Propozycja dla wêdkarzy METALURGA | wiadomo¶ci wedkuje.pl\nRó¿e z Kromszewic - zdjêcia, foto - 1 zdjêæ\n30 czerwca rozegramy kolejne mistrzostwa Ko³a w kategorii sp³awik na Stawach Krzywie k/Zgierza. Przez kilka ostatnich lat niektórzy z Kolegów narzekali na wybór ³owisk – raz to by³o jezioro, innym razem ³owisko komercyjne. Zawsze staramy siê tak dobraæ ³owisko aby wszyscy, bez wzglêdu na poziom umiejêtno¶ci, wyposa¿enie wêdkarskie czy sprawno¶æ fizyczn± mogli czuæ siê w pe³ni zadowolenie z warunków do wygodnego wêdkowania. To nie ma byæ sport wyczynowy, ale zdrowa kole¿eñska rywalizacja. Tym, którzy maj± ambicje uprawiania sportu wêdkarskiego kwalifikowanego wielokrotnie proponowali¶my utworzenie grupy o wysokich kwalifikacjach zawodniczych aby mogli rywalizowaæ na najwy¿szym poziomie. Niestety s± to tylko propozycje i brak chêtnych do tego rodzaju wspó³zawodnictwa.\nChcia³bym szanownym koleg± poddaæ pod rozwagê nastêpuj±c± propozycje. Korzystaj±c z warunków terenowych na stawie nr 1 proponujê w przypadku gdy liczba zg³oszonych do zawodów przekroczy 24 osoby nastêpuj±ce rozwi±zanie :\n- trzy sektory\n- trzy tury po 2,5 godz.\n- przej¶cie na sektorach zgodnie z obrotem wskazówek zegara.\nSwoje uwagi prosimy kierowaæ do dnia 3.06. godz. 1600 :\n- Prezesa Ko³a – 531 373 202\n- Kapitana Sportowego Jaros³awa Koliñskiego\n- ka¿dego cz³onka Zarz±du Ko³a\n- sêdziego klasy okrêgowej Marka Grzybowskiego\n- e-mail – metalurg_kutno@op.pl\nNa posiedzeniu Zarz±du w dniu 3.06.podjêta zostanie decyzja.\nPrzypominam, ¿e w dniu 31.05. odbêdzie siê Dzieñ Dziecka.\nPropozycja dla wêdkarzy METALURGA - opinie i komentarze


Trzy Dni Ciemności - Forum biblijne\nPost autor: wuka » 19 lut 2020, 10:56\nhttp://globalne-archiwum.pl/ujawniony-l ... go-gniewu/\nOtoczcie opieką swoje zwierzęta, podczas tych dni. Ja Jestem Stworzycielem i Opiekunem dla wszystkiego stworzenia, tak samo jak dla człowieka. Dam wam wcześniej znaki, kiedy powinniście pozostawić większą ilość jedzenia dla swoich zwierząt. Ochronię dobytek wybranych, w tym także zwierzęta, które będą później w potrzebie pożywienia. Niech nikt nie próbuje wychodzić na zewnątrz, nawet, aby nakarmić swoje zwierzęta, – kto będzie nieposłuszny temu słowu, zginie! Dokładnie zakryjcie okna. Moi wybrani nie powinni widzieć Mojego gniewu. Miejcie Ufność we Mnie, a Ja będę waszą obroną. Wasza wiara, zobowiązuje Mnie, do przybycia wam z pomocą.\nSzatan zatryumfuje! Jednak po trzech nocach, ogień i trzęsienie ziemi ustaną. Następnego dnia słońce znów wzejdzie i oświeci ziemie. Aniołowie przybędą z Nieba i przykryją ziemie duchem pokoju. Uczucie niezmierzonej wdzięczności ogarnie tych, którzy przeżyją okropne doświadczenia – bliską karę -, którymi Bóg nawiedza ziemię od jej stworzenia. Wybrałem dusze także w innych krajach jak: Belgia, Szwajcaria, czy Hiszpania i otrzymały to samo objawienie, aby te kraje również mogły się przygotować. Módlcie się na różańcu, ale tak, aby wasze modlitwy dosięgły Nieba. Wkrótce wielka katastrofa nadejdzie na cały świat, jakiej nikt nie widział, straszliwa kara!\nTa katastrofa przyjdzie na ludzkość jak przebłysk światła, w chwili, gdy wschód poranku zostanie zastąpiony ciemnościami! Od tego momentu, nikomu nie wolno opuścić domu lub wyjrzeć przez okno. Ja Sam, przybędę pośród grzmotów i piorunów. Słabsi powinni zawierzyć się Mojemu Najświętszemu Sercu. Nastanie wielki chaos z powodu całkowitych ciemności, które okryją ziemie i wielu, wielu zginie od przerażenia i rozpaczy. Ci, którzy będą „walczyć” dla Mojej sprawy, otrzymają łaski z Mojego Najświętszego Serca, a pokorny płacz skruchy: „KTÓŻ JEST JAK BÓG” będzie ratunkiem dla wielu.\nŻadne ludzkie rozumowanie nie jest w stanie pojąć głębin Mojej Miłości! Módlcie się! Módlcie się! Pragnę waszych modlitw. Moja Najdroższa Matka, Maryja, Św. Józef, Św. Elżbieta, Św. Konrad, Św. Michał, Św. Piotr, Mała Tereska, wasi Aniołowie Stróżowie niech będą waszymi rzecznikami. Błagajcie o ich pomoc! Bądźcie dzielnymi żołnierzami Chrystusa! Gdy powróci Światłość, niech wszyscy złożą dziękczynienie Świętej Trójcy za opiekę! Zniszczenia będą ogromne! Ale Ja, wasz Bóg oczyszczę ziemię. Jestem z wami. Miejcie ufność!’’\nPost autor: wuka » 19 lut 2020, 12:46\nhttp://globalne-archiwum.pl/kielich-bos ... ciemnosci/\n,,Po trzech dniach ciemności święci Piotr i Paweł zstąpią z Niebios, będą nauczać cały świat i wskażą nowego papieża. Wielkie światło wyjdzie z ich ciał i spocznie na kardynale, który ma zostać nowym papieżem. Wówczas chrześcijaństwo ogarnie całą ziemię. On będzie Świętym Pasterzem, wybranym przez Boga, by stawić czoła burzom. Na koniec otrzyma dar czynienia cudów, a jego imię będzie wielbione na całym świecie. Rosja, Anglia i Chiny powrócą do Kościoła’’.\nPost autor: wuka » 23 kwie 2020, 13:26\nPost autor: Bobo » 23 kwie 2020, 14:31\nwuka pisze: Rady na dni ciemności.\nPost autor: radek » 15 cze 2020, 12:06


Napisane przez YMAA International\nZasady moralne adepta sztuk walki\nZasady obowiązujące w YMAA\nKażdy członek YMAA jest częścią rodziny i powinien troszczyć się o innych.\nCzłonkowie powinni szanować się nawzajem.\nWyżsi rangą mają prawo i obowiązek poprawiać i pomagać niższym rangą, a Ci są odpowiedzialni za wprowadzenie poprawek i rozważenie ich, by poprawić swój styl.\nBez zgody dra Yang'a uczniowie nie są upoważnieni do zapoznawania się z kolejnymi partiami materiału, aż do czasu zaliczenia poziomu, na który się aktualnie uczą.\nPodczas ćwiczeń wymagane są odpowiednie stroje. Jeśli ćwiczący nie przestrzega tego, instruktor ma prawo odmówić uczenia.\nCzłonkowie nie powinni uczyć niczego osób spoza YMAA bez zgody studenta ze stopniem co najmniej instruktorskim.\nCzłonkowie powinni dbać o bezpieczeństwo partnera podczas treningu. Jeśli jednak dojdzie do zranienia lub innego urazu, konieczne jest natychmiastowe zaopiekowanie się poszkodowanym i przeprosiny.\nNiedozwolone jest posiadanie i zażywanie narkotyków. Niedozwolone jest picie alkoholu przed zajęciami.\nNie wolno nic jeść ani żuć gumy podczas treningu.\nNie wolno walczyć poza YMAA bez zgody instruktora.\nPo użyciu broni oraz innych przyrządów potrzebnych podczas zajęć, należy je odstawić w przeznaczone miejsce.\nNie posługuj się bronią, jeśli nie zacząłeś z nią ćwiczeń.\nCzłonkowie powinni dbać o czystość miejsca ćwiczeń.\nŚwiadome niszczenie własności YMAA podlega karze i innym możliwym sankcjom mającym na celu przeciwdziałanie takiemu zachowaniu.\nW sali treningowej nie wolno palić papierosów.\nTrenowane techniki walki są przeznaczone tylko do obrony, nie do ataku.\nPoważne naruszenie powyższych zasad (kradzież, walka itp.) prowadzi do wykluczenia z YMAA.\nPrezydent Międzynarodowej Kwatery Głównej YMAA jest najwyższą i ostateczną władzą podejmującą decyzje ważkie dla organizacji. W każdym oddziale lub szkole tymczasowej najwyższą władzą podejmującą decyzje jest prezydent lub trener. Jego decyzje nie mogą być sprzeczne z decyzjami podjętymi przez prezydenta Międzynarodowej Kwatery Głównej YMAA.\nOczekuje się, że każdy uczeń posiada własne ubezpieczenie na życie, na wypadek obrażeń.\nPosądzenie o dokonanie przestępstwa lub wykroczenia o charakterze poważnego naruszenia zasad moralnych będzie podstawą do wykluczenia z YMAA.\nPrzypadki samoobrony będą rozpatrywane indywidualnie w oparciu o przyczyny ich zajścia.\nW przypadku śmierci, niezdolności lub w innych warunkach, w których Prezydent Międzynarodowej Kwatery Głównej YMAA nie będzie mógł podejmować decyzji, wszelkie decyzje, odpowiedzialność za działania, finanse i politykę YMAA należą do Pani Mei-Ling Yang. W przypadku nieosiągalności tej osoby cała odpowiedzialność należy do Pana James C. Yang.\nUmowy finansowe (międzynarodowe)\nWszyscy członkowie YMAA muszą wnieść roczną składkę w wysokości 60 USD. Opłata ta powinna być zbierana przez oddziały lub szkoły tymczasowe i wysyłana do Kwatery Głównej YMAA w Bostonie. Aktualnie, niektóre oddziały i szkoły tymczasowe mogą wnieść opłatę niższą niż 60 USD, stosownie do lokalnej sytuacji ekonomicznej. Tego rodzaju ulga powinna być zniesiona w przypadku, gdy średnie wynagrodzenie w kraju, w którym istnieje taka szkoła lub oddział będzie porównywalne z wynagrodzeniami w innych krajach rozwiniętych. Z tego powodu taka składka członkowska będzie od czasu do czasu modyfikowana. Jeśli student ma zamiar opuścić zajęcia na krótki okres czasu, powinien wnosić całą opłatę obowiązującą członka YMAA. Opłata za naukę w danej szkole jest ustalana przez szefa tej szkoły. Postanowienie to jest decyzją Prezydenta Międzynarodowej Kwatery Głównej YMAA. Jeżeli student lub instruktor YMAA otrzymuje wynagrodzenie za naukę w innych szkołach YMAA lub naukę innych osób zarówno na seminariach lub w czasie lekcji prywatnych, zobowiązany jest odprowadzić 10 % swoich dochodów do Kwatery Głównej YMAA.\nWięcej w tej kategorii: « Qin Na Symbol Tai Chi - Yin i Yang »


Nafciarze jadą do Lubina | Związek Piłki Ręcznej w Polsce\nStrona główna | PGNiG Puchar Polski Mężczyzn | Nafciarze jadą do Lubina\nSzczypiorniści Wisły grają w piątek w Lubinie, w meczu 18 kolejki Ekstraklasy, z nieobliczalnym Zagłębiem, które już w tym sezonie odebrało punkty nafciarzom. – Będzie ciężko, ale liczę na zwycięstwo – zapowiada trener Thomas Sivertsson.\nSpotkanie zapowiada się bardzo ciekawie, bo obydwa zespoły rozpoczęły drugą część sezonu od wygranych. Co prawda Zagłębie w pierwszej połowie spotkania ulegało naciskom Powenu Zabrze, ale za to w końcówce przypomnieli rywalom, że nie są chłopcami do bicia. Podopieczni Jerzego Szafrańca ostatecznie pokonali zabrzan 31:25. Najskuteczniejszy w tym spotkaniu był skrzydłowy Piotr Obrusiewicz. Na niego na pewno Wisła będzie musiała uważać. – Ale mecz meczowi nierówny i nie ma co porównywać spotkania z Powenem do meczu z Wisłą – tłumaczy zawodnik Zagłębia. – Na pewno będziemy starali się sprawić niespodziankę. Nie wiem, czy w ogóle będę grał, bo decyzja należy do trenera i nie można powiedzieć, czy rzucę dużo bramek, bo tego się po prostu nie da przewidzieć. Wyjdziemy na boisko i będziemy grać swoje.\nBojowe nastawienie ma także trener lubinian Jerzy Szafraniec. – Przed spotkaniem z Wisłą mamy bardzo dobre nastroje, ale nie wolno zapominać, że przecież przyjeżdża do nas zespół wicemistrzów Polski, obecnie zajmujący drugie miejsce w tabeli Ekstraklasy – mówi Szafraniec. – Wisła na pewno będzie podbudowana wysoką wygraną z Travelandem. Widać, że w zespole wszystko się układa i zaczyna to dobrze wyglądać.\nSzkoleniowiec Zagłębia zapewnia także, że w spotkaniu z nafciarzami na pewno jego podopieczni nawet przez chwilę nie będą rozkojarzeni. Co w Zabrzu lubinianom się przytrafiło. – Zwłaszcza pierwsza połowa nie była za dobra w naszym wykonaniu. Trochę czasu zajęło nam wejście w rytm meczowy. Graliśmy przecież pierwszy mecz po przerwie. Ale w drugiej połowie już wszystko zaczęło się nam układać – wyjaśnia Szafraniec. – W przypadku Wisły mamy jeden atut więcej – własne boisko. Od pierwszego gwizdka sędziów będziemy walczyć o punkty.\nWisła też chce wygrać. Tym bardziej że nafciarze chcą się zrewanżować za mecz przegrany w hali Chemika w październiku, kiedy zespół prowadził jeszcze Flemming Oliver Jensen (Wisła przegrała 27:31). Wtedy na parkiecie brakowało Vegarda Samdahla, Dimitrija Kuzeleva, a z urazem kolana na chwilę wszedł do gry Lars Moller Madsen. Jakby tego było mało, w bramce z pogruchotanym nadgarstkiem grał Morten Seier. Najjaśniejszym punktem zespołu był wtedy Michał Zołoteńko, który dopiero co wrócił po kontuzji. Ale to wszystko porażki nie tłumaczy, bo Zagłębie było po prostu lepsze.\nTeraz Wisła ma się o wiele lepiej. – Do gry powrócił Joakim Backstrom, więc w spotkaniu z Lubinem na pewno nam pomoże – mówi szkoleniowiec naszej drużyny Thomas Sivertsson. – Do tego spotkania przygotowywaliśmy się tak samo jak do tego z Travelandem. Byłem zadowolony z obrony, ale mimo wszystko pracowaliśmy nad wyeliminowaniem kilku błędów. Staraliśmy się jeszcze pewne elementy poprawić. Czego możemy obawiać się ze strony Zagłębia? Na pewno gry z kontry. Lubin ma także dobrych skrzydłowych, którzy nie mają kłopotów z celnością. Spodziewam się ciężkiego pojedynku i nie lekceważę przeciwnika. Ale jak zawsze liczę na zwycięstwo.\nWstecz: Puchar “Super Globe” w Katarze\nDalej: Konkurs na zdjęcie roku 2009!


c z ę ść\nI. Mity i fakty Mit: Przemoc domowa to zjawisko marginalne. Fakt: Przemoc domowa jest, niestety, powszech-\nnym zjawiskiem i najczęstszą formą agresji interpersonalnej. Szacuje się, że około jedna trzecia wszystkich kobiet doznaje różnych form przemocy ze strony swoich partnerów. To poważny problem społeczny. Ofiarami przemocy, niezależnie od przestrzeni geograficznej, są przede wszystkim kobiety i dzieci. Przemoc w rodzinie jest częściej przyczyną zranień i innych uszkodzeń ciała kobiet niż wszystkie inne przyczyny: wypadki samochodowe, napady i zgwałcenia ze strony obcych napastników razem wzięte.\nMit: Przemoc w związkach to sprawa prywatna. Fakt: Przemoc to nie osobisty problem, tylko\nprzestępstwo z art. 207 k.k. Niezatrzymywana prowadzi do eskalacji i jest realnym zagrożeniem dla zdrowia i życia. Powoduje bardzo poważne urazy psychiczne. Gdy zabraknie skutecznej interwencji, prowadzi do eskalacji przemocy i nierzadko zabój-\nstwa, a koszty interwencji rosną. W USA rocznie na wydatki medyczne związane z przemocą w rodzinie przeznacza się od 3 do 5 miliardów dolarów, a 100 milionów dolarów wynoszą straty z powodu zmniejszonej wydajności oraz nieobecności w pracy z powodu zwolnień lekarskich. Do tego trzeba dodać koszty interwencji policyjnych, postępowań przygotowawczych i sądowych, pobytu skazanych w więzieniach, a kobiet w schroniskach i leczenia dzieci.\nMit: Przemoc zdarza się tylko w określonych środowiskach, dotyczy rodzin patologicznych, z innych kultur. Fakt: W każdej grupie społecznej dochodzi do przemocy. Badania pokazują, iż mężczyźni, którzy są sprawcami przemocy, pochodzą ze zróżnicowanych ekonomicznie i społecznie środowisk. Jeśli osoba o wyższym statusie społecznym dopuszcza się przemocy wobec dzieci i żony, bywa, że organy ścigania okazują jej wyrozumiałość i minimalizują zagrożenie. Przemoc wobec członków rodziny, zwłaszcza w skrajnej formie, traktowana jest przez wymiar sprawiedliwości znacznie poważniej, gdy sprawcą jest kobieta. W rodzinach lepiej sytuowanych przemoc bywa mniej widoczna i rzadziej zgłaszana organom ścigania, a ofiary nie korzystają z pomocy instytucji, gdyż mogą sobie same poradzić: wynająć mieszkanie, wyprowadzić się. Mit: Kobieta prowokuje swoim zachowaniem, do bicia dochodzi z jej winy. Fakt: Mit ten jest oparty na głęboko zakorzenionym przekonaniu, że mężczyzna jest tzw. głową rodziny i że prawo jest po jego stronie, więc może N I E Z B Ę D N I K P R O K U R A T O R A


Peru wysłało do Rosji prośbę o szczepionkę przeciwko COVID-19 - Sputnik Polska\n07:44 21.08.2020 (zaktualizowano 10:38 21.08.2020) Krótki link\nPeru skierowało do Rosji prośbę o informacje na temat szczepionki przeciwko COVID-19, powiedział dziennikarzom prezydent kraju Martin Vizcarra.\n„Wiemy też o szczepionce, o której poinformował prezydent Rosji, wysłaliśmy prośbę za pośrednictwem MSZ, ponieważ nie wykluczamy żadnych możliwości ... Jest dokument, który otrzymaliśmy z ambasady Rosji, wyjaśniający procedury (uzyskania szczepionki – red.)” – powiedział.\nNastępnym razem, gdy będziemy się komunikować, poinformujemy was, na jakim etapie są nasze kontakty z rządem Rosji i Rosyjskim Funduszem Inwestycji Bezpośrednich – dodał Vizcarra, zwracając się do dziennikarzy. Konferencja prasowa była transmitowana na koncie prezydenta w Twitterze.\nWcześniej szef regionu Pacasmayo, położonego w regionie Libertad na północy Peru, Cesar Milla powiedział, że wysłał oficjalny wniosek do ambasady Rosji w Peru o pozwolenie na uzyskanie dostępu do rosyjskiej szczepionki „Sputnik V”. Podobne wnioski do ambasady skierowali szefowie dystryktu Moche i gubernator regionu Arequipa.\nZostała ona nazwana „Sputnik V” przez analogię do wystrzelenia pierwszego sztucznego satelity Ziemi w 1957 roku - poinformowano na oficjalnej stronie szczepionki.\nTam też, a także w zielenogradzkiej firmie „Binnofarm”, ma zostać uruchomiona produkcja szczepionki.\nZainteresowanie nową szczepionką wykazało już kilkadziesiąt krajów.\nszczepionka, Rosja, Peru


[PL] Sztuka nie udaje, że chce opowiadać prawdę i tylko prawdę. Z Angeliką Markul i Jarosławem Lubiakiem rozmawia Kama Wróbel. - BLOK MAGAZINE BLOK MAGAZINE\nAngelika Markul, Marella, 2019\nKama Wróbel: Przestrzeń galerii OP ENHEIM nie jest łatwa. Jest stosunkowo niewielka w porównaniu z galeriami, w których przyszło Wam pracować. Czy skala pomieszczenia i jego charakter miała wpływ na tworzenie koncepcji tej wystawy? Pamiętam, że podczas naszego pierwszego spotkania, dość mocno zastanawialiście się nad tym czy z nią walczyć, czy jednak pozostawić ją jako rodzaj ramy. Wyszedł chyba kompromis…\nJarosław Lubiak: Na samym początku ta przestrzeń wydała mi się wyzwaniem. Pierwszym wrażeniem było poczucie, że galeria jest zabytkowym puzderkiem, w które trudno jest cokolwiek wstawić, żeby od razu nie weszło w konflikt z silną estetyką tego wnętrza. Z drugiej strony walory tej świetnie odrestaurowanej przestrzeni powodują, że łatwiej ją zaakceptować… Ostatecznie na wystawie jej część jest zasłonięta, a układ galerii niemalże całkiem zmieniony. W odpowiedzi na pudełkową architekturę amfilady od strony Placu Solnego, powstała jedna instalacja rzeźbiarska scalająca trzy pomieszczenia, uzupełniona w dwóch dodatkowych pokojach obrazem i projekcją. Więc zasadniczo oglądamy tu jedną pracę, mimo że – oczywiście – składa się z osobnych rzeźb, które mogłyby funkcjonować indywidualnie.\nAngelika Markul: Jako artystka zawsze pracuję z przestrzenią, którą traktuję równoznacznie ze znajdującymi się w niej dziełami sztuki. I rzeczywiście, przestrzeń w OP ENHEIM nie była łatwa, bo jest to miejsce, w którym nie możemy zrobić wszystkiego, co byśmy chcieli. Dla mnie było ważne, aby te wszystkie prace były złączone w jedną instalację. I uważam, że to świetnie zagrało. Poza tym, każda wystawa, którą robię, jest dla mnie krokiem na przód. Na przykład tutaj, po raz pierwszy użyłam ręcznie wypalonego szkła – zastosowałam je, bo nie chciałam całkowicie stracić światła dziennego, które w tej wystawie jest ważne. Mamy tu więc światło dzienne i oczywiście sztuczne światło neonów – słońce i księżyc. Generalnie, w mojej pracy twórczej uwielbiam to, że nigdy się nie zatrzymuję, że każdy projekt pomaga mi w stworzeniu czegoś zupełnie nowego, innego. Nie wiem, czy zainteresowanie szkłem i jego wypałem będzie krokiem na przód, ale z pewnością jest to dla mnie rodzaj wyzwania.\nAngelika Markul, dokumentacja wystawy Formuła Czasu, fot. Alicja Kielan\nJ.L. Tak, po raz pierwszy w OP ENHEIM, Angelika objawiła się również jako “kolorystka”. Na tej wystawie, inaczej niż wcześniej, mocno operuje różnymi barwami. Mam wrażenie, że miała na to wpływ wizyta w Australii.\nK.W. No właśnie… Australia. Dlaczego stała się ona punktem wyjścia do całego projektu? Do tej „Formuły Czasu”?\nA. M. Czemu podróż do Australii? Ponieważ ja uwielbiam Australię – byłam tam już kilka razy i zawsze chciałam tam zrobić film. Zaczęłam więc szukać tematu, który by mnie zaintrygował, aż w końcu udało mi się znaleźć informację, że w Australii znajduje się bardzo duży ośrodek archeologiczny. Zaczęłam więc wczytywać się w temat pozostałości prehistorycznych i właściwie to mnie zainteresowało. Pojawił się też Steven Salisbury, paleontolog, który opowiedział mi o Wybrzeżu Kimberley. Najpierw myślałam, że są to jakieś bajki, że to nie jest prawda, ale z czasem stawało się to wszystko coraz bardziej realne i coraz bardziej interesujące. Postanowiłam więc napisać do University of Queensland w Brisbane w Australii, w którym Steven pracował. Minęło sześć miesięcy, zanim otrzymałam odpowiedź. Gdy już tam dotarliśmy, to zaczęliśmy poznawać historię miejsca. Nie tę opisaną, ale tę prawdziwą. Nie była łatwa, bo wiązała się też z całą historią Aborygenów, na których terytorium się znaleźliśmy. Byliśmy w samym sercu ich ziemi i wymagało to od nas różnych pozwoleń – wszystko to było bardzo skomplikowane. Oczywiście nie wiedzieliśmy o tym wcześniej. Myśleliśmy, że miejsca, które mamy sfilmować znajdują się w jakiejś konkretnej, dostępnej lokalizacji. I źle myśleliśmy. Ślady, na których nam zależało pokazują się tylko raz w roku. I tylko wtedy, przez jeden letni miesiąc można wejść na teren plemienia Goolarabooloo i podziwiać odciski blisko 46-u gatunków dinozaurów. I to też nie zawsze, bo wszystko zależy od aktualnego poziomu wody. My czekaliśmy cały dzień, żeby zrobić odlew śladów boga Marella. Więc nie było łatwo…\nAngelika Markul, archiwum artystki\nJ. L. Prowadził Was jeden ze strażników pamięci…\nA. M. Tak, Richard… Richard Hunter był z nami. On był królem plemienia. Posiadał całą wiedzę Goolarabooloo. Co ważne, cała ta wiedza nie jest przez nich nigdzie zapisana, tylko śpiewana lub opowiadana. Historia przekazywana jest tu z ust do ust, z pokolenia na pokolenie… Richard szykował się już do odejścia i uczył młodszego członka plemienia, który miał przejąć jego rolę. To było coś pięknego, dużo pięknej energii.\nK.W. Ślady przeszłości poprowadziły Was też do Patagonii, bo Formuła czasu to zlepek dwóch historii i dwóch opowieści – tej australijskiej, ale też patagońskiej. Dlaczego właściwie postanowiliście połączyć te dwa wątki? Do Patagonii Angelika jechała, by rejestrować topniejące lodowce, a przy okazji natknęła się na bardzo ujmującą opowieść, bardziej historię tamtejszych Indian…\nJ. L. Zgodnie ze swoim tytułem, wystawa zestawia różne prace, w których – wykorzystując poetykę marzenia sennego – dokonują się przemieszczenia w rozumieniu czy doświadczaniu czasu. Mamy więc Wybrzeże Kimberly w Australii, czyli obszar, na którym zachowały się tropy dinozaurów i jest miejscem badań paleontologicznych, a jednocześnie jest święte miejsce jednego z aborygeńskich plemion. Dwa wymiary – naukowy i mitologiczny nie tylko zderzają się w tym miejscu, ale też manifestują w dziełach Angeliki. Drugi wątek wystawy, dotyczy Indian patagońskich – Selk’namów oraz Jaganów – i wiąże się również z odkryciami paleontologicznymn na ich terytoriach i oraz ze zwyczajami i losem tych plemion, które zostały wybite przez kolonizatorów w czasie gorączki złota na końcu XIX wieku. Wcześniej Angelika operowała obrazami zniszczenia, rozpadu i szczątków, tutaj wiążą się one z konkretnymi dramatycznymi historiami. Jednak dzieła nie ich nie ilustrują. Dramaty, do których się odnoszą są punktem wyjścia ukryty w samej formie prac.\nAngelika Markul, Tierra del Fuego, Galeria Leto\nK. W. Wspominałeś, że wystawa ta i w ogóle sztuka Angeliki nie mówi językiem antropologicznym, nie mówi też językiem publicystycznym. Mówi natomiast językiem artystki i jest świetnym przykładem dawania świadectwa. No właśnie, jakiego świadectwa?\nJ.L. Można sobie zadać to pytanie – po co właściwie jeździć na krańce świata (poza tym, że oczywiście podróżowanie jest fajne). Tu jest to istotna część metodologii artystki – żeby zostać świadkiem danej historii, chce w jakiś sposób dotknąć miejsca, w którym się ona wydarzyła. Jest fantomowe świadectwo, polegające na wytworzeniu artefaktów, zastępujących coś bezpowrotnie utraconego, jak na przykład głowy poświęcone Indianom patagońskim. Są hołdem dla ludzi, którzy wyginęli i ich kultury, ale przewrotnie sposób ich aranżacji może się kojarzyć z prezentacją trofeów. Jest to otwarta metafora.\nK.W. I kryje się w nich inspiracja, nomen omen, łącząca je w bezpośredni sposób z Wrocławiem…\nJ.L. Tak, warto to odnotować, że inspiracją do cyklu tych rzeźb, był fascynujący zestaw fotografii, który w czasach swoich badań w Patagonii w latach 20., wykonał urodzony w Breslau pastor Martin Gusinde. Został on przyjęty do plemienia Selk’namów i dzięki temu udało się mu sfotografować – najprawdopodobniej – ceremonię inicjacji. Zdjęcia te są fascynujące dlatego, że z naszej dzisiejszej perspektywy to, w jaki sposób ludzie ci są ustrojeni, jak pomalowane są ich twarze wydaje się być przeniesiony ze sztuki współczesnej. Te fotografie były punktem wyjścia dla prezentowanego w OP ENHEIM cyklu głów. Rzeźby nie powtarzają wzorów widocznych na zdjęciach, a są nimi zainspirowane. Dzięki wrocławskiemu badaczowi wiemy trochę więcej o utraconej kulturze, zostały zachowane jakieś jej ślady. Wystawa Angeliki jest zarówno o czasie, jak i o stracie.\nK.W. W jednym w wywiadów wspomniałaś Angeliko o tym, że każdy artysta powinien budować swoją własną mitologię… Czy Ty budujesz własną mitologię czy być może sztuka Twoja jest zbyt mocno zakorzeniona w faktach, nauce, w historii by tą mitologią się stać? Z jednej strony historia i fakty naukowe, z drugiej zaś jednak opowieść…\nA.M. Inspiruję się historiami i faktami. Ale na ich podstawie kreuję swoje własne mity. Uważam, że artysta się cały czas uczy. To znaczy, ja się uczę i nie jestem artystą, który coś tam ratuje, czy wskazuje na to, co trzeba lub nie trzeba. Ja tylko szukam prawdy i dlatego wszyscy ci naukowcy i badacze, z którymi przyszło mi pracować, tak mocno mnie przyciągają. Odpowiadają na liczne pytania, które im zadaję. Na przykład – pracowaliśmy właśnie nad filmem „4 miliardy planet” i co chwila pojawiło się dużo znaków zapytania. Nawiązała się więc dyskusja o Bogu. Byliśmy wtedy w La Sille – największym ówcześnie obserwatorium astronomicznym. Rozmawialiśmy o Bogu, czy oni wierzą, czy jesteśmy sami na tej Ziemi. I na początku mojej kreacji, bardzo mnie to interesowało. Ci badacze odpowiadali na wszystkie moje pytania. Bo ja zawsze czegoś szukam, a klucz do tego, czegoś ma każdy. I wspólnie szukamy tego zamka, żeby poznać prawdę. Lubię mieć taką wymianę. Właściwie naukowcy są najbardziej otwartymi ludźmi, którzy lubią artystów.\nJ.L. Angelika stworzyła też instalację rzeźbiarską pod tytułem „Obszar Yonaguni”. Odnosi się ona do piramidy schodkowej, która znajduje się pod wodą przy brzegu jednej z wysp japońskich. Jeden z badaczy, profesor Kimura postawił tezę, że było to dzieło ludzkie, co nie znalazło powszechnego uznania w świecie naukowym. Ostatecznie nie wiemy więc czy jest ona jakimś antycznym artefaktem czy powstała w rezultacie procesów naturalnych. To pokazuje, że relacja Angelikę inspiruje nauka, gdy jest wizjonerska i trochę szalona, kiedy objawia takie rzeczy, których z nią zazwyczaj nie kojarzymy, kiedy wymyka się rygorowi faktów i weryfikowalnych argumentów a ulega mocy fantazji. Profesor Kimura nie był w stanie udowodnić swojej tezy, ale punktu widzenia artysty, to nie ma znaczenia. Wystarczy sama ambiwalencja, że obiekt ma taki kształt, że mogli go stworzyć ludzie. I to jest najciekawsze, gdyż pozwala rozwinąć fikcję dzieła artystycznego, w kierunku, który artystę najbardziej pociąga. Na tym polega ta relacja sztuki z nauką, że sztuka nie udaje, że chce opowiadać prawdę i tylko prawdę.\nA.M. Dużo ludzi też mnie pyta, czy ja robię filmy przyrodnicze, ekologiczne. Mówię, że nie, bo ja bardziej kreuję, inspiruję tymi historiami, opowieściami czy rytuałami jak tymi spotkanymi w czasie podróży do Sweetwater albo College Station w Teksasie.\nK.W. No właśnie… W Polsce jesteś w jakiś sposób przypisana do kategorii „sztuka ekologiczna”, sztuka, która mówi o przyrodzie i wiem, że trochę przeciwko temu buntujesz.\nA.M. Może nie do końca buntuję, ale staram się zaznaczać, że od blisko dwudziestu lat, poniekąd intuicyjnie, wchodzę w tematy, które można do tego rodzaju sztuki zaliczyć. Trochę może inna jest tu motywacja, bo w mojej twórczości najważniejszą rolę spełnia wyzwanie, inspiracja i ciekawość, które wynikają z mojej osobowości. Są pewne tematy, jak dziedzictwo, (pre)historia, niepoznane czy zapomniane kultury czy niecodzienne zjawiska, też te naukowe, które prowokują mnie do ich zgłębienia, zrozumienia i w zasadzie odkrycia ich na własnych zasadach. Zazwyczaj nie podążam za żadną modą w sztuce, ufam swojej intuicji i to za nią idę. W pewnym sensie jest to drogowskaz, który wypływa głęboko ze mnie, z mojej rodziny i jej doświadczeń. Myślę, że bardziej jestem artystą science fiction… .\nJ.L. Sądzę, że to przypisanie do ekologii pojawiło się dlatego, że mierzyłaś się z katastroficznymi skutkami aktywności ludzkiej. W momencie, kiedy w polu sztuki została przyjęta hipoteza Antropocenu, zostałaś w nią wpisana siłą rzeczy, no i jak się tu opierać?\nA.M. Chyba już to zaakceptowałam.\nK.W. A w którym momencie przychodzi kurator? Stanowicie zgrany duet, często realizujecie wspólne projekty i zdaje się, że rozumiecie się bez słów…\nAngelika Markul, widok wystawy Formuła Czasu, fot. Alicja Kielan\nA.M. Ja uwielbiam pracować z Jarkiem. Kiedy zapraszam go do udziału w jakimś projekcie, najpierw czekam na to, czy wyrazi zgodę. Opowiadam mu o szczegółach, pokazuję materiały, proponuję wyjazdy i pytam co myśli. No i Jarek wtedy podejmuje decyzję – to jest jego wybór. Kilka lat temu zaproponowałam taką formę współpracy, ponieważ uważam, że artysta musi mieć kogoś takiego – czy to kuratora, czy filozofa. W naszym przypadku jest to kurator. I żeby on zrozumiał moją pracę, a dokładniej to, kim jestem, co robię i żeby mógł mówić o mojej twórczości – musi mnie poznać. Może za trzydzieści lat Jarek będzie coś o mnie pisał i dzięki tym wspólnym wyjazdom, będzie mógł opowiedzieć tę samą historię, co jest oczywiście dla mnie bardzo ważne. W naszym przypadku, Jarek jest osobą, która jest przy mnie. I pozwalam mu być blisko, żeby pokazać sposób, w jaki pracuję czy kreuję. To jest ten intelektualny ping-pong.\nJ.L. Nasza współpraca jest dosyć nietypowa w stosunku do tych regularnych współprac kuratorskich. Zazwyczaj, jeśli kuratorzy pracują w instytucji na stałe, to nie mają tak dużo przestrzeni, żeby z jednym artystą pracować dłużej. Są to zazwyczaj kooperacje wynikające z programu, a więc związane z konkretnymi wystawami, a przez najczęściej krótkotrwałe. Tutaj tak się potoczyło, że działamy razem dłużej. Nie było to jakoś planowane. Wydaje mi się, że kluczowe w takich kooperacjach jest zaufanie, zbudowanie specyficznej relacji, która pozwala na wyrażanie nawet bardzo krytycznych uwag czy nietypowych pomysłów. Chociaż ja zawsze uważam, że ostatecznie decyduje artysta, bo przecież to on jest autorem projektu. Ale jeśli jest zaufanie i artysta wierzy w opinię kuratora, to wtedy może on powiedzieć więcej i w bardziej otwarty sposób. Cenię ten rodzaj szczerości, która pojawia się w takiej dłuższej relacji. Pozwala ona na realizację lepszych projektów. W przypadku z współpracy z Angeliką dochodzi jeszcze zrozumienie, wynikające ze wspólnie przeżytych wyjazdów i zgromadzonych doświadczeń.\nPlace / venue OP ENHEIM WROCŁAW\nDates July 2 - September 26 2021


Publicystyka Tak się nie zaczyna gier! Najgorsze pierwsze misje w grach wideo 17.09.2020 - Forum | GRYOnline.pl\nPublicystyka Tak się nie zaczyna gier! Najgorsze pierwsze misje w grach wideo\nWprowadzenie do Heavy Rain mi się podobało. Nie wszystko musi zaczynać się od przytupu, a taka powolna, sielska narracja idealnie kontrastowała z tym, co stało się z życiem Ethana rozdział później. Pewnie dało zrobić się to lepiej i nie gloryfikuję mycia zębów i innych aktywności, ale czy to faktycznie było takie złe?\nDo wprowadzenia do MGSV nijak się nie mogę przyczepić.\nPoczątek gry to często tutorial wprowadzający gracza w świat gry, czasami jest to realizowane dobrze a czasami źle. Także przy nudne początki to domena większości gier.\nOdpaliłem pierwsze w kolejności Halo z Master Chief Collection podczas sprawdzania gier w Game Passie, w pierwszym poziomie dostałem najbardziej generyczną lokację, brak jakiegokolwiek wprowadzenia do fabuły i jakieś losowe potwory do pozabijania. Po całej misji, w której nie było nic co by chwyciło moją uwagę, cała kolekcja wyleciała z dysku. I dzięki temu już raczej nigdy do tej serii nie wrócę.\nMam to samo, wypróbowałem Reach, ale mnie kompletnie nie porwało. Dla mnie przereklamowana seria.\npost wyedytowany przez Artur676 2020-09-17 21:05:44\nWlasnie dlatego duza sila w Halo jest coop - pogaduszki niz zwykle przechodzenie z A do B\nA istnieje jakiś co-op, który jest słaby? No sorry, ale grając z kimś w dowolnej grze zawsze będę się dobrze bawił, natomiast grając samemu również chciałbym odczuwać przyjemność z rozgrywki. W Halo nie było dla mnie nic interesującego. Może dlatego, że to są gry głównie pod multi, no ale kampania również powinna być sensowna.\nPierwszy obszar w dark soulsie. Sporo ludzi odpadło, bo nie wiedziało co się tu odjaniepawla. "tutoriale" w postaci napisów na glebie nie pomagały.\nJeśli ktoś odpadł tu już w tutorialu, to i tak odbiłby się od Soulsow\nZnam takich, co się nie odbili, ale podchodzili kilka razy, bo początek.\nNie wiem jak można w tak liniowej lokacji odpaść. A jeśli komuś te wiadomości też nie pomogły - cóż, jak wyżej, jeśli ktoś na tym odpada, to i tak się odbije...\nTutorial do pierwszego Dark Souls to chyba najlepszy samouczek w grach ever.\nW ciągu 15 minut gra uczy cię, że: niebezpieczeństwa czekają na każdym kroku (spadający po schodach kamień), warto eksplorować wcześniej odwiedzone tereny w poszukiwaniu sekretów, które można odkrywać środowiskowo (kamień otwiera drogę do estusa), niektóre ścieżki chwilowo mogą być zamknięte (drzwi do bossa), czasem lepiej unikać walki (sam początek i kolejne korytarze, "pierwsze" starcie z bossem), do walk lepiej podchodzić z głową (plunging attack, no i sam tutorial tej mechaniki), eksploracja to podstawa (ukryte wyjście z walki z bossem).\nPierwsze 15 minut to właściwie esencja tej gry i trzeba być ślepym, by tego nie zauważyć. Co, lepiej przez godzinę obserwować napisy w rogach interface'u? Tutorial do DS nie wybija z całej narracji - świat jest wrogo nastawiony i wszystko chce cię zabić. Przywyknij albo odinstaluj.\npost wyedytowany przez berial6 2020-09-18 03:01:20\nWiedźmin 2.Nic mnie tak nie wkurzyło . Pierwszy raz miałem styczność z taką walką,i zaraz na głęboką wodę. No ale wybrałem zaraz poziom trudny, bo jedynka była łatwa...trochę się przeliczyłem :D\nW wersji premierowej bez patchy to pierwsze spotkanie ze smokiem zniechęcało do jakiejkolwiek dalszej rozgrywki...\niasiek66 gdyby to były tylko gry. W serialach jest tak samo, dlatego zawsze daję im szansę. Zauważyłem że duża ich część bardzo fajnie się rozkręca po powolnym początku.\npost wyedytowany przez lis2518 2020-09-17 18:24:43\nKontrowersyjna opinia (dla mnie nie):\nThe last of Us 2 Swoim prologiem będący wciskaniem guzika do przodu\nNajlepsze początki miały:\nLegacy of Kain jako seria\nGTA jako seria\nHalf-Life jako seria\nTy to razjel jesteś z tym swoim duknukenem.\nDobrze się bawiłem przy tej grze. A dodatek miodzio.\nPopieram liste i dodalbym jeszcze Uncharted2 i The Last of Us.\nJest Fallout2 jest okejka. Cudem udało mi się przekonać gostka na końcu świątyni klikając na oślep, wtedy nie ogarniałem angielskiego.\nDziwna kombinowanie z tą świątynią w porównaniu do pierwszego Fallouta, gdzie dostajesz pistolet, garść naboi i wypad na pustkowie.\nNajlepszy start - Deus Ex. Pierwsza misja w której wykorzystujemy metody, które wykorzystamy przez całą grę.\nJest i zwykły tutorial ale to i tak nie zmienia tego, że pierwsza misja to dobry przykład.\nNajgorsze są RPGi i inne, gdzie "musisz pograć X godzin by się gra rozkręciła". Kilka godzin to moooooooże ujdzie ale więcej?\nPath of Exile - niby sobie z tym poradzili i zamiast 4 aktów na trzech poziomach trudności mamy ich 10 (albo dwukrotne przechodzenie pięciu aktów) na jednym poziomie trudności. To wszystko zanim przejdzie się do dania głównego - map na Atlasie.\npost wyedytowany przez SpecShadow 2020-09-17 18:41:37\nMoże jeszcze 7,62 Hard Life, gdzie na początku wykonujemy polecenia partyzantki i dla nich pracujemy.\nGracze czuli się oszukani bo nie mają wyboru (choć po tym przydługim tutorialu nasza reputacja się zeruje) to na dodatek mamy pokonać ~40 bandziorów. W grze gdzie można zginąć od jednej kuli.\nTrzeba się wykazać niemałym sprytem by zwerbować w tym etapie ludzi i wydusić od starszego wioski informację o skrytce z zabytkową bronią. Na bezrybiu i sztucer czy karabiny kowbojów są na wagę złota.\nZabicie Kitavy w jego wersji z 10. aktu Path of Exile było niezłym wyzwaniem i przeżyciem (nie zginąłem ani razu podczas tej walki, co chyba nie jest takie proste, bo mi dużo osób gratulowało). Potem jednak odechciało mi się grać po ukończeniu kilku map z Atlasu, bo uderzył mnie ogrom grindu, jaki by mnie później czekał.\nOkami ma najgorszy początek jaki kiedykolwiek widziałem\nJedynie zabrakło "Tak się nie zaczyna gier - Tlou 2", spoiler xD\npost wyedytowany przez jakisnick 2020-09-17 19:05:46\nIdąc tym tokiem myślenia to tak jak zaczynać książkę na początku są przeważane nudne.\nTo nie wiem jakie książki czytasz :) może na palcach jednej ręki znalazłbym takie, które były (dla mnie) nudne na początku ale potem się rozwinęły. Dobrze napisana książka złapie już dosłownie od pierwszych zdań. Słaba jest słaba cały czas.\nNajgorszy poczatek mial Skyrim legendary edition bez modow, wszystko latalo i nie dalo sie grac.\nWystarczy zablokować ilość klatek na 60 i po problemie.\nBatman Arkham Asylum to mój numer 1\nJak mawiał pewien wybitny polski polityk: "Prawdziwą grę poznaje się po tym jak się kończy, a nie jak zaczyna"\nPierwszym Tomb Raiderem, w którego grałem było Last Revelation. No i jako wczesny nastolatek cieszyłem się jak głupi do sera, że zaraz pokieruję cycatą laską. Zamiast tego musiałem łazić nastoletnią siksą wykonującą polecenia jakiegoś starego pierdziela. Strasznie mnie to rozczarowało.\nI jeśli można to nazwać pierwszymi misjami, strasznie mnie drażniły prawa jazdy w Gran Turismo.\npost wyedytowany przez Matysiak G 2020-09-17 19:54:56\nTo mi przypomina o Driverze z pamiętnym szkoleniem w garażu podziemnym.\nReszta gry, poza jedną-dwoma misjami, nie była aż tak trudna jak to szkolenie.\nRaczej licencje z tego co pamiętam, a nie prawa jazdy.\nDriving License ;)\npost wyedytowany przez Matysiak G 2020-09-18 08:31:29\nNie no jak ktoś zagrał w MGSV gdzies po premierze to tam wszystko było w sumie ciekawe i interesujace(czyt. "dziwne") od początku\nMam wrażenie, ze artykuł totalnie z tyłka. Nie we wszystkie gry z tego zestawienia grałem, ale nigdy mi nie przyszło, że jest coś nie tak z początkiem DAI czy DA2. Początek DA2 jest bardzo fajny i pomysłowy, został nawet wydany jako demo, które mnie osobiście zachęciło do zakupu pełnej wersji.\nDokładnie, dużo gorszą rzeczą w drugim i trzecim dragon age była całość, początki tak złe nie były.\nNajgorsze pierwsze misje dla mnie to "pół-interaktywny film", najczęściej w formie trzymania W czy wychylania gałki do przodu, by nasza postać przez 5 minut wlekła się do kolejnej cutscenki.\nNiestety, ale dla mnie taki zabieg zabija chęć powrotu do danej gry, bo nie chce mi się czekać 10 minut, aż w końcu będę mógł naprawdę grać.\nDOOM (2016) i Eternal zrobiły to idealnie, krótki wstęp i od razu strzelasz.\nTrochę ten artykuł jest bzdurny, pod tezę własnych odczuć albo oparty na jakichś założeniach, że jest jakiś klucz tworzenia wstępów do gier.\nOdczucia graczy zapewne były bardzo różne i każdy myślał zupełnie coś innego.\nZarzuty o powolne wprowadzanie do akcji to kompletne nieporozumienie, bo niby wszystko ma się rozpoczynać od wrzucania w akcję bez wprowadzania do świata i budowania klimatu?\nSam mogę się zgodzić tylko Heavy Rain - na wstępie miało być jak to mówi Cage "imołszyns", a wyszło rozdrażnienie z nudów.\nNic dziwnego, że dla kogoś kto przeszedł Dragon Age inkwizycja dwa razy (a gra jest dłuuuga) to potem początek się wydaje liniowy, dla mnie to było dobre wprowadzanie do gry i nawet nie było zbyt długie. Metal Gear Solid 5 miał super efektowny początek zachęcający do dalszego grania, więc dla mnie też pudło. Żałowałem, że potem nie było tak często takich fajnych akcji tylko zwykłe openworldowe misje :D\nDla mnie najgorszy początek był w DARK SOULS i aż dziwne, że się tu nie pojawił. Na początku poszedłem na szkielety co brały na hita i nawet gra nie podpowiadała, że istnieje inna ścieżka, która również może niekoniecznie prowadzić do celu .\npost wyedytowany przez HETRIX22 2020-09-17 20:49:42\nCzyli studio zrobiło to co miało zrobić ale nie zrozumiałeś.\nNa początku poszedłem na szkielety co brały na hita i nawet gra nie podpowiadała, że istnieje inna ścieżka, która również może niekoniecznie prowadzić do celu\nPraktycznie od zarania dziejów w grach z podnoszeniem poziomu postaci i otwartym, a nawet "pół-otwartym" światem, stosuje się sztuczkę w postaci prowadzenia gracza do konkretnej lokacji poprzez odcinanie mu drogi dzięki silniejszym przeciwnikom w lokacjach, do których iść jeszcze nie powinien.\nTo plus wystarczy pogadać z pobliskim NPC, ale jak wiadomo, lepiej zwalić swój brak chęci do włożenia wysiłku w grę i odkrywanie na "złych deweloperów/złą grę"...\nCzasem mnie nie dziwi masa tutoriali dodawanych do obecnych gier, kto wie czy gracze dzisiaj daliby radę znaleźć okno z umiejętnościami z takim podejściem.\nCzy ja powiedziałem że dark souls to zła gra? Z tego co wiedziałem to jest to gra trudna i myślałem że tak ma być trudno, że cię biorą na hita. Jakoś w innych grach jak jest trudniejszy teren zazwyczaj mamy informacje np. pasek nad wrogiem symbolizujący że nie jesteśmy gotowi na walke z nim jak w wiedźminie.\nGra jest trudna, bo trochę nie wiesz gdzie iść. Ale właśnie "trochę". Pierwsze co robisz w Firelink to rozmawiasz z NPC, który mówi, że musisz zabić w dzwony. Pierwszy na górze, drugi na dole. Ten "na dole" może trochę zmylić, że będzie za cmentarzem. Ale dostajesz wskazówkę w postaci kolejności ich wymienienia.\nChyba nie do końca łapiesz o co chodzi w surowości Soulsów, że porównujesz do "znaczka nad głową" z innych gier. I to w grze, gdzie nie masz nawet mapy, ani jej zalążka. Dodam Ci też, że spokojnie cmentarz można przejść na początku i dotrzeć do bossa, który nie jest trudny i ułatwi Ci całą przygodę.\nNier: Automata na wysokim ..\nAby ten początek obalić .. powoli naprawdę wątpiłem, że się uda i byłem gotów obniżyć poziom trudności.\nZ tym że mocno nie dawało mi to spokoju i uparcie próbowałem. Zależało mi na immersji i faktycznym koncetrowaniu się na mechanikach, aby z żadnej z nich nie rezygnować.\nA jest to srogi temat, bo do pierwszego chekpoint'u mamy dobre kilkadziesiąt minut gry, więc to musi być naprawdę wytrwałe unikanie zgonu. Pomijając cut-scenki jakoś to przyspieszamy, ale generalnie i tak ten początek trochę trwa. A powtórki mogą zdarzyć się wszędzie .. zwłaszcza, że byle pachołek zgarnia nas na praktycznie hita, tak ostatnie starcie przed powrotem do bazy czasami może się sprowadzić do jednego machnięcia ramieniem bossa xd Nie mówiąc przy tym o tych wielkich obracających się zębatkach nieco wcześniej.\nPonad 3 i pół godziny dzielone na dwa osobne dni, sam początek gry xd, aby w końcu rozpocząć tę epicką historię na wysokim poziomie trudności. Nie poddałem się i siadło ;]\nI pomyśleć, że ci najbardziej ekstremalni ogarniali tę grę przy opcji ani jednego trafienia o.O\nSam momentami zaspamiałem apteczki czym prędzej, a czasami nawet prewencyjnie przed właściwym uderzeniem lub w chwili kiedy niewiele brakowało mi tego życia ;]\nTak ci nie pozwolili się trafić choćby raz .. na przestrzeni całej gry .. chapeau bas.\npost wyedytowany przez YojimboFTW 2020-09-17 21:07:12\nNie ma gier trudnych, są jedynie te wymagające.\nGothic 2. Xardas ( twórcy) który ma nas za idiotę.\n„ Słuchaj Bezi niemalże w pojedynkę pokonałeś potężnego demona, mało co nie tracąc przy tym życia ale teraz znowu Ja Cię, przepraszam to znaczy świat Cię potrzebuje :) idź pokonaj smoki! W międzyczasie wyczarowalem Sobie wielka wieże z meblami kominkiem i wszystkim ci mi było potrzebne, ale dla Ciebie tez coś mam, jak dobrze poszukasz Moja nowa wyczarowana od zera olbrzymia wieże to znajdziesz LAGĘ. Tak dobrze słyszałes drewniana pałkę! No to ruszaj w drogę, mamy bardzo mało czasu ! Zła nadciąga, musisz się pospieszyć!”\n- ale jak mam przekonać palladynkw żeby oddali mi tak cenny artefakt jakim jest oko innosa ?\n- najpierw musisz przekonać farmera Seby dał Ci strój wieśniaka, bo inaczej nie wpuszcza Cię do miasta, także spiesz się, rzepa sama się nie wyrwie\nWbrew temu, co piszesz, to był to świetnie zaprojektowany samouczek. Tak, narracyjnie może niezbyt się sklejał w kontekście pierwszej części, ale w kwestii projektu rozgrywki nie da się mu nic zarzucić. Po wyjściu z wieży Xardasa mieliśmy tylko dwie drogi. Nieco trudniejszą poboczną, na której spotykaliśmy Lestera. Ta droga kończyła się ścianą, więc tłumaczyła, że gracz musi wrócić na pierwszą ścieżkę, tą główną. Główna droga była dosyć liniowa, ale mieliśmy na niej bandytów, którzy samotnie stanowili zbyt duże zagrożenie. Idąc na nich wraz z Cavalornem gracz uczył się, jak działają towarzysze w tej grze i tego, że czasem lepiej dołączyć do kogoś podczas podróży. Dalej farma, podstawy zbierania roślinek (rzepa), odnawiania energii (patelnia do pieczenia mięsa), a także ubioru (strój farmera). Aktywności na farmie nie trzeba było w ogóle robić, by wejść do miasta, bo na to było kilka sposobów (bardziej doświadczeni mogli nawet oszukać system i wejść do Khorinis od strony morza, za co dostawali nagrodę), ale wydawały się one naturalne i gracz poznawał na nich podstawy zadań pobocznych i tego, jak świat na siebie oddziałuje (ludzie na farmie wspominali o pobliskich bandytach). Dodatkowo przeciwnicy byli młodymi wersjami normalnych wrogów, więc walka była prostsza. To bardzo dobry tutorial.\napropo tych bandytów (bo Cavalorn nie zawsze był dostępny) to można się było nauczyć że czasem zamiast walki można się też dogadać\n"wbrew temu co piszesz, to był świetnie zaprojektowany samouczek" -> koles ja nigdzie nie napisalem ze to byl zle zaprojektowany samouczek:) pisalem o czyms innym.\nTo chyba jest problem dużej części RPG, że misja ratowania świata zaczyna się od szczurów w piwnicy, a w sequelu bohater dostaje amnezji.\nElex. Ale nie pierwsze misje ino spora ich część. W ogóle nie zachęcają do wejścia w ten świat.\nNie ma nic gorszego niż tutorial w Driverze.\nMoże zboczony jestem, ale lubię. Podobnie jak helikopterek w Vice City :).\nSzkoła latania w San Andreas też ci się podobała?\nSzkoła latania w GTA to jedna z najłatwiejszych misji. Wszyscy co gadają, że helikopter w VC czy szkoła latania w SA to jakieś mega trudne misje mają chyba umysł spaczony wspomnieniami z dzieciństwa, kiedy wszystko było trudne, bo gra zacinała się na słabym komputerze albo palce były za krótkie na ogarnięcie klawiatury.\nW San Andreas o wiele trudniejsza jest nauka jazdy przez durne tory i absurdalne wymogi czasowe, ale też nie jest jakaś niemożliwa do przejścia.\nI tak ja właśnie w dzieciństwie miałem problem z helikopterem w Vice City i szkołą latania w San Andreas, ale za którymś razem udało mi się to wszystko przejść. Jak przechodzę teraz Vice City to zawsze misję z helikopterem robię w jakieś trzy minuty albo cztery. Szkołę latania w San Andreas jakoś w +-10 minut.\nI nie wiem nie rozumiem co w tym jest takiego trudnego? No może jak ktoś nie zna sterowania to rzeczywiście będzie to trudne, ale wystarczy wejść w ustawienia i sobie sprawdzić.\nW San Andreas wystarczy tylko Q, E, W i S oraz strzałki. W Vice City z kolei WSAD i NUM9 oraz NUM6. Cała filozofia latania w kilku klawiszach. Ja to ogarnąłem wszystko jak miałem z 9-11 lat w okolicy premier obu tych gier w wersji na komputer.\nA jak z misją Driver z Vice City? Pamiętam że inne misje po kilka razy najwyżej a wtedy musiałem przywieźć ciężarówkę do zablokowania rywala.\nW sumie to albo jedna z ostatnich misji w GTA3 związana z kawą (nie Hot Coffee :[ )\nTa misja w Vice City też nie była jakaś bardzo trudna. Fakt kiedyś sprawiała mi trochę problemów, ale teraz sam nawet nie wiem dlaczego. Koleś zazwyczaj utrzymuje prowadzenie przez kilka sekund, a później wpada na jakiś hydrant albo taranuje go policja i tyle. Nie wiem może ma na to wpływ ilość FPS w grze. Ostatnio grałem to miałem 60 z jakimiś modami na unowocześnienie gry (SilentPatch, Widescreen Fix, minimapa HD oraz modyfikacja na bardziej klimatyczną grafikę z PS2). Słyszałem, że GTA na RenderWare na komputerach z ilością klatek powyżej 30 trochę wariują, ale nie doświadczyłem jakichś większych problemów, bo z tymi modami przeszedłem VC od początku do końca w 60FPS.\nA ta misja w GTA III to fakt jest trudna. Ogólnie GTA III to chyba najtrudniejsza część z serii 3D. Głównie przez to, że to pierwsza gra z serii w 3D oraz przez brak mapy w menu gry. Szczególnie zapadła mi w pamięć misja dla brata Asuki (Kenji się chyba nazywał) z tym zwożeniem samochodów do garażu. Może ta misja nie była jakaś mega trudna, ale wywoływała gigantyczną frustrację, bo trzeba było upchnąć kilka samochodów małym garażu bez żadnego draśnięcia. Było tego trochę, ale porównując GTA III do VC albo SA to te nowsze części mają mocno obniżony poziom trudności. Wszystko dzięki usprawnieniom w poruszaniu się i w gameplayu.\nDragon Age Początek moim zdaniem ma doskonałe pierwsze etapy.\nTo są najlepsze tutoriale z jakimi się spotkałem. Przeszedłem je wszystkie.\nNie zgodzę się z HR i HZD. HR jest świetne od początku do końca natomiast HZD nawet po 20+ godzinach jest nudne, monotonne i drętwe.\nRaczej nie porzucam gier tylko z powodu tego, że źle lub nudno się zaczęło. Wstępy gier mogą być różne. Wszystko zależy od twórców i ich sposobu na pokazanie nam historii. Może zaczynać się gra od wybuchów i ucieczki, a może zaczynać się od przechadzce po domu i przeglądaniu wszystkich półek w szafkach.\nJeżeli porzucać grę, to przynajmniej po godzinie grania w nią. Bo jeżeli przez godzinę czy więcej tytuł sprawia, że nie chce nam się grać, bo nie ma nic interesującego, to oznaka, że coś jest nie tak.\nTo tak jakby przestać oglądać filmy po pierwszych 10 minutach, ponieważ nic się ciekawego nie wydarzyło i ciągle wieje nudą. Czasem na początku musi powiać nudą, abyśmy potem mogli wsiąknąć w fotel i nie odrywać się od gry przez parę godzin - często są to celowe zabiegi twórców gier.\nWstępy gier mogą być różne. Wszystko zależy od twórców i ich sposobu na pokazanie nam historii. Może zaczynać się gra od wybuchów i ucieczki, a może zaczynać się od przechadzce po domu i przeglądaniu wszystkich półek w szafkach.\nDokładnie. To że większość ludzi ma ADHD, nie oznacza, że Hitchcock ze swoim trzęsieniem ziemi miał rację. Niektóre historie należy opowiadać spokojnie. Dać odbiorcy kocyk, fotel, kubek kakako, a nie kopa w ryj.\npost wyedytowany przez Matysiak G 2020-09-18 08:37:35\nW moim przypadku (przynajmniej jak wynika z danych ze Steama, Origina itp.) kluczowe jest pierwsze ok. 1,5h. Jeśli gra mnie w tym czasie do siebie nie przekona, to najczęściej wylatuje z dysku i już nigdy nie jest odpalana. Poza pojedynczymi przypadkami niemal wszystkie gry, w których spędziłem powyżej tych 90 minut, zostały przeze mnie ukończone.\nPff wy chyba w Kingdom Hearts nie graliście... Godzinne szukanie owoców po mapie, to jest beznadziejny początek.\nPersony też sobie niezbyt radzą - rzucają godzinnymi ekspozycjami z jedną-dwoma nudnymi walkami.\nA jeśli chodzi o fabułę - FF15. Zero podbudowy, po godzinie główny bohater traci ojca, a po kwadransie jedzie na kurczaku w poszukiwaniu potwora (wtf).\npost wyedytowany przez berial6 2020-09-18 03:04:38\nPrzecież 15 zaczyna się\nkońcówką gry, walką z Ifritem i w sumie totalnym rozpierniczem\nJa bym tu dodał na pierwszym miejscu AC3, zwłaszcza, jeśli np zmieniamy platformę i chcemy przejść grę jeszcze raz - ja przez to nie jestem w stanie dać jej szansy na PS4, bo jak wyobrażam sobie zaś teatr, Keenwaya na statku i te kilka godzin wprowadzania... to mi się rzygać chce.\nMam podobne odczucia w stosunku tej gry. Szczerze to naprawdę lubię ACIII, a zwłaszcza wbrew popularnej opinii lubię Connora, ale za każdym razem jak mam grać jak Haytham to mi się odechciewa. No naprawdę jest to strasznie długi wstęp. Niby tłumaczy ogólną genezę tego wszystkiego wokoło, ale jak człowiek widział te wszystkie reklamy z asasynem albo screeny z gry, to myślał, że wskoczy od razu do akcji, a tu musi grać ze dwie czy trzy sekwencje jako ojciec głównego bohatera.\nZe swojej strony jeszcze bym dodał Mafię 2. Konkretnie mam na myśli pierwszą misję osadzoną w drugowojennym settingu, który kompletnie nie pasuje do reszty gry.\nDriver 1 to jak dla mnie absolutny top najgorszej pierwszej misji. Nawet ponownie ją przechodząc kilka lat temu ponownie zmarnowałem kilkadziesiąt minut próbując ukończyć "tutorial". Można bardzo łatwo odbić się od gry i to nawet pomimo tego, że niektóre późniejsze misje również są bardzo trudne.\nGenerator Systemu Cudownej Krainy, czyli mówiąc w skrócie GECK\nNo jak dla mnie to w skrócie GSCK :P\nChyba powinno być Generator Ekosystemu Cudownej Krainy\nTlou2 i RDR2 za dłuuuugi rezwleczony wstęp.\nJak ktoś lubi zaczynać grę z przytupem to spodoba mu się Contra na NESa - bez zbędnego certolenia wskakujesz w sam środek akcji :D\nDA: I fabularnie jest w całości moim zdaniem mocno średnia. Dużo dłużyzn i questów rodem z MMORPG. Fajne był tylko relacje z postaciami i pomysł na zarządzenie inkwizycją z mapy.\nHorizon z kolei na początku podobał mi się dużo bardziej, jak świat się otworzył i zaczął przypominać Assassin's Creed w innej oprawie cały efekt prysł i grę porzuciłem. Może wrócę...\nDo pozstałych pozycji się nie odniosię bo nie grałem (do Fallour 2 podszedłem, ale nie potrafiłem się zmusić na dłużej, wolę cześci serii od 3 wzwyż).\nCzepianie się na siłę Horizon i Automata jedne z lepszych gier.\n-Może nie trudne ale po prostu nudne, Half Life czeka na nas jazda przez kilka minut kolejką.\n-Scarface: World is yours.Już na początku czeka na nas natychmiastowy zgon :P jeśli nie odwrócimy się po pewnym czasie, kto oglądał film ten wie o co chodzi.\nDostajemy wypożyczone auto, jeśli je uszkodzimy to będziemy musieli za naprawę pokryć z własnej kieszeni, a przy takim dziwnym sterowaniu o stłuczkę bardzo łatwo.\npost wyedytowany przez Cobrasss 2020-09-18 14:12:12\nI co w tym złego? Od razu zaczyna się akcja i to jest genialny początek z nawiązaniem do filmu. Nawet jak zginiesz to zaczynasz zaraz od nowa w tym samym miejscu.\nA zgodnie z filmem i tak powinno się zginąć ;)\npost wyedytowany przez pieprz99 2020-09-21 07:31:50\nGol: Dragon Age: Inkwizycja było niezłą, ale kiepsko zaprojektowaną grą.\nTeż gol: RECENZJA 9,5/10\ntak tak wiem, że artykuł i recenzje pisali inni ludzie niemniej jednak po prostu miałem ochotę ponabijać się z tej smutnej recenzji z absolutnie nieadekwatna oceną\nChyba nic nie przebije w moich oczach tutoriala do pierwszego Assassin's Creed. Chyba najnudniejszy moment w moim gamingowym żywocie. Swoją drogą trochę dziwi tutaj DA I- nie jestem zbyt wielkim fanem tej gry, ale nie zauważyłem, żeby z początkiem było coś nie tak.\nAutomata z jedną z najgorszych pierwszych misji?\nTo właśnie ten początek, pokazujący, że ta gra jest czymś więcej niż zwykła nawalanka i przedstawiający już od pierwszych minut dość ciekawy świat wzbudzał zainteresowanie tą produkcją i to dzięki niemu dałem jej szansę, mimo, że na screenach gra wcale rewelacyjnie nie wygląda.\nSwoją drogą zdecydowanie jedna z najlepszych gier mijającej generacji, jak i tej branży w ogóle. Polecam każdemu, zwłaszcza tym, którzy na widok typowej japońszczyzny jaką jest dziewczyna w przykrótkiej spódniczce z wielkim mieczem mają odruchy wymiotne, nieświadomie omijając tę grę, warto dać jej szansę.\nFallout2 - no bez przesady, właśnie fajnie jest to zrobione, że mamy próbę siły swojej stworzonej postaci + pułapki. A koniec świątyni to jeszcze większa próba bo walczymy z człowiekiem na pięści. To taki rytuał wprowadzenia, może i sporo walki ze skorpionami ale bez przesady bo w 15-20 min. sie robi tą świątynie.\npost wyedytowany przez pieprz99 2020-09-18 18:21:35\nHeavy Rain początkowo rzeczywiście był nudny, ale jakoś przebrnąłem. Natomiast do MGSV nic nie mam, znudził mnie dopiero gameplay w otwartym świecie, co dla mnie dziwne bo uwielbiam sandboxy. Ja bym dodał jeszcze Assassin's Creed III, początek może i dobrze wprowadza w historię (i ma chyba najlepszy zwrot akcji w całej serii), ale zanim przejąłem kontrolę nad dorosłym Connorem i dopiero mogłem w pełni cieszyć się grą to minęło jak dla mnie za dużo czasu (6 lub 7 rozdział...). Kolejny to Alan Wake. Pierwsze 2 godziny to podobnie jak w Heavy Rain, szwendanie się, klimatyczne ale nudne. Przez to odstawiłem grę na 2 miesiące, ale jak wróciłem to się okazało, że przerwałem tuż przed rozpoczęciem akcji i wsiąkłem już w grę na cały weekend i ukończyłem\nPrzecież w Fallout 2 jeśli się miało odpowiedniego skilla, można było na początku świątyni pogadać z kolesiem żeby cię wypuścił do wiochy\nTak naprawdę sporo jest gier, które już na początku potrafią zniechęcić, głównie za sprawą długiego wprowadzenia, czy niepotrzebnych samouczków. Ja przytoczę dwa tytuły, które szczególnie zapadły mi w pamięć: Phantom Dust i The Matrix: Path of Neo. Gdyby nie obietnica innych, że gry te mają potencjał i z czasem się rozkręcą, pewnie nie dotrwałbym do napisów końcowych.\nAkurat w weekend zacząłem grać w NieR:Automata i jestem zachwycony początkiem, mimo, że nie grałem ani w oryginalnego NieRa, ani w żadnego Drakengarda. Jedynie ten późny punkt zapisu daje trochę w kość, ale i to dało się przeżyć, bo początek był na tyle przyjemny, że mogłem go powtórzyć te 2 razy.


CULCAY ZMIENIA BARWY\nJeden z największych talentów w historii niemieckiego boksu - Jack Culcay (7-0, 4 KO), przechodzi z grupy Universum do stajni SES Boxing. Mistrz świata amatorów z 2009 roku zadebiutuje w nowych barwach już 9 kwietnia podczas gali w Magdeburgu.\nRywalem walczącego w kategorii junior średniej Culcaya będzie Francuz Kamel Abdesselam (12-5-1, 4 KO).\nJack to już kolejny bokser, który opuszcza kierowaną przez Klausa Petera Kohla ekipę. Kłopoty Universum są tak duże, że najbliższa walka o mistrzostwo Europy wagi ciężkiej pomiędzy Albertem Sosnowskim i Aleksandrem Dimitrenko odbędzie się w sali treningowej w Hamburgu. Dodatkowo do SES Boxing przenosi się również gwiazda wagi muszej w wydaniu kobiecym, Susi Kentikian (27-0, 16 KO).\nData: 22-03-2011 23:21:21\nSES Boxing ma w ekipie Stieglitza, Zavecka, Konecnego, teraz Culcay, no i parę kobiecych "gwiazdek". W sumie, nienajgorzej. Mam tylko nadzieję, że to nie będzie powtórka z rozrywki i nie zamienią się w taki burdel jak Universum i, że będą się trzymać jak najdalej od Kohla.


Żołnierze z 3. Podkarpackiej Brygady Obrony Terytorialnej zakończyli szkolenie na wędrzyńskim poligonie (FOTO) | Rzeszów24.pl | Praca Rzeszów ogłoszenia, noclegi, nieruchomości, firmy, mieszkania - hotele, noclegi, ogłoszenia, firmy rzeszów\nŻołnierze z 3. Podkarpackiej Brygady Obrony Terytorialnej zakończyli szkolenie na wędrzyńskim poligonie (FOTO)\nREGION / PODKARPACIE. Zwiadowcy z 3. Podkarpackiej Brygady Obrony Terytorialnej im. pułkownika Łukasza Cieplińskiego ps. „Pług” odbyli pierwszą przygodę bojowych działań na poligonie w Wędrzynie. Żołnierze Podkarpackiej Brygady 15 maja br. zakończyli pierwsze szkolenie poligonowe Wojsk Obrony Terytorialnej.\nĆwiczenia odbyły się na terenie Ośrodka Szkolenia Poligonowego Wojsk Lądowych w Wędrzynie dzięki uprzejmości Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych. W sobotę 5 maja żołnierze 3.PBOT rozpoczęli intensywne szkolenie na wodzie, wykorzystując łodzie motorowe ZODIAK. Następnie strzelali ze środków przeprawowych do celów nawodnych oraz prowadzili strzelanie dynamiczne do celów ukazujących się. W kolejnych dniach wykonywali desantowanie ze śmigłowca Mi-17 metodą FAST ROPE po czym prowadzili działania obronne w ugrupowaniu przeciwnika.\nW toku prowadzonego szkolenia żołnierze wykorzystywali sprzęt rozpoznawczy będący na wyposażeniu podkarpackiej brygady. Dodatkowo współdziałali i posiłkowali się sprzętem 25. Brygady Kawalerii Powietrznej, 18. Pułku Rozpoznawczego oraz 2. Ośrodka Radioelektronicznego. W ostatnim etapie poligonu organizatorzy przygotowali dodatkowo dla uczestników ćwiczenie z pokonywania psychologicznego toru przeszkód tzw. „Psychola”, oraz ekstremalny, dwudobowy spływ kajakowy rzeką Pliszką. Po wykonaniu skrytego przemieszczenia, żołnierze przeprowadzili działania taktyczne na Odrze po czym zakończyli szkolenie. Wspólne szkolenia przy współudziale instruktorów z 25. Brygady Kawalerii Powietrznej, 18. Pułku Rozpoznawczego oraz 2. Ośrodka Radioelektronicznego były wielkim sukcesem dla żołnierzy 3.PBOT. W czasie szkolenia czerpali doświadczenia od najlepszych w Polsce żołnierzy wojsk operacyjnych. Tego typu szkolenia przygotowują „Terytorialsów” do działań bojowych, budują zaufanie, uczą współdziałania w zespole, jak również komunikacji, synchronizacji i uzupełniania się na poszczególnych stanowiskach służbowych. Wartością dodaną dla naszych żołnierzy było poznanie sprzętu będącego na wyposażeniu innych rodzajów wojsk. Żołnierze WOT to ludzie wykwalifikowani na różnych szczeblach przygotowania zawodowego, którzy posiadają dobre wykształcenie oraz kompetencje twarde i miękkie. 32 proc. żołnierzy terytorialnej służby wojskowej ma wyższe wykształcenie, większość z nich pracuje na stanowiskach technicznych. W strukturach 3.PBOT służbę dla narodu podjęli: prawnicy, lekarze, nauczyciele, naukowcy a także ludzie pracujący w administracji samorządowej. Nasi „Terytorialsi” po zakończeniu pełnego cyklu szkolenia w pododdziałach lekkiej piechoty, również planują przejść kwalifikacje do służby zawodowej. WOT umożliwia optymalne pogodzenie dotychczasowej aktywności zawodowej i życia osobistego ze służbą wojskową. Wstąpienie w szeregi „Terytorialsów” to oferta bardzo atrakcyjna dla wszystkich, którzy chcą realizować swoje marzenia związane z obronnością kraju. Wiele osób wybiera ten sposób pomocy w akcjach kryzysowych i wspierania lokalnej społeczności , ponieważ daje on możliwość służby ojczyźnie w pobliżu miejsca zamieszkania. Ostatnie powołania do Wojsk Obrony Terytorialnej jakie miały miejsce w miniony weekend spowodowały, że liczebność piątego rodzaju sił zbrojnych przekroczyła 10 tysięcy żołnierzy.\nm. płk. Łukasza Cieplińskiego


Anna Popek: sierpnia 2019\nWpadliśmy na pomysł, aby pojechać do Szwajcarii i zrobić tam zdjęcia. Fascynowała nas tamtejsza przyroda, która choć przecież europejska, to cechuje się wyjątkowym pięknem, intensywnością kolorów, potężnymi wysokimi górami na które można dotrzeć nawet autobusem.\nPomyśleliśmy z Tomaszem, że pokazanie strojów polskich projektantów w najpiękniejszych zakątkach Szwajcarii i zestawienie dwóch kanonów piękna może być interesujące z punktu widzenia promocji zarówno Szwajcarii w Polsce jak i Polski w Szwajcarii. Wybraliśmy trzy polskie marki. Ambasada Szwajcarii w Polsce objęła patronatem nasze przedsięwzięcie i wskazała miejsca, które słyną z uroku i są wyjątkowo malownicze.\nWyruszyliśmy więc na naszą szwajcarską wyprawę - trochę w ciemno, bo nie rezerwowaliśmy wcześniej noclegów, ale tak, jak lubię najbardziej. Niespodzianka i przygoda to coś, co nadaje podróży smak i polot. Towarzyszyła nam Magda Atkins - znakomita charakteryzatorka, która współpracuje z marką Bobbi Brown oraz z butikiem kosmetycznym Tagomago. Notabene - znajdujący się przy ul. Mokotowskiej butik to miejsce niezwykle przyjemne i świetnie zaopatrzone w nowości kosmetyczne i sprawdzone już produkty. Na podróż wyposażono mnie w „kuferek urody” w którym były podstawowe produkty pielęgnacyjne w tym krem z wyciągiem z odmiany jabłoni szwajcarskiej, która nie ciemnieje po przekrojeniu.\nPomyślałam, że na naszą wyprawę będzie jak znalazł. Zapakowaliśmy vana – a przydał się bardzo, bo mimo, że starałam się być powściągliwa w pakowaniu - to jednak było tego dużo. Wzięliśmy jeszcze leżaki, które jechały z nami przez pół Europy a wykorzystane były tylko raz. Ale za to w jakim malowniczym miejscu! Na przełęczy Nufenenpass na wysokości 2478 metrów! Swoją drogą do tego malowniczego miejsca przyjeżdżają nie tylko turyści. Spotkaliśmy tam Polaka pracującego w Szwajcarii jako kierowca, który podróżując z towarem po tym kraju czasem wybiera właśnie to miejsce, żeby zatrzymać się i napawać oczy pięknym widokiem. Z położonego tuż obok masywu St.Gotthard wypływają cztery potężne rzeki Europy - Ren, Rodan, Rheuss i Ticino. Można powiedzieć, że źródła Europy biją właśnie tam.\nWdrapaliśmy się na pobliskie skały i zrobiliśmy kilka zdjęć. Zielona suknia od Angeliki Józefczyk pasowała mi idealnie do koloru mchów porastających ogromne głazy. Chcieliśmy uzyskać efekt bliskości wręcz łączności z naturą. Skały, zieleń, wiatr i…współczesna kobieta. Wydaje mi się, że nie możemy uciekać przed naszą naturą. Gdy dotknie się dłonią skały, pod stopami poczuje się jej chropowatość i siłę, gdy wypełni się płuca wiatrem wtedy zaczynamy myśleć …o sobie. Nie o sporach politycznych, nie o sprawach obcych osób, nie o tym, dlaczego ludzie są jacy są. Zaczynamy myśleć o sobie i o przyrodzie i rozumiemy, że świat to też my. Że chcąc dobrze żyć, musimy myśleć o tym, kim jesteśmy.\nZdjęcie backstage: Fot. Magdalena Atkins\nAby pokazać jak silny jest wiatr na alpejskich szczytach wykorzystaliśmy chustę z motywami szwajcarskimi. Stąd też nazwa projektu Swiss Shawl. Chusty te projektuje mieszkająca w Zug Paulina Świątkowska, która projektowała tkaniny m.in. dla Chanel. Paulina mieszkając w Szwajcarii zauważyła, że mieszkańcy tego kraju są bardzo przywiązani do tradycji i kultury . Lubią ”swojskie klimaty” i choć są statystycznie najbogatsi na świecie - przeciętny obywatel ma majątek w wysokości pół mln dolarów (wg. Aleksander Piński w Obserwatorfinansowy.pl) preferują lokalny styl, symbole i ornamenty szwajcarskie. Trzeba powiedzieć, że Szwajcarzy sporo osiągnęli. W 1315 pokonali Habsburgów, wyzwalając się spod niemieckich wpływów, ale do wieku XIX kraj ten nie był bogaty. Zmieniło się to przed pierwszą wojną światową a obecnie jest liderem Europy i świata, jeśli idzie o dochód na głowę mieszkańca. Szwajcarzy pokazują, że nie trzeba mieć potężnych terytoriów, tylko doskonale zarządzać tym, co się ma.\nWracając do chust Pauliny - na wszystkich obecne są szwajcarskie motywy i widoki. Chusta targana wiatrem na tle alpejskich szczytów przypominała trochę żagiel i rzeczywiście nadała nowe znaczenie popularnemu powiedzeniu ”złapać wiatru w żagle”.\nPodobały nam się szwajcarskie miasteczka i pejzaże. Tym, co rzuca się w oczy jest ład i czystość. Co się na nią składa? Przede wszystkim brak reklam, tablic informacyjnych, bilbordów, wielkoformatowych ogłoszeń. Nie widzieliśmy ani jednego jadąc przez ten kraj. Być może w dużych miastach jest inaczej, ale też nie zauważyliśmy nic, co rzucałoby się w oczy. Pejzaż jest schludny także dlatego, że wokół domów panuje porządek.\nA trawa nawet wzdłuż dróg w górach jest porządnie wystrzyżona.\nCo do bogactwa- nie widać nigdzie pałaców ani bardzo okazałych posiadłości- domy były schludne, najczęściej stare - drewniane bądź drewniano –kamienne. Ładnie utrzymana zieleń stanowiła piękną oprawę dla niemal każdej posiadłości. Szwajcarzy znani są ze swojego zamiłowania do przestrzegania zasad, zwracają uwagę, gdy tylko coś odbiega od ustalonych reguł. I nie tylko turyści muszą liczyć się z uwagami, gdy robią coś nie tak- Szwajcarzy nawet sobie nawzajem wytykają nieprzestrzeganie prawa.\nW niektórych miejscach znajdowaliśmy gotową scenerię do zdjęć. Czasem tak piękną, że wyglądała jak specjalnie wybudowana scenografia teatralna z pokolorowanymi elementami. Śliczna mała dzwonnica, która miała ostrzegać przed niebezpieczeństwem albo wzywać na pomoc, piękny drewniany mostek z małym wodospadem, lazur wody i ośnieżone alpejskie szczyty. Pełnia piękna. Przywieźliśmy ze Szwajcarii ciekawe zdjęcia, sporo wspomnień, obserwacje i pomysły oraz oczywiście szwajcarską czekoladę.\nTeraz czas na przygotowanie wystawy poplenerowej. Dam Wam znak gdzie i kiedy się odbędzie. A tymczasem obmyślam już kolejna wyprawę…\nTekst - Anna Popek\nMake Up - Magdalena Atkins\nZdjęcia - Tomasz Krupa\no sierpnia 26, 2019 3 komentarze:\nEtykiety: Swiss Shawl, Szwajcaria\nKresy Kresy nas wołaja, gdy dziadkowie wspominają…\nTytuł to fragment piosenki, którą śpiewa w Mragowie mrągowski zespół „Sukces”. Zawsze, gdy słyszę śpiewny, wschodni akcent przypomina mi się moja babcia Małgorzata, która mówiła z wyraźnym wschodnim akcentem. Pamiętam, że pytałam babcię dlaczego tak dziwnie wymawia „ł”.\n- Dlaczego dziwnie? - pytała babcia, bo przecież wg niej mówiła zupełnie normalnie.\nPóźniej, studiując polonistykę dowiedziałam się, że „ ł” przedniojęzykowo - zębowe charakterystyczne jest dla mieszkańców wschodnich rubieży dawnej Rzeczypospoitej. Dzisiaj rzadko kto tak mówi, czasem jeszcze aktorzy starszego pokolenia. Moja babcia Małgorzata i mój dziadek Józef zawsze mówili mi o Lwowie, nieopodal którego mieszkali z zachwytem i tęsknotą. Kiedy wiele lat później przyjechałam na Festiwal Kultury Kresowej do Mrągowa roztopiłam się w kresowych klimatach. Cudowne głosy, stroje, twarze – inne niż w Polsce, spracowane ręce, śpiew dobiegający z różnych stron, nie tylko ze sceny i ten cudowny, przyjazny, dobry akcent wschodni – ten wileński i ten lwowski i słowa inne niż w Polsce. Mnie podobają się te, które zwykle przywozi Andzia czyli ciotka Franukowa z Wilna która prowadzę Festiwal. Zaczęło się od słowa „rozwitać się” co znaczy pożegnać się jako analogia do przywitać się. W tym roku usłyszałam nowe słowo- rozbadział się.\n-Co to znaczy? -zapytałam Andzię.\n-Tak mówi się o kimś, kto gdzieś się włóczy, marnotrawi czas, nie robi nic konkretnego - odpowiedziała. I jeszcze jedno sformułowanie- „Siadzitutaj miejsce oswobodziwszy się”- usiądź tutaj, miejsce się zwolniło. No i składnia- na Wileńszczyźnie mówi się pracował kelnerem albo pracował organistą zamiast pracował jako kelner. Ciekawe i bardziej językowo „wydajne”.\nKresy są zamaszyste, potężne, piękne. Przyroda jest tam intensywna, fantazja ich mieszkańców\nnieokiełznana, majątki były tam potężne, rezydencje stanowiły centrum świata, bo przecież wszędzie było daleko, więc należało stworzyć kompletny świat wokół siebie. W Nieświeżu np. kresowej rezydencji rodu Radziwiłłow prócz wszystkich wygód i reprezentacyjnych wnętrz był także teatr z zachowanymi do dzisiaj maszynami teatralnymi, które pozwalały na przygotowywanie spektakli teatralnych z widowiskowymi efektami.\nWróćmy jednak do Festiwalu - w tym roku na XXV Festiwal Kultury Kresowej przyjechał zespół Krakowiacy z miejscowości Abakan na Syberii w Republice Chakazji. Pokonali 6000 km i przywieźli m.in.fantastyczne tańce kozackie oraz taniec z elementami dawnych obrzędów szamańskich. Kobieta o skośnych oczach i kruczoczarnych warkoczach ubrana w białą szatę z dekoracyjna plakietką na szyi ( tzw.pogo) wykonywała taniec, który nawiązywał do obrzędów zaklinania myśliwych przed wyruszeniem na polowanie na wilki. Jak się dowiedziałam tak ubrana i ucharakteryzowana artystka - Polka naturalnie -odgrywała postać Białej Wilczycy.\nSkąd tam Polacy? Trzytysięczna grupa Polaków w republice Chakazji to potomkowie zesłańców Syberyjskich. Kresy bowiem nie maja kresów- nasi rodacy zsyłani byli w najdalsze krańce imperium i wszędzie zachowali polską kulturę i język.\nI inna sytuacja. Na Festiwal osobiście zaprosiłam trójkę młodych artystów- wolontariuszkę Centrum Kultury Polskiej i Dialogu Europejskiego Salomeę Pleteniecką oraz Wiktorię Dobrowolską i Światosława Stefiuka- dwójkę nastolatków ze wsi Tłumacz w okolicach Stanisławowa. Całą trójkę poznałam podczas jednej z wypraw, w jakich brałam udział z Kancelarią Prezydenta RP w ramach akcji Pomoc Polakom na Wschodzie. Zachwycił mnie ich śpiew, a gdy dowiedziałam się, że trzy lata temu w tej wiosce dzieci w ogóle nie mówiły po polsku, zaciekawiło mnie to tym bardziej. Okazało się, że to rodzice Wiktorii -Polacy z pochodzenia, gdy uświadomili sobie, że dzieci nie mówią po polsku wystarali się o nauczycielkę języka polskiego. Przez dwa lata nauczycielka zrobiła kawała roboty - tak nauczyła dzieci, że nie tylko płynnie mówią, ale także śpiewają. Ponadto na lekcje języka polskiego zaczęły przychodzić także dzieci ukraińskie. Wiktoria i Światosław zaśpiewali w Mrągowie „Dumkę na dwa serca” a Wiktoria dodatkowo piosenkę Anny German pt.”Eurydyki”.\nPoraz pierwszy w życiu stali na tak dużej scenie, przed wielką widownią i kamerami. Poszło im świetnie.Piosenka German przypomniała nam inne zdarzenie- otóż w 2001 roku do Magowa przyjechała młoda dziewczyna aż znad Morza Azowskiego.\nDo Mragowa jechała tydzień a na bilet dla niej składała się cała wieś. Gdy a capella zaśpiewała piosenkę Anny German pt.”Człowieczy los”. Amfiteatr zamarł.\nŚpiewała czysto, pięknie, przejmująca. Potem dopiero rozlegly się owacyjne brawa.\nPrzez te kilkanaście lat wiele się zmieniło. Ale nadal nasi Rodacy z Kresow przyjeżdżają tutaj z głęboką, szczerą miłością do ojczyzny, miłością niepodzieloną polityką i prostackimi sporami. I co ważne - z piękną polszczyzną. Przyznaję, że w naszej przestrzeni publicznej rzadko kiedy słychać ojczysty język tak piękny, bogaty, stranny. A przecież ci, którzy się nim posługują mają w swoim otoczeniu języki „ojczyzny obcej” -jak na pierwszym Festiwalu nazwał kraje w których granicach znaleźli się nasi Rodacy –także Kresowiak -Czesław Niemen.\nKoncert festiwalowy na antenie TVP 2 jutro 15 sierpnia w Święto Wniebowzięcia Matki Bożej o godz.11.00.\nEtykiety: Festiwal, Kresowa, Kresy, Mrągowo


Gotowi na przygodę życia? Podpowiadamy, co zabrać na autostop! (część 1) - blog.eastend.pl\nGotowi na przygodę życia? Podpowiadamy, co zabrać na autostop! (część 1)\n16/03/2018 Adrian Napisz komentarz\nSezon autostopowy zbliża się wielkimi krokami. Organizatorzy wyścigów, których uczestnicy zmierzają do mety na stopa, pomału ogłaszają cele wypraw. Jeśli chcesz przełamać rutynę i przeżyć niesamowitą przygodę, warto zdecydować się na taką formę podróżowania. Są i tacy, którzy pojadą stopem po raz pierwszy – dla nich będzie to prawdziwa wyprawa życia. A na taką lepiej porządnie się spakować. Zatem co zabrać na autostop?\nNajpierw kilka uwag ogólnych. Podróżowanie autostopem nie jest dla każdego. Jeśli ponad wszystko cenisz sobie wygodę, ciepłą wodę w basenie i drink z parasolką w dłoni podczas wylegiwania się na słońcu – odpuść sobie. 🙂\nPodróż autostopem to prawdziwa kuźnia charakterów. Trzeba rozmawiać z kierowcami, którzy mogliby Cię podwieźć, jako że samo stanie z kartonikiem zazwyczaj wiele nie daje (część kierowców waha się i potrzebuje dodatkowej „zachęty” w postaci zaczepienia i poproszenia prosto z mostu o podwózkę). Często zmuszeni będziemy komunikować się w języku, którym nie do końca albo w ogóle nie potrafimy się posługiwać.\nCierpliwość jest w cenie. Na niektórych stacjach czeka się na transport po kilkanaście godzin. Czasem dłużej niż jedną dobę (ok, to akurat zdarza się rzadko). Trzeba trzymać rękę na pulsie, a palec na mapie, bo jeden przegapiony zjazd albo minięcie ostatniej stacji benzynowej potrafi nas wyprowadzić z autostrady w miasto – a to oznacza kilka godzin nerwówki i desperackich prób wydostania się z powrotem na obwodnicę.\nTrzeba pogodzić się ze spartańskimi warunkami, jeśli chodzi o dbanie o higienę. Jeść, co popadnie – suchy prowiant spakowany na drogę lub hot dogi ze stacji benzynowych.\nJest też kwestia noclegów. Rozbijanie namiotu jest nielegalne, a przecież spać gdzieś trzeba. Albo więc znajdziemy kierowcę ciężarówki, który zgodzi się nas przenocować „na pace”, albo zaryzykujemy mandatem.\nDo tego można nieźle zmoknąć. Czasem trzeba przejść krótszy lub dłuższy kawałek pieszo. Poradzić sobie z obraźliwymi odmowami ludzi, którzy uznają nas za włóczęgów i potraktują jak coś wyjątkowo paskudnego przyklejonego do ich podeszwy. Będzie Cię męczyć upał, a ciężki plecak nie stanie się z czasem ani trochę lżejszy.\nNo dobra, dosyć tego namawiania. 😛 Wystarczy powiedzieć, że satysfakcja z takiego wyjazdu jest przeogromna, a pierwsza wyprawa autostopowa w życiu pozostaje w pamięci na zawsze. Poza tym (patrz: negocjacje z kierowcami) „komunikatywność” wpisana w Twoim CV przestaje być jedynie pustą frazą.\nPrzejdźmy do głównego tematu tego tekstu, czyli do naszego bagażu.\nDobra, zanim włożymy coś do plecaka, musimy mieć sam plecak. Jaki będzie odpowiedni na wyprawę autostopową?\nNajlepiej jeśli jest wodoodporny, wygodny, pojemny, a po jego otwarciu od razu zyskujemy dostęp do tego, czego szukamy.\nJeśli tylko nie podróżujesz naprawdę daleko (czyli, na przykład, poza Europę), Twój plecak nie musi być ogromny. Ważne, by mogły się do niego zmieścić rzeczy, których nie musisz wyciągać zbyt często. Wszystkie lekkie przedmioty, takie jak na przykład żywność, dobrze jest trzymać w osobnej torbie. Jak pokazuje samo życie, nawet sklepowa reklamówka da radę.\nKiedy łapiesz stopa, plecak ląduje w bagażniku, gdzie już pewnie leży sporo bagaży kierowcy – tym bardziej wskazane jest, żeby nie zajmował zbyt wiele miejsca. 😉\nOK, konkrety! Mamy 3 modele, wybierz który Ci bardziej pasuje.\nThe North Face Recon JK3\nDo dyspozycji masz 29 litrów, więc o ile nie zabierasz ze sobą połowy mieszkania – powinno wystarczyć. Dzięki profilowanym szelkom z systemem FlexVent plecak nosi się komfortowo. A wyściełany tył z kanałem biegnącym wzdłuż linii kręgosłupa daje już komfort do kwadratu.\nPlecak ma elementy odblaskowe, co przyda Ci się w podróżowaniu nocą. Oczywiście nocą możesz spać, to nawet o wiele bezpieczniejsza opcja, ale pamiętaj, że to właśnie wtedy w trasę ruszają kierowcy przemierzający naprawdę spore odległości.\nKończąc dygresję: dostajesz kieszonkę szybkiego dostępu z przodu oraz boczne kieszonki na podręczny napój. To tylko dodaje kolejne punkciki do wygody.\nA „wygoda” to słowo-klucz dla tego modelu.\nNa szczęście nie musisz znać nazwy tego modelu na pamięć, żeby cieszyć się jego funkcjonalnością w warunkach „bojowych”. To miejski plecak, ale w trasie też da radę. A to wszystko dzięki mocnej tkaninie nylonowej z wodoodpornym wykończeniem. Przed paskudną pogodą obronią Cię również wzmocnione panele dolne plecaka.\nPasy naramienne są perforowane i obszyte miękką wyściółką, a dodatkowo na tylnym panelu znajdują się kanały powietrzne, dzięki którym nie będziesz się mordować z tym modelem.\nPlecak ma na pokładzie technologię UA Storm. Oznacza to, że zachowuje wodoodporność nawet podczas największej ulewy. Na paskach ma przewiewny siatkowy materiał, a wykonany jest w 100% z poliestru.\nKolejną cechą, która wyróżnia go na tle innych prezentowanych tu modeli jest opcjonalne powiększenie pojemności głównej komory. Co jest zresztą bardzo przydatne w drodze. Wystarczy odpiąć zapinane na zamek błyskawiczny elementy z boku, a główna komora zyskuje dodatkowe miejsce na przemoknięte skarpety albo resztki chipsów na potem. Czysta proza autostopowego życia! :v\nPlecak ogarnięty, pora wrzucić coś na grzbiet.\nOgrzej mnie, ciepła bluzo\nPogoda w naszej strefie klimatycznej jest wyjątkowo kapryśna. Co za tym idzie, po upalnym wczesnomajowym dniu, późnym wieczorem może o sobie przypomnieć nie tak odległa w czasie zima. Kurtki zimówki zostawiamy w szafie. Zajęłyby za dużo miejsca i tylko by przeszkadzały. Potrzebujesz czegoś lekkiego – ale do kurtek jeszcze przejdziemy, na razie trzymajmy się tematyki bluzy.\nPoniżej znajdują się dwa modele, które spokojnie można spakować na podróż autostopem. Najpierw coś dla pań, potem panowie.\n4F H4Z17-PLD002 Czarny Melanż\n(Chwytliwa nazwa koloru, co nie?)\nCiepły polar poratuje w sytuacji, kiedy temperatura poleci ostro w dół. Prezentowana bluza wykonana jest w całości z poliestru. Cechuje ją prosty, estetyczny krój. Zintegrowany kaptur da ochronę przed chłodem, zmarznięte dłonie zawsze można wsunąć w boczne kieszenie. Mankiety i krawędzie kaptura wykończone są elastycznymi lamówkami.\nMęska bluza, którą w razie potrzeby każdy twardziel z pewnością pożyczy swojej dziewczynie, jeśli ta zapomniała zabrać swojego ciepłego polarku od 4F. W końcu nie ma to jak szczękać zębami w szczytnym celu.\nAle zakładając, że Twoja partnerka drogi spakowała się jak należy, technologia Threadborne właśnie Tobie będzie dawała miękkość, jakiej potrzebujesz. Ściągacze na rękawach i w biodrze nie wpuszczą niedobrego chłodu, żeby kąsał pod ciepłym materiałem.\nA kiedy nagle się ociepli, materiał bluzy szybko pochłonie całą wilgoć ciała i szybko wyschnie. Same plusy.\nBluza odhaczona, zajmijmy się sprawą kurtki…\nNie grzej za mocno, kurtko\nJak już wspomnieliśmy wcześniej, ciepłe kurtki z kożuchem to gruba przesada. Zwłaszcza, że podróże autostopowe w zdecydowanej większości wiodą na południe Europy, więc po dwóch, trzech dniach ogromna kurtka będzie mocno przeszkadzać. Jeśli potrzebujesz wieczorami dodatkowego ciepła prócz bluzy, polecamy folię strażacką wywróconą na tę stronę, która grzeje. Trochę szeleści, ale zrobi robotę. 🙂\nAle bluza i folia nie oznaczają, że kurtkę na podróż można sobie całkiem odpuścić. Idealnym rozwiązaniem będzie jakiś lekki model, na przykład:\nUnder Armour Cassius Clay Apollo Jacket 040\nUniseksowa kurtka, którą na pierwszy rzut oka niewprawne oko mogłoby pomylić z bluzą. Została zaprojektowana z myślą o ludziach uprawiających sport, zatem mimo że daje ciepło dzięki polarowej podszewce, cechuje ją lekka konstrukcja zapewniająca swobodę ruchów. System ColdGear zapewnia komfort termiczny nawet wtedy, kiedy temperatura spadnie poniżej zera. Na szczęście na majowym autostopie takie ekstrema się nie zdarzają, ale i tak warto być zabezpieczonym. A kiedy się ociepli i zaczniesz się pocić, kurtka błyskawicznie wyschnie dzięki systemowi transportu wilgoci.\nGóra obadana, czas włożyć na podróż jakieś buty i zająć się innymi, nie mniej ważnymi rzeczami, które ułatwią Ci życie w drodze. Ale to w następnej części, która wyląduje na blogu już wkrótce. Stay tuned!


TECHNOLOGIE / HTML i CSS / Artykuły / Czy Ty też używasz tabeli zmniejszającej oglądalność strony?\nW artykule "Rady dla biznesmenów, którzy chcą zwiększyć skuteczność swojej witryny WWW" jednym z wymienionych punktów krytycznych, na które należy szczególnie zwracać uwagę projektując serwis www jest szybkość ładowania się strony. Na tym właśnie zagadnieniu skupię się w poniższym tekście.\nCzy nie denerwuje Cię gdy wchodząc na stronę musisz czekać, aż załaduje się zawartość, a Ty w tym czasie widzisz puste okno przeglądarki? W pewnych sytuacjach właściwie nie jesteś pewien, czy strona jeszcze się ładuję, czy połączenie już zostało przerwane. Jedynym wskaĽnikiem ładowania się strony jest animowana ikona w przeglądarce lub pasek postępu wczytywania strony. A i to nie zawsze jest wiarygodnym wyznacznikiem.\nPo pierwsze, oczywiście należy "odchudzać" stronę jak najbardziej, aby skrócić czas jej wczytywania. Ale to tylko POŁOWA sukcesu. Zmniejszanie objętości grafiki, banerów, reklam itp. jest dobrym pomysłem (m.in. zwracają na to uwagę wyszukiwarki internetowe), ale przecież nie można pozbyć się wszystkiego. Strona musi mieć jakąś objętość i pewnej granicy nie przekroczysz nie tracąc jednocześnie na jakości.\nPo drugie, ważna jest odpowiednia BUDOWA samej struktury strony. Problemem jest tu schemat budowania stron używany przez wielu programistów. Schemat ten powstał ze względu na powszechność stosowania tabel i prostoty ich użycia w celu formatowania całej strony. Bardzo często strona budowana jest w taki sposób, że cała zawartość strony umieszczana jest w JEDNEJ tabeli. Taka tabela zaczyna się po znaczniku <body> i kończy przed końcem znacznika zamykającego </body>.\nWszystkiemu winna jest nieszczęsna tabela, w której mieści się cała zawartość strony. A gdyby tak Twój odwiedzający najpierw zobaczył nagłówek strony, póĽniej przygotowany przez Ciebie tekst strony, a na końcu wczytałaby się stopka? Czy nie byłoby to lepsze rozwiązanie?\nzawarto�� tabeli 1 - nag��wek\nzawarto�� tabeli 2 - cz�� g��wna strony\nzawarto�� tabeli 3 - stopka\nW e-podróżnik.pl zaplanujesz swoją podróż do Holandii . Jedynie co musisz zrobić, to wejść na naszą stronę, w okienku wyszukiwarka wpisać adres startowy i adres docelowy datę i godzinę i wybrać odpowiednia opcje podróży dla siebie.\nCzas generowania strony: 0.098 sec.


II Gminny Dzień Kobiet w Tucznej - Biała24\nII Gminny Dzień Kobiet w Tucznej\nKolejne huczne wydarzenie poświęcone w pełni kobietom w dniu ich święta. Całoroczna ciężka praca pań została należycie dostrzeżona oraz uhonorowana licznymi życzeniami, występami i pokazami.\nPunktualnie o 15 w niedzielne popołudnie Hala Sportowa Szkoły Podstawowej w Tucznej rozbrzmiała gromkimi brawami rozpoczynającymi już drugi Gminny Dzień Kobiet. Wydarzenie pod patronatem Zygmunta Litwiniuka, wójta Gminy Tuczna, z roku na rok cieszy się coraz większą popularnością, gromadząc tłumnie okolicznych mieszkańców na imprezie poświęconej wszystkim przedstawicielkom płci pięknej obchodzącym swoje święto 8 marca.\nTegoroczne spotkanie obfitowało w wiele atrakcji i niespodzianek. Po oficjalnych życzeniach złożonych kobietom przez przedstawicieli lokalnych władz i instytucji publicznych oraz pełnym serca „Sto lat” w wykonaniu wszystkich zebranych na sali mężczyzn, wszystkie panie zostały obdarzone przepięknymi tulipanami i poczęstowane świeżo upieczonymi rogalikami.\nW obliczu tak przyjemnego rozpoczęcia imprezy wszyscy z uśmiechem oglądali prezentowane przez uczniów Szkoły Podstawowej w Tucznej występy. Najmłodsi przygotowali liczne układy taneczne i pokazy muzyczne: pojawiły się znane wszystkim piosenki ludowe, jak również wykonania hitów z list przebojów ostatnich miesięcy, a także chwytający za serce układ dzieci z klas młodszych do piosenki „Mam tę moc”.\nUroczystość uświetniła niezwykle utalentowana Natalia Marczuk, wykonując kilka poświęconych kobietom utworów na stałe wpisanych w kanon popkultury. Na scenie nie zabrakło również panów pragnących wyrazić swoją dozgonną wdzięczność – liczne występy muzyczne przeplatane recytacją najbardziej olśniewających tekstów poetyckich opowiadających o wyjątkowych kobietach bawiły, lecz również rozczulały wrażliwe serca gości imprezy.\nZebrane panie bawiły się pierwszorzędnie, uraczone pięknymi życzeniami i wieloma innymi atrakcjami. Uśmiech, jaki pojawił się na ich twarzach, był właśnie tym, czego z całego serca pragniemy wszyscy życzyć im w tym wspaniałym dniu – Dniu Kobiet.\nTags: dzień kbiet Natalia Marczuk tuczna\nWycieczka do stolicy strzałem w dziesiątkę


► Azix (azytromycyna) - Medycyna Praktyczna\nCo to jest Azix?\nCo zawiera i jak działa Azix?\nKiedy stosować Azix?\nKiedy zachować szczególną ostrożność stosując Azix?\nDawkowanie preparatu Azix\nCzy można stosować Azix w okresie ciąży i karmienia piersią?\nAzix tabletki powlekane; 500 mg; 3 tabl. Ethifarm b/d\n• zakażenia skóry i tkanek miękkich: róża, liszajec, wtórne ropne zapalenie skóry; wczesne stadium boreliozy (rumień wędrujący)\n500 mg 1 raz na dobę przez 3 (całkowita przyjęta dawka wynosi 1500 mg).\nPreparat przeznaczony jest do stosowania doustnego. Tabletki należy przyjmować 1 raz na dobę, połykać w całości, można przyjmować niezależnie od posiłku.\nJak każdy lek, również Azix może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.


Finał Ligi Mistrzów w TVP1/HD – naziemna.info – Telewizja cyfrowa, Radio, Wideo online, VOD\nFinał Ligi Mistrzów w TVP1/HD\nMT 17 maja 2013 Finał Ligi Mistrzów w TVP1/HD2014-11-29T21:34:33+01:00 Oferta NTC, Telewizja Polska No Comment\nJuż w sobotę (25 maja) wielki finał Ligi Mistrzów Borussia Dortmund – Bayern Monachium. Transmisja od godziny 20:25 w TVP1/HD. Telewizja Polska przygotowała także dla swoich widzów liczne atrakcje.\nTegoroczny finał Ligi Mistrzów wzbudza wielkie zainteresowanie. Na stadionie Wembley w barwach Borussi Dortmund wybiegną trzej reprezentanci Polski: Robert Lewandowski, Kuba Błaszczykowski i Łukasz Piszczek. Telewizja Polska nadaje dużą rangę temu wydarzeniu. Transmisja odbędzie się w TVP1/HD oraz na stronie SPORT.TVP.PL.\nMecz ze stadionu Wembley skomentują: Dariusz Szpakowski wraz z byłym reprezentantem Polski Andrzejem Juskowiakiem. Studio w TVP1/HD poprowadzi Jacek Kurowski, a wśród jego gości będą: były selekcjoner Jerzy Engel oraz byli kadrowicze: Marcin Żewłakow i Wojciech Kowalewski.\nFinał będzie obsługiwany przez platformę hybrydową TVP, na której znajdą się specjalne materiały (m.in. wywiady z polskimi piłkarzami, wideoblog Dariusza Szpakowskiego prosto z Wembley), dostępne dla widzów posiadających odbiorniki z obsługą HBB TV).\nSpecjalne programy o finale na Wembley będą emitowane w TVP1/HD i TVP INFO już od poniedziałku. W piątek specjalne wydanie „Kawy czy herbaty”w Jedynce (od godziny 5:55) w całości poświęcone finałowi, które poprowadzi Maciej Kurzajewski.\nTelewizja Polska przygotowała także atrakcje dla swoich telewidzów – zorganizuje Strefę Kibica TVP i nc+, która zostanie zlokalizowana przed siedzibą TVP przy ul. Woronicza. Telewidzowie zaproszenie do tej strefy mogą wygrać w specjalnym konkursie, o którym poinformujemy w studiu podczas sobotniego meczu (18 maja) Ekstraklasy: Legia Warszawa – Lech Poznań oraz w weekendowych serwisach sportowych TVP. Konkurs rozpocznie się w poniedziałek o godzinie 12:00 na stronie SPORT.TVP.PL. Zaproszenia będzie można także wygrać podczas piątkowej „Kawy czy herbaty”.\n« TVP zaprezentowała wojewodom alarmową aplikację HbbTV