Mózg. Opowieść o nas - ebook - David Eagleman - bookto.pl\nAutorzy: David Eagleman\n40.00 zł (z kodem: 35.00 zł)\nDavid Eagelman, znany neurofizyk, współautor cenionych programów BBC, zaprasza czytelników w podróż mającą na celu znalezienie odpowiedzi na pytania o sedno ludzkiej egzystencji. Rzeczywistość, czyli co? „Ty”, czyli kto? W jaki sposób podejmujemy decyzje? Do czego mózg potrzebuje innych ludzi? W jaki sposób technologia gotowa jest zmienić pojęcie człowieczeństwa? W swoich dociekaniach Eagleman wiedzie nas przez świat sportów ekstremalnych, odpowiedzialności karnej, ekspresji mimicznych, ludobójstwa, operacji chirurgicznych na mózgu, wrażeń wewnętrznych, robotyki i pogoni za nieśmiertelnością. Zapnijcie więc pasy, bo czas ruszyć w objazdową wycieczkę po waszym wewnętrznym kosmosie, gdzie z niekończącej się gęstwiny miliardów komórek i bilionów połączeń między nimi, wyłoni się coś, a raczej ktoś, kogo być może w ogóle nie spodziewaliście się tam spotkać, mianowicie każdy z was.\n„Szeroko zakrojona synteza obecnego stanu wiedzy na temat mózgu została podana przez Davida Eaglemana w sposób zwięzły, przystępny i nieprawdopodobnie dający do myślenia. W naszych głowach kryje się przedziwny nowy świat”.\n„Każda strona książki przynosi rewelacje tak fantastyczne, że aż dech zapiera. I nie sposób byłoby tego ogarnąć, gdybyśmy wszyscy nie posiadali tego czegoś tak nieprawdopodobnie nadzwyczajnego, czym jest mózg. David Eagleman, jak nikt dotychczas, zbliża się do rozwiązania zagadki tego, jak odnaleźć własne „Ja” w tej elektrycznej szarej paćce, którą nosimy między uszami”.\n„David Eagleman pomaga pojąć najbardziej złożony zbiór komórek we wszechświecie, jakim jest ludzki mózg. Gdyby neuronauka miała swoją legendę rocka, byłby nią właśnie on”.\nCopyright © David Eagleman, 2015\nArtwork copyright © Blink Entertainment trading as Blink Films, 2015\nPublished by arrangement with Canongate Books Ltd,\nCopyright © for the Polish translation by Zysk i S-ka Wydawnictwo s.j., Poznań 2018\nJacket image by Blink Films UK\nJacket design by Peter Adlington\n1. Ja, czyli kto? NARODZONY NIE ZNACZY, ŻE UKSZTAŁTOWANY\nPRZYCINANIE POŁĄCZEŃ SYNAPTYCZNYCH: ODSŁANIANIE POSĄGU Z MARMURU\nRYZYKOWNA GRA Z NATURĄ\nPLASTYCZNOŚĆ MÓZGU W OKRESIE DOROSŁOŚCI\nCZYŻBYM BYŁ SUMĄ SWOICH WSPOMNIEŃ?\nPAMIĘĆ BYWA ZAWODNA\nSTARZENIE SIĘ MÓZGU\nMÓZGI NICZYM PŁATKI ŚNIEGU\n2. Rzeczywistość, czyli co? ILUZJA RZECZYWISTOŚCI\nBYŁEM ŚLEPCEM, ALE ODZYSKAŁEM WZROK\nSAME OCZY NIE WYSTARCZĄ, ŻEBY WIDZIEĆ\nWIDZENIE Z POZORU PRZYCHODZI NAM BEZ NAJMNIEJSZEGO WYSIŁKU, ALE TO NIEPRAWDA\nCZY SPEKTAKL SIĘ SKOŃCZY, GDY ODETNIEMY ZMYSŁY?\nMODEL WEWNĘTRZNY MA RACZEJ NISKĄ ROZDZIELCZOŚĆ, ALE PRZYNAJMNIEJ MOŻNA GO AKTUALIZOWAĆ\nUWIĘZIENI W ZALEDWIE CIENKIM WYCINKU RZECZYWISTOŚCI\nMOJA RZECZYWISTOŚĆ, TWOJA RZECZYWISTOŚĆ\nCZY WIERZYĆ W TO, CO PODPOWIADA MÓZG?\n3. Kto tu rządzi? ŚWIADOMOŚĆ\nMÓZG NIEŚWIADOMY RUSZA DO AKCJI\nWTAPIANIE UMIEJĘTNOŚCI W UKŁADY SCALONE MÓZGU\nGŁĘBOKIE ŻŁOBIENIA W NIEŚWIADOMOŚCI\nDLACZEGO W OGÓLE BYWAMY ŚWIADOMI?\nKIEDY ŚWIADOMOŚĆ GDZIEŚ NAM UMYKA\nKTO W TAKIM RAZIE RZĄDZI?\nPOCZUCIE WOLNEJ WOLI\n4. Jak to jest z tym podejmowaniem decyzji? USŁYSZEĆ DŹWIĘK PODEJMOWANYCH DECYZJI\nMÓZG TO MASZYNA, KTÓRA ZRODZIŁA SIĘ Z KONFLIKTU\nSYGNAŁY DOCIERAJĄCE Z WNĘTRZA CIAŁA POMAGAJĄ W PODEJMOWANIU DECYZJI\nPODRÓŻE W PRZYSZŁOŚĆ\nPRZECIWDZIAŁANIE SILE ODDZIAŁYWANIA TERAŹNIEJSZOŚCI: KONTRAKT ODYSEUSZA\nUKRYTE MECHANIZMY PODEJMOWANIA DECYZJI\nPODEJMOWANIE DECYZJI A OTOCZENIE SPOŁECZNE\n5. Czy wy w ogóle jesteście mi potrzebni? AŻ POŁOWĘ KAŻDEGO Z NAS STANOWIĄ INNI LUDZIE\nSUBTELNE SYGNAŁY Z OTOCZENIA\nRADOŚCI I SMUTKI PŁYNĄCE Z EMPATII\nPRZETRWAĆ MOGĄ WSZYSCY, NIE TYLKO NAJSILNIEJSI\n6. Kim się staniemy w przyszłości? ŁATWO DOSTOSOWUJĄCA SIĘ MASZYNA LICZĄCA\nTECHNOLOGIA „PLUG AND PLAY”: PRZYSZŁOŚĆ POZASENSORYCZNA\nJAK USPRAWNIĆ NASZE CIAŁO?\nUTRZYMAĆ SIĘ PRZY ŻYCIU\nCZY ŚWIADOMOŚĆ W OGÓLE POTRZEBUJE TYCH WSZYSTKICH STRUKTUR BIOLOGICZNYCH?\nTO COŚ WIĘCEJ NIŻ TYLKO SUMA\nŚWIADOMOŚĆ JAKO WYŁANIAJĄCA SIĘ NOWA CECHA\nCO JEST NIEZBĘDNE, BY WYŁONIŁA SIĘ ŚWIADOMOŚĆ?\nUPLOADING: KOPIOWANIE ŚWIADOMOŚCI DO PLIKU\nCZYŻBYŚMY JUŻ UCZESTNICZYLI W SYMULACJI?\nPonieważ nauka o mózgu rozwija się w zawrotnym tempie, trudno ogarnąć rozumem całość tej dziedziny, zastanowić się, jaki wpływ mają tego typu badania na nasze życie, streścić w jasny i przystępny sposób, co to znaczy być organizmem biologicznym. Niniejsza książka ma właśnie to na celu.\nNauka o mózgu to dziedzina o nie byle jakim znaczeniu. Ten dziwny twór o dużych zdolnościach obliczeniowych zamknięty w naszej czaszce stanowi percepcyjny mechanizm pozwalający nawigować w świecie. To substancja, w której rodzą się decyzje, materia będąca kuźnią wyobraźni. Zarówno nasze sny, jak i nasze życie na jawie ma swój początek w kłębowisku pełnych energii komórek. Głębsze zrozumienie istoty mózgu pozwala w nowym świetle rozpatrywać to, co uznajemy za prawdę w naszych osobistych relacjach, i to, co uważamy za konieczne w przyjętej przez nas strategii społecznej: czyli w tym, jak prowadzimy walkę, dlaczego kochamy, co uznajemy za prawdę, jak powinniśmy się kształcić i jak zaprojektować swoje ciało na nadchodzące stulecia. W mikroskopijnej wielkości obwodach tworzy się zapis zarówno przeszłości, jak i przyszłości naszego gatunku.\nWziąwszy pod uwagę, jak nadrzędne znaczenie ma mózg dla naszego życia, zastanawiałem się kiedyś, dlaczego tak rzadko o nim mówimy. Wolimy przecież wprawiać powietrze w drgania plotkami na temat celebrytów i kolejnych odsłon jakiegoś reality show. Teraz już myślę, że braku należnej uwagi dla mózgu nie należy traktować jako jakiegoś niedociągnięcia, ale raczej jako wskazówkę. Do tego stopnia wpadliśmy w pułapkę otaczającej nas rzeczywistości, że niezwykle trudno nam w ogóle zdać sobie sprawę, że tkwimy w jakieś pułapce. Na pierwszy rzut oka nie ma o czym mówić. Świat jest pełen kolorów, to oczywiste. Moja pamięć działa jak kamera wideo, to też oczywiste. Oczywiste jest również, że znam prawdziwe powody własnych przekonań.\nNa kartach tej książki obnażymy wszystkie nasze założenia. Pisząc tę książkę, starałem się uniknąć tonu podręcznikowego, miała ona natomiast zwrócić uwagę na głębię dociekań, w jaki sposób podejmujemy decyzje, w jaki sposób postrzegamy rzeczywistość, kim jesteśmy, co kieruje naszym życiem, po co nam inni ludzie i dokąd zmierzamy jako gatunek, który dopiero stara się uchwycić własny ster. Praca ta jest próbą zasypania przepaści pomiędzy literaturą naukową a życiem codziennym zwykłego posiadacza mózgu. Podejście, jakie tu prezentuję, dalece odbiega od pisanych przeze mnie artykułów naukowych, a nawet od innych moich książek z dziedziny neurologii. Skierowana jest ona do innego rodzaju odbiorcy. Nie wymaga od niego żadnej specjalistycznej wiedzy, a jedynie ciekawości i głodu wiedzy na temat siebie samego.\nZapraszam zatem do środka. Ruszamy zwiedzać kosmos, jaki kryje się w nas. Możliwe będą przystanki na żądanie. Mam nadzieję, że w nieskończonej gęstwinie poplątanych miliardów komórek mózgowych i bilionów połączeń między nimi będziecie mogli się rozejrzeć i dostrzec to coś, czego być może nawet nie spodziewaliście się zobaczyć. Mianowicie samych SIEBIE.\n1. Ja, czyli kto?\nKażde z waszych doświadczeń życiowych — od przypadkowej rozmowy, po szeroko rozumianą kulturę — rzeźbi mikroskopijne detale w waszym mózgu. Mówiąc językiem neurologii, to, kim jesteście, zależy od tego, gdzie się znajdujecie. Wasz mózg to niepohamowana istota zmiennokształtna, stale układająca na nowo okablowanie swoich obwodów, a ponieważ wy jesteście jedyni w swoim rodzaju, unikatowe będą też szczegółowe wzorce w waszych sieciach neuronów. Wciąż na nowo dokonujecie zmian w swoim życiu, dlatego wasza tożsamość stanowi ruchomy cel. Nigdy nie zatrzyma się gdziekolwiek na stałe.\nMimo że neurologia to mój chleb powszedni, za każdym razem, kiedy trzymam w ręku mózg, czuję respekt. Oprócz jego wagi (mózg dorosłego człowieka waży niecałe półtora kilograma), dziwnej konsystencji (jest jak sztywna galaretka) i pomarszczonej powierzchni (głębokie wąwozy przecinają obrzmiały krajobraz) uderza jego zwyczajna fizyczność. Ten kawałek nieszczególnej materii nijak nie przystaje do procesów umysłowych, jakie w nim zachodzą.\nCałe życie, przepełnione nadającymi mu koloryt udręką i upojeniem, rozgrywa się w tym półtorakilogramowym kawałku materii.\nWszystkie myśli, marzenia, wspomnienia i przeżycia mają swój początek w tej dziwnej substancji złożonej z neuronów. To, kim jesteśmy, jest zapisane w skomplikowanych wzorcach wystrzału impulsów elektrochemicznych. Kiedy taka aktywność zamiera, umieramy i my. Kiedy zmienia się charakter tej aktywności, czy to w wyniku urazu, czy działania jakiejś substancji psychoaktywnej — ramię w ramię idą za tym zmiany w waszym charakterze. W przeciwieństwie do innych organów ciała uszkodzenie choćby najmniejszego skrawka mózgu prawdopodobnie radykalnie was odmieni. By pojąć, jak to możliwe, zacznijmy od początku.\nNARODZONY NIE ZNACZY, ŻE UKSZTAŁTOWANY\nW momencie porodu ludzie są kompletnie bezradni. Zanim zaczniemy chodzić, minie rok. Zanim zaczniemy artykułować swoje myśli, miną kolejne dwa lata. A zanim sami zaczniemy o siebie dbać, musi minąć o wiele więcej. W kwestii przeżycia jesteśmy całkowicie zależni od ludzi, którzy nas otaczają. A jak wypadamy w porównaniu z innymi ssakami? Na przykład delfiny, rodząc się, od razu potrafią pływać. Żyrafy stają na własnych nogach w ciągu pierwszej godziny życia. A źrebię zebry, żeby zacząć brykać, potrzebuje co najwyżej czterdziestu pięciu minut. Nasi kuzyni z królestwa zwierząt zdają się zaraz po urodzeniu zaskakująco niezależni.\nW obliczu tego wydawać by się mogło, że inne gatunki mają nad nami przewagę, lecz niestety oznacza to raczej dla ich ograniczenie. Potomstwo zwierząt rozwija się szybko, ponieważ ich mózg ulega wcześniejszemu głębokiemu kodowaniu według prawie całkowicie niedającego się zmienić modelu. Ich wcześniejsze przygotowanie do samodzielnego życia następuje kosztem elastyczności. Wyobraźmy sobie, że jakiś nieszczęsny nosorożec zawędruje do arktycznej tundry albo na himalajski szczyt, ewentualnie do centrum Tokio. Nie miałby on najmniejszych szans się przystosować (dlatego nosorożców raczej tam nie spotykamy). Strategia przyjścia na świat z wcześniej już skonstruowanym mózgiem ma rację bytu jedynie w określonej niszy ekosystemu, ale wystarczy umieścić zwierzę poza tą niszą, a okaże się, że jego szanse na szczęśliwy rozwój są nikłe.\nNatomiast ludzie są w stanie rozwijać się w różnorodnych środowiskach, od skutej lodem tundry, przez tereny wysokogórskie, po tętniące życiem centra wielkich miast. Jest to możliwe, gdyż w momencie narodzin mózg ludzki zdaje się poniekąd niedokończony. Zamiast przychodzić na świat, mając wszystko w pełni zaprogramowane, powiedzmy nawet „głęboko zakodowane”, ludzki mózg pozwala, by jego szczegóły zostały ukształtowane przez życiowe doświadczenia. Stąd też długie okresy nieporadności, by młody mózg mógł powoli być formowany w zgodzie ze swoim środowiskiem. Jest on dopiero „kodowany przez życie”.\nW czym zatem tkwi sekret elastyczności młodego mózgu? Nie chodzi przecież o przyrost komórek nerwowych — w istocie, ich liczba w dzieciństwie i dorosłości jest jednakowa. Kluczem do tej tajemnicy są raczej istniejące między nimi połączenia.\nW chwili narodzin neurony stanowią komórki odrębne i brak między nimi połączeń, jednak wraz z docieraniem do mózgu informacji sensorycznych w ciągu pierwszych dwóch lat życia połączeń tych przybywa w zawrotnym tempie. W dziecięcym mózgu co sekundę pojawiają się dwa miliony nowych połączeń, zwanych synapsami. W wieku dwóch lat dziecko ma ich już sto bilionów, czyli dwa razy więcej niż dorosły.\nJest to już maksimum możliwości, a połączeń synaptycznych jest o wiele więcej niż potrzeba. W tym momencie proces ich krzewienia się ustępuje strategii „przycinania”. Wraz z rozwojem 50 procent synaps zostaje odrzuconych.\nKtóre synapsy zostają, a z którymi trzeba się pożegnać? Jeśli dane połączenie z powodzeniem sprawdza się jako element określonego obwodu, ulega ono wzmocnieniu. Jeśli natomiast okazuje się nieużyteczne, ulega osłabieniu, a w końcu całkowitemu zanikowi. Zupełnie tak samo jak ścieżki w lesie. Te nieużywane zarastają i znikają.\nW pewnym sensie proces kształtowania tego, kim jesteśmy, polega na pogłębianiu kanałów, które były już wcześniej dostępne. Tym, kim jesteście, stajecie się nie dlatego, że czegoś w waszym mózgu przybywa, ale w wyniku tego, że coś bezużytecznego zostało odrzucone.\nProgramowanie przez życie\nWiele zwierząt rodzi się ze wstępnym oprogramowaniem lub tak zwanym głębokim kodowaniem genetycznym określonych zachowań i instynktów. Geny kierują budową ich ciała i mózgu w sposób, który określa, czym będą i jak się będą zachowywać. Odruch muchy, która ucieka przed poruszającym się cieniem, wstępnie zaprogramowany instynkt rudzika wędrownego, by udać się na zimę na południe, skłonność niedźwiedzia do zapadania w sen zimowy czy spontaniczność zachowań psa mającego chronić swojego pana to wszystko przykłady instynktów i zachowań, które są głęboko zakodowane. Głębokie kodowanie pozwala tym stworzeniom już od momentu narodzin postępować tak jak ich rodzice, a niekiedy nawet samodzielnie szukać pożywienia i żyć zupełnie niezależnie.\nU ludzi sytuacja ma się nieco inaczej. Co prawda ludzki mózg pod względem genetycznym też przychodzi na świat w pewnym stopniu głęboko zakodowany (na przykład w sprawach oddychania, płakania, ssania, ochrony twarzy i zdolności przyswajania cech rodzimego języka). Jednak w porównaniu z resztą przedstawicieli królestwa zwierząt wychodzi na to, że ludzki mózg w momencie narodzin jest wyjątkowo niedokończony. Szczegółowy schemat połączeń w ludzkim mózgu nie jest wstępnie zaprogramowany. Zamiast tego geny dają bardzo ogólne wskazówki co do planów sieci neuronowych, a w wyniku doświadczeń życiowych dokonuje się ostateczna regulacja wcześniejszego oprogramowania, co stwarza możliwość dostosowania się do szczegółowych warunków funkcjonowania w danym otoczeniu.\nZdolność ludzkiego mózgu do wpasowywania się w środowisko, w którym się narodził, pozwoliła naszemu gatunkowi opanować każdy ekosystem na naszej planecie, a nawet rozpocząć ekspansję w inne obszary Układu Słonecznego.\nPrzez cały okres dzieciństwa środowisko lokalne udoskonala nasz mózg, czerpiąc z ogromu możliwości i kształtując go tak, aby pasował do tego, co nas otacza. Nasz mózg tworzy mniej połączeń synaptycznych, ale za to są one silniejsze.\nNa przykład język, na którego działanie jesteśmy wystawieni w dzieciństwie (czy to angielski, czy japoński), udoskonala zdolność słyszenia typowych dla siebie dźwięków, ale jednocześnie upośledza zdolność wychwytywania dźwięków właściwych tylko określonym innym językom. To znaczy, że dziecko dopiero co urodzone w Japonii i dziecko, które dopiero co przyszło na świat w Ameryce, mają jednakową zdolność słyszenia i reagowania na wszystkie głoski obydwu języków. Jednak z czasem dziecko japońskie utraci chociażby zdolność rozróżniania dźwięków R i L, gdyż w japońskim nie są one odrębnymi głoskami. Jesteśmy zatem efektem kształtowania przez środowisko, w którym przypadkiem się znaleźliśmy.\nW mózgu noworodka neurony są zasadniczo ze sobą niepołączone. W ciągu pierwszych dwóch do trzech lat rozgałęzień synaptycznych przybywa i komórki mają ze sobą coraz więcej połączeń. Jednak później te połączenia zostają przycięte i w wieku dorosłym jest ich mniej, ale stają się za to silniejsze.\nW czasie naszego wydłużonego dzieciństwa mózg dalej przycina połączenia synaptyczne, dostrajając się do konkretnych cech środowiska. Dopasowanie się do otoczenia to bardzo inteligentna strategia, ale pociąga ona za sobą pewne ryzyko.\nJeśli rozwijający się mózg zostanie pozbawiony odpowiedniego, „pożądanego” środowiska, w którym dziecko będzie właściwie stymulowane i zadbane, jego mózgowi trudno będzie ukształtować się prawidłowo. Właśnie tego na własnej skórze doświadczyła rodzina Jensenów z Wisconsin. Carol i Bill Jensenowie adoptowali Toma, Johna i Victorię, kiedy dzieci miały cztery lata. Do czasu adopcji przebywały w państwowym rumuńskim sierocińcu, gdzie panowały przerażające warunki, co nie pozostało bez wpływu na rozwój ich mózgów.\nKiedy Jensenowie odebrali dzieci i wsiedli do taksówki, by opuścić Rumunię, Carol poprosiła kierowcę, by przetłumaczył, co dzieci mówią. Odpowiedział, że jest to jakiś bełkot. Nie przypominał żadnego języka. Chcąc porozumiewać się między sobą, stworzyły one pewien dziwny język mieszany. Nawet gdy dzieci nieco podrosły, nadal borykały się z trudnościami w uczeniu, były to blizny po dzieciństwie, w którym zabrakło odpowiedniej stymulacji.\nTom, John i Victoria niewiele pamiętają z czasów spędzonych w Rumunii. Natomiast tym, kto doskonale pamięta te placówki, jest dr Charles Nelson, profesor pediatrii ze Szpitala Dziecięcego w Bostonie. Po raz pierwszy odwiedził je w 1999 roku. To, co zobaczył, napawało przerażeniem. Dzieci były przetrzymywane w kojcach i pozbawione jakiejkolwiek intensywniejszej stymulacji sensorycznej. Na piętnaścioro z nich przypadał jeden opiekun, a pracownicy ci byli instruowani, by nie brać dzieci na ręce i pod żadnym pozorem nie okazywać im uczuć, nawet kiedy płakały. Wszystko z obawy, że okazywanie uczuć sprawi, iż dzieci będą chciały więcej, a niestety liczba pracowników była ograniczona. W tej sytuacji wszystko podlegało ściśle określonej dyscyplinie. Dzieci siadały w szeregu na plastikowe nocniki. Wszystkie były strzyżone jednakowo, bez względu na płeć. Były też jednakowo ubrane i karmione o stałych porach. Wszystko było jak w zegarku.\nW 1966 roku w celu zwiększenia dzietności pierwszy sekretarz Rumuńskiej Partii Robotniczej Nicolae Ceauşescu wprowadził zakaz stosowania antykoncepcji i aborcji. Państwowi ginekolodzy, znani pod nazwą „policji menstruacyjnej”, dokonywali badań kobiet w wieku rozrodczym, by zapewnić im możliwość posiadania jak najliczniejszego potomstwa. Na rodziny, które miały mniej niż pięcioro dzieci, nakładano „podatek od celibatu”. Wskaźniki urodzeń skoczyły gwałtownie.\nWiele rodzin nie mogło sobie jednak pozwolić na utrzymanie dzieci, dlatego oddawały je do prowadzonych przez państwo placówek. Z kolei państwo tworzyło coraz więcej takich instytucji, by sprostać zapotrzebowaniu. Do roku 1989, kiedy Ceauşescu został obalony, przez sierocińce przewinęło się 170 tysięcy porzuconych dzieci.\nNaukowcy wkrótce ujawnili wpływ sposobu wychowywania w takich placówkach na rozwój mózgu. Badania te nie pozostały bez znaczenia dla polityki rządu. Po latach rumuńskie dzieci z sierocińców zostały zwrócone rodzicom lub objęte rządową opieką zastępczą. W 2005 roku Rumunia zdelegalizowała umieszczanie dzieci w sierocińcach przed drugim rokiem życia, jeżeli nie stwierdzono u nich poważnej niepełnosprawności.\nNa całym świecie miliony dzieci nadal żyją w zinstytucjonalizowanych placówkach rządowych. Wziąwszy pod uwagę konieczność zapewnienia rozwijającemu się mózgowi dziecka troskliwego środowiska, sprawą nadrzędną dla rządzących musi się stać znalezienie sposobów na stworzenie dzieciom warunków pozwalających na prawidłowy rozwój mózgu.\nDzieci, których płacz pozostawał bez odpowiedzi, wkrótce nauczyły się nie płakać. Nie przytulano ich i nie bawiono się z nimi. Chociaż zaspokajano ich podstawowe potrzeby (jedzenie, mycie, ubranie), pozbawione były czułości, wsparcia i jakiejkolwiek stymulacji. W wyniku tego wykształciła się u nich „niewybredna wylewność”. Nelson opowiadał, że gdy wszedł do sali, otoczyła go gromadka małych dzieciaków, których nigdy wcześniej nie widział, i wszystkie chciały wskakiwać mu w ramiona, siadać na kolanach, trzymać za rękę lub z nim wyjść. Mimo że na pierwszy rzut oka taka niewybredność z ich strony może wydawać się ujmująca, jest to tak naprawdę strategia radzenia sobie dzieci zaniedbywanych, a wynika z problemu nieprawidłowo wykształconego długotrwałego przywiązania. Była to wspólna cecha wyróżniająca dzieci dorastające w tego typu placówkach.\nWstrząśnięty tym, czego doświadczył, Nelson wraz z zespołem opracował Bukareszteński program wczesnej interwencji. Przebadali oni 136 dzieci w wieku od sześciu miesięcy do trzech lat, które przebywały w takich placówkach od urodzenia. Po pierwsze, okazało się, że ich iloraz inteligencji wynosił około sześćdziesięciu czy siedemdziesięciu punktów, podczas gdy średnia wynosi sto. Widoczne były oznaki niedorozwoju mózgu, a rozwój języka był mocno opóźniony. Przy użyciu encefalografu (EEG) Nelson stwierdził drastycznie zaniżoną aktywność neuronów.\nMózg ludzki, gdy pozbawi się go czułej opieki i stymulacji poznawczej, nie jest w stanie normalnie się rozwijać.\nOptymizmem jednak napawa to, że badania Nelsona dowiodły istnienia także drugiej strony medalu. Mózg może, oczywiście w różnym stopniu, nadrobić straty, jeśli umieści się dziecko w środowisku bezpiecznym i pełnym miłości. Im młodsze dziecko, tym lepsze efekty. Dzieci umieszczone w rodzinach zastępczych przed drugim rokiem życia na ogół odrabiają straty na całkiem zadowalającym poziomie. Po drugim roku życia także czynią postępy, ale w zależności od wieku borykają się z problemami rozwojowymi o różnym nasileniu.\nWyniki zebrane przez Nelsona akcentują, jak ważną rolę w rozwoju dziecięcego mózgu odgrywa pełne troski i miłości otoczenie. A to z kolei potwierdza fundamentalne znaczenie otaczającego nas środowiska, które warunkuje to, kim będziemy. Jesteśmy niezwykle wyczuleni na nasze otoczenie. Ze względu na stosowaną przez mózg strategię lotu sterowanego, to, kim jesteśmy, zależy w dużej mierze od tego, w czym tkwimy.\nJeszcze kilkadziesiąt lat temu uważano, że formowanie się mózgu dobiega końca wraz z końcem dzieciństwa. Dziś już jednak wiemy, że proces ten trwa nawet do dwudziestego piątego roku życia. Wiek młodzieńczy to czas tak głębokiej reorganizacji i przemiany neuronalnej, że drastycznie zmienia ona sposób postrzegania siebie samego. Hormony krążące po naszym ciele wywołują niezaprzeczalne zmiany fizyczne, gdyż przyjmujemy wygląd człowieka dorosłego, a jednocześnie, co oczywiście ukryte dla oka, mózg przechodzi równie gruntowną przebudowę. Zmiany te nadają niebywały koloryt naszemu zachowaniu i sposobowi reagowania na otaczający nas świat.\nJedna z tych zmian jest związana z rodzącym się poczuciem własnego Ja, a wraz z nim — samoświadomości.\nOchotnicy zgodzili się zasiąść w witrynie sklepowej i wystawić się na widok gapiów. U nastolatków lęk społeczny jest silniejszy niż u dorosłych, co stanowi odzwierciedlenie specyfiki rozwoju mózgu w okresie dorastania.\nBy uchwycić charakter działania mózgu nastolatka, przeprowadziliśmy prosty eksperyment. Razem z moim dawnym studentem, Rickym Savjanim, zaprosiliśmy ochotników, by usiedli na krześle w witrynie sklepowej. Odsunęliśmy zasłonę i nastolatka spoglądającego na świat wystawiliśmy na widok przechodniów.\nZanim jednak umieściliśmy tych ochotników w tej bądź co bądź niezręcznej sytuacji, okleiliśmy każdego czujnikami, by móc mierzyć jego reakcje emocjonalne. Zainstalowaliśmy urządzanie mierzące reakcję skórno-galwaniczną (ang. galvanic skin response, GSR), wyraźny wskaźnik poziomu niepokoju — im szerzej otwierają się wasze gruczoły potowe, tym lepiej skóra przewodzi prąd elektryczny. (Tę samą technologię wykorzystuje poligraf, czyli wykrywacz kłamstw).\nDo eksperymentu zaangażowaliśmy zarówno młodzież, jak i dorosłych. U dorosłych zaobserwowaliśmy dokładnie taką reakcję stresową wynikającą z tego, że ludzie na nich patrzą, jakiej oczekiwaliśmy. Natomiast u nastolatków zauważyliśmy, że w takiej samej sytuacji ich emocje społeczne wskakują na wyższe obroty: kiedy byli wystawieni na widok publiczny, zdradzali wyższy poziom zaniepokojenia, a niekiedy wręcz występowały u nich drgawki.\nSkąd ta różnica? Odpowiedź tkwi w obszarze mózgu zwanym przyśrodkową korą przedczołową. Ulega ona uaktywnieniu, kiedy zaczynamy myśleć o własnym Ja, a zwłaszcza o emocjonalnym znaczeniu dla niego danej sytuacji. Doktor Leah Somerville wraz z zespołem z Uniwersytetu Harvarda zauważyła, że na etapie przejścia z dzieciństwa w okres dorosłości przyśrodkowa kora przedczołowa staje się bardziej aktywna, a szczyt aktywności przypada około piętnastego roku życia. W tym czasie sytuacje społeczne niosą ze sobą duży ładunek emocjonalny i skutkują niezwykle silnymi reakcjami stresowymi na punkcie własnego Ja. Oznacza to, że w okresie dorastania uwaga skupiona na własnym Ja — zwana samooceną — zyskuje największe znaczenie. Natomiast mózg dorosłego człowieka zżył się już ze swoim poczuciem Ja — jak z dobrze rozchodzoną parą butów — i dlatego dorosły nie przejmuje się aż tak, że został wystawiony na widok publiczny w oknie sklepowym.\nMózg nastolatka w budowie\nPod koniec okresu dzieciństwa, a jednocześnie tuż przed rozpoczęciem okresu dojrzewania następuje drugi z kolei etap nadprodukcji: w korze przedczołowej rodzą się nowe komórki i powstają nowe połączenia (synapsy), wytyczając nowe ścieżki jej formowania. Nadmiar tych połączeń przez kolejne dziesięć lat będzie ulegać przycinaniu: przez cały okres dorastania słabsze będą eliminowane, a mocniejsze ulegną wzmocnieniu. W wyniku tego „odchudzania” kora przedczołowa traci w latach młodzieńczych około jednego procentu masy rocznie. Kształtowanie obwodów mózgowych przygotowuje nas na doświadczenia, z jakimi przyjdzie nam się zmierzyć na drodze ku dorosłości.\nZ racji tego, że te ogromne przemiany zachodzą w obszarach odpowiedzialnych za zaawansowane rozumowanie i panowanie nad popędami, okres dorastania to czas dramatycznych zmian w zakresie poznawczym. Grzbietowo-boczna kora przedczołowa, istotna z punktu widzenia kontrolowania podniet, to obszar najbardziej opóźniony w procesie dojrzewania i jego formowanie nie zakończy się przed osiągnięciem wieku dwudziestu kilku lat. Na długo zanim sami neurolodzy odkryli szczegóły tego stanu rzeczy, firmy oferujące ubezpieczenia komunikacyjne zauważyły skutki tego, że ta struktura mózgu jeszcze nie do końca została uformowana, i dodatkowo zwiększają składki ubezpieczeniowe dla nastoletnich kierowców. Podobnie wymiar sprawiedliwości od dawien dawna kierował się takim przeczuciem, traktując młodocianych przestępców łagodniej niż dorosłych.\nPoza nadmiernym poczuciem zakłopotania i nadwrażliwością mózg nastolatka charakteryzuje się wyższą gotowością do podejmowania ryzyka. Bez względu na to, czy jest to łamanie ograniczeń prędkości, czy też sexting swoich roznegliżowanych zdjęć, ryzykowne zachowania są bardziej kuszące niż dla człowieka dorosłego. Wiele w tym przypadku zależy od odmiennego niż u dorosłych sposobu reagowania na różnego rodzaju nagrody i pobudki. Wyrastając z dzieciństwa i wkraczając w okres dojrzewania, obszary mózgu odpowiedzialne za dążenie do przyjemności zwiększają swoją aktywność (jednym z nich jest jądro półleżące). U nastolatków poziom jego funkcjonowania jest już tak samo wysoki jak u dorosłych. Natomiast ważny jest fakt, że działanie kory oczodołowej-czołowej — odpowiedzialnej za podejmowanie decyzji, uwagę i symulację przyszłych konsekwencji — pozostaje nadal na poziomie aktywności obserwowanej u dzieci. Dojrzałe układy odpowiedzialne za poszukiwanie przyjemności przy jednoczesnej niedojrzałości kory oczodołowej-czołowej oznaczają, że nastolatki są nie tylko nadmiernie wrażliwe emocjonalnie, ale też bardziej od dorosłych ograniczone w swej zdolności panowania nad emocjami.\nSomerville i jej zespół twierdzą ponadto, że potrafią wyjaśnić siłę presji rówieśniczej na zachowania nastolatków: mianowicie obszary mózgu odpowiedzialne za poczucie uznania społecznego (takie jak przyśrodkowa kora przedczołowa) są silnie sprzężone z obszarami odpowiedzialnymi za motywację do działania (ciało prążkowane i jego sieć połączeń), co ich zdaniem może wyjaśniać, dlaczego nastolatki są bardziej skłonne do ryzykownych zachowań w otoczeniu przyjaciół.\nW wyniku zmian w wielu obszarach mózgu odpowiedzialnych za nagradzanie, planowanie i motywację poczucie własnego Ja ulega w okresie dorastania głębokim przemianom.\nZatem to, jak postrzegamy świat, będąc nastolatkiem, jest prostą konsekwencją prawidłowego harmonogramu przebudowy mózgu. Zmiany te sprawiają, że stajemy się bardziej wrażliwi na swoim punkcie, bardziej skłonni do podejmowania ryzyka i bardziej podatni na motywowanie swoich zachowań przez grupy rówieśników. Mamy też jednak ważną informację dla sfrustrowanych rodziców na całym świecie: to, kim jesteśmy, będąc nastolatkiem, nie jest tylko kwestią wyboru lub danego nastawienia, lecz stanowi skutek wkroczenia w okres intensywnych, lecz nieuniknionych zmian neurologicznych.\nW wieku dwudziestu pięciu lat proces przebudowy mózgu zachodzący w okresie dzieciństwa i dojrzewania wreszcie się kończy. Ruchy tektoniczne formujące tożsamość i osobowość ustają i wygląda na to, że mózg jest już w pełni uformowany. Można by zatem pomyśleć, że miejsce, w którym jako dorośli się znaleźliśmy, jest już ściśle określone i nic nie jest w stanie tego zmienić. Ale niestety tak nie jest: w okresie dorosłości mózg nadal ulega przemianom. Jeżeli jest coś, czemu można nadawać kształt, a to coś może ten kształt utrzymać, to określamy je przymiotnikiem „plastyczne”. I nie inaczej jest z mózgiem: doświadczenie potrafi zmieniać jego kształt, a on tę zmianę utrwala.\nNiebywałe jest to, że londyńscy taksówkarze potrafią geografię tego miasta po prostu „wykuć na blachę”. W wyniku szkolenia są w stanie określić najprostszą (i zarazem zgodną z przepisami) trasę pomiędzy dwoma dowolnymi punktami na większości obszaru metropolii, bez odwoływania się do mapy. Efekty tego widoczne są w strukturach ich mózgu.\nBy zobrazować, jak oszałamiające mogą być to zmiany, rozważymy przykład pewnej szczególnej działającej w Londynie grupy kobiet i mężczyzn, mianowicie kierowców miejskich taksówek. Przechodzą oni czteroletnie intensywne szkolenie, by później zdać test ze znajomości Londynu — jeden z najbardziej wymagających sprawdzianów pamięciowych. Znajomość wymaga od kandydatów na taksówkarzy wyuczenia się na pamięć rozbudowanych szlaków komunikacyjnych wraz z ich wszystkimi możliwymi węzłami i kombinacjami. Jest to niezwykle trudne zadanie: obejmuje ono 320 różnych tras wiodących przez miasto, 25 tysięcy pojedynczych ulic i 20 tysięcy charakterystycznych i godnych uwagi obiektów — hoteli, teatrów, restauracji, ambasad, posterunków policji, ośrodków sportowych i innych miejsc, w które pasażerowie zechcieliby się udać. Uczestnicy szkolenia poświęcają przeciętnie trzy do czterech godzin dziennie na powtarzanie szczegółów ewentualnych kursów ich taksówki.\nTe jedyne w swoim rodzaju wyzwania umysłowe, jakie stawia się przed zdającymi egzamin ze znajomości miasta, zaciekawiły grupę neurologów, którzy poddali mózgi wielu taksówkarzy badaniu metodą obrazowania. Szczególnie interesował ich niewielki obszar zwany hipokampem, który jest niezwykle istotny, jeśli chodzi o pamięć, zwłaszcza pamięć przestrzenną. Naukowcy odkryli widoczne różnice w budowie mózgu: u kierowców tylna część hipokampa fizycznie rozrasta się bardziej niż u badanych w grupie kontrolnej, co prawdopodobnie odpowiada za poprawę ich pamięci przestrzennej. Badacze stwierdzili ponadto, że im dłużej taksówkarz wykonuje swój zawód, tym większa następuje zauważalna zmiana w tym obszarze, co może dowodzić, że nie jest to wynik posiadanych wcześniej predyspozycji osób obierających sobie ten zawód, lecz skutek praktyki.\nBadania nad taksówkarzami dowiodły także, iż mózg dorosłego człowieka nie pozostaje raz na zawsze ukształtowany, lecz ma zdolność do rekonfiguracji w stopniu, który będzie zauważalny dla wprawnego oka specjalisty.\nW wyniku szkolenia ze znajomości Londynu hipokamp londyńskich taksówkarzy wyraźnie zmienia swój kształt, co znajduje ich odzwierciedlenie w poprawie ich orientacji przestrzennej.\nNie tylko mózg kierowcy przyjmuje nowy kształt. Podczas badania jednego z najsłynniejszych mózgów XX wieku niestety nie udało się odkryć sekretu geniuszu Alberta Einsteina. Okazało się jednak, że obszar kontrolujący palce jego lewej dłoni był znacznie powiększony, tworząc ogromny fałd zwany fałdem omega, gdyż ma kształt greckiej litery Ω, a to wszystko dzięki jego często pomijanemu zamiłowaniu do gry na skrzypcach. Fałd ten ulega powiększeniu u doświadczonych skrzypków, którzy intensywnie ćwiczą precyzyjną biegłość palców lewej ręki. Za to u pianistów fałd omega jest rozwinięty w obu półkulach, ponieważ precyzyjnych, subtelnych ruchów uczą się ich obie ręce.\nAlbert Einstein i jego mózg. Widok „z góry” został przedstawiony na górnym obrazie na ilustracji. Pomarańczowy obszar jest u niego ponadprzeciętnie powiększony — do tego stopnia, że widać, jak nadprogramowa ilość tkanki uformowała fałd na kształt odwróconej greckiej litery omega.\nWzór ukształtowania wzgórków i bruzd na powierzchni mózgu jest w gruncie rzeczy u ludzi jednakowy, lecz subtelne szczegóły dają spersonalizowany i jedyny w swoim rodzaju obraz tego, w którym miejscu pod względem rozwojowym się znajdujesz i kim aktualnie jesteś. Chociaż większość tych zmian jest zbyt mała, by dostrzec je gołym okiem, wszelkie wasze doświadczenia musiały spowodować zmiany w fizycznej strukturze mózgu, począwszy od ekspresji genów, poprzez umiejscowienie konkretnych cząsteczek białka, aż do całej budowy neuronów. Rodzina, z której się wywodzisz, kultura, w której żyjesz, przyjaciele, których masz, praca, którą wykonujesz, każdy film, który oglądasz, i każda rozmowa, którą prowadzisz, pozostawiają swój ślad w twoim układzie nerwowym. Nagromadzenie tych niezatartych mikroskopijnych tropów czyni cię tym, kim teraz jesteś, jak również determinuje to, kim będziesz w przyszłości.


pomoc kuchenna – Poznań | Gumtree\npomoc kuchenna | Poznań\nFiltry powiadomienia: pomoc kuchenna, Poznań\nPomoc kuchenna - super stawka 19zł/h - praca na stałe!!\nPoszukujemy pracowników na stanowisko pomocy kuchennej w Sadach pod Poznaniem.Zatrudnienie od zaraz Stawka 19 zł/hPraca zmianowa (6/7-14/15, 18-2)Wymagana aktualna książeczka sanepid.Prosimy o przesyłanie zgłoszenia z nr telefonu lub CV.Prosimy o dopisek klauzuli:„Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych zawartych w mojej ofercie pracy dla potrzeb niezbędnych do realizacji procesu rek ...\nFirma kateringowa zatrudni osoby do pracy w kuchnii.\nFirma kateringowa zatrudni osoby do pracy w kuchnii.Praca w godzinach 7-15 12-21.Osoby nie przychodzące na spotkania proszę nie zgłaszać swoich kandydatur.Firma mieści się na Fabianowie .Serdecznie zapraszam.\nZatrudnimy Pomoc kuchenna\nZatrudnimy Pomoc kuchenna -prace kuchenna-zmywak-pomoc kucharzowi-praca od zaraz -wynagrodzenie 14zł na rękę za godzinę pracy -wyżywienie w pracy-miła atmosfera\nSzukamy pomocy kuchennej do firmy cateringowej w Luboniu , praca od niedzieli do piątku w godzinach 6 - 14.Szczegóły pod nr tel 799 146832\nZatrudnię sumienną osobę do pracy w kuchni, pomoc przy produkcji mięsa, krojenie warzyw, przygotowywanie dań i zup. Doświadczenie i zamiłowanie do gotowania będzie dodatkowym atutem.\nZatrudnię pomoc kuchenną od poniedziałku do piątku\nPoszukujemy kandydatów do pracy w ruchliwej restauracji w centrum Poznania. Praca od poniedziałku do piątku w godzinach pomiędzy 6:00 - 17:00. Zapewniamy 8 do 10 godzin pracy dziennie.Stawka zależna od umiejętności. W przypadku dłuższej współpracy możliwa umowa o pracę.Podczas godzin pracy zapewniamy jedzenie i napoje.Do obowiązków należy: przygotowywanie śniadań, obróbka warzyw, mięsa, prace porz ...\nFirma kateringowa zatrudni pomoc kuchenną.\nFirma kateringowa zatrudni pomoc kuchenną .Warunki i obowiązki omawiamy na spotkaniu.Praca od pn-pt 7-15 .Firma miesci sie na Fabianowie.Serdecznie zapraszam.\nOtrzymuj codziennie e-mail z najnowszymi ogłoszeniami: pomoc kuchenna, Poznań


Kup pan cegłę, czyli o etyce w PR - fortis mag - design | technologie | prawo | social media | PR\n„Kup pan cegłę” - to jakże afirmatywne orędzie cwaniaczków warszawskich okazuje się być niemalże metaforą powitalnego apelu dziennikarza do PR-owca. Nie o cegłach tu jednak mowa, a o tzw. „rameczkach” i artykułach sponsorowanych. Gdzie zaczyna, a gdzie kończy się etyka współpracy?\nArtykuły sponsorowane są niebywale bardzo ciekawym i istotnym czynnikiem w budowaniu zasięgu marki oraz jej świadomości. Nie da się jednak ukryć, iż zajmują one dosyć kosztowną pozycję w cenniku reklam wydawcy. Czy promocja w formie artykułu sponsorowanego jest propozycją nie do odrzucenia? Czy jest ona etyczna?\nDziałalność mediów i dziennikarstwa reguluje ustawa o Prawie Prasowym. Za treści artykułu sponsorowanego odpowiada wydawca i to on powinien zadecydować o publikacji treści w magazynie (również internetowym). „Artykuł sponsorowany” – to pierwsze i podstawowe słowa, które muszą znaleźć się nad promocyjnym materiałem. Art. 36 Prawa Prasowego jasno sygnalizuje nam, iż ogłoszenia i reklamy muszą być oznaczone w sposób nie budzący wątpliwości, iż nie stanowią one materiału redakcyjnego. Z tego względu wydawnictwa lokują treści sponsorowane we wspomnianych ramkach, stosując różnego rodzaju wyróżnienia, aby nie wprowadzać w błąd czytelnika. Z prawnego punktu widzenia zachowanie tych zasad daje nam przywilej działania zgodnie z etyką.\nNie każdą firmę stać na formę reklamy w postaci artykułu sponsorowanego, nie każda też w swojej strategii planuje tego typu działania. W takiej sytuacji wszystko pozostaje w rękach przedstawiciela wydawnictwa. Z pomocą przychodzą potocznie zwane „dary losu”, które niejednokrotnie są łakomym kąskiem dla dziennikarza. Nowy tablet, komputer i inne „zachęty” budzą wiele kontrowersji w kwestii metod pozyskiwania artykułów promocyjnych.\nCzy takie działania są etyczne? Czy są one wyłącznie „dobrym gestem” w stronę wydawcy? Jest to temat bardzo dyskusyjny. Etycznym niewątpliwie jest niegodzenie w niczyje interesy. Warto też odróżnić pojęcie wdzięczności od przekupstwa. Prezenty od przedstawicieli firm są bardzo miłym gestem, zwłaszcza jeśli są trafne i akuratne do okoliczności. To dobrze świadczy o marce i etyce współpracy, jaką się posługuje. Jednak tę bardzo śliską granicę dywersyfikuje wchodzenie w łaski „pismaka” – pojęcie etyki w tej sytuacji jest już tylko i wyłącznie ambiwalentnym stwierdzeniem.\nRegulacja norm etycznych\nKarta Etyczna Mediów oraz Kodeks Etyki Dziennikarskiej dosyć precyzyjnie regulują zasady pracy dziennikarza. Co z PR-owcami? Otóż, firmy świadczące usługi Public Relations, mają do dyspozycji Kodeks Dobrych Praktyk ZFPR. Precyzuje on zasady i standardy świadczenia usług PR. Firmy należące do Związku Firm Public Relations dobrowolnie zobowiązują się do przestrzegania jego zapisów. Kodeks uzyskał pozytywną opinię Urzędu Ochrony Konsumentów i Konkurencji. Dokument reguluje także omawianą kwestię prezentów (pkt. 10, II Media): „Firmom i ich pracownikom nie wolno wręczać prezentów o wartości powyżej kwoty określonej w Ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych art. 21, ust. 68a (kwota darowizny wolna od podatku, określona w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – 100 zł brutto).”\nWarto sięgnąć do poniższych dokumentów po wiedzę o dobrych obyczajach i etyce.\nKarta Etyczna Mediów:\nDziennikarski Kodeks Obyczajowy (Kodeks Etyki Dziennikarzy):\nKodeks Etyki Dziennikarskiej Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich:\nKodeks Dobrych Praktyk Związku Firm Public Relations:\nPoprzedni artykułUstawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r.\nNastępny artykułTeoria kolorów\nprsocial media Na jakich kanałach social media promować firmę?4 maja 2015 — autor Aleksandra Szwarc


Suknie ślubne i trendy na rok 2021 - Suknie-Weselne.pl\nNadeszły nowe trendy w sukniach ślubnych 2021! Płynne i lekkie suknie ślubne, suknie artystyczne i koronkowe suknie ślubne to największy hit 2021 roku. Zainspiruj się najpiękniejszymi modelami z kolekcji sukien ślubnych z 2021 roku, aby znaleźć tą najpiękniejszą, w której pójdziesz do ołtarza. Projektanci zaprezentowali już trendy sukien ślubnych 2021. Masz możliwość odkrycia nowych trendów ślubnych, które pojawiły się tego roku - i oczywiście możliwość, aby wybrać suknię ślubną, która będzie Twoją ozdobą w ten w wielki dzień.\nBierzesz ślub w 2021 roku i szukasz idealnej sukienki? Suknie ślubne trendy na rok 2021\nDobra wiadomość, nowe kolekcje sukien ślubnych 2021 właśnie dotarły. W programie na ten sezon znajdziemy sukienki szykowne i cygańskie suknie ślubne, ale także sukienki halkowe, koronki, hafty, zabawy z przezroczystością, a także różnorodne kształty szwów sukni ślubnych. Dominują suknie ślubne boho i suknie ślubne w stylu księżniczka. Sporym zainteresowaniem cieszą się również suknie ślubne plus size.\nKolekcje sukien ślubnych i trendy 2021\nGdy już otrząśniesz się z emocji po oświadczynach, musisz pomyśleć o przygotowaniach, zaczynając od poszukiwania idealnej sukni ślubnej. Na szczęście masz wiele możliwości — jesteś rozpieszczona wyborem między modelami oferowanymi zarówno przez wielkich i wschodzących projektantów, jak i coraz liczniejszych marek sukien ślubnych już gotowych do noszenia — na przykład tych z salonu sukien ślubnych. Możesz też zamówić swoją wymarzoną suknię ślubną u krawcowej, a będzie to suknia ślubna szyta na miarę Twoich oczekiwań! Tylko jaki styl sukni ślubnej wybrać?\nModa i suknie ślubne 2021\nAby pomóc Ci znaleźć suknię ślubną Twoich marzeń, projektanci co roku podczas Tygodnia Mody dla Nowożeńców odsłaniają najważniejsze trendy w sukniach ślubnych. W zależności od Twojego stylu i sylwetki, w tych nowych kreacjach z pewnością znajdziesz to, czego szukasz. Jeanne Source, Lorafolk, Laure de Sagazan, Rime Arodaky, Cymbeline, Adélie Métayer i Victoire Vermeulen przedstawiają swoją nową kolekcję 2021!\nTrendy w sukniach ślubnych 2021 - halkowa suknia ślubna\nWśród modnych modeli znajdziemy suknię ślubną halkową. Niezwykle umiarkowana, suknia z akcentami z lat 90 pozostaje wyborem zapewniającym doskonały ślub. Do wyboru jedwab lub jedwabna satyna - suknia ślubna halka uwodzi dopasowanym krojem i wyrafinowanym stylem. Ta sukienka jest głównym celem dla przyszłej panny młodej poszukującej klasycznej prostoty!.\nZestaw ślubny — trendy w sukniach ślubnych na 2021\nKomplet ślubny składający się z góry i spódnicy nie zakończył uwodzić przyszłych żon. Świetny ślubny trend 2020, ponownie w tym sezonie. Rime Arodaky, Victoire Vermeulen, Mademoiselle de Guise — projektanci włączają te piękne zestawy ślubne do swojej kolekcji 2021.\nKoronkowa suknia ślubna — suknie ślubne księżniczka\nKoronkowa suknia ślubna z powodzeniem przenika pory roku. Na topach, spódnicach, dekoltach, a nawet rękawach, koronki zapraszają - suknie ślubne z grą przezroczystości, efektami 3D, haftowanymi kwiatami. Szykowny i modny detal? Rękawy balonowe, które nadają przewiewności i tak romantycznego wyglądu. Ponadto w nowych kolekcjach znajdziemy zarówno materiały płynne, jak i lekkie, takie jak tkaniny strukturalne i couture.\nOdkryj bez dalszej zwłoki trendy najpiękniejszych sukien ślubnych 2021 roku!\nGenerated in 0.036 Queries: 5 Online: 295 F: 20621


Jak zwiększyć efektywność w naszej firmie? | Biznesowe aktualności\nHome » Jak zwiększyć efektywność w naszej firmie?\nKiedy posiadamy własną działalność, myślimy, że wszystko pójdzie po naszej myśli. Od pierwszych dni naszej działalności sumiennie dążymy do tego, by odnieść wielki sukces na rynku. Ofiarujemy swój wolny czas na rozwijanie własnego przedsiębiorstwa.Robimy co się tylko da, aby nasza firma odnalazła uznanie wśród nabywców. Dobrze zdajemy sobie sprawę z tego, że jedynie ogromny trud może przynieść zadowalające wyniki.\nJednakże, pamiętajmy, że wyjątkowo istotną rolę w sukcesie naszego interesu odgrywają również nasi pracownicy. Próbujemy zawsze zatrudniać odpowiednich ludzi, którzy posiadają wymagane umiejętności i spore doświadczenie. Myślmy, że wszystko musi w takie grupie funkcjonować znakomicie, a jednak czasem bywa inaczej. Może się okazać, że odpowiednio dobrana drużyna to nie wszystko. Nawet nasz najlepszy pracownik może w pewnym momencie zwolnić obroty. W takich przypadkach zastanawiamy się, co zrobiliśmy źle. Czasem, jak się okazuje, największy kłopot jest w nas samych.\nNawet najskuteczniejsza grupa nie poradzi sobie bez dobrego przywódcy. Jeśli mamy problem z kierowaniem swoimi pracownikami, to powinniśmy zainwestować w szkolenia z zarządzania zespołem (Strona główna). Nie każdy urodził się doskonałym przywódcą, ale niektóre instynkty jesteśmy w stanie w sobie wyćwiczyć. Na takich treningach nauczymy się, jak skutecznie kierować swoim zespołem, tak by zwiększyć skuteczność ich pracy.\nJeżeli zamierzasz obejrzeć coś niezwykle ciekawego, spójrz na serwis tej firmy, zobaczysz w tamtym miejscu sporo bardzo tanich ofert.\nTakie szkolenie przywództwo (mój link) pomoże nam zyskać wielką pewność siebie. Całkiem możliwe, że odkryjemy w sobie skryte do tej pory umiejętności.\nWszelkiego rodzaju szkolenia interpersonalne to wielka szansa też dla naszych pracowników. Dzięki nim, nasz kolektyw będzie miał okazję do podwyższenia swych kwalifikacji, a także zyskania nowych, ciekawych zdolności, które potem będą mogli wykorzystywać w swojej pracy. Po pewnym czasie na pewno spostrzeżemy ogromne przemiany w naszej firmie. Zwiększy się skuteczność pracy, co pozytywnie wpłynie na finanse naszego przedsiębiorstwa. Może się okazać, że pieniądze, które przeznaczyliśmy na tego typu treningi to najlepsza z dotychczasowych inwestycji.


5 pytań rekrutera, na które warto przygotować odpowiedź | Serwis Kariera\n"Opowiedz o sobie…"\nTo jedno z najczęstszych pytań zadawanych już na wstępie. Choć wydaje się to banalne, kandydaci często odpowiadają na nie ogólnikowo i nieprecyzyjnie. Warto wcześniej przygotować kilka przekonujących faktów o sobie. Stwórz listę swoich mocnych stron, osiągnięć zawodowych i pozazawodowych, z których jesteś dumny. Jeśli brak Ci doświadczenia – skup się na pochwaleniu wiedzą, którą zdobyłeś na praktykach, stażach czy kursach. Twoja wypowiedź musi być intrygująca i szczera, wtedy masz szansę przekonać do siebie potencjalnego pracodawcę.\n"Co jest Twoją pasją?"\nWiększość kandydatów z góry zakłada, że rekruter chce usłyszeć o zainteresowaniach związanych z pracą w danej branży. Warto jednak wyróżnić się na tle innych i zaskoczyć rozmówcę nietypowym hobby. Jeśli np. masz zamiłowanie do sportów ekstremalnych, grasz na jakimś instrumencie lub uprawiasz ekologiczny ogródek – nie wahaj pochwalić się swoją pasją. Kreatywność to cecha ludzi najchętniej poszukiwanych przez pracodawców.\n"Co było powodem rezygnacji z poprzedniej pracy?"\nTo pytanie często bywa pułapką. Nie powinniśmy przecież mówić, że odeszliśmy z firmy z powodu niesatysfakcjonujących zarobków albo szefa, który skutecznie uprzykrzał nam każdy dzień w pracy. Choć liczy się szczerość, nie warto ujawniać wszystkich powodów naszych poprzednich decyzji – zwłaszcza tych wywołanych niedogodnościami osobistymi lub finansowymi. Warto podkreślić więc, że zmiana była podyktowana np. chęcią rozwoju, poszukiwania nowych wyzwań, poszerzania swoich horyzontów czy potrzebą poznania nowej branży.\n"Dlaczego powinniśmy Cię zatrudnić?"\nJest to zazwyczaj pytanie wieńczące spotkanie rekrutacyjne, więc bądź gotowy na udzielenie szybkiej odpowiedzi, bez długiego zastanawiania się. Najważniejsze, by jak najlepiej „sprzedać” wtedy swoje zalety. Możesz odwołać się do swojej efektywności, pracowitości oraz powiedzieć, że jesteś pracownikiem godnym zaufania i można na Tobie polegać. Podkreśl także, że zależy Ci na rozwoju i podnoszeniu swoich kompetencji, co sprawi, że będziesz postrzegany jako ambitny oraz zmotywowany.\n"Jakim zwierzęciem jesteś?"\nNiekiedy zdarza się, że osoba przeprowadzająca z Tobą wywiad, zada Ci pytanie nietypowe, być może nawet sprawiające wrażenie dziwnego. Jego celem jest najczęściej sprawdzenie Twojej pomysłowości i umiejętności poszukiwania niestandardowych, nieszablonowych rozwiązań pod presją czasu. To też sprawdzian reakcji kandydata na sytuacje stresowe. Jeśli zachowasz spokój oraz nie dasz zbić się z tropu – poradzisz sobie nawet z najbardziej zaskakującym pytaniem.


Jak przyrządzić rydze?, Produkty naturalne - Ekologiczne wyroby góralskie - Sklep Wyrobynaturalne.com\nRydze są to grzyby jadalne, które są niezwykle pożądane przez grzybiarzy. Ich smak jest bowiem uznawany za jeden z najlepszych, szczególnie, jeśli wykorzysta się prosty przepis i usmaży się je na maśle. Grzyby te wyróżniają się pomarańczowym kolorem, dlatego dość łatwo odnaleźć je w lesie, jednak można je również pomylić z grzybami trującymi, dlatego trzeba naprawdę uważać. Dowiedz się, w jaki sposób odróżnić rydze od innych grzybów i skorzystaj z naszych sprawdzonych przepisów!\nRydze - smaczne grzyby o właściwościach odżywczych\nMleczaj rydz (lactarius deliciosus) jest zaliczany do grzybów jadalnych. Posiada naprawdę wyjątkowy smak i niezwykły zapach, dlatego jest bardzo ceniony przez grzybiarzy. W polskiej kuchni stosowany jest tradycyjnie od stuleci.\nRydze składają się w dużej mierze z wody, jednakże zawierają one również składniki odżywcze, takie jak prowitaminę A, czyli beta-karoten, który odpowiada za jego pomarańczowy kolor. Oprócz niej zawierają one witaminę C, E oraz witaminy z grupy B, żelazo, cynk, potas, wapń oraz inne mikroelementy. Stanowią również cenne źródło białka, dlatego idealnie sprawdzą się w diecie wegetariańskiej. Są również źródłem błonnika.\nMleczaj rydz - jak go rozpoznać?\nRydz występuje w polskich ladach iglastych, w szczególności świerkowych, od sierpnia do listopada. Posiada charakterystyczny, pomarańczowy kolor (może być również łososiowy lub czerwonawy). Jego kapelusz na zazwyczaj średnicę 4-10 cm i ma lejkowaty kształt. Brzeg kapelusza jest podwinięty, a w przypadku większych okazów również falisty. Charakterystyczną cechą rydza są ciemniejsze pręgi na jego kapeluszu.\nBlaszki rydza mają zazwyczaj ciemnopomarańczowy kolor, są gęste i sięgają na stosunkowo niski trzon, który posiada barwę jaśniejszą od kapelusza. Na tronie znajdują się również charakterystyczne, płytkie, pomarańczowe jamki.\nRozpoznać rydza można również po tym, że uszkodzony grzyb wydziela pomarańczowe mleczko, przypominające nieco sok z marchewki, które w momencie kontaktu z powietrzem zaczyna zielenieć.\nRydze - przepisy na najsmaczniejsze grzyby\nRydze to grzyby, które posiadają wyborny smak, dlatego z ich użyciem powstaje wiele ciekawych przepisów. Warto jednak wiedzieć, że należy je spożyć lub przetworzyć jak najszybciej po zebraniu. Zawierają one białko, które szybko ulega rozkładowi stając się substancją toksyczną.\nJednym z najbardziej popularnych sposobów przyrządzania tych grzybów jest marynowanie ich w occie. Rydze w occie nabierają doskonałego, nieco korzennego smaku i stanowią wyśmienitą przekąskę samodzielnie lub jako dodatek do sałatek czy kanapek.\nRydze na maśle - przepis\nWśród doskonałych i naprawdę smacznych pomysłów na te doskonałe grzyby wymienić można także rydze smażone na maśle. Metoda ta wydobywa z nich cały aromat!\nJak przygotować rydze smażone na maśle? Grzyby należy dokładnie oczyścić. Na patelni rozpuścić masło, wrzucić kapelusze na patelnię, dodać sól i pieprz, a następnie smażyć rydze do momentu, w którym się zarumienią. Tak przygotowane można serwować na stół.\nRydze marynowane i rydze w zalewie solnej\nRydze smażone na maśle to jedna z metod przyrządzania tych aromatycznych grzybów, która zajmuje zaledwie kilka minut. Istnieją również inne sposoby na przygotowanie tych pysznych grzybów.\nRydze można zamarynować w occie, co nada im głębokiego, korzennego aromatu. Dodatkowo, mogą być rydze w zalewie solnej. Tak przygotowane rydze najlepiej spożywać samodzielnie, w formie przekąski lub dodawać do koreczków, kanapek czy sałatek.\nNie masz czasu na samodzielne marynowanie rydzów, a uwielbiasz ich smak? Możesz skorzystać z bogatej oferty rydzów dostępnych w sklepach z dobrej jakości, naturalnymi wyrobami.


Odkryto nowe ślady stóp praludzi - Archeologia - rp.pl\nAktualizacja: 14.12.2016, 19:04\nOdkryto nowe ślady stóp praludzi\nSłynna Lucy żyła 3,2 mln lat temu. Zapewne w haremie samca.\nWikimedia Commons (CC BY-SA 3.0 fot Shalom)\nOdciśnięte w ziemi tropy australopiteków sprzed ponad 3 mln lat zdradzają stosunki społeczne praludzi.\nŚlady zidentyfikowano zaledwie 150 metrów od miejsca słynnego odkrycia najstarszych praludzkich tropów w Laetoli w dzisiejszej Tanzanii. Tamte zauważono w latach 70. ubiegłego stulecia, a mają 3,66 mln lat, co czyni je najstarszym tropem dwunożnych przodków ludzi.\nPodobnie jak te najnowsze, prawdopodobnie należały do Australopithecus afarensis – gatunku prymitywnych praludzi żyjących od 3,7 do 1,3 mln lat temu. Najsłynniejszym przedstawicielem tego gatunku jest Lucy – niewielka samica, której skamieniałe szczątki szacuje się na 3,2 mln lat.\nDobrze zachowany (w ok. 40 proc.) szkielet Lucy odkryto w 1974 roku w regionie Afar w Etiopii. Lucy miała około 1 metra wysokości i ważyła 30 kilogramów. Jej mózg przypominał mózg szympansa – był trzykrotnie mniejszy od naszego. W wieku ok. 25 lat prawdopodobnie spadła z drzewa lub utonęła. Najnowsze badania skamieniałych kości australopiteków wskazują, że mogły one większą część czasu spędzać na drzewach – uszkodzenia kości wspierają tezę o upadku z gałęzi. Twierdzenie, że Lucy i jej koledzy bez trudu poruszali się w pozycji wyprostowanej, było zatem przedwczesne – argumentowali jeszcze dwa tygodnie temu naukowcy na łamach „Nature".\nNajnowsze odkrycie włoskich badaczy z Uniwersytetu Florenckiego dodaje jednak kolorów temu obrazowi.\n– Ślady stóp pozwalają nam zrekonstruować – zrobić fotografię – codziennego życia tych stworzeń – mówi Jacopo Moggi-Cecchi sieci BBC.\n– Nasze odkrycie i to, co znaleziono tu wcześniej, kreślą obraz kilku wczesnych przodków człowieka poruszających się w grupie. Idą po pyle z wulkanicznej erupcji, na który spadł właśnie deszcz – opisuje prof. Giorgio Manzi, szef zespołu badaczy z Uniwersytetu Florenckiego. – Ale wiemy coś więcej. Odciśnięte ślady jednego z osobników pokazują, że był znacznie większy niż reszta w tej grupie. To sugeruje, że był dużym samcem – dodaje prof. Manzi. – Przy szacowanym wzroście 165 centymetrów jest największym australopitekiem, jakiego dotąd widzieliśmy.\nPorównanie z rozmiarami Lucy pokazuje, jak bardzo zróżnicowana była to grupa. Tym bardziej że odciśnięte ślady znajdują się w odległości zaledwie 150 metrów od tych odkrytych w ubiegłym wieku. Zdaniem naukowców ślady w Laetoli pozostawiły australopiteki, których wzrost raczej nie przekraczał 140 cm. W dodatku poruszały się dość szybko, co wskazuje na większą wprawę w dwunożnym chodzie, niż mają np. szympansy.\nNaukowcy sądzą, że australopiteki tworzyły grupy podobne do tych, jakie dziś formują goryle. Stado tworzy dominujący samiec, grupa samic i młode. To pogląd odmienny niż panujące dotąd przekonanie, że wcześni ludzie łączyli się w „rodziny", tak jak Homo sapiens, czy choćby w wielopokoleniowe grupy, jak szympansy.\n– Wniosek jest taki, że grupa składała się z jednego samca, dwóch albo trzech samic i jednego lub dwóch młodych. Co prowadzi nas do przekonania, że jeden samiec łączył się z kilkoma samicami – wyjaśnia dr Marco Cherin z Uniwersytetu w Perugii.\nGdy Włosi zakończą badania śladów, do pracy wezmą się specjaliści od anatomii. Zbadają odciśnięte w wulkanicznym pyle tropy i spróbują zrekonstruować stopy, które je pozostawiły. Wtedy można będzie rozstrzygnąć, czy koledzy Lucy więcej czasu spędzali na drzewie czy już na ziemi.


Neurochirurgia – leczenie schorzeń kręgosłupa | NZOZ EUROKLINIKA\nPrzełom w walce z oznakami starzenia\nNeurochirurgia – leczenie schorzeń kręgosłupa\nDyskopatia lędźwiowa, rzadziej szyjna, jest utrapieniem wielu pacjentów z powodu niezwykle silnych dolegliwości bólowych kręgosłupa promieniujących od nogi lub ręki. Dyskopatia to choroba krążka międzykręgowego (dysku) w której dochodzi do przemieszczenia części jądra galaretowatego potocznie określana jako wypadniecie dysku. Jeszcze do niedawna jednym ze sposobów leczenia dyskopatii była poważna operacja kręgosłupa. Dzięki zastosowaniu nowej metody zwanej nukleoplastyką koblacyjną u 80 proc. pacjentów obserwuje się dobre albo bardzo dobre wyniki leczenia.\nWiecej informacji na ten temat >>>\nZapoznaj się z naszymi pozostałymi aktualnościami – pielęgnacja skóry.


Profil donio78 - Zapytaj.onet.pl -\nCody Rhodes #1\nWalki u Undertaker 323\nNie, nie boję się ♥ ..!\nWorld Wrestling of Kondek111111 & Rey Mysterio1998\n★ Typer gal WWE PPV ★\nskomentował(a) 18.03.2013 18:13\nTwoje pytanie: "Nbeuiprwbvvgfr ?" zostało usunięte przez moderatora. Wyjaśnienie: Zadawaj pytania, na które istnieje możliwość udzielenia odpowiedzi. Jeśli to tylko możliwe, cały sens pytania powinien znajdować się w tytule pytania.\nskomentował(a) 03.02.2013 16:58\njasne napisz na priv i się dogadamy :)\nskomentował(a) 19.01.2013 11:58\nTwoje pytanie: "żal mi ludzi" zostało usunięte przez moderatora. Wyjaśnienie: Zadawaj pytania, na które istnieje możliwość udzielenia odpowiedzi. Jeśli to tylko możliwe, cały sens pytania powinien znajdować się w tytule pytania.\nskomentował(a) 05.11.2012 20:40\nZapraszam do klubu WWE wiem, że jest ich dużo ale Zapraszam\nskomentował(a) 27.10.2012 16:51\nHej ;) Pisałeś do mnie na profilu czy robię profile (tak wiem niezręczne sformułowanie) xd Robię :D\nskomentował(a) 02.09.2012 23:28\nTwoje pytanie: "Czy jak użytkownik usunie pytanie w którym miałem naj. odp to strcę swoję pkt ?" zostało usunięte przez moderatora. Wyjaśnienie: SPAM! Pytanie zawiera reklamę swojego profilu lub pytania.\nskomentował(a) 02.09.2012 12:40\nDotyczy pytania: "Jak zaktualizować PS3?" Pytanie było zadane w nieodpowiedniej kategorii - zostało przeniesione do kategorii właściwej.\nskomentował(a) 28.07.2012 11:55\nTwoje pytanie: "Dołączysz do klubu ?" zostało usunięte przez moderatora. Wyjaśnienie: SPAM! Pytanie zawiera reklamę swojego profilu lub pytania.\nskomentował(a) 25.07.2012 19:56\ndolącze do klubu jak ty do mojego\nwejdź na mój profil i WOD-Wrestling Of Destruction\njak dołączysz to ja do tego co ty zapraszasz.\na jak nie dołącze a ty dołączysz będziesz mógł się wypisać\nskomentował(a) 21.07.2012 14:30\nCzas wygenerowania strony: 0.11148100


EFA EFPA 6 Spotkanie Certyfikowanych Doradców Finansowych EFPA\nZa nami 6 spotkanie Certyfikowanych Doradców EFPA, pod hasłem: „Nowy model doradztwa finansowego. EFPA wyznacza standardy zgodne z MIFID II”.\nW tym roku celem spotkania było wypracowanie rekomendacji certyfikowanych doradców finansowych EFPA i partnerów rynkowych dla optymalnego modelu doradztwa finansowego w Polsce, zgodnego z MiFID II.\nPiękny widok na Zalew Zegrzyński, przyjemna pogoda sprzyjały rozważaniom nad konsekwencjami wdrożenia dyrektywy MIFID II na polskim rynku doradztwa finansowego, po których nastąpiła oryginalna sesji photocoachingu grupowego, a w końcu świetna zabawa do późnych godzin nocnych.\nCzęść merytoryczną spotkania zdominowały prezentacje i rozważania na temat możliwych kierunków rozwoju doradztwa finansowego w Polsce, odwołujących się do przykładów krajów takich jak Wielka Brytania czy Holandia, które przeszły okres dostosowania. Nie zabrakło także dyskusji (a czasami kontrowersji) wokół instytucji „doradztwa niezależnego” jako bardziej transparentnego dla klientów.\nCzy będzie ona standardem na rynku po wdrożeniu MIFID II? Z wypowiedzi panelistów wynikało, iż nie będzie to model dominujący z uwagi na radykalny wpływ MIFID II na możliwość przyjmowania zachęt od dostawców produktów, a właściwie całkowity zakaz stosowania zachęt.\nJak podkreślali prezentujący, MIFID II dla zawodu doradców bankowości prywatnej i osobistej to wzrost wymagań w zakresie ich wiedzy i kompetencji. Dyrektywa stawia wyraźny nacisk na odpowiednie przygotowanie doradców. Instytucje finansowe będą musiały zapewnić, że ich pracownicy mają odpowiednią wiedzę, a w szczególności rozumieją charakterystykę oferowanych produktów, ryzyka i koszty z nimi związane. Dodatkowo powinni oni rozumieć sposób, w jaki zmiany zachodzące na rynkach wpływają na ceny produktów.\nBardzo oryginalnym pomysłem organizatorów spotkania była specjalna sesja photocoachingu grupowego, w trakcie którego doradcy mieli możliwość „spojrzenia w siebie i powrotu do wartości”, które w trakcie zeszłorocznego spotkania uznaliście za ważne w Waszej pracy i życiu prywatnym.\nW spotkaniach doradców EFPA uczestniczę od samego początku. Pamiętam pierwsze spotkanie w Klubie Bankowca w 2010 r., kiedy Mistrz Sportu Robert Korzeniowski przekonywał, że mistrzostwo w każdej dziedzinie bierze się z przekonania o własnej wartości, ogromnej wewnętrznej motywacji oraz energii do nieustannego dbania o swoje przygotowanie zawodowe.\nPisałam wówczas w Newsletterze, że z punktu widzenia zawodu doradcy finansowego wygranym jest ten, kto nie potraktuje całego zamieszania związanego z MiFID-em jako kolejnego wytworu unijnej biurokracji. W to miejsce użyje swojego najlepszego warsztatu doradcy, aby sprostać wymogom MiFID, posługując się jego przepisami w sposób zrozumiały dla klientów. Główny cel wdrożenia MiFID, którym jest ochrona interesu klienta, zostanie wówczas osiągnięty. Nie zmieniam zdania w związku z wdrożeniem MIFID II.\nZapraszam do lektury relacji ze spotkania. Do zobaczenia za rok!


Strona główna / Z życia Kościoła / Rok 2022 / Procesja rezurekcyjna\nProcesja, paschał, krzyż z czerwoną stułą, figura Zmartwychwstałego - te symbole Zmartwychwstania mają swoje głębokie znaczenie.\nCharakterystyczna dla wielkanocnego poranka jest procesja rezurekcyjna. Wierni idą za Najświętszym Sakramentem, aby symbolicznie ogłosić światu, że Chrystus zmartwychwstał i zwyciężył śmierć. Ale jest to również wyrażenie pragnienia kroczenia w życiu za Chrystusem pozostającym w Kościele pod eucharystycznymi postaciami Chleba\nPrzeżywaniu liturgii Zmartwychwstania Pańskiego towarzyszą różne znaki. Wśród nich na plan pierwszy wysuwa się paschał. „Ta wielkanocna świeca zajmuje centralne miejsce w świątyni - obok ołtarza - od Wigilii Paschalnej do uroczystości Zesłania Ducha Świętego. Jest symbolem Zmartwychwstałego Chrystusa. (...) W Wigilię Paschalną, podczas Liturgii Światła (...), zapala się wielkanocną świecę od poświęconego przedtem ognia. W uroczystej procesji paschał wnosi się do kościoła, gdzie ma przypominać słup ognia, który prowadził naród wybrany przez pustynię ku wolności (por. Wj 13,21). Paschał jest także znakiem przypominającym Zmartwychwstałego Chrystusa wyprowadzającego ludzkość z niewoli grzechu ku wolności dzieci Bożych" - pisze w Gościu Niedzielnym ks. Sławomir Madajewski, liturgista.\nWarto zwrócić uwagę, że paschał jest bogato zdobiony, a jego ornamentacja ma głęboką wymowę. W samym środku świecy widnieje krzyż z pięcioma woskowymi ziarnami symbolizującymi pięć ran Chrystusa, które pozostały na uwielbionym Ciele Zmartwychwstałego Pana. Cyfry bieżącego roku wskazują, iż Jezus Chrystus jest Panem obecnego czasu, a pierwsza i ostatnia litera alfabetu greckiego - alfa i omega - że do Niego należą także historia i przyszłość - On jest początkiem i kresem wszystkiego (por. Ap 1,8).\nDokumenty Kościoła zalecają, by świeca paschalna była odlana z wosku, co roku nowa, i miała znaczną wielkość. „Po zakończeniu okresu wielkanocnego paschał ustawia się przy chrzcielnicy i zapala podczas udzielania sakramentu chrztu. Od niego zapala się chrzcielne świece nowo ochrzczonych, na znak ich włączenia przez chrzest w tajemnicę śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Ustawia się go także przy trumnach zmarłych podczas pogrzebu, wyrażając w ten sposób wiarę w zmartwychwstanie na końcu czasów. Obok ołtarza, oprócz paschału, w okresie Pięćdziesiątnicy paschalnej umieszcza się także figurę Zmartwychwstałego. Zazwyczaj Chrystus Zmartwychwstały przedstawiany jest w czerwonej szacie, symbolizującej Jego zbawczą Mękę. Jedną rękę ma uniesioną ku górze w geście błogosławieństwa, którego pełnia płynie z otwartego Grobu, w drugiej trzyma chorągiew - znak zwycięskiej mocy. To wyobrażenie Chrystusa jest jakby echem Jego słów: «miejcie odwagę: Jam zwyciężył świat» (J 16,33)" - wyjaśnia ks. Madajewski.\nW okresie świąt paschalnych na krzyżu zawiesza się czerwoną stułę, która zwykle jest częścią stroju liturgicznego diakonów, prezbiterów i biskupów. „Oznacza ich pasterski urząd i uczestnictwo w kapłaństwie sakramentalnym. W okresie wielkanocnym zawieszona na krucyfiksie przypomina, że Chrystus jest Najwyższym Kapłanem, który na ołtarzu Krzyża złożył najdoskonalszą Ofiarę. Czerwony kolor w liturgii symbolizuje ogień i krew" - tłumaczy liturgista.\nInnym symbolem wielkanocnym jest baranek. Żydzi w Starym Testamencie składali w ofierze właśnie baranka, a w noc Paschy zobowiązani byli spożyć go przed wędrówką z niewoli ku wolności (por. Wj 12,3-14). Dlatego Jezus, który złożył siebie w ofierze, jest prawdziwym Barankiem, który został zabity i nabył dla Boga swoją Krwią wszystkich ludzi (por. Ap 5,9). On jest Barankiem Paschalnym, który otwiera pieczęcie apokaliptycznej księgi (zob. Ap 5-6). Baranek jest także częstym motywem wielkanocnym zdobiącym szaty liturgiczne oraz symbolem, który jest często obecny w naszych domach w czasie świąt Zmartwychwstania Pańskiego.


Uczestnicy na medal\nUtrzymująca się sytuacja pandemiczna w kraju niesie ze sobą wiele ograniczeń dotyczących m.in. kontaktów z bliskimi, korzystania z różnego rodzaju atrakcji takich jak kino, basen czy siłownia. Uczestnicy Klubu Aktywnych i Klubu Absolwenta w Naszym hufcu stwierdzili, że skoro i tak ich spotkania towarzyskie są mocno ograniczone to warto skupić się na pomaganiu.\nDziałania pomocowe nie mają narzuconych odgórnie norm, a dowolność i możliwość dzielenia się pomocą zależy tylko od ich inwencji twórczej i pomysłowości. I tak uczestnicy przy okazji wiosennych porządków zaczęli segregować odzież, której już nie użytkują, a znajduje się ona w bardzo dobrym stanie i może posłużyć komuś innemu. W pomoc zaangażowała się również kadra placówki, która przekazała różnego rodzaju rzeczy tj. pościele, ręczniki, leki, a także meble, które trafiły do rodzin potrzebujących z naszego regionu.\nNa zakończenie akcji stwierdziliśmy zgodnie, że mimo ograniczeń spowodowanych kontaktami osobistymi za pomocą mediów społecznościowych można czynić dobro w nieograniczonych ilościach. Na pewno jeszcze nie raz zorganizujemy podobną zbiórkę rzeczy używanych dając im tak zwane „drugie życie”.\n1. Przekazane meble\n2. Przekazane meble


Co było dla mnie najtrudniejsze w czasie ciąży (i jak sobie poradziłam) - SKRZYDŁA ROZWOJU\nSKRZYDŁA ROZWOJU / Skuteczne odchudzanie / Zdrowa dieta / Co było dla mnie najtrudniejsze w czasie ciąży (i jak sobie poradziłam)\nCo było dla mnie najtrudniejsze w czasie ciąży (i jak sobie poradziłam)\nCiąża i macierzyństwo, Dobra energia\nPisząc ten post jestem kilka dni przed terminem. W czasie tych 39 tygodni zdałam sobie sprawę z wielu ważnych rzeczy. W tekście pokażę Ci pułapki, w które zabrnęłam oraz rozwiązania na nie. Opowiem o tym co było najtrudniejsze w czasie ciąży i jak sobie z tym poradziłam.\nJestem osobą bardzo aktywną. Uwielbiam spotykać się z ludźmi, uczyć się nowych rzeczy, rozwijać. Od trzeciego miesiąca musiałam zostać w domu. Przestawić swój tryb pracy. I jeśli chodzi o zmobilizowanie się do wczesnego wstawania i wykonywania zaplanowanych działań nie było problemu – to czułam się bardzo samotna. Jedyny człowiek, z którym się spotykałam to mój mąż, który po pracy także chciał się zająć swoimi sprawami, a przez to czułam się odtrącona.\nNa początku czepiałam, złościłam, gniewałam się na Biedaka (który pewnie w ogóle nie rozumiał o co chodzi), ale w końcu zdałam sobie sprawę w czym TAK NAPRAWDĘ tkwi problem. Zamiast zrzędzić i narzekać postanowiłam poszukać zajęć, na które mogłabym chodzić. I tak jedno popołudnie zajęła szkoła rodzenia, a potem gimnastyka dla ciężarnych. Póki było ciepło chodziłam na basen. Wybrałam się na warsztaty rozwojowe. Postanowiłam jak najlepiej wykorzystać czas, który teraz mam, żeby nauczyć się nowych rzeczy. Zabrałam się za kręcenie filmów, pozycjonowanie wpisów, tworzenie live’ów i rozwijanie bloga.\nDlatego – Drodzy Mężowie i Partnerzy – nie złośćcie się na swoje Ukochane, jeśli chciałyby być w centrum Waszego zainteresowania popołudniami. Bardzo możliwe, że także czują się samotne i nieszczęśliwe siedząc w domu całymi dniami. Szukajcie wspólnych rozwiązań i pamiętajcie, że to najlepszy moment, żeby spędzić więcej czasu razem – potem będzie to zdecydowanie trudniejsze!\nA Wy Drogie Przyszłe Mamy – jeśli nie chcecie czuć się jak zrzędy zdane tylko na łaskę i niełaskę swoich mężczyzn, same weźcie się do roboty! Ciąża to świetny czas, żeby rozwijać swoje umiejętności (np. uczyć się nowego języka), znaleźć nową pasję, zacząć robić to o czym zawsze marzyłaś.\nZ natury rzeczy nie lubię narzekać i raczej tego nie robię. Całą ciążę czułam się świetnie – przesypiałam normalnie całe noce, nie miałam dziwnych zachcianek, skoków nastroju. Trochę gorzej zaczęłam się czuć już pod sam koniec III trymestru. Pojawiały się coraz mocniejsze skurcze przepowiadające, znacznie łatwiej się męczyłam, bolał mnie brzuch i plecy. Miałam wrażenie, że hormony ciążowe generalnie zrobiły ze mnie bardziej łagodną i cierpliwą osobę – bardzo trudno było mnie wyprowadzić z równowagi. No z wyjątkiem tego ostatniego okresu, kiedy przez to gorsze samopoczucie czułam się zwyczajnie rozdrażniona. I przyznaję – zaczęłam się czepiać.\nCo najgorszego można wtedy powiedzieć kobiecie? „Oho, widzę, że hormony buzują!”. I to, Drodzy Mężczyźni, jest najlepszy sposób doprowadzenia kobiety do furii. Rozwścieczenia. Rzucania talerzami. Bo tak się składa, że – TAK, HORMONY BUZUJĄ – i to od jakiegoś czasu. Do tego dochodzi wycieńczenie organizmu, szereg zmian metabolicznych, ciągłe dźwiganie 3-kilogramowego Brządca, ból, niepokój, obawy i mnóstwo innych rzeczy.\nDlatego BŁAGAM – nigdy nie mów tak do swojej Kobiety. Jakkolwiek jest czepialska, rozdrażniona, narzekająca – po prostu ją przytul i powiedz, że rozumiesz. Zaprowadź na kanapę, przykryj kocem, daj ulubioną książkę i powiedz, że Ty zrobisz kolację. Posiedź z nią, porozmawiaj. Daj wsparcie. Właśnie w takich momentach potrzebujemy Was najbardziej!\nStrach przed tym co będzie\nMy kobiety myślimy za dużo. Pozostawione same sobie analizujemy możliwe scenariusze. Bez końca rozważamy co usłyszałyśmy/przeczytałyśmy. W końcu wpadamy w gorszy nastrój, a momentami nawet panikę. Jak dobrze skwitowała to moja położna: „Kiedyś nie było Internetu, dlatego przychodziło się i po prostu rodziło”.\nznajdź sobie wciągające zajęcie (nie siedź bezczynnie),\nnie czytaj zbyt wiele na temat ciąży, porodu i połogu,\nrozmawiaj z osobami, które już mają dzieci (zazwyczaj ci co nie mają najbardziej narzekają),\nwięcej przebywaj z mężczyznami (mają mniejszą tendencję do panikowania),\nunikaj osób, które myślą negatywnie,\nzainwestuj w swój rozwój (czytaj inspirujące książki, chodź na warsztaty, słuchaj podcastów/video);\nZdaję sobie sprawę, że trudno uniknąć obaw i niepokoju co do samego porodu i w ogóle życia na nowych warunkach. Dlatego, zamiast myśleć o tym „co to będzie”, myśl „jak chciałabyś żeby było” – jak chcesz żeby wyglądało twoje życie, kim chcesz być, kim chcesz aby były twoje dzieci, jakiego okresu w swoim/ich życiu nie możesz się doczekać, jak chcesz żeby wyglądał Wasz dom, Wasze popołudnia, wyjazdy, pasje? W stworzeniu takiej wizji pomoże Vision Board, o której pisałam tutaj: „Vison board – jak stworzyć tablicę marzeń”. Skoro tak wiele osób twierdzi, że dzieci to najwspanialsze co się może w życiu przydarzyć – to chyba coś w tym musi być, prawda? 🙂\nA co dla Ciebie było najtrudniejsze w czasie ciąży i jak sobie z tym poradziłaś?\nCzy ulegać ciążowym zachciankom? Zdrowa dieta w ciąży3 października 2017\nCo robić, żeby (zbytnio) nie przytyć w ciąży?19 września 2017\nJak dobrze wyglądać w ciąży – moje sposoby12 września 2017


Być idealną - lifestylowy blog o aktywności fizycznej i zdrowym trybie życia: Małe zmiany\nKomentarze (13) | 12 paź 2012\nPrzyznaję że ostatnio prawie w ogóle nie ćwiczyłam. Powiedziałam sobie że na początku ogarnę sprawy związane z uczelnią - a później zajmę się sobą i blogiem - każdy ma swoje priorytety. Jednak dzisiaj przegięłam i postanawiam coś zmienić chociaż jeszcze został mi jeden egzamin na uczelni.\nOstatnie dni były dla mnie naprawdę ciężkie. Zdałam sporo przedmiotów równocześnie będąc chora. Spałam bardzo mało. Jeżeli chodzi o odżywianie się to było kiepsko. Jadłam bardzo mało i niekoniecznie zdrowo ale dzisiejszym menu przeszłam sama siebie.\nDzisiaj zjadłam TYLKO bezsensowne rzeczy.... spędziłam również dzień z bardzo fajnymi osobami m.in z Mary.\nOK więc co dzisiaj zjadłam :\ndrożdżówka (śniadanie) dużo ciastek + małe rogaliki , KFC b-smart (Mary widziała) preclo-pączek + na końcu jabłko !!!!!\nDawno nie było tak źle i wiem że to zmienię. Z resztą wiem że jedzenie byle czego bardzo mi nie służy - chociażby przeziębienie czy problemy z cerą. Dokładnie rok temu byłam na diecie i jadłam często kurczaka posypanego granulowanym czosnkiem - przez całą zimę byłam zdrowa chociaż czosnek to czosnek - najgorsze że czasami zabierałam to w pudełeczku na uczelnie...\nDobra koniec. Może nie poświęcę się treningom ale zacznę coś robić. Przede wszystkim nie mogę tak jeść. Zapisałam się do Metamorfoz i chce pod koniec roku wyglądać trochę inaczej. Dzisiaj obowiązkowo minimum 20 min Hula Hop - jutro trening Ewy !\nAha i dziękuje za okrągłą cyferkę na facebooku http://www.facebook.com/bycidealna > 1000\nejpi 12 października 2012 22:16\nJa też dzisiaj nie za dobrze jeśli chodzi o jedzenie... Dwa pączki i mleczko zagęszczone i to w dodatku pod wieczór... ;/ Trzeba się szybko ogarnąć, damy radę! :)\nPaulina 13 października 2012 21:50\nMleczko zagęszczone ? Takie w tubce karmelowe ? :D\nmtotowangu 12 października 2012 22:17\nGratuluję super wyniku na fb :)\nA co do zmian, sama je wprowadzam, więc życzę powodzenia :)\nAnonimowy 12 października 2012 22:54\nod niedawna zaglądam na twój blog i stwierdzam, że ty nie potrzebujesz tak naprawdę programu Ewy. Czytałam twój post o tym czego u siebie nie lubisz, a co lubisz i ( powiedzmy ;) ) w pełni rozumiem twoje zamiary, ale uwierz, wiele bym dała żeby mieć brzuch jak ty i być tak w pełni zafascynowana sportem i aktywnością fizyczną. Dla mnie stanowisz większą inspirację niż p.Ewa ( mimo szacunku dla niej ). Kiedy przeczytałam twój post o hula-hop od razu wyciągnęłam swoje stare z szafy to nawet mój narzeczony skusił się na zrobienie kilku ćwiczeń z hula-hopem :) Niemniej jednak życzę powodzenia w dalszych postanowieniach i sukcesów :) pozdrawiam\nPaulina 13 października 2012 21:53\nDziękuje ! Naprawdę bardzo miło się czyta takie komentarze. Nie wiem jak wyglądasz ale wiem że na pewno zawsze tak nie wyglądałaś - i ja też ważyłam kiedyś parę kilo więcej ty pewnie kiedyś ważyłaś parę kilo mniej. Gdy zaczęłam "przybierać na wadzę" i przestać mieścić się we własne ubrania powiedziałam sobie "dość" Widocznie ty nie miałaś jeszcze takiego momentu - może bardziej siebie akceptujesz ? ja nie mogłam tego zrobić i schudłam 8-9 kg :) ale jeszcze trochę Chce :)\nAIexa 12 października 2012 23:14\nKażdy może się załamać. Najważniejsze to powstać, bez względu na wszystko i zacząć wszystko od nowa. :D\nAgnieszka 12 października 2012 23:43\nCzasem musi być gorzej po to, żeby później było lepiej.\nTrzymam oczywiście kciuki i wspieram.\nzycie-bez-presji 12 października 2012 23:53\nDziś był chyba jakiś taki dzień, bo ja też przeszłam dziś samą siebie- wsunęłam sałatkę z majonezem i serem (chociaż tyle dobrze, że podstawą były brokuły i pomidor), 2 duuuże porcje makaronu z sosem z kurek, boczku, cebuli i śmietany (aleeee- makaron był pełnoziarnisty, bo biały to już mi od dawna w ogóle nie smakuje :D), rolkę mentosów owocowych i prawie pół opakowania orzeszków w tej takiej chrupkiej panierce, o smaku chilli. Nie wiem jak Ty, ale po takim dniu to ja mam optyczne wrażenie, że w ciągu jednego dnia sporo przytyłam...\nPaulina 13 października 2012 21:55\nDzień był beznadziejny, byłam senna cały czas - może biometr nie korzystny czy coś w tym stylu :/\nag_mal 13 października 2012 08:01\nPowodzenia w dążeniu do celu! Sama mam ten problem, że wszystko inne ważniejsze niż własne zdrowie, ale kiedy rano budzę się z przejedzonym żołądkiem to aż chce mi się iść biegać, albo przynajmniej dać sobie w twarz krzycząc 'OGARNIJ SIĘ' będzie dobrze;) W końcu jesteśmy silne:)!\nAleksandrowa 13 października 2012 09:42\nHEJ! Trzymaj się :)\nAnonimowy 13 października 2012 14:34\nHmm dasz radę. Menu faktycznie nie zbyt korzystne. Co do thinspo, ta laska, która robi sobie zdjęcie ma grube uda. Ja osobiście nie chcę takich mieć. Pozdrawiam\nAle brzuch nadrabia :) może nie grube tylko szerokie bo umięśnione


ZESPÓŁ WZGÓRZOWY- OPIS PRZYPADKU - Z Pamiętnika Lekarza\nZespół wzgórzowy to dość rzadki zespół, zwany zespołem Dejerine -Roussy. Występuje w sytuacji powstania dysfunkcji wzgórza, czyli jego uszkodzenia.\nNiedawno zgłosiła się do mnie pacjentka z objawami zespołu wzgórzowego. Zdarzenie miało miejsce 5 miesięcy wcześniej.\nTo 61-letnia kobieta, dotychczas zdrowa, szczupła, aktywna, która doznała dużego stresu w czasie ceremonii pogrzebowej swojego brata.\nSzybko została przetransportowana do szpitala, gdzie wykonano tomografię komputerową głowy i uwidoczniono dość rozległy udar krwotoczny, obejmujący wzgórze.\nBadaniem neurologicznym stwierdzano niedowład połowiczy po stronie prawej II stopnia według skali Lovettea.\nStwierdzono też nadciśnienie, wymagające leczenia.\nPozostałe badania laboratoryjne nie wykazywały odchyleń, badanie drożności tętnic domózgowych wykazało niewielkie zmiany miażdżycowe, niemające znaczenia klinicznego.\nKontrolne badania tomografii komputerowej wskazywały na resorpcję krwi.\nPacjentka wypisana została do domu, w stanie poprawy stanu klinicznego, z zaleceniem kontroli neurologicznej i kardiologicznej.\nPo wypisie problemem były dolegliwości bólowe prawej kończyny górnej i prawej kończyny dolnej, których wcześniej nie było.\nZ tego powodu zgłosiła się do lekarzy wielu specjalności, w celu zdiagnozowania przyczyny bólu.\nWykonane zostały liczne badania- tomografia i rezonans kręgosłupa odcinka szyjnego i krzyżowo-lędźwiowego, badanie przewodnictwa nerwów obwodowych, które wypadły prawidłowo.\nZlecano pacjentce leki przeciwbólowe, niesterydowe leki przeciwzapalne (NLPZ), masaże, gimnastykę, ale dolegliwości nie ustępowały.\nZ tymi badaniami i kartą wypisową pacjentka trafiła do mnie.\nBadaniem przedmiotowym chorej stwierdziłam:\n– dyskretny niedowład połowiczy prawostronny, pod postacią wygórowanych odruchów rozciągowych i osłabienie siły mięśniowej (IV stopień wg skali Lovettea),\n– dyskretne zaburzenia czucia dotyku (dyzestezja),\n– nieznaczne zaburzenia równowagi,\n– ataksję prawych kończyn,\n– ułożenie dłoni w postaci „ręki położnika”, zwaną też „ręką wzgórzową”.\nTo nadmierne wyprostowanie w stawach międzypaliczkowych zwłaszcza palców II i III oraz zgięcie w stawach śródręczno-paliczkowych.\nTen zespól objawów naprowadził mnie na rozpoznanie zespołu wzgórzowego.\nJaka więc jest przyczyna takich dolegliwości?\nJego uszkodzenie powoduje dolegliwości porównywane do bólu neuropatycznego, o którym już pisałam.\nTo bóle wymagające specjalnego leczenia, gdyż nie reagują na leki przeciwbólowe i NLPZ.\nJak więc leczyć zespół wzgórzowy?\nTo trudne leczenie, bo to ból ośrodkowy, spowodowany uszkodzeniem struktury ośrodkowego układu nerwowego i leczenie nie zawsze bywa skuteczne. Dotyka około 8-10 % osób, które przebyły udar mózgu.\n– leki przeciwdepresyjne (trójcykliczne leki przeciwdepresyjne),\n– leki przeciwbólowe- morfina, kodeina, mając świadomość ich zagrożeń i działań ubocznych,\n– leki przeciwpadaczkowe (Gabapentin, Tiagabin),\n– stymulację elektryczną.\nBól wzgórzowy opisał Ludwig Edinger w 1891 roku, a dokładny opis zespołu podali J. J Dejerine i G. Roussy, stąd jego nazwa.\nPrevPoprzedni wpisSMAGNIĘCIE BICZEM – WHIPLASH SYNDROME


Ocena SimplestCMS:: 4programmers.net\nNajważniejsze zalety: brak potrzeby logowania\nDo dodania: [...] logowanie\nHmmm, to w końcu jak to jest? ;-)\npolskie nazwy funkcji, zmiennych (liczarka_tagow kaman), komentarze, czasami niepotrzebne\nbez rejestracji, logowania to nie cms, ale jak dodasz to kto wie :)\nlayout bardzo surowy, wiem, że początek, ale najlepiej już na początku dodać style bootstrapa czy coś\nmoże jakiś mvc?\nna plus PDO\nCMS na 4 plikach, no tego jeszcze nie widziałem :) zaraz popacze w kod :)\nlepiej nie pacz ;) - czysteskarpety 2018-08-06 21:21\nNa 4 plikach nie widziałeś? http://onefilecms.com/ - Marcin.Miga 2018-08-07 09:02\nhttp://www.reactiongifs.com/r[...]0/tim-and-eric-mind-blown.gif - axelbest 2018-08-07 11:09\n5,6k linii, nieźle :D - czysteskarpety 2018-08-07 12:18\nOprócz polski nazw, co już wyżej wspomniano, a czego robić się nie powinno(tak sam Ci napisałem jedno słowo w przykładowym kodzie po polsku), to znów stosujesz wszędzie ob_start. Super, że ćwiczysz! Ale staraj się czytać dokumentację i nie stosować zbędnych funkcji.\nJak widać na tym formu jest wielu ludzi i to dużo mądrzejszych ode mnie, nie musisz dodawać mojego nicka w postach. Jak dam radę to przeczytam i pomogę.\nAle co mam powedziec :)\nBrak porządku w strukturze plików, wypadałoby chociaż żeby css'y trzymać w folderze np css :D\nW pliku index.php używasz - require_once("configuration.php"); potem includujesz plik functions.php w którym wewnątrz funkcji masz include("configuration.php"); to już jest ładne wprowadzenie do chaosu w projekcie.\nW funkcji liczenie_elementow po co Ci zmienna $ile? Nie wnosi ona tutaj żadnego wartości\nKod zawiera zakomentowane linijki - do wywalenia.\nSQL'e podatne na sql injection\nFunkcja site_titler - powinna zwracać co najwyżej arraya z wymaganymi danymi (obecnie funkcja nie zwraca nic) - a to z kolei przekłada się na to, że w całym "projekcie" mieszasz warstwę logiki z warstwą prezentacji\nW sumie to drobnostka, ale od dawna nie ma potrzeby domykania tagu ?>\nW index.php raz wykonujesz funkcje liczenie_elementow ale nigdzie nie przypisujesz wartości, a potem z kolei robisz to poprawnie (linie 16 i 21)\nMasz tam taki kod\nnie mogłeś przenieść tego hr do echo które dalej też wyświetla htmla?\nBrak wcięć w kodzie, utrudnia to czytanie.\nLinijka 44 w index.php wskazuje, że chyba jeszcze nie ogarniasz jak poprawnie napisać takie echo z wykorzystaniem cudzysłowa (quotation mark) i backticka\nChyba nie rozumiesz też po co jest ob_start(); i jego końcowy odpowiednik\nW index.php i show.php duplikujesz kod (html)\nW cssie też masz błędy - co moim zdaniem wskazuje że piszesz to w jakimś notatniku, bo nie ma czegoś takiego jak font-size: 50\nconfiguration.php teraz w pozostałych plikach masz mało kodu, ale potem CI dojdzie go więcej i co wtedy? będziesz miał konflikty z nazwami zmiennych, będziesz musiał wszędzie includować masę plików - prędzej (z wielkim naciskiem) czy później - pogubisz się i będzie miał błędy, które będziesz w kółko poprawiał i utkwisz w błędnym kole.\nUfff... dalej nie mam siły sprawdzać, bo prawdę mówiąc projekt moim zdaniem jest do zaorania. Sama funkcjonalność także nie pretenduje nawet do miana simplest cms'a.\nedytowany 2x, ostatnio: axelbest, 2018-08-07 11:47\nO i to są dobre porady! Część już zmieniłem, resztę będę robił. Dzięki! - CodeRZ 2018-08-07 13:29\nW takim razie poproszę o łapkę :) albo i akceptację posta :) - axelbest 2018-08-07 13:32\nA proszę bardzo! :) - CodeRZ 2018-08-07 13:33\nW ramach ćwiczeń zrobiłem taki bardzo prosty cms (...) Nie wygląda to elegancko jeszcze, ale skupiam się na php. (...) Kod się powtarza, wiem, ale to będę powoli dodawał do functions.php, żeby zrobić porządek.\nJa mam tylko jedną uwagę, skoro zaczynasz i skupiasz się na php to zacznij od razu się skupiać na poprawnym projektowaniu tak aby od razu był porządek. CMS'em też bym tego nie nazwał bo tak naprawdę jest to "rozpisany" skrypt polegający na wyciąganiu treści z bazy danych, który ma funkcjonalność pokazywania/ukrywania tagów dla danego wpisu. Zapytam tylko jeszcze tak, po co je wyświetlać jak i tak nie są używane te tagi? Rozumiem, że docelowo powinno być tak, że po kliknięciu w tag (przykładowo) PHP wyświetlą nam się wpisy TYLKO z tagiem PHP?\nNo i wrzucaj to na githuba :)\nWrzucę to na gita, tagi już prawie są, jeszcze prawie jest dodawanie kolejnych wpisów z poziomu strony. - CodeRZ 2018-08-07 13:31\nNie będe powielal poprzednikow zwlaszcza usera axelbest.\nNie musisz sie z nikim zgadzac ale bierz pod uwage opinie osob ktorzy wiedza znacznie wiecej od Ciebie.\nMam nadzije tez ze nie skaczesz po innyc hforach z innym nickiem ;)\nJa wszystko wiem ze to nauka itd ale skup sie na prostszych rzeczach krok po kroku a potem jak to poznasz staraj sie to uzyc a nie od razu jakies CMS-y urządzasz. [notabene to zaden cms]\nJa i domniemam ze chyba kazdy [chyba ze trafimy na jakiegos supermózga ale ja na takiego w swoim zyciu nie trafilem jeszcze] poznaje wszystko krok po kroku i sztuka cala w tym zeby nie utknąć. Malymi kroczkami a częściej jak to się mówi.\nUzywaj funkcji [ juz nie mowie zebys uczyl sie od razu klas] ale w taki sposob to rób azeby zawrzeć jak największą ilość danych a nie tylko jakieś pierdoły typu "robie sobie funkcje ze znacznikiem html albo z echo" i żeby było 'fajnie' bo takimi funkcjami sie zawalisz i sie zgubisz. Malo tego, jak jeszcze bedziesz przekazywal argumenty to zycze Ci powodzenia :)\nPoducz sie CSS bo to tez wazne jak strona sie prezentuje + jakis framework [ bootstrap ? ]\nMasz bardzo duze braki w wiedzy podstawowej i dlatego mowie nie bierz sie za cos czego nie ogarniasz osobiscie bo z pomocą forum to nie jest wiedza tylko copy/paste a i to jest złe bo każdy może się pomylić a bezmyslne kopiowanie i mowienie ze jest 'zle' do niczego nie prowadzi . Przykladowo nie wiesz dlaczego stawia się ukosniki w stringach pomiedzy apostrofami czy cudzyslowami [ o zmiennych juz nie mowie bo tego jeszcze pewnie nie widziales :D]\nNie wiesz ze nie wstawia się tagów html formularza pomiędzy htmlową tabele [ to juz błą na poziomie nauki html ]\nForum jest dobre jak juz nie masz rozwiazania ale naprawde rozwiązania a nie liczenia że ktoś zrobi za Ciebie.\nTo nawet nie jest fajne przeciez. Prawda ?\nStaraj sie nie "walic" htmla byle gdzie i stosowac ob_start tylko tam gdzie nalezy. Da sie Panie kolego tak zrobic aby nie trzeba bylo uzyc buforowania. Ja tylko Ci pokazalem jak to dziala. Kod HTML powinien byc uzyty tylko w wyniku nie rozpierdzielony przed, po , i w trakcie..\nMialbym jeszcze kilka uwag ale ...\nDołanczam plik kursu i ten kurs sobie przerob od dechy do dechy jak to sie mowi. i nie wracaj tu z pytaniami jak nie odrobisz lekcji:p\nPs. Nie zasypuj ludzi pytaniami bo nikt tego nie lubi.\nKolega sie obrazil. Nikt nie lubi jak sie go ocenia ale niestety sam tego chcial..\nGilmore W. - PHP i MySQL. Od podstaw. Wydanie IV.rar (4,36 MB) - ściągnięć: 211\nedytowany 4x, ostatnio: hopaj, 2018-08-07 14:36\nAkurat CSS to ja znam bardzo dobrze! Po prostu w tutuj mi się nie chciało nad tym siedzieć. Teraz już wiem po co ukośniki! :) Htmla to ja już się uczyłem tyle lat temu... Programowałem coś w c++ ale php to całkiem inna bajka widzę. Książke poczytam, dzięki. - CodeRZ 2018-08-07 14:07\nWyjaśnisz mi o co z tym fragmentem chodzi "Nie wiesz ze nie wstawia się tagów html formularza pomiędzy htmlową tabele"? Pytam, bo w kodzie OP'a nie widze nie gdzie żadnego formularza. - axelbest 2018-08-07 14:09\n@CodeRZ: ostrożnie z tym CSS znam bardzo dobrze - https://pl.wikipedia.org/wiki/Efekt_Krugera-Dunninga. Wbrew pozorom CSS wcale nie jest taki prosty, jeśli się zagłębić w kruczki (specificity, pseudoselektory, różne box-modele, filtry itd.). - Patryk27 2018-08-07 14:14\n@axelbest kiedyś zrobiłem pętle gdzie formularze były robione w komórkach wewnątrz tabeli a nie na zewnątrz. - CodeRZ 2018-08-07 14:18\nOk, myslałem ze przeoczyłem coś tutaj. - axelbest 2018-08-07 15:05\n@hopal - "Dołanczam"... really? (sorki, nie mogłem się powstrzymać) :-D - leonpro778 2018-08-07 16:51\ns - hopaj 2018-08-08 07:25\n@axelbest: Kolega @CodeRZ mial ostatnio problem z rizjechaniem komorek wlasnie z tego powodu iz wstawil w tabele html formularz. Nie mowie ze tylko pole forma ale caly. Odświeżanie strony z zapamiętaną pozycją używając header(); Malo tego to wstawil to wszystko do pętli. - hopaj 2018-08-08 07:34\ncss to jest maly pikoś w tym momencie.\nMozesz mi powiedziec ile masz lat ?\nedytowany 1x, ostatnio: hopaj, 2018-08-07 14:10\nMam 17 lat, ale programowaniem zajmuję się od lat. Oczywiście na innym poziomie niż wszyscy tutaj. Na początku pliki wsadowe, później turbo pascal, html, css, c++, teraz php. - CodeRZ 2018-08-07 14:13\nHTML i css nie sa jezykami programiwania - hopaj 2018-08-08 08:16\n17 lat i zajmujesz się tym od lat ? OK\nKuzwa ja nie bylem taki dobry :(\nTo jest jeden z najlepszych i sobie zrob kopie.\nedytowany 3x, ostatnio: hopaj, 2018-08-07 14:30\nNa komentarze odpowiadaj w komentarzach. - Patryk27 2018-08-07 14:27


Zakładka - MBP Lublin - oficjalny blog - Miejska Biblioteka Publiczna w Lublinie: Nominacje do Gwarancji Kultury 2014\nW kategorii literatura nominacje otrzymali:\nMagdalena Grzebałkowska – za ciekawe studium rodziny w książce Beksińscy. Portret podwójny. Za opis trudnych relacji ojca i syna, których życie i śmierć obrosły legendą. Za wydobycie niezwykłych barw z szarości Peerelu. Za reporterską rzetelność i wrażliwość.\nIgnacy Karpowicz – za powieść Ości, za celne uchwycenie nowych konstelacji społecznych i zmian, jakie zachodzą w polskiej rodzinie. Za inteligentną ironię. Za pokazanie, że ciągle pod pozorem tolerancji tkwią w nas uprzedzenia i obawy przed odmiennością.\nMałgorzata Rejmer – za Bukareszt. Kurz i krew, zbiór reportaży z miasta pełnego śladów dawnej świetności i upadku. Za przejmujące historie mieszkańców Bukaresztu, zawieszonych pomiędzy spuścizną komunistycznej dyktatury Ceausescu a światem Zachodu. Za język reportażu najwyższej próby.\nWięcej informacji na stronie: www.gwarancjekultury.tvp.pl