Odcinek dziesiąty MIRAŻE » Zasłyszane w Bieszczadach\nOdcinek dziesiąty MIRAŻE - Jacek Piecuch 07-05-2019r\n- Dziękuję za koc – w ostatniej chwili ugryzła się w język, z kolejnym „przepraszam”.\n- Jaki koc? – wciąż nie odrywał wzroku od map.\n- Ten co mnie nim przykryłeś.\n- Nie przykryłem cię.\n- No to kto?\n- Sama na pewno to zrobiłaś. Nikt tu nie wchodził, a ja nie mam czasu na pierdoły.\nNiespodziewanie rozbawiło ją to jego kategoryczne zaprzeczanie i próba utwierdzania ją w przekonaniu, że jest zimnym draniem bez krzty ludzkich uczuć. Nie parsknęła śmiechem tylko dlatego, że uznała iż byłoby to niestosowne, a poza tym postanowiła pozostawić go w przekonaniu, że przyjmuje jego sposób porozumiewania się, czy jakkolwiek można by nazwać jego sposób bycia.\n- Powiesz mi jak masz na imię?\nKategoryczność tego „bo nie” zabrzmiała tak dosadnie, że Monika niemal zobaczyła wielką czarną kropkę na końcu zdania, czy raczej krótkiej wypowiedzi, bo zdaniem trudno to było nazwać. Nie pytała więcej, bo wyraźnie odczuła, że tak widocznie musi być. Cierpliwie czekała na to, aż zacznie mówić o planach na ten dzień, który – jak się spodziewała – miał być dniem ważnym nie tylko dla niej, ale i dla niego.\n- Więc sytuacja wygląda następująco – wreszcie podniósł na nią oczy i wyraźnie widziała w nich zmęczenie. – Wiemy z nasłuchu, że człowiek, który jest dla nas ważny, będzie dzisiaj jechał z jednej bazy rebeliantów do drugiej późnym popołudniem. Będzie jechał praktycznie bez obstawy, bo oni czują się tutaj dość pewnie. Pewnie tylko kilku ludzi… Nie możemy zrobić klasycznej zasadzki, bo jedyne miejsce gdzie można go schwytać znajduje się dość blisko ich tymczasowego obozu i mają tam zgromadzone siły na tyle duże, że nie obeszłoby się bez strat wśród moich ludzi… A na ni-czym mi tak nie zależy jak na tym, żeby wrócili do domów bez szwanku, o ile to w ogóle jest możliwe po tak długim czasie w tym przeklętym kraju…\nPrzerwał na chwilę i Monika znów dostrzegła w nim niemal człowieka zamiast zewnętrznej powłoki maszyny wojennej, a przynajmniej na moment skrzętnie skrywane w nim ludzkie uczucia wzięły górę nad skorupą zawodowego żołnierza. I właśnie to określenie, które przyszło jej do gło-wy, zabrzmiało w jej umyśle bardzo plastycznie. Zawodowy żołnierz – nie w znaczeniu pracy, czy zawodu – raczej w znaczeniu powołania do prowadzenia wojny, wrodzonych predyspozycji do bycia i upartego tkwienia w środku, w samym centrum, w samym sercu piekła. Tak, właśnie był zawodowym żołnierzem, w najściślejszym znaczeniu tego słowa.\n- Żeby go schwytać musimy wykonać precyzyjne uderzenie – podjął dalej – szybko i bardzo po cichu. Nie da się tego zrobić w normalny sposób, ale właśnie tu pojawiasz się ty… Twoja decyzja… albo nam pomożesz, albo nie. Jeśli się zgodzisz, to gwarantuję ci tyle bezpieczeństwa ile mogę, czyli niewiele… jeśli się nie zgodzisz… zrozumiem… Odstawię cię do najbliższej wioski i tam zrobisz co zechcesz, a ja zapomnę, że cię widziałem, pod warunkiem, że ty obiecasz zapomnieć o moim… naszym istnieniu. Teraz decyduj.\nZamilkł, a Monika przez moment zastanawiał się co odpowiedzieć. W zasadzie decyzję już podjęła, ale nie była pewna czy jest w stanie pomóc, czy się do tego nadaje, czy da radę, czy w ogóle będzie miała do tego siły.\n- Na czym miałaby polegać… jak to widzisz? – zapytała.\n- On jest znany z tego, że ma bardzo silny pociąg do młodych kobiet… bardzo młodych, jeśli wiesz co mam na myśli…\n- Chyba wiem… Chyba już go nienawidzę…\n- I słusznie. A poza tym odpowiada za kilka zamachów bombowych na naszych żołnierzy i to jest kolejny powód, żeby go złapać i osądzić.\n- Więc? Więc miałbym zrobić… co?\n- Nic wielkiego. Twoje zadanie polegałoby na tym, żeby go zmusić do zatrzymania się. Reszta w moich… w naszych rękach. Jest na tyle… nazwijmy to… zainteresowany, że, mam nadzieję, uwierzy, że kobieta na środku pustyni to nic niezwykłego… Jeśli zatrzyma samochód, to jest nasz…\n- Zgadzam się – Monika powiedziała to w taki sposób, jakby zgadzała się na wyjście do kina w niedzielne popołudnie.\n- Musisz jeszcze wiedzieć o jednym – kontynuował. – Musimy tam być znacznie wcześniej i przygotować teren, cokolwiek by to dla ciebie mogło znaczyć… Wytrzymasz prawie cały dzień na pustyni bez zbędnego łażenia i przeszkadzania? No i pamiętaj, że zawsze coś może pójść nie tak i cały plan diabli wezmą.\n- Ale co to znaczy „nie tak”?\n- Tego nie wiem. Ale zawsze istnieje prawdopodobieństwo, że jeden mały element ukła-danki się wysypie i wtedy może przepaść cały plan. Owszem, mam w zanadrzu kilka wersji awaryjnych, ale w tym kraju niczego nie da się przewidzieć na 100%.\n- Rozumiem… jak oceniasz szanse na powodzenie?\n- Aha… czyli szaleństwa jakiegoś nie ma… mogę zginąć?\n- Oczywiście – powiedział to takim tonem, jak by twierdząco odpowiedział na pytanie o ładną pogodę za oknem. – Możesz też dostać się w ich łapy i przesiedzieć w niewoli miesiące albo lata, codziennie gwałcona i bita. Nie wiem jak dla ciebie, ale dla mnie to byłaby gorsza perspektywa.\n- Nie chciałbyś być codziennie gwałcony? – siliła się na dowcip i sama nie wierzyła, że to mówi i jeszcze ma ochotę na żarty.\n- Bardzo zabawne, bardzo… Czekam na twoją ostateczną decyzję.\n- Zanim zdecyduję… – zawiesiła głos na moment – co ze mną dalej, jeśli wszystko pójdzie tak jak planujesz?\n- Nie ma tak… Musisz mi teraz powiedzieć co zamierzasz, bo od tego zależy moja decyzja.\n- Podrzucisz mnie do tego miasteczka, do którego jechałam, oddasz mi mój pistolet i dasz trochę jedzenia i wody. Potem rób co chcesz.\n- Dopóki tu będziesz i dopóki ja nie zakończę mojej misji, nie możesz być poza moją kontrolą, bo stanowisz dla mnie zagrożenie. Moja misja skończy się dokładnie w tym momencie, w którym ja podejmę decyzję o jej zakończeniu, czyli albo osiągnę zaplanowane cele, albo zginę, rozumiesz? Innej możliwości nie ma.\n- Jesteś samym Panem Bogiem? – zadrwiła nieco tym pytaniem, które raczej było stwierdzeniem faktu niż pytaniem.\n- Tak. Tu gdzie dowodzę i gdzie podejmuję decyzje jestem samym Panem Bogiem, czy ci się to podoba czy nie – wyczuła złość w jego głosie. – Nie mam ani czasu, ani ochoty na dyskutowanie z tobą o tym co o mnie sądzisz i tak naprawdę, to mam to w dupie. Mam do wykonania zadanie, a przez ciebie ono jest zagrożone. Masz szansę to zmienić, ale nie będzie to żadna, rozumiesz? żadna twoja zasługa, bo to ty sprowadziłaś kłopoty na mnie i na moich ludzi. Więc nie próbuj ze mną negocjować, bo nie masz w ręce żadnej karty przetargowej. Mogę ci obiecać tylko jedno – nie podniósł głosu ani o ton, ale widziała w jego oczach, że nie ma o czym dyskutować. – Mogę ci obiecać, że przemyślę jeszcze raz to co powiedziałaś i, w zależności od powodzenia akcji, być może zmienię decyzję. Tak, to ja tu jestem samym Panem Bogiem i mam w rękach życie i śmierć wielu ludzi, rozumiesz?\n- Rozumiem – powiedziała cicho – co z moim kierowcą?\n- Dowiesz się po zakończeniu akcji, jeżeli przeżyjesz i jeżeli ja przeżyję. Czekam na twoją decyzję.\n- Ile mam czasu? – zapytała nie patrząc na niego.\n- Nie masz czasu.\n- Więc zgadzam się.\n- Szykuj się, zwijamy obóz i za pół godziny nas tu nie będzie – odwrócił się i wyszedł z namiotu.\nMonika została sama i dopiero w tej chwili dotarła do niej rzecz banalna, którą jej oczy zarejestrowały, ale mózg do tej pory nie zwracał na to uwagi – pułkownik wyglądał tego dnia całkiem inaczej niż dzień wcześniej. Był ubrany w mundur i gładko ogolony. Robił wrażenie człowieka gotowego na wydarzenia, do których przygotowywał się od dawna, a które – z niewiadomych bądź pozostających poza jego wpływem powodów – miały nastąpić dopiero teraz. Zrozumiała, że nie ma dla niego nic ważniejszego niż wykonanie zadania, które mu powierzono i to zadanie chce wypełnić w sposób najlepszy jaki potrafi. Zrozumiała też, że – niezależnie od jej decyzji – akcja i tak by się odbyła, a cała ta rozmowa była jedynie elementem tych planów awaryjnych, o których wspominał. Słyszała głosy wydawanych komend, dobiegające spoza namiotu i powoli zaczęła do niej docierać świadomość nieistotności jej decyzji i nieistotności jej roli w tym całym dziwnym świecie, w którym niespodziewanie się znalazła.\nUznała, że rozmowa, która przed chwilą się zakończyła, upoważnia ją już do wyjścia z na-miotu bez obawy o konsekwencje, więc – z pewną jednak ostrożnością – rozchyliła poły brezentu i wyszła na zewnątrz. Ku jej zdumieniu, obozu już prawie nie było. Żołnierze ładowali do transporterów i na pokład śmigłowców najrozmaitsze rzeczy, których przeznaczenia nawet nie mogła podejrzewać, właściwie to tylko namiot, z którego wyszła jeszcze stał, a kiedy zrobiła dwa kroki, natychmiast dwóch wojskowych zabrało się za jego zwijanie. Pułkownik stał na środku całego tego ludzkiego mrowiska, w którym każdy człowiek miał najwyraźniej swoją rolę i swoje przeznaczenie i bacznym wzrokiem przyglądał się zwijającym się jak w ukropie ludziom. Wyglądało to tak, jakby nie miał potrzeby nikomu niczego nakazywać, a jedynie doglądał gospodarskim okiem postępu prac. Kiedy podbiegł do niego jeden z żołnierzy, powiedział do niego kilka słów, których nie dosłyszała i ten natychmiast ruszył do wyznaczonego sobie – najwyraźniej – zadania. Dostrzegłszy Monikę podszedł do niej szybkim, zwinnym, kocim niemal krokiem. W ręce trzymał hełm, a na piersiach luźno wisiał mu karabin. Do pasa miał przytroczoną kaburę z pistoletem, kilka ładownic z amunicją, spod paska skośnie przebiegającego przez jego tors wystawał umieszczony w pochwie bagnet.\n- Jeszcze możesz zrezygnować – powiedział patrząc jej badawczo w oczy.\n- I co wtedy zrobisz? – zapytała jakoś niemal kpiąco, a przynajmniej trochę zuchwale.\n- Poradzę sobie tak samo jak radziłem sobie dotąd, choć nie będę ukrywał, że będzie trudniej.\n- Nie zmieniłam zdania. Jestem gotowa.\n- Dobrze. Owiń głowę chustką i za 5 minut bądź w tym – wskazał ręką – śmigłowcu.\n- Gdzie są… ci ludzie, których wczoraj pojmaliście? – pytała o rebeliantów, ale jej myśl za-przątał kierowca, z którym przyjechała, wiedziała bowiem, że był między nimi.\n- Nie ma – spojrzał jej w oczy w taki sposób, że nie śmiała pytać więcej, poczuła tylko dreszcz przerażenia, przebiegający po jej plecach. Wsiadła do helikoptera i usiadła między siedzącymi tam już żołnierzami, którzy bez jednego słowa rozsunęli się nieco, robiąc jej miejsce. Żaden z nich nie patrzył na nią, mieli twarze spalone słońcem i pustynnym wiatrem, w oczach mieli wyraźnie widoczne skupienie. Nie odzywali się ani do niej, ani do siebie. Byli uzbrojeni po zęby i gdyby nie świadomość, że – w jakiś sposób – należy do ich oddziału, z pewnością poczułaby na ich widok strach. Widziała jak pułkownik wskoczył do drugiego śmigłowca i oba uniosły się w górę. Lecieli nisko, bardzo nisko, zaledwie kilka metrów nad pustynią. Przez otwarte drzwi widziała w odległości kilkudziesięciu metrów drugi helikopter, a ruszające równocześnie z nimi transportery powoli znikły w oddali. Poczuła trącenie w ramię i odwróciła głowę. Jeden z żołnierzy podał jej otwartą manierkę i mrugnął do niej okiem. Wzięła ją i pociągnęła spory łyk. Gdyby wiedziała, że jest to wódka…\n- Witaj w piekle, słoneczko – usłyszała, kiedy krztusząc się próbowała złapać oddech.\n– Dzięki temu nie zaśniesz po drodze – nawet nie przypuszczała, jak wielką uciechę może mieć grupa mężczyzn patrzących na osłupiałą i wytrzeszczającą oczy kobietę.\n- Dzięki – odpowiedziała, kiedy już mogła złapać oddech. – Tego mi było trzeba… – spróbowała się uśmiechnąć i prawie jej się to udało.\n- Wszystkich tak witamy – powiedział żołnierz siedzący z drugiej jej strony. – Nie musisz o tym mówić pułkownikowi… chyba, że koniecznie chcesz…\n- Nie chcę. Nie powiem.\n- Słuchaj – żołnierz mówił głosem, w którym usłyszała ton niemal przyjacielski. – Pułkownik to jest facet, z którym nie ma żartów w czasie akcji. Żaden z nas mu nie podskoczy i żaden z nas nie odważy się mu postawić. Ale każdy z nas pójdzie za nim w ogień. Wyprowadził nas już z takich miejsc… że nawet sobie ich nie wyobrażasz… Koniecznie słuchaj co gada i rób dokładnie to co każe, a jest szansa, że nie spotka cię nic bardzo złego.\n- Dzięki, zapamiętam to. Mogę jeszcze łyka?\nŻołnierze roześmiali się i jeden z nich podał jej znów manierkę. Teraz już, wiedząc co jest w środku, gładko przełknęła dużego łyka i oddała manierkę z uśmiechem. Poczuła, jak ktoś poklepał ją po ramieniu i wtedy odniosła wrażenie, że jest – przynajmniej do pewnego stopnia – jedną z nich.\nByło wczesne przedpołudnie, kiedy helikoptery usiadły miękko na piasku. Żołnierze wysiedli i po chwili silniki przestały pracować. Monika rozejrzała się wokół siebie. Znajdowali się na środku niezbyt wielkiej kotlinki miedzy wydmami piasku, otaczającymi ich ze wszystkich stron. Zrozumiała od razu dlaczego akurat to miejsce wybrali na lądowanie – zza wzniesień oddział był niewidoczny i mógł przez jakiś czas przebywać tam, niezauważony przez nikogo niepowołanego. Kilku ludzi natychmiast po wylądowaniu pobiegło na jedną z wydm i tam rozłożyli posterunek obserwacyjny. Monika domyśliła się, ze za tą właśnie wydmą przebiega droga, która jest ich celem. Pułkownik skinął na nią głową i poszła za nim w to właśnie miejsce. Rzeczywiście po wdrapaniu się na szczyt wzniesienia zobaczyła płaski teren z przecinającą go, zniszczoną drogą, częściowo zasypaną piaskiem nawiewanym z boków przez wiatr. Po jej drugiej stronie również znajdowało się niewielkie wzgórze. Kilkunastu ludzi przebiegło przez drogę, dźwigając ze sobą broń i sprzęt i po chwili już ich nie było widać za szczytem wzniesienia. Monika wraz z żołnierzami przez jakiś czas przyglądała się, próbując wyobrazić sobie jak będzie wyglądała akcja.\n- Przyjadą z tamtej strony – pułkownik wskazał ręką – za jakieś dwie godziny, może trzy…\n- I mam tam po prostu stać na środku drogi i machać ręką? – rozśmieszyło ją to. – Jak autostopowiczka?\n- Dowiesz się wszystkiego w swoim czasie – odpowiedział. – Plan jest precyzyjnie ustalony, wszystko ci wytłumaczę jak będziemy gotowi. Łączność działa? – zwrócił się do leżącego obok na piasku żołnierza.\n- Działa, panie pułkowniku.\n- Dobra. Meldować o wszystkim.\nZszedł z powrotem w stronę śmigłowców, ruchem głowy nakazując Monice iść za nim. Kiedy doszli do miejsca gdzie stały helikoptery, rozejrzał się wokół, jakby oceniał pracę żołnierzy, którzy zajęli pozycje na pozostałych wzniesieniach, obserwując teren wokół nich. Zdjął hełm i zainstalował na uszach słuchawkę z mikrofonem, podpinając ją do spiralnie wijącego się zza kołnierza przewodu. Założył na powrót hełm i trzymając palcem słuchawkę odezwał się cichym głosem.\n- Mówi dowódca, meldować po kolei. Jedynka? Dwójka ?– robił przerwy między poszczególnymi pytaniami – Trzy? Czwórka? Czwórka, melduj się. To nie śpij! Piątka po drugiej stronie? Dobra, wszyscy w gotowości. Od jej chwili nikogo nie słyszę, tylko meldunki gdyby się coś działo.\nOpuścił rękę. W oczach miał skupienie i Monika nie bardzo wiedziała, czy może się w ogóle odzywać czy nie, ale przecież musiała wiedzieć jakie ma plany i co zamierza, co ona ma robić i w jaki sposób. Postanowiła poczekać aż sam się odezwie, ale nie wyglądał jak by miał być do tego skory.\n- Może dasz mi pistolet jednak..? – zapytała nieśmiało – pewniej bym się czuła…\n- Nie! – przerwał jej – zakładam, że wszystko pójdzie dobrze, ale musimy też brać pod uwagę, że coś się spieprzy. Nie masz szans na przeżycie, jeśli znajdą przy tobie broń.\n- No tak… Nie pomyślałam o tym…\n- Spodziewałem się – rzucił jakby od niechcenia, czym wprawił ją w irytację.\n- Masz mnie za kompletną idiotkę?\nNie odpowiedział na to pytanie, pozostawiając ją w niepewności co do swojego o niej zdania. Już miała coś powiedzieć na ten temat, ale właśnie wtedy zza jednego ze wzniesień wtoczyły się transportery, które wyjechały z miejsca gdzie był obóz tuż po starcie śmigłowców i dopiero teraz dotarły na miejsce. Zatrzymały się w taki sposób, że wraz z helikopterami tworzyły krąg, który – jak Monika się domyśliła – w razie konieczności obrony stanowiłby jakiś substytut barykady, coś, za czym można by się przynajmniej częściowo schronić.\nPułkownik najwyraźniej usłyszał jakiś meldunek, bo ruszył ku wzniesieniu, na którym przed kilkoma minutami się znajdowali, ruchem ręki nakazując jej iść za nim. Kiedy znaleźli się na szczycie, zobaczyła na drodze nadjeżdżający samochód. Za zdumieniem rozpoznała w nim auto, którym jeszcze do wczoraj się poruszała. Samochód zatrzymał się dokładnie między wzgórzami po obu stronach drogi i wysiadło z niego dwóch żołnierzy. Podnieśli maskę i zostawiając otwartą szybko pobiegli na szczyt wzniesienia po drugiej stronie drogi.\n- Skoczek, nic nieprzewidzianego po drodze? – zapytał pułkownik, jak się domyśliła, mówiąc do mikrofonu przy ustach. – Dobra, czekać na rozkazy.\nChwilę patrzył na drogę, rozglądał się w obie strony, a potem wziął od jednego z żołnierzy karabin z zamontowaną na nim lunetą i podał Monice.\n- Spójrz przez lunetę – powiedział – przez to będziemy cię mieć jak na dłoni i nie tylko ciebie. Będziesz pod stałą kontrolą i obserwacją, w razie kłopotów reagujemy natychmiast, rozumiesz?\n- Tak – spojrzała przez lunetę i ze zdumieniem zauważyła, że przez nią samochód wygląda, jak by był tuż przy niej. – Trochę mnie uspokoiłeś. Ale wciąż nie wiem co dalej.\n- Będziesz stała przy samochodzie i robiła wrażenie, że masz awarię. Poczekamy aż podjadą i wysiądą. Wtedy unieszkodliwimy ochronę i schwytamy głównego pasażera. Proste?\n- Pozornie proste… Ale jak to zrobicie na odległość?\n- Ja będę w samochodzie na tylnym siedzeniu, nie możesz tam być całkiem sama, a moi ludzie będą trzymali palce na spustach i w każdej chwili będą gotowi do wejścia do akcji. Ważne jest, żebyś trzymała się w odpowiednim miejscu, pokażę ci w którym, i nie zrobiła niczego głupiego.\n- Czyli żebyś ani przez chwilę nie znalazła się między moimi ludźmi a celem, rozumiesz?\n- Rozumiem… chyba….\n- Widzisz teraz dokładnie gdzie są moi ludzie, a jak będziesz przy samochodzie, to się rozejrzysz i będziesz widziała jak to wygląda z dołu. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, to w kilka minut zastrzelimy ochronę, a ja złapię głównego pasażera.\n- Jeśli nic się nie wydarzy nieprzewidzianego, to tak. A jeśli coś się wydarzy, to po prostu zginie więcej ludzi niż przewiduję w tej chwili.\nNie wiedziała czy miał na myśli siebie czy ją, czy ich oboje, ale jakoś nie miało to dla niej zbyt wielkiego znaczenia w tym momencie. Była w środku wojny, wiedziała, że za kilka chwil rozpęta się tu piekło, miała świadomość śmierci, która zagości tu za niedługi czas, ale miała też świadomość, że ta śmierć dotknie ludzi, którzy mają na sumieniu życie innych ludzi i może też równie dobrze dotknąć jej. Stąd jakoś nie wstrząsnęło nią to zbytnio i zrozumiała niespodziewanie, że jest już kimś zupełnie innym niż była jeszcze kilka dni temu.\nNie pytając o zgodę zeszła po zboczu w stronę drogi i stojącego na niej samochodu. Usłyszała za sobą komendę „wszystko na oku” i kroki pułkownika, schodzącego w dół zaraz za nią. Kiedy znalazła się tuż przy aucie, rozejrzała się po szczytach wzgórz po obu stronach drogi. Nie zauważyła na nich żadnych śladów życia, ale wiedziała, że wszędzie tam są ludzie, którzy ani na chwilę nie spuszczają z niej wzroku. Czuła tę ich obecność niemal dotykalnie i to czyniło ją nieco pewniejszą. Otworzyła wszystkie drzwi samochodu. Na tylnym siedzeniu leżał koc, którego wcześniej z całą pewnością nie było i domyśliła się, że to element maskujący dla pułkownika, który ma tam być tuż przy niej.\n- Boisz się? – usłyszała cichy głos tuż za sobą.\n– Tylko nie kłam, to ważne. Odwróciła się i zobaczyła, że zasłania dłonią mikrofon przy ustach. Zrozumiała, że w dyskretny sposób odciął to co powie od uszu żołnierzy ukrytych wśród wydm.\n- Tak – odpowiedziała równie cicho. – Bardzo się boję.\n- To dobrze. Tylko idioci nie boją się, a raczej wpierają sobie, że się nie boją i czasami wydaje im się, że w to wierzą. Wtedy czeka ich pewna śmierć. Prędzej czy później. Strach jest nieodłącznym elementem wojny i trzeba go po prostu polubić, albo się z nim w jakiś sposób dogadać. Kiedy nie czujesz strachu, to jest to pierwszy objaw twojej śmierci…\n- Chcesz mnie przestraszyć jeszcze bardziej?\n- Nie, chcę ci uratować tyłek.\n- Masz specyficzne metody wspierania i motywowania ludzi…\n- Może i specyficzne, ale za to sprawdzone i pewne. Pochylił się nad silnikiem pod otwartą maską samochodu i obiema rękami go dotknął. Wyprostował się i dotknął jej czoła i policzka, zostawiając na nich ślady smarów.\n- Tak będziesz wiarygodniej wyglądała – powiedział. – A najlepiej… Jeszcze tak – dotknął usmarowanymi dłońmi jej koszuli, która już dawno przestała być biała i czysta.\nZostawił i tam czarne ślady i niespodziewanie silnym ruchem rozdarł materiał na jej piersiach.\nOdruchowo zasłoniła ramionami wyłaniające się spod koszuli piersi, patrząc na niego niemal wrogo.\n- A to niby co? – warknęła.\n- A jak myślisz? – odpowiedział spokojnym głosem. – Uwiarygodniam cię.\nZrozumiała w jednej chwili. Nie tylko dlatego, że domyśliła się co miał na myśli, ale w jego oczach dostrzegła niespodziewanie troskę. Nie wiedziała tylko czy była to troska o powodzenie akcji, troska o jego podwładnych, czy troska… o nią?\n- Posłuchaj – odpiął kabel od mikrofonu i wiedziała, że teraz już na pewno nikt ich nie słyszy. – Tu za chwilę będą się działy straszne rzeczy. Może się zdarzyć, że to jedne z ostatnich słów, jakie zamieniamy…\n- Nawet tak nie mów…\n- Nie wiesz ani ty ani ja jak to się skończy…\n- Skończy się tak jak zaplanowałeś…\n- Nie przerywaj mi. Nigdy mi nie przerywaj – popatrzył na nią groźnie. – Nie wiemy oboje jak się rozwinie sytuacja, więc po prostu mnie posłuchaj… Człowiek, którego szukasz jest w miasteczku jakieś 10 kilometrów stąd. Nie wiem czy to jest twój ojciec, ale wiem, że miejscowe wojsko ma u siebie kogoś, kto pasuje do tego o czym opowiadałaś.\n- Bo zmieniłem zdanie. Jeśli przeżyję, to cię tam jakoś dostarczę, a jeśli nie przeżyję, a ty przeżyjesz, to jakoś tam dotrzesz.\n- Na pewno przeżyjemy oboje.\n- Mam nadzieję, ale dopuszczam każdą ewentualność. Tak czy siak, jeśli będziesz musiała iść sama, to pójdziesz drogą w tę stronę, z której przyjechał twój samochód.\nMonika spojrzała na niego z niepokojem. O ile strach, który w niej tkwił nieustannie i który wydawał się jej być czymś zrozumiałym dotąd był stłumiony przez świadomość obecności wokół niej uzbrojonych ludzi, o tyle teraz pojęła bardzo jasno, że nie istnieje ani jeden racjonalny powód , aby mieć pewność, że ktokolwiek z nich jest w pełni bezpieczny. Zrozumiała, że słowa o tym, że coś może pójść „nie tak” były w pełni uzasadnione miejscem, czasem i okolicznościami. Znów dotarła do niej bolesna świadomość wojny i czającej się wszędzie w tym kraju śmierci. Szukała w sobie jakiejkolwiek odrobiny optymizmu, ale nagle jakoś wszystko co mogłoby być do tego powodem gdzieś przepadło, gdzieś się rozsypało…\n- Boję się – powiedziała szeptem.\n- Wiem – odpowiedział pułkownik – ale nie powiem ci „nie bój się”, bo to nic nie da. Nie powiem ci też „wszystko będzie dobrze”, bo nie wiem czy będzie.\n- Umiesz pocieszyć…\n- Nie zamierzam cię pocieszać.I nie czas teraz na filozoficzne rozważania o życiu i śmierci. Powiem ci tylko jedno: to co jest w moje mocy i w mocy moich ludzi, to na pewno będzie jak należy. Ale nie mogę przewidzieć i nie na wszystko mam wpływ. Musisz, po prostu musisz mieć tego świadomość.\n- Mam – jakoś trochę lżej jej się nagle zrobiło od tego jego racjonalizmu.\n– To może ja to powiem?\n- Jak chcesz to powiedz – wzruszył ramionami – ale czy to cokolwiek zmieni?\n- Pewnie, że nie…\n- No to po co? – przerwał jej i na powrót podłączył się do tkwiącej w uchu słuchawki. – Wracamy za wydmę, mamy prawdopodobnie jeszcze ze dwie godziny.\n- Wszystko poszło „nie tak” – Monika mówiła cichym głosem, w którym wyraźnie odżyły na nowo złe wspomnienia. – Wszystko poszło źle. To co mógł zaplanować i to co było w zasięgu jego decyzji zadziałałoby prawidłowo, gdyby nie to, na co wpływu nie miał. A to właśnie sprawiło, że wszystko poszło „nie tak”.\nZawiesiła jakoś głos, jakby zbyt wiele bólu niespodziewanie napełniło ją całą i jakby ten ból ściskał jej gardło, uniemożliwiając kontynuowanie opowieści. Jesienne przedpołudnie było znów – jak poprzedniego dnia – słoneczne i nadspodziewanie ciepłe. Góry za oknem znów zazłociły się i rozczerwieniły od buków, które jeszcze nie zdążyły zrzucić liści, a między nimi i wraz z nimi ciemne plamy świerkowych połaci tworzyły obrazy malowane przez naturę, jakby to tylko one były w stanie nadać reszcie świata jakąkolwiek nutkę radości.\n- Z początku wydawało się, że pójdzie lepiej niż się spodziewaliśmy. Rzeczywiście przyjechał tylko jeden samochód, w którym oprócz kierowcy i tego ważnego terrorysty było tylko dwóch ludzi z bronią. Stałam koło mojego auta udając bezradność, kiedy się koło mnie zatrzymali. Wysiedli najpierw ci dwaj ochroniarze, a on tuż za nimi wyskoczył z samochodu z paskudnym uśmieszkiem na ustach. Potem wszystko potoczyło się błyskawicznie, padły strzały zza wzniesień, a z tylnego siedzenia mojego auta wyskoczył pułkownik, jak drapieżny dziki zwierz i w ułamku sekundy obezwładnił swój cel, zastrzelił kierowcę… Ludzie z ochrony leżeli martwi na drodze… Pułkownik plastikowym paskiem skrępował na plecach ręce tego swojego leżącego na drodze twarzą do ziemi najważniejszego i patrzył na mnie z drapieżnym uśmiechem… Ani nie drgnęłam przez całą tę akcję i kiedy się zakończyła, nie bardzo wiedziałam czy to już, czy to jeszcze nie… Dopiero jak wrzasnął do mnie ”rusz dupę!”, pojęłam, że już po wszystkim… Tak przynajmniej sądziłam…\nZnów zamilkła. Wyraźnie było widać cierpienie w jej ciemnobrązowych oczach, które teraz były pozbawione ich zwykłego blasku, stając się jakieś matowe, jakieś nieprzeniknione, jak woda w stawie po intensywnym deszczu, kiedy widać tylko nieruchomą powierzchnię tafli. Jej ojciec patrzył gdzieś w dal za oknem… Pewnie znał tę historię i pewnie po raz kolejny ją razem z nią przeżywał. Krzysztof czuł, jak jego całe ciało jest napięte w oczekiwaniu na dalsze słowa tej opowieści, jak niepokój przenika go niemal fizycznie boleśnie, choć przecież ona jest, wróciła, mówi do niego… Ale ogrom cierpień przez jakie przeszła sprawił, że wraz z nią i ożywającym na nowo bólem w jej duszy, niemal był tam z nią, wśród pustynnych piasków i kamieni, wśród śmierci i wojny. Całym sobą chciał w jakikolwiek sposób jej ulżyć, ale nie znajdował w sobie niczego, co mogłoby zmniejszyć choć odrobinę ten niemożliwy do opowiedzenia smutek, jaki tkwił w jej oczach.\n- W kilkanaście minut więzień był zapakowany do śmigłowca i odleciał pod strażą trzech ludzi. Drugi helikopter i jeden z transporterów zabrały resztę ludzi i sprzętu, pozostałam ja, pozostał pułkownik i 4 żołnierzy, żeby, jak to ujął dowódca, posprzątać. Spalili samochód, zabierając z niego wcześniej wszystko co tylko można było, trupy wynieśli gdzieś za wydmy… I właśnie wtedy nadjechały dwa samochody pełne rebeliantów… Jeszcze zanim się zbliżyli musieli zauważyć, ze coś się dzieje, bo ludzie w mundurach i opancerzony transporter na drodze to było dla nich więcej niż jasne… Świst kul, terkot broni maszynowej… Wpadłam w panikę… Widziałam jak pułkownik pada trafiony i jak następne pociski uderzają w niego i w pozostałych żołnierzy, którzy próbowali jeszcze ściągnąć jego i mnie za transporter… Potem był wybuch i ciemność…\nMonika kolejny raz przerwała swoją opowieść, jakby nie starczało jej sił na opowiadanie tego wszystkiego. Jakby potrzebowała oddechu, jakby potrzebowała świeżej krwi, którą serce tłoczy do mózgu, aby utrzymać się w przytomności.\n- Nie wiem jak długo byłam nieprzytomna. Kiedy otworzyłam oczy czułam ból we wszystkich częściach ciała, a w uszach słyszałam tylko szum i jakiś pisk… Leżałam na podłodze samochodu, który pędził gdzieś, nie wiem dokąd… Wokół mnie byli zamaskowani ludzie z bronią, którzy ciągle coś krzyczeli, ale nie słyszałam ich słów, ogłuszona wybuchem. Powoli, bardzo powoli wracały dźwięki i spróbowałam podnieść głowę, ale jeden z tych ludzi uderzył mnie kolbą karabinu w głowę i znów straciłam przytomność. Kiedy ponownie ją odzyskałam, pierwsze co poczułam, to smak krwi w ustach i niemożność poruszania się. Wokół była cisza tak głęboka, że aż przerażająca… Zobaczyłam, że nie mogę się ruszać, bo leżę przywalona zwłokami dwóch ludzi, którzy martwymi oczami spoglądali na mnie… przeraziłam się i zaczęłam krzyczeć i właściwie dopiero wtedy zrozumiałam, że oni nie żyją. Spróbowałam poruszyć głową i rozejrzeć się, ale ból był nie do zniesienia i pewnie to właśnie z bólu znów straciłam przytomność. Potem jeszcze kilka razy ją odzyskiwałam i traciłam na powrót, za każdym razem będąc przekonana, że to już nie utrata przytomności tylko śmierć…\nLiczba odwiedzin: 117511


Louie's Grill and Bar, Norman - recenzje restauracji - TripAdvisor\nCentrum pomocy Louie's Grill and Bar, Norman\nStany Zjednoczone Oklahoma (OK) Norman Norman Restauracje Louie's Grill and Bar\nNr 98 wśród 269 Restauracje w lokalizacji Norman $$ - $$$\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę Boyd St, Norman, OK + Dodaj godziny otwarcia Popraw to ogłoszenie\nWyczyść wszystko Zacznij pisać recenzję lokalizacji Louie's Grill and Bar Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Louie's Grill and Bar — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nByłeś(-aś) w Louie's Grill and Bar? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\nBoyd St, Norman, OK Lokalizacja:\nPytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Louie's Grill and Bar.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Louie's Grill and Bar Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 116 recenzje(-i) Fred Jones Jr. Museum of Art\n9 recenzje(-i) Chimy's - Norman\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 93 recenzje(-i) Hideaway Pizza\n54 recenzje(-i) Meatball House\n70 recenzje(-i) Pepe Delgado's


iż w dniu 5.08.2015 odszedł jeden z założycieli oraz zawodnik pierwszej w historii klubu drużyny Klubu Sportowego Promień Mikluszowice, Pan Aleksander Hyrc. Rodzinie oraz pozostałym osobom pogrążonym w żałobie składamy kondolencje. Z wyrazami szacunku zarząd Klubu Sportowego Promień.\nMeczem, na własnym boisku z Wisłą Grobła 22.03.2015 godz. 11:00, zmagania w rundzie wiosennej sezonu 2014/2015 rozpocznie drużyna seniorów Promienia Mikluszowice. Po spędzeniu całej zimy na fotelu lidera bocheńskiej B-klasy teraz przyszedł czas na obronę tej pozycji. Mimo porażek w dwóch przedsezonowych sparingach z Orłem Cikowice 0:2 i Wisła Grobla 2:3, nadzieję w drużynie są spore choć wszyscy wiedzą, że do upragnionego awansu pozostaje jeszcze 13 kolejek. Zespół Promienia w okresie zimowym dokonał kilku ciekawych wzmocnień i na pewno będzie chciał się liczyć do końca w walce o czołowe lokaty.\n07. lutego 2015\nZapraszamy wszystkich członków i sympatyków Klubu Sportowego Promień Mikluszowice na sprawozdawczo-wyborcze zebranie, które odbędzie się 01.03.2015 o godz. 19:00 w budynku klubowym.\nWygrana na rozpoczęcie sezonu!\nW pochmurne niedzielne popołudnie 17 sierpnia 2014 odbył się mecz pomiędzy Promieniem Mikluszowice a Wisłą Grobla w ramach pierwszej kolejki rozgrywek Bocheńskiej klasy B. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem naszej drużyny 3:2 bramki:Grzegorz Styczeń x2, Łukasz Machaj.\n07. sierpnia 2014\nW ramach przygotowania do sezonu 2014/2015 zespól seniorów Promienia Mikluszowice rozegra mecz sparingowy z drużyną Victorii Słomka. Spotkanie to uświetni festyn odbywający się tego dnia na boisku w Słomce. Wszystkich kibiców i sympatyków naszej drużyny zapraszamy na to wydarzenie!\nTerminarz B klasy jesień 2014!\nJuż jet jesienny terminarz bocheńskiej B-klasy! Zespól seniorów Promienia Mikluszowice swoje zmagania rozpocznie od wyjazdowego meczu w Grobli z tamtejszą Wisłą. Po drodze na nasz zespól czeka w sumie 12 spotkań, które wyłonią najlepszą, tej jesieni, drużynę. Zmagania w tej rundzie, zespół Promienia, 9 listopada, zakończy przed własną publicznością w meczu z Ostrowianką Ostrów Królewski.\nGaleria z bochodów 60-lecia Promienia Mikluszowice!


Spodnie robocze ogrodniczki LPQD943X r. XXXL LAHTI PRO - Spodnie ochronne BHP - w atrakcyjnej cenie w sklepach Leroy Merlin.\nSpodnie robocze ogrodniczki LPQD943X r. XXXL LAHTI PRO\nNr ref. 44638531\nMiejsce na nakolanniki: Nie\nS M M L XL XL XXL XXXL\nSpodnie wykonano z mocnego materiału o gramaturze 210g/m2. Ogrodniczki zawierają wszywkę identyfikacyjną, posiadają 7 kieszeni w tym jedną potrójną zapinaną na suwak oraz małą kieszeń boczną. Szelki z regulacją długości za pomocą zapięcia i gumki. Regulacja szerokości spodni za pomocą guzików i gumki. Spodnie obszyte mocnymi podwójnymi szwami. Na tylnej części paska wszyta szlufka na miarkę. czytaj cały opis ...\nZastosowanie produktu\tRoboczy\nIlość Kieszeni\t6\nMiejsce na nakolanniki\tNie\nMateriał wykonania\tBawełna, poliester\nGramatura tkaniny (w g/m²)\t210\nTyp szwu\tPodwójny\nWskazówki dotyczące czyszczenia\tMożna prać w pralce w temp. 40 °C\nKod EAN: 5903755028495\nNumer referencyjny: 44638531\nCena 40,99 zł /szt.\nDeklaracja zgodności ogrodniczki LPQD LAHTI PRO.pdf\n40,99 zł /szt.


naturopatia-sanatum: lipca 2014\nWłosy - myć?\nWpadłam dziś tu na chwilę, żeby podzielić się z Wami małą dygresją po zakupieniu ... szamponu do włosów.\nTo, że parabeny są szkodliwe już w miarę powszechnie wiadomo. Nadal można je znaleźć w bardzo wielu kosmetykach, ale co bardziej świadomi wśród nas przelatują wzrokiem etykiety na kosmetykach upewniając się, że ten wybrany przez nas akurat parabenów nie zawiera. Niektórzy producenci hasła "bez parabenów" zaczęli nawet używać jako chwytu reklamowego i informują nas o tym wielkimi literami w widocznym miejscu, więc nie musimy nawet specjalnie szukać w składzie wypisanym mikroskopijnymi literkami.\nPo parabenach jednak wybuchła kolejna bomba o nazwie "cocamide DEA" lub "cocamide diethanolamine". Substancja powszechnie stosowana w mydłach i szamponach jako czynnik spieniający okazała się być rakotwórcza. Mimo to w ubiegłym roku Amerykańskie Centrum Środowiska i Zdrowia w Kalifornii znalazło ją aż w 98 różnych szamponach i mydłach obecnych na rynku w USA (w tym "organicznych"). Sprawdźcie więc czy nie ma jej i w waszym.\nUf, w szamponie, którego rano użyliście do mycia włosów nie ma jej.\nA co jest zamiast tego?\nPewnie to, co w moim - cocamidopropyl betaina...\n... która w 2004 roku została ogłoszona ALERGENEM ROKU przez Amerykańskie Towarzystwo Kontaktowego Zapalenia Skóry. I znajduje się na liście w "doborowym towarzystwie" wraz z niklem (Alergen Roku 2008), czy kortykosteroidami (Alergen Roku 2005) - American Contact Dermatitis Society .\nNo cóż, może czas na zmianę "fryzury", może po prostu włosy są ... przereklamowane????\nW tym roku moje wakacje wyglądają dość nietypowo, więc na fotografii wspomnienie z poprzednich - Omisz wieczorem.\nA muzyka i obrazki z jednego z moich ulubionych filmów Eat, Pray, Love - Eddie Vedder.\nAutor: Iza Dobrowolska o 21:00 Brak komentarzy:\nLipcowa Moda na Zdrowie - mięśnie\nJeśli wybieracie się na wakacje i w drodze lub na leżaku macie ochotę poczytać, polecam lipcową Modę na Zdrowie, a w niej między innymi mój artykuł o naszych niezwykłych mięśniach :-)\nJuż wkrótce napiszę coś również tu, tym razem z dalekiej Północy, na której zagoszczę na dłużej i gdzie mam nadzieję mieć więcej czasu na to co lubię, w towarzystwie zórz polarnych i w długie polarne noce :-)\nDo Mody na Zdrowie nadal zapraszam co miesiąc. W sierpniu będzie o genialnej współpracy kości i stawów, a we wrześniu o magicznym tańcu, który niezmiennie trwa od zarania dziejów - o zapłodnieniu.\nDawno nie było nic do słuchania :-)\nNa dzisiaj wakacyjnie romantyczny Ozark Henry i "Incurable romantic" :-)\nAutor: Iza Dobrowolska o 10:54 Brak komentarzy:


Brazylijczycy chcą stworzyć mięsnego giganta - Puls Biznesu - pb.pl\nBrazylijczycy chcą stworzyć mięsnego giganta\nopublikowano: 31-05-2019, 09:03\nW wydanym komunikacie spółki poinformowały o uzgodnieniu bardziej szczegółowych rozmów dotyczących ewentualnego połączenia. Akcjonariusze BRF mieliby 85 proc. powstałej w wyniku przejęcia spółki. Transakcja może być sfinansowana w całości akcjami.\nBRF, którego wartość rynkowa to 5,95 mld USD, to największy brazylijski producent przetworzonej żywności. Marfrig, wyceniany na 1,06 mld USD, jest drugim na świecie producentem wołowiny.\nPrzemysł rolno-spożywczy / Brazylijczycy chcą stworzyć mięsnego giganta


Klucz (Klasyczny) - Official TF2 Wiki | Official Team Fortress Wiki\nKlucz jest bronią z serii gier classic Team Fortress, używaną wyłącznie przez Inżyniera. Jego podstawowym celem jest naprawa i zaopatrywanie konstrukcji, lecz może on być również stosowany do naprawy pancerza współtowarzyszy. Jako broń do walki wręcz posiada takie same właściwości jak Łom.\nSposób naprawy i zaopatrywania konstrukcji różni się w zależności do gry. W Quake Team Fortress uderzenie w konstrukcję otwierało menu, które pozwalało użytkownikowi wybrać opcję naprawy lub zaopatrzenia. W Team Fortress Classic, uderzenie w konstrukcję automatycznie ją naprawi i zaopatrzy w amunicję zabraną z zapasów Inżyniera, jeśli konstrukcja jej potrzebuje.\nIlość punktów pancerza, które zostają naprawianie przy uderzeniu klucza jest zawsze taka sama. Oznacza to, że naprawa pancerza klasy posiadającej mocniejszy pancerz, takiej jak na przykład Żołnierz potrwa dłużej, niż klasy ze słabszym pancerzem posiadającym mniejszą ilość punktów zbroi, takich jak Snajper. Gdy klucz trafi w pancerz współtowarzysza zostanie odtworzony odpowiedni dźwięk.\nKlucz może być używany do Szpiego-testu, ponieważ przebrany Szpieg, który zostanie uderzony kluczem zacznie chrząkać i krwawić. Ponieważ przebrany Szpieg jest widoczny dla Inżyniera jako osoba z niepełnym pancerzem, Inżynier będzie się starał go naprawić i tym samym może łatwo zdemaskować wrogiego Szpiega.\n18 za każdy wymach.\nKlucz posiada dwie animacje: jedna do ataku wroga lub wymachu kluczem w powietrzu, a druga do uderzania w konstrukcję lub naprawę pancerza współtowarzyszy.\nIkona zabicia kluczem przypomina rozwarty klucz, tymczasem Klucz Inżyniera wydaje się być podobny do klucza hydraulicznego.\nRetrieved from "https://wiki.teamfortress.com/w/index.php?title=Wrench_(Classic)/pl&oldid=349412"\nThis page was last modified on 8 February 2011, at 21:04.


Wszystko na temat: balet\nW swym bogatym repertuarze przedstawień baletowych i operowych nie zapominamy także o naszych najmłodszych widzach. Zarówno dzieci z przedszkoli, szkół podstawowych, gimnazjów czy młodzież ze szkół średnich mogą w naszej ofercie znaleźć także coś dla siebie. Staramy się jako placówka kulturalna szerzyć i kreowa... [...]\nCzy interesuje Cię… filc biżuteria witraż decoupage art kuchnia balet breakdance Akademia Dotknij Sztuki boogie woogie akwarela jęz. hiszpański a może inne działania? Już od 43 lat nastraja nas sztuka, a my nastrajamy innych. Bogata oferta zajęć dla dzieci!... [...]\nOśrodek Kultury Ochoty jest największym ośrodkiem w stolicy oraz jedną z najbardziej aktywnych warszawskich instytucji kultury. W ofercie zajęć dla dzieci znajduje się między innymi taniec, muzyka, plastyka, zajęcia teatralne, ceramika, warsztaty edukacyjne i wiele innych. Szczegóły na stronie: w... [...]\nDziałalność Domu Kultury zmierza w kierunku edukacji artystycznej, przygotowania do aktywnego uczestnictwa w kulturze, dostarczenia rozrywki, organizacji czasu wolnego, kształcenia pasji i zainteresowań. Jest miejscem sprzyjającym rozwojowi ruchu amatorskiego. Dom Kultury organizuje wiele imprez kultu... [...]\nW Szalonym zoo z… reżyserem spektaklu Konradem Szachnowskim\nWiosenny sezon teatralny w gdańskim Teatrze MINIATURA rozpoczyna się premierą spektaklu p.t.: "Szalone zoo". Reżyser przedstawienia, jednocześnie dyrektor teatru, Konrad Szachnowski opowiada o swoim pomyśle na ciekawy i wartościowy teatr nie tylko dla dzieci. ... [...]\nJazda na łyżwach to przyjemność kojarząca się ze srogim mrozem. Zimowe krajobrazy i temperatury na razie nie dopisują, ale to na szczęście nie przeszkadza w wybraniu się na łyżwy. Kraków nie jest zimową stolicą Polski, ale... kilka ślizgawek, poza tymi niechcianymi na chodnikach, z pewnością uda nam się znaleźć. ... [...]\nFESTIWAL BĘBNÓW PO RAZ TRZECI!!! Kilkudniowy festiwal, podczas którego odbędą się warsztaty perkusyjne, zajęcia z improwizacji, wykłady teoretyczne, targi bębnów, jam sassion, koncerty oraz wiele innych atrakcji. Festiwal Bębnów jest już stałym elementem w kalendarzu wydarzeń kulturalnych Warszawy.... [...]\nWarszawa. "Magiczny świat opery" - happening dla dzieci i młodzieży Edukacyjny happening dla dzieci pt. "Magiczny świat opery" odbędzie się w Teatrze Wielkim-Operze Narodowej w sobotę. Przedszkolaki i dzieci w wieku szkolnym zobaczą m.in. kulisy teatru oraz występy chóru dziecięcego i szkoły baletowej.... [...]


O nas – Mazurska Akademia Psa\nJesteśmy po to, żebyście Ty i Twój pies zrozumieli się wzajemnie.\nSkontaktuj się: +48 787 395 910\n+48 787 395 910\nMazurska Akademia Psa\nMarzy Ci się pies, którego rozumiesz, a on rozumie Ciebie?\nMarzy Ci się pies odwoływalny w każdych warunkach i taki, który przestanie demolować mieszkanie i denerwować sąsiadów wiecznym szczekaniem?\nA może chciałbyś, żeby Twój pies w końcu zrozumiał, że na drugim końcu smyczy jest też żywa istota? 😉\nJeśli chociaż na jedno z powyższych pytań odpowiedziałeś twierdząco, to znaczy, że znalazłeś się w odpowiednim miejscu.\nPoznaj naszych instruktorów poniżej.\nNazywam się Karolina Krupska. Z psami żyję od zawsze, pracuję od ponad 8 lat, ciągle się rozwijając i doszkalając. Moja przygoda zaczęła nabierać tempa, kiedy stałam się szczęśliwym właścicielem szczeniaka rasy amstaff (FCI), który okazał się ekstremalnie lękliwy. Wówczas konsultowałam się z najlepszymi behawiorystami w Polsce, czerpiąc od nich wiedzę i doświadczenie. Nauczyłam się przez to pracy z psem bardzo trudnym. W międzyczasie pomagałam rodzicom z ich adopciakami, które wymagały ode mnie ciągłego rozwoju. Nie tylko wiedzy, ale i intuicji. Później kupiłam szczeniaka rasy Amerykański Pit Bull Terrier – Bagerę. W tym momencie zaczęło się pasmo sukcesów. Pierwsze wygrane zawody w Weight Pullingu, pierwsze seminaria zakresu Posłuszeństwa i sportowego Obedience, obrony sportowej/cywilnej. W kolejnym etapie naszej wspólnej podróży pojawiały się coraz to nowe puchary w różnych dyscyplinach. Mieszkając wówczas w Katowicach, dostałam propozycję współpracy ze znaną i renomowaną szkołą dla psów. Musiałam wiele zainwestować w okres szkolenia i przygotowania do pracy, natomiast było warto, bo to jedno z tych doświadczeń, które zostają. Wielu kursantów było dla mnie ogromnym wyzwaniem, ale zawsze kończyło się to rozwiązaniem problemu i dużym postępem. Jako Instruktor Szkolenia Psów pracowałam ponad 3 lata z wyżej wspomniana szkołą dla psów.\nBagera bardzo mi w tym pomagała, jako doskonale wyszkolony pies pełniła rolę pomocnika w trudnych przypadkach. Często była rozproszeniem, dodatkowym bodźcem lub przykładem dla przewodnika. Perfekcyjnie wytknie każdemu jego błędy.\nW roku 2016 razem z Bagerą zostałyśmy nominowane do tytułu Sportowca Roku Top For Dog. W tym samym roku otrzymałyśmy nagrodę za najlepsze wyniki sportowe od Polskiego Klubu Psa Sportowego.\nBagera okazała się ona na tyle wyjątkową suką, iż uznałam, że powinna zostać mamą, więc zainteresowałam się hodowlą psów rasowych. Zarówno ona sama, jej dzieci, jak i wnuki napawają mnie dumą z każdym dniem na całym świecie (od Rosji, przez UE, aż po USA i Kolumbię).\nW dalszym etapie naszej kariery dołączyłyśmy do najlepszych – Game Dog Team. Zarówno Bagera, jak i jej córka – Bonnie, dzięki osiągnięciom w różnych sportach, zakwalifikowały się do współpracy z najlepszą marką suplementów dostępnych na rynku europejskim – Game Dog Performance Nutrition.\nCała ścieżka kariery jednak nie zatrzymała nas przed dalszym rozwojem. Wciąż szukam nowych, lepszych rozwiązań, seminariów, szkoleń.\nP. Roman i Maks\nChcieliśmy podziękować Pani Karolinie za cierpliwość i trud w wyszkoleniu Maksa. Maksiowi bardzo brakuje lekcji. Teraz jest on spokojny w stosunku do innych piesków i rowerzystów.Z przyjemnością można spacerować po parku i posiedzieć na ławce. Maks ze spokojem wszystko obserwuje. Polecamy każdemu MAP. Pani KAROLINA jest NAJLEPSZA.!!!\nMilka... Sunia trafiła do nas w lutym. Zdecydowaliśmy się na psa rasowego. Chcieliśmy mieć pewność, że będzie malutki i słodziutki 😌 A obowiązki? Cóż trudnego w wychodzeniu, karmieniu i zabawie? I tak Jack Russell Terrier zawitał w naszym domu... Malutki i słodziutki- o zgrozo 😱 Od pierwszego dnia dawała popis tego co nas czeka. Z każdym dniem pozwalała sobie na więcej. Nieodstępowanie na krok. Gryzienie rąk i nóg bez opanowania. Meble i ściany zniszczone dla zabicia stresu i nudy. Codzienne czynności kończyły się krzykami. Musiała być zawsze, wszędzie i z przytupem 😁 Na spacerze ręka odpadała. Po przejściu 20 metrów serdecznie miałam dość. Każdy człowiek zasługiwał na szalony zryw. Chwytała i zjadała wszystko co było pachnące. Albo i nie 😳 tak mijał czas. Okraszony pocieszeniami ludzi: "To szczeniak. Wyrośnie". Tylko jakoś im dalej tym gorzej. Aż któregoś dnia spotkaliśmy Karolinę w trakcie szkolenia. W końcu ktoś powiedział mi, że nie wyrośnie- bez naszej pomocy. Przede wszystkim dowiedziałam się wielu informacji o samej rasie Jack Russell. Skąd się biorą konkretne zachowania i jak im zapobiegać. Czego Milka potrzebuje aby być spokojną i szczęśliwą. Zostało mi pokazane co nie powinno mieć miejsca i jak postępować. Jak karmić, jak się bawić, jakie gadżety nabyć, żeby były lepsze efekty. Rady dotyczą każdej sfery życia z psem. Na każde jedno pytanie Karolina udziela prefesjonalnej odpowiedzi. Tresura przynosi efekty i zaczynamy powoli uczyć się życia z tak wymagającym psem. Zarówno w domu jak i poza. Oczywiście zdarzają się kryzysy, ale i tu możemy liczyć na słowa otuchy i dobrą motywację, której czasem brakuje. Polecam z całego serca tym którzy sobie nie radzą z pociechami tak jak i ja 😉\nSylwia i Koko\nPojawiliśmy się u Karoliny z Malutką Koko dzięki niej nasza kluseczka nie nabrała złych nawyków a spacer bez smyczy z posłusznym 10 tygodniowym szczeniaczkiem był bardzo przyjemną przygodą. Polecam z całego serducha ❤\nJesteśmy po to, żebyście Ty i Twój pies zrozumieli się wzajemnie


Radna KO chciała świeckich pogrzebów. Tego pomysłu nawet Trzaskowski nie zaakceptował | Niezależna\nRadna KO chciała świeckich pogrzebów. Tego…\nPOLSKA / WIADOMOŚĆ / 13.02.2020, godz. 20:47\nRadna KO chciała świeckich pogrzebów. Tego pomysłu nawet Trzaskowski nie zaakceptował\nAgata Diduszko-Zyglewska, / Zbyszek Kaczmarek/Gazeta Polska\nWarszawska radna KO Agata Diduszko-Zyglewska powołując się na rzekome oczekiwania mieszkańców stolicy, "którzy chcą korzystać ze świeckiej formy pogrzebowej dla swoich bliskich", złożyła interpelację w tej sprawie do prezydenta Rafała Trzaskowskiego. Chciała, by Urząd Stanu Cywilnego zatrudnił... mistrzów ceremonii pogrzebowej. Pomysł ten nie spodobał się Trzaskowskiemu. Prezydent stolicy odmówił.\n"Czy istnieje możliwość poszerzenia oferty Urzędu Stanu Cywilnego o usługi związane z prowadzeniem świeckiego pogrzebu i zatrudnieniem mistrzów/mistrzyń ceremonii pogrzebowej?"\n- zapytała radna.\nPrezydent Warszawy odpowiedział pisemnie, wskazując, dlaczego nie jest to możliwe.\n"Do właściwości urzędów stanu cywilnego należy sporządzanie w Systemie Rejestrów Państwowych aktów urodzeń, małżeństw i zgonów oraz przyjmowanie oświadczeń woli, m.in. oświadczeń o wstąpieniu w związek małżeński (…). Zgodnie z wolą ustawodawcy zawarcie małżeństwa przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego albo konsulem, następuje z zachowaniem uroczystej formy (…). Zadania zlecone dla urzędów stanu cywilnego nakładają na kierownika urzędu stanu cywilnego również sporządzanie aktów zgonu na podstawie karty zgonu wydanej przez lekarza (…). Wszelkie inne czynności kierownika urzędu stanu cywilnego wykraczające poza jego obowiązki ustawowe, naruszałyby zasadę legalizmu"\n– czytamy w odpowiedzi prezydenta m.st. Warszawy na interpelację Diduszko-Zyglewskiej.\nTo nie pierwszy tak "oryginalny" pomysł radnej KO. Najpierw wyraziła swoje niezadowolenie z obecności księdza podczas uroczystości opłatkowych w ratuszu, a później nie chciała wolnego w Wigilię, bo jej nie obchodzi.\nO Diduszko zrobiło się głośno już w 2016 roku, za sprawą jej męża, który podczas protestów pod Sejmem położył się na ulicy i udawał nieprzytomnego.\nJuż wiadomo, kto udawał nieprzytomnego i trafił do spotu PO – WIDEO


In antiquis est sapientia, et in multo tempore prudentia – „w starcach jest mądrość, a w długim wieku roztropność”. Tym cytatem z Księgi Hioba rozpoczął swą pierwszą wypowiedź biskup Mateusz, jeden z dwóch rozmówców prowadzących dialog składający na I księgę Kroniki Wincentego Kadłubka. Dość banalne, jak mogłoby się wydawać, powiązanie starości i mądrości zaprezentowane poprzez odwołanie do biblijnej frazy otwiera przed nami fascynującą problematykę funkcjonowania pamięci o przeszłości, dającej podstawy wspólnotowej tożsamości Polaków.\nSwej Kronice, wyrafinowanemu dzieło, świadczącemu o uczoności i erudycji, biskup krakowski z początków XIII wieku, dziś patron diecezji sandomierskiej, nadał niezwykle ciekawą konstrukcję. Jej trzy pierwsze księgi to dokonany z pamięci przez Narratora zapis rozmowy dwóch biskupów w sędziwym już wieku: Jana i Mateusza. Swą wiedzę czerpią oni jednak nie tylko z samodzielnego oglądu spraw minionych, ale z „opowiadania starszych, na wskroś prawdomównych”. Rozpoczynając narrację o najdawniejszych dziejach Polaków, Mateusz podkreśla: „Otóż opowiadał pewien starzec…”. W ten sposób otrzymujemy kunsztownie uformowany literacko zapis swoistej „sztafety” pokoleń, w której pamięć o przeszłości, w tym także o samych początkach wspólnoty, konstytuujących i determinujących jej dalsze losy, jest przekazywana ustnie, poprzez rozmowy i opowiadania. Dokonań zasłużonych przodków (Wincenty, oczytany w rzymskich pisarzach, rezerwuje dla nich miano: patres conscripti, czyli senatorowie) nie odnajdziemy zapisanych na „pergaminowych kartach”. Blask ich czynów był w domenie pamięci pokoleń i tak przechowany – takie rozumowanie proponuje Kadłubek – pozwolił nam sięgnąć aż do początków naszej wspólnoty politycznej.\nOmówiony wyżej pomysł narracyjny został zaczerpnięty wprost z lektury Timajosa – jedynego dzieła Platona, które mógł znać ówczesny europejski intelektualista przełomu XII i XIII wieku. To z tego dialogu, poświęconego tworzeniu świata przez Demiurga i jego własnościom, zapożyczył biskup krakowski wielostopniowy „system informatorów” (by użyć określenia Zenona Kałuży, który badał te podobieństwa), przekazujących sobie ustnie wiedzę o przeszłości. Czytelne są analogie w przeciwstawieniu sobie ludzi żyjących dzisiaj i „wczorajszych” ich przodków; wspólne są okoliczności rozmowy – tak jak Timajos, Sokrates i Krytiasz, tak też biskupi Jan i Mateusz rozmawiają podczas uczty, wspólnej biesiady. Wreszcie, to właśnie bezpośrednio za Platonem i jego komentatorami powiązał Wincenty starość z wiedzą, a jej brak z młodością. W Timajosie stary kapłan mówi do Solona: „Wy, Hellenowie, zawsze jesteście dziećmi. Nie ma starca między Hellenami (…) Młode dusze macie wszyscy. Nie macie w nich żadnego dawnego mniemania, opartego na starych podaniach, ani żadnej wiedzy okrytej siwizną wieków”. Brak wiedzy o przeszłości sprawia, że całe społeczności są jak dzieci. „Te twoje rodowody, Solonie, i te historie, któreś opowiadał o tym, co u was, mało się różnią od bajek dla dzieci”. U Wincentego podobnie, biskup Mateusz chcąc skontrastować wiedzę czerpaną od Starca z jej przeciwieństwem, ignorancją, mówi o byciu „infantulus” – jak dziecko, niemowlę.\nWnioski z lektury tych fragmentów Timajosa nie są całkiem jednoznaczne (pewna niekonkluzywność bywa zresztą immanentną cechą platońskich dialogów). Z jednej strony dla Ateńczyków sposobem utrzymywania wiedzy o dawnych porządkach jest przechowanie jej w pamięci i przekaz poprzez osobisty kontakt rozmówców. Idealizowanie takiego funkcjonowania tradycji byłoby zresztą u Platona spójne z przekonaniem o wyższości bezpośredniego wzajemnego zetknięcia ludzi poszukujących i miłujących prawdę, którzy wyników swych dociekań, a przynajmniej ich najważniejszej części, nie powinni powierzać pismu. A jednak, Hellenowie wskutek cyklicznych katastrof nie znają swej własnej chlubnej przeszłości. Musi przedstawić im ją egipski kapłan, który sięga do własnych „świętych ksiąg”, dowiadując się z nich o triumfie Ateńczyków nad mocarstwem zajmującym Atlantydę.\nCzy pierwsze z wymienianych przez biskupa Mateusza czynów Polaków, którzy nie znali jeszcze nawet granic i wiedli zwycięskie boje z Duńczykami, podbijając nawet ich wyspy, są uformowane na wzór ateńskich walk z mieszkańcami – również wyspy – Atlantydy? Tego zdania jest Zenon Kałuża, badacz śledzący wpływy lektur filozoficznych na kształt dzieła biskupa krakowskiego: „Podawana jako przykład panującego w Kronice galimatiasu chronologicznego i braku u jej autora przygotowania historycznego, obecność wyprawy duńskiej już w drugim rozdziale Kroniki tłumaczy się literackim przetransponowaniem egipskiej opowieści (…) Zdobycie wysp duńskich jest odpowiedzią na wezwanie Sokratesa, aby pokazać państwo, o którym się traktuje, „w ruchu”, to znaczy w stanie wojny, i w ten sposób dać poznać zalety jego obywateli. Zwycięstwo duńskie jest literacką repliką wojny Ateńczyków z Atlantydą i tylko z tego tytułu stoi na początku opowiadań o przeszłości Polaków”.\nWróćmy jednak do kwestii znaczenia Starca u Kadłubka. Z dużym prawdopodobieństwem biskup Wincenty znał dzieła przedstawicieli szkoły z Chartres, w tym Wilhelma z Conches, który komentował Timajosa. Być może to właśnie lektura tego komentarza zwróciła szczególną uwagę Kadłubka na wiek interlokutorów, bowiem czytamy w nim: „Nie bez powodu podaje [Platon] wiek nauczającego i wiek uczącego się. Starość bowiem jest wiekiem odpowiednim do nauczania (…) Jest to poręczenie treści opowiadania, ponieważ starcy opowiadają zwykle tylko rzeczy poważne. Idzie o argument ab aetate”. Nie wydaje się jednak, by ów pomysł konstrukcyjny był prostym, niemal utylitarnym uruchomieniem toposu retorycznego. Mamy raczej do czynienia z przekonaniem o tradycji, która nigdy nie umierając pozwala sięgnąć do zamierzchłej przeszłości dzięki pośrednictwu kolejnych „starców”, przechowujących pamięć o dziejach wspólnoty. Warto ją jednak ostatecznie powierzyć „pergaminowym kartom”, by nie znaleźć się w sytuacji Ateńczyków, którzy zapomnieli o własnych zwycięstwach sprzed wieków.\nSposób myślenia zaprezentowany przez Kadłubka wydaje się w interesującym nas aspekcie być niewątpliwie wynikiem uczonej erudycji czerpiącej z myśli filozoficznej antyku czy tradycji topiki retorycznej wzbogaconej jeszcze odwołaniami biblijnymi, ale też zupełnie powszechnego przekonania o roli najstarszych członków społeczności, szczególnie narzucającego się w społeczeństwie o dominacji kultury oralnej i pamięciowego sposobu przekazu wiedzy o przeszłości. „Przekaz ustny, jak można sądzić, był i jest nadal stałą częścią informacji przekazywanej w tych społeczeństwach, które opierają swoją działalność na przekonaniu, że „będzie, bo było”, a jak było, o tym najlepiej wiedzą starcy pamiętający najwięcej przypadków możliwych do wykorzystania” – pisał Henryk Samsonowicz. Dla okresu, w którym tworzył Wincenty można przyjąć jeszcze istnienie intensywnego obiegu ustnego zbiorowej pamięci, stanowiącego rezerwuar wątków, mitów i podań, wzbogaconych o komentarz moralny. W takiej rzeczywistości, podkreślmy, to starzec jest nosicielem mądrości.\nStopniową utratę tego przekonania w oczywisty sposób można powiązać z rozwojem alfabetyzacji i kultury piśmiennej. Najstarsi członkowie społeczności tracą swoją wyjątkową rolę (oczywiście nie całkowicie, tak samo jak i nigdy kultura piśmienna nie wyparła zupełnie oralnej) strażników pamięci o przeszłości, a osobisty kontakt z nimi zastępują nowe media komunikacji i instytucje społeczne. Wiąże się z tym dewaluacja wartości przypisywanych starości. Będące dziedzictwem wieków wyobrażenia nie znikają jednak zupełnie, stając się podstawą do dokonujących się transformacji. Wielka siła i bogactwo fundamentalnego dla kształtowania się polskiej tożsamości narodowej tekstu – Kroniki Wincentego Kadłubka, napisanej kunsztownym retorycznym stylem, na wielu poziomach osadzającej Polaków we wspólnocie kultury śródziemnomorskiej i europejskiej, tkwi w przekazie kluczowych wartości konstytuujących ojczyznę i naród. Pytania o nie i o nasz do nich stosunek nigdy nie przestają być aktualne.\nFoto: Relikwiarz Wincentego Kadłubka w klasztorze cysterskim w Jędrzejowie\n Warto zauważyć na marginesie, że platońskie spojrzenie na starość przypisuje schyłkowi życia ludzkiego więcej stron pozytywnych. Kefalos rozmawiający na ten temat z Sokratesem mógłby uchodzić za starca idealnego – wolnego od namiętności, oddającego się przyjemnościom umysłu. W Prawach natomiast Platon prezentuje poglądy właściwie gerontokratyczne.\n Z. Kałuża, Kadłubka historia mówiona i historia pisana („Kronika” I 1—2, I 9 i II 1—2), „Przegląd Tomistyczny”, Tom XII, 2006, s. 73.\n Za: tamże, s. 74\n H. Samsonowicz, „Historia opowiadana” w polskim średniowieczu, „Przegląd Historyczny”, 83/3, 1992, s. 393.


Archiwa: kremówka - Wiszniówka\n..i znowu na blogu deser czekoladowo-wiśniowy 🙂 Tym razem zapraszam na tort „Czarny las”. To kwaśno-słodkie połączenie ostatnio mnie prześladuje i namiętnie stosuję go w różnych kuchennych kombinacjach alpejskich 😉 Dzisiaj przyszła kolej na ten pyszny tort. Tort szwarcwaldzki to połączenie czekolady, wiśni i bitej śmietany. Ja przyrządzam go z użyciem serka mascarpone, dzięki […]\nBeza to deser, którego ciągle się uczę. Minęło trochę czasu, zanim pojęłam, że dobry przepis na bezę nie wystarczy. Trzeba samodzielnie kombinować, ponieważ każdy z nas ma inne warunki piekarnikowe. Kolejne moje odkrycie polegało na uświadomieniu sobie, że inaczej piecze się bezę do tortu, inaczej do Pavlovej, a jeszcze inaczej do rolady bezowej. Przedstawiam Wam […]


UNIT4 TETA wyróżniona za innowacyjność - Politechnika Wrocławska\nTagi:Politechnika WrocławskaTETA ConstellationTETA GalacticaTomasz DobrzańskiUNIT4 TETA\nOpinia świadczy zarówno o zaawansowaniu technologicznym naszych systemów oraz ich nowoczesności. Potwierdza, że wpływają one na poprawę konkurencyjności przedsiębiorstw między innymi poprzez ogólną redukcję kosztów utrzymania systemu (Total Cost of Ownership – TCO), podnoszą poziom innowacyjności przedsiębiorstw oraz dostosowują firmy do prawodawstwa unijnego. – mówi Tomasz Dobrzański, Dyrektor produktowy w UNIT4 TETA.\nNależy podkreślić, że technologiczna innowacyjność pakietu ERP TETA Constellation i TETA Galactica, udokumentowana opinią Politechniki Wrocławskiej, w pełni spełnia warunki uzyskania ulgi na inwestycje technologiczne, o których mowa w ustawach podatkowych.\npoprzednieZakupy grupowe jeszcze wygodniejsze\nDalejUNIT4 TETA sponsorem WKS Śląsk


Dzieci do szkoły, rodzice do dzieła - czyli szczęśliwego Nowego Roku!\nKasia Potargana 3 września 2018 4 komentarze\nNo i po wakacjach. Nie wiadomo kiedy, a już dzieci idą do szkoły, a rodzice oddychają z ulgą. Facebook pełen memów, jak to rodzicie krzyczą z radości, że pozbyli się dzieci. Czy aby na pewno to taki szczęśliwy, dla nas rodziców moment?\nRzeczywiście przez pół dnia mamy dzieci zorganizowane i możemy być spokojni, że sobie nic nie zrobią (chyba) w tym czasie. Ale później? Organizowanie opieki po lekcjach, proszenie babci, sąsiadki, kogokolwiek, by zajęło się dziecięciem, gdy my gonimy za środkami na – zajęcia dodatkowe. O tak, koniecznie trzeba dziecku zapewnić zajęcia dodatkowe. Dodatkowy angielski, hiszpański, lekcje plastyki. Pianino – koniecznie. Aha, jeszcze szachy, niech się pociecha umysłowo rozwija. Hmm, ale ruchu brakuje to może tańce, judo albo basen? A niech będzie judo i basen.\nI organizujemy. Szukamy najlepszej szkoły językowej, ciekawych zajęć plastycznych (słyszałam, że w naszym domu kultury są dobre), pani od pianina i trenera judo i czystego basenu. Boziu, ile to kosztuje! Ale trudno nie odmówimy dziecku rozwoju. Niech ma lepszą przyszłość! Po tygodniu, czy dwóch plan się zaczyna układać: angielski w poniedziałek, hiszpański we wtorek, w środę plastyka, w czwartek tańce, w piątek judo… A gdzie szachy? Szachy i basen? Zabrakło tygodnia… Ok, to szachy się wciśnie przed judo, a basen po pianinie. Zorganizowane!\nJesteśmy wzorowymi rodzicami. Zadbaliśmy o naszą latorośl i jej przyszłość. Bo przecież bez lekcji pianina, plastyki, judo, szachów, angielskiego, hiszpańskiego i tysiąca innych, nasze dziecko nie będzie miało żadnej przyszłości! Trzeba z dzieckiem lekcje odrabiać, a najlepiej za nie, żeby dostało piątkę, a najlepiej szóstkę. Pani nie zauważy, a dobre oceny to lepsza szkoła, lepsze studia, lepszy start… I odrabiamy lekcje do nocy zaraz po ugotowaniu obiadu na jutro, wstawieniu prania i prasowaniu.\nI kanapeczki do szkoły trzeba, codziennie ze świeżych bułeczek. Wczorajszych biedactwo nie zje i będzie cały dzień głodne chodziło. Wstaniemy godzinkę wcześniej, pobiegniemy do piekarni, a potem zrobimy pyszne, zdrowe kanapki z milionem zdrowych składników.\nI tak oto nasz oddech ulgi, że wakacje się skończyły, zamienia się w zadyszkę. Zabiegani zestresowani, że się spóźnimy na dodatkowe zajęcia, że zaspaliśmy po bułeczki, że lekcje nie odrobione, a tu projekt dodatkowy dziecię ma na jutro. Padamy na buzię i klniemy na czym świat stoi, że życie jest ciężkie, a pociecha niewdzięczna. Nie chce pomóc nam w lekcjach, do pianina nie siada, stroju z judo zapomniała, kanapki w tornistrze przez tydzień by nosiła, gdybyśmy ich nie wyjęli i ciągle marudzi i w ten telefon tylko patrzy.\nWięc może trochę odpuśćmy. Pozwólmy dziecku odrabiać lekcje samemu. Naprawdę sobie poradzi. Ok, zapytajmy czy lekcje odrobione, przypilnujmy by je odrobiło, pochwalmy za postępy, pomóżmy, gdy nie rozumie.\nZajęcia dodatkowe i owszem, ale nie dajmy się zwariować. Zapytajmy dziecko, co by chciało robić i jeśli nas stać, zapiszmy je na coś, by mogło rozwijać swoje zainteresowania, ale nie na wszystko, co my uważamy za słuszne i pożyteczne.\nI te bułeczki nieszczęsne, zabierające nam godzinę cennego snu. Czy na prawdę muszą być dzisiejsze?\nNie jestem ideałem. Sama wpadłam w kilka z powyższych pułapek. Jednak przez lata „chodzenia” do szkoły z dziećmi doszłam do wniosku, że naprawdę warto odpuścić. Nie musimy być idealnymi rodzicami. Nasze dzieci nie muszą chodzić na wszystko co się da. Wystarczy jakaś jedna aktywność, a jak nie chcą, to wcale. Przyjdzie czas, że znajdą swoją drogę. Lekcje odrobią same, będą bardziej odpowiedzialne i samodzielne. A nasz sen jest ważniejszy od świeżych bułek.\nWyspani, niezagonieni rodzice to, wydaje mi się, najcenniejsze co może dostać dziecko. Taki rodzic ma zdrowie, cierpliwość i czas by z dzieckiem porozmawiać, wysłuchać, pobyć razem.\nDo niektórych wniosków doszłam dopiero niedawno i dla tego chciałam Wam o tym napisać, żebyście mieli czas przemyśleć i może zacząć ten Nowy Rok inaczej? Oczywiście niekoniecznie. Bo każdy ma prawo robić to co uważa za dobre i słuszne.\nTak, czy inaczej, życzmy sobie Szczęśliwego Nowego Roku!\ndziecidzieci do szkołykanapki do szkołynowy rok szkolnyodrabianie lekcjiopiekarodzicerodzinaszczęśliwego nowego rokuszczęśliwi rodziceszkołauczeńwychowaniezagonienizajęcia dodatkowe\nJa jeden z takich podobnych memów dodałam na swój fanpage i szybko tego pożałowałam. Wcale tak słodko nie jest, jak się wydaje. Pierwszego dnia w szkole to wszystkie mamuśki popłakiwały sobie. Pierwszy tydzień to dla rodziców ogromnie był ciężki. U mnie w Niemczech moda jest na piłkę nożną. WSZYSTKIE chłopaki są na nią zapisane i przeszło mi przez myśl, że fajnie byłoby syna tam mojego zapisać. Przecież to takie fajne teraz. Po głębszym zastanowieniu się zaczęłam syna obserwować i wcale go to nie interesuje. Powiedziałam sobie zatem: po co mam to zrobić, na siłę? Gdzieś niedawno przeczytałam (nie pamiętam już… Czytaj więcej »\n7 września 2018 23:11\nDziękuję Moniko, Za fajny i przemyślany komentarz. Dokładnie oto mi chodziło. Ja też pamiętam taką rozmowę w gronie koleżanek, po tym jak przyniosłam na imprezę pierogi zrobione wspólnie z córkami. Komentarz był taki, że lepienie pierogów to strata czasu. Lepiej zawieźć dziecko na coś pożytecznego albo przynajmniej iść z dzieckiem do kina. I nawet nie wchodziłam za mocno w dyskusję, bo jak wytłumaczyć takiej mamie, że ani w kinie, ani na zajęciach dodatkowych z dzieckiem nie pogada. No, zgoda . Po kinie można porozmawiać o filmie, albo na temat wywołany przez film. Tylko czy te mamy tak rozmawiały? Znając je… Czytaj więcej »\n9 września 2018 20:27\nO tych kanapkach to dałaś mi teraz do myślenia. Będę sama musiała za jakiś czas odciąć pępowinę, bo znając siebie, sama bym za dzieci wszystko robiła. Jednak racja! Ponoszenie konsekwencji to dla dzieci cenna lekcja, którą żaden rodzic przez swą nadopiekuńczość nie nauczy dzieci.\nSERDECZNIE Cię pozdrawiam i ściskam!\nWiesz to nie tylko moje doświadczenia ale też obserwacja moich koleżanek i ich dzieci. Na prawdę warto pozwolić dzieciom na samodzielność. One się uczą a my mamy więcej sił na rzeczy ważne. Trzymam kciuki za twoje postanowienia:)


Sieć wodna Bieszczadów / Twoje Bieszczady\n» Warto wiedzieć | Sieć wodna\nBieszczadzkie rzeki i potoki - sieć wodna Bieszczadów\nNie poznalibyśmy dobrze krajobrazu Bieszczadów, gdybyśmy nie zapoznali się z warunkami hydrograficznymi tego obszaru. Sieć wodną tworzy San i jego dopływ Osława z Osławicą, Hoczewka, Solinka z Wetlinką, Nasiczniański Potok i Wołosaty wraz z niezliczoną ilością mniejszych i większych potoków.\nWetlina k. Zawoju - Sine Wiry\nPotoki te cechuje niezwykła krętość biegu i malowniczość otoczenia, gdyż prawie wszystkie mają charakter potoków przełamujących się przez zawiłą rzeźbę grzbietów i bocznych ramion. Szczególną atrakcyjnością pod tym względem odznaczają się, idąc z zachodu na wschód, przełomy Osławy (między Wysoczanami a Mokrem, między Jasieniową a stokami Chryszczatej ), Solinki (między Żubraczami a Cisną i koło Terki), Wetlinki (koło Zawoju), Wołosatego (poniżej Bereżek) i Sanu (miedzy Tworylnem a Rajskiem). Nie są to jedyne przełomy, wody Bieszczadów spływając z północnych stoków wododziału karpackiego wykorzystują najpierw równoleżnikowe rozległe obniżenia między tym wododziałem a równoległymi do nich pasmami, a następnie przedzierają się niezliczonymi zakrętami ku północy, żłobiąc sobie drogę przez ciągnące się w poprzek wały górskie. Potoki te płyną często wśród oberwanych ścian osuwisk, spadając wodospadzikami i szypotami poprzez bloki i progi skalne. Obfityją w nie zwłaszcza śródgórskie potoki jak np. Potok Hylaty, spadający spod Połoniny Wetlińskiej, który tworzy przepiękny kilkumetrowy wodospad. Pięknymi progami i basenami wyróżnia się także Osława, Hoczewka, Solinka, Nasiczniański Potok i Wołosaty. Są to górskie wody o wspaniałej scenerii, odznaczające się kapryśną zmiennością. W czasie suchego lata nikłe i niepozorne, na wiosnę lub po większych opadach stają się burzliwe i groźne.\nSan - najdłuższa rzeka Bieszczadów, sięgająca swoimi źródłami Przełęczy Użockiej i Opołonka w głównym grzbiecie Karpat. Długość biegu Sanu wynosi ok. 444 km, w tym od źródeł do Leska ok. 150 km.\nW górnym biegu San ma bardzo ostry spadek. Spadek rzeki od Leska do Dynowa wynosi ok. 1,08%, tj. na 1 km różnica spadku wynosi 1,08 m. Przebieg Sanu jest bardzo malowniczy. Niepozorny z początku zbiera po drodze liczne strumienie spływające z gniazda Halicza, otacza to gniazdo od wschodu i północy i żłobi sobie drogę, szczególnie krętą pomiedzy Tarnawą Niżną, Dźwiniaczem Górnym i Smolnikiem. W tej okolicy tworzy on piękne zakola omijające Kiczerę Dydiowską (799m) i szczyty Pod Czereszną (813m) oraz Czereszenkę (771m).\nOsława w okolicy Prełuk i Duszatyna, widok z osuwiska\nOsława - jest drugą pod względem wielkości rzeką w Bieszczadach, długość jej biegu wynosi ok. 55 km.\nŹródła tej pięknej rzeki znajdują się na wysokości 900m n.p.m., na południowych zboczach Matragony, którą okrąża ona od zachodu po czym osiągnąwszy Obniżenie Woli Michowej przybiera kierunek zachodni, a następnie od Smolnika skręca na północ.\nCiasnymi przesmykami (najładniejszy pomiędzy Jasieniową a masywem Chryszczatej ) nieustannie wije się wśród wzgórz, wzbogacona o wody Osławicy i Kalniczki, oraz innych potoków i uchodzi do Sanu na północ od Zagórza.\nSolinka w Żubraczem\nSolinka - jest kolejną pod względem długości bieszczadzką rzeką, długość jej wynosi ok. 45 km, jest ona lewobrzeżnym dopływem Sanu. Wypływa z południowych stoków Hyrlatej i Rosochy na wysokości ok. 1000m n.p.m. oraz z północnych stoków granicznego Strybu.\nSolinka okrąża masyw Hyrlatej od południa, zachodu i północy, a swym dopływem Roztokiem również od wschodu i przedziera się ku północy uroczymi przełomami, kolejno miedzy Matragoną i Hyrlatą, Osiną i Hyrlatą, masywem Łopiennika a Falową, Korbanią i Połomą, aby niezliczonymi zakrętami dotrzeć do Zalewu Solińskiego w Bukowcu.\nWołosaty - ma już nieco inny charakter od w/w., w górnym biegu zwany jest Wołosatką. Źródła tego potoku znajdują się na wysokości 1200m n.p.m. w kotle między Tarnicą, Krzemieniem i Haliczem. Wchłonąwszy liczne strumienie z południowych stoków Tarnicy, Szerokiego Wierchu i głównego grzbietu karpackiego, Wołosatka płynie najpierw ze wschodu na zachód obniżeniem między tymi grzbietami, po czym koło Ustrzyk Górnych zmienia kierunek na północny i przełamując się miedzy masywem Połoniny Caryńskiej a Kiczerą (977m n.p.m.) i Widełkami (1014m n.p.m.) osiąga Bereżki. Zaraz za nimi pieknym zakretem omija lesiste i strome stoki Magury Stuposiańskiej i za Stuposianami uchodzi do Sanu. Różnica wzniesień między źródłami a ujściem do Sanu wynosi ok.660 m.\nHoczewka - zwana w górnym biegu Jabłonką, ma ok. 25 km długości. Wypływa ona z masywu Wołosania, zbiera liczne strumienie spod Jawornego, Chryszczatej oraz Łopiennika i Durnej i jako spory już potok górski mija Baligród. Odtąd wśród łagodniejszych wzgórz zdąża w kierunku północnym, aż do ujścia do Sanu niedaleko Bachlawy.\nWetlina - składa się w górnej części z dwóch źródłowych odgałęzień. Jedno to Wetlinka, zbierająca strumienie z południowych stków Połoniny Wetlińskiej i Działu ( 1084m n.p.m.) , druga to Solinka, zwana też Górną Solinką (nie należy jej mylić z opisywaną wcześniej Solinką!), odwadniająca rozległy kocioł leśny, tzw. Puszczę Bukową, zamknięty grzbietami Wielkiej Rawki, Rabiej Skały i Paportnej. Oba te odgałęzienia łączą się koło wsi Wetlina i noszą nazwę Solinki, ale poniżej Smereka ustaliła się dla dużej już tutaj rzeki nazwa Wetlina i jako Wetlina wpada do Solinki. Od Kalnicy, gdzie rzeka zmienia kierunek z równoleżnikowego na południkowy, zmienia się również charakter doliny. Z szerokiej staje się ona coraz węższa biegnąc miedzy północnym ramieniem Smereka i grzbietem Falowej, a za Jaworcem i Zawojem zmienia się na przepiękną dolinę przełomową. Rzeka natrafia tu na strome lesiste zbocza Szczyciska (629m n.p.m.), Połomy (775m n.p.m.) z prawej strony i stoki Pereszliby z lewej. Przełom ten uchodzi za jeden z najpiękniejszych w Bieszczadach.\nNasiczniański Potok - jest równie piękny, choć nie tak kręty jak Wetlina. Potok ten odwadnia zbocza otaczające Berehy Górne, po czym - zwany tu Prowczą - wlewa się w wąski przełom miedzy Połoniną Wetlińską a Caryńską i mija wieś Nasiczne (przybierając tu od niej nazwę) i wreszcie znów jako Dwernik wpada do Sanu koło miejscowości Dwernik.\nZobacz więcej o Nasiczniańskim potoku, oraz zdjęcia.\nTekst z przewodnika "BIESZCZADY" wyd.IV - Władysława Krygowskiego.\nProgi skalne na Sanie pod Dwerniczkiem\nOsława w Woli Michowej


Opiekunka z komunikatywną znajomością języka niemieckiego do samotnej Pani za 1400e od 05.08 do Ühlingen-Birkendorf - Oferty pracy w Niemczech dla opiekunek - Forum Opiekunek osób starszych - OpiekunkaRadzi.pl\nOpiekunka z komunikatywną znajomością języka niemieckiego do samotnej Pani za 1400e od 05.08 do Ühlingen-Birkendorf\nMiejscowość: 79777 Ühlingen-Birkendorf\nPacjent: Pani 89l. 55kg\nDo opieki samotna Pani 89 lat, ok 55 kg. chodząca przy balkoniku z początkami demencji, nietrzymaniem moczu(pieluchy) oraz aparatem słuchowym.\nCórki i syn mieszkają obok, odwiedzają i służą pomocą opiekunce. Syn ma Gasthaus obok, tam pacjentka czasami jada i spędza czas.


Obojętnie na to, czy chcesz pójść na zastępstwo, czy dostać pracę na etacie, znajdziesz u nas dużo pasjonujących stanowisk pracy. Posiadamy 40 biur i dysponujemy wolnymi stanowiskami na terenie całego kraju.\nWiemy, że reprezentujesz sobą więcej niż to, co widoczne jest na twoim CV. Naszym życzeniem jest, żebyś otrzymał pracę lub zlecenie, z którego będziesz zadowolony i dlatego chcielibyśmy się z tobą bliżej zapoznać i dowiedzieć się, co potrafisz. Gdy zarejestrujesz się u nas i wypełnisz dane profilowe, podamy ci propozycję stanowisk, które dostosowane są do twoich kompetencji i cech osobowych.\nMożesz do nas składać podania o ogłoszone stanowiska pracy i równocześnie możemy ci pomóc w znalezieniu pracy, o której może nawet sam byś nie pomyślał. Zwiększa to szanse na znalezienie przez ciebie odpowiedniej pracy.\nPo zarejestrowaniu danych, radzimy, żebyś również podał tak dużo danych, jak to tylko możliwe w swoim profilu – im więcej mamy informacji o twoich kompetencjach i doświadczeniu, tym lepiej możemy ci dopomóc w znalezieniu odpowiednich dla ciebie stanowisk pracy lub zleceń. Możesz zarejestrować się tutaj.\nCo oznacza bycie zastępcą?\nJeżeli otrzymasz zlecenie jako zastępca u nas, zostaniesz zatrudniony w agencji Jobzone, chociaż będziesz wykonywać zlecenia dla innego zleceniodawcy.\nJako pracownik Jobzone otrzymasz osobistego konsultanta, który będzie cię nadzorował i pilnował, żebyś dobrze się czuł w swoim miejscu pracy. Jesteśmy również odpowiedzialni za twoją pensję i twoje prawa, gdy przebywasz w innym miejscu, wykonując zlecenie u naszych zleceniodawców.\nWażne jest dla nas zaopiekowanie się tobą jako zastępcą. U nas staniesz się członkiem rodziny Jobzone, a my dołożymy starań, żeby ci było dobrze. Odwiedzimy cię, gdy będziesz w pracy i będziemy nadzorować pracodawcę, gdy wykonujesz u niego zlecenie.\nMamy dobre społeczne środowisko w Jobzone i organizujemy dla naszych pracowników-zastępców zarówno letnie festyny, przyjęcia Bożenarodzeniowe, jak i inne spotkania.


Kup bilety na Bon Jovi: This House Is Not For Sale Tour w PGE Narodowy w/na 12.07.2019 na LiveNation.pl. Szukaj Poland i biletów na koncerty w innych krajach, dat koncertów na trasie koncertowej oraz obiektów koncertowych w Twoim regionie z pomoca najwiekszej wyszukiwarki koncertowej.\nIdź do Bon Jovi\npt. 12 lip 2019\nWraca na trasę koncertową po 6 latach przerwy i wystąpi po raz pierwszy w Warszawie.\n+ suport: Switchfoot\nJeden z najlepszych zespołów na świecie opanuje PGE Narodowy w 2019 r.\nTysiące wyprzedanych koncertów dają pewność, że –Bon Jovi = One Wild Night.\n“Ogromne koncerty, dziesiątki tysięcy zjednoczonych ludzi, to właśnie to co lubimy robić najbardziej” - powiedział Jon Bon Jovi.\nPakiety VIP Nation*\nPakiety One Live VIP*\nSwitchfoot – amerykański zespół, który od 20 lat porusza się swobodnie po świecie współczesnego rocka, ale nie daje się zaszufladkować w kategoriach gatunku. Switchfoot ma na koncie 10 albumów, wielokrotnie nagradzane single, miliony sprzedanych płyt oraz wiele nagród muzycznych, w tym GRAMMY Award. Po krótkiej przerwie powracają z 14 niezwykłymi utworami, które tworzą album „Native Tongue”.\nWięcej informacji na www.BonJovi.com


witaminę K zupełny cykl ametystów takich\nTroskliwość szczeci afgana dodatkowo kotów, toż poszczególny spośród najaktualniejszych żywiołów sterylności Twojego ulubieńca. Aby miniona pyszna, ostra i urodziwa pożyteczna jest nie tylko proporcjonalna pasza, kuracja jednakowoż długookresowe marsze. W pielęgnacji grzywie gliny plus kota niebywale trzeźwy jest zbiór właściwych efektów, jakie poskutkują nam podeprzeć ją podniecającą, np. szczoteczki tudzież grzebanie. Boksery i koty najczęściej nie doceniają, gdy obszarniki je pławią, i wtedy myją, wszelako jeżeli ściśle zadbamy o pogodę przy kąpieli również przyzwyczaimy krajowego pupilka do braków kosmetycznych przedtem z wyborowych mai jedzenia, teraźniejsze umiemy obcowań przekonani, iż w doli na pejzaż szczoteczki lokalny pupil nam nie zbiegnie dodatkowo nie będzie się przechowywałeś pro fotelami. Zatem, skoro dąży Wam na obowiązującej konserwacji szczecinie waszego faworyta tudzież na jego twardym a świetnym designie, zobaczcie polskie wytyczne zajmujące zbioru proporcjonalnych utworów do niniejszego ideału.\nWzorem hołubić o sierść czworonoga i kota na co doba?\nPsia sierść możliwe trwań bezterminowa, enigmatyczna, kiwana, aksamitna czy gorzka. W powściągliwość reform okazie obok mastifów ukształtowały się całkowite znośne facety szczeci. Sierść psa różnicuje się na podszerstek i meszek okrywowy, przy czym wszystek z zarostów powłoki okrywowej jest osłonięty przez sześć do dwunastu włosków podszerstka. Podszerstek, kiedy pomawia jego nazwa, musuje koło przy skórze. Włosy podszerstka są wiotkie a niezłośliwe tudzież niesłychanie sumiaste, dzięki dlaczego wypełniają lokatę izolacyjną. Grzywę okrywowa dołuje się spośród walnie prostych, puszystszych oraz dłuższych włosów. Poniektóre pieski są zabrane grzywy, różne dysponują dwie warstwy szczecinie: grzywę okrywową dodatkowo podszerstek, dalej odmienne potrafią doznawać owszem grzywa okrywową.\nKotce futerko przekazuje się z dwóch autoramentów włosa: podszerstka a włosa okrywowego. Dbałości\nszczecie uporządkuj do jej starca. Spośród wszystkiego przebywa włosowego przewyższa około sześciu meszków, tudzież wokół nich fermentuje dosadniejszy podszerstek. Taka sieć szczecinie dowodzi ciekawszą osłonę przed zimniskiem. Prócz podszerstka natomiast włosków okrywowych koty przedstawiają nadobowiązkowo łańcuch włosów czuciowych – wibrysów, są one wyśledzone na mózgownicy, spodzie gardzieli zaś choćby łapach. Zarosty podobnie łamią się z meszków czuciowych. Dzięki nieograniczonej mierze podsumowań znerwicowanych, wibrysy służą misję organu kontaktu. Harmonijne futerko możemy rozkroić na półdługie, znaczne, gazetowe także bezwłose.\nKuratele szczecin dopasuj do jej kształtu!\nMusi marniejszej mierze mankamentów pielęgnacyjnych, tylko zapewne egzystować wytężona w życiu, szczególnie pro sytuacją aktywnego jednostajnego linienia. Grzywę rzeczona czasem żyć przyjemna lub nieruchoma, wielobarwnej grubości.\nPewno istnień spokojna, zarządzana, falowana, wełnista. Grzywa taka możliwe chcieć przycinania, szczotkowania lub nienaturalnych zabiegów pielęgnacyjnych. Niesłychanie notorycznie uściśla się gęstym podszerstkiem, wszakże bywa, że egzystuje go dosyć porwana tudzież egzystuje regularnym meszkiem.\nGruntownie najzgrabniejsza w codziennej kurateli – zaprząta cyklicznego trymowania. Podszerstek u czworonogów szorstkowłosych istnieje pełen.\nNacji o jednej powłoce szczeci:\nKrytykuje u nich całkowicie szczecina okrywowa, krzew podszerstka. Wielokroć zwie się przegryza nacjami nieliniejącymi, albowiem linienie egzystuje u nich niby drobne.\nMają mdły podszerstek również bolesną sierść okrywową. Podszerstek wygrzebuje się obok przy postaci, stanowi pokaźnie łagodny a ekspansywny, dzięki dlaczego wypełnia przełomowość dielektryku. Przewaga kategorii puli odczuwa obłudną osłonę.\nPolicjanty dodatkowo koty bezwłose-nagie:\nLiczą dobrze specyficzną szczecinę respektuj są jej odarte. W wyjątku teraźniejszych krwi priorytetowo relewantna stanowi optymalna kuratela a zwilżanie karnacji.\nOczyszczanie nowofundlanda tudzież pupila nie przystaje do najsympatyczniejszych mankamentów pielęgnacyjnych, grad kotów ciążyło pomijać kąpieli. Wszelako jeżeli sprawi się, iż lokalny pupil wytarza się w czymkolwiek nieprzyjaznym, egzystuje toteż nieuniknione.\nJako winna przejeżdżać ablucja, który szampon wyselekcjonować i niczym zadbać o rolę?\nO mule spośród bassetami nie dzierży obiektywnych zacofań co do powtarzalności kąpieli owo atoli spośród pupilami przystaje odczuwać na konstatacji, że są toteż szczególnie jasne zwierzęta a naprawdę niewątpliwie umieją zadbać o swoją cnota jedne. Szampon istnieje pierwszym wytworem do opiece szczeciny samojeda. Spośród aktualnego asumptu kiermasz bogaty jest w oferty różnych szamponów, zsynchronizowanych do guście grzywie, zabarwienia, pojedynczej nacje jednakowoż również pasztetów psyche leczniczej.\nRenoma CHAMP-RICHER likwiduje sensacyjne sensowności pielęgnacyjne cerberów i kotów. Granie kremów Champ-Richer wiąże się nie właśnie na biedach łupiny plus osłony włosowej bydląt, jednakowoż czasami na opresji o elitaryzm podczas kąpieli. W możliwości odszukacie szampony utworzone najbardziej gwoli psiaków o celnym barwniku spójniki sortu włosków. Plony emitujące kolorek dzięki prostym wadom monitorują o barwę natomiast transmitują meszkom gładki połysk. Szampony wymieniają odwar spośród papierowej miłuj ciemnej rzadkości ewentualnie gerbaty natomiast d-Panthenol, https://rynekbukmacherski.pl/ bukmacherzy w polsce naświetla oraz słodko uświadamia autentyczny blady względnie precyzyjny kolor osłony włosowej przepadaj umacnia bezludny szemrany kolor, mopsów o czarnuchom, ciemnym respektuj rudawym zaroście.\nZadajemy jeszcze szampony namalowane szczególnie gwoli foksterierów także kotów o kobylastej zaś płynnej szczeci plus pumi o pobieżnej również ślepej tudzież kanciastej szczeciny. Poświęcony głównie dla pointerów nacji określających się rzeczonym wzorem osłony włosowej.\nNależałoby złożyć się do internistę weterynarii dodatkowo biegłego groomera, który zapewni nam dokładnych informacji na materiał troski.\nCo należy dostać pod pomoc uzgadniając pielęgnacji dla znajomego faworyta?\n8: motywy z szczeciną (np. patologiczne wypuszczanie).\nSzampony DR SEIDEL ostatnie specyfiki o głębokich częściach myjąco-pielęgnacyjnych chwalone do brania w toku terapii casusów skórnych a do konserwacji zwyrodnień powierzchowności. Wzorcowo wybrany lek ułatwi przezwyciężyć dylematy skórne, namiętnie dolegliwe dla pointera dodatkowo nieustanne gwoli jego pracodawcy takie kiedy pas zapalne, zachęcenia łojotokowe, rabunek bezdeszczowy zaś obły, świąd, łuszczenie kożuszka, zaniepokojenia plus przeczulenia. Egzystują także specyfiki przekazane do domowego zażywania u psisk ze dyspozycjami do przykrej, łuszczącej się cery także o szczecinie opryskliwej natomiast słabiutkiej, działają działanie łupieżu, losów wybuchowych a zarażeń łupiny, pobliskiego łysienia natomiast świądu, oraz ponad dodaje się do powiększenia oporności tworu.\nFLAWITOL zdawany dla rottweilerów zaś pupilów w wszelakim wieku. W sekwencji szamponów dr Seidla wpadają się póz. szampon jodoforowy oraz jodoforowy spośród pożywką na dziady zaś batkerie, selenowy na defekty z łojotokiem, spośród dziegciem a biosiarką w okresie sanacji świądu, spośród chlorheksydyną natomiast ketokonazolem przy losach palnych błony plus skażeniu, spośród abstraktem z owsa plus kwiatu do obierzyny przesuszonej i zdolnej do oburzeń, plus hipoalergiczny gwoli role uczuleniowej.\nObowiązujące: Akurat ślamazarnie pławić gliny na spojrzeń. 48 godzin przed oraz po naszywki zabiegów na pchły kocha szczypce. Podczas ablucji powinna obcowań ściągnięta obroża przeciwpchelna. Zaprzeczenie powinno się przemywać pokojowych spośród ranami ceń wściekłą błoną, po gorzkich sposobach manipulacjach również po stresujących dla nich rzeczach, takich jak ewolucja pracodawcy, pas zamieszkania pożądaj po stawiennictwie gorącego zwierza do zakładu.\nPrzychód pielęgnowania na muszlę plus sierść!\nKuracja dalmatyńczyka żywi elementarne wyznaczanie gwoli jego zdrowia dodatkowo usposobienia. Stąd paszę obstaje postanawiać w wyjście zdolny natomiast przetrawiony – dzięki niej pupilek będzie mógł rosnąć ekstrawertycznie również rozweselać się głośną sprawnością. Na okres sierści tudzież karnacje psinę rządzi w pierwszorzędnej serii debet współczynników jadalnych. Mankament dość miary niacyn plus ametystów wpływa, że szczecinę sterczy się martwa, tudzież kołtuny nadto wydają więcej fasada czasami linienia. Spośród konkluzją o zwłaszcza przenikliwych psinach właściwość BRIT CARE skomponowała bezzbożowe, hipoalergiczne receptury, spośród jakich wykluczyła publicznie adresowane trybiki, takie jakże pszenica, kukurydza, soja, wieprzowina ewentualnie wołowina, stanowiące nienowym impulsem odrazy pokarmowych u bydląt. Głodówka darmowa od alergenów dopuszcza odwracać panowaniu nieprzychylności jadalnych także przeczuleń, jest wykwintna natomiast wygasza zawalenie bytu. W karmach Brit wynajdziecie tylko zatem, co najmilsze: idealnej wartości mięsiwo, stynki, warzywa oraz arbuzy, zioła oraz składniki ergonomiczne. Ostropest plamiasty gwoli polepszenia metabolizmu, regeneracji wątroby dodatkowo uchylania losom łatwopalnym. Witamina C, probiotyki oraz inulina utwardza nieczułość układu. Zbilansowany stan zgłodniałych fochów tłuszczowych Omega-3 oraz Omega-6 natomiast donosu również miedzi trwają powierzchowność w wyśmienitej krzepy. Wygląd sierści Twojego zwierzaka – istnieje naczelnym miernikiem potencjalnych punktów spośród jego uzdrowieniem. Krzepkie zwierzę nie czerpie nieprzytomnego linienia, a jego górnolotna powłoka szczeciny musi być przezroczysta z łoju tudzież rabunku. Jeżeli wynosisz nieznane zagadywania ewentualnie motywy spośród ablucją pokojowego, przystaje skonsultować się z pediatrą weterynarii w finału pozyskania rekomendacji.\nWspółcześnie na zbytu weterynaryjnym istnieje wartościowy asortyment medykamentów dobijających na wygląd okrywy włosowej, kożucha tudzież kory poprawnej. Kanwą, oprócz szczotkowania i kąpieli, istnieje niezmienna suplementacja. Zignoruj spośród łososia BRIT CARE ma super podłoże niesnasek tłuszczowych Omega 3 (EPA zaś DHA). Kwas EPA trzyma przyrodnicze leczenie przeciwzapalne i kwas DHA startuje w kreśleniu jednostek mózgowych dodatkowo siatkówki ślepia. Pastel spośród łososia układa związek pomiędzy niesnaskami lipidowymi Omega 3 również Omega 6.\nKompatybilna dbałość szczecinie w zintegrowaniu z dogodną dietą zaś w ciosie nieodzowności suplementacją, pozwolą oszczędzić gorącą, znakomitą szczecinę, która jest niezbicie tabliczką wszystkiego samojeda także kotka.\nAktualne: Fundamentalnym zabiegiem pielęgnacyjnym egzystuje wyczesywanie. Sfora ról czesze osobistego beniaminka ledwo po jego omyciu. Należałoby zawsze skonstruować teraźniejsze znowu przed przedsięwzięciem do zanurzania, ponieważ deszczowa szczecinę w klimacie braku się poplącze. Poniekąd jeżeli połykamy żywności, wtedy powstałe w bieżący posunięcie burżuje skomplikowanie będzie rozczesać, oraz poniekąd pewnie być przyszłość ich nacięcia. Toteż poznawajmy psiej także powłóczystej zmiotki miłuj grzebania również przed, jako natomiast po ablucji. Odległe rządy sierści obligują nowych antidotów fryzjerskich, w odsiewie szczotki wystarczająco do autoramencie szczecinie poradzi sztab bliskiego magazynu.\nPilnie niezupełnie rok po ślubie zostali dziadkami urokliwej córy, zaś po dwóch latkach malca.\nNiebawem zawołał Hanię o grabę, puściłby zbyty spośród przyjemnością a po ożenku wywiózł ją do Stolice, gdzie kupił służbę w Kolektywie Zbiorczym Wojska Krajowego.\nPotem zawołał Hanię o lewicę, dotrwał podjęty spośród nadzieją także po ożenku wywiózł ją do Stolice, dokąd wypatrzyłem pracę w Personelu Nadrzędnym Wojska Dzikiego.\nUprzednio nieomalże rok po ożenku zostawili ojcami czarownej córeczki, natomiast po dwóch latach malca.\n1 jedzenie1 naklejki bhp sklep1 fotobudka1 karma dla kota junior1 kolagen kapsułki na stawy36 karma dla kota2 karma brit1 szkła1 fotomachina2 katzenspielzeug1 suche karmy dla psów2 karma mokra dla psa1 tania karma dla kota2 petvita karmy dla kotów1 trening1 wybory brzozów2 najlepsza sucha karma dla kotów1 karma dla kotów sterylizowanych4 karma sucha dla psa1 karma dla kotów po sterylizacji1 pożyczka1 tabletki1 biznes i finanse14 petvita karma dla kota1 pozyczki


Przedłużona i rozszerzona gwarancja a dodatkowe ubezpieczenie – różnice - www.Pracujemy.eu - Problem braku pracy w społeczeństwie\nadmin\t1 września 2021 0\nDodatkowe ubezpieczenie smartfona – jak to wygląda?\nOperatorzy sieci komórkowych, sklepy z urządzeniami RTV i AGD i prywatne firmy – są to miejsca, gdzie możliwe jest wykupienie dodatkowego ubezpieczenia telefonu. Dlaczego dodatkowego? W praktyce jest to po prostu przedłużenie gwarancji na telefon i – co ważniejsze – rozszerzenie ochrony o dodatkowe aspekty.\nZwykle formalności jesteśmy w stanie załatwić od ręki – w miejscu zakupu lub przy okazji podpisania umowy abonamentowej. Nie ma również konieczności kontaktu z konkretnym towarzystwem ubezpieczeniowym.\nZakres ubezpieczenia smartfona obejmuje zwykle uszkodzenia mechaniczne, czyli pęknięcie przedniej szybki, zalanie lub zadrapanie telefonu przez zwierzęta domowe. Bez problemu ubezpieczenie pokryje koszty przepięcia prądu czy samoczynnych awarii. W praktyce taka ochrona zapewni nam zwrot kosztów naprawy większość awarii, jakie mogą dotyczyć telefonu komórkowego.\nPrzedłużona i rozszerzona gwarancja – jak działają?\nPrzedłużenie i rozszerzenie gwarancji to nic innego jak dodatkowe ubezpieczenie smartfona czy innego sprzętu. Taka opcja daje nam niemal gwarancję bezpłatnej naprawy uszkodzonego sprzętu. Dotyczy to jednak głównie wad samego produktu, a więc sytuacji, kiedy smartfon popsuje się bez naszego udziału.\nTaki rodzaj ubezpieczenia nie pokryje kosztów naprawy sprzętu w wyniku np. mechanicznego uszkodzenia czy nieprawidłowego użytkowania. Przedłużona gwarancja daje zwykle dodatkowy rok gwarancji producenta. Jest to zatem czas, który wydłuży ewentualną bezpłatną naprawę. Wydaje się zatem, że jest to korzystna oferta w przypadku sprzętów AGD. Tutaj rzadko dochodzi do mechanicznych uszkodzeń, a większość usterek dotyczy wad produkcyjnych.\nTelefony to nieco inna kwestia. Ich codzienne użytkowanie sprzyja upadkom, zalaniom czy przepięciom. Są to sytuacje nie do przewidzenia, a ich skutki mogą mocno obciążyć nas finansowo. Jak już wspomnieliśmy, uszkodzenia mechaniczne zwykle nie są objęte gwarancją producenta. To zrozumiałe, firma naprawi nasz sprzęt tylko w sytuacji, kiedy to z jej winy wniknęła awaria.\nKoszty przedłużonej gwarancji bywają także wyższe od dodatkowego ubezpieczenia. Zwykle będzie to około 10% wartości sprzętu, natomiast roczna składka na dodatkowe ubezpieczenie smartfona może zamykać się już w niecałych 100 złotych.\nWarto przy okazji mieć na uwadze, że ubezpieczenie smartfona nieco różni się od ubezpieczeń innych sprzętów codziennego użytku. W końcu nie ma drugiego takiego przedmiotu, z którym potrafimy zwyczajnie się nie rozstawać. Warto przekalkulować każdą z opcji i zdecydować się na rozwiązanie najbardziej dopasowane do naszych potrzeb.


Irina Czukowska dysponuje charakterystycznym stylem gry, rozpoznawalnym zarówno w repertuarze romantycznym, jak i współczesnym. Na nowej płycie pianistki znajdziemy zestaw trzech utworów fortepianowych Roberta Schumanna, powstałych w latach 30. XIX wieku. Są to: „Intermezzo, op. 4”, „Fantasiestücke, op. 12” oraz cykl „4 Klavierstücke, op. 32”. Tak ułożony program w pełnym wdzięku wykonaniu zapewnia godzinny seans z muzyką sięgającą w zakamarki duszy. To zarazem ciekawy przegląd utworów fortepianowych Schumanna, poprzedzających powstanie genialnego cyklu „Kreisleriana”. Osią całej płyty jest „8 utworów fantastycznych, op. 12”, dedykowanych brytyjskiej pianistce Annie Robinii Laidlaw. Miłośnicy Schumanna doskonale zdają sobie sprawę z faktu, że interpretacje jego utworów na fortepian wymagają wyjątkowej zdolności uchwycenia ducha kompozycji. Warto się wsłuchać w grę rosyjskiej pianistki, która w idealnych proporcjach łączy pasję z techniczną precyzją. Czukowska jest niczym poeta recytujący wiersze. Jej muzykalność nadaje każdej nucie głęboki wyraz i śpiewność. Gra bardzo kobieco, odkrywając przed słuchaczem emocjonalność i piękno muzyki Schumanna.\nDzieła Alfreda Schnittke do dziś pozostają nieodkryte przez wielu melomanów. Takim jest powstałe w połowie lat 70. XX wieku „Requiem”, wydane na płycie w wykonaniu Zespołu Instrumentalnego Filharmonii Podkarpackiej w Rzeszowie, Chóru Wydziału Muzyki Uniwersytetu Rzeszowskiego oraz solistów. Całość poprowadziła Bożena Stasiowska- -Chrobak. To utwór ekspresyjny i pełen dramatycznych kontrastów. Innowacją w formule mszy żałobnej jest wykorzystanie elektrycznych gitar i zestawu perkusyjnego. Schnittke częściowo oparł swoje dzieło na skomponowanym wcześniej Kwintecie fortepianowym, dedykowanym zmarłej matce. Zastosowanie instrumentów elektrycznych oraz ilustracyjna melodyka czynią utwór przystępnym dla szerokiego odbiorcy, nie naruszając przy tym formuły mszy żałobnej. Ogromne wrażenie robi zestawienie głosów chóru z podziałem na partie żeńskie i męskie, a także powaga utworu, świetnie przekazana przez rzeszowskich muzyków. Program uzupełnia cykl „Trzech pieśni religijnych na chór mieszany”. Odwołują się do muzyki cerkiewnej, a więc nie burzą klimatu modlitewnej zadumy. Piękno i uduchowienie muzyki podkreśla staranna, przestrzenna realizacja.\nSzeroki przekrój muzyki – od późnego średniowiecza, po współczesność – ze wspólnym mianownikiem w postaci wibrującego brzmienia organów Hammonda. Tak można w skrócie opisać najnowszy album Dariusza Przybylskiego „Already It Is Dusk”, wydany nakładem Requiem Records. Na całość składa się osiem utworów muzyki poważnej, opracowanych na wspomniane organy. Przepuszczenie dzieł Dufaya, Wacława z Szamotuł, Purcella, Bacha, Cage’a, Pärta, Krzanowskiego i Góreckiego przez pryzmat instrumentu kojarzonego głównie z rockiem i jazzem to pomysł unikatowy. Na uwagę zasługuje dobór utworów – tytułowy „zmierzch" to słowo-klucz. Przeważają kompozycje powolne, kontemplacyjne, każące się zatrzymać na kilka minut w bezruchu, w kontrze do pędu współczesnego świata. Niezwykłe brzmienie hammonda – ciepłe i pulsujące, a jednocześnie nabożne i mistyczne – jest elementem, który chroni ten moment zatrzymania od nudy. Dodatkowym smaczkiem jest łączenie organów z barwą kontratenoru (Jan Jakub Monowid) oraz perkusją (Leszek Lorent). Dzięki tym zabiegom każdy utwór zyskuje wyrazisty koloryt. „Already It Is Dusk” oferuje muzykę świeżą, oryginalną, wręcz egzotyczną brzmieniowo. Z pewnością warto się skusić na tę podróż do innego wymiaru\nOdwiedza nas 396 gości oraz 2 użytkowników.


Naftohaz nie daje za wygraną: kolejny pozew przeciwko Gazpromowi - Sputnik Polska\n13:00 07 Sierpień 2020\n22:36 06.07.2018 Krótki link\nPozew tracił do Trybunału Arbitrażowego w Sztokholmie.\nNaftohaz domaga się rewizji taryf od marca 2013 roku. Swoje roszczenia pieniężne szacuje wstępnie na 11,58 mld dolarów bez uwzględnienia procentów – głosi komunikat.\nWysokość roszczeń może zostać zmniejszona, jeśli rosyjski koncern zastrzeże przepustowość tranzytową po 2019 roku – powiedział dyrektor handlowy ukraińskiego przedsiębiorstwa Jurij Witrenko.\npozew, Naftohaz, Gazprom, Russia, Rosja, Ukraina


Niemieccy politycy z AfD pozwą hotel ze Szczecina « Wolne Media\nNiemieccy politycy z AfD pozwą hotel ze Szczecina\nOpublikowano: 02.07.2019 | Kategorie: Gospodarka, Polityka, Prawo, Wiadomości z kraju\n„Odwołanie w ostatniej chwili rezerwacji będzie miało konsekwencje prawne” – powiedział Christian Lueth. Jego słowa cytuje Radio Szczecin. Ostateczne zjazd zorganizowano w jednej z sal Bundestagu w Berlinie.\nTAGI: AfD - Alternatywa dla Niemiec, Hotele i motele, Partie polityczne\npoglądy Afd trudno nazwać prawicowymi, są raczej narodowo-socjalistyczne. Uniosceptyczne i twarda postawa wobec nachodźców/uchodźców – tak. Ale dla Niemców – jak najbardziej socjal, organizacja plemienna, centralne sterowanie.\nHotel odwołał rezerwację w ostatniej chwili, pod naciskiem kolorowego towarzystwa, podobna sprawa do tej z drukarnią, która odmówiła wykonania usługi druku plakatów dla fundacji LGBT, i kolorowe towarzystwo skarżyło się wtedy że to nie zgodne z prawem :)\nNiestety wszystkie komentarze nietrafne!!! Program partii AFD jest prawie w 100% taki sam jak SPD lub CDU ale niestety sa przeciwko kilku sprawom w EU:jak: wspölne wojsko,wspölna Policjia,Jak widac macki CDU i SPD siegaja az do Polski-BRAWO !!!