mie49's Content - Klub Miłośników Zegarów i Zegarków\nEverything posted by mie49\nmie49 replied to Master Yoda's topic in Pasjonaci Czasu - najciekawsze opracowania\nTak jak kolega RINK napisał wszystko znajdziesz w internecie. Polecam forum Watchuseek znajdziesz tam wiele informacji na temat nieistniejącego już brandu ZIXEN i wielu innych marek, ZIXEN robił naprawdę dobrej jakości zegarki , ale ceny były za wysokie jak na mikro-brand.\nWitam, Bardzo ciekawe i pouczające opracowanie. Tylko teoria sobie, a praktyka sobie. Kupiłem zegarek ZIXEN ZULU na bazarku w roku 2016. Wyprodukowany w 2013. Po zakupie oddałem go do przeglądu u zegarmistrza. Stwierdził, że nie ma potrzeby realizacji jakiegokolwiek przeglądu. Ma jako napęd zwykłą ETA 2924. na 99,9%. Odchyłka czasowa -0,5 sek/ doba. Niezmiennie od początku użytkowania. Nie jest specjalnie oszczędzany. Takiej dokładności nie mogę osiągnąć nosząc zegarek OMEGA Seamaster z 2001, tu dokładność po regulacji to ok +2 sek/dona. Podobnie napędy Myiota 9015 i NH 35 zachowują się przyzwoicie i +- 5 sek / doba nie przekraczają. Osobnym tematem jest czas funkcjonowania tych mechanizmów i na takie uzupełnienie autora jeśli jest to możliwe z utęsknieniem oczekuję.\nLubie duże cyferblaty bez komplikacji. Ja wybrałem 47 mm wersja classico (za ok. 5500 na Chrono nowy) inne 46 mm , 50 mm i 53 mm są cenowo dużo droższe nie oferując wiele więcej. Jedynie co mnie powstrzymuje to jakość luminoforu. Postaram się sprawdzić w sklepie skoro nikt nie ma doświadczeń z tą marką na forum.\nWitam, Mam pytanie. Podoba mi się U-BOAT w brązie. Czy ktoś wie jak w tych zegarkach świeci luma? Z góry dziękuję za informację.\nmie49 replied to mie49's topic in Jaki zegarek...\nmie49 posted a topic in Jaki zegarek...\nWitam, Zastanawiam się nad zakupem zegarka U-boat Classico. Bardzo proszę o informację na temat lumy. Pozdrawiam\nRewelacja !!!!!! Tarcza niesamowita.\nMasz najfajniejszy moim zdaniem zegarek z brązu na tym forum. Nawet ten niebieski nalot nie jest w stanie odebrać mu piękna. Gratuluję i zazdroszczę. Wszystkiego Najlepszego w Nowym Roku dla uczestników tego forum.\nCo do Boba to jest jeszcze Super Bronzo z Etą. Przedpłaty przeniesione z października na listopad. Ponadto mamy tylko parę rąk.


wysiłkowe nietrzymanie moczu | WP abcZdrowie\nWP abcZdrowie: Panie doktorze, jak objawia się wysiłkowe nietrzymanie moczu? (...) Wysiłkowe nietrzymanie moczu związane jest także z nadmierną otyłością.\nNa wysiłkowe nietrzymanie moczu bardziej narażone są te kobiety, które urodziły dziecko. (...) Przyczyny wysiłkowego nietrzymania moczu U osób dotkniętych...\nĆwiczenia i fizykoterapia w wysiłkowym nietrzymaniu moczu Wysiłkowe nietrzymanie moczu u kobiet wymaga leczenia, ale w lekkiej jego postaci terapia ogranicza...\nInkontynencja, czyli nietrzymanie moczu, to nie choroba - jedynie jej objaw. (...) Najczęściej są to: Ciąża i poród - ciężarne kobiety mogą doświadczać wysiłkowego nietrzymania moczu...\nOperacyjne leczenie nietrzymania moczu wykonuje się u pacjentek, którym nie pomagają inne zachowawcze sposoby leczenia, takie jak ćwiczenia mięśni dna (...) Istnieje bardzo wiele metod operacyjnego leczenia nietrzymania...\nWyróżnia się kilka rodzajów tego schorzenia, przy czym najczęstsze jest lekkie wysiłkowe nietrzymanie moczu. (...) Diagnozując nietrzymanie moczu, lekarz może zastosować...\nDolegliwości te dzielone są na: wysiłkowe nietrzymanie moczu, naglące nietrzymanie moczu, nietrzymanie moczu z przepełnienia, mieszane....\nMimowolne wyciekanie moczu może nastąpić także w następstwie uszkodzenia lub osłabienia mięśni wokół cewki moczowej (tzw. wysiłkowe nietrzymanie moczu) (...) Mężczyźni zmagający się z...\nNajczęstsze rodzaje nietrzymania moczu u kobiet to: wysiłkowe nietrzymanie moczu - wyciek małej ilości moczu podczas ruchu (ćwiczenia fizyczne, kichanie...\nBadanie urodynamiczne z powodu nietrzymania moczu\nWitam serdecznie.Zrobiłam badanie urodynamiczne z powodu nietrzymania moczu. Wynik :nietrzymanie moczu o charakterze wysiłkowym .Bez urodynamicznych przeciwskazań do leczenia zabiegowego . Proszę o odpowiedź , co oznacza wynik. Również proszę o wskazówki...\nWysiłkowe nietrzymanie moczu, przedwczesny wytrysk i stulejka\nWitam, mam 22lat, borykam się z wysiłkowym nietrzymaniem moczu, przedwczesnym wytryskiem i stulejka. Czy sama stulejka nie jest powodem nietrzymania moczu? I czy przedwczesny wytrysk może być częściowo spowodowany przez nietrzymanie moczu? Niedługo...\nJestem dziewicą i mam problem z wysiłkowym nietrzymaniem moczu. Chciałam coś z tym zrobić, pomyślałam o ćwiczeniach z użyciem kulek gejszy. Czy mogą one spowodować przebicie błony dziewiczej?Nie zalecam stosowania u Pani tych kulek, istnieje ryzyko uszkodzenia...\nNa czym polega operacja wysiłkowego nietrzymania moczu?\nwysiłkowe nietrzymanie moczu i wypadanie macicy na czym polega operacja-taką mam mieć?Jest kilka rodzajów operacji lekarz napewno przed operacja wszystko wyjaśni\nWitam! chciałabym się dowiedzieć gdzie mogę wykonać zabieg na wysiłkowe nietrzymanie moczu oczywiście na NFZ,mieszkam na Dolnym Śląsku koło Złotoryi ,mój ginekolog powiedział że w naszym szpitalu nie robią takich zabiegów,z góry dziękuję za odpowiedz...\nCzy możliwe jest kichanie i popuszczanie moczu jednocześnie?\nCzy to normalne że przy kichnięciu może polecieć trochę moczu? Byłem z tym u lekarza urologa ale mówił że nic się nie dzieje.Jest to objaw wysiłkowego nietrzymania moczu.\nCzy laserowy zabieg nietrzymania moczu jest refundowane przez NFZ?\nwitam. czy laserowe obkurczanie pochwy jest refundowane przez NFZ. chodzi mi konkretnie o wysiłkowe nietrzymanie moczu. pozdrawiamNie.\nCzy mogę jeździć na rowerze po wysiłkowym nietrzymaniu moczu?\nCzy po wszczepieniu taśmy z powodu wysiłkowego nietrzymania moczu, mogę jeździć na rowerze.Po zabiegu są już 4 miesiąceWitam, sam zabieg nie jest przeciwwskazaniem do jazdy na rowerze. Jazda na rowerze nie powinna wpłynąć na położenie taśmy.\nCzy zabieg laserowym Monalisa Touch na wysiłkowe nietrzymanie moczu jest skuteczny?\nWitam Jestem zainteresowana zabiegiem laserowym Monalisa Touch na wysiłkowe nietrzymanie moczu. Czy taki zabieg jest skuteczny?Zwykle przynosi korzystny efekt.\nWykonanie zabiegu laserowego nietrzymania moczu na NFZ\nWitam serdecznie: Czy na NFZ można wykonać zabieg laserowy nietrzymania moczu we Wrocławiu? Bardzo proszę o podanie adresów.Podejrzewam, że nigdzie Pani nie znajdzie takiego ośrodka. Metoda dość młoda, droga i nirefundowana.Zabiegi laserowego leczenia...\nJaki jest powód nietrzymania moczu podczas chodzenia?\nDobry wieczór mam tez problem z nietrzymaniem moczu nie zawsz ,idąc szybko mocne uderzenie stopą w ziemię .Podczas kichania i to jakiś czas i mija dlaczego tak się dzieje chodzę z wkładkami bo się boję że przemoczę bieliznę i spodnie.Proszę o pomoc.opis...\nUkład moczowy • Choroby układu moczowego • Nietrzymanie moczu objawy • Nietrzymanie moczu przyczyny • urologia i nefrologia • Aktywność fizyczna • Zakażenia układu moczowego • indeks_zdrowie


Październik * NUMER 2 / 2014 / 2015 * LO II w SŁUPSKU\nMickiewiczowskie „A CAPITO” wita po raz drugi w tym roku szkolnym!\nW imieniu Redakcji chciałabym bardzo podziękować Wszystkim za każdą pochwałę, miłe i motywujące słowa o pierwszym numerze gazetki! Jest nam niezmiernie miło, że to co robimy, ma dla Was znaczenie! Dzień Nauczyciela już za Nami! Nauczycielom życzymy tony cierpliwości, kilogramów radości z wykonywanej pracy i jak najwięcej świetnych pomysłów! Dziękujemy za siłę i chęci, jakie wkładacie w nasze wykształcenie! Wszystkiego najlepszego! Mam nadzieję, że dobrze sobie radzicie zasypani tonami wzorów matematycznych, słówek i lektur! Nie zapominajcie o zrobieniu sobie krótkiej przerwy. Trzymamy za Was kciuki i życzymy powodzenia! Przyjemnej lektury! Z gorącymi pozdrowieniami dla Was, na chłodne listopadowe dni! Natalia Bodnar, kl. II C\nKALENDARIUM ~Październik 2014 był miesiącem pełnym radości i ciekawych przygód, ale także smutku.~ Z przykrością informujemy, że dnia 13.10 2014r., ze smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Pana Mścigniewa Tomaszewskiego wieloletniego nauczyciela Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr 2 w Słupsku. 01.10.2014r. Uczniowie wzięli udział w konkursie „CO TY WIESZ O NIEMENIE?”. Konkurs odbył się w kinie REJS w Młodzieżowym Centrum Kultury w Słupsku w ramach IX Festiwalu Młodych Talentów „Niemen non stop”. Naszą szkołę reprezentowali uczniowie klas pierwszych: Szymon Jedliński, Marcel Dąbrowski, Igor Gołczyński, Wojciech Duha, Oliwia Zbrojewska oraz Aleksandra Płotka. Uczniom udało się wywalczyć dla szkoły II miejsce. 3-4.10.2014r. Uczniowie naszej szkoły wzięli udział w zbiórce żywności dla banku żywności.Zbierając produkty takie jak: mleko, mąkę, cukier, olej, makaron i wiele innych produktów, pomagali niedożywionym dzieciom. Zapraszamy chętnych na kolejne akcje, chociaż w taki sposób możemy wspomóc najbardziej potrzebujących. 10.10.2014r. Odbyła się inauguracja Politechniki Młodzieżowej przy II LO w Słupsku. Na rozpoczęcie trzeciego już roku działalności, przybyli gimnazjaliści ze szkół słupskich oraz Kobylnicy. Następne spotkanie w ramach PM odbędzie się 14 listopada 2014r. Tym razem pan Marek Nędzusiak wprowadzi studentów w świat robotyki. Na kolejne spotkanie już dzisiaj serdecznie zapraszamy. 13.10.2014r. Tego dnia obchodziliśmy DZIEŃ EDUKACJI NARODOWEJ. Natomiast 14 października był dniem bardzo wyjątkowym i uroczystym, ponieważ swoje święto obchodzili wszyscy nauczyciele. Dominika Witkowska i Patrycja Milczarczyk, kl. II C\nLiryczny Grzegorz - nauczycielom "Paweł, łap ją, kładź na ziemię! Zrób co trzeba - ja ocenię...!"\n„Historyczna pierwsza pomoc” "Proszę Pana, proszę Pana! Jestem nieprzygotowana!" "Oj niestety moja droga, Twoja kara będzie sroga, Historia to ważna rzecz, Nieuki winny iść precz! ...Ale będę dziś łagodny, Sposób mam swój niezawodny, Dobrze, siadaj, jedyneczka, A za tydzień popraweczka." Pan Ziółkowski zwykle miły, Chce by dzieci się uczyły, Wpisywania pał unika, Lecz gdy ktoś na lekcji bryka, To i on nie ma wyboru, Wstawi pałę bez oporu. Uczennica jak nie mdleje, O laboga! Cóż się dzieje?! Nigdy pały nie dostała? Kompletnie się załamała. "Paweł, łap ją, kładź na ziemię! Zrób co trzeba - ja ocenię! Złap za pierwsze krzesło z boku, Nogi na krześle ulokuj... Nie! Nie swoje! Pomyśl trochę! Złap za ręce, trzymaj w górze,Mocniej, drugi raz\njuż nie powtórzę, Wielka Twoja erudycja, Powiedz - jaka to pozycja?” Myśli Paweł, mądra głowa, "To jest czterokończynowa." „Oda do Lindera” Poszukując na tym świecie, Ideału - dobrze wiecie, Trud jest wielki, co nie miara! Z głowy bucha mi wciąż para! Plan mój poszukiwań skisł, Czar szukania dawno prysł, Mawiał ojciec mi o szkole, "Wróć i ucz się, Ty matole!" A ja z ojcem mym jak w dym, W końcu dobry ze mnie syn! Powróciłem do mej szkółki, Zostawiłem hen pierdółki. Pierwsza w planie.. o, fizyka! Radość na mej twarzy bryka, Fizyka z panem Linderem, Sprawi, że nie będę zerem! Wtedy nagle coś mnie tknęło, Myśl znowu w mój łepek tchnęło, Przecież to człek idealny! Nietypowy, niebanalny! Różnorodny co niemiara! Jego plusów cała czara! A krawatów szafy całe! Długie, krótkie, duże, małe!\nGdy po holu się błąkałem, Takie ploty zasłyszałem, Choć wydaje się tak twardy, Romantykiem jest niemarnym! Wszem każdemu to wiadome, Że Grażynę ma za żonę, Jednak tylko ja mam haka, Że na randkę wziął do MAKa! Rodzina jego też szczęśliwa, Wewnątrz to osoba ckliwa, O najbliższych dobrze dba, Wnuczka na tapecie ma, Nawet zrobi mu kakao, Kiedy prosi gra w MAKao, Zamiast nad testami knować, Woli sobie pożartować, Mógłbym pisać o nim wiele! Nie żartuję przyjaciele! Zasłyszałem od bridżowca, Że raz upiekł mu MAKowca, Jeśli piecze tak jak uczy, W jego kuchni bym się tuczył! Nie ograniczają go żadne cyferki, Pan Linder, bez dwóch zdań, to człowiek wielki! Dzień Pierwszaka\n"W poniedziałek, 20 października br. w naszej szkole miało miejsce wyjątkowe wydarzenie. Uczniowie klas pierwszych, po miesiącu ciężkiej pracy, stali się pełnoprawnymi uczniami liceum."\nW poniedziałek, 20 października br. w naszej szkole miało miejsce wyjątkowe wydarzenie. Uczniowie klas pierwszych, po miesiącu ciężkiej pracy, stali się pełnoprawnymi uczniami liceum. Musieli przejść przez szereg różnych konkurencji, które wymagały od nich zgrania i współpracy. Za organizację Dnia Pierwszaka odpowiedzialna była klasa II c, która działała pod czujnym okiem Pani Profesor Kingi Mielczarek. Tak zwany „human” przeniósł pierwszorocznych do świata Magii i Czarodziejstwa. Zmagania uczniów oceniało jury w składzie: Dyrektor Świata Magii – Pan Mariusz Domański, Wielki Inkwizytor Hogwartu - Pani Kinga Mielczarek, Hermiona Granger – Kamila Andrearczyk, Bellatriks Lestrange – Oliwia Konkel oraz sam Harry Potter - Piotr Betkowski. W pierwszej konkurencji uczniowie przedstawiali swoją klasę poprzez piosenkę oraz krótki występ. Wszystkie klasy wykazały się pomysłowością i niezwykłą kreatywnością. W kolejnych etapach, pierwszaki musiały popisać się wiedzą na temat naszego liceum i zaprezentować ciasto, które miało nawiązywać do profilu ich klasy. Na zakończenie uczniowie klasy II c przygotowali konkurencję niespodziankę – wychowawcy klas mieli za zadanie trafić jakiem do bramki przy użyciu czarodziejskiej miotły. Niestety, żaden z nich nie wykonał zadania, pomimo głośnego dopingu wychowanków. Najlepsza w turnieju okazała się klasa I a, której wychowawczynią jest Pani Profesor Halina Machura. Zwycięzcy otrzymali główną nagrodę, którą jest organizowanie Dnia Pierwszaka w roku szkolnym 2015/2016. Reszta uczestników dostała dyplomy z podziękowaniem za udział oraz słodkie upominki. Aleksandra Poźniak, kl. II C\nFotogaleria z Dnia Pierwszaka\nPłaszcze i cieplejsze kurtki powróciły do łask, rano wita nas szaruga, a zmrok zapada dużo wcześniej - wszystko to świadczy o niezaprzeczalnym końcu lata. A więc nadszedł czas chłodnych i deszczowych dni. Aura dała nam się we znaki już kilka dni temu, kiedy zawitała do nas jesień. Pora zachorowań, niedoboru witamin oraz braku odporności. Warto pamiętać, że jesień to nie tylko szare dni i smutki, ale także idealna pora na rozpoczęcie zdrowego trybu życia. Dlatego pokaże wam, drodzy uczniowie, jak dostosować swój jadłospis do sezonowych owoców oraz warzyw. Co najlepiej jeść jesienią? Jedz dużo czosnku - posiada liczne właściwości lecznicze, dlatego bywa wykorzystywany do leczenia różnego rodzaju dolegliwości, w tym przeziębień. Pij orzeźwiające soki z cytrusów - zawierają\n"Z badań wynika, że różnorodnie skomponowana dieta, bogata w warzywa i owoce, zapobiega wielu chorobom, a zwłaszcza schorzeniu układu krążenia; otyłości oraz cukrzycy." - dietetyk Renata Halicka\ndużo witaminy C, która obroni twój organizm przed zarazkami i jesiennym przeziębieniem. Jedz orzechy - bogate w potas i magnez pozwolą ci cieszyć się wyśmienitym wzrokiem przez długie lata. Pokochaj pomarańcze i grapefruity - zawarta w nich rutyna i betakaroten spowalniają produkcję wolnych rodników podczas przemian metabolicznych i sprawiają, że skóra wygląda lepiej. Zrezygnuj z ostrych potraw - płuca w okresie jesiennym są szczególnie wrażliwe, a ostre potrawy mogą je podrażnić. Jedz mniej warzyw letnich - przejdź na warzywa jesienne, takie jak dynia, kalafior czy brokuły. Wybieraj warzywa bogate w potas, magnes i żelazo, np. seler,pomidor, kukurydza. Magdalena Knuth, kl. II C\nKsięgi Jakubowe Autor: Olga Tokarczuk Rok 1752. do Rohatyna na Podolu przybywają kasztelanowa Katarzyna Kossakowska i towarzysząca jej poetka Elżbieta Drużbacka. Jednym z gości na powitalnej kolacji jest miejscowy proboszcz Benedykt Chmielowski. Ksiądz i poetka, szybko znajdują wspólny język – rozpoczynają rozmowę, którą później kontynuować będą w listach. Nieco później, także na Podolu, pojawia się młody, przystojny i charyzmatyczny Żyd - Jakub Lejbowicz Frank. Tajemniczy przybysz zaczyna głosić idee, które szybko dzielą społeczność żydowską. Noce waniliowych myszy Autor:Bukowski Charles Wybór poezji Charlesa Bukowskiego, opracowany przez Tadeusza Nyczka, który swój wstęp do tej książki zatytułował „Poezje starego świntucha”.Gratka dla miłośników Bukowskiego, tego lirycznego „literackiego rozrabiaki”. Świat lodu i ognia Autor: Martin George R. R. George R.R. Martin z pomocą Elio M.Garcia Jr i Lindy Antonsson zebrał w tej książce opowieści o starożytnych cywilizacjach, o legendarnych dynastiach i bohaterach oraz o mistycznych krainach położonych na sąsiednich kontynentach. Ta pasjonująca kronika pokazuje złożoność i bogactwo wszechświata, czerpiąc z pieśni, podań oraz wiedzy maestrów i septonów. NA EKRANIE\nIgrzyska Śmierci: Kosogłos.Część 1 (The Hunger Games: Mockingjay Part 1) Premiera: 21.11.2014 Trzecia część „Igrzysk śmierci”, jednego z największych kinowych hitów ostatnich lat i nowej, wielkiej popkulturowej sagi. Katniss wraz z matką i siostrą mieszka w legendarnym, podziemnym dystrykcie trzynastym, który, wbrew kłamliwej propagandzie, przetrwał zemstę Kapitolu. Z nowymi przywódcami na czele, rebelianci przygotowują się do rozprawy z dyktatorską władzą. Katniss, zgadza się wziąć udział w walce. Mów mi Vincent (St. Vincent) Premiera: 14.11.2014 „Mów mi Vincent” to zabawna historia przyjaźni 12-letniego chłopca i jego podstarzałego sąsiada, Vincenta. Między bohaterami narodzi się niezwykła przyjaźń, która zaskoczy wszystkich. Interstellar Premiera: 7.11.2014 Film przedstawia historię grupy badaczy, którzy dzięki nowo odkrytemu tunelowi czaso- przestrzennemu pokonują granice podróżowania w innym wymiarze. Madzia Kasperek, kl. II C Julia jest nie tylko utalentowana literacko, ale również muzycznie. Dlatego też, wraz z jej zwycięskim wierszem zamieszczamy cover piosenki "Still" zespołu Daughter!\nMiesiąc temu nasza redakcja ogłosiła konkurs na wiersz. Temat konkursu brzmiał: "W jesiennej aurze". Jednogłośnie uznaliśmy, że w jesienny klimat porwał nas wiersz uczennicy klasy IIIB - Julii Sklenarskiej. Gratulujemy i życzymy dalszych sukcesów.\n„Jesień” Chwieją się cicho gałęzie ciepłe od słonecznego blasku Westchnienia unoszą się Wśród opadających listków Od wschodu jakby szept Wiatr zamyka w nieskończoności W kanałach szarość topnieje Gdy spaceruję po teraźniejszości Tysiąc farbowanych Głów Przemija prawym ramieniem Tańczę w rytmie wiatrów Układając ścieżki martwym blaszkom Czerpię otwartą dłonią z toni Uśpionych strumieni Przymykam powieki półprzezroczyste By zatonąć w świergotach Ubóstwiam tę błogość Między latem a grudniem Zacisz się w końcu Człowieku zbyt smutny by Łagodność zanurzyć W deszczach corocznych. Julia Anna Sklenarska, kl. IIIB Samorząd uczniowski\nOlga Wepryk: Cześć, nazywam się Olga Wepryk, a Wy wybraliście mnie na przewodniczącą Samorządu Uczniowskiego. Część z Was już mnie kojarzy, a dla tych, którzy nie mają pojęcia kim jestem to krótko o sobie opowiem. Podchodzę do życia bardzo pozytywnie i wszędzie mnie pełno. Lubię się bawić i wychodzić przed szereg oraz robić to co inni uważają za dziwne(dlatego nie zdziwcie się gdy będę chodzić z kołczanem po szkole, albo tańczyć na korytarzu). Pytano mnie co chciałabym zrobić. Przede wszystkim chciałabym zorganizować więcej konkursów między klasowych, abyśmy mogli się zintegrować. Mam nadzieję, że zrealizuję moje plany, bo smucę się, gdy przechodzę korytarzem i spotykam obcych mi ludzi. Razem z moimi bardzo dobrymi zastępczyniami: Natalią i Kasią, ruszymy tę szkołę i mamy nadzieję, że będzie ciekawie. Natalia Pliszka: Jestem osobą pozytywnie nastawioną do życia. Uwielbiam grać w teatrze i wnosić swoją osobą do towarzystwa pozytywną energię. Chce aby każdy w naszej szkole czuł że należy do grupy zgranych ze sobą ludzi. Powinniśmy być dumni z tego, że jesteśmy w tym ogólniaku i mówić o tym innym. Dlatego tez integrujmy się ze sobą, organizujmy rożne imprezy szkole i sprawmy aby te ostatnie lata "dzieciństwa" niosły ze sobą dużo wspomnień. Kasia Badeńska: Cześć! Jestem Kasia i chodzę do klasy Ia. Chyba już trochę mnie znacie, bo w końcu kilka głosów na mnie oddaliście, za które bardzo wam dziękuję. Zgłosiłam sie do samorządu, ponieważ chciałabym w tej szkole coś zmienić. Jednym z pomysłów jest przeniesienie bramek do rowerów na trawę przy parkingu nauczycieli, ponieważ w obecnym miejscu nie są w pełni bezpieczne. Pamiętajcie, że to tylko jeden z moich pomysłów, i że jestem otwarta na propozycje. Jeśli będziecie mieli jakieś pytania chętnie na nie odpowiem. "Mój tata jest nauczycielem wychowania fizycznego, więc chciałam pójść w jego ślady".\nW ramach naszych comiesięcznych spotkań ze sportowcami poniżej rozmowa z panią Barbarą Madejczyk – lekkoatletką specjalizującą się w rzucie oszczepem.\n– Trenuje Pani od 6 klasy podstawowej, co skłoniło Panią do przyjścia na pierwszy trening? – Nie ukrywam, że była to zasługa mojej starszej siostry, która już trenowała i wtedy trener Michalski stwierdził, że skoro moja siostra się nadaje do sportu, to ja też mam zadatki na dobrego sportowca. Na początku nie miałam ochoty przychodzić na treningi, tylko wołałam spotkać sie ze znajomymi po szkole. Do 6 klasy podstawowej miałam wiele innych zajęć, na przykład kółko plastyczne, zuchy. Chciałam również chodzić na kółko taneczne, ale byłam jednak za wysoka i miałam problem, ponieważ moi rówieśnicy byli o głowę ode mnie niżsi ,więc musiałam zrezygnować. Powiem szczerze, że na początku uciekałam przed trenerem Michalskim ,ale jednak po dwóch latach uciekania obiecałam, że przyjdę na pierwszy trening i tak to się zaczęło. Od 6 klasy systematycznie trenuje do dziś. – Miała Pani swojego idola, kiedy zaczynała trenować lekkoatletykę? – Było to dosyć dawno, więc nie pamiętam, czy miałam swojego idola, na pewno rozwijało się to z czasem, jak wprowadzałam się w lekkoatletykę. Kiedy jednak okazało sie, że będę trenować rzut oszczepem, to wzorowałam się na\ntych najlepszych. Na początku dla mnie takim idolem był nasz polski sportowiec - Artur Partyka, była to inna konkurencja, jednak wyniki, które osiągał, powodowały, że gdzieś tam w sobie marzyłam o tym, żeby być sportowcem i osiągać wielkie sukcesy. Później na pewno był nim rekordzista świata - Czech Jan Zelezny, który przez to jak daleko rzucał, stał sie moim idolem. Z biegiem czasu poskutkowało to, że zaprzyjaźniłam się z obecną rekordzistą świata - Czeszką Baraborą Spotakową mówimy oczywiście o tej przyjaźni na rozbiegu, ponieważ ciężko zachować dobry kontakt z takiej odległości. I właśnie na dzień dzisiejszy to ona jest dla nie wzorem do naśladowania. – Czy dyscyplina, jaką jest rzut oszczepem, wymaga od Pani wiele poświęceń? – Oj tak! Myślę jednak, że to wszystko przychodziło z czasem, coraz większe wymagania i cele, które stawialiśmy sobie z trenerem, powodowały, że więcej czasu musiałam poświecić na trening lub na wyjazdy z kadrą Polski. Powodowało to, że moje sprawy osobiste czy nawet relacje z przyjaciółmi pozostawały na drugim planie. Jednak nie zawsze. W życiu sportowca jest tak, że przygotowuje się do konkretnych zawodów, nie ukrywam, że taką najważniejszą imprezą są igrzyska Olimpijskie i to właśnie te lata, czyli 2004-2008 wymagały ode mnie wielu wyrzeczeń, jeżeli chodzi o inne sprawy. – Co jeszcze chciałaby Pani osiągnąć jako sportowiec? – No, niestety, nie ukrywam, że moja kariera sportowca powoli dobiega końca i moim głównym celem będą odbywające się za dwa lata Igrzyska w Rio de Janeiro i będą to ostatnie dwa lata mojego treningu wyczynowego. Najważniejszy będzie rok 2016, ponieważ wtedy musimy uzyskać minimum kwalifikacyjne. Na Igrzyskach będę walczyć do końca, jak się uda, to super, a jak nie, no to trudno. – Gdyby nie była Pani sportowcem, to kim? – Na początku zanim zaczęłam uprawiać sport to śpiewałam, więc może gdzieś w tym kierunku, ale jednak już od 13 roku życia zaczęłam przygodę ze sportem i myślę, że już wtedy moje myśli były z tym związane. Mój tata jest nauczycielem wychowania fizycznego, więc chciałam pójść w jego ślady i również uczyć dzieci, a mianowicie być przedszkolanką i pójść do szkoły w Lęborku, jednak mój trener nie chciał o tym słyszeć. Wytłumaczył mi bardzo mądrze i logicznie, że jeżeli lubię dzieci to mogę zostać w usteckim liceum i pójść na Akademię Wychowania Fizycznego, a potem zostać nauczycielem WFu, no i tak to wyszło. – Jaki był Pani największy sukces? – Myślę, ze takim wydarzeniem było 7. miejsce na Igrzyskach w Pekinie w\n2008 roku, aczkolwiek równie ważne było zdobycie mistrzostwa świata na uniwersjadzie w Daegu, co pozwoliło na zrobienie kroku do światowego poziomu. Ważne było również zdobycie złotego medalu w pucharze Europy w 2006r. oba te wydarzenia dodały mi pewności siebie i były takim dopełnieniem sukcesów na światowym poziomie. – Co Pani czuje, gdy stoi na podium? - Mogę to porównać do podium mistrzostw Polski i do mistrzostw świata w Daegu. Pamiętam, że była straszna pogoda. To mój najdłuższy konkurs, startowało 21 zawodniczek, nie było eliminacji, więc trwał prawie dwie i pól godziny i jeszcze dekoracja przy prawie pustym stadionie. Nie puszczali wtedy hymnów narodowych, tylko ogólny hymn mistrzostw, ale nie ukrywam, że jest to niesamowita chwila i życzę wszystkim sportowcom, aby mogli ją przeżyć. Jest to chwila, kiedy wszelkie przegrane, cały wysiłek włożony w trening przestają mieć jakiekolwiek znaczenie. Daje to takiego kopa, że można i warto to robić przede wszystkim dla takich momentów. – Co zamierza Pani robić po zakończeniu kariery? – Kiedyś, kiedy trener mnie namawiał, żebym mu pomagała, przejęła po nim zajęcia zawsze mówiłam, że ja się do tego nie nadaję, ponieważ podchodzę do sprawy zbyt emocjonalnie i za szybko chciałabym wszystkiego nauczyć. Mówiłam więc - nie, ale do niektórych spraw trzeba\ndojrzeć. Na dzień dzisiejszy wiem, że będę pracować z młodzieżą nie tylko w szkole, ale również na zajęciach pozalekcyjnych. Myślę, że zacznę od nowej grupki naborowej. Wprawdzie mamy zdolną młodzież, ale jednak, jeśli porównam ją do swoich kolegów i koleżanek w tym samym wieku, to nie ukrywam, że poziom wyników sportowych jest dzisiaj o wiele słabszy. Niedawno również zaczęłam pracę w programie kids athletics, gdzie upowszechnia się lekkoatletykę w klasach I - III, więc maluchy mają już styczność z lekkoatletyką i myślę, że tego typu pracą po zakończeniu kariery będę sie zajmowała. – Dziękujemy za rozmowę, życzymy dalszych sukcesów sportowych i realizacji innych zamierzeń. Rozmawiali: Ewelina Siwiaszczyk i Damian Niewadził z kl. II c Czas na jesienną aktywność!\nOkres jesienny nie sprzyja dobremu samopoczuciu. Na spadek nastroju w tym czasie narzeka ponad połowa Polaków.\nWitam w kolejnej odsłonie naszego poradnika o zdrowiu. Mam nadzieję, że pierwsza część była interesująca i zachęciła was do chociażby odrobiny ruchu. W tym numerze powiem co nie co, z racji pory roku, o jesiennej aktywności. Spoglądając za okno i obserwując zmieniającą się pogodę, większość z nas traci ochotę na jakikolwiek ruch. To duży błąd! Okres jesienny nie sprzyja dobremu samopoczuciu. Na spadek nastroju w tym czasie narzeka ponad połowa Polaków. Depresja sezonowa jest powszechnym zjawiskiem na świecie, przede wszystkim na Północy. Krótsze dni i mniej słońca mogą spowodować pogorszenie nastroju. Dobrym sposobem na walkę z depresją jest aktywność ruchowa. Wysiłek fizyczny powoduje wzrost poziomu endorfin, serotoniny i dopaminy. Hormony szczęścia pomagają przezwyciężyć gorsze samopoczucie, powodują wzrost energii, umożliwiają też lepszy sen. Pomocne będą nie tylko forsowne ćwiczenia, lecz także zwykły spacer. Ruch jest najlepszym sposobem na jesienną chandrę, która dotyka aż co 10 osobę na świecie. Jeszcze raz podkreślając - ważne jest to, by wykonać jakąkolwiek aktywność. A jak zmotywować się do tego, by w chłodne popołudnia wyjść na dwór i na przykład jeździć na rowerze? Jesteśmy wzrokowcami, więc warto obejrzeć dobre zdjęcia, trenujących ludzi. Gorąco zachęcam do aktywnego spędzania wolnego\nczasu, gdyż jak wiadomo przynosi to tylko same korzyści. A oto kolejna porcja zapowiadanych wcześniej prostych ćwiczeń: •\tRozciąganie ramion i pleców – 1) Opuść lewą rękę wzdłuż tułowia i złap za krawędź krzesła. 2) Obracając tułów delikatnie w lewo, złap za prawą krawędź krzesła w pobliżu lewej dłoni, zrób to samo w drugą stronę. Czas ćwiczenia: 20s na stronę, serie: 4, przerwa między seriami: 45s. Malwina Gasyna, kl. II C GENERACJA ŚMIECI\nInni afiszowali się z podobizną słynnego mieszkańca Puszczy Białowieskiej na butelkach...\nZmierzając na spotkanie z przyjaciółką mijam szkołę podstawową niedaleko mojego domu. Godzina 18. Widok jak co dzień, ale szokuje – grupa młodych prymusów, nie starszych niż 13 lat, szlifujących łacinę (cóż to, że kuchenną). Niektórzy z puszkami oznakowanymi pięknym pasmem górskim hen na granicy ze Słowacją, inni afiszowali się z podobizną słynnego mieszkańca Puszczy Białowieskiej na butelkach. Wszyscy jednakże nonszalancko pociągali raz po raz zapalonymi zwitkami pełnymi suszu, zapewne nie był to tylko tytoń. Nie do końca wiem czemu tak jest. Myślę, że większość ludzi nawet o tym nie myślała. Czemu coraz młodsze pokolenia piją i palą? Zbyt szybko wchodzą w świat cielesności? Zbyt szybko wchodzą w dorosły, okrutny świat? To główne pytania, jakie są zadawane. Czy to naprawdę aż takie trudne? Coraz więcej dzieci\nZ badań wynika, że choć raz w życiu po papierosa sięgnęło 14 proc. uczniów szkół podstawowych (od 4 do 6 klasy), 51 proc. gimnazjalistów oraz 62 proc. uczniów szkół średnich. Z czego regularnie pali papierosy: w podstawówkach - 4 proc. uczniów, gimnazjach - 14 proc. badanych, w szkołach średnich - 22 proc. ankietowanych. Czytaj więcej!\nnie wchodzi w ten dorosły świat… One się w nim rodzą. Od małego borykają się z problemami swoich rodziców, które stają się ich problemami. Co dziś będzie na obiad? Jak mam wyżyć za te 10zł cały tydzień? Czemu nikt nie jest w stanie mi pomóc? Skoro tatusiowi to pomaga, i ja się napiję, może świat będzie weselszy, lepszy. Czasami jest. Na chwilę. Bądźmy realistami – patologia u młodych ludzi jest coraz powszechniejszym zjawiskiem. Ale coraz częściej to nie są problemy rodzinne, a złe wychowanie i degeneracja powiązana z globalizacją. Rodzice mają gdzieś swoje pociechy, latają z pracy do pracy, byleby ONE miały lepsze życie. Jest lepsze, ale tylko finansowo, mają się w co ubrać, mają co zjeść… Ale nie mają rodziców. Rodzice siedzą za biurkiem, przy łopacie, w biegu, harując za grosze. Dzieci nie mają dobrych wzorców, nie ma kto ich wychowywać, podłapują złe nawyki, których nie brak w dzisiejszych mediach. Seksualność w przemyśle muzycznym, teledyski prawie wyglądające jak filmy dla dorosłych z podkładem dźwiękowym, alkohol, narkotyki i inne używki pokazywane jako fajne odskocznie od życia, bądź też jako coś normalnego. To wszystko zmusiło mnie do głębszej refleksji. Dzieci i młodzież stają się coraz gorsze? Możliwe. Ale według mnie to wartości w świecie podupadają na tyle, że zapominamy o czymś tak ważnym jak rodzina. Młodzi nie czują, że mają oparcie w rodzicach, a starsi są tak pochłonięci wszystkim innym, że zapominają, że młodych trzeba uczyć, wychowywać, być ich podporą. Pokazać, że mają kogoś, kto im pomoże, udzielić im wsparcia oraz co najważniejsze – zrobić wszystko, aby szczęśliwie przeżyli lata młodości. Dojrzałość i dorosłość kiedyś nadejdą, ale dzieciństwo nie wróci nigdy… Grzegorz Pelutis, kl. II B Z dzienniczków:\n„A capito” Adres redakcji: 76-200 Słupsk, ul. Mickiewicza 32, tel. (59) 84 24 962; www.lo2.slupsk.pl Opiekun merytoryczny: Iwona Płóciennik. Redaktorki naczelne: Aleksandra Poźniak i Natalia Bodnar. Zespół redakcyjny: Ewelina Siwiaszczyk, Damian Niewadził, Patrycja Milczarczyk, Dominika Witkowska, Kamil Kosucho, Damian Ujma, Krzysztof Szaja, Malwina Gasyna, Magdalena Knuth, Magda Kasperek, Katarzyna Nagły.\n*** Mateusz leży pod ławką na lekcji geografii udając rodzącą kobietę i wydając przy tym realistyczne odgłosy. *** Zamknął panią szatniarkę w szatni i żąda okupu. *** Kradną ze szkolnej kuchni ziemniaki i robią z woźną frytki. *** Wysłany po kredę, przyniósł cały karton twierdząc, że pani woźna zwiększyła wydobycie rudy kredy. *** Wyrzucił koledze czapkę przez okno ze słowami": "Jak kocha, to wróci". *** Twierdzi, że w przyszłości zostanie orzeszkiem ziemnym. Ma do mnie żal, że przeszkadzam mu w karierze.


Wzrost cen stali i jej wpływ na procesy produkcyjne\nJak wzrost cen stali wpływa na produkcję?\nZnaczny wzrost cen stali i złomu to ostatnio najpopularniejszy temat wśród ludzi związanych z branżą metalurgiczną. Mowa tu nie tylko o dystrybutorach stali, ale również firmach, które wykorzystują ją do produkcji maszyn, urządzeń, części lub innego rodzaju elementów. Podwyżki cen zaczęły się 1,5 roku temu i trwają do dziś, a prognozy nie są zbyt optymistyczne. Globalny wzrost cen złomu i stali pojawił się nagle, co mocno odbiło się na przemyśle maszynowym.\nWpływ pandemii a popyt na maszyny do śrutowania\nRok 2020 to czas obostrzeń i paniki, którą wywołał COVID-19. Wraz z rozprzestrzenianiem się koronawirusa, coraz więcej firm wstrzymało swoją produkcję lub znacznie ją ograniczyło. Branża maszynowa (w tym producenci śrutownic wirnikowych) również się zatrzymała - nikt nie wiedział, jak zmieni się gospodarka i zapotrzebowanie na urządzenia ze stali. Taka sytuacja trwała kilka miesięcy, co przyniosło ogromne straty pod względem finansów i celów biznesowych wielu firm. Na zmianach wywołanych przez pandemię niektórzy jednak skorzystali - przede wszystkim przedsiębiorstwa z przemysłu medycznego. Dopiero w drugiej połowie 2020 roku (w okresie letnim) gospodarka powoli zaczynała się odblokowywać. Producent śrutownic wirnikowych Kovo Stanek zdobył kilku nowych Klientów, którzy byli zainteresowani zakupem oczyszczarki. Głównymi powodami, dla których przedsiębiorstwa zdecydowały się na śrutownice były potrzeba automatyzacji i przyspieszenia procesu śrutowania.\nRynek stali a coraz droższa produkcja maszyn do śrutowania\n2021 rok, pomimo locdownów i ciągłych podwyżek cen stali jest rokiem rozwojowym. Firma Kovo Stanek zdobyła kilkanaście nowych projektów, z czego kilka zostało już wdrożonych, między innymi:\n?\tŚrutownica przelotowa typu TZNP z siatką stalową dla przedsiębiorstwa zajmującego się produkcją osprzętu do maszyn budowlanych.\n?\tŚrutownica zawieszkowa typu TZNZ z ruchomym blokiem turbin dla firmy z branży automotive z gałęzi samochodów osobowych i ciężarowych.\nProjekty realizowane są przede wszystkim w Polsce. Zamawiając maszynę do śrutowania trzeba mieć na uwadze to, że do jej produkcji wykorzystywane są stale węglowe, manganowe i hartowane. Dzisiaj za śrutownicę wirnikową trzeba zapłacić nawet ok. 20-30% więcej z uwagi na ciągłe podwyżki cen stali. Im dłużej zwleka się z decyzją dotyczącą zamówienia maszyny, tym bardziej trzeba liczyć się z większymi wydatkami ? w szczególności, kiedy prognozy wskazują dalsze szybowanie cen w górę.\nPrognozy cen stali\nWiększość analityków przewiduje utrzymanie się aktualnych cen stali lub ich dalszy wzrost. Oprócz samej stali i złomu gwałtownie rosną ceny produktów stalowych (np. kątowników, maszyn, konstrukcji). Producenci maszyn do śrutowania nie są wyjątkiem - każdy z dystrybutorów podnosi ceny od kilkunastu do kilkudziesięciu procent w porównaniu do lat poprzednich.\nJeśli są Państwo zainteresowani zakupem śrutownicy wirnikowej zapraszamy do kontaktu (wystarczy kliknąć tutaj!). Nasi Doradcy pomogą dobrać maszynę do Państwa procesu produkcyjnego oraz parku maszyn. Warto skorzystać z okresu luzowania obostrzeń i zamówić budowę maszyny w aktualnych cenach, ponieważ już niedługo mogą nas czekać kolejne podwyżki.


2021 - Kultura w lesie\n4 listopada 2021 4 listopada 2021 ~ Piotr Rochowski\t~ Leave a comment\nLas Kozie Górki to najbardziej na zachód wysunięty fragment Puszczy Niepołomickiej, który wbija się zielonym klinem pomiędzy gęsto zabudowane tereny Niepołomic, Podborza i Szarowa. Od pozostałej części puszczańskiego kompleksu oddziela go ruchliwa droga krajowa nr 75. Ten niewielki fragment Puszczy jest niezwykły pod względem kulturowym. Większość znajdujących się tutaj zabytków i miejsc historycznych to cmentarze z różnych epok, od czasów prehistorycznych aż po drugą wojnę światową. Kozie Górki to prawdziwy las cmentarny, który pełni także funkcję zwykłego lasu gospodarczego oraz podmiejskiego parku dla mieszkańców Niepołomic.\n6 października 2021 6 października 2021 ~ Piotr Rochowski\t~ Leave a comment\n19 sierpnia 2021 19 sierpnia 2021 ~ Piotr Rochowski\t~ Leave a comment\n2 czerwca 2021 2 czerwca 2021 ~ Piotr Rochowski\t~ Leave a comment\nLasy leżące na wschód od Janowa miały przed wojną dwóch dużych właścicieli. Ich południowa i zachodnia część, z jurajskimi wzgórzami Gór Gorzkowskich i stawami na Wiercicy pomiędzy Ponikiem i Julianką, należała do majątku w Złotym Potoku. Część północno-wschodnia, poprzecinana przez liczne, drobne strumienie; podmokła, płaska i monotonna krajobrazowo, wchodziła w skład państwowego nadleśnictwa Zrębice. Historyczne pamiątki w tej części Złotolasów związane są przede wszystkim z czasami drugiej wojny światowej – kampanią wrześniową, masowymi mordami dokonanymi przez Niemców na polskiej ludności cywilnej oraz walkami partyzanckimi.\n7 stycznia 2021 24 lutego 2021 ~ Piotr Rochowski\t~ Leave a comment


oraz na ich naprawie. Jest to bardzo ważne, aby kotły grzewcze były naprawiane przez profesjonalistów, ponieważ w przeciwnym razie takie naprawy będą po prostu nieskuteczne. Jednak naprawa kotłów grzewczych polega nie tylko n\nTrening siłowy, spalanie tłuszczy, czy po prostu zdrowy ruch. Odżywki suplementyAbout home decorationsStatystyczne badania w farmaceutyceO księgowości - ogólnieSome basics abut water system and pipes problemsOto Jak Szybko I Bezpieczenie transportować ponadgabarytyJak trenować i jak się wspomagać? Best practices how to buy us auto parts Reklama dla firm - poligrafiaJakie są prawdziwe koszty w pozycjonowaniu?Dla przedsiębiorców- marketingOto Jak naprawić komin W 3 DniPrawo i prawnicy The right equipment for the type of printing WahaczNowy trend na ogrodowy relaks?Tekst o budowieKredyty, pożyczki, pieniądzeDla kobiet - o zabiegach kosmetycznych i pielęgnacyjnych10 Wypowiedzi Ekspertów Na To Jak kupić kosmetyki orientalneImplantologia i protetyka. O dentystachDentysta - co warto wiedzieć przed wizytą?Problems with water system?Optima EPRExpert services - electriciansOgólnie o eventachZanim kupisz drzwiTanie pozycjonowanieDentystycznieKilka faktów o leczeniu stwardnienia oraz o samej chorobie


Psychicznie chorzy jak niewinnie skazani. Strona 1. Psychiatria.pl - portal wiedzy o psychiatrii i psychoterapii\nPsychicznie chorzy jak niewinnie skazani.\nTemat: Psychicznie chorzy jak niewinnie skazani. (3)\nhttp://www.psychiatria.pl/forum/psychicznie-chorzy-jak-niewinnie-skazani/watek/499513/1.html#p499513http://www.psychiatria.pl/forum/psychicznie-chorzy-jak-niewinnie-skazani/watek/499513/1.html Psychicznie chorzy jak niewinnie skazani.\nNiewinnie odsiedzieli po 30 lat. Uniewinniły ich badania DNA\nasz, PAP2010-09-16, ostatnia aktualizacja 2010-09-16 22:28\nWolność odzyskało dwóch Amerykanów ze stanu Missisipi, którzy odsiedzieli w więzieniu trzy dziesięciolecia, omyłkowo skazani za okrutny gwałt i zabójstwo. Ich niewinność wykazało badanie materiału genetycznego.\nTrzeci mężczyzna, skazany za te same przestępstwa, popełnione w 1979 roku, zmarł w więzieniu w 2002 roku. Także o jego uniewinnienie - w tym wypadku pośmiertne - wniosła organizacja Innocence Project.\nBadanie DNA przeprowadzone współczesnymi metodami pozwoliło także zidentyfikować faktycznego gwałciciela. Okazał się nim mężczyzna odsiadujący karę dożywotniego więzienia za inny gwałt, popełniony w 1981 roku.\nMoim zdaniem Leczony pacjent psychicznie przez 30 lat jest jak skazany niewinnie. Twierdze tak dla tego że chorowałem sam tak długo i właśnie doszedłem do takiego wniosku. Różnica jest taka że skazaniec siedzi w więzieniu a pacjent w domu lub szpitalu. Dopiero teraz po tak długim czasie chorowania udało mi się wrócić do Świata ludzi zdrowych i w dodatku nie mam pewności czy znowu nie będę skazańcem za niewinność. Nie chodzi mi o to że nie mam jako chory wolności. Tylko prawie całkowicie zostałem wyłączony z życia towarzyskiego, zawodowego i wszystkich innych sfer życia takich jak mają ludzie zdrowi. Taka mała dygresja że skazany i odbywający karę w USA za trzydzieści lat odsiadki dostanie odszkodowanie w postaci 2,5 mln $. A chory psychicznie dostanie w postaci wypłacanej renty średnio około 100 tyś $ przez trzydzieści lat.\nNie macie pojęcia jaki człowiek jest szczęśliwy po 30 latach odsiadki lub choroby jak wreszcie wychodzi na wolność. Tylko muszę od nowa uczyć się nowego zawodu bo stary jest nie aktualny i powoli powracać do życia ludzi wolnych i zdrowych Co w pędzącym świecie na przód nie jest takie łatwe. Więźniowie mają Jakieś programy przywracania do społeczności ludzkiej, a o programach dla psychicznie chorych nic nie wiem.\nOstatnia edycja: 25-01-2011 20:46:19\nhttp://www.psychiatria.pl/forum/psychicznie-chorzy-jak-niewinnie-skazani/watek/499513/1.html#p504047http://www.psychiatria.pl/forum/psychicznie-chorzy-jak-niewinnie-skazani/watek/499513/1.html Psychicznie chorzy jak niewinnie skazani.\nz tego co wiem w polsce chory musi się zgodzić na to, by można go było zamknąć w ośrodku lub sąd musi wydać orzeczenie o takiej treści. choroba psychiczna jest straszna, tym bardziej, że nie wiadomo do końca skąd się bierze i jak ją leczyć, dlatego społeczeństwo nie wie jak się zachować wobec osoby dotkniętej taką przypadłością...\nhttp://www.psychiatria.pl/forum/psychicznie-chorzy-jak-niewinnie-skazani/watek/499513/1.html#p504115http://www.psychiatria.pl/forum/psychicznie-chorzy-jak-niewinnie-skazani/watek/499513/1.html Psychicznie chorzy jak niewinnie skazani.\nNie chodzi głównie o to że chory jest zniewolony przez mury szpitala. Chodzi o to że jest zniewolony przez chorobę. Zgoda na leczenie, jest ratowaniem się za wszelką cenę, przed popełnieniem głupstwa, lub innym gorszym czynem. Co zostało porównane do niewoli fizycznej niewinnego więźnia. Co skutek społeczny i psychiczny ma podobny: niesprawiedliwość, bul i cierpienie, z którego chory nawet nie zdaje sobie sprawy, w odróżnieniu do skazanego. A jak nie zdaje sobie sprawy to nie znaczy że tego bólu i cierpienia nie ma lub występuje z opóźnieniem.\nMózg w ciemności


Kontynuacja SMOK-ów w ośrodku szkolnym [zdjęcia] - Dziennik Wschodni\nKontynuacja SMOK-ów w ośrodku szkolnym [zdjęcia]\nW Zespole Szkół Ogólnokształcących nr 1 zaczął działać Koszykarski Ośrodek Sportowy Szkolenia Młodzieży w koszykówce dziewcząt.\nKontynuacją treningu w SMOK-ach będą teraz zajęcia w Koszykarskim Ośrodku Sportowym Szkolenia Młodzieży. Od tego roku szkolnego zaczął taki działać w Zespole Szkół Ogólnokształcących przy ul. Radzyńskiej.\n- W szkoleniu będą tam brały udział uzdolnione sportowo uczennice klas VII i VIII szkoły podstawowej – informuje Olga Mazurek-Podleśna, z biura prasowego w Kancelarii Prezydenta Miasta Lublin . – Zajęcia obejmą zarówno trening koszykarski oraz motoryczny, jak również opiekę fizjoterapeuty.\nW tym roku szkolnym w placówkach oświatowych prowadzonych przez Gminę Lublin funkcjonuje 185 klas sportowych i profilowanych, w tym 63 klasy o profilu koszykarskim.\nGość / 11 października 2018 o 18:44\nbrawo brawo ale prezesowi pelczarowi to juz guziki w koszuli ledwo trzymaja z tego dobrobytu :)


Modlitwa za księdza\nTy kazałeś swoim Apostołom,\nby na całym świecie głosili\nTwoją Ewangelię, by rozgrzeszali\ni podczas każdej Mszy św.,\naż do Twojego przyjścia,\ngłosili Twoją śmierć i zmartwychwstanie.\njak bardzo kochasz swoich kapłanów.\nDziękuję Ci za księdza ...........\nDziękuję za to, że głosi nam Twoją naukę,\nże w Twoim imieniu nam przebacza,\nże rozdaje nam Twoje Ciało.\nNiech On będzie kapłanem\nwedług Twego Serca.\nNiech będzie mądry i święty.\nprzytul Go z miłością\njak Jana do swego serca, a my modlitwą\nbędziemy podtrzymywać Jego ręce.\nModlitwa parafianina ... za swojego proboszcza !\nPanie, najpierw dziękuję Ci, że ci ludzie zgodzili się być naszymi proboszczami, Gdyby przypadkiem wybrali jakiś zawód, żonę i ognisko domowe, bardzo byśmy za nimi tęsknili.\nDzięki Ci, mój Boże, że dałeś im odwagę zaangażować się do Twojej i naszej służby.\nDzięki nim możemy się cieszyć Twoją Obecnością i umierać w pokoju.\nDzięki Ci, Panie, za wady naszych proboszczów: ludzie doskonali źle znoszą słabości innych; ludzie zdrowi gardzą chorymi. Panie,\nTy kalkulowałeś lepiej niż my!\nA teraz prosimy Cię o błogosławieństwo w posłudze naszych proboszczów. Spraw, aby wtedy, gdy odnoszą sukcesy nie triumfowali i gdy coś się im nie udaje, nie zniechęcali się. Twoje Królestwo nie polega ani na sukcesie ani na porażce; Ono polega na Miłości. Strzeż więc naszych proboszczów w Swojej Miłości!\nNasi proboszczowie winni być niezwykłymi osobowościami: roztropnymi pedagogami, specjalistami w sprawach rodziny, mistrzami wiedzy i delikatności w konfesjonale. Na spotkaniu z ludźmi kultury winni poprawnie dyskutować na temat najnowszej literatury, i to pod groźbą kompromitacji; będąc z rolnikami winni znać się na sprawach rolnych i innych.\nPanie, zapomniałem jeszcze, że na ulicy winni odpowiadać błyskotliwie na wszystkie pozdrowienia, i że w niedzielę winni być mówcami, śpiewakami, muzykami i innymi osobistościami. Spraw, Panie, byśmy oceniali tych uniwersalnych specjalistów w sposób wyrozumiały. Jeśli nasz proboszcz wykona z powodzeniem jedną czwartą wszystkich tych rzeczy, będziemy z niego zadowoleni!\nDaj mi, Panie, łaskę życzliwości wobec mojego proboszcza. Nie chciałbym powtarzać, kiedy robi spotkania z kobietami, że rządzi nim płeć, zwana słabą; kiedy jest otyły - że jest nadęty, kiedy jest wychudzony - że gryzą go wyrzuty sumienia. Pozwól mi, Panie, okazywać mu czułość. I strzeż Twojego kapłana w radości. Amen.\nTłum. ks. T. Suchoń


Jak uczynić nasz dom bezpiecznym dla malucha? - Pierwsze Kroki\nJak uczynić nasz dom bezpiecznym dla malucha?\nJak zabezpieczyć moje dziecko przed niebezpieczeństwami, jakie mogą go spotkać w pokoju, kuchni, łazience? Jak uczynić bezpiecznym nasz dom?\npytanie zadane 21 sierpnia 2013 w 6-12 miesięcy przez użytkownika małgorzata (633)\nDopiero, kiedy maluch zaczyna raczkować, rodzice zauważają, jak wiele przedmiotów może być groźnych. Nie zawsze jednak wiedzą, jak je zabezpieczyć, by nic się nie stało.\n●Jeżeli boisz się, że zaplącze się w łańcuszki od rolet, wystarczy, że zaopatrzysz się w napinacz i zrywacz łańcuszka. Napinacz założony na łańcuszek i przymocowany do ramy okna jest poza zasięgiem dziecka. Zrywacz to element, którego zadaniem jest rozłączenie ogniw łańcuszka rolety, gdy dziecko zaczepi o łańcuszek rączką.\n●Jeżeli twoje dziecko lubi bawić się w kuchni, powinnaś zabezpieczyć szuflady, ponieważ może przytrzasnąć sobie paluszki albo sięgnąć po niebezpieczne akcesoria. Można założyć blokadę, by brzdąc nie miał do nich dostępu.\n●Zamontuj barierkę przy krańcowych stopniach, by odgrodzić malca od stromych schodów.\n●Ubierz swojemu maluchowi antypoślizgowe skarpetki. Dzięki temu nie będzie się ślizgał po parkiecie i nabijał sobie guzów. Pod dywany można podłożyć gumowa matę. Na narożniki i kanty stolików i szafek warto nałożyć specjalne osłonki z plastiku lub gumy, które uchronią główkę dziecka przed skaleczeniami.\n1. Kup specjalne zabezpieczenia na gniazdka elektryczne\n2. Zamykaj drzwi do kuchi lub kup specjalną barierkę.\n3. Uważaj żeby na podłodze nie znajdowały sie małe rzeczy którymi maluch może się zadławić\n4. Nie dawaj obrusów z wiszącymi bokami na stół (maluch może pociągnąć obrus i wylać na siebe np. gorącą kawę).\n5. W miare mozliwości wszystkie środki czystości pochowaj wysoko w szafkach.\n6. Kup blokadę do piekarnika\n7. Kup narozniki do zabezpieczenia kantów np. w stole.\nZabezpieczyć ostre krawędzie szuflady szafki kontakty! drzwi W sklepach są dostępne odpowiednie do tego zaślepki i zabezpieczenia na początku gdy córka jeszcze nie raczkowała tylko siedziała wykorzystywałam poduszki ale szybko się ten czas skończył i to nie wystarczyło:) chemikalia pochować wysoko! Noże w kuchni daleko od krawędzi blatu trzymać, pilnować małych elementów by nie walały się gdzieś, często odkurzać no i pilnować dziecko\nwarto kupic bramki, ktore beda "zamykaly" pomieszczenia do ktorych nie chcesz aby dziecko w danym momencie sie dostalo.\nOczywiscie ochraniacze na rogi, zatyczki na kotakty, zamkniecia na szuflady z ostrymi przedmiotami. Ale przede wszystkim Twoja uwaga, bo cos bys nie zrobila to i tak dziecko zawsze cos moze wymyslec:)\nJa nie szykowałam specjalnie domu. Oczywiście czystosc i hiegiena są ważne. Możesz zakupic takie specjalne zatyczki do kontaktów, ochraniacze na rogi oraz zamykacze do toalet i szafek. Ważne żebyś na wierzchu nie było żadnych detergentów ani leków, czy inny niebezpiecznych rzeczy, bo dziecko w ramach poznawczych wszystko bierze do dzióbka\nzabezpiecz szafki aby nie otworzyło, nie kładź nisko nic gorącego szklanego itp pozamykaj pomieszczenia w domu , kup bramkę na schody, na rogach np stołu pozakładaj zabezpieczenia miękkie, do kontaktów włóż zabezpieczenia\nwszystkie zabezpieczenia i udogodnienia uważam ze sa potrzebne i przydatne. ale czasami i to nie pomaga, dziecko jest przy nas a i tak zrobi sobie krzywdę. takie już sa maluchy, wejda tam gdzie nie ma zabezpieczen. najlepiej mieć ze sobą dwie dodatkowe pary rąk i oczy wokół głowy:)\nprzede wszystkim zabezpieczenia do kontaktów zamknięcia do szafek postawić wysoko niebezpieczne rzeczy np.lekarstwa i starać sie pozabezpieczać tak żeby dziecko nie weszło np na szafkę\nnapewno każda chemi lekarstwa coś co jest niebezpieczne dla dziecka trzeba przełozyc do góry żeby dziecko nie sięgło pozabezpieczaś kable, kanty np od stołu\nodpowiednio zabezpieczyć gniazdka, narożniki szafek oraz kanty mebli\nJak zabezpieczyc dom przed maluchem ?


Panele dębowe cena – Materiały budowlane\nPanele dębowe cena\nPanele podłogowe, porównanie cen w sklepach internetowych, najniższe ceny, opisy, recenzje w kategorii Budowa i remont Panele podłogowe na Ceneo. Panele podłogowe – poznaj wymiary, ceny, sprawdź dostępność. KopiaPanele podłogowe w naszej ofercie dostępne są w wielu kolorach, posiadają różne klasy ścieralności oraz systemy połączeń.\nPanele PodłogoweKopiaPodobneWysokiej jakości Panele Podłogowe w sklepie internetowym oferującym pokrycia podłogowe – Komfort. Duży wybór Panele podłogowe oraz dodatkowe wyposażenie znajdziesz online na OBI lub w Twoim markecie. Panele laminowane występują w różnych klasach grubości i ścieralności – im wyższy numer, tym podłoga trwalsza i bardziej wytrzymała, a jej cena wyższa.\nPanele podłogowe Delta Dąb Sparta D53AC3/8mm DOSTAWA GRATIS OD 1500ZŁ. Oferujemy podłogi dębowe oraz drewniane panele najwyższej jakości. Zobacz naszą ofertę i przekonaj się, że warto nam zaufać!\nPanele podłogowe to szybki sposób na wykończenie podłogi. W ofercie Praktiker znajdziesz szeroki wybór paneli laminowanych. Panele podłogowe – porównanie cen, opinie o produktach, recenzje i dane techniczne.


Kontekst ma znaczenie. - Stowarzyszenie Promocji Sztuki Kabaretowej\nPAKA » Nowości » Kontekst ma znaczenie. 2011-08-11 12:42:43\nIm mniejszy kontekst tym mniejsza grupa odbiorców, tym mniej dostępny żart. Bo program staje się zbyt hermetyczny, zakodowany, dostępny tylko dla np. studentów architektury, chociaż prawdę mówiąc nie wyobrażam sobie takiego programu. Za to wyobrażam sobie program dla użytkowników facebooka. Wiadomo o co chodzi.\nJeśli kabaret chce być popularny musi poszerzać kontekst swoich żartów. Nie ma wyjścia. Tak aby więcej ludzi go rozumiało. Bo żart trzeba rozumieć, nie da się go przeżyć, jak dzieła sztuki.\nI tu niektóre zespoły wpadają w pułapkę. Przyjmują taki styl programu i takie tematy skeczy, aby były jasne dla wszystkich, a osiągają to przez użycie treści i formy zrozumiałej dla umownego zwyczajnego człowieka. Stad w wielu programach postaci pijaków, homoseksualistów, księży, głupich blondynek.\nNie ujmując nic wymienionym wyżej profesjom, wręcz przeciwnie każda z nich ma szansę być bohaterem dobrego żartu, zwracam uwagę na fakt, że to ślepa uliczka, bo drugi raz pokazany lubieżny ksiądz jest już dużo mniej śmieszny. A co z przypadkiem, gdy publiczność widzi go po raz enty? Nie tylko nie wywołuje on śmiechu ale powoduje niesmak.\nJak zatem poszerzać kontekst swoich programów?\nDroga jest tylko jedna. Trzeba być ciekawym świata, czytać, słuchać, oglądać, dyskutować, poznawać nowe technologie, nowe propozycje telewizyjne,(bo telewizja jest łatwa do wyśmiania - ciekawe dlaczego?), reklamy i oferty promocyjne, filmy, nowe płyty, wydarzenia polityczne i artystyczne, to czym żyją różni ludzie z podkreśleniem słowa różni. W oparciu o tę wiedzę da się zrobić fajny, czyli w moim rozumieniu, inteligentny i dowcipny, skecz, bo program kabaretowy jest odbiciem wiedzy i inteligencji jego twórców. No i ich poczucia humoru.\nWarto także poznać klasyków, nie po to, żeby naśladować już powstałe teksty, ale by śledzić ciąg skojarzeń, by się po prostu uczyć. A gdy już mówimy o nauce, warto także zajrzeć do pomocy z dziedziny polonistyki, bo przecież tworzymy utwory mniej lub bardziej literackie, poczytać poetykę, przejrzeć słowniki.\nBo właśnie bardzo wymagająca publiczność oczekuje i docenia szeroki kontekst. Bo jest inteligentna. W założeniach. A taką publiczność zachwycić to nie lada sztuka. A i satysfakcja dużo większa. I droga do kariery jakby bardziej otwarta. Oczywiście może się zdarzyć, że bogaci w tzw. kontekst zrobimy program, którego pewna grupa nie zrozumie, ale to jest ryzyko zawodowe. W każdym razie lepiej wiedzieć więcej niż mniej.\nZ małymi wyjątkami, oczywiście.\nNie martwcie się nachalnym dydaktyzmem tego tekstu, są i tacy którzy kabaret mają we krwi i zachwycają innych bez żadnego wysiłku. może i Wy do nich należycie?


Frywolitki, Tatting, Chiacchierino: Wielkanoc\nwszystkim którzy mnie tu odwiedzają życzę:\nprzepełnionych miłością i ciepłem rodzinnym :)\npisanka autorstwa mojego dziecka razem z autoportretem :D\nchcialam jeszcze pokazać, że nie tylko w Japonii kwitną wiśnie - u nas też przepięknie się rozwinęły.\ni rajska jabłonka\nPiękne będą tegoroczne święta - tak zielone i ukwiecone to chyba daaaawno nie były ;-)\ni jeszcze jeden mój ulubiony kwitnący krzak wiosenny, który wygląda jak fontanna białych kwiatów - czy ktoś wie jak się nazywa? pachnie słodko i wygląda cudnie!\nw tym roku słabiej troszkę kwitnie (nie wiem czemu)\nale rok temu wyglądał niezwykle okazale. to zdjęcia z zeszłego roku ;-)\nczyż nie jest fantastyczny? jak kiedyś będę miała swój ogródek to na pewno będzie pierwszą roślinką którą w nim zasadzę ;-)\nAutor: Renulek o 01:38\nJolcia 19/4/14 06:54\nRadosnych świąt, Reniu! Tobie i najbliższym :) Kartka z pisanką i autoportretem - piękna, a kwitnący krzew, to tawuła :)\nRenata Niemczyk 20/4/14 20:07\ndzięki Jolcia - piękna jest ta tawuła ;-)\nRobótki babci Tereski 19/4/14 06:57\nZdrowych. wesołych i rodzinnych świąt.\nRenata Niemczyk 20/4/14 20:08\nUrtica 19/4/14 08:21\nA konkretnie - jest to tawuła szara Greifsheim. Tawuł i tawułek jest pełno, ale ta jest chyba najładniejsza. Właśnie zasadziłam u siebie 12 i niestety na takie kwitnienie muszę kilka lat poczekać. Pozdrawiam świątecznie.\ntawuła szara Greifsheim - hm... muszę sobie gdzieś zapisać, dzieki wielkie ;-)\nmagnolia 19/4/14 09:48\ndziekuje i wzajemnie zycze zdrowych spokojnych i radosnych swiat!\ndziękuję Magnolio ;-)\nTobatka 19/4/14 10:17\nI Tobie wszystkiego najlepszego i świąt spokojnych i rodzinnych...\nPięknie Ci rośliny kwitną! Na moim ogródku niewiele krzaczków, ale kiedyś... No i dla tego kiedyś podłączam się do prośby o nazwanie tego białego krzaczka, z którego spływają kwiaty - co roku się nim zachwycam, rośnie niemal wszędzie, wygląda przepięknie! Jak mam o to w sklepie ogrodniczym pytać? :D\nTobatka 19/4/14 10:18\nWłaśnie doczytałam odpowiedź 2 komentarze wyżej... :)\nJuż wiem, co kupić :) Dziękuję :)\nRenata Niemczyk 20/4/14 20:09\nto roślinki na moim osiedlu - tak obficie kwitną, że napatrzeć się nie mogę ;-)\naga 19/4/14 13:35\nSally Kerson 19/4/14 14:04\nHappy Easter to you and your family, enjoyed seeing the blossoms. a lovely time of the year.\n3nereida 19/4/14 15:22\nZdrowych i pogodnych świąt ,szczęścia ,i tego ogrodu pelnego kwiatow .\nRenata Niemczyk 20/4/14 20:10\noj tak, chciałabym taki ogród ;-)\nMałgoś 13 19/4/14 16:15\nŻyczę pogodnych i radosnych Świąt Wielkanocnych, wypełnionych miłością i wiarą.\nPenelopa 19/4/14 17:08\nPięknych świąt i radości z nich w rozmiarze uśmiechu z autoportretu :)\nIrena 19/4/14 20:58\nŻyczę wszystkiego dobrego z okazji Świąt.\nKarteczka z autoportretem przeurocza:)\nnuta 19/4/14 23:01\nSpokojnych i pogodnych świąt :)!!!!!!Jak pięknie kwieciście u Ciebie:)\nGrace Tyler 20/4/14 03:24\nHappy Easter Greetings!~\nKajka 20/4/14 13:08\nKochana, wesołych, spokojnych, pełnych miłości i ciepła Świąt Ci życzę.\nKonKata 20/4/14 14:10\nu mnie jabłonie jeszcze w pączkach\nAnonimowy 20/4/14 23:51\nGodna polecenia jest również tawuła van houtte"a.Kwitnie podobnie, pięknie pachnie i obficie kwitnie. Zakwitła mi w następnym roku po ukorzenieniu.Pozdrawiam świątecznie. Ol-ka.\nRenata Niemczyk 23/4/14 07:35\nzapisałam wszystkie nazwy - dziękuję :)\nJulie Romero 23/4/14 06:40\nThe spirea prunifolia you show with the graceful white flowering branches is called bridal wreath or sometimes brides wreath here in the U.S. It has always been a favorite of mine, we had a large bush in the yard growing up...always beautiful in the spring.\nRenata Niemczyk 23/4/14 07:34\nbridal wreath and brides wreath :)) cool name :)\nMarla 24/4/14 05:20\nYour daughter's portrait is so sweet :) I made me smile.\nI had one of these lovely bushes in the yard at a house I use to live in... It was called a 'Bridal Veil Spirea' and was just lovely when it bloomed! I agree, it does smell sweet... but not as sweet as my favorite Lilacs! :)\nserwetka lato 2014 rząd 4\nserwetka letnia 2014 rząd 3\nwygrałam konkurs na serwetkę\nserwetka letnia2014 rząd 2\nporównanie nici 15 i 30\nzabrakło mi chleba\njedna z pierwszych moich serwetek frywolitkowych\nprawie do północy szyłam wczoraj kury\nprawdziwa gwiazdka z nieba\nkolejne gwiazdki z nieba


Omnibus24 - kupuj i sprzedawaj kryptowaluty! - Szwajcaria wprowadzi e-franka?\nRada Federalna Rządu Szwajcarii zwróciła się z prośbą o raport na temat ryzyka i możliwości wprowadzenia własnej waluty cyfrowej wspieranej przez państwo lub tzw. „E-franka”.\nRada Federalna przystąpiła do zbadania tego tematu na prośbę szwajcarskiego prawodawcy i wiceprezesa Partii Socjaldemokratycznej, Cedrica Wermutha. Teraz niższa izba szwajcarskiego parlamentu musi zdecydować, czy poprzeć wniosek Rady Federalnej o przeprowadzenie badań. Jeżeli propozycja zostanie zatwierdzona, szwajcarskie Ministerstwo Finansów przeprowadzi badanie na ten temat. Nie opublikowano żadnych ram czasowych dotyczących tego procesu.\nRada Federalna zdaje sobie sprawę z największych wyzwań, zarówno prawnych, jak i monetarnych, którym towarzyszyłoby korzystanie z e-franka … Wnosi o przyjęcie wniosku w celu zbadania zagrożeń i szans związanych z e-frankiem oraz wyjaśnienia prawnych, ekonomicznych i finansowych aspektów e-franka.\n– oświadczyła Rada.\nPomysł opracowania narodowej krypto-waluty został przedstawiony w lutym przez Romeo Lachera, prezesa szwajcarskiej giełdy SIX.\nInne tradycyjne instytucje finansowe w kraju pozostają przezorne w sprawie wprowadzenia kryptowalut. Członek zarządu szwajcarskiego banku centralnego, Andréa Maechler, powiedział w zeszłym miesiącu, że cyfrowe waluty sektora prywatnego są lepsze i mniej ryzykowne niż wersje krajowe, ponieważ wydana przez rząd kryptowaluta może zwiększyć ryzyko tak zwanych „panik bankowych”.\nNa początku tego miesiąca największy bank Szwajcarii, UBS, odmówił zaoferowania handlu Bitcoinem i innymi cyfrowymi walutami. Prezes banku Axel Weber zaapelował o ściślejsze kontrole kryptowalut, mówiąc, że kryptowaluty często nie są przejrzyste, a zatem mogą być nadużywane.\nInne kraje zaczęły również rozważać możliwość korzystania z krajowej waluty cyfrowej. Szwedzki Riksbank docieka, czy powinien wydać e-koronę, ponieważ korzystanie z fizycznych banknotów w tym kraju nadal spada.


Kobieta w czerni. Rączka [Susan Hill] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00139 007130 20957301 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Susan Hill Liczba stron: 344\nISBN: 9788382022032 Data wydania: 2021-01-25\nSusan Hil Kobieta w czerni. Rączka Tytuł oryginału The Woman in Black, The Small Hand ISBN The Woman in Black: Copyright © Susan Hill, 1983, 2011 The Small Hand: Copyright © Susan Hill, 2010 All rights reserved Copyright © for the Polish translation by Zysk i S-ka Wydawnictwo s.j., Poznań 2021 Copyright © for this edition by Zysk i S-ka Wydawnictwo s.j., Poznań 2021 Redaktor Magdalena Wójcik Projekt okładki i stron tytułowych Maciek Wolański Opracowanie graficzne i techniczne Barbara i Przemysław Kida Wydanie I w tej edycji Zysk i S-ka Wydawnictwo ul. Wielka 10, 61-774 Poznań tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67 dział handlowy, tel./faks 61 855 06 90 sklep@zysk.com.pl www.zysk.com.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione. Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w Zysk i S-ka Wydawnictwo.\nKOBIETA W CZERNI Wigilia Było wpół do dziesiątej w wigilijny wieczór. Przemierzając w posiadłości Monk’s Piece długi korytarz prowadzący od jadalni, w której spożyłem pierwszy z radosnych świątecznych posiłków, do bawialni, gdzie wokół kominka zgromadziła się teraz cała rodzina, przystanąłem i — jak często robię wieczorem — podszedłem do frontowych drzwi, otworzyłem je i wyszedłem na zewnątrz. Zawsze lubiłem zaczerpnąć wieczornego powietrza, poczuć jego zapach, jedwabisty i słodko nasączony wonią kwiatów u szczytu lata, cierpki od dymu jesiennych ognisk i wilgotnego aromatu sterty liści czy wreszcie trzaskający zimny od mrozu i śniegu. Lubię rozejrzeć się po niebie nad głową, stwierdzić, czy świecą księżyc i gwiazdy, czy też panuje całkowita czerń, a także wejrzeć w rozpościerający się przede mną mrok. Lubię posłuchać odgłosów życia istot nocnych, a także pojękiwań wzmagającego się lub słabnącego wiatru, akordów deszczu w sadzie, raduje mnie powiew wiatru wspinającego się po stoku od płaskich łąk w dolinie rzeki. Dzisiaj od razu i z lekkim sercem poczułem, że zanosi się na zmianę pogody. Przez cały zeszły tydzień padało uparcie, a zimny deszcz pozostawiał mgły rozpościerające się wokół domu i po całej okolicy. Z okna nie dało się spojrzeć w głąb ogrodu dalej niż na jard. Podła, zniechęcająca pogoda, przy której nigdy nie robiło się naprawdę jasno. Nie chciało się więc wychodzić, widoczność była zbyt słaba na strzelanie do czegokolwiek, nawet psy łaziły ciągle osowiałe i ubłocone. W domu światło paliło się przez cały dzień, zwilgotniałe ściany spiżarni, wychodka i piwnicy wionęły kwaśno, ogień krztusił się i dymił, ledwie się jarząc. Pogoda od wielu lat wywierała znaczny wpływ na moje nastroje i muszę wyznać, że gdyby nie radość i krzątanina w pozostałej części domu, zaległbym powalony ponurością i apatią, niezdolny się delektować — jak powinienem — urokami życia i wściekły na swoją czułostkowość. Esmé natomiast kaprysy pogody co najwyżej pobudzają do jeszcze żywszego sprzeciwu, dlatego też nasze tegoroczne przygotowania do Bożego Narodzenia były niezwykle rozbudowane i wytężone. Postąpiłem kilka kroków w cień domu, aby się rozejrzeć w poświacie księżyca. Monk’s Piece znajduje się na szczycie skarpy, która wznosi się na dobre czterysta stóp od rzeki Nee, meandrującej z północy na południe przez spokojne i żyzne tereny. Poniżej były pastwiska, przeplatane małymi, liściastymi zagajnikami, ale za naszymi plecami rozciągało się kilka mil kwadratowych odmiennego krajobrazu: karłowate krzewy i wrzosowiska, wysepka dzikości pośród uprawnych pól. Znajdujemy się ledwie o dwie mile od sporej wioski, siedem od głównego miasta targowego, a jednak spowija nas aura zagubienia i odludności, która sprawia, że czujemy się znacznie bardziej oddaleni od cywilizacji. Po raz pierwszy zobaczyłem Monk’s Piece pewnego letniego popołudnia, gdy jechałem dwukółką z panem Bentleyem. Ten ostatni najpierw był moim szefem, później jednak awansował mnie na pełnoprawnego partnera (z góry już zapowiem: co trwało do końca mojej kariery zawodowej) w kancelarii prawniczej, gdzie rozpoczynałem pracę. Zbliżał się już wówczas do wieku, w którym coraz bardziej skłaniał się ku temu, by wodze kierownictwa stopniowo przekazywać w moje ręce. Co prawda każdego tygodnia odwiedzał nasze biura w Londynie, do czasu gdy zmarł w wieku osiemdziesięciu dwóch lat, ale coraz mniej w nim pozostawało mieszczucha. Nie był amatorem polowania ani wędkowania, natomiast odnalazł się w roli lokalnego i kościelnego aktywisty, przewodniczącego tej czy innej radzie, temu czy innemu komitetowi. Poczułem ulgę i radość, kiedy po tak wielu latach wreszcie zaproponował mi współzarządzanie kancelarią, chociaż byłem zarazem przekonany, że nowe stanowisko nie zwiększy moich obowiązków, gdyż bardzo solidnie wykonywałem swą robotę, biorąc na siebie niemałą część odpowiedzialności za sterowanie losami firmy, za co — jak sądziłem — nie byłem należycie wynagradzany. Tak oto doszło do owego letniego popołudnia, gdy siedziałem obok pana Bentleya, sycąc się widokiem wysokich żywopłotów z głogu, przecinających senną, zieloną okolicę, podczas gdy woźnica skierował kucyka w boczną drogę, by wolno pokłusował w kierunku dość brzydkiej, pretensjonalnie wystawnej siedziby. Nieczęsto mi się zdarzało siedzieć zupełnie bezczynnie. W Londynie żyłem pracą, jeśli nie liczyć czasu spędzanego w atelier i poświęcanego na kolekcjonowanie akwarel. Miałem trzydzieści pięć lat, z których ostatnie dwanaście spędziłem jako wdowiec. Zupełnie nie gustowałem w życiu towarzyskim, a chociaż ogólnie cieszyłem się dobrym zdrowiem, to w wyniku doświadczeń, które dalej opiszę, miewałem pewne kłopoty nerwowe i załamania. Nie będę ukrywał prawdy: zdecydowanie zbyt wcześnie się postarzałem, stając się ponurym, bladym typem o kwaśnej minie: rodzajem wyliniałego kundla. Podzieliłem się z panem Bentleyem uwagą, jaki spokojny i przyjemny mamy dzień, on zaś, zerknąwszy w moim kierunku, rzekł: — A czemu nie pomyśleć o jakimś miejscu tutaj? Rozejrzeć się za małym, wygodnym domkiem w okolicy? — I końcem bata wskazał niewielką, zgrabnie wtuloną w zakole rzeki osadę, której białe ściany lśniły w popołudniowym słońcu. — Niechże się pan wypuści z miasta któregoś piątkowego popołudnia, trochę pospaceruje, nasyci się świeżym powietrzem, jajkami i śmietaną. Był jakiś urok w tej propozycji, dość jednak odległy od moich preferencji, uśmiechnąłem się więc tylko i zaciągnąłem wonią traw oraz polnych kwiatów, zapatrzony w kłęby kurzu wzbijające się spod kopyt kucyka, by zaraz przestać myśleć o sugestii. To znaczy przestałem aż do czasu, gdy dotarliśmy do prostego fragmentu drogi wiodącej wzdłuż długiego, kamiennego domu o ładnych proporcjach, pobudowanego na szczycie zbocza, z którego rozpościerał się widok na całą dolinę rzeki, milami ciągnący się aż po fioletowoniebieską linię wzgórz na horyzoncie. W tym momencie ogarnęło mnie coś, czego nie jestem w stanie dokładnie określić, jakieś osobliwe uczucie, pragnienie… nie, raczej coś jak wiedza, najnormalniejsza pewność, która znienacka owładnęła mną tak potężnie, wyraziście, że mimo woli krzyknąłem do pana Bentleya, aby się zatrzymał. Zanim jeszcze zdążył to zrobić, ja już wyskakiwałem z powoziku i z trawiastej kępy najpierw przyjrzałem się domowi, tak uroczemu, tak odpowiednio usytuowanemu w swoim miejscu, tyleż skromnemu, co niemuszącemu czegokolwiek się wstydzić, potem zaś powiodłem wzrokiem po okolicy. Nie przypominałem sobie, abym był tu kiedykolwiek wcześniej, jednak z absolutną pewnością wiedziałem, że wrócę tu znowu, a ten dom po prostu trafi w moje ręce, spleciony ze mną jakąś niewidzialną więzią. Po jednej jego stronie pomiędzy wysokimi brzegami spływał strumień, kierujący się ku łące w dole, po której meandrami toczył swe wody do rzeki. Pan Bentley, zaciekawiony, spoglądał teraz na mnie z kozła. — Piękne miejsce — powiedział. Skinąłem tylko głową, niezdolny opisać mu targających mną emocji, a potem odwróciłem się od niego i wszedłem kilka jardów pod górę stoku, skąd mogłem dostrzec wejście do starego, zarośniętego sadu, który znajdował się za domem, kończąc się wysokimi trawami i skłębionymi chaszczami. Za nim zobaczyłem skraj otwartego pola. Opisane poczucie pewności nie opuszczało mnie, budząc przy tym niejakie zaskoczenie, gdyż nigdy nie byłem człowiekiem obdarzonym przesadną wyobraźnią, szczególnie w kwestii tego, co się tyczy przyszłości. W istocie, za sprawą wcześniejszych doświadczeń, świadomie unikałem zajmowania się jakimiś wzniosłymi, niematerialnymi kwestiami, trzymając się tego, co prozaiczne, widzialne i dotykalne. Mimo to nie mogłem oprzeć się poczuciu — nie, muszę powiedzieć więcej: niejakiej pewności — że w tym domu kiedyś, wcześniej lub później, zamieszkam, chociaż nie miałem najmniejszego pojęcia, kiedy stanę się jego właścicielem. Gdy wreszcie pogodziłem się z tym przekonaniem, natychmiast opanowało mnie głębokie poczucie spokoju i zadowolenia, jakiego nie doznałem już od wielu lat, więc z lekkim sercem powróciłem do dwukółki, gdzie pan Bentley czekał na mnie, nie mniej zaciekawiony niż poprzednio. To ogólne i głębokie wrażenie, jakiego doświadczyłem w Monk’s Piece, nadal tkwiło we mnie, chociaż zepchnięte w tło, gdy tego popołudnia powracałem do Londynu. Panu Bentleyowi powiedziałem, że gdyby kiedykolwiek dotarła do niego wiadomość, iż dom jest wystawiony na sprzedaż, prosiłbym o przekazanie mi informacji. Gdy po kilku latach tak zrobił, tego samego dnia skontaktowałem się z agentem i po krótkim czasie, nawet nie wracając na miejsce, zaproponowałem sumę, która została zaakceptowana. Kilka miesięcy wcześniej poznałem Esmé Ainley. Nasza wzajemna sympatia stale się pogłębiała, ciągle jednak nękany przez swoją niezdolność do podejmowania jednoznacznych decyzji w kwestiach osobistych i emocjonalnych, nic jej nie mówiłem o planach na przyszłość. Ale wykazałem tyle rozsądku, aby informacje o Monk’s Piece potraktować jako dobry omen, zaś tydzień po tym, gdy formalnie zostałem właścicielem domu, pojechałem tam z Esmé i pośród drzew starego sadu oświadczyłem się jej. Także i ta propozycja została przyjęta, a niedługo potem pobraliśmy się i przenieśli natychmiast do Monk’s Piece. Tego dnia głęboko uwierzyłem, że na koniec udało mi się wykroczyć poza długi cień rzucany przez dawne zdarzenia, a z wyrazu twarzy pana Bentleya oraz gorącego uścisku dłoni, jakim mnie obdarzył, wnosiłem, że także i on uznał, iż jakieś brzemię zostało zdjęte z jego barków. Zawsze przynajmniej częściowo czuł się winny temu, co mnie spotkało, w każdym razie to ostatecznie on wysłał mnie w pierwszą podróż do Crythin Gifford, do Domu na Węgorzowych Mokradłach oraz na pogrzeb pani Drablow. Wszelako nic nie mogło być dalsze moim myślom, gdy owej Wigilii stałem przed wejściem swego domu, rozkoszując się nocnym powietrzem. Od czternastu już lat był to najszczęśliwszy ze wszystkich domów, siedziba Esmé i moja, a także czworga dzieci, które były owocem jej małżeństwa z kapitanem Ainleyem. Z początku zjawiałem się tutaj na weekendy i święta, jednak od chwili nabycia tego miejsca coraz bardziej irytowało mnie londyńskie życie i londyńskie sprawy, z radością więc myślałem o tym, aby przy pierwszej nadarzającej się sposobności na stałe przenieść się na prowincję. Oto więc był szczęśliwy dom, który moja rodzina po raz kolejny wyszykowała przed świętami. Za chwilę otworzę frontowe drzwi i usłyszę dochodzące z bawialni dźwięki głosów, no chyba że wcześniej przywoła mnie żona, ostrzegając przed zaziębieniem się. Z pewnością bowiem dawało o sobie znać przenikliwe zimno, ale też utrzymywała się jasność. Niebo upstrzone było gwiazdami, a będący w pełni księżyc otaczała aureola mrozu. Wilgoć i mgły ostatnich tygodni wycofały się w noc niczym złodzieje, a dróżki i kamienne ściany domu połyskiwały blado, podczas gdy mój oddech zaznaczał się w powietrzu kłębkiem pary. Na górze w wyznaczonych do tego pokojach na poddaszu smacznie spali trzej młodzi synowie Isobel — wnukowie Esmé, a do oparcia ich łóżek przywiązane były skarpety z podarunkami. Nie zobaczą śniegu, ale pierwszy dzień świąt będzie pełen jasności i spokoju. Zdaje się, że było w tym nocnym powietrzu coś, co pamiętałem chyba z dzieciństwa, a co, chociaż byłem już stary, podwyższało moją temperaturę, podobnie jak przeziębienie, którym zaraziłem się od chłopców. Naturalnie nie miałem najmniejszego wrażenia, że mój spokój zostanie zakłócony i obudzą się wspomnienia, co do których przypuszczałem, że umarły już na zawsze. W tym momencie zupełnie niemożliwe wydałoby mi się, że znowu miałbym doświadczyć — nawet jeśli tylko w postaci żywych wspomnień i sennych wizji — śmiertelnej trwogi i przerażenia. Raz jeszcze ogarnąłem wzrokiem mroźną ciemność, westchnąłem z zadowoleniem, zawołałem na psy i wszedłem, nie oczekując niczego więcej niż pyknięcia fajki, szklanki dobrej, destylowanej whisky, godziwej i zgromadzonej wokół kominka rodziny. Ja zwykle w Monk’s Piece, gdy przemierzyłem korytarz i wszedłem do bawialni, zalała mnie fala niesłychanie dobrego samopoczucia, co wywołało z kolei następną emocję: płynącej z głębi serca wdzięczności. Istotnie też podziękowałem w duchu na widok mojej rodziny skupionej wokół wielkiego płomienia, który Oliver właśnie podsycał do niesłychanej wysokości, dorzucając wielką gałąź starej jabłoni, ściętej w sadzie minionej jesieni. Oliver to najstarszy z synów Esmé, i zarówno wtedy, jak i teraz bardzo podobny do swej siostry Isobel — siedzącej właśnie obok męża, brodatego Aubreya Pearce’a — i do następnego w kolejności brata, Willa. Cała trójka miała budzące zaufanie, proste angielskie twarze, odrobinę pyzate, ozdobione zaś włosami, brwiami i rzęsami w lekko orzechowym odcieniu. Miały więc barwę, którą pyszniły się włosy matki, zanim oprószyła je siwizna. W tamtym czasie Isobel miała dopiero dwadzieścia cztery lata, ale już była matką trzech synów i sposobiła się do wydania na świat następnych potomków. Miała wygląd pulchnej, pewnej siebie matrony, która zdradzała wyraźną skłonność do tego, by mężowi oraz braciom matkować nie mniej niż własnym pociechom. Spośród dzieci Esmé była najbardziej rozsądna i odpowiedzialna, przy tym wrażliwa i czarująca, a zdawało się również, że w spokojnym i zrównoważonym Aubreyu Pearsie znalazła idealnego partnera. Niekiedy jednak widziałem, jak Esmé wpatruje się w córkę z niejaką melancholią i nieraz, aczkolwiek delikatnie i tylko w rozmowach ze mną, dawała wyraz pragnieniu, aby Isobel była mniej przewidywalna, pełna większego wigoru, a nawet frywolności. Muszę szczerze przyznać, że nie podzielałem tego nastawienia. Isobel jawiła mi się jako spokojne morze i wcale nie pragnąłem, by jego niezmącona powierzchnia uległa wzburzeniu. Oliver Ainley, podówczas dziewiętnastolatek, oraz jego brat Will, młodszy tylko o czternaście miesięcy, byli w głębi ducha podobnie poważnymi, roztropnymi młodzieńcami, jednak przez jakiś czas używali życia niczym młode szczeniaki. W efekcie odnosiłem wrażenie, że Oliver okazywał zbyt mało oznak dojrzałości jak na studenta pierwszego roku Cambridge, mającego przed sobą — jeśli poszedłby za moją radą — karierę prawniczą. Will leżał teraz na brzuchu przed kominkiem, z twarzą rozgrzaną i brodą opartą na dłoniach. Oliver siadł nieopodal i co jakiś czas zaczynali się przepychać długimi nożyskami, kopiąc nimi i wierzgając, czemu towarzyszyły wybuchy tak niepohamowanego śmiechu, jakby znowu byli dziesięciolatkami. Najmłodszy z Ainleyów, Edmund, siedział odrobinę z boku, zachowując, jak miał w zwyczaju, dystans od pozostałych osób, nie z powodu nieprzyjaznego czy posępnego charakteru, lecz z racji skrupulatności oraz duchowej rezerwy, pragnienia odrobiny prywatności, co zawsze wyróżniało go spośród całej rodziny Esmé. Odróżniał się też zewnętrznym wyglądem, gdyż cerę miał białą, nos długi, włosy niezwykle czarne, oczy zaś — niebieskie. Edmund miał wtedy piętnaście lat. Znałem go najsłabiej, niemal zupełnie nie rozumiałem i czułem się nieswojo w jego towarzystwie, a przecież w jakiś osobliwy sposób kochałem go bardziej niż pozostałych. Bawialnia w Monk’s Piece jest długa i niska, ale okna po każdej stronie są wysokie, za dnia wpuszczające wiele światła zarówno od północy, jak i od południa. Tego wieczoru ozdoby i gałązki zieleni zebrane po południu przez Esmé i Isobel zawisły nad kamiennym kominkiem, a spomiędzy liści wyzierały jagódki oraz fioletowe i złote wstążki. W kącie pokoju stała choinka, ubrana i oświetlona, pod nią zaś spoczywały prezenty. Były także wazony z białymi chryzantemami, a pośrodku pokoju na okrągłym stole piętrzyły się owinięte w złotka owoce, w misie zaś pomarańcze naszpikowane goździkami, których korzenny aromat napełniał powietrze, a mieszając się z zapachem gałęzi oraz palących się polan, dawał prawdziwy aromat Bożego Narodzenia. Usiadłem w swoim fotelu, odsunąłem go odrobinę od rozpłomienionego kominka i wziąłem się do długiej i uspokajającej ceremonii zapalania fajki. Robiąc to, zorientowałem się, że przerwałem pozostałym ożywioną rozmowę, którą przynajmniej Oliver i Will bardzo chcieli podjąć. — No dobrze… — powiedziałem, wypuszczając pierwsze, próbne kłęby dymu. — O co tym razem chodzi? Znowu nastąpiła cisza, Esmé zaś pokręciła głową, uśmiechając się znad swojego haftu. — No już, dawajcie… — zachęciłem. Na to powstał Oliver i zaczął obchodzić pokój, raptownym ruchem wyłączając wszystkie światła, z wyjątkiem tych, które w odległym kącie błyszczały na choince, kiedy więc wrócił na swoje miejsce, mogliśmy się sobie przyglądać tylko przy blasku kominka. Esmé tym samym musiała odłożyć na bok robótkę, przy czym nie obeszło się bez niechętnego pomruku. — Jeśli mamy to robić, to tak, żeby wszystko miało ręce i nogi — rzekł Oliver z niejaką satysfakcją w głosie. — Ach, wy, chłopaki… — No dobrze, teraz twoja kolej, Will, prawda? — Nie, Edmunda. — Taak — powiedział najmłodszy z braci Ainleyów, przybierając niski, tajemniczy ton głosu. — Niby ja, ale nie wiem, czy sobie poradzę. — Czy naprawdę musimy mieć zgaszone światła? — odezwała się Isobel, jakby zwracała się do mniejszych chłopców. — Otóż, siostrzyczko, musimy, bo inaczej nie będzie właściwej atmosfery. — Chyba jednak nie potrafię — rzekł Edmund. Oliver z cicha jęknął. — No to ktoś inny? Esmé nachyliła się ku mnie i rzuciła szeptem: — Opowiadają historie z duchami. — Dobra, to ja — oznajmił Will głosem, w którym wibrowały i podniecenie, i rozbawienie. — Coś zupełnie odpowiedniego na Wigilię. To przecież prastara tradycja. — Samotny dom na odludziu, goście skupieni wokół kominka w ciemnym pokoju, wiatr wiejący w piwnicy… — jęknął znowu Oliver. Teraz włączył się Aubrey, zachęcającym, nieco rozbawionym tonem. — No to zaczynajcie. Oliver, Edmund i Will zaczęli się więc prześcigać w możliwie najbardziej przeraźliwych, mrożących krew w żyłach opowieściach, w których gwałtownemu zwrotowi akcji towarzyszył przeraźliwy okrzyk grozy. Pomysłowość wydawała się niewyczerpana tam, gdzie chodziło o cierpienia i męki. Ściany waliły się w opuszczonych zamkach oraz porośniętych bluszczem ruinach klasztorów, które zalewała księżycowa poświata, mnożyły się ukryte przejścia i sekretne lochy, kostnice oraz zarośnięte cmentarze. Zatęchłe schody i kościste palce stukające w szyby, nie dałoby się zliczyć wszystkich jęków i wrzasków, rzężeń, skowytów i brzęków kajdan, czemu towarzyszyli zakapturzeni mnisi i bezgłowi jeźdźcy, gęste opary mgły i nagłe porywy wichru, bezcielesne widma i istoty owinięte prześcieradłami, także wampiry oraz psy gończe z zakrwawionymi pyskami, nietoperze, szczury i pająki, trupy znajdowane o świcie i kobiety w jednej chwili siwiejące, by potem w obłędzie kroczyć nie wiadomo dokąd, znikające zwłoki oraz klątwy rzucane przez pradawnych gospodarzy na późniejszych dziedziców. Opowieści te stawały się coraz bardziej dziwaczne i głupie, niedługo też trzeba było czekać, aż stęknięcia i krzyki zamieniły się w chichoty, przy czym wszyscy, łącznie z zawsze przykładną Isobel, usiłowali dorzucać jakieś przeraźliwe detale. Zrazu przysłuchiwałem się z pobłażliwym zaciekawieniem, ale stopniowo coraz bardziej oddalałem się od nich, stając się jakby przybłędą. Próbowałem stłumić w sobie wzbierający niepokój i powstrzymać napływ wspomnień. Były to zawody, popisy inwencji, całkowicie nieszkodliwa zabawa młodych ludzi w świąteczny czas, co — jak to Will słusznie ujął — stanowiło pradawną tradycję. Próżno w niej było szukać czegoś niesmacznego, czegoś, co mogłoby mnie zaniepokoić i czemu powinienem się był sprzeciwić. Nie chciałem wyjść na starego, pozbawionego wyobraźni ponuraka, nawet pragnąłem włączyć się do tej całkiem, jak się wydawało, dobrej zabawy. Toczyłem zażartą walkę ze sobą, odwracając głowę od kominka, aby nikt nie zobaczył wyrazu mojej twarzy, na której, jak czułem, coraz bardziej widoczna była konsternacja. Aż wreszcie, jakby dopełniając ostatnią opowieść Edmunda o białej damie zwiastującej śmierć w rodzinie, wielkie polano płonące w kominku znienacka runęło w dół, wysyłając w powietrze fontannę iskier, a ponieważ od razu zgasło, nagle pokój pogrążył się w niemal całkowitej ciemności. Potem zapadło głębokie milczenie. Zadygotałem. Chciałem się zerwać i okrążając pomieszczenie, znowu zapalić wszystkie światła, aby zobaczyć połysk, migotanie i barwę świątecznych ozdób, na nowo radośnie rozpalić płomień, gdyż bardzo pragnąłem odegnać od siebie przeszywające poczucie trwogi. Mimo to nie mogłem się ruszyć. Na moment sparaliżowało mnie owo dawno zapomniane, a kiedyś aż za dobrze znane uczucie. Po pewnej chwili odezwał się Edmund: — A teraz, ojczulku, twoja kolej. Inni zaraz przyłączyli się do niego, ciszę zastąpiły ich ponaglenia, do których przyłączyła się nawet Esmé. — O nie, nie, nie — powiedziałem, starając się, aby zabrzmiało to żartobliwie. — Ode mnie niczego nie usłyszycie. — Och, Arthurze… — Przecież musisz znać, ojczulku, przynajmniej jedną historię o duchach, w końcu każdy jakąś zna… Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Kobieta_w_czerni__Raczka-ebookRO/p00655125i006" target="_blank" title="Kobieta w czerni. Rączka [Susan Hill] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Kobieta w czerni. Rączka [Susan Hill] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Drukarka fiskalna amortyzacja\nNa dużo rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 roku, każda kasa fiskalna oraz drukarka fiskalna musi co dwa lata doświadczeń konieczny przegląd techniczny. Właściciel kasy fiskalnej, jaki nie zdoła dopełnić tej formalności, zostaje ukarany. Pierwsza konsekwencja to zażądanie przez urząd skarbowy zwrotu ulgi oraz ustawowych odsetek które naliczane są z dnia popełnienia wykroczenia. Drugą karą jest mandat, jaki może wynieść nawet do 500 złotych. Warto dodać, że za dotrzymanie terminu przeglądu zobowiązany jest użytkownik, to dziś on potrzebuje pamiętać o dacie kontroli. Co idealnie sprawdza serwisant?\nCóż, nazwa "przegląd techniczny" w tekście kas finansowych jest właściwie mylący. Dlaczego? Bo w trakcie kontroli pytane są tylko te aspekty kasy, które odpowiadają za ewidencjonowanie obrotów. Serwisant nie szuka usterek jakie mogą wjeżdżać na funkcjonalność całej kasy, zamiast tego składam się ale i jedynie na wyżej wspomnianych częściach zaś ich elementach, których wadliwe życie mogłoby mieć nacisk na złe wyliczanie należnego podatku.\nKtóre są koszty przeglądu kasy fiskalnej? Za przegląd całej kasy fiskalnej, wraz z wszelką stroną płaci się zazwyczaj od 100 do 300 złotych.\nIle jest taki przegląd? Przegląd trzyma w realizacji około godziny, maksymalnie dwie godziny, zależy to w centralnej mierze od serwisanta. Zapewne nie musimy zawozić naszej kasy do serwisu, zamiast tegoż potrafimy poprosić by osoby odpowiedzialne za przeprowadzenie tej procedury przybyły do naszej firmy, stanowi wówczas a liczone jako dodatkowa usługa, przez co ponosimy dodatkowe opłaty. Warto przypomnieć, że do spełnienia audytu jest właściwy jedynie serwisant wprowadzony do pracy serwisowej. Jest obecne przyniesione tym, że każde dokonane przez serwisanta działanie powinno zostać postawione do lektury serwisowej. Wpisy te pragną być jednoznaczne, potwierdzone podpisem pracownika firmy oraz ostemplowane jego pieczęcią. Mienie o tej procedurze jest niezwykle istotne, ponieważ kursy tego przedsiębiorstwa nie są ogromne, a czas przeprowadzenia przeglądu technicznego nie trwa długo.\nFiltry do odpylania powietrza\nUslugi tlumaczenia a stawka vat\nMaszyna do miesa kebab\nPoz na szczere poproszenia stare


Pasztet, Iron Majdan i Beata Kozidrak. Weekend z życia wielu lewicowych studentów – KrytykaPolityczna.pl\nJestem studentem, lewakiem, antyfaszystą. Robię magistra z filozofii. Każdy dzień zaczynam od sprawdzenia Facebooka i Tindera z nadzieją, że ktoś czegoś ode mnie chciał. Wieczorem chciałbym przeczytać te wszystkie książki, które od lat kupuję na świątecznych promocjach. Posłucham jednak Beaty Kozidrak i obejrzę na Snapie dramy Rafalali. Tak będzie mijał mój weekend.\nW ramach studencko-antyfaszystkowskiej aktywności zajmuję się głównie robieniem grafik dla różnych organizacji. Na demonstracjach staram się nie być na pierwszej linii, bo nie tyle boję się policyjnej pałki, co 500 zł mandatu. Strasznie martwi mnie to, co się dzieje w Polsce, Europie i na świecie. Często myślę, żeby wyjechać, ale nie chcę żyć jako pierwsze pokolenie imigrantów. Pracowałem za barem, sprzątałem biura, stałem na zmywaku, biegałem z tacą, zbierając zamówienia i naprawiałem z ojcem dachy na działkach. Wiem, czego na pewno nie chcę w życiu robić. Znajomych zostawiłem na Warmii, więc z nikim nie pójdę teraz na kawę, która zresztą jest zdecydowanie za droga.\nTymczasem staram się żyć najlepiej, jak potrafię i robić coś dla dobra innych. Nie jestem „bananowym dzieciakiem”, „polskim SJW”, „lewakiem oderwanym od rzeczywistości”. Dobrze znam rzeczywistość i wiem, że są wśród nas ludzie, którym żyje się tragicznie. Wśród młodych lewicowców są osoby z najróżniejszych środowisk i każda ma takie same prawa i możliwość działania w ramach swoich organizacji. Wywiad jednego z kolegów, będący inspiracją do napisania tego tekstu, był oczywiście niefortunny i dla części z nas zaskakujący, ale nikt nie zamierza odbierać komukolwiek prawa do autentycznego przeżywania. Sebastian może sobie słuchać Mozarta pod prysznicem, spacerować po Łazienkach w ciągu dnia i czytać Dostojewskiego do poduszki, a jednocześnie walczyć o prawa pracownicze, wspierać postulaty kobiet czy sprzeciwiać się faszyzacji przestrzeni publicznej. Bo robi to przecież konsekwentnie i szczerze od dawna. Mogę się nie utożsamiać z jego stylem życia, eksponowanie pewnych kwestii uważać za głupie, ale nie zgadzam się na obrażanie naszego kolegi i przekładanie jego sytuacji klasowej na wszystkich młodych lewicowców, bo to zwyczajnie nieuczciwe. Jesteśmy silni i silne swoją różnorodnością.\nJakub Pietrzak – członek Studenckiego Komitetu Antyfaszystowskiego i redakcji magazynu „Opinia Bieżąca”. Studiował filozofię na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim i Warszawskim, gdzie zajmował się problematyką nowych podziałów społecznych, prekaryzmu i wykluczenia.\nTekst ten jest odpowiedzią na artykuł Mozart, klub Glam, spacer po Łazienkach. Weekend Sebastiana Słowińskiego ze Studenckiego Komitetu Antyfaszystowskiego. Redagował: Tomasz Figura\nTekst ukazał się na łamach Opinii Bieżącej.


Gładź gipsowa i polimerowa - Inżynier Budownictwa\nNa dobór gładzi szpachlowej do wykonania warstwy wykończeniowej duży wpływ mają indywidualne przyzwyczajenia wykonawców.\nNależy pamiętać, że gips użyty jako spoiwo w gładzi, jest wrażliwy na jakość wody z którą się go rozrabia. Bardzo ważne jest aby była ona czysta. Istotna jest też dbałość o czystość narzędzi, o co niestety nie jest łatwo w warunkach budowy. Jeśli nie zadbamy należycie o higienę pracy, gips będzie tracił swoje parametry i wiązał szybciej. Na skrócenie czasu wiązania duży wpływ ma też wilgotność oraz niska temperatura. Gips który zwiąże w niesprzyjających warunkach jest słabszy. W warunkach laboratoryjnych czas otwarty pracy wynosi 3 h, jednak na budowie zmniejsza się on nawet dwukrotnie. Niesprzyjające warunki mogą ten czas jeszcze skrócić.\nZarówno gładź gipsowa jak i polimerowa stosowane są do wykonania warstwy wykończeniowej na ścianach i sufitach. Jeśli w ścianie występują większe ubytki, zaleca się miejscowe zastosowanie szpachli gipsowej. Szpachla gipsowa “Start” (Greinplast SGS) może być nakładana w warstwach o grubości 1-30 mm. Do spoinowania płyt G-K można użyć szpachli gipsowej twardej (Greinplast SGT) z użyciem materiału zbrojącego, bądź gotowej masy szpachlowej polimerowej (Greinplast SAS) z taśmą papierową. Do wykonania ostatniej warstwy, oprócz produktów sypkich, można zastosować również gotowe masy szpachlowe Greinplast SA, SAS, SW bądź SWP.


Korea Południowa wyjaśnia Donaldowi Trumpowi, że nigdy nie była częścią Chin - Polityka - rp.pl\nKorea Południowa wyjaśnia Donaldowi Trumpowi, że nigdy nie była częścią Chin\nDonald Trump w wywiadzie udzielonym "Wall Street Journal" w ubiegłym tygodniu stwierdził, że w czasie rozmów z prezydentem Chin Xi Jinpingiem dowiedział się, że "Korea była w przeszłości częścią Chin". Południowokoreański MSZ dementuje: to nieprawda.\n- Jest oczywistym faktem, uznawanym przez społeczność międzynarodową, że - przez tysiące lat historii - Korea nigdy nie była częścią Chin - oświadczył rzecznik południowokoreańskiego MSZ Cho June-hyuck. Południowokoreański MSZ chce obecnie ustalić, czy prezydent Chin rzeczywiście przedstawił Trumpowi alternatywną wersję historii.\nDo sprawy odnieśli się też kandydaci na prezydenta w zaplanowanych na 9 maja wyborach.\n- To jest oczywiste wypaczenie historii i naruszenie suwerenności Republiki Korei - oświadczył Hong Joon-pyo z konserwatywnej Partii Saenuri.\nZ kolei Moon Jae-in, kandydat Demokratycznej Partii Korei domaga się ustalenia kontekstu słów prezydenta Chin.\nKorea, przez wieki wielokrotnie najeżdżana przez Chińczyków, formalnie nigdy nie była częścią chińskiego państwa.\nWaszyngton gotów zaatakować Koreę Północną