopotliwych elementów, które możemy umieścić na okładce.\nTu już milimetry robią dużą różnicę. Geometryczny kształt ramki mocno eksponuje wszelkie niedokładności w projektowaniu. Jeśli ramka nie jest idealnie wyśrodkowana, a np. od górnej krawędzi jest odsunięta trochę bardziej niż od dolnej, widać to jak na dłoni. Wystarczy minimum zmysłu estetyki, by tak zaprojektowana okładka raziła oczy odbiorcy. Do umieszczania ramek musimy więc podchodzić z wyjątkowym pietyzmem.\nOpisane zasady wynikają z naszego poligraficznego doświadczenia. Z wieloletniej praktyki wynika jeszcze jedna rzecz – bywają przypadki, gdy te reguły się nie sprawdzą. Kreatywność twórców okładek jest niepohamowana. Pojawiają się takie rozwiązania graficzne, przy których kurczowe trzymanie się reguł zawiedzie nas na manowce. Co jeśli w oprawie miękkiej grafik postanowi zaznaczyć grzbiet wyróżniającym kolorem aż do bigu? Taki kolorystyczny podział zmieni proporcje okładki, więc jeśli zastosujemy się do przedstawionych zasad, możemy mieć wrażenie, że wyśrodkowane grafiki są za bardzo przysunięte do grzbietu. Jeśli coś wygląda lepiej, gdy środkowane jest względem innych punktów odniesienia, warto zaufać swojej intuicji. Zwykle jednak nie trzeba wyważać otwartych drzwi, skoro gotowe rozwiązania są na wyciągnięcie ręki.


Przystanek woodstock 2016 - artykuły | Gazeta Lubuska\nKarolina Korwin-Piotrowska na Woodstocku 2016: celebrytami będę zajmować się jeszcze przez pół roku\nJednym z gości trzeciego dnia Przystanku Woodstock 2016 była Karolina Korwin-Piotrowska. Opowiedziała m.in. o pisanej przez siebie książce, o polskim show-biznesie i o tym, że za kilka miesięcy kończy z zajmowaniem się celebrytami.\nWoodstock 2016: Dziewczyny, które wpadły nam w oko trzeciego dnia festiwalu [ZDJĘCIA]\nJest sobota, 16 lipca, godzina 19.15. Zabawa na Przystanku Woodstock 2016 trwa w najlepsze! Zobaczcie, jakie dziewczyny wpadły nam w oko trzeciego dnia jednego z największych festiwali na świecie.\ndziewczyny z woodstocku\nWczoraj flaga Francji, dziś Polski. Tak Woodstock dziękuje reprezentacji [WIDEO, ZDJĘCIA]\nOstatniego dnia Przystanku Woodstock 2016 publiczność podziękowała reprezentacji Polski za udział w Euro 2016. Przed sceną rozwinięto ogromną, biało-czerwoną flagę.\nSzalona kąpiel w błocie na Przystanku Woodstock 2016 [ZDJĘCIA] 24\nDopiero trzeciego dnia Przystanku Woodstock 2016 włączono "grzybka". Wypełniona żwirem niecka szybko zmieniła się w błoto. Efekt? Pod "grzybkiem" zrobiło się tłoczno od spragnionych wrażeń woodstockowiczów.\nWOODSTOCK 2016: ZDJĘCIA najpiękniejszych dziewczyn na Przystanku [GALERIA] 16\nNa Polu Malinowskiego woodstockowicz czuje większy luz [ZDJĘCIA]\nChoć tzw. Pole Malinowskiego sąsiaduje bezpośrednio z terenem Przystanku Woodstock 2016, to obowiązują tu nieco inne zasady niż na głównym polu namiotowym. - Czujemy większy luz - mówią woodstockowicze.\nmoj najwspanialszy woodstock


Strona główna›Weź ze sobą muzykę, nie smartfon: przegląd odtwarzaczy MP3\nZanim to smartfony stały się głównymi odtwarzaczami multimediów, prawie wszyscy mieli swoją własną empetrójkę. Głównie były to niedrogie modele, mogące pomieścić od kilkudziesięciu do kilkuset utworów. Wówczas nie było wygodnych w użyciu usług streamingowych, muzykę na empetrójkę trzeba było zgrywać ręcznie. To niewielkie urządzenie stawało się naszym towarzyszem, zapewniając dostęp do ulubionej biblioteki piosenek podczas wycieczek, aktywności fizycznych czy po prostu, podczas leżenia na łóżku.\nZłote czasy dla empetrójek minęły. Nie oznacza to jednak, że tych urządzeniem nie znajdziemy w sklepach. Wręcz przeciwnie, oferta jest całkiem bogata, a klienci ciągle się znajdują. Dostępne są zarówno bardzo tanie modele, które nabędziemy już za kilkadziesiąt złotych, jak i te droższe skierowane np. dla aktywnych fizycznie oraz te dla audiofilii, drogie i według zapewnień producenta, dające niesamowite doznania podczas muzycznych pieszczot uszu. Postanowiliśmy sprawdzić rynek, wybrać te najciekawsze modele i pomóc w wyborze najlepszej empetrójki.\nZacznijmy od urządzenia, które z pewnością będzie omijane szerokim łukiem przed wszystkich audiofilii i możliwe, że także nie zadowoli osób aktywnych fizycznie. Jednakże zaoferuje ono przyzwoitą jakość w naprawdę niskiej cenie, bowiem opisywany model Manta MP3267 można zdobyć za... 72 złote. W tej cenie dostajemy niewielkie i lekkie urządzenie (19 gramów), które powinno spełnić wymagania większości osób. Wzornictwem przypomina stare niedrogie empetrójki, które przed erą smartfonów, przeżywały swoje najlepsze lata.\nProducent postawił na niewielki wyświetlacz, dość sporych rozmiarów joystick i co ważne, 8 GB pamięci na dane. Oferowane gigabajty wykorzystamy do przechowywania muzyki w formatach MP3, WMA i WAV, nagrań z dyktafonu, a także, Manta MP3267 może posłużyć jako zwykły pendrive do przenoszenia plików. Urządzenia posiada wbudowane radio FM. Użytkownicy doceniają długi czas pracy na baterii, zadowalającą jakość dźwięku, solidność obudowy i w większości, także intuicyjne sterowanie.\nMamy do czynienia z urządzeniem z niskiej półki cenowej. Owszem w marketach znajdziemy jeszcze tańsze empetrójki, ale ze względu na jakość lepiej ich unikać. Z koeli Manta MP3267 nie rozleci się po miesiącu, powinna wytrzymać długo, dobrze znacząc pierwsze śladu użytkowania.\nDla ceniących stosunek ceny do jakości\nCzas na odczuwalny skok cenowy, ale w zamian dostajemy odtwarzacz oferujący bogaty wachlarz opcji i cieszący się bardzo dobrą opinią. Za 285 złotych dostaniemy FiiO M3. Urządzenie reklamowane jest jako małe i lekkie (40 gramów). Do zalet należy zaliczyć także matową obudowę, która ma być odporna na pierwsze ślady użytkowania, a także ma dobrze leżeć w dłoni.\nDo wyświetlania informacji służy niewielkich rozmiarów kolorowy wyświetlacz. Po interfejsie poruszamy się za pomocą fizycznych przycisków z funkcją podświetlania, co z pewnością docenimy nocą. Dostępne 8 GB pamięci można rozbudować za pomocą karty microSD o dodatkowe 64 GB.\nNiezależny DAC powinien zapewnić wysoką jakość dźwięku. Zawiedzeni nie będą również miłośnicy bezstratnych formatów: APE i FLAC. Obsługiwane są także MP3, Ogg, WAC i WMA. Zastosowany akumulator ma pozwolić na słuchanie do muzyki do 24 godzin. Nic nie stoi na przeszkodzie by FiiO M3 pełnił dodatkową funkcję nośnika danych.\nWiększość empetrójek ze względu na swoje rozmiary i możliwość łatwego „przypięcia” do ubrania, sprawdzi się podczas aktywności fizycznych. Jednakże nie zapewnią one odpowiedniej odporności na warunki zewnętrznie, choćby deszcz, ostatnio dość często nękający biegaczy i cyklistów. Tutaj optymalnym wyborem wydaje się empetrójka zintegrowana ze słuchawkami, nie potrzebująca żadnych dodatkowych kabli, a ponadto potrafiąca wytrzymać nawet wodę morską.\nBardzo dobrym wyborem powinny okazać się słuchawki, a dokładniej sportowy odtwarzacz Sony Walkman NW-S410. Nie jest on jednak tani, bowiem wersja 4 GB to wydatek około 320 złotych. Z kolei edycję 8 GB, która wydaję się być lepszym wyborem, nabędziemy za 380 złotych.\nCo zyskujemy za te ponad 300 złotych? Przede wszystkim wygodę podczas uprawiania sportów i słuchawki, które zostały zaprojektowane przede wszystkim by trzymać się uszu podczas biegania, skakania czy pływania. Tak pływania, bowiem otrzymujemy wodoodporność do głębokości do 2 metrów – także w wodzie morskiej. Dostajemy również odporność na pył i brud oraz gotowość do pracy w temperaturze od -5 do 45 stopnic Celsjusza. Akumulator wytrzyma trening (do 12 godzin), a waga wynosząca 36 gramów nie będzie stanowić problemu. Zanim jednak sięgniecie po te słuchawki, pamiętajcie, że pod względem obsługiwanych formatów nie ma rewelacji – AAC, MP3 i WMA.\nCeny dobrych odtwarzaczy dla osób naprawdę ceniących jakość dźwięku potrafią sięgnąć kilku tysięcy złotych. Oczywiście nie są to ceny graniczne, bo te z pewnością są wyższe. Jednakże w kategorii dla audiofilii postanowiliśmy umieścić coś „niedrogiego”, czyli odtwarzacz HiFiMAN Super Mini, który dostępny jest za 2200 złotych.\nHiFiMAN Super Mini, czyli audiofilski odtwarzacz Hi-Fi dopracowany w każdym detalu, wylądował u nas na testach. Doceniliśmy dbałość o każdy konstrukcyjny detal, piękne minimalistyczne wzornictwo, niewielkie gabaryty, metalową obudowę, autorski system operacyjny oraz zbalansowane słuchawki dołączone do zestawu. Nie obyło się bez wad, producent powinien dopracować czas pracy (20 godzin na jednym ładowaniu) i… wagę (82 gramów, ale przecież profesjonalny sprzęt musi ważyć! ;) ).\nJeśli chodzi o obsługiwane formaty, to HiFiMAN Super Mini poradzi sobie oczywiście z tymi bezstratnymi. Pełna lista to WAV, FLAC, AIFF, APE, MP3, OGG, AAC, WMA, ALC i ponadto DSD. W przetwarzaniu audio pomaga tutaj nawet system operacyjny. Dostajemy bowiem autorski, jednowątkowy Taichi UI, bez żadnych wodotrysków – cała para idzie w przetwarzanie audio.\nWybór redakcji – a może coś kultowego?\nTo Apple uczyniło z przenośnych odtwarzaczy MP3 produkt modny i pożądany – zapanował trend na noszenie białych słuchawek i bycie ze swoją ulubioną muzyką wszędzie. Pierwsze iPody są dziś już urządzeniami kultowymi, w związku z tym ich następca, powinien znaleźć się w tym zestawieniu. Mowa oczywiście o iPodzie nano\nApple ostatnio wycofało ze sprzedaży iPoda nano i shuffle, zostawiając w swoim oficjalnym sklepie tylko iPoda touch. Ten ostatni nie jest jednak zwykłym odtwarzaczem MP3, to niemal smartfon tylko, że pozbawiony gniazda na kartę SIM. Nie pasuje do tego zestawienia, więc znajdzie się w nim iPod nano, którego nadal bez żadnych przeszkód można kupić. Dodatkowo za nano przemawia fakt, że pod względem założeń jest on najbliższy pierwszej generacji iPoda, urządzenia jak wspomnieliśmy, dziś już kultowego.\nZa iPoda nano w edycji 16 GB przyjdzie nam zapłacić około 750 złotych. W tej cenie dostajemy urządzenie z 2,5-calowym dotykowym wyświetlaczem, akumulatorem mającym zapewnić do 30 godzin słuchania muzyki, a dokładniej formatów AAC, WMA i MP3. Całość waży 31 gramów i powinna sprawdzić się podczas aktywności. iPod nano potrafi liczyć kroki, przebyty dystans, tempo oraz podawać przybliżoną liczbę spalonych kalorii. W zestawie znajdują się oczywiście białe słuchawki.\nEmpetrójki kojarzą się z plikami trzymanymi lokalnie, a nie znanymi ze smartfonów usługami streamingu. Jednakże twórcy Mighty postanowili połączyć te dwa światy, wprowadzając do sprzedaży odtwarzacz wyglądający jak iPod shuffle, ale odtwarzający muzykę ze Spotify, bez potrzeby ciągłego parowania ze smartfonem czy innym urządzeniem.\nZgranie muzyki polega na połączeniu się ze smartfonem, wybraniu interesujących utworów i zsynchronizowaniu ich z Mighty. Po synchronizacji możemy zostawić smartfon w domu, zabierając swoją ulubioną muzykę ze Spotify wyłącznie na odtwarzaczu Mighty. Na pamięci zmieścimy ponad 1000 utworów ze Spotify. Urządzenie wytrzyma 5 godzin bez ładowarki, a ponadto zapewnia pewną odporność na wodę.\nPewną wadą jest brak możliwości przeglądania playlisty, nie mamy żadnego wyświetlacza i musi nam wystarczyć zestaw kilku fizycznych przycisków do prostego zarządzenia aktualnie odtwarzaną muzyką. To interesujące urządzenie dostaniemy za 86 dolarów (około 310 złotych).


Joanna Ławrynowicz-Just – wyjątkowa podróż muzyczna - Magazyn VIP\nMagazyn VIP > Aktualności > Kultura > Joanna Ławrynowicz-Just – wyjątkowa podróż muzyczna\nKultura Kultura - sekcja1 Sztuka VIP poleca Wywiad\nEnergia życiowa pozwala mi łączyć i realizować wiele rodzajów aktywności. Staram się do maksimum wykorzystywać każdą minutę dnia tak, aby poza pracą był czas na zabawy z dziećmi, rodzinne wyjazdy, spacery, rowery i narty. W życiu jak w muzyce: im różnorodniej, tym ciekawiej – mówi Joanna Ławrynowicz-Just, jedna z najwybitniejszych polskich pianistek, laureatka wielu prestiżowych konkursów pianistycznych, promotorka muzyki polskich kompozytorów, profesor Uniwersytetu Muzycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie i juror wielu konkursów pianistycznych.\nJest pani wielką promotorką muzyki polskich kompozytorów, którzy są mało znani szerokiej publiczności, zarówno w Polsce, jak i na świecie, m.in. Władysława Żeleńskiego, Witolda Maliszewskiego, Raula Koczalskiego, Emanuela Kani czy Henryka Melcera. Skąd wzięło się zainteresowanie twórczością tych kompozytorów?\nJoanna Ławrynowicz-Just: Miałam szczęście, że wiele lat temu poznałam Jana Jarnickiego, właściciela firmy wydawniczej Acte Préalable. Jest to człowiek niezwykły, którego życiową misją stało się poszukiwanie polskiej muzyki, przede wszystkim dziewiętnastowiecznej, która do tej pory nie ujrzała światła dziennego. Muzyki, która z różnych powodów nie została doceniona w swoich czasach i uległa zapomnieniu. Większość płyt, które znajdują się w katalogu Acte Préalable, to światowe premiery fonograficzne. Muszę powiedzieć, że cała ta fascynująca przygoda z nagrywaniem zupełnie nieznanej muzyki polskiej przerodziła się u mnie w pasję, która towarzyszy mi do tej pory.\nWiększość pani płyt to światowe premiery. Wykonywanie takich utworów to bardzo trudne zadanie, nawet dla tak wybitnej pianistki, bo przy ich interpretacji jest pani skazana tylko na zapis nutowy, własną wiedzę i wyczucie muzyczne. W jaki sposób podchodzi pani do tych dzieł przy ich interpretacji?\nJoanna Ławrynowicz-Just: To wyjątkowa podróż muzyczna, której nie obciąża żaden kanon wykonawczy. Biała karta, którą trzeba zapisać. Jednocześnie towarzyszy mi szczególna odpowiedzialność, aby interpretacje nieznanych utworów były bardzo przekonujące. Od pierwszego nagrania płytowego lub wykonania publicznego zależy, czy kompozycja będzie mieć w przyszłości szansę przetrwania.\nJako pianistka może pani poszczycić się wielką aktywnością fonograficzną. Nagrała pani już 40 płyt z muzyką polską. Czy może pani zdradzić, jakie są pani zamierzenia artystyczne?\nJoanna Ławrynowicz-Just: Moim ostatnim projektem jest Raul Koczalski, znany przede wszystkim jako pianista. Na studiach mieliśmy fantastycznego wykładowcę literatury fortepianowej – pana Hassa. To właśnie dzięki niemu pierwszy raz odkryłam fascynujące nagrania Koczalskiego. Nie miałam wówczas pojęcia, że był on również bardzo aktywnym kompozytorem. Jako jedyny polski kompozytor skomponował aż sześć koncertów fortepianowych. Do tej pory na płytach ukazały się cztery koncerty fortepianowe Koczalskiego, które nagrałam w 2017 i 2018 roku. W czerwcu br. planuję nagranie płytowe piątego i szóstego koncertu.\nPani repertuar obejmuje zarówno utwory solowe, kameralne, jak i koncerty na orkiestrę, utwory kompozytorów z różnych epok i o bardzo zróżnicowanym charakterze muzycznym. Koncertuje pani, ale także istnieje możliwość zamówienia przez stronę internetową pani koncertu solowego, kameralnego lub z orkiestrą. Jak utrzymuje pani wysoką formę pianistyczną przy tak szerokim repertuarze?\nJoanna Ławrynowicz-Just: Szerokie zainteresowania muzyczne wiążą się z potrzebą różnorodności. W moim rozumieniu codzienność jest interesująca wówczas, kiedy wiele różnych elementów, czasem bardzo skrajnych, ze sobą współgra. Z przyjemnością łączę trening biegowy ze słuchaniem muzyki, np. Prokofiewa, Strawińskiego czy Brahmsa. Odpowiadając na pytanie, jak sobie radzę z formą pianistyczną, uważam, że jest to przede wszystkim umiejętność organizacji czasu pracy. Myślę, że trzeba dobrze zaplanować dzień, tak żeby można było korzystać z różnych aspektów życia i bodźców, bez których bylibyśmy dużo ubożsi. To umiejętność samodyscypliny połączona z dobrą organizacją pracy. Jeżeli chodzi o utrzymanie wysokiej formy pianistycznej, to po różnych doświadczeniach życiowych doszłam do wniosku, że najwięcej daje mi systematyczność. Może to być godzina grania, ale codziennie. W dłuższej perspektywie czasu przynosi ona większe korzyści niż długie godziny wypełnione mało efektywnym ćwiczeniem.\nJest pani jedyną pianistką w Polsce, która nagrała komplet dzieł solowych i kameralnych Fryderyka Chopina. Którzy kompozytorzy poza polskimi są pani najbliżsi?\nJoanna Ławrynowicz-Just: To dosyć trudne pytanie. Nie jestem w stanie wskazać tylko kilku ulubionych kompozytorów. Bardzo lubię i cenię kompozytorów rosyjskich, począwszy od Rachmaninowa przez Prokofiewa po Szostakowicza. Każdy z nich, przy swoim bardzo indywidualnym języku kompozytorskim, przemawia do mnie w sposób szczególny. To samo mogę powiedzieć o kompozytorach niemieckich: Mozarcie, Beethovenie, Bachu, Schubercie czy Schumannie. I oczywiście muzyka polska z Chopinem na czele. To właśnie różnorodność stylów daje mi poczucie pełni muzycznej.\nOd kilkunastu lat prowadzi pani bogatą działalność koncertową. Właśnie wróciła pani z koncertów i wykładów w Chinach.\nJoanna Ławrynowicz-Just: Odwiedziłam miasta wschodniego wybrzeża, od Szanghaju po Hangzhou, gdzie koncertowałam i prowadziłam kursy pianistyczne. Wyjazdy do Azji to dla mnie zawsze bardzo aktywny czas: kolejne miasta, nowi studenci i pedagodzy bardzo spragnieni europejskiego stylu nauczania, nowe, zawsze kilkutysięczne sale koncertowe. Tym razem wykonywałam utwory Mozarta, Liszta i Chopina.\nKiedy i jakie następne koncerty planuje pani w najbliższym czasie?\nJoanna Ławrynowicz-Just: Niedługo szykuje się kolejny wyjazd do Chin. Następnie jadę na koncerty do Szkocji, gdzie wykonam utwory: Liszta, Rachmaninowa i Chopina. Czeka mnie także wykonanie piątego koncertu Raula Koczalskiego z Filharmonią Lubelską. We wrześniu mam zaplanowany koncert finałowy na Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku, gdzie zagram również piąty koncert Raula Koczalskiego.\nDużo czasu poświęca pani także na pracę pedagogiczną, a pani studenci i uczniowie mają wybitne osiągnięcia. Jak ważne jest dla pani to zajęcie?\nJoanna Ławrynowicz-Just: Pedagogika to dla mnie wyjątkowa dziedzina. Od momentu rozpoczęcia, zaraz po studiach, pracy na warszawskiej uczelni coraz bardziej się nią fascynowałam. Dzisiaj mogę powiedzieć, że jest ona moją prawdziwą pasją, może nawet większą niż sama gra na fortepianie. Mam fantastycznych uczniów i wspaniałych studentów. Uwielbiam pracę z młodzieżą. Moi uczniowie i studenci zdobyli olbrzymią liczbę nagród na wielu prestiżowych konkursach, co jest również dla mnie dużym źródłem satysfakcji.\nJest pani koncertującą pianistką, prowadzi pani szeroką działalność pedagogiczną, jest pani profesorem na Uniwersytecie Muzycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie, uczy pani także w OSM II st. im. Z. Brzewskiego w Warszawie i jest pani jurorem na wielu konkursach. Prowadzi pani także seminaria, kursy i warsztaty pianistyczne w Polsce i za granicą. A przy tym jest pani matką dwojga dzieci. Jak udaje się pani pogodzić tak wiele obowiązków?\nJoanna Ławrynowicz-Just: Przytoczę słowa Grażyny Bacewicz, które bardzo zapadły mi w pamięci. Gdy zadawano jej pytanie, jak to się dzieje, że umie robić wiele rzeczy na raz, odpowiadała, że jest to właściwie bardzo proste, ponieważ to, co innym zajmuje godzinę, jej zajmuje pięć minut. Mogę powiedzieć, że u mnie wygląda to podobnie. Dostałam w genach bardzo dużo energii życiowej. Momentalnie się regeneruję. Po wielu godzinach lekcji wystarczy mi pół godziny snu, żeby zacząć prowadzić zajęcia od początku. Energia życiowa pozwala mi łączyć i realizować wiele rodzajów aktywności. Staram się do maksimum wykorzystywać każdą minutę dnia, tak aby poza pracą był czas na zabawy z dziećmi, rodzinne wyjazdy, spacery, rowery i narty. W życiu jak w muzyce: im różnorodniej, tym ciekawiej.\nTagi: Joanna Ławrynowicz-Just, kultura, muzyka, muzyka klasyczna, sztuka


Misja helikopter - Simone Moro (4183370) - Lubimyczytać.pl\nWydawnictwo: Agora SA\t6,13\ntytuł oryginału In ginocchio sulle ali\ndata wydania25 stycznia 2017\nSimone Moro zawsze chciał pilotować...\nSimone Moro zawsze chciał pilotować helikoptery. Zdobył licencję, kupił śmigłowiec – ale nie po to, żeby uprawiać drogie hobby. Miał plan: stworzyć himalajskie pogotowie. Dowieść, że można nieść skuteczną pomoc również tym, którzy wspinają się na najwyższe szczyty. Sam pokazał, że śmierć nie jest przeznaczeniem najwybitniejszych himalaistów świata. Teraz postanowił zmienić los innych. Okazało się, że był to plan nie mniej trudny, a przygoda z himalajskim pogotowiem nie mniej fascynująca niż wspinaczkowe wyczyny Simone Moro. źródło opisu: materiały wydawnictwa\nSimone Moro to bez wątpienia jedna z czołowych postaci współczesnego himalaizmu i alpinizmu. Na swoim koncie ma nie tylko cztery pierwsze zimowe wejścia na ośmiotysięczniki, ale również cztery wejścia na Mount Everest oraz zdobycie ośmiu z czternastu najwyższych szczytów świata. Nic więc dziwnego, że cele, które sobie stawia są coraz odważniejsze, a nauka latania helikopterem w warunkach ekstremalnych zdaje się być tego najlepszym przykładem.Skąd taki pomysł? Ogromnie doświadczony, choć już nie najmłodszy Moro, staje w pewnym momencie przed dylematem znanym większości sportowców wyczynowych - co dalej? W wieku czterdziestu kilku lat ma pełną świadomość tego, że jego kariera wspinaczkowa nie potrwa już zbyt długo, postanawia więc rozpocząć działalność idealnie uzupełniającą alpinizm. Zostaje pilotem helikoptera ratunkowego, aby nieść pomoc ludziom, którzy tak samo jak on kochają góry i nie zawsze bezpieczne wspinaczki. Jednak to, co brzmi tak logicznie i prosto, wcale takie nie jest. Droga, którą Moro przechodzi od pomysłu, do spełnienia swoich zamierzeń jest bardzo długa i wyboista, a my, dzięki jego najnowszej książce możemy dokładnie ją prześledzić.To, co w „Misji helikopter” uderza najmocniej, to niezachwiana wiara autora w siebie i własne możliwości. Nie sposób określić czy wynika to z jego genów, włoskiej mentalności czy życiowego doświadczenia, ale jedno jest pewne – dla Simone Moro po prostu nie ma rzeczy niemożliwych, a im więcej przeszkód napotyka on na swojej...\nSimone Moro to bez wątpienia jedna z czołowych postaci współczesnego himalaizmu i alpinizmu. Na swoim koncie ma nie tylko cztery pierwsze zimowe wejścia na ośmiotysięczniki, ale również cztery wejścia na Mount Everest oraz zdobycie ośmiu z czternastu najwyższych szczytów świata. Nic więc dziwnego, że cele, które sobie stawia są coraz odważniejsze, a nauka latania helikopterem w warunkach ekstremalnych zdaje się być tego najlepszym przykładem.Skąd taki pomysł? Ogromnie doświadczony, choć już nie najmłodszy Moro, staje w pewnym momencie przed dylematem znanym większości sportowców wyczynowych - co dalej? W wieku czterdziestu kilku lat ma pełną świadomość tego, że jego kariera wspinaczkowa nie potrwa już zbyt długo, postanawia więc rozpocząć działalność idealnie uzupełniającą alpinizm. Zostaje pilotem helikoptera ratunkowego, aby nieść pomoc ludziom, którzy tak samo jak on kochają góry i nie zawsze bezpieczne wspinaczki. Jednak to, co brzmi tak logicznie i prosto, wcale takie nie jest. Droga, którą Moro przechodzi od pomysłu, do spełnienia swoich zamierzeń jest bardzo długa i wyboista, a my, dzięki jego najnowszej książce możemy dokładnie ją prześledzić.To, co w „Misji helikopter” uderza najmocniej, to niezachwiana wiara autora w siebie i własne możliwości. Nie sposób określić czy wynika to z jego genów, włoskiej mentalności czy życiowego doświadczenia, ale jedno jest pewne – dla Simone Moro po prostu nie ma rzeczy niemożliwych, a im więcej przeszkód napotyka on na swojej drodze, tym bardziej motywuje go to działania. A przeszkód nie brakuje. Począwszy od kwestii finansowych, przez prawne i biurokratyczne, po logistykę. Zwykłe przekwalifikowanie zawodowe staje się prawdziwą misją.Co ciekawe, jeszcze kilka lat temu na terenie Nepalu praktycznie nie istniały służby lotniczego pogotowia ratunkowego, choć jest to swego rodzaju mekka wszystkich, którzy zajmują się wspinaczką w poważniejszym wymiarze i liczba wypadków górskich jest znacznie większa niż w innych tego typu regionach. Zadanie ratowania himalaistów spadało więc na prywatnych pilotów oraz było realizowane przez wojskowe środki transportu, a to wiązało się z ogromną biurokracją i jeszcze większymi kosztami. Simon Moro, który sam nie raz był zmuszony do skorzystania z takich usług poświęcił wiele lat, siły i pieniędzy, aby się w tym środowisku przebić i ostatecznie mu się to udało, gdyż nie tylko uzyskał wszelkie potrzebne licencje, ale do tego ukończył kurs prowadzony przez nepalską instytucję lotnictwa cywilnego, zostając pierwszym obywatelem Unii Europejskiej, który się o takie pozwolenie ubiegał.W „Misji helikopter” poznajemy więc temat od podszewki i nie raz, i nie dwa pokręcimy z niedowierzaniem głową, bo czy ktoś by się spodziewał na przykład tego, że jedną z największych przeszkód stanowiła właśnie sama społeczność himalaistyczna? Choć w teorii połączenie umiejętności wspinaczkowych i lotniczych zapewniłoby znacznie większe powodzenie akcji ratunkowych, to w praktyce okazuje się być powodem jeśli nie zawiści, to całkowitej ignorancji. Autor nie pozostawia suchej nitki na środowisku z którego niejako sam się wywodzi, zarzucając mu, że jest ono prowincjonalne i zamknięte w sobie, co u niektórych czytelników może wzbudzić pewien niesmak, bo jednak w minionych latach przyzwyczajono nas już do pewnego idealizowania teamu górskich wypraw.Inna sprawa, że Moro taki właśnie jest i po prostu pisze, co myśli bez zbędnych ozdobników. Język i styl jakim się posługuje nie jest najwyższych lotów pod względem literackim, niemniej sprawia, że mamy poczucie autentyczności i możemy poznać autora od zwykłej, ludzkiej strony, a nie tylko jako wybitnego sportowca czy pasjonata lotnictwa. Jedyne czego tu brakuje, to odrobiny samokrytyki, ponieważ kontrast jaki się tworzy pomiędzy przedstawianiem siebie samego w superlatywach, a innych w na ogół dość negatywnym świetle, bywa czasem zastanawiający.Jednak pomijając lekką megalomanię autora przyznać trzeba, że jego osiągnięcia i upór z jakim dąży do celu są naprawdę niesamowite, a historia opisana w „Misji helikopter” nie tylko wspaniale odzwierciedla ducha walki, ale również przypomina jak wielką siłę napędową mają marzenia. Wszystko to okraszone jest licznymi ciekawostkami z szeroko pojętego himalaizmu, więc lektura ta będzie z pewnością smacznym kąskiem dla każdego, kto tak jak Simone ukochał sobie górski majestat.Małgorzata Gąsiorowska\nDyskusje o książce\t412\nostatnia dodana przez Iwona, 6 dni temu, w grupie wymienię/sprzedam\t545\nostatnia dodana przez 3welinka, 7 tygodni temu, w grupie wymienię/sprzedam\t47\n[Zakończony] Zawód: bohater - wygraj książkę "Misja helikopter".\nostatnia dodana przez LubimyCzytać, 19 tygodni temu, w grupie Konkursy...\tpokaż wszystkie\nPrzeczytane, Posiadam, Przeczytane w 2017 r\tPrzeczytana:\n05 marca 2017\tCEL: Stworzyć himalajskie pogotowie. DROGA DO CELU:\nSimone Moro - autor i bohater książki, przedstawił swoją drogę do jednego z marzeń. Drogę pełną sukcesów, porażek, wiary i braku wiary w sukces. Drogę, którą dokładnie zaplanował włącznie z czasem na jego realizację. BOHATER:\nSimone Moro. Człowiek, o którym nigdy nie słyszałam z prostego powodu: nigdy nie byłam zainteresowana ludźmi, którzy wchodzili na wysokie szczyty. Chociaż równocześnie słyszałam o kilku. O tych, o których coś powiedzieli w serwisach informacyjnych. Jednak o Simonie przeczytałam dopiero na okładce jego książki, a później poznałam go lepiej czytając książkę. Muszę przyznać, iż Simon Moro zrobił na mnie pozytywne wrażenie. Owszem, można zauważyć dość wysokie mniemanie o sobie. Jednak uważam, iż człowiek, który osiągnąć praktycznie wszystko, co zaplanował, ma do tego prawo. Książka dotyczy dość małego fragmentu jego życia. Najpierw poznajemy fragmenty z jego życia, w których pojawiał się helikopter, w...\tprzeczytaj całą opinię »\nCEL: Stworzyć himalajskie pogotowie. DROGA DO CELU:\nSimone Moro. Człowiek, o którym nigdy nie słyszałam z prostego powodu: nigdy nie byłam zainteresowana ludźmi, którzy wchodzili na wysokie szczyty. Chociaż równocześnie słyszałam o kilku. O tych, o których coś powiedzieli w serwisach informacyjnych. Jednak o Simonie przeczytałam dopiero na okładce jego książki, a później poznałam go lepiej czytając książkę. Muszę przyznać, iż Simon Moro zrobił na mnie pozytywne wrażenie. Owszem, można zauważyć dość wysokie mniemanie o sobie. Jednak uważam, iż człowiek, który osiągnąć praktycznie wszystko, co zaplanował, ma do tego prawo. Książka dotyczy dość małego fragmentu jego życia. Najpierw poznajemy fragmenty z jego życia, w których pojawiał się helikopter, w których rodziła się jego miłość do latających maszyn oraz chęć pilotowania tych maszyn. Później zaś możemy poznać w miarę dokładnie jego drogę do celu. U Simona podobał mi się fakt, iż przy negatywnych opiniach na temat jego marzenia, on zamiast się poddać, jeszcze bardziej chciał udowodnić innym, iż może zrobić to, co sobie wymarzył. Jednak muszę przyznać, iż momentami Simon za bardzo się wychwalał, krytykując innych. Nie za bardzo podobała mi się ta cała krytyka włoskiego systemu. Być może ma rację. Być może, rzeczywiście w Stanach wszystko jest łatwiejsze. A być może taką ilość biurokracji można jakoś wyjaśnić. Zresztą, tutaj musiałabym poznać drugą stronę sporu.\nNa końcu książki znajdziemy zaś zdjęcia dokumentujące jego marzenie.\t18\nKhalDrogo | 2017-04-25\nPrzeczytane, 2017, Sport\tPrzeczytana:\n25 kwietnia 2017\tGeneralnie chłopak mi zaimponował tym co zrobił i swoim uporem w dążeniu do wymarzonego celu, natomiast w książce dość sporo było marudzenia typu - ale dużo biurokracji, ale mi nikt nie chce zaufać, ale wszyscy są be bo sobie coś wymyśliłem a oni nie są na moje zawołanie. Trochę to wkurza czytając ale z dalszej perspektywy dokonania Simone ten efekt trochę łagodzą.\nPolecam wszystkim fanom Himalajów, alpinistyki oraz gór w szerszym znaczeniu!\t7\nPrzeczytane, Posiadam, Górskie\toj, bardzo słabiutka to książka. Moro ma problem ze swoją megalomanią. „Helikopter” ocieka zachwytami nad sobą samym, co przy pięćdziesiątej stronie zaczyna denerwować, przy setnej staje się wkurzające, a pod koniec już tylko żenuje. Do tego jakieś pretensje do nie wiadomo kogo, spiskowe teorie i niedomówienia... Czy dla kogoś, kto czyta dużo książek górskich i interesuje się himalaizmem będzie tu coś interesującego? Przypuszczam, że wątpię. Na dwieście stron tak ze dwadzieścia jest ciekawych :-). Nie warto kupować, jeśli już – wypożyczyć. Czy w ogóle warto czytać? Oto jest pytanie :-).\t5\nmegan | 2017-06-04\nczerwiec 2017\tMożna tylko podziwiać postawę Simona Moro, który wbrew wszystkim i wszystkiemu dąży do realizacji swoich marzeń - w wieku czterdziestu lat zamierza pilotować helikoptery - no ale trzeba mieć taki hart ducha aby zdobywać najwyższe szczyty świata. "... najważniejsze było zachować jasny umysł i nie dać się ponieść impulsowi i ambicji zapisania się na kartach własnej kariery... we wszystkim co robimy należy umieć czekać i akceptować rzeczywistość. Zawsze byłem ambitny i starałem się robić wszystko najlepiej jak to możliwe, dochodząc czasami do skraju możliwości."\t3\nblackladybird6 | 2017-04-30\nbrzanka | 2017-04-14\nPrzeczytane, 2017, Czytam w weekend 2017\tPrzeczytana:\n03 maja 2017\tksiążek: 5\nMalinowsky | 2017-04-14\nJud | 2017-03-28\nPosiadam, Przeczytane, Góry, 2017\tPrzeczytana:\n28 marca 2017\tksiążek: 5\nAndrzej Pasikowski | 2017-03-06\nTo był silny cios, klasyczna sytuacja, która przypomina nam, że każdy dzień jest życia jest prawd...\twięcej\nSimone Moro – Misja helikopter


Obligatariusze GetBacku zawarli porozumienie - Wierzytelności - parkiet.com\nPublikacja: 28.05.2018 17:07\nPorozumienie obligatariuszy Pogetback.pl zgłasza swojego kandydata do rady wierzycieli spółki, która musi zostać wybrana do 5 czerwca. Wierzyciele nie zgadzają się na zaproponowane warunki układu.\nPorozumienie Obligatariuszy przekonuje, że trwające do 5 czerwca wybory do rady wierzycieli w przyspieszonym postępowaniu układowym GetBack S.A. w restrukturyzacji dają szansę, aby interesy najliczniejszej grupy wierzycieli były należycie reprezentowane. Porozumienie to, powstałe 21 kwietnia, jest pierwszą inicjatywą jednoczenia indywidualnych obligatariuszy windykatora. Jego przedstawiciele deklarują, że jest niezależne od jakichkolwiek instytucji finansowych i kancelarii prawnych. Liczy ponad 850 osób.\nDo rady wierzycieli porozumienie zgłosiło kandydaturę Radka Barczyńskiego – współinicjatora porozumienia. Jego przedstawiciele podkreślają, że ma bogate doświadczenie zawodowe, w tym w obszarze finansów oraz zarządzaniu. Poza tym zwrócili się do kuratora, aby za jego pośrednictwem obligatariusze uzyskali jedno miejsca w radzie nadzorczej GetBacku (o co może być trudno).\nPorozumienie deklaruje, że nie zgadza się z propozycjami układowymi przedstawionymi przez zarząd (w złożonym na początku maja wniosku o przyspieszone postepowanie układowe). Ich zdaniem kwoty odzysku środków z portfeli wierzytelności będą „istotnie wyższe niż wartość zaproponowanych spłat obligacji, które pozostaną po redukcji o 34,6 proc. i zostaną rozłożone aż do 2025 r. - taka propozycja układowa nie ma merytorycznego uzasadnienia, tym bardziej przy planowanych oszczędnościach operacyjnych oraz obniżeniu kosztów finansowych" – twierdzą przedstawiciele Porozumienia. Trudno teraz, bez raportu rocznego zaopiniowanego przez biegłego, określić czy obligatariusze mają rację. Wycena portfela wierzytelności to kluczowa sprawa dla oceny zdolności GetBacku do uregulowania zobowiązań.\nObligatariusze przypominają, że według założeń propozycji układowych, w tym roku GetBack nie spłaci praktycznie nic z zredukowanej wartości zobowiązań, co ich zdaniem spowoduje, że firma wygeneruje dodatkową płynność rzędu kilkuset mln zł dostępną już w tym roku. Poza tym przypominają, że w propozycjach nie ma mowy także o oprocentowaniu kwot obligacji – to kolejne ponad 150 mln zł oszczędności rocznie wobec historycznych kosztów GetBacku.\nZwracają uwagę, że w planie w ogóle nie wspomina się o wsparciu kapitałowym dla spółki ze strony głównego akcjonariusza, czyli Abrisu, i to pomimo podjętych w kwietniu uchwał o podwyższeniu kapitału. „W taki sposób praktycznie całość ciężaru restrukturyzacji GetBack mają wziąć na siebie obligatariusze, którzy nie mieli wpływu na decyzje Abris Capital Partners, rady nadzorczej oraz powołanego przez nich zarządu spółki" – przekonują przedstawiciele Porozumienia.\nDodają, że zaproponowana cena konwersji części obligacji na akcje (8,63 zł) rażąco odbiega od obecnej wartości księgowej 1 akcji – przy założeniu 1,2 mld zł straty netto w 2017 r., ujemny kapitał przypadający na 1 akcję wyniesie ok. 4 zł. Dlatego twierdzą, że cena emisyjna 1 akcji w konwersji powinna wynosić wartość nominalną – 0,05 zł za akcję.\nPodkreślają, że propozycje układowe bardzo lakonicznie odnoszą się do koniecznej restrukturyzacji kosztowej (uproszczenie struktury grupy, dopasowanie struktury zatrudnienia do przyszłego zakresu działalności spółki).\n„Z powodu braku szczegółowej wiedzy na temat sytuacji w GetBacku nie podejmujemy się podania szczegółowych propozycji układowych" – deklarują przedstawiciele Porozumienia. Ich wyjściowe stanowisko do negocjacji. Domagają się spłaty całości wartości nominalnej obligacji „w możliwie najkrótszym terminie" (z posiadanych już portfeli wierzytelności). Wyrażają gotowość do „proporcjonalnej redukcji oprocentowania oraz rozłożenia w czasie spłat do poziomu adekwatnego do prognozowanych odzysków po zatwierdzeniu układu", co do zasady przeciwni są natomiast konwersji części obligacji na akcje. „Jeżeli okaże się, że dziura w bilansie jest na tyle duża, że konwersja jest konieczna, to wielkość konwersji obligacji na akcje należy zweryfikować w obiektywny sposób (wycena portfeli)".\n„Będziemy chcieli przedstawić nasze propozycje układowe zarządowi GBK z prośbą o odniesienie się do nich. Jest to o tyle istotne, że to spółka odpowiada za realizację układu. Liczymy na konstruktywną współpracę w tym zakresie. (...) Naszym celem jest zgromadzenie obligatariuszy reprezentujących ponad 30% łącznych wierzytelności GBK i wydaje się, że w koalicji z innymi grupami jesteśmy w stanie ten próg osiągnąć" – dodają przedstawiciele Porozumienia.\nGetBack. Konrad Kąkolewski: Czas połączyć siły i wypracować najlepsze rozwiązanie\nKNF. Jak GetBack unikał odpisów?\nGetBack: Duże zastrzeżenia wobec rady nadzorczej


Dlaczego postanowiłam rzucić pracę?! - W moim zwierciadle\nPaździernik 15, 2018 Październik 15, 2018 Ewa Szura\nSiedzę i dumam co chciałabym Wam napisać.\nRzeczywistość wokół trochę chaotyczna tak jak i myśli w mojej głowie. Moja silna potrzeba bycia w poukładanym świecie jest niezaspokojona od bardzo długiego czasu. Zaczynam się poważnie zastanawiać czy to nie zaczyna być chorobliwe 🙂\nNie ma szans na stabilizację przy dwójce uczniów, przy ich dwuzmianowych planach lekcji, zajęciach dodatkowych, które się zmieniają jak w kalejdoskopie, wycieczkach, sprawdzianach i chwilowych infekcjach. Ciągła walka z czasem, terminami, nagłymi zmianami. Do tego praca wymagająca dyspozycyjności i nie kończąca się po wyjściu z Internatu. Ze zmęczenia padamy na twarz wszyscy a do wakacji daleko.\nKołowrotek taki zrobił się we wrześniu, że trwa do dziś.\nPewnie gdybym pracowała mniej lub w rannych godzinach łatwiej byłoby mi łatwiej. Dziobakom tym bardziej. Młody uczyć się chce tylko ze mną. O nie! Chce to za duże słowo 🙂 Tylko ja potrafię go wołami zaciągnąć do książek. Ponieważ nie ma mnie 3 popołudnia w tygodniu, przez resztę dni nadrabiamy i uczymy się na zapas.\nI wiecie co? Ja mam dosyć. Żeby nauczyć się na sprawdzian na przykład z historii mamy z głowy całą sobotę. Bo do tego dochodzi kurs szybkiego czytania, który ma Dziobakowi pomóc (czy pomógł na pewno napisze Wam po zakończeniu), mój angielski – więc rano nie ma ani mnie ani jego w domu. Potem szybko trzeba cokolwiek posprzątać, ugotować i siadamy do nauki. Jest angielski do stałego nadrabiania, zadania do odrabiania (takie jak akurat zadali) no i nauka.\nPo obiedzie Dziobak ma już wszystkiego dosyć i nie chce mu się nic robić. Tym bardziej, że w niedziele wcale nie będzie lepiej, bo po kościele jedzie na korepetycje z matematyki do wujka a jak wraca to zawsze jest jeszcze coś do zrobienia.\nA kiedy żyć? Tylko czekać do wakacji!\nKupiłam sobie materiały do ćwiczenia ortografii z nim. Jeszcze nigdy nie było szans żeby je otworzyć. Problemem są codzienne ćwiczenia zadane przez panią na nauce szybkiego czytania – a powinien je wykonywać regularnie, żeby kurs miał sens.\nNie zapisaliśmy go na jakieś wymyślne zajęcia pozalekcyjne. W tym roku tylko gimnastyka korekcyjna 3 x w tyg., przyroda z projektu unijnego i nic więcej. Do wujka na matematykę jeździ bo lubi i z nim woli odrabiać lekcje (dla mnie kamień z serca i wielka pomoc). Szybkie czytanie trwa dwa miesiące – później w soboty będzie miał więcej luzu.\nTrzeba się uczyć na bieżąco – tylko kiedy?\nW sytuacji, kiedy w tygodniu są dwa sprawdziany – jesteśmy uziemieni cały weekend. Jeżeli nam coś w weekend wypadnie – wyjazd, goście, mój niedzielny dyżur, czy jak w ten weekend wizyta ojca Dziobaka – to nie jesteśmy w stanie tego nadrobić.\nNajbardziej wkurzyło mnie to – że w ten weekend – uczył się z RELIGII – bo nie zdał tajemnic różańca świętego i dostał jedynkę. Na jaką cholerę mu znać to na pamięć. Przed komunią się tego kazali uczyć, w zeszłym roku też – po co znowu? On zapomina to zaraz po odpowiedzi – bo to kompletnie zbędna wiedza. Ale czas na to poświęcony mógł zostać wykorzystany zupełnie inaczej. Jeszcze nie dotarłam do tego momentu, kiedy powiem mu żeby olał ten przedmiot – ale nie będę naciskać na poprawę. Kiedyś sam zdecyduje, czy jest to dla niego istotne.\nFrustrujące jest dla mnie, że cierpi na tym Smerfetka.\nJest zostawiona sama sobie, nudzi się musi ciągle czekać aż skończymy się uczyć, A to trwa i trwa, czasami całymi dniami. Traci mój czas, możliwość wyjścia czy zrobienia czegokolwiek razem. Widać, że jest to dla niej spory problem, robi co może żeby zwrócić na siebie uwagę. Ja jestem zmęczona i sfrustrowana, Dziobak często na prawdę zmęczony. T. nigdy nie ma w domu w weekendy.\nNie wiem jak robią to inni.\nPrzecież nie tylko ja pracuje na zmiany. Przecież nie jestem jedyną mamą na etacie, która praktycznie sama wychowuje dzieci w wieku szkolnym. Przecież nie tylko Dziobak ma problemy z nauką.\nChwilami osiągam taki poziom frustracji poczucia beznadziei, że mam ochotę rzucić pracę i żyć z zasiłku. W końcu inni żyją. I obiady za darmo ich dzieci w szkole jedzą. Na darmowe kolonie jeżdżą. Mają paczki na mikołaja. To po co ja się tak spalam. Siedziałabym w domu, ogarniała na bieżąco. Nie musiałabym gotować, czynsz by mi opieka płaciła. Dzieci miałyby mamę, a ja większy spokój.\nMacie jakieś rady? Pomożecie?\nZobaczymy co czas przyniesie, może się uspokoi sytuacja. A może zgłoszę się do MOPS po zasiłek 🙂\nFocha ma na historie – ja też!\nTo tylko na jutro…\nWsparcia mentalnego udziela niezawodna Barbara 🙂\nSzybkie czytanie to nie tylko czytanie….\nDziobaczysko moje 🙂\nPosted in Dziobaki i inne zwierzęta domowe, Nasz nowy światTagged czasu brak, kurs szybkiego czytania, szaleństwo, szkoła, zajęcia dodatkowe\n← Co w klasie piszczy :)\nBidul – Dom Zły. Jesteś pewien? →


Strona główna Rozwój Po co nam emocje? Czy emocje są naszym sojusznikiem czy wrogiem?\nrosnijwsile.pl Dlaczego mamy emocje? Po co nam emocje? Czy emocje są naszym sojusznikiem czy wrogiem?\nEmocje, uczucia, nastroje, namiętności towarzyszą nam stale i przenikają życie psychiczne człowieka. W człowieku są obecne cztery podstawowe emocje: radość, smutek, złość i strach. Na ich bazie, w zależności od percepcji, intensywności i natężenia danej emocji, powstaje wiele innych uczuć np. wesołość, nadzieja, ekstaza, wzruszenie, bezradność, współczucie, zawiść, irytacja, wściekłość, obawa, wzruszenie itp. Niektóry uważają, że z tej „wybuchowej” mieszanki czterech głównych emocji, rodzi się – miłość.\nPo co nam emocje? Dlaczego mamy emocje? Emocje „czynią nas ludźmi”, pomagają nam odczuwać. Emocje definiują nas jako ludzi i czujemy, kiedy mamy emocje. To głęboki, pierwotny sposób reagowania na rzeczywistość. Emocje są w pewnym stopniu wyznacznikiem naszego życia: to czy czujemy się dobrze czy źle, jakie mamy samopoczucie, rzutuje na wszystko co robimy.\nEmocje są ważnym sygnałem, pozwalają nam na orientację w środowisku. Dzięki emocjom możemy wiele reakcji wykonywać automatycznie i nawykowo. Ich źródłem są starsze ewolucyjnie obszary naszego mózgu. Emocje uznawane są za jeden z kluczowych mechanizmów adaptacji. Informują nas o istotności sytuacji i zdarzeń. Gdy pojawia się zagrożenie, czujemy strach, gdy coś bezpowrotnie utracimy, odczuwamy smutek. Emocje mobilizują nas do działania, na przykład ucieczki w sytuacji zagrożenia, ale pełnią też funkcję komunikacyjną.\nEmocje są podłożem uczuć, stanowią o naszej indywidualności. Korzystając z emocji jesteśmy wstanie tworzyć wspólnoty, nawiązywać relację z innymi ludźmi, walczyć kiedy jest taka potrzeba. Dzięki emocjom możemy rozwijać naszą duchowość, poszukiwać odpowiedzi na pytania egzystencjalne, rozwijać się i lepiej funkcjonować w społeczeństwie i otaczającym nas świecie.\n„KAŻDEMU WAŻNEMU wydarzeniu życiowemu towarzyszą emocje.”\nIstnieje wiele definicji czym są emocje. Ze względu na wielostronność i wielofunkcyjność bardzo trudno o jednoznaczną definicję. Obejmują one bowiem całą osobę ludzką i dotyczą stanu wewnętrznego człowieka oraz jego działań i zachowań. Wielu autorów i ekspertów z dziedziny psychologii ma swoje własne definicje. Według jednej z nich „emocja” [łac. emovere – „poruszać”] to system obejmujący uczucia, uznawane za składnik subiektywny, pobudzenie fizjologiczne wraz ze specyficzną ekspresją oraz zmiany zachowania.\nDokładniej rzecz ujmując, emocje są subiektywnymi doświadczeniami wewnętrznymi, które obejmują zarówno „stan psychiczny”, jak również „stan fizjologiczny”. Przez „stan psychiczny” rozumiemy wewnętrzną etykietę poznawczą, której używamy. Na przykład wzruszenie, podniecenie, niepokój i gniew. Przez „stan fizjologiczny” rozumiemy powiązane odczucia fizyczne lub uczucia w naszym ciele. Na przykład przyspieszone bicie serca, wzrost poziomu adrenaliny, „motyle w żołądku”, gdy odczuwamy niepokój lub uczucie ciepła i ciśnienia wzrastające w nas, gdy jesteśmy źli.\nAby doświadczyć emocji, obie te rzeczy muszą być obecne. I tak np. gdy mamy lęk wysokości, odczuwamy niepokój, jeśli towarzyszy temu „stan fizjologiczny”, taki jak np. szybsze bicie serca, przerywany oddech, duszność. Jednak gdy ćwiczymy i nasze serce bije szybciej i czasem brakuje nam tchu, to tego stanu nie określimy mianem „niepokoju”, bo nasz „stan psychiczny” nie postrzega tej sytuacji jako niebezpiecznej, bo wiemy, że te fizjologiczne zmiany są bezpośrednim rezultatem naszego wysiłku fizycznego.\n„Emocje to przeważnie krótkotrwałe zjawiska psychologiczne i fizjologiczne. Powstają w reakcji na to, co dla nas ważne”.\nPorzuć opisywanie emocji jako „dobre” lub „złe”.\nWiele osób ma tendencję do skrajnego wartościowania i opisywania emocji jako „dobrych” lub „złych”. Za emocje „dobre” uznajemy np. radość, entuzjazm, podniecenie, zadowolenie, zachwyt, za emocje „złe” strach, złość, smutek, cierpienie. Jeśli przypisujesz emocjom atrybut „złe”, nastawiasz się od razu na odczuwanie jeszcze większej liczby negatywnych emocji. Po co oceniać swoje uczucia i etykietować je jako „złe”, a tym samym dodać dodatkowe nieprzyjemne emocje?\nAby odzyskać kontrolę nad swoimi uczuciami, nie powinieneś w ten sposób wartościować i oceniać swoich emocji. Lepszym podejściem jest traktowanie wszystkich emocji jako „dobrych”. Co najwyżej Twoje emocje mogą być „przyjemne” lub „nieprzyjemne”.\nCharakterystyczne dla emocji „przyjemnych” jest wzbudzanie tendencji do podtrzymywania danej aktywności lub określonego kontaktu (z sytuacjami, przedmiotami), który te emocje wywoływały. Emocje „nieprzyjemne” mają za zadanie sprowokować nas do przerwania aktywności, która stała się ich przyczyną, bądź przerwania kontaktu ze źródłem tych emocji. Mogą one, też zwiększać motywację do kontynuowania wysiłków – wiąże się to z faktem, że przeszkody lub niepowodzenia mogą stwarzać dla nas zagrożenie.\nJeśli nie jesteś przekonany, że emocje są „przyjemne” lub „nieprzyjemne”, a nie „dobre” lub „złe”, oto pewna analogia z użyciem fizycznego bólu, która może Cię przekonać.\nWyobraź sobie, że przypadkowo dotknąłeś metalowego elementu w gorącym piekarniku. Co czujesz? Prawdopodobnie odpowiesz, że odczuwasz uczucie pieczenia lub bólu. Teraz co robisz, gdy poczułeś ten ból? Prawdopodobnie czym prędzej chciałbyś zabrać rękę z tego gorącego przedmiotu, aby powstrzymać dalsze oparzenia i uniknąć poważniejszych obrażeń. I w tym oto leży sedno. Czy to dobrze, że poczułeś ból? Tak, ponieważ zmotywowało Cię to do usunięcia ręki z gorącego przedmiotu, jednak ból jest zdecydowanie nieprzyjemny.\nNasze emocje powinny być postrzegane w podobny sposób. Niektóre emocje są nieprzyjemne, jednak powinny nas zmotywować do działania. Na przykład, jeśli zależy Ci na dobrych ocenach możesz odczuwać strach i stres przed egzaminem. Strach jest nieprzyjemny jednak w tym przypadku może Cię zmotywować do nauki, abyś zdał ten test, do którego musisz podejść.\n„Nie ma czegoś takiego jak złe emocje. Każda emocja jest jak znak drogowy, który nas informuje. To są informacje”.\n3 główne powody dlaczego mamy emocje:\nIstnieją trzy główne powody, dla których odczuwamy emocje:\n#1 Emocje pomagają nam zmotywować się do działania\nEmocje pomagają zorganizować nasze zachowanie i wprawiają nas w ruch, aby osiągnąć cel. Na przykład, jeśli przechodząc przez ulicę na zielonym świetle, zobaczysz, że w Twoim kierunku jedzie samochód, który wjechał na skrzyżowanie na czerwonym, prawdopodobnie dostrzeżesz niebezpieczeństwo, poczujesz strach oraz rzucisz się instynktownie do ucieczki, aby uniknąć śmierci. Jeśli zobaczysz osobę, która Ci się podobna, a którą chciałbyś poznać i zaprosić na randkę, to uczucie nadziei i sympatii może zmotywować Cię do tego, aby podejść i porozmawiać. Emocje są motorem wielu działań, które podejmujemy każdego dnia.\n#2 Emocje pomagają nam komunikować się z ludźmi\nEmocje pomagają nam komunikować się z innymi ludźmi za pomocą naszego zachowania werbalnego i niewerbalnego. Gdyby jesteś na kogoś zły, prawdopodobnie podniesiesz swój głos w rozmowie, wyprostujesz się i będziesz patrzeć oko w oko drugiej osoby. Z drugiej strony emocje, pomagają nam też rozpoznać, co czują inni. Na przykład, jeśli druga osoba patrzy na Ciebie, uśmiecha się i potakuje głową podczas rozmowy, prawdopodobnie będziesz to odbierać, że ta osoba Cię słucha i interesuje się tym, co mówisz.\nNa emocjach opiera się też empatia, czyli w uproszczeniu zdolność do współodczuwania stanów emocjonalnych drugiego człowieka. Empatia to integralna część naszego życia emocjonalnego. W temacie empatii sprawdź koniecznie: Empatia w biznesie fanaberia czy konieczność?\n#3 Emocje przekazują nam informacje o naszych preferencjach\nEmocje przekazują nam informacje o tym co lubimy, a czego nie lubimy. Obejmuje to różnorodne obszary, takie jak nasze zainteresowania, hobby, stosunek do sportu, pracy, którą lubimy bądź nie, preferencji dotyczących jedzenia, naszych wartości, stosunku do innych ludzi oraz tego jak chcemy być traktowani itp.\n„To nie emocje są winne, tylko to, co z nimi robimy”.\nPopularne mity na temat emocji\nBiorąc pod uwagę, że powszechne jest dla nas osądzanie naszych emocji, wiele osób ma fałszywe przekonania jeśli chodzi o emocje. Wokół emocji narosło sporo mitów i błędnych przekonań\nOto najczęstsze mity na temat emocji:\n#1 W każdej sytuacji jest właściwy sposób odczuwania emocji\nEmocje i uczucia nie są „dobre” ani „złe.” Dostarczają nam one informacji o tym, jak widzimy konkretną sytuację. Różni ludzie odczują różne emocje w zależności od sytuacji ponieważ wszyscy mamy różne przekonania o sobie o innych i o tym, jak działa według nas świat.\nNawet jeśli dwoje ludzi odczuwa tą samą emocję, możliwe jest, że intensywność tego odczuwania będzie się różnić. Na przykład podczas pogrzebu większość ludzi będzie odczuwać smutek, ale intensywność smutku będzie inna w zależności od tego, jak bliską mieliśmy relację z osobą, która zmarła.\n#2 Kiedy mówię innym, że czuję się źle, to pokazuje, że jestem słaby i niedoskonały\nUczucia nie są oznaką słabości. Wszyscy z nas od czasu do czasu doświadczają nieprzyjemnych emocji i nie oznacza to, że jesteśmy słabi czy niedoskonali. Wyrażanie negatywnych emocji po prostu oznacza, że coś nam przeszkadza.\n#3 Negatywne emocje będą narastać, jeśli nie będziesz działać od razu\nTo nie do końca prawda, emocje nie wzrastają w nieskończoność. Osiągają pewien szczyt, a następnie ustępują – „opadają”.\n#4 Negatywne emocje są złe i niszczycielskie\nTo kolejny fałszywy mit. To nie emocje są złe czy destrukcyjne, ale zachowanie, które mogą powodować. Na przykład nadużywanie alkoholu, kompulsywne zakupy, podejmowanie nieuzasadnionego ryzyka itp.\n#5 Emocje pojawiają się spontanicznie bez powodu.\nKolejny fałsz. Wszystkie emocje pojawiają się z jakiegoś powodu i są wynikiem naszej percepcji zdarzenia. Nic nie dzieje się bez przyczyny.\n#6 Niektóre emocje są całkowicie głupie i bezużyteczne\nTakie podejście jest również błędne. Wszystkie emocje dostarczają nam informacji, dlatego są bardzo przydatne. Emocje i uczucia pomagają określić m.in. co lubimy lub nie lubimy (na przykład, jakie jedzenie lubimy, jak chcemy być traktowani itp.), ułatwiają i usprawniają komunikację z innymi ludźmi (na przykład poprzez mimikę i wyraz twarzy, który pokazuje gniew lub zainteresowanie itp.) i pomagają nam przygotować się do działania (na przykład wspomniany już strach przed egzaminem motywuje nas do nauki lub ucieczki w sytuacji zagrożenia życia).\n#7 Jeśli inni nie zgadzają się z moim odczuciem, znaczy to, że jestem w błędzie\nKolejny fałszywy mit. Nie ma dobrych ani złych emocji, więc emocje nie mogą być oceniane. Jeśli czujesz się w określony sposób, to właśnie to czujesz bez względu na to, co inni o tym myślą, czy mówią na ten temat. Pamiętaj, że każda osoba może odczuwać inną emocję przy tym samym zdarzeniu, bądź odczuwać tą samą emocję z różną intensywnością.\n#8 Inni ludzie wiedzą najlepiej, jak się czuję\nTo oczywiście nie prawda. Ludzie widzą tylko Twoje zachowania, to co robisz, ale nie to, co czujesz. Tak więc, każda osoba jest najlepszym sędzią tego, jak się faktycznie czuje i jakie emocje przeżywa i odczuwa.\n#9 Wszystkie bolesne emocje należy zignorować, ponieważ są nieistotne\nBolesne emocje są szczególnie ważne, ponieważ mogą pozostawiać znaczące blizny emocjonalne, które trzeba wyleczyć. Ignorowanie ich nie sprawi, że odejdą. Trzeba je przepracować i sobie z nimi poradzić. Jeśli nie jesteśmy wstanie tego zrobić samemu, w zależności od sytuacji, trzeba sięgnąć po pomoc specjalisty w tej dziedzinie np. psychologa, terapeuty itp.\n#10 Odczuwanie negatywnych lub bolesnych emocji oznacza, że jestem złym człowiekiem\nOstatni fałszywy mit. Uczucia nie są jak cechy osobowości czy zachowania, więc negatywne emocje nie opisują nas jako ludzi. Ponadto wszyscy od czasu do czasu odczuwają negatywne emocje, takie jak wstręt, wściekłość czy rozdrażnienie, a wszyscy ludzie na świecie nie są „źli”.\n„Uczucia to stan ducha. Gdy to pojmiesz, zaczniesz rozumieć swoje emocje”.\nJakie jest znaczenie emocji? Co znaczą poszczególne emocje?\nTeraz, kiedy już wiesz, dlaczego mamy emocje i jakie są popularne mity na ich temat, warto jest zastanowić się jaką informację przekazuje nam każda z emocji i jakie mogą być różne odcienie naszych uczuć.\nPrzeważnie jesteśmy całkiem dobrzy w rozumieniu, dlaczego odczuwamy „przyjemne” emocje, gorzej rozumiemy po co nam „nieprzyjemne” emocje. Jakie są zatem „plusy” i „minusy” poszczególnych emocji?\nPonadto każda emocja ma szereg słów – odcieni uczuć – które opisują intensywność emocji. Przekazują nam one również informacje, które są naszymi myślami, percepcją lub przekonaniami na temat danego wydarzenia.\nPlusy: motywuje i pobudza do działania czy zmiany; rozwija, potrafi uratować życie w sytuacji zagrożenia, wzmaga adrenalinę, ostrzega, daje możliwość doceniania bezpieczeństwa i komfortu\nMinusy: stresuje, paraliżuje, ogranicza rozwój, może być niezdrowy, wywołuje chęć ucieczki, ogranicza wolność\nOdcienie strachu: obawa, przerażenie, panika, lęk, trema, niepewność, skrępowanie, konsternacja\nPlusy: motywacja do działania, rozładowanie emocji, odreagowanie, oczyszcza, pokazuje, że komuś zależy, pozwala na szukanie alternatyw działania; powoduje wzrost adrenaliny, siły, energii; pozwala na uświadomienie sobie co jest ważne\nMinusy: brak racjonalnej oceny, blokada działania, utrata sympatii innych, utrata, osłabienie więzi, relacji; wypalenie; „złość piękności szkodzi”\nOdcienie złości: wściekłość, wkurzenie, irytacja, rozdrażnienie, wrogość, bunt, furia, niechęć, wstręt\nPlusy: refleksja, wyciszenie, zaduma, nabranie dystansu, pozwala bardziej doceniać radość, czas do wartościowania; poznanie/odkrycie wartościowych ludzi w naszym otoczeniu w sytuacjach trudnych; potrafi wzmagać twórczość\nMinusy: złe samopoczucie, fatalizm, skłonność do nałogów, pesymizm, brak energii do działania, depresja\nOdcienie smutku: melancholia, cierpienie, apatia, tęsknota, rozgoryczenie, zobojętnienie, żal, rozczarowanie, poczucie porażki, poczucie straty, bezradność, przygnębienie\nPlusy: pobudza, wzmaga poczucie szczęścia, powoduje wydzielanie endorfin, przyciąga innych, wzbudza sympatię, wywołuje entuzjazm; witalność, odpręża wzmaga optymizm i pozytywne nastawienie\nMinusy: może powodować brak obiektywizmu, może sprawiać, że nie dostrzegamy ryzyka, może powodować rozkojarzenie, brak czujności, może irytować niektóre osoby.\nOdcienie radości: poczucie harmonii, szczęście, zachwyt, zadowolenie, błogość, rozkosz, ekscytacja, sympatia, spełnienie, spokój, rozanielenie, rozbawienie.\n„Emocje są jak dzikie konie, trzeba je w końcu uwolnić”. – Paulo Coelho\nŻycie bez emocji byłoby raczej niemożliwe. Wiele osób umniejsza wagę i deprecjonuje emocje. Według takiego podejścia powinniśmy za wszelką cenę unikać i hamować emocje, w naszych działaniach, opierać się tylko na tym co racjonalne i logiczne, bo emocje mogą powodować kłopoty i „wywieść nas na manowce”.\nJak ze wszystkim konieczna jest równowaga, oczywiście nie powinniśmy dopuszczać do tego, aby emocje „nas zalewały”, abyśmy tracili kontrolę nad naszymi stanami emocjonalnymi. Jednak próbując całkowicie odciąć się od emocji, tym samym rezygnujemy z ważnego źródła informacji i wiedzy oraz kluczowego narzędzia motywacji i mobilizacji.\nBrak samoświadomości, pracy nad rozwijaniem tzw. inteligencji emocjonalnej sprawia, że emocje rządzą wieloma naszymi zachowaniami. Ignorując siłę emocji, starając się je zdusić i nad nimi zapanować albo wyprzeć, możemy niechcący doprowadzić do sytuacji, w której nasze emocje mogą „wybuchnąć” w najmniej spodziewanym momencie.\nPsychologia posługuje się pojęciem dojrzałości emocjonalnej, w kierunku, której powinniśmy zmierzać. Jej przejawem jest świadomość i kontakt z własnymi emocjami oraz umiejętność zarządzania nimi. Kształtuje się w nas wówczas proces decyzyjny, bazujący na emocjach i myśleniu, jednocześnie mający wyraz w wolnej woli. Mamy wtedy poczucie, że to my wyznaczamy kierunki swojego działania.\nEmocje stanowią niezbędny element psychiki człowieka, służą przystosowaniu się do otoczenia, ukierunkowują nasze działania, pełnią ważną rolę w procesie uczenia się. Bez emocji nie potrafilibyśmy podjąć żadnej decyzji. Czasem podejmujemy decyzje lepsze i mądrzejsze, czasem gorsze. Nie odcinajmy się jednak od naszych emocji, wykorzystajmy jej jako naszego sojusznika, bo to od nas zależy czy będą nam w życiu pomagać, czy szkodzić.\nA ty co sądzisz o emocjach człowieka? Podziel się swoimi przemyśleniami w komentarzu.\nPoprzedni artykuł18 zasad – jak utrzymać motywację i zwiększyć szanse na sukces\nNastępny artykułTop 12 – najbogatsi ludzie świata


Budownictwo - Jedyny taki katalog zawodowy\nPoszukując firmy działającej w obszarze robót ziemnych, na wyjątkową spostrzeżenie zasługują te, jakie gwarantują kompleksowe prace. Usługodawca oferujący roboty ziemne łódź powinien wychodzić naprzeciw oczekiwaniom klientów, zapewniając krótkie terminy realizacji prac, najwyższą jakość obsługi i przystępne ceny usług. Niemniej znaczące...\nwywóz gruzu łódź i wasiak-zgierz.pl\nWywóz śmieci i odpadów to dwie inne sprawy, a tym samym inna procedura dotycząca zarówno składowania, jak i samego wywożenia i utylizacji. Wywóz odpadów łódź jako niesłychanie atrakcyjna usługa jest świadczona poprzez mnóstwo firm, dlatego przed wybraniem usługodawcy, konieczne jest zwrócenie uwagi na jej jakość. Nie da się ukryć, że...\nWykonanie robót ziemnych może przebiegać komfortowo i przyjemnie dla wszystkich osób. Można rzeczywiście sprawnie przeprowadzić wszelkie prace budowlane w konkretnym miejscu. Wystarczy w tym celu jedynie wynająć najlepsze maszyny z oferty firm, jakie specjalizują się w świadczeniu tego typu usług i na jakie rzeczywiście warto postawić w...\nNiesłychanie dużo studentów staje przed wyzwaniem, jakim jest pozyskanie upragnionych uprawnień budowlanych pozwalających wykonywać wyuczony zawód. Okazuje się, że pozytywne przebrnięcie zarówno przez część ustną, jak i pisemną wymaga stosownie mnóstwo zaangażowania. Uprawnienia budowlane zmuszają do zapoznania się z niezwykle liczną...\nKażda budowa niesie ze sobą pewne wymagania. W wypadku gigantycznych inwestycji budowlanych, gigantycznych obiektów, wysokich bloków i biurowców prawo budowlane żąda, aby inspektor nadzoru wrocław nadzorował prowadzenie robót. Dbałość poprzez cały czas trwania prac budowlanych o ich jakość, postęp, a także wpływanie w wypadku wystąpienia...\nPodczas budowy własnego domku czeka na nas wiele wyzwań. Są to wyzwania wiążące się przede wszystkim z ogarnięciem wszystkim koniecznych zadań. Zazwyczaj skupiamy się na samej budowie. Czyli doborze odpowiedniego projektu, materiałów oraz zatrudnieniu firmy lub osób, którzy zajmują się stawianiem murów. Nie można jednakże zapominać o...\nOdśnieżanie łódź na dachy-zrbzawadzki.pl\nZ niezmiernie różnymi dachami możemy mieć do czynienia, gdy weźmiemy pod spostrzeżenie olbrzymie obiekty przemysłowe. Najprostszą metodą ich wykonania jest zastosowanie dachów płaskich, które są niesłychanie proste, jeżeli chodzi o odśnieżanie. Ponadto charakteryzują się niewielkim stopniem skomplikowania, gdy wziąć pod spostrzeżenie ich...\nRozpoczynając wspólne życie, młodzi ludzie muszą podjąć dużo ważnych decyzji, które naturalnie zwykle związane są jakimiś wydatkami finansowymi. Skoro jednak rozpoczynają to wspólne życie, należy sobie zdawać sprawę, z tego, że nie mają niewiadomo jakich środków finansowych. zatem kroki, które s przez nich podejmowane są niesłychanie...\nZastanawiasz się, jakie ogrodzenie będzie lepsze dla Twojej posesji, którą urządziłeś poprawnie tak, jak zdołałeś? Wybudowałeś dom, kosztowało Cię to wiele czasu, pracy oraz pieniędzy. Posadziłeś trawnik, wyrównałeś go oraz systematycznie strzyżesz, niemniej jednak coś Ci jeszcze nie pasuje. Co to zdoła być, co spędza Twój sen z powiek?...\nW współczesnych czasach w każdym domu odnajduje się co najmniej jedna łazienka, non stop częściej zdołamy się także spotkać z sytuacją, że takich łazienek w domu jest więcej. Aby nie było żadnych kolejek każdego ranka przed łazienką w domu buduje się dwie. Łazienka to miejsce gdzie każdego dnia spędzamy niezmiernie dużo czasu. wystrój...


Rekruter – zawód czy wyzwanie? - HRstandard.pl\nStrona główna » Know How » Rekruter – zawód czy wyzwanie?\nRozmowa kwalifikacyjna dla rekrutera wcale nie jest przysłowiową „bułką z masłem”. Z jakimi trudnymi sytuacjami musi sobie radzić?\nPrzeglądamy strony internetowe zawierające oferty pracy, wybieramy najciekawsze ogłoszenia, a później przesyłamy swoje aplikacje z nadzieją, że już wkrótce zadzwoni do nas rekruter i zaproponuje rozmowę kwalifikacyjną. Mijają dni, tygodnie, a telefon nie dzwoni. Przeszukujemy więc ponownie portale i kiedy znajdujemy nowe ogłoszenia o pracy, przesyłamy cv i liczymy, że tym razem telefon zadzwoni nieco szybciej. Mija kilka dni i rzeczywiście dzwoni. Po drugiej stronie słuchawki Pani przedstawia się jako konsultant firmy Start People, który prowadzi rekrutację w imieniu swojego klienta. Właśnie otrzymała nasze zgłoszenie i chciałaby zaprosić nas na kolejny etap rekrutacji. Ustalamy więc dogodny termin i zaczynamy gorączkowe przygotowania. Kiedy przychodzi dzień rozmowy, stres sięga zenitu, a przed nami wizja rozmowy kwalifikacyjnej, po której właściwie nie wiemy czego się spodziewać. Czy będzie to rozmowa w przyjaznej atmosferze, o konkretach, a może trafimy na „zestaw przedziwnych pytań”, o których krążą legendy…?\nNie każdy zdaje sobie sprawę, wybierając się na takie spotkanie, że dla osoby, która już za chwilę będzie zadawała nam pytania dotyczące przyszłej pracy, ta sytuacja także bywa stresująca. Z punktu widzenia rekrutera o kilkuletnim doświadczeniu, mogę z całą pewnością potwierdzić tezę zawartą w tytule. Jednak, aby upewnić się, że moje odczucia nie są subiektywne, postanowiłam zapytać moją koleżankę z branży, jak to naprawdę jest i czy faktycznie osoba przeprowadzająca rekrutacje ma powody do tego, żeby czymkolwiek się stresować. Wymyśliłam kilka pytań i sytuacji, które niejednego rekrutera mogłyby przyprawić o przyspieszone bicie serca. Moją rozmówczynią jest Danuta Półchłopek. Ma wykształcenie humanistyczne, jest doświadczonym konsultantem Start People Professionals i w pracy prowadzi rekrutacje na stanowiska specjalistyczne oraz wyższego szczebla.\nDanuta Półchłopek: W takich sytuacjach zawsze przeprowadzam rozmowę kwalifikacyjną do końca. Na początku każdego spotkania zawsze informuję kandydata o jego przebiegu i etapach. W związku z tym, pomimo że nie spełnia on postawionych wymogów, czy też oczekiwań na dane stanowisko, kontynuuję rozmowę zgodnie z wcześniej zapowiedzianym przebiegiem. Wynika to również z faktu, iż nie chcę aby kandydat miał poczucie, że nie otrzymał szansy, aby się w pełni zaprezentować. W tego typu sytuacjach, po zakończonym spotkaniu, zawsze przekazuję kandydatowi informację zwrotną, podając powody podjęcia takiej decyzji. Staram się podkreślić, jakie mocne strony ma kandydat i nad czym powinien jeszcze popracować.\nDanuta Półchłopek: Myślę, że najlepiej daną rozmowę przeprowadzić szybko i konkretnie. Emocje trzeba zostawić z boku, chociaż nie jest to z pewnością łatwe. Kandydaci rzadko zdają sobie sprawę, że aroganckie zachowanie podczas rozmowy daje sygnał rekruterowi, że być może nie jest to odpowiednia osoba na dane stanowisko. Natomiast, należy również pamiętać, iż nierzadko taka postawa jest „maską”, bądź rolą jaką przyjmuje kandydat i cała sztuka polega na tym, aby umiejętnie ją „zrzucić” i odkryć prawdziwe „ja” kandydata.\nBiorąc pod uwagę nasze doświadczenie jako osoby, które jako kandydat uczestniczyły w spotkaniach rekrutacyjnych, ale także osoby stojącej „po drugiej” stronie rozmowa kwalifikacyjna to wyzwanie i często ciężkie zadania dla obu stron. Każda strona przygotowuje się do niej w inny sposób i dla każdej, ze stron inne rzeczy stanowią potencjalne źródło stresu czy też trudności.\nTagi:proces rekrutacyjnyRekrutacjarozmowa rekrutacyjnaselekcja


Wiadomości: Piotr Makowski: Sport w Bydgoszczy znalazł się w trudnym położeniu\nStrona Główna > Aktualności > Liga Siatkówki Kobiet > Piotr Makowski: Sport w Bydgoszczy znalazł się w trudnym położeniu\n10 marca 2018 12:20\nKS Pałac Bydgoszcz po dwudziestu rozegranych meczach zajmuje w tabeli Ligi Siatkówki Kobiet przedostatnie miejsce, tracąc jedno oczko do Budowlanych Toruń. Sytuacja jest tym trudniejsza, że do końca rundy zasadniczej zostało sześć kolejek, a dwie ostatnie drużyny spadną do I ligi. – Walczymy o utrzymanie w ekstraklasie. Jak to wygląda w tabeli, doskonale widać. Mamy jeden punkt straty do Budowlanych Toruń i miejsca w tej strefie, która daje prawo do zagrania meczów o uniknięcie barażu – przyznał Piotr Makowski.\nW ostatnim spotkaniu Pałac przegrał 1:3 z drużyną z Muszyny. W składzie bydgoszczanek zabrakło Sandry Szczygioł, która zmaga się z kontuzją. – Nie ma szans, żeby Sandra zagrała w niedzielę. Będzie musiała przejść zabieg, a później rehabilitację. Ma kontuzję łąkotki. To osłabienie zespołu, z którym trzeba sobie jakoś poradzić – zdradził szkoleniowiec zespołu z województwa kujawsko-pomorskiego.\nW środę jako atakująca wystąpiła Jagoda Maternia, która skończyła 10 z 36 piłek (28 proc), do tego dorzuciła oczko blokiem i dwa asy serwisowe. Premierową odsłonę starcia z Muszynianką Pałac rozpoczął od zwycięstwa, jednak na więcej nie było go stać. – Jagoda jest zawodniczką przysposobioną do gry na ataku, bo to nominalna przyjmująca. Zdobyła 13 punktów w środowym meczu. Rozpoczęliśmy go zresztą naprawdę dobrze, czego skutkiem było zwycięstwo w pierwszym secie. W drugim wygrywaliśmy już 16:10. Zespół bardziej doświadczony pewnie by potrafił taką przewagę utrzymać. Niestety się nie udało – nie mógł odżałować Piotr Makowski.\nSytuacja Pałacu Bydgoszcz nie należy do najłatwiejszych, bowiem z 16 oczkami zajmuje przedostatnie miejsce w Lidze Siatkówki Kobiet. – Walczymy o utrzymanie w ekstraklasie. Jak to wygląda w tabeli, doskonale widać. Mamy jeden punkt straty do Budowlanych Toruń i miejsca w tej strefie, która daje prawo do zagrania meczów o uniknięcie barażu, a potem jeszcze jest szansa w samym barażu z I-ligowcem. Obiecać mogę ambitną walkę w każdym z tych sześciu meczów. Mamy po drodze rywali jak KSZO Ostrowiec, Legionovię czy Eneę Piła, z którymi jesteśmy w stanie walczyć z pewnością o punkty. W żadnym z innych meczów też nie poddamy się bez walki. Każdy punkt będzie w naszej sytuacji ważny – podkreślił trener.\nSiatkarskie ekstraklasowe drużyny z Bydgoszczy w tym sezonie są w bardzo trudnym położeniu. Pałac już za sześć kolejek może się nawet pożegnać z Ligą Siatkówki Kobiet, Łuczniczka natomiast po 24. kolejkach znajduje się w strefie barażowej. – Sport w Bydgoszczy znalazł się w trudnym położeniu. Nie mamy tego szczęścia, żeby docierały do nas duże pieniądze z państwowych spółek. Pozostaje oczywiście ambicja i budowanie zespołu na podstawie posiadanych środków i możliwości. Ja sam się nie poddaję i wierzę w utrzymanie Pałacu w tym sezonie – zakończył Piotr Makowski.\n*Więcej w serwisie bydgoszcz.wyborcza.pl\nźródło: bydgoszcz.wyborcza.pl, inf. własna


Allegro Outlet Sukienki ⚡ ⇒【2022】\nNajlepsze ceny na allegro outlet sukienki! Dziś jest Twój szczęśliwy dzień, ponieważ znaleźliśmy najlepsze przedmioty w najniższej cenie. Nie trać czasu na szukanie produktów, bo my już to zrobiliśmy za Ciebie. Teraz nie masz już żadnych wymówek, aby robić zakupy bez wychodzenia z pokoju.\nYBENLOVER Damska sukienka letnia w kwiaty z wysokim stanem, sukienka w stylu vintage, minisukienka plażowa, niebieski, M\nNNJXD Sukienka tutu dla małych dziewczynek, na ślub, z płatkami kwiatów i kokardą, Duży róż., 3-4 Lata\nDIDK Damska siatka, podkreślająca figurę, sukienka z węzłem, pasek, haftowane kwiaty, aplikacja, Bishop rękawy, długość do kolan, ponsowa ołówek, jednokolorowa sukienka na imprezę, Czarny, bardzo duży, 3XL\nbbonlinedress sukienka damska w stylu retro, vintage, lata 50., elegancka, kwiecista, na przyjęcia koktajlowe\nBbonlinedress elegancka damska sukienka w stylu vintage, stylizowana na lata 50. XX wieku, z dekoltem w kształcie litery „V”, plisowana\nVera Mont Sukienka koktajlowa damska, Light Shadow, 46 PL\nNoisy may Damska sukienka Nmemilia S/S Dress Mb Bg Noos, niebieski (medium blue denim), XL\nZeagoo damska seksowna sukienka koktajlowa z wysoką talią, sukienka letnia, mini sukienka z siateczką, do klubu, linia A\nKidsform Damska sukienka dżinsowa z długim rękawem, dekolt w kształcie litery V, denim, luźna tunika, górna część garderoby, krótka sukienka bluzowa, A-jasnoniebieski, M\nJak dobrać Allegro outlet sukienki ?\nTutaj prezentujemy pięć najlepszych allegro outlet sukienki Jeżeli, z drugiej strony www, szukasz akumulatorowego, bezworkowego lub jednego, na prostu podążaj za linkami do właściwych testów.\nPhilips PowerPro Active to 1 z najlepszych wzorców bezworkowych w niniejszym teście. Jest on wprawdzie znacznie głośniejszy od momentu zwycięzcy testu, ale również posiada korekcję mocy i posiada wystarczające rezerwy, aby nie musiał w każdej sytuacji pracować na kompletnym obciążeniu, czyli i na pełnej głośności. Szczególnie pozytywne są gumowane koła, które zapewniają mniejszy zamęt podczas jazdy. Mocowania kół powodują jednak odgłosy szlifowania, dlatego efekt ten jest niestety nieco zniwelowany. Z drugiej strony, PowerPro Active - wraz ze własnym mniejszym bratem, PowerPro Compact - posiada zabezpieczenie przed uderzeniami na obudowie, jak jest zaniedbywane przez wielu producentów.\nJest wielki, mocny i wyposażony w kilka fachowych gadżetów. Pierwszy miniaturowy szok następuje aczkolwiek po rozpakowaniu a mianowicie zainstalowana jest faktycznie ciężka dysza podłogowa. Waga pokazuje niecałe dwa kilogramy, jakie możliwości czyni go rewelacyjnym prymusem wśród testowanych modeli. Nie jest on też do końca mały. Lecz jak to dopuszczalne? Wyposażony jest przy oświetlenie LED jak i również zasilaną szczoteczkę. Nie jawi się być to raczej pospolite w przypadku odkurzaczy przewodowych. Odkurzacze bezprzewodowe wykorzystują szczotkę do zwiększenia siły wciągania, a mocniejsze odkurzacze przewodowe nie chcą tego. Nie oznacza to jednak, że nie przynosi to tutaj korzyści.\nDostawa do domu Allegro outlet sukienki\nJednak kilka allegro outlet sukienki w teście czyści nieco lepiej na dywanie. Szczotka elektryczna EB400 pozostawia 2 cienkie paski, w których pozostaje żwirek, a większe cząstki są czasami trochę odsuwane. Przy drugim przejeździe jednak całokształt znika, a bowiem Vorwerk daje się dobrze prowadzić również na dywanach, nie jest to duża niedogodność.\nNie licząc takich aspektów jak wydajność energetyczna, zużycie energii i stopień hałasu, należy wziąć pod uwagę kilka innych kwestii. W przykład, pojemnik na kurz powinien stanowić łatwy do wyjęcia i opróżnienia. W naszym teście zdarzyło się raz, iż musieliśmy mozolnie wykręcać pojemnik na kurz i kurz ściekał nam na buciki. Jeśli pojemnik jest dość duży, a Twój kosz kuchenny jest mały, podczas opróżniania możesz rozsypać część znajdującego się obok niego pyłu.\nPrzegląd Allegro outlet sukienki\nPiasek można także dobrze odkurzyć prostym odkurzaczem. Cząstki mogą mieć średnią masę jak i również nie są w szczególności drobne. Jedyną słabością jest ścierne funkcjonowanie cząstek piasku. Zatem zaleca się stosowanie takich, które mają odpowiednio zaprojektowane składniki wewnętrzne i kanały powietrzne.\nKtórykolwiek allegro outlet sukienki dobrze usuwa sierść zwierząt spośród twardych podłóg, jak na przykład parkiet, laminat jak i również płytki. W przypadku dywanów i tapicerki dobry odkurzacz musi mieć nie jedynie wysoką moc ssania, ale także dyszę podłogową z obrotową szczotką. Ponieważ wyłącznie przy pomocy takowej szczotki można właściwie usunąć sierść zwierząt z dywanów. Jeśli masz dużego włochatego psa i na co dzień odkurzasz dużo sierści zwierzęcej, powinieneś zakupić jeden i na co dzień opróżniać pojemnik dzięki kurz, w przeciwnym razie będziesz rozprzestrzeniać zapach sierści zwierzęcej, która została w tej chwili odkurzona w apartamencie przy każdym odkurzaniu.\nAllegro outlet sukienki opinie\nAllegro outlet sukienki cena\nAllegro outlet sukienki ceny\nzabawki ogrodowe empik


Śmiertelny wypadek spowodowany przez Williams. Nie żyje mężczyzna | Telewizja Republika\nŚmiertelny wypadek spowodowany przez Williams. Nie żyje mężczyzna\nds 8:41 30 czerwca 2017\nVenus Williams WIKIPEDIA/DOMENA PUBLICZNA\nAmerykańska mistrzyni turniejów wielkoszlemowych Venus Williams spowodowała wypadek samochodowy. Skutki zdarzenia są tragiczne – po dwóch tygodniach hospitalizacji śmierć poniósł 78-letni mężczyzna. Sama tenisistka nie ucierpiała.\nDo wypadku doszło 9 czerwca w Palm Beach Gardens na Florydzie. 37-letnia tenisistka zderzyła się z samochodem, którym podróżowało starsze małżeństwo. Według ustaleń policji, Amerykanka wymusiła pierwszeństwo, ale w momencie wypadku nie była pod wpływem alkoholu ani żadnych innych substancji odurzających. Nie używała również telefonu komórkowego.\nSama Venus miała tłumaczyć policji, że nie widziała nadjeżdżającego auta. Oficjalnie sprawy jednak nie skomentowała.\n– Venus wjechała na skrzyżowanie na zielonym świetle. Raport policji wykazał, że w momencie zderzenia z Panią Barson moja klientka poruszała się z prędkością ledwie pięciu mil na godzinę – stwierdził prawnik tenisistki w rozmowie z CNN dodając, że był to "nieszczęsliwy wypadek".\nW wyniku zderzenia śmierć poniósł 78-letni Jerome Barson. Mężczyzna po wypadku był hospitalizowany, ale jego życia nie udało się uratować - zmarł po dwóch tygodniach. Poważnie ranna została również jego żona, która prowadziła auto.\nTAGI: Venus Williams, USA, Tenis, sport, świat, Republika


Witryna | Zaloty w Raju Adama i Ewy\nZaloty w Raju Adama i Ewy\nW rajskiej ogrodowej altanie\nWścibski księżyc zawisł w platanie\nI zagląda maleńką szczeliną\nPatrzy, a Adam flirtuje z Ewą\nStąpają po rajskiej trawie\nI coś bredzą o boskim prawie?\nCo będzie dalej, co będzie?\nCzy on jej serce zdobędzie?\nEwa naga, liskiem przybrana\nI pod jabłonią krąży stroskana\nCiekawe, czy on się zdobędzie?\nCzy ukryte cosik pod listkiem posiądzie?\nPomknę wyżej na niebo\nAby oślepić gada kuszącego\nJak każdy jestem ciekawy\nJak się ułożą rajskie sprawy?\nJako "miesiąc" mam zmienną posturę\nW pełni zajrzę w każdą dziurę\nWidzę, co dzieje się u sąsiadki\nI gdzie są nocne randki\nNie fair srebrny staruszku\nWęszyć w cudzym ogródku\nPatrz! Ewa się chowa i lęka,\nW altanie zakazane jabłko połyka\nCzy źle Ci pływać po niebie?\nMusisz filować na Ziemię\nRozkoszne gwiazdy mrugają\nOd nas uśmiechów czekają\nZapamiętaj miły przyjacielu!\nTakich wścibskich jest wielu,\nCo by węszyć cudze sprawy.\nZ zazdrości, czy przyjemnej zabawy?


Chiny i swiatowy system handlowy wchodzacy na nowe tysiaclecie.\nWskaznik opcji binarnych Coco\nTransakcje opcji podatkowych i na akcje\nSystem zwezajacy tajemnic handlowych do podlog\nRamy opcji dla podstaw\nKlasztor świątyni Dżok'ang, powstały również w VII w. Jaskinie Longmen Kryt. Fujiwarowie, dziadkowie po kądzieli panującego, pełnili funkcje regentów sesshō , dopóki cesarze byli niepełnoletni, a także kanclerzy kampaku — przy dorosłych władcach. Budynki dzielono na pionowe segmenty między rodziny, z których każda dysponowała kilkoma pomieszczeniami na każdym piętrze. System tusi wywodził się z dynastycznego systemu panowania nad mniejszościami etnicznymi, zapoczątkowanego jeszcze w III w.\nInstytucje, które powstały w okresie Nara funkcjonowały nadal, ale stawało się coraz bardziej widoczne, że formy władzy, wzorowane na chińskich, nie przystają do japońskiej rzeczywistości.\nW kodeksowych urzędach zapanował bezład. Obok już istniejących powoływano więc pozakodeksowe, Chiny i swiatowy system handlowy wchodzacy na nowe tysiaclecie powodowało stały rozrost aparatu urzędniczego utrzymywanego z podatków.\nMnożenie się ziem z immunitetem fiskalnym sprawiało, że chłopi, szukając ulg podatkowych, przyłączali swoje działki do takich posiadłości na zasadzie komendacji.\nW rezultacie powstawały wielkie posiadłości wyłączone z puli państwowej shōena więc nie przynoszące dochodu skarbowi państwa. Posiadaczami największych i Ocena strategii oceny shōen stały się z czasem buddyjskie klasztory i świątynie oraz chramy shintoistyczne, a także wielkie rody arystokracji dworskiej np. Dzięki potędze ekonomicznej oraz więzom powinowactwa z domem cesarskim, Fujiwarowie zdobyli dominację na dworze i w administracji.\nOd IX w. Fujiwarowie, dziadkowie po kądzieli panującego, pełnili funkcje regentów sesshōdopóki cesarze byli niepełnoletni, a także kanclerzy kampaku — przy dorosłych władcach.\nHistoria Japonii – Wikipedia, wolna encyklopedia\nPełniąc te funkcje, nie pozwalali cesarzom podejmować samodzielnych decyzji. Dojście do władzy cesarza Go-Sanjō panował w latachnie zrodzonego przez córkę z rodu Fujiwarów, zachwiało dominacją rodu.\nOstateczne jej osłabienie nastąpiło w XI w. Panujący cesarze nie mogli uczestniczyć w rywalizacji o zdobywanie ziemi, ponieważ zgodnie z założeniem ustrojowym byli właścicielami wszystkich ziem, a wielkie posiadłości powstawały teoretycznie za ich przyzwoleniem. Cesarz, który abdykował, stawał się osobą prywatną i mógł powiększać swój prywatny majątek. Od schyłku XI w. System osłabł u schyłku XII w.\nOkres Heian był najdłuższym w historii Japonii okresem względnego pokoju lat. Sporadyczne bunty wybuchały daleko od stolicy i były tłumione przez siły lokalne. Od połowy okresu prowincje stały się widownią zaciekłych walk o ziemię i majątki.\nPrzy bezsilności kodeksowych władz cywilnych, lokalni posiadacze musieli zbrojnie chronić swoje dobra lub zbrojnie je poszerzać. Prowincje się militaryzowały.\nPrzystępowali do nich drobni posiadacze, szukając oparcia u potężniejszych opiekunów. Były to zaczątki kształtowania się i krzepnięcia klasy wojowników samurajów. Najsilniejsze ugrupowania powstały pod egidą rodów Minamoto i Taira . Ich przedstawiciele pojawiali się w stolicy, gdzie byli angażowani przez dwór panującego i dwory cesarzy po abdykacji.\nW r. Powodem były spory wokół kwestii następstwa tronu. W dwóch antagonistycznych stronnictwach panującego Go-Shirakawy i Sutoku po abdykacji znaleźli się przedstawiciele rodów Minamoto i Taira. Zwyciężyło stronnictwo Go-Shirakawy, którego oddziałami dowodził Kiyomori Taira.\nNowe Tysiąclecie, Katowice - J. W. Construction\nJego kariera dworska wzbudziła zawiść pomijanego w awansach Yoshitomo Minamotoco doprowadziło do następnego wybuchu. W styczniu r. Minamotowie ponieśli druzgocącą klęskę i ród Taira wszedł w okres świetności. Kiyomori został pierwszym ministrem. Wysokie stanowiska w rządzie i w prowincjach powierzał swoim synom i licznym krewnym. Syn jego córki, Antokuktóra została żoną panującego władcy, w został cesarzem w wieku 2 lat .\nPolski Komitet ds Unesco: Chiny\nDyktatorskie rządy Kiyomoriego trwały do r. Wywiązała się, trwająca 5 lat, wojna obu klanów zwana Gempei-kassen.\nStopniowo przewagę zdobywał Yoritomo. W zatoce Dan-no-ura rozegrała się ostatnia bitwa zwaśnionych stron.\nRód Taira poniósł klęskę, a nieletni cesarz Antoku utonął w morzu . W rezultacie wojny Gempei skończył się prymat arystokracji dworskiej, nastąpił okres panowania wojowników.\nChiny Góra Taishan Kryt. Znajdują się tam arcydzieła artystyczne idealnie dostosowane do otaczającego środowiska.\nOsobny artykuł: Kamakura okres. Od początku wojny, działając poza tradycyjnymi strukturami władzy, budował strukturę opartą na wasalach i przyciągał wojowników nadaniami ziemi, urzędów, funkcji wojskowych.\nWarianty binarne BG.\nМы можем видеть его глазами, где бы он ни .\nЛюдям этого края были свойственны сердечная теплота и понимание других, чего -- ему теперь Это было ясно -- не было в Диаспаре.\nJakie jest minimalne inwestycje w Bitcoin\nНа этот раз последовал и ответ.\nOsiadł w Kamakurzegdzie ustanowił główną kwaterę armii. Yoritomo został siogunem . Jego aparat administracyjny był w zasadzie uformowany. Wszystkie funkcje pełnili wasale rodu gokeninzarówno w Kamakurze, jak i w prowincjach, dokąd byli wysyłani jako gubernatorzy wojskowi shugo lub komisarze majątków ziemskich jitō.\nOpcje handlowe Indie quaira\nЭто было единственным признаком того, что она движется.\nTeoretycznie działali obok tradycyjnie powoływanych władz cywilnych, które jednak stopniowo ulegały atrofii i nie one, lecz wojskowi sprawowali faktyczne rządy. Trwał dualizm władzy, a wojownicy, nie zawsze legalnie, umacniali swoje pozycje.\nZ linii Minamoto siogunami byli synowie Yoritomo: Yoriie — i Sanetomo — Na nich linia wygasła, ale bakufu pozostało żywotne. Następni siogunowie, choć nie pochodzili z rodu Minamoto, funkcjonowali jako zwierzchnicy sieci wasalnej Kamakury.\nPo rozgrywkach w łonie bakufu, dominującą pozycję zdobyli przedstawiciele rodu Hōjōpełniący najwyższe funkcje w administracji z tytułem shikken ['regent']. Wprowadzili rodową dyktaturę, rozciągając ją na wszystkie ogniwa władzy samurajów.\nStrategie handlowe sa ujawniane\nOpcje rachunkowosci opcji handlowych\nSEBI umozliwia surowce marketingowe\nOpcje udostepniania przed publikacja publiczna\nHistoria systemu handlowego BT\nOpcje Traded Bible 5 ksiazek 1\nStrategia handlowa JP Morgan


Willa Boca Raton 9717 Erica Ct 1850 sqft\nPrzestronna willa na narożnej działce. Willa ma powierzchnię 1850 sqft, znajdują się tutaj trzy sypialnie, dwie pełne łazienki. Dom wybudowano w 1983 roku, ale niedawno go odnowiono. Kuchnia wyposażona jest w urządzenia ze stali nierdzewnej, całkowicie nowe. Przestronne patio wyposażone w spa. Dom zlokalizowany we wspaniałej lokalizacji, blisko szkół, udogodnień, oraz wszelkich atrakcji.\nNumer referencyjny: IBF10066820\nPowierzchnia nieruchomości: 1850.00 sq ft\nPytanie dotyczy oferty nr: IBF10066820 -


2016-10-30 12:21 Jolanta Orłowska-Kaźmierczak\nZa nami pierwszy etap projektu Szkoły Promującej Zdrowie „Wiem, co jem”.\nOdszyfrowaliście dwie pierwsze zasady zdrowego żywienia, którymi są:\n„Jedz posiłki regularnie, co najmniej cztery w ciągu dnia” i „Przygotowuj posiłki z różnych produktów”.\nWiemy o tym, że spożywamy za dużo cukru, tłuszczu, soli. Za mało zaś warzyw, owoców, ryb, mleka. Niedostateczne lub nadmierne spożycie żywności może doprowadzić do rozwoju różnych chorób: nadwagi, otyłości, próchnicy zębów, a w przyszłości do cukrzycy, chorób serca, a nawet raka.\nZajęcia w osiedlowej bibliotece...\n2016-10-28 17:13 Joanna Dynaburska\nDnia 28 października 2016 roku byliśmy na warsztatach w naszej widzewskiej bibliotece. Podczas warsztatów rozmawialiśmy o tolerancji, akceptacji, równości i otwartości.\nKażdy z nas miał sporo do powiedzenia:)\nKącik literacki ZAPRASZA !!!\n2016-10-27 16:25 Małgorzata Rudnicka-Toczek\nDrodzy Uczniowie „Dwunastki” !\nSpecjalnie dla miłośników literatury na stronie internetowej szkoły,\nzostał uruchomiony „Kącik literacki”, który cieszył się\ndość dużym powodzeniem, zwłaszcza w roku 2013 i 2014.\nTrochę o nim zapomnieliście, niestety...\nCzas odświeżyć sobie pamięć.\nTeraz ponownie macie okazję szerzej zaprezentować swój talent,\nskorzystajcie z tej możliwości.\nJeśli lubicie pisać opowiadania, bajki, wiersze, interesujecie się poezją,\nnie piszcie „do szuflady”.\nPodzielcie się swoją twórczością, zaprezentujcie swój talent kolegom\nTu jest miejsce dla Was i dla Waszej twórczości.\nPiszcie do naszej redakcji.\n2016-10-27 13:45 Agata Kucharczyk\n27 października udaliśmy się na wycieczkę do Warszawy, której celem było zwiedzanie Centrum Nauki Kopernik. Zanim oddaliśmy się naukowemu szaleństwu, poznaliśmy najciekawsze i najbardziej znane miejsca w stolicy.\nNajpierw udaliśmy się na Plac Zamkowy, gdzie podziwialiśmy Zamek Królewski, Kolumnę Zygmunta III Wazy, stare kamienice, a z tarasu widokowego - Stadion Narodowy.\nWarsztaty w Pałacu Herbsta...\n2016-10-25 19:16 Joanna Dynaburska\nDnia 25 października 2016 roku wybraliśmy się na wycieczkę\ndo Pałacu Herbsta, gdzie wzięliśmy udział w warsztatach\n"Życie codzienne w XIX wieku". Mieliśmy możliwość zwiedzić wystawę\ni poznać życie fabrykantów w XIX-wiecznej Łodzi.\nTaka niecodzienna lekcja historii bardzo się wszystkim podobała:)\nCiekawe strony c.d.\n2016-10-24 17:24 Aleksandra Wielkopolan\nBaedeker łódzki to, naszym zdaniem, obowiązkowa lektura dla łodzian i przewodnik dla tych wszystkich, dla których przejście po Piotrkowskiej to za mało, aby powiedzieć, że poznali nasze miasto.\nNa początek, nie tylko z bibliotekarskiego obowiązku, rekomendujemy\nartykuł Lit-trip po łódzku, czyli czytanie miasta\n- wędrówkę śladami bohaterów książek, których akcja dzieje się w Łodzi.\nA potem, choćby z "Perkalowym Dybukiem" Konrada Lewandowskiego, "Biednymi ludźmi z miasta Łodzi" Steva Sem-Sandberga, "Lampionami" Katarzyny Bondy, czy, pozostającym w znacznie lżejszym klimacie,\n"Tangiem ortodonto" Joanny Fabickiej - spacer na ulicę Targową, Wschodnią, Próchnika, Ogrodową... W wyborze literatury może pomóc nasz baedeker (Czytamy książki o Łodzi).\nPowyżej przedstawiono propozycje tylko dla dorosłych czytelników.\nZ naszymi dziećmi możemy poznawać Łódź wspólnie czytając\nznajdujące się w szkolnej bibliotece:\nKonkurs o Łodzi\n2016-10-24 16:49 Teresa Okraska\nZapraszamy wszystkich chętnych uczniów z klas I – IV do wzięcia udziału w konkursie literackim z elementami plastyki lub fotografii. Konkurs nosi tytuł Łódź Bajkowa i ma na celu poznanie naszego bogatego w tradycje miasta od kolorowej, dziecięcej, bajkowo-filmowej strony.