Archiwa: NASZA ROZMOWA | Nasz GdańskNasz Gdańsk\nArchiwum kategorii: NASZA ROZMOWA\nOpublikowany 12 września 2018 przez w\nZaszufladkowano do kategorii NASZA ROZMOWA, WIADOMOŚCI\t| Dodaj komentarz\nSerce i dobra wola – tylko trzeba chcieć…\nDanuta Znamierowska i Anna Makilla uhonorowane Złotymi Odznakami Stowarzyszenia „Nasz Gdańsk” podczas obchodów jubileuszowych w Dworze Artusa. Fot. Janusz Wikowski\nRozmowa z Danutą Znamierowską, dyplomowaną pielęgniarką, wiceprzewodniczącą Komisji Zdrowia i Opieki Społecznej Stowarzyszenia „Nasz Gdańsk”\n– Pani działalność w Komisji Zdrowia i Opieki Społecznej Stowarzyszenia „Nasz Gdańsk” nie jest dziełem przypadku.\n– W rodzinnym domu nigdy nie spotkałam się z agresją, jako mała dziewczynka byłam wrażliwa na zło, niesprawiedliwość w otoczeniu. Opiekowałam się pieskiem, zbierałam i leczyłam poranione ptaki. Wcześnie pojawiły się u mnie zadatki, by pełnić humanitarny zawód. Widziałam siebie w roli pielęgniarki tym bardziej, że siostra i kuzynki wybrały ten zawód, w rodzinie było kilkoro nauczycieli – społeczników. Uczyłam się w liceum ogólnokształcącym poza miejscem zamieszkania, korzystałam z kwatery prywatnej, internatu. Sam człowiek był i musiał wiedzieć, co jest dobre, a co złe.\n– Wcześnie nauczyła się pani samodzielności.\n– Bardzo pomogło mi to w pracy, żeby wziąć odpowiedzialność za innych, trzeba poradzić sobie z własnymi problemami. Nie przypuszczałam, jak ciężki i odpowiedzialny jest ten zawód, dopiero zetknięcie z rzeczywistością na praktykach dało mi dużo do myślenia, tym bardziej, że trafiłam do szkoły pielęgniarskiej o profilu psychiatrycznym. Interesowała mnie psychologia, chciałam iść na studia w tym kierunku, choroba mamy uniemożliwiła mi realizację planów. W 1970 roku przyjechałam do Gdańska i zaczęłam pracować jako pielęgniarka na oddziałach: Chirurgicznym, Neurochirurgicznym, Pediatrycznym ówczesnej Akademii Medycznej w Gdańsku. Po ponad dziesięciu latach przeszłam do Przychodni Rejonowej przy ul. Kaletniczej w Gdańsku.\n– Zawód, czy społeczna misja?\n– Najważniejsze jest całkowite poświęcenie choremu, dyscyplina, precyzja, zawodowa uczciwość, wykazanie się pełną psychiczną i fizyczną sprawnością. Już w pierwszych miesiącach pracy wrzucono mnie na głęboką wodę. Pełniłam nocne ostre dyżury na chirurgii. Sama musiałam trzydzieściorgu pacjentom zrobić zabiegi na czas, nie tylko zmierzyć temperaturę, czy ciśnienie, ale dopilnować, czy opatrunek nie mokry, jeśli były bilanse diurezy, wszystko notować, podejmować szybkie decyzje. Przygotowywałam i zawoziłam chorych windą na salę operacyjną. W pierwszych latach 70. nie było sal pooperacyjnych, wszyscy pacjenci leżeli razem, przychodziły całe rodziny i musiałyśmy pilnować, żeby nie nakarmili ojca, matki, czymś, co zaszkodzi. To była szkoła życia.\n– Pacjent oczekuje dobrego słowa.\n– Ważne jest, żeby pracę polubić, wiedzieć, że pacjent jest najważniejszy, bo zarobki zawsze były niskie. Były momenty, że nie wiedziałam, w co ręce włożyć. Jak już nie było sił, mówiłam do siebie: „wytrwaj, wyobraź sobie, że to ktoś z najbliższej rodziny, każdego trzeba tak samo obsłużyć, być oddanym dla niego.” Na dziecięcej endokrynologii miałam do czynienia między innymi z dziećmi chorymi na cukrzycę, przydały się doświadczenia z dorosłymi. Mali pacjenci są szczególnie wrażliwi na ból, żeby zrobić zastrzyk, podłączyć kroplówkę, potrzeba zdobyć ich zaufanie. Dziewczynka w nocy bała się, siedziała za szybą, wzięłam ją do dyżurki, porozmawiałam, do innej małej pacjentki nie przyszła mama, płacz. Nie można nikogo faworyzować, trzeba reagować odpowiednio.\n– Po przejściu do pracy w przychodni przy ul. Kaletniczej zaczęła pani działać w Stowarzyszeniu „Nasz Gdańsk”.\n– Pracowałam jako pielęgniarka zabiegowa, potem środowiskowa – z dorosłymi i z dziećmi. Odwiedzałam rodziny w domach na terenie Głównego Miasta. Poznałam bliżej i zaprzyjaźniłam się z przemiłą, nieżyjącą już, niestety, panią Dobrochną Michel, której robiłam zastrzyki, a potem ona, jako artysta plastyk, włączyła się w naszą działalność charytatywną, przygotowując wystrój sal na spotkania. Jej mąż, inż. arch. Stanisław Michel powiedział, że przydałabym się w Stowarzyszeniu, od dawna widział potrzebę zajęcia się w Śródmieściu ludźmi starszymi, myślał o założeniu klubu seniora. Pracując w przychodni na Kaletniczej współpracowałam z działającą tam wtedy komórką Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, chodziłam do rodzin na interwencje, widziałam dużo potrzeb w środowisku. I tak w 2000 roku, razem z Anna Makillą – Puczką i Barbarą Tułodziecką – Stangel, założyłyśmy Komisję Zdrowia i Opieki Społecznej przy Stowarzyszeniu „Nasz Gdańsk”, która ściśle współpracowała z lokalnym MOPS. Nieco później dołączyły do nas: lek. med. Anna Kit – Bieniecka, obecna przewodnicząca i Helena Korzeniowska, także do dziś pracująca z nami.\n– Kiedy komisja wkraczała do akcji?\n– Zdarzało się, że w rodzinie umarł ojciec, albo matka, albo, co w tym czasie było częste, rodzice wyjechali do pracy za granicę i dzieci zostawały pod opieką babć. Matka, ojciec, tylko czasem wspierali finansowo swoje dzieci, które czuły się zawsze niepełnowartościowe, potrzebowały akceptacji w grupie. Bywało, że wnuczce, wnukowi, urosły stopy i babcia nie miała za co kupić trampek, wszyscy żyli z jednej emerytury. MOPS w takich sytuacjach dawał zapomogę, ale jednorazową. Doszliśmy do wniosku, że trzeba co dzień tym rodzinom pomagać, żeby miały co jeść, co na siebie włożyć itp. W działalność włączyły się wszystkie komisje Stowarzyszenia „Nasz Gdańsk”. Nawiązywaliśmy kontakty z okolicznymi szkołami, bardzo aktywnie współpracowaliśmy ze Szkołą Podstawową nr 50 przy ul. Grobla IV.\n– Nie było wtedy grantów dla organizacji pozarządowych.\n– Zaczęliśmy pozyskiwać sponsorów, którzy dostarczali: produkty żywnościowe, odzież, zabawki, książki itp. do paczek. Wszyscy, do których zwracaliśmy się, byli otwarci, tym bardziej, że niektórzy kupcy, przedsiębiorcy, działali w naszym Stowarzyszeniu. Odpowiadano na hasła: zbieramy książki, zabawki, ubrania. Najbardziej hojny, uczynny, który nigdy nas nie zawiódł, był Ryszard Grzesik, kupiec z Hali Targowej, dawał najlepszej jakości owoce, często sam je przywoził. Włączały się najróżniejsze lokalne społeczności, począwszy od grup gimnastycznych, na naszych sąsiadach skończywszy. Ten przekazał ubranka po dzieciach, inny ofiarował nieużywany wózek dziecięcy dla samotnej matki. Wśród darczyńców znaleźli się przedstawiciele polonii kanadyjskiej. Lista jest długa, wszystkim jesteśmy bardzo wdzięczni.\n– Trzeba wiedzieć komu, co i jak dać.\n– Potrzeby określaliśmy w rozmowach z lekarzami, pracownikami socjalnymi MOPS i paniami świetliczankami w szkołach. Dzieci otrzymywały, na przykład na Dzień Dziecka, na święta, paczki z ubraniami, słodyczami, mlekiem, odżywkami, maskotkami. Organizowaliśmy zabawy, loterie, konkursy, zawody, wycieczki, szczególnie zapisał się w pamięci wypad do ZOO, odbywały się wyjazdy młodzieży na wakacje, na przykład nad jezioro Mausz. Były wśród naszych podopiecznych dzieci niepełnosprawne, w tym dwoje na wózkach z porażeniem mózgowym. Weszliśmy z działalnością na dziecięcy oddział onkologii, chirurgii do Szpitala Wojewódzkiego im. Mikołaja Kopernika w Gdańsku. Urządzaliśmy dla chorych dzieci Mikołaje, zanosiliśmy paczki, występował zespół Aksamitki ze Szkoły Podstawowej nr 57, organizowaliśmy konkursy wiedzy o Gdańsku z nagrodami książkowymi, nasz kolega ze Stowarzyszenia, Andrzej Furmaga, podarował małym pacjentom dwa aparaty fotograficzne.\n– Serce i pomoc okazywaliście i okazujecie seniorom.\n– W Śródmieściu żyje wielu starszych ludzi, miejscem ich spotkań była przez długi czas świetlica Szkoły Podstawowej nr 50. Mieszkańcy z przyjemnością wychodzili z domów, ładnie się ubierali. Spotykaliśmy się na opłatkach, na Walentynkach dzieci wręczały uczestnikom serduszka z napisem: „Z najlepszymi życzeniami od przybranej wnuczki”. Z Anną Makillą przygotowywałyśmy stosy kanapek. Zawsze wielkim wydarzeniem był udział w spotkaniach wspaniałej aktorki, Haliny Słojewskiej, która recytowała poezję. Wtedy myśleliśmy o stworzeniu Śródmieściu Klubu Seniora, niestety, nie znaleźliśmy lokalizacji. Na Długim Targu przestał działać KMPiK, gdzie ludzie starsi chętnie się spotykali i czytali gazety.\n– Mieszkańcy pamiętają, jak członkowie Stowarzyszenia „Nasz Gdańsk” kwestowali na Drodze Królewskiej na rzecz szkół, które ucierpiały na skutek powodzi.\n– Najbardziej poszkodowane były dwie szkoły na Oruni i jedna na Olszynce. Jest to teren bardzo ubogi, niektóre rodziny mieszkały na działkach, które zostały doszczętnie zalane i nie miały gdzie się podziać. Zrobiliśmy plan kto i gdzie będzie z kwestą chodził, wypożyczyliśmy puszki z PCK, uzyskaliśmy pozwolenie od miasta. Zbierali pieniądze wszyscy nasi członkowie, każdej szkole przekazaliśmy po prawie 2 tysiące złotych.\n– Mijają lata, zmieniają się realia, a potrzeby ludzi ubogich, samotnych, chorych, są nadal.\n– Od czasu, gdy pracownicy socjalni opuścili przychodnie zdrowia, osoby starsze, potrzebujące pomocy, przestały mieć łatwy dostęp do świadczeń, nie każdy może dotrzeć do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej przy ul. Powstańców Warszawskich. Brakuje geriatrów, lekarze pierwszego kontaktu mają zbyt wielu pacjentów, żeby zajmować się dłużej osobami w podeszłym wieku. Zaczęliśmy organizować prelekcje, pogadanki na temat zdrowia, na przykład o nadciśnieniu, o chorobach onkologicznych, przyjmowane są z dużym zainteresowaniem. Lekarze dzielą się swoją wiedzą i doświadczeniem bezpłatnie w wolnym od pracy zawodowej czasie.\nNie ma już konieczności, żeby starsze osoby zbierały się w szkołach, są inne formy, powstało dużo klubów seniora. Pojawiają się nowe formy spotkań, na przykład Dni Sąsiadów, z których mieszkańcy, w tym samotni, wykluczeni z czynnego życia, chętnie korzystają, nawiązują kontakty, które później kontynuują.\nAnna Makilla podpatrzyła, że w Sopocie seniorzy spotykają się w kawiarniach i już kolejny rok, w porozumieniu z kawiarniami w Śródmieściu, rozdajemy emerytom i rencistom „Karty dla Seniora”, upoważniające do zakupu kawy, albo herbaty za symboliczną cenę.\n– Ktoś powie, że są organizacje, instytucje, powołane do pomocy.\n– Tam są bariery, nie zawsze możliwe do pokonania. Poza tym, nie wszyscy potrzebujący wiedzą do kogo i po co można się zwrócić. Trzeba patrzeć i widzieć tych, którzy sobie nie radzą. Potrzeby były, są i będą. Każdy może w takim, czy innym zakresie, komuś pomóc. Obserwuję, że w kamienicach, blokach, gdzie lokatorzy się znają, jest pomoc sąsiedzka. Ludzi dobrej woli nie brakuje, można do nich dołączyć i współpracować, tylko trzeba chcieć.\nDanuta Znamierowska i Anna Makilla w gronie odznaczonych. Fot. Janusz Wikowski\nOpublikowany 22 maja 2014 przez w\nZaszufladkowano do kategorii NASZA ROZMOWA\t| Dodaj komentarz\nHalina Winiarska – wybitna aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna.\nW sierpniu 1980 r. występowała wraz z grupa aktorów dla strajkujących robotników w Stoczni Gdańskiej, pełniła funkcję przewodniczącej Komitetu Zakładowego „Solidarności” w Teatrze Wybrzeże, brała udział w koncertach poetyckich w kościołach w czasie stanu wojennego – Halina Winiarska, wybitna aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna.\nHalina Winiarska wspomina stan wojenny: „Byłyśmy na drugim piętrze, pilnowało nas Wojsko Polskie, a my dla żołnierzy spuszczałyśmy na sznurkach w termosie gorącą herbatę, oni do góry nam podawali karteczki z informacjami, co się dzieje, radia nie miałyśmy. Absolutna komitywa”.\nRozmowa z Haliną Winiarską, wybitną aktorką teatralną, filmową i telewizyjną.\n– Wielkiej klasy aktorka, klasyczna uroda, zniewalający głos, dystans w grze, elegancja, głębokie zrozumienie tekstu, ucieleśnienie scenicznego ideału.\n– Byłam, byłam! Teraz już nie, bo to nie zostaje. Ten rozdział życia mam za sobą. We właściwym momencie podjęłam decyzję, przestałam grać na scenie, w porę opuściłam żaluzje. Nie lubię, nie mogę wspominać, nie sprawia mi to przyjemności, raczej się zmagam z pamięcią. Zresztą – od takiej strony – nigdy do roli nie podchodziłam, nie przywiązywałam wagi ani do wyglądu, ani do postawy specjalnej, tego ani nie szukałam, ani się nie dokopywałam. Ja raczej doszukiwałam się sensu w samym tekście i to było zawsze najważniejsze, żeby go dobrze pojąć i jasno, klarownie powiedzieć. Nawet sobie niedawno pomyślałam, że gdyby ktoś teraz zaproponował mi rolę, nie wróciłabym na scenę. Jedyną rzeczą, której nigdy bym się nie wyrzekła, jest poezja, to mi daje pełną satysfakcję, to lubię i chcę robić.\n– Występowała Pani na scenach w Nowej Hucie, Białymstoku, Rzeszowie, Zielonej Górze, Poznaniu, by wreszcie w 1966 na stałe związać się z Teatrem Wybrzeże.\n– Po przyjeździe do Gdańska na pierwszym miejscu bym postawiła sztukę „Punkt przecięcia” Paula Claudela w reżyserii Piotra Paradowskiego, której premiera odbyła się w 1968 roku na scenie kameralnej Teatru Wybrzeże w Sopocie. Grałam z Jerzym Kiszkisem, moim mężem i świętej pamięci Andrzejem Szalawskim, wielkim aktorem, znacznie starszym od nas. Bardzo sympatyczna była współpraca z reżyserem, tekst poetycko piękny, zniewalający, mądry, szukaliśmy jeszcze pogłębienia i to sprawiało nam przyjemność, radość, wiedzieliśmy, że coś ważnego chcemy powiedzieć widowni. To było niezwykłe przedstawienie między innymi dlatego, że ogromne skróty wprowadziła nam cenzura, z którą toczyliśmy wielką wojnę. Mieliśmy tego świadomość i – kiedy nie można było wypowiedzieć słów – wzmacnialiśmy dialog, zdarzenia, wprowadzając więcej emocji. Spektakl, mimo skrótów, powstał bardzo wartościowy, publiczność odbierała go świetnie.\n– Współpracowała Pani z innymi znakomitymi reżyserami.\n– W Poznaniu, Zielonej Górze spotkałam się z Markiem Okopińskim, który nie był wymagający, trzeba było samemu szukać sensów różnych i on je wtedy pokazywał, przyjmował. W Gdańsku najlepiej wspominam pracę ze Stanisławem Hebanowskim, do dzisiaj go widzę, chodzącego na sztywnych nogach, z tekstami pod pachą. Był wielce wykształconym człowiekiem, filozofem, przerastał znacznie wszystkich aktorów. Ale myśmy też drwiny sobie robili z niego, wyciągaliśmy jakieś słowo, którego nie rozumieliśmy, zadawaliśmy pytania z pogranicza filozofii i on zaczynał tłumaczyć. Chodziło o to, żeby dowiedzieć się jak najwięcej i przedłużyć rozmowę i nie zaczynać od razu próby. Brał wszystkie nasze prośby poważnie, był ciągłym źródłem mądrości, wielu rzeczy można się było od niego nauczyć. Był bardzo sympatycznym człowiekiem, chociaż miał swoje zawirowania. Wiedział czego w tekście dramatycznym szukać, chociaż myśmy nie zawsze jego rozumieli, gdy chcieliśmy dociekać, był skory do objaśnień, drążenia kwestii, tematu, słowa. Jego spektakle były znaczące, bardzo dobre i wartościowe. Bardzo interesująca była praca z Zygmuntem Hubnerem, kiedy reżyserował „Ulissesa”.\n– Za czasów Stanisława Hebanowskiego grała pani heroiny – Elektrę, Ifigenię, Marię Stuart, Kliteimnestrę, Helenę…\n– Byłam jego ulubioną aktorką, być może repertuar nawet dobierał szukając partii dla mnie. Pewnego dnia, z przykrością, ale się przyznaje do tego, zaproponował mi rolę Fedry w dramacie Jeana Racine’ a i ja się pierwszy raz zbuntowałam, powiedziałam: „Co, ty znowu chcesz, żebym stała jak ta pionowa belka i klepała wierszyki, które ty przetłumaczyłeś? Nie będę tego grała!”. Bardzo go uraziłam. Obraził się na mnie. Sztuka nie została zrealizowana. I od tej pory nie obsadzał mnie w ogóle. Ogromnie cierpiałam z tego powodu, oczywiście przeprosiłam go, ale to nic nie dało, był dotknięty. Miał potem kolejną ulubiona aktorkę, chociaż inna była skala tych ról. Ja już u niego nie zagrałam nic. Właściwie tak się powinno zdarzyć, ale w innej formie. Z perspektywy wciąż uważam, że, choć byłam już znudzona, zachowałam się brzydko, chociaż powiedziałam prawdę.\n– Wspaniale prezentowała się Pani na tle scenografii i w kostiumach Marian Kołodzieja.\n– Najpierw powstawały projekty w jego pracowni, które on traktował jako akt bezdyskusyjny, nigdy niczego nie konsultował z aktorami. Potem następowały przymiarki. On, jako jedyny projektant kostiumów, nie opuścił ani jednej miary krawieckiej. Siedział na dużym stole, z opuszczonymi nogami i patrzył bardzo pilnie, pilnował, żeby wszystko było wykonane tak, jak zostało zaprojektowane, bez odstępstw. Każdy guziczek, pętelka, perełka, stójka, zamek, musiały być przyszyte precyzyjnie, jak chciał. Wszystkie jego kostiumy przyjmowałam, nie miał chyba ze mną kłopotów. Nie było łatwo w nich się poruszać, dużo materiału, obciążonego jeszcze perłami, metalowymi ozdobnikami. Czekaliśmy niecierpliwie na stroje Kołodzieja, żeby wreszcie zacząć w nich pracować, a dostawaliśmy je tuż przed premierą.\n– Ma Pani w biografii również role lżejsze.\n– Szczególnie utkwiła mi w pamięci kameralna, trzyosobowa sztuka „Droga do Mekki” Athola Fugarda w Czarnej Sali Teatru Wybrzeże z 1994 roku, grałam z Dorotą Kolak i Andrzejem Nowińskim. Żałowaliśmy, że ją zdjęto z afisza, a stało się to dlatego, że rozpoczął się remont.\n– Lubiła Pani występować na scenie Jerzym Kiszkisem, prywatnie mężem?\n– Zdarzało się, że graliśmy razem, choć nie za często, myśmy do tego nie przywiązywali wielkiej wagi. Obowiązywało między nami prawo, że w domu absolutnie nigdy nie mówiliśmy o teatrze, dom, to dom.\n– W sierpniu 1980 roku występowała Pani wraz z grupa aktorów dla strajkujących robotników w Stoczni Gdańskiej, pełniła Pani funkcję przewodniczącej Komitetu Zakładowego „Solidarności” w Teatrze Wybrzeże, brała Pani udział w koncertach poetyckich w kościołach w czasie stanu wojennego.\n– Staszek Michalski, który wtedy był dyrektorem artystycznym Teatru Wybrzeże, niesamowite poczucie humoru miał, gdy przyszli do niego panowie, żeby zakazał aktorom uczestniczyć w tych koncertach, powiedział im: „A czego chcecie, przecież oni po łacinie to wszystko mówią i tak nikt nic nie rozumie” i przegonił intruzów, cały czas był jednak pod wielka presją. Kiedy mieliśmy koncerty w kościele, rezygnował z popołudniówki w teatrze, w której braliśmy udział, to są jego decyzje, szalenie znaczące. Raz nawet brał udział w koncercie we Wrzeszczu w kościele jezuitów, przyjechała Halina Mikołajska, obstawili cały kościół sukami, jakoś obyło się bez ingerencji, ale dali znak, że są obecni i wiedzą o wszystkim.\n– Zaangażowała się Pani czynnie w przemiany w Polsce.\n– Ale to nie była polityka, dla nas to było społeczne działanie. Niczego się nie zmieniało, niczego nie przeinaczało, tylko o to swoje miejsce na ziemi, które było naznaczone, się walczyło, chcieliśmy godnie żyć i pracować, a nie ślizgać się pomiędzy pałami i sikawkami.\n– Przypłaciła Pani działalność internowaniem.\n– Owszem, nas we dwójkę z Jurkiem zabrano z domu, zostało nasze dziecko, Asia, ale akurat nocowała u nas wtedy jej przyjaciółka i dziewczynki pojechały rano, po godzinie policyjnej, do jej rodziców, państwa Suchorów i Aśka u nich została. Agnieszka poszła w ślady ojca, Piotra Suchory, który, niestety, już nie żyje i jest aktorką w Warszawie. Inni internowani ludzie były w znacznie gorszych, niż my, sytuacjach, mieli maleńkie dzieci, które musieli zostawić. Odwiedziłam parę więzień – najpierw byłam na Kurkowej w Gdańsku, potem w Strzebielinku i w Fordonie w Bydgoszczy, stamtąd dopiero przewieziono nas, dziewiętnaście kobiet, do ośrodka wypoczynkowego pracowników Radia i Telewizji w Gołdapi.\n– Jak spędzałyście Panie czas w trakcie internowania?\n– Szczególnie utkwił mi w pamięci moment, kiedy nas zawieziono do ośrodka w Gołdapi. My wysiadamy, a tu dwa plutony wojska nas witają, wszyscy uzbrojeni. Prowadzą nas na do jadalni, zapraszają do stołów zastawionych grubym fajansem i wychodzi pani i mówi z taką elegancją i zażenowaniem:„Bardzo panie przepraszamy, ale dziś ziemniaki będą z puszki, ponieważ nie spodziewaliśmy się tylu gości”. Halina Mikołajska była z nami, pokładała się ze śmiechu. Zderzenie tych pepesz z kartoflami z puszki było niesamowite zupełnie, takie czarujące kontrasty. A co robiłyśmy? Nasza współtowarzyszka, masażystka, masowała nas wszystkie, gimnastykowałyśmy się w tym pokoju, na dwór się nie wychodziło. Byłyśmy na drugim piętrze, pilnowało nas Wojsko Polskie, a my dla żołnierzy spuszczałyśmy na sznurkach w termosie gorącą herbatę, oni do góry nam podawali karteczki z informacjami, co się dzieje, radia nie miałyśmy. Absolutna komitywa. Najpierw drzwi celi były cały czas zamknięte, potem nam pozwalali otwierać drzwi, potem mogłyśmy wychodzić i rozmawiać i wtedy, po miesiącu, wyszłam. Ogromne starania w celu wypuszczenia mnie na wolność czynili arcybiskup Tadeusz Gocłowski i Tadeusz Fiszbach, byłam im wdzięczna.\n– Jak Pani teatr postrzega dziś?\n– Być może ja pozostałam trochę staroświecka w swoim myśleniu o teatrze, nie wszystkie pomysły dzisiejszych reżyserów mi odpowiadają, nie zawsze one mają czytelny związek z intencją sztuki, albo ja nie jestem w stanie tego pojąć. Reżyserzy dopisują, dodają coś, albo odmieniają teksty dramatów, może jest im za mało. Ostatnia realizacja, „Martwe dusze” Janusza Wiśniewskiego w Teatrze Wybrzeże, złożona jest z tekstów dziesiątków autorów, to mi się akurat podobało, z majstersztykiem Janusz Wiśniewski to zrobił. Charakteryzacja postaci jest zachwycająca, myśmy przez pewien czas nie rozpoznawali kolegów aktorów. Bardzo dobry spektakl, taka jestem rada, że realizacja jest udana.\n– Uważa się Pani za aktorkę spełnioną?\n– Jestem absolutnie usatysfakcjonowana i niczego mi w moim życiorysie artystycznym nie brakuje. Sumując, we właściwym momencie odeszłam. Uważałam, że już więcej się nie da zrobić, że wszystko, co mogłam, zrealizowałam. Scena to zamknięty rozdział. Mnie interesuje to, co teraz mam do zrobienia.\n– Chętnie bierze Pani udział w wieczorach poetyckich.\n– Poezja jest moja miłością. Lubię poezję współczesną, trudną, Miłosz mnie nie opuszcza, ale nie cała jego twórczość, mój sztandarowy jego wiersz, to: „Walc”. Kiedyś jedna ze słuchaczek po wyjściu z wieczoru poezji powiedziała mi: „Pani deklamowała tego walca, a ja płynęłam w tańcu do samego końca i jeszcze teraz chciałabym tańczyć”. To było największe uznanie, jakiego może doświadczyć aktorka. To mnie podniosło na duchu, tak mi było przyjemnie, że nawet mi się łza zakręciła w oku, oczywiście nie okazałam tego. Głosy publiczności są najważniejsze, nie to, co piszą krytycy, bo oni się nie znają na aktorstwie, nie umieją o tym pisać, tylko analiza spektaklu im się udaje.\n– Po raz pierwszy w Gdańsku oglądamy wystawę twórczość Ryszarda Lecha, to artysta wybitny, prawie nie znany, o korzeniach kresowych, który większość życia spędził w Koszalinie. Czytaj dalej →


Obstawiając porażkę United u bukmachera można było sporo wygrać\nPonad 4500 darmowych typów. 160 poradników bukmacherskich. Setki analiz sportowych. Najświeższe bonusy od bukmacherów. Piszemy dla Was od 2004 roku!\nCurrent: Obstawiając porażkę United u bukmachera można było sporo wygrać\nautor: andrew dodano: 26 Sierpień 2019\nTakiego scenariusza nie spodziewał się raczej nikt. Naszpikowany gwiazdami Manchester United poległ przed własną publicznością kopciuszkowi Crystal Palace. Ręce mogą zacierać typerzy, którzy przewidzieli taki wynik i postawili kupon u bukmachera.\nTo prawdopodobnie największa niespodzianka piłkarskiego weekendu. Czerwone Diabły nieźle zaczęły sezon i wszyscy (łącznie z nami) przewidywali kolejną gładką wygraną Manchesteru. Bo niby czemu miałoby być inaczej? Crystal zapewne znów będzie walczyło o utrzymanie, a podczas 6 poprzednich wizyt na Old Trafford nie potrafiło strzelić choćby gola.\nTymczasem goście sensacyjnie wywieźli z Manchesteru komplet punktów, a my sprawdziliśmy, ile można było wygrać na tym spotkaniu u bukmachera.\nZa zwycięstwo Czerwonych Diabłów William Hill płacił skromne 1.28, remis wart był w Unibet 5.50, natomiast triumf gości oddsmakerzy bukmachera Betfred wycenili na 10.00.\nCałkiem sporo można było wygrać ubezpieczając zakład na wypadek remisu - opcja Draw No Bet była w BetVictor warta 8.00. Natomiast tradycyjnie bank rozbili gracze, którzy prawidłowo wytypowali zakład Correct Score - wynik 1:2 wyceniono w BetVictor na 31.00.\nAnonymous | 26.Sie.2019 | 9:50 pm napisał:\nUnited spadnie z ligi w tym roku z takim trenerem. Niech sobie Vukovica wezmną na szkoleniowca\nWilliam Hill: Najlepsze kursy\nMcGregor v Cerrone Bonus, T&Cs\nBitcoin Reload Bonus, T&Cs


Nadchodzą megaupały! Wyginą nawet pszczoły!\nczerwiec 26, 2019 francja, MODEF, pomarańczowy alert, pszczoły, upał\nObecna fala upałów to dopiero początek gorąca na naszym kontynencie. Może ono niekorzystnie wpływać na ludzi, ale także oznaczać wyrok śmierci dla niezwykle pożytecznych dla człowieka i środowiska naturalnego pszczół.\nWedług najnowszych prognoz, w najbliższych dniach temperatura we Francji może osiągnąć nawet 45°C. Z tego powodu ogłoszono już drugi najwyższy poziom ostrzeżenia pogodowego, czyli pomarańczowy alert.\nW związku z falą gorąca na alarm biją tamtejsi pszczelarze, obawiający się, że stracą swoje pasieki, gdyż owady nie przeżyją ekstremalnych temperatur. „Nadchodząca fala upałów może naprawdę dotknąć naszych zbiorów. W ulach nie ma nic do jedzenia, ponieważ pszczoły nic nie zbierają”, ostrzega francuski związek rolniczy MODEF.\nPszczelarze starają się zapobiec tragedii. Już teraz karmią swoje podopieczne specjalnymi syropami, próbują też – z różnym skutkiem – schładzać ule, by zapewnić pszczołom bezpieczeństwo.


Wojsko w rozsypce a koszar pilnują esbecy | proKapitalizm - Portal zwolenników wolności\nWojsko w rozsypce a koszar pilnują esbecy\n20 stycznia 2014 Temat dnia, Publicystyka No comments\nRząd koalicji PO-PSL planuje dalsze rozbrajanie Polski poprzez wysłanie sprzętu i żołnierzy na kolejną zagraniczną awanturę tym razem do Afryki. Mówi się w mediach, że to „tylko” 50 wojskowych, ale ja dobrze pamiętam, że do Afganistanu na początku też poleciało samolotem transportowym tylko kilkudziesięciu, a potem dosłano ok. 2.500!\nTa ochocza służalczość naszych władz spełniania wszelkich zagranicznych zachcianek na krew naszych żołnierzy i darmowe polskie uzbrojenie, powoduje katastrofalne braki kadrowe w szeregach resztek Wojska Polskiego pozostającego na terenie Naszej Ojczyzny Rzeczypospolitej Polskiej.\nSytuacja jest już tak tragiczna, że w wielu jednostkach wojskowych brak jest żołnierzy do pełnienia służby wartowniczej. Ministerstwo Obrony Narodowej RP wydaje corocznie setki milionów złotych na wynajem firm ochroniarskich do pilnowania koszar i magazynów broni.\nObecnie mamy w Polsce w sumie aż 300.000 ochroniarzy i tylko 100.000 etatów wojskowych. Świadomie napisałem, że 100.000 etatów, bo fizycznie to Wojsko Polskie na terenie kraju liczy obecnie znacznie mniej niż 100.000 żołnierzy. Coraz więcej polskich mundurów można spotkać obecnie w Azji, na Bałkanach, w USA, a niebawem również w egzotycznej dla nas Afryce. W wielu firmach ochroniarskich pracuje szereg dawnych funkcjonariuszy SB, ZOMO, MO, ORMO itp., którzy onegdaj byli szkoleni m.in. w ZSRR. Ci ludzie posiadają legalnie broń i mają dostęp do… wojskowych magazynów uzbrojenia, które… ochraniają przed złomiarzami. Aby opanować nasze jednostki wojskowe i zrobić bez jednego wystrzału komunistyczny przewrót w Polsce, to wystarczy, że tych 300.000 ochroniarzy zajmie pustostany i otworzy magazyny broni, do których już przecież mają klucze!\nDonald Tusk doprowadził do takiego stanu Wojsko Polskie, że w wielu jednostkach, o tym kto wejdzie na teren bazy wojskowej nie decyduje żołnierz w mundurze, lecz przedstawiciel firmy ochroniarskiej pilnującej koszar.\nSB, armia, firmy ochroniarskie, koszary, wojsko


finanso - Strefa biznesu_C 18\nEkonomia to w aktualnych czasach wyjątkowo ważna dziedzina, jaka rozwija w wyjątkowo dużym stopniu wszelkie podmioty biznesu, gospodarki, a więc i finansów. Jest to dziedzina w stosunku do jakiej ciągle wykonywane są różnorakie działania, które mają za zadanie spowodować, aby w poszczególnym kraju, regionie, sytuacja ekonomiczna ulegała ciągłej poprawie i rozwojowi, który stworzy możliwość rozwijać zarówno dział gospodarczy, przemysłowy, jak także ogólnie lokalny czy ogólnokrajowy biznes, jaki daje zyski finansowe jednostce i ogółowi. Jest to dziedzina, do której wlicza się również biznes i finanse, bo tak naprawdę tymi podmiotami ekonomia steruje w niezwykle dużym stopniu i to od niej w przypadku takiego typu podmiotów zależy, jak będzie przedstawiać się sytuacja w danym okresie. Jest to aktualnie dziedzina, jaka cieszy się szczególnie dużym zainteresowaniem, o czym świadczy fakt, że każdego roku zwiększa się liczba osób, jaka chce uczyć się elementów ekonomi, czy również biznesu i finansów, by w przyszłości mieć możliwość po prostu lepiej prosperować na takim obszarze działania. Jak najbardziej trzeba kształcić się w tym kierunku, dlatego że to da szansę czerpać określone dobra, czy to finansowe, czy także inne wynikające z działu ekonomii. Jest to zatem dziedzina niesamowicie obszerna w swym zakresie działania. rezonans.warszawa.pl\nUti pl supermarket usług internetowych\nWśród dostępnych w sieci programów partnerskich warto zwrócić uwagę na uti pl – supermarket usług internetowych. Serwis ten oferuje wiele praktycznych i tanich rozwiązań dla tych, którzy z rozwiązań internetowych korzystają zawodowo i prywatnie. Oferta jest imponująca. Za pośrednictwem strony uti.pl można założyć stronę internetową lub sklep, można zamówić tu również usługi hostingowe oraz domeny. Wiele gotowych rozwiązań oferowanych przez uti pl sprawia, że każdy internauta znajdzie ty dla siebie korzystne rozwiązanie. Uti pl to nie tylko sprzedaż usług internetowych. To również świetny sposób na zarabianie dla tych, którzy zajmują się e-biznesem. Działający na uti pl program partnerski to możliwość zdobycia wysokich zarobków i promowania tego ciekawego serwisu. Jak działa program partnerski uti pl? Wystarczy zarejestrować się do programu i rozpocząć promowanie serwisu. Do dyspozycji partnerów są liczne narzędzia, jak banery, wzory maili czy artykuły o uti pl. Te materiały znacznie ułatwiają promocję usług oferowanych przez uti pl oraz zachęcanie innych Internautów do korzystania z nich. Czy program ten jest dobrym sposobem na własny e-biznes i czy można na nim zarobić? Biorąc pod uwagę, że z usług takich jak hosting, sklep internetowy czy własna strona www korzysta coraz większa liczba osób możliwości zarobku są bardzo duże. Jak zarabiać? Mamy do wyboru dwie możliwości. Możemy polecać stronę uti pl i dostępne na niej usługi. Jeśli ktoś z naszego polecenia dokona zakupu, otrzymamy aż 15 – 20% prowizji. To rewelacyjny sposób zarabiania szczególnie dla tych, którzy tworzą strony internetowe dla swych klientów i mogą ich zachęcać do skorzystania z usług uti pl. Drugi sposób zarabiania polega na zachęcaniu innych użytkowników Internetu do rejestracji w programie partnerskim. Jeśli nasz polecony sprzeda dostępną na uti pl usługę, otrzymamy premię w wysokości 10% od prowizji otrzymanej przez naszego poleconego.\nZarabianie na książkach? W dzisiejszych czasach to dużo łatwiejsze niż kiedyś. Taką możliwość zapewnia Selkar – serwis, w którym można zarabiać poprzez promowanie produktów księgarni internetowej. Księgarnia internetowa Selkar ma w swojej ofercie zarówno E-booki, audiobooki jak i klasyczne papierowe książki. Należy dodać – wybór książek jest naprawdę wielki. Program partnerski Selkar to ciekawa możliwość generowania zysków – nie tylko związanych ze sprzedażą książek. W programie można zarabiać na wiele różnych sposobów. Prowizja od sprzedaży. Tak jak wszystkie programy partnerskie, Selkar nagradza partnerów prowizją od zrealizowanej sprzedaży. Naliczana jest jeśli klient przez link partnerski wejdzie na stronę księgarni i dokona zakupu. Czas na dokonanie zakupu to 3 miesiące. Za zakup w tym czasie naliczane jest 8% prowizji, warto więc się postarać. Oczywiście czas 3 miesięcy to okres ważności plików cookies, zapisujących się w komputerze klienta. Jeśli czas ważności minie – znikają. Jednak jeśli klient ponownie wejdzie na stronę księgarni przez link partnerski, czas 3 miesięcy naliczany jest ponownie a prowizja nadal wynosi 8% Wieczna prowizja. Wieczna prowizja, w wysokości 2 % naliczana jest gdy klient wejdzie z linka partnerskiego zarejestruje się i dokona zakupu po upływie 3 miesięcy od rejestracji. Promowanie programu partnerskiego. Każdy partner może zapraszać do udziału w programie kolejne osoby. Jeśli zarejestrują się one z linka partnerskiego – partner otrzyma 20 % ich prowizji. Program partnerski Selkar, to e-biznes, który daje olbrzymie możliwości generowania zysków. Od lat książki są jednym z najchętniej kupowanych przez internet produktów. Przy odpowiedniej promocji programu, klientów z pewnością nie zabraknie a zyski będą rosły.\nOsoby szukające sposobu na zarabianie przez Internet mogą spróbować swych sił i zacząć współpracę z systemem wymiany linków SeoMatik pl. O tym, że na linkach można zarobić, wie każdy, kto już próbował swych sił w e-biznesie. SeoMatik pl daje nam nowe możliwości. Podstawową formą wynagrodzenia dla tych, którzy do SeoMatik pl dodadzą swoje strony, są punkty. Punkty są przyznawane za umieszczenie linków na naszej stronie, a to, ile punktów otrzymamy, zależy głównie od miejsca, w którym się one znajdą. Na punktację wpływa również popularność naszej strony, jej tematyka, pozycja w wyszukiwarkach oraz domena. Jak można zarobić na punktach systemowych w SeoMatik pl? To proste – zgromadzone przez nas punkty możemy sprzedać. To, ile dostaniemy za nasze punkty zależy przede wszystkim od aktualnego zapotrzebowania na punkty. Brak tu stałych cen, zatem to, za ile sprzedamy zgromadzone wcześniej punkty zależy od tego, w jakim czasie zdecydujemy się je odsprzedać. Gdzie możemy sprzedawać punkty? Możliwości jest wiele. Możemy umieszczać ogłoszenia na formach dla pozycjonerów, możemy skorzystać również z giełdy punktów na znajdującej się na oficjalnej stronie systemu pod adresem www.seomatik pl/market/. Drugą możliwością zarabiania w systemie SeoMatik pl jest rejestracja w ich programie partnerskim. Za pomocą przygotowanych przez system materiałów reklamowych, takich jak banery czy linki. Korzyść dla nas, jako polecających, to 10% zarobków (punktów) uzyskanych przez osobę, która zarejestrowała się z naszego polecenia.


① Przewozy do Anglii z Witnicy codziennie i na czas !\nSzukasz busów z Witnica do Anglii ?\nOferujemy komfortowe busy z Witnica do Anglii codziennie !\nBusy z Witnicy do Anglii to nowo zakupione busy wewnątrz bogato wyposażone !\nNa przestrzeni lat prowadząc naszą firmę zauważyliśmy że na siliło się podróżowanie po krajach Unii Europejskiej, powody są różne najczęściej to wypoczynek i praca zarobkowa. W ostatnim czasie widzimy też że ludzie rezygnują z jazdy własnym samochodem, jak wiadomo jest to droższy transport niż transport zorganizowany. Dlatego też słuchając sugestii naszych klientów, uruchamiamy nowe przewozy z Witnicy do Anglii. Jesteśmy zawsze punktualni, nasi kierowcy oprócz tego że mają wszelkie kwalifikacje do prowadzenia tych pojazdów to cechują się wysoką kulturą osobistą. Państwa bezpieczeństwo to dla nas priorytet dla tego częste przeglądy techniczne naszych busów to standard. Fotele są regulowane,oświetlenie dodatkowe,aby można było w nocy czytać książkę, jest również sieć Wi-Fi, tablet przy każdym siedzeniu,słuchawki aby nie zakłócać drogi innym pasażerom.\nPrzewozy z Witnicy do Anglii to również usługa zwana od drzwi do drzwi, tzn że zabierzemy cie z miejsca z którego chcesz i dowieziemy pod wskazany adres, abyś nie musiał przemieszczać się z walizkami.\nBusy z Witnicy do Anglii to gwarancja terminowości, solidności, uczciwego podejścia do klienta.\nBusy Witnica Anglia !


Ponadto bardzo ważna jest pewność prawa. Wtedy przedsiębiorcy mogą z większą dokładnością planować działalność swoich firm i w mniejszym stopniu obawiać się ryzyka inwestycyjnego. Jak twierdzi Adam Smith, "w państwie, gdzie nie ma regularnego wymiaru sprawiedliwości, gdzie ludność nie ma zapewnionej ochrony mienia, a prawo nie gwarantuje wykonania umów, i gdzie wreszcie władza państwowa nie czuwa nad tym, by należności od osób, które są w stanie je uiścić, egzekwowano regularnie, tam handel i przemysł wkrótce podupadną. Krótko mówiąc, handel i przemysł nie mogą rozwinąć się w żadnym państwie, gdzie nie ma zaufania do sprawiedliwości władz"3. Hernando de Soto wymienia trzy zasadnicze warunki, które muszą zaistnieć, aby społeczeństwo mogło w pełni wykorzystać pracę, inicjatywę i swoje zasoby materialne: 1) zagwarantowane przez państwo prawa własności; 2) promocja przez prawo solidności umów służących do regulowania i przekazywania praw; 3) określenie odpowiedzialności w przypadkach nie objętych warunkami i postanowieniami umowy4. Ponadto Friedrich August von Hayek uważa, że "państwo powinno ograniczyć się do ustalania reguł mających zastosowanie do ogólnych typów sytuacji i pozostawić jednostkom wolność we wszystkim, co zależy od okoliczności czasu i miejsca, gdyż tylko jednostki, których dana sytuacja dotyczy bezpośrednio, mogą w pełni poznać owe okoliczności i dostosować do nich swe działanie"5.\nPodobnie twierdzi Gregory Gronbacher: "na strukturach politycznych w każdym porządku społecznym ciąży słuszna odpowiedzialność za stworzenie ram prawnych dla sprawnie funkcjonującego procesu rynkowego, inne formy bezpośredniej interwencji nie są usprawiedliwione"6. Jak uważa Milton Friedman, "zorganizowanie działalności gospodarczej w system dobrowolnej wymiany zakłada, że poprzez rząd zapewnia się zachowanie prawa i porządku w celu zapobieżenia występowaniu przymusu pomiędzy poszczególnymi obywatelami, wywiązywania się z dobrowolnie zawieranych kontraktów, zdefiniowanie prawa własności, jego interpretację i egzekwowanie oraz stworzenie systemu monetarnego"7. W ramach tego systemu liberałowie opowiadają się za nieograniczoną własnością prywatną, wolnością jednostek oraz wolnym rynkiem. Przeciwni są natomiast wszelkiemu protekcjonizmowi i interwencjonizmowi państwa w gospodarkę. Heritage Foundation definiuje wolność gospodarczą jako "brak państwowych ograniczeń lub państwowego przymusu w stosunku do produkcji, dystrybucji i konsumpcji poza tymi, które są wymagane do ochrony i utrzymania samej wolności"8. Absolutnie niedopuszczalna jest dla liberałów jakakolwiek działalność gospodarcza państwa, co najmniej z czterech bardzo ważnych powodów.\nPo pierwsze, dlatego że "przedsiębiorstwa państwowe i komunalne zawodzą, są drogie i nieefektywne i trzeba je subwencjonować z podatków, aby mogły dalej prowadzić swą działalność"9. "The Wall Street Journal Europe" szacuje, że z polskiego budżetu do państwowego przemysłu w latach 1989-2000 dopłacono 20 miliardów euro!10 I ciągle się dopłaca, a państwowe przedsiębiorstwa nadal rzadko kiedy mają choćby bilans zerowy, bo większość przynosi straty (patrz tabela). Dodatkowo subsydiowanie przedsiębiorstw powoduje spadek ich wydajności. Według prawa Savasa "sektor prywatny jest zawsze dwa razy tańszy niż sektor publiczny przy wykonywaniu tych samych prac w służbie publicznej"11. Emmanuel Savas doszedł do takiego wniosku po 10 latach zbierania i studiowania danych w pięciu krajach: Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Szwajcarii, Wielkiej Brytanii i Niemczech dotyczących kosztów usuwania śmieci. "Wszystkie liczby są zgodne: wywóz śmieci przez prywatnego przedsiębiorcę kosztuje zawsze 42% taniej, niż ta sama operacja wykonana przez miejski zakład oczyszczania. (...) Prawo Savasa znajduje zastosowanie w odniesieniu do różnych usług: przy sprzątaniu pomieszczeń biurowych otrzymuje się oszczędności rzędu 73%, ulic ? 43%; 56% przy konserwacji sygnalizacji świetlnej, 96% [!] przy asfaltowaniu nawierzchni, 40% przy koszeniu trawników i 37% przy okrzesywaniu drzew"13. Obliczono, że koszty transportu publicznego w USA, Wielkiej Brytanii, Australii i w Niemczech były o 54%-100% wyższe niż transportu prywatnego, a w krajach rozwijających się od 68% do 100% wyższe14. Co ciekawe, obliczono, że gdyby NASA była przedsiębiorstwem prywatnym, to jej programy kosmiczne kosztowałyby o połowę taniej.\nJuż Adam Smith ponad 200 lat temu wyjaśnił, dlaczego tak się dzieje: "osoby panujące podejmowały jednak często wiele innych przedsięwzięć handlowych. (...) Prawie nigdy nie osiągały pomyślnych rezultatów, a nie udawało im się to ze względu na rozrzutność, z jaką interesy osób panujących się prowadzi. Agenci panującego uważają, że bogactwo ich pana jest niewyczerpalne; nie zważają, po jakiej cenie kupują ani po jakiej sprzedają, nie obchodzi ich też cena transportu towarów z jednej miejscowości do drugiej"15. Ponadto, jak słusznie zauważył ojciec liberalizmu klasycznego, zarządzający przedsiębiorstwami państwowymi dbają tylko o własne interesy: "agenci ci często żyją z książęcą rozrzutnością, a niejednokrotnie pomimo tej rozrzutności, dzięki sprytnemu prowadzeniu rachunków, zdobywają książęce fortuny"16. Jak widać korupcja, marnotrawstwo, prywata i złodziejstwo nie zaistniało wraz z powstaniem III RP i działalnością prezesów w państwowych spółkach. Przykładem takiej niegospodarności i nieudolności jest choćby Fundusz Górnośląski, który najpierw był własnością Skarbu Państwa, a następnie samorządu wojewódzkiego: "miał stać się kołem zamachowym śląskiej gospodarki; tworzyć miejsca pracy, przyspieszać rozwój regionu. Nieudolnie zarządzany, z garbem nietrafionych inwestycji, dzisiaj ledwie wiąże koniec z końcem. Po 7 latach działalności Fundusz Górnośląski (...) stracił jedną szóstą kapitału. Za niegospodarność i podejmowanie decyzji wbrew nie tylko zasadom ekonomii, ale także zdrowego rozsądku, nikt nie poniósł odpowiedzialności"17, ponieważ wszyscy prezesi byli obsadzani z klucza politycznego, a nie według kompetencji.\n1 W. Sadurski, Neoliberalny system wartości politycznych, Warszawa 1980, s. 87.\n2 F.A. Hayek, Droga do zniewolenia, Kraków 1996, s. 43.\n3 Smith A., Badania nad naturą i przyczynami bogactwa narodów, T. II., Warszawa 1954, s. 710.\n4 H. de Soto, Inny szlak, Warszawa 1991, s. 270.\n5 F.A. Hayek, dz. cyt., s. 82.\n6 G.M.A. Gronbacher, Personalizm ekonomiczny, Lublin 1999, s. 35.\n7 M. Friedman, Kapitalizm i wolność, Warszawa 1993, s. 37.\n8 L. Balcerowicz, Wolność i korupcja, "Wprost" 2003, nr 5, s. 50.\n9 L. von Mises, Liberalizm w tradycji klasycznej, Kraków 2001, s. 105.\n10 Liczba, "Wprost" 2002, nr 28, s. 34.\n11 G. Sorman, Rozwiązanie liberalne, Wydawnictwo "Kurs" 1985, s. 113.\n12 M. Bałtowski, Przedsiębiorstwa sprywatyzowane w gospodarce polskiej, Warszawa 2002, s.132-155.\n13 G. Sorman, Rozwiązanie..., s. 113.\n14 E. Savas, Prywatyzacja. Klucz do lepszego rządzenia, Warszawa 1992, s. 153.\n15 A. Smith, dz. cyt., s. 574.\n17 W. Pustułka, Stracone miliony, "Dziennik Zachodni" 2002, nr 167, s. 4.\nWyświetlony 8406 razy


Duży worek na buty MASZA I NIEDŹWIEDŹ 33x40cm (600-166). Dobra cena. Sklep internetowy - Bajkowa Moda\n» Duży worek na buty MASZA I NIEDŹWIEDŹ 33x40cm\nPlecaki / Torby(38)\nDuży worek na buty MASZA I NIEDŹWIEDŹ 33x40cm\nKod produktu: 600-166\nUrocza i wyjątkowa inteligentna Masza, to niewielkich rozmiarów dziewczynka, która wraz z olbrzymim niedźwiedziem Grizzly, przeżywa liczne przygody i dostarcza rozrywki milionom dziecięcych widzów, na całym świecie. Dla małych sympatyków tej postaci mamy w ofercie duży worek na buty MASZA I NIEDŹWIEDŹ 33x40cm. To idealny pomysł na oryginalny prezent dla każdej pociechy!\n4 zalety produktu duży worek na buty MASZA I NIEDŹWIEDŹ 33x40cm\nZmieści każdy rodzaj obuwia sportowego.\nMożna go zabrać do przedszkola, na plażę, łąkę oraz w podróż.\nWorek na licencji Setino.\nDlaczego warto kupić produkt duży worek na buty MASZA I NIEDŹWIEDŹ 33x40cm?\nProdukt bardzo komfortowy w użytkowaniu. Można go zabierać, zarówno na zajęcia sportowe, jak i do przedszkola czy w podróż. Mocny materiał gwarantuje długą używalność. Rozmiar idealnie pomieści teczkę A - 4 oraz dowolne obuwie sportowe. Grafika nie szarzeje w praniu ani też nie blaknie pod wpływem użycia środków chemicznych. Worek, to doskonała propozycja dla wszystkich małych fanów Maszy!\nKolor tyłu: Ciemny róż\nDuży worek na buty MINIONKI 33x40cm\nDuży worek na buty KRAINA LODU (Frozen) 33x40cm\nDuży worek na buty SPIDERMAN 33x40cm\nDuży worek na buty PSI PATROL (Paw Patrol)33x40cm


Essence - Róż 10 Peach me up!\nRóż 10 Peach me up!\nRóż 10 peach me up!, długo utrzymuje swój efekt, idealny aby codziennie podkreślić swój makijaż, Essence Matt Touch\n219,80 zł / 100 g\nPokoloruj poliki! Matowy róż dzięki delikatnej pudrowej formule doskonale podkreśli naturalne piękno. Zdrowy i świeży look w jedną chwilę.


Nowoczesny projekt biurowy ma na celu stworzyć środowisko do networkingu, gdzie ludzie mogą nawiązać kontakt. Jak się komunikujemy? Jakie możliwości daje nam dzielenie się doświadczeniem i wiedzą? Takie pytania stawia Gitte Andersen, dyrektor ds. globalnego rozwoju i projektowania przestrzeni pracy w SIGNAL.\n"Dzisiaj dobry projekt biurowy w coraz większym stopniu opiera się na budowaniu, zaangażowaniu i radości z pracy dzięki super-kreatywnemu, " smacznemu " i estetycznemu wnętrzu.\nJeszcze dziesięć lat temu dyskutowaliśmy sprzyjające środowisko akustyczne, klimat w pomieszczeniu, odpowiednie oświetlenie i inne czynniki higieny pracy. Ja bym nie powiedziała, że straciły swoją ważność, ale teraz wspięliśmy się na znacznie wyższy poziom."\nTo wypowiedź Gitte Andersen, dyrektor ds. globalnego rozwoju i projektowania przestrzeni pracy w SIGNAL, zaczerpnięte z aktualnego wywiadu dla czasopisma "SKANSKA Magazine.\nZ wieloletnim doświadczeniem w zakresie aranżacji i projektowania miejsca pracy, oraz jego strategicznego wykorzystania w celu zwiększenia efektywności i wydajności pracy, że skupiać się tylko na planowaniu placu - przeszłość.Czas podnieść poziom i patrzeć do przodu.\n"Ostatnie badania przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych wykazały, że około 70 procent milleniałów młodego pokolenia, urodzonego między 1980 i 2000 rokiem, że teraz wchodzi na rynek pracy, uważają, że projekt miejsca pracy są ważniejsze niż płace.\nPodobna statystyka mówi nam: sześć na dziesięciu pracowników uważa, że inspirujące środowisko jest najważniejsze dla pełnego ujawnienia ich potencjału.Projekt miejsca pracy ma kluczowe znaczenie dla jakości wykonywania zadań", - zauważa Gitte Andersen.\nEstetyka jest kluczowym słowem dla doświadczonego duńskiego projektanta pomieszczeń biurowych,gdy zaczyna tworzyć nowe miejsca pracy- niezależnie od tego, jakiego typu procesów roboczych musi wspierać jej projekt.\n"Wszyscy chcemy poczuć "WOW factor" w swoim miejscu pracy, kiedy przychodzimy rano do biura.Wszyscy wiedzą o tym radosnym uczuciu, gdy idziesz do pokoju, w którym jest miło pracować. Ale większość z nas natknęła się na obiekt, z którego właśnie chcieliśmy się uciekać.\nW obu przypadkach mamy przykłady projektowania środowiska pracy - jaka jest fundamentalna różnica między nimi?\nOdpowiedź - ludzie i estetyka przestrzeni.A także fakt, że w tym ostatnim przypadku biuro nie sprzyjazgodnym przepływam pracyw ciągu dnia" – dodaje Gitte Andersen.\nOna wie, że konflikty, gdy kierownictwo chce zmienić przestrzeń fizyczną, w celu poprawy wydajności i kooperacji, na pewno się pojawią.\n"Gdy pracownicy dowiadują się o tym, natychmiast "stygną". Wtedy wszyscy "wzrastają" do zwykłego miejsca pracy, które nawet wczoraj uważali za straszne, ze względu na obawy przed nieznanymi zmianami jutra.\nLudzie przeciwstawiają się zmianom, chociaż mogą zapewniać ich pracę w przyszłości" – mówi Gitte Andersen.\n"Z drugiej strony, menedżerowie czasami zapominają o znaczeniu nieformalnych stref, w których pracownicy mogą spontanicznie spotykać się w ciągu dnia, rozmawiać i dzielić się wiedzą.\nTo właśnie tutaj maleje czas spędzony w firmie na spotkaniach formalnych, ponieważ pracownicy mają bezpośredni dostęp do swoich kolegów.\nW tych obszarach rodzi się pewna kultura, ponieważ tutaj można rozmawiać w miłej atmosferze, na przykład w małej kawiarni, gdzie koledzy mogą się spotkać i dyskutować o czymś.\nTrudnym zadaniem jest stworzenie takich "wysp" w całej organizacji, gdzie odbędą się przyjazne spotkania i będą tworzoneinterdyscyplinarne inicjatywy".\nPrzestrzenie do networkingu\nGitte Andersen podkreśla, że celem projektu biurowego jest zidentyfikować potrzeby firmy jeszcze przed tym, jak wymyślić rozwiązanie i zbudować fizyczne struktury do realizacji profesjonalnych strategii.\n"Zacznij od tego, że zapytaj menedżerow organizacji, jakie ulepszenia planują, aby zwiększyć swój sukces rynkowy. To właśnie od tych pomysłow trzeba startować.\nOprócz tego, trzeba określić, które typy przestrzennego projektu będą promować i stymulować określony typ zachowania. I z tego punktu można rozpocząć pracę z przestrzenią jak ze strategicznym narzędziem do zwiększenia wydajności.\nJest to niezaprzeczalny kryterium sukcesu, gdy pracownicy wybierają biuroza jego zdolność do utrzymania ich profesjonalnego społeczeństwa i do stymulowania współpracy między kolegami.\nGłównym zadaniem jest stworzyć przestrzeń dla networkingu, gdzie ludzie mogą znaleźć wspólne tematy do rozmowy: jak one działają razem w swoich sieciach, jakie opcje są dostępne dla uczeniai wymiany wiedzy oraz jakie możliwości są dostępne, aby wykorzystać doświadczenia kolegów. Są to czynniki, z którymi musimy się zająć "- powiedział Gitte Andersen.


Zmiany w budżecie i życzenia dla Druhów z Wyszyny podczas XX sesji Rady Gminy... - Turek.net.pl\nZmiany w budżecie i życzenia dla Druhów z Wyszyny podczas XX sesji Rady Gminy Władysławów\nRadni Gminy Władysławów w piątek, tj. 5 czerwca 2020 r., spotkali się podczas nadzwyczajnej XX Sesji Rady Gminy Władysławów. Celem było przyjęcie zmian w samorządowym budżecie, ale nie zabrakło również miłych akcentów związanych z jubileuszem, jaki obchodzi w tym roku jednostka OSP z Wyszyny.\nWśród zmian, jakie wprowadzono do budżetu były m.in. te dotyczące straży pożarnych. Do jednostek z terenu Gminy trafi 40.000,00 zł., co ma związek z dotacjami z Państwowej Straży Pożarnej. Corocznie straże z terenu naszej gminy otrzymują dotacje z Państwowej Straży Pożarnej, ale w ramach uzupełnienia ich wkładu własnego staramy się pomóc – mówiła Wójt Gminy Elżbieta Klanowska. W tej puli znalazło się także 5.000,00 zł., które Samorząd przeznaczy dla Druhów z Międzylesia na zakup nowszego samochodu, co umożliwi im dalsze starania o doposażanie swojej jednostki.\nJak podczas Sesji wspominała Pani Wójt plany majowych uroczystości pokrzyżowała pandemia koronawirusa. Dlatego też Sesja nadzwyczajna była doskonałą okazją do tego, aby złożyć życzenia i wręczyć upominek Druhom z Wyszyny, którzy to 5 maja świętowali 100-lecie swojej jednostki. Epidemia uniemożliwiła nam realizację naszych zadań, musieliśmy ograniczyć się do niezbędnego minimum. Mieliśmy przygotowane okolicznościowe życzenia. Chcielibyśmy przekazać życzenia w imieniu całego Samorządu. Sto lat tej jednostki to wielka chluba. Życzymy wszystkiego najlepszego tej jednostce. Życzę Druhom, aby byli nadal tak aktywni jak są, bo jeśli chodzi o strażaków z OSP Wyszyna są bardzo aktywni, bardzo skuteczni. Za to serdecznie dziękuję. Życzę zadowolenia ze służby, bo to ciężka służba, w ramach wolontariatu, którą czynią dla swojej lokalnej społeczności. Trzeba przyznać, że to udany rok dla OSP Wyszyna. Podejmowaliście wiele działań, inwestowaliście w wyposażenie strażnicy, sprzęt - mówiła Wójt Gminy Elżbieta Klanowska, która wraz z Przewodniczącą Krystyną Michalak na ręce Prezesa OSP oraz Radnego Bartłomieja Wiśniewskiego złożyły nie tylko okolicznościowy grawer, ale też symboliczny czek na 20.000,00 zł, który Druhowie z pewnością przeznaczą na kolejne ważne inwestycje.\nTagi: OSP Międzylesie (7) Elżbieta Klanowska (15) OSP Wyszyna (38) sesja (1022)\nRadni jednogłośnie uchwalili budżet dla Turku na...


Przyzwoicie zaprogramowany kontener | Usługi\nWiarygodne typy kontenerów, kwalifikowane są jako liki, wspomagające planowanie baz danych i tym pokrewnych. Kontener z języka angielskiego, określa się jako dobrze zbudowaną strukturę danych, której kluczowym zadaniem jest przechowanie w sposób przemyślany i zorganizowany, rozmaitych budynków. Takie kontenery, muszą posiadać funkcję wyszukiwarki, ponieważ kiedy tak właściwie znajduje się w nich nazbyt sporo materiałów, to ciężko jest nam odszukać pożądany plik. Więcej o tym na stronie kontenery mieszkalne. Najogromniejsze różnice, jakie występuję między programami, to wynik sposobu ich zaprogramowania. Porządnie zaprogramowany kontener, ma wysoką wydajność wykonywanych na nim operacji komputerowych, tudzież, kiedy tak właściwie w programie mamy jakieś błędy, powinniśmy się liczyć z tym, że kontener będzie działał wolniej. W najwyższym stopniu znanym, a jednocześnie najprostszym kontenerem, jest tak zwana tablica. Mamy z nią do czynienia choćby na portalu społecznościowym, jakim jest facebook.pl. bardzie złożone kontenery, znamionuje zwiększona struktura danych, rozbudowana najczęściej na potrzeby jednego użytkownika, zajmującego się wykorzystywaniem kontenera w zaciszu domowym.\nźródło: http://www.funhouse.pl/, http://netwave-e-duction.pl, http://www.encoretraining.pl, http://www.d-4u.pl


W co zainwestować w czasach kryzysu?\nKilka dni temu znajomy zapytał mnie w co teraz zainwestować. Ma trochę wolnej gotówki, którą wycofał z inwestycji i chciałby wrzucić ją w coś, co da mu maksymalny zysk. Po krótkiej rozmowie okazało się, że tak jak myślałem, wycofał pieniądze z inwestycji, gdyż ryzyko zwiększyło się do tego stopnia, że zwyczajnie bał się straty, natomiast oprocentowanie inwestycji drastycznie spadło, więc nie pokrywało już jego obaw. Zwyczajnie - gra nie była już warta świeczki.\nCharakterystyka każdej inwestycji\nTo zaprowadziło nas do sedna myślenia inwestycyjnego, które ma każdy z nas. Otóż, inwestycja musi spełniać jeden z dwóch warunków:\nbyć tak wysoko oprocentowana, że spodziewany zysk przewyższy ryzyko straty, albo\nbyć obarczona tak niskim ryzykiem, że pogodzimy się z niewielką rentownością.\nTo oczywiście jeden i ten sam problem - stosunek ryzyka do rentowności. Poziom ten jest różnie akceptowany dla różnych inwestorów - jedni wolą ryzykowne inwestycje o bardzo wysokiej stopie zwrotu (aż do granicy jaką jest czysty hazard), inni są po środku (godzą się z ryzykiem pewnej wysokości przy założonych zyskach), a jeszcze inni chcą zyskać cokolwiek, niemal bez ryzyka.\nMoim zdaniem, w czasie tak niepewnym jak obecny, ryzyko i zysk są nieobliczalne, zatem lepiej skupić się na tej drugiej opcji i wśród inwestycji obarczonych jak najniższym ryzykiem wyszukać te, które dadzą nam największy zysk.\nInwestycje o małym ryzyku\nSkoro mówimy o inwestycjach obarczonych jak najmniejszym ryzykiem, z pewnością weźmiemy pod uwagę konta oszczędnościowe, lokaty bankowe i może jeszcze obligacje. Wszystkie one opierają się na umowach z bankiem lub inną instytucją finansową, dzięki którym prawie na pewno wiemy ile dostaniemy za każdą zainwestowaną złotówkę.\nMamy zatem punkt wyjścia i opierając się na tych danych możemy przyznać, że opłaci nam się zainwestować we wszystko, co obarczone jest podobnym ryzykiem, ale da zysk większy niż te około 2,5%, które oferują obecnie lokaty.\nCo da nam więcej niż 2,5%?\nZnaleźliśmy z kolegą coś, w co może włożyć pieniądze, by dostać więcej niż 2,5% oferowane przez lokaty bankowe. A to za sprawą... kredytu. Okazało się, że kolega spłaca kredyt mieszkaniowy i ma możliwość wcześniejszej spłaty, nawet częściowej (czyli tak zwanego nadpłacenia). W skutek takiego działania odsetki naliczają się od mniejszej kwoty zadłużenia. Oprocentowanie kredytu jest wyższe niż 2,5% (zdaje się, że w tym przypadku wynosiło pomiędzy 4,5% a 5%), a zatem każdy wcześniej spłacony tysiąc złotych przyniesie właśnie taki zysk.\nJeśli bowiem wsadzimy na lokatę 10 000 PLN, to po roku otrzymamy 250 PLN (2,5%). Jeśli wszystkimi pieniędzmi spłacimy wtedy kredyt (oprocentowany na 5%), to kwota kredytu zmaleje o 10 250 PLN. Jeśli jednak spłacilibyśmy tymi pieniędzmi kredyt rok wcześniej, to kwota kredytu zmalałaby jedynie o 10 000 PLN, ale za to zapłacilibyśmy odsetki mniejsze o 500 PLN (5% od spłaconych wcześniej 10 000 PLN). Jak widać na poniższym przykładzie:\nKwota kredytu 200 000, oprocentowanie kredytu 5%, wolna gotówka 10 000, oprocentowanie lokaty 2,5%.\nKredyt spłacony po roku:\nKwota kredytu 200 000 + odsetki (5% x 200 000 = 10 000) = 210 000, kwota z lokaty: 10 000 (wkład) + odsetki (2,5% x 10 000 = 250) = 10 250. Po spłacie kwota kredytu to 210 000 - 10 250 = 199 750.\nKredyt spłacony od razu:\nKwota kredytu: 200 000 - 10 000 = 190 000, po roku 190 000 + odsetki (190 000 x 5% = 9 500) = 199 500.\nDlatego własnie mając kredyt warto go szybciej spłacić - nasze pieniądze nie zarobią na lokacie tyle, ile wynoszą odsetki kredytowe.\nNiewątpliwym minusem takiego rozwiązania jest to, że tracimy kapitał, który chcemy przeznaczyć na inwestycję. W przypadku ciężkich czasów, zapowiadanego kryzysu i niepewnych inwestycji, lepiej jest jednak zainwestować w siebie, a najwyższe oprocentowanie ma zawsze kredyt. Który i tak musimy spłacać, a robiąc to wcześniej, oszczędzamy na odsetkach. Co z tego, że zostaniemy bez kapitału na inwestycje? On przecież pojawi się, bo spłacając niższe raty, więcej możemy odłożyć. I gdy już zmienią się czasy i znajdziemy inwestycje o stopie zwrotu wyższej niż oprocentowanie naszego kredytu, będziemy dysponowali zaoszczędzoną gotówką, którą zainwestujemy.\nWygląda na to, że kwarantanna tak szybko się nie skończy. Choć mija drugi tydzień, trzeba uzbroić się w cierpliwość i przygotować na dłuższe siedzenie w domu - nie ma co narażać siebie i bliskich. Ale pamiętaj, że kwarantanna to nie więzienie i najgorsze co możesz zrobić, to przeczekać, zabijając czas. W ten sposób stracisz tygodnie, a może i miesiące.\nOsobiście mam spore doświadczenie w przebywaniu w domu, ale wiem, że wiele osób zaczyna powoli wariować i nie wie co ze sobą zrobić. Postanowiłem podzielić się z Wami swoim doświadczeniem i poddać kilka pomysłów, oraz parę ostrzeżeń.\nNa co uważać w czasie kwarantanny\nCzas ten jest wyjątkowy i wyjątkowe są zagrożenia, które na nas czyhają. Nie możesz zachowywać się tak, jak w normalny czas, ani nawet jak w weekend. Dowiedz się więc, na co zwrócić teraz szczególną uwagę.\nPrzede wszystkim, kiedy spędzamy w domu całe dnie, zużywamy o wiele więcej prądu. Włączony telewizor, który "gra" tylko dlatego, żebyśmy nie czuli się zamknięci i odcięci od świata zużywa ogromne ilości prądu. Jeśli chcesz, żeby cały czas coś "grało", zastąp go radiem. Dostaniesz muzykę, wiadomości, a także sporą porcję reklam (zupełnie jak w TV), a zużycie prądu będzie wielokrotnie mniejsze.\nNie marnuj czasu. Podczas kwarantanny ludzie "zabijają czas", zupełnie jak w czasie długiej podróży i starają się go przeczekać. Szkoda Twojego czasu - wykorzystaj go konstruktywnie (o tym jak zarobić w czasie kwarantanny za chwilę). Oglądaj wartościowe filmy, czytaj książki, które obiecałeś sobie przeczytać w przyszłości.\nUtrzymuj porządek, żeby nie zarosnąć brudem. Odkładaj rzeczy na miejsce, bo jeśli zrobisz bałagan, nie będzie od niego ucieczki, a długie przebywanie w chaotycznej przestrzeni przyczyni się do pogłębienia nastroju niepokoju i przygnębienia.\nDbaj o siebie. Dobrze się odżywiaj. Uważaj, żeby się nie przeziębić, nie przewrócić, nie zranić nożem podczas przygotowania jedzenia i nie spaść z drabiny. Służba zdrowia jest obecnie przeciążona, a szpital jest ostatnim miejscem, gdzie chciałbyś się teraz znaleźć.\nNie daj się ponieść i nie rób niepotrzebnych zakupów. Masz dużo czasu na siedzenie w internecie, a sposobem na nudę są oczywiście zakupy, które poprawiają także nastrój. Jeśli jednak siedzisz w domu przez tak długi okres i codziennie będziesz robić zakupy w internecie, skutecznie wydrenujesz swój portfel. Zatem nie rób tego!\nZakupy spożywcze rób jednak przez internet. Unikaj przebywania w miejscach, w których przebywa wiele osób (także w windzie). Listę zakupów zrób w porozumieniu z książką kucharską, żeby móc ugotować jakieś smaczne, nowe dania.\nNajważniejsze, to nie zabijać czasu, ale korzystać z niego. Spędź go z rodziną, pobaw się z dziećmi, zadbaj o swój rozwój intelektualny, fizyczny i duchowy, zamiast przesiadywać przed telewizorem czy ze smartfonem w dłoni.\nRozmawiajcie, żartujcie, spędzajcie wartościowy czas razem.\nGrajcie w gry planszowe, karty, szachy, warcaby i wszystko co przyjdzie Wam do głowy (A może rodzinne RPG?).\nOglądajcie dobre filmy. Nagradzane. Ambitne. Coś z gatunków, których zwykle unikacie. Odkrywajcie świat kinematografii światowej.\nCzytajcie książki. Na przykład w Empiku jest świetna promocja, która da Ci dostęp do 13000 darmowych e-booków i audiobooków.\nZróbcie sobie domową siłownię - trochę rozciągnięć, podnoszenie hantli (a jeśli nie masz, to baniek z wodą, czy nawet krzeseł), przysiady, pompki, podciągnięcia (jeśli masz drążek). To świetny czas, żeby zadbać o tężyznę fizyczną i opracować sobie program codziennych, domowych ćwiczeń.\nWspólnie gotujcie (macie chyba jakieś składniki?). Próbuj nowych potraw (wcześniej zrób zakupy przez internet, według przepisu). Dobre jedzenie pozwoli zachować i humor i zdrowie.\nDzwoń do rodziny i znajomych. Rozmawiaj z ludźmi. Zrób sobie wideokonferencję z kumplami - może wyjdziecie razem na balkon (kumpel u siebie, Ty u siebie), a może zrobicie imprezę poprzez videorozmowę (każdy imprezuje u siebie w domu, ale kamerka przekazuje obraz w obie strony). Polecam!\nMasz teraz dużo czasu, a do pracy nie chodzisz? Więc może dorobisz sobie bez wychodzenia z domu? Sposobów jest co najmniej kilka. Oto co możesz robić.\nPisać. Jeśli umiesz - artykuły. Jeśli nie umiesz - precle (naucz się jak to robić, bo może to zrobić każdy). A potem sprzedawaj teksty w sieci.\nUprawiaj rękodzieło, a jak będzie po wszystkim, sprzedasz produkty swoich rąk.\nZrób porządki, na które nigdy nie było czasu. Rzeczy, których nie potrzebujesz sfotografuj i popakuj w dobrze opisane pudła. Kiedy skończy się kwarantanna, będziesz mógł je sprzedać w sieci (jeśli masz możliwość wezwania kuriera po odbiór paczki, możesz je sprzedawać już teraz).\nPrzejrzyj newslettery. Być może warto się zapisać do jakiegoś, który w odpowiednim czasie da Ci darmowe kupiony lub informację o promocjach. Teraz masz na to czas.\nPoszukaj konkursów z nagrodami w sieci. Literackie, fotograficzne, quizy. Jest ich pełno. Często otrzymanie nagrody to jedynie kwestia wytrwałości.\nZarabiaj na klikaniu w reklamy. Wiem - płacą niewiele, ale co lepszego masz do roboty?\nSkoro nie korzystasz z biletu okresowego, zawieś go. Tutaj informacje jak zawiesić Warszawską Kartę Miejską.\nZlikwiduj usługi, z których nie korzystasz - zmień listę programów TV, jeśli Twój operator na to pozwala, zmień taryfę w telefonie (masz czas zapoznać się z obecną ofertą), Sprawdź swoją taryfę za prąd.\nSprawdź opłaty za konta bankowe - może warto zlikwidować jakieś konto, a otworzyć nowe (z promocją dla nowych środków, albo bezpłatną obsługą). Poszukaj sposobu, by Twoje oszczędności pracowały.\nSiedzenie w domu nie musi oznaczać marnowania czasu. Wykorzystaj sytuację na swoją korzyść. Pamiętaj, że kto nie idzie naprzód ten się cofa! Nadganiaj za wciąż idącym do przodu światem, szczególnie teraz, kiedy na chwilę czas zwolnił bieg.\nAutor: Bler o 12:15 Brak komentarzy:\nEtykiety: Jak się chronić, Sposób Myślenia, Tania Rozrywka\nDzisiejszy wpis można by podsumować jednym zdaniem: "Nie wykorzystuj chwilowo sprzyjających warunków do tymczasowej poprawy swojej sytuacji". A o co w tym chodzi? Cóż, dokładnie o to, co mówi powyższe zdanie...\nJeśli należysz do "grupy minus", czyli od jakiegoś czasu jesteś pod kreską, nie posiadasz żadnej finansowej rezerwy, zaplecza, masz za to długi i zobowiązania finansowe, powinieneś się liczyć z każdym groszem, w każdej sytuacji. A gdy chwilowo będzie Ci sprzyjać szczęście i dostaniesz zastrzyk gotówki, nie powinieneś wydawać go na chwilowe przyjemności, ale wykorzystać te pieniądze, by poprawić swoją sytuację finansową - spłacić dług, zapłacić rachunki, pozbyć się zobowiązania.\nCzego nie robić z zastrzykiem gotówki\nZnam mnóstwo osób, które pomimo kredytów, które wykańczają ich konta, każdą wypłatę przeznaczają w pierwszej kolejności na przyjemności, a gdy dostaną premię, szybko ją przepuszczają. W ten sposób skazują się na wieczne życie pod kreską, liczenie rachunków i zamartwianie się, czy wystarczy do pierwszego. Często skutkuje to kolejnymi pożyczkami, by zapłacić rachunki, albo wymienić zepsutą pralkę, co skutkuje jeszcze poważniejszą sytuacją.\nCo zrobić z zastrzykiem gotówki\nWystarczyłoby jednak odłożyć premię na konto na czarną godzinę, stworzyć sobie pewien bufor, zabezpieczenie na sytuacje awaryjne, by rachunki przestały spędzać sen z powiek. Potraktować premię (czy wygraną, spadek itp.), nie jako pieniądze do wydania, ale od razu przeznaczyć je na spłatę długów (na przykład na 5 najbliższych rat za mieszkanie, czy na rachunki za prąd na najbliższy rok). W ten sposób miesięczna wypłata nie będzie musiała zabezpieczać tych kwot, a więc zrobimy z niej lepszy użytek, spłacimy inne zaległości itp.\nI najważniejsze - jeśli jesteś pod kreską, za wszelką cenę unikaj zaciągania kolejnych kredytów! Lepiej odmówić sobie przyjemności, czy zmienić dietę na tańszą na miesiąc czy dwa, niż zaciągnąć chwilówkę, którą zużyjemy "na życie" i nie będziemy mieli z czego jej spłacić (czyli za miesiąc czy dwa staniemy przed problemem "nadal nie mam z czego żyć, a do tego doszła nowa rata do spłacenia").\nAutor: Bler o 10:29 Brak komentarzy:\nEtykiety: Grupa Minus, Sposób Myślenia\nWiele osób, które oferuje swoje usługi jedynie od czasu do czasu lub zajęło się rękodziełem i chciałoby sprzedać produkty swoich rąk, ma problem z ich wycenieniem. Ile właściwie powinni zażądać? Jeśli należysz do tej grupy osób, warto będzie przyjrzeć się wycenie swojego czasu, umiejętności (kreatywności) i nakładów. Uwzględnić trzeba także podatek - ten jednak pominiemy, dochodząc jedynie do ceny netto produktu.\nJaka jest Twoja stawka godzinowa?\nNajpierw warto zorientować się ile zarabiasz w swojej podstawowej, dziennej pracy. W tym celu musisz wiedzieć jaka kwota co miesiąc zasila Twoje konto, oraz poznać ilość przepracowanych godzin. O ile to pierwsze nie budzi wątpliwości - każdy zna tę kwotę doskonale, o tyle ilość godzin wyliczymy sprawdzając ilość dni pracujących w danym miesiącu (średnio 21-22) i mnożąc to razy ilość godzin spędzanych w pracy (przeważnie 8). Jeśli ktoś chce uwzględnić czas przejazdów, jako stracony, może go dodać do ośmiogodzinnego dnia pracy. Jeśli dojeżdża własnym autem, powinien także od dochodu odjąć koszt paliwa, by uzyskać jeszcze bardziej miarodajny wynik. To będzie wyjściowa stawka godzinowa, która posłuży do wyceny swojego czasu.\nTrochę teoretycznych obliczeń\nSkoro wyceniłeś swój czas, to wiesz ile zapłaciłbyś za tę pracę pracownikowi, który wykonywałby tylko Twoje polecenia (czyli nie myślałby nad tym w jaki sposób coś zrobić, nie obchodziłoby go, czy produkt się sprzeda, nie ponosiłby żadnego ryzyka). Czasy wycenić swój pomysł. To jest najtrudniejsze, bo nie ma na to szczególnego przepisu. Jeśli więc nie masz na to planu, podnieś swoją stawkę godzinową o 50-100%.\nCzas na nakłady, czyli koszt materiałów, ewentualnej obsługi księgowej i prawnej i innych kosztów (jak na przykład koszt transportu). Te znacie, chociażby sprawdzając rachunki.\nNa (prawie) koniec marża. Tutaj kryje się sam zysk (poprzednio to koszt czasu pracownika, pomysłu, materiałów). Myślę, że może ona wynosić 20-50%.\nOtrzymaliśmy cenę netto, a zatem w celu rozliczenia się z fiskusem, musimy jeszcze uwzględnić podatki - przecież chcemy przerzucić je na kupującego (jak robi każdy sprzedawca i usługodawca).\nPrzypuśćmy, że w pracy zarabiasz 3600 do ręki, pracując przez 8 godzin dziennie. Do tego godzinę dziennie zajmują Ci dojazdy, co wydłuża czas do 9 godzin dziennie. Przyjmiemy, że w miesiącu jest 20 dni (by uprościć te obliczenia), a zatem "tracisz" na pracę 9 x 20 = 180 godzin w miesiącu. 3600 PLN / 180 = 20 PLN i to jest Twoja wyjściowa stawka godzinowa.\nPrzypuśćmy, że lepisz nietypowe garnki z gliny i sprzedajesz je na bazarze. Ulepienie jednego garnka to godzina, ale kolejną godzinę trwa jego wypalenie i udekorowanie (oczywiście wypalasz kilka garnków na raz, ale czas zajmuje głównie dekoracja). Przyjmujesz więc, że średni czas poświęcony na jeden garnek to 2 godziny, co daje koszt czasu w wysokości 2 x 20 PLN = 40 PLN.\nPomysł z garnkami nie jest może bardzo nowatorski, ale garnki są ładne i nietypowe. Dodajemy 50% za pomysł i otrzymujemy 40 PLN x 150% = 60 PLN\nKoszt gliny i farb to 7 PLN. Koszt wypalenia w piecu całej partii podzielony na koszt jednego garnka to dalsze 3 PLN. Obsługi prawnej nie potrzebujemy, ale sprzedając garnki na bazarku, musimy kupić sobie miejsce za 20 PLN. Okazuje się, że dziennie sprzedają się dwa takie naczynia, zatem koszt sprzedaży jednego garnka to dodatkowe 10 PLN. Mamy więc 60 PLN + 7 PLN + 3 PLN + 10 PLN = 80 PLN. Dajemy 25% marży, która uwzględnia jednocześnie czas spędzony na bazarku podczas sprzedaży i mamy 80 x 125% = 100 PLN.\nCena jednego garnka powinna więc wynosić 100 PLN netto. To jest cena, przy której zarabiamy. Mamy 2 x 100 PLN = 200 PLN, a nasze koszty wynoszą w takim przypadku 2 x (7 + 3 + 10), czyli 40 PLN. 160 PLN zostaje w kieszeni.\nJeśli chcemy zmniejszyć tę cenę, powinniśmy usprawnić pracę, by zajmowała mniej czasu (na przykład 1,5h na garnek). Wtedy obniżymy cenę czasu pracy do 20 x 1,5 = 30 PLN. Dodając do tego 50% za pomysł dostaniemy 30 x 150% = 45 PLN. Teraz 10 PLN na materiały i prąd dadzą 55 PLN. Optymistycznie załóżmy, ze teraz sprzedawać będziemy 3 garnki dziennie, a zatem koszt stanowiska na bazarze zmniejszy się to ok 7 PLN na garnek. 55 PLN + 7 PLN to 62 PLN. Marżę pozostawimy bez zmian na poziomie 25%, co da 62 PLN x 125% = 77,50 PLN netto za garnek. Jak widać usprawnienie przynosi spore zmniejszenie ceny. Osiągane wpływy to 3 x 77,50 PLN = 232,50 PLN, przy 3 x (7+3) + 20 PLN = 50 PLN wydatków. W kieszeni zostaje 183,50 PLN, czyli zwiększając produkcję zwiększamy zysk, mimo, że cena produktu dla klienta także się zmniejsza.\nOczywiście to sprawdzi się jedynie w przypadku prostych prac dodatkowych, rękodzieła na małą skalę, drobnych usług świadczonych niewielkiemu gronu. Wyliczenia te mają znikomą wartość w przypadku prób oparcia na nich działania firmy. Mam jednak nadzieję, że okażą się przydatne dla osób, które zaczynają sprzedawać produkty swoich rąk.\nAutor: Bler o 10:24 Brak komentarzy:\nEtykiety: Jak używać..., przykłady\nKredyt w walucie - przypomnienie\nI znów muszę opublikować wynik rozmów ze znajomymi, którzy spłacają kredyt w walucie, zaciągnięty dawno temu, wpłacając na konto bankowe złotówki i pozwalając bankowi dokonywać przewalutowania. Po raz kolejny powiedziałem im, że przepłacają co najmniej 5%, czyli na swoje życzenie płacą 5% więcej przy każdej racie. Jeśli rata wynosi 1000 PLN (po przeliczeniu), to oni płacą 1050 PLN. 50 PLN każdego miesiąca to 600 rocznie. Po raz kolejny się wystraszyli i poprosili o rozwiązanie. Dałem im je, ale pomyślałem, że skoro moi znajomi któryś raz potrzebowali przypomnienia, to przypomnienie może okazać się pomocne i dla Was, moi drodzy czytelnicy.\nCo zrobić, by spłacać kredyt w walucie obcej\nA zatem, jeśli wciąż spłacacie kredyt w walucie z konta złotówkowego, należy czym prędzej udać się do swojego banku i zażądać możliwości spłaty w walucie obcej (bank musi na to przystać ze względu na obowiązujące przepisy), a następnie założyć konto walutowe w walucie odpowiadającej tej, w której braliście kredyt i oznaczyć to konto jako właściwe dla spłat rat kredytu.\nTeraz wystarczy wymienić walutę. A to najlepiej zrobić bez spreadu (różnicy między kursem kupna a sprzedaży) w kantorze internetowym - polecam Giełdę Walut. To portal, na którym kupimy i sprzedamy waluty bezpośrednio od kontrahenta, płacąc jedynie niewielką prowizję (maksymalnie 0,23%), zależną od obrotu.\nWystarczy przelać złotówki na swoje konto na Giełdzie Walut, dokonać wymiany (wybierając najlepszą ofertę z listy, lub samemu wpisując po jakim kursie chcielibyśmy dokonać wymiany i czekając, aż ktoś zaakceptuje tę ofertę), a następnie wypłacić pieniądze na swoje konto walutowe, z którego spłacać będziemy raty. (Taki przelew jest darmowy dla Santander Bank Polska (i dawny BZ WBK), Alior Bank (i dawny BPH SA), PEKAO S.A., PKO BP (i dawny Nordea Bank), Millennium Bank, BGŻ BNP Paribas (i dawny Raiffeisen Polbank), dla innych banków pobierana jest niewielka prowizja, wynosząca max 10 PLN, ale portal cały czas powiększa pulę banków zintegrowanych).\nTo rozwiązanie pozwoli Ci nie tylko uniknąć spreadu, ale także zakupić większą ilość waluty, gdy kurs będzie korzystny, a następnie spłacać raty tą właśnie kwotą, kiedy kurs już wzrośnie.\nA zatem jeśli jesteś frankowiczem, masz kredyt w dolarach lub euro (a nawet w funtach czy rublach), spłacaj go w walucie, którą kupujesz bez spreadu i oszczędzaj przynajmniej 5% na każdej spłacanej racie!\nAutor: Bler o 17:30 Brak komentarzy:\nWiele osób, które oferuje swoje usługi jedynie od czasu do czasu lub zajęło się rękodziełem i chciałoby sprzedać produkty swoich rąk, ma ...\nWygląda na to, że kwarantanna tak szybko się nie skończy. Choć mija drugi tydzień, trzeba uzbroić się w cierpliwość i przygotować na dłuż...\nDzisiejszy wpis można by podsumować jednym zdaniem: "Nie wykorzystuj chwilowo sprzyjających warunków do tymczasowej poprawy swojej s...\nI znów muszę opublikować wynik rozmów ze znajomymi, którzy spłacają kredyt w walucie, zaciągnięty dawno temu, wpłacając na konto bankowe ...\nEkstremalne oszczędzanie (39)\nGrupa Minus (15)\nGrupa Plus (10)\nJak się chronić (38)\nJak używać... (40)\nOszczędzanie Prądu (19)\nOszczędzanie Wody (14)\nSposób Myślenia (130)\nTania Rozrywka (14)\nUsługi Bankowe (52)\nZarabianie przez Internet (38)


Pionierskie realizacje – DSS #7 | mStadia.net\nPionierskie realizacje – DSS #7\n19 listopada 2014 13 października 2016 Mateusz Cegielski\nDziś nie wzbudzają już takiego podziwu jak w czasach gdy powstawały, co nie zmienia faktu, że są to istne kamienie milowe w rozwoju światowej infrastruktury sportowej. Gdzie i kiedy zastosowano je po raz pierwszy? Mało kto spodziewałby się, że najbardziej przełomowe realizacje ostatniego ćwierćwiecza powstały… w Holandii.\nCofnijmy się do kwietnia 1993 r. – w stolicy Holandii rozpoczyna się właśnie realizacja pionierskiego projektu Roba Schuurmana. Trzy lata później, Amsterdam ArenA – bo o niej mowa – jest gotowa. Obiekt wyjątkowy pod kilkoma względami.\nAmsterdam ArenA – pierwszy na świecie stadion z rozsuwanym dachem\nfot. © flickr.com – HollandBelgium Bid\nNajważniejszym z nich z pewnością jest rozsuwany dach nad płytą boiska, co czyniło Arenę pierwszym na świecie obiektem tego typu. Oczywiście wcześniej istniały już stadiony z pełnym zadaszeniem, jak np. Silverdome w Pontiac , w stanie Michigan, który gościł w 1994 r. piłkarskie mistrzostwa świata. Wykorzystywano tam jednak zupełnie inny system – pompowano wnętrze stadionu ciepłym powietrzem, które utrzymywało zadaszenie w docelowym kształcie. W odróżnieniu od Amerykanów, Holendrzy wdrożyli rozwiązanie, które umożliwia swobodne przełączenie między trybem hali a trybem stadionu.\nJako że było to rozwiązanie pionierskie miało ono swoje niedociągnięcia. Ograniczony dostęp światła skutkował niezbyt dobrymi warunkami wegetacji trawy. W ciągu 21 lat funkcjonowania murawa wymieniana byłą piętnastokrotnie. Za dużo? Teoretycznie tak, ale co powiecie na to, że w Poznaniu na zdecydowanie młodszym i z otwartym dachem INEA Stadionie, układają właśnie już dwunasty zielony dywan?\nAmsterdam ArenA – moja rówieśniczka, w tym roku obchodziła 21. urodziny\nfot. © events.yvey.nl\nProblematyczną kwestię odpowiedniego nasłonecznienia przy zamkniętym dachu rozwiązano w innym holenderskim mieście. Arnhem podobnie jak Amsterdam gościło mecze Euro 2000 i właśnie na potrzeby tego turnieju powstał GelreDome.\nZnów na ratunek przyszła idea mobilnego elementu. Tym razem architekci zeszli na ziemię – nie w przenośni, a dosłownie. Miejscowy klub Vitesse stał się gospodarzem jednego z pierwszych na świecie stadionów z mobilną… murawą. Dzięki temu trawa mogła nie tylko czerpać nieporównywalnie więcej światła słonecznego i powietrza niż wewnątrz obiektu, ale nie była niszczona przez publiczność podczas koncertów i innych wydarzeń pozasportowych.\nGerleDome, Arnhem – murawa na miejscu, dach otwarty\nfot. © stadium-attendances.com\nGerleDome, Arnhem – dach zamknięty, murawa się opala\nfot. © gelderlander.nl\nWróćmy jednak do czasów nieco nam bliższych, a mianowicie do roku 2012, kiedy nieopodal francuskiego Lille wybudowano stadion, który łączy w sobie dwa powyższe przykłady. Oprócz masywnego rozsuwanego dachu posiada on jedyną w swoim rodzaju płytę boiska. Jak to działa? Zobaczcie sami…\n… płyta boiska podzielona jest na dwie części…\nfot. © Elisa / Valode&Pistre architectes / Atelier Ferret Architectures / Max Lerouge\n… kiedy jedna z nich unosi się i za pomocą hydraulicznych siłowników przesuwana jest nad drugą…\n… w miejscu pierwszej dostawia się tymczasowe siedziska i…\n… voila! Hala widowiskowo-sportowa z prawdziwego zdarzenia. Piłka nożna, piłka ręczna, siatkówka, koszykówka, a nawet rugby. Te i za pewne inne sporty mogą zagościć na stadion w Lille.\nPojawia się zatem pytanie czy hale sportowe takie jakie znamy będą jeszcze miały rację bytu jako samodzielne obiekty? Czas pokaże!\nJa tymczasem dziękuję za poświęcony mi czas i widzimy się już za tydzień!\nPrevious Post Previous post: Imprezowanie wg UEFA – DSS #6\nNext Post Next post: Co autor miał na myśli? – DSS #8


Książka z deka przygnębiająca. Któż by się spodziewał, że na "pinokiu" można mieć ochote się rozpłakać. Nie wiem, czy mogę powiedzieć, że to niezwykle ciekawa książka. Mnie nie przypadła do gustu, co nie znaczy, ze jest zła. Napewno z lekkim zaciekawieniem można przez nią "przejść".


Biedronka powinna zainwestowaÄ‡ w ceny - Handel/dystrybucja\nBiedronka powinna zainwestowaÄ‡ w ceny\nData: 01-07-2015, 13:00\nBESI Grupo Novo Banco szacuje, Å¼e sprzedaÅ¼ LfL Biedronki spadnie z + 2,9 proc. (w I kw.) do + 1,6 w drugim kwartale 2015 r. Deflacja w koszyku zakupowym moÅ¼e wynieÅ›Ä‡ - 3,1 proc. Jak zaznaczajÄ… eksperci,Â ma na to wpÅ‚yw deflacja cen Å¼ywnoÅ›ci w Polsce, ale takÅ¼e mniejsze od zakÅ‚adanego przeÅ‚oÅ¼enie wprowadzenia nowego asortymentu do oferty sieci.\nAnalitycy nie przewidujÄ… wzrostu marÅ¼y w sklepach Biedronka, poniewaÅ¼ uwaÅ¼ajÄ… Å¼e jej czÄ™Å›Ä‡ powinna zostaÄ‡ zainwestowana w ceny tak, aby sieÄ‡ mogÅ‚a zwiÄ™kszyÄ‡ dystans do konkurencji. Zgodnie z prognozami sprzedaÅ¼ Biedronki w drugim kwartale powinna wynieÅ›Ä‡ 9,454 mld zÅ‚ (9,103 mld zÅ‚ w I kw.). Szacunki analitykÃ³w jeÅ›li chodzi o inflacjÄ™ Å¼ywnoÅ›ci w Polsce wskazujÄ… na - 2.3 proc. Liczba sklepÃ³w pod tym szyldem na koniec kwartaÅ‚u powinna wynieÅ›Ä‡ 2,657. Szacunki co do caÅ‚ej Grupy Jeronimo Martins mÃ³wiÄ… o sprzedaÅ¼y w wysokoÅ›ci 3,417 mld euro (wzrost o 8,9 proc, rdr.), zysku brutto 725,4 mln euro i wskaÅºniku EBITDA 193,4 mln euro (wzrost o 5,5 proc. rdr.).\nAlma Market pracuje nad poprawÄ… ekspozycji produktÃ³w\nJak duÅ¼y podatek CIT pÅ‚aci w Polsce Jeronimo Martins?


Grudzień 2011 - e - p a s s h i o n\nNIECH PRZYGRZEWA! Kalendarzowa zima przyszła tylko teoretycznie. Śniegu jak nie było, tak nie ma. Cóż zrobić... Jednak na chłodne grudniowe spacery warto przyodziać to i owo, żeby nie zmarznąć :) Cebulka polecana w 100%, jednak nie o tym chcę pisać. Tylko o tych grzańcach, które... Czytaj więcej\nWSPANIAŁE CZERWONE WINO! Namiastka głównego wątku jest - kolor czerwonego wina! Popularny już w XVw burgund powrócił! Osobiście, bardzo mnie to cieszy. Nie każdy przecież ma odwagę na takie barwy. A to błąd! Pasuje praktycznie do wszystkiego. Od czerwieni, przez zieleń, aż po... Czytaj więcej\nchanelka bluza michael kors spodnie paski kreacja na komunię kozaki lity kolczyki legginsy kurtka zimowa kardigan zegarek mohito vans top


Zakładanie terenów zielonych, ogrodów, skwerów, trawników, skalniaków...\nTworzenie zieleni jest działalnością prowadzoną od początku istnienia firmy "Aralia". Mamy ogromne doświadczenie w kształtowaniu i zakładaniu terenów zielonych. Tworzymy ogrody kompleksowo od projektów po realizację. Współpracujemy z najlepszymi ośrodkami szkółkarskimi w południowej Polsce, dzięki tej współpracy możemy zaproponować najlepszy materiał roślinny, sprawdzony w warunkach naszego klimatu.\nJesteśmy również ekspertami z dziedziny zakładania trawników, dzięki wiedzy i doświadczeniu potrafimy dobrać odpowiednie gatunki traw. Renowacja trawników również nie jest nam obca. Zachwaszczony trawnik, mech, nieciekawy wygląd? Rozwiązywanie problemów z trawnikiem nie jest nam obce.\nSkarpy, skalniaki to elementy ogrodu mogące dzięki swojemu położeniu przepięknie komponować się z resztą ogrodu. Odpowiedni dobór roślin może sprawić, że będzie tętnić życiem przez cały sezon. Posiadanie skarpy lub skalniaka nie musi być wcale kłopotliwe. Odpowiednie przygotowanie terenu, ale przede wszystkim zabezpieczenie go przed rozwojem chwastów może ograniczyć czynności pielęgnacyjne do minimum.


Zlewozmywak kuchenny granitowy MORGAN 110 czarny + syfon złoty + Bateria kuchenn - Lucydesign\nStrona główna » ZLEWOZMYWAKI Z BATERIAMI » ZESTAWY GRANITOWE » MORGAN 110 » Zestaw zlewozmywak granitowy MORGAN 110 czarny + syfon złoty z baterią zlewozmywakową NATALIE QLine złota z wyciąganą wylewką.\nZestaw zlewozmywak granitowy MORGAN 110 czarny + syfon złoty z baterią zlewozmywakową NATALIE QLine złota z wyciąganą wylewką.\nKod producenta: HB8304U8-G1 + 3523501_ PVDG1\nBateria kuchenna kran stalowa NATALIE Q Line Nano PVD złoty QUADRON (1 szt.)\nZlewozmywak kuchenny granitowy MORGAN 110 czarny + syfon złoty QUADRON (1 szt.)\nZestaw zlewozmywak granitowy MORGAN 110 czarny + syfon złoty z batrią zlewozmywakową NATALIE QLine złota.\nZlewozmywak MORGAN 110 wraz z baterią kuchenną NATALIE QLine to nowoczesne wzornictwo - dostosowane do aktualnych trendów. Zlewozmywak wykonany z GraniteQ gwarantuje najwyższą higieniczność i trwałość. Głębokie i pojemne komory zlewozmywaków Quadron to ich cecha wyróżniająca, która zapewnia duży komfort użytkowania. Zlewozmywak wyposażony jest w odpływ ze stali szlachetnej PVD złoty. Rozetka przelewu również wykonana jest ze stali szlachetnej PVD w kolorze dopasowanym do koloru pozostałych elementów co jeszcze bardziej podkreśla jego urodę. Obniżona strefa użytkowania to komfortowe rozwiązanie zapewniające ochronę blatu przed wodą, a ergonomiczne jego ukształtowanie pozwala utrzymać zlew w nieskazitelnej czystości.\nBateria NATALIE Q LINE idealnie pasuje do stalowych zlewozmywaków! Elementy baterii wykonane ze stali szlachetnej - gwarantuje wysoką trwałość i zerową zawartość ołowiu. Wylewka obrotowa 360° - umożliwia swobodne używanie. Perlator - zapewnia oszczędność wody. Dźwignia jednouchwytowa– w łatwy i szybki sposób dostosujesz temperaturę i natężenie strumienia wody do swoich potrzeb. Głowica ceramiczna - zmniejsza możliwość powstawania kamiennych osadów i zanieczyszczeń. Mocowanie QFix - zapewnia łatwy i szybki montaż (również na blacie) oraz wysoką stabilność baterii.\nBateria kuchenna NATALIE Q LINE:\nWysokość strumienia wody: 235mm\nZasięg wylewki: 182 mm\nZestaw zlewozmywak granitowy MORGAN 110 biały + syfon miedziany z baterią zlewozmywakową INGRID QLine biało miedziana\nZestaw zlewozmywak granitowy MORGAN 110 VERY BLACK czarny mat + syfon złoty z baterią zlewozmywakową JESSICA QLine złota z wyciąganą wylewką.\nZestaw zlewozmywak granitowy MORGAN 110 biały + syfon złoty z baterią zlewozmywakową JESSICA QLine złota z wyciąganą wylewką oraz funkcją prysznica.\nZestaw zlewozmywak granitowy MORGAN 110 VERY BLACK czarny mat + syfon złoty z baterią zlewozmywakową ANGELINA QLine czarno złota z wyciąganą wylewką.