Paweł Czerwonka | Fundacja DKMS\nZarejestrowałem się 1 czerwca 2017 r. podczas akcji promującej dawstwo przy okazji Dnia Dziecka w Zespole Szkół w Mirczu, w której pracuję.\nDokładnie 3 miesiące od rejestracji dostałem telefon z Fundacji. Bardzo się ucieszyłem, że mogę mieć ten zaszczyt bycia Dawcą. Nie było chwili wahania "być czy odmówić". Od razu było "być". Pełna radość była po badaniach wstępnych i telefonie z Fundacji, że jednak mogę ofiarować "Komuś" cząstkę siebie samego.\nW najśmielszych wyobrażeniach nigdy nie przyszło by mi do głowy, że może to być dla osoby żyjącej tysiące kilometrów ode mnie.\nPobranie miało miejsce w Warszawie we wrześniu 2017 r. Od momentu pobrania komórek czuję się tak jakbym zaczynał nowe życie. Życie owiane tajemnicą. Życie przed którym stoi mur przyszłości owiany pytaniami bez odpowiedzi (jak na razie). Mam nadzieję, że ta zasłona anonimowości i ciekawości kiedyś opadnie, że historia Dawcy i Biorcy dopiero się rozpoczyna.\nWolałbym żeby mój "bliźniak genetyczny" był zdrowy, żeby nie musiał potrzebować mojej pomocy. Skoro jednak zdarzyło się że zachorował, a ja mogłem mu - mam nadzieję - pomóc, to bardzo się cieszę z tego powodu.


Hotele — Joondanna | Hotels.com\nHotele - Joondanna\nHotele w mieście Joondanna\nWyszukaj hotele w mieście Joondanna\nPrzejdź do mapy hoteli w mieście Joondanna\nNajlepsze hotele w mieście Joondanna\nJoondanna — ogólne informacje\nJoondanna to idealny cel podróży, jeśli chcesz zdobyć nowe doświadczenia. Joondanna — nocleg w okolicy dopasowany do Twoich potrzeb. Nieważne, czy przyjeżdżasz tylko na jedną noc czy na cały tydzień. Skorzystaj z mapy online na stronie Hotels.com i wyszukaj hotele w pobliżu miejsca takiego jak Joondanna. Joondanna to doskonałe miejsce do zwiedzania. Na naszej mapie możesz zobaczyć okolice wszystkich hoteli i sprawdzić, jakie atrakcje znajdują się w pobliżu. Możesz też sprawdzić wyniki na większym obszarze. Joondanna — świetne oferty hoteli z gwarancją najniższej ceny.\nJakie są najlepsze miejsca na nocleg w mieście takim jak Joondanna?\nJoondanna — najlepszy hotel:\nApartament (obiekt komfortowy, Joondanna), gdzie goście mają do dyspozycji kuchnię i balkon\nJakie rodzaje hoteli można znaleźć w mieście takim jak Joondanna?\nJoondanna — ceny noclegów zaczynają się od 35 PLN. Skorzystaj z jednej z 868 ofert i uzyskaj rabat aż do 52%.\nJoondanna — klasyfikacja noclegów w okolicy ze względu na liczbę gwiazdek:\nJoondanna — dojazd\nKtóre lotnisko znajduje się najbliżej miasta takiego jak Joondanna?\n• Perth, Australia Zachodnia (PER), 12 km od centrum miasta Joondanna\nJoondanna – atrakcje\nCo warto zobaczyć w okolicy miasta takiego jak Joondanna:\n• Pomnik wojen w Kings Park (5,7 km od centrum miasta)\n• Park Elizabeth Quay (5,7 km od centrum miasta)\n• Kings Park i ogród botaniczny (6 km od centrum miasta)\n• Stadion WACA (6,8 km od centrum miasta)\nJoondanna — atrakcje w okolicy:\n• Centrum Wynalazków SCITECH (3,9 km od centrum miasta)\n• Mennica w Perth (6 km od centrum miasta)\n• Kompleks rozrywkowy Burswood (7,9 km od centrum miasta)\n• Pasaż handlowy Hay Street (5,4 km od centrum miasta)\n• Zoo w Perth (7,6 km od centrum miasta)\nKiedy najlepiej odwiedzić miasto takie jak Joondanna?


Strona 468 z 565 466\nNapisany 20 luty 2016 - 21:40\nFox przetestowałem w dwóch sezonach i polecam w zwalczaniu fiołka na wiosnę, ten bardziej rozwinięty, który ma kilka liści zostanie chociaż zahamowany na kilka tygodni. Na rzepaku potrafią pojawić się białe plamy, jednak nie zauważyłem istotnego spadku plonowania.\nNiestety mam 8ha takiego rzepaku odmiana Artoga F1 gdzie obsada na nizinach jest 10-20szt a górki czasem 5-10 i to takich po 4-6lisci a sa miejsca najgorszy piach ze gołe place lub kilka rosli na kilka m2 .\nZ Abakusem F1 jest dużo lepiej gesciej siany i całkiem co innego jest srednio 20 roslin na m2 i tu nie mam dylematu, ale z ta artoga to az patrzec nie moge i obawiam sie co z tego bedzie czy warto to zostawiac Ale z drugiej strony koszty juz poszły konkretne teraz znowu zboże lub kukurydza to kolejne koszty.\nNaprawde ciezki rok sie zapowiada i suchy. Dzis objechałem pola to na najgorszych dołkach przejechałem bez kolin a pada u nas od tygodnia praktycznie codziennie.\nNapisany 20 luty 2016 - 21:50\nScoffer, dla Ciebie IOR to jakiś autorytet?? bo według mojej wiedzy i doświadczenia to o wiele więcej pomocy i rozwiązań proponują firmy komercyjne przykład z navigatorem wymieniony wyżej. Natomiast państwowe instytucje związane z rolnictwem to jest kasa podatników wyrzucona w błoto. Państwowe instytucje nadają się do badań typu "Wpływ 57-letniej monokultury owsa na jego plonowanie" :D Brałeś udział kiedyś w badaniu przeprowadzanym przez uczelnie lub inną instytucję państwową?\nprzy jakich temperaturach radziłbyś nim wykonać zabieg?\nbiały no niestety to wszystko jest pokłosiem ubiegłorocznej suszy a ten rok zapowiada się jeszcze gorzej, u nas podobnie pada co jakiś czas bardziej lub mniej a w polu sucho, to dobrze nie wróży.\nNapisany 20 luty 2016 - 21:55\nProxy8441, ja czekałem bodajże do temp średniej dobowej powyżej +5 C. W latach kiedy stosowałem Foxa w moim rejonie wypadało to w terminie ok. 25-30 marzec.\nNapisany 20 luty 2016 - 21:58\nZgadza sie wody guntowe sa na bardzo niskim poziomie. U nas kopał znajomy kilka dni temu na 1,5m to mokro jest 0,5m dalej sahara Ziemia ilasta to wyglada jak skała kruszy sie a nie marze. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 20 luty 2016 - 22:02\nu Ciebie też się rozeta odrywa od korzenia?\nNie u mie rozety trzymaja sie mocno jak pociagne to łądnie wyciaga sie całą roślina , zdarza sie powiedzmy 1 na 10-20szt ze urywa sie korzen 2-5cm od rozetu i jest juz zgnity a rozeta zielona ipuszcz liski młode ( żywy trup ) Uznałeś za fajne 0\nNapisany 20 luty 2016 - 22:11\nwszędzie w okolicy u mnie to samo.Przynajmniej połowę rzepaków nie ma sensu zostawiać\nNapisany 20 luty 2016 - 22:18\nPrzed chwila robiłęm na szybko kalkulacje zakłądajac ze rzepak bedzie w cenie około 1600zł a jeczmien 600zł i rzepak da plon 2-2,5t przy nakładach jak na 4-5t to, a jęczmin 5t to i tak lepiej wychodzi zostawic byle jaki rzepak niz od nowa zaczynac z jeczminiem czy kukurydza bo jednak juz sporo w niego poszło kasy a z czyms nowym trzeba zaczynac od poczatku do poza nawozem NPK.\nTo co zostawiłem samosiejka na prube kawałek ma obecnie 10-30 szt na m 8-12 lisci dobrze rozwinięty to lepiej wygląda jak ten siany w terminie w popiół... Uznałeś za fajne 0\nNapisany 20 luty 2016 - 22:25\nprzynajmniej stanowisko pod pszenicę będzie\nJa na razie to jęczmień będzie bliżej 500 jak 600 Uznałeś za fajne 0\nNapisany 21 luty 2016 - 09:41\nMam podobny dylemat jak biały. Jeszze tydzień temu rzepak miał iść do kasacji. Wczoraj pochodziłem więcej po polu sporo wymarzło część roślin wychodzi z ziemi w części stożek już jest zgnity ale miejscami są rośliny że twardo siedzą w glebie i z nich jeszcze coś powinno być. Obsada nie powala miejscami puste place miejscami 10 roślin miejscami 5. Nie wiem teraz co robić pszenica już 2 lata była na tym polu waham się nad przesianiem rzepaku ozimego jarym. Z drugiej strony jarego wziązłbym 2 tony to i ozimego 2 wezme. Poczekam jeszcze troche z podjęciem decyzji.\nNapisany 21 luty 2016 - 10:28\nW 2012 roku zostawiłem Monolita,obsada była 6-10roślin ma metr,wydawało się że nic z tego nie będzie,a jednak dał 2 tony po 2000zł został sprzedany.Poczekaj jeszcze 2 tygodnie i w tedy zobaczysz ,czy coś wypuszcza,czy całkowicie zgniło.\nNapisany 21 luty 2016 - 10:29\ntrzeba będzie rzucić trochę azotu i obserwować co się z nim dzieje\nNapisany 21 luty 2016 - 13:16\nU mnie też część zgnita, rośliny łatwo wychodzą z ziemie, a korzeń jest zgnity :-(.\nMam nadzieję, że najbliższy tydzień będzie ciepły i za tydzień da radę ocenić czy przetrwa czy trzeba przesiać.\nOrientuje się ktoś czy Butisan który dałem a jesień na rzepak może mieć jakiś negatywny wpływa na ewentualnie posiany jęczmień?\nNapisany 21 luty 2016 - 13:35\nwedług etykiety po wykonaniu orki możesz siać jęczmień bez negatywnych skutków Uznałeś za fajne 0\nco do rzepaku jarego to lepiej jest raczej zostawić najgorszy ozimy jak przesiewać jarym. dla jarego musi rok podpasować aby wydał dobry plon. sam mam dylemat co robić , 2,5ha mam Alvaro niby super zimotrwałość ma mieć , ale jakiś dziwny sporo roślin wypadnie , może to przez to , że po siewie wałowany i na drugi dzień zlewa , zabetonowało wierzchnią warstwę i ten rzepak rósł jak na skazanie niby ma 6-7liści. Za to Florida ma przeciętne zimowanie , a wypadów bardzo mało do tego ruszyła pełną parą tylko ma 9-10 liści. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 21 luty 2016 - 14:00\nNo panowie powiem tak zależy ile kto ma ha tego rzepaku.Można liczyć i kalkulować ale jeśli ktoś ma te 3 ha włożył już mnóstwo kasy to na pewno nie zdecyduje się na zaoranie pola.\nEdytowany przez agrolublin, 21 luty 2016 - 14:01. Uznałeś za fajne 1


jazda na rowerze – Robert Dee\nDuszno w Sendai\n1 sierpnia 2015 5 lipca 2016 Robert Dee\nPiękny, chociaż gorący dzień w Sendai. Pogoda latem ma tutaj do siebie, że jest gorąco i wilgotno, co sprawia, że człowiek się niesamowicie poci. Dzisiaj wziąłem ze sobą termos wypełniony […]\nHey You – Pink Floyd cover\nCover Bena Karlstroma wspaniałego utworu Pink Floyd pt. „Hey You” w Sendai – Japonia…\nJohn Legend i Ordinary People\n30 maja 2015 29 maja 2015 Robert Dee\nJohn Legend i Ordinary People, a ja na rowerze jadę przez Sendai w Japonii…\nBook of Love w Sendai\nWspaniały kawałek Petera Gabriela pt. „The book of love” w stylowym coverze Billie Marten podczas jazdy na rowerze w Sendai – Japonia.\nGaijin na rowerze\n22 maja 2015 20 maja 2015 Robert Dee\nGaijin na rowerze w Sendai. Jadę przez dzielnicę Sendai – Oroshimachi z kamerą „na kijku”.\nGaijin na rowerze w dzielnicy Oroshimachi\n21 maja 2015 21 maja 2015 Robert Dee\nGaijin na rowerze w dzielnicy Oroshimachi – Sendai, Japonia.\n20 maja 2015 5 lipca 2016 Robert Dee\nSzukałem punktu gdzie tworzone są pieczątki. Wiedziałem mniej więcej gdzie on jest, ale obcokrajowcowi bez znajomości języka pisanego nie jest w Japonii łatwo. Większość napisów wygląda dla nas bardzo egzotycznie […]\nWiosna w Sendai z Lanark („Borodin Butterfly”), Sendai – Japonia\n18 kwietnia 2015 16 kwietnia 2015 Robert Dee\nWiosna w Sendai na rowerze z Lanark (Borodin Butterfly), Sendai – Japonia. Pogoda ładna, więc czas na małą przejażdżkę…\nWiosna w Sendai (Japonia) na rowerze z zespołem Revolution Void\nWiosenna przejażdżka na rowerze w Sendai (Japonia) z zespołem Revolution Void.


Święty Wrocław - Łukasz Orbitowski (178240) - Lubimyczytać.pl\n6,16 (276 ocen\ti\t32 opinie) Zobacz oceny\nostatnia dodana przez Ola Godlewska, 4 tygodnie temu, w grupie Aktualności\nostatnia dodana przez LelandLester, 2 lata temu, w grupie Świat książek\nWrocław. Blok na jednym z osiedli. I pan Marian, mieszkaniec tegoż. Odkrywa jegomość coś wyjątkowego pod swoją tapetą. Coś przyciągającego, hipnotyzującego, co daje w dodatku miłe poczucie ciepła. W ekspresowym tempie, w pokoju „odkrywcy” zbiegają się wszyscy sąsiedzi. Tak zaczyna się historia „Świętego Wrocławia”. Ci, którzy mieli kontakt z tym czymś, pozostają na osiedlu, ani myśląc go opuszczać. Coraz więcej osób słyszy o niezwykłym miejscu, powstają wręcz legendy. Magnetyzm osiedla zatacza kręgi dalej i dalej. Przestaje to być jedynie miejskie wydarzenie.\nŚwięty Wrocław jest od samego początku enigmą: nikt nie wie, czym jest; zaś autor coraz bardziej niejednoznacznie tłumaczy istotę nowego, niepokojącego tworu.\nOrbitowski miesza elementy horroru (choć z tym bym nie przesadzał) z powieścią obyczajową, stąd książka została mocno osadzona w naszej rzeczywistości. Autor sięga po najbardziej przyziemne, realne tematy, a z drugiej strony mamy tu fragmenty i motywy oderwane od...\nOrbitowski miesza elementy horroru (choć z tym bym nie przesadzał) z powieścią obyczajową, stąd książka została mocno osadzona w naszej rzeczywistości. Autor sięga po najbardziej przyziemne, realne tematy, a z drugiej strony mamy tu fragmenty i motywy oderwane od rzeczywistości, wręcz fantastykę.\nŚwięty Wrocław to twór niezrozumiały dla ludzi, wykraczający poza ich poznanie. Wyrastając nagle w środku dużego miasta, siłą rzeczy budzi niepokój, a z drugiej strony niepohamowany zachwyt i pożądanie by stać się jego częścią. Tylko w jakim celu? Dla jakich korzyści?\nDomyślać się można, że autor poczucie grozy chciał budować przede wszystkim na niedopowiedzeniach. Czytelnik miał się jedynie domyślać przyczyn zjawisk oraz interpretować je na swój subiektywny sposób.\nJednak w „Świętym Wrocławiu” za dużo jest tajemnic i niedopowiedzeń, co może część czytelników zirytować. To tak jakby autor wyszedł z założenia, że im więcej pytań, im bardziej dziwniej - tym lepiej. I niektórzy pewnie, przy najbliższej okazji, spytaliby Łukasza Orbitowskiego: o co Ci tak naprawdę chodziło?\nPo lekturze zostają jakieś doznania, robi też na czytelniku wrażenie. Problem w tym, że trudno określić co to za wrażenie, co to za doznania. Może dzieje się tak z powodu kilku udanych, sugestywnie przedstawionych i zapadających w pamięć scen (na różnych etapach książki).\nW książce wszystko podporządkowane jest tajemniczemu osiedlu, a inne wątki, choć różnorodne i całkiem ciekawe, pozostają na drugim planie.\nPolskie Twin Peaks? Jeśli już mam się pokusić o pewne (LUŹNE) skojarzenia to….może Święty Wrocław odpowiada Białej lub Czarnej Chacie Lynch’a? A przede wszystkim poszukiwania zaginionej osoby, które zajmują sporą część książki. Co jeszcze? Osobliwi bohaterowie pod dostatkiem…\nTeraz słowo o postaciach. Na uwagę zasługuje zwłaszcza narrator, który jest tak samo enigmatyczny jak sam Święty Wrocław. Nie sposób tak naprawdę rozwikłać kim lub czym jest. Otoczony zwierzętami „kronikarz” wyjaśnia, co naprawdę wydarzyło się we Wrocławiu i do czego to doprowadziło. Druga w kolejności postać to prorok – bardzo ciekawa biografia wpleciona między kartki. I jeszcze ktoś – Firgała, z cyklu: cicha woda brzegi rwie. Na koniec mój osobisty faworyt – komendant Robert Janusz Cegła! Momentalnie ujrzałem przed oczami „killerowskiego” komisarza Jerzego Rybę z twarzą Stuhra. Nie wiem do końca dlaczego, ale wiem, że Cegła wymiata!\nPowyżej opisani to wcale nie są główni bohaterowie, a jednak uważam, że zasłużyli na uwagę. Poza tym, wszystkie postacie borykają się z problemami różnej natury; każdy ma słabości, których nie zawaha się pokazać; każdy inaczej odbiera zachodzące wokół zmiany. Bohaterowie Orbitowskiego są pospolici, ludzcy do granic możliwości. Akcja rozwija się w spokojnym tempie, a my będziemy mieć możliwość zapoznania się historiami kilku postaci i sprawdzimy też, jak narodziny Świętego Wrocławia zmienią ich życie.\nFantastyczny ostatni rozdział. To tam, objawia się pełnia horroru połączona z mnóstwem symboliki, wręcz poetyckości. Świetne widowiskowe zwieńczenie, które każdy może nieco inaczej odebrać. Tylko szkoda, że wcześniej zabrakło prawdziwej grozy – autor pokazał, że gdyby pisał w taki sposób przez większość książki, powstałby rewelacyjny polski horror.\nPisarz podsuwa tylko tropy; czytelnik sam musi poradzić sobie z własną ciekawością i domyślić się zamiarów twórcy. To nie jest książka, którą można dogłębnie przeanalizować, ze względu na niewystarczającą ilość danych – nie znajdziemy tu odpowiedzi podanych na tacy. Powieść pozornie zlepiona z absurdu, groteski, niebanalnego humoru, tajemniczości i niepokoju; tak naprawdę tworzy wielowątkową i trudną w interpretacji historię.\nTytułowe osiedle odciska piętno na konkretnych bohaterach książki jak i na polskim społeczeństwie. Może to święte, a może przeklęte miejsce? Może działają we Wrocławiu siły nadprzyrodzone, a może to efekt zbiorowej histerii? Orbitowski łączy sacrum i profanum, tworząc jakąś nieodgadnioną, nową przestrzeń.\nPierwsze spotkanie z autorem wypadło obiecująco. Mam zamiar sięgnąć po inne jego książki, aby wyrobić sobie ostateczne zdanie o pisarzu.\nDziwna, niepojęta do końca.\nOto osiedle w środku miasta doznaje przemiany. Budzi się w nim jakaś pradawna moc czy to sam dotyk Boga, nie wiadomo. Zwykłe, szarobure bloki, z takimi samymi szarymi, pogubionymi mieszkańcami, a w nich spod tapet, parkietów i dywanów wyłania się to COŚ - czarna materia, twarda jak mur, ogrzewając wszystko wokół bezpiecznym ciepłem. I przyzywa do siebie. Jak całe nowe miasto - Święty Wrocław. Przenika przez myśli, przyciąga, pulsuje tajemniczością obiecując nadzieję albo wzbudzając strach, a potem pochłania i przemienia po swojemu. Obłęd, kult? Nikt nie wie, czy to zbawienie czy to unicestwienie.\nIstniał 44 dni, wszyscy wiedzieli, nie wiedział nikt. Wszystko pozostało tajemnicą.\nOrbitowski stworzył świat, w jaki nie wierzymy, ale z całym szacunkiem...\nNa półkach: Przeczytane, Literatura polska, Literatura grozy, 2014\n1. Schematycznie skonstruowane postaci i fakty społeczne, nagminne uproszczenia. Innymi słowy – do Kinga jeszcze wiele Orbitowskiemu brakuje.\n2. Pomysł wyjściowy to humbug opakowany w sreberko. Doczytawszy do końca, wypada tylko ubolewać nad tym, że dało się nabrać.\n3. Kłopoty ze stylem i składnią. Czasem kompletny i niczym nieuzasadniony chaos syntaktyczny, np.: „Wszystko musi być przygotowane jak ta lala, pomyślała. Więc popielniczka na parapecie, filiżanka, wreszcie kocyk, który rozłożyła, by nie marznąć. Wskoczyła zwinie, mimo swojej wagi, oparła się o futrynę, a kolana miała tuż pod brodą”.\n4. Sztuczne rozciąganie zdań, czyli gromadzenie orzeczeń po przecinku.\n5. By nie popaść w patos, Orbitowski popada w szczeniactwo: „Myślał też o miejscach, w których mieszkał, o długiej sali sypialnej w bidulu, o landszaftowym domku w Niemczech, pierwszym wynajętym pokoju, o mieszkaniu, które dostał, i nade wszystko rozumiał, że nigdy wcześniej nie był u siebie; dom to nie książki, nie...\n5. By nie popaść w patos, Orbitowski popada w szczeniactwo: „Myślał też o miejscach, w których mieszkał, o długiej sali sypialnej w bidulu, o landszaftowym domku w Niemczech, pierwszym wynajętym pokoju, o mieszkaniu, które dostał, i nade wszystko rozumiał, że nigdy wcześniej nie był u siebie; dom to nie książki, nie ściany, nie płyty osiedla. Dom zawsze jest kobietą i ma cycki”.\nMarcin | 2013-10-23\nDziwna powieść, trudna do zamknięcia w jakieś ramy gatunkowe. Powiedzieć o niej że to horror albo fantastyka to tak jakby powiedzieć nic lub w dużym uproszczeniu. Owszem jest tu groza, jest element fantastyczny, ale jest też i jakiś trudny do określenia ukryty surrealizm i klimat. Obłęd i szaleństwo obejmujące polską społeczność i zwykłych ludzi, typowych wręcz polaczków. Język Orbitowski ma natomiast opanowany do perfekcji i swobodnie lawiruje od prostych, prostackich wręcz zdań do wykwintnych i finezyjnych porównań, całość okraszając nutką metafizyki, co czyni tę lekturę dość wymagającą, a jednak dobrze przyswajalną. Nietypowa powieść, z pewnością nie każdemu przypadnie do gustu. Ja sam nie wiedziałem dotąd czego się po słynnym już Łukaszu Orbitowskim spodziewać. Teraz wiem. I na następne spotkanie z jego piórem będę już lepiej przygotowany i odpowiednio nastawiony.\nKrzysztof Mroczko | 2014-12-08\nO samej książce można albo bardzo długo, zajmując się po kolei odczytywaniem znaczeń, aluzji, półsłówek i innych smaczków, hojnie rozsianych przez szanownego autora w dość obszernym tekście. Można, ale chyba niekoniecznie trzeba czytelnika męczyć długim i skomplikowanym analitycznym tekstem o „prawdziwym” odczytaniu zamysłu artystycznego i jego znaczeniu dla światowej literatury lub dla robotników budowlanych w północnej części miasta, pokrywających styropianem pęknięcia wielkich płyt. Można – a zapewne nawet i należy – rozmawiać, pisać, dyskutować o tym, jak Orbitowski gra z konwencją horroru, jak łamie ramy gatunku i...\nO samej książce można albo bardzo długo, zajmując się po kolei odczytywaniem znaczeń, aluzji, półsłówek i innych smaczków, hojnie rozsianych przez szanownego autora w dość obszernym tekście. Można, ale chyba niekoniecznie trzeba czytelnika męczyć długim i skomplikowanym analitycznym tekstem o „prawdziwym” odczytaniu zamysłu artystycznego i jego znaczeniu dla światowej literatury lub dla robotników budowlanych w północnej części miasta, pokrywających styropianem pęknięcia wielkich płyt. Można – a zapewne nawet i należy – rozmawiać, pisać, dyskutować o tym, jak Orbitowski gra z konwencją horroru, jak łamie ramy gatunku i jednocześnie wprowadza go na literackie salony (a czyni to chyba w ten sam sposób, w jaki często nawiedza literackie imprezy – w dresie). Dyskusje i analizy to rzecz niezwykle zajmująca, wymaga jednak czasu, który dostępny jest jedynie garstce akademików i przyciągniętych na siłę studentów. Zostawmy zatem wielkie narracje i skupmy się na przyjemności.\nDlatego, że to książka po prostu dobra. Dobrze napisana, dobrze poprowadzona, dająca pewną rozrywkę, w jednym czy dwóch miejscach nawet prowokująca do zastanowienia czy przepisania fragmentu do swojego zeszyciku...\nPasażerka | 2015-04-14\nDziwna to była książka. Mroczna, niepokojąca, przerażająca... dziwna. Przez długi czas byłam tym miejscem, tą historią, tą apokalipsą zafascynowana, niestety zakończenie mocno mnie rozczarowało. To znaczy nie do końca rozczarowało, bo było zaskakujące, ale jednak... miałam wrażenie, że autor do pewnego momentu pompował, pompował, pompował balonik aż w końcu ten balonik pękł i cała ta atmosfera i historia zaczęły staczać się powoli w dół.\nNiemniej jednak, godna uwagi.\nDo niedawna jeszcze, mogliśmy tylko pomarzyć o dobrej, osadzonej w realiach współczesności oraz utrzymanej w konwencji wielkomiejskiej legendy, pełnokrwistej polskiej powieści grozy. Jeśli ktoś czekał na ambitny, wyrazisty horror w wersji książkowej, i “Święty Wrocław” wpadł mu w ręce, to po przeczytaniu pierwszego rozdziału będzie miał już namiastkę radości – podsyconej dużą dozą ekscytacji rzecz jasna – że oto właśnie dostał to, na co tak długo przyszło mu czekać. Reszta przyjemności przypadnie mu w udziale z chwilą, kiedy z wypiekami na twarzy i szybko bijącym sercem doczyta zakończenie, które nie dość, że zapisze się szybko w pamięci grubą czcionką (jednocześnie stając się wyznacznikiem jakości, jeśli chodzi o powieści z dreszczykiem), to dodatkowo wiele powie o kondycji oraz społecznych nastrojach panujących w Polsce, już od co najmniej kilku dobrych lat. Będzie mroczno i surrealistycznie, będzie niepokojąco, strasznie i dekadencko, co pozwoli nam z jednej strony odbyć...\nNie wyobrażał sobie, co przyniesie przyszłość, chciał tylko, by Małgosia na niego czekała, skądkol...\twięcej\npsiapsiółkowanie stanowiło najgłębszą, najbardziej intymną więź między kobietami\twięcej


Daniel Marszałek » 2012 » Lipiec\nKum & Krvavec\nAutor: admin o 11. lipca 2012\nW środę 11 lipca zrobiliśmy trzecią i ostatnią wycieczkę na wschód Słowenii po autostradzie A1. Tym razem przyszło nam z niej zjechać nieco wcześniej, bo na wysokości Trojane. Stamtąd musieliśmy jeszcze odbić na południowy-wschód w rejon miasteczka Trbovlje. Jakieś trzy kilometry na południe od tej miejscowości zaczyna się bowiem uchodząca za jeden z najtrudniejszych podjazdów w tym kraju – niespełna 10-kilometrowa wspinaczka na górę Kum (1212 m. n.p.m.). Dojechawszy do Trbovlje po chwili poszukiwań zrezygnowaliśmy z postoju w centrum miasta i zawróciliśmy do miniętego przez kilkoma minutami podnóża wzniesienia. Początek tego podjazdu znajduje się na prawym brzegu rzeki Sawa, przy zjeździe z drogi nr 108 na wysokości fabryki materiałów budowlanych Lafarge. Dzień był słoneczny, acz po wczorajszym deszczu bardziej rześki niż dwa poprzednie. Około wpół do pierwszej na swoim liczniku zanotowałem temperaturę 26 stopni. Zaparkowaliśmy samochody zaraz za zakrętem na poboczu bocznej drogi. Byliśmy świadomi wyzwania jakie nas czeka, a nawet gdybyśmy nie oglądali czerwonego profilu tego wzniesienia to jego mroczny sekret szybko by nam zdradziła tablica drogowa stojąca na pierwszym metrach wspinaczki. Według niej maksymalna stromizna na tym podjeździe miała sięgać 16 %. W rzeczywistości „najmocniejszy” stumetrowy odcinek miał nachylenie nieco wyższe, bo 17,1 %. Na starcie można się było również dowiedzieć, iż podjazd znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego objętego unijnym programem Natura 2000.\nOd samego początku trzeba było wrzucić miękkie przełożenie. W moim przypadku najpierw 39×28, a później ostatni tryb w dostępnym mi pakiecie czyli 32. Niemal do końca drugiego kilometra droga wiodła w kierunku wschodnim, równolegle do wspomnianej rzeki z ładnym widokiem na jej dolinę. Stromy start przypominał początek szwajcarskiego podjazdu pod Les Planches nieopodal Martigny. Cała góra była jednak jeszcze cięższa. Najtrudniejsze były zaś pierwsze cztery, z których każdy miał średnie nachylenie ponad 10 %. W tym drugi kilometr aż 12,4 %. Po przejechaniu 3 kilometrów minąłem zjazd w prawo ku wiosce Skofja Riza, zaś niespełna kilometr dalej dobrnęliśmy do wioski Dobovec mijając Cerkev sv. Ana (3,9 km). Przejeżdżając przez centrum tej miejscowości trzeba było pokonać nad wyraz stromy odcinek i minąć lokalny Dom Strażaka (Gasilski Dom). Pokonawszy tą ściankę należało odbić w prawo za kapliczką poświęconą Matce Boskiej. Tu chwila odpoczynku i następna stromizna w lesie na której musiałem nieco spasować nie mogąc dłużej utrzymać koła Adama. Postanowiłem jechać dalej własnym, równym i możliwie mocnym tempem trzymając kontakt wzrokowy z naszą kozicą. Piąty i szósty kilometr miały nachylenie rzędu „tylko” 9,4 i 9,8 %. Na początku siódmego kilometra dwa ciasne zakręty blisko siebie i przed nami kilometr siódmy o wartości średniej 11,1 %. Jednym słowem teren dla typowych górali czyli kolarzy wagi lekkiej. Nieco łatwiej zrobiło się za osadą Lontovz, skąd już do końca strome odcinki miały się przeplatać z łagodniejszymi wpływając na nieco niższe niż wcześniej średnie nachylenie ostatnich trzech kilometrów tzn. 7,4 – 8,5 oraz 9,4 %.\nPo przejechaniu 8,3 kilometra skończyła się jazda po asfalcie i wjechaliśmy na nawierzchnię szutrową. Adam jako pierwszy, ja zaś 10-15 sekund później. Na sypkim gruncie czułem się dość dobrze i zacząłem odrabiać straty do swego młodszego kolegi. Wjechaliśmy do gęstszego lasu, gdzie czekało na nas jeszcze parę stromych ścianek na sypkim gruncie. Jednym słowem dość niepewny teren. Nie były co wstawać w pedały ze względu na niemal pewnym uślizg tylnego koła. Z drugiej strony nie można było siedzieć głęboko na tyłach siodełka bo przednie koło rwało się do podskoku. Dwukrotnie musiałem wypiąć nogi z pedałów. Za drugim razem przejazd utrudniła mi dodatkowo poprzeczna rynna do odpływu deszczówki. Pomimo tego dosłownie na ostatnich metrach udało mi się dogonić Adama i do szczytu wzniesienia dojechaliśmy razem w czasie 51 minut i 50 sekund. Podjazd miał długość 9,84 kilometra i 996 metrów przewyższenia, więc wdrapaliśmy się ze średnią prędkością 11,320 km/h i wartością VAM 1153 m/h – w moim przypadku najwyższą na tym wyjeździe. Aby dotrzeć na szczyt trzeba było się nieźle namęczyć, ale było warto i to nie tylko dla własnej sportowej satysfakcji. Na mecie natknęliśmy się nie tylko na kapliczkę, maszt telewizyjny oraz schronisko Planinski Dom. Główną atrakcją był niewielki kościółek pod wezwaniem sv. Neza z towarzyszącą mu wieżą. Na jego tle zrobiliśmy sobie zdjęcia, po czym udaliśmy się w stronę schroniska, gdzie spędziliśmy nieco czasu na słonecznym tarasie, po południowej stronie tego budynku. Kum okazał się bardzo treściwym podjazdem. Może nie jest to „killer” a’la Zoncolan, Kitzbuheler Horn czy Mortirolo, lecz spokojnie można go wymieniać w jednym rzędzie ze wspinaczkami klasy Alpe di Pampeago.\nPo zjechaniu do Trbovlje udaliśmy się w drogę powrotną do Radovljicy. Oczywiście nie na odpoczynek. Trzeba było przecież wyrobić naszą dzienną normę górskich wyzwań i zaliczyć drugą wspinaczkę. Na tą okoliczność wybrałem podjazd, na którym trzykrotnie rozstrzygał się wyścig Dookoła Słowenii czyli Krvavec. Pod tą nazwą w rzeczywistości kryje się góra o wysokości 1971 metrów n.p.m. w Alpach Kamnickich. Natomiast sam podjazd ukrywa się w zbiorach „archivio salite” pod nazwą Planina Jezerca. Według profilu umieszczonego na tej stronie kończy się on na poziomie 1374 m. n.p.m. W rzeczywistości po asfalcie można tu dojechać na wysokość około 1420 metrów. Natomiast pokonując niezbyt stromy dwukilometrowy odcinek szutru da się wjechać przynajmniej o kilkadziesiąt metrów wyżej. Oczywiście zawodowcy musieli kończyć swe zmagania na końcu asfaltowej drogi gdzie znajduje się dość miejsca na przyjęcie uczestników wyścigu kolarskiego. Po raz pierwszy na Dirka po Sloveniji zmierzyli się z tą górą w 2008 roku. Najlepszy okazał się wówczas lokalny as Jure Golcer, który wyprzedził Włocha Franco Pellizottiego i Chorwata Roberta Kiserlovskiego. Nasz Przemysław Niemiec był tego dnia szósty. Rok później pierwszy na górze zameldował się inny Słoweniec Simon Spilak, który wyprzedził Chorwata Matiję Kvasinę oraz Włocha Domenico Pozzovivo. Czwarty był kontrolujący wydarzenia na wyścigu lider rodem z Danii Jakob Fuglsang. W sezonie 2010 podobnie jak dwa lata wcześniej zwycięstwo na tym królewskim etapie było kluczem do zwycięstwa w całej imprezie. Tym razem obie nagrody zgarnął Włoch Vicenzo Nibali, który na królewskim etapie wyprzedził swego rodaka Giovanni Viscontiego i Duńczyka Chrisa Ankera Sorensena.\nNie tylko z uwagi na ową popularność i znaczenie dla losów wspomnianego wyścigu podjazd pod Krvavec można nazwać słoweńskim L’Alpe d’Huez. Przede wszystkim pod względem profilu wspinaczka ta bardzo przypomina ten najsłynniejsza wspinaczkę w kolarskim światku. Gdy doliczymy szutrową końcówkę z dojazdem do schroniska Dom na Gospincu (1491 m. n.p.m.) okaże się, że ten podjazd ma również około 14 kilometrów długości, z których najtrudniejsze są dwa pierwsze, zaś najłatwiejsze dwa ostatnie. Krvavec zaczyna się w Grad, północnym przedmieściu Cerklje nad Gorenjskem, kilkanaście kilometrów na wschód od lepiej znanego Kranju, który w 1994 roku gościł nawet wielkie Giro d’Italia. Przejazd z Trbovlje w teorii miał potrwać około godziny, lecz przebiegając bocznymi drogami w praktyce zajął nam co najmniej półtorej. Dlatego do kolejnej akcji ruszyliśmy dopiero kwadrans przed siedemnastą. Tak się akurat złożyło, że każdy z osobna: najpierw Darek, potem Piotr, następnie ja i w końcu Adam. Mimo późnego popołudnia zrobiło się bardzo ciepło czyli 34 stopnie na starcie na wysokości około 440 metrow n.p.m. Pierwsze dwieście metrów było jeszcze łagodnym wstępem do prawdziwej wspinaczki. Potem trzeba było skręcić w prawo czyli kontynuować jazdę po drodze nr 639. Jednak o pomyłkę nie było trudno gdyż droga w lewo odchodziła ku stacji kolejki linowej prowadzącej na Krvavec. Adam i Darek nie dość dokładnie zapoznali się z profilem podjazdu i zwabieni ową nazwą odbili w lewo dokładając po swego przebiegu około osiem kilometrów, z czego połowę stanowił wcale niełatwy podjazd do wioski Stefanja Gora. Wiedząc, że droga na szczyt musi wieść przez miejscowość Ambmroz pod Krvavcem skręciłem w prawo tak jak minutkę wcześniej uczynił to Piotrek.\nOd razu postanowiłem wykorzystać tryb z 28 ząbkami. Pod koniec tego trudnego odcinka dogoniłem Piotra, chwilę pojechaliśmy razem, a potem już każdy własnym tempem. Wraz z końcem drugiego kilometra, 500 metrów przed wioską Ravne należało zjechać z drogi nr 639 i odbić w lewo na Stiska vas. Po zakręcie jeszcze kilkaset metrów solidnego podjazdu, więc w sumie pierwsze 2,5 kilometra miało średnie nachylenie 9,9 %. Potem luźny, częściowo zjazdowy, kilometr w kierunku północnym i po wirażu w prawo dalsza część wspinaczki. Dodajmy od razu, że bardzo wymagającej, albowiem kolejne 7,5 kilometra miało średnio 8,7 %, zaś pierwsza połowa dziewiątego kilometra całego wzniesienia aż 12,2 %, w tym max. na poziomie 15,5 %. Ten najtrudniejszy fragment podjazdu znajdował się tuż za wspomnianą wioską Ambroz nad Krvavcem, na początku leśnego odcinka za kościółkiem św. Ambrożego. Stromizna potrzymała jeszcze przez trzy kilometry i dopiero ostatni kilometr przed Planiną Jezerca miał ulgowa wartość 4,1 %. Asfaltowy odcinek długości o długości 11,9 kilometra (od rozjazdu) i przewyższeniu około 960 metrów pokonałem w czasie 56 minut. Postanowiłem na tym nie poprzestawać, iż omijając szlaban pojechałem jeszcze w lewo by po szutrze dotrzeć najwyżej jak się da. Na mapach „google” najśmielsza ciągła linia dochodzi do poziomicy oznaczającej 1740 metrów n.p.m. Dla mnie przejezdna okazała się dwukilometrowy odcinek do wyciągu narciarskiego przed wspomnianym schroniskiem. Aby pojechać wyżej musiałbym mieć rower górski. W tym miejscu poczekałem na Piotra, zaś w drodze powrotnej do Planina Jezerca spotkaliśmy Adama. Na polanie poczekaliśmy na Darka, który po raz drugi zmylił drogę na rozjeździe przed Ravne. Tym sposobem Dario zrobił tego dnia znacznie większy dystans i przewyższenie niż moje 48 kilometrów i 2050 metrów.\nNapisany w Bez kategorii | Możliwość komentowania Kum & Krvavec została wyłączona\nGolte & Pavlicevo\nAutor: admin o 10. lipca 2012\nTrzeci etap naszej wycieczki z grubsza przebiegał według poniedziałkowego scenariuszu. W poszukiwaniu kolejnych górskich wrażeń również musieliśmy się udać na wschód i to niemal równie daleko jak dzień wcześniej. Tradycyjnie czekały nas dwa odcinki specjalne i jak zazwyczaj: trudniejszy na pierwszy ogień i łatwiejszy na dobicie. Pierwszym wyzwaniem miała być wspinaczka z miejscowości Mozirje na górę Golte (1380 m. n.p.m.), na którym w 2011 roku kończył się królewski odcinek wyścigu Dirka po Sloveniji. Drugim podjazd z Solcavy ku austriackiej granicy na przełęczy Pavlicevo (1339 m. n.p.m.). Ten pierwszy dłuższy i większy był swego rodzaju zagadką. Nigdzie w sieci nie mogłem znaleźć dokładnego profilu tego wzniesienia. Brakowało go zarówno na „zanibike”, „cyclingcols”, „altimetrias”, „qualdich”, „climbbybike”, a nawet na oficjalnej stronie wyżej wspomnianego wyścigu. Aby dać nam choćby przybliżoną odpowiedź na to czego możemy tu oczekiwać na stronie „google-maps” wyznaczyłem szlakowi prowadzący na tą górę. Następnie spisałem informacje na temat tego co ile metrów dystansu przekraczać powinniśmy kolejne 20 metrów w pionie. Na koniec wrzuciłem wszystkie uzyskane dane do programu „salitaker”. Efekt widoczny jest na załączonym obrazku. W ten sposób sporządziłem wykres do końca ujawnionej na mapie ścieżki, nie mając jednak pewności czy powyżej wysokości, na której finiszowali „profi” zastaniemy drogę zdatną dla kolarzy szosowych. Mogliśmy się spodziewać trudnej przeprawy z zatykającym dech w piersiach finałem.\nPodobnie jak w poniedziałek nie tylko góra stanowiła wyzwanie. Warunki pogodowe były także mało sprzyjające. Gdy po przejechaniu 125 kilometrów około wpół do pierwszej dotarliśmy do Mozirje słońce dokazywało w zenicie. Grzało jeszcze mocniej niż w poniedziałek. Na starcie mieliśmy godną andaluzyjskich etapów Vuelty temperaturę 39 stopni. Na początek leciutko zjechaliśmy z zabytkowego centrum miejscowości do ronda, z którego bierze swój początek droga nr 928. To z tego miejsca na wysokości około 340 metrów n.p.m. zaczęliśmy naszą zabawę. Pierwsze dwa kilometry mając średnie nachylenie 2,2 i 2,5 % stanowiły ledwie delikatny wstęp do prawdziwej wspinaczki. Minęliśmy obchodzący jubileusz sklep ogrodniczy na świeżym powietrzu, po czym przejechawszy 1,8 kilometra dotarliśmy do wioski Brezje. Pół kilometra dalej trzeba było zjechać z drogi nr 928 tzn. odbić w prawo na szlak samochodowy pod Golte. Droga na wprost szybko zawiodła by nas do miejscowości Radegunda i zarazem dolnej stacji kolejki linowej na ten szczyt. Ten rozjazd nie zwiódł naszej czujności. Pojechaliśmy na północ i dość szybko zakosztowaliśmy prawdziwie alpejskiej jazdy. Już czwarty kilometr podjazdu miał średnie nachylenie 7,7 %. Droga na zmianę wiodła przez łąki i lasy. Siódmy kilometr przebił czwarty mając średnio 8,2 %. Niedługo potem po przebyciu 7,2 kilometra dotarliśmy do największej na tym szlaku osady czyli Smihel nad Mozirjem z kościółkiem Sv. Michaela. Jak dotąd nawierzchnia była bez zarzutu.\nNiemiła niespodzianka czekała nas kilkaset metrów dalej. Po przejechaniu 7,8 kilometra trzeba było skręcić w lewo kierując się na południowy-zachód . Tu na asfalcie najpierw pojawiły się żwirowe kamyczki, a wkrótce już cała szerokość drogi była kamienista. Co gorsza na tyle sypka, że wraz z początkiem dziewiątego kilometra wolałem na chwilę zejść z roweru i wsiąść nań ponownie na kolejnym wypłaszczeniu. Tym sposobem po przebyciu 8,2 kilometra najpierw Adam, potem ja i wkrótce Piotr dobiliśmy do rozdroża, na którym czekała nas kolejna zagadka nawigacyjna. Znaki drogowe sugerowały nam jazdę na wprost. Tym niemniej następne kilkaset metrów zapowiadało lawirowanie po szutrze w dodatku po nie wyglądającym na podjazd niemal płaskim terenie. Za to w prawo odchodziła stroma, nieco węższa niż dotychczas, lecz przede wszystkim asfaltowa droga w nieznane która jak chciałem Wierzyć była właściwym szlakiem na Golte. Ruszyliśmy w tą stronę, lecz po pokonaniu 2100 metrów z paroma stromymi ściankami na wysokości około 980 metrów n.p.m. dobiliśmy do końca asfaltowej ścieżki na dziedzińcu zagubionego w górach gospodarstwa rolnego. Tym samym zafundowaliśmy sobie dodatkową dawkę wspinaczki. Następnie wróciliśmy do rozdroża i postanowiliśmy dać szansę opcji na wprost. Odcinek szutrowy był na tyle długi, że traciłem już nadzieję na to, że w ogóle się skończy. Wątpiłem by po tej nawierzchni rok wcześniej śmigali zawodowcy. Wraz z końcem dziesiątego kilometra na wysokości bocznej drogi wyznaczającej zjazd do Radegundy dotarliśmy do upragnionego asfaltu. Najwyraźniej pokaźny odcinek długości 1800 metrów zerwano celem przeprowadzenia robót drogowych.\nTrzysta metrów dalej po prawej stronie drogi wycięto kawałek lasu pod budowę zatoczki, a może przystanku autobusowego. Ostatnie pięć kilometrów tego podjazdu ma średnie nachylenie 9,3 %. Zdecydowanie najgorsze jest jednak ostatnie 1300 metrów, na których dogoniliśmy Darka. Mój starszy kolega jako jedyny w naszym gronie nie stracił czasu na wspomnianym rozdrożu. Ostatni kilometr ma średnio 12,3, zaś max. aż 18,1 %. Nie miałem wyboru i używane dotychczas przełożenie 39×24 musiałem zmienić na 39×28, a nawet na wielce oryginalne 39×32. Nie przypuszczałem, że tak szybko skorzystam z trybu przygotowanego z myślą o Monte Zoncolan. Odliczając czas stracony na bocznej drodze wspinaczka na Golte o długości 15,6 kilometra przy średnim nachyleniu 6,7 % zajęła nam godzinę i 4 minuty. Na górze było 29 stopni, więc warto było kupić mały drink w sklepiku z pamiątkami na końcu asfaltowej drogi. Zatrzymaliśmy się dokładnie w tym samym do którego dotarł wyścig Dookoła Słowenii na trzecim etapie swej ubiegłorocznej edycji. Odcinek ten jak i cały wyścig wygrał młody Włoch Diego Ulissi, który wyprzedził Chorwata Radoslava Roginę i Słoweńca Simona Spilaka. Gdybyśmy na mecie skręcili o 180 stopni w lewo moglibyśmy pojechać jeszcze wyżej, ale po kamieniach. Widać było jednak, że prace drogowe zostały w tym miejscu już rozpoczęte, więc być może za rok czy dwa szosowi amatorzy i zawodowcy będą mogli dotrzeć na „zaprojektowaną” przez mnie wysokość 1550 metrów. Gdy około 15:20 zjechaliśmy do samochodów w Mozirje było już „tylko” 31 stopni. Niebo zachmurzyło się. Po niemiłosiernym upale zanosiło się na letnią burzę.\nTeraz czekała nas przeszło 30-kilometrowa podróż na północny-zachód do Solcavy u podnóża podjazdu na Pavlicevo sedlo. Pod koniec tego transferu złapał nas spodziewany deszcz. Zatrzymaliśmy się trzysta metrów za centrum miejscowości, w której ponad domami góruje wybudowany w iście tyrolskim stylu kościół Matki Boskiej Śnieżnej (Svete Marije Snezne). Ze względu na zapłakaną aurę nie śpieszyło nam się w drogę. Postanowiliśmy przeczekać ulewę w samochodach. Darek postanowił odpuścić sobie jazdę po mokrej nawierzchni, tym bardziej że w tych warunkach wyraźnie się ochłodziło. Po upływie około 30 minut deszcz zaczął słabnąć, więc w 3-osobowym składzie postanowiliśmy spróbować szczęścia. Piotrek ruszył jako pierwszy. Następnie ja z Adamem, choć szybko zacząłem jechać sam gdyż mój kolega wolno się rozkręcał. Pierwsze cztery kilometry były łatwe. Najtrudniejszy trzeci kilometr miał średnie nachylenie zaledwie 2,6 %. Po przejechaniu 1,6 kilometra po prawej stronie drogi minąłem Dom Gościnny „First Logarska Dolina”. Droga dalej wiła się łagodnie mając po prawej zalesione stoki gór, zaś po lewej bystry potok Slavinija. Dokładnie po przejechaniu dojechałem na wysokość kościółka Chrystusa Króla (Kapela Kristusa Krajla) u wrót to Logarskiej Doliny. Zamknięty dla rowerów wjazd do tego uroczego miejsca z pięknym widokiem na górskie szczyty zaczynał się na bocznej drodze odchodzącej w lewo. Natomiast nasza droga nr 428 niedługo później odbijała w prawo.\nDopiero w tym miejscu zaczynała się dla nas prawdziwa wspinaczka. Już piąty kilometr miał średnio 5,7 %, lecz był to tylko wstęp do trudnej drugiej połówki tego wzniesienia. Na pozostałych do granicy sześciu kilometrach stromizna poszczególnych odcinków oscylowała między 7,7 a 9,9 % przy max. 13,9 %. Najtrudniejszy był ósmy, lecz niewiele łatwiejszy dziesiąty na poziomie 9,4 %. Po przejechaniu 8,4 kilometra trzymając się swojej drogi nr 428 minąłem odchodzącą na północ boczną drogę nr 927. W tych okolicach dogoniłem Piotra, zaś niedługo potem obu nas dopadł Adam. Dalej postanowiliśmy już jechać zgodnie czyli w trójkę. Wraz z końcem dziewiątego kilometra minęliśmy ostatnie przed przełęczą przydrożne domki. Z biegiem czasu zza chmur co raz śmielej zaczęło wyglądać słońce. Pojawiła się szansa na to, iż nieco osuszy ono nawierzchnię drogi przed naszym zjazdem. Po przejechaniu 11,5 kilometra od naszego postoju dotarliśmy do końca wspinaczki na opuszczonym przez urzędników obu nacji posterunku granicznym. Na pokonanie wzniesienia o długości 11,5 km i średnim nachyleniu 5,9 % potrzebowałem 42 minut i 20 sekund przy przeciętnej prędkości 16,3 km/h. Na łatwym początku jechałem z przełożeniem 39×18. Natomiast w drugiej części podjazdu korzystałem z trybu 21, a następnie 24. Zrobiliśmy sobie zdjęcia po austriackiej stronie granicy. To znaczy na terenie Karyntii słynącej w kolarskim światku z tak ekstremalnych podjazdów jak „potworna piątka” czyli: Koralpen Grosser Speikkogel, Lammersdorfer Berg, Grosser Oscheniksee, Weisssee, Grosssee oraz południowego Grossglocknera w dwóch wersjach pt. Hochtor i Franz-Josef Hohe. Na zjeździe udało mi się uwiecznić nie tylko kilka ładnych widoczków, lecz również parującą z szosy wilgoć. Do siedzącego na posterunku w Solcavie Darka zjechaliśmy kwadrans po szóstej. W sumie przejechaliśmy tylko 60 kilometrów, ale z solidnym przewyższeniem 1800 metrów.\nNapisany w Bez kategorii | Możliwość komentowania Golte & Pavlicevo została wyłączona\nRogla & Areh\nAutor: admin o 9. lipca 2012\nWybierając wzniesienia na pięć dni naszego pobytu w Słowenii przeglądałem „archivio salite” ze strony www.zanibike.net pod kątem najwyższych, największych i najtrudniejszych podjazdów jakie ten niewielki kraj ma w swej kolarskiej ofercie. Najmilej widziane były górki o przewyższeniu około tysiąca metrów, a przy tym przetestowane w ostatnich kilkunastu latach przez kolarzy uczestniczących w czerwcowym wyścigu Dookoła Słowenii (Dirka po Sloveniji). Oba te kryteria spełniał pierwszy z podjazdów przewidziany na poniedziałkowe popołudnie 9 lipca czyli droga z miasteczka Zrece do stacji narciarskiej Rogla w paśmie Zrece Pohorje. Drugi z wybranych podjazdów czyli wspinaczka ze Spodnie Hoce do hotelu Areh przy osadzie Lobnica w paśmie Mariborsko Pohorje wskoczył na moją „listę życzeń” z racji sporego przewyższenia, choć nic mi nie wiadomo o tym by kiedykolwiek zajechali tam uczestnicy wspomnianego wyścigu. Nasz turystyczno-sportowy objazd niewielkiej Słowenii postanowiłem zacząć od wzniesień położonych najdalej na wschód i zarazem najdalej od naszej bazy noclegowej w Radovljicy. Na start pierwszego z poniedziałkowych odcinków czekał nas przeszło 150-kilometrowy dojazd, lecz cóż to było wobec sobotnio-niedzielnego maratonu. Na szczęście droga do Zrece miała nam zająć „tylko” półtorej godziny dzięki temu, że prawie całą trasę stanowili trzy drogi szybkiego ruchu tzn. prowadząca na południe autostrada A-2, północna obwodnica Ljubljany oraz lecąca na wschód A-1.\nDzień był gorący i bardzo słoneczny. Gdy około trzynastej zatrzymaliśmy się na parkingu przed marketem SPAR tuż przed Zrece istny żar lał się z nieba. Na starcie licznik pokazywał mi temperaturę 38 stopni. W takich warunkach mieliśmy pokonać podjazd długości 14,3 kilometra o średnim nachyleniu rzędu 7,2 %, na którym w 2001 roku rozegrano górską czasówkę podczas Dirka po Sloveniji. W drogę ruszyliśmy kwadrans po godzinie pierwszej. Na rozgrzewkę mieliśmy do pokonania dwa niemal płaskie kilometry przez centrum Zrece. Szosa zaczęła się delikatnie wznosić dopiero za rondem, na którym ustawiono rzeźbę wykonaną z metalu. Trzeci kilometr miał jednak ledwie 2,2 %. Podjazd uwidoczniony na załączonym profilu zaczął się dopiero po przejechaniu 3,3 kilometra po skręcie w prawo na wysokości hotelu Pod Roglo. Pierwszy kilometr prawdziwego wzniesienia miał jeszcze umiarkowane nachylenie 6,7 %. Natomiast każdy z czterech następnych co najmniej 8 % przy max. blisko 12 %. Najtrudniejszy na całej górze był kilometr trzeci o średniej 9,1 %. Stosunkowo szybko zostałem sam na czele, acz poniekąd z tego powodu, że Adam doważył się na ten wypad „lustrzanką” aby robić zdjęcia w akcji czyli na samym podjeździe. Dlatego sam musiałem sobie regulować tempo jazdy, aczkolwiek trudno było mi się zorientować na ile szybko jadę. Po wcześniejszych problemach z pomiarem dystansu i prędkości na swym liczniku CM 436M pożyczyłem od Adama jego rezerwowy Echo-F2. Mając zamontowane oprzyrządowanie do obu liczników w chwilach gdy mój komputer „wracał do gry” miałem podwójne naliczanie i w konsekwencji odczyt rzędu 30 km/h na podjeździe i „mrożącą krew w żyłach” prędkość 120 km/h na zjazdach.\nPodjazd w dolnej części prowadził przez teren odsłonięty tego dnia mocno nasłoneczniony. Na drugim kilometrze minęliśmy osadę Boharina, zaś na szóstym nieco łatwiejszym kilometrze Padevski vrh. Dopiero za tą wsią droga schowała się w lesie chroniącym nas przed promieniami słońca. Ostatnia osadą przed szczytem była wieś Resnik. Pomiędzy siódmy a trzynastym kilometrem średnie nachylenie wahało się na solidnym poziomie od 6,6 do 8,1 % i dopiero na ostatnim kilometrze spadła do średniej 5,5 %, acz finałowe dwieście-trzysta metrów wieńczyło to wzniesienie z przytupem. Na górę wjechałem w czasie niespełna 63 minut od centrum Zrece. Pokonanie ostatnich 14 kilometrów zajęło mi około 57 minut. Tymczasem zwycięzca wspomnianej czasówki Faat Zakirov na 16,5–kilometrowej trasie ze startem w Zrece potrzebował przed jedenastu laty 42 minut i 27 sekund. Rosjanin wyraźnie pokonał Słoweńca Derganca oraz Chorwata Mihojlevicia i dokładnie taka sama kolejność była na mecie całego wyścigu. Co ciekawe w czołowej „10” tego dnia było trzech Polaków, w tym bracia Seweryn i Sławomir Kohutowie, którzy w generalce tej imprezy zajęli miejsca czwarte i piąte. Tym niemniej Rogla najbardziej znana jest jako centrum sportów zimowych. W ostatnich latach organizowano tu zawody Pucharu Świata w biegach narciarskich i snowboardzie. Justyna Kowalczyk wygrywała tu już dwukrotnie w grudniu 2009 i 2011 roku. Na szczycie w ośrodku wciąż było ciepło czyli 28 stopni. Wokół kilka hoteli, wyciągów, boisko do piłki nożnej, oryginalnych kształtów kościółek a także ośrodek im. Petry Majdić, do niedawna jednej z najgroźniejszych rywalek naszej mistrzyni „wąskich desek”. W sumie ciężki podjazd, lecz regularny bez przesadnie stromych fragmentów. Murowany kandydat do grona wzniesień pierwszej kategorii, na tyle wymagający by zmusić mnie do jazdy na przełożeniu 39×24 i jedynie okazjonalnego korzystania z twardszego trybu 21.\nNa parking przy wylocie z miasteczka wróciliśmy około wpół do czwartej. Pora dnia była iście obiadowa, ale nie mieliśmy czasu na gorący posiłek. W zastępstwie poszliśmy na zakupy do goszczącego nas marketu. Potem zaś ruszyliśmy jeszcze dalej na wschód do położonej ledwie 10 kilometrów od centrum Mariboru miejscowości Spodnje Hoce. Tu zatrzymaliśmy się jakieś 300 metrów na zachód od zjazdu z autostrady A-1, w sąsiedztwie sklepu sieci Mercator i budynku miejscowej Poczty. Z tego miejsca zaatakować mieliśmy podjazd dłuższy, lecz zarazem mniejszy od zdobytej już Rogli. Cel naszej wspinaczki czyli hotel Areh wybudowano na wysokości około 1250 metrów n.p.m. w pobliżu cerkwi św. Areh. Prowadzi nań podjazd długości 17,5 kilometra o średnim nachyleniu 5,5 %. Jednym słowem miał on być wyraźnie łagodniejszy niż pierwsze danie z naszego poniedziałkowe menu. Tym niemniej tak warunki jakie postawiła nam Rogla jak i niemiłosierny upał jeszcze przed startem do tego wzniesienia wycisnęły z nas nie małą dozę sił witalnych. Tymczasem upał nie zamierzał odpuszczać. Kwadrans przed godziną siedemnastą wciąż było jeszcze 35 stopni. Co gorsza czekający nas teraz podjazd w dolnej części podobnie jak Rogla wił się wśród pól i łąk czyli w terenie nie dającym osłony od słońca. Ruszyliśmy całą czwórką przy czym Darek i Piotr dość szybko spasowali. Pierwsze skrzypce grał Adam, któremu z trudem dotrzymywałem kroku. Pierwszą miejscowością na tym szlaku są Zgornje Hoce (1,9 km), za którą spotkaliśmy pierwsze serpentyny. Pomiędzy nimi skręt ku wiosce Polana (3,7 km).\nPo sześciu dalszych kilometrach oraz serii następnych zakrętów dojechaliśmy do wioski Slivnisko Pohorje na wysokości około 770 metrów n.p.m. Jak na razie najtrudniejsze były kilometry: szósty i ósmy o nachyleniu 6,1 i 6,2 %, zaś do pokonania zostało niespełna osiem kilometrów i blisko 500 metrów przewyższenia. Najtrudniejsze miały się okazać kilometry jedenasty i szesnasty, oba o średniej 6,5 %. Nic strasznego jak widać, więc mimo zmęczenia tryb z 24 ząbkami tym razem był nieprzydatny. Jechałem więc głównie na przełożeniu 39×21, zaś tam gdzie droga odpuszczała lub też Adam „dodawał do pieca” musiałem się pożytkować trybem 19. Na sześć kilometrów przed finałem droga na dobre schowała się górskim lesie. Kilometr drogi prowadząca nas ku górze droga nr 929 rozjeżdżała się na dwie strony świata. W prawo na północny-wschód ku miasteczku Pekre oraz w lewo na południowy-zachód ku Frajhajm. Trzeba było wybrać tą drugą opcję, przy czym pod koniec piętnastego kilometra zignorować znaki kierujące do wioski i jechać dalej na zachód drogą 929 nazywaną teraz Odcep za Areh. W końcówce pogorszyła się nawierzchni drogi. Kilkaset metrów przed końcem minęliśmy przydrożny staw. Potem jeszcze ostatnie strome ścianki i upragniony finał przed hotelem. Całe wzniesienie zmęczyliśmy w czasie 59 minut i 20 sekund czyli ze średnią prędkości 17,7 km/h. U góry dojechaliśmy jeszcze do końca szosy, po czym poczekaliśmy na bardziej zmęczonych kolegów. Po przeciwnej stronie drogi względem hotelu stoi tam biały kościółek oraz motel z gospodą Ruska Koca. Do Spodnje Hoce zjechaliśmy o godzinie dziewiętnastej, zaś do Radovlicy dotarliśmy dopiero o zmroku, co w tych dniach miało stać się naszym zwyczajem. W nogach mieliśmy 69 kilometrów i około 2060 metrów przewyższenia, zaś w planach znacznie trudniejsze wyzwania.\nNapisany w Bez kategorii | Możliwość komentowania Rogla & Areh została wyłączona\nRudno Polje (Pokljuka)\nAutor: admin o 8. lipca 2012\nCztery tygodnie po powrocie z Wogezów nadszedł czas na zmierzenie się z mym głównym celem na sezon 2012. Tym razem areną nierównej walki lichego człowieka z potężnymi Alpami miały być górskie drogi Słowenii i północno-wschodnich Włoch. Wycieczkę w te właśnie strony zaplanowałem chcąc wymazać białe plamy na mapie swych alpejskich zdobyczy. Pomimo, że do tego czasu pokonałem już blisko sto poważnych wzniesień na terenie Italii tylko jedno z nich znajdowało się w regionie Friuli-Venezia Giulia. Z kolei Słowenia była dla mnie ziemią całkowicie nieznaną i zarazem jedynym z krajów alpejskich, do którego począwszy od lata 2003 roku nie zdążyłem jeszcze zajrzeć. Jak zwykle w ostatnich latach na spotkanie przygodzie ruszył mój wypróbowany kompan Darek Kamiński. Natomiast załogę drugiego samochodu stanowili Piotrek Walentynowicz (który zadebiutował na szosach Włoch i Szwajcarii w sierpniu 2011 roku) oraz Adam Kowalski (po raz pierwszy uczestniczący w ekspedycji wedle mojego scenariusza, acz mający na swym koncie udział w tak ciężkich wyścigach jak GF Giordana, GF Coppi czy La Marmotte). Największym jednostkowym wyzwaniem podczas całej dwutygodniowej wyprawy miało być pokonanie zachodniej ściany słynnego Monte Zoncolan. Niemal równie cennym klejnotem w naszej kolekcji miał się stać jego sąsiad Monte Crostis oraz słoweński Mangart. Poza tym jeszcze szereg pierwszej klasy wzniesień rodem z wielkiego Giro d’Italia i małego Dirka po Sloveniji oraz tych równie trudnych, acz nieznanych z tras profesjonalnych wyścigów. Na deser zaś zaplanowałem sobie i kolegom start w La Leggendaria czyli GF Charly Gaul na trasie wokół Trento z dwukrotną wspinaczką pod masyw Monte Bondone.\nDo Słowenii ruszyliśmy 7 lipca czyli w sobotni, a nie piątkowy wieczór. Poniekąd dlatego, że przed wyjazdem chciałem obejrzeć końcówkę pierwszego z górskich etapów Tour de France, który kończył się na górze Planche de Belles Filles wieńczącej nasz czerwcowy wyścig Les 3 Ballons. Piotrek z Adamem ruszyli w daleką drogę już późnym popołudniem, zaś ja z Darkiem jak zwykle z pewnym poślizgiem czyli wczesnym wieczorem. Umówiliśmy się z naszymi młodymi towarzyszami na spotkanie gdzieś na niemieckiej autostradzie, najlepiej w okolicy Norymbergii. Nad ranem przespaliśmy się dwie-trzy godziny na jednym z przydrożnych parkingów i dalej pojechaliśmy już razem, pozostając ze sobą we wzrokowym kontakcie. Jako, że naszym celem była Słowenia tym razem w okolicy Monachium nie obraliśmy kursu na Innsbruck i przełęcz Brenner, lecz odbiliśmy na wschód w kierunku Salzburga. Dojechawszy w te strony skręciliśmy na południe autostradą A10 aby przez okolice Flachau, Saint Michael in Lungau, Spittal an der Drau dobić w rejon Villach, które 25 lat wcześniej gościło uczestników Mistrzostw Świata w kolarstwie szosowym. Dalej ruszyliśmy autostradą A11 i niedługo po minięciu Saint Jakob im Rosental wjechaliśmy do liczącego ponad 7800 metrów Karawankentunnel, którego budowę ukończono w 1991 roku. Po drugiej stronie tego tunelu czekała już na nas Słowenia. Na wysokości Jesenic kupiliśmy tygodniowe winiety za 15 Euro, które w najbliższych pięciu dniach miały nam umożliwić zwiedzenie większej części tego ładnego, acz niedużego kraju. Około siedemnastej dobiliśmy do naszej pierwszej bazy noclegowej w Radovljicy – 6 kilometrów na południowy-wschód od lepiej znanego Bledu.\nZa stosunkowo nieduże pieniądze udało mi się wynająć na pięć nocy obszerny apartament z salonem, aneksem kuchennym, dwoma mniejszymi pokojami oraz łazienką w domu należącym do rodziny Josefa Jansa. Zważywszy na porę, w której dojechaliśmy na miejsce stało się oczywiste iż tego dnia nie zdziałamy już zbyt wiele. Na szczęście dosłownie pod naszym bokiem mieliśmy jeden z wybranych przez mnie podjazdów, więc nie czas było spisywać tego dnia na straty. Po około dwóch godzinach potrzebnych na rozpakowanie się, chwile odpoczynków i mały posiłek ponownie wsiedliśmy do samochodów i udaliśmy się do Bledu. Na dobry początek mieliśmy zaliczyć podjazd do Pokljuki czy też ściślej mówiąc na strzelnicę usytuowaną na terenie w Rudno Polje (1346 m. n.p.m.). To znaczy pokonawszy niespełna 21 kilometrów i około 840 metrów przewyższenia przenieść się na rowerach ze letniego świata wioseł do ożywającej zima mekki biathlonu. Bled znany jest turystom z pięknego jeziorka, wyspy z XV-wiecznym kościołem oraz zamku z XI wieku wzniesionego na skale u wschodnim brzegów tego akwenu. Kibicom sportowym Blejsko jezero kojarzyć się powinien przede wszystkim jako arena międzynarodowych zawodów w wioślarstwie. Czterokrotnie organizowano na nim Mistrzostwa Świata, po raz ostatni w 2011 roku. Z kolei Pokljuka od dwudziestu lat gości najlepszych biathlonistów świata w zawodach z serii Pucharu Świata, zaś Mistrzostwa globu organizowano to już dwukrotnie. Przy czym w 1998 roku ścigano się tu tylko na trasie nie-olimpijskich wówczas wyścigów pościgowych. Natomiast w 2001 roku był to już :”pełnowymiarowy” czempionat.\nPodjechawszy do centrum Bledu około wpół do ósmej wieczorem nie mieliśmy czasu podziwiać uroków wspomnianego jeziorka. Czas było ruszać w góry zanim się ściemni. Z parkingu przed halą sportową wyskoczyliśmy na ulicę Presernova cesta, na której z poziomu 507 metrów n.p.m. mieliśmy zacząć naszą wspinaczkę. Właściwy start opóźnił się nam jeszcze o dziesięć minut z uwagi na problemy Darka z rowerem. Kilka pierwszych kilometrów było na tyle łatwych, iż udało nam się je przebyć w zwartym szyku. Po przebyciu 3,3 kilometra dojechaliśmy do miejscowości Spodnje (vel Dolne) Gorje. Tu z drogi nr 634 zjechaliśmy w lewo na szosę nr 905, by po pokonaniu kolejnego kilometra minąć Zgornje (Górne) Gorje 4,4 km od startu. Jednak dopiero po wyjeździe z uliczek Krnicy (5,6 km) podjazd stał się wyraźnie trudniejszy. Zresztą cała drogę na Rudno Polje rozbić można na trzy wyraźne części tzn. łatwy początek, stosunkowo trudny środek czyli 7,5 km przy średnim nachyleniu 6,8 % i max. 15 % oraz szybka bo niemal płaska końcówka. Na stromym został już ze mną tylko Adam. Na pagórkowatych Kaszubach strzelający z grupy przy mocniejszym tempie tu w dużych górach będącym wycieniowanym nie gorzej od Sylwka Szmyda czy Przemka Niemca czuł się jak „ryba w wodzie”. Szybko poznałem odpowiedź na pytanie kto najbardziej będzie mnie mobilizował do jazdy na maxa podczas tej wyprawy. Zgodnie zmienialiśmy się na prowadzeniu. Zważywszy na dzielącą nas różnicę kilkunastu kilogramów wyglądało to tak jakby Cancellara próbował w górach dorównać jednemu z braci Schleck. Tym niemniej mimo drobnych problemów z rowerem udało mi się bez większych kłopotów dotrzymać kroku swemu koledze.\nNajtrudniejsze był początek owego środka czyli kilometr siódmy i ósmy – odpowiednio o nachyleniu 9,8 i 9,3 %. Niewiele łatwiejsze dziesiąty i dwunasty o stromiźnie 8,6 i 8,4 %. Po drodze minęliśmy osadę na leśnej polanie (9,3 km), zaś niespełna dwa kilometry dalej zjazd ku wiosce Pokljuka (11,2 km). Stromy odcinek skończył się po trzynastym kilometrze. Natomiast po przejechaniu 14,7 km droga nr 905 skręcała na południe ku Bohinjskiej Bistricy. Tymczasem my musieliśmy jechać dalej na zachód pomniejszą dróżką prowadzącą wprost na Rudno Polje. Moje tylne koło zdawało się niestabilne, więc podejrzewałem iż bardzo powoli uchodzi z niego powietrze. Dlatego na ostatnich 6 kilometrach wrzuciłem łańcuch na dużą tarczę i czym prędzej starałem się dotrzeć do końca wspinaczki. W tym łatwym terenie i sprzyjającym mi terenie dość mocno naciągnąłem Adama. Niemniej ostatecznie do ośrodka przy strzelnicy dotarliśmy razem w czasie niespełna 63 minut z przeciętną prędkością około 19,4 km/h. Na górze niewielu było ludzi. Za to znacznie więcej chodzących samopas krów. Pokręciliśmy się chwilę po tamtejszych alejkach, zaś po 5-10 minutach dojechał do nas najpierw Piotr i niedługo później Darek. Zbliżała się już 21-wsza, więc zrobiło się zarazem rześko jak i szaro stąd nie było co liczyć na ładne zdjęcia u góry, a tym bardziej na zjeździe przy zapadającym już powoli zmroku. Zanim jako ostatni dotarłem do stromej części zjazdu była już praktycznie noc. Kręty zjazd w mroku po średniej jakości nawierzchni, w dodatku bez świateł przy rowerze był przeżyciem z niemałą dozą dreszczyku. Tym niemniej na co dzień nie polecam nikomu tak nierozważnej zabawy.\nNapisany w Bez kategorii | Możliwość komentowania Rudno Polje (Pokljuka) została wyłączona


prawo oświatowe - Świetny zasób serwisów internetowych\nAutor: Rófi | Data publikacji: Czwartek, 26 marca 2020r.\nUważam, że pamiętnik internetowy prawniczy omawiający prawo energetyczne zupełnie nie jest koniecznością. Prowadzony regularnie i z pasją może jednak wygenerować znakomite rezultaty. Jest coraz istotniejszym elementem marki osobistej prawnika i pozwala na zgromadzenie wokół kancelarii wiernego grona odbiorców. Blog wymaga jednak ogromnego zaangażowania, czasu, a zwłaszcza – chęci dzielenia się wiedzą. Warto rozważyć wszystkie za i przeciw i zacząć pisać, zatrudnić ghostwritera… innymi słowy wybrać dla swojej kancelarii inną formę promocji. Blog Kancelarii porusza wiele tematów, z którymi muszą mierzyć się ludzie. Ile kosztuje rozwód? Ile kosztuje radca prawny w sprawie rozwodowej? Co to jest rozwód z orzeczeniem o winie? Czy niezgodność charakterów może być przyczyną rozwodu? Jak założyć spółkę? Jak zlikwidować spółkę? Jak załatwić sprawę spadkową? Blog jest miejscem, na którym specjaliści dzielą się swoją wiedzą na takie tematy jak: sprawy rozwodowe, ile kosztuje prawnik, proporcja majątku po rozwodzie, spadek, zachowek, dział spadku, spółki, umowy i działalność gospodarcza. Doradzamy w obszarze restrukturyzacji podmiotów gospodarczych, optymalizacji podatkowych, w jaki sposób dodatkowo możliwości inwestycyjnych w kraju i za granicą z wykorzystaniem spółek offshore. Zaufali nam klienci indywidualni powierzając Kancelarii analizę i negocjacje zapisów umów deweloperskich, dochodzenie od deweloperów roszczeń z tytułu rękojmi i gwarancji, prowadzenie postępowań poprzez UOKiK to znaczy podział majątku wspólnego.\nTagi: blog prawo administracyjne, blog a prawo prasowe, blog prawo it, blog prawa pracy, prawo samorządowe blog,\nModny Blog Ekoprim - Kliknij\nSię spośród płatnościami do roku sprawozdaniem finansowym. Takiego sprawozdania nie płynną wręcz na konto firmy deweloperskiej zażądaj przedstawienia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na pożądanie klienta. Deweloperskiej jednakże na materia wybranej nieruchomości, dopiero finanse pospołu z klientem. Płatnościami do gruntu, wchodząc na podstaw(...)\nNa Hedonise jederman znajdzie byt gwoli siebie, piżamy z koronką w różnych rozmiarach, kolorach zaś stylach. Zapewnią one obszerny blichtr noszenia, przecież także sprawią, że każda Pani będzie się czuła w nich niesłychanie atrakcyjna a seksowna. Wszystkie koszula nocna z koronką znajdujące się w (...)\nTagi: Piżamy na prezent, Seksowne Piżamy, Piżamy Z Koronką, Koszula Nocna Z Koronką, Spodenki Do Spania,\nW oczekiwaniu na kolejne ogłoszenie wyników listy top20 zapraszam do sprawdzenia naszych poprzednich notowań naszej listy top 20. Nasza lista obejmuje lata od 1940 do dnia dzisiejszego. Zapraszam do oddawania swoich muzycznych propozycji.``(...)\nBudlift 24 oferuje kompleksowe usługi w zakresie podnośnik koszowy Łódź spośród wykorzystaniem w 100% sprawnego natomiast nowoczesnego sprzętu. Posiadamy strojny asortyment sprzętu do prac wysokościowych tudzież jesteśmy w stanie przynieść urządzenia na terenie całej Łodzi. W naszym wyposażeniu znajd(...)\nUważam, że blog prawniczy omawiający spadek wcale nie jest koniecznością. Prowadzony regularnie i z pasją może jednak wygenerować znakomite rezultaty. Jest jeszcze istotniejszym elementem marki osobistej prawnika i pozwala na zgromadzenie wokół ka(...)\nTagi: blog prawo administracyjne, blog prawo handlowe, prawo muzyki blog, blog prawa niemieckiego, blog studenta prawa,\nfundacje a stowarzyszenia, czy fundacje i stowarzyszenia muszą składać e-sprawozdania, rachunkowość fundacji i stowarzyszeń nawrocki chomikuj, fundacje i stowarzyszenia roznice, montaż anteny Bytom, montaż anten Bytom, ustawienie anteny Bytom, ustawienie anten Bytom, montaż anteny Bytom, montaż anten Bytom, ustawienie anteny Bytom, ustawienie anten Bytom, fotel ginekologiczny, fotele ginekologiczne, fotel ginekologiczny elektryczny, okna, okna plastikowe, okna pcv, okna drewniane, okna aluminiowe, testy produktów, karolina testuje, ciekawe testy domowe, domowe testy, testy karoliny, organizacje charytatywne, polityka rachunkowości wzór, stowarzyszenie sprawozdanie finansowe, różnica między stowarzyszeniem a fundacją, działalność fundacji, księgowość w fundacji, Pompy ciepła Łódź, Pompy ciepła, Kolektory słoneczne Łódź, Ogrzewanie podłogowe Łódź, okna, okna plastikowe, okna pcv, okna drewniane, okna aluminiowe, angelo przewóz osób świdnik, usługi transportowe świdnik, wynajem świdnik, usługi transportowe świdnik, autokarów na imprezy okolicznościowe świdnik, wynajem autokarów dla firm świdnik, wynajem autokarów dla szkół, wynajem autokarów na kolonie, wynajem pojazdów, wynajem autokarów, przewóz osób, autokary świdnik,\nInspektor Ochrony Danych wizyjny rodo\ndokumentacja osobowo płacowa milanówek\nKażdy facet musi posiadać pasję\nizdebski fundacje i stowarzyszenia\nDecyzje administracyjne presscom w Bookslandia.pl\nZobacz więcej nowe świadectwo pracy który sąd\nkiedy sprawozdanie finansowe jest zatwierdzone


Obiektyw Olympus M.ZUIKO DIGITAL 17mm f/1.8 srebrny Fotoaparaciki.pl\ndla korpusów Mikro Cztery Trzecie ogniskowa 17 mm przysłona f/1.8 kąt widzenia 65 stopni minimalna odległość ostrzenia 25 cm średnica filtra 46 mm ostrość szybkich zdjęć powłoka ZERO do filmowania i fotografowania\nobiektyw, LC-46 zakrywka obiektywu, tylna zakrywka obiektywu Mikro Cztery Trzecie (LR-2), instrukcje obsługi\nM.ZUIKO DIGITAL 17mm f/1.8 to szerokokątny obiektyw z bardzo jasną przysłoną. Przysłona 1:1.8 umożliwi nam wykonanie zdjęć z zamierzonym rozmyciem tła oraz fotografowanie bez statywu w słabych warunkach oświetleniowych.\nObiektyw Olympusa pozwala na uchwycenie najciekawszych momentów, dzięki kątowi widzenia wynoszącemu 65 stopni.\nObiektyw charakteryzuje się jedynym w swoim rodzaju mechanizmem błyskawicznego nastawienia ostrości, z którego możemy korzystać zarówno podczas filmowania, jak i fotografowania (MSC). Ponadto dodatkowa powłoka ZERO (Zuiko Extra-low Reflection Optical) niweluje wypalenia i efekt duszków.\nLekki i kompaktowy obiektyw M.ZUIKO DIGITAL 17mm 1:1.8 z wbudowaną stabilizacją obrazu stanowi gwarancję zdjęć niezwykłej jakości. Stabilizacja ułatwia robienie zdjęć niezależnie od tego, czy pewnie trzymamy aparat w rękach.\nBudowa 9 elementów w 6 grupach\nWymiary (średnica x długość) [mm] 57.5x35.5\nZestaw zawiera obiektyw, LC-46 zakrywka obiektywu, tylna zakrywka obiektywu Mikro Cztery Trzecie (LR-2), instrukcje obsługi\nCechy produktu dla korpusów Mikro Cztery Trzecie ogniskowa 17 mm przysłona f/1.8 kąt widzenia 65 stopni minimalna odległość ostrzenia 25 cm średnica filtra 46 mm ostrość szybkich zdjęć powłoka ZERO do filmowania i fotografowania


Rozwój systemu GIS dla MPWiK – WPG\nRozwój systemu GIS dla MPWiK\nOd marca 2019 roku WPG S.A. wykonuje prace mające na celu rozwój systemu GIS Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Warszawie. Prace te wykonywane są w ramach zlecenia na które składają się dwa zadania: Inwentaryzacja 3D obiektów oraz uzupełnienie bazy GIS.\nW ramach Inwentaryzacji 3D obiektów nasze Przedsiębiorstwo wykonuje pomiar skanerem laserowym przepompowni ścieków. W wyniku pomiaru powstaje chmura punktów, która jest doskonałym i bardzo dokładnym podkładem dla projektantów. Wraz z chmurą punktów opracowywane są także wirtualne spacery po obiekcie, które wykorzystywane są w codziennych pracach konserwacyjnych.\nUzupełnienie bazy GIS, w ramach naszego zlecenia, polega przede wszystkim na dodaniu informacji o rzędnych przewodów i urządzeń do już istniejącej bazy. Informacje te pozwolą udoskonalić modele pracy sieci opracowywane przez MPWiK.


Nie żyje prof. Jerzy Aleksandrowicz, wybitny psychiatra - Twojezdrowie.pl\nŚroda, 17 października 2018 (12:24)\nW wieku 82 lat w Krakowie zmarł prof. Jerzy Aleksandrowicz, polski lekarz, psychiatra, profesor nauk medycznych. Pracował na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, był jednym z pionierów psychoterapii w Polsce.\nJerzy Witold Aleksandrowicz urodził się 7 lipca 1936 roku. Jako dziecko razem z rodzicami uciekł z krakowskiego getta. Po wojnie ukończył II Liceum Ogólnokształcące w Krakowie. Potem studiował na Akademii Medycznej w Krakowie (obecnie Collegium Medicum UJ), ukończył także studia filozoficzne.\nPracował w szpitalu psychiatrycznym w Jarosławiu, a także kierował Gabinetem Psychoterapeutycznym w Szpitalu im. Stefana Żeromskiego w Krakowie, od 1976 był kierownikiem Ośrodka Leczenia Nerwic ZOZ nr 1 w Krakowie.\nProfesor Aleksandrowicz był legendą psychiatrii. Przeszedł długą zawodową drogę od biologicznego spojrzenia na psychiatrię do tego, że zajmował się tym, co najbardziej skomplikowane i finezyjne: psychoterapią zaburzeń nerwicowych i zaburzeń osobowości. Należał do niewielkiego grona wybitnych - nie tylko polskich - znawców tego problemu - powiedział prof. Józef Gierowski z Katedry Psychiatrii Wydziału Lekarskiego UJ.\nZaraz po studiach pracował też na swojej macierzystej uczelni. W 1966 roku obronił pracę doktorską, a od 1976 roku kierował zakładem psychoterapii. Jako jeden z pierwszych w Polsce próbował realizować model kompleksowej, intensywnej psychoterapii zaburzeń nerwicowych.\nProf. Jerzy Aleksandrowicz był jedną z najwybitniejszych postaci w psychiatrii i psychoterapii w Polsce, jednym z twórców psychoterapii. Od początku swojej pracy był zafascynowany szerokim spojrzeniem na człowieka, nie tylko na zasadzie: objaw choroby - lekarstwo. Interesowały go procesy, które doprowadzają do choroby - powiedziała prof. Dominika Dudek, kierownik Kliniki Psychiatrii Dorosłych w Katedrze Psychiatrii CMUJ.\nJak podkreśliła prof. Jerzy Aleksandrowicz stworzył narzędzia do diagnostyki zaburzeń nerwicowych, po które do dziś sięgają lekarze. Narzędzia te były podstawą rozwoju naukowego w dziedzinie badań nad zaburzeniami nerwicowymi i psychoterapią" - mówiła prof. Dudek. "Jurek mocno podkreślał rolę psychoterapii medycznej, która nie tyle służy wsparciu, ale jest sprawdzoną naukowo metodą leczenia zaburzeń - dodała.\nOd 1959 był członkiem Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, w latach 1989-1995 przewodniczącym zarządu sekcji psychoterapii, a od 1964 należał do Polskiego Towarzystwa Filozoficznego.\nBył mężem Beaty Szymańskiej, polskiej historyk filozofii i poetki. Miał 82 lata.\nNews„Ważne jest, żeby unikać drzemek w ciągu dnia”


www.jacht-czarter.pl - oferta na sezon 2011: Zbigniew Biesek\nOferta na sezon 2011\nBrzozowa 20, 62-230 Witkowo\nkom. 698 652 568\nAdres email: zbigniewbiesek@wp.pl\nTango 780 Family Sport\n-sprzątanie jachtu po rejsie do uzgodnienia.\n-poza weekendami udzielamy atrakcyjnych rabatów na czartery.\n-czartery tygodniowe lub dłuższe - ceny do uzgodnienia.\n-wszystkie ceny mogą podlegać negocjacji w zależności od czasu czarteru i innych okoliczności.\nCzarter można rezerwować telefonicznie (601766924) lub przez e-mail: zbigniewbiesek@wp.pl Sposób zapłaty do uzgodnienia telefonicznie lub przez e-mail.\nJezioro Powidzkie - Przybrodzin, plaża wojskowa.\nPrzybrodzin to mała wieś 2 km na północ od Powidza. Można tam dojechać, jadąc drogą wzdłuż jeziora. Pierwsza droga w prawo za znakiem "Przybrodzin" prowadzi prosto na plażę "wojskową". Po dojechaniu do plaży (za bramą) należy się skierować w lewo (ok. 100m) tam przy ostatnim pomoście cumują jachty. Zobacz jak dojechać KLIKNIJ.\nDla pragnącyć odświerzyć wiadomości ze sztuki żeglarskiej oraz dla tych którzy nigdy nie mieli do czynienia z żaglami, a chcieliby podziwiać uroki, zakamarki, flore i faunę Jeziora Powidzkiego jednego z najczystrzych w Polsce, proponuję rejsy jachtem z doświadczonym i pogodnym skiperem. Z każdym sezonem podnosimy standard wypozyczanych jachtów oraz zapewniamy pomoc techniczną w przypadku problemów na wodzie wszystkie jachty maja ubezpieczenie OC - AC - NW, a wszystko po to by Państwo byli zadowoleni i wracali w kolejnych sezonach. Ahoj!\nJacht typu Tango\nJacht typu Venus\nJacht typu Zefir\nJacht typu Omega


Dorastająca nadzieja – Wikipedja, wolna encyklopedia\nTwurcy Greg Garcia\nLiczba odcinkuw 88\nData premiery 21 wżeśnia 2010\nDorastająca nadzieja (ang. Raising Hope, 2010-2014) – amerykański serial komediowy nadawany pżez stację Fox od 21 wżeśnia 2010 roku do dnia dzisiejszego. W Polsce jest nadawany od 7 stycznia 2011 roku na kanale HBO. 10 marca 2014 roku, stacja FOX podjęła decyzje o zakończeniu serialu Dorastająca nadzieja, kturego czwarty sezon będzie sezonem finałowym.\nBeztroskie życie dwudziestotżyletniego Jimmy'ego Chance'a (Lucas Neff) zmienia się, gdy poznaje urodziwą Lucy (Bijou Phillips) i wdaje się z nią w gorący romans. Wkrutce okazuje się, że dziewczyna jest ściganą pżez prawo pżestępczynią, na kturej ciąży poważny wyrok. Lucy zostaje aresztowana. Gdy kilka miesięcy puźniej Jimmy odwiedza ją w więzieniu ze zdziwieniem odkrywa, że jest w ciąży i w dodatku twierdzi, że to on jest ojcem dziecka. Na świat pżyhodzi dziewczynka i Jimmy zmuszony jest zająć się małą cureczką i stawić czoło trudom ojcostwa.\nCloris Leahman jako Maw Maw\nOsobny artykuł: Lista odcinkuw serialu Dorastająca nadzieja.\n1 22 21 wżeśnia 2010 17 maja 2011 7 stycznia 2011 3 czerwca 2011\n2 22 20 wżeśnia 2011 17 kwietnia 2012 10 stycznia 2012 12 czerwca 2012


Stosowanie wyłącznie ekologicznie czystego drewna liściastego: jesionu, dębu i sosny. Profesjonalne wykończenie materiału jest doskonalone przez naszych rzemieślników podczas 26-letniego doświadczenia zawodowego naszej firmy. Szczególną uwagę zwraca się na przyjazność dla środowiska powłok. W tym celu stosuje się specjalny olej przepuszczający powietrze.\nStałe konstrukcje, które zostały zaprojektowane i wyprodukowane przez naszych specjalistów fabrycznych. Wyśmienity i prosty design pasujący do różnych stylów wnętrza. Możliwość produkcji ekskluzywnych modeli według twoich rysunków. Nasza firma jest zawsze otwarta na współpracę i jesteśmy gotowi rozważyć Twoje sugestie i życzenia.


Kesper - QForma\nStrona główna > Kesper\nLista produktów marki: Kesper\nPorządek w kuchni zaprowadzić można razem z marką Kesper. Jeśli brakuje miejsca na blacie, a jest potrzebny chlebak, Kesper robi naprawdę niewielkie pojemniki na chleb. A pokrywka to również deska do krojenia, co daje kolejny powód do oszczędności miejsca.\nMoździerz granitowy czarny 16 cm\nPrzyprawy i zioła w kuchni są niezastąpione, aby potrawa miała swój niepowtarzalny smak. Z moździerzem możesz przygotować swoją mieszankę ziół i przypraw, a następnie dodać je do mięsa czy ryby....\n3835 Do porównania Dodaj do listy życzeń\nMoździerz granitowy 18 cm szary\n3834 Do porównania Dodaj do listy życzeń


Emily's List w...\nKampania w toku – Emily’s List włącza się do gry\nDo wyborów pozostał jeszcze ponad rok, ale kampania nabiera już coraz większego tempa. Dwie największe partie wybierają kandydatów i intensywnie budują swój kapitał polityczny, licząc, że to zapewni im wyborczy sukces.\nW tej politycznej grze biorą też udział organizacje zewnętrze. Jedną z nich jest Emily’s List, jedna z najbardziej znanych organizacji pro-choice, opowiadających się za prawem kobiet do decydowania o aborcji i innymi tzw. prawami reprodukcyjnymi. W zeszłorocznej kampanii Emily’s List wydała 33 miliony dolarów. Teraz zapowiedziała „ostrą walkę” przeciwko kandydatom republikanów, którymi w New Jersey są m.in. Frank LoBiondo (R-2nd Dist.), Leonard Lance (R-7th Dist.) i Rodney Frelinghuysen (R-11th Dist.). Jednak członkowie komitetu Partii Republikańskiej uważają, że nie ma powodów do zmartwień. – No cóż, demokraci popierają demokratów, jest to tak samo odkrywcze stwierdzenie jak to, że niebo jest niebieskie – tak sarkastycznie zapowiedzi włączenia się organizacji do kampanii skomentował rzecznik NRCC Chris Martin.\nCzy ma rację? Emily’s List powstała w 1985 r. Od tamtej pory regularnie wspiera zwłaszcza kobiety z Partii Demokratycznej ubiegające się o urząd, walcząc w ten sposób o równouprawnienie i prawo kobiet do samorealizacji. Organizacja zwłaszcza w ostatnich czasach stała się bardzo wpływową siłą polityczną, z którą kandydaci powinni się liczyć.\n– To była krótka, ale bardzo intensywna wizyta – mówi o pobycie wiceministra rozwoju Tadeusza Kościńskiego na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych konsul Sabina Klimek z Wydziału Handlu i Inwestycji Konsulatu Generalnego RP w Nowym Jorku. W dniach 19-22 listopada minister odbył w Bostonie, Nowym Jorku oraz Waszyngtonie szereg spotkań z inwestorami oraz przedstawicielami administracji amerykańskiej. Fot. Marcin Bolec\nJasełka w Szkołe Polskiej im. M. Kopernika w West Palm Beach\nJasełka w Polskiej Szkole Dokształcającej im. Aleksandra Janty - Połczyńskiego\nJasełka i wigilia w Polskiej Szkole „Ogniwo”\nWieczór kolęd w Polskim Centrum im. Jana Pawła II w Clearwater\nŚwiąteczny kiermasz w Parafii św. Stanisława w Bristol


Opublikowano: 2013-12-07 15:25:55, w kategorii: Biznes\nPODKARPACKIE. To już druga edycja konkursu na najlepsze projekty organizowanego przez Sieć Punktów Informacyjnych Funduszy Europejskich. więcej »\n2,1 miliarda euro na nowy Regionalny Program Operacyjny Województwa Podkarpackiego\nOpublikowano: 2013-12-01 21:48:09, w kategorii: Region\nBRUKSELA, WARSZAWA. Polska otrzymać może ostatecznie 82,5 miliarda euro z budżetu Unii Europejskiej na lata 2014-2020. więcej »\nKonferencja „Podkarpackie po naszej myśli” 2013\nOpublikowano: 2013-11-06 14:35:11, w kategorii: Samorządy\nRZESZÓW, PODKARPACKIE. Eksperci przedstawią stan wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego w 2013 roku. więcej »\nProgram Operacyjny Inteligentny Rozwój to 9 miliardów euro\nOpublikowano: 2013-10-22 09:32:04, w kategorii: Biznes\nW latach 2014-2020 prawie 9 mld euro na badania, rozwój i współpracę nauki z biznesem. więcej »\nMożliwości wykorzystanie unijnych środków w latach 2014-2020 – opinia Tomasza Poręby\nOpublikowano: 2013-10-15 18:44:47, w kategorii: Opinie\nBOGUCHWAŁA. Nowe rozwiązania dotyczące unijnego budżetu mogą utrudnić pozyskanie i wykorzystanie unijnych środków. więcej »\nKonsultacje nowego programu Rozwój Polski Wschodniej\nOpublikowano: 2013-10-09 15:05:02, w kategorii: Biznes\nRZESZÓW. Dwa miliardy złotych przypadnie w latach 2014-2020 pięciu województwom ze wschodu kraju. więcej »\nKonsultacje społeczne przed perspektywą 2014-2020\nOpublikowano: 2013-10-07 08:39:31, w kategorii: Biznes\nTrwają konsultacje społeczne dotyczące wydatkowania funduszy europejskich na lata 2014-2020. Wschodnia. Konsultacje zakończą się w tym miesiącu, a programy powinny być przejęte przez Radę Ministrów do końca roku. więcej »