Archiwum Historii Mówionej - Danuta Rudnicki\nDanuta Rudnicki „Wrzos”, „Wanda”\nProszę powiedzieć, co robiła pani przed wybuchem II wojny światowej. Proszę mi opowiedzieć o swojej rodzinie, w którym roku się pani urodziła, do jakich szkół pani chodziła.\nUrodziłam się w 1927 roku w lutym, 23 lutego, w Białymstoku. Mój ojciec pracował tam w szkolnictwie. Chodziłam do szkoły powszechnej, tak zwanej ćwiczeniówki. To były szkoły przy liceum pedagogicznym. To się odbywało w oficynach pałacu Branickich. Chodziłam też na balet, który prowadziła panna Bekerówna, która była Rosjanką. Ta szkoła była koedukacyjna.\nJak państwo trafiliście do Warszawy? Jak to się stało, że trafiła pani do Warszawy?\nByłam w Białymstoku, wtedy kiedy Niemcy przyjechali z Prus Wschodnich i byli przez dwa tygodnie. Bardzo się elegancko zachowywali i wyglądali, jak przyszli. Później ustąpili Białystok Rosjanom, bolszewikom. Oni weszli i wtedy zaczął się terror tego rodzaju, że wywozili ludzi na Syberię. Trudno powiedzieć, jakie były ich plany i dlaczego, ale Białystok miał bardzo dużą ilość ludności żydowskiej i jedna z Żydówek powiedziała mojej matce: „Niech się pani nie boi, pani mąż nie ma wrogów w mieście”. Co było dosyć wymowne. Mieli znaczy dużo do powiedzenia. W każdym bądź razie my nie byliśmy wywiezieni aż do czterdziestego pierwszego roku, kiedy Niemcy uderzyli w czasie wywożenia. Wszyscy byli przygotowani i chodziła plotka taka, że bolszewicy wszystkich Polaków z tych terenów usuną, bo przeczuwają, że może być wojna z Niemcami i nie chcą tam Polaków. W każdym bądź razie Niemcy uderzyli wcześniej niż się wszyscy bolszewicy spodziewali. Tak że tymi autobusy, którymi zabierali rodziny polskie, uciekali bolszewicy i ich rodziny. Bo oni wszystkie rodziny swoje poprzywozili. Zabierali nam pokoje. U nas dwa pokoje były zabrane i w jednym największym mieszkała cała rodzina porucznika lotnictwa bolszewickiego. Jego żona i dwójka małych dzieci. W każdym bądź razie tak bardzo uciekali przed Niemcami, że małe dzieci pozostawiali na chodnikach. Potem było trzydzieścioro dzieci w takim sierocińcu, dzieci bolszewickich. W każdym bądź razie myśmy byli szczęśliwi, że przyszli Niemcy, że uniknęliśmy wywózki na Syberię.\nNie wiem czy wspomniałam, że mój ojciec pracował w edukacji. Naczelnik na województwo białostockie został od razu przez bolszewików aresztowany i wywieziony na Syberię wraz z całą rodziną. Mój ojciec uchował się i tam pracował. W każdym razie jak przyszli Niemcy, to powiedzieli, że wszystko wróci do normy. Bo bolszewicy zmienili szkoły dla dziesięciolatki, tak że zupełnie inny system. Dużo ludzi nie wie nawet o tym też, że bolszewicy zmienili tydzień na sześciodniowy, żeby nie było wolnych dni, niedziel. Nie było to związane z religią. Więc Niemcy powiedzieli, że wszystko wróci do normy. Nauczyciele zaczęli się zgłaszać, listy spisywać. Właśnie mój ojciec w tym też brał udział. [Mówili], że wszystko wróci do normy i okazało się, że to wszystko była nieprawda. Przecież Niemcy w ogóle nie pozwalali na wyższe [uczelnie], nawet gimnazjum było niedozwolone, tylko szkoły powszechne. I oni zaczęli wtedy aresztować i administrację, i nauczycielstwo wyższych szkół.\nWtedy była taka sytuacja, że mój ojciec miał klucz do rzeczy, które były zebrane czy ukradzione z majątków i z Grodna, z grodzieńskiego muzeum. Miał do tego klucze. Nawet mam przy sobie list takiej pani, którą później przypadkiem spotkałam, która właśnie opisywała to, jak nauczyciel, [właściwie] kilku nauczycieli, dlatego że mój ojciec dał te klucze, otworzył to, wszystko to pochowali w prywatnych domach. I to się później znalazło na Wawelu. Ale mój ojciec, ponieważ to zrobił, musiał natychmiast stamtąd uciekać. I myśmy wtedy [przedostali się] przez granicę, bo Niemcy trzymali w dalszym ciągu tę granicę, która była przedtem i jej pilnowali. Ale jakoś nie całą rodziną… Ja, pamiętam, jechałam chyba z matką jakąś ciężarówką. Miałam wtedy trzynaście lat. I wszyscy przyjechaliśmy do Warszawy, bo w Warszawie miałam rodzinę mojej matki.\nNo i w Warszawie najpierw byliśmy w różnych miejscach, jedne u ciotki, drugie u wujka, bo ja miałam brata jeszcze, Jerzego. Potem zamieszkaliśmy w takim dużym jednym pokoju kuzyna mojego ojca na rogu Nowego Światu i Alej Jerozolimskich. Właściwie ten odcinek od Nowego Światu do mostu Poniatowskiego wtedy się jeszcze nazywał aleja 3 Maja. Tam u niego żeśmy zamieszkali. Niedługo później Niemcy to zabrali. Wyrzucili wszystkich i dali mieszkanie już pożydowskie, bo już zlikwidowali część getta. W ten sposób myśmy wtedy zamieszkali w straszliwie zrujnowanym mieszkaniu na rogu Grzybowskiej i Żelaznej. No i tam później odbywała się cała ogromna konspiracja. W naszym domu była skrzynka, którą moja matka.... Tam na jedną czwartą Warszawy Śródmieście przynoszono gazetki. Mój brat przechodził też wiele tych wykładów podchorążówki w naszym domu.\nJa początkowo byłam zaangażowana w harcerstwo, bo na ulicy Pańskiej był taki dom dla córek oficerów, którzy byli w niewoli, no i ja się z nimi skontaktowałam. Zaczęło się od tego, że ja potrzebowałam jakichś korepetycji, dlatego że inny był program w Rosji. Znaczy dostałam się do gimnazjum u Hoffmanowej z tego powodu, że moja matka natknęła się na swoją dyrektorkę i dyrektorka powiedziała: „Jak masz córkę, to prześlij ją do mnie”. Oczywiście to było wszystko pod pokrywką innych szkół. To znaczy pierwsza gimnazjalna była pod pokrywką siódmego oddziału, druga gimnazjalna to była roczna szkoła gospodarstwa domowego, a trzecia gimnazjalna to była roczna szkoła galanteryjna. I ja do tego uczęszczałam. No i w międzyczasie zaangażowałam się harcerstwo, które tam właśnie [zaczęło się] w tym [domu] na Pańskiej. To było wszystko też taka konspiracja. I byłam w tym zastępową. Nawet przez krótki okres czasu chcieli mnie zrobić drużynową, ale ja wtedy stwierdziłam, że niedostatecznie poważne rzeczy się tam dzieją. Na przykład kazali nam badać na Nowym Świecie przejścia z domu do domu strychami. Co było narażające się z tego powodu, że plątałyśmy się po jakichś nie swoich domach. A jak się później okazało, to wszystko było nieistotne, bo przecież przebiło się te piwnice i takie były przejścia.\nMiałam okazję wtedy dostać się do konspiracji. Bo to był mąż nauczycielki z mojej szkoły, właśnie z liceum pedagogicznego w Białymstoku. Nazywał się Antoni. Pseudonim „Jan”, a nazywał się naprawdę Antoni… No, teraz nie mogę sobie przypomnieć, mam to gdzieś zapisane. On zwerbował właściwie całą naszą rodzinę. Nie wiedziałam nawet o tym, że mój ojciec też był zwerbowany. Ponieważ jak przyjechał do Warszawy, to zaczął prowadzić taką fabryczkę, która była własnością mojego wuja, matki brata, na Mokotowskiej, armatury wodociągowej, więc to są, wie pani, rury i tak dalej, tak że z tego powodu tam było łatwo zrobić skład broni. Bo czy to był karabin, czy to była rura, to nie było wielkiej różnicy, jak się to przenosiło. Więc tam był właśnie u ojca skład [broni]. Mój brat, jak już wspomniałam, przechodził już też podchorążówkę równocześnie z kończeniem gimnazjum Zamoyskiego. I ja się wtedy włączyłam jako łączniczka. Tam były przy dowództwie już cztery łączniczki. Była „Halina” – ja znam tylko pseudonimy – „Halina”, „Maryla”, „Jadzia” i „Baśka”, która była córką tego „Jana”, który był adiutantem do „Litwina”, który był dowódcą. I „Kordian” był jego zastępcą. „Kordian” często był w naszym domu, bo właśnie odbywały się tam wykłady tej podchorążówki. Mój brat skończył podchorążówkę przed Powstaniem, przed samym Powstaniem. Miał wtedy osiemnaście lat. Skończył dziewiętnaście w czasie Powstania, w sierpniu.\nTen nasz rejon zajmował teren, [którego] granicami były Marszałkowska i Aleje Jerozolimskie. I to szło aż do Powiśla. I na Powstanie mój brat był właśnie na Powiślu, już był podchorążym. A matka moja została w domu, bo była po operacji. Na rogu Grzybowskiej i Żelaznej. No a ja… Właśnie jak zaczynało się Powstanie, to były wakacje, wszystkie moje koleżanki były na wakacjach. Ja byłam jedyna, bo wróciłam z tych wakacji, żeby się zajmować moją matką. Więc ja rozniosłam wszystkie opaski na cały nasz rejon. To były rejony. II Rejon, teraz sobie przypomniałam. Wszystkie opaski rozniosłam. Nie wiedziałam, że mój ojciec jest konspiracji. Ale kazano mi dać na jego kompanię opaski do rąk „Zawora” i tym „Zaworem” był właśnie mój ojciec. Wtedy się dowiedziałam, że on jest w konspiracji. No, potem przyjechały już te inne. Ale jak po pierwszym chyba zwołaniu, po pierwszym alarmie, że będzie Powstanie, jak byłam już na kwaterze i kazano mi – jeszcze wtedy nie było widocznie tych moich koleżanek – kazano mi doręczyć list do „Bora” Komorowskiego, do jego rąk własnych. Dano mi rikszę, którą pojechałam. I jak „Bór” Komorowski otworzył sam drzwi, nie chciałam mu dać tego meldunku. Powiedziałam, że chcę – nie wiedziałam, jak on wygląda – chcę do rąk własnych. Ale on wyciągnął rękę drugi raz, więc wtedy mu dałam. Kazali mi poczekać. Dali odpowiedź. W każdym bądź razie nie wiem oczywiście, co było w tych meldunkach, ale nasz rejon nigdy się nie rozszedł po pierwszym zwołaniu.\nKiedy było to pierwsze zwołanie?\nByło kilka dni przed Powstaniem. Dużo oddziałów wypuściło wszystkich i później oni nie zdążyli na swoje miejsca. Bardzo dużo się kołatało po różnych tych... A nasz rejon, wszyscy byli na miejscu, bo nie pozwolili nam nigdzie wrócić do domów.\nNo i zaczęło się Powstanie. Na początek Powstania byłam na rogu… Kwaterę miałam na rogu Wilczej i Kruczej. Tam też było pięciu skoczków, którzy niedawno właśnie byli zrzuceni, spadochroniarzy z Zachodu. No i takie to wszystko było wtedy radosne. To było mieszkanie chyba jakiejś dentystki czy lekarki, której się dosyć dobrze powodziło. Ogromny stół, wyciągnęła najlepsze swoje serwety, porcelanę i tak dalej. Wszyscy myśleli, że to będzie trwało trzy dni. No i wyciągnęła, otworzyła wszystkie swoje jedzenie i wszystkim nas tam traktowała. Wtedy dowództwo dalsze było na Kruczej, zdaje się, że Krucza 9. Obok też było dowództwo PAL czy AL. Ale tam się nic nie działo. No i jak wspomniałam, początkowo byłam tą sanitariuszką. W czasie konspiracji byłyśmy przećwiczone przez doktora „Buraczewskiego” (to, zdaje się, był pseudonim). Ja później poznałam ich wszystkich nazwiska, ale nie pamiętam teraz. W każdym bądź razie pseudonim był „Buraczewski”. I on nas przećwiczył sanitarnie jak i tak dalej. Był taki podchorąży, do lektury nas ćwiczył, nasze pięć łączniczek. Ćwiczył militarnie, że tak powiem. Nie pamiętam teraz, czy żeśmy rozkładały (chyba tak) jakiś rewolwer. A poza tym to tylko takie formalności militarne. No, później zaczęło się bardzo gorąco u nas. Znaczy jak zmienili nas na łączniczki, to też byłam łączniczką tego doktora „Buraczewskiego”. On miał przez nas kontakt z wszystkimi szpitalami i różnymi medycznymi ośrodkami.\nJak długo była pani sanitariuszką?\nSanitariuszką bardzo krótko, chyba dwa dni.\nNa samym początku Powstania. Miałyśmy te takie opatrunkowe historie. I może nawet dzień, może dwa, nie wiem, bardzo krótko. Ale miałam kontakt z różnymi szpitalami. Największy taki, najlepszy szpital był na Mokotowskiej, gdzieś w piwnicy. Wiem, że tym głównym lekarzem (znałam jego nazwisko, ale nie pamiętam) był Żyd. Nie wiem, jak on się przechował do Powstania. Miał nazwisko takie, że to było oczywiste, że on był Żydem. Był bardzo dobrym lekarzem. I to był największy szpital w naszym rejonie. Potem właśnie zmienili administrację, zmienili na odcinki i myśmy zostały łącznikami odcinku „Bogumił”. To był pułkownik, on prawdopodobnie nie brał udziału w konspiracji, ale ponieważ był wyższy rangą, więc zajął pewne stanowiska. Bo ci nasi, „Litwin” i „Kordian”, byli tylko rotmistrzowi.\nTeraz spotkałam koleżankę, z którą razem byłam właśnie łączniczką u „Bogumiła”. Dlaczego? W czasie kiedy kapitulowała Starówka, „Halina” i ja odbierałyśmy z włazów tych, którzy przyszli ze Starówki, strasznie brudni. Prowadziłyśmy [ich] do budynku Królowej Jadwigi na placu Trzech Krzyży, bo tam ich myli, karmili, ubierali. Później część z nich poszła na Czerniaków, a część, już nie wiem gdzie. W każdym bądź razie w czasie tego myśmy ich odbierały z Nowogrodzkiej 10, więc nie z samego włazu, tylko widocznie ktoś tam odbierał z włazu. Pamiętam dobrze, Nowogrodzka 10 odbierałyśmy i prowadziłyśmy tam. I wtedy kiedy „Halina” zaprowadziła ich do [gimnazjum] Królowej Jadwigi, Niemcy zbombardowali Królową Jadwigę i wszyscy oni tam zginęli. Zostały tylko gruzy. Ja wtedy szukałam jej po różnych szpitalach czy miejscach opatrunkowych, czy jej nie znajdę. Jej nie znalazłam, ale znalazłam ludzi, którzy mówili, że ona stała koło nich i że ich wyrzucił pęd. Jak te bomby spadły, to pęd ich wyrzucił na zewnątrz, byli bardzo ranni. Wtedy już było środków znieczulających, tak że oni byli przywiązywani, ręce i nogi, i na żywca byli operowani. Nie znalazłam jej. Wzięłam takiego małego chłopca, który też brał udział w Powstaniu (tacy mali byli), żeby patrzył, wchodził tam pod te kamienie i słuchał. Bo powiedziano mi, że jeśli będą jakieś odgłosy, że będą kopali. Ale jak nie będzie odgłosów, to nie będą nikogo tam ratowali, bo to był za duży obiekt. Więc tak się skończyła... Tak zginęła „Halina”, jedna z naszych tych. Druga, to było wcześniej. „Kordian”, „Jadzia” i porucznik taki młody poszli badać jakiś obiekt do walki. To było na samym początku. I on miał granat w kieszeni, który się odbezpieczył. Jego rozerwał tak, że w ogóle tylko łopatą można było zbierać, a „Kordian” i „Jadzia” byli... Szarzy byli, bo... jak to nazwać...\nProch wbił się im w skórę. I oni cały czas Powstania byli już w szpitalu, bo poza tym... Ja głównie widziałam ten śrut, ale oni byli w jakiś tam sposób ranni. Tak że nie było też Jadzi. „Marylka” dostała, podobno, lekarz mówił, tyfusu i leczyli ją tam jakimiś sulfami. Ona później, jak troszkę się lepiej poczuła, gdzieś poszła, szukać rodziny czy coś takiego, tak że została się tylko „Baśka” i ja. Wtedy do nas dołączyli jeszcze jakieś inne łączniczki. Między nimi właśnie taka koleżanka, którą spotkałam dwa dni temu tutaj przypadkiem. Nazywała się Kalinka, to nazwisko jej. Jaki był pseudonim, już też nie pamiętam. W każdym bądź razie miałyśmy trudności w poznaniu się. Siedziałyśmy naprzeciwko siebie do momentu, aż ona powiedziała: „Czy ty nie jesteś Danusia?”. No i okazało się, że tak, że się dobrze znamy, razem spędziłyśmy czas właśnie w czasie Powstania. Potem byłyśmy w Oberlangen. I w Sandbostel, i w Oberlangen jako jeńcy. Ona teraz mieszka w Anglii, a ja w Stanach.\nCo jeszcze dalej na temat Powstania? No, aha tam gdzieśmy były, Wilcza, Krucza, zaczęły walić tak zwanej krowy. To było takie, to ryczało jak krowa, a potem uderzały nas nie bomby, tylko jakieś rakiety czy co, to nie wiem. I to bardzo nas tam uderzyło. Pamiętam pierwsze kilka to ja... Jak mnie rzuciło o ścianę, to w ogóle się nie mogłam pozbierać z tego. [Waliły] kilkakrotnie i wtedy przynieśli to dowództwo gdzieś na Mokotowską, między Alejami Ujazdowskimi. To jest taki róg. I tam było dowództwo. A trochę dalej też brałyśmy udział w robieniu granatów. To znaczy [to były] butelki zapalające. Były butelki z płynem i na papierze sypano jakiś proszek i się to zawijało i z tego robiło się setki, ile tylko mieli tego płynu i tych butelek. Więc pomagałyśmy to robić. W każdym bądź razie tam się przeniosło dowództwo. A jak później wróciłam na Kruczą, to Kruczej już nie było. Było kompletnie wszystko zbombardowane. Gruzy tylko i straszny zapach. Bo tak jak Królowej Jadwigi – nie było ludzi na to, żeby odkopywać, tak że... No nie wiem, co jeszcze...\nGłód był. Kiedyś wysłano mnie na Czerniaków, żeby prowadzić taką kolumnę, żeby przywieźć… Na Czerniakowie był budynek Społem. Tam były jeszcze kluski, pasta pomidorowa i marmolada z buraków. No a u nas już nie było w ogóle nic do jedzenia. Już i kaszy „plujki” nie było. Więc taka cała kolumna ludzi z plecakami, jedna łączniczka na przodzie, jedna na tyle, i poszłyśmy na Czerniaków. Wtedy już ten głuchoniemy, [właściwie] nie głuchoniemy, [tylko] szpital Łazarza już był zajęty przez Niemców. A to jest taka duża brama wychodząca na Książęcą. Myśmy szły pod murami placu Trzech Krzyży, później wzdłuż barykady na Nowym Świecie, przy samym placu Trzech Krzyży i później trzeba było przebiec kawałek Książęcą przed tym [szpitalem] Łazarza. I stamtąd strzelali tak – szliśmy w nocy – tak strzelali, że tylko iskry leciały, bo takie kamienie tam były widocznie. No ale nikomu się nic nie stało z całego naszego tego [oddziałku]. Tylko pełno ognia tam było. No i w ogóle była akcja wtedy. Niemcy zaczęli akcję, [strzelali] z BGK i też jak doszłyśmy na Powiśle, cały czas walili z różnych pocisków.\nTam na Czerniakowie był mój brat. Jak wspomniałam, był podchorążym i był dowódcą plutonu. Więc to była okazja dla mnie zobaczyć się z nim. Dostałam od niego buty, które mi się bardzo przydały później, ze zrzutów jakichś włoskich. Dla mnie dużo, dużo za długie, ale ponieważ wyszłam na Powstanie w lekkich pantoflach, to nie miałam w czym chodzić. Więc dostałam od niego te buty, takie potąd, z zielonego płótna, jakieś takie włoskie. W każdym bądź razie ostatni raz go wtedy widziałam. No i przyniosłyśmy trochę tam tego jedzenia.\nMoja matka, ponieważ była chora, jak się zaczynało Powstanie, później jak zrobiło się tam bardzo gorąco, bo to Żelazna, Grzybowska, zaczęły z Woli docierać te okropności, więc moja matka się zebrała i przeszła przez Aleje Jerozolimskie, bo miała tam kuzynów, kuzynki na Wspólnej. Ja na szczęście też tam zajrzałam i zobaczyłam, że oni tam żyją, istnieją i jeszcze dużo ludzi u nich się zebrało. W ten sposób skontaktowałam się i matka tam przyszła i w ten sposób oni wiedzieli, gdzie my jesteśmy, że ja jestem. I dołączyła do nas, do akcji. Prowadziła kuchnię dla dowództwa, właśnie chyba na Wilczej, tak mi się wydaje, ale już nie pamiętam, gdzie to było. Bo ja już tam ani nie mieszkałam, ani nie jadłam, tylko na Mokotowskiej z wszystkimi innymi właśnie tę kaszę „plujkę”.\nTak że później Czerniaków został odcięty. Mój brat był ciężko ranny i jego kolega i sanitariuszka przewieźli go na drugą stronę Wisły, bo miał i bok rozerwany, i tak dalej. Tam go umieścili w szpitalu Berlinga. Ale to już było wtedy, kiedy upadał Czerniaków. I zostawili go tam. Oni chcieli tam… Zbieg okoliczności, że trafił na sanitariuszkę, która była córką przyjaciół moich rodziców, która była zesłana na Syberię i później za armią Berlinga przyszła jako sanitariuszka. Chciała, żeby on powiedział, gdzie jest jakaś rodzina, żeby mogła go [umieścić] w lepszych warunkach. Bo tam były straszne warunki, tam nie było żadnego ogrzewania i tak dalej, a on miał te kilka ran. Ale on się bał jej powiedzieć, bo nie byliśmy pewni tej armii Berlinga, jakich oni są poglądów i co może być. A poza tym tej pani brat, mimo że to byli przyjaciele moich rodziców, AK podejrzewało go, że był szpiegiem dla Niemców i go zabili. Więc mój brat też bał się tej sanitariuszki. I on tam dostał zapalenia płuc i zmarł bardzo szybko. Tak że właściwie zginął w czasie Powstania. Tyle że zmarł, skonał tam po drugiej stronie Wisły. Później moja rodzina go ekshumowała na cmentarz Powązkowski do rodzinnego grobu. Z tym że nie jesteśmy pewni, czy to był naprawdę on, ale symbolicznie dla nas jest on. Był Jerzy Piwowoński. I co ja mogę jeszcze powiedzieć...\nProszę mi powiedzieć, jak ludność cywilna reagowała na Powstanie?\nByły szmery, jak się przechodziło piwnicami, bo jako łączniczka ciągle chodziłam. Już pod koniec narzekali bardzo. Ale nie było jakichś gróźb czy czegoś takiego, z tym się nie zetknęłam. Tylko no... siedzieli tam z dziećmi w głodzie.\nI co jeszcze... Tam gdzie było na początku na Kruczej dowództwo, to na terenie obok wykopali studnię. No bo [Niemcy] odcięli wodę nam, więc wykopali studnię. Ludzie stali w kolejkach, w kolejce do tej studni, to samoloty niemieckie latały tuż nad dachami – myśmy nic nie mogli na to poradzić – i z karabinu maszynowego strzelali do tych ludzi. No, myślę, że [cywile] mieli powód do tego, żeby mieć żal. No ale jak mówię, nie spotkałam się z groźbami w stosunku do nas, tylko z narzekaniem.\nMówiła pani, że był głód w czasie Powstania. Proszę mi powiedzieć, co poza głodem państwu najbardziej doskwierało?\nPoza głodem? No, zrobiło się zimno, a myśmy byli bardzo lekko ubrani. Więc rozdali nam, kobietom przynajmniej, nie wiem, czy mężczyznom, spódnice jakieś takie granatowe z sukna. To było cieplejsze. Nie pamiętam, czy buty jakieś żeśmy dostały. W każdym bądź razie coś cieplejszego żeśmy dostały. To nie było eleganckie, to nie było nic ładnego, ale w każdym bądź razie coś cieplejszego.\nCzy pamięta pani może życie religijne w tamtych czasach? [...] Modliliście się państwo?\nTak. Braliśmy udział. Szczególnie na początku nastrój był bardzo optymistyczny. Chodziliśmy na msze, śpiewaliśmy. Nawet była urządzona jakaś taka jak gdyby rewia. Pewnie piętnastego czy coś takiego. Był nastrój taki jeszcze bardzo pogodny wtedy. Później było gorzej. Właśnie, ponieważ ja byłam wysyłana do tych różnych ośrodków medycznych, do szpitalików, to później już jak przyjeżdżałam, nie mieli już żadnych środków dezynfekcyjnych. Nie tylko znieczulających, ale i dezynfekcyjnych, tak że zapachy w tych ośrodkach były straszne. Naprawdę trudno było wejść tam. A ja tam do nich ciągle chodziłam wysyłana.\nWłaśnie na terenie między Alejami Ujazdowskimi i Mokotowską.\nI co było potem, jak się Powstanie skończyło?\nNo, zrobiła się cisza i mogliśmy się poruszać, prawda. I wtedy znalazłam mojego ojca. Bo nie wiedziałam, nie chodziłam, nie przyszło mi nawet do głowy, żeby go szukać tam. Nie pamiętam, czy szukałam brata. Nie pamiętam tego. W każdym bądź razie zbieraliśmy się wszyscy. Każdy musiał znaleźć… W czasie Powstania, gdzie się stało na kwaterze, nie wolno było otwierać szaf i brać czegokolwiek. Ale jak już był koniec Powstania, to nam powiedzieli: „Otwórzcie szafy i weźcie stamtąd, co wam jest potrzebne”. Tam gdzie byłam (nie wiem, [może tam] gdzie mój ojciec był) był ktoś, [kto] musiał mieć sklep z ubraniem męskim. Bo jedne, co ja miałam, to miałam męską koszulę, jakieś takie pumpy [...], które były na mnie do kostki. No i właśnie miałam te buty zrzucone przez mojego brata, włoskie, o kilka numerów za duże, kilka par skarpet, co było bardzo dobre, bo później miałam, było ciepło. I nawet ojciec mój znalazł jakąś jesionkę z jakimś futerkiem pod spodem, co było skarbem zupełnie w czasie niewoli. Bo w niewoli dali nam po takim jednym kocyku szarym i była nieopalana sala przecież. Bardzo było zimno, bardzo dokuczało zimno. Tak że ja z koleżanką spałam razem, żeby mieć dwa kocyki.\nCzyli po Powstaniu wyszła pani z Warszawy?\nPo Powstaniu żeśmy wyszły z Warszawy jako wojsko, tak. Pamiętam to dobrze, jak żeśmy wychodzili. Chcieliśmy pokazać Niemcom, w jakiej dobrej formie jesteśmy, [więc] szliśmy i śpiewaliśmy jakieś piosenki, takie wojskowe. Ludność cywilna stała naokoło. I już byli tacy, którzy zdecydowali... Bo każdy mógł wyjść, jak chciał. Jak chciał jako cywil, mógł wyjść jako cywil. Więc stali, na przykład taki był pan, który pisał podręczniki matematyki dla szkół w Polsce. On miał jednego syna, a ja jako łączniczka w czasie konspiracji do niego nieraz chodziłam, bo on [pełnił] jakąś tam funkcję. Ale jego syn był młody, miał... Ja wtedy miałam szesnaście czy siedemnaście, a on był jeszcze młodszy, pewnie piętnaście czy szesnaście i nie brał udziału w konspiracji, ale jak się zaczęło Powstanie, nacisnął na ojca i dołączył. Ojciec jego, ponieważ starszy pan, to prowadził ten skład, administrował składem różnych rzeczy. I ten chłopak zginął, zginął. Jak wychodziłyśmy z Warszawy, to ten pan stał i płakał, leciały mu łzy. I w ogóle wszyscy ci ludzie płakali i nawet rzucali nam kwiaty pod nogi, a myśmy szli i śpiewali. Potem zaczął padać deszcz. Szliśmy przez Pole Mokotowskie. Ja widziałam z daleka wypalone, mój dziadek, wuj i ciotka mieszkali na Filtrowej. Jak żeśmy szli, to było widać te gmachy, wypalone zupełnie. Oni byli wcześniej wyprowadzeni jako cywile i przeżyli. Chociaż tam buszowali „ukraińcy” i byli okrutni strasznie. Na placu Narutowicza się zebrało to towarzystwo i tam podobno, i gwałty, i obcinali palce z pierścionkami, ale w każdym razie przeżyli.\nI szłyśmy, deszcz padał już, zaczął deszcz padać i szliśmy do Ożarowa. Doprowadzili nas (to chyba dwadzieścia kilka kilometrów) takich już zgłodniałych i wymęczonych. Ledwo żeśmy doszli tam do tego Ożarowa. A w Ożarowie to była jakaś fabryka, jakieś nie wiem co tam. W każdym bądź razie już było ciemno, ludzie znaleźli jakąś wodę i się tym obmyli, a okazało się, że to była jakaś pomarańczowa farba, taka metalowa, i oni się tak ukolorowali, niestety. W każdym razie jak żeśmy tam przyszli, tam była jakaś sala i była ubikacja. Ta ubikacja była przepełniona i to wszystko wylało się na tę całą salę, tak że nie można było nawet usiąść. Trzeba było gdzieś szukać, żeby gdzieś przycupnąć dosłownie. Te, które miały jakąś walizkę, to siadały na tej walizce. Ja miałam plecak. Moja matka też szła razem ze mną do niewoli. No, już była starsza pani, bo miała czterdzieści kilka lat. Przez noc tam przeczekaliśmy, rano nas wsadzili do bydlęcych wagonów i powieźli na zachód. Dojechaliśmy do Küstrina, co jest teraz, zdaje się, w Polsce, ale to były Niemcy wtedy. Küstrin, zna pani taką miejscowość? Może ja źle to wymawiam. W każdym bądź razie tam był jakiś obóz jeniecki, ale trzeba było dojść jakieś dziesięć kilometrów do tego… Kazali nam się wyładować z tych wagonów i iść tam do tego obozu. W międzyczasie niby oni dezynfekowali te wagony. A myśmy byli czyści. Nie wiem, może ktoś miał jakieś wszy, ale… Zaprowadzili nas do tego obozu. Tam byli jeńcy różnych narodowości, Włosi, nie Włosi. Oni kazali tym jeńcom… Myśmy przechodziły przez łaźnie, pod prysznice i dezynfekcja, czy mamy wszy. To wszystko było prowadzone przez tych jeńców różnych narodowości. Myśmy były bardzo skrępowane, ale oni właśnie mówili, żeby się nie przejmować, że oni rozumieją sytuację i że oni nie patrzą i tak dalej. I niby odwszyli całą naszą odzież taką parówką i z powrotem te dziesięć kilometrów do tych wagonów nas popędzili. No i dalej jechałyśmy aż do Sandbostel. Ta nasza grupa jechała do Sandbostel.\nTo ogromny obóz. Tam były dwa baraki karne, tak zwane Aufnamen i „dziewięćdziesiątka”. Nas było kobiet tam ze czterysta, tak że po dwieście było w każdym z tych [baraków]. Dlaczego w tym, bo to było otoczone drutami od reszty obozu. To jest ogromny męski obóz, więc niby miałyśmy być tam bezpieczni. Polscy jeńcy, którzy tam byli, z trzydziestego dziewiątego roku, jacyś podoficerowie prawdopodobnie, bo to nie był oflag, tylko stalag, trzymali wartę przy naszych barakach. Druty te były oblepione oczywiście od razu różnymi jeńcami, różnymi narodowościami. Każda narodowość chciała nam jakoś pomóc, tym kobietom, więc się zrzekali – po łyżce cukru, jak dostawali tam raz na kilka dni, czy po kartoflu, czy coś tam takiego. Zrzekali się na naszą rzecz. Rosjanie chcieli się też zrzec po kartoflu na naszą rzecz, a myśmy powiedzieli, że nie chcemy. Powiem później, dlaczego to było istotne. Byłyśmy do grudnia w tym obozie, ale przedtem chcieli… Ja byłam tylko starszym strzelcem i chcieli nas, tych nie podoficerów, mniej niż podoficerów, zabrać z obozu do roboty, do pracy. Wtedy właśnie doktór „Buraczewski”, który też był w tym obozie, wystawił mi zaświadczenie, że mam gruźlicę. Więc przeszłam przez jakąś tam komisję i tak dalej, żeby mnie nie zabrali na te roboty, tym bardziej że nie chciałam się rozstać z moją matką. Jeńcy Francuzi, którzy pracowali w kuchni, zaczęli mi przysyłać, z tego powodu że miałam gruźlicę, menażki. To był ryż i w tym jakieś tam rodzynki, coś bardzo dobrego. Bo tam w kuchni już tego… I chłopcy z Mokotowa, pamiętam, przynosili nam w takich dużych pojemnikach zupę i właśnie co tam żeśmy dostawały – czy chleb, czy kartofle, czy coś – menażkę z tym dla mnie. Więc oczywiście ponieważ ja wcale nie miałam gruźlicy... Bo myśmy mieszkały w pokojach. Bo to były więzienia, osobne pokoje. Spałyśmy tak na sianie rzuconym na ziemię czy słomie, tak w kółko. Nie można się było przewrócić na drugi bok bez przywrócenia wszystkich, tak było ciasno tam w tych pokojach. Ja się dzieliłam tym, co dostawałam, tą menażką, ze swoją salą, na której było ze trzydzieści [kobiet].\nNo i tam byłyśmy prawie do Bożego Narodzenia. Przed wyjazdem naszym puścili nas znowu do mykwy, to znaczy do tej odwszalni i do tego, ale to już był grudzień. Po wzięciu tego prysznica wyrzucili nas na zewnątrz, tam nie było miejsca. Czyli tak spocone i tak dalej wylądowałyśmy na zewnątrz, na śniegu. Ja dostałam potwornej temperatury, czterdzieści stopni i więcej, tak że w ogóle nie rozumiałam, co do mnie mówią. Więc chcieli mnie zostawić tam szpitalu. Więc znowu moja matka bała się, że nas rozdzielą, i jakoś tam... Ja powiedziałam, że nie chcę, ale pamiętam, że leżałam na pryczy, jak ksiądz „Paweł”... Był taki ksiądz Paweł, on był chyba jezuitą i on nam odprawiał mszę. Ja leżałam, dostałam komunię, ale już byłam półprzytomna na tym. I jak szłyśmy, to koleżanki moje niosły mój plecak i dwie trzymały mnie pod pachę i tak żeśmy doszły tam, gdzie trzeba było iść.\nAha, ale jak byłyśmy po tej mykwie, wsadzili nas do innego baraku i w nocy pijani Rosjanie wdarli się do naszego baraku. Przecięli druty, które otaczały ten barak, i weszli do baraku. Moja matka znała dobrze rosyjski, bo mieszkała w Rosji jako dziewczynka. Krzyk się podniósł i moja matka wyszła i zaczęła do nich przemawiać, ale oni byli już bardzo pod gazem. A upili się wodą kolońską, którą jakieś nierozsądne dziewczynki wzięły ze sobą, ale okazało się, że to było bardzo popłatne, bo za to można było dostać chleb. Oni to pili jak wódkę, Rosjanie. A Rosjanie czasami wychodzili na roboty i mieli możliwość od Niemców dostać bochenek chleba. I w ten sposób one zapewne... A oni się upijali tą wodą kolońską. Zaczęła im przemawiać, że przecież wy jesteście jeńcy i my jesteśmy jeńcy, to jest noc. On mówi: „Tak, ale wyście nie chciały od nas kartofla wziąć”. Sobie pamiętali to. Więc mama mu powiedziała: „Słuchajcie, nie chciałyśmy, bo wiemy, że wy nie dostajecie paczek Czerwonego Krzyża, że wy jesteście ciągle głodni”. Bo większość ich była bardzo głodna. Podobno były nawet wypadki, że jedli umarłych wątrobę, ale nie wiem, czy to były plotki, czy prawda. „Przyjdźcie tutaj rano do nas, a teraz idźcie”. No i oni się zgodzili i poszli. No a rano myśmy wyjechały.\nWyjechałyśmy, znowu załadowali nas na te wagony bydlęce i zawieźli nas wtedy do Oberlangen. To było obóz dla kobiet. Był pusty zupełnie ten obóz, nasza grupa była pierwsza. Ten obóz miał ponumerowane baraki. Barak drugi był szpitalem, a myśmy były w baraku trzecim. Nikogo tam nie było. Była niby łaźnia na końcu baraku, ale były szyby powybijane, woda zamarznięta w kranach. Akurat prycza (prycze żeśmy nazwały te łóżka) złożyła się na piec. Tam były piece na jeden barak, tylko że nie było czym palić, więc było bardzo zimno. Koleżanki później chodziły do pustych baraków, wyciągały deski, żeby czymś palić, trochę opalać i tam ich Niemcy złapali. Bo każda z nas musiała nosić buty holenderskie, takie drewniane, i na tym musiał być wypisany numer jeniecki, numer na tych [butach]. Tak że jak one poszły do baraku, żeby ukraść te deski, wyrwać do palenia, to Niemcy tylko poszli i nie łapali ich, tylko wzięli ich buty. Później wszystkie zawołali i wsadzili je do więzienia, do więziennego baraku. Ale tam nie było wielkiej kary specjalnie, nie ucierpiały specjalnie, tylko że nas straszyli tym. Te prycze właśnie miały te kilka desek. Myśmy powyciągały te deski do palenia, w końcu ciągle ktoś spadał na dół. To były prycze trzypiętrowe i ciągle ktoś spadał na dół, bo miał za mało tych desek, z całym swoim dobytkiem spadał. No, ten dobytek to nie był wielki.\nWięc, usłyszałyśmy już, były... Zaczęła się wiosna. Zimą wszystko było zamarznięte, umyć się można było tylko śniegiem. Po ciemku wychodziłyśmy, były apele codziennie. Nasz dowódca „Jaga” była nauczycielką... Ona był oficerem, ale oficerów kilku przysłali specjalnie z szeregowymi, żeby były ich dowódcami. Ona właśnie była nauczycielką śpiewu, bardzo energiczna pani, i ona nas uczyła piosenek i tak dalej. Z tym że na początku, jak żeśmy przyjechali do tego obozu, to Niemcy twierdzili, że się nie mogą kogoś doliczyć, trzymali nas godzinami na śniegu i liczyli, i liczyli i liczyli. Był taki Niemiec, stał z dwoma psami, wilkami, i było pięć Niemek, które nas tam pilnowały widocznie.\nUżywali nas do pracy w kuchni dla Niemców. Ja pracowałam głównie przy przywożeniu torfu, bo te tereny wszystkie to było torfowisko. To było cztery kilometry od Holandii, ten obóz Oberlangen. Tak że taki był raz wypadek, że jak żeśmy wiozły ten torf taką wąskotorową kolejką, były takie wagoniki i jedna z koleżanek, trochę starsza już, ona była prawnikiem, nachyliła się tam po coś, nie wiem, coś jej przeszkadzało, coś w obuwiu, a ten pilnujący nas Niemiec zbił ją po twarzy. Ale to był jedyny, zdaje się, taki wypadek. Szczególnie on się tak okropnie zachowywał. Nie wiem, mogło być więcej wypadków, bo jak nas odbili Polacy, to on był jeden, którego zastrzelili i zakopali tam pod wieżyczką. Resztę wszystkich wzięli po prostu do niewoli czy jak tam. To byli wojskowi. Co mogę jeszcze powiedzieć?\nJak pani została wyzwolona, obóz został wyzwolony, to co było dalej?\nWięc tak. Uwolnieni byliśmy przez 1 Dywizję Pancerną, to wszyscy wiedzą. To było niesamowite uczucie, że Polacy nas uwolnili. Co się zdarzyło później w tym obozie... Nas przerzucili z jednego obozu do drugiego. Oberlangen, Niederlangen, już tego dobrze nie pamiętam. Podobno obóz Niemców politycznych był niedaleko gdzieś tam. Myśmy czasami nawet mogły ich widzieć, pasiaki takie, ale nie wiem na pewno, co to był za obóz. I nas po jakimś czasie przenieśli, bo tam były lepsze warunki. Próbowali urządzać szkołę tam. Oczywiście wszystkie jednostki polskie, które tam już były, i 1 Dywizja Pancerna, i Brygada Spadochronowa polska przyjeżdżali tam.\nByła pani, która była wywieziona na Syberię, była nauczycielką i... Mój ojciec i moja matka znali przeważnie nauczycielstwo, szczególnie z wyższych klas, [więc] rozpoznała nas i zaprosiła mnie do Brygady Spadochronowej na wakacje, na tydzień czy dwa. Pojechałam z nią do Brygady Spadochronowej, do Bersenbrück. Tam stało dowództwo Brygady Spadochronowej. Byłam przerażona – miałam te swoje osiemnaście, już skończyłam w obozie osiemnaście lat – bo był stół cały, pełen oficerów różnych rang i ja jedna. Później jeszcze kilka dziewczynek przywieźli i powsadzali po jednej przy każdym stole. No, oczywiście wszyscy się chcieli żenić z nami, bo nie widzieli Polek tyle czasu, kończyła się wojna. Ja osobiście nie była gotowa na małżeństwo i nie miałam skończonego gimnazjum. Aha, w międzyczasie załatwili to, że mnie przyjęli do Brygady Spadochronowej i pracowałam tam jako kantyniarka właśnie z tą panią, panią Olszewską, Jadwiga Olszyńska, chyba Olszyńska. Pracowałam, kantynę YMCA prowadziłyśmy. Tam była biblioteka, jakieś takie posiłki, snacks można było [dostać] dla żołnierzy. Tam pracowałam, uszyli mi mundur i dostawałam przydział tak jak normalny żołnierz, wszystkiego, co było, i papierosy, a ja nigdy nie paliłam, i alkohol – to był najważniejszy pieniądz. Można było wszystko, co było potrzeba, kupić za to.\nTeż pamiętam, że któregoś dnia grupa nas zdecydowała pójść na piechotę do Holandii. To były tylko cztery kilometry. Poszłyśmy do Holandii, żeby zrobić sobie zdjęcie jako żołnierze. No i przyszłyśmy tam do Holandii, patrzymy przez okno – kwiaciarnia, cała zastawiona kwiatami. Widocznie miałyśmy jakieś pieniądze czy nam żołd dali, czy coś, nie pamiętam. (To jeszcze było, jak byłam w obozie). Więc żeśmy tam zastukały, pytałyśmy, czy można kupić te kwiaty, bo myśmy kwiatów przecież nie widziały przez tyle czasu. Oni się uśmiechnęli: „To nie jest kwiaciarnia, to jest prywatny dom”. Tam w Holandii były takie szerokie parapety i na tym pełno tych kwiatów. Poszłyśmy tam do fotografa i zrobiłyśmy sobie wojskowe zdjęcie. Ustawił nas ten fotograf i mam to zdjęcie. I wróciłyśmy z powrotem do obozu.\nI tak jak mówię, później byłam w tej Brygadzie Spadochronowej, ale otworzyli szkoły. Na pewno słyszała pani o Maczkowie, że usunęli wszystkich Niemców z takiego miasteczka, które się nazywało jakoś tam po niemiecku, już teraz nie pamiętam, i wsadzili tam Polaków. Tam był kościół i był szpital, i przedszkole, i szkoła, i gimnazjum. I ja tam chodziłam do gimnazjum. W naszej klasie byli ludzie z obozów koncentracyjnych, taki Józek Szajna (nie wiem, czy pani słyszała, on był później takim znanym reżyserem tutaj).\nTam zrobiłam maturę przed samym wyjazdem do Anglii. Ponieważ byłam oficjalnie w wojsku, w tej Brygadzie Spadochronowej, pod dowództwem brytyjskim, [więc] na demobilizację nas przerzucili do Anglii. Popłynęłyśmy tam daleko, zażądali badań medycznych. Okazało się, że wszystkie były bardzo zdrowe. Robili nawet badania ginekologiczne. Pojechałyśmy– to była wiosna czterdziesty siódmy rok – do Anglii statkiem. Nie wiem, dlaczego zawieźli nas hen, daleko, wysoko, do Szkocji, a potem pociągiem zjeżdżałyśmy z powrotem, z powrotem. [Znalazłyśmy się] w bardzo ładnym obozie, gdzie wtedy na wiosnę kwitły wszystkie rododendrony i ogromne azalie, bo to było na południe od Londynu. Ta dzielnica się nazywała Ontario. To się nazywało Ontario Camp, gdzie nas umieścili.\nJa właśnie akurat zrobiłam maturę. Na podstawie demobilizacji mieliśmy dwa lata do przygotowania się do życia cywilnego. No a ja zdecydowałam spróbować dostać się na uniwersytet, na politechnikę, bo zawsze matematyka była moją lepszą stroną. To było w Londynie. [Tam] był Polish University College, taka pozostałość Uniwersytetu Warszawskiego. Mój mąż jeszcze skończył polski Uniwersytet Warszawski, a potem oni pojechali już, przenieśli tą nazwę do Warszawy, a tam został Polish University College. Trzeba było zdawać na London University. Oni uczyli, a London University tylko robił egzaminy. Był wstępny egzamin, było sześciuset kandydatów na sto pięćdziesiąt miejsc i ja na samym końcu, gdzieś tam sto czterdzieści coś, dostałam się na to. I moi rodzice... Znaleźliśmy mojego ojca, bo nie wiedzieliśmy, gdzie mój ojciec jest, ale znalazł się. Na terenie Niemiec pracowali, też dostali się do brygady, do Dywizji Pancernej, i matka moja prowadziła jakieś kursy, w każdym razie też byli wojskowymi. Wszyscy znaleźliśmy się w ten sposób w Anglii. W Anglii zaczęli prowadzić stołówkę dla studentów katolików, na Escort Square w Londynie. Tam było sześćdziesięciu chłopców, którzy studiowali i mieli stypendia, dostawali, bo jak się zdało, to się dostawało stypendium dwadzieścia funtów miesięcznie. Prowadzili tam właśnie stołówkę, tak że jak zaczął się uniwersytet, to ja mogłam tam u nich mieszkać. Dostawałam dwadzieścia funtów stypendium.\nWszystko było bardzo dobrze, ale po roku trzeba było zdać egzamin z angielskiego, właściwie po półtora roku. I ja... W ogóle trzeba było zdać egzamin na Londyn University. Ja zdałam wszystkie egzaminy, ale angielskiego nie mogłam zdać, dlatego że w tym gimnazjum na terenie Niemiec po to, żeby mieć zdaną polską maturę, trzeba było zaliczyć język [obcy], a większość studentów znała niemiecki, więc najprościej było zaliczyć niemiecki i nas angielskiego wcale nie uczyli. Jak żeśmy przyjechali do Anglii, nie znałyśmy ani słowa po angielsku. No i ja nie zdałam tego egzaminu z angielskiego. Można było za kilka miesięcy zdawać, ale dołączyć na studia trzeba było dopiero za rok. Czyli nie mogłabym iść z moim rokiem, tylko o rok później. Zdecydowałam, że muszę w takim razie na siebie zarabiać, bo straciłam stypendium. I ponieważ jak czekałam na egzaminy... Myśmy przyjechały do Anglii, to był kwiecień, a egzaminy na uniwersytet były dopiero w sierpniu, a politechnika zaczynała się we wrześniu chyba, coś takiego, tak że ja w międzyczasie wzięłam kurs krawiecki i dostałam dyplom czeladnika krawiectwa po polsku i po angielsku. Jak straciłam stypendium, zaczęłam szukać pracy w krawiectwie i dostałam w takiej pracowni, która szyła dla… Jak się nazywa ten taki bardzo drogi... Do Harrodsa szyli, bardzo ładne suknie. Tak że zaczęłam tam pracować. Należałam do organizacji, do Veritasu, studenckiej organizacji katolickiej. Poszyłam sobie ładne sukienki, oczarowałam tego i tamtego i wyszłam za mąż. I w pięćdziesiątym pierwszym roku żeśmy dostali, każde osobno, była kwota dla wojskowych, specjalna kwota dla wojskowych na wizę do Stanów Zjednoczonych. To było tylko krótko, dwa czy trzy miesiące. Więc żeśmy się każdy osobno zgłosili do tego, a w marcu, 26 marca, pobraliśmy się tego roku, pięćdziesiątego pierwszego i wyjechaliśmy do Stanów Zjednoczonych.\nI państwo mieszkają w Stanach od tamtego czasu.\nOd pięćdziesiątego pierwszego roku. Przypłynęliśmy w sierpniu chyba, w sierpniu do New Jorku. Każdy musiał mieć sponsora jakiegoś, więc emigracja tu się organizowała, ta stara emigracja polska, żeby dać fikcyjnie chociażby sponsorat. W naszym wypadku było tak, że ponieważ taki sędzia z Detroit, z Hamtramcku właściwie (to było takie małe miasto, wyłącznie omalże polskie), podróżowali po Anglii i poznali moich rodziców. Powiedzieli, że jeżeli ktoś by potrzebował sponsora, to oni – oni się nazywali Gronkowscy – to oni chętnie służą. Więc wtedy jak ja poznałam mojego męża i on chciał emigrować gdziekolwiek... Chociaż Anglicy zaproponowali obywatelstwo angielskie, ale uważaliśmy, że nie chcemy być bloody foreigners, jak to nieraz mówili w Anglii, więc [mąż] chciał gdzieś emigrować. No i wtedy skorzystaliśmy z oferty tych państwa Gronkowskich i oni nam przysłali sponsorship.\nJak wylądowaliśmy w New Jorku, tam też mieliśmy znajomych, zatrzymaliśmy się u znajomych. Mąż od razu dostał pracę, ale pojechaliśmy, ponieważ chcieliśmy zawieźć prezenty dla naszych sponsorów. Oni chcieli jakiś tam smyczek do skrzypiec, ona jakieś lny irlandzkie, [które] miały być takie dobre, więc myśmy przywieźli im trochę prezentów. Ponieważ mieliśmy opłaconą już aż do sponsora naszą podróż (rzekomo przez królową, ale później były pogłoski, że to szło z polskiego skarbu, nie wiem teraz, co to było), więc pojechaliśmy do Detroit zawieźć im te [prezenty]. A oni powiedzieli: „Pan jest inżynierem – bo mój mąż został inżynierem dyplomowanym – powinien pan się rozejrzeć tutaj w Detroit, tu gdzie potrzeba inżynierów z wyższym wykształceniem”. I on dostał pracę u Forda i tam żeśmy się zatrzymali w Detroit.\nMieliśmy trudności ze znalezieniem mieszkania, bo była ochrona lokatorów i nieumeblowanych mieszkań nie można było dostać. Myśmy pieniędzy nie mieli, przyjechaliśmy, oszczędzaliśmy cały czas od ślubu i zebraliśmy czterysta funtów, ale ja się już spodziewałam naszego pierwszego syna, jak żeśmy przyjechali tutaj. Byłam bardzo chora na tym okręcie. Tam można było się w końcu najeść, bo w Anglii wszystko było na kartki, było bardzo racjonowane jedzenie w Anglii. Wszyscy byli bardzo szczupli, tak że na okręcie można się było w końcu najeść, bo to był „Queen Elizabeth”, nowy okręt angielski. Ale ja cały czas leżałam chora.\nNo ale w końcu byliśmy już w tym Detroit, mąż dostał tam pracę i musieliśmy mieszkać w umeblowanych pokojach. Ja się bałam, że jak się urodzi dziecko, to mnie wyrzucą, więc marzyłam o tym, żeby dostać mieszkanie nieumeblowane, z którego nie można wyrzucić, bo tam była ochrona lokatora. No i udało nam się dostać takie mieszkanie. Wprawdzie to już była murzyńska dzielnica, ale było bezpiecznie według mnie. Dosyć prymitywne, ładne mieszkanie, tylko trzeba było w piwnicy podkładać jakieś tam węgle czy coś, żeby tam leciało ciepło, i ciepło leciało razem z całą sadzą. Tam przemieszkaliśmy chyba cztery lata w tym mieszkaniu i już nie mogliśmy tego dłużej znieść, bo poza tym, że było takie właśnie zanieczyszczenie, to wychodziły okna na zachód. Latem w Detroit jest bardzo gorąco i bardzo parnie. Więc jak ja byłam tam w ciąży, to ledwo żyłam zupełnie. Tak że jak tylko nazbieraliśmy trochę pieniędzy, to żeśmy kupili sobie mały dom na przedmieściach. Tam było wszystko w porządku do czasu, aż przyjechał znajomy z Kalifornii.\nAha... Pierwsze wakacje mąż chciał pojechać i zobaczyć tę Kalifornię, więc zostawiliśmy… W międzyczasie przyjechali moi rodzice, bo oni się oboje urodzili w Rosji, są sto procent Polakami, ale byli urodzeni w Rosji, więc według Amerykanów byli Rosjanie, a kwota rosyjska była niewyczerpana, więc oni natychmiast dostali wizy i za nami przyjechali. Zanim nasz pierwszy syn się urodził w marcu, to rodzice moi już przyjechali i zamieszkali z nami. Potem dostali pracę, prowadzili jakiś dom Świętej Anny, który tu był, jakaś organizacja, gdzie się ludzie zbierali na brydże, polonijny obiekt. A my kupiliśmy sobie mieszkanie. Ale właśnie jak przyjechał ten nasz znajomy, z którym mąż był w niewoli, a ja byłam z nią [jego żoną] w niewoli, już w Detroit żeśmy się poznali. Ale ona cierpiała na reumatyzm i myślała, że to klimat jej bardzo szkodzi, [więc] pojechali do Kalifornii. No i on przyjechał, też inżynier, i werbował inżynierów. I wtedy mój mąż się zdecydował, że może będzie pracował w Kalifornii i jeżeli tam dostanie... Tam był głównie [przemysł] zbrojeniowy...\nPowiedziałam, że pierwsze wakacje pojechaliśmy. Objechaliśmy całe Stany Zjednoczone. Mąż próbował dostać pracę w Kalifornii jako inżynier, bo tam przemysł zbrojeniowy zaczął się rozwijać. I oni chętnie by go wzięli, bo wtedy w Stanach było bardzo mało ludzi wykształconych, z wykształceniem pełnego inżyniera, to znaczy master degree tak zwane, u nas. Ale jak się dowiedzieli, że on nie ma obywatelstwa, to nie mogli. Z tym że oni nie wiedzieli i myśmy nie wiedzieli, że gdybyśmy powiedzieli, że jesteśmy weteranami – a jesteśmy weteranami w Ameryce, bo Anglia, Ameryka to wszystko ci są sami weterani II wojny światowej – to by go przyjęli. No ale nie wiedzieliśmy o tym. Tak że dopiero po pięciu latach dostaliśmy obywatelstwo i ten znajomy przyjechał werbować inżynierów, zdecydowaliśmy się na Kalifornię. Mieliśmy już wtedy czworo dzieci. Dwóch starszych synów mąż wziął samochodem i pojechał samochodem, a ja dwójkę bliźniaków, które miały niecałe dwa latka, leciałam. Wtedy nie było jeszcze tych turbinowych motorów, tylko zwyczajne, tak że z Detroit do Kalifornii leciało się, do Los Angeles leciało się chyba dwanaście godzin, co najmniej. Ja byłam z tą dwójką. Specjalnie wybraliśmy ten lot, dlatego że nie będzie żadnej przesiadki. No bo ja z dwójką maluchów, jeszcze pieluszki, jedzenie i tak dalej, [więc] nie mogłam sobie dać rady. Tym niemniej oni nam zrobili przesiadkę. Mieli niepełne dwa samoloty, chcieli je złożyć razem i zrobili przesiadkę. Jakiś amerykański wojskowy pomógł mi, jednego dzieciaka niósł, torbę i tak dalej.\nNo i przyjechaliśmy wszyscy do Kalifornii, do Los Angeles. Też na nowo wynajęliśmy jakieś mieszkanie, wszystkie rzeczy złożyliśmy na składzie. Po jakimś czasie znaleźliśmy, ale szybko, musieliśmy kupić dom. Nienajlepszy, wcale nam się nie podobał, ale musieliśmy się gdzieś urządzić z tą czwórką. Oni musieli szkołę zacząć. To był sierpień, jak myśmy przejeżdżali. Umieściliśmy się na przedmieściach Los Angeles, niedaleko właśnie tej firmy Air Jet, w której pracował mąż. Glendora nazywało się to miasteczko. Tam ten domek kupiliśmy i tam dzieci zaczęły chodzić do szkoły.\nTam mieszkaliśmy aż do siedemdziesiątego roku. Później firma przeniosła męża do Sacramento, które jest stolicą Kalifornii, ale to jest mniejsze miasto. To jest jakieś sto pięćdziesiąt kilometrów na wschód od San Francisco. Przenieśliśmy się tam. Dwaj starsi zaczęli już studia, a dwaj młodsi do szkoły poszli, do gimnazjum. Dwaj młodsi zaczynali gimnazjum w Sacramento, a dwaj starsi byli na studiach. W Sacramento wynajęliśmy najpierw dom, tak jak zwykle, później wybudowaliśmy dom, w którym od czterdziestu dwu lat mieszkamy. A nasze dzieci mieszkają w Los Angeles, w San Francisco. Jeden syn niestety zmarł, jeden z bliźniaków. Teraz, jak żeśmy tu przyjechali, to nasz najstarszy syn Andrzej z żoną, która jest pół-Polka, pół-Szwajcarka i dwie ich córki, siedemnastoletnia Kasia i trzynastoletnia Danusia, byli tutaj z nami na wszystkich tych uroczystościach. Wyjechali wczoraj wcześnie rano do Szwajcarii, bo ta synowa jest pół-Polka, pół-Szwajcarka i chcieli odwiedzić jej szwajcarska rodzinę.\nCzy po raz pierwszy państwo przyjechaliście do Polski?\nNie, mąż był w Polsce już w pięćdziesiątym ósmym roku, bo jego matka była chora, a ja byłam w sześćdziesiątym trzecim roku. Zorganizowali pierwszą grupową wycieczkę do Polski. Ja wtedy byłam ze starszym synem, który miał jedenaście lat. Taka była historia, że jechaliśmy przez Kopenhagę, przywieźli nas wszystkich do Kopenhagi i w Kopenhadze polski rząd zdecydował nie wpuścić kilka osób. Te osoby musiały wrócić z powrotem do Los Angeles, bo Polska ich nie wpuściła (na jakiej zasadzie, nie wiem). Ale ja z synem byliśmy tutaj i poznaliśmy męża rodzinę i moją rodzinę odwiedziłam. Jeszcze miałam babcię i ciocię w Białymstoku, odwiedziłam je tam. Nie wiem, ile czasu byliśmy. W każdym bądź razie trochę... Aha, wzięliśmy tour, [wycieczkę] wzięliśmy, taką z Warszawy do Krakowa, do Zakopanego, tą południową tour tylko. Andrzej dobrze pamięta, cały albumik mu dałam na pamiątkę. Andrzej tu przyjechał jako nasz opiekun i był naprawdę bardzo pomocny. Drugi syn przyjedzie za kilka dni, żeby nas zabrać z powrotem, też z synem siedemnastoletnim.\nProszę powiedzieć, jakie wrażenie zrobiła na pani Warszawa po tych blisko dwudziestu latach, jak pani była w sześćdziesiątym…\nMyśmy później przyjechali, od dziewięćdziesiątego roku żeśmy przyjeżdżali co dwa lata. Później mąż dostał zawału serca, pięć bajpasów mu zrobili i już musieliśmy trochę zwolnić, tak że nie byliśmy sześć lat, tylko ostatnie sześć lat. Ogromna zmiana w czasie tych sześciu lat, na lepsze oczywiście. Bardzo nam się podoba wszystko. No, rozkopane są ulice, ale za to będzie metro.\nDanuta Rudnicki Pseudonim: „Wrzos”, „Wanda” Stopień: starszy strzelec, łączniczka, sanitariuszka Formacja: Obwód I Śródmieście, odcinek „Bogumił” Dzielnica: Śródmieście Południowe Zobacz biogram


Archiwum Lipiec 18th, 2019\nInauguracja Letniego Grand Prix w Wiśle na antenach TVP i Eurosportu\nSkoczkowie narciarscy wracają do rywalizacji! Oczywiście do zimy jeszcze daleko, ale w ramach przygotowań do najważniejszej dla zawodników pory roku, przystąpią oni do Letniego Grand Prix. Inauguracja cyklu nastąpi w Wiśle.\nTowarzyskie mecze polskich siatkarek w Polsat Sport HD!\nW najbliższy weekend polskie siatkarki rozpoczną przygotowania do kwalifikacji Igrzysk Olimpijskich w Tokio i mistrzostw Europy. Oba turnieje rozpoczną się w sierpniu i będą to najważniejsze wydarzenia tego roku.\nSiatkówka plażowa : plaża open kobiety i mężczyźni\nOd 19- 21.07.2019 r. zostanie rozegrany turniej Plaża Open. Program turnieju: 19 lipca/piątek: 9:00-19:00 ELIMINACJE DO TURNIEJU GŁÓWNEGO 20 lipca/sobota: 9:00-19:00 TURNIEJ GŁÓWNY 21 lipca/niedziela: od 8:00 ĆWIERĆFINAŁY I PÓŁFINAŁY19 lipca/piątek: 9:00-19:00 eliminacje do turnieju głównego 10:30 MECZ O III […]


Czas na Derby w Gorzowie! (zapowiedź) – Oficjalna strona Klubu Stal Gorzów\nCzas na Derby w Gorzowie! (zapowiedź)\nPrzed nami trzecia kolejka I ligi grupy B piłki ręcznej. Już w najbliższą sobotę tj. 3.10. TL Ubezpieczenia Stal Gorzów podejmie na swoim parkiecie lokalnego rywala zespół z Zielonej Góry. Mecz derbowy z PKM Zachód AZS Uniwersytet Zielonogórski rozpocznie się o godzinie 17:00 w hali sportowej przy Szkole Podstawowej nr 20 przy ul. Szarych Szeregów 7.\nW zespole z Zielonej Góry doszło do licznych zmian kadrowych jak to zazwyczaj ma miejsce w drużynach akademickich. Przed sezonem 2020/21 drużynę z Zielonej Góry czekało nie łatwe zadanie poukładać wszystko od nowa. PKM Zachód AZS Uniwersytet Zielonogórski opuściło paru kluczowych graczy (Jasiński, Kwiatkowski), nie mniej w zespole pozostali jednak najbardziej doświadczeni zawodnicy na czele z kapitanem Cyprianem Kociszewskim czy znanym z występów w gorzowskich barwach Robertem Góralem . Trener Ireneusz Łuczak zbudował zespół, który jest mocno nie przewidywalny i gra nie wygodną dla nas piłkę ręczną. Mieliśmy możliwość już w tym roku zagrać z zespołem Zielonej Góry nie tylko w meczach sparingowych ale też w meczu o stawkę. Finałowy mecz lubuskiej edycji Pucharu Polski był niezwykle zaciętym pojedynkiem, w którym Stal Gorzów pokonała ekipę PKM Zachód AZS Uniwersytet Zielonogórski jedną bramką. Gdy spotykają się dwie najsilniejsze drużyny w lubuskim zawsze się dużo dzieje i emocji nie zabraknie. Wynik meczu pucharowego gwarantuje nam to, że jutrzejszy mecz będzie równie zacięty i nikt nie odpuści.\nGorzowianie po dwóch wygranych meczach są liderem w tabeli I ligi grupy B. Zespół TL Ubezpieczenia Stal Gorzów chce podtrzymać zwycięską passę i w najbliższym meczu na pewno będzie walczyć na 100%. Mecze derbowe jak mówi stare porzekadło rządzą się swoimi prawami i na chwilę obecną wygrać może każdy. Dlatego bardzo potrzebne jest nam Wasze wsparcie z trybun, zawsze nieście nas swoim dopingiem i nie inaczej musi być w derbach. Zapraszamy serdecznie na mecz i aktywnego kibicowania. Do boju STAL !\nWejściówki w sprzedaży! Bilet normalny – 15zł, bilet ulgowy – 10zł.


Elizabeth Arden Krem nawilżający na noc Eight Hour Cream (Skin Protectant Nightime Miracle Moisturizer) 50 ml | MALL.PL\nJesteś tutaj: Strona główna›Zdrowie i uroda›Pielegnacja twarzy›Kremy do twarzy›Elizabeth Arden Krem nawilżający na noc Eight Hour Cream (Skin Protectant Nightime Miracle Moisturizer) 50 ml\nElizabeth Arden Krem nawilżający na noc Eight Hour Cream (Skin Protectant Nightime Miracle Moisturizer) 50 ml\nMarka: Elizabeth Arden Nr katalogowy: 100003228172\nKrem nawilżający na noc Eight Hour Cream Elizabet Arden jest przeznaczony do wszystkich rodzajów skóry. Krem ten leczy skórę podczas snu i zapewnia niezbędne składniki odżywcze i pielęgnację. Nawilża skórę, regeneruje ją i ożywia. Po użyciu skóra będzie miękka, miękka i pełna witalności. Pełny opis\nNr katalogowy: 100003228172\nKrem nawilżający na noc Eight Hour Cream Elizabet Arden jest przeznaczony do wszystkich rodzajów skóry. Krem ten leczy skórę podczas snu i zapewnia niezbędne składniki odżywcze i pielęgnację. Nawilża skórę, regeneruje ją i ożywia. Po użyciu skóra będzie miękka, miękka i pełna witalności.\nodmładza skórę i dostarcza energii,\nnawadnia ją do głębokości,\nNakładaj codziennie na oczyszczoną twarz, szyję i dekolt.


Darmowe gry zdrapki natychmiastowe wygrane nbqiz\nZdrapki online Granie w gry kasynowe to przecież czysta przyjemność i większość z nas uczestniczy w takich grach dla zabawy oraz zabicia czasu. W tych czasach dzięki rozwojowi technologii oraz kasyn internetowych, nie trzeba nawet opuszczać zacisza swojego domu aby sobie „podrapać”.\nE-zdrapki za darmo oraz zdrapki online za prawdziwe pieniądze to niezapomniana zabawa i natychmiastowe wygrane.Oprócz wielkiego wyboru gier, nasi polscy hazardziści mogą również zapoznać się z samouczkami jak grać, proponowanymi strategiami wygrywania i przydatnymi. By Zdrapki Online. 31 stycznia 2017 26 grudnia 2017. Lotto Zdrapki. Internet umożliwił także bawienie się w zdrapki online za darmo. Większość serwisów internetowych o tematyce hazardowej udostępnia możliwość bezpłatnej zabawy. Wystarczy, że ktoś po prostu wyszuka stronę internetową, na której dostępne są gry zdrapki i prawdopodobnie będzie mógł bawić się całkowicie za darmo. Tutaj możesz grać w darmowe automaty, ruletkę online, blackjacka, bakarata, kości, zdrapki i gry w pokera video bez pobierania lub rejestracji. Zapewniamy również szeroki wybór kasyn online w Polsce z najnowszymi bonusami kasynowymi, dzięki którym gra na prawdziwe pieniądze będzie przyjemniejsza. Proponujemy więc abyś spróbował gry w zdrapki internetowe z jackpotami, jednak nie ograniczył gry tylko do nich i nie wydawał na nie dużych sum pieniędzy. Na początek niech to będzie 10 proc. Twojej wpłaty. Niektóre jackpoty sięgają ponad 1 mln euro. Zacznij od zdrapek online za darmo Obu Panom zależało na tym, aby stworzyć grę pozwalającą na natychmiastowe wygrane. Można jeszcze dodać, że liczyło się coś szybkiego, ciekawego i niewymagającego długiej nauki. Nie zapominajmy jednak, że tematem tekstu są zdrapki online.\nPrzy ostatnim spinie, jeśli siatka symboli została w pełni powiększona, aktywowana jest funkcja Mucha Mayana , która pomnoży wygrane aż do 20-krotności. Ta kasyno gra bije popularnością inne automaty do gry. Wspaniała grafika oraz duże wygrane to największe zalety tego slotu. Zdrapki online na pieniądze. Nim spróbujesz gry w zdrapki online na pieniadze, najlepiej będzie jeśli najpierw zagrasz w symulator zdrapek za darmo i poznasz proste zasady rządzące tą grą. Możesz wejść na przykład na stronę Gametwist Casino, która umożliwia grę za darmo – dzięki Twistom, które dostajesz na powitanie.\noraz natychmiastową informację o wyniku gry. Zasady gry zdrapki online na pieniądze są naprawdę proste wygranej, które znajdują się w danym kasynie online. Przeczytaj recenzje innych graczy, opinie o danym kasynie i graj w Gra zdrapki jest w Polsce bardzo popularna. Większość kasyn prowadzi te gry w sekcjach znanych jako „gry natychmiastowego wygrania” lub „inne gry”. Zawitaj do nas i sprawdź gry zdrapki online, mamy szeroki wybór zdrapek. wierzchniej warstwy kartonika z symbolem pod nią) z natychmiastową wygraną. Już od bardzo dawna gry zdrapki cieszą się w Polsce popularnością. Ich popularność wiąże się z tanim kuponem zdrapką oraz natychmiastowym Typowe zdrapki gra to przede wszystkim szybka rozgrywka i możliwość wysokich wygranych. Zagraj w Zdrapki online - Najwyżej płatne. Darmowe gry Zdrapki Aby spróbować wygrać dużą wygraną, gdy grasz w zdrapki, wszystko sprowadza się do Proste zasady, wersja mobilna i szybka gra bez wychodzenia z domu - zalety Zależało im na wprowadzeniu koncepcji natychmiastowej wygranej w wyniku Ponadto gracze mogą czasem liczyć na dodatkowe darmowe bonusy, które nie\nZawitaj do nas i sprawdź gry zdrapki online, mamy szeroki wybór zdrapek. wierzchniej warstwy kartonika z symbolem pod nią) z natychmiastową wygraną.\nZdrapki online mają jeszcze ten plus, że nie musisz nigdzie wychodzić, aby stać się milionerem. Możesz grać w e-zdrapki na komputerze, tablecie czy smartfonie. Możesz też wybrać opcję gry w zdrapki internetowe za darmo lub w zdrapki online za prawdziwe pieniądze. Od 2017 betsson nie jest dostępny na terenie polski. Zdrapki. czyli najprostsza forma hazardu, gdzie gracz wykupuje zdrapki i po odkryciu ukrytych symboli może wygrać pieniądze. Kasyno Gry dostępne za darmo. Tylko tutaj możesz sprawdzić swoje szczęście nie tracąc przy tym swoich środków. Zagraj w kasyno gry za darmo na naszej stronie. Układ gry składa się z kilku rzędów zakrytych pól. Na samej górze mamy 4 pola zwycięskich liczb. Poniżej znajduje się siatka 5 na 3 z liczbami dającymi szansę na wygrane o różnej wysokości. Zakład wynosi 5 euro, tak wykupujemy kolejne karty zdrapki. Zdrapki. I Ty możesz drapnąć wygraną w Zdrapkach LOTTO! Od 1999 roku, czyli już ponad 20 lat czeka dla Was bogata oferta Zdrapek, które zadowolą nawet najbardziej wymagających. W ofercie mamy Zdrapki na każdą kieszeń i na każdą okazję, a ich ceny zaczynają się już od złotówki! Obu Panom zależało na tym, aby stworzyć grę pozwalającą na natychmiastowe wygrane. Można jeszcze dodać, że liczyło się coś szybkiego, ciekawego i niewymagającego długiej nauki. Nie zapominajmy jednak, że tematem tekstu są zdrapki online. Dlatego właśnie darmowe automaty online są idealne do nauki gry na slotach. Pierwszym krokiem powinien być wybór sposobu gry. Wielbiciel kasynowych emocji może zdecydować się na tryb demo i rozgrywkę za wirtualne środki lub zalogować się do panelu gracza i skorzystać z dostępnych środków bonusowych. E-zdrapki za darmo oraz zdrapki online za prawdziwe pieniądze to niezapomniana zabawa i natychmiastowe wygrane. Oprócz wielkiego wyboru gier, nasi\nIstnieje również Joker, który może przyznać ogromną najwyższą natychmiastową nagrodę w wysokości do 500 000 monet, a Rozproszone Gwiazdy mogą wyzwalać zarówno natychmiastowe wygrane, jak i darmowe gry. Jeśli jednak uda ci się trafić w gorący cel na środkowej rolce, podwoisz każdą nagrodę, która pojawi się podczas tego Gry kasynowe za darmo - zobacz listę najlepszych gier, w które zagrasz zupełnie za darmo, To rzecz jasna nawiązanie do prawdziwej gry, jak wiadomo, gry bez logowania nie pozwalają na prawdziwe wygrane. Dostępność gier kasynowych. Kolejny temat to dostępność gier kasynowych. Robin Dude jest tą grą, która oferuje natychmiastowe wygrane jak niemalże każda animowana karta zdrapka i posiada ona postać… Bingo Resort Sep 26, 2017 1488 Darmowe Automaty Online: Rodzaje. Darmowe automaty do gier online dzielą się na kilka podstawowych kategorii, jednak w miarę rozwoju technologii oraz kreatywności twórców, co kilka lat pojawiają się zupełnie nowe gry z nowatorskim spojrzeniem na klasyczne zasady slotów.\nW kasynie hazardowym czym jest wieloryb\nLicencja na gry w kasynie online curasao


MU Legend, MU2 (PC) | GRYOnline.pl\nSequel jednej z najpopularniejszych koreańskich gier MMORPG. MU 2 jest dziełem studia deweloperskiego firmy Webzen Inc., która podjęła się również roli wydawcy.\nRPG, fantasy, hack'and'slash, MMORPG, PvE, PvP, RPG akcji, widok izometryczny, zagraj za darmo.\nData premiery gry MU Legend | PC\nMU Legend jest kontynuacją MU Online – niezwykle popularnej gry typu MMORPG, wydanej w 2003 roku. Podobnie jak za pierwowzór, za powstanie tej produkcji odpowiedzialne jest studio Webzen. Tytuł został wydany na platformie PC.\nAkcja MU Legend rozgrywa się na tytułowym, mitycznym kontynencie, o którym świat usłyszał za sprawą Jamesa Churchwarda. Twierdził on, że ponad pięćdziesiąt tysięcy lat temu na Ziemi istniała zaawansowana cywilizacja Naacalów, która zamieszkiwała ową krainę. Jej kres położył jednak kataklizm, w wyniku którego spotkał ją podobny los do Atlantydy – została pochłonięta przez wody Oceanu Spokojnego. Kontrowersyjne teorie Churchwarda zostały oczywiście rozwinięte przez koreańskich deweloperów i wzbogacone o elementy fantastyczne.\nGra opowiada historię wojny, jaka przed tysiącem lat szalała pomiędzy Rugardem, czyli Bogiem Światła, a Sekneumem – Bogiem Zniszczenia. Ten ostatni został pokonany przez Najwyższą Stwórczynię – Aknerię. Sielanka nie trwała jednak długo – niedługo później przyjął ludzką powłokę, by po raz kolejny powrócić do świata śmiertelników. Jego niecne zamiary przejrzał jednak Wielki Mag Kundun, który uwięził go we własnym ciele celem ostatecznego zaprowadzenia pokoju. W końcu jednak poddał się jego potędze i przebudził się już jako Władca Ciemności, który pustoszy świat stojący u progu apokalipsy. W tym momencie do akcji wkraczają gracze, wcielający się w rycerzy Devias, towarzyszących ostatniemu mędrcowi Icarusowi. Ich zadaniem jest ocalenie Mu od całkowitej zagłady.\nZabawę w MU Legend na platformie PC rozpoczynamy od wyboru klasy prowadzonej przez nas postaci. Do naszej dyspozycji oddano zróżnicowane specjalizacje: Dark Lords to mroczni rycerze, którzy poświęcili część swojego człowieczeństwa w zamian za wielką moc; Whisperers to doskonali zwiadowcy wyposażeni w broń dystansową i zdolność władania siłami natury, co pozwala im na cichą eliminację niemal dowolnego celu; Bladers są brutalnymi wojownikami czerpiącymi siłę z niekończącej się furii; War Mages z kolei to twórcy niebywale potężnych zaklęć bitewnych, zdolni do siania chaosu w szeregach przeciwnika przy pomocy magii żywiołów.\nKolejnym krokiem jest rozpoczęcie właściwej przygody. Akcja prezentowana jest w rzucie izometrycznym, a rozgrywka została oparta na eksploracji zróżnicowanych miejsc, wykonywaniu zadań fabularnych i misji pobocznych oraz walce z napotkanymi przeciwnikami. Na naszej drodze stają zarówno standardowi adwersarze, jak i ich silniejsi pobratymcy, występujący w roli bossów. W miarę czynionych postępów zdobywamy punkty doświadczenia, w zamian za które rozwijamy statystyki bohatera i uczymy go coraz potężniejszych umiejętności. Całości dopełnia system gildii, umożliwiający stworzenie własnego ugrupowania bądź dołączenie do już istniejącego.\nInteresujące urozmaicenie stanowią specjalne lokacje – ich odwiedzenie zapewnia dostęp do niepowtarzalnego ekwipunku. Mowa między innymi o Rift, czyli generowanych losowo labiryntach, w jakich roi się od oponentów; Endless Tower, czyli o wyzwaniach opracowanych z myślą o wysokopoziomowych herosach; a także o Lupa's Labirynth kuszącym potężnymi reliktami gwarantującymi rozmaite bonusy, których zdobycie utrudnia obecność mocarnych adwersarzy.\nW MU Legend zaimplementowano zarówno warianty rozgrywki oparte na zasadach PvE, jak i tryby skoncentrowane na multiplayerowych pojedynkach z innymi graczami (PvP). Te ostatnie mogą polegać na starciach dwóch maksymalnie dziesięcioosobowych drużyn lub na walkach jeden na jednego, w których stawiamy czoła postaciom innych graczy, kontrolowanym przez sztuczną inteligencję. Warto odnotować, że takie potyczki odbywają się na specjalnie przygotowanych arenach.\nMU Legend na platformie PC charakteryzuje się wysokiej jakości, trójwymiarową oprawą graficzną. Na uwagę zasługują przede wszystkim zaawansowane efekty specjalne, jakie towarzyszą rzucaniu opartych na żywiołach zaklęć ofensywnych.\nOczekiwania czytelników: 8.6 / 10 na podstawie 469 głosów czytelników.\nGry podobne do MU Legend\nWymagania wiekowe MU Legend\nWymagania sprzętowe MU Legend\nRekomendowane: Intel Core i5-760 2.8 GHz / AMD X4 740 3.2 GHz, 4 GB RAM, karta grafiki 1 GB GeForce GTS 450 / Radeon HD 4890 lub lepsza, 25 GB HDD, Windows 7(SP1)/8.1/10 64-bit\nMinimalne: Intel Quad Core / AMD Phenom II X4, 3 GB RAM, karta grafiki 512 MB GeForce 8800 GT / Radeon HD 4850 lub lepsza, 25 GB HDD, Windows XP(SP3)/7(SP1)\nPrzed premierą 21 listopada 2017, 15:00\nZapomniałbym, przecież wspominałem na początku, że MU Legend to MMOARPG. O stronie action RPG już opowiedziałem, a gdzie to całe MMO? No cóż, skłamałbym, pisząc, że Webzen udostępnił otwarty świat. Mamy ciasne mapy, pełne korytarzy, na których ustawieni zostali NPC z zadaniami – oczywiście w rogach lub zaułkach. Na środku z kolei pasą się przeciwnicy – czekający, aż ich wyrżniemy. Spokojnie, kolejni pojawiają się po kilku sekundach. Nie ma zatem mowy o tym, że biegający dookoła gracze zajmą nam spota czy coś podkradną. Zresztą, inni są jedynie ozdobą, bowiem nie można nawet nikogo zaatakować. Niestety, w MU Legend nie ma otwartego PvP.\nGraPoradnikNews 6Wideo 3Galeria 12ZapowiedźGry z SeriiOceń\nDyskusja 112Kolekcja gier\ndlatego grałem 2 miechy w diablo i poszedłem graćw lineage 2 :) na polskim serwie lilith :)\npostacie w MuOnline bez skrzydeł? nie zagram ;p\n@misteriolalista : Webzen czy inne firmy poniżają Blizzarda ? Proszę Cie .. Blizzard aktualnie ma w planach 2 gry + dodatek do Diablo 3 które zdobędą kolejnych fanów którzy dadzą kolejne wielkie pieniądze tej firmie co ją tylko umocni na stanowisku lidera . Owszem zgodzę się D3 miało i jak na razie nadal ma swoje błędy które w RoSie mają zostać poprawione ale to nie zmienia faktu że podstawka D3 dała dupy a teraz inne firmy szukają okazji by się na tym wybić co i tak nie gwarantuje im tak wielkiej masy fanów jaką ma Blizzard . Jedyną taką grą jest PoE .\nZapraszam na polski fanpage.\nMu 2 Polska na FB\nZapraszam na Świeżo otwarty serwer NoNameMu\nnonamemuonline dyn pl\nkibel a nie gra i w dodatku zapchana pojebanymi ludźmi\nWiadomo cos o pracach nad gra? Czy ta odslona ma sie w ogole pojawic?\nTak, wiadomo, w Korei zakończyły się CBT, filmiki ze streamów dostępne są na YT, WEBZEN zapowiedział CBT dla EU i NA na "jeszcze w tym roku" i "na jesieni", i otworzył oficjalna stronę MU Legend na FB.\nNie mogę edytować własnych postów :P\nNowe wieści. CBT od 20.10.2016r. - rejestracja do CBT na stronie webzenu.\nJa tam czekam tylko na Lost Ark i leje na wszystkie inne MMORPG. ;]\nOd 21.02 do 28.02 rusza beta, zapisy na stronie.\nGra w obecnym stanie jest naprawdę bardzo dobra i daje dużo frajdy. W wielu miejscach jest to zrzynka z Diablo 3, okraszona własnymi mechanikami i rozwiązaniami, jednak to zrzynka bardzo zręczna i jakoś tak lepiej podana niż w pierwowzorze. Poza standardowymi questami pobocznymi oraz tymi, z linii fabularnej, możemy biegać po szczelinach (jak w D3), lochy zakończone bossem, ołtarz duchów (to taki jakby tryb MOBA), bezkresna wieża - najogólniej rzecz ujmując platforma "windy" która wiezie nas przez kolejne poziomy wieży, na których walczymy z falami coraz mocniejszych przeciwników, okraszonych co kilka poziomów bossem, zamek krwi - jest to odpowiednik GR z diablo, mamy w określonym czasie ubić najeźdźców zamku i bossa żeby zapieczętować portal którym najeżdżają. Jest też na wyższym poziomie do odblokowania skarbiec - tutaj limitu czasu nie ma ale jest cala armia goblinow pełnych zen (odpowiednik złota). Jest jeszcze smocza przystań i labirynt - ale tego nie miałem okazji przetestować jeszcze bo to od 65lv (max lv cap na tą betę).\nRozwój postaci opiera się o skille odblokowywane co kilka poziomów, drzewko duszy (odpowiednik paragonów w D3) oraz umiejętności eksperckie (na 25lv, 45lv i 65lv). Każda umiejętność może być ubogacona specjalnym klejnotem, 3 sloty w każdej umiejętności są odblokowywane podczas w miarę jak używamy danej umiejętności. Pasek z doświadczeniem od drzewka soul leci równolegle do zwykłego doświadczenia. Każda postać może być prowadzona na dwa sposoby np. Mag Wojenny może być poprzez dobór skilli i broni albo zabójcą z magicznym mieczem albo dzierżącym kostur magiem, albo np Dark Lord może być tankiem z tarczą, lub siać zniszczenie dwuręczną buławą. Konto gracza również ma swój poziom, dając bonusy dla wszystkich postaci.\nJeżeli tylko komuś nie przeszkadza "azjatyckość" tytułu (czyli np. sfeminizowane postaci męskie, czy też przerysowane atrybuty płci pięknej, jakieś badziewne zwierzątka itp.) to sama rozgrywka może dać ogrom frajdy. Nic tylko czekać na pełną wersję :)\nJakieś nowe wieści kiedy rusza Global Open Beta? Miała się rozpocząć latem tego roku - sądziłem, że do tej pory ukaże się chociaż dokładna data, ale jak narazie nic nie mogę znaleźć na ten temat.\nCiekawe co z tego wyjdzie :D mam nadzieję że jakiś kozak\nah ten dźwięk blessa :) czy jakiegoś tam jewela\nDo startu Mu Legend pozostało już niewiele czasu.\nW związku z tym wraz z kilkoma osobami postanowiliśmy przygotować forum polskiej społeczności.\nNaszym celem jest zebranie jak największej liczby osób które będą czerpać przyjemność z grania w Mu Legend oraz z chęcią podzielą się swoim doświadczeniami i nowinkami. Jesteśmy otwarci na wszelakie propozycje dotyczące funkcjonowania forum.\npost wyedytowany przez michnior 2017-10-20 09:12:31\nOBT zapowiadali na listopad, a po zainstalowaniu jest wiadomość, że "przerwa techniczna" trwać będzie do 7go, więc prawdopodobnie wtedy będzie start ;)\nPowiem wam, że właśnie pobieram :D W (niekończącym się) oczekiwaniu na Lost Ark można popykać, chociaż obawiam się, że nowe MU to może być przesyt formy nad treścią.\npost wyedytowany przez Dragoon84 2017-11-08 18:09:39\nJa już 30lvl - sporo opcji, ale jak narazie trochę sceptycznie - jedynka miała znacznie lepsze sterowanie imo - mam nadzieję, ż to jeszcze poprawią.\nChcę się zarejestrować na "MU Legend" i podaję e-mail *****@o2.pl i pisze że jest niepoprawny format. ?\nGra świetna!! I z napisami po PL mimo że jak widzimy jest napisane ze tylko ENG .\nMamy 5 klas i kazda ma jesze 2 drogi rozwoju i odrazu pokazuje nam jak dana klasa i pod klasa sprawdzi sie w kooperacji czy ile ma hp i ataku oczywiscie to jest przybliżona wartość . Fantastczne jest to że grę zaczynamy postacią na mx lvl i wybieramy odrazu podklase aby sprawdzic czy taka postać nam odpowiada nie martwcie sie tylko taki samouczek! Potem wszytko od zera\nTo ze sa odrazu dungeony i mozna robic jes solo czy w party jest Mega!Nie ma mikro płatności no chybq że ktos chce po prostu fajnie wyglądać to moze wydać kase :)\nNaprawde gra zrobiona super polecam każdemu i jest to mocny przeciwnik dla Diablo 3\npost wyedytowany przez sardrak 2017-11-10 16:46:44\nMoje pierwsze odczucia co do MU Legend są mieszane, jestem graczem, który nie miał styczności z poprzednim MU, ale jestem mocno ograny w pozostałe MMORPGi i HnS. Jestem nieco zawiedziony, albo raczej, gra nie zrobiła na mnie wrażenia. Dość mocno przytłacza od początku, klasy moim zdaniem mało różnorodne, mało czytelny interfejs, szczególnie dialogi, a walka również wygląda dosyć chaotycznie i nieczytelnie, szczególnie grając w grupie.\nCo do walki, tu miałem największe oczekiwania, nie jest tragicznie, ale np. taki Devilian bije na głowę tą grę pod względem wyglądu i ilości skilli, czytelności, responsywności i ogólnej przyjemności z walki i ubijania mobków. W MU walka, czyli animacje i skille, jest dość mozolna. Co do ubijania mobków, idzie to raczej wolno, co nie koniecznie musi być wadą, mając tak mało skilli bywa topornie i mało dynamicznie.\nNa pewno dam tej grze jeszcze szansę. Zapewne po kilku dniach i przyzwyczajeniu się do interfejsu, przetestowaniu klas i obczajenia "buildów" mógłbym coś wyciągnąć z tej gry, ale nie wiem czy starczy mi silnej woli, bo tak jak pisałem wyżej, system walki jest dla mnie dosyć siermiężny i średnio przyjemny.\npost wyedytowany przez czerwonydiabel 2017-11-11 23:08:58\nJest lepiej niż myślałem. Gra nie ma mega dużo obecnie zawartości, wszystko sprowadza się do ulepszania seta i zdobywania materiałów na itemy itp. nie ważne co się robi. Czysty grind, tak jak w starym mu, tyle że nie ma tego typu spotów, ale do okola jest tyle potworków, że starczy dla każdego, potem lochy, jaskinie, szczeliny, bezkresna wieża i kilka innych. Jeśli ktoś chętny do gry, to jestem a serwerze Icarus, nick Mietek.\nJeśli graliście w MU Online i podobało wam się to nie macie tu czego szukać. Legend to produkcja przeznaczona dla typowych niedzielnych graczy.\nPamiętacie skrzydła z oryginalnego MU? Nie były takie proste do zdobycia - był to pewien wyznacznik statusu. A tutaj dostajecie je za zrobienie banalnego questa.\nChcecie peta albo mounta? Proszę bardzo - banalny quest i są wasze.\nDodatkowo nie ma PK. Webzen go nie wprowadzi - GM pisał na forum, że było by to niefer w stosunku do nowych graczy i areny pvp muszą starczyć.\nHandel? Praktycznie brak. Przedmioty przypisują się do konta. Więc jeśli coś założycie to już tego nie sprzedacie. A nie przepraszam - jest w item shopie zwój który umożliwi odpięcie takiego przedmiotu (każdy item ma limit 5 takich operacji) tylko, że kosztuje 2000 RedZen czyli waluty która kupuje się za realną kasę. 2000rz to około 20 euro.\nI na koniec boty. To dopiero open beta a rynek już rozwalony. Za 30zł da się kupić okolice 100 000 000 zenów. Nawet w oryginalnym MU nie było tak źle.\npost wyedytowany przez AdamNow! 2017-11-15 13:47:14\nTu się odniosę to postu powyżej.\n1)Skrzydła - tak dostajesz na 65 lvl ale już wylewelowanie ich do odpowiedniego poziomu to długa droga bo wejściówkę na dunga gdzie lecą kamienie do levelowania masz tylko 2 razy na dobę a chcąc uzyskać więcej kamieni to musisz solo być już koksem albo mieć dobre party.\n2)Pet - analogicznie jak skrzydła ot taką larwę dostajesz na start ale już inne bardziej cenne pety musisz wydropić w jednym z dugeonów gdzie też masz 2 wejściówki na dobę.\n3)Mount - kosmetyczny raczej i do przemierzania dość czasami długich odcinków map.\n4)PK - no cóż w zasadzie jak w każdej grze wydanej kiedyś takie zjawisko zniknęło ogólnie z ich repertuaru (Diablo,MU.Cabal)\n5)Handel - fizycznie istnieje i w sumie można sobie dorobić bo robiąc mityczne dungeony wypadają itemy coś tam warte :) i można je sprzedawać do czasu jak nie założysz ich na siebie,wtedy następuje przypisanie do postaci.\n6)Boty- w każdej grze typu MMO są boty i nigdy ich nie przegonisz,wojna trwa od lat i jakkolwiek by się producenci nie angażowali to bociarstwo występuje :) nawet w takim D3 gdzie na tym zarobić nie można.Ale Webzen odniósł się do tego bodajże wczoraj.\nI teraz sakramentalne pytanie :) co Ty chcesz w takiej grze robić??\nZawsze będzie rynek gdzie za real kasę kupisz coś co Ci pomoże w takiej grze(chodzi mi o typ gry) czy to PoE,D3 czy jakiekolwiek MMO .\nJeżeli Cię na to stać to hulaj dusza,nikt Ci w portfel zaglądać nie będzie stać Cię płacisz.\nSolą w oku na pewno dla wielu są po prostu rankingi których w MU jest sporo i tu uwidacznia się różnica między tymi co na luzie farmią i tymi co mają tzw.parcie na szkło i inwestują realną kasę w itemy,ale chyba najbardziej inwestują swój czas,bo są też i tacy co grają po 15+ godzin dziennie i to widać naocznie,jak sobie przeliczy człowiek swój własny czas gry i osiągnięcia z osiągnięciami tych na topie (to ile oni muszą czasu farmić?).\nGrind,grind i to jest taka gra :) w poprzednim MU stawiało się wizzarda na spocie i 24h tłukł moby aż mu mana zeszła i ktoś miły go stojącego bezczynnie zabił i przejął spota na następne 24h.\nW tym MU nie ma spotów i nie postawisz sobie postaci z podklejonym PKM czy położoną książką bo aby farmić musisz robić dungeony a respawn mobów tam nie istnieje a żeby sobie zdobyć excellenty to musisz naprawdę robić mocne dungeony.\nTrzy krainy są nie odkryte i tylko można sobie wyobrazić jak mogą być ciężkie dungi na nich,skoro pozwala się obecnie koksać postać na tych trzech.\nDla własnej przyjemności można sobie grindować postać starając zrobić ją coraz lepszą i naprawdę nie trzeba inwestować ojro bo da sie stworzyć fajną postać ,chyba że tak jak napisałem powyżej - chcesz być w TOP-10 musisz w siebie inwestować ale gdyby dzisiaj założyć postać i zainwestować 1-2k złotych to już tych co grają (a są w topce) nie dogonisz.\npost wyedytowany przez stg.Olo 2017-11-15 15:05:47\nsprawdzilbym ale i tak pewnie sie szybko znudzi szczegolnie ze nie wiadomo po kiego grzyba zrobili widok izometryczny. poza tym lepiej omijac webzen szerokim lukiem. bindowane przedmioty to zadna nowosc dla nich. na sile dodaja nowe przdmioty do sklepu i robia p2w\npost wyedytowany przez meanraax 2017-11-28 16:59:27\nGram w te gre juz troche i tak:\nWbezenowi udalo sie wykonczyc handel , ot tak stwierdzili ze boterzy psuja rynek i zablokowali AH i trade.\nPo czym zamilkli na wiele dni podajac liste zbanowanych kont.\nCiekawe ze goscia ktory w niedlugim czasie wyfarmil 3 mld zenow nie zablokowali widac uczciwie trzepal kase :))\nHandel nie istnieje w tej grze wogole .\nNa dodatek sadzac po debilnej polityce Webzenu wylewania dziecka razem z kapiela z sporymi obawami mozna oczekiwac ich dalszych posuniec.\nWszedzie kody odstepu , debilne pomysly z kilkunastoma zdjeciami wielkosci 50 groszowki i wyszukiwaniu na nich samochodzikow albo znakow drogowych z nosem przylepionym do ekranu ( to co wystaje z boku to kawalek znaku czy nie ? ) , tylko po to zeby sie zalogowac do gry , skutecznie zniechecaja graczy do samej gierki.\nSama gierka dosc przyjemna , fajnie sie w nia gra , ludzie dosc mili ale widoczny jest odplyw graczy, wkurzonych na webzena.\nCoz obawiam sie ze wczesniej czy pozniej sami wykoncza te gre , dlatego nie polecam tej gierki.\nJa zaczalem i jestem w fajnej gildii to troche jeszcze pogram ale ....czarno widze przyszlosc tej gry.\nProblemem tej gry jest sam wydawca i jego paranoja na punkcie bezpieczenstwa za wszleka cene .Co graczom utrudnia granie i cieszenie sie calkiem mil grą.A boterom jakos nie przeszkadzalo.i nie przeszkadza bo boty farmia nadal.\nI jakos ich zabezpieczneia bez problemu omijaja.\nSupport nie istnieje , forum martwe bo na polskim forum moda ani tym bardziej admina nikt nie widzial.Ale nawet na angielskim forum moderatorzy znikneli natychmiast jak sie pojawli problem z zamknieciem Ah i ew. zwrotem kasy ludziom ktorzy wykupili platynowe i zlote uslugi premium.\nad.1 Luczniczka ma najwiekszy dps w grze ale ...na 65 lvl i majac przynajmiej z 90+ skili i wtedy jej dps jest potworny.\nad.2 nowych graczy jest malo co przewidywalem w poprzenim poscie, wiec o to sie nie trzeba martwic.\nad3. to prawda , a juz bossowie na instancjach to... ciezki orzech do zgryzniea.Ofc zalezy jak dla kogo.Moim Dl 65/105 cp 150k + bez problemu je soluje aczkolwiek jest to meczace.A i pasc sie zdarza bo lagi sa.DL to taki pi razy oko paladyn.\nCasuale nie maja czego szukac w tej grze , bez dobrej gildii i TS nie masz szans utrzymac sie w jako takiej czolowce.\nJestem dosc miernym graczem ale majac moc bojowa ponad 150 000 ( taki wskaznik ) widze graczy majacych powyzej 200 k a sa tacy ktorzy maja 270 k , z nimi nie mam za bardzo o czym gadac bo w grze niby jest mozliwosc losowego dolaczania ale..... jak masz mapo sily bojowej ( a 150 k to tak sobie ) to Cie nawet nie wezma.Zreszta bez komend Rl przed TS czy discorda bedziesz tylko obciazeniem bo bedziesz padal co chwila.( a podniesienie sily bojowej zalezy od dropienia itemow w epickich lochach - dropia marnie i trzeba non stop na nie chodzic - 2 wejscia dziennie wiekszosc jest przypisana do postaci w momencie otwarcia kostki - wypadaja z bossow - albo i nie :) )\nSa dwa lochy epickie i tam bez TS -a marnie jest bo glowny bosss a i posrednie tez maja swoje specjalne ataki i bez komend (plecy k... plecy, pentagram , chmura etc ) padasz momentalnie.\nDa sie grac choc widac ze na serwertach coraz mniej graczy co nie oznacza ze nie ma z kim grac.\nAle na pewno przeciazenia serwerow nie ma.\nCo do samego Webzena o ktorym pisalem to event swiateczny polega na dropieniu misaczkow leczaycych 30 k hp ( ja mam ponad 120 k hp ) i mozliwosci kupona skrzydelek mikolajowych za relna kase.Nawet glupiej choinki nie ma w glownym miescie .\nTak ze bida z nedza .\npost wyedytowany przez Belert 2017-12-22 18:07:16\nPobrałem wczoraj na steam a tu nie da się wcale uruchomić gry bo wyskakuje komunikat: Wykryto program Game Hack. O co chodzi? Nie mam żadnym hakerskich programów.


Jesteś tutaj: Strona główna -> Media -> Media o nas\nWiceprezes NRPiP Ewa Janiuk w Dniu Położnej w Polskim Radiu 24 mówiła o roli położnej w systemie opieki zdrowotnej. Wiele uwagi poświęciła zagrożeniom jakie niesie forsowana przez NFZ i Ministerstwo Zdrowia koncepcja opieki koordynowanej.\n- Położna towarzyszy kobiecie w trakcie ciąży fizjologicznej, przyjmuje poród i wspiera kobietę w opiece nad noworodkiem, lekarz wkracza dopiero, gdy pojawia się zagrożenie zdrowia matki lub dziecka - wyjaśniała słuchaczom PR24 role położnej i lekarza prof. Ewa Dmoch-Gajzlerska, także w tym dniu obecna w studiu.\nRadio Kraków pyta dziś decydentów i polityków oprogram Koordynowanej Opieki nad Kobietą w Ciąży. Wcześniej opinie w tej sprawie przedstawił m.in. przewodniczący Małopolskiej Rady Pielęgniarek i Położnych Tadeusz Wadas . Zachęcamy do wysłuchania wypowiedzi pana Przewodniczącego oraz do dzielenia się na stronie Radia Kraków swoimi uwagami do projektu programu.\nSamorząd zawodowy pielęgniarek i położnych od dawna zabiega o dwie kluczowe kwestie dla prawidłowego wykonywania tych zawodów – podniesienie wynagrodzenia do poziomu odpowiadającego wymaganym kwalifikacjom, obciążeniu i odpowiedzialności, jaka wiąże się z ich wykonywaniem oraz poprawą warunków pracy, przede wszystkim zwiększeniem obsad pielęgniarskich na oddziałach szpitalnych.\nZawarte jesienią 2015 r. porozumienie 4x400 zł miało być jaskółką dobrych zmian. Przygotowane w pośpiechu, negocjowane pod presją zbliżających się wyborów parlamentarnych, które przyniosły tak znaczącą zmianę, stało się kością niezgody. Ujawniło też jak dalece urzędnicy Ministerstwa Zdrowia przygotowujący rozporządzenie nie są świadomi powszechności zatrudniania pielęgniarek i różnorodności zasad, na jakich pielęgniarki świadczą pracę. Pominięte zostały liczne grupy, a mimo upływu pół roku od wejścia w życie rozporządzenia, nie widać końca porządkowania bałaganu jaki powstał.\nMoże zamiast łatać dziurawe rozporządzenie, wpisać waloryzację wynagrodzeń do ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej? Wprowadzić zapis, że od 2017 r. wynagrodzenie pielęgniarek i położnych będzie rewaloryzowane - niezależnie od tego kto i na jakich zasadach je zatrudnia – zgodnie ze wskaźnikiem GUS, jak to ma miejsce w przypadku innych zawodów? Samorząd zawodowy pielęgniarek i położnych postuluje, aby wskaźnik ten wynosił 1,6 średniej krajowej.\nTo fragment pierwszego wpisu prezes NRPIP Zofii Małas na blogu, który od kwietnia br. prowadzi na stronie medxpress.pl. Zachęcamy do przeczytania całego wpisu, komentowania i śledzenia kolejnych wpisów.\nW resorcie zdrowia pracuje m.in. zespół, którego zadaniem jest opracowanie założeń projektu ustawy o podstawowej opiece zdrowotnej. Choć środowisko medyczne przyznaje, że nowe przepisy są konieczne, to niektóre propozycje, jak te dotyczące pielęgniarek w POZ, wzbudzają wiele kontrowersji. NRPiP stanowczo protestuje przeciwko zapisom, które odebrałyby samodzielność pielęgniarkom i położnym pracującym w POZ.\n- Nauczeni doświadczeniem, że często decydowano w przeszłości o nas bez nas, zaniepokojeni stwierdzeniami o „wspólnych deklaracjach” lekarzy rodzinnych i pielęgniarek lub położnych, postanowiliśmy zareagować - stwierdza prezes Małas i oddaje, że dzisiaj pacjent ma prawo wybrać niezależnie lekarza rodzinnego, pielęgniarkę i położną, a „wspólna deklaracja” oznaczałaby brak możliwości takiego wyboru. Na utrzymaniu tegoż wyboru pielęgniarkom i położnym bardzo zależy.\nCały artykuł do przeczytania na stronie: http://www.rynekzdrowia.pl/Uslugi-medyczne/Zmiany-w-POZ-zespol-pracuje-pielegniarki-bronia-swojej-samodzielnosci,160638,8.html\nW Warszawie w Urzędzie Wojewódzkim 5 kwietnia br. odbyła się konferencja poświęcona niedoborom kadrowym pielęgniarek i położnych na Mazowszu. Pielęgniarek zaczyna brakować nawet w najbardziej renomowanych palcówkach.\n- Chory przebywający w szpitalu ma prawo do opieki, do bycia w centrum uwagi personelu – mówiła podczas spotkania prezes NRPIP Zofia Małas. – A w sytuacji, kiedy pielęgniarka ma kilkunastu albo nawet kilkudziesięciu pacjentów pod opieką, a nie jak na Zachodzie - kilku, musi w pierwszej kolejności wykonać zalecenia lekarskie, podać na czas leki... Na zabiegi opiekuńcze czy edukację pacjenta i rodziny, już jej nie wystarcza czasu.\nObszerną relację z konferencji zamieścił Gość Warszawski na stronie: http://warszawa.gosc.pl/doc/3071307.Pielegniarki-bija-na-alarm


Infosport.pl Akcja mundial! – subiektywne podsumowanie po 1/8 finału Mistrzostw Świata – InfoSPORT.pl\nAkcja mundial! – subiektywne podsumowanie po 1/8 finału Mistrzostw Świata\nFrancja vs. Argentyna.\nTo było istne ME-CZY-CHO. 7 bramek, jedna ładniejsza od drugiej, show Mbappe – można by wymieniać i wymieniać przeróżne historie związane z tym widowiskiem. Francuzi wyeliminowali Argentyńczyków, sprawiając tym samym, że Messi kończy reprezentacyjną karierę bez trofeum. Dla mnie jednak w tym spotkaniu najlepsze co się stało to strzał Pavarda 57. minucie.\nTa perspektywa jest najlepsza. pic.twitter.com/ArbjB3tLiQ\n— Piłkarskie Memy (@MemyPL69) June 30, 2018\nCiekawe czy 22-letni zawodnik daje „korki” naszemu Marcinowi Kamińskiemu ze strzałów? W sumie, to nie zdziwiłbym się, gdyby nie zamienili ze sobą nawet słowa, mimo że występują w tym samym klubie.\nUrugwaj vs. Portugalia.\nTu z kolei mieliśmy do czynienia z kunsztem Cavaniego. Zawodnik PSG ustrzelił dublet, ale niestety nie mógł dokończyć spotkania i jego występ z Francją w ćwierćfinale stoi pod znakiem zapytania. W 74. minucie sam Cristiano Ronaldo pomógł mu zejść z boiska, co uwiecznili fotografowie. Masa ludzi mówiła o niesamowitym geście Portugalczyka. Ja tam myślę, że CR7 chciał przyspieszyć proces zejścia z boiska, aby jak najszybciej móc stworzyć sobie sytuację strzelecką, ale co ja tam wiem… W każdym razie, trudno za ten mecz nie wyróżnić sympatycznego Edisona. Szczególnie za jego pierwszą bramkę.\nZwróćcie uwagę: na początku na 40. metrze Cavani postanawia przerzucić ciężar gry na drugą stronę, zagrywając długą piłkę do Suareza. Piłkarz Barcelony lekko pociągnął tę akcję i wrzucił piłkę w pole karne, gdzie na 5. metr nabiegał już strzelec gola. Czujecie to? Przerzut, sprint na 35 metrów i gol.\nHiszpania vs. Rosja.\nGospodarze sprawili niespodziankę, doprowadzając do karnych i wygrywając po nich spotkanie. Kadra Hiszpanii przez cały turniej borykała się z problemami w każdej formacji. Jedni mówią, że to przez brak trenera. Inni, że większość z tych piłkarzy jest nasycona. Jednym z największych przegranych w kadrze La Roja jest David De Gea. A zresztą sprawdźcie kompilacje jego najlepszych zagrań na mundialu.\n— ? (@CentralWinger__) July 1, 2018\nCoś tam złapał, nie powiem.\n28. marca pisałem o moich wątpliwościach dotyczących „czystości” Rosjan na tym turnieju. Dlatego z nieukrywaną satysfakcją podaję Wam zdjęcie rosyjskiego piłkarza ze śladem po wkłuciu na przedramieniu.\nWydaje mi się, że nie bez powodu Rosjanie biegają najwięcej na tym turnieju. Cóż, taki naród, co poradzić? Poniżej się przypromuję i dam Wam link do wspomnianego tekstu.\nChorwacja vs. Dania.\nJeden z nudniejszych meczów tej fazy turnieju. Luka Modric i spółka nie dali tyle jakości na ile nas przyzwyczaili w dotychczasowych spotkaniach. W Danii na pierwszy plan wysunął się Kasper Schmeichel, którego na trybunach gorąco dopingował Ojciec.\nProud Dad. ???? pic.twitter.com/rFyytQhMhj\n— ?? vs ??????? Football Tweet (@Football__Tweet) July 1, 2018\nNiestety dla bramkarskiej rodziny, obroniony karny w dogrywce, który doprowadził do serii „jedenastek” i dwa obronione karne w konkursie rzutów karnych nie wystarczyły, aby bramkarz Leichester poprowadził swoją reprezentację do ćwierćfinału.\nBrazylia vs. Meksyk.\nDrybling, padnięcie, kiwka, turlanie, gol, okazja bramkowa, piękne techniczne podanie, przyspieszenie, zwolnienie, symulka – oto niektóre z broni w arsenale Neymara. Twitterowicz elektryczna owca zauważył, że sędzia Rochi w kluczowym momencie sprytnie się zachował, mając na uwadze styl Brazylijczyka.\nSędzie profesjonalnie podłożył nogę obok buta Neymara żeby zmierzyć siłę nacisku i stopień bólu ☝#BRAMEX pic.twitter.com/gQruP5KRMk\n— elektryczna owca (@elektrycznaowca) July 2, 2018\nCo by jednak nie mówić o decyzji włoskiego sędziego, to żółta kartka należała się piłkarzowi Meksyku. Szczególnie, że nadepnął na kostkę, z którą Ney przed mundialem miał niemałe problemy.\nBelgia vs. Japonia.\nNasi grupowi rywale byli o krok od sprawienia niespodzianki. Do 70. minuty prowadzili z Belgami 2:0 i tylko oni wiedzą jak zdołali roztrwonić taką przewagę. Belgowie wygrali mecz ostatecznie 3:2, a decydującą bramkę strzelił Chadi w 94. minucie.\nZdecydowanie jest to najlepsza kontra wykonana na tych Mistrzostwach. Japończycy mieli rzut rożny, piłkę przechwycił Cortouis i zaczął kontrę zakończoną cudownym przepuszczeniem piłki prze Lukaku i golem piłkarzu West Bromich Albion (dołączył tym samym do Grzegorza Krychowiaka, którzy jako jedyni piłkarze spadkowicza Premier League mogą pochwalić się trafieniem na tegorocznym mundialu).\nSzwecja vs. Szwajcaria.\nPrzyznam Wam się szczerze (tylko nikomu nie mówcie), że przysypiałem na tym meczu. Trzeba doceniać to co robią Szwedzi, ale trzeba też przyznać, że są nudni jak wizyta u lekarza medycyny pracy. W tym meczu jednak jeden z zawodników ujął mnie swoją fantazją. Mam na myśli strzelca gola, Emila Forsberga i nie chodzi mi o jego trafienie a’la Ekstraklasa po rykoszecie.\nTrolololo? #Albania pic.twitter.com/lxTcefE6Cw\n— MCMVIII ?? (@neuro_wrw_gang_) July 3, 2018\nPamiętacie aferę Shaqirego i Xhaki, kiedy pokazywali znak albańskiego orła, po strzeleniu gola Serbom? Napastnik RB Lipsk ładnie ich strollował, nie ma co.\nKolumbia vs. Anglia.\nMam nadzieje, że zauważyliście, iż jest to subiektywne podsumowanie. Wczoraj całym sercem byłem za Kolumbią. I to, mimo tego, że jestem fanem angielskiej piłki i ich podejścia do futbolu. Jednak obrazki na trybunach wesołych Kolumbijczyków (no dobra, Kolumbijek) i filmiki z ich zabaw na rosyjskich ulicach ujęły mnie na tyle, że stałem się fanem ich drużyny. Zresztą spójrzcie sami.\nMam nadzieje, że porażka ich reprezentacji nie spowoduje, że zabraknie na mundialu obrazków z kibicami z Ameryki Południowej.\nI to by było na tyle, jeżeli chodzi o podsumowanie 1/8 finału. Jako, że zostało już tylko 8 meczów do końca turnieju, informuję, że następny odcinek serii będzie zarazem ostatnim i ukaże się dzień po zakończeniu mundialu. Do zobaczenia!


Rennie® Antacidum - informacje o leku - opis - leku - dawki - działanie - skład - interakcje - inn - atc\n> Baza produktów > Informacja o produkcie Rennie® Antacidum\nDawka jednorazowa: 1-2 tabl. (co odpowiada 680-1360 mg wapnia węglanu i 80-160 mg magnezu węglanu ciężkiego) do ssania lub żucia. Zaleca się przyjmowanie leku godzinę po posiłku i przed snem. W przypadku wystąpienia zgagi lub bólu można przyjąć dodatkowo 1-2 tabl. pomiędzy zwykłymi porami dawkowania. Nie należy przyjmować więcej niż 11 tabl. (co odpowiada 7480 mg wapnia węglanu i 880 mg magnezu węglanu ciężkiego) w ciągu 24 h. Produkt leczniczy zalecany jest dla osób powyżej 12 lat. Maks. okres samoleczenia przez pacjenta to 7 dni. Jeśli objawy nie ustąpią, pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, ponieważ zalecana jest diagnostyka w celu wykluczenia poważniejszej choroby. Dzieci i młodzież. Produkt leczniczy zalecany jest dla osób w wieku powyżej 12 lat.\nProdukt leczniczy nie powinien być stosowany w następujących przypadkach: nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Hiperkalcemia i/lub stany powodujące hiperkalcemię, kamica nerkowa z kamieniami zawierającymi osady wapniowe, ciężka niewydolność nerek, hipofosfatemia.\nNależy unikać długotrwałego stosowania produktu leczniczego. Nie należy przekraczać podanej dawki. Jeśli objawy się utrzymują lub ustępują tylko częściowo, należy zasięgnąć dodatkowej porady lekarza. Produkt leczniczy należy stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością nerek. U pacjentów tych należy regularnie kontrolować stężenie wapnia, fosforanów i magnezu w surowicy. Produktu leczniczego nie należy stosować w przypadku hiperkalciurii. Długotrwałe przyjmowanie produktu leczniczego w dużych dawkach może spowodować wystąpienie działań niepożądanych, takich jak hiperkalcemia, hipermagnezemia i zespół mleczno-alkaliczny, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Produktu leczniczego nie należy przyjmować z dużymi ilościami mleka lub produktów nabiałowych. Długotrwałe stosowanie produktu leczniczego zwiększa ryzyko powstawania kamieni nerkowych. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy nie powinni przyjmować tego produktu leczniczego. Produkt leczniczy nie zawiera sodu. Jedna tabletka zawiera 475 mg sacharozy. Jeżeli objawy choroby nie ustąpią po 7 dniach, lekarz powinien dokonać ponownie oceny klinicznej. Produkt leczniczy nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.\nDługotrwałe stosowanie dużych dawek węglanu wapnia i węglanu magnezu ciężkiego, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, może prowadzić do niewydolności nerek oraz może powodować hipermagnezemię, hiperkalcemię i zasadowicę, które mogą powodować zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaparcia) i osłabienie mięśni. W takim przypadku produkt leczniczy należy odstawić i podawać do picia dużo płynów. Ciężkie przypadki przedawkowania (np syndrom zespołu mleczno-alkalicznego), muszą być konsultowane ze służbą zdrowia, ponieważ może być konieczne użycie innych sposobów nawodnienia (np. infuzje).\nProdukt zawiera 2 substancje zobojętniające (węglan wapnia i węglan magnezu). Działa miejscowo, zobojętnia kwas solny w żołądku. Nie wchłania się do krwiobiegu. Węglan wapnia ma szybkie, długotrwałe i silne działanie zobojętniające. Obecność węglanu magnezu, który ma również silne działanie zobojętniające, dodatkowo zwiększało to działanie. Badania przeprowadzone u zdrowych ochotników wykazały, że w ciągu 2 minut od podania preparatu pH soku żołądkowego wzrasta znacząco ponad poziom podstawowy. Całkowita zdolność zobojętniająca in vitro dla produktu leczniczego wynosi 16 mEq/H (rozcieńczenie do końcowego pH 2,5).\nRennie® Antacidum - 680 mg+ 80 mg : 6582


Żona Kamila Durczoka o Beacie Tadli\nŻona Kamila Durczoka broni go po tym, jak Beata Tadla zdecydowała się opowiedzieć o kulisach jej pracy w TVN24, kiedy to jej szefem był właśnie Kamil Durczok. Dziennikarka zdradziła bowiem, że zdecydowała się rozpocząć współpracę z Telewizją Publiczną, ponieważ w stacji TVN poczuła nad sobą "szklany sufit", który ją ograniczał.\nWiedziałam, że tam nic więcej nie zrobię, że karty są rozdane. Był szefem. Wiadomo było, że nie poprowadzę wydania specjalnego, wieczoru wyborczego, nie zmierzę się z nowymi wyzwaniami. Zeznaję w procesie i nie mogę w ogóle wypowiadać się na ten temat -Beata Tadla przyznała w rozmowie z Na żywo.\nOskarżenia Beaty Tadli oburzyły Mariannę Durczok. Żona Kamila Durczoka w rozmowie z tabloidem sugeruje, że Tadla próbuje promować się kosztem jej męża.\nDziennikarz musi być odporny na różne opinie. Każdy ma swoją własną wrażliwość, różną samoocenę siebie, inne ambicje. Nasze poczucie własnej wartości jest czasem mierzone przez szefa. Pani Beata ma widocznie jakąś wyjątkową wrażliwość. Zmieniała telewizje, cóż w tym dziwnego. Mój mąż też kiedyś przeszedł z TVP do TVN, bo każdy szuka miejsca, w którym może się bardziej spełniać. Beata Tadla jest w tej chwili wolnym rodnikiem na rynku mediów i walczy o swój PR. Ona zeznaje pod przysięgą i musi mówić prawdę- stwierdziła żona dziennikarza.\nTo nie pierwszy raz kiedy Marianna Durczok staje w obronie swojego męża. Ostatnio dostało się Annie Dereszowskiej, którą krytykowała za to, że zgodziła się na emisję roastu Kuby Wojewódzkiego w którym żartowano z jej "romansu" z Durczokiem.\nZobacz: Żona Kamila Durczoka OSTRO o Dereszowskiej! "To dla mnie nie jest żadna aktorka!"\nŻona Kamila Durczoka krytykuje Beatę Tadlę.\nBeata Tadla odpowie na krytykę Marianny Durczok?