Na "wojnie z narkotykami" – Magazyn WP\noprac. Kamila Gulbicka , 6 grudnia 2019\nBen Sessa, Krytyka Polityczna, Materiały prasowe\nNajnowsze badania naukowe pokazują, że psychodeliki mogą być z powodzeniem wykorzystywane w ramach terapii psychiatrycznej w warunkach kontrolnych. To budzi sprzeczne uczucia. Bo z jednej strony media zalewają nas informacjami o zgubnych skutkach i nagłych zgonach po zażyciu narkotyków, a z drugiej, duża grupa badaczy wskazuje na nie, jako na "bramę do wyjścia poza ego".\nDzięki uprzejmości wydawnictwa Krytyka Polityczna prezentujemy fragment książki "Czy psychodeliki uratują świat?". Choć książka nie daje konkretnych odpowiedzi, to z pewnością pobudza do wyciągnięcia własnych wniosków.\n"Psychiatria przeciwko wojnie z narkotykami"\nŹródło: PAP/DPA / Rok 1969, festiwal Woodstock. Przyczynił się do rozwoju rocka, ale rozpoczął również dyskusję o psychodelikach\nAutor: Granger History Collection\nŹródło: Forum / Rok 1971. Prezydent Richard Nixon ogłasza "wojnę z narkotykami", która nie zakończyła się do dziś\nAutor: Robert Nickelsberg\nŹródło: Getty Images / Rok 1987, Tajlandia. Płona narkotyki, które armia przejęła do handlarzy\nŹródło: Forum / Rok 1990, warszawski Żoliborz. Przytulisko Monaru dla narkomanów - nosicieli wirusa HIV, zorganizowane w kontenerach przy moście Gdańskim


Porszewice: Rekolekcje Wielkopostne Rady Głównej Katolickiego Stowarzyszenia „Civitas Christiana” | Katolickie Stowarzyszenie "Civitas Christiana"\nProwadzący zaproponował, aby rekolekcje były operacją na otwartym, skrępowanym sercu. My przyjęliśmy rolę pacjenta. Celem operacji było uwolnienie serca starszego brata i dojście do serca ojca. Starszy brat i syn marnotrawny, jego powrót do domu ojca po tym, jak roztrwonił majątek. Skąd w nas pokusa wchodzenia w buty starszego brata i krytykowanie młodszego, marnotrawnego?\nŚw. Paweł w Liście do Rzymian pisał, że wszyscy zgrzeszyli i pozbawili się chwały Bożej. A chwałą Boga jest człowiek wierzący. Zostaliśmy przeznaczeni do oglądania chwały Bożej i udziału w niej. – Człowieka nie można zrozumieć bez Chrystusa – powiedział Jan Paweł II. Nie możemy więc mieć tożsamości żebraka, który prosi o okruchy ze stołu. To śmierć Chrystusa zburzyła mur oddzielający nas od chwały Bożej. Formacja rodzi formy duchowości, którą można zbudować idąc w głąb siebie. Trzeba jednak uruchomić w sobie wewnętrzną odwagę. Pozwolić na krytykę najbardziej obiektywną, by Duch Św. nas upomniał. To coś więcej niż sumienie. Słowo Boże natchnione, święte powinno nas poruszać. Pierwszym człowiekiem, który odbył rekolekcje był Nikodem. Rozerwał to, co krępowało jego serce. Po spotkaniu z Jezusem wyruszył w drogę w kierunku światła. Nawrócił się do Boga, który jest łaskawy i miłosierny. Temu służą rekolekcje. Odejściu od narracji, która nam szkodzi. Bo istotą chrześcijaństwa jest miłość, a przez miłość człowiek ma wrócić do serca Boga.\nKs. dr Wojtecki zdefiniował wolność – która jest w sercu. Człowiek może pozostać wolny, choć rzeczywistość zewnętrzna zniewala. Serce musi być wolne na spotkanie z Bogiem. Wolnego serca nie da się zwieść ani uwieść. Na ile sami się godzimy na obietnicę szczęścia, poddajemy się uwodzeniu? Ale winy nie bierzemy na siebie. Obiecać coś, czego pragnie drugi człowiek, który pragnąc obietnicy sam podsuwa przynętę. Widoczne jest to szczególnie w relacjach mężczyzna – kobieta, gdy szczęście jest równoznaczne z przyjemnością. Stąd problemy z niewłaściwym przeżywaniem erotyzmu. Serce krępuje to, co posiada i pragnie posiadać. Zniewolone serce nie pozwala wszystkiego dobrze zobaczyć. Nie pozwala cieszyć się miłością ojca wobec młodszego, marnotrawnego brata. Zniewolone serce starszego brata oczekiwało od ojca innej sprawiedliwości. Gdyby młodszy dostał lanie… Ale Bóg nie chce wyznawców o ciasnym rozumie i skrępowanym sercu. Zgódźmy się na terapię, jaką zaproponował Jezus, który wg Ewangelii św. Mateusza posyłał Apostołów jak owce między wilki. Mamy głosić prawdę w sposób otwarty, mądry i bez uników lawirując między pułapkami zepsutego świata a sekciarską pobożnością.\n– Podejmujmy pracę z emocjami – nawoływał rekolekcjonista. Zbyt dużo miejsca poświęcamy oburzeniu. To nasze czarne złoto. Wtedy wchodzimy w rolę starszego brata. Mieć rację – to zawsze jest najfajniejsze. Niestety emocje potrafią wyprowadzić na manowce. W kontekście wolności chore serce w przeciwieństwie do skrępowanego nie szuka swego.\nKs. dr Dariusz Wojtecki analizował też pragnienie władzy. Pojawia się wtedy bowiem iluzja, że szuka się dobra wspólnego. Niewielu to się udaje, bo to ukryte szukanie swego. Pragnienie władzy dotyka jednak każdego z nas i każdy musi się z tym zmierzyć. Jej pragnienie zniekształca też życie wierzących i Kościoła. Ludziom się wydaje, że bez niej nie potwierdzą siebie, własnej tożsamości. Ale Bóg nie chce władzy nad światem. Wspaniałomyślny Bóg od nas wymaga wspaniałomyślności. Na czym polega więc wolność? Niech decyduje o tym każdy, w kontekście swego powołania do świętości.\nTymczasem środowiska chrześcijan idą na wojnę, co oznacza postawę konfrontacyjną. Nawiązują przy tym do Chrystusa wypędzającego kupców z świątyni. Nie potrzeba jednak wypowiadać wojny a nawiązać życzliwy dialog z resztą świata. Papież Franciszek mówi wtedy o radykalizmie miłosierdzia. Nie wchodźmy w styl chrześcijańskiego radykalizmu. A poprzewracane w świątyni stragany są znakiem, że relacji z Bogiem nie można kupić. Nie stawajmy przed Bogiem jak klienci, ale jak domownicy, z otwartym sercem. Nie z zaciśniętymi pięściami. – Po tych rekolekcjach zwalczmy starszego brata, który jest w nas – przekonywał kapłan.\n– Otwórzcie drzwi Chrystusowi – nauczał Ojciec Święty Jan Paweł II. – Słyszymy to również od papieża Franciszka – mówił rekolekcjonista zwracając uwagę na książkę ,,Papież Franciszek. Polityka i społeczeństwo’’ – wywiad – rzekę, który przeprowadził francuski socjolog Dominik Wolton. Publikacja ukazała się w 5. rocznicę pontyfikatu.\nA w przypowieści o synu marnotrawnym jedyną stałą wartością jest miłość ojca do synów. Do tego, co sztywno trzymał się zasad i do tego, który w swej pysze błądził. Kościół jako wspólnota potrzebuje nawrócenia. Czas rekolekcji przyczynił się do uwolnienia naszych serc. Powinniśmy przywołać miłość, a nie trwać w poprawności chrześcijańskiej. Doświadczyć miłości Boga Ojca, nie poprawności bycia w Kościele. Bo Bóg jest miłością, która nas dotyka.\nKs. dr Dariusz Wojtecki został mianowany krajowym asystentem kościelnym Stowarzyszenia w czasie zebrania plenarnego Konferencji Episkopatu Polski 13- 14 października 2017 r. Jest kapłanem archidiecezji białostockiej, doktorem teologii, kanonikiem gremialnym Białostockiej Kapituły Metropolitalnej. Absolwent Papieskiego Uniwersytetu Świętego Krzyża w Rzymie – studia specjalistyczne w zakresie katolickiej nauki społecznej. Zajęcia dydaktyczne prowadzi z katolickiej nauki społecznej, socjologii rodziny, polityki społecznej i prorodzinnej. Pełni funkcję dyrektora Biblioteki Archidiecezjalnego Wyższego Seminarium Duchownego w Białymstoku, jest archidiecezjalnym duszpasterzem przedsiębiorców i pracodawców oraz asystentem kościelnym Oddziału Okręgowego Katolickiego Stowarzyszenia „Civitas Christiana” w Białymstoku. Ks. dr Wojtecki jest również konsultantem Miesięcznika „Civitas Christiana” oraz członkiem redakcji kwartalnika „Społeczeństwo”.\nTags: Anna Staniaszekks. Dariusz WojteckiPapież FranciszekPorszewiceRekolekcje Wielkopostne\nNastępny Konferencja „Polskie drogi do niepodległości” w Toruniu\nPoprzedni Nowy numer kwartalnika „Społeczeństwo”


Prezydent Grudziądza nie rezygnuje z "przeszczepu" długu szpitala (wideo) | Gazeta Pomorska\nPrezydent Grudziądza nie rezygnuje z "przeszczepu" długu szpitala (wideo)\nPrzemysław Decker 16 listopada 2016, 17:19\nPrezydent chce wrócić do przeniesienia długu do spółki GIM jeszcze w tym roku Archiwum GP\nProponowany przez prezydenta i szefa szpitala plan oddłużenia lecznicy został chwilowo zawieszony.\nRobert Malinowski powołał zespół, który ma się zająć restrukturyzacją szpitala. Gremium to tworzy 11 osób z wiceprezydentem Markiem Sikorą na czele. W skład grupy wchodzą jeszcze m.in. szef lecznicy, związkowcy i przedstawicielka marszałka.\nReformy w szpitalu mają być jednym z elementów wchodzenia z kryzysu finansowego. Ale najważniejszy dla prezydenta i szefa szpitala „pierwszy krok”, czyli przeniesienie części długu z lecznicy do spółki Grudziądzkie Inwestycje Medyczne, na razie został zatrzymany.\nPO bez większości\nW poniedziałek na nadzwyczajnej sesji rady miejskiej prezydent wycofał projekt uchwały w sprawie sprzedaży przez szpital spółce GIM trzech budynków z gruntem o łącznej wartości ok. 190 mln zł. Wraz z tym majątkiem spółka GIM - w której większościowym udziałowcem jest miasto - miała przejąć część długu szpitala.\nPrezydent wycofał projekt, bo wiele wskazywało na to, że i tak przepadnie on w głosowaniu. Opozycja była zawarta, a po odejściu radnych Szymona Gurbina i Macieja Glamowskiego, klub radnych PO stracił większość w radzie miejskiej.\nRobert Malinowski z planu „przeszczepu” długu nie rezygnuje. - Będę chciał, aby do transakcji doszło do końca roku. W tym momencie jeszcze nie wiem, kiedy drugi raz przedstawię radnym projekt uchwały w tej sprawie - mówi prezydent.\nZapowiada, że uzasadnienie do tego projektu zostanie rozbudowane, a radni otrzymają więcej dokumentów. Przed poniedziałkową sesją otrzymali jedynie krótki projekt uchwały z krótkim uzasadnieniem i mapką. - Tego nawet nie można nazwać dokumentami - skomentował Andrzej Wiśniewski, z klubu Prawo i Sprawiedliwość.\n- Przyjęcie tego projektu w poniedziałek byłoby skrajnie nieodpowiedzialne. Musimy bowiem pamiętać, że przejęte od szpitala długi spółki GIM będą w zasadzie długami miasta. A jeśli ta spółka upadnie, to wniesiony do niej majątek może zostać przejęty przez wierzycieli - powiedział wczoraj Maciej Glamowski, szef rady społecznej szpitala.\nDlatego z radnym Gurbinem żądają wprowadzenia zmian, które przeniesienie długu szpitala do GIM-u uczynią bezpieczniejszym dla miasta. Chodzi tutaj m.in. o zmiany w statucie szpitala, opracowanie planu jego restrukturyzacji oraz zapewnienie spółce GIM stałego dopływu środków na spłatę długów.\nMarek Nowak, szef szpitala mówił wcześniej „Pomorskiej”, że transakcja jest bezpieczna dla szpitala i miasta. We wtorek dodał: - Radny Glamowski chce być prezydentem, ale swoją drogę rozpoczął od niszczenia miasta i szpitala.\nGlamowski: - Dyrektor Nowak podjął wiele nieodpowiedzialnych decyzji. Trzeba w końcu postawić temu tamę.\nMiłosz 18.11.2016 08:08:22\nW dniu 17.11.2016 o 23:44, grudziadzanin napisał:\nWydaje się, że w sytuacji niemocy Prezydenta w odwołaniu swojego "pracownika", najwyższy czas na dymisję Prezydenta... Przykre, bo to dobry człowiek, ale niestety fakty są przytłaczające... Nadzór nad jednostkami i pracownikami leży i kwiczy...Chyba już dość szkodzenia temu miastu - spójrzcie na miasta sąsiednie: wszyscy się bardziej lub mniej rozwijają, a my się cofamy. Brakuje jakiegokolwiek pomysłu na cokolwiek. Sytuacja szpitala jest jedynie papierkiem lakmusowym całości zarządzania miastem. To przerażające i bardzo, bardzo szkodliwe...!\nz tym dobrym człowiekiem bym nie przesadzał, przez osiem lat otacza się ludźmi o wątpliwej reputacji..,robi to z miłości do bliźniego? Jak taki dobry to jak mógł pozwolić na potraktowanie ludzi z Libelta jak przedmioty?\ngrudziadzanin 18.11.2016 00:44:29\nWydaje się, że w sytuacji niemocy Prezydenta w odwołaniu swojego "pracownika", najwyższy czas na dymisję Prezydenta... Przykre, bo to dobry człowiek, ale niestety fakty są przytłaczające... Nadzór nad jednostkami i pracownikami leży i kwiczy...\nChyba już dość szkodzenia temu miastu - spójrzcie na miasta sąsiednie: wszyscy się bardziej lub mniej rozwijają, a my się cofamy. Brakuje jakiegokolwiek pomysłu na cokolwiek. Sytuacja szpitala jest jedynie papierkiem lakmusowym całości zarządzania miastem. To przerażające i bardzo, bardzo szkodliwe...!\nGość 17.11.2016 18:19:33\nNiech sobie przeszczepi mózg o ile ma co.\nGość 17.11.2016 17:34:25\nZaocznym wuefistą !\nituy 17.11.2016 17:28:17\ndodajmy, ze jest po awuefie!!!\nksięgowy z odnowy 17.11.2016 13:35:21\nchłopie jaka sprzedaż za co?\nSkąd GIM ma mieć pieniądze. z kolejnego kredytu ?\nPoza tym to Miasto same sobie ma sprzedać nieruchomość.\nChyba się całkiem już pogubiliście.\na kto zagwarantuje kredyt ?\nczy może będzie to kredyt kupiecki przyszłego właściciela w konwencji faktoringowej zadłużenia - co zmienia postać rzeczy i tłumaczy machlojkę.\nNie jesteście takie bystrzaki jak wam się wydaje.\nGość 17.11.2016 11:47:36\nW dniu 16.11.2016 o 20:56, gość napisał:\nKto w końcu usunie dyrektora Nowaka.Przecież to on dyryguje prezydentem Malinowskim.Naprawę Szpitala można zacząć jedynie od głębokich zmian kadrowych wśród osób kierujących Szpitalem.Odnoszę wrażenie że prezydent Malinowski jest w kompletnej panice i nie wie kogo słuchać ponieważ sam mimo wykształcenia wyższego jest kompletnym ignorantem nawet w podstawach ekonomi.Dyrektor Nowak oraz pan Sikora kieruje nim jak pajacykiem na sznurku.\nMoże rzeczywiście tak jest jak piszesz ale myślę, że Robert Malinowski realizuje cele nakreślone przez Rotary Klub i dla takich dupereli jak szpital i Grudziądz pan 'w fartuszku' nie ma czasu i serca.\ngość 17.11.2016 10:09:05\nW dniu 16.11.2016 o 23:28, Gość napisał:\nJaki masz cel aby stale zakładać tematy o szpitalu i dowalać Nowakowi. Jeszcze ci się nie znudziło bo mnie tak, znudziło się czytać te wypociny.\nA tobie musi być wyjatkowo dobrze na posadce szpitalnej, że tak bronisz układu szpitalnego.Jak tylko pojawia się coś o szpitalu, ty już reagujesz, sługusie i wazeliniarzu.\nGość 17.11.2016 08:28:26\nKolejna odsłona pudrowania trupa przy współudziale PIS,która rządzi krajem i biernie przygląda się szkodliwej działalności sitwy z PO.


Dlaczego codzienny? Bo w przeciwieństwie do żurku podawanego na Wielkanoc jest gęsty, pełen ziemniaków i innych warzyw oraz kiełbasy. Przygotowany na własnym zakwasie, pachnie czosnkiem i majerankiem, a pikanterii dodaje mu tarty chrzan. Ta wersja to forma jednogarnkowego, sycącego obiadu dla całej mojej rodziny, a wielkanocny to tylko wstęp do świątecznego śniadania.\nPrzygotowując tą zupę stosuję pewien trick, zgodnie z zasadą mojej babci, że w kuchni nic nie może się zmarnować. Twarde skórki lub kawałki z chrząstkami z wędzonego boczku lub wędzonej słoniny odcinam. Jeśli nie zużywam ich od razu, to mrożę je i wykorzystuję potem do poprawienia smaku różnych zup np. krupniku, barszczu ukraińskiego, kartoflanki lub zwykłej ogórkowej czy żurku.\n3-4 sztuki surowej białej kiełbasy,\nporcja gotowej włoszczyzny,\n0,5 litra zakwasu na żurek,\newentualnie dla smaku skórka z wędzonego boczku.\nBiałą kiełbasę, suszone grzybki i skórki z boczku zalać wodą i zagotować. Gotować pod przykryciem na małym ogniu przez 25 minut.\nW tym czasie obrać marchew, pietruszkę, seler, cebulę i ziemniaki oraz czosnek. Seler i pietruszkę zetrzeć na dużych oczkach, ziemniaki pokroić w niedużą kostkę, marchewkę w talarki.\nZ wywaru wyciągnąć kiełbasę, grzybki i resztki boczku. Dodać przygotowane warzywa, liście laurowe, ziele angielskie, pieprz i sól. Gotować, aż ziemniaki będą miękkie przez około 20 minut.\nCebulę obrać, pokroić w kostkę. Na patelni rozgrzać olej i zrumienić na nim cebulę, dodać pod koniec gotowania do zupy.\nDodać zakwas. Zagotować. Doprawić majerankiem, przeciśniętym przez praskę czosnkiem i majerankiem. Ewentualnie dosolić.\nKiełbasę pokroić w talarki i dodać do zupy.\nDo przygotowania zupy można użyć zakwasu ze sklepu. Ja wlewam go trochę mniej niż takiego zrobionego samodzielnie, około 3/4 butelki.\nPozostaw odpowiedź Zakwas na żurek Anuluj pisanie odpowiedzi\nZakwas na żurek pisze:\n[…] Żurek to jedna z najstarszych znanych zup, prosta i prawdziwie polska potrawa. Żur śląski, mazowiecki, lubelski, barszcz biały, staropolski, świąteczny czy taki na co dzień nie będą miały sobie równych, jeśli ugotuje się je na samodzielnie przygotowanym zakwasie. […]


Biedronka deleguje pracowników do nadmorskich sklepów\n6 czerwca 2018, 17:25\nlogo sieci Biedronka (fot. mat. prasowe)\nSezon wakacyjny zbliża się wielkimi krokami, co spowoduje także zwiększony ruch w sklepach zlokalizowanych w nadmorskich miejscowościach turystycznych. Największy polski dyskonter wysyła tam, więc dodatkowe siły, a zajęcie oferuje także dorosłym dzieciom swoich pracowników.\nO sprawie pisze portal money.pl. Program letnich wyjazdów nosi nazwę Wakacje z Biedronką. Każdy z pracowników, który zgodzi się na delegację otrzymuje pensję, może także liczyć na zwrot kosztów dojazdu. Ponadto sieć oferuje zakwaterowanie, dietę oraz nagrodę w wysokości 300 zł brutto.\nTo jednak nie wszystko, ponieważ pełnoletnie dzieci pracowników Biedronki mogą zostać zatrudnione nad morzem na praktyki absolwenckie. Tu sieć opłaca zakwaterowanie i koszty badań lekarskich.\nEksperci przyznają, że mamy obecnie do czynienia z ciekawym zjawiskiem, polegającym na tym, iż na pracowników sezonowych polują firmy dotychczas niekojarzone z pracą wakacyjną. Podobnie jak w poprzednim roku sporą część z nich będą stanowić pracownicy ze Wschodu\nTagi: Biedronka, Jeronimo Martins, wakacje, delegowanie pracowników, pracownicy delegowani\nTo dostawcy zdecydują o przyszłości polskich sieci handlowych i...\nZobaczymy czy producenci będą w stanie myśleć długofalowo i postawić np., na sklepy\nZ karty Moja Biedronka korzysta już 7 mln Polaków. Sieć wie coraz więcej o...\nSieć Biedronka pochwaliła się, że z jej karty lojalnościowej Moja Biedronka korzysta już 7\nBiedronka, Jeronimo Martins, wakacje, delegowanie pracowników, pracownicy delegowani">


Jest więcej czasu na zapłatę VAT za styczeń - Podatki - PIT, CIT, VAT, Ulgi podatkowe - Najnowsze informacje podatkowe - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPodatkiJest więcej czasu na zapłatę VAT za styczeń\nJest więcej czasu na zapłatę VAT za styczeń\nautor: Magdalena Majkowska24.02.2012, 10:01; Aktualizacja: 24.02.2012, 10:06\nObowiązki w VAT związane z rozliczeniem za styczeń i I kwartał tego roku można realizować do poniedziałku.\nW lutym podatnicy mają więcej czasu na wpłatę VAT za styczeń oraz złożenie odpowiedniej deklaracji rozliczeniowej. Przesuwa się też termin wpłaty zaliczki w VAT za I kwartał 2012 r. przez podatników składających kwartalne deklaracje VAT-7D. Ustawowy termin rozliczeń z fiskusem, tj. 25 lutego, wypada w sobotę, zatem zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej przesuwa się on na najbliższy dzień roboczy, czyli poniedziałek 27 lutego.\nTakże do poniedziałku podatnicy dokonujący transakcji unijnych mają czas na złożenie informacji podsumowującej o dokonanych w styczniu wewnątrzwspólnotowych dostawach lub nabyciach towarów albo o wewnątrzwspólnotowym świadczeniu usług. Termin ten dotyczy informacji w wersji elektronicznej. Podatnicy stosujący wersję drukowaną mieli czas na jej złożenie do 15 lutego. Nie ma jednak przeszkód, aby podatnik, który w poprzednich miesiącach składał informację pisemną, przesłał informację za styczeń przez internet.\nDo poniedziałku 27 lutego podatnicy mają czas na złożenie deklaracji: VAT-7, VAT-8, VAT-9M, VAT-12\nPrzemysław Powierza, doradca podatkowy, partner w KZWS-RSM International, tłumaczy, że możliwość składania informacji podsumowujących drogą elektroniczną przewiduje art. 100 ust. 7 ustawy o VAT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.).\n– Żaden przepis nie uzależnia prawa do składania informacji podsumowujących w formie elektronicznej od wcześniejszego zgłoszenia tego faktu w urzędzie skarbowym – zapewnia Przemysław Powierza.\nZdaniem eksperta analiza obowiązujących regulacji prowadzi do wniosku, że za poszczególne okresy (miesiące lub kwartały) podatnik może składać informację albo w wersji papierowej (wtedy musi zdążyć do 15. dnia kolejnego okresu), albo w elektronicznej (wtedy korzysta z przywileju dłuższego terminu – do 25. dnia kolejnego okresu). Należy jednak pamiętać, że złożenie informacji drogą elektroniczną wymaga użycia systemu e-Deklaracje i posiadania upoważnienia ZAS-E lub UPL-1, czyli nie tyle zgłoszenia składania danego typu deklaracji drogą elektroniczną, ile zgłoszenia korzystania z tego systemu.


Transwestyta nie dostał pracy w McDonald's - Handel/dystrybucja\nTranswestyta nie dostał pracy w McDonald's\nData: 08-12-2009, 09:44\nNastolatek z Florydy przekonał się jak trudno jest dostać pracę, zwłaszcza gdy jest się transwestytą. Po dwóch próbach otrzymania posady w restauracji McDonald's siedemnastoletni Zikerria Bellamy zrozumiał, że powodem odmowy przyjęcia do pracy była jego płeć - informuje za serwisem Fox News portal Onet.\nBellamy, który jest fizycznie mężczyzną, ale od 6 lat żyje jako kobieta twierdzi, że menedżerowie w restauracji w Ohio nie dali mu nawet szansy na powalczenie o posadę. - Nie potrzebujemy ciot - miał usłyszeć od menedżera.\nDowodem na to ma być wiadomość głosowa, jaką otrzymał od osoby rekrutującej, że żaden gej nie będzie pracował w restauracji. Rzeczniczka restauracji, Allison Garrett powiedziała, że osoba, która w ten sposób poinformowała Bellamy'ego już straciła posadę - czytamy na portalu. Wypowiedziała się przy okazji na temat tolerancji w firmie - McDonald's kieruje się polityką zerowej tolerancji dla braku tolerancji.\nZadłużeni klienci banków chcą brać kredyty w hipermarketach\nTesco zwiększyło sprzedaż w swoich sklepach na całym świecie o 7,7 proc.\nAjja 09-12-2009, 09:25:\nFirma ma zarabiać, a nie zajmować się promocją wydumanych wartości. Pracodawca płaci, pracodawca dobiera sobie pracowników. Jeśli klienci nie chcą być obsługiwani przez transwestytę, to dlaczego firma ma go zatrudnić?


Laura Lippman. „To, co ukryte”. Fragment\n| Wpisany: poniedziałek, 24 kwietnia 2017 11:15\tWpisany przez Marta Guzowska\tpiątek, 10 marca 2017 19:44\tOcena użytkowników: / 0\nSłabyŚwietny „17 lipca, siedem lat wcześniej\nKiedy kazano im wracać do domu, były boso, a ich ociekające wodą stopy zostawiały mokre ślady, które niemal natychmiast wyparowywały, tak jakby nigdy nie istniały. Jeśli dałoby się jakoś podążyć tymi śladami, czego wielu miało później próbować, zaprowadziłyby one do dziecięcego brodzika, do stołów zastawionych z okazji urodzinowego przyjęcia i błękitnych balonów z mylaru. Potem minęłyby stolik z przekąskami i pobiegły w górę schodów, do parkingu. Każdy następny ślad był mniejszy od poprzedniego – najpierw znikały palce, potem wąskie połączenie pięty i śródstopia, następnie pięty, później zostawały same pulchne krawędzie stóp – i w końcu nie zostawało nic.\n– To wygląda jak pustynia w Oz –\nstwierdziła, myśląc o książkach, które uratowały się z dzieciństwa jej matki.\n– Jest, trochę później, w następnych częściach. Tam jest taka pustynia, która parzy...\nAlice postanowiła nie spierać się dłużej. Ronnie zwykle się jej sprzeciwiała, kiedy chodziło o sprawy związane z książkami, a także o różne fakty i oczywiście o szkołę. O rzeczy, które Alice uważała za wiedzę. Słowo to widziała napisane jaśniejącymi niebieskimi literami i oglądała je przez cały rok na gazetce ściennej w sali, gdzie uczyła się piąta klasa: „Prawda, że człowiek mądry jest silny, lecz człowiek zdobywający wiedzę powiększa swoje siły”. Pod maksymą przyczepiano co tydzień prace ocenione na piątkę. Alice martwiła się z\na każdym razem, kiedy efekt jej wysiłków nie pojawiał się na tablicy. Ronnie coś takiego jeszcze nigdy się nie przytrafiło i twierdziła, że ma to gdzieś.\n– Mnie wolno – odparła Ronnie. – Mam ciotkę w Stamford. Chodzę do niej, jak rodzice są w pracy. Mieszka po tej stronie Edmondson. – A potem buntowniczo spojrzała na pozostałe dziewczynki, wciąż jeszcze zdumione i zaszokowane. – Moja ciocia ma cukierki double stuff oreos i rice krispie treats – dodała. – I wszystkie kanały kablówki, a ja mogę oglądać, co chcę, nawet jeśli to jest dozwolone od więcej niż trzynastu lat!\nAlice wiedziała, że ciotka Ronnie rzeczywiście mieszka gdzieś w okolicy. Ale Stamford jakoś jej nie pasowało. Podobnie cukierki oreos i rice krispie. Fullerowie nigdy nie mieli czegoś tak dobrego. Za to było u nich tyle gazowanych napojów, ile tylko dało się wypić, bo pan Fuller jeździł ciężarówką Coca-Coli. Ronnie mówiła prawdę o tym, co ogląda w telewizji. Rodzice nie zwracali uwagi, co ogląda córka. Ani co robi. Ani co mówi.\nPana Fullera obchodził wyłącznie hałas telewizora, bo jedyne, co mówił Ronnie i jej trzem starszym braciom, to: „Wyłącz go, wyłącz go”. A dokładniej: „Wyłącz go, na litość boską”. Zaledwie w zeszłym tygodniu, w deszczowe popołudnie, Ronnie oglądała właśnie jeden z filmów, w których nastolatki giną na coraz ciekawsze sposoby. Ich krzyki odbijały się echem bez końca. Alice schowała głowę pod poduszki sofy i wcale jej nie przeszkadzało, że nieświeżo pachną, a policzek przyciska do okruchów i śmieci. Pierwszy raz niemal się ucieszyła, kiedy pan Fuller wszedł do domu, wróciwszy ze swojej zmiany.\n– Jezu, Ronnie – burknął. – Wyłącz to. Słowo daję, z tobą normalnie nie da się wytrzymać.\nMatka Maddy nie uwierzyła w historyjkę o ciotce. Alice widziała sceptycyzm w wyrazie jej otwartych ust, pociągniętych błyszczykiem, i w jej zmrużonych, zmęczonych oczach. Matka Maddy wydawała się rozdarta między chęcią rzucenia wyzwania kłamstwu Ronnie a chęcią pozbycia się jej samej. A właściwie pozbycia się ich obu, chociaż Alice niczego nie zrobiła, w ogóle niczego oprócz tego, że brat Ronnie podwiózł ją na przyjęcie.\nPóźniej wszystkim mówiła, że Ronnie ją oszukała, że nigdy nie kazałaby dwóm małym dziewczynkom wyjść, gdyby wiedziała, że chcą same ruszyć Edmondson Avenue. Bo przecież najgorsza rzecz, jaką można było sobie wyobrazić w południowo-zachodnim Baltimore o godzinie czternastej siedemnastego lipca siedem lat temu, to samotny spacer Edmondson Avenue.\nPagórek, którym szło się do Edmondson, był długi i wznosił się stopniowo. Alice nie wiedziała, czy w tej okolicy, nazywanej Ten Hills, rzeczywiście wznosi się dziesięć wzgórz, lecz stromizn wystarczało, aby zmęczyć krótkie nogi. Dziewczynki nie miały ubrań, więc zawiązały ręczniki, wysoko, tam, gdzie powinny podtrzymywać je piersi. Ale one nie miały też piersi, lecz małe wypukłości, które dopiero w tym roku zaczęły chować w staniki. Ręczniki zsuwały się i plątały wokół kostek. Ronnie, owinięta w zwykły ręcznik kąpielowy, niezbyt już biały, klęła za każdym razem, gdy spadał. Kiedy czwarty raz się o niego potknęła, zawiesiła go sobie na szyi, nie dbając o to, co jej widać. Alice nigdy nie odważyłaby się tak iść ulicą, a przecież miała na sobie jednoczęściowy kostium. Ronnie włożyła czerwono-białe bikini, chociaż była tak chuda, że luźny stanik wisiał na niej jak worek. Jedyną krągłością Ronnie był odrobinę wystający brzuch.\n– Kto będzie chciał oglądać brązową stokrotkę na twoim grubym, białym brzuchu? – powiedziała, kiedy mama Alice, jadąc rano do pracy, zostawiła córkę u Fullerów.\nRonnie nie wiedziała, co to znaczy, dlatego musiała siedzieć cicho. Lubiła matkę Alice i przy niej starała się zachowywać jak najlepiej. Alice także nie wiedziała, co oznacza słowo „stylowe”, ale czuła, że to coś dobrego. Jej matka znała mnóstwo wyrazów, których ona nie rozumiała. Stylowe. Klasyczne. Retro, „nuwo”. Kiedy Alice nie chciała czegoś włożyć, bo inne dziewczynki mogły jej później dokuczać, a wszystkie metody perswazji zawodziły, Helen Manning spotykała w lustrze jej odbite spojrzenie i mówiła:\nAle to właśnie Helen Manning nalegała, żeby Alice bawiła się z Ronnie. Ronnie była koleżanką tylko na lato, dziewczynką z sąsiedztwa, jedyną poza Alice, która nie pojechała na obóz i nie miała karnetu na basen. W trakcie roku szkolnego Alice miała lepsze koleżanki, bardziej podobne do niej. Czytały książki, dbały o włosy i starały się nosić odpowiednie ubrania. Kiedy nadchodziła jesień, ogromnie cieszyła się z początku szkoły, bo to oznaczało ponowne spotkanie z prawdziwymi przyjaciółkami.\nLecz tej jesieni miała iść do nowego gimnazjum. Większość dzieci z jej klasy wybierało się do prywatnych szkół. „Prawdziwych prywatnych szkół”, jak podkreśliła Wendy, nie złośliwie, lecz nieco beztrosko, zapominając, że przecież Alice tam nie trafi. A ona myślała, że Święty Wilhelm z Yorku jest prawdziwą prywatną szkołą. Prawdziwą na tyle, że matka Alice nie mogła sobie na nią pozwolić. Od następnego roku dziewczynka miała chodzić do gimnazjum West Baltimore. Ronnie też. Matka mówiła, że wcale nie chodzi o pieniądze, że Alice powinna „spotykać ludzi każdego rodzaju”, nastawić się na „nowe doświadczenia”. Poza tym, jeśli dłużej uczyłaby się w szkole katolickiej, mogłaby, nie daj Boże, zostać katoliczką.\nU Fullerów o pieniądzach krzyczano, nawet je sobie kradziono. Tego lata Ronnie przyłapała najmłodszego z braci, jak dobierał się do jej skarbonki. Odepchnął siostrę, wziął młotek i roztrzaskał skarbonkę, Piękną z Pięknej i Bestii, taką, która miała nawet niewielką zatyczkę między stopami. Wcale nie musiał jej rozwalać, żeby dostać się do środka. Ale nawet gdy wysypały się już pieniądze – głównie jedno- i pięciocentówki, ale też kilka ćwierćdolarówek, tych monet z wybitą podobizną kobiety – Matthew wciąż uderzał w Piękną, aż wreszcie zamieniła się w proszek.\nAlice i jej matka nie walczyły ze sobą o pieniądze i w ogóle o nich nie rozmawiały, nawet gdy z Connecticut przyjeżdżali dziadkowie i mówili rzeczy w rodzaju: „To jest takie życie, jakie sama sobie zgotowałaś”. Raz dziadek wręczył Alice pięciodolarowy banknot, gdy powiedziała mu, że nie ma takiej frotki, jaką mają inne dziewczynki. Matka dała jej wtedy klapsa, a potem obie płakały i uzgodniły, że coś podobnego już nigdy się nie powtórzy. Matka już jej nie uderzy, a Alice nie będzie zmyślać, żeby wyciągnąć pieniądze od dziadka.\nAle to się zdarzyło w trzeciej klasie, kiedy neonowe frotki były na topie, a Alice nie nauczyła się jeszcze być grzeczna. Teraz liczyły się buciki z przejrzystego tworzywa, odkładała więc kieszonkowe i kupiła je w Target. Dzisiaj pokazała buciki swojej najlepszej koleżance z klasy, Wendy. Musiało to wywrzeć na niej wrażenie, bo zrobiła Alice miejsce w ławce, którą dzieliła z dwiema innymi dziewczynkami z ich klasy.\nUrodzinowe przyjęcie Maddy urządzono obok brodzika nie dlatego, że zaproszono na nie maluchy, ale dlatego, że leżał za ogrodzeniem, które było potrzebne do przywiązania balonów. Alice przyłapała się na tym, że liczy prezenty. Zawsze coś liczyła. Stopnie schodów, pasy na jezdni, ptaki odlatujące jesienią na południe. Na stole leżało czternaście upominków, ale przyszło tylko trzynaście dziewczynek. Czy mama Maddy też przyniosła prezent? A może ten prezent dała jakaś dziewczynka, która wyjechała na obóz? Czternaście prezentów, trzynaście dziewczynek. Podarunek od Alice wyglądał bardzo ładnie – matka opakowała go w niebieski błyszczący papier – ale jego kształt zdradzał wszystko. Książka, po prostu książka, a Maddy nie należała do dziewczyn, które ucieszą się z książki. Ona pragnęła nowych podkoszulków odsłaniających brzuch, gumowych bransoletek i lakieru do paznokci, który dawało się zdrapać. Była najmłodsza w klasie, ale wiedziała najwięcej o makijażu. Zawsze przemycała błyszczyk i zielony tusz, aż wreszcie zakonnice ją przyłapały, kazały iść do łazienki i wszystko z siebie zmyć.\nAlice spodziewała się, że matka Maddy też będzie ładna, tak po prostu. Tymczasem okazała się całkiem zwyczajna – na tyle szczupła, aby nosić bikini, lecz sprawiała wrażenie zmęczonej, jakby wycieńczyło ją bycie zgrabną i opaloną. Nawet jej włosy wydawały się zmęczone, przypominały takie, które na reklamach odżywek pokazuje się jako fryzurę „przed”. Dzieci ze Szkoły Świętego Wilhelma z Yorku miały matki dwóch zasadniczych rodzajów: pracujące oraz niepracujące. Jednak mama Maddy była Matką, Która Kiedyś Pracowała. Tak przedstawiła się mamie Alice, kiedy ta któregoś dnia zadzwoniła do niej, żeby zapytać o kilka spraw związanych z Ronnie. Alice wiedziała, o czym rozmawiały, bo podsłuchiwała je z drugiego aparatu. Tak zresztą robiła od czasu do czasu.\n– Jestem matką Maddy, kiedyś pracowałam w Piper and Marbury.\nMatka Alice wydała z siebie krótkie „ach”, tak jakby to było coś dobrego. Ona zawsze pochwalała Wszystko Co Twórcze. Jednak Alice zdumiała się, że mama Maddy pracuje jako flecistka*. Myślała, że jest prawniczką. Wyobraziła sobie matkę Maddy w zielonym kapelusiku z piórkiem, wywabiającą dźwiękiem piszczałki dzieci z Hameln, razem ze szczurami. Nie, to szczury wyszły pierwsze, grajek zabrał dzieci dopiero później. A poza tym mama Maddy była pewnie flecistką w orkiestrze, a nie kimś, kto po prostu gra na ulicy albo w cyrku. To chyba fajnie mieć matkę muzyka.\nAle Matka, Która Kiedyś Pracowała, wyglądała, jakby od samego początku przyjęcia bolała ją głowa. Na jej czole widniały cztery zmarszczki niczym dwa identyczne symbole równości, a na grzbiecie nosa coś w rodzaju malutkich nawiasów. Wydawało się, że robią się coraz głębsze i głębsze, więc gdy nadszedł czas rozpakowywania prezentów, jej twarz przypominała trudne zadanie matematyczne, może nawet coś z algebry. W Szkole Świętego Wilhelma nie było rozszerzonego programu, ale siostra Elizabeth zaczęła zadawać Alice dodatkowe prace domowe z matematyki. Alice nie mówiła o tym matce, choć sama nie wiedziała dlaczego. Może przez to, że prawie nie miała tajemnic przed matką, która zawsze dokładnie wiedziała, co ona myśli. Czasem wydawało jej się, że mama mogłaby nie być zadowolona, że córka lubi matematykę – przedmiot niekreatywny i prowadzący do zarabiania pieniędzy, o których Helen Manning zawsze twierdziła, że stanowi prawdziwe źródło wszelkiego zła. Właściwie nie tyle zarabianie pieniędzy, ile martwienie się o nie, liczenie ich. Kiedy Alice po raz pierwszy usłyszała o źródle wszelkiego zła, zapytała, czy bije ono gdzieś w okolicy drogi numer 40. Matka uśmiała się wtedy do łez, a potem uściskała ją i powiedziała:\n– Wiesz, nawet całkiem blisko, gwarantuję ci.\nPrezent Ronnie rozpakowano jako przedostatni. Był owinięty w czerwony papier, który miał zagięcia w nieodpowiednich miejscach, więc każdy widział, że został zdjęty z jakiegoś innego prezentu, złożony w prostokąt i użyty ponownie. Na pierwszy rzut oka nie wyglądał jak papier na gwiazdkowe upominki – brakowało świętych mikołajów, choinek, cukierków, miał po prostu czerwony kolor – ale i tak każdy dobrze wiedział, do czego tak naprawdę służy. Dziewczynka obok Wendy wyszeptała coś i Wendy odwróciła się do Alice. Już miała coś powiedzieć, kiedy otwarto prezent i wszyscy zamilkli.\nPrezentem od Ronnie była Barbie, a żadna piątoklasistka ze Szkoły Świętego Wilhelma z Yorku nie bawiła się Barbie przynajmniej od roku. A jeśli już, to w „operę mydlaną”, gdzie lalka za sprawą Kena zachodziła w ciążę i oboje odbywali serię poważnych rozmów o tym, co teraz mają zrobić i czy to było złe uprawiać tyle seksu, i że już na pewno nigdy więcej tego nie zrobią, jeśli Bóg po prostu zabierze to dziecko. Najważniejszą część tej „opery mydlanej” stanowił sam początek, kiedy kładło się Kena na Barbie i udawało te śmieszne odgłosy. Ale to była tajna zabawa tylko dla dwóch osób. Gdy inni patrzyli, za jedyną odpowiednią reakcję na widok Barbie uważano uprzejme znudzenie, tak jakby się nie pamiętało, do czego lalka właściwie służy. Jakby nigdy nie oglądało się jej pod Kenem, krzyczącej „och, och, och!”.\nTak więc sama Barbie była czymś wystarczająco niestosownym. A okazało się jeszcze, że ta jest czarnoskóra. Czarne Barbie robiono dla czarnych dziewczynek – i o to chodziło, a nie o jakieś uprzedzenia rasowe, o których dzieci ze Szkoły Świętego Wilhelma z Yorku wiedziały, że są czymś złym. Gdyby jakaś dziewczynka miała, powiedzmy, dziesięć Barbie, jedna z nich mogłaby mieć czarną skórę, bo taką dziewczynkę stać na urozmaicenia. Szczerze mówiąc, Maddy była taką dziewczyną. Ona mogłaby dostać na własność całe miasteczko Barbie, tak bogatych miała rodziców. Ale była już za duża na lalkę Barbie.\nCo jeszcze gorsze, lalka okazała się Barbie Bożonarodzeniową, a był środek lipca.\nMiała czerwony płaszczyk i obszytą futerkiem czapkę, więc nawet Alice, która czasem wolno pojmowała to, co inne dziewczynki chwytały w lot, uświadomiła sobie, że ta lalka jest przecenioną zabawką z Toys for Tots. Ojciec Ronnie zawsze przynosił do domu tego rodzaju rzeczy – bombonierki w kształcie serca pod koniec lutego, czekoladowe króliczki w maju, meble ogrodowe w październiku. Alice kiedyś usłyszała, jak jej matka mówi, że ciężarówka z logo Coca-Coli, którą jeździ pan Fuller, wraca do domu pełniejsza, niż wyjeżdża. Nie do końca wiedziała, o co w tym chodzi, lecz doszła do wniosku, że na pewno nie o coś dobrego, a na pewno nie o coś miłego.\n– Dziękuję, Ronnie. – Maddy należała do dziewczynek, które słowa w rodzaju „ładna sukienka” czy „podoba mi się twoja fryzura” potrafiły wypowiedzieć tonem tak obelżywym, że brzmiało to gorzej niż cokolwiek, co mówiono nawet w filmach tylko dla dorosłych. W szkole często mówiła „tak, siostro” w taki sposób, jakby to było wyzwisko. Alice, miewająca problemy z powiedzeniem rzeczy, które akurat należało powiedzieć, bacznie obserwowała Maddy i próbowała dociec, jak można nikomu nie podpaść, a jednocześnie być tak złośliwą. Chodziło o niedopasowanie ust i oczu, żeby usta mówiły ładnie i stosownie, a oczy iskrzyły się hardo, choć bez przesady. Ronnie z kolei robiła na odwrót. Oczy zawsze miała szeroko otwarte i patrzące ze zdumieniem, usta zaś skrzywione i drwiące.\n– To głupia lalka dla czarnuchów – powiedziała, wyrywając ją Maddy i ciskając do brodzika. – Moja mama chciała się jej pozbyć.\nAle matka Maddy krzyknęła głośniej niż przedszkolak, tak jakby cios miał naprawdę dużą siłę. Dziewczynki też krzyknęły, jak gdyby właśnie zobaczyły samochód roztrzaskujący ogrodzenie brodzika.\n– Uderzyłaś moją mamę – stwierdziła Maddy. – O Boziu, ona uderzyła moją mamę.\n– Uderzyłaś moją mamę. Uderzyłaś dorosłego – zakipiały głosy innych dziewczynek, pełne szoku, choć też trochę podekscytowane.\n– Pewnie jesteś już zmęczona upałem i zabawą. Czy jest ktoś, po kogo mogę zadzwonić, żeby cię zabrał?\nTrzymała już w ręku telefon komórkowy...\n– Przyszłam z Alice – powiedziała Ronnie, łapiąc koleżankę za ramię. – Musimy iść do domu razem.\n– W porządku – oznajmiła matka Maddy. – Tak czy owak, myślę, że będzie lepiej, jak pójdziecie we dwie. Teraz idziecie do domu twojej ciotki? Po tej stronie Edmondson? Dobrze.\nWcale nie było dobrze ani w porządku, nie było też sprawiedliwie. Alice zwlokła się z ławki i zabrała ręcznik i buty. Współczujące spojrzenie Wendy jeszcze bardziej popsuło jej humor. Ronnie weszła do brodzika po lalkę, a kiedy wracała, Barbie dwa razy jej wypadła. Ubranko lalki przylgnęło do jej twardego ciałka, kropelki wilgoci zaperliły się na brązowych nogach. Alice miała ochotę zanurzyć stopy w brodziku.\nTak więc wyszły, zostawiając za sobą dwa ciągi wilgotnych odcisków stóp, jeden bardziej wysforowany do przodu niż drugi. Ślady niby wspólne, lecz zarazem osobne, połączone tylko rażącą niesprawiedliwością zwykłych codziennych przypadków. Schodami w górę, przez olbrzymią czerń parkingu, i potem wzniesieniem prowadzącym do Edmondson, gdzie Ronnie wcisnęła srebrny przycisk na przejściu dla pieszych, chociaż każdy wiedział, że światła same się zmieniają co jakiś czas, a przycisk jest tylko na pokaz.\n– Moja ciotka latem pracuje w Crab House przy drodze numer 40 – odparła. – Poza tym nie lubi, jak do niej przychodzę. Pokłóciła się o coś z moim tatą.\nPrzejście przez szeroką i ruchliwą Edmondson Avenue okazało się łatwe, bo zielone światło paliło się cały czas. Alice wiedziała, że łamią reguły, ale to było radosne, stanowiło obietnicę rzeczy, jakie mogły pojawić się po rozpoczęciu nauki w nowym gimnazjum. Matka obiecała, że pozwoli jej robić makijaż – w każdym razie używać szminki – a włosy zacznie ścinać jej fryzjer w salonie, nie maszynka w kuchni. Chociaż do rozpoczęcia roku szkolnego zostało jeszcze trochę czasu, Alice już myślała o wyprawie do sklepu po szkolne przybory i ubrania. Będzie potrzebowała nowych ubrań, skoro przestanie codziennie nosić mundurek.\nGdy bezpiecznie przeszły przez Edmondson, uznała, że teraz skierują się na zachód do postrzępionej odnogi ulicy Nottingham, gdzie obie mieszkały. Jednak Ronnie chciała pójść trasą, którą nazywała skrótem, chociaż bardziej pasowałaby nazwa „wzdłuż”: przejść obok większych domów, które usadowiły się przy rozległych zielonych trawnikach z małymi żółtymi znakami ostrzegającymi psy i dzieci, aby trzymały się z daleka ze względu na chemikalia.\nWyraźnie czekała na jakąś odpowiedź, więc Alice rzekła: – I stoi tak blisko krawędzi schodów. Mógłby się stoczyć. – Po prostu się sturlać. – Chyba że ma włączone hamulce – zaznaczyła Alice.\nRonnie chwyciła ją za łokieć i szczypiąc, szarpnęła nim do góry. Alice spojrzała na siniak po innym uszczypnięciu i przypomniała sobie szczęk zębów matki Maddy, kiedy pięść Ronnie trafiła ją w brodę. Nie, to nie był dobry dzień na sprzeciwianie się Ronnie.\n– Nie powinna go tak zostawiać nawet na chwilę – oznajmiła Ronnie. – Wszystko może się zdarzyć. Ktoś powinien opiekować się dzieckiem.\nPodkradły się do drzwi. Wprawiona w nie szyba, gęsto przetkana metalem, była tak mało przejrzysta, że nie zdołały wiele dojrzeć we wnętrzu chłodnego, ciemnego domu. Niczego też nie słyszały. Żadnych kroków, żadnych głosów.\n„Czy kogoś wołałyście?” Później powtarzano to pytanie wiele razy, na wiele różnych sposobów. „Pukałyście? Naciskałyście dzwonek?” Czasem Alice odpowiadała „tak”, czasem zaś „nie”, a cokolwiek mówiła, było prawdą właśnie wtedy, kiedy to mówiła. W jej umyśle istniało tysiące wersji tego dnia. Wołały. Dzwoniły. Pukały. Sprawdzały, czy drzwi są zamknięte, a gdy okazały się otwarte, weszły do środka i zadzwoniły na 911. Matka dziecka tak się ucieszyła, że dała im dwadzieścia dolarów, zadzwoniła do gazet i telewizji, a one stały się bohaterkami.\nPrzez większość czasu Alice miała pewność co do jednego: zapukały do tych szklanych drzwi z drucianą siatką, tak gęstą i drobną, że nie dawało się zobaczyć wnętrza domu. To była jakby zasłona na zasłonie: kunsztowny wzór z metalu, coś jak w zamku. Kończyło się długimi cienkimi szpicami, dłuższymi od ich głów.\n– Jesteśmy za małe na opiekunki do dzieci – odparła Alice, która już pytała o to mamę na początku lata, gdy szukała sposobu zgromadzenia tylu pieniędzy, by wystarczyło jej na buciki z przejrzystego tworzywa. – Żeby być opiekunką, trzeba chodzić do liceum.\nRonnie pokręciła głową. – Powinnyśmy się zająć tym dzieckiem. Dziecko spało na boku, tak że jeden jego pucułowaty policzek był płaski, a drugi, pyzaty, przypominał napełniony wodą balon, którego zawartość przesunęła się na bok. Miało na sobie różowy bawełniany pulowerek, różowe skarpetki i różową czapeczkę z takiego samego materiału.\n– To z Baby Gap – powiedziała Alice. Uwielbiała tę firmę.\nKiedy później Alice rozmawiała z matką i kobietą o pryszczatej twarzy, taką „wyszukaną”, Alice zrozumiała, o co chodziło Ronnie. Helen i ta kobieta ciągle, raz za razem, pytały ją, co dokładnie Ronnie powiedziała. Powinnyśmy się „zająć” tym dzieckiem? Powinnyśmy się zająć „tym dzieckiem”? Jednak Alice, mimo dobrych chęci, nie potrafiła sobie przypomnieć, na co Ronnie położyła akcent. Pięć słów, których wypowiedzenie trwa nie dłużej niż pięć sekund. Powinnyśmy się zająć tym dzieckiem. Powinnyśmy się zająć tym dzieckiem. Powinnyśmy się zająć tym dzieckiem. Powinnyśmy się zająć tym dzieckiem. Były grzeczne, chciały pomóc. Ludzie lubią dzieci, które są grzeczne i chcą pomóc. To właśnie ciągle tłumaczyła Alice. Że próbowały być grzeczne.\nA co Ronnie mówiła swoim dorosłym: rodzicom, przystojnemu panu o lśniących jasnych włosach i ubraniu z tkaniny o śmiesznej nazwie? „Kora” – powiedziała matka Alice, widząc tego blondyna w holu. Ale Alice domyśliła się z jej tonu, że chodziło o coś dobrego, tak dobrego jak klasyczny, stylowy albo nawet wyszukany. Co Ronnie powiedziała panu w korze i w co on wierzył, kiedy już było po wszystkim?\nTej jednej rzeczy Alice nigdy się nie dowiedziała, nigdy nie mogła wiedzieć i wciąż nie wiedziała siedem lat później, kiedy stan Maryland wypuścił ją po odbyciu kary za udział w zabójstwie Olivii Barnes.”


sandomierz.gosc.pl → Niebiescy stróże\n95 lat Policji. Przez prawie wiek zmieniały się jej mundury, dystynkcje, wyposażenie i zależność polityczna. Niezmienna pozostała sama misja: strzec porządku publicznego i dobra obywateli.\nPrzy ostrowieckiej kolegiacie niecodzienny ruch. Tylu policjantów jeszcze to miejsce nie widziało. Kompania reprezentacyjna, liczne poczty sztandarowe, no i obowiązkowo orkiestra policyjna. Wszystko zapięte na ostatni guzik od galowego munduru. Zabrzmiały kościelne dzwonki, padła komenda: „Naprzód marsz!” – i ruszają. W Eucharystii pod przewodnictwem bp. Krzysztofa Nitkiewicza, którą koncelebrowali policyjni kapelani, modlono się w intencji bezpiecznej i dobrej służby dla świętokrzyskich policjantów.\n– Każdego dnia rzucacie w naszą polską ziemię ziarno dobra i troszczycie się o to, aby ono wykiełkowało, aby mogło rozwijać się i wydać owoc. Rzucajcie dalej to ziarno obficie i z miłością: ziarno dobrego słowa i życzliwości, wyrzeczenia i staranności w pełnieniu służby, ziarno, w którym spoczywa wielka moc, choć ziemia, na którą ono spada, nie zawsze jest najwyższej klasy – mówił bp Nitkiewicz. Pieśń „Boże, coś Polskę” zakończyła wspólną modlitwę. Na ostrowieckim rynku przy ostrym słońcu policjanci z całego województwa zbierają pochwały i podziękowania. Na wielu piersiach zawisa medal lub odznaka za długoletnią i nienaganną służbę. Inni dostają awanse na wyższe policyjne stopnie. Mała Ania z trudem przeciska się przez tłum fotografów, aby sama uwiecznić salutującego tatę, z dumą mówiącego: „Ku chwale ojczyzny”. Laurką dla komendy wojewódzkiej jest resortowy awans samego komendanta świętokrzyskiego Jarosława Szymczyka, który otrzymuje generalskie szlify. Kolejnym wyróżnieniem jest nowy sztandar dla miejscowej komendy od mieszkańców Ostrowca Świętokrzyskiego. W inne klimaty przenosi wszystkich grupa rekonstrukcyjna w odtworzonych strojach i wyposażeniu policjantów sprzed stu lat. Podziw budzi pięknie prezentujący się szwadron policji konnej. Uroczystość kończą pokaz musztry paradnej i koncert orkiestry reprezentacyjnej policji. Niemalże wraz z pierwszym akordem rozpoczyna się letnia ulewa. Ostrowiecki rynek tonie w wodzie, a mimo to policyjna orkiestra... ciągle gra.\nmł. insp. Dariusz Chmielowiec komendant Powiatowej Komendy Policji w Sandomierzu – Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, jak wiele zadań związanych z bezpieczeństwem spoczywa na Policji. Codziennie jesteśmy wzywani do wielu interwencji, żeby bronić bezpieczeństwa osób, ich mienia czy porządku publicznego. Do tych spraw dochodzą inne współczesne zagrożenia, jak przestępstwa gospodarcze czy internetowe lub używanie środków odurzających. Dlatego praca policjanta to ciężka służba, która nie zawsze wiąże się z wdzięcznością. Jednak dla nas stanowi ona szczególną misję, której solidne wypełnienie przynosi satysfakcję, a w dalszej perspektywie także ludzkie uznanie. A to jest dla nas szczególnym priorytetem.\nasp. Jacek Kulita oficer prasowy komendy w Sandomierzu – Jak w każdym zawodzie związanym ze swego rodzaju misją ważną rzeczą są osobiste predyspozycje do wykonywania danej pracy. Zawód policjanta to odpowiedzialna praca, często w bardzo skrajnych, kryzysowych i ekstremalnych sytuacjach. Dlatego każdy kandydat przechodzi solidne sito egzaminacyjne. Pierwszym warunkiem są nieskazitelna opinia i czysta kartoteka, czyli niekaralność. Kolejne wymogi to doskonała sprawność fizyczna oraz odpowiednie predyspozycje psychiczne i wiedza ogólna. Po przeszkoleniu podstawowym w szkole policyjnej młodzi adepci trafiają do wyznaczonych komend, gdzie odbywają służbę kandydacką, a następnie trzyletni okres służby przygotowawczej. Tak naprawdę proces szkolenia trwa przez cały okres służby.\nKryminalni zawsze lojalni\nnadkomisarz Piotr Smoliński – W skład wydziału kryminalnego wchodzą: zespół dochodzeniowo--śledczy, technicy kryminalni oraz zespół do walki z przestępczością gospodarczą. Ostatnio obserwujemy znaczny wzrost dochodzeń związanych z naruszeniem prawa, związanych z internetem i przestępstwami gospodarczymi. W tych nowościach musimy być na bieżąco i czuwać także nad bezpieczeństwem tego sektora. Dużym zagrożeniem, szczególnie dla ludzi młodych, jest używanie środków odurzających. Sięgają po nie często z ciekawości, a kończy się to osobistą tragedią bądź wejściem w konflikt z prawem.


Sposoby na walkę z bezsennością - Dzieci i zdrowie\nSposoby na lepszy apetyt malca\nKiedy na świecie nareszcie pojawia się długo oczekiwany potomek, rodzice tracą dla niego głowę. Również do tego stopnia, iż choćby najmniejsze kaszlnięcie czy kichnięcie dziecka wzbudza u nich niepohamowany i kontrolowany strach i niepokój. Dlatego też dobrze jest by do niektórych spraw podchodzić z większym spokojem. Owy spokój można osiągnąć poprzez choćby naukę i edukację na dany temat. Warto zainteresować się, jeszcze zanim nastąpi rozwiązanie, sposobami pielęgnacji noworodka, skonsultować wszelkie wątpliwości z lekarzem lub bardziej doświadczonymi bliskimi. W takich sytuacjach własna mama, czyli przyszła babcia stanowi naprawdę wspaniałe źródło niezbędnych informacji i różnego rodzaju porad. Można nawet zaryzykować stwierdzenie, iż tego rodzaju źródło jest o wiele lepsze niż te książkowe. Choć w dzisiejszych czasach, kiedy to księgarnie pełne są różnego rodzaju publikacji na temat macierzyństwa, trudno jest stwierdzić co tak naprawdę stanowi doskonałe źródło. Warto jednak nie opierać się jedynie na książkach i magazynach, ale pozwolić sobie na to by do głosu dochodziła także intuicja. alluramin dawkowanie


7 myśli na temat krótkiego kina czyli 12 edycja festiwalu Żubroffka - u Literatki\nStrona główna Na ekranie\t7 myśli na temat krótkiego kina czyli 12 edycja festiwalu Żubroffka\nNa ekranieUciechy dla intelektu\nLiteratka 12 grudnia 2017\nKrótki metraż jest jak żubr – ciężki, osobliwy i w najlepszej kondycji na Podlasiu. Któż jednak odmówiłby mu uroku i szacunku? Jeśli to stwierdzenie Was nie przekonuje to albo nigdy nie byliście na festiwalu Żubroffka, albo wybitnie nie rusza Was krótki metraż. To nic. Dziś przekażę Wam siedem luźnych spostrzeżeń dotyczących tegorocznego krótkiego kina i – być może – zaintryguję nawet najbardziej zagorzałych przeciwników. I żubrów, i krótkometrażówek.\nDla niewtajemniczonych – festiwal Żubroffka to pięciodniowy maraton krótkiego metrażu, dzięki któremu stolica Podlasia zmienia się w stolicę krótkiego kina. Od czterech lat co roku konsekwentnie biorę w nim udział – nie zmieniła tego nawet przeprowadzka do Warszawy. Grudzień bez filmów pod znakiem Żubra to nie grudzień. W tym roku podczas festiwalu miałam okazję obejrzeć tylko 26 produkcji spośród setek wyświetlonych. Jeśli jednak mam prawo ocenić całość przedsięwzięcia na podstawie tej niewielkiej próbki, mogę z całą stanowczością powiedzieć, że ta edycja była jedną z najlepszych. Nie zamierzam jednak opisywać Wam każdego obejrzanego filmu po kolei, bo dla nieobecnych prawdopodobnie byłoby to nudne i żmudne. Chcę opowiedzieć Wam o tym, co mnie w tegorocznym krótkim metrażu zaskoczyło, zdenerwowało i sprawiło, że chciałam zamykać oczy.\n1. Jestem wystarczająco duża by chodzić na filmy 18+\nTraf chciał, że dwa sety z pięciu, na których w tym roku się pojawiłam, nie miały kategorii 16+ jak reszta, a 18+. Bardzo intrygowała mnie ta granica. Podejrzewałam, że przynajmniej część filmów będzie posiadała znamiona erotyki i brutalności. Nie myliłam się – większość z nich nie tylko zawierała momenty, ale na nich zasadzała rdzeń akcji. Mimo faktu, że oglądać takie produkcje możemy od osiągnięcia prawnej granicy dorosłości, niektórzy z nas nigdy nie dorosną do ich rozumienia. Ja, w wieku 22 lat, mogę śmiało stwierdzić, że osiągnęłam ten stopień artystycznej dojrzałości, w której jestem w stanie przejść ponad samą kontrowersyjnością niektórych scen, by dostrzec ich wpływ na całość obrazu. Sceny 18+ to narzędzie, które – umiejętnie wykorzystane przez twórców – potrafi w niezwykły sposób wpłynąć na kompleksowe zobrazowanie tematu, bez nich znacznie spłycone.\n2. Animacja potrafi być bardzo brutalna\nNiewiele ludzi zdaje sobie sprawę z istnienia takiego gatunku filmowego jak animowany dokument. To zestawienie może się wręcz wydawać śmieszne – czy dokumentowanie za pomocą innych narzędzi niż kamera może w ogóle być skuteczne? W mojej opinii często jest jeszcze bardziej skuteczne niżeli konwencjonalny dokument. Możliwości, jakie dają techniki plastyczne, często w bardziej dosadny i dosłowny sposób pokazują zjawiska, których nie mielibyśmy odwagi nakręcić. Animacja Call of cuteness w wielu obszarach stykała się z animowanym dokumentem. Zestawiała koty stanowiące obiekt internetowego kultu z kocimi obiektami brutalności i ludzkiego okrucieństwa. Animowana forma absolutnie nie złagodziła przekazu, a ta krótka produkcja o samej słodyczy była jedynym filmem podczas całego festiwalu, przy którym miałam nieodpartą pokusę by odwrócić wzrok.\n3. Kolaż to świetne narzędzie do pokazania procesu przeżuwania\nKontynuujemy temat animacji i przemocy, tym razem w kolażowym wydaniu. Miałam szczęście podczas festiwalu trafić na dwie animacje bazujące na technice kolażu – możecie się domyślić, jaki był mój zachwyt. Czarnoksieżnik z krainy U. S. zrobił na mnie dużo mniejsze wrażenie, przede wszystkim ze względu na satyryczną, ale dość banalną fabułę (o banale opowiem Wam jeszcze odrobinę niżej). Course of flesh było z kolei znakomitą i absolutnie niebanalną historią pewnej bardzo samotnej małpki i towarzyszy jej niedoli. Myślałam, że kolaż niczym mnie już w życiu nie zaskoczy. Okazało się jednak, że nic bardziej mylnego. Kolaż to nie tylko świetne narzędzie do wytworzenia surrealistycznego klimatu, zobrazowania dosadnej brutalności, ale – przede wszystkim – do pokazania procesu żucia. Bo czyż kotłowanina zrekonstruowanego obrazu postaci nie jest do tego celu doskonała?\n4. Scenografia wywiadów w filmach dokumentalnych robi robotę\nFilmy dokumentalne, te nieanimowane, maja często bardzo podobny sposób prowadzenia – wydarzenia, wywiady, opowieści przedstawiane są w konwencji realistycznej i rzadko w ich formule znajduję coś odkrywczego. W dokumencie Pierwszy polak na Marsie absolutnie zakochałam się w sposobie prowadzenia wywiadów. Wręcz scenograficzne ustawienie postaci w miejscach, z którymi jasno możemy je utożsamić sprawiało, że wypowiedzi nabierały fabularnego, nieco surrealistycznego charakteru. Osoby opowiadające o poczynaniach Pana Kazimierza w jego dążeniu do spełnienia kosmicznego marzenia, były sportretowane w charakterystycznym sobie, wiejskim otoczeniu – kościół, kanapa, łazienka… Takie kompozycje słów i miejsc w fantastyczny sposób obrazowały realia życia i środowiska bohatera. Doskonale pokazywały, że nawet dokument potrafi być odkrywczy i artystyczny.\n5. Nawiązania biblijne mogą pojawić się nawet w holenderskim sklepie botanicznym\nNigdy nie sądziłam, że doczekam czasów, w których nawiązania biblijne w zderzeniu z dramatem bezpłodności umiejscowionym w holenderskim sklepie botanicznym stworzą tak kompletny i trafny obraz. Doczekałam się w produkcji Botanica nie znam żadnego innego obrazu filmowego, w którym analogie te tak naturalnie stanowiłyby kanwę filmu absolutnie niezwiązanego z religią. To skłania mnie do refleksji, że wszelkie doszukiwanie się antyku i chrześcijaństwa podczas wielu kursów na wydziale Artes Liberales nie poszło na marne. Znajomość tradycyjnej ikonografii i motywów pozwala z dużo większą pewnością docenić obrazy, które bez takich spostrzeżeń wiele tracą.\n6. Wojna, natura, seksualność\nKrótki metraż oglądany cyklicznie jest świetnym źródłem obserwacji globalnych zjawisk i trendów tematycznych. W tym roku widać to było zdecydowanie silniej niż wcześniej, być może ze względu na bardzo dobry podział tematyczny setów. W tym roku przede wszystkim w wielu kategoriach pojawiał się temat wojny w najróżniejszych obszarach świata (set Cały ten świat I), kwestia natury zarówno jako tło, jak i temat główny (set Cały ten świat II) i seksualność (Grand Prix dla autoerotycznej Cipki, kwestie nienormatywnego postrzegania erotyki w Wyspach, które zwyciężyły kategorie Na skraju). W tak dużym stężeniu filmów krótkometrażowych na miejsce i czas trendy tematyczne widać lepiej i dosadniej. Zauważam, że w twórcach pojawia się coraz większa odwaga by mówić, o tym, co dla nich ważne i jednocześnie odbiegające od akceptowalnego obrazowania rzeczywistości.\n7. Jestem zblazowana i nie lubię banału\nNie wiem, czy to kwestia tego, ze w swoim życiu obejrzałam blisko setki filmów krótkometrażowych, ale jestem dość marudna i wybredna jeśli chodzi o konwencjonalny sposób przedstawiania. Są filmy, w których już na początku wiem, co się zdarzy i w jaki sposób zostanie pokazane. Szczytem przewidywalności w tym roku okazał się dla mnie film 60 kilko niczego. Choć w nakręcony słusznej sprawie nielegalnego zatrudniania Ukraińców w Polsce, miał banalną fabułę, byłam w stanie nawet przewidzieć ujęcie końcowe. Dużo bardziej cenię sobie świeże i niekonwencjonalne podejścia do tematu. Takie, które zapadają w pamięć i absolutnie nie dają się z niej wyrzucić. Na szczęście i takich na Żubroffce nie brakuje.\nOglądacie filmy krótkometrażowe? Jeśli tak to czego Was uczą? Jakie są Wasze ulubione? Byliście kiedykolwiek na Żubroffce lub innym festiwalu tego rodzaju filmów? Jeśli nie i lubicie krótki metraż, koniecznie wpiszcie sobie ten festiwal w kalendarz na przyszły rok. To darmowe święto krótkiego kina z całego świata pod pięknym, podlaskim żubrem!\n7 myśli na temat krótkiego kina czyli 12 edycja festiwalu Żubroffka was last modified: Marzec 20th, 2018 by Literatka\nNa co wydaję ostatnie pieniądze? Frywolny wpis...


sok z cytryny | Wege znaczy pyszne!\nSkładniki: 0,5 kg czereśni, pół szklanki wody, 2 płaskie łyżki cukru, sok z połowy cytryny, 2 łyżki kaszy manny, 150 g mąki, 100 g masła (w temp. pokojowej), 50 g cukru pudru. Czereśnie myjemy, usuwamy pestki. Wrzucamy owoce do garnka, zalewamy wodą, dodajemy cukier i sok z cytryny. Gotujemy 5-7 minut. Odsączamy ewentualny nadmiar wody.…\n29 lipca 2016 in owocowe, Słodkości.\nW liściach jarmużu kryją się same skarby: błonnik, magnez, cynk, karoten, witamina C, witaminy z grupy B i E, żelazo… To wszystko sprawia, że aż chce się jeść. 🙂 Poza tym jarmuż jest naprawdę smaczny i dobrze wypada w rozmaitych kombinacjach. Sprawdziłam, czy będzie pasował do białych szparagów i wiecie co? Pasował idealnie. 🙂 Składniki:…\n25 Maj 2014 in Bezglutenowe, Przekąski, Przyjęcia, Sałatki, warzywne, Wegańskie.


zbinie - 20 Stycznia, 2019 - 09:27\nZe skąpych medialnych przekazów wyłania się obraz szaleńca. Psychopaty w rodzaju Kajetan P. ale osobnika bardziej prymitywnego. U takich zbrodnicze skłonności są właściwie niepowstrzymywalne a nierzadko przybierają postać seksualnej dewiacji, Typowa jest eskalacja, poszukiwanie coraz silniejszych, dostarczających coraz silniejszych bodźców form spełnienia. Wydaje się ,że ów osobnik czerpał...\nCzytaj dalej wpis Anatomia przyczyn zbrodni czyli nieodpowiedzialność\nJeśli podsumować krótko to w skali kraju katastrofalny...\nPrzyszedł taki moment,że Prawo i Sprawiedliwość stało się Pragmatyką i Strategią. Choroba każdej partii władzy , która żegna się w końcu z ideą. Nie powiem ,aby mnie to jakoś szczególnie martwiło , taka jest polityka. Zresztą idee wiecznie żywe to zwykle oznaczają nieludzki koszmar upartego szaleństwa. Jak w przyrodzie naturalna jest zdrowa wymiana, zapewne teraz otwiera się pole dla jakieś nowej...\nCzytaj dalej wpis Ułamkowe widzenie\nzbinie - 4 Września, 2018 - 23:02\nStraszna rzecz się stała. Obrażono cynicznego radykała.\nWrażliwy człowiek Leszek M. został boleśnie dotknięty tytułem publikacji.\nTak ten sam Leszek M. , co o powstańcach warszawskich mówił: postacie w łachmanach pełzające w morzu ruin” . Ten sam Leszek żujący gumę w czasie mszy pogrzebowej Papały. Insynuujący ,że Jarosław Kaczyński przyczynił się do śmierci Leppera... Leszek Miller – dyżurny...\nCzytaj dalej wpis Sznur\nNa wstępie chciałbym się króciutko odnieść do referendum prezydenta Dudy. Uważam je za przedsięwzięcie karykaturalne by nie rzec mocniej szydercze. Nie wchodząc w szczegóły temat jest za grubego kalibru by w ogóle opracowywać jakiekolwiek pytania bez długiej dyskusji wciągającej choć pośrednio WIĘKSZOŚĆ obywateli. By ograniczać się horyzontem jakiejś okrągłej rocznicy czy małostkowywą chęcią...\nCzytaj dalej wpis Dlaczego potrzebujemy nowej konstytucji\nzbinie - 22 Czerwca, 2018 - 03:31\nPrzyznam ,że niecierpliwie czekam na raport spółki za II kwartał 2018.\nTo tak pomyślałem ,że może kilka słów dlaczego. Ponieważ raport za I kwartał wyglądał bardzo obiecująco:)\nMoże warto przypomnieć.\nSpółka w ciągu I kw 2018 dysponując ok 1mld kapitału wygenerowała 13,1 mln wyniku operacyjnego co już nie wygląda dobrze.\nA jest to wynik księgowy bo składa się na niego m.in. zysk ze sprzedaży...\nCzytaj dalej wpis Grupa Agora - jest dobrze czy źle?\nPodejrzenia są dwa . Raz...\nzbinie - 16 Maja, 2018 - 23:18\n„Ojcowie nasi oddawali cześć [Bogu] na tej górze, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy czcić [Boga]». 21 Odpowiedział jej Jezus: «Wierz Mi, kobieto, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca. 22 Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie bierze początek od Żydów. 23 Nadchodzi jednak godzina,...\nCzytaj dalej wpis Chrześcijanin schodzący z góry\nCo prowokowało dobitniejsze...\nA w sumie nie myślę też, choć to już po długim namyśle, aby powodem głównym tego co się rozlało było to jacy są Żydzi albo jak się...\nKtoś z nas kiedyś patrząc wstecz\nWspomni kasta story sprzed lat\nPapierowy sędzia wpadł gdy kradł\nKryminalny kończy się film\nMoże to był skandal,może żart\nTak naprawdę to niekoniecznie potrzebujemy reformy sądownictwa. Przede wszystkim potrzebujemy zmian kadrowych. Przeżyłem już dziesiątki reform w „tym kraju”. I każdej towarzyszyło jałowe oczekiwanie na efekt, który nie mógł nastąpić. Jest to jedno z tych paskudnych obciążeń komunistycznych, ta wiara w system i mechanizm. Nic nie zastąpi odpowiedzialności, decyzyjności tym bardziej cech osobowości...\nCzytaj dalej wpis Błąd prezydenta\nPrzede wszystkim nie jest i nigdy nie było prawdą jakoby dochody budżetu pochodziły tylko z daniny obywatela. Przez ten fałsz może powstawać iluzja jakoby podatek był rodzajem składki na wspólne przedsięwzięcie i jedynym celem pragmatycznej analizy powinno być zapewnienie akceptowalnej formuły podziału wkładu i korzyści. To wstęp do emocjonalnych i nonsensownych sporów komu należy się nagroda za...\nNie warto byłoby się tym zajmować gdyby...\nCzytaj dalej wpis Incydent\n"Korpus sędziowski musi stanowić elitę narodu.Sędzia musi z wielkim wyczuciem, instynktownie, pojmować intencje ustawodawcy i uzupełniać jego dzieło. Trzeba, żeby sędzia widział z należytego dystansu zamiary i cele ustawodawstwa i cały rodzaj przewidywanych tendencji, których wyrazem ma być orzecznictwo. W czasie pokoju może się zdarzyć, że powszechny ludzki punkt...\nTak jak istnieje w fizyce ogólna teoria względności ,o której na co dzień można zapomnieć tak istnieje też ogólniejsza ekonomia. Taka , która podważa znane prawa:to że narody bogacą się pracą,czy to że dochody państwa pochodzą z kieszeni podatnika . Można powiedzieć,że znajdująca dla ogółu zagadnień gospodarki towarowo-pieniężnej prostsze i dosadniejsze wytłumaczenie.\nWszystko w gruncie rzeczy...\nSytuacja jest już dość trudna a za sprawą poprawności politycznej większość Francuzów nie ma nawet świadomości problemu. Dzietność rodzin muzułmańskich jest co najmniej dwukrotnie większa . Z braku wiarygodnych danych statystycznych trudno ocenić kiedy nastąpi moment gdy ludność muzułmańska będzie stanowić ok.50% - czy to kwestia jednego czy dwóch pokoleń. Co wtedy się...\nPrezes zmiażdżył opozycję. I to bardzo skromnymi środkami. Pełzające reformy, niewielka poprawa sytuacji niektórych grup społecznych. Nieco większa stabilność i bezpieczeństwo. Sondaże jeszcze nie oddają skali przewagi nad polityczną konkurencją. I może długo jeszcze nie będą oddawały. Ponieważ opozycja prowadzi namiętną kampanię polityczną niczym w czas przedwyborczy a PIS spokojnie działa. A...\nGranice wolności to odwieczny dylemat. W gruncie rzeczy to jak społecznośc potrafi je wytyczać i reguł pilnować to jeden z wyznacznikow poziomu...\nCzytaj dalej wpis klątwa wolności?\nBezsilność świata wobec zbrodni wojennych ,gdzieś tam , daleko, nie wynika z obojętności . Już bardziej z tego ,że...\nCzytaj dalej wpis Diabeł kocha hasła i proste recepty\nBiznes Jurasa. Przekręt ,złoty melon, kokosy...


Jak wybrać firmę windykacyjną? | Lex Legis Group - Kancelaria Prawna\nRynek podmiotów, zajmujących się odzyskiwaniem należności, jest bardzo pojemny. Osoba wierzyciela stoi zatem przed trudnym wyborem i koniecznością dokonania selekcji profesjonalnych firm, zajmujących się windykacją. Przy wyborze firmy należy powziąć pewne dane, niezbędne do prawidłowego podjęcia decyzji o powierzeniu prowadzenia sprawy danemu podmiotowi. Te dane to informacje o samym przedsiębiorstwie, sposobie jego działania, a także dane dotyczące umowy prowadzenia windykacji.\nIstotne jest zadanie pytania o referencje danej firmy windykacyjnej oraz\no doświadczenie w branży i o to, czy firma windykacyjna ma możliwość współpracy z klientem za pośrednictwem indywidualnego i przeznaczonego mu opiekuna. Należy również uzyskać odpowiedź na pytanie, czy przed przyjęciem zlecenia firma przeprowadza weryfikację dłużnika.\nOpinie byłych i obecnych klientów są ważnym czynnikiem, który niewątpliwie wpływa na dokonanie wyboru. Warto zatem pofatygować się i zapytać byłych klientów\no nawiązanie i przebieg współpracy z danym podmiotem. Niektóre firmy windykacyjne dysponują wybitnymi specjalistami, którzy przejmują na siebie odpowiedzialność za odzyskanie należności. Sposób prowadzenia windykacji uzależniony jest od branży, w której powstał dług. Różnice w sposobie prowadzenia samego procesu windykacyjnego mogą być ogromne, co jest zależne od branży.\nIstotne jest także sprawdzenie, czy firma windykacyjna oferuje wsparcie indywidualnych opiekunów. Jest to istotne, gdyż zleceniodawca będzie mógł mieć stały kontakt z zaznajomioną z jego sprawa osobą – w postaci rozmów telefonicznych lub korespondencji e-mailowej, co wpłynie na bieżące informowanie o statusie zleconej sprawy.\nWażne jest także, aby wyszukać firmę, która przed przyjęciem zlecenia analizuje sytuację dłużnika. Zapewnia to większą skuteczność podejmowanych działań i wpływa na ostateczne zakończenie sprawy.\nNie można również zapominać o informacjach, dotyczących samej umowy zlecenia odzyskania należności. Ważna jest forma samej umowy, a także to, czy umowa będzie możliwa do wypowiedzenia i jakie będą tego konsekwencje dla każdej ze stron. Możliwe jest podpisanie zlecenia windykacji bądź też powierniczego przelewu wierzytelności. Pierwszy typ umowy jest bezpieczniejszy, gdyż przez cały okres windykacji wierzytelność pozostaje własnością klienta.


Poradnia – logopedia, psychologia, doradztwo, psychoterapia\nStrona głównaStrona główna Poradnia\nW Kaszubskim Centrum Edukacji VADEMECUM znajdziesz fachową pomoc terapeutyczną, logopedyczną oraz z zakresu doradztwa zawodowego. Nasza poradnia jest otwarta dla każdego, kto potrzebuje wsparcia i wskazówek od profesjonalnych terapeutów oraz trenerów. Zarówno dzieci, młodzież, jak i dorośli znajdą tu coś dla siebie.\nDo każdej osoby podchodzimy w sposób indywidualny, maksymalnie spersonalizowany. Chcemy, abyś czuł, że jesteś dla nas ważny, a Twoje problemy także zasługują na uwagę. Dlatego umawiając Cię na wizytę zawsze bierzemy pod uwagę Twoje możliwości i potrzeby, a podczas spotkań z ekspertami dajemy Ci szansę na dokładne opowiedzenie o tym, co Cię trapi.\nW Stowarzyszeniu Kaszubskie Centrum Edukacji VADEMECUM spotkasz się z:\npsychologiem – porozmawia z Tobą, pomoże rozwiązać bieżące problemy, da wsparcie i zmotywuje do działania, nauczy jak radzić sobie z przeszkodami dnia codziennego,\npsychoterapeutą – pomoże uwolnić się od destrukcyjnych nawyków i toksycznych relacji, nawiąże do problemów, które ciągną się za Tobą od dawna, dzięki czemu odzyskasz spokój i kontrolę nad swoim życiem,\nlogopedą – pomoże uporać się z wadą wymowy, abyś mógł poczuć się pewniej i bezpieczniej. Nauczysz się poprawnej artykulacji, zniwelujesz również deficyty powstałe na skutek chorób czy wypadków,\ndoradcą zawodowym – pomoże stworzyć nowe, wartościowe CV oraz list motywacyjny, które oddadzą Twój charakter oraz doskonale zaprezentują Twoje talenty i umiejętności. Pomoże przygotować się na rozmowę o pracę,\ntrenerem wspomagającym wczesny rozwój – zapewni Twojemu maluchowi specjalistyczną pomoc w każdej sferze życia.


Tanie rozwiązania opakowaniowe w branży e-commerce – Zdorganika\nTanie rozwiązania opakowaniowe w branży e-commerce\nRozwijający się rynek e-commerce, czyli handel elektroniczny zanotował w 2020 roku znacznie większy wzrost, niż przewidywali analitycy. Było to spowodowane pandemią i związanymi z nią obostrzeniami, które do zakupów internetowych skłoniły nawet największych sceptyków. Prowadząc sprzedaż internetową, wiele zależy od sposobu pakowania zamówień. Sprawdź, jak niskim kosztem zabezpieczyć produkt do wysyłki.\nRola, jaką pełni opakowanie\nTo, jaki rodzaj zabezpieczenia przesyłki wybierzesz, zależy od charakterystyki sprzedawanego towaru. Choć z wysyłką najsilniej kojarzą się opakowania tekturowe, to polecane są one dla przesyłek o większych gabarytach. Jak natomiast zabezpieczyć przesyłki niewielkich rozmiarów tak, aby koszt opakowania nie przewyższał wartości towaru? Warto mieć na uwadze, że klienci coraz częściej zamawiają produkty o wyjątkowo niskiej wartości. W takiej sytuacji dodanie kosztu opakowania do ceny produktu sprawi, że Twoja oferta nie będzie atrakcyjna. Rozwiązaniem będą tanie rozwiązania, które znajdziesz, klikając w ten link https://www.biurowi.pl/. Pamiętaj, że obecnie opakowanie spełnia nie tylko funkcję bezpieczeństwa, ale pośrednio przyczynia się także do tego, jak postrzegana jest Twoja firma. Właściwie zaprojektowany, ustandaryzowany system pakowania zamówień w Twojej firmie pełni także rolę marketingową. Szczególną uwagę przywiązują do tej kwestii sprzedawcy w branży beauty, którzy wykorzystują szansę, jaką daje unboxing do nawiązania relacji z klientem. Nawet jeśli prowadzisz sprzedaż za pośrednictwem internetowych serwisów sprzedażowych, możesz dołączyć do przesyłki wizytówkę lub dedykowany liścik – wszystko to, aby nakłonić klienta do dalszej współpracy.\nJak pakować małe przesyłki?\nNajtańszym rozwiązaniem dostępnym na rynku są zwykłe koperty biurowe, jednak nawet w przypadku wysyłania przedmiotów o niskiej wartości nie są one rozsądnym wyborem, ponieważ są podatne na rozdarcia i zalania mogą stanowić tylko powód namnażających się reklamacji. Na szczęście w ofercie podlinkowanego wyżej dostawcy znajdziesz koperty bąbelkowe – opakowanie najczęściej wybierane przez sprzedawców. Szeroki wybór rozmiarów dopasuje się do każdej przesyłki, charakterystyczna folia nie tylko ochroni produkt przed zbiciem i uszkodzeniem, ale także uratuje go przed ewentualnym zalaniem.\nJeśli prowadzisz sprzedaż artykułów biurowych, książek lub gier, rozważ wykorzystanie tzw. owijek tekturowych. Zabezpieczone nimi produkty koniecznie owiń folią stretch, aby zapobiec namoknięciu towaru podczas transportu. Sprytnym i ekologicznym rozwiązaniem jest także korzystanie z opakowań i wypełniaczy, które docierają do Ciebie od poddostawców wraz z zamawianym towarem, wielokrotnie wystarczy wzmocnić łączenia solidną taśmą, nakleić kopertę kurierską, którą znajdziesz w sklepie Biurowi.pl i wysłać dalej w świat!\nPoprzednio: Czy zakup sprzętów rodem z PRL może poprawić efekty pracy na roli?\nNastępny: Blog na stronie firmowej – czy warto go prowadzić?


Kino - Poliss\nMaiwenn Le Besco zrealizowała film bez wątpienia policyjny, o czym powiadamia od razu tytuł. Napisany został po francusku z błędem ortograficznym, jaki popełniają często dzieci, piszące o policji. Gdy mówimy „film policyjny”, myślimy zazwyczaj o hollywoodzkich hitach i bohaterach w guście „Brudnego Harry’ego”, szarżujących z pistoletem na przestępcę. Ale francuska reżyserka, dotąd modelka i tancerka, a obecnie już także scenarzystka i producentka, myśli o zgoła odmiennym bohaterze. Członek Brygady Ochrony Nieletnich, choć również ryzykujący, że się wystawi pod kulę bandyty, musi wykonywać wiele zadań dla normalnego policjanta raczej niezwykłych. Poza intymnymi rozmowami z dziećmi, wysłuchuje spowiedzi skruszonych pedofilów, łagodzi konflikty małżeńskie, sugeruje, z kim pozostanie dziecko rozwiedzionej pary, usiłuje wstrzymywać emigranckich rodziców od sprzedaży swoich dzieci i musi rozstrzygać, czy Koran dopuszcza zmuszanie córki do zamążpójścia. Słowem – powinien to być ktoś, kto poczuwa się do jakiejś misji. Prawdopodobny jest więc fabularny pomysł „Poliss”: że ministerstwo, dumne ze swej Brygady, wysłało znaną fotoreporterkę, by nakręciła film o tej niezwykłej formacji (w tej drugoplanowej roli – sama reżyserka).\nNa konferencji prasowej w Cannes – gdzie film „Poliss” otrzymał Nagrodę Jury – Le Besco wyjawiła, że pisanie scenariusza zajęło jej rok. Przebywała niemal bez przerwy w komisariacie BPM i zaręcza, że nie ma w filmie ani jednej sceny, której nie byłaby świadkiem lub o której nie opowiedziałby jej policjant. Skoro kryminały w stylu „Brudnego Harry’ego” prześcigają się na ogół w pomysłowych zmyśleniach, ładunek prawdy zawarty w „Poliss” uderza widza nawet nie znającego deklaracji reżyserki. Odbieramy ten film jako wiarygodny i kompletny zapis niebezpieczeństw, na jakie w początku XXI wieku wystawiane jest młode pokolenie wielkich metropolii europejskich.\nKrytyka światowa wypromowała ostatnio nowy, bardzo potrzebny termin. Chodzi o filmy z gatunku mockumentary. Nie fabularne i nie dokumentalne. Gatunek nie urodził się wczoraj, ale ostatnio niebywale zyskał na znaczeniu. I liczebności. Filmy takie nie są podglądane ukrytą kamerą, lecz odegrane na podstawie scenariusza. Ale scenariusz oparty jest na autentycznych zdarzeniach, opowiedzianych bez teatralnych efektów, w naturalnym otoczeniu. Rosnąca popularność gatunku jest zapewne również reakcją na liczne ostatnio głosy, że wszystkie filmy już nakręcono. Bo jeśli jakiś film fabularny już dawno powstał, to nakręcanie na ten tematu filmu w konwencji mockumentary nie będzie powtórzeniem, ani tym bardziej plagiatem, tylko nowym zadaniem, które warto podjąć.\nTakie dążenie do przypisania sztuce filmowej znaczniejszych dawek autentyzmu i prawdy może prowadzić nie tyle do kształtowania się trzech, zamiast dwóch, odrębnych kategorii, co do zatarcia się granic gatunkowych w ogóle.\nPodkreśleniu wrażenia autentyzmu służy również polityka aktorska Maiwenn Le Besco. Dobrała sobie zespół łączący na równych prawach profesjonalistów i amatorów. I to wbrew dość popularnej zasadzie: dwie czy trzy główne role – zawodowcy, boczne rólki – naturszczycy. Świetna Karin Viard (Nadine) jest doświadczoną aktorką. Ale obok niej role nie mniejsze i nie mniej poważne powierzone zostały początkującym wykonawcom. Maiwenn twierdzi – i skłonni jesteśmy przyznać jej rację – że w tak symetrycznym układzie nie tylko amatorzy mogą się uczyć od Viard, co jest oczywiste, ale i odwrotnie; od nowicjuszy można czasem wyegzekwować potrzebną spontaniczność, naturalność, potoczność.\nRealizatorka ma prawo sądzić, że policjantom tak rzadkiej specjalności, jak BPM, ich misja może wpływać na życie osobiste bardziej niż kolegom z drogówki. Nie mogło więc tego wątku zabraknąć. Ale równocześnie charakter owej misji pozwala podzielać pogląd, że Ochrona Nieletnich związuje ze sobą ściślej niż wiele innych karier.\nReżyserka podkreśla ciepłą jowialność policjantów: okazują wylewność, wybuchają śmiechem, demonstrują serdeczność. Na wieść, że upuszczone na ziemię niemowlę jest już poza niebezpieczeństwem, brygada spontanicznie puszcza się w tany i wcale nie mamy wrażenia, że twórcy dopuścili się tu przesady.\nJest tylko jeden problem, nad którym musi zastanowić się każdy reżyser mockumentary. W dążeniu do dokumentalnego wyczerpania tematu autora kusić może zajęcie się jakimś jeszcze jednym aspektem sprawy. A to łatwo powodować może przeładowanie wątkami. Co zyskuje się na kompletności, stracić można na kompozycji dramaturgicznej. W paru scenach tak właśnie jest w „Poliss”. Chwilami narracja się rwie, tracimy rozeznanie, do jakiej sceny przeskoczyliśmy, kogo akurat widzimy i co ten ktoś właśnie robi. Samoograniczenie jest więc w przypadku filmów mockumentary równie konieczne jak w klasycznej fabule.\nReżyseria Maiwenn Le Besco. Scenariusz M. Le Besco i Emmanuelle Bercot. Obsada Karin Viard (Nadine), Joey Starr (Fred), Nicolas Duvauchelle (Mathieu) Marina Fois (Iris), Frédéric Pierrot (Balloo), Arnaud Henriet (Bamako), Maiwenn Le Besco (Melissa), Sandrine Kiberlain (mme de la Faublaise). Produkcja Les Productions Du Trésor, Francja 2011. Dystrybucja Carisma. Czas 128 min\nJerzy Płażewski, Poliss, „Kino" 2011, nr 11, s. 90


Napadł na czarnoskórego prezentera pogody. 24-latkowi grozi nawet 5 lat więzienia, Aktualności, Wiadomości Białystok Online Portal Miejski Białystok (Bialystok), Strona 1018\nNapadł na czarnoskórego prezentera pogody. 24-latkowi grozi nawet 5 lat więzienia\nDo Sądu Okręgowego w Białymstoku trafił akt oskarżenia w sprawie znieważenia i napaści na tle rasistowskim na czarnoskórego prezentera radiowego jednej z lokalnych stacji. Oskarżonemu 24-latkowi grozi nawet pięć lat więzienia.\nPod jedną z klatek schodowych przy ul. Broniewskiego został napadnięty czarnoskóry prezenter pogody.\nZdarzenie miało miejsce zimą bieżącego roku. 6 lutego na ul. Broniewskiego w Białymstoku czarnoskóry prezenter pogody jednej z lokalnych stacji radiowych został zaczepiony przez nieznajomego mężczyznę. 24-latek bez powodu zaczął go wyzywać na tle rasistowskim. Padło wiele obraźliwych słów, m.in. "bambus". Prezenter nie dał się jednak sprowokować i nie reagował na wulgarne zaczepki. Kiedy mężczyzna doszedł do klatki schodowej swojego bloku, napastnik podszedł do niego i uderzył go w twarz. Doszło do szarpaniny, a 24-latek uciekł. Wtedy prezenter wezwał policję.\nKilka dni po zdarzeniu, dzięki portretowi pamięciowemu, udało się zatrzymać 24-letniego napastnika. Okazał się nim być znany policji Tomasz G. Był on już kilkukrotnie karany za podobne przestępstwa. Pokrzywdzony na okazaniu rozpoznał napastnika. Po niedługim czasie od zatrzymania Tomasza G. na policję zgłosił się Dominik Ch. Mężczyzna oznajmił, że to on napadł na czarnoskórego prezentera pogody. W trakcie śledztwa okazało się jednak, że samooskarżenie nie jest spójne z zeznaniami pokrzywdzonego.\nSąd zastosował wobec Tomasza G. środek zapobiegawczy w postaci policyjnego dozoru oraz poręczenie majątkowe. Mężczyzna nie przyznaje się do winy. Śledczym wyjaśniał, że w dniu pobicia prezentera pogody był w pracy. Policjanci sprawdzili wersję oskarżonego i okazała się ona fałszywa. Tomasz G. dopuścił się przestępstwa w warunkach recydywy. Za znieważenie i napaść na tle rasistowskim grozi mu nawet 5 lat więzienia.


Oficjalne dane kontra rzeczywistość. Gospodarka Chin jest większa niż nam się wydaje - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plOficjalne dane kontra rzeczywistość. Gospodarka Chin jest większa niż nam się wydaje\nOficjalne dane kontra rzeczywistość. Gospodarka Chin jest większa niż nam się wydaje\n18 października 2015, 18:13\nW poniedziałek Chiny opublikują najnowsze dane o PKB. Jednak sceptycyzm co do wiarygodności tych statystyk coraz bardziej narasta. Tymczasem ekonomiści twierdzą, że tak naprawdę gospodarka Państwa Środka może być znacznie większa niż pokazują to oficjalne szacunki.\nDynamika chińskiego PKB - rok do roku\n„Chiny to tajemnicza mieszanka innych rynków wschodzących” – mówił w zeszłym roku Bill Gross. Sam premier Li Keqiang jeszcze przed objęciem tego stanowiska przyznał, że nie ufa oficjalnym danym statystycznym. W ocenie aktywności gospodarczej woli polegać na takich wskaźnikach, jak koniunktura w przewozach kolejowych czy zużycie energii elektrycznej.\nCzy tym razem Chiny znów sztucznie napompują swój PKB? Może okazać się, że będzie zupełnie odwrotnie. „Wiem, że trwa nieustanna debata na temat tego, czy chińskie statystyki są prawdziwe. Czy tak naprawdę wzrost gospodarczy wynosi 7 proc. Jednak dane pokazują, że w rzeczywistości jest to co najmniej 7 proc.” – mówi Mark Mobius, jeden z najbardziej znanych inwestorów rynków wschodzących. „Uważamy, że duża część gospodarki nie jest w to wliczona, ponieważ Chiny są w trakcie transformacji z gospodarki przemysłowej na gospodarkę opartą na usługach” – uważa szef Franklin Templeton Investments.\n>>> Czytaj też: Chiński smok musi się obudzić. Co dalej z gospodarką Państwa Środka?\nOpinia Mobiusa pokrywa się z wnioskami analityków Rhodium Group, którzy dla Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych przygotowali raport na temat Chin. Jak wynika z ich 200-stronicowego opracowania, metodologia mierzenia chińskiego PKB jest w dużej mierze zgodna z międzynarodowymi praktykami, a zarzuty jakoby szacunki Państwa Środka były fałszowane, wprowadzają w błąd. Analitycy Rhodium Group przyznają jednak, że chińskie statystyki i ich transparentność „czasami są kształtowane przez interesy polityczne”.\nGłówny wniosek z raportu jest jednak taki: chińska gospodarka jest większa niż sugerują to oficjalne dane. Wszystko ze względu na trudne do oszacowania wielkości sektora usługowego i rynku nieruchomości.\nW przypadku międzynarodowych porównań rozmiar ma znaczenie. Większa gospodarka sprawia, że relacja chińskiego długu do PKB wydaje się nieco mniej przerażająca. Produkcja na jednego pracownika i produktywność pracy sprawia wrażenie wyższej. Energochłonność PKB także ulega poprawie. Wszystko to może oznaczać, że Chiny staną się największą gospodarką świata 2 lub 3 lata wcześniej niż się przewiduje – twierdzą ekonomiści z Rhodium Group.\n>>> Czytaj też: Chiny zalewają świat olejem napędowym. Rynki paliw zaczynają tonąć\n„Z bardziej zaawansowanej chińskiej gospodarki trudniej będzie jednak wycisnąć wyższy wzrost gospodarczy” – zauważają Daniel H. Rosen i Beibei Bao, autorzy raportu.\nEkonomiści spodziewają się, że w ostatnim kwartale tempo wzrostu PKB Chin zwolniło do 6,8 proc. w ujęciu rocznym. Jeśli prognozy będą zgadzać się z rządowymi statystykami, będzie to najsłabsze kwartalne tempo rozwoju gospodarki Państwa Środka od 2009 roku.\nNie zraża to jednak Marka Mobiusa. „Transformacja chińskiej gospodarki jest kontynuowana i zakończy się sukcesem” – twierdzi inwestor.\nTagi:PKB, makroekonomia, Bloomberg\nTusk: UE musi zmienić sposób myślenia. Najpierw ochrona granic, a potem podział uchodźców\nMao(2015-10-19 00:19) Zgłoś naruszenie 10\nW Chinach kraju komunistycznym o gospodarce kapitalistycznej sterowanej przez panstwo potrafia postawic wiezowiec w ciagu trzech dni. A w Polsce babraja przy dwupietrowym budynku lotniska w Krakowie od poltora roku. To sa jaja i zarty niesmaczne. Polska dawno powinna miec siec bezplatnych autostrad i super-szybko kolej wschod-zachod i polnoc-poludnie. No ale tak sie dzieje jak sie ma dobre chrzescijanskie serce i wpuszcza sie zlodziei do kraju.


Darmowe wektory: Plakat Sprzedaz, 57 000+ obrazów w formatach AI, EPS\nWektory z kategorii Plakat Sprzedaz\n57 729 zasobów\t 16 kolekcje\nRęcznie rysowane płaski szablon ulotki sprzedaży pionowej 12.12\nSprzedam kolorowy szablon projektu ulotki\nPłaski szablon plakatu sprzedaży\nPłaski abstrakcyjny szablon plakatu sprzedaży\nStyl papieru 12.12 sprzedaż pionowej ulotki szablon\nGradient 12.12 sprzedaż pionowy szablon ulotki\nGradientowy wielokątny szablon pionowego plakatu w czarny piątek\nGradientowy szablon cyber poniedziałek pionowy plakat\nPłaski plakat nieruchomości ze zdjęciem\nKoncepcja sprzedaży moda z modelem\nZestaw naklejek sprzedażowych z kwadratową ramką i\nGradientowy szablon plakatu sprzedaży pionowej ze zdjęciem\nCzarny piątek szablon projektu sprzedaży do sprzedaży z tekstem brokatu. transparent wektor dla sklepów, sieci web.\nZestaw wesołych świąt i szczęśliwego nowego roku na ulotki, banery, media społecznościowe itp.\nSprzedam baner naklejki, pusty wektor zestaw clipartów na zakupy\nZestaw naklejek do sprzedaży komercyjnej, odznak elementów i etykiet\nProfesjonalny szablon ulotki biznesowej w zakresie nieruchomościedytowalny i łatwy do dostosowania\nKolekcja szablonów banerów reklamowych na czarny piątek. wielowymiarowy baner internetowy na czarny piątek. czarny czerwony sztandar. szablon sieci web projekt streszczenie ulotki zestaw. okładki w mediach społecznościowych, ulotki, ulotka sprzedażowa z okazji czarnego piątku.\nWyprzedaż weekendowa w czarny piątek media społecznościowe baner post instagram i baner internetowy premium vector\nZielona elegancka sałatka akwarelowa zdrowa żywność szablon postu w mediach społecznościowych\nMega sprzedaż pionowy szablon projektu plakatu\nSuper sprzedaż pionowy szablon projektu plakatu


Colonia del Sacramento - miasto szmuglerów - Gdzie jest Łukasz?\nŁukasz Kurbiel Urugwaj 10 lutego 2011 26 stycznia 2018 ameryka,urugwaj\tBrak komentarzy\nDo Colonii del Sacramento przybyliśmy późną nocą. Otworzyliśmy przewodnik, wybieramy najbliższy hostel i szybko znajdujemy nocleg. Głód dawał się we znaki, więc udajemy się do pobliskiej budki na pancho. Pod ta nazwą ukrywa się hot-dog. W przeciwieństw do znanych nam w Polsce hot-dogów z musztardą i ketchupem mamy do wyboru niezliczone ilości dodatków – ostre sosy, oliwki, papryki, ogórki, słowem czego dusza zapragnie. Są przepyszne, a my nie mogliśmy oprzeć się pokusie i zamówiliśmy po jeszcze jednym. Cały kolejny dzień poświeciliśmy na spacer historycznymi uliczkami Colonii del Sacramento – jedynego miejsca w Urugwaju wpisanego na listę UNESCO. Miasto, założone w XVII w. ,ma burzliwą historię związaną ze swoim położeniem. W przeszłości przechodziło z rąk do rąk. Służyło także jako punkt przerzutu dóbr do leżącego po drugiej stronie rzeki Buenos Aires. Dziś stare miasto zachwyca swoimi brukowanymi uliczkami oraz kolorowymi kamienicami. Klimatu miastu dodają liczne, bardzo urokliwe kawiarenki i restauracje oraz przechadzające się zakochane pary. Na ulicach stoją stare samochody, które zostały przerobione na bardzo oryginalne dekoracje –oglądamy m.in. auto-donicę oraz auto służące za stolik w restauracji. Na koniec w jednym z licznych sklepów kupiliśmy zestawy do picia yerba mate. Teraz, po powrocie przypominają, czas spędzony w tym niewielkim ale bardzo urokliwym mieście.\nNiskie ale urokliwe kamienice:\nLatarnia morska, Colonia leży nad rzeką Paraną, ale blisko ujścia:\nNa ulicach stoi mnóstwo zabytkowych samochodów:\nSamochód – doniczka:\na tu samochód – stolik:\nSą i tramwaje:\nTym o to zdjęciem, kończę cykl wpisów o Urugwaju.\n← Montevideo – z termosem pod pachą\nKambodża – pływająca wioska →


Zapachowa kula do szafy WERBENA I RUMIANEK Kanu, 105g topkosmetyki.pl\n» Zapachowa kula do szafy WERBENA I RUMIANEK Kanu, 105g\nKod produktu: C04F-6495829\nKula o zapachu werbeny z dodatkiem suszonych kwiatów rumianku od Kanu,\nskutecznie zastąpi syntetyczne produkty odświeżające powietrze. Odświeżającą kulę można użyć do zapewnienia pięknego zapachu w szafie, szufladzie, samochodzie, czy pomieszczeniach domu, biura oraz sklepu np. z odzieżą. Produkt stopniowo uwalnia zawarte w niej aromaty sprawiając, że nieprzyjemne zapachy po zwierzętach, dymie papierosowym, substancjach chemicznych lub organicznych są wypierane.\nWerbena jest zapachem orzeźwiającym, cytrusowym idącym w kierunku nut wytrawnych, ale subtelnych. Aromat oczyszcza umysł, nastraja go do działania i pomaga się skoncentrować. Zapewnia uczucie przyjemnej świeżości.\nKulę zapachową w ozdobnym woreczku z organzy należy umieścić w miejscu, gdzie jest naturalna cyrkulacja powietrza, albo w szafie, szufladzie czy przy koszu na śmieci. Kula zapachowa nie jest artykułem kosmetycznym czy spożywczym. Ze względu na bezpieczeństwo dzieci produkt należy przechowywać w miejscu dla nich niedostępnym. Jeśli dojdzie do kontaktu z oczami, należy je ostrożnie płukać dużą ilością wody. Producent nie ponosi odpowiedzialności za szkody wynikłe w następstwie użycia kuli zapachowej w sposób niezgodny z przeznaczeniem.\nSodium Palmate, Sodium Palm Kernelate, Aqua, Glycerin, Palmitic Acid, Sodium Chloride, Tetrasodium EDTA, Tetrasodium Etidronate, Aqua, Butyrospermum Parkii Shea Butter, Parfum, Flos Chamomillas, Citral, Geraniol, Citronellol, Limonene.Sodium Palmate, Sodium Palm Kernelate, Aqua, Glycerin, Palmitic Acid, Sodium Chloride, Tetrasodium EDTA, Tetrasodium Etidronate, Aqua, Butyrospermum Parkii Shea Butter, Parfum, Flos Chamomillas, Citral, Geraniol, Citronellol, Limonene.


Remonty, Elektryk, Hydraulik - top caffe\nW szerokiej ofercie naszego przedsiębiorstwa COMONOR znajdą Państwo profesjonalne usługi związanie z wykonywaniem, a także z konserwacją instalacji przemysłowych. Zatrudniamy doświadczonych pracowników, którzy przeprowadzają między...\nOferta pogotowia elektrycznego, o nazwie Elektryk24, rozciąga się na podłączanie płyt indukcyjnych i ceramicznych czy montaż rozdzielnic budowlanych, wszystkie prace, o takim charakterze, przeprowadzane są...\n2018-08-20|Kategoria: Naprawa / Remonty, Elektryk, Hydraulik\nJedną z najbardziej z uciążliwych rzeczy w kuchni są odpadki, resztki jedzenia oraz inne tego typu rzeczy. Zatykają zlew, przyczyniając się do tworzenia brzydkiego zapachu...\nJesteśmy przedsiębiorstwem wykonującym specjalistyczne usługi budowlane dla inwestorów ze wszystkich dziedzin przemysłu. Oferujemy wiercenie w betonie i obróbkę najtwardszych materiałów, takich jak kamień naturalny czy...\nFirmy budowlane wykonują nie tylko prace przy stawianiu nowych budynków. Bardzo wiele prac realizowanych przez nie to prace renowacyjne, do których okazją są przeprowadzane co...


Trójkołowiec w Górach Bystrzyckich - Góry-Szlaki\nDzisiaj jest 29 maja 2020, 21:05\nPost autor: buba » 25 sierpnia 2015, 18:00\nPost autor: Dziadek;) » 25 sierpnia 2015, 18:27\nGratulację Widzę że Mała wyssie szwędactwo z mlekiem Mamy i Ojca rośnie nam nowa Geska\nPost autor: buba » 25 sierpnia 2015, 18:31\nNo na jednym zlocie forum juz byla!\nPost autor: Dziadek;) » 25 sierpnia 2015, 18:33\nbuba pisze: No na jednym zlocie forum juz byla!\nZ tego co pamiętam na Oldskulu\nPost autor: buba » 25 sierpnia 2015, 18:46\nDarek Z pisze: Z tego co pamiętam na Oldskulu\nPost autor: Dziadek;) » 25 sierpnia 2015, 18:52\nJeszcze raz gratuluję Pociechy i życzę wam żeby przemierzała z wami wszystkie wasze szlaki dając wam swoim małym jestestwem podwójną radość z waszych wypraw\nPost autor: Darek » 25 sierpnia 2015, 18:57\nGratuluję rodzicom panny kabaczkówny , a młodej gratuluję pierwszej "samodzielnej" wycieczki .\nPost autor: włodarz » 25 sierpnia 2015, 19:10\nI pamiętaj, że jest takie ładne imię dla dziewczynki - Tradycja.\nPost autor: sprocket73 » 25 sierpnia 2015, 20:12\nW sprawie imienia... mój kolega parę lat temu twierdził, ze jest uniwersalne imię nadające się i dla dziewczyny i dla chłopaka: Osama\nPost autor: PiotrekP » 25 sierpnia 2015, 21:37\nWielkie gratulacja dla Was , piękną córkę urodziłaś.\nWidać od samego początku jest przyzwyczajana do łazikowania. Niech się Wam chowa zdrowa i rośnie na pociechę rodzicom.\nPost autor: Han-Ka » 26 sierpnia 2015, 7:58\nbuba pisze: Wbrew temu co nazwa sugeruje jest to dziewczynka\nProponuję zmienić Kabaczka na Cukinię .\nA poza tym to jesteście zwariowani rodzice ... i bardzo dobrze, tak trzymać :> ("za moich czasów" taka eskapada z małym dzieckiem by nie przeszła).\nPost autor: Barbórka » 26 sierpnia 2015, 10:10\nGratulacje!!!! kto to wyjdzie z takiego połączenia? hm...niech zgadnę - wielka podróżniczka\nPost autor: buba » 26 sierpnia 2015, 10:12\nHan-Ka pisze: Proponuję zmienić Kabaczka na Cukinię .\nale kabaczek bardzie odpowiada ksztaltowi, kolorowi, gabarytom\nHan-Ka pisze: "za moich czasów" taka eskapada z małym dzieckiem by nie przeszła).\nNa pewno bylo trudniej- brak pampersow, czy gotowego mleka w jednorazowych butelkach, duzo ludzi auta nie mialo... Ale z drugiej strony bylo tez latwiej bo duzo schronisk, chatek, kwater, wsi, pogorzy bylo bardziej przyjaznych niz teraz...\nAcz znam jedno takie dziecko ktore "za twoich czasow" bywalo na takich eskapadach Niestety jego rodzice aparatu tez wtedy nie mieli\nPost autor: trotyl » 26 sierpnia 2015, 22:24\nPost autor: pantadziu » 26 sierpnia 2015, 23:43\nbuba pisze: Na poczatek chcialam wam przedstawic kabaczka. Kabaczek wprawdzie podrozuje z nami juz od grudnia ale dopiero teraz mozna bylo zapodac jakies sensowne fotki Wbrew temu co nazwa sugeruje jest to dziewczynka.\ngratuluję kolejnego młodego GS-a\nbuba pisze: Sniadanie.\nWyssane wędrowanie nie tylko z "mlekiem matki" ale także z "mlekiem butelkowym"\nA plecak... ful wypas ... z czasów ... słusznie minionych?


Jarosław Bauc został jednogłośnie wybrany przez radę nadzorczą na stanowisko prezesa Polkomtela, operatora sieci komórkowych Plus i Sami Swoi (w radzie dominują przedstawiciele spółek kontrolowanych przez skarb państwa). Bauc kierował już spółką w latach 2006-2007. W tym czasie Plus wyprzedził pod względem liczby abonentów Erę. Później Bauca zastąpił dawny polityk Porozumienia Centrum Adam Glapiński. Bauc był ministrem finansów w rządzie Jerzego Buzka.


Podesty ruchome masztowe samowznoszące sklep bhp.pl\nW książce omówiono budowę najczęściej spotykanych na rynku krajowym podestów masztowych samowznoszących, podstawowe wymagania bezpieczeństwa zawarte w normie PN-EN 1495:1999 oraz zasady bezpiecznej eksploatacji tych urzędzeń.\nPowinny z niej korzystać przede wszystkim osoby przygotowujące się do uzyskania uprawnień operatora podestu masztowego samowznoszącego.\nKsiążka może być również przydatna dla służb nadzoru eksploatacyjnego, montażystów, konserwatorów oraz operatorów pragnących podnosić swoje kwalifikacje.\n1.2. Charakterystyka ogólna podestów ruchomych masztowych\n1.3. Parametry techniczno-eksploatacyjne podestów ruchomych\n2. BUDOWA PODESTÓW MASZTOWYCH\n2.2. Podstawy i podwozia\n2.3. Maszty i kotwy masztu\n2.4. Platformy robocze\n2.5. Zespoły napędowe platformy roboczej\n2.5.1. Charakterystyka ogólna układów napędowych\n2.5.2. Zębatkowe układy napędowe\n2.5.3. Hydrauliczne układy napędowe\n2.5.4. Zespoły napędowe z mechanizmem zębatkowym\n2.5.5. Zespoły napędowe hydrauliczne\n2.6. Zabezpieczenie platformy roboczej przed opadaniem\n2.6.1. Chwytacze i ograniczniki prędkości\n2.6.2. Układ dwu lub więcej jednostek napędowych,\nzainstalowanych przy każdym maszcie\n2.7. Urządzenia awaryjnego opuszczania (podnoszenia) platformy\n2.8. Kontrola przeciążenia podestu masztowego\n2.9. Wyposażenie elektryczne podestów masztowych\n2.9.1. Łączniki zasilania i instalacja zasilająca\n2.9.2. Silniki napędowe\n2.9.3. Zabezpieczenie obwodów i silników elektrycznych\n2.9.3.1. Zabezpieczenia przeciwzwarciowe\n2.9.3.2. Zabezpieczenia przeciążeniowe\n2.9.3.3. Zabezpieczenia zanikowe\n2.9.4. Układy i urządzenia sterownicze oraz obwody\n2.9.5. Łączniki końcowe i krańcowe\n2.9.6. Ochrona przeciwporażeniowa\n2.10. Oznakowanie podestów masztowych\n3. OBLICZENIA WYTRZYMAŁOŚCI I STATECZNOŚCI\n3.1. Obciążenia i siły działające na konstrukcję podestu\n3.1.1. Obciążenia własne\n3.1.2. Udźwig nominalny\n3.1.3. Siły poziome\n3.1.4. Obciążenia dynamiczne\n3.1.5. Obciążenie wiatrem podczas pracy\n3.1.6. Obciążenia podczas jazdy podestu wolno stojącego\n3.1.7. Obciążenia podczas wznoszenia i demontażu\n3.1.8. Obciążenie wiatrem podczas postoju\n3.1.9. Siły występujące przy osiadaniu platformy na zderzaku\n3.1.10. Działanie urządzeń bezpieczeństwa przed opadaniem\nplatformy roboczej z nadmierną prędkością (pkt. 2.6)\n3.1.11. Niedokładność ustawienia masztu\n3.2. Kojarzenie obciążeń i współczynniki bezpieczeństwa.\n3.3. Obliczenia stateczności\n3.3.1. Obliczenia wartości sił\n3.3.2. Obliczenia momentów wywracających i ustalających\n4. BADANIA PODESTÓW MASZTOWYCH\n4.1. Sprawdzenie dokumentacji\n4.2. Badania techniczne\n4.2.1. Próba stateczności\n4.2.2. Próba hamowania podwozia\n4.2.3. Badanie przeciążenia\n4.2.4. Badania użytkowe\n4.2.4.1. Próba działania\n4.2.4.2. Badanie układów zapobiegających opadaniu platformy\nroboczej z nadmierną prędkością zbudowanych zgodnie\nz pkt. 2.6.1. (z urządzeniem chwytnym - hamulcem\n4.2.4.3. Badanie układów zapobiegających opadaniu platformy\nz pkt. 2.6.2 (z co najmniej dwoma jednostkami\nnapędowymi przy każdym maszcie)\n4.2.4.4. Badanie urządzeń awaryjnego opuszczania (podnoszenia)\n5. MONTAŻ (DEMONTAŻ) PODESTU MASZTOWEGO\n5.1. Usytuowanie podestu masztowego w miejscu pracy\n5.2. Montaż podestu\n5.3. Demontaż podestu\n6.1. Podstawowe przepisy\n6.2. Zakres dozoru technicznego\n6.3. Badania techniczne\n6.4. Tryb sprawdzania kwalifikacji operatorów i konserwatorów\n6.5. Przepisy karne ustawy z dn. 21.12.2000 r. o dozorze technicznym\n7. ZASADY EKSPLOATACJI PODESTÓW MASZTOWYCH\n7.2. Uprawnienia do obsługi podestów\n7.3. Uprawnienia do konserwacji podestów\n7.4. Obsługa podestów masztowych\n7.4.1. Zadania, obowiązki i uprawnienia operatorów\n7.4.2. Przygotowanie podestu do pracy\n7.4.3. Ramowy zakres czynności w czasie pracy podestu\n7.4.4. Podstawowe czynności po zakończeniu pracy\n7.5. Przeglądy kontrolne podestu\n8.1. Wymagania ogólne w zakresie bhp\n8.2. Zagrożenia eksploatacyjne przy użytkowaniu podestów\n8.3. Wymagania szczególne w zakresie bhp przy użytkowaniu\n8.4. Podstawowe zasady udzielania pierwszej pomocy\nInstrukcje eksploatacyjne i prospekty\n» Informuj mnie o aktualizacjach Podesty ruchome masztowe samowznoszące\nProdukt 51 z 132 w kategorii podręczniki\n04 kwiecień 2020 9317320 wywołań od 11 maj 2007