BlanX Med 100 ml DentalTree Internetowy Sklep Stomatologiczny\n» BlanX Med 100 ml\nBlanX Med 100 ml\nBlanX Med - wybielająca\nBlanX Med – pasta wybielająca, której formuła została oparta o równoczesne działanie dwóch jonów – fluoru oraz wyciągu z porostu islandzkiego. BlanX Med to pasta, która czyści szkliwo w bardzo delikatny sposób, nie uszkadzając jego powierzchni. Jest to efekt zastosowania wysokiej jakości dwutlenków krzemu. BlanX Med doskonale radzi sobie z przebarwieniami powstałymi po kawie, herbacie, papierosach czy czerwonym winie; redukuje także przebarwienia pod powierzchnią szkliwa. Pasta ma także właściwości pozwalające zapobiegać stanom zapalnym dziąseł, a także wzmacnia szkliwo i stanowi doskonałą ochronę przed próchnicą.\nPasty marki BlanX są dedykowane osobom, które cenią sobie piękny uśmiech, ale także i zdrowe i mocne zęby. Stosowanie past BlanX to zabieg kosmetyczno-ochronny, którego wysoka efektywność jest skutkiem działania porostów islandzkich (płucnicy lekarskiej), naturalnego składnika zawartego w składzie. Ten naturalny składnik został zamknięty w kapsułach nośnikowych, zapewniających wydłużone działanie wybielające poprzez stopniowe uwalnianie z mikrosfer substancji aktywnych.\nOpakowanie zawiera 100 ml pasty.\nBlanX Med - wybielająca 75 ml\nDoskonałe wyniki, jakie można uzyskać stosując pasty BlanX, są wynikiem aktywnego współdziałania składników pasty BlanX. Porost islandzki, to całkowicie naturalny składnik, pozyskiwany w nieskażonych rejonach Islandii, to silnie działanie eliminujące bakterie i przebarwienia, znajdujące się na zębach. Jego działanie wybielające w żaden sposób nie osłabia szkliwa, a wręcz przeciwnie – chroni szkliwo i zapobiega osadzaniu się płytki nazębnej. Z kolei drugi aktywny składnik, dwa jony fluoru, wykazują działanie wzmacniające strukturę szkliwo i reminalizuje odwapnienia. Połączenie tych dwóch składników daje efekty w postaci wzmocnionej struktury szkliwa, poprawia kondycję dziąseł i skutecznie działa przeciwbakteryjnie.\nKOMPOZYTY- PROMOCJA !


Książkoholik, Promocje książkowe - tanie książki papierowe, księgarnie internetowe, wydawnictwa - Strona 774 z 786\nVirtualo: powieści obyczajowe do -50%, książki dla dzieci…\nA w Virtualo jak zwykle różnorodnie! Zestaw najnowszych ebookowych i audiobookowych promocji, na które warto zwrócić uwagę. Na początek okazja dla lubujących się w literaturze obyczajowej - teraz możemy ją kupić z rabatami do -50%.…\nZnak: rabat -70% na trzy książki!\nSpośród ponad 300 tytułów możemy wybrać trzy, na które otrzymamy rabat -70%. Taka promocja obowiązuje teraz na Znak.com.pl. Read More\nPWN: nauka języków obcych z SuperMemo do 20%…\nYes! Kolejna promocja! Tym razem z rabatem do -20% kupimy książki przydatne do nauki języków obcych. Read More\nDla ciekawych świata jest okazja do kupienia książek z serii Laboratorium w szufladzie z rabatem -25%. Read More\nLa Botiga: rabat -25% z okazji Dnia Dziecka\nCała oferta z rabatem -25% z kodem rabatowym. Taka promocja pojawiła się w księgarni La Botiga. Wystarczy w koszyku, w odpowiednie pole, wpisać DZIENDZIECKA. Read More\nBooksOn: kuchnia wegetariańska z rabatami\nJeżeli lubicie lub chcecie poznać lepiej kuchnię wegetariańską, to na rynku jest całkiem sporo książek, które ją przybliżają. W BooksOn wiele z nich można teraz kupić z rabatem (najczęściej -30%). Przykładowe tytuły: Read More\nIBUK: podręczniki i książki dla dzieci z rabatami\nW IBUK pojawiły się nowe promocje. Zaczynamy od rabatu do -25% na podręczniki PWN. Read More\nMatras: obniżka cen na książki dla dzieci\nMatras obniża ceny książek dla dzieci :) Read More\nGandalf: John Grisham -23%, ebooki dla dzieci od…\nDzisiaj księgarnia Gandalf w odsłonie ebookowej! Na początek coś dla fanów Johna Grishama - rabat -23%. Read More\n1 … 773 774 775 … 786


Certyfikat SSL jest niezbędną i elementarną częścią nowoczesnej strony internetowej wymaganej do prowadzenia firmy. O wiele ważniejsze jest, aby Twoi klienci byli bezpieczni i gościnni, aby mogli bez obaw przekazywać swoje wrażliwe dane. Dlatego dla konsumenta konieczne jest wyszukanie i wybranie firmy, która ma mocną pozycję w branży e-commerce. Firma powinna mieć ugruntowaną reputację i być jednym z najlepszych dostawców SSL do wdrażania usług wysokiej jakości.\n1 Jak wybrać najlepszych dostawców SSL?\n2 Co to jest certyfikat SSL?\n2.6 Idź Tato\n2.7 Rozwiązanie sieciowe\nJak wybrać najlepszych dostawców SSL?\nKażda firma ma ogromną odpowiedzialność za ochronę danych swoich klientów. Dlatego praktyka korzystania z certyfikatu SSL na wszystkich stronach internetowych, a nie tylko na stronach e-commerce, zyskuje na popularności. Istnieje jednak kilka czynników, które należy wziąć pod uwagę przy wyborze najlepszego dostawcy SSL. Poniżej wymieniono niektóre kluczowe aspekty wyboru najlepszych dostawców SSL:\nZaufaj pieczęci witryny\nTyp weryfikacji certyfikatu szyfrowania\nCertyfikat SSL tworzy bezpieczne środowisko dla Twojej firmy online. Pomaga także chronić dane osobowe klienta. Strony internetowe, takie jak systemy płatnicze, sektory finansowe i bankowe, sklepy internetowe itp. Wymagają certyfikatu SSL. Technicznie rzecz biorąc, te certyfikaty to małe pliki danych tworzone w celu ochrony transferu danych, transakcji i logowania itp. Certyfikat SSL działa poprzez cyfrowe powiązanie klucza kryptograficznego ze szczegółami organizacji. Po zainstalowaniu certyfikat SSL automatycznie aktywuje protokół HTTPS. W ten sposób zapewni bezpieczne połączenia między serwerem internetowym a przeglądarką, a także szyfrowanie od 128 do 256 bitów klasy wojskowej.\nJeśli zastanawiasz się, którzy są najlepszymi dostawcami SSL, jakie możesz wziąć pod uwagę przy szyfrowaniu swojej witryny, powinieneś wziąć pod uwagę najlepszych dostawców SSL, którzy wymieniliśmy dla Ciebie:\nSymantec to najbardziej znana i zaufana marka wśród dostawców SSL. Ten najlepszy dostawca SSL wyświetla Norton Secured Seal poprzez wszystkie swoje certyfikaty w każdej chronionej witrynie. Żadne inne alternatywy dla Symantec nie zostały jeszcze wydane. Firma Symantec została założona w 1991 r., Aw 2010 r. Przejęła VeriSign, który jest światowym liderem w dziedzinie SSL. Ta kombinacja zapewnia bezpieczeństwo i szyfrowanie klasy wojskowej.\nNiektóre z certyfikatów SSL Symantec obejmują:\nSymantec Secure Site - 274,00 USD rocznie. (Zbierać na 173,00 USD)\nSymantec Secure Site with EV - 699,00 USD rocznie. (Zaoszczędź do 392,00 $)\nSymantec Secure Site Wildcard - 1 582,67 USD rocznie. (Zbierać na 347,00 $)\nSymantec Safe Site - 221,67 USD rocznie. (Zbierać na 30,00 USD)\nUsługa instalacji SSL - 24,99 USD rocznie. (Zbierać na 24,01 USD)\nCertyfikaty Symantec SSL umożliwiają natychmiastowy i bezpłatny dostęp do niektórych dodatkowych funkcji Premium. W ten sposób oferuje kompletne pakiety rozwiązań bezpieczeństwa witryny, jakie świat kiedykolwiek znał. Każde rozwiązanie firmy Symantec oferuje plan ochrony NetSecure z największą gwarancją w branży. Ten dostawca SSL zapewnia również ocenę podatności i funkcję Seal-in-Search. Ponadto oferuje bezpłatną sieć SAN dla domeny podstawowej, co pozwala zabezpieczyć domeny inne niż www i www. Symantec zapewnia również codzienną funkcję skanowania w poszukiwaniu złośliwego oprogramowania w witrynie wraz z eliptyczną krzywą kryptograficzną - ECC - która zwiększa wydajność.\nGeoTrust należy do najlepszych dostawców SSL i jest drugim co do wielkości dostawcą certyfikatów cyfrowych na świecie. Obsługuje ponad 100 000 klientów na całym świecie. Podstawowy certyfikat szyfrowania jest dostępny od 149 USD od 745 USD za certyfikat SSL EV (Extended Validation). Będąc jednym z najlepszych dostawców SSL, oferuje wsparcie klienta 24/7 wraz z polityką gwarancji i zwrotów dla swoich klientów.\nTen dostawca SSL oferuje szereg światowej klasy i ekonomicznych certyfikatów SSL. GeoTrust oferuje również 256-bitowe szyfrowanie dla prywatności i bezpieczeństwa klienta. Certyfikat QuickSSL Premium Wildcard towarzyszy EV, a zatem może być używany do szyfrowania jednej lub wielu subdomen. Niemniej jednak poziom szyfrowania może wynosić nawet 2048 bitów, co zapewnia pełną prywatność i poufność. Ponadto uzyskanie certyfikatu QuickSSL Premium SSL zajmuje tylko kilka minut ze względu na automatyczny proces uwierzytelniania i wydawania.\nCo więcej, GeoTrust ma również produkty do podpisywania do cyfrowego podpisywania aplikacji. Łączy także ludzi i dokumenty oraz integruje kod z platformami bezprzewodowymi. Tak więc reprezentuje najnowszą technologię przyszłości.\nComodo jest klasyfikowane jako najlepszy dostawca SSL, ponieważ ugruntował swoją pozycję jako Urząd Certyfikacji, który zapewnia certyfikaty SSL dla różnych użytkowników. Został założony w 1998 roku i ma siedzibę w Jersey, USA. Comodo ma ogromne portfolio certyfikatów SSL, od stron korporacyjnych po użytkowników domowych itp. Pomogło ogromnej liczbie organizacji i firm w zabezpieczeniu ich informacji poprzez weryfikację i uwierzytelnienie. Comodo zapewnia zaawansowaną najnowocześniejszą ochronę Endpoint z Comodo Device Manager, aby odsłonić złośliwe oprogramowanie ukrywające się w twojej sieci.\nMocno obniżone ceny są oferowane przez Comodo. Przedział cenowy, od 64,95 USD do 359 USD za certyfikaty EV SSL, mieści się w budżecie wszystkich użytkowników.\nW biznesie online najbardziej niezawodnym sposobem zabezpieczenia transakcji klientów jest użycie certyfikatu Comodo SSL. Natomiast certyfikaty InstantSSL Premium są źródłem profesjonalnych wyjaśnień w zakresie zabezpieczania witryn e-commerce. Ponadto zapewniają atrakcyjną wizualną pewność, która pomaga budować zaufanie klientów. Każde zamówienie Comodo InstantSSL Premium ma pieczęć witryny Trust Logo, która pozwala odwiedzającym szybko zweryfikować dane uwierzytelniające firmy. Poprawia to współczynnik konwersji użytkownika, co prowadzi do wzrostu średniej ceny zakupu.\nComodo jest niewątpliwie jednym z najlepszych typów certyfikatów SSL ze względu na kompatybilność 99,99%.\nDigiCert jest jednym z najlepszych dostawców SSL i jest najlepszym wyborem marek takich jak Amazon, NASA, Facebook, Yahoo itp. Dlatego słynie również z trwałych certyfikatów SSL. DigiCert oferuje do 2048-bitowych certyfikatów SSL w przystępnych cenach.\nPodstawowy certyfikat SSL DigiCert można uzyskać w cenie 156 USD rocznie. Natomiast jeśli chcesz uzyskać certyfikat EV SSL, będziesz musiał zapłacić około 500 USD rocznie. Ale zapłacona kwota jest warta wysokiej jakości usług, które otrzymasz w zamian. Kwota ta jest naliczana, ponieważ wszyscy widzą pieczęć zaufania dostarczoną przez te certyfikaty, symbol kłódki i zielony pasek adresu.\nThawte należy również do najlepszych dostawców SSL. Posiada doświadczenie w dostarczaniu wysokiej jakości certyfikatu SSL z niezawodnymi funkcjami. Ten dostawca SSL oferuje certyfikaty po niskich kosztach. Począwszy od 149 USD rocznie, oferuje 256-bitowe szyfrowanie klasy wojskowej, a nawet 600 USD rocznie za swoje certyfikaty EV SSL. Jeśli jednak dokonasz zakupu na 2 lata dla Thawte, otrzymasz zniżkę na całkowity rachunek (tj. O około 305 USD mniej).\nGoDaddy jest zasadniczo znana jako największa firma rejestrująca domeny. Ale jest również uważany za najlepszego dostawcę SSL, ponieważ oferuje certyfikaty SSL. Certyfikaty SSL wahają się od 69,99 USD za pakiet Standard, natomiast kosztuje około 89,99 USD za Pakiet Deluxe.\nObsługa klienta zapewniana przez GoDaddy jest niezwykła. Oferuje również gwarancję zwrotu pieniędzy i gwarancję za wszelkie straty, które mogą wystąpić w okresie ważności. To czyni GoDaddy jednym z najlepszych wyborów dostawców SSL.\nBędąc jednym z najlepszych dostawców SSL, Network Solutions oferuje certyfikaty SSL po dobrych okazjach. Okazałoby się, że jest to naprawdę niedrogie, jeśli chcesz kupić certyfikat SSL na długi okres. Na przykład certyfikat SSL na trzyletni okres można kupić za jedyne 59,99 USD rocznie. Dlatego ceny są naprawdę ekonomiczne i tańsze niż w przypadku innych dostawców SSL.\nCertyfikaty dostarczane przez Network Solutions oferują szyfrowanie 256-bitowe. Oferuje również 99% rozpoznawanie przeglądarki. Ponadto Network Solutions zapewnia całodobową obsługę, która obejmuje również czat online. Oferuje także szybkie czasy wydawania, a także bezpłatne ponowne wydawanie. Network Solutions zapewnia pieczęć zaufania, która jest łatwo rozpoznawalna przez użytkowników sieci, ponieważ ten dostawca SSL jest znaną i godną zaufania marką.\nRapidSSL jest zaufanym ośrodkiem certyfikacji - znanym na całym świecie. Jeśli oceniamy tego dostawcę SSL na podstawie reputacji online, będziemy wiedzieć, że jest on na szczycie listy. Jest tak, ponieważ na rynku zabezpieczeń internetowych RapidSSL jest uważany za najbardziej zaufanego dostawcę certyfikatu SSL.\nCertyfikaty SSL oferowane przez RapidSSL składają się z przyjaznej dla użytkownika konsoli internetowej. Ta konsola internetowa upraszcza zarządzanie certyfikatami SSL / TLS. Dzięki temu zapewnia szeroki wgląd we wszystkie szczegóły certyfikatu. Certyfikaty RapidSSL zabezpieczają transakcje klienta za pomocą 256-bitowego szyfrowania danych, a także uwierzytelniania witryn. Ten najlepszy dostawca SSL oferuje certyfikaty SSL za jedyne 12,99 USD za 3 lata.\nCertyfikaty RapidSSL Wildcard pomagają zabezpieczyć nieograniczoną liczbę poddomen. Zabezpieczają również wrażliwe informacje klientów za pomocą 256-bitowego szyfrowania i ponad 99% wsparcia przeglądarki. Ponadto certyfikaty RapidSSL Wildcard oferują automatyczne sprawdzanie poprawności kontroli domeny, które szybko wykonuje uwierzytelnianie witryny. Certyfikaty te są objęte 30-dniową polisą zwrotu i można je kupić po cenie 149 USD rocznie.\nClickSSL to najlepszy dostawca SSL z siedzibą w Stanach Zjednoczonych. Ekscytującym aspektem tej firmy zajmującej się bezpieczeństwem IT jest to, że oferuje opcję rokowań. Porównuje również cenę, co czyni ją jeszcze bardziej ekscytującą. Musisz po prostu skorzystać ze strony ofert ClickSSL. Na tej stronie znajdziesz szeroki wybór ekscytujących ofert na certyfikaty Wildcard. Różne certyfikaty SSL Wildcard obejmują:\nComodo Positive SSL Wildcard - 1 rok - 90,00 $\nRapidSSL Wildcard - 1 rok - 101,70 USD\nComodo Positive Multi-Domain Wildcard SSL - 1 rok - 150,00 $\nThawte Wildcard SSL - 1 rok - 261,75 USD\nGeoTrust True BusinessID Wildcard - 1 rok - 323,10 USD\nClickSSL obiecuje dostarczać zaawansowane zabezpieczenia, a także wiarygodność poprzez certyfikaty SSL / TLS. Ich kompleksowe rozwiązanie certyfikatu SSL zachęca użytkowników sieci do zakupu produktów lub innych usług za pośrednictwem witryny. Oferuje także bezpieczne środowisko biznesowe dla swoich klientów. Ten dostawca SSL oferuje 30-dniową gwarancję zwrotu pieniędzy. Oferuje również całodobową obsługę klienta oraz funkcję czatu na żywo.\nGlobalSign to wiodąca chmura i jeden z najlepszych dostawców SSL obecnych na świecie. Jest lokalnym dostawcą usług dla rozwiązań handlu elektronicznego i przedsiębiorstw. GlobalSign oferuje certyfikaty SSL w niskich cenach na wszystkich poziomach biznesowych. Oferuje również całodobową obsługę klienta z opcją czatu na żywo.\nTa renomowana firma świadcząca usługi tożsamości została założona w 1996 roku i ma swoją siedzibę w Portsmouth, New Hampshire, USA. GlobalSign dostarcza oparte na chmurze rozwiązania PKI dla firm, które chcą wykonywać bezpieczne połączenia, a także bezpieczny handel elektroniczny. Korzysta również z zarządzanego środowiska IAM, aby generować rozwiązania do zarządzania tożsamością na dużą skalę i na dużą skalę dla wszystkich urządzeń, użytkowników i rzeczy związanych z Internetem wszystkiego..\nGlobalSign oferuje szeroką gamę certyfikatów SSL. Certyfikaty te są chronione najsilniejszym szyfrowaniem 2048-bitowym. Oferuje również różne funkcje o wartości dodanej, aby zapewnić pełne bezpieczeństwo. Różne certyfikaty SSL obejmują OrganizationSSL, DomainSSL, ExtendedSSL i Multi-Domain & Certyfikaty SSL wieloznaczne. Za pomocą symboli wieloznacznych i sieci SAN - alternatywnych nazw podmiotów - możesz zabezpieczyć wiele domen i subdomen. Można to osiągnąć za pomocą jednego certyfikatu SSL, na tym samym serwerze, z jednym adresem IP.\nPonieważ każdy urząd certyfikacji i odpowiadające im certyfikaty SSL mają nieporównywalną charakterystykę, wybór jednego urzędu certyfikacji jako najlepszego jest trudnym zadaniem.\nZebraliśmy tak wiele informacji, które mogą być łatwo zrozumiane również przez osoby nie znające techniki. Wyżej wspomniani najlepsi dostawcy SSL pomogą Ci wybrać wiarygodnego dostawcę SSL dla swojej witryny. Wszyscy ci dostawcy SSL mają własne kanały wsparcia i zapytania, z których można również uzyskać dodatkowe informacje. Wybierz jednego z tych najlepszych dostawców SSL i zmień swój niepewny biznes w znacznie silniejszy.


Wideofilmowanie OneFormat - fotografowanie i filmowanie Warszawa, opinie - Wedding.pl\nOneFormat to firma, którą tworzą zawodowi fotografowie i operatorzy z dyplomem Warszawskiej Szkoły Filmowej.\nWieloletnie doświadczenie zawodowe połączone z wykorzystaniem profesjonalnego sprzętu fotograficznego gwarantuje wysoką jakość zdjęć dokumentujących śluby i wesela. Nowoczesny sprzęt video pozwalający na realizację filmów w standardzie Full HD i 4K oraz umiejętności operatorów są gwarancją zadowolenia klientów z realizowanych przez nas usług.\nKażde zlecenie traktowane jest w sposób indywidualny, ponieważ realizujemy też zamówienia nietypowe. Ujęcia z ziemi, wody i powietrza są realizowane przez zespół fotografów i operatorów.\nZlecenia realizujemy na terenie Polski i poza granicami kraju.\n- cena - 2500 zł\n- czas realizacji - do 60 dni od daty ślubu\nPodczas sesji plenerowej nagrywane są ujęcia, które zostaną dołączone do teledysków oraz długich filmów.\nPrzed przygotowaniem filmu ślubnego przygotowany zostanie scenariusz, w którym określona będzie zawartość filmu oraz orientacyjny czas jego trwania.\nIstnieje możliwość zamówienia złożonego z pakietu foto i pakietu video lub zamówienie pojedynczej usługi.\n- czas realizacji - do 30 dni od daty sesji plenerowej\nSesja jest realizowana po ślubie w umówionym miejscu lub miejscach, czas trwania sesji to 3-6h.\nKrótki film (2-4min) w rozdzielczości FullHD, 4K realizowany w umówionym miejscu. Czas złożenia filmy max 21 dni od daty sesji.\nPolecam chłopaków z OneFormat 😎 Przed współpracą jest wszystko ustalone, gotowy materiał zgody z ustaleniami. Zdjęcia i film wzbudzają tyle emocji 🥰 znam chłopaków od przeszło 10 lat i wiem, że na pierwszym miejscu stawiają profesjonalne podejście do pracy i zadowolenie klienta! ☺\nGorąco polecam chłopaków z firmy One Format! 😁 Mają przede wszystkim profesjonalne podejście, podczas wesela byli praktycznie niewidoczni. Gotowy materiał otrzymaliśmy bardzo szybko, zdjęcia jak i film na bardzo wysokim poziomie, wszystkie nasze życzenia zostały spełnione materiał dostaliśmy w pięknym drewnianym pudełku z pendrivem. 😊\nNa firmę OneFormat trafiliśmy przypadkiem, po dokonaniu pierwszych uzgodnień doszliśmy do wniosku że rozpoczynamy współpracę z osobami które mają pojecie co robią. Zaproponowali nam miejsce na sesje plenerowa, doradziła nam charakter zdjęć na weselu i w kościele. W czasie wykonywania zdjęć i filmu w wykazali się swoim profesjonalizmem zrealizowali wszystkie nasz życzenia będą prawie nie widoczni. Po zakończeniu imprezy w błyskawicznym tempie dostaliśmy zdjęcia oraz film . Jesteśmy bardzo zadowalanie z obsługi przez Bartka i Kacpra. Serdecznie polecamy.\nProfesjonalne wykonanie usługi- jesteśmy bardzo zadowoleni! Polecamy współpracę! 👌🏼😊🤝\nŚwietna ekipa, polecamy wszystkim ich! Piękne zdjęcia i super film, znakomita współpraca :)\nGorąco polecam ! Fachowo :)\nFotografia i film to moja pasja, a każde zlecenie to wyzwanie. Różnorodne oczekiwania klientów traktuję zawsze jako wyzwanie, które należy podjąć. Inspirująca jest świadomość, że moja praca stanie się częścią utrwalającą historię życia wielu osób.\nOd Technikum Fototechnicznego ta przygoda się zaczęła. Następnie była Warszawska Szkoła Filmowa. Tam zdobyłem wiedzę, jednocześnie pojawiały się pierwsze zlecenia, dzięki którym zdobyłem dzisiaj przydatne doświadczenie.\nObsługą fotograficzną oraz filmową ślubów i wesel zajmuję się od wielu lat.\nPrzysięga małżeńska, a szczególnie jej koniec. Moment kiedy On i Ona wiedzą, że stali się Mężem i Żoną.\nTermin realizacji zlecenia zależy od wybranego pakietu. Czas przygotowania materiałów wynosi od 21 do 60 dni, licząc od daty ślubu. W przypadku sesji plenerowej, realizowanej w innym terminie, materiały będą gotowe w ciągu 30 dni od daty sesji.\nOferta podstawowa zawiera fotografowanie lub filmowanie uroczystości ślubnej i wesela.\nW miarę możliwości staram się wykorzystywać światło naturalne. Zawsze w centrum uwagi stawiam Młodą Parę. I dlatego moje ujęcia oddają wiele emocji towarzyszących bohaterom tego dnia.\nMają wysokie, wyraźnie określone wymagania, których realizacja zawsze jest dla mnie wielkim wyzwaniem.\nUroczystość w kameralnym gronie najbliższych osób odbywająca się w wyjątkowej scenerii.\nPracuję w tym zawodzie już wiele lat. Trudno wyróżnić jedną parę, ponieważ wiele z nich pozostało w mojej pamięci.\nZ takimi, które chcą współpracować, nie boją się podejmować decyzji. Doskonałe efekty przynosi ustalenie scenariusza przed uroczystością. Poznaję wtedy oczekiwania Młodej Pary, dodaję własne pomysły i rozwiązania.\nUśmiech mi zawsze towarzyszy kiedy widzę kreatywność organizatorów i uczestników weselnych konkursów.\nPary najczęściej pytają o ujęcia przy wykorzystaniu drona. Ta usługa jest częścią kilku pakietów, które są w ofercie firmy.\nW tym zawodzie jestem nie tylko fotografem i operatorem kamery. Bywam scenarzystą, reżyserem, kierownikiem produkcji oraz psychologiem.\nCena adekwatna do jakości wykonanej usługi. I doświadczenie zawodowe usługodawcy..\nDyskrecja, cierpliwość oraz umiejętność uchwycenia chwil, które powinny zostać utrwalone.\nMam duże doświadczenie zawodowe oraz powiększające się ciągle grono zadowolonych klientów.\nDo każdego zlecenia podchodzę indywidualnie. Każdą ofertę dopasuję do najbardziej nietypowych oczekiwań klienta.\nZdecydowanie film, który wykonałem dla Emilii i Piotra. Można go obejrzeć w portfolio.


(Fot. Sonia Szóstak / materiały prasowe Balmain)\n– W centrum jest bohaterka, silna i zbuntowana, której uosobieniem jest Cara Delevingne – mówi Sonia.\nTradycje Balmain sięgają lat 40. XX wieku, ale estetyka luksusowego domu mody kojarzy się dziś raczej z przepychem z teledysku Kanye Westa, niż z dawnym wyrafinowaniem. Trzy lata temu w klipie wyreżyserowanym przez Stevena Kleina pojawili się Kim Kardashian, Sia, Frank Ocean i Caroline Shaw, czyli stylowy tłum, określany mianem Balmain Army. Estetyka filmu najlepiej ucieleśnia aspiracje Oliviera Rousteinga, 33-letniego dyrektora kreatywnego. Chce on bowiem stworzyć ubranie, którego energia porwie pokolenie jego rówieśników. Ludzi, którzy jak mówi dosadnie Rousteing, „żyją swoim własnym życiem”\nW nowej kampanii, która trafiła wczoraj do sieci, pojawia się Cara Delevingne. Modelka, ale przede wszystkim osobowość. Dziewczyna, która u szczytu sławy zdecydowała się porzucić wybieg na rzecz planu filmowego, a potem napisała książkę dla nastolatków. Wykorzystała też swoją popularność, żeby kosztem prywatności, mówić o prawach środowiska LGBT+, a biorąc udział w kampaniach społecznych, walczyła o zagrożone gatunki zwierząt.\nTeraz Cara została zaproszona do projektu „The Choice”. W trzech krótkich filmach, które możemy oglądać na stronie marki, wciela się w trzy różne bohaterki. Każda ma inną osobowość i atrybut w postaci torebki (oczywiście z nowej kolekcji). Historia z alternatywnymi zakończeniami przebiegnie tak, jak zażyczy sobie tego widz.\n– Chodziło o bohaterkę, silną i zbuntowaną, której współcześnie uosobieniem jest Cara. Pokazaliśmy ją w trzech różnych przestrzeniach, które są tajemnicze i nieoczywiste. Jak gdybyśmy zostali wciągnięci na moment do filmu, którego początku ani końca nie znamy. Chodziło o zaintrygowanie historią bardziej niż opowiedzenie jej od początku do końca – wyjaśnia Sonia Szóstak, fotografka, regularnie współpracującą z „Vogue Polska”, odpowiedzialna za zdjęcia w kampanii Balmain.\n– Nastrój, filmowość, tajemniczość – ta koncepcja była mi bliska – dodaje Sonia, która studiowała fotografię w słynnej łódzkiej Filmówce. Otwarcie przyznaje, że robiąc zdjęcia, myśli o kadrach opowieści. Chciałaby kiedyś je „poruszyć”, zmieniając aparat na kamerę.\n– Cara na planie jest bardzo profesjonalna, skupiona, stara się wczuć w klimat zdjęć – mówi Sonia. – Od lat przyjaźni się z Olivierem, można więc było wyczuć na planie ich bliską relację – dodaje.\nSonia Szóstak Balmain Cara Delevingne


Zgrupowanie w Chorwacji – Klub Sportowy Luboń Skomielna Biała\nW środę wieczorem powróciła do domu kadra naszych kolarzy ze zgrupowania w chorwackiej Puli na półwyspie Istria, na którym przebywali od 30 marca. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności w tym samym czasie tj. w sobotę 2 kwietnia odbyły się tam zawody MTB Kamenjak Rocky Trails zaliczane do kategorii C1 UCI. Korzystając z okazji w zawodach tych wzięli również udział nasi reprezentanci i co najważniejsze pokazali się z bardzo dobrej strony. Wyścig ze względu na swoją rangę posiadał bardzo mocną międzynarodową obsadę. Tym bardziej na uznanie zasługują osiągnięcia naszych zawodników. Najmłodsza z naszych reprezentantek Sabina Wierzycka w kategorii U15 po świetnym wyścigu stanęła na najwyższym stopniu podium. Debiutująca w kategorii U17 Maja Latawiec na bardzo wymagającej trasie“wjechała” na trzeci stopień podium. Maciej Biedrończyk startujący w tej samej kategorii lecz w gronie chłopców pozazdrościł klubowej koleżance wyniku i sam wywalczył drugą lokatę. Jarosław Żur swój pierwszy start w kategorii Junior zaczął pechowo od defektu opony i w pierwszej strefie technicznej zameldował się na 26 miejscu. Po zmianie koła rozpoczął odrabianie strat i ostatecznie po zaciętym finiszu uplasował się na 10 pozycji. W tej samej kategorii wiekowej w gronie dziewcząt Magdalena Utnicka zajęła 4 miejsce. Startująca wraz z elitą kobiet Agnieszka Bal sklasyfikowana została na 16 pozycji co dało jej 6 miejsce w gronie zawodniczek U23. Tomasz Bal rywalizujący w gronie elity mężczyzn zakończył rywalizację na 16 miejscu wśród zawodników U23. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż nasi zawodnicy byli najwyżej sklasyfikowanymi zawodnikami z Polski i żaden innych polski klub nie może pochwalić się trzema zawodnikami na podium tych zawodów.\nOprócz udziału we wspomnianym wyścigu zawodnicy uczestniczyli w sesjach treningowych pod okiem trenerów Roberta Baścika i Marka Karkuli. Znaleźli również czas na zwiedzenie urokliwych zakątków półwyspu Istria. Solidnie przepracowany czas i doświadczenie zdobyte na międzynarodowych zawodach z pewnością zaowocują w dalszej części sezonu.\n← Nabór do szkółki kolarskiej.\nTrening otwarty. →


Carlitos o zamieszaniu z pizzą i piwem\nNapastnik Legii Warszawa, Carlitos, wypowiedział się na łamach „Super Expressu” na temat niedawnego zamieszania wywołanego przez zdjęcia przedstawiające jego posiłek.\nDo sieci na początku sierpnia wrzucił je Krzysztof Stanowski z Weszło. Najlepszy strzelec poprzedniego sezonu Ekstraklasy jadł na nich pizzę, a obok niego stało piwo. Zdjęcia zostały bardzo różnie przyjęte przez kibiców. Część z nich oczywiście zaczęła mocno krytykować 28-letniego hiszpańskiego napastnika. Inni - bronili go, sugerując, że piłkarz też może sobie czasami pozwolić na takie menu.\nCo na to sam Carlitos?\n- Wiem do czego zmierzasz, może to dobra okazja, żeby sprawę wyjaśnić. Chodzi o zdjęcie, które zrobiono mi jakiś czas temu w Warszawie. No cóż, zapewniam, że tamtej nocy spałem doskonale. Ktoś mi wspomniał o tym zdjęciu, a myślenie o tej sytuacji zajęło mi niecałą minutę. Pochodzę z kraju, gdzie pije się piwo. Ale zwykle jedno, nie od razu dziesięć. I ja też, jeśli napiję się piwa, a robię to bardzo rzadko, to piję jedno, a nie dziesięć. Wiem na co mogę sobie pozwolić i nie przekraczam granicy.\n- Pizza czy makarony? Na serio ktoś myśli, że jeden kawałek może piłkarzowi zaszkodzić? Bądźmy poważni, wiem jak powinni odżywiać się piłkarze. Piłkarze to też ludzie, nie jesteśmy z innej planety. Też się śmiejemy, płaczemy, cieszymy, wkurzamy, mamy swoje życie prywatne, swoje problemy. Ba, nawet chodzimy do toalety! - przyznał Carlitos, potwierdzając również, że Legia nie była jedynym klubem zainteresowanym jego pozyskaniem i latem miał na stole kilka ofert:\n- Lech składał kilka razy propozycję. Podobnie jak wiele innych zespołów, z różnych krajów. Choćby z Hiszpanii (cały wywiad TUTAJ).\nPóki co Carlitos rozegrał 13 spotkań w koszulce Legii. Zdobył w nich cztery bramki i zaliczył trzy asysty. Przypomnijmy, że w poprzednim sezonie koronę króla strzelców dały mu 24 ligowe trafienia w barwach Wisły Kraków.\nTAGI: Polska Hiszpania Legia Warszawa Carlos Daniel López Huesca


Piewca Podhala ma pozostać na Rynku w Nowym Targu | Gazeta Krakowska\nPiewca Podhala ma…\nJózef Słowik 18 czerwca 2010, 18:46\nGórale nie wyobrażają sobie centrum stolicy Podhala bez pomnika piewcy tego regionu Józef Słowik\nSprawą przeprowadzki Władysława Orkana zajął się już Zarząd Główny Związku Podhalan w Polsce. Poparli ich koledzy ze Zwiazku Podhalan w Stanach Zjednoczonych. - Przyznam, że byliśmy nieco zdziwieni, że jest plan przeniesienia pomnika Orkana - mówi Maciej Motor Grelok, prezes Zarządu Głównego Związku Podhalan. - Pomnik wrósł w tradycje Podhala. Jest jego symbolem, a Nowy Targ jest centrum Podhala. Wiemy, że są plany, aby trafił on na plac Słowackiego, ale tam był krócej niż w obecnym miejscu.\nWedług Greloka, Władysław Orkan jest osobą, która znana jest nie tylko jako piewca Podhala, ale też jako wybitny pisarz. - Jeżeli nie może stać przed samym Ratuszem, można go przenieść w inne miejsce, gdzie nie będzie burzył koncepcji. Cały Rynek jest reprezentacyjny i miejsce dla Orkana jest na pewno tutaj.\nDziałacze Związku Podhalan zapowiadają, że jeżeli miasto się uprze, znajdą inne miejsce na terenie Podhala, gdzie stanie postument z Orkanem. Jak przypominają, pomnik ten został ufundowany w części przez amerykański Związek Podhalan w 1934 roku. Podobnego zdania są inni członkowie ZP.\n- Pomnik na placu Słowackiego stał jedynie 20 lat. W obecnym miejscu stoi już 50 lat - mówi Jan Hamerski, wiceprezes ZP. - Jeżeli Nowy Targ nie zmieni stanowiska, może znajdzie się inna gmina, która przyjmie postument.\nMieszkańcom Podhala jakoś trudno sobie wyobrazić nowotarski Rynek bez pomnika Orkana. - Nawet młodzież umawia się w tym miejscu, jak pod Mickiewiczem w Krakowie - mówi Anna Marduła, mieszkanka Podhala.\nBurmistrz Marek Fryźlewicz o stanowisku działaczy Związku Podhalan dowiaduje się od nas. Jak twierdzi, nie otrzymał jeszcze żadnego oficjalnego pisma w tej sprawie. Według niego kwestia przenosin pomnika nie jest jeszcze przesądzona. - Można jeszcze zgłaszać swoje uwagi do koncepcji przebudowy Rynku. Każdy może to zrobić - mówi Fryźlewicz. - To była na razie wstępna propozycja przeniesienia pomnika na plac Słowackiego - broni się.\nWładysław Orkan - pisarz, poeta i publicysta związany z Gorcami. Urodził się 27 listopada 1875 roku w Porębie Wielkiej. Naprawdę nazywał się Franciszek Salezy Smaciarz. W 1898 r. zmienił nazwisko na Smreczyński. Przyjaciółmi Orkana byli m.in.: Jan Kasprowicz, Kazimierz Przerwa-Tetmajer. Orkan włączył się do starań o odzyskanie dla Polski Spisza i Orawy. Mówił często o konieczności zachowania rodzimej kultury Podhala.


Jak Cię widzą, tak Cię piszą » BrandsIT.pl - biznes IT - IT w biznesie\nW ostatnich miesiącach miałem przyjemność uczestniczyć w kilku konferencjach i seminariach. Bardzo dobrze zorganizowane wydarzenia, ciekawe tematy, fachowi i merytoryczni prowadzący. W wielu przypadkach byłem zadziwiony ilością danych, szczegółów technicznych i animacji, które prezentujący byli w stanie przekazać w jednym, półgodzinnym slocie.\nChociaż, jak się teraz nad tym zastanawiam, to na dobrą sprawę za każdym razem prezenter był ten sam. Na imię miał Power, a na nazwisko Point. Nie da się ukryć, że pan PowerPoint ma swoje zalety i jest ich całkiem sporo. Pozwala łatwiej przedstawić dużej grupie odbiorców myśli, liczby lub parametry produktów na slajdach niż w jakikolwiek inny sposób. Wszyscy widzą je na jednym, dużym ekranie, a sama edycja slajdów jest łatwa i w dużym stopniu zautomatyzowana. Poza tym dobrze ułożona sekwencja slajdów jest równocześnie scenariuszem wystąpienia i w razie czego przypomni, o czym mamy mówić.\nA gdzie w tych wystąpieniach byli prowadzący? No cóż, w zdecydowanej większości przypadków ich rola sprowadzała się do zmieniania slajdów i odczytywania tego, co było na nich napisane. Zwykle powtarzał się następujący schemat zachowania: prezenter stoi sobie z boku ekranu, jak ognia unika kontaktu wzrokowego z odbiorcami. Jeśli już nie patrzy na slajd, to przecież są jeszcze sufit i podłoga. No i ściany. Cicho i monotonnie odczytuje treść slajdów, słuchacze na pewno sami się zorientują, co w prezentacji jest najważniejsze. Broń Boże jakieś pauzy! Jeszcze pomyślą, że prezenter się pogubił. No i ręce, co zrobić z rękoma? Jedna ręka kurczowo ściska zmieniacz slajdów albo mikrofon, a co z drugą? Może do kieszeni? Steve Jobs też często tak robił, nie zaszkodzi pokazać, że jestem taki jak on.\nJaki jest efekt takich wystąpień? Niestety, dość łatwy do przewidzenia. Pomimo niezwykle ciekawej merytoryki, szansa dotarcia z przekazem do odbiorców, a już na pewno szansa na to, że przekaz zostanie zapamiętany, spada drastycznie. Napracowaliśmy się, zestresowaliśmy, napociliśmy, w zasadzie nie wiadomo po co.\nJak bowiem pokazuje wiele całkiem poważnych badań, przekaz niewerbalny jest równie istotny, a czasem zdecydowanie istotniejszy niż przekaz werbalny. Innymi słowy – bardzo często forma jest ważniejsza od treści. Jako jeden z pierwszych systematyczne badania w tym obszarze przeprowadził w latach sześćdziesiątych amerykański psycholog Albert Mehrabian. Doszedł on nawet do wniosku, że odbiór wypowiedzi tylko w 7 proc. kształtowany jest przez jej treść. W 38 proc. odpowiada za odbiór przekazu odpowiada brzmienie głosu, a za resztę, czyli 55 proc. mowa ciała. W zasadzie można więc pleść androny, byle tylko robić pewnym głosem i odpowiednio gestykulując, a dla 93 proc. słuchaczy będziemy wiarygodni i przekonujący. Czasami byłoby to może nawet i przydatne, gdyby tylko było prawdą. Na szczęście nie jest z nami aż tak źle, podane powyżej liczby są dramatyczną nadinterpretacją i jednym z największych mitów dotyczących przekazu niewerbalnego. Nie znaczy to jednak, że forma przekazu nie jest istotna. Zarówno z badań Mehrabiana jak i wielu innych analiz możemy bowiem wysnuć wniosek następujący: jeżeli to, co mówisz będzie niezgodne z tym, w jaki sposób mówisz, to statystycznie dla 2/3 słuchaczy ważniejsza będzie forma przekazu niż jego treść.\nMoja dusza inżyniera nie do końca chciała się z tym faktem pogodzić. Ale pomimo dość uporczywych poszukiwań nie znalazłem wyników żadnych badań, mówiących o większym niż 35 proc. znaczeniu merytoryki przekazu w odbiorze komunikatu. Jakby więc nie patrzeć, trzeba się pogodzić z tym, co pokazują badania. W meczu forma wypowiedzi kontra treść, forma wygrywa 2:1.\nJakie są inklinacje praktyczne przytoczonych liczb? Niezmiernie ważne. Jeżeli na przykład prezentujesz potencjalnym klientom rozwiązania bezpieczeństwa danych, a robisz to w sposób nieumiejętny, pokazując swój stres i niepewność, to dla 2/3 słuchaczy będziesz niewiarygodny. Grzecznie cię wysłuchają, może nawet zapoznają się z wynikami testów, ale na zakupy pójdą do konkurencji. Jeżeli chcesz przekonać sponsora projektu do swoich pomysłów, to choćby były one najlepsze, a równocześnie Twój przekaz niewerbalny nie będzie odpowiednio przekonujący, statystycznie swoje szanse redukujesz o 2/3.\nI tu kamyczek do naszego informatycznego ogródka. Z racji wykonywanego zajęcia mam okazję obserwować, jak wygląda zrozumienie i docenienie ważności zagadnień, o których mowa w innych branżach. Niestety, gdzie indziej jest o niebo lepiej. Waga, którą przykłada się do zapewnienia odpowiedniej formy przekazu, czy to sprzedażowego, czy też menedżerskiego, jest nieporównywalnie wyższa niż w IT. Zapewne wynika to z tego, że przez całe życie obracamy się w świecie liczb i konkretów. Miękkie czynniki, takie jak odpowiednia komunikacja są niedoceniane i traktowane po macoszemu. Bardzo mało firm IT systematycznie i w sposób przemyślany pracuje nad rozwojem kompetencji komunikacyjnych swoich pracowników. A nawet jeśli to robią, to opierając się na swoich obserwacjach mogę stwierdzić, że niestety nieskutecznie. Wyjątki można policzyć na palcach jednej ręki i – co ciekawe – są to zwykle organizacje, będące liderami rynkowymi. Z drugiej strony, sprawa też wcale łatwa nie jest. Wiąże się z intensywnymi treningami, mocnym wychodzeniem ze strefy komfortu, żmudną pracą nad zmianami zachowań i nawyków.\nNa zakończenie podzielę z czytelnikami pewną anegdotą. Ronald Reagan przygotowując się do swojego pierwszego prezydenckiego expose, spytał swojego doradcę do spraw wizerunku, Rogera Ailes’a, co powinno być głównym przesłaniem jego wystąpienia. Odpowiedź była tyleż prosta, co zaskakująca: „Pan. To pan, panie prezydencie jest najważniejszym przesłaniem”. Pamiętajmy o tym za każdym razem, podczas każdego naszego wystąpienia i podczas każdej naszej wypowiedzi. To, co mówimy jest bardzo ważne, rzecz niepodlegająca dyskusji. Równocześnie najważniejszym przesłaniem jesteśmy my sami, nasze zachowania, gesty i pokazywana pasja. Bez tego jesteśmy skuteczni tylko w 1/3.


Moje topowe grzybowe miejscówki 2020. Miejsce 3 - Las Mokrzański. - O grzybach i naturze nie całkiem na serio\nW tym roku byłam w niezliczonej ilości miejsc na grzybach, ale ponieważ mamy koniec roku, postanowiłam przygotować zestawienie swoich ulubionych trzech miejscówek grzybowych 2020😊\nW 2020 natrzaskałam ogromne ilości kilometrów po lasach i w drodze do tych lasów, odwiedziłam wiele miejsc, na nizinach i w górach, na Dolnym Śląsku i poza nim, ale 3 spośród nich były mi w tym roku szczególnie bliskie i często do nich wracałam.\n(Oczywiście wszystkie wybrane przeze mnie miejsca mają absolutnie gdzieś wyróżnienie w moim rankingu, rosną sobie niezmiennie od lat i świetnie sobie radzą, chyba że homo sapiens im w tym przeszkadza).\nZaszczytne trzecie miejsce przypada podwrocławskiemu Lasowi Mokrzańskiemu! Tadam!\nLas Mokrzański nie jest to oczywiście żadna epicka puszcza ani niezwykły rezerwat, ale ma jedną wybitną przewagę nad innymi lasami. Ja mam do niego blisko. Więc mogłam do niego pojechać, gdy nie starczało mi czasu na żaden inny wypad, i dzięki temu nie odmawiać sobie swojej najmilszej, najcenniejszej przyjemności, jaką są chwile spędzone w lesie <3\nLas Mokrzański… jest mokry 😀 Ale tylko miejscami. I nie zawsze.\nLas Mokrzański młodziutką wiosną\nAle żeby nie było, że wyróżniam go tylko w kontekście negatywnym, typu z braku laku dobry kit, czy może, żeby trzymać się tematu – lepszy rydz, niż nic, muszę przyznać, że Las Mokrzański wielokrotnie bardzo pozytywnie mnie zaskoczył!\nNajbardziej tym, że znalazłam w nim borowiki ceglastopore! Cóż to był za szok, szczególnie za pierwszym razem. Borowiki ceglastopore zawsze kojarzyły mi się bowiem z górami, a tu naprawdę nieoczekiwane znalezisko nizinne! I jakie pyszne! Uwielbiam ceglasie!\nBorowik ceglastopory – ależ przeżyłam szok, gdy znalazłam go w Lesie Mokrzańskim po raz pierwszy!\nNie mniejszy szok przeżyłam, gdy w Lesie Mokrzańskim trafiłam na piaskowce modrzaki, pierwszy raz od czasów dzieciństwa. I tu też zaskoczenie co do miejsca, bo piaskowce modrzaki kojarzą mi się wybitnie z lasami sosnowymi i piaszczystą glebą.\nDwa małe piaskowce modrzaki, te akurat z okolic Sycowa:)\nLas Mokrzański jest też miejscem zasiedlonym przez rzadkie w wielu częściach kraju okratki australijskie. A w „Mokrzanie” rosną na pęczki. Zawsze to miło mieć coś rzadkiego na własnym podwórku.\nOkratek australijski to nie jedyny śmierdzący gatunek grzyba, który lubi się z Lasem Mokrzańskim. Miejsce to upodobały sobie także sromotniki smrodliwe. Momentami, serio, nie przesadzam, widziałam ich tam setki na kilkunastu metrach kwadratowych. Kilka młodych egzemplarzy (tzw. czarcich jaj, spałaszowałam na miejscu na surowo😉).\nOkratek australijski (zdjęcie spod Ślęży, ale w Mokrzanie można spotkać wiele okratków)\nCzarcie jaja, czyli młoda forma sromotników sromotnikowych, można to jeść:)\nKompozycja z gołąbkami, czarcim jajem, jajem okratkowym, muchomorami rdzawobrązowymi i orzeszkami laskowymi\nAle przede wszystkim Las Mokrzański to jedna z moich najlepszych, sprawdzonych miejscówek na koźlarze, głównie czerwone, ale też topolowe czy babki.\nKoźlarze czerwone, w Lesie Mokrzańskim mam na nie sprawdzone miejsce\nOsika – koźlarze wielu maści kochają tę topolę. A przez to i ja ją kocham, choć kiedyś uważałam, że to chwast wśród drzew.\nKompozycja z koźlarzem. Jeju, szok, że kiedyś było zielono, rosły babki i koniczyny…\nWiosną w Lesie Mokrzańskim rosną konwalie.\nPonieważ Las Mokrzański graniczy z Wrocławiem, można w nim spotkać wielu spacerowiczów, rowerzystów i biegaczy, co niezbyt mi odpowiada, bo ja wolę w lesie wieść żywot pustelnika;) Ale z kilkoma osobami wymieniliśmy się naprawdę życzliwymi uśmiechami, co też było niezwykle miłe i podnoszące na duchu.\nRzadko zabieram do Lasu Mokrzańskiego aparat. Nie mam stamtąd zbyt wielu pięknych zdjęć. (Za to epickie zdjęcia ubarwią post o miejscówce nr 2…, już niebawem:)).\nDziękuję Ci Lesie Mokrzański za grzyby i za deszcz. Za spokój po pracy. I za Twoją bliskość <3\nLas Mokrzańskipieprznikpieprznik blog


Bez działania inwestora Stocznia Gdańska upadnie - terenyinwestycyjne.info\nBez działania ze strony ukraińskiego udziałowca Stoczni Gdańskiej, rząd nie będzie mógł uratować stoczni, nawet gdyby chciał.\n"Rzeczpospolita" dotarła do analizy przeprowadzonej przez UOKiK, z której wynika że dla stoczni nie ma praktycznie żadnego ratunku. Chodzi głównie o obawę, że zaangażowanie ze strony państwa może zostać uznane przez Komisję Europejską jako niedopuszczalna pomoc publiczna, co zaowocuje koniecznością oddania pieniędzy i upadkiem stoczni.\nWciąż toczy się konflikt między ARP a ukraińskim udziałowcem Gdańsk Shipyard Group (GSG). GSG domaga się od ARP pomocy, a Agencja twierdzi, że nie otrzymała od inwestora rozsądnego biznesplanu. "Rzeczpospolita" cytuje Jacka Łęskiego, rzecznika inwestora: "Jest jasne, że stocznia jest zagrożona upadłością. Ale w znacznej mierze wynika to z postawy ARP. Jesteśmy gotowi dołożyć pieniędzy, ale zakładu na pewno nie uratujemy sami".


Bulinka - w typie podhalana - Będzin\nStrona główna / Śląskie / Będzin / Ogłoszenia drobne / Zwierzęta\nBulinka - w typie podhalana\nBulinka – młoda sunia w typie owczarka podhalańskiego\nBulinka trafiła pod opiekę Fundacji BONO ze schroniska, gdzie pomoc jej była niemożliwa. Niestety, sunia ma problemy z tylną łapką oraz stawami biodrowymi. Fundacja umieściła ją w domu tymczasowym, gdzie sunia przez pół roku dochodziła do siebie oraz była diagnozowana przez specjalistów. Wreszcie jest gotowa na podróż do nowego, prawdziwego domu!\nJeżeli chciałbyś dać Bulince nowy, wspaniały dom, skontaktuj się z nami:\ntel.605 420 762\nWarunkiem adopcji jest zgoda na wizytę przed i poadopcyjną, podpisanie umowy adopcyjnej oraz zapewnienie psu godnych warunków bytowych. Szukamy odpowiedzialnego domu, w którym Bulinka będzie członkiem rodziny a nie alarmem na złodzieja, w żadnym wypadku nie zostanie wydany na łańcuch czy do kojca.\nJeśli nie możesz adoptować psa a chciałbyś wspomóc jego utrzymanie lub inne nasze działania podajemy dane fundacji:\nTelefon: 605 420 762\nZdjęciaZdjecia - Bulinka - w typie podhalana


The ones that love us, never really leave us: 4. Elfie problemy\nThe ones that love us, never really leave us\n4. Elfie problemy\nTrzy dni później obie dziewczynki stały w salonie, ubrane i gotowe do wyjścia. Szeptuch też tam był. Podobno państwo Burton kazali mu pilnować dziewczynek, ale Clara podejrzewała, że finalnie wyjdzie to tak, że to one będą się martwiły o skrzata.\n— Lori... Jak zamierzamy się dostać na Pokątną? — zapytała z lekka zestresowana dziewczynka. Tamta przyglądała się jej przez chwilę nieobecnym wzrokiem. Dopiero po chwili pstryknęła palcami, sprawiając wrażenie jakby była zła na samą siebie.\n— Wciąż zapominam, że jesteś mugolaczką — mruknęła, bardziej do siebie niż do przyjaciółki. — Szeptuch nas zabierze. Użyje teleportacji łącznej.\n— OK... Mów dalej... — mruknęła Clara i korzystając z tego, że jeszcze nie idą usiadła na kancie biurka.\n— Tu nie ma już nic do dodania — ofuknęła ją przyjaciółka, zakładając ręce na piersi. – Pewnie od razu znajdziemy się w Dziurawym Kotle. Jakby coś, to odeślę później Szeptucha do domu.\n— To jak wrócimy? — zapytała, patrząc ze zdziwieniem na Laurel. Ta wzruszyła ramionami.\n— Przypominam ci, że Szeptuch to skrzat domowy...\n— ... a ja tobie, że jestem mugolaczką...\n— ...a one mają swój zasób magii, niezbadany przez społeczeństwo czarodziejów. Mogą się teleportować i używać teleportacji łącznej. W ten sposób przecież dostałyśmy się tutaj. Mój ojciec użył teleportacji łącznej, tak?\n— Szeptuch przeprasza... — usłyszały nagle głos skrzata domowego, który nieśmiało wychynął zza drzwi. — Ale chyba trzeba już ruszać, aby panicze Weasley'owie nie czekali zbyt długo.\n— Masz rację — odparła blondynka, odwracając się w stronę skrzata. — Lećmy już. Clar, chwyć Szeptucha za rękę.\nDziewczynka zrobiła tak, jak jej kazano widząc, że przyjaciółka robi to samo po drugiej stronie skrzata. Tknięta jakimś dziwnym instynktem zamknęła oczy. Po kilku sekundach wydawało jej się, że usłyszała cichy trzask. Równocześnie poczuła silne szarpnięcie w okolicach pępka i poczuła jak traci grunt pod stopami. Chciała krzyknąć, ale zabrakło jej sił w płucach. Nie czuła nic. Ani chłodu, ani ciepła... nic\n— Clara? — usłyszała przestraszony głos Laurel. Otworzyła oczy.\nZ zaskoczeniem zauważyła, że leży na podłodze. Nad nią znajdował się drewniany sufit ze zwisającym z niego czymś, co miało chyba udawać żyrandol. Wokół siebie słyszała gwar rozmów, śmiechy i brzęk uderzanych o siebie kubków i kieliszków. Zamrugała kilkakrotnie, unosząc się do pozycji siedzącej. Natychmiast syknęła, odczuwając przejmujący ból w głowie.\n— Panienko? — zapytał Szeptuch. Clara spojrzała w stronę, z której dochodził jego głos, starając się wymrugać wszystkie mroczki, jakie pojawiały się przed jej oczami za każdym razem, gdy wykonywała jakikolwiek ruch.\n— Nic mi nie jest — powiedziała, z zaskoczeniem odkrywając jak słabo brzmiał jej głos. Chciała wstać, ale powstrzymała ją dłoń przyjaciółki.\n— Ani mi się waż ruszać w takim stanie — ofuknęła ją, rozglądając się z rozpaczą dookoła. — Szeptuchu, możesz wracać do domu. Zawołam cię, gdy będę cię potrzebowała — zwróciła się jeszcze do skrzata. Obie dziewczynki usłyszały cichy trzask. Laurel westchnęła. — Na litość boską, gdzie są bliźniacy?\n— Tuż za wami — odezwały się dwa znajome głosy. Obie dziewczynki krzyknęły przestraszone, odwracając się. Za nimi stali bliźniacy Weasley - obaj rudzi, piegowaci o brązowych oczach. Clara, która musiała parokrotnie zamrugać oczami aby im się przyjrzeć, zauważyła, że znacznie urośli przez te wakacje. Westchnęła, chowając głowę w kolana, bo odczuła nagłe mdłości.\n— Clar, powiedz nam, dlaczego znajdujesz się na podłodze i się przed nami chowasz? — usłyszała tuż przy uchu głos Freda. Jęknęła tylko, nie mając siły mu odpowiedzieć.\n— Mdli ją na sam wasz widok — sarknęła Laurel, obejmując ramieniem przyjaciółkę. Dziewczynka nawet nie musiała widzieć bliźniaków aby wiedzieć, że przewrócili oczami.\n— Nam też miło cię widzieć, Lauruś — powiedział George. — I wiesz, gdyby nie to, że mieszkacie w jednym domu od miesiąca, to byłbym jednak skłonny stwierdzić, że to jednak twój obraz ją mdli...\n— Moglibyście przestać i może, nie wiem, pomóc poczuć mi się lepiej? — zapytała rozjuszona Clara, której pokój nagle zaczął tańczyć przed oczami.\n— Tak, tak, jasne... MAMO!! CHODŹ TU PROSZĘ! — wydarli się równocześnie bliźniacy.\nPrzez nieco nieostry słuch dziewczynka usłyszała jakiś rumor. Po chwili nad nią pojawił się nowy głos, który w jakiś sposób rozpoznawała.\n— O co wam cho... Fred! George! Co wyście zrobili tej biednej dziewczynie! — usłyszała.\nNadal z głową schowaną w kolanach Clara wywnioskowała, że musiała to być ich matka. Nawet ton głosu, który był bardzo ciepłym altem, przywodził jej na myśl jakąś taką dobrą, ciągle uśmiechniętą kobietę.\n— Mamo, przysięgamy, to nie my. Ona już była w takim stanie, tak Lauruś? — odparli oburzeni bliźniacy.\n— Eee... tak? — mruknęła nieco skonfundowana Laurel. Kobieta westchnęła, po czym zwróciła się do Clary.\n— No dobrze, kochanie. Czy jesteś w stanie unieść głowę i na mnie spojrzeć?\nDziewczynka bardzo powoli uniosła głowę, spoglądając prosto w znajome, brązowe tęczówki. Gdyby nie to, że były one obwiedzione delikatnym, ciemnym cieniem, pomyślałaby, że są to oczy któregoś z bliźniaków. Ale po chwili dostrzegła nieco inny, szerszy nos i węższe usta, przypominające jej z kolei Percy'ego, starszego brata bliźniaków. Do tego twarz, usiana piegami, była bardziej okrągła, choć równie dobrze taki efekt mogła stworzyć prosta grzywka z płomiennie rudych włosów, sięgających kobiecie do ramion. Dziewczynka zauważyła też, że kobieta jest dość pulchna. Mała, jasna lampka zapaliła się jej w głowie. Przecież to ta kobieta wskazała jej drogę do Madame Malkin, kiedy pierwszy raz była na Pokątnej!\n— No dobrze, potrafisz się skupić na jednym punkcie... — mruknęła pani Weasley. W jej oczach Clara dostrzegła autentyczną, matczyną troskę co trochę ją zdziwiło. Kobieta delikatnie chwyciła ją za podbródek, ostrożnie przekręcając jej głowę w jedną i drugą stronę. — Co się jej stało? — zapytała, odwracając się w stronę swoich dzieci i Laurel, szczególnie groźnym wzrokiem omiatając bliźniaków.\n— Teleportacja łączna — wyjaśniła szybko blondynka.\n— Tak, tak, to się zdarza, kiedy ktoś jest nieprzyzwyczajony... — mruknęła, kiwając spokojnie głową. — Nie martw się, kochanie, to minie. Jeszcze dwie minuty i poczujesz się lepiej — dodała, uśmiechając się ciepło do Clary. Ta odwzajemniła gest.\n— Dziękuję, pani Weasley — odezwała się. Na dźwięk jej głosu kobieta zmarszczyła brwi, wyraźnie się nad czymś zastanawiając.\n— Ach, my się już spotkałyśmy, prawda? — zapytała. Dziewczynka lekko pokiwała głową.\n— Clara Rose Pond. Wskazała mi pani drogę, kiedy pierwszy raz byłam na Pokątnej — odparła z uśmiechem dziewczynka.\n— No widzisz, jaki świat jest mały...\n— Mamo... Czy tobie przypadkiem Ronuś nie uciekł? Albo Percy nie zgubił się w Esach i Floresach? — wtrącił Fred. — Wiesz, ja nic nie sugeruję, ale... no...\nKobieta spojrzała na niego srogo uciszając go. Wtedy jej wzrok przeszedł na Laurel.\n— Ciebie nie znam, moja droga. Jak masz na imię? — zapytała, kompletnie ignorując swoich synów, którzy za jej plecami wymownie przewrócili oczami.\n— Laurel. Laurel Alice Burton — odpowiedziała pytana, uśmiechając się nieśmiało. Brwi pani Weasley uniosły się.\n— Burton? Jesteś z tych Burtonów, z Departamentu Przestrzegania Prawa?\n— Tak. To moi rodzice — potwierdziła dziewczynka z uśmiechem.\n— A... — zaczęła kobieta, ale wtedy bliźniacy postanowili ponownie się wtrącić.\n— Mamo, naprawdę, bo inaczej w życiu nie znajdziemy Rona...\n— ...Ginny pewnie też gdzieś polazła...\n— ...i Percy'ego trzeba będzie odkurzać z kurzu od książek...\n— No już, dobrze, dobrze. Idę — odparła kobieta, prostując się. — Ale przysięgam, że jeśli usłyszę jakikolwiek huk... — pogroziła chłopcom palcem, uśmiechnęła się ciepło do dziewczynek i wyszła z pubu.\n— Jest miła — przyznała Clara, z zadowoleniem odkrywając, że jej głos brzmi już silniej, a mdłości ustały. Fred prychnął, zakładając ręce na piersi.\n— Bo nie jest twoją matką — odparł.\n— Dobra tam, nieważne — stwierdził raźno George, wyciągając ręce w kierunku Clary, pomagając jej wstać. — Dokąd idziemy?\nDziewczynka z zachwytem przyglądała się ulicy, obserwując czarodziejów robiących zakupy, rozmawiających między sobą, pilnujących dzieci... Musiała przyznać, że stęskniła się za tym - za poczuciem bycia częścią tego świata.\nW Wawrzynach była oczywiście otoczona czarodziejami, ale... Odczuwała pewnego rodzaju odosobnienie. Miała wrażenie, że rodzice Laurel akceptują ją tylko ze względu na ich córkę. Szczególnie utwierdziła się w tym przekonaniu, gdy podczas kłótni trzy dni temu jej przyjaciółka wykrzyknęła, że może przyjaźnić się z kim chce. Czy faktycznie chodziło o nią?\nTu, na Pokątnej, było zupełnie inaczej. Zalane słońcem, kamienne ulice sprawiały wrażenie bardzo przyjaznej atmosfery, w której każdy mógł się odnaleźć. Tak samo jak za pierwszym razem gdy tu przybyła, czułą magię, wydzierającą się z każdego najmniejszego cala tej uliczki. Sklepy, ludzie ubrani w czarodziejskie szaty (niektórzy nawet nosili na głowach tiary), roześmiane dzieci... Wszystko tutaj było tak wyraźnie magiczne i zachęcające...\nPrzez następne kilka godzin spacerowali we czwórkę po ulicy, rozmawiając i robiąc zakupy. Oczywiście nie obyło się bez krótkich spięć między Laurel a Fredem i jęczeń obu par, gdy wchodzili na tereny nielubiane. I tak bliźniacy niemal siłą wyciągali dziewczyny z Esów i Floresów, szczególnie gdy Clara zaczęła rozmawiać z napotkanym tam Percy'm. One za to odpłaciły się im, kiedy zaszli do Czarodziejskich Niespodzianek Gambola i Japesa. Niemal siłą odciągały ich od kolejnych stoisk a już prawdziwie mocno uderzyły dłońmi o czoła, kiedy ni z tego ni z owego bliźniacy zaczęli pytać właścicieli sklepu o to, czego używają do niektórych zabawek. Po zadaniu dwudziestego pytania nie wytrzymały i odciągnęły ich od nieco skonfundowanego sprzedawcy.\nTeraz siedzieli przed lodziarnią Floriana Fortescue, zajadając lody. Torby z zakupami leżały obok nich, a oni cieszyli się ciepłym, sierpniowym słońcem i rozmawiali o quidditchu.\n— My w tym roku zgłaszamy swoją kandydaturę — powiedział Fred, wyraźnie podekscytowany. — Jestem pewien, że Wood nas przyjmie od tak! — tu, pstryknął palcami.\n— Czekaj, czekaj... Wood jest kapitanem? — wykrzyknęła zaskoczona Clara, spoglądając na Laurel. — I ty mi NIC nie powiedziałaś?!\n— Ja... Ja nie wiedziałam... — wyjąkała jej przyjaciółka, będąc równie zaszokowana co ona. — Skąd to wiecie?\n— Percy nam powiedział. Wood mu to napisał w liście. I wspominał o tobie — odparł George, pocierając ze zmieszaniem kark. Laurel zmarszczyła brwi\n— Percy czy Oliver? — zapytała zaciskając dłoń w pięść.\n— Wood. W liście do Percy'ego — odparł Fred. — Mówił, a raczej pisał, że jest zaskoczony, że jeszcze mu nie odpisałaś. Jego sowa podejrzanie szybko od ciebie wróciła.\nJeśli wcześniej Laurel była lekko poddenerwowana, to teraz zamarła w zupełnym szoku.\n— Jak to? Przecież jego sowa nie odwiedzała mnie od... tygodnia, jak nie więcej...\n— Żartujesz... — odparł zaskoczony Fred. — Z jego listu jasno wynikało, że sowa powinna do ciebie dotrzeć dwa czy tam trzy dni temu...\n— Nic nie dostałam... — wyszeptała Laurel, spoglądając na swoje dłonie. — Chyba, że... nie, nie, to niemożliwe... A co o tym ty sadzisz, Clar? Clar?\nDziewczynka prawie zupełnie zignorowała ich rozmowę, przyglądając się czemuś, co latało tuż przy głowie George'a. Było to coś małego, niepokojąco przypominającego człowieka ze... skrzydłakami? Czy to był elf? Zmrużyła oczy...\nStworzenie chyba ją zauważyło, bo spojrzało na nią małymi, ciemnymi oczkami. Przez chwilę jej się przyglądało, po czym wyciągnęło rękę w jej kierunku, pokazując, żeby za nim szła. Po czym okrążyło głowę George'a i zaczęło frunąc. Natychmiast zerwała się z miejsca i pobiegła za stworzeniem.\n— CLARA! — wykrzyknęła pozostała trójka i chwytając na szybko zakupy pognali za przyjaciółką.\nDziewczynka zupełnie ich zignorowała, starając się nie stracić z oczu stworzonka, co do którego coraz bardziej przekonywała się, że jest elfem. Szczególną wskazówką co do rasy była próżność, jaką okazywało, zatrzymując się przed każda witryną, żeby się przejrzeć. Mimo to nadal było o jakieś dwie stopy przed Clarą i resztą.\nPo paru minutach takiego pościgu domniemany elf skręcił w jakąś uliczkę i... zniknął. Dziewczynka stanęła, usiłując się znaleźć stworzenie wzrokiem, ale nic tam nie było... Jak na razie jedynym plusem było to, że pozostała trójka zdążyła do niej podbiec.\n— Na gacie Merlina, coś ty goniła? — wydyszał George, zginając się wpół, aby złapać oddech. Zapytana wzruszyła ramionami.\n— Złudzenie optyczne — mruknęła. — Pewnie pozostałości po teleportacji...\n— Ale to nie znaczy, że... — zaczęła rozjuszona Laurel, ale natychmiast urwała, wpatrując się z przestrachem w uliczkę. — Chodźmy stąd... — powiedziała cicho, cofając się.\n— Dlaczego? — zapytała skonfundowana Clara, skupiając swój wzrok na zaułku.\nByło to prawdziwe obskurne miejsce, o wiele bardziej odstraszające niż Dziurawy Kocioł. W wyglądało na to, że tę uliczkę oświetla tylko jedna, jedyna latarnia. Z miejsca w którym stali mogli dojrzeć parę stoisk z tak ohydnym asortymentem, że dziewczynki aż się wzdrygnęły. Pomimo słońca, świecącego im w plecy poczuli nagły chłód. Uliczka ta wydawała się być trzy razy ciemniejsza od Pokątnej i sprawiała wrażenie wręcz odpychającej.\n— Stąd idzie się na Nokturn — powiedział cicho Fred, a w jego głosie dało się usłyszeć nutkę ekscytacji. — Myślicie, że możemy...\n— NIE, Fred — odparła stanowczo Laurel. — Nie ma mowy, nie idziemy na Śmiertelny Nokturn.\n— Co to jest Śmiertelny Nokturn? — zapytała zaskoczona Clara.\n— Ulica, gdzie sprzedaje się rzeczy skonfiskowane przez Ministerstwo, rożne ohydne, czarnoksięskie rzeczy... — wyjaśniła jej przyjaciółka, wzdrygając się.\n— Taki czarny rynek, tak? — dopytywała, spoglądając na pozostałą trójkę. George pokiwał głową.\n— Coś w tym stylu — przyznał. — Poza tym, Lori, nie możesz nam zakazać pójścia na tę ulicę.\n— Ja nie — odparła, spoglądając przez ramię. Uśmiechnęła się złośliwie — Ale znam kogoś, kto może i właśnie zmierza, abym ja nie musiała tego robić.\n— FRED? GEORGE? CO WY TU ROBICIE?! — usłyszeli kobiecy krzyk po drugiej stronie ulicy. Bliźniacy podskoczyli jak oparzeni, odwracając się.\n— Czeeeść mamo, jak miło cię widzieć – powiedział Fred, pocierając kark.\n— Co wy tu robicie?! — powtórzyła rozjuszona kobieta. Obok niej Clara dostrzegła małą, rudowłosą dziewczynkę o brązowych oczach, przyglądającej się bliźniakom w skupieniu. Dwunastolatka stwierdziła, że to musiała być ich najmłodsza i jedyna siostra, Ginny. — Zresztą nieważne, będziecie się tłumaczyć ojcu — piekliła się dalej pani Weasley. — Pożegnajcie się i idziemy.\n— Ta, no to... pa — mruknął Fred, przyglądając się nienawistnie Laurel. — Zobaczymy się w pociągu... W częściach.\n— No chyba aż tak źle nie będzie — odparła Clara, uśmiechając się. — Pa. Do widzenia, pani Weasley.\n— Do widzenia, skarbie — powiedziała kobieta, uśmiechając się ciepło do obu dziewczynek i poszła, a za nią podreptali bliźniacy.\n— To było wredne, Lori — mruknęła dziewczynka, spoglądając na przyjaciółkę. — Wręcz ślizgońskie zagranie...\n— Ta jasne... – odparła, wyraźnie zatopiona w swoich myślach, dwunastolatka. — Szeptuch! — krzyknęła w przestrzeń. Rozległ się głuchy trzask i skrzat pojawił się tuż przed nimi.\n— Tak? — zapytał.\n— Zabierz nas do domu. Skończyłyśmy — powiedziała dość władczo Laurel. — Dasz radę, Clar?\n— Spróbuję — odparła brunetka, łapiąc skrzata za rękę. Wzięła głęboki oddech i zamknęła oczy. Rozległ się głuchy trzask, grunt znowu uleciał spod stóp, jednak po chwili znów się pojawił, tylko w postaci dywanu. Rozchyliła powieki, zauważając, że jest już w domu Burtonów.\n— Szeptuchu, mam do ciebie pytanie — odezwała się Laurel, spuszczając nieco z tonu.\n— Szeptuch słucha — odezwał się skrzat, patrząc na swoją panią.\n— Czy ostatnio doszły tu jakieś listy zaadresowane do mnie i wysłane przez kogoś o nazwisku Wood? — zapytała, klękając przed nim i patrząc mu głęboko w oczy.\nTen mocno je zacisnął, a dłonie zwinął w pięści. Z wielkim trudem pokiwał głową, a potem wybiegł z pokoju. Obie dziewczynki usłyszały z kuchni donośny huk czyjejś głowy uderzającej o ścianę. Z ust Clary wyrwał się zduszony okrzyk.\n— Szeptuchu stój! — krzyknęła Laurel w przestrzeń. — I uspokój się!\nHuk ustał. Teraz z kuchni dało się usłyszeć ciche pochlipywanie.\n— I wszystko jasne... — mruknęła zakładając ręce na piersi. — Wiesz, dlaczego tak reaguje? — zapytała, podnosząc wzrok. Clara lekko pokręciła przecząco głową.\n— Bo rodzice zakazali mu mówić — odpowiedziała. — Świetnie. Wręcz cudownie... — dodała cicho.\nJej głos ociekał jadem. Nic więcej nie powiedziała, tylko poszła na górę. Brunetka podążyła za nią. Była pewna, że dziś w nocy znowu usłyszy kłótnię...\nHej! Szczęśliwego Nowego Roku! Tak wiem, rozdział miał być tydzień temu, ale coś nie pykło... Ale już jest, więc cieszmy i radujmy się yaaay ^^ Ostatnio wgl mam fazę na seriale z ukierunkowaniem na gay shipping (Jawa wie o czym mówię...). Polecam. Zapraszam i polecam, inspiruje w luj, tak samo jak piosenki "Sleeping at last'.\nDedyk dla Adventure X, na zachętę do pracy nad sobą jeśli chodzi o blog i za umiejętność czytania ze zrozumieniem :P\nAutor: Oswin Oswald o 04:07\nMroczny Jawa 6 stycznia 2017 04:38\nNo, no ^^ W końcu xd\nWłaśnie tak zastanawialam sie, czy to ja coś pominęłam, czy po prostu nie dodalaś rozdziału.\nWkurzyli mnie rodzice Lori, serio :/\nJak można przechwytywać listy dziecka tylko dlatego, że ma się jakiś problem z ich nadawcą...\nNie lubię ich...\nAdventure X 6 stycznia 2017 05:33\nWoo? Dedyk dla mnie?! Serio?! Ale fajnie xD Dzielnie nadrabiam twoją opowieść. Jestem na siódmym rozdziale. Tylko o co chodzi z tym czytaniem ze zrozumieniem? hm...Posiadam chyba potężne problemy ze sklerozą. xD Ps. Wczoraj skomentowałam rozdział 5 u ciebie. Mogłaś nie zauważyć.\nAdventure X 8 stycznia 2017 03:32\nokej pomyłka. To jednak był czwarty xD Teraz to zauważyłam xD\nOswin Oswald 8 stycznia 2017 05:25\nWłaśnie tak coś czułam, że się pomyliłaś bo dostaje mail z powiadomieniem który rozdział mam skomentowany, więc nie ma opcji aby system się pomylił xd\nMeg Skywalker 7 stycznia 2017 13:31\nW końcu jestem!\nZapomniałam wczoraj, serio. W dodatku mimo, że weekend, to w ogóle nie mam chwili wytchnienia. Ale jakoś tutaj dotarłam!\nPo pierwsze, to wkurzyli mnie Burtonowie. W ogóle wkurzył mnie Szeptuch. W ogóle to bliźniaki wygryw xD Oj, ja bym się z nimi dogadała xD Ta mama jest taka śmieszna... W sensie Weslay czy jak to tam było.\nOk, CO SIĘ DZIEJE Z LORI? O.o\nCzekam na kolejne! Motywujące komentarze górą xD\nPozdrawiam, Meg :*\nFrozenka 18 lutego 2017 04:52\nJuż na wstępie powiem, że bardzo spodobał mi się tytuł rozdziału. Rzadko kiedy zwraca się na takie rzeczy uwagę, a ja właśnie wręcz przeciwnie. Fajny tytuł bardzo zachęca do dalszej lektury, a im mniej dosłowny (byle bez przesady), tym lepiej, czytelnik się zastanawia.\nPrzy opisie teleportacji (dobrze, że ją opisałaś, skoro to była pierwsza teleportacja Clary) nadużywasz czasu teraźniejszego, choć nie powinnaś. Rozumiesz, czasowniki dotyczące tego, co się działo wtedy, nie ogólnie przyjęta prawda.\nPrzy spotkaniu z panią Weasley niby wszystko okej, ale kto się przedstawia swoimi dwoma imionami? Rozumiem, jeśli takie jest imię (Maria Magdalena, Anna Maria Wesołowska), ewentualnie bohaterami są Francuzi (i tu ciekawostka: wielu Francuzów ma podwójne imiona i ludzie nie zawsze ograniczają się do używania jednego). Dlatego „Clara Rose Pond” brzmi nienaturalnie i pompatycznie. To samo z Laurel, aczkolwiek ją trochę bardziej rozumiem, bo pochodzi ze szlachetnego rodu bogatych i czystokrwistych, już wielokrotnie dałaś nam do zrozumienia, że u nich wszystko jest nadmuchane prawie jak u Malfoyów. Niemniej jednak taka ekspozycja nie jest potrzebna.\nOho, widzę, że pani Weasley robi za peronowy znak i każdemu wskazuje drogę. XD\nZa to podobają mi się takie wtrącone mimochodem opisy Pokątnej, jest dużo lepiej niż w poprzednim rozdziale, gdzie zostaliśmy zawaleni opisami pomieszczeń, co trochę zanudziło. Tego typu opisy warto porcjować, żeby czytelnikowi nie zachciało się skoczyć akapit dalej.\nZachowanie rodziców Laurel jest (póki co) najciekawszym wątkiem w opowiadaniu. Zarówno ich uprzedzenia (które po części rozumiem), jak i ta sprawa z listem. Zobaczymy, jak się to rozwiąże w następnym rozdziale.\nlightbanes 28 sierpnia 2017 13:44\nZgadzam się z tym, że to o wiele lepiej by wyglądało, gdyby dwoma imionami przestawiła się tylko Laurel, jako przedstawicielka wyższych sfer. Ach, a propos wyższych sfer, strasznie wkurzają mnie państwo Burton - czy oni słyszeli o czymś takim, jak komunikacja z własnym dzieckiem? Taka... no... bez krzyków i awantur? Fajnie, że pokazałaś, że sytuacja w domu wpływa na zachowanie Laurel - nie, żeby to było coś dobrego, ale dobrze, że twoja bohaterka nie jest bierna.\n~Fanfic prowadzony jest w kanonie, jednak nie zawsze odnoszę się stricte to wydarzeń opisanych w serii. Zawsze mogę puścić wodze fantazji\n~Nowe posty pojawiają się co miesiąc W SOBOTĘ lub W PIĄTEK\n~Jeśli post się nie pojawi staram się go wtedy dodać jak najszybciej\n~Jeśli ktoś zauważy błąd w pisowni - śmiało piszcie, tylko z kulturą :P\n~I zapraszam do komentowania - to nie boli, a ja naprawdę lubię je czytać i czasem odpowiadać ^^ Poza tym to daje mega powera do dalszego pisania\nSą takie wydarzenia, które - przeżyte wspólnie - muszą się zakończyć przyjaźnią.\nRozdział V - Pierwsze problemy.\nOczy w Ogniu ● Z gracją, stale rosnę w siłę\nLegenda błękitnego orła\nRozdział 9 Wszystko przez przypominajkę\nPoddaję się, daję za wygraną, kładę się\nChwała silniejsza niż śmierć...\nKONIEC ERY BLOG.PL\nZłym się nie rodzi. Złym się staje...\n1. Pierwszy brat\nMugole nie potrafią patrzeć.\n1. Podobno mieliśmy przetrwać wszystko.\nPrzyjaźń z przymusu


Przez Sępolno, Zalesie i Krzyki... - polska-org.pl\nBudynek nr 17a (dawny)\nT.Rex: Posesja ma adres Rudzkiego a nie Myśliwca.\nBudynek nr 31a-31b\nT.Rex: Ponawiam prośbę o poprawienie lub usunięcie błędnego fragmentu opisu zdjęcia a także o dodanie przypisania do katalogu zdjęć tego fotografa, dziękuję.\nT.Rex: Widok przeciwny: .\nkitapczy: Budynki sądu wraz z więzieniem to obec. posesje ul. Magnoliowa 20 i 20a (dawniej Obere Straße 36). Oba przetrwały niemal w niezmienionym kształcie.\n2020 - 2022 Remont dworca\nIras (Legzol): <i>Autorem zdjęcia jest mój syn Janek.</i> Dlaczego więc Ty, Rafale, figurujesz jako autor zdjęć? :)\nStaSta: Pani Iwona w odbiciu pomiędzy obu panami.\nKamienica nr 42\nKlub muzyczny Wydział Remontowy (d.biuro przepustek)\nBlok nr 15\nWilla nr 14\nPomnik Młodzieży Polskiej (dawny)\nDom nr 32-35 (d. karczma sądowa)\nBudynek nr 7 (NFZ)\nDom Malarek im. Felicji Curyłowej\nGospodarstwo Agroturystyczne "131"\nPrzydrożna malowana chata\nAgroturystyka Domek Zapiecek\nŻórawina, przyjaźni, ananasowa, łomnica, Prochowice, Dekarska, dębnik, wrocław robotnicza, moszna, mikowice, namysłów ul. Parkowa, WILCZKÓW, żórawina maszt, Bielany Wrocławskie, koszary, wilanów, Wałbrzych wysockiego, Grodzka, Wyszonowice, Niemcza, gastronomia, rudna, ślęzoujście 13, Krapkowice otmęt, ruska, Krapkowice cegielniana, lutomia dolna, Krapkowice górna, liebau, Jannowitz, hier, simon, szanieckiego wrocław, giesshübel, Dąbrowskiego, Wrocław, pie, Wałbrzych barlickiego, Puławskiego, Wałbrzych śródmieście dawna, Wałbrzych śródmieście dawne, Borszyn Mały, Wałbrzych śródmieście dawny, adlergebirge, Łomnicka, Wałbrzych ruiny, olesnice, Rudelstadt, bre, Duninów, Breslau, Petrochemia, Płock, Marcinkowskiego, gorce, cmentarz, zielona góra przedszkole, sucha beskidzka plebania, 1 maja 30, ołbin, plac grunwaldzki, sienkiewicz, Rzeka netta, Augustów, zebrzydów, Biskupiec, Węgliniec, stacja, chróścina, Opole, wrocław kościół grabiszyńska, Będzin Miasto, przystań, Zedlitz, ratusz wrocław, Świebodzice ruiny, kudowa, walbrzych dawny, łowicz wjazdowa, Rzymówka, Bratków, kozów, Chorzów, Friebe Säule, rychnów, Purkyniego, Komuny Paryskiej 55, dobiegniew, Komuny Paryskiej 65, świdnica ul. jagiellonska 2, Komuny Paryskiej 63, Zloty jar, ksią, Zloty stok jar, Borowy j, Kostów, Borowy jar, Bot, Buska, sobocisko, barlinek\nPrzez Sępolno, Zalesie i Krzyki...\nAutor: PP°, Data dodania: 2017-09-12 22:23:11, Aktualizacja: 2017-09-12 22:24:03, Odsłon: 1213\nWystawa poświęcona historii komunikacji publicznej we Wrocławiu - Muzeum Sztuki Mieszczańskiej, Stary Ratusz.\nOtwarcie wystawy – 15 września 2017, godz.17.00\nWystawa czynna do 19 listopada 2017\n„Przez Sępolno, Zalesie i Krzyki...”\nMuzeum Sztuki Mieszczańskiej, Stary Ratusz\nTrudno jest sobie wyobrazić dzisiejszy Wrocław bez tramwajów. Nie tylko dlatego, że są one nam niezbędne w codziennym życiu. Śmiało można powiedzieć, że stanowią one jeden z symboli Wrocławia. Na przestrzeni dziesięcioleci wpisały się zarówno w krajobraz nadodrzańskiego miasta, jak również w jego burzliwe dzieje. Historia tramwajów we Wrocławiu, jak w soczewce skupia dzieje miasta i jego mieszkańców. Przy tym jest ona niezmiernie barwna – nie tylko ze względu na słynny niebieski kolor uwieczniony we „Wrocławskiej piosence”. Właśnie o tym jest wystawa: „Przez Sępolno, Zalesie i Krzyki... Historia tramwajów we Wrocławiu”. Odbywa się ona w roku dwóch ważnych dla miasta jubileuszy. W lipcu minęło 140 lat od kiedy na ulice Wrocławia wyjechał pierwszy tramwaj konny. Co ciekawe był to tramwaj obsługiwany przez prywatną firmę. Taki był początek komunikacji tramwajowej w stolicy Śląska. Z kolei w październiku upłynie 115 lat od chwili pojawienia się pierwszego tramwaju eksploatowanego przez przedsiębiorstwo miejskie, z którego wywodzi się dzisiejsze MPK.\nOwies zamiast prądu\nTwórcą tramwajów konnych we Wrocławiu był Johannes Büsing, który brał udział w budowie najstarszej linii tramwajowej w Niemczech łączącej berlińską bramę Brandenburską z Charlottenburgiem. Od 1871 r. przez kilka lat zabiegał on u władz miejskich o zezwolenie na ułożenie torowisk i prowadzenie ruchu tramwajowego. Urzędnicy jednak byli zatwardziali. Uważali, że tramwaje zakorkują wrocławskie ulice i odsyłali berlińczyka w kwitkiem. W końcu jednak, pod naciskiem radnych, zmienili zdanie. 10 lipca 1877 r. rano w trasę wyjechał pierwszy tramwaj konny. Umowę na 30 lat miasto Wrocław podpisało z prywatną spółką akcyjną Breslauer Strassen-Eisenbhan-Gesellschaft (Wrocławskie Towarzystwo Kolei Ulicznej). Wagonik ciągnięty przez konia rasy jutlandzkiej mógł pomieścić ledwie 30 osób i poruszał się z prędkością 10 km/h. Pierwsza trasa wiodła z ul. R. Traugutta wzdłuż Podwala, przez al. J. Słowackiego, most Lessinga (poprzednik dzisiejszego mostu Pokoju), ul. Szczytnicką i ul. M. Curie-Skłodowskiej do mostu Zwierzynieckiego. Podróż trwała 13 minut. W ciągu kilku następnych lat Wrocław został podzielony torowiskami wzdłuż i wszerz. Tramwaje kursowały do Popowic, Borka, Dworca Nadodrze, Dworca Głównego, ul. Krakowskiej. Powstała także najbardziej charakterystyczna dla Wrocławia: linia okólna, obiegająca śródmieście dookoła i łącząca prawie wszystkie dworce kolejowe. W 1885 r. łączna długość sieci tramwajowej wynosiła już 26 km. Po Wrocławiu jeździło wówczas 80 wagonów malowanych na kolor zielony, do ciągnięcia których spółka BSEG używała ponad 300 koni rasy jutlandzkiej. Każde zwierzę pracowało dziennie ok. 4-5 godzin, więc na trasie trzeba było je kilka razy zmieniać. O ludzi firma już tak nie dbała. Woźnice pracowali ok. 15 godzin dziennie, natomiast konduktorzy jeszcze więcej – nawet 18 godzin. W miesiącu przysługiwało im jedynie 3 dni wolnego od pracy! To doprowadziło w 1889 r. do pierwszego w historii Wrocławia strajku tramwajarzy.\nW 1893 r. tramwaje konne zyskały groźnego konkurenta, prywatna firma: Elektrische Straßenbahn Breslau uruchomiła dwie pierwsze linie łączące Szczytniki, Rakowiec i Grabiszyn, po których zaczęły kursować, nowatorskie w ówczesnych Niemczech, tramwaje elektryczne. Warto dodać, że jest to także najstarszy przykład tramwaju elektrycznego w dzisiejszej Polsce. Jednym z ojców założycieli tramwajów elektrycznych we Wrocławiu był Heinrich Heimann – właściciel banku, którego siedziba stoi po dziś dzień na rogu Rynku i Kurzego Targu. Pierwszą zajezdnię oraz swoją siedzibę spółka ESB wybudowała pod Wrocławiem, w ówczesnej miejscowości Grabiszyn, stąd niekiedy przedsiębiorstwo określano mianem „tramwajów grabiszyńskich”. Firma współpracowała z sąsiadującym zakładem Gustava Trelenberga produkującym tabor kolejowy i tramwajowy. Na początku XX wieku fabryka stworzyła jeden z pierwszych w Europie wagonów o konstrukcji stalowej.\nPod szyldem miasta\nPrywatne spółki były nastawione w głównej mierze na szybki i duży zysk. Nie tylko pracownicy firm to odczuwali. Odbijało się to także na pasażerach. Tramwaje konne były mało pojemne, a na przystankach niekiedy czekały istne tłumy wrocławian, wypatrujących wolnego miejsca w zatłoczonych wagonikach. A jednak interes się opłacał, akcjonariusze liczyli zyski i nie kwapili się inwestować w nowe trasy. Tymczasem Wrocław potrzebował sprawnego transportu do rozwoju. Z tego względu nadburmistrz Georg Bender powołał w 1895 r. specjalną komisję transportową, która miała zdecydować o przyszłości transportu publicznego w mieście. Wśród postanowień były m.in. uporządkowanie współpracy prywatnych przedsiębiorstw z miastem oraz – co istotniejsze - powołanie przewoźnika komunalnego, podległego władzom miejskim. W ten sposób powstała spółka Staedtische Strassenbahn Breslau (Wrocławskie Tramwaje Miejskie), która jest przodkiem Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego. Wagony miejskie malowano na biało-czerwono (takie były wówczas barwy flagi Wrocławia), a na burtach umieszczano herb miasta. Pierwsze linie miejski przewoźnik otworzył prawie 115 lat temu - 15 października 1902 r. Obie biegły z pl. Staszica przez Kępę Mieszczańską, pl. Jana Pawła II, Podwale, pl. Muzealny, ul. Zielińskiego. Przy ul. Lwowskiej rozdzielały się: jedna jechała przez pl. Hirszfelda i pl. Powstańców Śląskich na Krzyki, a druga przez ul. Lwowską i ul. Sanocką do ul. Ślęznej, przy której powstała pierwsza zajezdnia miejska. Istnieje ona zresztą do czasów obecnych i nosi numer I. W późniejszych latach spółka SSB wykupiła prywatne firmy i od 1924 r. jest monopolistą.\nNa ekspozycji pokazujemy całą historię komunikacji publicznej we Wrocławiu: od omnibusów przez tramwaje konne i elektryczne, pierwsze autobusy, zniszczenia II wojny światowej i żmudną powojenną odbudowę, po strajk tramwajarzy w sierpniu 1980 r., powódź tysiąclecia, a także budowę nowych tras przy okazji Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej w 2012 r. Nie zapominamy także o takich ciekawych epizodach jak np. trolejbus do Brochowa – pierwszy trolejbus w Europie Środkowej i Wschodniej. Na ekspozycję składa się kilkaset eksponatów. Dzieje transportu miejskiego Wrocławia pokaże ponad 60 plansz, zawierających archiwalne fotografie zajezdni, torowisk i wagonów w różnych okresach. Część fotografii pochodzi ze zbiorów Muzeum Miejskiego Wrocławia. Są także pamiątki rodzinne wrocławian oraz prywatne kolekcje pocztówek, dokumentów, biletów. Uzupełnieniem ekspozycji są elementy wyposażenia dawnych wagonów oraz umundurowanie wrocławskich tramwajarzy, w tym kompletny mundur motorniczego z lat 50. XX w. oraz kasownik „szczypce”. Wiele eksponatów zostanie pokazanych po raz pierwszy.\nKurator wystawy – Tomasz Sielicki (Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne we Wrocławiu)\nWystawa płatna – 15 zł. (bilet normalny), 10 zł. (bilet ulgowy)\nPolska / Województwo dolnośląskie / Wrocław / Wystawy, odczyty, seminaria 2017 / Przez Sępolno, Zalesie i Krzyki...


Najpowszechniejsze hobby kolekcjonerskie to filatelistyka, filumenistyka, czyli zbieranie etykiet zapałczanych, zbieranie różnych etykiet, np. z butelek po koniakach, winach, piwie i innych napojach, nalepek hotelowych itd. Może to być także zbieranie widokówek, map, folderów, przewodników, plakietek, proporczyków. A także — numizmatyka, zbieranie minerałów, ciekawych korzeni i różnych „dziwów natury”, gromadzenie drobiazgów użytkowych, jak fajki, zapalniczki, drobne ozdoby, wyroby ludowe, różne „pamiątki” odpustowe, jarmarczne i wczasowe, oceniane jako osobliwości brzydoty czy prymitywizmu — słowem kicze itd. Dość kosztownym hobby jest gromadzenie zegarów, samowarów i różnych staroci oraz książek. Inny typ hobby — to hodowla rybek w akwarium. Jest to zajęcie absorbujące, wymaga też odpowiedniej lokalizacji w mieszkaniu, co często koliduje z wygodą domowników. A co zrobić z rybkami, kiedy wyjeżdżamy na urlop? Należy się nad tym wszystkim zasta- powić, zanim rozpoczniemy hodowlę. Zbiór martwych przedmiotów można umieścić na półce czy zamknąć w szufladzie, a egzotyczne rybki czy inne stworzonka wymagają ciągłej opieki. Podobnie jest np. z hodowlą kaktusów. Dawniej to było bardzo modne hobby, a i teraz ma zapalonych zwolenników, zwłaszcza wśród panów. A więc rozwijając swoje zamiłowania, trzeba wziąć pod uwagę zarówno możliwości finansowe, jak i ilość wolnego czasu, a także możliwość umieszczenia zbiorów w mieszkaniu. Wędkarstwo, żeglarstwo, polowanie, turystyka, ogrodnictwo działkowe, sport — to hobby „pozadomowe”. Także fotografowanie. Właściwie wielu zamiłowanych foto- amatorów to zwykli „pstrykacze”, fotografują wszystko „jak leci”, a najczęściej bliższych i dalszych członków rodziny oraz znajomych w różnych uroczystych lub weekendowo-urlopowych okolicznościach. Ale fotografowanie staje się prawdziwym hobby właściwie dopiero wtedy, kiedy miłośnik tej sztuki obierze sobie jakiś konkretny temat czy kilka tematów, np. krajobrazy, zwierzęta, ptaki. Podpatrywanie życia zwierząt, „polowanie” na jakiś ciekawy moment ptasiego życia, tzw. bezkrwawe łowy, mogą stać się prawdziwą pasją i przynieść hobbystom wiele satysfakcji, a także bogate kolekcje unikalnych zdjęć.


Jessica Jones: Puls - Brent Anderson, Brian Michael Bendis, Olivier Coipel, Michael Gaydos, Michael Lark | Książka w L\nBrent Anderson, Brian Michael Bendis &nbspi inni\n, Olivier Coipel, Michael Gaydos, Michael Lark\nTomasz Sidorkiewicz, Marek Starosta\nJessica Jones rozpoczyna zupełnie nowy rozdział w swoim życiu, podejmując pracę w „Daily Bugle” jako ekspert od spraw superbohaterów. W związku z faktem, że laska nie potrafi się trzymać z dala od kłopotów, te szybko ją odnajdują. Na początek Jessica próbuje rozwikłać sprawę tajemniczego zabójstwa swej redakcyjnej koleżanki. Wszystko wskazuje na to, że dokonał go ktoś obdarzony mocami. Siłą tej historii na pewno nie jest suspens, ponieważ od razu wiadomo kto jest mordercą i dlaczego dokonał tej zbrodni. Pierwsze co rzuca się w oczy, to fakt że w porównaniu z poprzedzającą „Puls” serią „Alias” zmienia się sama bohaterka, która w obliczu zaawansowanej ciąży oraz rozwijającego się związku z Luke’em Cage’em, ewoluuje z niezależnej, sarkastycznej i nadużywającej alkoholu twardej laski, w nieco rozmemłaną i płaczliwą panienkę. Inna sprawa, że w historii tej Jessica nie odgrywa wiodącej roli, a musi się dzielić tym przywilejem z kilkoma innymi postaciami. Bendis poświęca trochę więcej uwagi Cage’owi, Spider-Manowi a nawet Benowi Urichowi. Mimo wszystko ten rozdział „Pulsu” jest całkiem przyjemny w odbiorze i czytało mi się go bardzo dobrze. W kolejnej części komiksu Jessica stawia czoła konsekwencjom „Tajnej wojny”, czyli wydarzeniu w którym bezpośrednio nawet nie uczestniczyła. Głównym wątkiem jest odpowiedzialność Nicka Fury’ego za incydent, który wstrząsnął światem marvelowskich superherosów. Historia jest dość zawiła i bez znajomości źródła, może być trudna do ogarnięcia. Sama opowieść nie jest specjalnie porywająca, a zachowania niektórych bohaterów dziwne. O ile jeszcze rozchwiana emocjonalnie Jessica jakoś się broni (ciąża i te sprawy), to płaczliwy Wolverine jest już nie do zniesienia. W finale tego epizodu rozbrzmiewa itotne pytanie – czy dziennikarz zawsze powinien pisać całą prawdę, czy czasem lepiej, w imię większego dobra, porzucić nawet najbardziej sensacyjny materiał i trzymać opinię publiczną w niewiedzy? Temat pod rozwagę. Kolejna historia porusza kilka całkiem ciekawych wątków i jest jednocześnie jedną z lepszych w tym albumie. Jak się okazuje narodziny potomka superbohaterskiej pary mogą generować sporo niespodziewanych problemów. Mogą być pożywką dla spragnionych sensacji mediów, ale również powodem manifestacji ludzkiego strachu przed odmiennością, który tym razem objawia się z pełną bezwzględnością w najmniej spodziewanym momencie. Śledztwo prowadzone przez Bena Uricha w sprawie bezdomnego bohatera D-Mana pokazuje za to, że zabawa w superbohatera może przerosnąć człowieka i mieć ogromny wpływ na jego psychikę. Dodatkowo krótka migawka z przeszłości, czyli pierwsze spotkanie Luke’a i Jessiki. Ostatni epizod tego komiksu jest wyrwanym z kontekstu zapożyczeniem z „New Avengers Annual”. Zwykły wypełniacz, którego zadaniem jest zamknięcie wątku związku Luke’a z Jessiką ich ślubem.\nPięciu rysowników przewija się przez strony tego albumu. Pierwszą i najdłuższą historię narysował Mark Bagley. Nie jestem jakimś wielkim fanem talentu tego ilustratora, ale moim zdaniem zarówno on, jak i partnerujący mu koloryści wykonali przy „Pulsie” naprawdę dobrą robotę. Rozdział opisujący konsekwencje „Tajnej wojny” rysowane są mniej więcej po połowie przez Brenta Andersona oraz Michaela Larka. Kreska pierwszego z nich jest raczej nijaka, mierzi niechlujność większości kadrów oraz dziwne grymasy na twarzach bohaterów. Dużo lepiej prezentują się prace Larka, którego bardzo cenię od czasów znakomitej serii „Gotham Central”. Poród Jessiki to powrót etatowego rysownika serii „Alias” Michaela Gaydosa, który charakteryzuje się surową, nieco kanciastą kreską. Gościnny epizod przedstawiający ślub Jessiki Jones z Luke’em Cage’em zilustrowany został (nieźle zresztą) przez Olivera Coipela.\n360 stron bardzo ładnie wydanego komiksu. Dodatków niewiele. Do albumu dołączono kilka grafik i jeden krótki tekst.\n„Puls” nie posiada etykiety „tylko dla dojrzałych czytelników”, nie ma więc takiego pazura i siły oddziaływania jak miała poprzedzająca go seria „Alias”. Postacie są mniej wyraziste (szczególnie ugrzeczniona Jessica), a opowiadane historie lżejsze. Ich poziom jest zróżnicowany, ale nawet w tych słabszych epizodach udało mi się znaleźć kilka fajnych rzeczy. Dialogi nadal są siłą napędową scenariuszy Bendisa, jest też spora dawka humoru oraz całkiem atrakcyjna (chociaż zbyt niejednolita) oprawa graficzna.\nThe Pulse vol.1 #1-9 (kwiecień 2004 – czerwiec 2005) #11-14 (listopad 2005 – maj 2006)\nNew Avengers Annual vol.1 #1 (czerwiec 2006)\nSzkic: Mark Bagley, Brent Anderson, Michael Lark, Michael Gaydos, Oliver Coipel\nTusz: Scott Hanna, Brent Anderson, Michael Lark, Stefano Gaudiano, Michael Gaydos, Drew Geraci, Drew Hennessy, John Livesay, Rick Magyar, Danny Miki, Mark Morales, Mike Perkins, Tim Townsend\nKolor: Frank D’Armata, Brian Reber, Pete Pantazis, Matt Hollingsworth, June Chung, Richard Isanove, Jose Villarrubia\nKrótki tekst będący pożegnaniem Briana Michaela Bendisa z mini-serią „Pulse”.\nTrzy strony z projektami i szkicami okładek Mike’a Mayhew’a.\nNiewykorzystana okładka do jednego z zeszytów serii.\nTrzy pochodzące z komiksu grafiki w czerni i bieli.\nJessica Jones rozpoczyna zupełnie nowy rozdział w swoim życiu, podejmując pracę w „Daily Bugle” jako ekspert od spraw superbohaterów. W związku z faktem, że laska nie potrafi się trzymać z dala od kłopotów, te szybko ją odnajdują. Na początek Jessica próbuje rozwikłać sprawę tajemniczego zabójstwa swej redakcyjnej koleżanki. Wszystko wskazuje...\nPo recenzjach spodziewałem się czegoś o wiele słabszego. "Alias" to to nie jest, a kreska Bagleya w pierwszych zeszytach bywa po prostu koszmarna, ale Lark i Gaydos ratują sytuację i w dalszych częściach poziom grafik jest godny bohaterki. Problem z "Pulsem" jest taki, że Jessica uwikłana w rozczulający związek i macierzyństwo nie może być już tą sarkastyczną, przybitą i zapijającą smutki alkoholem panią detektyw, która stanowiła o sile poprzedniej serii. Mimo, że w warstwie fabularnej jest ciekawie i jednak o poziom wyżej niż w standardach superhero, to mam wrażenie, że mogło być jeszcze lepiej. Wyszło niezłe czytadło na sobotnie przedpołudnie, szczególnie, że Bendis w dialogach nadal niedościgniony.\nPo recenzjach spodziewałem się czegoś o wiele słabszego. "Alias" to to nie jest, a kreska Bagleya w pierwszych zeszytach bywa po prostu koszmarna, ale Lark i Gaydos ratują sytuację i w dalszych częściach poziom grafik jest godny bohaterki. Problem z "Pulsem" jest taki, że Jessica uwikłana w rozczulający związek i macierzyństwo nie może być już tą sarkastyczną, przybitą i...\nNo, nawet fajne, momentami podobało mi się bardziej niż Alias, ale tie-in do "Secret War" kompletnie nie stoi na własnych nogach :(\nPoprzednia seria z Jessicą Jones w roli głównej, „Alias”, była niezwykle ożywczym doświadczeniem. Brian Michael Bendis stworzył opowieść o superbohaterach, w której liczył się człowiek, a nie jego moce. Skupienie się na charakterach głównych bohaterów przyniosło wiele dobrego, a gdy cykl dobiegł końca, usłyszeliśmy niezwykle dobrą wiadomość, że autor nie porzuca (wtedy jeszcze) panny Jones. „Puls” stanowi swoistą kontynuację tamtych komiksów, jednak jest nieco mniej niepokorny – autorzy nie operują już w ramach imprintu MAX, który oferował tytuły przeznaczone stricte dla dojrzałego odbiorcy. Nie oznacza to jednak, że produkt, który otrzymaliśmy, jest w jakiś sposób wybrakowany. Nic z tych rzeczy. Jest po prostu nieco inaczej.\nJessica Jones powoli odnajduje względną stabilizację w swoim życiu. Poznała faceta, który wydaje się idealnym kandydatem do bycia tym jedynym, a także zaszła w ciążę. Teraz musi dbać nie tylko o siebie, więc przyjmuje propozycję J. Jonaha Jamesona i zaczyna pracę jako redaktorka weekendowego dodatku „Daily Bugle”, gdzie ma krytycznym okiem przyglądać się społeczności nadludzi. Nawiązuje współpracę z Benem Urichem, a wspólne śledztwo naprowadza ich na trop Green Goblina. Kolejna część, w której Cage’a i Jones atakuje nieznana kobieta, opowiada głównie o próbie zwerbowania Jessiki przez tajną przestępczą organizację, Hydrę. Z kolei epizod zamykający całość dzieje się w momencie rozwiązania ciąży głównej bohaterki,, podczas gdy równolegle toczy się wątek dziennikarskiego śledztwa Bena Uricha w sprawie trzecioligowego herosa, niejakiego D-Mana.\nPierwsza seria z Jessiką w roli głównej skupiała się przede wszystkim na jej przeżyciach i pokazaniu tego jak poszczególne, niekiedy traumatyczne wydarzenia, wpływają na jej psychikę i życie codzienne. W „Pulsie” Jones wciąż stoi w pierwszej linii, ale przybyło postaci, które skutecznie kradną jej czas antenowy. Ten stan rzeczy można by było uznać za zarzut, jednak Bendis prowadzi wszystkich protagonistów w sposób na tyle interesujący, że ostatecznie nie sposób psioczyć. Podobać się mogą między innymi dziennikarze z „Daily Bugle”. Pracujący w redakcji ludzie to prawdziwi zawodowcy, którzy choć zrobią dużo, by uzyskać temat, to w odpowiednich okolicznościach zachowają się godnie i potrafią postąpić właściwie. Takim dziennikarzem starej daty jest bez wątpienia Ben Urich, a epizod, w którym bada on sprawę D-Mana, bezdomnego herosa, należy bez wątpienia do najlepszych motywów w całym tym opasłym tomiszczu. Autor ponownie pokazał w nim, że ma naprawdę dobrą rękę do opisywania sytuacji niecodziennych, niosących przy okazji duży ciężar emocjonalny oraz jest w stanie wiarygodnie zaprezentować przyziemne oblicze zamaskowanych obrońców społeczeństwa.\nNiektóre fragmenty „Pulsu” znacząco różnią się od tego, do czego przyzwyczaił czytelnika Bendis na łamach „Aliasu”. Tym razem nie dostaniemy takiej porcji cynizmu i przemocy jak wówczas – to było zresztą wiadome, gdy okazało się, że omawiana seria nie należy już do odnogi MAX. Scenarzysta kładzie nacisk przede wszystkim na obyczajowy aspekt kolejnych epizodów. Być może nie widać tego jeszcze w pierwszym, najbardziej przygodowym segmencie albumu, jednak w kolejnych ta cecha wychodzi już na pierwszy plan, przejawiając się chociażby w scenach, kiedy Jessica poszukuje zaginionego, rannego Luke’a i wariuje z niepokoju, lub gdy wraz z żonami innych superbohaterów rozmawia o macierzyństwie, zastanawiając się nad tym, co przyniesie przyszłość. To znacząca, lecz zarazem zrozumiała ewolucja bohaterki, która kiedyś nie stroniła od alkoholu i klęła jak szewc, a teraz zmienia się w osobę dojrzałą i odpowiedzialną, gotową na założenie rodziny.\nAlbum został wydany na poziomie, do jakiego Mucha Comics zdążyła nas już na przestrzeni lat przyzwyczaić. Ta jakość stała się oczywiście standardem i rzadko zwraca się na ten element uwagę, jednak myślę, że raz na jakiś czas warto o nim przypomnieć. Tom, w odróżnieniu od kilku nowości w powiększonym formacie, ukazuje się w standardowym dla twardej oprawy rozmiarze 170x260, więc będzie idealnie pasować do „Aliasu” i doskonale prezentować się obok niego na półce. Nieco rozczarowywać może liczba dodatków, bo otrzymujemy jedynie krótkie posłowie Bendisa, kilkustronicowy szkicownik i kilka rysunków z nałożonym tuszem, co, jak na taką krowę jak „Puls”, jest wynikiem raczej słabym. To jednak mankament mało znaczący, gdy spojrzy się na satysfakcjonującą jakość wydania.\nZa ilustracje odpowiadało tu kilku artystów, a nad każdym segmentem pracował ktoś inny. Opowieść o początkach Jessiki w „Daily Bugle” rysował Mark Bagley. Jego kolorowy styl przywodzi na myśl perypetie Pająka (który zresztą odgrywa tu całkiem istotną rolę), co jest efektowne, ale jak dla mnie nie do końca pasuje do głównej bohaterki serii. O wiele lepsze wrażenie sprawiają na szczęście Michael Lark i Michael Gaydos. Ten drugi to zresztą autor prac do „Aliasu” i to właśnie jego wizja jest tą, którą ja wizualizuję sobie jako idealną oprawę graficzną perypetii Jessiki i do niej porównuję wysiłki innych artystów.\n„Puls” jest komiksem przede wszystkim dla tych czytelników, którzy zakochali się w postaci Jessiki Jones po lekturze błyskotliwego cyklu „Alias”. Brak znajomości wcześniejszych losów bohaterki może jednak stanowić pewną przeszkodę, by w pełni delektować się zaproponowanym przez Bendisa materiałem. Recenzowany tytuł nie robi może takiego wrażenia jak poprzednia seria, ale wciąż jest lekturą ze wszech miar godną uwagi, głównie ze względu na obyczajowe zacięcie i skupienie się na przeżyciach bohaterów. Brian Michael Bendis w 2016 roku powrócił do pisania regularnej serii poświęconej pani Jones (kolejne zeszyty ukazują się do dzisiaj) – miejmy nadzieję, że i ta odsłona jej perypetii zostanie nam kiedyś przez Muchę Comics przybliżona, bo każda z dotychczasowych była co najmniej bardzo dobra.\nRecenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2018/06/jessica-jones-puls-recenzja.html\noraz na łamach serwisu Szortal - http://szortal.com/node/14339\nPoprzednia seria z Jessicą Jones w roli głównej, „Alias”, była niezwykle ożywczym doświadczeniem. Brian Michael Bendis stworzył opowieść o superbohaterach, w której liczył się człowiek, a nie jego moce. Skupienie się na charakterach głównych bohaterów przyniosło wiele dobrego, a gdy cykl dobiegł końca, usłyszeliśmy niezwykle dobrą wiadomość, że autor nie porzuca (wtedy...\nDodaj cytat z książki Jessica Jones: Puls


ŁADOWNOŚĆ SAMOCHODU - najnowsze wiadomości gospodarcze i finansowe - Gospodarka.gazeta.pl\n. "Docelowo będziemy w stanie zaoferować ponad 10 wersji pojazdów elektrycznych o ładowności od 235 kg do ponad 1000 kg i pojemności załadunkowej od 1 m3 do 15 m3. Będzie to najbardziej kompletna gama pojazdów na rynku lekkich samochodów dostawczych w Europie. A to dopiero początek" - powiedział\nrównież różne rodzaje stacji ładowania użyczone przez ich właścicieli. W połowie maja zakończyły się kolejne testy samochodów elektrycznych do 3,5 t, tym razem o ładowności powyżej 800 kg. Brało w nich udział osiem aut marek dostępnych na polskim rynku. Niedawno pocztowcy testowali ciągniki siodłowe\nlogistyki i innych rozwiązań" - dodał przewodniczący RGIB, prof. dr hab. inż. Leszek Rafalski. Zasilanie paliwami alternatywnymi (energia elektryczna, CNG i LNG) samochodów dostawczych i ciężarowych o większej ładowności jest szczególnie ważne dla Poczty Polskiej z uwagi na\nprzestrzenią ładunkową od 3,4 m3 do 4,6 m3 i ładownością do 600 kg. Niedługo gama elektrycznych samochodów dostawczych FSE zostanie poszerzona o modele FSE S i FSE L. Dzięki tej ofercie FSE będzie w stanie zaoferować ponad 10 wersji o ładowności od 200 kg do ponad 1 000 kg i pojemności załadunkowej od 1 m3 do\nTowarzystwo Ubezpieczeń Wzajemnych, podano również. "Przekazana dziś flota jest pierwszą tak dużą flotą samochodów użytkowych z napędem elektrycznym w sektorze publicznym w Polsce. Za sprawą m.in. takich kontraktów rozwój elektromobilności w Polsce wyraźnie przyspiesza\nwprowadzeniem na rynek elektrycznej ciężarówki o średniej ładowności do końca 2019 r. Ich rywal Daimler dostarczył już pierwszą partię z mniejszej gamy elektrycznych ciężarówek klientom z Nowego Jorku. Według Reutersa Tesla ma już co najmniej 285 rezerwacji na samochody ciężarowe. Oprócz PepsiCo\nplacówkach pocztowych" - powiedział wiceprezes Poczty Polskiej ds. logistyki Paweł Przychodzeń, cytowany w komunikacie. Pierwsze "elektryki" obsługujące transport przesyłek będą mieć ładowność do 800 kg i dopuszczalną masę całkowitą do 3,5 tony. Dołączą do pocztowej\nintermodalnego w ogólnych przewozach towarowych, poprzez częściowe przeniesienie transportu kontenerów na tory. Ma się to przyczynić do ograniczenia negatywnych skutków transportu drogowego, takich jak emisja zanieczyszczeń, a także do zmniejszenia liczby samochodów przewożących kontenery na drogach, a tym samym\npolski" - dodał. Zarajczyk wskazał, że po wprowadzeniu do oferty tego pojazdu, nadrzędnym celem Ursusa w kategorii samochodów dostawczych jest stworzenie "klasycznego dostawczaka" o masie do 3,5 t, ale również z napędem elektrycznym\nprodukcji. Ładowność samochodu wyniesie 1,1 tony, a prędkość maksymalna – 100 km na godz. Na jednym ładowaniu baterii będzie mógł przejechać ok. 150 km. Baterie litowo-jonowe zastosowane w aucie będą mogły być ładowane bardzo szybko. Do poziomu 90 proc. naładują się w kwadrans. Czytaj także: W\n, oprogramowania skrzyni biegów, a także zmiany estetyczne w wyglądzie kabiny" - czytamy również w materiałach. Koncern Volvo Trucks oferuje pełną gamę samochodów ciężarowych o średniej i dużej ładowności. Serwis zapewnia 2 200 dealerów i stacji obsługi w ponad 125 krajach\nMaerska kluczowy, gdyż obejmuje jedną czwartą wszystkich przewozów firmy, a aż 90 proc. produktów jest transportowanych w kontenerach. Materiał archiwalny: Maersk Elba w Gdańsku - niezwykły film z wejścia statku Nowa konstrukcja to większa ładowność\n. Kosztował 50 mln zł. Problem w tym, że takich sorterów operator powinien mieć cztery oraz centralną sortownię. Wreszcie pod koniec sierpnia operator poinformował, że pracownicy Poczty Polskiej będą wkrótce doręczać paczki za pomocą elektrycznych samochodów dostawczych Nissanów e-NV200, które dołączą do\neksportować samochody: nie tylko do państw WNP, ale także do Europy i dalej - powiedział na spotkaniu z Putinem gubernator obwodu kałuskiego Aleksiej Artamonow cytowany przez agencję Interfax. Artamonow dodał, że szef VW Martin Winterkorn zapowiedział już dalsze inwestycje w nową fabrykę silników w Rosji\n. 93 proc. zysków ze sprzedaży wylicytowanego sprzętu AMW przekaże na modernizację techniczną polskiej armii. Co będzie można kupić? Na licytację trafią m.in. zgarniarka samojezdna D 357-P, ciągnik siodłowy Jelcz C - 417K z cysterną naczepą CN 25 (oba wyceniane na 20 tys. zł), samochód Star, Mercedes\nchcą także kupić m.in. haubicoarmaty Krab, moździerze 120 mm Rak zamontowane na podwoziach rosomaka oraz systemy kierowania ogniem Liwiec. Jedna z ostatnich decyzji odchodzącego wiceministra gen. Waldemara Skrzypczaka dotyczyła zakupu samochodów średniej ładowności. Mają to\nPełnoprawnym członkiem WTO Rosja została 23 sierpnia. Wtedy cła na nowe samochody osobowe obniżono z 30 do 25 proc., a na ciężarówki i traktory z 25 do 15 proc. W najbliższych latach mają być obniżane także cła na auta używane nie starsze jednak niż siedmioletnie\n"Kup samochód z kratką, zanim zmienią się przepisy" - zachęcają koncerny samochodowe w reklamach. Po wczorajszej decyzji rządu klienci mają więcej czasu na zastanowienie się - przepisów zaostrzających traktowanie aut z kratką szybko nie będzie\nnie terminal, wszystkie dostarczano by ciężarówkami. To bardziej ryzykowne niż transport kolejowy. A do tego przejazd jednego przeładowanego tira niszczy drogę tak jak przejazd kilkunastu tysięcy samochodów osobowych. Magistrala węglowa Skoro\n, że rzeką mogą pływać barki o ładowności 1000-1500 ton i długości 85 m; musi więc mieć głębokość 2,8 m na szerokości 40 m. Trudno to sobie dziś wyobrazić, patrząc na krowy zanurzone po pas w wodzie na środku Bugu w okolicach Kuligowa. - Tam trudno przepłynąć kajakiem, bo\nznanego w Polsce Lublina. Z szeroką gamą wersji nadwozia, rozstawów osi, silników, ładowności. Żeby poszerzyć produkcję, Intrall Polska - bo tak nazwał firmę Lejrich - wykupił markę czeskich ciężarówek Praga, których produkcja także miała odbywać się w Lublinie. Opracowano też model nowego samochodu\n. Zaczęli naprawiać naczepy. - Każdego roku zatrudnialiśmy kolejnych 60 osób - mówi Prozner. Nisza Samochody ciężarowe to czerwone krwinki gospodarki. W Europie przewozi się nimi znacznie więcej towarów niż pociągami