Setka Rozuma - Ex Cathedra\nMarch 4 w Kultura\nKrótko o założeniach cyklu:\n- zaczynamy od początku XVII wieku\n- 2-3 najlepsze utwory z dekady (czyli jak się uda dociągnąć do 2000 r. będzie "setka Rozuma"\n- szeroko pojęta muzyka poważna / klasyczna,\n- wybór raczej subiektywny, bez ciśnienia na wyczerpanie tematu, bardziej jako zagajenie dyskusji\n- robię to trochę na spontanie, nie mam z góry ułożonej listy.\n"Orfeusz" Monteverdiego (1607, Mantua).\n"Orfeusz" nie jest ani pierwszym znanym dziełem Monteverdiego, ani pierwszą operą. Nie jest nawet pierwszą operą, która przetrwała.\nAle jest pierwszą operą, która dzisiaj - po ponad 400 latach - broni się jako pełnowartościowe, znakomite dzieło. Ma niezłe, nieprzegadane libretto, przystępną jak na tamte czasy długość (zależnie od wykonania 1,5-2 godzin), ładne melodie, rozmaitość środków muzycznych, wspaniałą, barwną, dla nas bardzo egzotyczną instrumentację.\nMa też - czego większość oper niestety nie ma - znakomicie rozłożone proporcje między wyrazem dramatycznym i muzycznym. Czyli nie jest tak, że dla korzyści muzycznych poświęcono przekaz teatralny (jak np. w później operze neapolitańskiej), ani że dla korzyści teatralnych nie postarano się o muzykę (jak w operach Glucka).\nJeśli chcecie zacząć słuchać świeckiego Monteverdiego - nie ma lepszego utworu. Cykle madrygałów - z racji tego czym jest madrygał - mogą być dla początkujących słuchaczy dość monotonne.\nCzasy I dekady XVII wieku są względnie - czyli jak na tamte czasy - spokojne. Polacy właśnie utracili w Moskwie I Dymitra, co oczywiście zmagań nie kończy. W Hiszpanii i Austrii panują Habsburgowie, w Anglii od niedawna Karol I Stuart, a we Francji (już trochę) dłużej pierwszy Burbon. Włochy są podzielone na liczne kraje, w Mantui panuje światły ród Gonzagów.\nII. Monteverdi, Nieszpory maryjne (Mantua, 1610).\nOstatnio polecałem od czego zacząć świeckiego Monteverdiego, a dzisiaj Monteverdi kościelny. Nieszpory są niewątpliwie najlepszym dziełem kościelnym, jakie w tamtej dekadzie powstało. Są też świetnym przeglądem - w czasie ok. 90-100 minut - najważniejszych ówczesnych stylów muzyki kościelnej, czyli mamy i fragmenty chorałowe, i polifoniczne, i "stile moderno" nawiązujące do nowej muzyki Gabrieliego. Świetne melodie, znakomita instrumentacja i wreszcie to, co u Monteverdiego szczególne - balans. O ile w operze był to balans między słowem a dźwiękiem, tu jest to balans między przejrzystością nowego stylu, a kunsztowną polifonią poprzedniego. Nie ma za to ani "krzykliwości" niektórych utworów polichóralnych, ani przesadnego skomplikowania charakterystycznego dla późnych dzieł renesansowych, Gesualda, Lassa czy Byrda.\nIII. Mikołaj Zieleński, Offertoria et Communiones (1611, Wenecja)\nNasz XVII wiek był bardziej udany niż XVIII wiek, nie tylko w historii ogólnej, ale też w historii muzyki - czyli na odwrót niż na zachodzie.\nA zaczął się tenże wiek dla muzyki polskiej w Wenecji, gdzie ów zbiór został opublikowany.\nCzy jest *lepszy* od Monteverdiego, Gabrieliego czy później Schütza? Może nie, ale raczej nie jest gorszy, przynajmniej nie od całości, jak każdemu zdarzają się utwory średnie, dobre i bardzo dobre. W każdym razie zbiór ustępuje zachodnim utworom z tego czasu tylko w jednym - dziś jest prawie kompletnie zapomniany. Trudno to usłyszeć na żywo, wybór płytowy też jest ograniczony. Film, który załączam to też oczywiście tylko wybór.\nIV. Carlo Gesualdo, Responsoria na Wielki Tydzień (Venosa, 1611).\nIdziemy chronologicznie do przodu, ale w stylu się cofamy. Nowoczesny, polichóralny styl Monteverdiego, Zieleńskiego, czy Gabrieliego*, związany z bazyliką w Wenecji i dworami północnych Włoch (oraz... Polski, gdzie Zygmunt III sprowadzał włoskich muzyków), nie był wtedy jedyny. W Rzymie czy Hiszpanii ciągle rozwijano "soborową" polifonię, w północnej Europie ciągle tworzono w stylu późnej polifonii flamandzkiej. Dzieła te najczęściej ustępują XVI-wiecznym oryginałom, więc je pomijam.\nWarto jednak wspomnieć o należącym do tego "starego" stylu, ale bardzo oryginalnym Gesualdzie. Bardzo zmanierowana ta polifonia, niepokojąca harmonicznie i trudna w odbiorze. Ale na Wielki Tydzień właśnie taka pasuje jak mało która.\nGesualdo miał też fascynującą biografię, ze zwrotnym momentem przyłapania żony z kochankiem in flagranti. Należałby mu się jakiś dobry, biograficzny film, zamiast tego pseudodokumentu Wernera Herzoga.\n* nie będzie Gabrieliego w cyklu, mimo że często jest wspominany, z dwóch względów:\n- najważniejsze dzieło powstało w 1597, a cykl mamy od 1600,\n- nie ma w necie całości np. cyklu z 1615 w znośnym wykonaniu, a bez sensu dawać do cyklu utwory kilkuminutowe.\nV. Girolamo Frescobaldi, Toccate e partite d'intavolatura di cimbalo, libro primo (Rzym, 1615)\nPodałem tytuł włoski, po polsku przejdzie po prostu jako "pierwsza księga toccat na instrument klawiszowy". Muzyka ciągle jest mało znana, a godna polecenia. Frescobaldiego cenię wiele wyżej niż współczesnych mu porównywalnych twórców północnych, czy to wirginalistów angielskich, czy Sweelincka. Przewyższa ich zdolnością tworzenia ładnych melodii, które nie dają się zdominować w gąszczu polifonii. Jednocześnie zazwyczaj utwory - zwłaszcza właśnie toccaty - są pełne dramatycznego wyrazu, jak późne madrygały Monteverdiego. Nie ma już wątpliwości, że to muzyka barokowa, z właściwym patosem, uczuciem, emocjonalnością. Frescobaldi czasowo wyprzedza też wszystkich klawesynistów francuskich - to oni uczyli się od niego, zwłaszcza Froberger, który jeszcze w cyklu pewnie się pojawi.\nRok 1615 jest jeszcze względnie spokojny, nawet Rzeczpospolita nie toczy w tym czasie żadnej wojny. Wielkie zmagania, która wkrótce spustoszą i Polskę, i Europę jeszcze nie nadeszły. Cervantes właśnie wydał II tom "Don Kichota", Rubens namalował "Wenus w lustrze", a we Francji zmarła w wieku 62 lat Małgorzata de Valois, szerzej znana jako "królowa Margot".\nE, już myślałem, że Kolega zaprasza, a tu takie tam mambo dżambo.\nI jeszcze nawet nie mogę wpisać Giant Steps Coltrane'a ani Take Five Brubecka.\nTrudno, niech będzie Etiuda Leworucyjna!\nCzystą nie wiem czy mam w barku, ale zbłąkanego Forumowicza jakoś tam bym ugościł ;)\nJa tu tylko poczytać :)\nW rękopisie? ;-)\nEch, ładnie to tak trollować Koledze poważny i kulturalny wątek?\nPóźny start. Hildegarda się nie łapie.\nNajstarsze napoje to są z końca XVII wieku.\nGesualdo wyróżniłbym Sacrarum cantionum quinque vocibus Liber primus 1603 a Frescobaldi - Fiori Musicali 1635 i dodałbym Monteverdiego - L'incoronazione di Poppea 1643\nsporo rzeczy się nie łapie\nod Hildy przez ars subtilior po Ecce beatam lucem et al., w tym Gabrieli\nFascynujące jest to,że czytając to na telefonie wykonuję kilka gestów na ekranie i z kolumn płynie muzyka . I to nie w kiepskiej youtubowej jakości. Wszystko na wyciągnięcie palca.\nPróbuję coś przekleić z fejsa i mi tnie posty w połowie ... :(\nNie łapie się, bo ze średniowiecza to ciężko zebrać po 2-3 utwory z dekady. Nie "świetne" utwory - jakiekolwiek. I dwa, to kompletna egzotyka. Od Monteverdiego mamy jakąś łązcność ze "standardową" klasyką.\nNie wykluczam kiedyś rozszerzenia wątku np. o renesans, ale wcześniej - wątpię, przynajmneij w tej formie.\nDziękuję za wątek- Kolega mnie chyba telepatycznie rozczytał!\nKilka dni temu pomyślałem sobie, iż warto by bardziej zagłębić się w muzykę klasyczna i w tym celu zapytać się o repertuar jakiegoś miłośnika - najlepiej wlasnie Kolegę Rozuma na forumku.\nPosty tnie na emotikonkach, niektóre mają skróty klawiszowe odpowiadające jakimś znakom specjalnym tego forumka i ucina. Jedna z metod to wklejenie tekstu do notatnika tak żeby wyleciało wszystko co nie jest tekstem pisanym ale nie zawsze pomaga, trzeba cierpliwie usuwać emotikony.\nEch, poczciwe "Fistaszki"... taki hamerykański komiks, znaczy. Była tam taka scenka jak to dzieciaki (& pies, ma się rozumieć) leżą sobie na trawie, oglądają przepływające obłoki i komentują, z czym im się kojarzą ich kształty. Ach, ach, ę, ą: jeden widzi "Męczeństwo świętego Piotra" Caravaggia, inny "Pocałunek" Rodina, tylko tak jakby od lewej strony bardziej... a jeden chłopczyk mruczy:\n- Chciałem powiedzieć że widzę tam świnkę i konika, ale chyba zrezygnuję...\nTak mi się jakoś skojarzyło. ;)\nEdit: przepraszam, miał być XVII wiek - a to ja się nie znam:)\nRachmaninow miał dostęp do wehikułu czasu?\nNie, ale zorientowałem się sam, bez pomocy Kolegi.\nRozmawia dwóch Hipsterów\n- Lata 60-te, to była muzyka! Nie to dziadostwo, co mamy teraz.\n- Masz rację - Hendricks, Joplin, Beatlesi , Stonesi...\n- No tak, ale ja miałem na myśli lata 60-te XIX wieku...\nPodpisywem sie szystkiemy ręcamy pod tem konsztruktywnem womtkiem. Ostatnię czasę dyszkursy polityczni ino mie denerwywajo, a znowusz syfonie albosz insze mniłe bżdonkenia - uspokajajo.\nHaha ja tak Żonie mówię.\n- posłuchamy czegoś z lat 80.\n- Queen, Jackson?\n- Nie, Mozart.\nJak ktoś chce coś wrzucić nawet nie w temacie epoki, nie widzę przeszkód, przecież moje wpisy od tego nie znikną. A czemu sam daję chronologicznie? No mam powody :)\nOtóż w książkach o historii muzyki, nawet tych najlepszych, zauważyłem, że jest mocna tendencja do omawiania kompozytora po kompozytorze. Poniekąd jest to zrozumiałe, chcemy na szybko niezbędne informacje o Bachu i bach, wszystko na miejscu. Tylko że historia muzyki tak się nie działa...\nWeźmy np. Mozarta i Haydna. Zazwyczaj najpierw omawia się Haydna, bo starszy. I dostajemy w książce kolejno informacje o dajmy na to Symfonii pożegnalnej, symfoniach paryskich, symfoniach londyńskich i Stworzeniu świata. Kończymy, Haydn umiera w okupowanym Wiedniu. I dopiero potem jazda z Mozartem, omawiamy kolejno cudowne dziecko obwożone przez Europę, "małą" symfonię g-moll, Don Giovanniego, Requiem.\nA jak to było *naprawdę* po kolei?\n- cudowne dziecko obwożone przez Europę (początek lat 1760.)\n- Symfonia pożegnalna Haydna (1772)\n- "mała" symfonia g-moll Mozarta (1773)\n- symfonie paryskie Haydna (1785-86)\n- don Giovanni (1787)\n- Requiem Mozarta (1791), niedokończone i umiera w trakcie\n- symfonie londyńskie Haydna (1791-95)\n- Stworzenie świata Haydna (1799)\nOczywiście wybór tych utworów dałem przykładowy, ale celowo zestawiłem tu zwłaszcza Symfonię pożegnalną i "małą g-moll", każdy kto je zna dostrzeże podobieństwo, a wręcz inspirację. Dzieli je, co nieprzypadkowe, zaledwie ok. rok. W przeciętnej książce dzieli je większość twórczości Haydna i dzieciństwo Mozarta, chyba że ktoś wprost zrobi odnośnik.\nA i tak dałem dla prostego przykładu 30 lat z XVIII wieku, z których pamięta się dwóch klasyków, jak wejdziemy w XIX wiek to wypaczenie wyjdzie jeszcze większe.\nI też czemu zacząłem od XVII wieku? Raz, że tak wskazuje chronologia. Ale nadto jego muzykę uważam za najbardziej niedocenianą.\nKogo kojarzymy z barokiem w sztukach wizualnych? Berniniego, Borrominiego, Caravaggia, Rubensa, Velazqueza, van Dycka, Vermeera, Rembrandta. Nie uważając się za znawcę sztuki innej niż muzyka tych wymienię bez problemu z pamięci. A kogo wykształcony, ale nie koneser, wymieni z muzyki baroku? Bez wahania: Bach, Handel, Vivaldi.\nJak sprawdzimy, kiedy żyli i tworzyli wymienieni wyżej twórcy sztuki wizualnej, to wszyscy bez wyjątku w XVII wieku. A barokowa trójeczka muzyczna w XVIII, jak Bach i Handel się rodzili to Rubens nie żył już od 45 lat.\nA Thomasa Tallisa można wrzucić?\nJeszcze raz: to jest forum dyskusyjne, czyli każdy użytkownik może coś napisać, wrzucić. Nie mam z tym żadnego problemu.\nNatomiast sam będę wrzucał w porządku chronologicznym, wybrane przez siebie, z krótkim wprowadzeniem, po prostu.\nA Tallis to bardzo ciekawy kompozytor, a poza Anglią raczej niedoceniany. Ja lubię zwłaszcza jego "Lamentacje Jeremiasza".\nSzczegóły trochę inne, ale to chyba to:\nNiektórzy ludzie są geniuszami.\nNo to niech zabrzmi.\nJako skromniutkiej chorzystce, szczególnie bliskie\ni dla Autrora wątku\nVI. Samuel Scheidt, Ludi Musici (Hamburg, 1621)\nWkraczamy wreszcie do Niemiec i w lata 20. Kompozytor ten jest dziś praktycznie zupełnie zapomniany. A nieoceniony Manfred Bukofzer wymieniał go jeszcze jako jednego z 4 "wielkich S" niemieckiego baroku - oprócz niego Sweelincka, Schütza i Hermanna Scheina. Nie ukrywam, że kiedy pierwszy raz ten zestaw przeczytałem, a słuchałem muzyki także niemieckiego baroku od wielu lat, mocno mnie zaskoczył, bo tylko jednego muzykę kojarzyłem, jednego nazwisko - a dwu wcale (Scheina i Scheidta).\nZbiór "Ludi Musici" zawiera głównie utwory taneczne, właśnie ludowe z ówczesnych Niemiec. Różnica między sztuką "wysoką" a "powszechną" nie była wtedy, zwłaszcza z muzyce instrumentalnej, tak wyraźna. Przy takiej zapewne i podobnej muzyce bawili się Prażanie za "króla zimowego", którego rok wcześniej cesarskie wojska pogoniły po słynnej bitwie pod Białą Górą.\nWojnę trzydziestoletnią wymieniam nie tylko dla czysto historycznego kontekstu. Obawiam się bowiem, że spustoszenie Niemiec opóźniło tam rozwój muzyki o jakieś pół wieku.\nChciał dać Schütza, ale Kolega ubiegł.\nI dobrze, bo zacny z niego protestant.\nA skoro wojna trzydziestoletnia. Pierwsza wojna totalna w Europie.\nTo i nswixko mało znane.\nPolecam z kilku względów\nMyślałem na tym problemem trochę, bo parę osób na forumkach i nie tylko mnie już pytało "od czego zacząć". I tu jest pewien problem, bo najprościej im powiedzieć "ja zacząłem od ...". Tylko że to dla wielu ludzi może być zupełnie nieadekwatne a to z dwóch względów. Jeden oczywisty i subiektywny, po prostu to, że mnie się coś spodobało, to nie znaczy, że komuś innemu się spodoba. Zapewne z symfonii Beethovena większość melomanów wskaże na IX jako ulubioną, ja lubię ją najmniej z całego cyklu. Większość osób pewnie woli muzykę romantyczną, która przemawia do uczuć, a nie klasyczną, która przemawia do intelektu, ja wolę klasyczną.\nA drugi jest obiektywny i dotyczy nie tylko muzyki. Kiedyś sięgaliśmy po to, co było. Jakieś kasety, które były w domu, repertuar radia, w moim przypadku dość obszerny na owe czasy, ale i tak przecież ograniczony zasób płytowy wojewódzkiej biblioteki w Krakowie. Internet, który miałem parę lat później (od 2003 r.) też był inny niż dziś.\nDziś jest wszystko i to na wyciągnięcie ręki. Na yt jest muzyka wystarczającej jakości dla przyjemnego się z nią zapoznania, jasne, cd na dobrym odtwarzaczu da jeszcze lepsze brzmienie, ale to z yt nie jest złe.\nWięc ja sięgałem, po to, co było i co mnie potencjalnie interesowało. Po wysokim wyniku w olimpiadzie i bez dalszych planów zawodowych w tym temacie nie miałem żadnego "ciśnienia" na poznanie wszystkiego obiektywnie. I po kolejne rzeczy sięgałem czasem dlatego, że te, którymi interesowałem się najpierw po prostu się już wyczerpywały.\nTak podrzzucam :)\nJune 18 edytowano June 18\nVII. Dario Castello, Sonate Concertate in Stil Moderno, Libro II (Wenecja, 1629)\nJuż z tytułu widać, że nie są to pierwsze sonaty w dziejach, a nawet pierwsze tego kompozytora. Jednak jak na sonaty są bardzo wczesne. W XIX wiecznych opracowaniach można przeczytać, że pierwsze sonaty pisali Biber i Corelli (koniec XVII wieku), jak widać nie. A czym jest sonata? Na przestrzeni wieków dalibyśmy różne definicje, sonaty Beethovena mają inną budowę, skład instrumentalny i brzmią inaczej niż sonaty Corellego. Ale wspólne cechy są - utwór ma być instrumentalny, zasadniczo na niewielki skład, ma być podzielny na części i każda część ma ze względów muzycznych przypisane miejsce. Nie możemy zamienić kolejności, bo to będzie źle brzmiało. Jak w suicie tanecznej czy balecie zamienimy kolejność to nic się nie stanie, Grieg i Czajkowski w skróconych wersjach dzieł scenicznych dają inną kolejność. Schemat sonaty to w zasadzie najkrótsze wytłumaczenie większości tzw. muzyki klasycznej, poważnej.\n... czyli co ten Castello jakaś archiwistyka, pierwsze sonaty wygrzebane z XVII wiecznego lamusa, żeby historyk zobaczył sobie rozwój formy? Zdecydowanie nie. Nie polecam sonat Castella dlatego, że są stare, ale dlatego że są bardzo dobre. W późniejszych sonatach nie będziemy mieli ani tej świeżości i bogactwa melodii z czasów przedtonalnych, ani tego bogactwa barwy tamtych instrumentów, efektów echa i dźwiękowego splendoru tamtej Wenecji. Ten sam świat usłyszymy u Monteverdiego, a tu słyszymy go ubranego w pierwociny formy sonatowej i w wydaniu czysto instrumentalnym.\nTamten świat nie będzie trwał wiecznie. Wenecja politycznie utraci na znaczeniu przez rozwój "atlantyckich" potęg morskich, a muzycznie przez Habsburgów, którzy z Neapolu i Wiednia uczynią nowe muzyczne centra. W latach 20. XVII wieku ciągle jeszcze Wenecja jest szczęśliwa, ale nie jest beztroska. Mimo iż nie przelewają się tam wojska Mansfelda i Wallensteina, to od skutków wojny trzydziestoletniej nikt nie jest wolny. Wojny skutkują m. in. roznoszeniem zaraz. Dżuma, która pod koniec lat 20. wybucha w Lombardii, opisana w "Narzeczonych" Manzoniego, dotrze także do Wenecji. Dario Castello umarł na tę zarazę w 1631 r. w wieku ledwie 29 lat.\nTo wykonanie jest najpełniejsze z dostępnych na yt, niestety skład instrumentalny ograniczyli prawie wyłącznie do skrzypiec, co w tak wczesnej muzyce zawsze jest trochę fantazją wykonawcy, jak zerkniemy do nut to jest najczęściej tylko pierwszy i drugi głos, bez oznaczenia instrumentu. Zachęcam do poszukania poszczególnych sonat też w innych wykonaniach.\nDziękuję @trep i @christoph za motywacyjne przypomnienie :)\nŚredniowiecze to najwspanialsza epoka w historii muzyki. Ogromna różnorodność ośrodków, stylów, instrumentarium, wielka rozpiętość tematyki i przeznaczenia utworów. Niezmierzony repertuar, powstający w ciągu 1000 lat - i co najważniejsze, zanotowany.\nTo właśnie wówczas wykształciła się muzyka europejska, z jej teorią, notacją, instrumentarium i z najbardziej specyficzną cechą tej muzyki, jaką jest wielogłosowość. Pod względem liczby arcydzieł średniowiecze przewyższa każdą kolejną epokę.\nPrzyznam, że choć kocham muzykę średniowieczną (szczególnie włoska odmianę ars subtilior), to jednak byłbym sceptyczny co do ostatniego zdania.\nSam Graduał to ogromna liczba arcydzieł muzycznych, a przecież to tylko wąski wycinek twórczości chorałowej\nKwestia subiektywna, ja uważam, że muzyka rozwijała się, była coraz lepsza do końca XVIII wieku. Potem od romantyzmu był zjazd.\nDlatego klasycyzm uważam za najlepszą epokę, był na szczycie. Lepszy od baroku, ten lepszy od renesansu, a ten od średniowiecza. Natomiast epok dawnych nigdy nie ganię, bo każda z nich była najlepsza w swoim czasie, nic przed nimi nie było tak dobre.\nZ romantyzmem jest na odwrót. Lubię niektórych kompozytorów muzyki romantycznej, ale była gorsza od klasycyzmu. No i lepsza od muzyki XX wieku. Ale nie była już najlepszym co powstało do tej pory. Dlatego często ją krytykuję.\nJeżeli Koleżanka ma ochotę założyć własny cykl o muzyce średniowiecznej, to chętnie poczytam i posłucham, zapewne zresztą nie tylko ja.\nVIII. Girolamo Frescobaldi, Arie musicali (Florencja, 1630)\nKończymy coraz bardziej ponure lata 20. Europa jest niespokojna, wojna Habsburgów z niemieckimi wasalami coraz bardziej rozlewa się na Europę. W lipcu 1630 r. Gustaw Adolf przepływa przez Bałtyk i w okolicach Szczecina rozpoczyna marsz w głąb Rzeszy.\nWłochy pozostają jednak na uboczu tych wydarzeń, zwłaszcza te środkowe, w tym Toskania z Florencją.\nCo do wrzuconej na grupce na fejsie muzyki Hermanna Scheidta jeden z forumowiczów, nie wiem czy bardziej przewrotnie czy szczerze, wyraził się, że to "całkiem ładny pop" czy coś takiego. Nie traktuję tego jako obelgę wobec takiej muzyki, ludzie zawsze śpiewali, cieszyli się, mieli własne "piosenki" mniej skomplikowane niż współczesna muzyka religijna czy bardziej ambitna. Nie znaczy to, że muzycznie było to gorsze, nie zawsze muzyka bardziej złożona jest lepsza.\nZbiór Frescobaldiego uważam za chyba najciekawszy świecki zbiór miniatur wokalnych z wczesnego baroku (a może i z całego baroku). Charakterystyczna dla Frescobaldiego swoboda, rozmaitość środków wyrazu, nietrzymanie się formalnych schematów tworzy różnorodny zbiór, którego dobrze się słucha nawet przy dłuższym kontakcie. Niektóre wesołe, niektóre smutne, jedne szybsze, inne w umiarkowanym tempie. Czy lepsze niż późne madrygały Monteverdiego, lepsze niż opery Landiego czy Cacciniego? Lepszość trudno oceniać w muzyce, mnie się tego słucha przyjemniej.\nLat temu sporo będąc na Węgrzech zaszłam do skromnej, wiejskiej czadry, z gronem chyba stałych bywalców, co to chwilę temu wrócili z roboty w polu i przyszli na stakan wina. Nagle z ławy podniósł się gościu ok. 50 letni, wziął do rąk skrzypce i zaczął grać. Było to coś niesamowitego. Karczma z podziwem słuchała, a on grał i grał tak pięknie, że dreszcz przechodził. Wielki, wielki artysta. Spytam siedzącą obok młodą Madziarkę ( gadka po rusku, bo i oni uczyli się tego jęz. obowiązkowo), kto to jest ten wiejski grajek.\nUśmiechnęła się. - To nasz miejscowy artysta, tu urodzony. Przyjechał na urlop, w odwiedziny do swoich, z Wiednia, gdzie jest znanym skrzypkiem, profesorem konserwatorium. A dla nas po prostu swojakiem.\nNa zakończenie profesor - chłop zagrał ognistego czardasza. Do dziś mam go w uszach i często nucę.


Sylwia Korba Gracją Bocheńską 2015, Wydarzenia - Bochnianin.pl - Bochnia - Internetowy Serwis Lokalny. Wiadomości z Bochni\nSylwia Korba Gracją Bocheńską 2015\nCzwartek, 03 Marca 2016, 12:09\nNatalia Gawełczyk podbiła serca internautów\nCzytelnicy "Kroniki" zdecydowali, że tytuł Gracji Bocheńskiej 2015 trafił do Sylwii Korby, maturzystki w Zespole Szkół nr 3.\nTuż za gracją na podium konkursu znalazły się: Gabriela Kłusek i Martyna Wanicka.\nNieco inaczej swoje sympatie podzielili uczestnicy plebiscytu zorganizowanego przez portal Bochnianin.pl – najwięcej facebookowych polubień otrzymały: Natalia Gawełczyk (818), Gabriela Kłusek (707) i Martyna Wanicka (525).\nJak zawsze sympatycznemu tytułowi organizowanego od 2004 roku konkursu towarzyszyły liczne upominki od sponsorów. W tym roku, po raz pierwszy, w zestawie znalazł się karnet na lekcje jazdy konnej ufundowany przez Ośrodek Jeździecki Progres w Proszówkach.\nTradycyjnym prezentem były natomiast aloesowe kosmetyki od Centrum Forever Living Products. Restauracja „Murowianka” przekazała Gracji zaproszenie na wykwintną kolację, a w Studiu Akces na Sylwię czekało powiększone do formatu 70x100 cm jedno ze zdjęć z sesji wykonanej przez Przemysława Koniecznego do grudniowej Kroniki.\nGaleria Bocheńska ufundowała laureatce kartę podarunkową oraz bon na usługi fryzjerskie.\nGracja otrzymała także karnety do Gaja Day Spa oraz do Day SPA Ocean Urody, a także kupon od pizzerii Bazylia…\n04.03: Nowy prezes o wizji rozwoju kopalni soli\n04.03: Bochnia: Oszustki oferują zapomogi z UE\n04.03: Młode Talenty ruszą w świat?\n04.03: Dzień otwarty w Szkole Podstawowej Nr 2\n04.03: Radny: Zły stan mostku nad Babicą. Może dojść do tragedii\n04.03: Rzezawa: Dotacje dla klubów sportowych\n04.03: Muzyka w Restauracji Salina: 04-05.III - program\n04.03: Bolące stopy? Zaradzimy! Darmowe badania dla Pań\n04.03: Na Os. Panorama powstaje kolejny blok\n04.03: Bochnia: Lokal w centrum do wynajęcia\n04.03: Gotówka dostępna dla mieszkańców Bochni i okolic!\n03.03: Darmowe badania piersi na Dzień Kobiet\n03.03: Szpital Bocheński z certyfikatem\n03.03: Futsal: Z Bochni do kadry Polski U-19\n03.03: W MDK recytowali i śpiewali poezję\n03.03: Futsal: BSF U-18 wicemistrzem Polski!\n03.03: Basen. Żołnierze będą rywalizować w Bochni\n03.03: Sylwia Korba Gracją Bocheńską 2015\n03.03: Sukces: Z Gimnazjum Nr 1 do USA!\n03.03: W weekend play-offy siatkarzy\n03.03: Muzeum. W niedzielę wykład Iwony Zawidzkiej\n03.03: Ceramiczne Dialogi. Wystawa w Galerii Chełm\n03.03: Młodzi kucharze z Bochni powalczą o Puchar\n03.03: PRACA w ogródku kawiarnianym na Rynku\n02.03: Legendy Solnego Grodu: Przy zakupie książki mapa w prezencie\n02.03: Impreza charytatywna: Dzień Kobiet 4x4!\n02.03: "Program Rodzina 500+" w Gminie Bochnia\n02.03: Działki aportem dla BZUK-u. Z jednym wyjątkiem...\n02.03: Finalista MBTM na Dzień Kobiet w Salina Restaurant\n02.03: Piątek: "W objęciach węża" w DKF Maciste\nZnamy nową trasę Biegu Solnego - MAPA\nDlaczego Gmina Łapanów wzięła kredyt? - OŚWIADCZENIE\nUchwała ws. miejscowego planu "Brzeska". Radni się ośmieszyli?\nPrzemówienie burmistrza na urodziny miasta m.in. o uchodźcach i zmianie władzy w Polsce\nKoncert ukraińskich zespołów w PSP 7 w Bochni\nRęczna: Wicelider wygrał, MOSiR 17. raz przegrał


ᐉ Automatyka do bram Strzelin - cena, opinie │ OTOmistrz\nAutomatyka do bram w Strzelinie\nAutomatyka do bram → Strzelin\nNajbardziej wiarygodni wykonawcy w kategorii: Automatyka do bram w Strzelinie pracują tylko na Otomistrz\nRealne opinie naszych klientów na temat: Automatyka do bram w Strzelinie\nNajczęstsze pytania na temat automatyka do bram w Strzelinie?\nWszystko zależy od złożoności prac wykonywanych przez fachowców, w Strzelinie kwota tej usługi oscyluje na poziomie od 400 do 600 zł i jest ustalana z klientem indywidualnie na podstawie tego, z jakiego materiału będzie wykonany wybrany napęd. Dodatkowo należy pamiętać o tym, że klienci powinni zapłacić także za sam automat. Jeśli będzie on wykonany z metalu, koszt urządzenia wyniesie od 1000 do nawet 1500 zł, taniej można kupić napędy z tworzywa sztucznego: w Strzelinie kosztują w granicach 800-1300 zł.\nNajlepszym rozwiązaniem będzie wykorzystanie smaru nazywanego towotem (w sklepach można poszukać go pod nazwą smar litowy Łt-43). Są także inne skuteczne rozwiązania. Najlepsze, a jednocześnie mające przystępną cenę można wybrać w jednym ze sklepów w Strzelinie na podstawie zaleceń uzyskanych od fachowca dokonującego montażu bramy automatycznej lub pracownika sklepu.\nIle dzisiaj trzeba zapłacić za montaż napędu bramy w Strzelinie?\nCena montażu napędu bramy w Strzelinie jest ustalana najczęściej indywidualnie, jednak koszt tej usługi rzadko przekracza 700-900 zł. Cennik zmienia się, jeśli na przykład potrzebne jest dodanie funkcji automatycznego otwierania furtki lub klient zamawia montaż drogiego napędu, wymagającego stosowania drogich elementów montażowych.\nMontaż automatycznych systemów do otwierania i zamykania bram w Strzelinie\nZamówienie automatyzacji bramy w Strzelinie: dlaczego warto szukać specjalisty na OTOmistrz?\nTerminowość realizacji zleceń, przystępny cennik usługi montażu bram automatycznych w Strzelinie, zniżki dla klientów hurtowych;\nŚwiadczenie usług w Strzelinie, a także możliwość zamówienia przyjazdu fachowca poza miasto;\nSiłowniki są instalowane na bramach skrzydłowych na wąskich lub szerokich słupkach i umożliwiają ich otwieranie zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz posesji. Montując siłowniki do bram automatycznych fachowcy w Strzelinie zwracają szczególną uwagę na to, by zachować maksymalny kąt otwarcia bramy, gdyż zwiększa to wygodę jej użytkowania, a także dokładnie dobierają kable zasilające, których długość powinna wynosić minimalnie 3 metry, a także które powinny posiadać odpowiednio dobrą warstwę izolacji. Siłowniki są mocowane do słupków bramy w taki sposób, by nie przeszkadzały eksploatacji systemu, a jednocześnie była możliwa ich bezproblemowa obsługa. Dodatkowa uwaga jest zwracana na jakość połączenia siłownika z płytą sterującą bramy.\nDo instalacji w Strzelinie dostępne są różne rodzaje napędów, pasujące do bram przesuwnych i rozwieranych, a także furtek. Cena montażu napędu do bramy zależy od rodzaju napędu. Na przykład, w przypadku bramy skrzydłowej koszt usług będzie wynosił ok. 900-1000 zł, natomiast za automatyzację bramy garażowej zapłaci się już około 700-800 zł. Instalacja napędu to rozwiązanie, z którego mogą skorzystać zarówno klienci indywidualni, jak i firmy, którym zależy na wygodzie użytkowania bram automatycznych oraz ich maksymalnym bezpieczeństwie.\nMontaż automatyki bramowej w Strzelinie jest przeprowadzany zarówno w bramach jednoskrzydłowych, jak i dwuskrzydłowych. Fachowcy największą uwagę poświęcają zapewnieniu funkcjonalności systemu, wykorzystując podczas montażu nowoczesny i jakościowy sprzęt, elementy montażowe oraz dokonując bezpiecznego podłączenia bramy do źródła zasilania prądem. Mechanizm do bramy jest wybierany na podstawie wymagań klienta, po dokładnym opracowaniu planu całego ogrodzenia.


Darmowy Gamos - wsparcie dla warsztatów LPG | gazeo.pl\nMając na uwadze obecną sytuację związaną z pandemią koronawirusa i wychodząc naprzeciw potrzebom rynku, gazeo.pl oferuje na promocyjnych warunkach dostęp do systemu Gamos. Na czym polega promocja? O tym w artykule.\ngazeo.pl - 13 lat z branżą LPG\nPortal gazeo.pl aktywnie wspiera branżę LPG już 13 lat. Nie zapominamy o swej roli także teraz, w okresie pandemii, kiedy to wsparcie jest szczególnie istotne.\nPandemia zaskoczyła wszystkich, także branżę LPG. Zdajemy sobie sprawę, że niektóre warsztaty borykają się z wieloma problemami wynikającymi pośrednio lub bezpośrednio z obostrzeń sanitarnych. Każde z podejmowanych przez władze działań w jakimś zakresie odbija się na gospodarce, także na działalności warsztatów związanych z sektorem LPG. Z pewnością nie przyczyniają się one do zwiększania ruchu w warsztatach zajmujących się montażem i obsługą samochodowych instalacji gazowych. Dlatego konieczne jest podjęcie konkretnych działań i wdrożenie odpowiednich narzędzi.\nGamos to narzędzie dla warsztatów pozwalające w kilku prostych krokach wysłać do klienta zainteresowanego montażem instalacji LPG wycenę takiej usługi. Wycena konkretnej kompletacji trafia do niego w bardzo przystępnej formie z wyspecyfikowanymi elementami instalacji, kosztami montażu, potencjalnymi oszczędnościami (okresem zwrotu poniesionych nakładów) i wieloma innymi cennymi z punktu widzenia użytkownika informacjami podanymi w bardzo czytelnej i atrakcyjnej formie graficznej. Wycena taka jest generowana elektronicznie i w takiej postaci otrzymuje ją klient (można ją oczywiście wydrukować).\nIntensyfikacja działań w okresie pandemii\nWydaje się, że w tej trudnej sytuacji trzeba wykorzystywać wszelkie możliwości, które potencjalnie mogą przyczynić się do zwiększenia popularności LPG jako paliwa silnikowego, a co za tym idzie także zwiększenia ruchu w warsztatach montujących samochodowe instalacje gazowe.\nWielu producentów w różny sposób i z różną aktywnością angażuje się takie działania prowadzone na naszych wirtualnych łamach. Niestety są pojedyncze przypadki rezygnacji z takich działań. Nie jest to jednak dobra droga. Każdy z nas odczuwa trudy związane z pandemią. Z pewnością jednak wspólnie ten czas można przetrwać bardziej efektywnie.\nJak już pewnie zauważyliście niektóre firmy w tym trudnym czasie bardzo prężnie wraz z nami działają na polu propagowania LPG jako ekologicznego nośnika energii, np. firma Landi Renzo Polska czy marka STAG. Wspominamy o tym, ponieważ takie zaangażowanie zasługuje na wyrazy wielkiego uznania. A przecież nie są to jedyne działania obu firm. Równie intensywnie wspierane także sieci warsztatowe.\nKierowcy także intensyfikują swoje działania w okresie pandemii\nTrzeba pamiętać, że od momentu zainteresowania się adaptacją samochodu na gaz do umówienia się często mija kilka tygodni, a nawet miesięcy. Wielu użytkowników samochodów z pewnością w tym trudnym czasie ograniczonej aktywności planuje swoje działania na czas po pandemii. To doskonały moment na przeszukiwanie internetu, uzupełnianie wiedzy i na rozważania na temat montażu instalacji gazowej, a także dokonanie jej wyceny. Wydaje się zatem, że warsztaty korzystające z Gamosa mogą w tym okresie mieć znacznie więcej zapytań o takie wyceny.\nPromocja - darmowy Gamos do Świąt\nJako portal gazeo.pl wspierający branżę LPG przyłączamy się do działań wspomagających skierowanych bezpośrednio do warsztatów.\nDo Świąt Bożego Narodzenia, dla wszystkich chętnych warsztatów,\noferujemy bezpłatny dostęp do systemu Gamos, który jest narzędziem\ndo wykonywania wycen samochodowych instalacji gazowych.\nNiespodzianka dla warsztatów korzystających z Gamosa\nDla warsztatów, które korzystają z systemu Gamos mamy spacjalny prezent - niepodziankę. Jest nią... Nie powiemy. Chętnych do jej otrzymania zachęcamy do kontaktu z Opiekunem Gamosa. Wszystkie niezbędne informacje poniżej.\nSzczegółowe informacje związane z promocją Gamosa\nDarmowy dostęp do systemu Gamos będzie oferowany przez najbliższe 2 miesiące. Szczegółowych danych dotyczących promocji udziela Opiekun Gamosa pod numerem telefonu 609966103 i poprzez e-mail: gamos@gazeo.pl.\nChcesz wiedzieć jaka instalacja LPG jest odpowiednia do Twojego samochodu i ile ona kosztuje?\nZamów wycenę na stronie


841 - 860 z 3,122\nostryduecik, 22 lata\nNiunia, 22 lata\nNiebezpieczne połączenie ostrej suki z temperamentem i niewinnego słodkiego kociaka, dodaj gazu lub od razu wychamuj.\nMajeczka, 35 lat\nJeżeli masz ochotę na wyrafinowany seks oralny, najlepiej w pozycji 69 i chcesz poczuć co potrafi mój zwinny języczek, zadzwoń i umów się ze mną. Uwielbiam seks pod każdą postacią. Jestem atrakcyjną kobietą, o ponętnych rubensowskich kształtach i pięknym jędrnym biuściku piąteczce, za którym tęskniesz skrycie, która wie czego chce i wie, jak rozpalić i zaspokoić nawet najbardziej wymagającego kochanka. Spotkanka tylko w hotelu, moja oferta jest tylko dla dojrzałych, kulturalnych i hojnych Gentlemenów bez problemów finansowych. Znam trochę język angielski. Namiętne buziaczki.\nMam na imię Monika. Superatrakcyjna dziewczyna z Warszawy zaprasza Panów na prywatne spotkanie. Czekam w moim mieszkanku, mogę także dojechać do Ciebie.\nJestem bardzo ładną dziewczyną o młodym, jędrnym ciałku, ładnych oczach i słodkich ustach. Mam 28 lata i niebanalną urodę, wiec spotkanie ze mną na pewno Cię nie rozczaruje. Lubię sex i mogę Ci zagwarantować, że potrafię czerpać z niego wiele także dla siebie. Jestem namiętna i wrażliwa. Mam 170 cm wzrostu, ważę 55 kg, ładny biuścik C(3). Zapewniam miłą, ciepłą, erotyczną atmosferę i dyskrecję. Zapraszam gorąco.\nMam na imię Wika. Jestem zmysłową, namiętną dziewczyną o bardzo długich kasztanowych włosach, niebieskich oczach, kształtnej pupci i wąziutkiej sam wiesz co. Preferuję sex francuski, klasyczny, pocałunki ,masaż, zabawki. Pochodzę z Ukrainy, więc mój akcent nie powinien Ciebie zdziwić, gorąco zapraszam, absolutnie prywatnie.\nPuszysta kotka zaprosi Cię do swojego apartamentu na Mokotowie w którym spelni Twoje najśmielsze fantazje. Jestem młodziutka mam jędrne ciałko śliczną buzię i piękne duże piersi. Nie będziesz narażony na żadne niespodzianki w stylu dopłat, fotki autentyczne, bądź moim Gościem.\nUwielbiam seks pod każdą postacią, jak wyglądam widzisz na moich aktualnych fotkach. U mnie nie czekają Cię żadne dopłaty. Moje trzy słodkie dziurki czekają na Ciebie. W tej chwili nudzę się i czekam na Twój telefon.\nKasia & Tina, 42 lata\nZapraszamy na ekscytujące erotyczne spotkanie z naszym udziałem (42 i 25 lat)Obie bardzo namiętne i kochliwe, uwielbiające sex francuski (w obie strony) rozpalimy Cię do czerwoności. Zapewniamy dyskrecję, higienę oraz 100% rozkoszy. Zadzwoń skarbie, czekamy na Ciebie. Tymczasem namiętny całusek.\nMona, 22 lata\nAtrakcyjna i wyjątkowo ponętna, wysoka (176 cm) blondyneczka ze ślicznym biuścikiem i pięknymi bioderkami. Zaprasza Panów na namiętne sex - spotkania. Gwarantuję Ci Skarbeczku 100% dyskrecji i satysfakcji.\nwitam oferuje masażyk bardzo odprezajacy zapraszam cieplutko .\nPragniesz miło spędzić czas, zrelaksować się i zapomnieć o troskach dnia codziennego ? - doskonale trafiłeś. Atrakcyjna, spontaniczna i miła dziewczyna oferuje w swoim kameralnym lokalu w Warszawie miłe towarzystwo oraz wspaniałą atmosferę, więc jeśli jesteś zainteresowany i chcesz przeżyć ze mną wspaniałe chwile, zapraszam.\nCalineczka, 25 lat\nCzy zaspokoisz mój nieokiełznany temperament? Jestem taka mokra i gorąca. Chce poczuć jak zawładniesz mną bym ja mogła pokazać Ci ósme wrota raju. Uwielbiam, kiedy spływasz po mym ciele, kapiesz z mych warg. Weź mnie w każdy możliwy sposób zajmij się moją niedopieszczoną szparką. Moja druga dziurka jest również zawsze gotowa i czeka na zaspokojenie. A co powiedziałbyś na pissing? Możesz już czuć mój języczek na swoich klejnotach.\nHej , mam na imię Ola , chce wkroczyć do świata seksu i poznać jego wszelkie tajniki , chcesz zostać moim nauczycielem ? Zapraszam.\nMam na imię Wiktoria. Jestem szczupłą zadbaną, reprezentacyjną blondyneczką oferuję swoje towarzystwo. Jest to całkowicie prywatna oferta więc zapewniam ciszę i pełną dyskrecję.


czytanie w piwnicy: Z fiatem jej nie do twarzy. Justyna Bargielska, "Dwa fiaty"\nZ fiatem jej nie do twarzy. Justyna Bargielska, "Dwa fiaty"\nJustyna Bargielska tak pisze w komentarzu na stronie Marka Trojanowskiego „HISTORIAMOICHNIEDOLI.PL:\nW pierwszych słowach mojego listu chciałabym powiedzieć, że strata ciąży, a raczej próba zrozumienia tego wydarzenia, była powodem, dla którego napisałam większość z tych wierszy i nie będę tego ukrywać, bo nie. Ale to nie znaczy, że jak ktoś nie przeżył pewnych rzeczy, to nie ma w tej książce czego szukać. Każdy przeżył jakąś stratę, której nie rozumie, tak sądzę i może z pożytkiem skorzystać z czyjejś, w tym przypadku poetki Bargielskiej, opowieści o niezrozumiałej stracie. Ufam, że tak to działa, ponieważ traktuję literaturę jednak przedmiotowo.\nChodzi o wiersze w książce „Dwa fiaty” wydanej w Poznaniu w 2009 roku. O co chodzi? Zdaje się, że Trojanowski pytał rok temu o to, czy poetka potrafi sobie wyobrazić tragedię straty dziecka, bo kobiecie, która je straciła wystarczy to doświadczenie. Poetka, mogąc sobie to wyobrazić (lub nie mogąc), próbująca przekazać wierszem to wyobrażenie, musi liczyć się z tym, że będzie bardzo trudno. Kobieta, która ma takie doświadczenie, przypomnijmy, że to kobieta-poetka, też musi liczyć się z tym, że takie doświadczenie trudno jest oddać słowami.\nMarek Trojanowski w swojej recenzji pyta:\nPytanie, które się pojawia w trakcie lektury tomiku Dwa fiaty – dlaczego Bargielska jako poetka rezygnuje z prostoty przekazu? Dlaczego komplikuje tekst i sens tam gdzie w grę wchodzą elementarne uczucia? Dlaczego w miejscu, w którym powinny być emocje, ścisk w gardle, tam gdzie powinna być reakcja kobiety, która na prośbę koleżanki zamiast porodu filmuje urodziny sinego trupka, są kolejne męczące wskazówki rozszerzające pole interpretacji w nieskończoność? Dlaczego Justyna Bargielska w tomiku Dwa fiaty stara się za wszelką cenę być – jak to ujął Biedrzycki Miłosz – „najbardziej wyrazistą” i „najbardziej oryginalną” polską poetką? I w końcu: dlaczego w tomiku Dwa fiaty zabrakło przede wszystkim kobiety (…)\nPrzyznam, że ja po przeczytaniu tej książki rok temu nie odniosłem żadnego wrażenia, odłożyłem ją na półkę i tak już została tam niepożądana przez nikogo. Dwa wiersze pamiętam jednak do dziś, nie będę dociekał dlaczego właśnie te, ale później do nich wrócę. Dopiero niedawno, kiedy natknąłem się na teksty o tej książce, postanowiłem ją odszukać. I to jest, poniekąd, odpowiedź na pytanie Marka Trojanowskiego. Poetka chyba nie dała rady pisać o stracie ciąży otwarcie, wobec tego podjęła próbę szukania jakiejś drogi od flanki. Czy coś z tego wyszło? Przyznam, że wiersze robią wrażenie dziś, pewnie dlatego, że patrzę na nie jako na próbę oddania konkretnego problemu. Pewnie dlatego, że szanuję sobie, powiedzmy nawet-heroizm, zmagania się z takim tematem, nawet jeśli to pisarstwo terapeutyczne.\nTo nie jest pierwszy tomik poezji, który mówi o śmierci. Ten temat klei się do wszystkich autorów i kwestią jest zazwyczaj gustu, wrażliwości czytelnika, który sposób pisania o niej pozostanie w głowie dłużej niż trzy zdrowaśki.\nByć może Trojanowski słusznie chciałby widzieć Justynę Bargielską płonącą ogniem emocji. Może poetka, która pisze o stracie ciąży z flakami na wierzchu będzie bardziej przekonująca. Cóż, ja też wolę poezję wymiotującą emocjami, ale w wierszach Bargielskiej, może nie we wszystkich, doceniam to, że potrafi o, nazwijmy to tragedią, dramacie straty dziecka pisać idąc dalej, dużo dalej, dotykając nie tylko tego, co tu i teraz. W książce tej jest wiersz, który pamiętam sprzed roku.\nPo co to myć, jak zaraz znowu będzie brudne,\nmówi deszcze. Bóg dał, ale po co Bóg wziął, lecz dlaczego?\nJeszcze nie skończyły płakać kobiety, a już trzeba zacząć pytać.\nNie poznać nikogo z tych wspaniałych ludzi,\nnie przeżyć z nimi tych popołudni, nie usłyszeć tych słów,\nstać tam, gdzie się wtedy stało, jeśli akurat padało,\nstać w deszczu – bylebyś nie umarł.\nTo jest najdokładniej to, o co nie należy prosić.\nI wiersz następujący zaraz po „Zebrze”:\nZ ulicy przez okno widzę, jak mama stoi przy zlewie\nw płonącym domu, sama płonąc od dobrej chwili,\nniedużo z niej zostało, właściwie sam profil. Minie trzydzieści lat\ni moja córka będzie przez okno z ulicy\npodglądać jak płonę w płonącym domu. Nawet nie wiem,\nczy będzie już wtedy wiedzieć, co podgląda.\nZrobiłam miejsce na śmierć w swoi życiu,\nodchyliłam kołdrę, koszulę, odemknęłam klatkę żeber.\nNie miałabym miejsca dla nikogo z was, gdybym nie zrobiła\nmiejsca śmierci. Póki nie zrobiłam miejsca śmierci,\ndla nikogo z was nie miałam miejsca, nie łudźcie się.\nOtwieram orzech i znajduję prochy myszki,\nmęża i dzieci, swoją nagrodę, swoje potwierdzenie.\nJeśli ktoś kto nie czytał tomu „Dwa fiaty” ( nie zadam sobie trudu odpowiadania na pytanie, co tytuł ten oznacza, wydaje mi się zupełnie nic nie znaczący ), zapyta: „Warto przeczytać?” Odpowiem: Warto. To ciekawie napisane wiersze, w których poetka językiem jak nożem odkraja przed nami kolejne kromki swojej tragedii, pokazując, o jak skomplikowanej strukturze wypiekła chleb.\nJustyna Bargielska, „Dwa fiaty”, Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Centrum Animacji Kultury, Poznań 2009.\nAutor: Marcin Włodarski o 04:03\nEtykiety: dwa fiaty, FSO, Justyna Bargielska, WBPiCAK\nMagda Gałkowska piątek, 04 lutego, 2011\npotrafiłby Pan opisać własne wrażenia z lektury, bez protezy w postaci Trojanowskiego?\nMarcin Włodarski piątek, 04 lutego, 2011\nByłoby trudno. Poszukałem tej książki po przeczytaniu kilku uwag na jej temat, nie tylko Trojanowskiego. Jak napisałem, rok temu odłożyłem ją. No, różne są powody, dla których książkę odkładamy, jak i z różnych powodów do niej wracamy.\nJeśli protezą nazywa pani narzucony kierunek interpretacji, że to książa o śmierci nienarodzonego dziecka, to przyznam, że warto czytać ją bez tej protezy.\nJustyna to świetna poetka, napisała o tym, o czym wiele kobiet nie miałoby odwagi napisać. Wychodzę z założenia, ze mimo wszystko warto zmierzyć się z każdą książką indywidualnie, nawet jeśli wydaje nam się, że niewiele rozumiemy, albo nawet zgoła nic - warto powalczyć. Cudze opinie są tylko cudzymi opiniami, a czy nie o to chodzi w poezji, żeby ją przeżyć dla siebie?\nPrzede wszystkim o to chodzi. Książka Justyny Bargielskiej jest jest, dla mnie, przykładem na to, że może coś w książce umknąć, z jakiegoś powodu-chwilowego często, zostanie odłożona i musi minąć trochę czasu, by z błahego nawet powodu po nią sięgnąć.\nWiersze Bargielskiej czytane bez "protezy" nabierają szerokiego znaczenia, no, ale trzeba je czytać.\nAnonimowy sobota, 18 czerwca, 2011\nEcho z Susza. Philosopher.\nRoman Honet, "Piąte królestwo". Piwniczne księstwo...\n"Romeo i Julia" w PKPzin kiedyś tam\nCharles Bukowski, "Fragmenty winem poplamionego no...\nNie osłabia, wzmacnia. Grzegorz Kwiatkowski, "Osła...\nFacet z sześcioma wierszami. Wywiad z Piotrem Gajd...\nMaciej Gierszewski, "Luźne związki".\nPiotr Gajda, "Zwłoka". Lizanie brudnych ścian.\nZ fiatem jej nie do twarzy. Justyna Bargielska, "D...\nMarcin Perkowski, "Czarne / białe z odcieniem".


Blachodachówki | Kolbis\nBlachodachówka to forma pokrycia dachowego nadająca się do niemal każdego rodzaju dachu. Posiada kształty przypominające do złudzenia klasyczne rodzaje dachówek, łącząc przy tym estetyczny wygląd, wysokie walory użytkowe oraz atrakcyjną cenę. Wysoka precyzja wykonania oraz funkcjonalność dają maksymalny komfort oraz bezpieczeństwo użytkowania pokrycia dachowego.\nBlachodachówka jest jednym z najlżejszych materiałów, dzięki czemu umożliwia najszybsze ułożenie pokrycia dachowego. Jej atutem jest także produkcja w arkuszach o różnych długościach oraz w niektórych przypadkach w panelach ograniczających ilość odpadów do minimum.\nBlachodachówka sprawdza się w budownictwie jedno i wielorodzinnym, a także w budynkach gospodarczych i obiektach sakralnych. Przy renowacji starych budynków nadaje im wyrazistego charakteru nawiązując do tradycji oraz nie wymaga poważnych zmian w konstrukcji więźby. Nowe dachy pokryte blachodachówką prezentują się nowocześnie i stylowo.\nDo produkcji pokryć dachowych stosuje się blachy stalowe oraz aluminiowe wytwarzane przez wiodących producentów stali. Wsad stalowy posiada powłokę cynkową o określonej normami ilości, min. 275 g/m2, co zapewnia „zabliźnianie” się cynku na krawędziach ciętych. Dodatkowo blachy zabezpieczone są z obu stron powłoką lakierniczą, które składają się z kilku warstw o odrębnych właściwościach.


Gospodarka • Strona 34 z 35 • DGL News\nCategory: Gospodarka (page 34)\nSprawdzają rurociąg w parku\nOpublikowano: 2019-04-03, 15:30 Aktualizacja: 2019-04-03 Dodał/a: Rafał Mucha\nPracownicy PWiK rozpoczęli wczoraj oczyszczanie rurociągu w parku przy ul. Budowlanych.\nCzytaj dalej “Sprawdzają rurociąg w parku”…\nBudowa nowego ronda w przyszłym roku\nOpublikowano: 2019-04-03, 13:52 Aktualizacja: 2019-04-03 Dodał/a: Rafał Mucha\nGmina Miejska Głogów wybuduje rondo na skrzyżowaniu ul. Wojska Polskiego i Piłsudskiego.\nCzytaj dalej “Budowa nowego ronda w przyszłym roku”…\nPracodawcy i osoby poszukujące pracy spotkali się na targach\nOpublikowano: 2019-04-03, 10:30 Aktualizacja: 2019-04-03 Dodał/a: Daria Jęczmionka\nPodczas targów wymieniane były maile i telefony oraz umawiane były terminy pierwszych rozmów kwalifikacyjnych. Zobacz kogo najczęściej szukali pracodawcy.\nCzytaj dalej “Pracodawcy i osoby poszukujące pracy spotkali się na targach”…\nUmowa na budowę bloku komunalno – socjalnego podpisana\nOpublikowano: 2019-04-02, 14:30 Aktualizacja: 2019-04-02 Dodał/a: Rafał Mucha\nPrezydent Głogowa podpisał dziś umowę na budowę nowego bloku mieszkalnego na ok. 100 mieszkań. Budynek będzie mieścił 104 mieszkania – 30 lokali socjalnych oraz 74 lokale komunalne. Wykonawcą jest konsorcjum firm z Leszna, które wygrało przetarg.\nCzytaj dalej “Umowa na budowę bloku komunalno – socjalnego podpisana”…\nBędzie dofinansowanie na TBS 17?\nOpublikowano: 2019-04-02, 08:00 Aktualizacja: 2019-04-02 Dodał/a: Rafał Mucha\nWniosek o finansowanie kolejnej inwestycji TBS został złożony w ubiegłym tygodniu w BGK.\nCzytaj dalej “Będzie dofinansowanie na TBS 17?”…\nOpublikowano: 2019-04-01, 12:00 Aktualizacja: 2019-04-01 Dodał/a: Daria Jęczmionka\nNa targach zaprezentuje się 14 zakładów pracy, które zadeklarowało ponad 200 nowych stanowisk pracy. Warto wziąć ze sobą CV.\nCzytaj dalej “Głogowskie Targi Pracy”…\nZmienią się przepisy dotyczące lokali komunalnych\nOpublikowano: 2019-04-01, 09:45 Aktualizacja: 2019-04-01 Dodał/a: Daria Jęczmionka\n21 kwietnia wchodzą w życie nowe przepisy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego. Wyjaśniamy co to oznacza dla lokatorów mieszkań komunalnych. Do tej pory umowy najmu lokali mieszkalnych (komunalnych) zawierane były na czas nieokreślony…\nCzytaj dalej “Zmienią się przepisy dotyczące lokali komunalnych”…\nOpublikowano: 2019-03-27, 10:14 Aktualizacja: 2019-03-27 Dodał/a: Rafał Mucha\nCzytaj dalej “Terenowe Biuro Paszportowe w Głogowie!”…\nOpublikowano: 2019-03-27, 08:00 Aktualizacja: 2019-03-27 Dodał/a: Rafał Mucha\nDziś o godz. 16 odbędzie się sesja Rady Miejskiej w Głogowie.\nCzytaj dalej “Sesja Rady Miejskiej”…\nOpublikowano: 2019-03-22, 08:00 Aktualizacja: 2019-03-22 Dodał/a: Rafał Mucha\n« Poprzednia strona 1 … 32 33 34 35 Następna strona »


Pomoc w terenie 1\nRC Fun 1\npolski offroad 1\nrajd nieustający 1\nOffroad w Wiśle\nFilm i fotorelacja z wycieczki do Wisły. Zobaczcie jak dobrze można spędzić weekend na offroadowej jeżdzie na Podbeskidziu.\nZabawa w off-road to wyścig zbrojeń. Modyfikacje samochodu, noce i dnie spędzone w garażu, szukanie części, ustalanie co tak trzeszczy i stuka. Jest to większa część off-roadowej zabawy, ale nie jej cały obraz. Przygotowania samego samochodu jest kluczowe, ale trzeba też zabrać ze sobą właściwy szpej, czyli akcesoria pomocnicze.\nNasze pierwsze zmagania z piaszczystym torem w Bukownie zakończyły się spalonym sprzęgłem i podrażnioną ambicją. Czy tym razem udało się dotrwać do końca?\nŚląsk, Bielsko-Biała Podbeskidzie i okolice.\nGrzegorz Ścieszka, +48 781599463.\nSuzuki Samurai, winda, i inne graty (zblocze, trapy, klucze, kinetyk, taśmy, itp).\nW miarę możliwości pomoc w organizacji części do Suzuki.\nWyrowisko to taka impreza, podczas której największą frajdę sprawia zbieranie pieczątek. Jest ich sporo i sposób ich zdobywania jest bardzo zróżnicowany - dla każdego coś trudnego.\nNie zdobyliśmy ani jednej. Rajdy Sasquatch Team w tym sezonie to istna sinusoida.\nSasquatche to rodzina off-roadowych hominidów grasująca w lasach Podbeskidzia. Przemieszczają się za pomocą zielonego Suzuki Samurai, z rocznika 1996. Celem ich egzystencji jest mierzenie się z żywiołami i własnymi słabościami. Cechuje je szczególne zamiłowanie do smaru i błota. Potrafią posługiwać się prymitywnymi narzędziami by wydostać się z pułapek w trudnym terenie.Są wytrwałe i charakterne.\nNie dokarmiać. Nie drażnić\nŚląsk, Bielsko-Biała, Podbeskidzie i okolice,\nGrzegorz Ścieszka: +48 781599463\nNasz zielony bolid to Suzuki Samurai 1.3 KAT z 1996 roku. Zdecydowaliśmy się go przygarnąć ze względu na cenę, zwrotność, dobry stan techniczny.\nWedług legendy, poprzedni właściciel był sędziwym Niemcem, który posiadał chatkę w górach. W weekendy podjeżdżał wypasionym sedanem pod posesję, parkował samochód i przesiadał się do Samuraia by dostać się na górę. Już na górze, czasami dowoził Samuraiem drewno do kominka. Po wszystkim zjeżdżał sobie dostojnie w dół i z powrotem przesiadał do sedana. W związku z tym, Samurai pomimo metryki, za wiele się nie najeździł.\nWzięliśmy go z dobrodziejstwem inwentarza, czyli z odrobiną rdzy, małą dziurą w podłodze, nadkolami do wymiany i resorami do regeneracji. Dopiero zaczynamy go modernizować i dopieszczać, ale mamy ambitne plany rozruszania tego prawie 20-letniego seniora.\nStare sprzęgło - po kilku rajdach\nRozrusznik po demontażu skrzyni biegów\nSkrzynia biegów po demontażu\nSuzuki Samurai po upgradzie\nUpgrade Etap I\nUpgrade Etap II\nBądź na bieżąco z Sasquatchami. Zapisz się do newslettera.\nMaksymalnie 3 maile w miesiącu. Same niespodzianki.\nWasze adresy mailowe są przechowywane w norze, w ciemnym lesie i nikt nie ma do nich dostępu.\nSasquatche mówią 'Aargh!'


Flex 2: Wybory do Rad Fundacji Symbian 2010\nWybory do Rad Fundacji Symbian 2010\nW skład Rad Fundacji Symbian to osoby które mają wpływ polityczny na to jak będzie rozwijał się Symbian. Procedura i wyłanianie tych rad to dość trudna lektura dokumentu Symbian Foundation Council Charters. Zasady wyborów opisano w tym dokumancie\nW Fundacji Symbian są 4 rady:\nRada "Feature and Roadmap Council" - jej zadaniem przyjmowanie propozycji od innych donośnie rozwoju Symbiana i koordynowanie zadań odnośnie platformy Symbian i ustalanie mapy rozwojowej dla Symbiana w najbliższych latach. Członkowie rady spotykają sie na telekonferencjach albo na całodniowych konferencjach. O aktywności rady można poczytać na wiki\nRada "Architecture Council" - jej zadaniem jest ustalanie technicznych aspektów rozwoju Symbiana, podejmują decyzje o architekturze Symbiana i poddają ewalucji nowe rozwiązania dla Symbiana a także decyzje co do rozwijaniu narzędzi dla programistów. O aktywności rady można poczytać na wiki\nRada "User Interface Council" - jej zdaniem podejmowanie decyzji co do wyglądu interfejsu użytkownika i jak tworzenie wskazówek odnośnie doświadczeń użytkownika z korzystania z platformy Symbian. Poczynania rady można sledzić na tej stronie wiki\nRada "The Release Council" - koordynuje działania w zakresie tworzenia wersji Symbiana i ich pakietów oraz narzędzi. Efekty działań tej rady można śledzić na tej stronie wiki\nSkład rady Feature and Roadmap Council to\nSzefem jest: Ian Hutton, Symbian Foundation\nAT&T - Greg Wong i Herman Chien\nFujitsu - Taisuke Inoue\nNokia - Jonas Hasselberg i Pia Vuorela\nNTT DoCoMo - Masa Sumita i Motoya Miyauchi\nOrange - Frederic Dufal i Mark Sage\nQuIC - Mike Stefanick i Jim Callanan\nSamsung - David Stacey i Stephen Storer\nSony Ericsson Mobile Communications - Eva Jönsson i Hironobu Arima\nST Ericsson - Enrica Filippi i Joel Bielle\nTelefonica - Alfonso Fernandez i Daniel Coloma\nTexas Instruments - Frederic Blesser i Sonia Ferrante\nVodafone - JC Theard i Stephen Packer\nW wyborach 2010 startowali (4 pierwsze osoby przeszły)\nAlfonso Fernández i Daniel Coloma (Telefónica)\nMark Sage i Rafel Uddin (Orange / France Telecom)\nKai Juusola i Leena Väänänen (Elektrobit)\nWolfgang Bau i Petr Smrž (Deutsche Telekom Ag)\nJani Turpeinen i Sandeep Chandak (Sasken Communication Technologies Ltd)\nZaiguo Zhu i Hongqi Dong (ShenZhen Temobi Science & Tech Development Co., Ltd.)\nRene Heuven i BTR Naidu (Inmote BV)\nMauro Monti i Emiliano Ceraldi (Telecom Italia S.p.A.)\nSkład rady Architecture Council to:\nSzef: Daniel Rubio, Symbian Foundation\nARM - Hobson Bullman i Richard Phelan\nAT&T - Arne Schrider\nBroadcom - James Chapman i Daniel Daum\nFujitsu - Taisuke Inoue i Mohamedsadiq Mandan\nNokia - Jukka Virnes i Andrew Harker\nNTT DoCoMo - Yuuki Yamamoto i Kazuo Aoki\nQuIC - PJ Bostley i Tony Newpower\nSamsung - Kimmo Hoikka\nSony Ericsson Mobile Communications - Tobias Lindquist i Nakao Kenichi\nST Ericsson - Jouni Ylitalo i Hanta Albert\nTexas Instruments - Frederic Blesser i Jonathan Bergsagel\nW wyborach 2010 startowali (6 pierwszych osób przeszło)\nHobson Bullman i Richard Phelan (ARM)\nIain Campbell i John Roe (Accenture)\nYonghao Zhang i Haiyang Zhang (China Mobile Communications Corporation)\nJani Helin i Martti Piirainen (Tieto)\nNan Wang i Jin Shan Wang (Excellent Star Beijing)\nW skład Rady Release Council wchodzą:\nSzefem jest Mark Skrebels, Symbian Foundation\nDigia - Petri Poikolainen i Harri Eronen\nElektrobit - Tero Savolainen i Kim Aitto-oja\nFujitsu - Yoshiiku Hanai i Chandra Narayanasamy\nNokia - Rauno Uusitalo i Riku Mettälä\nNTT DoCoMo - Seishi Tsukada i Manabu Matsuura\nQuIC - Rob Dunder i PJ Bostley\nSony Ericsson Mobile Communications - Anders Josefsson i QuakOnn Liew\nST Ericsson - Pierre-Henri Maitre i Philippe Gaudillat\nTeleca - Ilkka Korhonen i Chandrashekar Challagonda\nTexas Instruments - Moussa Belkhiter i Laurent Le Gal\nW wyborach do rady 2010 startowali (8 osób przeszło):\nPeter Geen i David Hayward (Accenture)\nGero Schultz i Frank Burkhardt (Deutsche Telekom Ag)\nHanna Hulkko i Kim Aitto-Oja (Elektrobit)\nIlkka Korhonen i Jari Saarhelo (Teleca)\nShohei Yoshida i Tomonari Miyazaki (ISB Corporation)\nW skład rady User Interface Council wchodzą:\nSzef Scott Weiss, Symbian Foundation\nAdobe - Chris Stott i Thomas Dahlblom\nAT&T - Bryan Smoltz\nFujitsu - Kazuyuki Sato i Masashi Tanimura\nNokia - Elizabeth Dykstra-Erickson i Katja Smolander\nNTT DoCoMo - Motoya Miyauchi i Yuurin Kogetsu\nQuIC - Mike Stefanick i Tony Newpower\nSharp - Jinfeng Luo i Toshiyuki Matsubara\nSony Ericsson Mobile Communications - Klas Hermodsson i Katsunori Miura\nT-Mobile - Martin Liboska i Stephan Keclik\nW wyborach do rady 2010 było najwięcej chętnych i przeszło 10 pierwszych osób:\nLiu Yan i Xiangang Qin (China Mobile Communications Corporation)\nAndrew McGrath i Paul Moore (Orange / France Telecom)\nSimon Hogg i Jinfeng Luo (Sharp)\nChris Stott i Thomas Dahlblom (Adobe Systems)\nBiswarup Dasgupta i Henri Salminen (Sasken Communication Technologies Ltd)\nEeva Kangas i Riina Löija (Digia Plc)\nMartin Liboska i Stephan Keclik (Deutsche Telekom)\nIlkka Syrjälä i Mikael Laine (Ixonos)\nTerence Warmbier i Matias Impivaara (Immersion)\nJames Lee i Ryan Kim (Acrodea, Inc.)\nMomoko Kin i Hiroyuki Seki (ISB Corporation)\nCalum Lawler i Pim van Meurs (Nuance Communications, Inc.)\nZ przeglądu kandydatur to mam wrażenie że to są osoby mało znane ludziom. Trudno często znaleźć informacje o tych osobach. Część z nich ma konta na Twiterze czy LinkedIn. Obecność Chińczyków i Japończyków w radzie Symbian może świadczyć o tym że będą dążyli do tworzenia własnych wersji "narodowych" Symbiana. Obecnie chyba najciekawsze będzie przed nami czyli śledzenie dyskusji o tym jak będzie wyglądać wdrażanie Symbiana^3 oraz dalszy ciąg deliberowania o tym jaki będzie Symbian^4. Zastanawia mnie wybór Chrisa Stotta z Adobe. Mam wrażenie że nie bierze aktywnego udziału w tym procesie ustalania UI. Z drugiej strony nie wiem jak to ma znaczenie z tworzeniem wersji FlashLite czy FlashPlayer 10.1 bądź Adobe AIR Mobile. Mam wrażenie, że obecność Adobe w tej radzie to tylko maszynka do głosowania. W pewnym sensie Adobe woli współpracować bezpośrednio z Nokią czy japońskimi producentami niż dyskutować nad tym co jest ładne i użyteczne dla użytkownika. Dużo ciekawsze są spotkania grupy odpowiedzialnej za architekturę Symbiana dowiedziałem się, że za prace nad FlashLite 4/ Flash Playerem 10.1 dla Symbiana odpowiada Sriram V. Zresztą on ostatnio awansował w Nokii więc myślę, że będzie miał większy wpływ na rozwój technologii runtime w Symbianie (WRT, FlashLite i Pythona).\nAutor: Michał Małaj o godzinie 22:17


Podstawowe informacje w temacie oliwy z oliwek oferowanej w sklepie Kolebka Smaku – ZDROWOMODA\nWszechstronne właściwości oliwy z oliwek dostępnej w punkcie sprzedaży Kolebka Smaku sprawiają, że klienci znajdują motywację do tego, żeby kupować oliwę z Hiszpanii oraz grecką. W tekstach tematycznych umieszczonych na stronie https://kolebkasmaku.pl/sklep/ można znaleźć potwierdzenie tego, że jest to faktycznie superfoods. Oliwa z oliwek obniży poziom cholesterolu LDL, a podwyższa poziom HDL.\nWyrób ten dostarcza również witamin rozpuszczalnych w tłuszczach, jak i składników mineralnych. Inne cechy oliwy z oliwek to: działanie antyoksydacyjne, hamowanie stanów zapalnych, wzmocnienie układu odpornościowego, regulowanie pracy układu hormonalnego, działanie przeciwmiażdżycowe, pozytywny wpływ na ciśnienie krwi, regulowanie poziomu glukozy we krwi. Oliwa z oliwek sprawdza się także w profilaktyce: chorób sercowo – naczyniowych, nowotworów, cukrzycy typu 2 oraz zespołu metabolicznego. Badania wykazały także, że oliwa z oliwek spowolni procesy starzenia się organizmu. Optymalny skład ma oliwa z oliwek extra virgin, a więc właśnie ta, jaka oferowana jest w podanym punkcie sprzedaży.\nOliwa premium z pierwszego tłoczenia ma tak wiele korzystnych właściwości, że faktycznie opłaca się uwzględniać ją w standardowej diecie. Eksperci z punktu sprzedaży Kolebka Smaku przekonują, że opłaca się wdrożyć ten typ oliwy do standardowej diety. Tymczasowe pozytywne opinie od stałych klientów są tego dowodem. Pojemności, w jakich można nabywać oliwy to: 250 ml, 500 ml, 750 ml, 1 l, 1,5 l, 2 l, 3 l a także 5 l. Ceny są przeróżne, czyli każdy może sobie pozwolić na zakup. Poszczególne wyroby są opisane, a sprzedawcy udzielają porad, zapoznając się z ich preferencjami smakowymi kupującym. Zasady dokonywania transakcji są jasno dookreślone, co sprzyja dobremu imieniu marki. Kolebka Smaku jako bezpośredni importer oliwy z oliwek extra virgin współpracuje ze znanymi producentami z Hiszpanii oraz z Grecji.


zapiski na marginesie: września 2014\nLa Folle Journee 2014 - Szalone Dni Muzyki. Ameryka\nZwiedziłam całe muzyczne Stany. Zaczęłam od Harlemu, gdzie najpierw grało bardzo młode Trio Karenine: fortepian, skrzypce i wiolonczela. Trzy utworki: Ernesta Blocha urodzonego w Szwajcarii (1880), mieszkającego w USA od 1916 roku do śmierci (1959), następnie Bohuslava Martinu (1890 -1959), kompozytora czeskiego z kilkunastoletnim epizodem amerykańskim. I to było w stylu bardzo klasycznym. W Duo smyczkowym Martinu muzyka zwiewnego smutku, skrzypcowej zadumy nad ulotnością i przygodnością ludzkiego zycia. W Trio tegoż samego przełamanie nostalgii w dynamicznej, ognistej części ostatniej, z wirującą energią wiolonczeli. Słowem, muzyka czeska górą!\nW Manhattanie śpiewali tym razem Anna Patalong i Rafał Bartmiński. Ale najpierw Orkiestra Teatru Wielkiego dyrygowana przez Jean-Jacquesa Kantorowa zagrała Porgy and Bess (w wersji symfonicznej) Georga Gershwina (1898 - 1937) - Amerykanina z rodziny żydowsko-rosyjsko-litewskich emigrantów. Nasi śpiewacy zas przypomnieli kilka hitów z West Side Story Leonarda Bernsteina (1918 - 1990) - kolejnego potomka emigrantów (ukraińsko-żydowskich).\nNie byłoby pełnego obrazu Ameryki bez podróży na Zachodnie Wybrzeże, więc Hollywood. Hob-beats Percussion Group w czterosobowym składzie zademonstrowało muzykę na najdziwniejszych instrumentach: blaszanych doniczkach, filiżankach do kawy wraz z termosem, szczotkach do zamiatania, plastikowej misce i blasznej pokrywce. A poza tym był akordeon, dwie ogromne pięknie brzmiące marimby i różnej wielkości bębny, bębenki, wielki bęben i tradycyjne perkusyjne talerze. Jeden utwór natomiast skomponowany został na głosy ludzkie czytające na głos bajkę dla dzieci, gazetę i wielką księgę (Biblia?). O, przepraszam, jeden muzyk szczekał, chyba to była książeczka o zwierzętach domowych ;-).\nWyglądało to mniej wiecej tak, tylko w dłuższej wersji i bardziej urozmaicone, aż się dzieci będące na koncercie zaśmiewały :-)\nAutorem tej "muzyki" jest John Cage (1912 - 1992), prekursor wykorzystywania instrumentów niestandardowych. Przynajmniej jego rodowód amerykański , w porównaniu z innymi wyżej wspomnianymi, jest dłuższy, sięga Georga Washingtona. Drugim kompozytorem zaprezentowanym na instrumentach perkusyjnych tego dnia był Steve Reich (ur. w 1936). Jeden jego utwór na marimby i drugi na bębenki.\nMarimby brzmiały tak (choć to nie ci muzycy grali):\nZ Hollywood wróciłam do Harlemu na Crossroads Quartet w składzie: Fred Farrell (tenor), Tim Waurick (tenor), Brandon Guyton (baryton) i Jim Henry (bas). Jest to kwartet śpiewający a capella. Publiczność była zachwycona, zgotowano im owację na stojąco. Tupaniem i aplauzem wywołano do dwóch bisów. Nie podejmuję się opisać tego rodzaju śpiewania. Najlepiej posłuchać.\nŚmiesznie też było :\nJedna tylko uwaga - w miejscu drugiego tenora z lewej jest teraz młoda świeża krew, nie wiem, kiedy zmienił się skład, ale niedawno, bo nie ma nagrań z tym nowym, a ma piękny, cudowny głos.\nI na koniec znowu Manhattan, a tutaj przed wielką widownią wielki Gordon Goodwin i jego trio instrumentalistów z towarzyszeniem Big Bandu UMFC. To był jazz. Głośny, rytmiczny, improwizatorski, saksofony, puzony, trąbki, klarnet (!), cudowny kontrabas, dwie gitary (bardzo) basowe, perkusja... Kompozycje Sammiego Nestico (ur. w 1924) - weterana bigbandowej muzyki, Duke`a Ellingtona - wiadomo, klasyka, oraz Steve Reicha i oczywiście Gordona Goodwina, który występował w kilku rolach: pianisty, saksofonisty, dyrygenta i konferansjera.\nJa naprawdę doceniam jazz, podziwiam te wszystkie sztuczki, improwizacyjne dialogi i przekomarzania, wsłuchuję się w fortepian i świetne kontrabasowe dudnienie, ale... nie lubię saksofonu, to raz, po drugie, to nie jest muzyka na dzień, a koncert był o jedenastej przed południem (!), więc przy trzecim utworze zaczęłam zasypiać i perkusja była za głośna. No, trudno, nie zostanę fanką jazzu nigdy.\nNie żałuję jednak. Każdy koncert miał swój urok. Co prawda, można się zastanawiać, co to za amerykańska muzyka, skoro połowa kompozytorów, a może i więcej, to emigranci z Europy, a grano jeszcze Dvoraka, Czajkowskiego czy Rachmaninowa. Po drugie zaś, prawdziwą muzyką Ameryki byłyby chyba tylko indiańskie bębny, czemu najbliższy był występ Hob-beats Percussion Group, w którym na początku można było się dosłuchać reminiscencji mitu Wielkich Prerii oraz odgłosów polowania na bizony\nI jeszcze fotografii kilka na dowód, że naprawdę tam byłam ;-)\n"Mapa" Wystawa saksofonów\nTen saksofon był najmniejszy\nPoniżej: rząd bębenków grających w Drumming Reicha oraz instrumenty "domowe" :-)\nLa Folle Journee de Varsovie -Szalone Dni Muzyki. Ameryka. 26 - 28 września 2014\nMiędzynarodowy festiwal muzyki klasycznej pod hasłem La Folle Journee został zapoczątkowany w 1995 roku we Francji (Nantes) przez Rene Martina. Obecnie organizowany jest co roku w kilku francuskich miastach z centrum w Nantes a jego edycje odbywają się także w Hiszpanii (Madryt, Bilbao), Japonii (Tokio) i Polsce (Warszawa). W Polsce festiwal odbywa się w ostatni weekend września i w tym roku była to piąta edycja. Głównym organizatorem warszawskiego festiwalu jest Orkiestra Sinfonia Varsovia. W ciągu trzech dni 26-28 września odbyło się ponad 50 koncertów w w pięciu wyodrębnionych przestrzeniach Teatru Wielkiego - Opery Narodowej: Manhattan, Hollywood, Harlem, Dziki Zachód i Matrix. W sali Dziki Zachód zorganizowano szereg koncertów dla najmłodszych (kilkuletnich) uczestników pod nazwą Smykofonia. W Matriksie natomiast prezentowali się uczniowie ze szkół muzycznych z całego kraju i obowiązywał wstęp wolny. Koncerty biletowane w cenach 7, 10 i 12 zł.\nAutor: notaria o 01:20 20 komentarzy:\nPozbierane z różnych miast\nCo należy odpowiedzieć, gdy przewodnikowi wyrwie się niechcący pytanie, co byśmy chcieli zobaczyć? Być może są jakieś pisane lub niepisane zasady, które regulują jaka powinna być odpowiedź, ale ponieważ ich nie znam, powiedziałam, co uważałam za ważne: Chcę zobaczyć oczywiście Praską Operę! Nie będę opisywać reakcji pozostałych uczestników wycieczki ani przewodnika. Wszystkim się spieszyło gdzie indziej. Ale Operę widziałam. Z zewnątrz.\nNeoklasycystyczna fasada wywiera przyjemne wrażenie. Opera powstała w 1888 roku w miejscu drewnianego Teatru Niemieckiego. Śpiewali tutaj Enrico Caruso i Jan Kiepura. Kolumnadową fasadę po bokach dachu wieńczą postacie Dionizosa i muzy komedii Talei. W odróżnieniu od Opery Narodowej, która siedzibę ma w Teatrze Narodowym tuż nad Wełtawą, tutaj w pobliżu dworca kolejowego spektakle wystawia Praska Opera Państwowa (Statni Opera Praha). W dniu otwarcia Opery, 5 stycznia 1888 roku, wystawiono Śpiewaków norymberskich Richarda Wagnera. Kiedy podeszłam bliżej zobaczyć, na cóż to wybrała się czeska publiczność tego wieczoru, gdy tam zawędrowałam, na afiszu był Nabucco Verdiego. Jakże im zazdrościłam!\nZe względu na ograniczający wycieczkowy grafik wygodniej jest wędrować samodzielnie. Można się zatrzymac tam, gdzie oczy poniosą albo dusza satrzymuje się w pędzie. Przed gotyckim mistycznym krucyfiksem w toruńskim Kościele św. Jakuba stałam dobrych parę minut., podziwiając misterną robotę XIV-wiecznych rzemieślników.\nStylizowane konary krzyża-drzewa z wpisanymi w liściastopodobne zakończenia postaciami proroków budzą setki skojarzeń z biblijnymi wzorcami. I z poezją:\nDrzewo wspaniałe, drzewo zielone,\npełne hałasu i klejnotów.\nBłogosławione drzewo błyszczące,\ndrzewo ludzkiego rodzaju.\nsiedzi dwunastu krzyczących proroków.\n(A. Świrszczyńska, Fresk)\nSiedzi dwunastu? Siedzi. Obrazy i symbole się powtarzają bez względu na dziedzinę sztuki. Każda epoka dopisuje do nich nowe znaczenia. Kiedy Edward Dwurnik malował Manewry w Radomiu z czołgiem na pierwszym planie, była to reakcja artysty na rzeczywistość. Aktualność dzieła wystawionego na sprzedaż w witrynie warszawskiej galerii jakby dzisiaj zmalała. A może po prostu dla pokolenia urodzonego później stała się niezrozumiała.\nWierząc we własne odczuwanie czasu, zapominamy, że doświadczenia naszych dni nie są oczywiste dla innych. Bo cóż, ja też nie potrafię się domyślić, do czego służyć mógł kamienny słupek, tak ciekawie w dodatku ozdobiony, stojący na ganku nad krużgankami Collegium Maius w Krakowie.\nMoże stał na nim ktoś w postawie szlachetnej i dumnej, a może żacy opierali na nim swoje ciężkie kałamarze z inkaustem. Obok była jeszcze całkiem współczesna popielniczka, ale mam nadzieję, że kamienny świadek minionego czasu służył do bardziej wzniosłych celów ;-) Jak widać rzecz została zapisana w ewidencji i ma swój numer. Aż się prosi, żeby coś na wierzchu postawić.\nNo cóż, ciekawostki ciekawostkami, a człowiek jest tylko człowiekiem, a właściwie istotą białkową, potrzebującą stałego dostarczania energii życiowej. Słowem, czasem bywa się głodnym. Szukając ratunku idziemy za... węchem, wzrokiem, sugestią przewodnika, podpowiedzią zaufanych osób. Różnie to bywa. Ciekawość też nas poprowadzić może. Sałatka z oliwek i marynowanego czosnku oraz ciepła zupa dyniowa z termosu smakowały wyśmienicie w deszczowy i pochmurny dzień.\nAutor: notaria o 19:11 12 komentarzy:\nDwie smutne arie\nSente del mio martir... Nicola Porpora (Orfeo, 1736)\nPiangero la sorte mia... Georg Friedrich Haendel (Giulio Cesare in Egitto, 1724)\nAutor: notaria o 20:23 17 komentarzy:\nEtykiety: ariodante, dawno temu, opera\nWydaje nam się, że widzimy ostro, szukamy konturów, które porządkują nam przestrzeń na ściśle wykreślone kwadraty, koła, trójkąty i trójwymiarowe klocki. Brak wyraźnych granic w przyrodzie rekompensujemy sobie ich wytyczaniem na mapach. Zawsze to jakiś porządek, chociaż bardzo złudny, bo naganne rozpościeranie się mgły oraz lasy mieszane, krecia robota i wiatr za nic mają granice ludzkich państw. (Szymborska, Psalm)\nSą takie letnie dni, kiedy nawet niewprawne oko dostrzega drżenie pejzażu w rozgrzanym powietrzu. Nic nie stoi w miejscu i gdyby nie twardy grunt pod nogami można by pomyśleć, że to zwiastun trzęsienia ziemi, jakby klaskały w ręce pagórki,/ szklane gaje pieniły się w wietrze. (Świrszczyńska, Południe)\nAlbo w pochmurny, ulewny niby dzień, kiedy wydaje się, że zapada wieczór, gaśnie światło i mrok się rozprzestrzenia na futrzanym brzuchu ciemności. (Schulz, Sklepy cynamonowe) O, to już prawie apokalipsa dla pedanta lubiącego konturowy ideał. O zmierzchu nic nie jest wyraźne, wszystko zanurzone w nieokreśloność, w ciemniejące sfumato.\nA jeszcze dal coraz bardziej zatarta, gubiąca szczegóły. Ta złudna bliskość śnieżnych szczytów poza dolinami, kiedy drogę mierzy się przebytym czasem. Morski horyzont nie wiadomo gdzie, chociaż widać cienką linię między błękitami. Gdziekolwiek spojrzeć, nie widać nic poza przestrzenią. Chcemy w nią wejść, a ona jak płochliwa wiewiórka ucieka machnąwszy rudą kitką. Znów zostajemy ze swoją niemożnością.\nAle od czego są artyści? Od tworzenia rzeczy niemożliwych ;-) Sama malować nie umiem, choć mam takie ciągotki i nawet zaczęłam, tylko brakuje mi cierpliwości. Za to z chęcią oglądam. Ostatnio dwa razy przeżyłam spotkanie z malarstwem akwarelowym. Plenerowa wystawa Zgiełk Macieja Zaborowskiego dostępna na Krakowskim Przedmieściu w lipcu przyciągała uwagę idealnym dopasowaniem rozmytego akwarelowego pejzażu miasta z deszczową aurą pochmurnego dnia, kiedy na nią trafiłam. Na obrazach Zaborowskiego miasto jest rozdergane, bryły architektoniczne bezkonturowe, złożone z poszarpanych plam. Jeśli ktoś kocha porządek, ład, ułożoną pod linijkę rzeczywistość, może naprawdę mieć trudność w zaakceptowaniu takiego widzenia świata. I mnie też wydawało się, że malarz przesadził. Trudno pogodzić się z nietrwałością materii, która sprawia wrażenie, jakby istniała tylko na słowo honoru. Z drugiej strony, ze względu na okoliczność deszczu, gdy rozejrzałam się wokół, rzeczywiście nic nie było dookoła zdecydowanie wyraźne.\nZałożeniem artysty było uchwycenie w zgiełku współczesnego miasta atmosfery przedwojennej architektury. Myślę, że próba to udana, obrazy tchnęły patyną minionej epoki, jakąś tęsknotą za przeszłością, życiem wydobytym z drżenia powietrza na granicy jawy i wspomnienia. Drugim artystą zdecydowanie preferującym malarstwo akwarelowe jest nieżyjący już Kazimierz Szemioth (1933 - 1985). Malarz bardzo warszawski, tu się urodził i tutaj zmarł, a tak zakochany w polskich Tatrach, że Stanisław Hadyna nazwał go Bacą z najwyższego piętra. Zresztą nie tylko malarz, bo także poeta - wszyscy znamy przecież słynną Jaskółkę uwięzioną. Tak, tak, to Kazimierz Szemioth napisał słowa piosenki, która go unieśmiertelniła. Podczas pobytu w Gdańsku Szemiothowie zwiedzali tamtejszy kościół Mariacki i zaobserwowali jaskółkę próbującą znaleźć wyjście spod sklepienia świątyni. Zdarzenie to stało się inspiracją do napisania tekstu zaraz na poczekaniu, na kawiarnianej serwetce. Tak powstał jeden z najbardziej znanych utworów w historii polskiej piosenki. Kazimierz Szemioth napisał też cykl kolęd współczesnych, które z muzyką Stanisława Hadyny śpiewał i nagrał płytę Narodziła się nam Dobroć Wiesław Ochman. Wiele ciekawostek o Szemiotcie zebranych ze wspomnień przyjaciół i listów, reprodukcje obrazów oraz wiersze zawiera album Kazimierz Szemioth. Malarz i poeta, jeden z moich ostatnich nabytków. Rzecz warta przeczytania, oglądania, rozkoszowania się zwłaszcza owymi akwarelami, których najczęstszymi bohaterami są konie. Kto przyzwyczaił się być może do końskich portretów Juliusza i Wojciecha Kossaków, będzie zawiedziony. Szemioth bowiem malował spracowane konie chłopskie, konie pociągowe, z furmankami, bryczkami, konie dalekie od ideału czempiona czystej krwi arabskiej. Malarzowi wystarczą dwie, trzy plamki rozmytej akwareli, dwie kreski zaznaczające schylony łeb i półokrągły zad, aby wydobyć istotę zwierzęcia. Końskość na wzór Miłoszowej sroczości. Jedną z ciekawszych form malarskiej twórczości Szemiotha było malowanie znaczków na kopertach. Autentycznie! Wysyłając listy do przyjaciół, sam malował misterne znaczki, nawet obrysowując je charakterystycznymi ząbkami. I co dobrze świadczy o ówczesnych polskich urzędach pocztowych - honorowano je i listy zawsze dochodziły. Same koperty oraz listy także często ilustrował miniaturowymi obrazkami. Każdy list sam w sobie stanowi odrębne dzieło sztuki. Oglądając je odzywa się we mnie tęsknota za zanikającą sztuką uprawiania korespondencji. A właściwie umiejętność ta zanikła dzisiaj zupełnie, wyparta przez bezosobowe e-maile i jeszcze bardziej enigmatyczne smsy. Wielu poda tutaj argumenty o ciągle towarzyszącym nam pośpiechu, konieczności szybszego załatwiania spraw, łatwiejszego dostępu do szybkiego przesyłania informacji itp. Niestety, nie przekonują mnie żadne, bo nic nie usprawiedliwia powszechnej niechęci do namysłu nad słowem. Myślę, że głównym powodem, że dzisiaj nikomu nie chce się pisać listów, jest niechęć do namysłu. Bo list trzeba przemyśleć, zastanowić się nad doborem słów, aby nie musieć przepisywac go 30 razy, gdy zdanie się zapętli. O wiele łatwiej machnąć cokolwiek w e-mailu i na szybko, ewentualnie poprawić najbardziej rażące błędy, a i to nie wszyscy zadają sobie ten trud. W przypadku smsów w ogóle już niewiele osób stara się pisać poprawnie po polsku. Dlatego oglądam sobie album, podziwiam malarstwo Kazimierza Szemotha i tak naprawdę żal mi, że zaginęła pewna forma sztuki. A za kilka lat może się okazać, że młodzi ludzie w ogóle na oczy nigdy żadnego listu nie będą widzieli.\nZnaczek Kazimierza Szemiotha\nAutor: notaria o 20:39 20 komentarzy:\nEtykiety: literatura, malarstwo, muzyka polska\nByło i było się, czyli jak połączyć przeszłość z teraźniejszością\nZ ostatniego pobytu w Warszawie (23 - 28 sierpnia) zostało mi jeszcze do opisania:\n- wystawa Sztuka i Naród w Muzeum Literatury;\n- instalacja uliczna Barykada pamięci. Dziś idę walczyć, mamo;\n- dreszcze na moim pierwszym na żywo spotkaniu z muzyką Andrzeja Panufnika w Koncercie fortepianowym w wykonaniu młodej pianistki Katarzyny Gołofit;\n- przy okazji inne też utwory - już niekoniecznie tak ciekawe ;-)\n- pogrzeb prof. Jana Ekiera;\n- poezja i malarstwo Kazimierza Szemiotha;\n- malarstwo Ireny i Wojciecha Weissów w poezji Krystyny Koneckiej;\n- kawa z kozim serkiem i pomidorami w Cafe Vincent (ale zaszalałam!);\n- Różyc Bazaristan w Zielonym Jazdowie: oliwki z Grecji kontra oliwki z Maroka;\n- Dwurnik na sprzedaż w galerii;\nCoś mi się wydaje, że niewiele z tego będzie. Czas upływa, emocje gasną, muzyka cichnie, pamięć zawodzi. Panufnika - tego akurat Panufnika na tubie nie mogę znaleźć. Chyba nie ma w ogóle.\nTo ja powoli będę zmierzać w inne, nowe rejony ;-)\nUstawienie Barykady pamięci na Krakowskim Przedmieściu to dobry pomysł. Przewija się tam mnóstwo turystów, a wielu przystwawało, oglądało, czytało, komentowało. Drewniany stelaż Barykady obwieszony kartkami, rysunkami, emblematami, fotografiami intrygował dość mocno turystów zagranicznych, czego byłam świadkiem. Przystawali i pytali, o co w tym chodzi. Jak jest po niemiecku "powstanie"? Wojna to wiem, ale nie umiałam wytłumaczyć, że chodzi o powstanie.\nPomysł, żeby mieszkańcy przynosili zdjęcia, dokumenty uczestników powstania z własnych rodzin uważam za świetny. Stąd na Barykadzie kserokopie, odbitki autentycznych zdjęć z domowych archiwów uzupełniają jednolite w powielaczowej grafice powielaczowej rysunki i fragmenty pieśni, wierszy zaprojektowane przez pomysłodawcę instalacji.\nZdjęcia niewyraźne, ponieważ padał deszcz. Ale przystanąć warto bez względu na ocenę idei powstania. W gruncie rzeczy wzruszająca była i jest ta ich gotowość do bezkompromisowego poświęcenia życia.\nAutorem drugiej części tytułu ulicznej Barykady - Dziś idę walczyć, Mamo - był jeden z dwudziestoletnich poetów Warszawy, Józef Szczepański, uczestnik Powstania Warszawskiego. Wiersz, z którego zacytowano wers, powstał 24 sierpnia, 9 września 1944 r. jego autor zmarł w wyniku ran odniesionych dziewięć dni wcześniej. Wystawę poświęconą poetom skupionym wokół czasopisma Sztuka i Naród prezentuje Muzeum Literatury. W latach 1942-44 ukazało się szesnaście numerów czasopisma, które poza echem burzliwych dyskusji pozostawiło po sobie legendę tragicznej śmierci wszystkich kolejnych jego redaktorów naczelnych. Pierwszym był Bronisław Onufry Kopczyński, najstarszy z tego grona, ur. w 1916 r., zmarł w Majdanku 5 kwietnia 1943 r. Jego ciało spalono w krematorium. Wacław Bojarski, drugi redaktor ranny podczas akcji pod pomnikiem Kopernika zmarł 5 czerwca 1943 r. Trzeci, Andrzej Trzebiński, jeden ze zdolniejszych, człowiek wielu talentów, zwłaszcza literackich, rozstrzelany w zbiorowej egzekucji 12 listopada 1943 na Nowym Świecie 49. Kolejnym był Tadeusz Gajcy, obok Baczyńskiego najwybitniejszy poeta swojego pokolenia, zginął wraz z innym poetą i przyjacielem, Zdzisławem Stroińskiem 16 sierpnia 1944. I ostatni, najmłodszy, Wojciech Mencel, ur. w 1923 w Pabianicach, wyznaczony na następcę Gajcego, nie zdążył już doprowadzić do ukazania się kolejnego numeru. Zginął 13 września 1944 raniony przez snajpera na Marszałkowskiej.\nByli artystami, poetami, dramaturgami, redaktorami, ale przede wszystkim żołnierzami. Wszyscy zginęli. Do nich także odnoszą się słowa Stanisława Pigonia: Cóż, należymy do narodu, którego losem jest strzelać do wroga z brylantów. Bronisław Kopczyński, pierwszy redaktor SiNu był kompozytorem, komponował między innymi muzykę do wierszy kolegów z redakcji. (...) Nosił dość długie włosy, wtedy nieczęste u młodych, i wzbudzał nasz szacunek swą inteligencją i dowcipem oraz tym, że czytywał partytury oper i symfonii jadąc tramwajem, tak jak inni czytają zwykłą książkę - wspominał Zbigniew Łoskot.\nPartytura wojennej kantaty Kopczyńskiego Dies irae:\nI on sam, fragment muzealnej wystawy:\nW kilku wystawowych salach fotografie, portrety, diagramy, biografie, cytaty. Rękopisy listów, wierszy, poematów, podziemne wydania tomików poetyckich. Pamiętnik Andrzeja Trzebińskiego, tomik Widma Karola Topornickiego (Tadeusz Gajcy), szkolne świadectwo Gajcego, zeszyt do ćwiczeń polonistycznych Zdzisława Stroińskiego, maszynopisy i rękopisy wierszy Wojciecha Mencla. Fotografie ruin miasta. Okładki szesnastu numerów Sztuki i Narodu. W katalogu między innymi wywiad z siostrą Andrzeja Trzebińskiego, Zofią. Do katalogu zaś dołączone są płyta z powstańczymi piosenkami oraz odbitka jedynego ocalałego egzemplarza ostatniego numeru czasopisma z bardzo niewyraźnym drukiem.\nSztuka i Naród, wystawa w Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza, 30 lipca - 30 grudnia 2014\nAutor: notaria o 22:59 13 komentarzy:\nEtykiety: diariusz, zwiedzając\nBojkowie to jedna zgrup etnicznych zamieszkujących Karpaty, podobnie jak Łemkowie czy Hucułowie. Z tych trzech zaś akurat o Bojkach nie słyszłam prawie nic. Łemków się kojarzy chociażby za sprawą Nikifora, z kolei o Hucułach i życiu między nimi czytałam u Stanisława Vincenza. Bojkowie nie kojarzą mi się z nikim i niczym.\nSama nazwa "Bojko" jest podobno przezwiskiem, które z czasem stało się określeniem etnicznym, ale sami Bojkowie jej nie lubią i nie używają. Ich pochodzenie było tematem wielu rozpraw etnograficzno-historycznych. Rzecz rozbija się o to, czy jest to lud autochtoniczny, słowiański, czy napływowy. Nie rozstrzygając tej skomplikowanej kwestii można spokojnie zachwycić się zdjęciami Jana Brykczyńskiego, który przez trzy lata jeździł do miejscowości ukraińskiej tuż za polską granicą zamieszkiwanej przez Bojków właśnie.\nZdjęcia pokazują świat bardzo daleki od współczesnej cywilizacji, zatrzymany w przeszłości jak z wieku XIX czy przełomu XIX i XX. Takim anachronizmem, ale o wielkich walorach życia w harmonii z naturą, otoczeniem i pogodzenia z własnym losem widzi go autor kilkudziesięciu barwnych fotografii na wystawie Boiko w Leica Gallery oraz zebranych w albumie pod takim samym tytułem.\nNa fotografiach widzimy wnętrza mieszkań, jedne kolorowe, pełne tkanych i wyszywanych serwet, inne skromniejsze, z bielonym na niebiesko ścianami, krzywymi szafkami, kuchnie z wysokim łóżkiem, pod którym usypana leży sterta kartofli, a nawet izba z nierównym klepiskiem. Ludzie w prostych roboczych ubraniach, w mieszkaniu i na dworze, przy pracy, bądź w chwili wytchnienia od niej, i fotografia rodziny zebranej wokół zmarłej, z potrójnymi lichtarzami trzymanymi w rękach. W izbach charakterystyczne detale znane mi ze wspomnień z dawnego domu dziadków. Na przykład lustra i święte obrazy zawieszone w charakterystyczny odchylony od ściany sposób.\nDużo zdjęć robionych zimą. Ale jedno szczególnie baśniowe, z lata, na tle intensywnej zieleni,. Z daleka sprawia wrażenie, jakby po łące szły dwie postacie w długich sukniach z długim trenem. Dopiero przyglądając się bliżej zauważamy, że to mężczyzna z przodu, a za nim kobieta ciągną ze sobą olbrzymie płachty, prawdopodobnie na świeżo skoszoną trawę. Tak nosi się trawę dla krów do dzisiaj w mojej wsi. Dlatego rozbawiło mnie stwierdzenie autora, że obraz życia uchwycony przez niego na fotografiach już w Polsce nie istnieje, ponieważ polska wieś jest bardziej zmechanizowana, nie używa się kosy i pługa, a rolnicy nie hodują już tylu zwierząt. Niestety, słabe rozeznanie w życiu na wsi ukazuje Jana Brykczyńskiego jako typowego człowieka wielkiego miasta, który zachwycił się ezgzotyką, o której dotąd nie miał pojęcia.\nByły na wystawie jeszcze zdjęcia niskich piwniczek zaspanych zimą śniegiem - taką piwnicę miał jeszcze mój dziadek, a i obecnie zostało parę w wiosce. Dalej, na białym tle śniegu krwawe ślady po uboju zwierząt, widok wiejskich rzeźników, którzy uboju dokonali, stojąc nad dopiero co zaszlachtowanym wieprzkiem. Czy autor zdjęć uważa, że dzisiaj na wsiach się tego nie robi? Zaiste, nie wiem, czy to naiwność, czy rzeczywista niewiedza człowieka wychowanego w mieście i świeże mięso widzącego dotąd tylko zafoliowane w hipermarkecie.\nNo dobrze, nie znęcajmy się nad autorem. Ostatecznie udało mu się dotrzeć do ludu zepchniętego na margines współczesnej cywilizacji, to fakt. Parę zdjęć ma niewątpliwą wartość zatrzymanej w stop-klatce przeszłości. I na paru w słonecznych promieniach przebijającyh przez kurz w izbie wyczarowany został magiczny świat prostej, surowej, ale i pięknej kultury.\nBOIKO, wystawa fotografii Jana Brykczyńskiego, Leica Gallery, Warszawa,\nul. Mysia 3 (II piętro) - 9 sierpnia - 7 września 2014 r.\nUwaga! Kliknięcie na zdjęcie powiększa je i otwiera całą galerię, którą można przeglądać jak slajdy. Więcej o wystawie można przeczytać na stronie TUTAJ\nAutor: notaria o 22:37 14 komentarzy:\nKogo zamordować chciał Prokofiew?\nTrzeci koncert fortepianowy C-dur Sergiusza Prokofiewa (1891 -1953) trwa niespełna pół godziny. Ale trzeba pamiętać, w jakim tempie jest grany. Wszystkie trzy części są tak szybkie, że trudno wzrokiem nadążać za palcami pianisty. Gdyby było klasycznie, przynajmniej jedna część byłaby wolniejsza, a nie jest. No, może troszeczkę, chwilami. W całości jest to najszybszy koncert fortepianowy, jaki chyba da się w ogóle zagrać. Nie wyobrażam sobie, żeby można było, z czysto fizycznego względu, szybciej trafiać palcami w klawisze.\nIII Koncert C-dur powstawał kilka lat, zakończony ostatecznie w 1921 roku, miał premierę w Chicago 16 grudnia 1921 z kompozytorem jako solistą przy fortepianie. Sam początek brzmi niewinnie, solowy klarnet miękko i delikatnie wije się w przestrzeni, stopniowo wchodzą inne instrumenty i cała orkiestra. Nastrój niemalże baśniowy, trochę nierealny, zostaje nagle, po jakiejś minucie z kilkunastoma sekundami, zakłócony mocnym wejściem fortepianu. Od tego momentu fortepian nie schodzi ze swojej wiodącej roli i nie zwalnia tempa. Mogłoby się wydawać, że szybciej już nie można, ale w drugiej części jeszcze przyspiesza, a w trzeciej, zwłaszcza w zakończeniu... Jego kompozycja jest tak ułożona, jakby miała w zamyśle kompozytora stanowić wyrafinowane narzędzie tortur dla pianisty, który z pełną energią zasiada do początku, rozwija wirtuozowskie triki, chwilowo odpoczywa przy nielicznych kawałkach dla wytchnienia, by ostatecznie paść z wycieńczenia wraz z ostatnim dźwiękiem. Ale skoro sam kompozytor grał podczas premiery, to może po prostu Prokofiew napisał utwór na swoje możliwości?\nSą w nim momenty bardzo piękne, liryczne, przepięknie brzmiąca orkiestra, w drugiej zwłaszcza części pojawiają się jakby reminiscencje z rosyjskiej muzyki ludowej. Na tym tle fortepian brzmi strasznie mocno, dynamicznie, głośno. Daje ogromne możliwości wirtuozowskiego popisu. A druga rzecz, jak w tym tempie wyrabia się orkiestra. Tam nie ma sekundy na zastanowienie się, wejścia i zgranie musi być idealne. Inaczej albo będzie nierówno, albo orkiestra zagłuszy pianistę.\nSłuchając 26 sierpnia występu Alexandra Gavrylyuka w FN zastanawiałam się, jaki byłby to długi koncert, gdyby pianista grał wolniej. Gavrylyuk jednak do wolnych nie należy. Pędził bardzo pewnie, bez chwili wahania. Dlatego nagłe jego zastępstwo za nieobecną Marthę Argerich, która miała zagrać, nie zaburzyło repertuaru. A miałam co do tego obawy, bo Gavrylyuka dotąd nie znałam, tak tylko gdzieś obiło mi się jego nazwisko o uszy.\nTrzydziestoletni pianista z Ukrainy, urodzony w Charkowie, laureat międzynarodowych konkursów pianistycznych, znany już i zapraszany do współpracy z prestiżowymi orkiestrami i występujący na znaczących scenach muzycznych, ma w swoim dorobku płytowym wszystkie koncerty Prokofiewa. Poradził sobie świetnie i mimo że siedziałam daleko, aż gdzieś pod balkonem, a może właśnie dlatego, w żadnym momencie nie miałam wrażenia, że nie daje rady przedrzeć się przez orkiestrę, był doskonale słyszalny. Że też fortepian może być taki głośny. Zapewne to także efekt odpowiedniego strojenia. Jak Gavrylyuk przysiadł się do klawiatury, tak stopił się z instrumentem i tylko szaleńcze tempo muzyki dawało pewność, że on tam gra, a nie tylko siedzi, bo widok całej jego postaci miałam utrudniony.\nNieobecność Marthy Argerich była jakimś rozczarowaniem, ale nie żałuję w sumie, że na koncert mimo wszystko poszłam, chociaż bilet można było zwrócić. Gavrylyuk wraz z ostatnim akordem zerwał się od fortepianu i wcale nie wydawał się aż tak bardzo zmęczony. Prokofiew mial jednak lepsze rozeznanie co do wytrzymałości pianistów niż wydawało mi się na początku ;-)\nSergiusz Prokofiew, III koncert fortepianowy - cz. III Allegro ma non troppo, gra Martha Argerich\nA tak Prokofiewa gra Alexander Gavrylyuk, ale inny utwór:\nPS Poza tym Sergiusz Prokofiew zasłynął tym, że zmarł tego samego dnia, co Stalin. Anegdotę z tym wydarzeniem i osobą dyrygenta Grzegorza Fitelberga związaną podaje nawet Wikipedia :-)\nAutor: notaria o 13:38 10 komentarzy:\nByło i było się, czyli jak połączyć przeszłość z t...


Klawiatura nie tylko dla graczy - Genius prezentuje nową KB-G265 | VideoTesty.pl\nKlawiatura nie tylko dla graczy - Genius prezentuje nową KB-G265\nGenius zaprezentował klawiaturę dla graczy KB-G265 - ulepszoną wersję wypuszczonej na rynek w 2012 roku KB-G255. Nowy model powinien cieszyć się sporą popularnością, ze względu na połączenie przystępnej ceny z zaawansowanymi możliwościami sprzętu.\nGenius KB-G265 wyposażona została w 20 klawiszy z funkcją anti- ghosting, zapobiegającą blokowaniu się urządzenia, przy wciśnięciu wielu przycisków jednocześnie. W komplecie z klawiaturą otrzymujemy dodatkowo osiem nakładek na klawisze, kolorystycznie różniących się od podstawowych. Dzięki temu przy pomocy dołączonego zestawu, łatwo możemy sprawić by przyciski WSAD oraz strzałki kierunkowe wyraźnie wyróżniały się podczas gry.\nCzęstotliwość próbkowania portu USB to 1000 Hz. W związku z tym reakcja na naciśnięcie klawisza jest ośmiokrotnie szybsza niż w przypadku standardowych klawiatur, gdzie próbkowanie wynosi 125 Hz.\nNiebieskie podświetlenie klawiatury może być w każdym momencie wyłączone. Zastosowanie dwóch dodatkowych portów USB 2.0 pozwala na podpięcie bezpośrednio do klawiatury dodatkowych urządzeń peryferyjnych, np. myszy lub pamięci przenośnej.\nKlawiatura Genius KB-G265 została zaprojektowana w ten sposób, by praca na niej była wygodna zarówno dla graczy, jak i dla pozostałych użytkowników. Osiem przycisków funkcyjnych powinno zapewnić łatwy dostęp do funkcji takich jak: odtwarzanie multimediów, kontrola przeglądarki internetowej czy podstawowe funkcje systemu Windows. Obudowa klawiatury posiada też odpowiednie wgłębienia pozwalające łatwo uporządkować kable na biurku.\nKlawiatura Genius KB-G265 objęta jest 24-miesięczną gwarancją producenta, a jej sugerowana cena detaliczna wynosi 110 zł brutto.


Kiedy jeden bilet na każdy pociąg do Warszawy? - pasażerowie narzekają brak ujednoliconej taryfy kolejowej | Dziennik Łódzki\nKiedy jeden bilet na…\nJacek Zemła 10 lipca 2021, 7:43\nTo o tyle dziwna sytuacja, że dwóch z nich - Polregio i Łódzka Kolej Aglomeracyjna - jest finansowanych przez Urząd Marszałkowski w Łodzi. Mimo to te dwie spółki nie honorują swoich biletów.\n- Chodzi o dojazdy do Warszawy, gdzie obecnie studiuję i muszę tam dość często bywać i to zarówno w dni robocze, jak i w weekendy - mówi Aleksandra Ochędzyn. - Tymczasem w dni robocze do Warszawy jeździ Polregio, a w soboty i niedziele ŁKA. Jak wykupię miesięczny na Polregio, to w ŁKA go nie chcą honorować. Czy to jest normalne?\nOkazuje się, że obaj przewoźnicy, choć działają na zlecenie Urzędu Marszałkowskiego, mają porozumienie o wzajemnym honorowaniu biletów, ale tylko w granicach województwa łódzkiego. Na odcinku Skierniewice - Warszawa bilety Polregio nie są ważne w ŁKA i odwrotnie. Aby jeszcze bardziej skomplikować życie pasażerom, na trasie do Warszawy co drugi pociąg jest obsługiwany przez spółkę PKP Intercity, która honoruje bilety ŁKA, ale tylko w granicach Łodzi, Zgierza i Pabianic oraz w Warszawie pomiędzy dworcem Wschodnim i Zachodnim. Na pozostałej części trasy z Łodzi do Warszawy wzajemnego honorowania nie przewidziano. Trudno oczekiwać od pasażerów, żeby w tak zagmatwanych i skomplikowanych zasadach się połapali. Nie mówiąc o tym, że takie fragmentaryczne honorowanie biletów nie tylko nie ułatwia podroży, ale wręcz ją utrudnia i naraża pasażerów na niemiłe scysje z konduktorami podczas kontroli biletów.\nMateriał oryginalny: Kiedy jeden bilet na każdy pociąg do Warszawy? - pasażerowie narzekają brak ujednoliconej taryfy kolejowej - Express Ilustrowany\nGość 11.07.2021 10:37:44\nZa komuny było lepiej. Kartki na mięso i 4 pociągi do Warszawy na dobę. Stało się na korytarzu.\nHej 10.07.2021 16:14:35\n10 lipca, 12:32, Dorr:\nBo o to właśnie chodzi, żeby frajera golić.. Nie dość, se kupił bilet to jeszcze mandat zapłaci..\n10 lipca, 14:35, Gość:\nJak większość przygłupów tak sobie tłumaczysz wszystko czego nie rozumiesz: spiskiem.\nTwoje " [wulgaryzm] przygłupie" Jest już nudne... Nic innego nie potrafisz wykombinowac w tym ograniczonym, kato - rozumku...\nDorr 10.07.2021 12:32:06


Czasem można sporo zaoszczędzić bądź też pozwolić sobie na kupno czegoś, za co przedtem nie chcieliśmy przepłacać, albo po prostu nie mieliśmy funduszy, tylko dlatego, iż przez przypadek dostrzegliśmy to w promocji. I wreszcie – nabywając w sklepach internetowych, oszczędzamy nasz czas. Wszystkie stroje, mamy tutaj skatalogowane. Pragnąc kupić obuwie damskie Lan-kars albo legginsy Adidas nie trzeba obawiać się analizowania sterty innych ubrań, bowiem wszystko to, co nam nieodzowne, odnajdziemy w jednym miejscu – tutaj. Kupując przez sieć internetową, często szczędzimy nie jedynie pieniądze, ale również nasz czas, który możemy wykorzystać na co tylko chcemy.


Ujęto nastolatka, który zgwałcił kobietę w kościele | Niezależna\nUjęto nastolatka, który zgwałcił kobietę w…\nKOŚCIÓŁ / WIADOMOŚĆ / 19.08.2015, godz. 16:06\nUjęto nastolatka, który zgwałcił kobietę w kościele\nPolicjanci z Leszna zatrzymali nieletniego, podejrzanego o zgwałcenie kobiety w jednym z leszczyńskich kościołów. Do zdarzenia doszło kilka dni temu w centrum miasta. Zatrzymany to 15-letni mieszkaniec miejscowości, wcześniej notowany za czyny karalne, także seksualne.\nDo zdarzenia doszło 15 sierpnia. Do przebywającej w kościele kobiety podszedł młody chłopak, który używając siły zgwałcił ją, a następnie ukradł pieniądze.\nPolicjanci natychmiast zajęli się ustalaniem, kim był napastnik. W sprawę zostali zaangażowani eksperci kryminalistyki KWP w Poznaniu. Przygotowano portret pamięciowy podejrzanego oraz zabezpieczono nagrania z monitoringu.\nFunkcjonariusze sprawdzali także wszystkie informacje napływające od mieszkańców i przeglądali policyjne bazy danych. Na tej podstawie wytypowali podejrzanego, który wyglądem odpowiadał rysopisowi podanemu przez pokrzywdzoną.\nJak się okazało, zatrzymany i przywieziony do Komendy Miejskiej Policji w Lesznie nastolatek, był w przeszłości notowany za przestępstwo o charakterze seksualnym. Sąd rodzinny w Lesznie stwierdził demoralizację i umieścił wówczas nieletniego w ośrodku wychowawczym.\nNieletni przebywa obecnie w Policyjnej Izbie Dziecka. Materiały zebrane w sprawie zostaną przekazane do sądu rodzinnego i nieletnich w Lesznie z wnioskiem o umieszczenia podejrzanego w schronisku dla nieletnich.\nW opinii policjantów, zatrzymany nastolatek powinien odpowiadać za swoje czyny tak jak osoba dorosła, ponieważ ma skończone 15 lat, a czyny których się dopuścił kwalifikują się do tej procedury. W takiej sytuacji grozi mu do ośmiu lat więzienia.