Faktura proforma – najważniejsze informacje- bizneshub.pl\nProwadząc firmę, można przyjąć różne strategie rozliczania się z kontrahentami. Będą one wiązały się z tym, że klientom wystawiane będą różne rodzaje faktur. Nie wszystkie faktury są jednak równoznaczne z obowiązkiem zapłaty. Jedną z takich faktur jest faktura proforma. Z artykułu dowiesz się, czym jest faktura proforma i w jakich sytuacjach możesz ją wystawić.\nCzym tak naprawdę jest faktura proforma?\nCo najważniejsze, faktura proforma wcale nie jest… fakturą. Główną funkcją faktury jest bowiem potwierdzenie zawarcia transakcji i otrzymanie zapłaty, na podstawie której przedsiębiorca dokonuje rozliczenia VAT. Proforma w żaden sposób nie służy do rozliczeń podatkowych i nie jest traktowana jako dokument księgowy – pełni raczej funkcję informacyjną. Może być wysyłana kontrahentom jako zapowiedź lub propozycja współpracy tak, aby wiedzieli oni, z jakimi kosztami trzeba się liczyć w razie współpracy z naszą firmą i jakie stawki VAT zawierają konkretne usługi lub produkty.\nMoże też stanowić swego rodzaju potwierdzenie przyjęcia zamówienia i być wzorem faktury VAT. Sprawia to, że kontrahent wie, czego może się spodziewać na fakturze, którą otrzyma ostatecznie. I się do tego w razie czego odnieść. Proforma nie wiąże się w żaden sposób z obowiązkiem zapłaty. To tylko dobrowolne udokumentowanie oferty lub chęci zakupu.\nJak powinna wyglądać faktura proforma?\nFaktura proforma przypomina fakturę VAT ze względu na brak przepisów precyzujących, jak dokładnie powinna wyglądać jej treść. Przyjmuje się jednak, że analogicznie do „zwykłej” faktury, proforma musi zawierać:\ntytuł faktury, czyli „faktura proforma” lub „proforma”, aby wiadomo było, z jakim rodzajem faktury mamy do czynienia,\ndane wystawiającego i nabywającego, wraz z ich adresami,\ntermin płatności, sprzedaży lub realizacji usługi,\nceny netto i brutto towarów i usług – za pojedyncze usługi oraz za całość,\nZ racji tego, że faktura proforma nie jest dokumentem księgowym, to nie wymaga podpisu stron ani w wersji papierowej, ani w elektronicznej.\nKiedy firma może wystawić fakturę proforma?\nJak już wspominaliśmy, faktura proforma pełni przede wszystkim funkcję informacyjną. Może więc zostać wystawiona w kilku przypadkach:\nw celu przedstawienia oferty handlowej,\naby określić kwotę do zapłaty za przyszłą dostawę towaru lub wykonanie usługi,\nw celu wezwania kontrahenta do zapłaty,\ngdy jest dokumentem wystawianym dla kontrahenta przed zapłatą przez niego zaliczki za przyszłą dostawę towaru lub wykonanie usługi – ma wtedy informować o kwocie wymaganej zaliczki.\nTrzeba pamiętać, że faktura proforma może zostać wystawiona tylko i wyłącznie przed otrzymaniem zapłaty. Może się jednak zdarzyć tak, że proforma zostanie zaakceptowana i opłacona przez klienta. Wówczas firma wystawiająca proformę ma czas do 15. dnia kolejnego miesiąca na wydanie faktury VAT\nFakturę proforma można więc potraktować jako wstęp do dalszej współpracy, która zakończy się wystawieniem faktury VAT i wpłynięciem pieniędzy na nasze konto. Podstawową różnicą pomiędzy tymi dwoma dokumentami jest to, że faktura VAT stanowi pełnoprawny dokument księgowy, faktura proforma natomiast, jak już wspominaliśmy wielokrotnie, pełni tylko funkcję informacyjną.\nPoza tym proforma może zostać wystawiona tylko i wyłącznie przed otrzymaniem zapłaty. Faktura VAT to z kolei dokument, który przedsiębiorca wystawia dla kontrahenta jako potwierdzenie uiszczenia opłaty. Stanowi ona podstawę dla rozliczania podatku. Faktura proforma nie nakłada żadnego obowiązku podatkowego i wystawianie jej nie wiąże się z żadnymi zobowiązaniami wobec urzędu skarbowego.\nFaktura proforma może stanowić dla prowadzącego firmę dogodny sposób kontaktowania się z klientami i kontrahentami. Sam dokument pełni wiele funkcji. Może informować o tym, jaki będzie ostateczny kształt faktury VAT lub stanowić formę wezwania do zapłaty wysyłaną do spóźnialskich. Z uwagi na to, że proforma w zasadzie nie jest fakturą, to nie niesie ze sobą żadnego obowiązku podatkowego.\nJeśli prowadzisz firmę i potrzebujesz pomocy z wystawianiem faktur proforma – zapraszamy do kontaktu! Zespół Biznes Hub obsługuje spółki i jednoosobowe działalności gospodarcze. Zajmiemy się kompleksowym rozliczaniem finansów i księgowością Twojej firmy. Chętnie pomożemy Ci z wystawianiem faktur proforma bądź nauczymy Cię jak robić to w sposób bardziej zautomatyzowany.


Kołdra + poduszka DACRON 95° 90 x 120 cm Kołdra + poduszka DACRON 95° 90 x 120 cm\nKołdra + poduszka DACRON 95° 90 x 120 cm\nTeraz możesz prać pościel Twojego dziecka w temperaturze 95oC !\nDzięki zastosowaniu w procesie produkcyjnym innowacyjnej technologii wzmacniania struktury włókna, DACRON® 95° charakteryzuje się wyjątkową trwałością oraz odpornością na działanie wysokich temperatur. Dzięki temu produkty, mimo częstego prania w bardzo wysokiej temperaturze, zachowują swoją miękkość i puszystość oraz kształt przez długi okres użytkowania.\nW komplecie z kołdrą znajduje się specjalnie zaprojektowana, płaska poduszka z przeszyciem zabezpieczającym przed przesuwaniem się wypełnienia. Optymalna wysokość, zgodna z zaleceniami neonatologów i pediatrów, zapewnia maluchom zdrowy sen.\nTen produkt można prać w pralce automatycznej w temperaturze 95°C używając 1/3 normalnej ilości proszku oraz suszyć mechanicznie.\nFrancuski polycotton w kolorze białym;\n2. Kołderka 90 x 120 cm (gramatura 300g/m2 )\nGłosów: 4.2/10 (62 Głosujących)\nZobacz recenzje/komentarze na temat Kołdra + poduszka DACRON 95° 90 x 120 cm\nRożek usztywniony Myszka Mickey\nPościel 3-el Lamówka róż - gwiazdki groszki 90x120\nRożek becik nowe kropki usztywniony


LLC Platan System Handluje Ukraina. Broker opcji binarnych w jezyku polskim\nLLC Platan System Handluje Ukraina\nZ dużym zainteresowaniem przyglądamy się działaniom polskich kupców zmierzającym do jakieś formy częściowej konsolidacji rynku. Nieoduiosly A. ZSRR w sytuacji jeóców wojennych i skazanych znalazło. Podnos:zenie ceł na tywność pomaga rolnikom, ale kto za lo płaci?\nNa uczestników czeka m. Podczas III Interior Design Forum będzie można też wymienić się doświadczeniami i pomysłami, a także przedyskutować tematy poruszane podczas prelekcji oraz inne aktualne kwestie związane z branżą.\nOrganizatorem Interior Design Forum jest firma Promedia — wydawca m. Konferencja wykracza poza ramy tradycyjnych targów i stwarza firmom możliwość pozyskania i rozszerzenia wiedzy związanej z branżą tapicerską. W tym roku będzie m. Dwie polskie firmy: Beso i Forte podzieliły między siebie znaczną część powierzchni wystawienniczej.\nPeter H. Meyer, szef Centrum Wystawienniczego w Barntrup podaje, iż przykład ten potwierdza ogólną tendencję wzrostową panującą wśród wystawców podczas wrześniowej imprezy.\nNiestety, włoskie firmy wykorzystujące technologie obróbki drewna nie wykazują żadnych oznak ożywienia, co sugeruje, że w krótkim okresie czasu nie nastąpi poprawa. Optymizm jest więc umiarkowany.\nPrognozy są umiarkowane. II kwartał r. Nadzieje na poprawę sytuacji są nieuchronnie związane z działaniami rządu na rzecz ożywienia popytu krajowego. Prace nad koncepcją graficzną zwycięskiego katalogu rozpoczęto właśnie od tego zasadniczego pytania. Wyraziste projekty prezentowane są obok interesujących faktów, które poszerzają świadomość i wiedzę oraz inspirują widza. Kontrastowo zestawione kolory i struktury drewna, kamienia, innych materiałów czy też fantazyjnych projektów zyskują przekaz emocjonalny, a w efekcie same opowiadają swoją historię.\nWiele z licznych, pochodzących łącznie z 43 krajów zgłoszeń w Handel algo CryptoCurrency. Komunikacjazrobiło wrażenie na jury.\nAle nagroda przyznawana jest tylko tym projektom, które wyróżniają się pośród innych; tym, które reprezentują sobą rynkowy potencjał oraz rozpoznawalność gospodarczą — wyjaśnił dr.\nPeter Zec, inicjator i dyrektor generalny Red Dot. W TARGACH udział wezmą polscy projektanci sztuki użytkowej, artyści plastycy, architekci, LLC Platan System Handluje Ukraina oferujące wyposażenie i dodatki do wnętrz.\nOprócz targów, 5 października, w sali Małpiarnia IWP odbędą się interesujące prelekcje prowadzone przez ekspertów z różnych dziedzin. Prelegenci mówić będą m. Ten ciekawy panel poprowadzi ekspert z dziedziny prawa autorskiego — radca prawny Grzegorz Choromański z Kancelarii Pałucki Trusiński. Towarzyszyć mu będzie redaktor Dorota Pierzchalska, prowadząca portale Architektura. Konkurs trwa do 15 września r.\nJury konkursu wybierze najlepsze prace, a laureatów poznamy podczas Wieczóru Projektanta. Podczas targów wystawcy — ok. Już po raz drugi na targach zbudowany zostanie modelowy sklep — The Perfect Store, w którym, w jednej wspólnej aranżacji, zaprezentowane zostaną innowacyjne urządzenia, meble i wyposażenie. W ramach Retail Congress odbędzie się inspirująca konferencja dla sieci handlowych, poświęcona trendom, nowym konceptom, designowi, technologiom i zarządzaniu.\nDrugi dzień konferencji poświęcony będzie franczyzie: modelom, wymaganiom i korzyściom, projektowaniu, zarządzaniu, IT, prawu i księgowość. Jak co roku, na przełomie czerwca i lipca przedstawiciele firmy spotykają się z dystrybutorami, aby wręczyć im nagrody i dyplomy.\nOprócz praktycznych upominków, Złota i Srebrna pięćdziesiątka wyróżniona zostaje pakietem korzyści, który pomoże im w dalszej działalności i osiąganiu kolejnych sukcesów. Pakiet obejmuje zarówno wsparcie promocyjne i rabaty, jak również specjalne priorytety nadawane składanym zamówieniom.\nPo LLC Platan System Handluje Ukraina sukcesie marcowej edycji, podczas której odnotowano obecność około 1,7 tys. Firmy podzielone zostały na kategorie: produkty tartaków tarcica, boazerie, okładziny ścienne, więźby dachoweopakowania palety, skrzyniewyposażenie ogrodów i placów zabaw; materiały podłogowe parkiety, mozaiki podłogowe, deski podłogowe, legary, listwy przypodłogowe ; stolarka budowlana okna, drzwi, schody, tralki, parapety, listwy ; domy z drewna o szkielecie drewnianym, z bali ; forniry okleiny, obłogi, skrawane płasko i obwodowo ; wyroby drewnopochodne sklejka, płyty stolarskie, płyty wiórowe, płyty pilśniowe, płyty MDF i HDF ; meble z drewna, z materiałów drewnopochodnych.\nLegenda oraz kategorie podane są również w językach angielskim i niemieckim. Dzięki Atlasowi łatwiejsze będzie precyzyjne dotarcie z ofertą do zakładów drzewnych. Atlas to również codzienne narzędzie pracy w działach marketingowych, handlowych czy logistycznych. Stanowi także doskonałe narzędzie dla osób poszukujących pracy w branży. Ekspozycję targową wzbogacą liczne wydarzenia towarzyszące: konferencje, szkolenia i wykłady.\nLLC Platan System Handluje Ukraina zabraknie również wyzwań konkursowych dających możliwość zdobycia atrakcyjnych nagród dla wystawców i zwiedzających. Systemy szpitalne sa najwiekszym sprzedawanym publicznie ruchome elementy m.\nNa zdjęciu — w połączeniu koloru turkusowego z czarnym. Oryginalne uchwyty widoczne m. Metalowe nóżki czynią mebel lżejszym i nowoczesnym. Dostępny w materiale i skórze, ma m.\nZ myślą o wieruszowskich targach kolekcja została poszerzona o przedpokój i sypialnię na zdjęciu. Sofy oraz narożnik mają funkcję spania oraz pojemnik na pościel. W meblachh zastosowano systemy bezuchwytowe oraz oświetlenie LED. Mebel wykonany jest w całości LLC Platan System Handluje Ukraina tkaniny naturalnej.\nW r. Jak na polskim rynku odnajduje się firma Libro? Czy na podstawie wyników pierwszego półrocza r. Rok generalnie oceniam jako trudny dla całej branży meblarskiej optymalna, czy może ulegnie zwiększeniu?\nMeble Libro obecne są w około salonach w całej Polsce. Myślę, że jest to liczba optymalna. W tej chwili bardziej skupiamy się nad wielkością i jakością ekspozycji u naszych partnerów niż nad rozbudową liczby punktów.\nBIZNES autocity-poznan.pl 9/ by Wydawnictwo autocity-poznan.pl sp. z o.o. - Issuu\nNumer / () z 5 grudnia r. - Internetowy Monitor Sądowy i Gospodarczy\nFrancja. Przewodnik Wiedza I żautocity-poznan.pl [g8qqk08n8]\nMając na uwadze interesy naszych odbiorców nie dążymy do zbytniego zagęszczenia sieci salonów meblowych mających naszą ofertę. Składa się na to kilka przyczyn.\nHow to start a business in Ukraine. Legal issues\nJedną z nich jest malejący popyt wewnętrzny i kłopoty ze sprzedażą mebli w Polsce. Mamy bardzo wiele sygnałów od naszych partnerów handlowych, że po słabej jesieni roku, mają bardzo słabe pierwsze półrocze roku. Co do drugiego półrocza, myślę, że będzie tradycyjnie lepsze od pierwszego, ale nie oczekuję gwałtownej poprawy.\nCały rok będzie dla branży słaby. Staramy się aby utrzymać poziom obrotów z rokuale obserwuję większy udział w sprzedaży ofert promocyjnych, a więc mebli najtańszych, mniej zyskownych dla firmy.\nŚwiadczy to również o słabym rynku i bardzo ostrożnym wydawaniu pieniędzy przez klientów detalicznych. W ilu salonach meblowych w Polsce dostępne są meble Libro? Jak wygląda struktura sprzedaży firmy? Jaki jest udział sprzedaży na rynku krajowym, a jaki na rynkach zagranicznych?\nJakie są główne zagraniczne rynki zbytu mebli Libro? Od trzech lat struktura sprzedaży jest bardzo podobna. Dwie trzecie stanowi eksport, jedną trzecią sprzedaży mebli realizujemy w kraju.\nFrancja. Przewodnik Wiedza i Żautocity-poznan.pl\nRepublice w Federalnej Wczo~,nakorytyrzuVlpi~tra biurowcaprzyul.\nZdecydowanie największym rynkiem zagranicznym są Niemcy. Trafia tam ponad połowa naszej produkcji.\nPanorama F rancji są świetnymi propagatorami Francji, utrzymując, że ich styl życia jest najlepszy, a kraj najbardziej cywilizowany ze wszystkich krajów świata. Stawa tutejszegojedzenia i wina jest u za sadniona. Francuska kultura, literatura, sztuka, kino i architektura są zarówno wyrafinowane, jak i prowokujące.\nObecni jesteśmy z coraz lepszym skutkiem na rynkach wschodnich. Od wielu lat współpracujemy z klientami w Obwodzie Kaliningradzkim oraz Krajach Bałtyckich. W ubiegłym roku nawiązaliśmy współpracę z klientami na Ukrainie, Białorusi oraz Rosji. Skala obrotów nie jest jeszcze duża, ale dynamika wzrostu rok do roku każe nam patrzeć z optymizmem na te rynki. Dodatkowo cieszy nas fakt, że nasze meble wzorniczo podobają się klientom na wschodzie.\nPolskie meble sprzedawane są w stu kilkudziesięciu krajach świata, w tym na coraz odleglejszych i coraz bardziej egzotycznych rynkach.\nCzy Libro także planuje a może już realizuje sprzedaż do państw np.\nMusimy brać po uwagę fakt, że produkujemy meble ekonomiczne, a więc niedrogie i przez to dostępne szerokiej rzeszy klientów. Przy sprzedaży na tak odległych rynkach udział kosztów transportu w cenie końcowej mebli jest bardzo wysoki.\nPozostaje jeszcze specyficzne dla danego rynku wzornictwo, kolorystyka i rodzaje używanych materiałów obiciowych. Chociaż, jeżeli mówimy o odległych geograficznie rynkach zbytu, to nasze meble regularnie wysyłamy do Kazachstanu, Armenii oraz Izraela.\nCzy Libro sprzedaje w Europie i na świecie meble pod własną marką czy pod marką sieci handlowej? Jak wygląda ta kwestia z marką Tabou? W kraju wszystkie meble znakowane są jedną z naszych marek handlowych.\nPodobnie sytuacja wygląda na Wschodzie. W Niemczech natomiast całość sprzedaży odbywa się poprzez współpracujące w nami sieci handlowe. Produkując meble w segmencie niższym marka Libro i wyższym marka Tabou łatwo zaobserwować zjawiska rynkowe na poszczególnych półkach cenowych.\nJak zatem to wygląda u Państwa: czy sytuacja z obiema markami Libro i Tabou jest podobna, czy różna? Obie marki funkcjonują niezależnie od siebie. Różni są klienci, dla których f Marek Liberacki Właściciel firmy Libro. Własną działalność gospodarczą rozpoczął na początku lat Z czasem firma podjęła działalność produkcyjną. Prywatnie miłośnik piłki nożnej.\nMonitor Sądowy i Gospodarczy nr 235/2017 (5372) z 5 grudnia 2017 r.\nZe strony handlu spotkałem się z opiniami, że w działania konsolidacyjne powinni się zaangażować, a nawet je inicjować, producenci mebli. Czy pan się z tym zgadza?\nNa uczestników czeka m. Podczas III Interior Design Forum będzie można też wymienić się doświadczeniami i pomysłami, a także przedyskutować tematy poruszane podczas prelekcji oraz inne aktualne kwestie związane z branżą. Organizatorem Interior Design Forum jest firma Promedia — wydawca m. Konferencja wykracza poza ramy tradycyjnych targów i stwarza firmom możliwość pozyskania i rozszerzenia wiedzy związanej z branżą tapicerską.\n2021 M Opcje udostepniania transakcji\n1 cotygodniowe opcje handlu\nNajlepszy forex ea za darmo\nUruchamianie opcji udostepniania Wielkiej Brytanii


Stres na open-spejsie - Zarządzam Projektami\nEmocje a konkretnie stres choć jest on doświadczany na co dzień w pracy, nauczyliśmy się zostawiać\nw domu. Powiedziałabym nawet – nie tylko zostawiać w domu, ale skutecznie go rozładowywać właśnie tam, wśród bliskich, w środowisku rodzinnym. Tam czujemy się swobodniej, bezpieczniej, a być może mniej nam zależy na „zachowaniu twarzy” i opinii osoby pozornie niewzruszonej. W domu łatwiej się otwieramy, mówimy, co nam na sercu leży, czasem wypłakujemy tony łez.\nProwadząc psychoterapię obserwuję, że zdecydowana większość klientów zgłasza się z objawami nadmiernego odczuwania stresu – depresyjny nastrój, płaczliwość, wycofanie, jak również niekontrolowanie emocji, agresywne zachowania, wybuchy złości. To najczęstsze oznaki, że stres przejmuje nad nami kontrolę.\nFaktem jest, że środowisko zawodowe stawia na bez-emocjonalność, opieranie się na faktach i raczej proceduralne podejście do współpracowników. Menedżerowie, do których zazwyczaj zgłaszamy każdy problem, nie są przygotowani do roli empatycznego „wysłuchiwacza” i „pomagacza” w kwestiach emocjonalnych. Zgłaszając trudności w radzeniu sobie ze stresem, co najwyżej możemy spodziewać się kilku coaching’owych pytań oraz oczekiwania, że sobie poradzimy. Nie jest to zatem nic dziwnego, że\nw biznesie stale rośnie potrzeba nabywania umiejętności budowania odporności na stres.\nOd czego zacząć? Z całą pewnością musimy nauczyć się rozpoznawania stanów emocjonalnych i zrozumienia swoich uczuć w związku z sytuacjami jakie nas spotykają. Przykładowo w sytuacji, kiedy ktoś podnosi głos, nabieramy obaw, czujemy lęk lub smutek. Rozpoznanie i zrozumienie swoich uczuć to pierwsze kroki do samoregulacji emocji, czyli krótko mówiąc umiejętności powrotu do równowagi i odzyskania energii. Nie chodzi tutaj o samokontrolę. Samokontrola jest wręcz zbędna, jeśli dobrze radzimy sobie z własną regulacją. Idąc dalej, spróbujmy sprecyzować potrzeby kryjące się w emocjach, np. kiedy jesteśmy pełni obaw lub lęku, zazwyczaj potrzebujemy poczuć się bezpiecznie, komfortowo, poczuć ulgę… W ostatnim kroku, poprośmy, zakomunikujmy naszą potrzebę.\nPodczas szkolenia No-stress PM uczymy i ćwiczymy sposoby komunikowania się w momentach, gdy emocje przejmują nad nami kontrolę. Jak poprosić sponsora projektu o dodatkowe dni na realizację zadań, kiedy jesteśmy już po deadline’ie? W jaki sposób zmobilizować zespół projektowy i dopilnować realizacji zadań na czas? Wykorzystując realne sytuacje z życia PM-a uczymy komunikacji NVC (non-violent communication), konstruktywnej, empatycznej metody komunikowania się. Model NVC zawiera 4 kluczowe elementy: fakt, uczucie, potrzebę i prośbę. Wykorzystywany w relacjach społecznych gwarantuje wzajemne zrozumienie i akceptację, co w sytuacjach potencjalnie konfliktowych pomaga szybko znaleźć rozwiązanie.\nTagi: stres, zarządzanie projektami, zarządzanie zespołem


Opinie o SPORTS Park | Lublin | Fitness Sauna Siłownia | MUV.pl\nZapraszamy Was serdecznie do klubu SPORTS Park w Lublinie. To niezwykle energetyczne i pozytywne miejsce od samego progu zarazi Cię dobrym nastrojem i doda siły do działania. SPORTS Park zlokalizowany przy ul. Bohaterów Monte Cassino 53a to klub dla wszystkich kochających sport i traktującego go nie tylko jako metodę do osiągnięcia określonego celu ale również jako pasję. W murach klubu znajdziesz dostęp do wielu aktywności jak np. siłowni, zajęć grupowych przygotowanych specjalnie dla mężczyzn oraz kobiet (oddzielne grupy), pograsz w squasha lub poprawisz kondycję na treningach indoor cycling.\nNie zastanawiaj się dłużej i już dziś zapisz się na dostępne w naszym klubie zajęcia grupowe! Jesteś początkujący i nie masz zbyt dużego doświadczenia a aktywności fizycznej? Nic nie szkodzi, ponieważ w naszej ofercie znajdziesz treningi zarówno dopasowane do swoich potrzeb jak również do poziomu zaawansowania.\nSauna to świetny sposób na relaks oraz regenerację. Od życia należy Ci się coś więcej niż tylko ciągła praca i intensywny wysiłek. Zadbaj więc o wyciszenie oraz głęboki relaks, jakiego doświadczysz w naszej klubowej saunie. Jesteśmy przekonani, że polubisz ten rodzaj odpoczynku.\nSiłownia to część naszego klubu, którą nasi goście odwiedzają najczęściej. Z pewnością jest to zasługą świetnych sprzętów, które oddajemy do Twojej dyspozycji oraz sympatycznych, doświadczonych i przede wszystkim życzliwych trenerów. Zapraszamy Cię do sprawdzenia atmosfery na naszej siłowni, o której niepowtarzalności przekonało się już wiele osób.\nAtlas Bieżnie Bramy Hantle Ławki treningowe Orbitrek Rowery treningowe Stepy do aerobiku Suwnice do wypychania Sztangi\nSiłownia - karnet 3 miesiące 327 zł\nSiłownia - karnet 6 miesięcy 594 zł\nSiłownia 10 wejść 149 zł\nSiłownia - wejście do 16 1 miesiąc 79 zł\nSiłownia - weekend open 1 miesiąc 79 zł\nSiłownia - karnet dla studenta 1 miesiąc 109 zł\nSiłownia - karnet dla studenta 3 miesiące 249 zł\nSquash - do godz. 16 1 godzina 40 zł\nSquash - karnet do godz. 16 1 miesiąc 350 zł\nFit Cycling jednorazowo 18 zł\nTRX jednorazowo 35 zł\nAdres: Bohaterów Monte Cassino 53\nMaciej Boczkowski Opinie: 2


Pokłóćmy się na zgodę\n06/12/2015 Zostaw komentarz\nCzasem fajnie jest się pokłócić. Tak porządnie z krzyczeniem, łzami, gniewem Godzili i wyrzuceniem z siebie wszystkiego co w nas drzemało. Oczyszczenie atmosfery, pozbycie się negatywnych emocji, wyjaśnienie sobie niedomówień, tego co nam nie pasuje, uwiera i wkurza. Znam ludzi, którzy kłótnie traktują jako coś złego, niszczącego, wpływającego negatywnie na związek. Oczywiście bywa i tak, że są one totalnie bzdurne i niekonstruktywna. Kłócenie się o byle co, sprzeczki, docinki, czepiactwo- nic nie wnosi, niczemu nie służy, generuje frustracje i poczucie bezradności. Faktycznie może oznaczać bak umiejętności dogadywania się, brak dopasowania, znudzenie się sobą, dogasające uczucia itd.\nMi chodzi jednak o konstruktywne kłótnie. O kłótnie, które pozwalają nam na uwolnienie tego co w nas drzemie, co nam się nie spodobało, co chcemy przedyskutować, wyjaśnić i naprawić. Nie ważne czy będziemy przy tym krzyczeć, płakać, tupać czy rzucać talerzami. Ważne by osiągnąć efekt czyli: oczyścić atmosferę, dojść do porozumienia, konstruktywnie przegadać problem i znaleźć takie rozwiązanie by nie musieć do niego wracać.\nZauważyłam, że ludzie boja się kłótni. Mają obawy by mówić o tym co ich boli i otwarcie to manifestować. Sama mam przed tym często opory. Wole pewne kwestie przetrawić, przemilczeć, zapomnieć niż drążyć i męczyć. Łapie się na tym co jakiś czas. Może i we mnie jest jakiś strach przed zwykłym pokłóceniem się. Nie lubię awantur, zwyczajnie skoro nie muszę, bo sytuacja nie jest jakaś turbo zawikłana, to staram się ich unikać…być może dlatego, że źle mi się kojarzą. Z drugiej strony wiem tez dobrze, jak wygląda tłumienie w sobie negatywnych uczuć, tego co kłuje, boli, nie daje spokoju. Przystawanie na wszystko, machnięcie ręką „bo to w sumie bzdura”, bo szkoda psuć atmosferę i milion innych wymówek, które narastają, kumulują się w nas aż w końcu znajdują ujście w jakiś sytuacjach lub po prostu ogromnym naszym wybuchu. Wiem też, że takie ciche dni i nie mówienie sobie o sprawach bolących, oducza nas komunikowania się ze sobą, blokuje z dnia na dzień i z miesiąca na miesiąc przepływ informacji, oddala nas od siebie. Jeśli nie będziemy umieli rozmawiać o sprawach trudnych, po pewnym czasie nie będziemy potrafili nawet o błahych. Często pewne czynniki odsuwają nas od takiej otwartości, zwykle strach przed reakcją. Nie oszukujmy się, kłótnie nie są niczym fajnym i miłym (fajne jest płomienne godzenie się ;) ). Zawsze wiążą się z negatywnymi emocjami, często łzami i przykrymi słowami. Jeśli podchodzimy do nich poważnie i dojrzale, chcemy wyciągnąć z nich naukę, dogadać się, zapamiętać na przyszłość co robić a czego nie jest łatwiej. Szczególnie gdy mamy równego sobie partnera. Gorzej jeśli ta chęć jest jednostronna- gdy mamy świadomość, że partner nie umie znieść krytyki, nie słucha, obraża się, nie odzywa, nie reaguje, albo reaguje zbyt impulsywnie, agresywnie, może dojść miedzy nami do szarpaniny czy nawet rękoczynów.\nNiestety kłócenie się tez jest pewnego rodzaju umiejętnością, którą jedni posiedli a inny nie. Łączy się z pewna dozą dyplomacji, umiejętnością wyrażenia uczuć i myśli, odwagą, szczerością, umiejętnością słuchania, pokorą i inteligencją. Miałam okazję kłócić się z wieloma osobami –takie życie- i niestety nie wszystkie umieją panować nad sobą kiedy chodzi o tego typu tresująca sytuację. Często do głosu dochodzi duma, zapatrzenie w siebie, egoizm albo bardzo niskie, pierwotne instynkty. Widać to zarówno na poziomie kłótni z koleżanką (niestety baby zwykle są szalenie zawzięte i żadna nie umie odpuścić) jak i kobiety z mężczyzną. U mężczyzn jest trochę tak, że ciężko im znosić krytykę, nawet jeśli zgadzają się z naszym zdaniem, będą z uporem maniaka walczyli o swoje. Część z nich z bezradności ucieka się do przemocy zarówno emocjonalnej jak i fizycznej. Zwykle to słabe jednostki z bardzo niską samooceną, które chcą sobie ją odbić czując choć chwilową władzę nad kobietą. Jest to obrzydliwe.\nMimo wszystko uważam, że musimy nad sobą pracować, uczyć się i przełamywać. Małżeństwo czy związek uchodzący za idealny bo „oni się zupełnie nie kłócą” to mit. Jeśli w związku nie ma kłótni, poważnych rozmów i szczerości- często bolesnej- to prędzej czy później, wszystko posypie się jak domek z kart. Problemy nie rozwiązywane i nie przegadane narastają, kumulują się, aż z maleńkich urastają do rangi dramatu życiowego. Może zatem warto się przełamać, zebrać na odwagę i zawczasu porozmawiać, na spokojnie, przy herbacie, w zaciszu swojego domu. Może jeśli zmienimy sposób myślenia o kłótni jako o czymś pomocnym, będzie nam łatwiej. Wszystko przecież znajduje się w naszej głowie. Od nas zależy jak podejdziemy do pewnych spraw. Jeśli jednak nasz partner nie będzie umiał zdobyć się na odwagę, nie będziemy umieli dochodzić razem do porozumienia i powiedzieć sobie wprost o tym co nam nie pasuje, ciężko mi powiedzieć czy taka relacja będzie miała sens. Życie przynosi nam masę niespodzianek, sytuacji kryzysowych, trudnych i skomplikowanych. Dobrze jest mieć wtedy u boku kogoś godnego zaufania, dającego nam poczucie zrozumienia, oparcia, otwartego, gotowego na negocjacje, na prawe tego co się po drodze zepsuło, wysłuchania nas i bycia niezależnie od wszystkiego. W momentach kryzysowych to największe wsparcie, siła i pomoc. Gorzej jeśli w tym najgorszym czasie okaże się, że pozostajemy sami, bo osoba, która powinna przy nas trwać, okazuje się do tego niezdolna, zbyt egoistyczna, nieczuła i nie potrafi nas zrozumieć. Może zanim do tego dojdzie, warto wcześniej sprawdzić czy możemy na niej polegać.


Niebezpieczna jej uroda [Tomasz Kuza] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00137 007128 20957299 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Tomasz Kuza Liczba stron:\nISBN: 978-83-7722-920-0 Data wydania: 2013-04-01\nStrona tytułowa Tomasz Kuza Niebezpieczna jej uroda\nStrona redakcyjna Redakcja: Novae Res Korekta: Alicja Maszkowska Okładka: Agnieszka Kielak Skład: Maciej Goldfarth © Tomasz Kuza i Novae Res s.c. 2014 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res. Wydanie pierwsze ISBN 978-83-7722-920-0 NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE al. Zwycięstwa 96 / 98, 81-451 Gdynia tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl. Wydawnictwo Novae Res jest partnerem Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni. Konwersja do formatu EPUB/MOBI: Legimi Sp. z o.o. | Legimi.com\nNiebezpieczna jej uroda 1997 Zaparkował samochód. Zmęczonym krokiem wszedł na piętro i włożył klucz do zamka. Jednak zanim go przekręcił, usłyszał, jak zasuwka odskakoczyła i drzwi same się otworzyły. Ukazała się w nich zafrasowana twarz Kasi – jego trzynastoletniej córki. – Tato, chodź szybko, jest u nas Renata – powiedziała. – No i co z tego? – Ojciec ją pobił – szepnęła przyciszonym głosem. – Aha – skinął ze zrozumieniem głową. Zdjął buty, powiesił kurtkę i pytająco wskazał palcem na drzwi do dużego pokoju, gdzie paliło się światło. Kasia skinęła głową. Otworzył je i wszedł do środka. – Dzień dobry. – Dziewczyna podniosła się z wersalki. – Dzień dobry, co się stało? – zapytał, uśmiechając się łagodnie. Lewe oko miała podpuchnięte, a na dolnej wardze widać było świeże rozcięcie. – Nic takiego, ojciec się upił – powiedziała, spuszczając głowę. Patrzył na nią i nie mógł zrozumieć, jak można skrzywdzić takie niewinne stworzenie. Wziął ją palcem pod brodę, przyglądając się uważnie. – Przecież on mógł ci wybić zęby. Nic nie odpowiedziała. – Tato, czy Renata będzie mogła u nas zostać na noc? – zapytała Kasia. – Jutro mamy klasówkę z matematyki, a w domu już się niczego nie nauczy – dodała, patrząc na niego z prośbą w oczach. – Jasne – odparł. – Może należałoby to zgłosić na policję? – zastanawiał się na głos. – Niee, do jutra ojcu przejdzie. – Widzisz, mówiłam ci, że tata się zgodzi. – Kasia mrugnęła radośnie do koleżanki. – Dziękuję panu. – Renata uśmiechnęła się do niego z wdzięcznością. Popatrzył na nią jeszcze raz, westchnął i w końcu zapytał: – Czy wy coś w ogóle jadłyście? – Tak, tato. Zrobiłyśmy sobie kanapki. – W takim razie ja sam coś zjem. Może jednak wam też coś zrobić? – upewniał się. – Niee, naprawdę nie jesteśmy głodne. Spojrzał na gościa. – Nie, nie, ja naprawdę bardzo dziękuję – zapewniła go, bojąc się, że i tak już nadużywa jego gościnności. – No dobrze – westchnął ponownie i zamknął za sobą drzwi. Poszedł do kuchni. Poczuł jednak, że chyba jest bardziej zmęczony niż głodny. Zrezygnował z kolacji. Położył się w drugim pokoju. Pomyślał, że powinien coś z tym zrobić. Przecież nie można bezczynnie patrzeć, jak ojciec maltretuje dziecko. Zresztą nie tylko ją. W domu było ich sześcioro. Czterech chłopaków i dwie dziewczyny. Najstarszy z nich, dwa lata starszy od Renaty, siedział w poprawczaku. Pozostali, z wyjątkiem może najmłodszej, uczyli się źle, często nie przechodzili z klasy do klasy i szli w jego ślady. Widywał ich często, jak wystawali w bramach, paląc papierosy, nadużywając wulgarności i śmiejąc się hałaśliwie. Ich ojciec w ogóle się nimi nie interesował. Siedział parę lat w więzieniu, a kiedy wyszedł, ani mu przez myśl nie przeszło wziąć się za jakąkolwiek pracę. Matka też była bezrobotna i nie stroniła od alkoholu. W ich domu bez przerwy wybuchały awantury, zakończone nierzadko rękoczynami. Rodzina utrzymywała się z zasiłku, z pomocy społecznej i prawdopodobnie z drobnych kradzieży, ale i to było zaraz przepijane, tak że starczało jedynie na bieżące opłaty, czasami na ciuchy z lumpeksu. Dzieci bez przerwy chodziły głodne i zaniedbane, w zimę często – gęsto w letnich ubraniach. Tylko Renata się z tego wyłamywała. W szkole uczyła się dobrze, a nawet wykazywała się intelektem właściwym jej starszym koleżankom. Nie imponował jej sposób życia swojego ojca ani tani szpan swoich braci i ich towarzystwa. Ostatnio, od kiedy zaczęła dojrzewać, nawet jawnie nim pogardzała. Te myśli tak zamąciły mu w głowie, że w końcu zasnął zmęczony. Jakiś czas później dziewczęta weszły do pokoju, w którym leżał i stanęły zdziwione. – No, patrz. Miał zrobić sobie kolację, a położył się spać – powiedziała Kasia szeptem, żeby go nie budzić. – Będziemy się uczyć w dużym pokoju. – Wślizgnęła się na palcach do pokoju i zabrała wszystko, co było im potrzebne. – Wiesz, chciałabym mieć takiego ojca, jak ty – wyznała Renata, kiedy wyszły. – No, mój tata jest fajny. Z nim można o wszystkim pogadać. – Kasia była zadowolona, że może pochwalić się przed koleżanką. Rozłożyły książki. – Nawet o tych rzeczach? – zapytała Renata niespodziewanie, filuternie przekrzywiając głowę. Kasia spojrzała na nią zaskoczona. – No pewnie! A co ty myślisz?! A ty ze swoimi rodzicami nigdy o tym nie rozmawiałaś? – Na głowę upadłaś?! Z kim?! Z moim ojcem?! Wolałabym umrzeć! – A z mamą? Renata machnęła tylko ręką. – E, to ty jesteś nieuświadomiona. – Kasia ze śmiechem klepnęła ją w ramię. – Dobra, dobra, jeszcze mogłabym ciebie uświadomić – odcięła się rozbawiona. – Ho ho ho. Lepiej weźmy się za matmę, bo jutro dostaniemy po lufie. – Poczekaj. A dlaczego właściwie nie mieszkacie z twoją mamą? – Nie mówiłam ci? – Niee. No nie wiem. Nie pamiętam. – Moja mama miała osiemnaście lat, kiedy się urodziłam, i chciała mnie oddać do domu dziecka, ale tata nie pozwolił. Mieszkaliśmy z dziadkami. Dopiero kilka lat temu się tu przeprowadziliśmy. – I rozeszli się z twoim tatą? – Nie mieli ślubu. – Skąd to wszystko wiesz? – Od niego. – Naprawdę masz fajnego ojca – westchnęła Renata. Była od pewnego czasu częstym gościem w ich domu. Przede wszystkim dlatego, że była najlepszą koleżanką Kasi, a także dlatego, że tu po prostu miała spokój. Nikt nie wydzierał się obok, nie zataczał, nie przewracał mebli, nie bluzgał bez powodu. Tu nie musiała słuchać bezsensownej, nieustającej i wulgarnej paplaniny. Mogła się po prostu skupić na tym, co robiła. Jednak coraz częściej wydawało jej się, że nadużywa gościnności ojca Kasi, chociaż on nigdy jej tego nie okazał. Był zawsze wyrozumiały i cierpliwy, jakże inny od jej ojca, który do niczego nie miał cierpliwości. Przypomniała sobie, jak jakiś czas temu poszły z koleżankami do domu kultury. Kasi niezwykle spodobał się taniec towarzyski. Zapytała ojca, czy mogłaby się zapisać. „Podoba ci się to? Dobrze, jeżeli tylko będzie nas na to stać”. Oczywiście było go stać. Zawsze go było stać na takie rzeczy, mimo że sam jeździł starym samochodem. Renata mogła tylko o tym pomarzyć. * Kilka dni później Kamiński z córką siedzieli przy kolacji. – Co tam w szkole? – zagadnął. Wzruszyła ramionami. Zauważył, że tego dnia rezolutna zwykle dziewczyna była wyjątkowo markotna. – Może ziemniaki ci nie smakują? – zapytał. Nic nie odpowiedziała. – Posól sobie, bo zapomniałem. – Nie chodzi o ziemniaki – powiedziała rozdrażniona. – Ojciec znowu wyrzucił Renatę z domu. – Aha – zasępił się. – Czy naprawdę nie można czegoś z tym zrobić? – Można to zgłosić na policję. O ile ona sama będzie chciała. – Mówiłam jej o tym, ale ona nie chce. Bezradnie rozłożył ręce. – Nie mogę się wtrącać, jeżeli ona sama nie chce. Zaczęła wiercić się niespokojnie. – A czy ona ma gdzie dzisiaj spać? – zapytał. Zesztywniała i patrzyła z pochmurną miną przed siebie. – Co? Zastanawiała się przez dłuższą chwilę. – No? – naciskał delikatnie. – Nie powinnam ci mówić – powiedziała w końcu. – Dlaczego? – Bo obiecałam. – Co obiecałaś? – Że ci nie powiem – powiedziała zirytowana. Nie chciał jej nakłaniać do złamania obietnicy, a jednocześnie czuł, że nie powinien zostawić tej sprawy bez rozwiązania. Zastanawiał się, jak wybrnąć z sytuacji. Jedli dłuższy czas w milczeniu. – Wiesz – odezwał się w końcu – chodzi o to, żeby jej się coś nie stało. Patrzyła nieruchomo przed siebie. – Wiem, tato. Właśnie dlatego ci o tym mówię – powiedziała po chwili. – A nie mogłaś ją poprosić, żeby przyszła do nas? – zapytał. – Ale ona się wstydzi. – Czego? – No, że tak często do nas przychodzi. Znowu się zastanowił. – Ale ty wiesz, gdzie ona jest? – Tak. – A czy to miejsce jest bezpieczne? Skrzywiła się z niesmakiem. – Nie sądzę. – W takim razie proponuję, żebyś pojechała po nią. Ponieważ jest już późno, podrzucę cię gdzieś w pobliżu, a potem wrócicie do samochodu – dodał. – Dobrze? – Dobrze. – Wydawała się zadowolona z takiego rozwiązania. Dokończyli kolację i ruszyli samochodem przez miasto. Kilkanaście minut później kazała mu zatrzymać się na jednej z ulic. – Poczekaj tutaj, ja zaraz wrócę. Skinął głową. Patrzył, jak oddala się i znika między domami. Od razu domyślił się, że pobiegła na dworzec. Nie lubił, kiedy o tej porze chodziła sama, ale w tej sytuacji... Kasia weszła do poczekalni. Rozglądała się chwilę. Dostrzegła wreszcie znajomą sylwetkę. Podbiegła i położyła jej rękę na ramieniu. – Renia. – Dziewczyna odwróciła się. – Co tu robisz? – Chodź. Mój tata czeka niedaleko. – Przecież miałaś mu nie mówić! – Nie powiedziałam mu, gdzie jesteś – usprawiedliwiała się. – Ale miałaś w ogóle nie mówić – powiedziała Renata z wyrzutem, ale i z ulgą w głosie. Kasia wpadła w zakłopotanie. – No ale Ren. Nie mogłam tak cię tu samej zostawić. – No dobrze, ale już ci więcej niczego nie powiem. – Renata podniosła się z ławki. – Nie gniewaj się, ale musiałam coś zrobić. Zobaczył je, jak biegły, przykrywając się jedną kurtką. Zaczęło padać. Odsunął zamek tylnych drzwi. – Dobry wieczór – powiedziała Renata, siadając na tylnym siedzeniu. – Dobry wieczór. – Odwrócił się do niej. – Dlaczego nie chciałaś do nas przyjść? Spuściła głowę. – Tu nie ma się czego wstydzić – powiedział poważnie. – Chcesz, żeby coś ci się stało, jak będziesz tak chodzić sama po nocy? Milczała. – Następnym razem masz do nas przyjść. Słyszysz? Pokiwała głową. – Obiecujesz? – Tak. – A ty jesteś za to odpowiedzialna. – Odwrócił się do Kasi. – Jeżeli będzie trzeba, to masz ją siłą przyprowadzić. I żeby mi nie było żadnego łażenia po nocach. Chyba już jesteście wystarczająco dorosłe, żeby to zrozumieć? Jasne? – Uważając, że ochrzanił je dostatecznie, odwrócił się i uruchomił silnik. Ruszyli. Nie ujechali jednak dwustu metrów, gdy z tyłu usłyszał jęk syreny. Spojrzał w lusterko. Za nimi jechał radiowóz z migającym kogutem. Spojrzał na tablicę rozdzielczą i zrozumiał. Zjechał na chodnik. Radiowóz minął go i zatrzymał się przed nimi. Policjanci wysiedli nie spiesząc się. Jeden z nich podszedł do niego i zasalutował przez uchyloną szybę. – Dzień dobry. Kontrola drogowa. Poproszę prawo jazdy, dowód rejestracyjny i dowód ubezpieczenia. Kamiński wyciągnął dokumenty. Policjant przejrzał je pobieżnie. – Dlaczego jechał pan bez świateł? – Zapomniałem zapalić. Policjant pokiwał głową. – No i co teraz będzie, panie kierowco? – zapytał znacząco, pukając się dokumentami w otwartą dłoń. Kamiński doskonale zdał sobie sprawę, o co chodzi, przerabiał to nie raz. – W łapę nie daję – odparł prosto z mostu. Był to wypróbowany sposób na skorumpowanych gliniarzy. W większości działał bez pudła. Tak też się stało i tym razem. Policjant był zaskoczony tak bezpośrednim postawieniem sprawy. Nie chcąc wyjść na mściwego, skonfundowany powiedział po chwili wahania: – No, tym razem panu daruję. Ale żeby mi to było ostatni raz. – Oddał mu dokumenty. – Do widzenia. I proszę nie zapomnieć o światłach. – Zasalutował i oddalił się szybko, kryjąc zmieszanie. – Do widzenia. – Kamiński uruchomił samochód. Nie zdawał sobie nawet sprawy, jakie wrażenie zrobił na dziewczętach, a szczególnie na Renacie, której coraz bardziej imponował. * Wiosna zaczęła mienić się pełnią kolorów. Jak w piosence Skaldów, wiał cieplejszy wiatr, rozkwitły bzy, drzewa strzeliły pąkami. Parkowymi alejkami spacerowali zakochani i świat wydawał się piękniejszy. Kamiński poczuł chęć wyrwania się z miasta. – Może byśmy przejechali się gdzieś za miasto? Taka ładna pogoda – zwrócił się któregoś dnia do córki. – Ale gdzie? – No, gdzieś na majówkę. Nad wodę na przykład albo do lasu. – Woda jest jeszcze za zimna, żeby się kąpać. – Nie mówię, żeby się kąpać, ale tak posiedzieć na łonie natury, poleżeć w słońcu, poleniuchować, poczytać książkę. Zrobimy sobie kanapki i pojedziemy na cały dzień. Co ty na to? – Dobrze. A czy moglibyśmy zabrać Renatę? Spodziewał się tego pytania. – Jasne. – Wiesz, sama bym się trochę nudziła. – Kasia nagle ugryzła się w język. Nie chciała, aby ojciec pomyślał, że się z nim nudzi. Ale on widocznie tak nie pomyślał, bo zapytał: – Ale czy rodzice jej pozwolą? Kasia machnęła ręką. – Na pewno. Ona może wychodzić nawet w nocy. Pokiwał z ubolewaniem głową. Wyjechali w sobotę po śniadaniu. Kilkanaście kilometrów za miastem był zalew otoczony lasem. Znał tam urokliwą polanę, na której można się było rozłożyć. Droga wiła się między pagórkami i rzadkimi gospodarstwami. Słońce przygrzewało przez szybę, a do środka czasami wpadał zapach świeżo skoszonej trawy. Ruch był dosyć duży, gdyż wielu ludzi, tak jak oni, korzystając z ładnej pogody, wybrało się na weekend za miasto. Przejeżdżali właśnie przez jakąś wieś, gdy zauważył nagle, że kilkadziesiąt metrów przed nimi coś białego wyskoczyło z rowu i czmychnęło między pojazdami. Samochody przed nimi zaczęły wykonywać ekwilibrystyczne cyrkulacje. Kamiński nie widział dokładnie, co się dzieje, ponieważ jechali za wielką ciężarówką z przyczepą. Nagle spomiędzy jej kół pojawił się mały, czarno-biały kotek. Widocznie kierowca ciężarówki nie mógł już zahamować ani go ominąć, bo z przeciwnej strony też pędziłyły samochody, przejechał więc nad nim. Zwierzątko z przejechanymi tylnymi nóżkami przeraźliwie miauczało ze strachu i bólu. – Tato, nie przejedź! – Usłyszał błagalny krzyk Kasi. Machinalnie rzucił okiem w lusterko. Za sobą zobaczył sznur blisko siebie jadących samochodów. Hamowanie było dość ryzykowne, ale zrozumiał, że jeżeli tego nie zrobi, zwierzę zginie pod kołami któregoś z nich. Nacisnął pedał. Samochód ostro zahamował, blokując jeden pas. Za sobą usłyszał pisk opon. Spojrzał w lusterko nad kierownicą. Kierowca za nim zdążył. Kamiński włączył awaryjne. Wysiadł, każąc dziewczętom zostać w środku. Delikatnie wziął przerażone zwierzątko na ręce. Tylne łapki i ogon były zmiażdżone. Ludzie z mijających ich samochodów przyglądali się ciekawie. Zaniósł nieszczęśnika do samochodu i oddał w ręce dziewcząt. – Połóżcie go delikatnie na kolanach. Na widok malucha łzy zalśniły im w oczach. Usiadł za kierownicą i zjechał na pobocze. Czekał, aż przejadą samochody. – Biedactwo – szlochała Kasia, głaskając kotka. Jego krew spływała jej na sukienkę. – Tato. Zawieziemy go do lekarza, prawda? – Do weterynarza. – Wreszcie udało mu się zawrócić. Sięgnął po apteczkę. – Owińcie mu te nóżki i ogon bandażem, bo się wykrwawi – powiedział, podając ją za siebie. Wracali do miasta. Coraz cichsze miauczenie alarmowało go do coraz szybszej jazdy. Zaparkował przed przychodnią dla zwierząt. Wbiegli do środka. Poplamiona sukienka Kasi wzbudziła małe poruszenie wśród osób siedzących w poczekalni. Trzymając kotka w ręku, podbiegł do recepcjonistki. – O Jezu – jęknęła tylko. – Proszę chwilę poczekać – szybko zniknęła za drzwiami. Po chwili wróciła z lekarzem. Obejrzał zwierzę. – Trzeba to zaraz operować. Wziął kota od Kamińskiego i chciał coś powiedzieć, ale spojrzawszy na dziewczyny zawahał się. – Poproszę pana na chwilę ze mną. Wyszli z poczekalni. – To będzie pana kosztować pięćset złotych. A nie wiem, czy on to przeżyje. Czy jest pan przygotowany na taki wydatek? – Tak. Ale mam przy sobie tylko dwieście. – Pomyślał, że nie powinien tego mówić. – Czy mogę dopłacić później? Lekarz uśmiechnął się, jakby odgadując jego myśli. – Oczywiście. Jeżeli tak kocha pan zwierzęta, to chyba pan nas nie oszuka. Recepcjonistka spisze pana dowód. Proszę przyjechać około piątej, to potrwa parę godzin. – Odwrócił się i zniknął za drzwiami. W przygnębiającym nastroju wrócili do domu. Dziewczęta przez całą drogę rozprawiały o tym, co się wydarzyło. Z obiadu też były nici. Kiedy zapytał, czy są głodne, Kasia zburczała go, że myśli tylko o jedzeniu. O umówionej godzinie ponownie zjawili się w przychodni. Lekarz, widząc ich, lekko się uśmiechnął. – Operacja się udała – powiedział, podchodząc. – Ale dzisiejsza noc będzie decydująca. Jeżeli przeżyje do rana, będzie żył. Oczywiście pozostanie inwalidą. Kamiński pogadał jeszcze parę chwil z doktorem, a Kasia wzięła uśpione zwierzątko na ręce. Renata głaskała go delikatnie po główce. – Idźcie już do samochodu. – Podał kluczyki Renacie. – Ja zapłacę jeszcze rachunek. Kiedy wrócili, był już wieczór. Dziewczęta przez cały czas nie odstępowały kociaka ani na krok. Były tak zaaferowane, że nie chciały jeść nawet kolacji. Tym razem jednak stanowczo zaprotestował i zmusił je do przełknięcia zupy. Kiedy zrobiło się późno, zaczął się zastanawiać, czy nie należałoby zapytać Renaty o to, czy nie powinna już iść do domu. Nie chciał jednak, aby pomyślała, że ją wygania. Zresztą jej towarzystwo sprawiało mu przyjemność. Przez chwilę bił się z myślami. Dziewczyna nie powinna jednak do późna przebywać poza domem. Jej rodzice mogą się niepotrzebnie martwić. Skrzywił się jednak na tę myśl. Jakoś nie bardzo mógł to sobie wyobrazić. W końcu machnął na to ręką. Tymczasem dziewczęta, leżąc nad śpiącym na łóżku kotkiem, rozmawiały półgłosem. – Mam nadzieję, że wyżyje biedaczek – powiedziała Renata, podpierając ręką głowę. Kasia ściągnęła mu swój włos z sierści. – Ja też. Takie maleństwo. – Jak myślisz, ile twój tata zapłacił za tę operację? – Nie wiem – odpowiedziała zamyślonym tonem Kasia. – Na pewno niemało. – Renata delikatnym ruchem pogładziła puchate futerko. * Zbliżały się wakacje. Kasia w czerwcu obchodziła czternaste urodziny, i Kamiński zaczął zastanawiać się, jak się do nich przygotować. Zwykle zapraszała parę koleżanek. Słyszał, że tym razem po raz pierwszy zaprosiła także chłopca. Swojego partnera z kursu tańca. Z tego powodu szczególnie zależało mu, żeby uroczystość dobrze wypadła. – Niedługo masz urodziny – zagadnął któregoś dnia. Kasia nie odpowiedziała, zajęta nakładaniem kotu pożywienia do miseczki. – Zamierzasz chyba kogoś zaprosić? – Renatę, Kasię Maciąg, Elę, Monikę i Basię... – przez chwilę się zawahała. – Więc impreza ma być na sześć osób? – Basia będzie z chłopakiem – powiedziała tajemniczo. – A ja – znowu zawiesiła głos – chciałabym zaprosić Arka. Wiesz, tego z kursu tańca – dodała usprawiedliwiająco. Uśmiechnął się pod nosem. – Czyli w sumie osiem osób? – No. – Tatusiu – dodała po chwili – a czy mogłabym urządzić urodziny razem z Renatą? Ona obchodzi tylko dwa tygodnie przede mną. Był zaskoczony tą propozycją. – Wiesz, ona nie miała jeszcze takich prawdziwych urodzin. Zastanowił się przez chwilę. – Rozumiem, że chciałabyś to zrobić u nas? – No. – A czy mówiłaś jej o tym? – Jeszcze nie, najpierw chciałam zapytać ciebie. Mile połaskotała go tym wyczuciem taktu. Poczuł się z niej dumny. – To ładnie, że myślisz o koleżance – powiedział, kryjąc uśmiech. – Możesz z nią porozmawiać, ja osobiście nie widzę przeszkód. Rzuciła mu się na szyję i pocałowała w policzek. – Dziękuję ci, tato. Kocham cię! Serce mu się radowało, gdy patrzył na jej szczęśliwą buzię. * Był ciepły czerwcowy wieczór. Przez otwarte drzwi balkonowe wpadał prawdziwie letni nastrój. Do domu Kamińskich powoli schodzili się goście. Właśnie zabrzęczał dzwonek. – Tato, otwórz – krzyknęła z łazienki Kasia. Podszedł do drzwi. W progu stała Renata. – Dobry wieczór – powiedziała jakby lekko zażenowana, że przychodzi do kogoś na własne urodziny. Wiedział, że Kasi nie łatwo przyszło ją do tego przekonać. W seledynowej, dopasowanej do figury sukience prezentowała się bardzo zgrabnie. Odniósł tylko wrażenie, że za bardzo odsłania nogi i uwypukla biodra. Poczuł, że przygląda się jej zbyt długo. – Dobry wieczór, proszę. – Uśmiechnął się zachęcająco. Weszli do przedpokoju. – Kasia! – zawołał. – Renata przyszła. – Już, już. Zaprosił dziewczynę do pokoju. Chwilę później pojawiła się tam Kasia. – Jak wyglądam? – zwróciła się do koleżanki, śmiejąc się radośnie. Na sobie miała nową sukienkę. – Ale ty jesteś boska – dodała z zachwytem, spojrzawszy na przyjaciółkę. Renata, uszczęśliwiona, uśmiechnęła się szeroko. – Ty też wyglądasz świetnie. Dziewczęta uściskały się gorąco. Po paru minutach znowu zadźwięczał dzwonek. Kolejni goście przekraczali próg i składali solenizantkom życzenia, obdarowując je drobnymi upominkami. Wkrótce mieszkanie rozbrzmiewało głośnymi rozmowami i śmiechem. Na stole stanął tort z podwójną liczbą świeczek (Kamiński uznał, że dwa torty mogłyby wyglądać głupio). Dziewczęta zdmuchnęły je wspólnymi siłami. Potem były kanapki popijane sokiem, a na deser lody. Kasia włączyła magnetofon z najnowszymi przebojami. Po chwili wyciągnęła Arka na środek pokoju i zaczęli tańczyć, wzbudzając powszechne uznanie. Basia również chciała wyciągnąć swojego chłopca, ten jednak speszony umiejętnościami Arka nie dał się namówić, wobec czego zaczęła tańczyć z Kasią Maciąg. To samo zrobiły Monika z Elą. Poczuł na sobie spojrzenie Renaty. Przez moment ich oczy spotkały się. Odruchowo chciał ruszyć i poprosić ją do tańca, ale zawahał się. Zastanawiał się, czy to właściwie wypada, zresztą dawno nie tańczył, a poza tym nie miał w tym względzie wielkich umiejętności. Trwało to jednak ułamek sekundy. Podszedł i poprosił ją, całując nieco przesadnie w dłoń jak dorosłą kobietę. Chciał sprawić jej przyjemność. Wstała wystraszona, że sprowokowała go swym spojrzeniem, chociaż wcale nie umie tańczyć. Leciał akurat jakiś wolniejszy kawałek. Położył dłonie na jej szczupłej talii, czując, jak niżej rozszerza się w obfite biodra. Dobrana sukienka doskonale to uwydatniała. Odruchowo założyła mu ręce na szyję. Spojrzał między nie i zobaczył biust wypychający sukienkę, która miała zresztą dość duży dekolt. Uświadomił sobie, że ma duże piersi. Poczuł podniecenie. „Kretyn” – warknął na siebie w myślach. W rytm muzyki zaczęli przestępować z nogi na nogę. Czuł się jak sztubak. Patrzył przed siebie i myślał do bólu, żeby powiedzieć coś sensownego. Poczuł lekkie nadepnięcie. – Przepraszam. – Renata zarumieniła się. – Nie szkodzi. – Uśmiechnął się. Wolał, że to ona go nadepnęła, a nie on ją. W tym momencie zderzyli się z Kasią i jej partnerem, którzy szaleli zupełnie nie do rytmu. – Czego się rozbijacie?! – krzyknęła Kasia, rozbawiona. – Kto się rozbija? Atmosfera rozładowała się. – Co robisz w wakacje? – zagadnął partnerkę. Wzruszyła ramionami. – Nie wiem? Chyba nic. – Nigdzie nie wyjeżdżasz? – Nie – odpowiedziała, lekko się rumieniąc. – A pan? – zagadnęła znienacka. – Prawdę mówiąc, też jeszcze się nad tym nie zastanawiałem. Człowiek pracuje od rana do wieczora i nie ma nawet czasu zastanowić się, jak spędzić urlop – dodał po chwili. Tańczyli przez chwilę w milczeniu. – To za rok już kończycie podstawówkę – zagaił. – Yhm. – Będziecie musiały się teraz wziąć do nauki. Przytaknęła ruchem głowy. – A gdzie zamierzasz iść po podstawówce? Chwilę się zastanawiała. – Razem z Kasią – odpowiedziała nagle, filuternie przekrzywiając głowę. – No tak. Papużki nierozłączki – skwitował ubawiony. Taniec skończył się. Kamiński podziękował, jeszcze raz cmokając ją w rękę. Postanowił zostawić młodzież samą. Nie chciał krępować ich swoją obecnością. – No to życzę miłej zabawy. – Zamknął za sobą drzwi. Była jeszcze wczesna godzina, więc postanowił zdrzemnąć się trochę, zanim odwiezie dzieciaki do domów. Położył się w Kasi pokoju. Kot podszedł mu pod rękę, ocierając głową o dłoń. Podniósł go razem z wózkiem, który zrobił, aby zwierzę mogło się poruszać, i położył sobie na piersi. Głaskając puszysty grzbiet, pogrążył się w rozmyślaniach, aż zasnął. – Tato, odwieziesz ich? – Szarpanie za ramię wyrwało go z drzemki. Nieprzytomnie podniósł głowę. Nad nim stała Kasia. Z drugiego pokoju wyjrzała Renata. Uśmiechnęła się na widok śpiącego na nim kota. Spojrzał na zegarek. Cholera! Już tak późno. Ładnie będzie wyglądał przed ich rodzicami. Powinien był nastawić sobie budzik. Rozwoził ich na dwa razy. Właśnie pożegnali się z Renatą. Nie zapalał jeszcze silnika, bo Kasia Maciąg tłumaczyła mu, jak ma dojechać do jej domu, gdy naraz z okna, gdzie mieszkała Renata, usłyszeli kobiecy krzyk. – Gdzie się znowu kurwiłaś?! Kamiński wzdrygnął się. Kasia również zamilkła. Po chwili trzaśnięcie drzwiami. – Jak ja ci trzasnę, to się kopytami nakryjesz! Dziwko wstrętna! Dzieciaki patrzyły na niego w milczeniu, a on nie wiedział, co ma właściwie zrobić. Nie był pewny, czy powinien się wtrącać w rodzinne sprawy. Wiedział, czego się można spodziewać po ojcu Renaty, ale jej matka zaskoczyła go kompletnie. Stali tak przez jakiś czas, ale z mieszkania nie doszedł już żaden odgłos. Powolnym ruchem zapalił silnik. Odwiózł Kasię i Arka. Wracając, zrozumiał, że popełnił błąd. Należało wejść do domu Renaty i wyjaśnić sytuację. Jej matka mogła mieć słuszne pretensje, że tak późno wróciła. Jednak te pretensje należały się jemu. Teraz było już za późno. Postanowił jednak nazajutrz wyjaśnić tę sprawę. Nie zrobił tego jednak, bo następnego dnia miał w pracy zebranie, jeszcze następnego zepsuł mu się samochód, a potem zaszły inne wypadki. * Dwa dni później dziewczęta wróciły ze szkoły. – Wchodź. – Kasia zaprosiła przyjaciółkę. – Dzień dobry! – Taty chyba nie ma. Miał dzisiaj po pracy jeździć po sklepach. Kasia rozejrzała się po pokojach. – No. Nie ma go. Weszły do łazienki umyć ręce. – Ty to masz dobrze. Jest u ciebie ciepła woda – stwierdziła Renata. – No. Jak potrzebujesz się wykąpać, to sobie nalewasz, i już. A u siebie musisz grzać? – No. Będę musiała się dzisiaj wykąpać. – To wykąp się u mnie. – Co ty? Co by twój tata powiedział? – Co by powiedział? Nic by nie powiedział. – Tak, tak. – O Jezu. Ale ty się certolisz. Zresztą wróci późnym wieczorem. Mówiłam ci, że pojechał na zakupy. – Nie, nie żartuj. – Puszczam wodę! – Nie, nie będę się u ciebie kąpać! – Ściągaj to ubranie. – Kasia zaczęła rozpinać jej bluzkę. – Oszalałaś?! A jak naprawdę wróci wcześniej?! – Nie znasz mojego taty. Ma sobie kupić między innymi dwie pary butów. A on jedną przymierza godzinę. Renata wreszcie dała się przekonać. – Ale jak wróci wcześniej, to cię zamorduję. – Dobra, dobra. – Kasia wepchnęła ją do łazienki. Godzinę później dziewczęta siedziały na wersalce, oglądając telewizję. – Widzisz, jak szybko poszło? – powiedziała Kasia. – No. Pod prysznicem było bosko. Muszę kiedyś sobie coś takiego sprawić. Siedziała owinięta w ręcznik. Mokre włosy opadały jej na gołe ramiona. Dotknęła koniuszkiem materiału policzka. – Ale mięciutki. – To taty. Ale ja mam taki sam. – Poważnie?! – Renata wytrzeszczyła oczy. – To nie mogłaś mi dać innego? – powiedziała z wyrzutem. – Spokojnie. Mój tata nie jest trędowaty. Nie zarazisz się – zażartowała Kasia. – Poza tym mogłaś wziąć inny. – Kretynka! Przecież nie o to chodzi. Po prostu pomoczę mu ręcznik. Renacie zrobiło się nagle przyjemnie w tym ręczniku. Nie powiedziała o tym przyjaciółce, ale temat ją zaintrygował. – Wiesz, że twój tata jest bardzo przystojnym facetem? Kasia spojrzała na nią zdumiona. – Czy ty przypadkiem nie chcesz zostać moją mamą? – zapytała z przekąsem. Wybuchnęły śmiechem. – A miałabyś coś przeciwko? Kasia nie zdążyła odpowiedzieć, bo w tym momencie usłyszały chrobotanie w zamku. Renata otworzyła usta. Po chwili rzuciła się do łazienki, ale przebiegając przez przedpokój uzmysłowiła sobie, że po kąpieli przeniosła ubranie do pokoju Kasi. Wbiegła tam bez namysłu. Kamiński wszedł do przedpokoju. Córka wyszła mu naprzeciw. – Co tak wcześnie? – zapytała zdeprymowana. Panika Renaty lekko jej się udzieliła. Chyba to zauważył, bo przyjrzał jej się uważnie. – Zepsuł mi się samochód i musiałem wrócić. Ruszył do łazienki, strasząc ją brudnymi rękami. Renata w drugim pokoju przebierała się pośpiesznie. Przez szparę w drzwiach pokazała koleżance zaciśniętą pięść. – Gdzie jest mój ręcznik? – Po chwili Kamiński wyszedł z łazienki, bezradnie rozkładając mokre ręce. – Nie ma. – Kasia pokazała ząbki w najszczerszym uśmiechu. – Wytrzyj się moim. Spojrzał na nią zdziwiony. – Co ty dzisiaj kombinujesz? – Nic. – Zrobiła niewinną minkę. Wytarł się jej ręcznikiem. – Jadłaś coś? – Nie. – No to nie mogłaś czegoś sobie zrobić? – Wszedł do kuchni. – Skaranie boskie z tobą, dziewczyno – wyrzekał, zabierając się do obierania ziemniaków. Gdy skończył, wszedł do jej pokoju. – Chcesz kur...? – przerwał w pół słowa, gdy dostrzegł Renatę. – Dzień dobry. – uśmiechnęła się i dygnęła na powitanie, lekko rumieniejąc. – Dzień dobry. – Spojrzał na jej mokre włosy. Teraz zrozumiał, dlaczego nie mógł znaleźć ręcznika. – Widzę, że nieźle padało – dodał z uśmiechem. Dziewczęta zachichotały. – Co będziecie jeść? Kotlety czy kurczaka? – Dziękuję, ja nie jestem głodna – zaprotestowała Renata. – Ziemniaki się już gotują – przyparł ją do muru. – To co i pan – odparła skromnie. Zmusił ją do dokonania wyboru. Padło na kurczaka. Jednak dla trzech osób potrzeba było co najmniej dwóch kurczaków. Dziewczęta zaofiarowały się pomóc w kuchni. Uznał to za dobrą okazję do porozmawiania z nią. – Dostałaś chyba burę za to, że tak późno wróciłaś z urodzin? – zapytał ostrożnie. – Niee – żachnęła się, lekko speszona. Od dziewcząt dowiedziała się, że słychać było przez okno, co się wydarzyło. – U mnie to normalka – dodała. – To moja wina. Powinienem był was wcześniej poodwozić. Porozmawiam z twoją mamą. – Nie! Lepiej nie. – Wystraszyła się. – To i tak nic nie da. – Dlaczego? – Ona po prostu taka jest – rzekła po chwili zastanowienia. Za nic nie chciała narazić ojca Kasi na jakieś przykrości. – Może jednak spróbuję? – Niee. Naprawdę, to nie ma sensu – broniła się. „No to spróbuję” – pomyślał. Kasia rozstawiła talerze i zaczęli nakładać obiad. Dziewczęta zaniosły dania do pokoju, a on nalał sok do szklanek. Chwilę później siedzieli przy stole. Renata, czując, że ciągle nadużywa jego gościnności, dwoiła się i troiła. Rozłożyła serwetki, na nich starannie poukładała sztućce. Kurczaki leżały na największym talerzu. – Dużą pierś czy duże udko? – zapytała, zwracając się do Kamińskiego. „Prowokuje go?!” – przez moment przyglądał jej się uważnie. „Chyba jestem przewrażliwiony po tych urodzinach”. – Pierś – bąknął. Renata, nieświadoma dwuznaczności, pochyliła się nad stołem. Odruchowo zerknął na jej piersi. Przez rozchyloną koszulę dostrzegł ciasny biustonosz. „Trójka” – ocenił. Trwało to jednak ułamek sekundy. „Czternastolatka z biustem” – pomyślał z lekką dozą ironii. Po chwili jednak opanował się. „Błazen!” – warknął na siebie. „Zachciewa ci się lolitek!” Przez cały obiad czuł silne podniecenie i nie mógł się skoncentrować na rozmowie. W pamięci miał ciągle TEN obraz. Dziewczęta, widząc, że jest markotny, przestały go zagadywać i same zajęły się rozmową. Musiał sam przed sobą przyznać, że ta dziewczyna coraz bardziej mu się podoba. W przyszłości na pewno wyrośnie na piękną kobietę. Nagle zdał sobie sprawę, że Kasia też nie jest już małą dziewczynką. Właściwie to przeistacza się właśnie w młodą kobietę. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby któregoś dnia zaczęła chodzić z chłopakiem. Nie mógł się jakoś pogodzić z tą myślą. Może warto byłoby porozmawiać z nią na te tematy? W takich wypadkach czuł, że brakuje jej matki. To jej rola. Chociaż on nigdy nie unikał tematu. Starał się zaspokajać ciekawość dziewczynki w naturalny sposób, tak aby z niczego nie robić tematu tabu. Brak odpowiedzi na trudne pytania nie oznacza przecież, że jej nie zdobędzie. Raczej wzbudzi w niej poczucie, że na pewne tematy się z rodzicami nie rozmawia. Wystraszył się nagle, że mogłaby już zajść w ciążę. Wiedział, że miesiączkuje od kilku miesięcy. Sama mu to powiedziała. Kupił jej nawet podpaski, bo sama się wstydziła. Powinien chyba porozmawiać z nią o antykoncepcji. Nie był jednak tego pewny. Przecież ona ma dopiero czternaście lat! Może lepiej byłoby powiedzieć, że najlepszym zabezpieczeniem jest po prostu wstrzemięźliwość? Jest przecież jeszcze taka młoda. Na te rzeczy ma jeszcze dużo czasu. Ta myśl jednak nie dała mu spokoju. A jeżeli mimo wszystko coś by się wydarzyło? Krew nie woda. Szczególnie, kiedy jest się młodym. Nie darowałby sobie, gdyby czegoś nie dopatrzył. Przecież on sam jest dla siebie najlepszym przykładem. Co prawda miał wtedy sporo więcej lat niż Kasia, ale i tak za mało. Tym bardziej należało z nią porozmawiać. I to na oba tematy. Może należałoby porozmawiać z nimi obiema? Nie. Na to się jednak nie zdobędzie. Zresztą Renata przecież ma matkę, która w dodatku na pewno nie byłaby z tego zadowolona. Po tym jednak, co się wydarzyło przed dwoma dniami, trudno mu było sobie wyobrazić matkę Renaty wprowadzającą ją w dorosłe rzycie. Ale przecież on nie może uszczęśliwiać całego świata. W najgorszym przypadku Renata i tak dowie się wszystkiego od Kasi, w końcu są najlepszymi przyjaciółkami. Czuł, że ta myśl to wykręt, ale... – Tato! – był to już niemal krzyk. Spojrzał na nią nieprzytomnymi oczami. – Nie śpij. Nad czym się tak zamyśliłeś? Renata przyglądała mu się ciekawie, lekko się uśmiechając. Powoli dochodził do siebie. Wzruszył ramionami. – Tak się trochę zamyśliłem. Przepraszam. Dziewczęta zaofiarowały się pozmywać. Z kuchni dochodził ich śmiech. Wkrótce Renata zajrzała do pokoju. – To ja już się będę zbierać. Dziękuję bardzo za obiad. – Nie ma za co. Wpadaj do nas często – zachęcił ją z uśmiechem. Wyszli do przedpokoju. – Odprowadzę Renatę. – Kasia założyła kurtkę. – Jeszcze raz dziękuję. Do widzenia. W odpowiedzi skinął jej głową. „Naprawdę miła dziewczyna” – pomyślał, kiedy wyszły. Następnego dnia podjechał pod dom Renaty, kiedy dziewczyny były jeszcze w szkole. Chciał wyjaśnić tamtą sprawę. Zaparkował na chodniku. Wchodząc w bramę, minął dwóch niedbale ubranych mężczyzn siedzących na niskim parapecie i popijających piwo z butelki. Panował tu półmrok. Ściany były brudne i odrapane. Za drugą bramą dostrzegł kilka starych samochodów i przepełniony śmietnik. Nie wszedł jednak w podwórko. Mieszkanie Renaty znajdowało się od ulicy, wejście więc musiało być z klatki schodowej między bramami. Drzwi były otwarte. Znalazł się w korytarzu. Półmrok rozświetlała brudna żarówka. Ze ścian odłaziły płaty starej lamperii. Były tu tylko jedne drzwi. Zastanowił się, kogo zastanie w środku. Bał się trochę tej rozmowy. Poczuł nieprzyjemny dreszcz. Nie chciał przedłużać tej chwili. Zapukał. Po kilku chwilach usłyszał kroki. Drzwi otworzyły się, skrzypiąc dawno nieoliwionymi zawiasami. W progu zobaczył kobietę około czterdziestu lat. Po rysach poznał matkę Renaty. Na zniszczonej twarzy był jeszcze ślad dawnej urody. – Dzień dobry. Jestem ojcem Kasi, koleżanki z klasy Renaty – przedstawił się. Kobieta zmierzyła go od stóp do głów. Odniósł wrażenie, że z pozytywnym skutkiem. – A o co chodzi? – zapytała ochrypłym głosem. – Renata była u nas na urodzinach i wróciła późno do domu. Ale to moja wina. Słyszałem, że dostało jej się za to. Chciałem przeprosić... – Ach – żachnęła się – to o to chodzi. Nic się nie stało. Ale nie będziemy przecież rozmawiać w progu. Proszę wejść. – Pokazała w uśmiechu brak przednich zębów. Weszli do mieszkania. W przedpokoju panował bałagan. W kuchni dostrzegł stos brudnych naczyń. Zaprowadziła go do pokoju. Bezceremonialnie zrzuciła z wersalki leżące ubrania. – Niech pan usiądzie. Napije się pan herbaty? Kawy niestety nie mam – zapytała, ciągle się uśmiechając. W dziennym świetle jej twarz, mimo głębokich bruzd, nadal wydawała się piękna. A i figura nie pozostawiała nic do zarzucenia. – Z miłą chęcią – odparł uprzejmie. Wyszła do kuchni. Rozejrzał się po pokoju. Stara szafa, z której wystawały ubrania, stół z odrapaną politurą i parę krzeseł, oto było całe umeblowanie. Drugiego pokoju nie widział, ale musiał wyglądać podobnie. Ubikacja była gdzieś na zewnątrz, wspólna z sąsiadami. Aż trudno było uwierzyć, że w tym mieszkaniu mieszkało osiem osób. Podała mu herbatę. Obok postawiła cukier w papierowej torbie. – A może czegoś mocniejszego? – zapytała, uśmiechając się frywolnie. Z tym uśmiechem na wydatnych ustach naprawdę była atrakcyjna. Musiała być kiedyś klasyczną pięknością, której niewielu mężczyzn mogło się oprzeć. Może stąd ta pewność siebie. – Nie, nie, dziękuję. Jestem samochodem – odpowiedział grzecznie, myśląc jednocześnie. – „Chyba na mnie nie leci? Jestem chyba przewrażliwiony”. Podstawiła sobie krzesło oparciem do przodu i usiadła na nim okrakiem, podpierając ręką podbródek. Spódnicę miała do kolan, teraz ściągnęła się o dwie trzecie. Rozchylone gołe uda robiły wrażenie. Kamiński zaniemówił. Teraz dopiero zorientował się, że są sami w domu. – Więc jak to było z tymi imieninami? – Uśmiech stał się lubieżny. Zaczęła lekko poruszać udami. Z trudem podniósł wzrok. – Noo, właśnie chciałem powiedzieć, to znaczy przeprosić, że to przeze mnie to spóźnienie – jąkał się jak sztubak przed pierwszym razem. – Wróciłem późno z pracy, byłem trochę zmęczony i dlatego zdrzemnąłem się trochę za długo. A potem zrobiło się późno. Ale to tylko moja wina. Renata jest naprawdę bez winy. – Odniósł wrażenie, że w ogóle go nie słucha. – No i tak to właśnie było. Patrzyli na siebie w milczeniu. – Proszę, niech pan pije herbatę. Bo panu wystygnie. – Czekała na ruch z jego strony. Poczuł, że zaschło mu w ustach. Popił herbatą. – Nie posłodził pan sobie. – Tak, rzeczywiście. – Uśmiechnął się z zakłopotaniem. – Wsypał dwie łyżeczki, niezręcznie rozsypując cukier. Wymieszał, starając się nie dzwonić o szklankę. Kusiła go ta kobieta. Z trudem jej się opierał. Temperament rozpierał ją niczym wulkan przed wybuchem. Lubił to w kobietach. Korciło go, żeby do tego wybuchu doprowadzić, tym bardziej, że sama się o to prosiła. Swoim niespodziewanym zachowaniem spowodowała u niego impuls, który robi z mężczyzny niewolnika. Wiedział, że gdyby choć trochę dbała o siebie, nie byłby w stanie się jej oprzeć. Przyglądała mu się natarczywie, bez cienia żenady. Syknął, parząc sobie usta. Wiedziała, że robi na nim wrażenie i on wiedział, że ona o tym wie. Starał się nie spuszczać wzroku, czując, że może nie wytrzymać. Sięgnęła po papierosy. – Pan pali? – Nie, dziękuję – wykrztusił, rad z przerwania kłopotliwego milczenia. Zapaliła i z urokiem wypuściła kłąb dymu za siebie. – Brawo. Nigdy pan nie palił? Skinął twierdząco głową. – To znaczy nie! – Zaprzeczył znowu ruchem głowy. Rozbawiło ją to. – Nie kusiło pana spróbować? – Podsunęła mu do ust swojego papierosa. – Próbowałem, kiedy miałem naście lat, ale szybko mi przeszło. – No, no, silna wola – pochwaliła. – Nie pije pan, nie pali. Prawdziwy mężczyzna. Wyraźnie mu schlebiała. Skwitował to uśmiechem. – Myślę, że znamy się już na tyle długo, że moglibyśmy przejść na ty – zaproponowała. – Bruderszafta mi pan nie odmówi. Nie odmówił. Ku jego przerażeniu przyniosła z kuchni dwie szklanki. Napełniła je do połowy. – No to za naszą znajomość. Zośka jestem. – Krzysztof. Przełożyli się rękami. Wódka była mocna. Zakrztusił się w połowie, plamiąc sobie koszulę. Roześmiała się birbancko. – Do dna! Prawdziwy mężczyzna zawsze pije do dna! Dopił resztę wódki. Odetchnął z trudem. – Przepraszam, za dużo panu nalałam, to znaczy tobie – powiedziała, tłumiąc resztki śmiechu. – Pobrudziłeś się – dodała, patrząc na jego koszulę. – Ale to się zaraz zmyje. Przyniosła z łazienki mokrą gąbkę. – Nie, nie trzeba, dziękuję. Nic się nie stało. Później sam sobie z tym poradzę. – Bronił się przed jej rękami. – Zdejmij koszulę. – Naprawdę, szkoda zachodu. – O, ale mnie też załatwiłeś – zauważyła nagle, spoglądając na swoją odzież. Spostrzegł mokre plamy na jej koszuli. Nie było ich wcześniej. Musiała pomoczyć w łazience. Nie namyślając się, rozpięła guziki i ściągnęła koszulę. Pod dużym biustonoszem kryły się pociągające piersi. Znowu poczuł silny impuls, kiedy stała tak przed nim półnaga. Świadomość, że może ją mieć, jeszcze go potęgowała. Przypomniał sobie piersi Renaty. To też odziedziczyła z pewnością po matce. Miała naprawdę niezłą figurę. Trudno było uwierzyć, że urodziła sześcioro dzieci. Nawet niewielki brzuszek nie psuł tego wrażenia. Duże piersi doskonale z nim harmonizowały. Poczuł chęć sprawdzenia, jaka jest TAM kobieta po sześciu porodach. To alkohol zaczął działać. Obeszła stół z drugiej strony. Pochyliła się nad nim, potęgując jeszcze wrażenie. Wiedział, że zrobiła to specjalnie. Białe piersi kołysały się rytmicznie między jej rękami, kiedy energicznie wycierała koszulę. „ Jeżeli ściągnie także spódnicę, to po mnie” – pomyślał, przypominając sobie jej uda. Czując, że za chwilę nie będzie w stanie się jej oprzeć, zmusił się do powstania. – Będę się zbierał – wybełkotał wbrew sobie. – Miło było cię poznać – dodał, chcąc sprawić jej przyjemność. Podniosła wzrok. – Chcesz już iść? Poczekaj chwilę. – Podeszła niebezpiecznie blisko. Wciągnęła brzuch. Wypięte piersi dotknęły go. – Zaraz zajmę się twoją koszulą. Jeszcze i to. Jak powstrzymać się, aby ich nie dotknąć? Nawet nie miała pojęcia, jakie paliło go pragnienie. Gdzieś na dnie świadomości hamowała go jeszcze myśl, że to matka Renaty. Jeżeli zaraz stąd nie wyjdzie, utonie w rozkoszy pożądania. Ostatnim wysiłkiem woli przemógł się. – Jesteś naprawdę fajną dziewczyną, Zosiu. – Cmoknął ją w policzek. Tego sobie nie mógł odmówić. – Ale muszę iść. – Ruszył ku wyjściu. – Szkoda – w jej głosie brzmiał zawód. – Wpadnij jeszcze. W drzwiach odwrócił się i machnął jej ręką. W drodze do samochodu klął, na czym świat stoi. Żeby człowiek nie mógł pójść do łóżka z kobietą, która mu się podoba i w dodatku sama tego chce. Kilka łyków świeżego powietrza przywróciło mu jasność spojrzenia. Uświadomił sobie, że przecież jest mężatką. Nagle poczuł się jak zdrajca. Przecież ta, którą nazywał pieszczotliwie Zosią i całował w policzek, jeszcze niedawno wyzwała swoją własną córkę od kurew, tylko dlatego, że wróciła późno do domu. W samochodzie przypomniał sobie, że pił i nie może prowadzić. Nie chciał jednak zostawiać go tutaj. Mogliby go ukraść lub uszkodzić, chociaż to stary grat. Do domu miał niedaleko, ale wiedział, że nie powinien tego robić. Pomyślał jednak, że jej mąż mógłby się zainteresować, czyj to samochód parkuje mu przed oknami i dlaczego. Zły na siebie jakiś czas walczył z myślami. W końcu trzasnął drzwiami i poszedł piechotą. * Dwa dni później było zakończenie roku szkolnego. Mógł być dumny ze swojej córki. Wiedział, że nauka szła jej dobrze. W nagrodę postanowił kupić jej coś ładnego. Przyszły obie, co przewidział, i zrobił obiad na trzy osoby. – No i jak tam? – zapytał, kiedy zamknęły za sobą drzwi. Kasia z uśmiechem podstawiła mu przed nos świadectwo. Wziął je do ręki i z przyjemnością przeciągnął wzrokiem po rzędzie czwórek i piątek. – No brawo – powiedział z uznaniem. – Jestem z ciebie naprawdę dumny. Promieniała radością. – A tobie, Renia, jak poszło? Dziewczyna wyraźnie ucieszyła się z pytania. Skromnie wzruszyła ramionami i podała mu swoje świadectwo. Obejrzał je uważnie. Było równie dobre, jak poprzednie. – Jesteście bardzo inteligentne, dziewczyny – pochwalił, uśmiechając się do Renaty. Czuł, że potrzebowała akceptacji. Położył im ręce na ramionach i zaprowadził do pokoju. – W nagrodę zabieram was na zakupy. Renata, masz czas? – zapytał raczej dla formalności. Skinęła radośnie głową. – A co chcesz kupować? – zapytała Kasia. – No jak to? Za takie świadectwa należą wam się nagrody. Mówiłaś ostatnio o jakiejś sukience. Rzuciła mu się na szyję. – Jesteś kochany. Zjedli obiad i ruszyli do miasta. Zaprowadziły go do sklepu niedaleko ich szkoły. – To ta – wskazała Kasia, kiedy weszli do środka. – Czy moglibyśmy obejrzeć tę sukienkę? – zwrócił się do sprzedawczyni. – Na kogo to ma być? – Na tę młodą pannę. – Położył rękę na ramieniu córki. – Ta powinna być dobra. Proszę tam przymierzyć. – Wskazała ręką przymierzalnię. – Jeżeli nie będzie pasować, podam inną. Dziewczęta zniknęły w środku. Czekał dość długo. Wreszcie Kasia wychyliła się zza kotary. – Niestety ta jest zbyt długa. Czy mogłabym poprosić inną? Sprzedawczyni zamieniła sukienki. Przymierzanie znów trwało jakąś chwilę. – Ta chyba za szeroka w biodrach. Kobieta podała jeszcze jedną. Z przymierzalni dochodziły niewyraźne konsultacje. – Trochę za mała. – No to nie mam już nic na ciebie, słoneczko. – Yhm. – Kasia pokiwała ze smutkiem głową. – A mogłabym jeszcze raz zobaczyć tę poprzednią? Ponownie weszła do przymierzalni. Po chwili wybuchła tam gwałtowna sprzeczka. Minutę później Kasia odsłoniła zasłonę. – Tato, zobacz. Zajrzał do środka. W jasnej zwiewnej sukience w kolorowe grochy stała Renata. Wyglądała czarująco. Sztywny, elegancki kołnierzyk doskonale pasował do upiętych w kok włosów. Niedopięte dwa górne guziki nadawały jej okrągłej buzi szelmowski wyraz i odsłaniały jędrny biust wypełniający delikatny materiał, który poniżej ciasno opinał szerokie biodra, przechodząc później w luźne falbanki. Przez lekko prześwitujący materiał dostrzegł pełne, mocne uda, jak u narciarek w biegu zjazdowym. Doskonała figura i poważna mina oszukiwały rzeczywistość, tworząc z niej dorosłą kobietę. Nawet sprzedawczyni była pod wrażeniem. – I co na to powiesz, tato? – Rzeczywiście, leży doskonale – powiedział zauroczony. – Doskonale to mało powiedziane – dodała ekspedientka. – Musisz jej ją kupić! – Przestań! – oburzyła się Renata. – Czy ty wiesz, jak bosko wyglądasz?! – Matko boska. Co za dziewczyna! – Tato, błagam! No popatrz na nią i sam powiedz! – Przestań! – Renata omal nie kopnęła jej w kostkę. – Rzeczywiście, wyglądasz świetnie – przyznał Kamiński. Poczucie piękna nigdy nie było mu obce. – Pozwól mi na ten gest. Niech to będzie prezent od Kasi dla ciebie. – Nie. Nie mogę – odparła stanowczo. – To już by było za dużo – dodała z ukrywanym żalem w głosie. Sukienka podobała jej się niewątpliwie. – Renata! – Kasia!! Sprawiała mu przyjemność swoim wyczuciem taktu. Sukienka rzeczywiście wyglądała świetnie, ale była dość droga, chociaż warta swej ceny. – Uważam, że rzeczywiście na pani leży wyjątkowo – wtrąciła się sprzedawczyni. Postanowiła kuć żelazo póki gorące. – Drugiej tak dopasowanej prędko pani nie znajdzie. – Celowo zaczęła używać słowa pani. – Nie, nie. Naprawdę nie mogę tego przyjąć. – Renata zdecydowanie ruszyła do przymierzalni. Kasia spojrzała na niego błagalnie. Bezradnie wzruszył ramionami. Szybko przebrała się i oddała sukienkę. – Naprawdę nie mogę – dodała usprawiedliwiająco. – No cóż... Dziękujemy. Przepraszam, że zajęliśmy pani tyle czasu. – Nie szkodzi – uprzejmie odparła lekko zawiedziona sprzedawczyni. Opuścili sklep. W drodze do samochodu Kasia niezauważenie szepnęła mu do ucha: – Zrób coś, błagam. Zrobię wszystko. Skinął nieznacznie głową, przymykając powieki. Co prawda, nie miał za dużo pieniędzy, jednak uznał, że w tym wypadku warto je wydać. Sukienka była rzeczywiście niewyjęta, a Renata prezentowała się w niej fantastycznie. Sama nie mogła w żaden sposób liczyć na taki ciuch. Czuł nieukrywaną sympatię do tej dziewczyny. Chciał sprawić jej przyjemność. Jej i Kasi. A może również sobie? Poza tym obiecał przecież nagrody im obu. Pojechali do dużego domu towarowego. Po kilkunastu minutach kluczenia między stoiskami, nagle przypomniał sobie, że ma niedaleko coś do załatwienia. Umówił się z dziewczętami, że wyskoczy na pół godziny, a one w tym czasie rozejrzą się. Kilkanaście minut potem znalazł się znów pod butikiem. Sprzedawczyni na jego widok zdziwiła się i ucieszyła jednocześnie. – Czy ma pani jeszcze tę sukienkę? – zapytał od razu w progu. Bał się, że ktoś mógł ją wykupić w czasie jego nieobecności. – Tak. Więc jednak się zdecydowała? – Chcę jej zrobić niespodziankę. Chyba jej się bardzo podobała. – To było widać. Aż mi było żal, bo wyglądała doskonale. Jest jakby na nią uszyta. – Zdjęła kieckę z wieszaka. – To na pewno ta? – Tak, powiesiłam ją z brzegu zaraz po przymiarce. – Nie chciałbym się pomylić, żeby nie zepsuć efektu – upewniał się skwapliwie. – To na pewno ta sama. Może pan się nie martwić. Zapłacił należność i wrócił do domu towarowego. Prezent zostawił w bagażniku. Dziewczyny czekały w umówionym miejscu. – No i co, znalazłyście coś ciekawego? – Tutaj nic nie ma. Chyba już dzisiaj nic nie znajdziemy. – Kasia była lekko zniechęcona. – Nie martw się – objął ją ramieniem – jest jeszcze wiele sklepów, a do wieczora jeszcze dużo czasu. – Postanowił, że musi kupić Kasi coś co najmniej równie pięknego. W ten sposób zeszło im do wieczora. Ale dopiął swego. Gdy wracali do domu, promieniała radością. Renata również cieszyła się z udanego zakupu koleżanki. Chociaż nie udało jej się ukryć przed jego uważnymi spojrzeniami pewnego żalu. Kasia przeczulona na punkcie koleżanki również to zauważyła. Kiedy wysiedli z samochodu, niepostrzeżenie zwróciła się do niego. – Kiedy jej kupisz tę sukienkę? – Cierpliwości – odparł tajemniczo, lekko się uśmiechając. Weszli na piętro. Gdy się rozbierali, korzystając z chwili nieuwagi Renaty, znowu go przycisnęła: – Bo potem ktoś ją może wykupić. – Już ją mam. Nie martw się. Zobaczył jej szeroko otwarte oczy. Było w nich zdumienie i szczęście. Pomyślał, że ta chwila jest o wiele więcej warta niż ta sukienka. Dla takich chwil właśnie warto żyć. – Ale kiedy...? – Zarzuciła mu ręce na szyję i chciała z radości ucałować. Cofnęła się szybko, bo w tym momencie podeszła Renata. Uśmiechnęła się na widok tych czułości. Rozpogodzona Kasia uwiesiła się jej na szyi. – Uch, ty moje kochanie. – Cmoknęła ją w policzek. Dziewczyna roześmiała się. – Aż tak ci się podoba ta sukienka? – Nie bardziej niż tobie tamta – tajemniczo odparła Kasia. Renata spojrzała na nią, nic nie rozumiejąc. Kamiński uznał to za dogodny moment do wyjaśnienia sytuacji. – To twój prezent. – Wyciągnął z torby zawiniątko i podał jej. Rozpakowała zaskoczona. Oczy rozszerzyły jej się ze zdziwienia i szczęścia, kiedy zobaczyła, co jest w środku. Spojrzała na niego szczęśliwa. – Ojej, ale ja nie mogę tego przyjąć – próbowała jeszcze protestować. – Nie mogę już tego oddać – zaprzeczył ruchem głowy – więc nie masz wyboru. – To kłamstwo sprawiło mu przyjemność. – Naprawdę nie wiem, jak panu dziękować! To najpiękniejsza sukienka, jaką miałam w życiu. Dziewczęta, uszczęśliwione, zajęły łazienkę w charakterze przymierzalni. Siedziały tam na tyle długo, że zdążył zrobić kolację. Kiedy wyszły, wszystko było gotowe. Wyglądały uroczo. Będąc pod wrażeniem, również ubrał się odświętnie. Założył białą koszulę, marynarkę i krawat. Teraz stanowili eleganckie towarzystwo.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Niebezpieczna_jej_uroda-ebookRO/p121754i216709" target="_blank" title="Niebezpieczna jej uroda [Tomasz Kuza] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Niebezpieczna jej uroda [Tomasz Kuza] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Motofakty.pl Wiadomości Aktualności Informacje Opel. Marka stawia na samochody elektryczne. Jakie modele pojadą na prąd?\nData publikacji: 2019-10-29 09:20 Autor: Mariusz Michalak\nZobacz także: Akcyza na samochód. Co spowoduje zmiana przepisów?\nOpel Zafira C rabat: 2% (1 000 zł) 1.4T 140KM * FV 23% *...\nTagi: opel opel astra opel corsa opel corsa e samochód elektryczny


Dziurawiec kielichowaty (Hypericum calycinum) – Encyklopedia Kwiaty Ogrody\nOpublikowano 08/09/2009 28/02/2020 przez Herbi\nOpis: Ozdobny krzew liściasty dorastający do 30-40 cm, może być doskonałą rośliną okrywową na suchych, cienistych skarpach. Rozprzestrzenia się przez pełzające rozłogi. Ze względu na ekspansywność nie jest polecany do sadzenia na rabatach mieszanych. Liście są owalne, intensywnie zielone o długości do 7 cm. Kwiaty jaskrawożółte o średnicy 6 cm, pojawiają się od wczesnego lata do jesieni. Nie zaleca się do sadzenia na rabatach ze względu na ekspansywność rozłogów.\nUprawa i pielęgnacja: Roślina o niewielkich wymaganiach. Stanowisko słoneczne, półcieniste, nawet do cienistego. Gleba może być przeciętna, przepuszczalna. Odmiany dziurawca kielichowatego w naszym klimacie mogą przemarzać. Dziurawiec kielichowaty wymaga co 3 lata cięcia na wysokość 5 cm; w pozostałym czasie w razie potrzeby cięcia korygującego.\nRozmnażanie: Przez dzielenie rozłogów.\nSzkodniki i choroby: Krzew może być porażany przez rdzę.\nrośliny kwitnące latem byliny kwitnące wiosną krzewy ogrodowe kwiaty ogrodowe rośliny na p rośliny ogrodowe byliny długo kwitnące rośliny wieloletnie do ogrodu rośliny na s rośliny ozdobne z liści byliny wiosenne ogród japoński domowe kwiaty doniczkowe byliny ogrodowe kwiaty balkonowe kwiaty doniczkowe rośliny doniczkowe do domu kwiaty na rabaty ozdobne rośliny doniczkowe byliny kwitnące latem róże ogrodowe byliny wieloletnie rośliny miododajne najpiękniejsze róże świata byliny ogrodowe wieloletnie kwiaty cebulowe ogrodowe rośliny na r kwiaty wieloletnie w ogrodzie kwiaty rabatowe wieloletnie kwiaty cebulowe wieloletnie


Kolczyki nausznice z kryształkami\nKolczyk Nausznica Kryształowa Kolorowa\nDobrze leży, kryształki szklane mają ładne kolory\nOcena: 4.6385 (Ilość ocen: 87)\nNausznice to zdecydowany hit zbliżających się wakacji, dlatego – jeżeli chcesz być modna – musisz mieć je w swojej kolekcji! Nasza propozycja to rewelacyjna ozdoba, która z całą pewnością przypadnie do gustu każdej kobiecie. Atrakcyjna cena to dodatkowy argument, dla którego warto się zastanowić nad tym czy nie zakupić akurat tego modelu.\nTen model charakteryzuje się idealnie dopracowanymi zdobieniami oraz detalami wykonanymi w stylu punk. Jest to niezwykle efektowna i oryginalna ozdoba, którą cechuje przede wszystkim bardzo wysoka jakość wykonania.\nNausznice sprzedawane są na sztuki, dlatego kupując ten model, otrzymujemy jeden kolczyk. Zapięciem jest klasyczny sztyft, co jest bardzo wygodnym rozwiązaniem i ponadto zakładany jest na ucho. Całkowite wymiary tej nausznicy to 9 x 3 centymetry.\nJeżeli masz już dość nudnych ozdób, które ciągle wyglądają tak samo, na pewno ta przypadnie Ci do gustu. Oryginalna, efektowna i bardzo charakterystyczna – tak w kilku słowach można opisać tę nausznicę.\n- kobiecy zegarek o podwójnej konstrukcji


TY Fashion Moonlight - Cekinowe pantofle Sowy - sklep Bee.pl\n> Zabawki > Pluszaki > Przytulanki > TY Fashion Moonlight - Cekinowe pantofle Sowy\nKAPCIE DZIECIĘCE Z CEKINAMI ROZ. S (28-31), TY Pluszowe kapcie dla dziecka Beanie Boos z cekinami w rozmiarze S (28-31), przedstawiające fioletową sowę. Długość wkładki: 18,1 cm Numeracja może być trochę zaniżona.\nKAPCIE DZIECIĘCE Z CEKINAMI ROZ. S (28-31), TY\nPluszowe kapcie dla dziecka Beanie Boos z cekinami w rozmiarze S (28-31), przedstawiające fioletową sowę.\nDługość wkładki: 18,1 cm\nNumeracja może być trochę zaniżona.\nSzczegóły - TY Fashion Moonlight - Cekinowe pantofle Sowy


Międzynarodowi goście i 36 referatów naukowych – warto odwiedzić Krajową Konferencję Badań Nieniszczących - Aktualności - Targi Kielce\nMiędzynarodowi goście i 36 referatów naukowych – warto odwiedzić Krajową Konferencję Badań Nieniszczących\nJuż tylko tydzień dzieli nas od 46. Krajowej Konferencji Badań Nieniszczących. Po raz pierwszy odbędzie się ona w województwie świętokrzyskim.\nW Starachowicach od 17 do 19 października spotkają się najlepsi specjaliści branży.Obecnością wydarzenie zaszczycili Ir Sajeesh K Babu, przewodniczący Międzynarodowego Komitetu Badań Nieniszczących, Vladislava Sekerasova – z Czeskiego Towarzystwa Badań Nieniszczących i Gerd Dobmann przewodniczący NDT and Quality Assurance of the Saar University.\nW trakcie konferencji, która organizowana jest przez Targi Kielce można będzie wysłuchać 36 referatów naukowych. Część naukową podzielono na 7 sesji dedykowanych różnym tematom. W przerwach w foyer będą prezentowane opracowania naukowe w formie posterów. Spośród autorów zostanie wyłoniony laureat nagrody i. Prof. Zdzisława Pawłowskiego, przyznawanej za najlepszy referat młodego uczestnika KKBN.


Fantastyka, horrorTerlecki Wojciech\nKukiełki i dusze MOBI\nZadajemy sobie pytania: jak to możliwe? Czemu takie rzeczy się dzieją? Książka Hugo Badera zbierająca jego reportaże z terenu byłego Związku Radzieckiego przypomina mi inną lekturę sprzed roku - Gottland Mariusza Szczygła. Rodziny, bezdzietni, dzieci i starcy, bezrobotni i emeryci żyją w domkach z ogródkami często pamiętającymi początki XX wieku. Nie jestem pewna, czy mają one spore szanse zawładnąć światem czytelniczym, ale z pewnością stanowią ciekawą wizję tego, do czego może nas doprowadzić technologia.\nNauki matematyczno-przyrodniczeOpracowanie zbiorowe\nDobór skoordynowanego układu SPD według załącznika C do PN-EN 62305-42011 PDF\nW mroźny listopadowy poranek Ben Bailey odkrywa przed swoimi drzwiami ciało dotkliwie pobitego młodego Indianina. Jak wiele kosztowała ją prawda. 500 lat po tym, jak Thomas More roztoczył przed wyobraźnią sobie współczesnych obraz idealnego społeczeństwa żyjącego w suwerennym państwie pod rządami mądrego i życzliwego władcy, utraciliśmy wiarę, że człowiek jest w stanie wykreować dla siebie szczęście, nawet w nieograniczonej konkretną cezurą przyszłości. To wystarczy, żeby Dominic jej zapragnął.\nBiznes, ekonomiaKozłowski Maciej\nPracownicza partycypacja finansowa. Geneza, uwarunkowania rozwoju, rezultaty DOC\nw dziennikach „New York Times”, „Chicago Tribune” oraz „Daily Beast”. Gdy redaktor naczelny wysyła Kirsty na kurs słynnej Akademii Miłości, dziewczyna ma udowodnić, że takie szkoły oferują jedynie parę banalnych trików. Metropolia z Hamburga do Bremy przeniesiona r. Mimo, iż opublikowana kilkadziesiąt lat temu, nie straciła na aktualności, także w odniesieniu do innych, obecnie propagowanych „form” komunizmu, podobnie jak bolszewizm wyrosłych z marksizmu. Ból i trwoga bywają doskonałym doradcą.\nPoradniki do gierHałas Jacek StrangerBugielski Jakub\nMass Effect: Andromeda - poradnik do gry PDF\nKolejnym plusem, po języku jakim posługuje się autorka jest kreacja bohaterów. Straciłbym pieniądze, które odkładam na radio do samochodu, większy monitor, rower stacjonarny dla Mirki. Dwa równoległe wszechświaty. Edie odkrywa, czego turyści, którymi się zajmowała, tak naprawdę szukali w Arktyce. Ta, która znalazła się w jego ramionach, wydaje się tak niewinna, tak krucha, że musi ulec jej urokowi. Opisane zostały korzyści, jakich możemy się spodziewać, oczyszczając organizm z toksyn, oraz proste sposoby, jak sobie radzić w trudniejszych chwilach.\nBiografie i wspomnieniaIskra-Kozińska Barbara\nPokolenia. Czas pamięci Ebook\nRomans z szefem, ucieczka i. Jej życie zmienia się w koszmar i wymyka spod kontroli. Już nigdy więcej go nie przegapię” – Przemysław Babiarz, TVP Sport „Opowieść Lopeza Lomonga jest dowodem na to, że wystarczy kilka osób dobrej woli, żeby zmienić świat na lepsze. To jeden z najbardziej uzdolnionych chirurgów w szpitalu Mercy Memorial w Levitt Springs, ale bardzo trudno jest nawiązać z nim kontakt. Kolejne rozdziały poświęcone są przezbrojeniu dywizjonu, jego działaniom w okresie przed inwazją nad kontynent, udziałowi 304 Dywizjonu w zwycięstwie nad Niemcami oraz rozwiązaniu dywizjonu.\nKryminał, sensacja, thrillerJezierska-Tratkiewicz Katarzyna\nMiejscowa historia kryminalna EPUB\nPies-terapeuta może być wsparciem w leczeniu tych zaburzeń, w których elementem obrazu klinicznego jest niepełnosprawność ruchowa, psychiczna lub somatyczna. Gdy tylko wypłynie z portu, personel otworzy bary, zabrzęczą butelki i przez kolejne 24 godziny pasażerowie będą mogli zapomnieć o codziennym życiu i pozbyć się zahamowań. Zdecydowanie Wam polecam! Dziękuję Wydawnictwu Albatros za egzemplarz. Głośna sprawa Cambridge Analytica i prowadzona od czasu Brexitu wojna z fake newsami ujawniły również ciemną stronę życia politycznego na Facebooku.\nKryminał, sensacja, thrillerKańtoch Anna\nJednakże, monarchom to nie przeszkadza. Przed Kathryn Dance więc nie lada wyzwanie. Polecamy tę książkę studentom kształcącym się na kierunkach Inżynieria środowiska, Energetyka, Budownictwo i architektura i pokrewnych, oraz inżynierom projektującym instalacje grzewcze, a także osobom wykonującym je i nadzorującym ich eksploatację, jak również autorom programów komputerowych służących równoważeniu cieplnemu i hydraulicznemu instalacji grzewczych. Nie sądziła, że jeszcze kiedykolwiek go zobaczy.\nDokumentacja inwentaryzacyjna w NGO MOBI\nWszystko wydaje się mieć swoje miejsce i brak któregokolwiek z elementów miałby wpływ na jakość powieści. Sugestywne opisywanie odczuć i myśli bohaterów, jednak pozostawiające również mgiełkę skrytości i zagadkowości otulającą poszczególne osoby. Niestety, zakochała się w mężczyźnie, którego interesowały wyłącznie przelotne znajomości. Sprawczynią tej afery jest Natalie, archiwistka, która odnalazła pewne stare dokumenty. Publikacja składa się z dwóch części. Spotkać je można tylko na Iriomote.\nFantastyka, horrorMiazga Damian\nEnigma. Oczy, które widzą więcej MP3\nPomimo niezwykłych wstrząsów i nieszczęść, które naznaczyły dzieje Polski, powieść nie jest przesiąknięta katastrofizmem i duchową klęską. Gdy mąż odchodzi od Maddie, całe jej życie ulega diametralnej zmianie. „Miasto umarłych ludzi” wyróżniono w konkursie literackim Secretum Caligo, organizowanym przez portal www. Czy to możliwe, żeby właśnie śmierć była tu jedynym ratunkiem?. Niektórzy z nich przychodzą do jego gabinetu na terapię, innych widuje w szkołach i domach kultury podczas wieczorów autorskich albo na kursach pisania dla młodzieży.\nFantastyka, horrorGlukhovsky Dmitry\nAstrofizyk Jada Shaw uważa, że kometa spowodowała zakrzywienie czasoprzestrzeni wokół kuli ziemskiej, a Oko Boga zarejestrowało projekcję czekającej Ziemię katastrofy. Mówi się też o «Głupcach/mędrcach z Chełma». Jest to jednak aplikacyjność nie bezpośrednia, lecz może nawet tylko (i aż!) potencjalna. Aha, mnie to nie dotyczy, ja oczywiście jestem całkowicie młody, ponadto można mnie wyśmiać, nikomu nie bronię” – Jacek Bocheński. Krwawe akcje jednostek specjalnych to dopiero początek rozpaczliwej walki o przetrwanie.\nArmagedon. Scenariusze końca świata EPUB\nZwariować z życia MOBI\nKorpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego a Żołnierze Wyklęci MP3\nZima pośród lodów. Un hivernage dans les glaces MOBI\nProfesjonalny szef - fachowiec, mentor, trener, negocjator i przywódca w jednej osobie DOC\nDostosuj się lub giń. Jak odnieść sukces w branży aplikacji mobilnych MOBI\nPaństwowe fundusze majątkowe. Pomiędzy krajową gospodarką a globalnymi rynkami finansowymi DOC\nMiranda. Powieść fantastyczno-metafizyczna MOBI\nPolska jesień PDF