Elektryczne systemy grzewcze dla budownictwa\nnVent Thermal dostarcza systemy grzewcze oraz systemy detekcji i lokalizacji wycieków dla przemysłu, budownictwa, telekomunikacji, medycyny i innych sektorów OEM. Łącząc działalność i doświadczenia firm Raychem, Pyrotenax, Hew-Therm oraz Tracer produkuje więcej zróżnicowanych wyrobów grzejnych niż jakakolwiek inna firma na świecie.\nSzeroka gama modeli odpływowych do pryszniców tylko z produktami JANO\nFirma JANO oferuje designerskie produkty odpowiadające potrzebom najbardziej wymagających klientów. Dzięki szerokiej gamie modeli każdy znajdzie dla siebie najlepsze rozwiązanie. Dodatkowym atutem produktów JANO jest nowoczesny wygląd przy zastosowaniu najwyższej jakości materiałów. W zależności od kabiny prysznicowej można dobrać odpływ liniowy lub syfon do brodzika.\nMEBLE MODUŁOWE Kreuj przestrzeń według własnych potrzeb\nWnętrze mieszkania i domu zmienia się wraz z nami. Dlatego podczas aranżacji warto postawić na funkcjonalne meble modułowe, które z łatwością można dopasować do własnych potrzeb. Pozwalają one na liczne metamorfozy przestrzeni, niezależnie od tego, czy chcemy w niej zmienić jedynie drobny element, czy odświeżyć całe wnętrze. Meble modułowe można swobodnie przesuwać, dostawiać i rozdzielać, dlatego ich zakup jest inwestycją na lata.\nSalonika posiada rynek odbiorców hurtowych na terenie całej Polski oraz dział obsługi inwestycji. Zaangażowany zespół ludzi o profesjonalnym podejściu tworzy miejsce pełne pasji i sympatii. Nieustannie poszerza swoją wiedzę i umiejętności, cyklicznie odwiedza międzynarodowe targi branżowe w Bolonii i Walencji — śledząc zarówno nowinki techniczne jak i trendy wzornicze. W ofercie firmy znajdziemy między innymi doskonałe kabiny prysznicowe New Trendy.\nSamodzielne olejowanie tarasów drewnianych w 6 krokach\nZabezpieczenie tarasów drewnianych środkiem zawierającym olej możemy wykonać samodzielnie.\nWyrazisty styl i elegancja z nutą ekstrawagancji – Kostiumy Meblowe Novelle\nNovelle to zarówno ponadczasowa klasyka w nowoczesnej odsłonie jak i oryginalne projekty dla tych, którzy poszukują mebli unikatowych, łączących piękno i funkcjonalność, z lekką nutą ekstrawagancji. Nasze meble powstają w dobrodzieńskiej fabryce, od projektu po jego realizację, łączymy design z najlepszymi tradycjami rzemiosła. Stale się rozwijając nadal cenimy niezastąpioną pracę ludzkich rąk i dbałość o każdy detal – nasze meble sygnujemy znakiem Best Quality potwierdzając, że są to kolekcje zapięte na ostatni guzik.\nMeble i rozwiązania na wymiar dla osób szukających indywidualnych i oryginalnych pomysłów\nPersonalizowane i „szyte na miarę” meble to rozwiązanie nie tylko dla indywidualistów. To propozycja dla osób ceniących oryginalne i funkcjonalne rozwiązania, które szanują przestrzeń i podchodzą rozważnie do planowania swojego otoczenia. Dzięki meblom skrojonym pod konkretne potrzeby i indywidualnie dopasowane do wnętrza, można wykreować komfortową i wygodną przestrzeń, której każdy centymetr ma konkretne znaczenie.\nSystemy tarasowe Twinson – wyjątkowo trwałe i odporne na warunki atmosferyczne\nOpatentowany materiał kompozytowy, z którego powstają̨ deski tarasowe Twinson, to idealne połączenie zalet drewna i PVC, skutkujące pięknym wyglądem, niezwykłą trwałością̨ i odpornością̨ na warunki atmosferyczne oraz użytkowanie.


Nettigo: Bezprzewodowy sensor tinyBrd 2.0\nBezprzewodowy sensor tinyBrd 2.0\nATtiny84, programowane przez Arduino IDE, łączność bezprzewodowa, 7 µA w trybie uśpienia - szybko zbuduj sieć czujników nadających do centralnego odbiornika\nW magazynie : brak w magazynie\nGratis: płytka prototypowa\nPLN 24,38 bez VAT\nPowiadom mnie gdy będzie dostępny:\nGratis płytka prototypowa\nDo odwołania, do każdego tinyBrd 2.0 dodajemy gratis płytkę prototypową. Teraz masz jeszcze więcej pól prototypowych do budowy swoich urządzeń.\nBrak opisu na PCB\nPrzez nasze niedopatrzenie przy zamawianiu PCB, na płytkach obecnie sprzedawanych nie ma opisu. Czyli gdzie podłączyć Vcc, gdzie GND, itp musisz sprawdzić w dokumentacji.\nPrzedstawiamy tinyBrd 2.0 - następcę tinyBrd 1.2. Nowa wersja jest mniejsza, a mimo to ma ponad dwukrotnie większe pole prototypowe. Dzięki wbudowanemu regulatorowi można ją zasilać napięciem do 16V. Na płytce znalazło się także miejsce dla diody LED.\ntinyBrd - co to jest?\ntinyBrd jest platformą do szybkiego budowania bezprzewodowych czujników. Ma niewielkie rozmiary, procesor ATtiny84, złącze dla modułu radiowego nrf24l01+ oraz pole prototypowe. To sprzęt, a programowanie? Przygotowaliśmy dla Was integrację z Arduino IDE oraz biblioteki obsługujące bezproblemowo najważniejsze zadania.\nPo pierwsze - bezprzewodowa łączność. Podajesz tylko adres centralnego modułu, definiujesz strukturę danych do przesłania i gotowe. Możesz wysyłać.\nPo drugie - tryb sleep i wybudzenie się z niego. Wywołaniem jednej funkcji sprawiasz, że zarówno procesor i modem przechodzą na określony czas w tryb uśpienia. W tym trybie pobór prądu całego modułu jest zależny od sposobu zasilania - jeśli dostarczysz napięcia poniżej 3.6V to jest to tylko 7 µA ! Przy zasilaniu np z baterii LiPo jest to 20-30 µA. W momencie nadawania danych pobór prądu oscyluje w okolicach 15 mA.\nPo trzecie - monitorowanie zasilania. Ponieważ tinyBrd zbudowany jest z myślą o zasilaniu bateryjnym, masz gotowe oprogramowanie do pewnego określania poziomu napięcia zasilania. Domyślnie jest to część informacji wysyłanej do centralnego modułu. Możesz zdalnie określić w jakim stanie są baterie zasilający każdy moduł. Przy zasilaniu baterią CR2032 tinyBrd działa ponad 30 dni bez przerwy, wysyłając dane co 30 sekund. Na dwóch akumulatorkach AA działają już od kilku tygodni, a wciąż bateria jest daleka od wyczerpania.\nDo programowania tinyBrd potrzebujesz programator. Polecamy USBasp lub możesz użyć Arduino UNO jako programator. W wersji 2.0 zmieniliśmy złącze programatora. Przydatny będzie adapter ISP z 10 na 6 pinów.\nPonadto zwróć uwagę, że tinyBrd 2.0 jest sprzedawane bez goldpinów. Będziesz ich potrzebować, jeżeli zamierzać używać tinyBrd z płytka stykową. Jeżeli nie czujesz się na siłach, lub po prostu nie chcesz lutować, możemy zrobić to za Ciebie.\nW wersji 2.0 zasilanie to czysta poezja. Wiemy nie od dziś, że moduł NRF ulegnie uszkodzeniu przy zasileniu napięciem ponad 3.6V. Dlatego płytka wyposażona jest w regulator napięcia. Przetwarza on napięcia do 16V na 3.3V. Dzięki temu można płytkę z włożonym modułem NRF zasilać z programatora. Płytka ma 2 wejścia zasilające: Vin - obsługujący napięcie do 16V, oraz Vcc - omijające regulator napięcia.\nW zależności od projektu możesz użyć baterii CR2032 lub dwóch baterii AA (lub akumulatorków AA). Jeśli używasz akumulatorków AA, to pamiętaj, że maksymalnie naładowane mają ok 1.4V, a nominalnie mają 1.2V. Także dla dwóch AA uzyskasz napięcie zasilające w przedziale od 2V do 2.8V. Polecamy wygodny koszyczek na dwie baterie AA. Zasilanie bateryjne o napięciu poniżej 3.6V podpinamy do Vcc.\nZastosowanie regulatora napięcia okupione jest zwiększonym poborem prądu. Jednakże, jeżeli Twój projekt wymaga energooszczędności w trybie sleep i na to jest sposób:\n20-30 µA zasilanie podłączone do Vin (3.6-16V)\n7 µA - zasilanie podłączone do Vcc (maks 3.6V podpięte bezpośrednio do Vcc, Vin zwarte do GND)\n<5 µA po przecięciu ścieżki między Vcc a stabilizatorem napięcia\nPrzecięcie ścieżki między Vcc a stabilizatorem napięcia powoduje, że otrzymujemy energooszczędną płytkę z dużym polem prototypowym. Będzie się ona zachowywała dokładnie tak, jak tinyBrd 1.2.\nZ czego składa się ten produkt?\nTen produkt składa się z gotowej do pracy płytki tinyBrd oraz modemu NRF24L01+. W całej sieci będziesz potrzebował jednego dodatkowego modemu NRF24L01 i odbiornika (np Raspberry Pi lub Arduino UNO).\ntinyBrd działa bez kłopotu również z modemami NRF24L01+ PA+LNA o powiększonym zasięgu. Dane dotyczące zużycia prądu przez całe tinyBrd dotyczą zwykłego NRF, z anteną PCB.\nJeżeli szukasz wygodnego sposobu podłączenia NRF24L01 do Raspberry polecamy nasz NRF HAT, który pozwoli bez dodatkowych kabli podłączyć modem.\nDokumentacja od Nettigo\nStrona dokumentacji do tinyBrd na Akademii Nettigo.\nSzybki start: Dodaj do Board Managera nową płytkę używając tego URL: http://static.nettigo.pl/tinybrd/package_nettigo.pl_index.json Zainstaluj tinyBrd Core używając Board Managera. Arduino IDE jest gotowe do pracy z tinyBrd.\nPowyższy film pokazuje jak zainstalować dodatek do Arduino IDE i jak wgrać pierwszy program na tinyBrd 2.0.\nModel 3d płytki, przykładowe obudowy do wydruku, wektorowe pliki graficzne dostępne do pobrania z dysku Google\nObudowa do samodzielnego wydruku\nprocesor ATtiny84, wewnętrzny oscylator 8 MHz lub 1 MHz\nzłącze dla modułu NRF24L01+\nwymiary 58.8 mm x 21.0 mm\nz podłączonym modemem NRF piny D3, D4, D5, D6 i D7 są zajęte na komunikację z nim\npobór prądu w sleep (przy zasilaniu 3.3V podanym na Vcc i przeciętej ścieżce Vcc-LDO): <5 µA, podczas nadawania 15 mA\npobór prądu w deep sleep (wybudzenie IRQ pin change): <1 µA\nSzczegółowy opis wyprowadzeń tinyBrd 2.0\nWyprowadzenia programatora i modemu\nNa płytce tinyBrd wyprowadzone są wszystkie wyjścia z ATtiny84, jeżeli korzystasz z płytki razem z modułem NRF (bo bez niej możesz użyć tinyBrd jako niewielkiego kontrolera) to wyjścia D3,D4,D5,D6 i D7 są zarezerwowane do pracy z NRF24L01.\nDo ściągnięcia - pliki Eagle z projektem płytki tinyBrd\nKolejne wersje płytki:\nwersja v0.2, pierwsza upubliczniona\nv1.0 - od 27.07.2015\nwyprowadzony pin IRQ modemu NRF\npoprawione położenie pinów zasilania\nv1.1 - od 20.10.2015\npionowa orientacja modemu NRF24L01\ndodany kondensator 1µF na zasilaniu ATtiny84\nv1.2 - od 4.02.2016\nzłącze dla NRFa zmienione z THT na SMD\nv2.0 - od 20.06.2016\nnowy kształt - mniejsza powierzchnia PCB\nwiększe pole prototypowe (42 otwory)\ndodany regulator napięcia pozwalający na zasilanie napięciem do 16V\nmożliwość zasilania płytki z włożonym modułem NRF z programatora\nzłącze ISP 6 pin\ndodana czerwona dioda LED na pinie 10\nHistoria wersji oprogramowania:\nv0.2 - 2015.07.21 - pierwsze publiczne przedstawienie Core, współpraca z Arduino IDE 1.6.5\nv1.1 - 2015.12.31 - kompatybilność z Arduino IDE 1.6.7\nv1.1a - 2016.01.19 - poprawione dostrzeżone błędy w kompatybilności z IDE 1.6.7\nv1.1b - 2016.02.04 - poprawiony błąd w sleep dzięki czemu zużycie prądu spada do 4-5 µA w trybie snu\nv1.2 - 2016.04.20 - przerwania Pin Change\nv1.2.1 - 2016.04.21 - poprawa pracy watchdoga - usunięte problemy z wybudzaniem przerwaniem z trybu uśpienia\nPliki Eagle dla tinyBrd 2.0\nModuł Olimex ESP32-POE-EA\nNettigo Air Monitor (KIT 0.3.3 STD) - czujnik smogu, zestaw do montażu\nPrzewody M-M, 30 cm, 40 szt\nPrzewody F-M, 30 cm, 40 szt\nPrzewody F-F, 30 cm, 40 szt\nNettigo Air Monitor - PCB 0.3.3\nGrot T-IS stożkowy/zakrzywiony do stacji lutowniczej (złoty)\nMecanum Wheel 80mm (2L+2R) - komplet 4 kół


Wysłany: 2006-08-12, 20:30\nJa dziękuję - do dzisiaj nie mogę ściągnąć pliku z tej strony, bo albo limit użytkowników (tj. osób z Polski) jest przekroczony albo wyświetla mi się informacja, że coś już zacząłem pobierać.\nTylko nie te serwisy uploadowe - to czysta męka. Oferujemy miejsce - tylko sprostowanie, Marynarzyk się wycofał. Dlatego strona Yarpena, Albatrosa i Joneletha :) Chętnie przyjmiemy, opiszemy ze screenami i damy do downloadu.\nWysłany: 2006-08-12, 21:37\nI nawet mamy dobre warunki: nieograniczony transfer miesięczny.\nTylko jest inny problem. Maksymalny rozmiar pliku to 3 mb :)\nTak więc wieża odpada. Chyba, że podzielić archiwum na kilka części.\nWysłany: 2006-08-12, 21:40\nChętnie przyjmiemy, opiszemy ze screenami i damy do downloadu.\nNa cba.pl jest ograniczenie wielkości pliku do 3MB.\nWysłany: 2006-08-12, 22:20\nNie wiem o co się martwicie. Jest Bezpieczna Przystań, jest OiG i jest jeszcze sporo innych zaprzyjaźnionych stron na których można będzie to spolszczenie zamieścić. Popularnosc będzie większa i obciążenie pojedyńczych serwerów mniejsze. I wszyscy zadowoleni.\nWysłany: 2006-08-12, 22:41\nEwentualnie na upartego moznaby zalozyc darmowe konto na interi, onecie czy cos w tym stylu i hotlinki porobic. A jak sa maks. rozmiary plikow to mozna po prostu spakowac rarem dzielac na 2 pliki :) Podobnie podzielone archiwa moznaby wrzocic na cba.pl :) A jak bedzie trzeba rozpowszechnic to wrzocic na trackera do torrenta moze ktos przypadkiem sciagnie :D:D:D\nWysłany: 2006-08-13, 09:25\nA jak sa maks. rozmiary plikow to mozna po prostu spakowac rarem dzielac na 2 pliki :)\nPodzielic na dwa pliki a potem jak to zlaczysz zeby calosc chodzila o polsku. To nie jest word tylko format tlk i bez odpowiednich narzedzi zwykly user nie uruchomi w ogole tekstow gry\nA tak w ogole mam wrazenie ze wpierw trzeba postarac sie o jeden (dwa) dobry pojemny serwer a potem dopiero brac sie za inne tlumaczenia) Liczylem po cichu na podwieszenie pliku na CoB'ie a nie na byle stronce ktora palcem nie kiwnela zeby pomoc w tlumaczeniu - w koncu to my to zrobilismy jako pierwsi w Polsce.\nWysłany: 2006-08-13, 09:42\nNie ty mnie chyba nie zrozumiales. Winrar ma taka funkcje ze jak pakuje moze spakowac 1 plik w 1 archwium ktore zajmuje nieco mniej. Ale potrafi takze z pliku zrobic np 5 archiw tak by sie miescily na dyskietce, wtedy by rozpakowac wystarczy wrzocic wszystkie archwia do 1 katalogu i uruchomic pierwsze :P\nWysłany: 2006-08-13, 11:41\nLiczylem po cichu na podwieszenie pliku na CoB'ie a nie na byle stronce ktora palcem nie kiwnela zeby pomoc w tlumaczeniu - w koncu to my to zrobilismy jako pierwsi w Polsce.\nZatem nie możemy Cię i innych tłumaczy zawieść ;)\nPlik będzie podwieszony, jak mówisz.\nWysłany: 2006-08-13, 12:50\nhttp://www.sourceforge.net - zrobić projekt tłumaczenia modów i gotowe. kilkanaście mirrorów bez ograniczeń :) kilka narzędzi infinity i ja z tego korzystam :)\nWysłany: 2006-08-13, 13:25\nDobre Rik, naprawde dobre :). O tym nie pomyslałem :D. Thug, co Ty na to?\nWysłany: 2006-08-13, 14:41\ndokladnie nie wcztywalem sie jeszcze ale na pewno przyjrze sie temu blizej\np.s sory Kermit ale chwilowo musze sie wylaczyc z zycia sceny BG bo dostalem terminową robote do przetlumacznia od biura tlumaczeń. Jak bedziesz miał pewnosc i wiedzę gdzie ma zawisnąć tlumaczonko TDD prosze daj mi znac na maila. Pozdrawiam\nWysłany: 2006-08-13, 15:43\n1. trzeba założyć sobie konto (free)\n2. rejestracja projektu: http://sourceforge.net/register/ kilka kroków\n2a. co ważne - chcą tam dobrego opis co to za projekt, po co i na co (in English) wystarczy napisać że projekt ma na celu tłumaczenie darmowych dodatków osób trzecich do gier na silniku infinity. Wasz projekt też musi być na określonej otwartej licencji (przykładowo polecam GPL) jako że sourceforge hostuje tylko projekty FOSS (Free & Open Source).\n3. Aktywacja projektu to 1-3 dni.\n4. Pliki ładuje się na FTP, przypisuje do swojego projektu i tyle, automatycznie mirrorują się na wszystkie mirrory SF\nPrzykład: link ponad 600MB ISO plusiaczek linux :) można ściągać nawet z taiwanu :P\nWysłany: 2006-08-13, 21:18\nRik a czy Ty jako osoba ze stosownym doświadczeniem nie pomógłbyś nam założyć takie konto (jeśli Asc, Kermit i inni zarządzający nie mają obiekcji)\nJa już mam tam konto i gdyby co to mogę założyc takowy projekt. Niestety nie jestem biegły w kwestii prawnej czy możemy założyć taki projekt i określić go jak darmowy/Open Source oraz nadać mu licencje GPL jeśli sa tam teksty z oryginalnej gry :/.


KAMERA AHD, HD-CVI, HD-TVI, CVBS, 1080p, obiektyw 2.8 mm, IR do 30 m, DAHUA, DH-HAC-LC1200SLP-W- 0280B-S3A-868 :: MDH-SYSTEM SYSTEMY ZABEZPIECZEŃ CCTV AHD HD-CVI HD-TVI IP SPRZĘT DETEKTYWISTYCZNY\nPoza standardowymi dla kamery funkcjami, urządzenie zostało również przystosowane do współpracy z zaawansowanymi systemami monitoringu marki DAHUA spełniającymi założenia koncepcji Internetu Rzeczy (IoT). Kamera jest wyposażona w moduł komunikacji bezprzewodowej zgodny z protokołem przesyłu danych Dahua Airfly. Dzięki temu urządzenie może pełnić rolę węzła komunikacyjnego między maksymalnie 32 bezprzewodowymi czujnikami wspierającymi tę technologię oraz kompatybilnym rejestratorem, który umożliwia zbieranie, magazynowanie oraz przetwarzanie danych z tych czujników. Odczyty z czujników są przesyłane razem z sygnałem HD-CVI do rejestratora za pośrednictwem kabla koncentrycznego. Rejestrator ma możliwość wyświetlania zbieranych danych w czasie rzeczywistym na ekranie, nałożenie ich na obraz z kamery, wyświetlenie statystyk, a ponadto zaprogramowania stanów alarmowych w przypadku np. otwarcia drzwi, detekcji dymu, lub gwałtownego wzrostu temperatury.\nKAMERA AHD, HD-CVI, HD-TVI, CVBS, 5.0 Mpx 2.7 - 13.5 mm MOTOZOOM HIKVISION DS-2CE56H0T-ITZF


Dzień w piżamie - ale nie tydzień! - krolowa-karo.pl\nPamiętam, jeszcze 2-3 miesiące temu tzw. Dzień w piżamie, czyli totalny reset od świata był moim marzeniem. Na takie dni mogłam sobie pozwolić niezwykle rzadko i celebrowałam je jako coś wyjątkowego. Ale od kiedy świat zafundował nam przymusowy reset i nieustający dzień w piżamie zdałam sobie sprawę, że taki dzień jest świetny raz na jakiś czas. Gdy pozwolimy sobie na cały tydzień czy miesiąc w piżamie, świat może zacząć wymykać nam się z rąk.\nPiżama sama w sobie dyktuje nam rytm dnia. Wiadomo, gdy wieczorem po ciężkim dniu przychodzi czas włożenia piżamy, przychodzi także rozprężenie, poczucie wygody, zwolnienie tempa i relaks. Do piżamy nie trzeba makijażu i ułożonej fryzury – luz totalny. I ma to sens… wieczorem, pod koniec dnia. Jeśli po ciężkim tygodniu zafundujemy sobie dzień w takim właśnie rytmie, możemy potraktować to jako formę wypoczynku. Ale już każdy dzień w piżamie skutecznie nas z rytmu życia wybije i zdezorganizuje.\nKiedy jesteśmy w tej przysłowiowej piżamie przez 3-4 tygodnie, jakie wymusił na nas koronawirus, nastrój tego luzu i relaksu, zaczyna przechodzić w rozmemłanie, złe samopoczucie, frustrację i zniechęcenie wobec jakichkolwiek aktywności. Zaczynamy czuć się tak, jakbyśmy zrobili sobie urlop od życia, które przecież nadal się toczy, choć w trochę wolniejszym tempie. Znasz to? Zróbmy zatem eksperyment!\nIdź do łazienki – umyj twarz, zrób makijaż, ułóż włosy i ubierz się ładnie. Po co w domu? Dla samej siebie! Nie, nie musisz chodzić po domu w marynarce, w której zwykle chodziłaś do biura, ale zamień piżamę lub rozciągnięty stary dres, na wygodny, fajny strój, w którym mogłabyś spotkać się z przyjaciółmi. I spotkaj się z samą sobą – w lustrze! Zapewniam Cię, że od razu poczujesz się zadbana, pewna siebie i pełna energii do działania. Tej, która uszła z ciebie wraz z kolejnym dniem w piżamie!\nZamiast więc odsuwać siebie na dalszy plan, w tym dziwnym dla nas czasie, zadbaj o siebie! Bo kiedy wszystko już wróci do normy, Ty też będziesz w świetnej formie!\nA u Was nieustający dzień w piżamie czy chodzicie do pracy? Może podzielicie się swoimi sposobami na dobry nastrój?\nJa miałam ostatnio 3 tygodnia w piżamie z przymusu 🙁 …w życiu bym nie mogła być w własnej woli takim leniem! 😀\nU mnie nie istnieje forma – dzień w pidżamie 😀 Nie mam na to czasu, ani możliwości, chociaż marzy mi się choć jeden taki dzień, od czasu do czasu. Wprawdzie od kilku lat nie pracuję zawodowa, ale obowiązków mam tyle, że nie ma szans na lenistwo. Mimo, że z domu wychodzę rzadko, to zawsze staram się wyglądać schludnie, z makijażem i ułożonymi włosami 🙂 A w pidżamie i szlafroku nie chodziłam nigdy ;)))\nCałkowicie się z Tobą zgadzam, że naprawdę warto dbać o siebie nawet nie wychodząc w domu, zupełnie inne jest wtedy samopoczucie i samoocena :)) Czujemy się po prostu dużo lepiej i cały czas atrakcyjnie 🙂\nMasz rację Karola! Raz na jakiś czas lubię, ale nie codziennie, bo mnie cholera bierze. Codziennie wstanę, piję kawę, makijaż, ubieram się wygodnie, ale ładnie, nakładam ulubioną bieliznę. Przy tym wszystko musi być czyste, wyprane, świeże włosy 🙂 Rozmemłanie przynosi depresję. Miłej niedzieli! 🙂\nTrochę pracowałam zdalnie, więc (mimo tego, że w domu) ubierałam się tak, jakbym ubrała się do pracy. To zdecydowanie pomagało trzymać się w ryzach 🙂\nCute kitty! We have an old orange cat too..he is 17-year old but still very fit and energetic.\nPiżama od zawsze kojarzy mi się z dwoma sytuacjami: snem i chorobą. Ostatnio 3 tygodnie przeleżałam w łóżku i marzyłam, by wreszcie wyjść spod kołdry i zrzucić piżamę. Od tygodnia szczęśliwie funkcjonuję normalnie.\nChwilę przed tym, jak włączyłam komputer i przeczytałam Twój post (było już dobrze po godz. 16) zauważyłam w lustrze, że wyglądam inaczej niż zwykle. Rano zapomniałam po prostu o użyciu eyelinera. I choć już jest późne popołudnie i mogłabym podarować sobie tę czynność, poczucie komfortu zwyciężyło. Kreski zrobione.\nJestem na tak 🙂 Do tego dobre jedzonko, towarzystwo moich psiaków oraz film 🙂\nW piżamie i szlafroku to ja mogę tylko do kawusi, reszta dnia już nie…własnie dla samej siebie 🙂\nJa już to wiem. Dlatego tylko w niedzielę pozwalam sobie na piżamowanie. W pozostałe dni wyskakuje z łózka, myję się, czeszę, ubieram, perfumuję i zasiadam do pracy zdalnej. Mimo, że nikt mnie nie widzi. I wiesz co? Masz rację – zacznę sie jeszcze malować. Trzeba spiąć posladki, bo łatwo mozna spleśnieć.\nNie no, staram się przebierać z piżamy w normalne ciuchy, chyba że już czuję się na tyle źle, że wiem, że większość dnia spędzę w łóżku. Ale to są sporadyczne dni. Poza tym często mam wideokonferencję, a głupio podczas nich siedzieć w piżamie przed monitorem.\nDzień w piżamie to fajny czas leniuchowania, ale właśnie o to chodzi, aby to był jeden dzień, a nie tygodnie 🙂 ja staram się funkcjonować normalnie, czyli zachowywać rytm dnia taki sam jak przed przymusowym siedzeniem w domu, to lepiej działa na moje samopoczucie 🙂\nJest coś w tym. Jak zrobię makijaż, ubiorę się fajnie- od razu inaczej mi się myśli. Podpowiadam jeszcze jeden trik- ubierz buty. Niby nic, a jednak…stawia do formalnego pracowniczego pionu!\nJa niby często mówię, że bym chciała taki dzień, ale źle się czuję taka rozmemłana i nie umiem długo wytrzymać w łóżku 😉\nJa przez pierwsze dni pracy w domu siedziałam pół dnia w piżamie i wtedy wszystko co robiłam było jakieś takie nijakie i brak mi było energii. Teraz pierwsza rzeczą jaka robie po przebudzeniu to przebieram sie z piżamy\nMożna nawet piżam party zrobić 🙂\nJeszcze kiedyś za tym znowu zatęsknimy 🙂\nNie pamiętam kiedy ostatnio spędziłam dzień w piżamie, pewnie gdy byłam chora… . Na co dzień zawsze jestem w makijażu, może zdarzy się dres, ale wygodny i ładny. Pozdrawiam serdecznie 🙂\nMasz rację, nie można zgnuśnieć w domu. Ja zaczęłam wybierać sobie co ładniejsze bluzki, żeby poczuć się lepiej. I się poczułam 🙂\nCzęsto jestem w domu, ale piżama znika ze mnie rankiem. Popieram choćby delikatny świeży makijaż, może strój biurowy czy wizytowy niekoniecznie, ale swobodny, oddychający. Każda z nas musi zmienić nastawienie, bo być w domu nie znaczy, że nie ma sensu ubrać się czy umalować. Nawet wklepanie odżywczego kremu przynosi ulgę. Dziewczyny Róbmy to, na co wcześniej kompletnie nie było czasu a kto wie, co może się wydarzyć. Pozdrawiam\nJa na co dzień pracuję zdalnie, więc dla mnie niewiele się teraz zmieniło. Kiedyś bardzo pilnowałam żeby każdego ranka się odpowiednio wyszykować do pracy, może bez makijażu i marynarki, ale jednak by być jakoś tam ogarniętą. Teraz czasem pozwalam sobie na piżamkowe dni i okazuje się, że świat się nie kończy. Cokolwiek sprawia, że w danym dniu daje nam przyjemność- niech tak będzie! O ile to możliwe 🙂\nU mnie życie kompletnie się nie zmieniło. Codzienne (oprócz weekendów) chodzenie do pracy jak i nadal trwają spotkania z narzeczonym, gdzie i tak większość czasu spędzamy w domu oglądając filmy lub niedaleko na działce 🙂\nNigdy nie umiałam pracować, skupić się w domu. Zawsze i ciągle myślałam o czymś innym… a to kwiatki podlać, a to coś uprac itd. Praca w domu to wielka dyscyplina. Serdeczne pozdrowienia znad sztalug malarskich przesyła Krysia\nCałkowicie Cię rozumiem! Taki reset co jakiś czas był rajem po pracy, szkole i innych obowiązkach. Teraz przyznaję, że robię wszystko co mogę, aby urozmaicić sobie te dni i mam dość. Mam nadzieję, że wszystko jak najszybciej się ustabilizuje.\nMoże nie w pidżamie, ale w dresie, lub wygodnej sukience biegam po domu. W dniu kiedy mąż rusza na zakupy, zawsze wraca zaskoczony, że ma taką wystrojoną i pomalowaną żonkę. Średnio raz w tygodniu robię właśnie nawet pełen makijaż! 🙂 Taka kobieca gra 😉 Moi chłopacy są wniebowzięci.\nFajnego masz kotka. Też czasem lubię cały dzień przesiedzieć w piżamie. Pozdrawiam i zapraszam na nowy post magda-tul.blogspot.com.\nIn love with the first pic… so cute!\nMnie uratowała ładna pogoda, nadrobiłam zaległości w pracach ogrodowych 🙂\nI’ve been making myself get out of pajamas and get dressed each day.\nZimą zwykle czekałam na taki piżamowy dzień raz w miesiącu, gdy było mroźno, pochmurnie albo deszczowo. Ogień w kominku dobra książka i tak mogłam przesiedzieć cały dzień ale nie tydzień, dwa czy pięć 🙁\nPo sześciu tygodniach w poniedziałek wracam do pracy i już godziny liczę. My jeszcze w Norwegii nie mieliśmy źle, mogliśmy chodzić po lasach, uprawiać sporty i budować odporność. Teraz czekamy aż w górach będzie możliwość dreptać i tak chyba spędzimy cały ten rok 🙂\nZdrówka życzę i dobrego weekendu 🙂\nI work from home from my waist up dress up and makeup from waist down sweats to flannel pjs. Is ok to be in what make you comfortable and happy under these pandemic circumstance.\nja chodzę normalnie do pracy, więc niedzielny poranek w piżamie mi jedynie zostaje;)\nJa co prawda cały czas pracowałam w domu, ale jednak dzień w piżamie robiłam sobie tylko od czasu do czasu. Teraz chwytam się wszystkich trików, aby zabrać się do pracy. Nie zdawałam sobie wcześniej, jak bardzo ta normalność i rytm pracy innych wpływa na mój rytm pracy. Brakuje mi jeżdżących w znacznej ilości samochodów o danej godzinie, wracających ze szkoły dzieciaków. Teraz mam cały czas dzień w piżamie i próby chwytania się brzytwy.\nZdarzają mi się takie luźne dni w piżamie, kiedy naprawdę potrzebuję odpocząć, ale strasznie nie lubię zbyt częstych tak bezproduktywnych dni. Wtedy mam poczucie straconego czasu, a przecież tak wiele ciekawych rzeczy jest do zrobienia. Ja mam to szczęście, że sama ze sobą nigdy się nie nudzę i zawsze znajdę sobie coś ciekawego, czym mogę się zająć. 😊\nYou are totally right one day, two it is ok now enough is enough, no pajamas and more make up!\nLubię dzień, u mnie koszulowy, ale raz na jakiś czas. O dziwo, jak panuje wirus jeszcze takiego nie miałam. A jestem emerytką. 😉 . Zawsze jestem ogarnięta. Fajna fotka, kotek sympatyczny. Pozdrawiam Was. 🙂 .\nTotalny luz – to jest to co lubię, ale od czasu do czasu.\nMasz rację; ” piżamie przez 3-4 tygodnie, jakie wymusił na nas koronawirus, nastrój tego luzu i relaksu, zaczyna przechodzić w rozmemłanie, złe samopoczucie, frustrację i zniechęcenie wobec jakichkolwiek aktywności”.\nDo tego dochodzą wyrzuty sumienia – że trwoni się dany nam czas; a przecież;\n„nie dogoni i w sto koni, dnia który przeminął;\nchociaż się go PRZEWAŁKONI – nie dogoni”.\nJeszcze niedawno chodziłam w piżamie co weekend i lubiłam to i czekałam na ten czas relaksu i rozluźnienia. Przestałam to robić, od razu jak wstaję o staram się przebrać, bo wiem, że zostanę leniem i nic mi się nie będzie chciało, zresztą tak jak to opisałaś. Kiedy jednak się ubieram i nawet pomaluję, to jest inaczej, czuję się bardziej zmobilizowana, a lubię coś robić.\nJa akurat nie miałam takiego resetu. Ciągle pracuję, tylko z tą różnicą że czasem zdalnie. Nawet jak mam urlop, to nigdy nie chodzę w piżamie dłużej jak 15 minut z rana. Nie lubię tego, wolę ubrać chociażby dres.\nNawet jeśli nie idę akurat do pracy, to zawsze robię makijaż i nie było dnia, bym chodziła w piżamie choćby przez godzinę! To dla włąsnego samopoczucia 🙂\nJa chyba bym tak nie mogła…w piżamie xD\nja w piżamie jestem tylko w momencie pójścia spać:) nie znoszę chodzić w niej po domu nawet jak mam wolne\nJa pracuję z domu zdalnie, więc codziennie się ubieram i maluję:), Jakoś tak mi najlepiej;).\nNie wiem czy bym wytrzymała 😀\nNigdy nie mialam pizamowych dni, teraz tez nie robie. Mimo ograniczen i zmian prowadze styl zycia i zajec bardzo podobny do normalnego. Majac dom i ogrod nie brakuje mi zajec, duzo czytam, ogladam filmy w TV – wszystkiego po trochu.\nAle o wyglad i higiene dbam jak zawsze, oprocz niepodcietych wlosow jako ze gdzie? Tego nie moge przeskoczyc.\nCo prawda nie robie sobie makijazu, ale wszystko inne tak. Nie wiem czy potrafilabym caly dzien przechodzic w pizamie choc mieszkam sama. – ale to sprawa osobistej zachcianki – jesli ktos lubi i dobrze mu z tym niech jak najbardziej wykorzystuje okazje, robi to na co zawsze mial ochote a nie dalo sie.\nOj tak popieram, dbajmy o siebie 🙂\nSama się zawsze przebieram w inne rzeczy po przebudzeniu 🙂\nDzień w piżamie, ostatnio z mężem praktykujemy. Oboje pracujemy w domu od 8:30, ja wstaję o 7:40, żeby ogarnąć siebie i psy. Mąż 8:20 i od razu do pracy. Potem dzień ucieka nam w minutę. Mega dużo pracujemy, o 16:30 patrzymy na siebie i mówimy: Boże, znowu siedzimy w piżamach. I dopiero wtedy idziemy się przebrać, robić obiad, spacer z psami 🙂 Kiedyś marzyłam o takim życiu, teraz jest mi idealnie 🙂\nJa chodzę do pracy, ale mamy rotację w biurze i część dni pracuję z domu, jednak totalne lenistwo mi nie grozi, bo mam trzylatkę pod opieką i ona już wie, jak mnie skutecznie zmotywować do działania 🙂 Ale fakt, że jak jestem kilka dni w domu i prawie nie wychodzę, to czuję tą monotonię i już chciałoby się zacząć normalnie żyć\nZ tą piżamą to szczera prawda!\nja dzisiaj miałam taki piżamowy dzień 😀\nJa mimo, że siedzę w domu, to jednak nie siedzę w piżamie i działam! 😀 Ale za to w końcu się wysypiam!\nI get dressed daily after shower and go to my study to work!\nHa ha ha ja już od tygodni nie wychodzę z dresów 😛 Baaa nawet zdarza mi się wyjść w dresach 😛 Ale u mnie to zupełnie nie wpływa na nastrój i to czy mi się chce, czy nie ;P Dni mi uciekają, ale ich nie marnuję, ciągle mam co robić 😛 A czas normalności … względnej nadchodzi, więc korzystam, że nie muszę 😛 Aaaa tapety też nie robię, choć ciągle mam w planach poćwiczyć malowanie 😛\nja staram się dbać o siebie, czasami też maluję, ale i tak to rozmamłanie mnie dopada! 🙂\nJa kochana chodzę codziennie do pracy, miałam mały przerywnik bo tydzień pracowałam zdalnie ale ogólnie masz rację, taki czas sprzyja rozleniwieniu i to bardzo. Pozdrawiam cieplutko 🙂\nHope you are doing well… So cute!\nJa nawet pracując zdalnie w domu, nie umiem usiąść przed komputerem w piżamie. Chyba właśnie to przekonanie, że jak jest piżama, to właśnie relaks i odpoczynek, a nie dokumenty i tabelki. 😀 teraz to i tak dobrze, bo potrafię usiąść do pracy w przysłowiowym dresie. Kiedyś, gdy zaczynałam w ten sposób pracować, to jednak zawsze ubierałam się tak, jakbym miała faktycznie do tej pracy wyjść. Z czasem zaczęłam sobie odpuszczać makijaż. Kto wie, może kiedyś przekonam się też do pracy w piżamie. 🙂\nJa nie mam dnia w pidzamie nawet jak jestem chora. Nie ma się kto mną zająć. Nie pamiętam kiedy ostatnio tak na serio chorowałam. Chyba jak babcia żyła. Pierwsze tygodnie pandemii tego zamknięcia były najgorsze. Nie mogłam przywyknąć do nowego rytmu i tych wszystkich ograniczeń a potem nagle moja mama trafiła do szpitala, 10 dni później zmarła. Najgorszy był brak odwiedzin. Praktycznie przed sama Wielkanoca był pogrzeb. Okropny czas. Cieszę się że szkoła odwrześnia wraca.\nSą takie dni ze porostu chciałoby się nie wstawać albo wyjechać na tydzień i odpocząć od codzienności i czepiania się, ale nie zawsze to jest możliwe niestety…\nI love spending the day in pyjamas! It’s such a great way to have a chill out day, and reset for the week ahead! I would live in my pyjamas if I could haha 😀 xo


Urywki historii - Gmina Wisznice - Gminny Portal Internetowy\nLiceum klasyczne z łaciną, greką i przedmiotami filozoficznymi ukończyłem też w szkole salezjańskiej. Równolegle z nauką w szkole średniej uczyłem się muzyki. Grałem w orkiestrze dętej i symfonicznej, śpiewałem w chórze, ćwiczyłem na fortepianie i uczyłem się teorii muzyki. Następnie przez cztery lata byłem nauczycielem śpiewu, geografii i łaciny.\nW październiku 1958 roku rozpocząłem studia muzyczne w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Sopocie.\nPo ukończeniu studiów zamieszkałem na stałe w Gdańsku. Tu założyłem rodzinę, kupiłem mieszkanie i rozpocząłem pracę. Byłem dyrygentem w Filharmonii Bałtyckiej, byłem wykładowcą muzyki w Wyższej szkole, prowadziłem Męski Chór Gdanski i grałem na organach. Wraz ze swymi zespołami i sam wyjeżdżałem na występy w różnych miastach w Polsce i za granicą.\nCo lubię oprócz muzyki? Podróżuję po kraju i za granicę, najchętniej swoim autem. Interesuję się fotografią, obecnie cyfrową.\n"Tyle jest warty człowiek,\nIle zrobi dobrego drugiemu człowiekowi."\nBył rok 1934. Po wilgotnym kwietniu nastał ciepły i słoneczny maj. Gospodarze wychodzili na swoje pola i zastanawiali się, jakie będą w tym roku plony. W niektórych domach na przednówku brakowało ziarna na mąkę. Patrząc na bujne zboża wszyscy mówili, że plony będą dobre. Na pewno w przyszłym roku chleba nie zabraknie. Pierwsza niedziela w maju przypadła szóstego maja. Bonifacy zwykł wstawać rano zaraz po wschodzie słońca. Mawiał, "Kto rano wstaje - temu Pan Bóg daje." Zrywał się z posłania, wdziewał robocze ubranie i szedł robić "obrządek". Trzeba było napoić konia i dać mu obroku. Dorzucić siana krowom, bo w niedzielę nie wyganiano na pastwisko. Dojeniem krów i karmieniem świń zajęła się Wiktoria. Gdy te czynności zostały wykonane, trzeba było budzić dzieci, by się przygotowały na mszę. Chłopcy myli się na podwórzu przy studni, bo w kuchni stały jeszcze krosna, na których w wolnych chwilach tkano płótno. Gdy chłopcy się umyli, Mamusia przygotowała im czyste koszule. Starsza siostra Genia pomagała w ubieraniu dwuletniej Jadzi. W tym czasie Mamusia grzała mleko na śniadanie a Tatuś, jak co niedziela, zaintonował "Godzinki do Najświętszej Maryji Panny". W powszednie dnie śpiewano, "Kiedy ranne wstają zorze…"\nKult Matki Boskiej w rodzinie Romanowiczów był wielki. W pokoju na stole stała figurka NMP Niepokalanej, przywieziona z pielgrzymki do Częstochowy.\nBabcia Anna ubrana w długą brązową spódnicę oraz barchanową bluzkę / prezent od syna, księdza Jana / i w batystowej białej chustce na głowie, szła do kościoła. Wychodziła z domu bez śniadania, ale zabierała ze sobą w węzełku skibkę chleba. W czasie Mszy przystępowała do Komunii Świętej, więc musiała iść na czczo. W niedzielę była na wszystkich Mszach Świętych i na Nieszporach. Do domu wracała dopiero na wieczór. Wszyscy, którzy znali Annę szanowali ją bardzo. Anna była matką księdza, "który jest uczony i pracuje w Warszawie przy ważnym Biskupie"- tak mawiały jej kumy. W domu chłopcy już się wyszykowali. Buty wyczyszczone stały na schodach. Do kościoła będą biegli na bosaka, dopiero przed bramą kościelną otrzepią nogi z piasku i włożą buty. Mamusia wlewa do kubeczków gorące mleko. Każdy dostaje pajdę chleba grubo posmarowaną masłem. Chleb w każdą sobotę piekła sama Wiktoria. W dzieży na zakwasie rozczyniała mąkę, a gdy ciasto urosło wyrabiała 12 bochenków chleba i wsuwała na drewnianej łopacie do pieca. Taki chleb jadło się ze smakiem bez smarowania i bez innych dodatków. Przed wyjściem Tatuś dał każdemu pieniądze na tacę i na lody. - "Tylko lody kupujcie u Jana Parchomiuka" - powiedział odchodzącym. Jan Parchomiuk, syn cioci Marii, miał w Wisznicach sklep kolonialny. Można tam było kupić artykuły spożywcze, kosmetyki, zeszyty szkolne i słodycze. W letnie dni upalne, a szczególnie w niedziele "kręcił" lody i sprzedawał po 5 groszy za gałkę. W zimie, podczas najbardziej mroźnych dni cięto piłami tafle lodu na stawie. Potem zwożono do szopy i przykrywano dużą warstwą trocin. Tak zabezpieczony lód służył do robienia lodów śmietankowych przez całe lato. Bryłę lodu rozkruszano do wiadra. W wąskim naczyniu blaszanym umieszczano śmietanę, czasem do smaku dodawano jakieś owoce i cukier. Przygotowaną masę wraz z naczyniem wkładano do wiadra z kawałkami lodu i kręcono ręcznie aż masa zamarzła. Tak przygotowane lody trzeba było szybko sprzedać, zanim się rozmrożą.\nWyprawiwszy dzieci z domu Bonifacy i Wiktoria sami zaczęli szykować się na sumę. Nie byli rodziną zamożną, ale żyło się im dostatnio. Mieli kilka hektarów ziemi, lasu i łąki. Zabudowania gospodarcze były nowe, wybudowane po spaleniu się zwartej zabudowy wioski. Z inwentarza żywego mieli konia, kilka krów, maciorę z młodymi prosiakami i cztery "warchlaki". "Jednego świniaka zabijemy na żniwa, drugiego na Boże Narodzenie, a dwa sprzedamy i będą pieniądze na domowe potrzeby", tak uradzili. Za stodołą aż do rzeki Zielawy ciągnął się ogród warzywny. Rosły tam ogórki, pomidory, kapusta, marchew i buraki. Po lewej stronie domu posadzono kilka rządków wczesnych ziemniaków zwanych "amerykanami". Po prawej w małej lepiance mieszkał żyd Szmul Nuchim. Przy lepiance stała jego kuźnia.\nStosunki sąsiedzkie pomiędzy Żydem a rodziną Romanowiczów układały się dobrze. Żona Szmula pomagała Wiktorii w pilnowaniu małych dzieci, za to dostawała świeże mleko i jaja. Bonifacy wychodząc do kościoła zauważył dziwne poruszenie w domu Szmula. Żona pakowała rzeczy i wynosiła z domu - "czyżby chcieli się wyprowadzać"? - pomyślał.\nDzieci już wróciły z kościoła i otrzymały wskazówki jak mają się zachować podczas nieobecności rodziców. Do Wisznic było 2 kilometry. Niektórzy zaprzęgali konie i jechali furmanką. Bogatsi mieli na takie wyjazdy bryczki. Bonifacy oszczędzał konia, którym przez cały tydzień pracował w polu i wraz z Małżonką, chociaż była w szóstym miesiącu, szedł do kościoła piechotą. Podczas kazania ktoś zdyszany wpadł do kościoła i krzyknął: "Dubica się pali". Bonifacy wybiegł z kościoła i od razu zobaczył nad Dubicą czarne chmury dymu. Nie miał wątpliwości, dym wydobywał się z miejsca gdzie stał jego dom. Nie wie ile czasu zabrało mu pokonanie odległości od kościoła do domu. Zabudowania gospodarcze były całe w ogniu. Dom mieszkalny też się palił. Nie wahał się ani chwili. Wskoczył do domu i szukał czy nie ma w nim dzieci. Upewniwszy się, że nikogo w izbach nie ma, postanowił ratować dobytek. Wyrwał z krosna nawinięte na wałek płótno i wyrzucił przez okno. Zawahał się, co może jeszcze uratować. Dym zasłaniał mu oczy a żar, który bił od palących się ścian nakazywał mu opuścić to pomieszczenie. W ostatniej chwili zauważył stojącą na stole figurkę Niepokalanej. Chwycił ją w obie ręce, ale gorąca figurka rozsypała się w dłoniach. "Bonifacy uciekaj" - coś mu mówiło. Był blisko okna, więc wspiął się na parapet okienny by wyskoczyć na zewnątrz. W tym momencie spadający sufit wyrzucił go na podwórko. Dorobek kilkuletniej pracy poszedł z dymem.\nZabudowania się spaliły, ale wszyscy zostali cali i zdrowi. Nieszczęście spotkało nie tylko rodzinę Romanowiczów. Ogień przenosił się z zabudowania na zabudowanie. Zaraz obok paliła się zagroda Kaczanów, następnie Wiczuków. Dziwnym trafem ogień przeleciał ponad zabudowaniami Makarewicza i zapalił dom Jaszczuków. Ogień niósł się aż do zabudowań Banaszczuka. Dalej była większa przestrzeń pomiędzy domami. W międzyczasie zdążyła przyjechać furmanką Ochotnicza Straż Pożarna z Wisznic. Nie wiele mieli do roboty, bo ogień zdążył już strawić wszystkie gospodarstwa. Bonifacy z Wiktorią odnaleźli swoje dzieci. Marian, Janek i Stasiek stali opodal z innymi gapiami. Genia z małą Jadzią uciekły za drogę i schowały się w stogu.\nInwentarz żywy ocalał niemal w całości. Jeden z mieszkańców wsi szedł do kościoła nieco spóźniony. Gdy zobaczył pożar ostrzegł dzieci by wyszły z domu, następnie otworzył oborę by wypuścić krowy. Miał kłopot z wyprowadzeniem konia, który przestraszył się ognia i nie chciał opuścić stajni, natomiast świnie w żaden sposób nie chciały wyjść z chlewa i spaliły się. Rodzina i sąsiedzi, którzy nie ucierpieli w powodu pożaru udzielili pierwszej pomocy poszkodowanym. Nikt z pogorzelców nie był ubezpieczony w "fajerkasie", gdyż budynki nie były jeszcze wykończone, natomiast wysokie odszkodowanie dostał Żyd kowal. Miał ubezpieczoną swoją lepiankę na wysoką sumę. Prawda była taka. Żyd chciał się z Dubicy wyprowadzić, ale domu nikt nie chciał kupić. Kuźnię i lepiankę ubezpieczył na wysoką sumę. W niedzielę rano cały dobytek wyniósł i dom podpalił. Wybrał taki moment, gdy wszyscy byli w kościele. Po kilku miesiącach, gdy spotkał Bonifacego przyznał się do podpalenia swego domu. Nie miał złych zamiarów i nie sądził, że ogień się rozszerzy, bo nie było wiatru. Przepraszał za ten czyn, ale faktów nie da się odwrócić. Brat Bonifacego, ksiądz Jan dowiedziawszy się o nieszczęściu przysłał 800 złotych. Za te pieniądze Rodzice kupili dużą na dwie pary wrót stodołę. W tej stodole, trzy miesiące po pożarze 17 sierpnia 1934 roku przyszedł na świat ostatni syn Bonifacego i Wiktorii. Mamusia dała mu na imię Jacek. Ksiądz Stryj, który przyjechał z Warszawy by ochrzcić malucha proponował dać imię August. Prymasem Polski w tym czasie był kardynał August Hlond - salezjanin i dobry znajomy księdza Jana. Rodzice się zgodzili, ale gdy Tatuś zgłaszał w kancelarii parafialnej, organista spisujący akt zajrzał do Litanii i tam było wezwanie "Święty Augustynie - módl się za nami", więc w księdze chrztów napisał: " Na chrzcie św. dano dziecku na imię Augustyn, Jacek". Małe dziecko musi mieć imię zdrobniałe, dlatego w domu nazywano go "Gucio". Babcia Anna, która małego wnuczka bardzo lubiła wołała na niego Gusiu. W szkole podstawowej był zapisany jako Gustaw. Gdy już Gucio podrósł, takie zdrobniałe imię nie pasowało, dlatego wrócono do imienia wybranego przez Mamusię - Jacek. I tak jest do dnia dzisiejszego, gdy August, Augustyn, Gucio, Gustaw i Jacek w jednej osobie skończył 70 lat.\nPożar nie zniszczył wszystkiego. Rodzina Bonifacego wyszła z nieszczęścia cała i zdrowa. Większość inwentarza żywego została ocalona. Na polu dojrzewało zboże a w ogrodzie warzywa. Pomoc rodziny i sąsiadów, którzy nie ucierpieli w pożarze, wlała w serce otuchę i pomogła w dalszym działaniu.\nJuż za kilka tygodni na pogorzelisku stanęła nowa stodoła. W sąsiedniej wiosce ktoś sprzedawał stodołę. Bonifacy pojechał obejrzeć i dał zadatek. Sąsiedzi pomogli przewieźć i postawić. Było gdzie umieścić konia i krowy. W spichlerzu, który był częścią stodoły, wycięto otwór na okno i do czasu zbudowania domu mieszkalnego urządzono w nim pokój mieszkalny. Nie trzeba było tułać się po obcych. Rodzina miała prowizoryczny dach nad głową. Okres letni łatwiej było przeżyć w tych warunkach. Posiłki gotowano ma podwórzu. Większość dnia spędzano przy pracach na polu i w ogrodzie. Starsze dzieci – Marian, Genia i Janek chodziły do szkoły podstawowej w Wisznicach. Staśkiem, Jadzią i małym Guciem opiekowała się Mamusia. Nie zwalniało ją to od codziennych prac domowych takich jak gotowanie pokarmów, pranie bielizny, uprawianie ogródka, karmienie świń i dojenie krów. Dzisiaj trudno sobie wyobrazić jak Mamusia radziła z tymi obowiązkami nie mając normalnego domu.\nGdy nastała zima wszystkie prace trzeba było przenieść do małego pomieszczenia. W dzień zaduch i para, w nocy przez cienkie ściany wdzierało się zimno. Na środku pomieszczenia stał żelazny piecyk, w którym bez przerwy utrzymywano ogień. Pewnej nocy, gdy na dworze był siarczysty mróz z piecyka ulatniał się czad. W porę spostrzegł to Tatuś i obudził całą rodzinę. Starsze dzieci musiały natychmiast opuścić pomieszczenie i wejść do stodoły. Mamusia chwyciła niemowlaka i w tym momencie stwierdziła, że on nie oddycha. Wyniosła go do stodoły i biegała w tą stronę i z powrotem. Tatuś, który w wojsku przeszedł szkolenie sanitarne, zastosował sztuczne oddychanie. Niemowlę powoli zaczęło dawać oznaki życia. Od tego czasu baczniej pilnowano piecyka.\nBonifacy, zaraz po pożarze myślał o budowie nowego, dużego domu. W tych okolicach domy budowano drewniane. Podlasie – jak sama nazwa wskazuje - jest bogate w lasy. Każdy z gospodarzy posiadał kilka hektarów lasu, dlatego materiał budowlany miał za darmo. We wsi byli cieśle i stolarze, którzy umieli budować domy. Pozostała tylko kwestia czasu. Zima była dobrym okresem na ścięcie i zwózkę drewna budowlanego. Wczesną wiosną tracze rozpoczęli ciąć bale. Okorowany kloc sosnowy wkładano na dwu metrowej wysokości kobyłki. Jeden z traczy wchodził na kloc, a drugi stawał pod klocem i długą metalową piłą cięli kloc na bale. Tak przygotowane bale cieśla obrabiał i stawiał z nich ściany domu. Stolarz przygotowywał drzwi i okna, które potem były szklone przez szklarza. Zdun budował piece, murarz stawiał komin a dekarz kładł dachówkę na dachu.\nZbudowanie domu zajęło kilka miesięcy, ale gdy w październiku 1935 roku wprowadzano się do nowego mieszkania był to dom najładniejszy nie tylko we wsi, ale i w całej okolicy. Dom był częściowo podpiwniczony. Stał na mocnych fundamentach i cementowej podmurówce. Miał szerokie drzwi od podwórka i drugie drzwi od szosy. Okna były duże i miały czerwone okiennice, a na dachu zamiast strzechy błyszczała cementowa dachówka.\nOd podwórza wchodziło się do obszernej sieni, z niej po prawej stronie znajdowała się komora zwana spiżarnią. Tu stały skrzynie na mąkę żytnią i pszenną, przetwory owocowe i dzieża do pieczenia chleba. Wisiały zimowe ubrania i były inne zapasowe rzeczy potrzebne w domu. Z sieni wiodły drewniane schody na strych, potocznie zwany „góra,” i on był wykorzystywany jako magazyn i skład rzeczy rzadko używanych. Przy schodach znajdował się właz do piwnicy, w której magazynowano kartofle. Z lewej strony szerokie drzwi wiodły do kuchni. Kuchnia była przestronna, z paleniskiem na cztery fajerki do gotowania potraw. Przy palenisku umieszczono „duchówkę” do pieczenia ciast i podgrzewania pokarmów. W głębi za fajerkami był piec do pieczenia chleba. Nad wszystkim wisiał duży okap do odprowadzania pary z gotujących się potraw. W rogu przy drzwiach na taborecie stało wiadro z czystą zimną wodą. Wodę czerpano z głębokiej na 12 cembrowin studni, wykopanej nieopodal domu. Nad studnią był umieszczony kołowrót z długim łańcuchem. Do tego łańcucha przymocowano ocynkowane wiadro i nim czerpano wodę. Wodę źródlaną, czystą i zdrową, można było pić bez przegotowania.\nW domu nie było jeszcze żadnych mebli, gdy postanowiono wyprowadzić się ze spichlerza. Na pierwszą noc Tatuś przyniósł kilka snopów słomy i rozpostarł w kuchni na podłodze. Mamusia przykryła słomę zgrzebnymi prześcieradłami i to było pierwsze posłanie. Na tym posłaniu położyła się cała rodzina. Wszyscy byli szczęśliwi i zadowoleni, trudno było zasnąć. Noc była cicha, spokojna i ciepła. Księżyc w pełni przez szerokie okna oświetlał kuchnię. Dla mnie najmłodszego przeżycie musiało być wielkie, bo tę noc pamiętam do dnia dzisiejszego. Mamusia często opowiadała, że długo nie mogłem zasnąć i raczkowałem po śpiących.\nJeszcze przed oddaniem domu do użytku, na święto Wniebowzięcia NMP, Mamusia poszła pieszo do Częstochowy, by podziękować Bogu za łaskę życia i prosić Matkę Najświętszą o dalszą opiekę. Z tej pielgrzymki przyniosła nową figurkę Niepokalanej, którą postawiła w pokoju a latem przystrajała kwiatami. Przed tą figurką odmawialiśmy wspólnie pacierz wieczorny.\nKuchnia była pokojem dziennym, w którym koncentrowało się życie codzienne. Mamusia stała przy piecu kuchennym i gotowała. Dania były proste, ale smaczne. Każdy dostał talerz zupy z wkładką mięsa, a na środku stołu stawiała miskę z kraszonymi ziemniakami. Mamusia często gotowała kapustę, ale sama jej nie jadła i nawet nie spróbowała. Żeby sprawdzić czy jest dość słona prosiła o „posmakowanie” kogoś z domowników. Babcia Anna siedziała na składanym krzesełku i dokładała drewna na ogień.\nZ kuchni wchodziło się do obszernego pokoju. Tuż za drzwiami przy ściance z białych kafli stało łóżko babci Anny. Przy łóżku na krześle leżały książki do nabożeństwa, różaniec i medaliki. Wśród nich najważniejszym był medalik świętego Benedykta. Gdy ktoś zachorował, Babcia zanurzała medalik w szklance z czystą wodą, chwilę się modliła i wodę dawała do picia. Po tę wodę przychodzili sąsiedzi i nawet ludzie z innych wsi. W tym pokoju było bardzo czysto. Na ścianach pomalowanych na biało wisiały obrazy świętych. W oknach były firanki. Podłoga pomalowana czerwoną olejną farbą, kilka razy do roku była pastowana. Szerokimi, podwójnymi drzwiami przechodziło się do „trzeciego” pokoju. Z tego pokoju było wyjście na ogródek kwiatowy przed domem. W tym pokoju, gdy ktoś z gości zatrzymywał się na noc kładziono go do spania. Jak przyjeżdżał w odwiedziny ksiądz Stryj – brat Bonifacego i syn Anny – ten pokój oddawano do jego dyspozycji.\nKsiądz Stryj jeszcze jako 13-to letni chłopiec został wysłany na naukę do Włoch. Zaopiekowali się nim Księża ze Zgromadzenia Jana Bosko - „Salezjanie”. W Iwrei ukończył Gimnazjum i wstąpił do Zgromadzenia Księży Salezjanów. Na Uniwersytecie w Mediolanie studiował teologię i romanistykę. W katedrze Mediolańskiej otrzymał święcenia kapłańskie. W marcu 1921 roku wrócił do Polski i pracował na wielu odpowiedzialnych stanowiskach. Co roku podczas wakacji odwiedzał swoją matkę i brata w Dubicy. Jego przyjazd był wielkim wydarzeniem oczekiwanym przez domowników. Stryjaszek jak go nazywaliśmy przywoził dla wszystkich prezenty, a dla dzieci dużo słodyczy.\nLatem 1936 roku nowy dom Bonifacego był ukończony i umeblowany. Na odpust Przemienienia Pańskiego w parafii Wisznickiej zaproszono krewnych z Przegalin, Romaszek, Polubicz, Wisznic, Rowin i Dubicy. Z Warszawy przyjechał ksiądz Jan Romanowicz. Proboszcz parafii Wisznickiej - kanonik Bronisław Turski celebrację sumy i głoszenie kazania powierzył księdzu „doktorkowi” – jak nazywał księdza Jana. W pierwszej ławce siedziała Anna i wpatrywała się w swego syna, który był najważniejszą osobą w tym zgromadzeniu. Po mszy św. Bonifacy zaprosił krewnych na przyjęcie do swego nowego domu. Z tego dnia została zachowana pamiątka w postaci wspólnej fotografii.\nKoniec lata 1939 roku był upalny. Z lampowego radia firmy Telefunken, które ojciec niedawno kupił, płynęły melodie patriotyczne i apele o czujność przed wrogiem. „Nie oddamy ani piędzi ziemi, nie oddamy nawet guzika” – brzmiały oświadczenia polityków. Pod koniec sierpnia nastąpiła mobilizacja mężczyzn, którzy nie ukończyli 40-go roku życia. Bonifacego mobilizacja nie obowiązywała, ale musiał do jednostki wojskowej oddać swego konia „łysą”. Trzeba było odstawić go do punktu mobilizacyjnego taboru pod Chełmem. Punkt mobilizacyjny przyjął konia wraz z furmanką. Tatuś wrócił do domu zmartwiony. Bez konia nie było środka transportu i nie można było pracować w polu. W połowie września Tatuś znalazł innego konia, który zbiegł z taboru i pasł się na łące.\nWielu sąsiadów dostało karty powołania do wojska. W rodzinach były pożegnania i płacz. Sąsiedzi przychodzili do nas by usłyszeć z radia wiadomości o wojnie. Kobiety kupowały sól i naftę do lamp. Elektryczności jeszcze na wsi nie było.\nPierwszego września rano usłyszeliśmy komunikat, że wojska niemieckie napadły na Polskę. Naczelny Wódz Rydz-Śmigły zagrzewał do walki do obrony Ojczyzny. Wojska niemieckie szybko posuwały się w głąb kraju napotykając niewielki opór. Walki toczyły się nad Bzurą, pod Mokrem i Kockiem. Wiele ludzi uciekało przed Niemcami na wschód. Na drogach panował chaos. Rząd przez południową granicę uciekał do Rumunii.\nWojna toczyła się gdzieś daleko, ale nad Dubicą przelatywały niemieckie samoloty bombardujące lotnisko w Białej Podlaskiej. Zmobilizowano na wojnę policję i posterunek w Wisznicach stał pusty. Wiadomości z radia i suplikacje śpiewane w kościołach mówiły o tragedii, jaka spotkała nasz kraj, naszą Ojczyznę – Polskę.\n25 września wczesnym rankiem na podwórko wszedł oddział żołnierzy sowieckich. Ubrani byli w jasno zielone mundury. Szerokie bluzy wypuszczone na spodnie, przepasane były pasem rzemiennym, wysokie buty i na głowach furażerki z czerwoną gwiazdą. Byli uzbrojeni w długie karabiny z bagnetami. Zatrzymali się przy studni, pili wodę a niektórzy myli się wycierając twarz i ręce w bluzy. Przebywali w naszym domu jeden dzień, żywiąc się tym, co otrzymali od naszych Rodziców. Potem poszli w stronę Wisznic. Tymczasem w Wisznicach Żydzi utworzyli policję i chwytali powracających z wojny do domów polskich żołnierzy.\nW pierwszych dniach października na nasz teren wkroczyły oddziały niemieckie. Niemcy zajęli szkołę podstawową w Wisznicach i zaczęli dyktować swoje prawa. Należało zdać broń, samochody, motocykle i radia. Kto nie podporządkował się rozkazom mógł być rozstrzelany. Tatuś z bratem zapakowali radio do pudła i zakopali nieopodal domu. Wyznaczono obowiązkowe dostawy żywności dla wojska. Niemcy zajęli lepsze mieszkania, a ludność polską wyrzucali na ulicę. Bardziej niż Polaków represjonowali Żydów. W każdym mieście stworzyli dla nich getta. Szkoła, do której zacząłem uczęszczać, mieściła się w drewnianym domu pożydowskim tuż obok getta. Gdy wybiegaliśmy na przerwę, dzieci żydowskie zza płotu prosiły o chleb. Dawaliśmy im swoje kanapki, ale pilnujący getta żydowscy policjanci zabraniali i przeganiali od płotu. Po dwóch latach zlikwidowano getto. Kobiety, starców i dzieci „pędzono” do obozu koncentracyjnego w Treblince. Kto nie dał rady iść, został zabity na miejscu lub w czasie marszu. Taką egzekucje podczas przemarszu Żydów widziałem z okna naszego domu. Starsza Żydówka zostawała z tyłu kolumny. Podszedł do niej konwojujący żołnierz niemiecki, coś ją spytał, następnie cofnął się dwa metry do tyłu i strzałem w głowę zabił ją. Ciało pochowano w rowie przy drodze. Młodych Żydów Niemcy rozstrzelali na łące przy rzece. Dopiero po zakończeniu wojny zrobiono ekshumację zabitych i przeniesiono na cmentarz żydowski.\nZ początkiem roku 1941 nasiliły się represje okupanta na ludność polską. Hitler przygotowywał się do wojny z Rosją, dlatego od chłopów zabierano zboże, mięso i nabiał. Wyznaczono szarwarki by przygotować drogi, lotniska polowe i inne umocnienia wojenne. Młodzież od lat 16 zabierano na przymusowe roboty do Niemiec, tam za darmo musieli pracować w gospodarstwach rolnych.\nJeszcze trudniejsze warunki życiowe miała ludność miejska. Żywność była na kartki i to w małych ilościach. Ksiądz Jan Romanowicz w tym czasie był dyrektorem sierocińca w Warszawie przy ulicy Litewskiej. Tatuś znał warunki życia mieszkańców Warszawy i postanowił pomóc swemu bratu. Potajemnie zabił utuczoną świnię a rąbankę zapakował do waliz, by bezpiecznie przewieźć do Warszawy. W tę podróż zabrał ze sobą mnie, wtedy ośmioletniego chłopca. Pod wieczór wyruszyliśmy furmanką do stacji kolejowej w Białej Podlaskiej. Jeszcze w porze nocnej wsiedliśmy do pociągu osobowego. Tatuś znalazł dla mnie miejsce siedzące, na półce umieścił dwie ciężkie walizki i przykazał mi bym się do nich nie przyznawał, gdy ktoś będzie o nie pytał. Powiedział mi „nie bój się, ja zaraz wrócę” i odszedł do innego przedziału. Pierwszy raz jechałem pociągiem, więc wszystko mnie ciekawiło. Po pewnym czasie usnąłem i obudziłem się dopiero, gdy świtało. Dojeżdżaliśmy do Warszawy. Tatuś stał przy mnie. Zdjął szybko walizki i kazał iść za sobą. Przed Dworcem Wileńskim, na którym zatrzymał się pociąg, wsiedliśmy do konnej dorożki i szybko pojechaliśmy do sierocińca. Ksiądz Stryj był uradowany, ale i przestraszony. Cieszył się z tego, że będzie miał żywność dla sierot, ale gdyby Niemcy zrobili kontrole, Bonifacego czekała śmierć. Z tej podróży pamiętam Stary Rynek w Warszawie i żelazną studnię, z której pompowałem wodę. Katedrę Świętego Jana, gdzie wśród kwiatów stała trumna a na niej kielich z mszałem i mitrą. Stryj oznajmił mi, że zmarł biskup warszawski i wkrótce będzie jego pogrzeb. Pamiętam modlitwy wieczorne chłopców na długim słabo oświetlonym korytarzu sierocińca. W domu, modlitwy odmawialiśmy na klęczkach i były dłuższe, tutaj stało się w szeregu i na głos odmawiało krótki pacierz. Pamiętam, że Tatuś kupił mi czarne, ciepłe ubranie, jakiego nie miał żaden z moich wiejskich kolegów.\nW czasie okupacji niemieckiej wszyscy mieszkaliśmy razem w Dubicy. Wojna przeszkodziła Marianowi kontynuować naukę w Salezjańskim Gimnazjum w Jaciążku. Pomagał on ojcu w gospodarstwie, chodził na roboty obowiązkowe wyznaczane przez okupanta. Zakładano wtedy linie telefoniczne pomiędzy Włodawą a Białą Podlaską. W wolnych chwilach pisał „Pamiętnik z Wojny”. Genia pomagała mamusi w pracach domowych. Przędła wełnę, robiła na krosnach i chodziła na „wieczorki” do koleżanek. Janek czytał książki, uczył się i jako ministrant chodził do kościoła. Stasiek, Jadzia i Gucio chodzili do szkoły podstawowej w Wisznicach.\nUroczyście obchodzone były wszystkie święta kościelne. Na odpust parafialny, który przypadał szóstego sierpnia w dniu Przemienienia Pańskiego Rodzice zapraszali krewnych z Romaszek – siostrę Bonifacego i z Przegalin - mamę Magdalenę i siostry Wiktorii. W wigilię Bożego Narodzenia stroiliśmy choinkę. Tatuś wycinał na Horycach /piaszczyste wzgórza za rzeką Zielawą/ młodą sosenkę. Przynosił do domu i obsadzał w stojaku. Genia z Jadzią kleiły z kolorowego papieru łańcuchy. Poza tym wieszano bombki, cukierki i papierowe lalki. Na obrzeżach gałęzi doczepiano małe świeczki. Przy choince każdego wieczoru śpiewaliśmy kolędy i pastorałki. Na Boże Narodzenia Mamusia piekła pyszne pączki. Takich smacznych pączków później nigdy i nigdzie nie jadłem.\nZ okresu okupacji pamiętamy wszyscy nocne dywanowe naloty samolotów niemieckich na Związek Radziecki. W dzień strach przed Gestapo a w nocy przed bandami rabusiów, którzy często podszywali się pod partyzantów.\nAż przyszedł lipiec roku 1944. Dowiadywaliśmy się z potajemnie słuchanego radia o klęsce Niemców pod Stalingradem i Leningradem. O tym, że wojska radzieckie razem z polskimi stoją na Bugu. Dochodził do nas huk wystrzałów armatnich. Widzieliśmy nocą łuny na wschodzie i uciekające wojsko niemieckie. Tatuś z Marianem i Jankiem wykopali w ogrodzie schron. Przykryli z wierzchu balami i ziemią. Do tego schronu schodziliśmy na noc. Pewnego ranka zamiast wojsk niemieckich Tatuś zobaczył dwóch żołnierzy radzieckich jak szli z „pepeszami” w ręku. Widząc Tatusia jeden z nich spytał: „Germańców niet? – Niet - odparł Tatuś. – „Eta charaszo” – widząc Mamusię, która w obawie o męża znalazła się obok, poprosił o jedzenie. – „ Chadziajka, chleb i mołoko imiejesz? – Mamusia szybko wróciła do schronu po chleb, a potem wydoiwszy krowę poczęstowała mlekiem. W tym czasie ze stodoły sąsiada wyskoczył zaspany Niemiec. Zobaczył Rosjan i zaczął, bez karabinu i czapki, uciekać w stronę lasu. Rosjanie widząc go nie zareagowali. „Tak my razwiedka. My nie strilajum, i do nas nie strilajut,” powiedział jeden z nich. Od południa zwarte oddziały wojska radzieckiego szły szosą w kierunku Białej Podlaskiej.\nSkończył się pięcioletni okres okupacji niemieckiej i zaczął pięćdziesięcioletni okres okupacji radzieckiej.\nKilka dni zajęło wojskom radzieckim przejście od Bugu do Warszawy. Samej Warszawy zdobywać nie chcieli, ponieważ tam pierwszego sierpnia 1944 roku wybuchło powstanie. Ludność Warszawy sama chciała oswobodzić swoją stolicę. Liczono na pomoc Rosjan, ale te posunięcia Polaków nie podobały się Stalinowi. Pozwolił Niemcom na zdławienie powstania, wypędzenie całej ludności i zniszczenie miasta. Zginęło ponad 300 tysięcy mieszkańców w tym cała warszawska młodzież, która chwyciła za broń. W kwietniu 1945 roku wojska radzieckie podeszły pod Berlin. Od strony Francji i Belgii nacierały wojska Amerykańskie i Brytyjskie. 8-go maja 1945 roku w zdobytym Berlinie podpisano kapitulację Niemiec i nastał kres drugiej wojny światowej.\nWraz z powracającym z Niemiec wojskiem radzieckim wieziono łupy zdobyte na wojnie. Kolumny samochodów wiozły całe fabryki. Na noc zatrzymywali się w naszym domu. Żołnierze radzieccy za wódkę sprzedawali ubrania, tekstylia i skóry, które wieźli jako swoją zdobycz. Któregoś dnia Tatuś kupił od żołnierzy ciepła czapkę wojskową. Następnego dnia idąc do szkoły włożyłem tę czapkę. Poranek był mroźny, więc opuściłem nauszniki i zawiązałem pod szyją. Tuż przed szkołą zainteresowało się moją czapką dwóch młodych, ubranych w czarne skórzane płaszcze panów. Nie odpowiedziałem na ich zapytanie, tylko pobiegłem do szkoły. Podczas pierwszej lekcji przyszli ci panowie do klasy wraz z kierownikiem szkoły. Kazali dzieciom wyłożyć czapki na ławkę. Przypuszczałem, że chodzi o moją czapkę i na ławkę wyłożyłem szalik. Sprawdzający tajniak /była to tajna policja Urzędu Bezpieczeństwa/ zajrzał pod moją ławkę i wyciągnął ukrytą tam czapkę. Coś krzyczał, uderzył mnie mocno w policzek a czapkę zabrał. Takie było moje pierwsze spotkanie z nową komunistyczną władzą.\nNAUKA U SALEZJANÓW\nW lipcu 1947 roku przyjechał do nas w odwiedziny ksiądz Stryjek. Rozmawiał z Rodzicami na mój temat, oglądał moje świadectwo z szóstej klasy, potem zeszyty szkolne i zaczął mnie egzaminować. Egzamin, według mojej oceny wypadł niekorzystnie. Nie byłem z tego zadowolony i pierwszy raz czułem niechęć do Stryja. Po wyjeździe Stryja już zapomniałem o tej sprawie, gdy pewnego dnia przyszedł urzędowy list z Gimnazjum Salezjańskiego w Lądzie nad Wartą. Dyrektor Gimnazjum donosi, że zostałem przyjęty do pierwszej klasy i mam się stawić pierwszego września. Będę mieszkał w internacie i dlatego jest dołączony spis rzeczy, które mam ze sobą zabrać. Miesięczna opłata za naukę i mieszkanie będzie wynosiła 3 tysiące złotych. Byłem z tego bardzo niezadowolony. Uczyć się nie chciałem. W domu przy Rodzicach było mi dobrze. Marian z Jankiem byli u Salezjanów w nowicjacie w Czerwińsku nad Wisłą. Jadzia wyjechała do Gimnazjum prowadzonego przez Siostry Zakonne w Białymstoku, Stasiek uczył się w szkole Zawodowej w Radzeniu. Jesienią 1946 roku zmarła nasza babcia Anna. W domu z rodzeństwa zostałem tyko ja i Genia. Mamusia gotowała dobre jedzenie, Genia pomagała w nauce a poza nauką miałem obowiązek pasienie krów. Chętnie to robiłem, bo praca była lekka i mogłem się bawić razem z kolegami. Przyjaźniłem się wtedy z Jankiem Wiczukiem i Gutką Osypiukówną, z którymi chodziłem do tej samej klasy. Miałem zamiar skończyć szkołę podstawową /jeszcze mi brakowało siódmej klasy/ i zostać z Rodzicami na gospodarstwie.\n29 sierpnia z walizką i torbą jechałem pociągiem do Lądu nad Wartą. Byłem za mały bym mógł sam jechać, dlatego Rodzice wysłali mnie pod opieką starszego brata Staśka. Wyjechaliśmy z domu wieczorem. Wczesnym rankiem byliśmy w Warszawie na dworcu Wileńskim. Stąd samochodem ciężarowym, przystosowanym do przewozu ludzi przejechaliśmy na Dworzec Główny. Jechaliśmy ulicami jakby wąwozem, wśród rozwalonych domów. Myślałem sobie – tego gruzu nikt do końca świata nie usunie i nie powstaną tu nowe domy. W południe wysiedliśmy na przystanku kolejowym w Słupcy. Dziesięć kilometrów dzielące Słupcę od Lądu przeszliśmy piechotą, w tym czasie nie było tu żadnej komunikacji. Stasiek przekazał mnie jakiemuś księdzu, podał mi rękę i szybko wracał do pociągu.\nW Lądzie zrobił na mnie wielkie wrażenie stary klasztor po cysterski. Mury na półtora metra grube, długie i szerokie korytarze, pełne olbrzymich obrazów na ścianach. Ksiądz sprawdził moje nazwisko na liście i polecił starszemu chłopcu by zaprowadził mnie do sypialni, tam mam się rozpakować. I tak zacząłem mój dwuletni pobyt w Gimnazjum Salezjańskim w Lądzie.\nPrzez pierwsze tygodnie płakałem. Miałem duże braki w nauce, byłem jedyny po szóstej klasie na 38 kolegów, którzy mieli ukończoną szkołę podstawową. Jedzenie mi nie smakowało i często chodziłem głodny. Chętnie bym uciekł, gdybym miał pieniądze i znał drogę do domu. Z czasem zacząłem o trudnościach zapominać i zapoznawać nowych kolegów. Przyjaźniłem się z starszym od siebie o 10 lat Frankiem Świdrem, który pochodził z pod Łukowa. Po tragicznej śmierci Franka moim kolegą został Jan Bartnik z Jasionówki. Razem z nim siedziałem w ławce szkolnej, razem chodziliśmy na spacery. Wyznaczono nas do pomocy kościelnemu, starszemu koledze Jankowi Styrnie. Gdy przypadł na mnie dyżur, rano musiałem otwierać a wieczorem zamykać kościół. Późnym wieczorem bałem się sam być w olbrzymim, ciemnym kościele, dlatego szybko od wewnątrz zaryglowałem drzwi główne i wygasiwszy światło zamykałem zakrystię. Pewnego wieczoru nie zauważyłem, że Janek Bartnik sprząta w kościele. On natomiast był pewny, że ja dla kawału gaszę światło i zamykam drzwi. Po chwili przekonał się, że go nie zauważyłem i zamknąłem kościół, ale było już za późno. Krzyczał i stukał w drzwi jednak nikt go nie słyszał. Był to listopad, więc po chwili oprócz strachu było mu zimno. Okrył się jakąś kapą i wszedł do dużej skrzyni po świecach. Gdy zamknął za sobą wieko zapadł skobel i już skrzyni otworzyć nie mógł. Rano, gdy otwierałem kościół, usłyszałem jakieś stuki w skrzyni. Najpierw bałem się podejść, po chwili przezwyciężywszy strach otworzyłem skrzynię i uwolniłem dygoczącego z zimna Janka.\nByłem najmłodszym z pośród wszystkich wychowanków. Wielu z kolegów w czasie wojny brało czynny udział w partyzantce lub służyło w Armii Krajowej. Tutaj schronili się przed szykanami Urzędu Bezpieczeństwa.\nDzień powszedni był wypełniony nauką, zabawą i różnymi pracami. Pobudka o godzinie szóstej rano, potem półgodzinna toaleta. Umywalnie były duże, ale dużo też było wychowanków i trzeba było czekać w kolejce by się umyć w zimnej wodzie. Po umyciu się i ubraniu szło się do kościoła na modlitwy poranne. Po modlitwach i mszy św. było śniadanie. W jadalni każdy miał wyznaczone swoje miejsce a dyżurni roznosili chleb, margarynę, smalec, marmoladę a czasem po kawałku kiełbasy. Do tego podawano gorącą kawę zbożową z mlekiem. Po śniadaniu był czas na prace porządkowe. Wychowankowie mieli wyznaczone prace takie jak: zamiatanie sypialni, korytarzy, mycie umywalni i ubikacji, porządek na boiskach, dyżury w jadalni lub sprzątanie pokoi profesorów.\nO godzinie 8-ej zaczynała się nauka, codziennie było sześć godzin lekcyjnych. Nowym przedmiotem był język łaciński z księdzem Wojciechem Krzyżanowskim, zwanym przez nas „Magistrunio” i język francuski z rodowitym Francuzem księdzem Gabisiem. Zostałem zakwalifikowany do chóru, który prowadził młody ksiądz Leon Walaszek. Przy gimnazjum była sala teatralna. Opiekował się nią ksiądz Tytus Robakowski. Kilka razy do roku wychowankowie wystawiali sztuki teatralne dla okolicznej ludności. We wszystkich przedstawieniach brałem czynny udział. Muzykalni wychowankowie grali w szkolnej orkiestrze dętej.\nO godzinie 13 zbieraliśmy się w jadalni na obiad. W czasie obiadu było milczenie, tylko lektor czytał książkę. Dobierano ciekawe książki, więc wszyscy chętnie słuchali. Po obiedzie podczas rekreacji obowiązkowo musieliśmy grać w piłkę nożną i ręczną lub bawić się w inne gry ruchowe. Dwa razy w tygodniu, w środę i niedzielę chodziliśmy na długie spacery nad Wartę, lub w kierunku Lądka czy Ciążenia.\nO 15-ej było pierwsze godzinne „studium”, czas na naukę indywidualną. W tym czasie trzeba było odrabiać zadana domowe. Po nim następowała piętnastominutowa przerwa i drugie „studium”. O 18-ej kolacja, po niej pół godzinna rekreacja. Ostatnie, trzecie „studium”, było poświęcone na próby chóru, orkiestr, zespołów teatralnych lub na indywidualne czytanie książek. O godzinie 21-ej szliśmy do kościoła na krótkie modlitwy wieczorne, potem była toaleta i spoczynek. O 22-ej Leon Rinkun, starszy nasz kolega, który opiekował się klasztorną elektrownią wyłączał generator i wtedy następowała głucha cisza nocna.\nPorządku pilnowało kilku kleryków, którzy cały czas byli wśród wychowanków. Jednym z nich był kleryk Jan Odyniec ze szlacheckiego rodu litewskiego, przepojony modlitwą i ascezą. Często widziano go jak leżał „krzyżem” w kościele na gołej posadzce. W drugim roku mego pobytu w Lądzie asystentem był mój brat Janek. Pomagał mi duchowo i materialnie. Czasem przynosił mi trochę wędlin czy ciasta ze stołu przełożonych. Janek rozdzielał wychowankom dary z UNRA /amerykańskiej pomocy dla krajów dotkniętych wojną/ i w pierwszej kolejności dawał mi ubrania czy buty. Od dyrektora zakładu dostałem zniżkę za pobyt z trzech tysięcy do półtora tysiąca miesięcznie. Była to duża ulga dla moich Rodziców, gdyż gospodarstwo z powodu braku rąk do pracy i wysokich dostaw obowiązkowych dla państwa podupadło.\nGdy przyjechałem do domu na ferie Bożego Narodzenia dowiedziałem się, że Genia wychodzi za mąż. Jej mężem będzie Jan Rudko z Dębowa. Ślub odbył się w kościele w Wisznicach, potem huczne wesele w naszym domu w Dubicy. Na drugi dzień odwieźliśmy Genię do Dębowa.\nW dniu ukończenia drugiej klasy gimnazjalnej otrzymaliśmy świadectwo tak zwanej Małej Matury. Dyrektor Gimnazjum ksiądz Jan Domino zebrał wychowanków, wręczył papier podaniowy z nadrukiem „Niższe Seminarium Duchowne” i kazał pisać podanie o przyjęcie do nowicjatu. Niektórzy nie chcieli pisać i wyszli z sali. Dyrektor pod ich adresem powiedział kilka ostrych słów, reszta pokornie napisała podania. Pierwszego sierpnia 1949 roku rozpocząłem, jako niespełna 15- letni młodzieniec, nowicjat u Księży Salezjanów.\nGdańsk, sierpień - listopad 2004 rok


Aktualne wezwania i zaproszenia do sprzedaży\nDyspozycję odpowiedzi na wezwanie lub zaproszenie do sprzedaży możesz złożyć elektronicznie lub telefonicznie.\nJeśli posiadasz usługę eMaklera w mBanku wypełnij wniosek, który znajdziesz w eMaklerze -> Odpowiedź na wezwanie/Skup akcji lub zadzwoń pod numer 801 300 800.\nJeśli posiadasz rachunek bezpośrednio w Biurze maklerskim mBanku wypełnij wniosek, który znajdziesz w Serwisie informacyjnym-> Obsługa rachunku-> Wnioski-> Wezwania i zaproszenia do sprzedaży lub zadzwoń pod numer 22 697 49 49, (pon-pt 8:00 - 18:00). Przygotuj numer rachunku inwestycyjnego oraz hasło do dyspozycji telefonicznych.\nJeśli złożysz zapis elektronicznie pobierzemy prowizję jak dla zleceń na akcje składanych przez Internet.\nGOBARTO SA Wezwanie do zapisywania się na sprzedaż akcji\nPrzedmiotem Wezwania jest 3 772 499 akcji zwykłych na okaziciela, zarejestrowanych w Krajowym Depozycie Papierów Wartościowych S.A. oznaczonych kodem ISIN PLDUDA000016.\nZamiarem Wzywającego jest osiągnięcie 100 % ogólnej liczby głosów na WZA spółki.\nWzywającym jest Cedrob S.A.\nPodmiotem nabywającym akcje jest Wzywający.\nPodmiotem pośredniczącym w przeprowadzeniu wezwania jest IPOPEMA Securities S.A.\nAkcje objęte Wezwaniem będą nabywane po cenie 7,25 zł za jedną Akcję\nZapisy na sprzedaż akcji będą przyjmowane od 1 lipca 2022 r. do 29 sierpnia 2022 r.\nPrzewidywany termin rozliczenia transakcji 6 września 2022 r.\nPełna treść Wezwania dostępna jest tutaj\nOświadczenie klienta składającego zapis\nWIKANA SA Zaproszenie do składania ofert sprzedaży akcji\nPrzedmiotem Zaproszenia jest nie więcej niż 265 137 akcji Spółki oznaczonych kodem ISIN PLELPO000016 które na dzień ogłaszania Zaproszenia stanowią nie więcej niż 1,34% kapitału zakładowego Spółki.\nPodmiotem pośredniczącym w przeprowadzeniu Zaproszenia jest Dom Maklerski Banku Ochrony Środowiska S.A.\nCena za jedną akcję wynosi: 4,50 zł\nZapisy na sprzedaż akcji będą przyjmowane od 01 lipca 2022 r. do 11 lipca 2022 r. do godziny 17:00\nPrzewidywany termin nabycia akcji : 15 lipca 2022 roku.\nCNT S.A Oferta zakupu akcji\nPrzedmiotem Oferty jest 600 000 akcji oznaczonych kodem ISIN PLERGPL00014. Akcje będące przedmiotem Oferty stanowią 8,11 % udziału w kapitale zakładowym Spółki.\n• Podmiotem pośredniczącym w przeprowadzeniu Zaproszenia jest Millennium Dom Maklerski S.A.\n• Cena za jedną akcję wynosi: 22,50 zł\nZapisy na sprzedaż akcji będą przyjmowane od 4 lipca 2022 r. do 6 lipca 2022 r.\nPrzewidywany termin nabycia akcji : 11 lipca 2022 roku.\nAPLISENS SA Zaproszenie do składania ofert sprzedaży akcji\nPrzedmiotem Zaproszenia jest nie więcej niż 828 417 Spółki oznaczonych kodem ISIN PLAPLS000016.\nPodmiotem pośredniczącym w przeprowadzeniu Zaproszenia jest Noble Securities S.A.\nCena za jedną akcję wynosi: 14,40 zł\nZapisy na sprzedaż akcji będą przyjmowane od 24 czerwca 2022 r. do 08 lipca 2022 r.\nM.W. TRADE SA Wezwanie do zapisywania się na sprzedaż akcji\nPrzedmiotem Wezwania jest 4 675 akcji zwykłych na okaziciela, zarejestrowanych w Krajowym Depozycie Papierów Wartościowych S.A. oznaczonych kodem ISIN PLMWTRD00013.\nZamiarem Wzywającego jest osiągnięcie 66 % ogólnej liczby głosów na WZA spółki.\nWzywającym jest Beyondream Investments Limited\nPodmiotem pośredniczącym w przeprowadzeniu wezwania jest Noble Securities S.A.\nAkcje objęte Wezwaniem będą nabywane po cenie 5,30 zł za jedną Akcję\nZapisy na sprzedaż akcji będą przyjmowane od 20 czerwca 2022 r. do 4 lipca 2022 r. godzina 16:00 czasu środkowoeuropejskiego\nPrzewidywany termin rozliczenia transakcji 8 lipca 2022 r.\nALUMETAL SA Wezwanie do zapisywania się na sprzedaż akcji\nPrzedmiotem Wezwania jest 15 582 689 akcji zwykłych na okaziciela, zarejestrowanych w Krajowym Depozycie Papierów Wartościowych S.A. oznaczonych kodem ISIN PLALMTL00023.\nWzywającym jest Hydro Aluminium AS\nPodmiotem pośredniczącym w przeprowadzeniu wezwania jest Pekao IB oraz BM Pekao\nAkcje objęte Wezwaniem będą nabywane po cenie 68,40 zł za jedną Akcję\nZapisy na sprzedaż akcji będą przyjmowane od 13 czerwca 2022 r. do 12 lipca 2022 r. godzina 17:00 czasu środkowoeuropejskiego\nPrzewidywany termin rozliczenia transakcji 19 lipca 2022 r.\nINTELIWISE S.A Zaproszenie do składania ofert sprzedaży akcji\nPrzedmiotem Zaproszenia jest 6,858,915 Akcji Spółki oznaczonych kodem ISIN PLITLWS00012. Akcje będące przedmiotem Zaproszenia stanowią 100 % udziału w kapitale zakładowym Spółki oraz 100 % w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu Spółki.\nPodmiotem pośredniczącym w przeprowadzeniu Zaproszenia jest Trigon Dom Maklerski S.A.\nCena za jedną akcję wynosi: 3,99 zł\nZapisy na sprzedaż akcji będą przyjmowane od 30 maja 2022 r. do 6 lipca 2022 r. do godziny 17:00\nDecyzja Efecte Oyj o rozliczeniu transakcji nabycia akcji InteliWise S.A\nUNITED LABEL SA Wezwanie do zapisywania się na sprzedaż akcji\nPrzedmiotem Wezwania jest 275 000 akcji zwykłych na okaziciela, zarejestrowanych w Krajowym Depozycie Papierów Wartościowych S.A. oznaczonych kodem ISIN PLUNTDL00018. Zamiarem Wzywającego jest wycofanie akcji Emitenta z obrotu na NewConnect. W tym celu po zakończeniu Wezwania lub w zależności od okoliczności podczas jego trwania Wzywający planuje doprowadzić do podjęcia na Walnym Zgromadzeniu uchwały o wycofaniu akcji Emitenta z obrotu na ww. rynku notowań, a następnie wystąpić do Komisji Nadzoru Finansowego z wnioskiem o udzielenie stosownego zezwolenia.\nWzywającym jest CI Games S.A.\nPodmiotem nabywającym akcje jest CI Games S.A.\nPodmiotem pośredniczącym w przeprowadzeniu wezwania jest Trigon Dom Maklerski S.A.\nAkcje objęte Wezwaniem będą nabywane po cenie 18,04 zł za jedną Akcję\nZapisy na sprzedaż akcji będą przyjmowane od 08 czerwca 2022 r. do 14 lipca 2022 r.\nPrzewidywany termin rozliczenia transakcji 22 lipca 2022 r.\nZmiana treści wezwania do zapisywania się na sprzedaż akcji spółki UNITED LABEL


II edycja konkursu na najciekawsze zdjęcie z banerkiem KW Bielsko-Biała trwa.\nTutaj będziemy prezentować zgłoszone do konkursu zdjęcia. Uroczyste rozstrzygnięcie oraz wręczenie nagród na corocznym jesiennym podsumowaniu roku.\nZachęcamy do przesyłania swoich propozycji.\n1 Paweł Ząbek\nW dniu 19.01.2016 członkowie naszego klubu postawili swoje stopy na najwyższym szczycie Afryki. Niestety pogoda nie dopisała i przez 6 dni trekkingu, codziennie pomiędzy 15:00 a 17:00 padał deszcz. Pomimo tego wszyscy uczestnicy wyjazdu zgodnie z planem dzielnie pojawili się na szczycie krateru. Więcej szczegółów z wyjazdu będzie prezentowane na podsumowaniu sezonu.\n3 Dominik Studencki Majówkowy wyjazd na Kotecznik z powodu niespodziewanego opadu śniegu zakończył się w słonecznej Chorwacji.\nGłówny cel wyjazdu: wspinanie w słonecznej aurze został zrealizowany.\n4 Kasia i Arek Siwek Na piku Wołowej Turni po udanym wspinaniu.\n5 Kasia i Arek Siwek W grani Żabiego Konia.\n6 Kinga Piskorek W trakcie letniego obozu w Hollental spontanicznie powstał klubowy kobiecy zespół, który zaatakował Kaiserbrunner Turmstein.\nWyjazd Członków KW Bielsko-Biała na Rysy. Wyjazd z Bielska-Białej rozpoczął się o 23.00 w piątek 12 sierpnia. Po dotarciu na Łysą Polanę, o g. 2.20 wyruszyliśmy w kierunku Morskiego Oka. O g. 4.20 w kierunku szczytu Rysów. Przed g. 8.00 na szczycie i godzinny odpoczynek. Później zejście w dół, aby jak najszybciej dostać się do samochodu i zjeść dobry obiad w Zakopanem. Zejście było express :) Zakończyliśmy o 12.00 po 10 godzinach wyprawy. Ekipa bardzo zwarta tak w górę jak i w dół. Jest jedność!\n8 Ania i Przemek Górak\nSkiturowy rest od wyciągów,\nwycieczka na Monte Tonale\nOccidentale (2.694 m n.p.m.).\n9 Tomasz Maciąg\nZdjecie na Jagniecym Szczycie wykonane podczas obozu tatrrzanskiego, dzien drugi.\nPogodynka Paryski przepowiadal w czwartek wieczorem dupowe na piatek, wobec czego uruchomione zostaly izotoniki powodujac, utrudnione wstawanie w piatek rano. Bladym switem, ok 10:00 wybralismy sie przewietrzyc na Jastrzebia (udalo sie zdobyc tylko przelecz z powodu kompletnie mokrej grani koncowej), a pozniej na Jagniecy szlakiem. Chmury przetaczaly sie nieustannie co chwila odkrywajac szczyty Lomnicy, Kiezmarskiego...A w dolinie zlalo tych, co nie zdecydowali sie ruszyc z gore :)\n10 Tomasz Cios Miało być wyjście na Gerlach, ale pogoda nie dopisała w sobotę,\nwięc zrobiliśmy Łomnice w niedziele.\nNa zdjęciu członkowie klubu: od lewej Marek Urbanek, Tomasz Cios,\nIwona Krysta, Rafał Puzoń, Marek Kłapyta, Mirek Cebrat, Ewa\nWojciech Wałczyk Kolejne wyjazd w Alpy - kontynuacja projektu 82x4000. Udało się zdobyć 3 szczyty: Allalinhorn 4027, Weissmies 4017 i Lagginhorn 4010. Na więcej nie pozwoliła pogoda. Skład: Grzesiu Malinowski, Janek Kot i Wojtek Wałczyk. Pozdrawiają zdobywcygor.pl\n12 Andrzej Ficek Zdjęcia wykonane podczas wyjazdu w Alpy Berneńskie, podczas którego poza przejściem słynnej grani Mittellegi, udało się w 4 dni skompletować całą Trylogię Berneńską czyli wejść po kolei na Mönch, Jungfrau i Eiger. Na głównym zdjęciu od lewej: Adam Rozum, Rysiek Cieślak, Andrzej Ficek, Arek Heller.\nTegoroczne wypady w góry:\n10 stycznia 8:22 Kilimandzaro\n12 sierpnia 9:36 Kazbek\n16 sierpnia 9:16 Elbrus\nTomasz Laszczak Beskidy Ultra - Trail - BUT60. Dystans 60 km przewyższenie 3500 m czas 9:24:02 miejsce 52 na 165 startujących trasa Szczyrk - siodło pod Klimczokiem-Magura-Bystra-Kozia Górka-Szyndzielnia-Dębowiec-Cyberniok-Wapienica zapora-Błatnia-Brenna-Stary Groń-Grabowa-Biały Krzyż-Malinów-Malinowska Skała-Małe Skrzyczne-Skrzyczne -Szczyrk. Z ciekawostek na 77 miejscu finiszował Adam Bielecki (KW Kraków) z czasem 9:50:17\nStronę odwiedzano: 3624666 razy


Starania - zostać mamą w 2015 roku :) - 4565 - Fajna Mama\nZgłoś nadużycie #91291 3 lipca 2014, 13:29\njaaa was zostawić na chwilę, to potem trudno to ogarnąć...\nLenka to twoje tkwienie w zawieszeniu i mnie już dobija...\nZgłoś nadużycie #91292 3 lipca 2014, 13:34\nJesteśmy w mieście teściowa chciała jechać na zakupy. Dała na paliwo, to ok. I jeszcze syna chorego zabrała, bo nie miał kto z nim zostać i nam tu wariuje. Ale co tam chciałam dziś kupić test, ale wiem, że jeszcze nie wyjdzie. Więc nie będę kombinować.\nZgłoś nadużycie #91293 3 lipca 2014, 13:38\nkupuj i poczekaj do jutra. mi cień cienia wyszedł 4 dni przed terminem @. może i u Ciebie wyjdzie.\nZgłoś nadużycie #91294 3 lipca 2014, 13:40\nkurcze, albo nie wyjdzie i tez nie będziesz wiedziała... to może jednak poczkaj.\nZgłoś nadużycie #91295 3 lipca 2014, 13:41\nMój gin właśnie na NFZ przyjmuje. Jest bardzo kompetentny i interesuje się swoimi pacjentkami. Niestety niedawno miał bardzo ostre zapalenie płuc i musi być jeszcze na zwolnieniu :/\nKur*a ale mnie mdli Muszę się położyć. Pa :*\nTo masz szczęście, ja to się boję chodzić na NFZ;/ Teraz jak byłam w szpitalu i jak mnie gin przyjął na izbie przyjęć to 1 raz zobaczyłam jak wygląda na NFZ badanie;/ ale może też tak trafiłam, ale jednak wolę zapłacić i wiem,że zadba, takie czasy.\nZgłoś nadużycie #91296 3 lipca 2014, 13:42\nTeściowa często ma z Wami kontakt i jak relacje, lepiej dziś?\nZgłoś nadużycie #91297 3 lipca 2014, 13:44\nzrób jej psikusa i zostaw w mieście niech sobie radzi.\nZgłoś nadużycie #91298 3 lipca 2014, 14:11\na cóż tu dzisiaj takie pustkowie?\nZgłoś nadużycie #91299 3 lipca 2014, 14:22\nja też zaraz znikam na 2 godz. bo jadę na pogrzeb.\nZgłoś nadużycie #91300 3 lipca 2014, 14:26\nno okrutne, to aż nie do pomyślenia\na mnie mama usadziła, kupiła w biedronce przepiśniki i wszystkie uzbierane na karteluszkach przepisy mam poprzepisywać łeeeeh nie chcę mi się...\nnie lubię chodzić na pogrzeby, zawsze potem nie mogę dojść do siebie, nie ważne czy to ktoś daleki czy bliski...\nZgłoś nadużycie #91301 3 lipca 2014, 14:34\nto masz robotę. niestety idę na pogrzeb kolegi w moim wieku.... 28 lat. strasznie przykre\nZgłoś nadużycie #91302 3 lipca 2014, 14:35\nnie moge jakoś w to uwierzyć. taki twardy facet, ale z nowotworem ciężko.\nZgłoś nadużycie #91303 3 lipca 2014, 14:39\no rany, to młody facet! masakra...współczuję... te raki i nowotwory to jakaś plaga ostatnio, nikt nie umiera ze starości tylko na to dziadostwo! ;/\nZgłoś nadużycie #91304 3 lipca 2014, 14:42\nWitam się ponownie miałam mieć dłużej robotę ale szybko się uwinełam i mam czas dla siebie jak na razie. Kupiłam test więc jutro przed wizyta u gina zrobię a num może coś wyjaśni a jak nie to na pewno wizyta wyjaśni.\nZgłoś nadużycie #91305 3 lipca 2014, 14:43\nja też sobie jutro kupię jeszcze test i zrobię jak już mężu wróci, tak dla pewności\nZgłoś nadużycie #91306 3 lipca 2014, 14:43\nJeszcze wchodzę na owu i co widzę, wyznaczyło mi owulkę na 32 dc wtedy co miałam dostać @\nZgłoś nadużycie #91307 3 lipca 2014, 14:45\nja w sumie mogłabym nie robić chyba że wizyta by nic nie wyjaśniła. Poza tym zobaczymy jaka będzie tempka jutro.\nZgłoś nadużycie #91308 3 lipca 2014, 14:48\nZgłoś nadużycie #91309 3 lipca 2014, 14:49\nnie mierzyłaś od początku i poświrowało się\nZgłoś nadużycie #91310 3 lipca 2014, 14:51


Dom Bardów | Bractwo Rivendell\nNapisane przez: Anna "Nanatei" Neblik\nNietrudno odnaleźć miejsce spotkań wszystkich muzyków i śpiewaków pomieszkujących w Imladris – z niewielkiego wzgórza porośniętego brzeziną, gdzie mieści się piękny i wygodny budynek zawierający w sobie wszystko, czego pieśniarzom potrzeba ażeby tworzyć i żyć szczęśliwie, kaskadami niesionymi przez echo po całej dolinie niosą się pieśni…\nCzasem cichsze niż szum liści, czasem grzmiące jak opadająca nagle rzeka. Radosne, pełne smutku, mówiące o nadziei jak i jej braku, towarzyszące Quendim przez wszystkie wieki – tutaj są gromadzone, a skarb ten ciągle pomnażany jest dzięki talentowi tych, którzy bywają w tym miejscu, a które pozostaje pod pieczą tej, w której żyłach obok Noldorskiej płynie przede wszystkim krew Lindarów, największych śpiewaków Ardy.\nW Domu tym, miejsce dla siebie znajdzie każdy, kto z zamiłowaniem śpiewa, gra na instrumencie lub potrafi pisać teksty, muzykę do pieśni związanych ze światem stworzonym przez J.R.R.Tolkiena. Jednym z głównych zadań Domu Bardów jest dbanie o muzyczną oprawę zlotów.\nEfekty naszych wysiłków prezentujemy na bieżąco, każdy z członków powinien wykazać się aktywnością przynajmniej raz w miesiącu.\nJako aktywność pojmowane jest zamieszczenie w odpowiednim temacie np.:\ntekstu pieśni swojego autorstwa;\nwłasnego utworu instrumentalnego;\nmelodii napisanej do danego tekstu;\nczynne uczestnictwo przy muzykowaniu na zlocie;\numiejętne przetłumaczenie istniejącego już tekstu na język: polski, sindarin, quenya; (Przez umiejętne rozumie się tłumaczenie, które można bez większych problemów zaśpiewać do oryginalnej melodii, a jego treść nie utraciła walorów artystycznych ani poprawności językowej. )\nMile widziane: wszelkie ciekawe pomysły i informacje, które wspomóc mogą rozwój Domu jak i rozkwit talentu jego członków.\nMożliwy jest także gościnny udział w pracach Domu (– w wypadku niemożliwości pełnego uczestnictwa z powodu innego niż lenistwo =p).\nPodwoje Domu Bardów stoją od dziś dla wszystkich chętnych otworem!\nNanatei (Zwierzchnik Domu)


Hokeiści zrobili to kolejny raz! Pokonali lidera tabeli, choć do ostatnich minut przegrywali. GKS Katowice z drugą porażką w Gdańsku\nNiesamowity przebieg miało niedzielne spotkanie hokeistów MH Automatyki z liderem tabeli GKS Katowice. Gdańszczanie na początku trzeciej tercji przegrywali już 0:2. Wystarczyło im zaledwie 10 minut, by doprowadzić do remisu, a ostatnie fragmenty meczu to wręcz deklasacja rywala. Ostatecznie podopieczni Marka Ziętary pokonali lidera tabeli 4:2.\nPoczątek roku to niezwykle intensywny czas dla hokeistów MH Automatyki. Po dwóch meczach na południu Polski z Zagłębiem Sosnowiec i Podhalem Nowy Targ gdańszczanie wrócili do domu na mecz z liderem tabeli Tauronem KH GKS Katowice. Podopieczni Marka Ziętary nie są w najlepszych humorach. Z dwóch wspomnianych spotkań do Gdańska przywieźli zaledwie punkt, po porażce w dogrywce z Zagłębiem Sosnowiec. O punkty trudno było także w niedziele, bo lider tabeli przyjechał po komplet punktów. Sęk w tym, że gdańszczanie na własnym lodzie są niezwykle groźnym rywalem. Przekonała się o tym drużyna z Katowic, która w tym roku już raz musiała uznać wyższość gdańszczan. Tuż przed świętami MH Automatyka wygrała u siebie po zaciętym spotkaniu 4:3.\nWYRÓWNANIE ZE WSKAZANIEM NA GKS\nPoczątek niedzielnego spotkania był bardzo wyrównany, choć ze wskazaniem na przyjezdnych, którzy już w pierwszych fragmentach inauguracyjnej tercji sprawdzili dyspozycję Cowleya. Gdańszczanie odgryźli się kilkoma groźnymi strzałami, ale pierwszy do bramki trafił lider tabeli. Po asyście Macieja Urbanowicza, krążek do bramki skierował Marek Strzyżowski.\nDRUGA TERCJA BEZ BRAMEK\nW drugiej tercji pojedynek wyrównał się jeszcze bardziej. Optyczną przewagę mieli gospodarze i to oni częściej znajdowali się przed bramką Kevina Lindskouga. Katowicki bramkarz miał ciężkie dwadzieścia minut. Gdańszczanie w pewnym momencie zdominowali przyjezdnych, a golkiper gości musiał raz za razem ratować swój zespół przed utratą bramki. Bliscy doprowadzenia do remisu byli m.in. Pesta, Marzec i Danieluk, a świetną okazję zmarnował Vitek. Ostatecznie druga tercja zakończyła się bez bramek, ale gospodarze mogli pluć sobie w brodę, bo skuteczność to kolejny raz nie była ich najmocniejsza strona.\nNa początku trzeciej tercji niewykorzystane sytuację się zemściły. Minutę po wznowieniu gry zamieszanie pod bramką Cowleya wykorzystał Urbanowicz, który dał katowiczanom prowadzenie 2:0. MH Automatyka nie poddała się. Chwilę później, w 45. minucie, Josef Vitek trafił do siatki po podaniu Petra Polodny i nadzieję odżyły. Na tam gdańszczanie jednak nie poprzestali.\nKATOWICZANIE NIE WIEDZIELI CO SIĘ DZIEJE\nDzięki ambitnej walce, gospodarze na siedem minut przed zakończeniem meczu doprowadzili do remisu. Świetnie pod bramką rywali zachował się Jan Krasowski. Dostał podanie od Rożkowa i skierował krążek do bramki. W niedziele, w hali Olivia działy się jednak cuda. Kilka sekund po drugiej strzelonej bramce, MH Automatyka już prowadziła. Tym razem Rożkow dostał podanie od Golovina i trafił do katowickiej bramki. To nie był jednak koniec emocji. Katowiczanie ewidentnie opadli z sił, a niesiona dopingiem kibiców MH Automatyka punktowała przyjezdnych raz za razem. Ostateczny cios, na dwie minuty przed zakończeniem meczu zadał Josef Vitek po podaniu kapitana Jana Stebera. Ostatecznie MH Automatyka kolejny raz sprawiła niespodziankę. Po znakomitej trzeciej tercji i czterech strzelonych bramkach wygrali 4:2.


Lokal na wynajem - Szczecin - Centrum - LH1-LW-37725 - 10.00m² - Lex House\n60,00 zł/m2 cena: 600 zł\nOferta najmu pokoju biurowego, znajdujących się na parterze kamienicy przy ul. Piastów ( odcinek Pl. Kościuszki do Pl. Szarych Szeregów).\nPokój o pow. około 10m2\nPokój wyposażony w biurko oraz regał na dokumenty.\nCena za pokój 600zł brutto. ( w cenie prąd ogrzewanie internet korzystanie z części wspólnych)\nSymbol oferty LH1-LW-37725\nOpłaty w czynszu CO, prąd, zużycie energii elektrycznej


Sukienka na co dzień - TINA Never Ever pl\n⁄ Sukienka na co dzień - TINA\nPamiętasz Sukienkę Donatellę? Przedstawiamy Sukienkę TINA, która jest młodszą siostrą Donatelli :) Jest to spokojniejsza wersja pierwowzoru. Wykonana z grubszego lnu, który jest miły w dotyku i będzie się świetnie nosił. Dekolt wykończony został stójką z dziewczęcym marszczeniem i dwoma troczkami, które możesz zawiązać lub puścić luźno. Bufiaste rękawy odszyte są eleganckim mankietem, który udekorowałyśmy trzema ciekawymi guzikami. Z uwagi na to, że sukienka jest oversize zaprojektowałyśmy ją w trzech rozmiarach, mniejszym, średnim i większym:\nObwód kl. piersiowej 108 110 112 114\nDługość rękawa 60 63 64 65\nDługość całkowita przód 96 101 102 103\nDługość całkowita tył 113 116 117 118\nKarolina, 21 września 2020\nPiękna sukienka, niezwykle wygodna! Idealna na różne okazje, materiał sukienki idealny na każdą porę roku, jakość wykonania również na wysokim poziomie.


Zmieniają się zasady szkoleń dla pracowników - Money.pl\nStrona głównaFirmaWiadomościKadry - wiadomościZmieniają się zasady szkoleń dla pracowników\nMiędzy 11 kwietnia a 15 lipca pracodawców obowiązują przepisy przejściowe.\nOd 11 kwietnia 2010 r. nie obowiązuje rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych. Nie zostanie już wydane nowe rozporządzenie regulujące te zagadnienia.\nWarunki podnoszenia kwalifikacji przez pracowników określa od 16 lipca 2010 r. Kodeks pracy.\nJak należy postępować od 11 kwietnia do 15 lipca 2010 r.?\nDo pracowników, którzy rozpoczęli podnoszenie kwalifikacji zawodowych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej stosuje się przepisy regulujące zasady i warunki podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez pracowników obowiązujące przed 11 kwietnia 2010 r. W stosunku do tych osób wciąż stosuje się rozporządzenie z 1993 r. (art. 3 ustawy nowelizującej).\n_ Pracodawca skierował pracownika na studia zaoczne. Pracownik rozpoczął podnoszenie kwalifikacji 22 maja 2010 r. Jego nauka będzie odbywać się już po uchwaleniu nowych przepisów Kodeksu pracy. Pomimo to pracodawcę i pracownika obowiązują przepisy rozporządzenia z 1993 r. _\n_ Nauka rozpoczęła się bowiem przed 16 lipca 2010 r. Wymiar urlopu szkoleniowego w każdym roku studiów przeznaczonego na udział w obowiązkowych zajęciach oraz przygotowanie się i przystąpienie do egzaminów wyniesie dla pracownika 28 dni roboczych. W ostatnim roku studiów pracownikowi będzie przysługiwać dodatkowo 21 dni roboczych urlopu szkoleniowego na przygotowanie pracy magisterskiej (dyplomowej) oraz przygotowanie się i przystąpienie do egzaminu magisterskiego (dyplomowego). _\n_ Wynagrodzenie pracownik otrzyma według zasad obowiązujących przy obliczaniu wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy. I to nawet wtedy, gdy studia pracownik skończy np. w 2013 r. _\nRozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz.U. nr 103, poz. 472), w tekście: rozporządzenie – nie obowiązuje *od 11 kwietnia 2010 r.*


Układamy puzzle... na okrągło!\nJakby wczoraj grubasek w czerwonym płaszczu roznosił prezenty, tymczasem zza rogu widać wąsiska zajączka... Pamiętacie, co Ewka znalazła pod choinką? Między innymi - takie okrągłe puzzle z Djeco, Pory Dnia. I choć 24 elementy to już dla niej prościzna, z chęcią wraca do "tych okijongłych" i długie minuty wpatruje się w detale.\nA są naprawdę smakowite, te detale :) I to nie przypadek. Autorem ilustracji zamienionej w puzzle jest Gven Keraval. I nie wiedziałabym o tym, gdyby nie to, że firma Djeco umieszcza na opakowaniu nazwiska autora projektu. Wbrew pozorom - nie dla wszystkich firm to oczywiste. Że ktoś za grafiką stoi i jest to powód do dumy. Nazwisko znalazłam, wyszukiwarkę odpaliłam... i przepadłam! Bardzo lubię takie ilustracje :) Gven Keraval BLOG, WWW.\nZ puzzlowych pór dnia Ewka najbardziej lubi marzenia senne, czyli stworka, który zamieszkał w części pokazującej noc. Ale jak mawia: - Wszystkie te klocki kocham :) Mawia i rzuca się na nie brzuchem. Taka to już jej tradycja... ;)\nOkrągłe puzzle Djeco - Pory Dnia są dostępne m.in. w sklepie Latawce Dmuchawce KLIK Z tej samej serii są jeszcze Pory Roku, też cudne :)\nPS Najwygodniejsze spodnie ever są, rzecz jasna, ze sklepu Zezuzulli KLIK :) Tak tylko wspominam, bo zamierzam o tych ubrankach napisać w innym poście :))\nBebeandCompany wtorek, 19 marca 2013 13:51:00 CET\npuzzle boskie, spodnie wymiatają :)\nagnieszka wtorek, 19 marca 2013 13:57:00 CET\nMamy pory roku - są superrrrrrrrrr :)\nKasia wtorek, 19 marca 2013 14:14:00 CET\npuzlasy super !podoba mi się ich grafika.\nmy też układamy! ale czas zakupić nowe, bo stare już obcykane na pamięć :)\npozdrawiamy z zamieciowego Gdańska :*\nKatjuszka wtorek, 19 marca 2013 14:19:00 CET\nTakich puzzli jeszcze nie widziałam, a ubraniami od Zezulli i ja ostatnio się zachwycam :)\nKsiążkozaur wtorek, 19 marca 2013 14:21:00 CET\nJakie fantastyczne!! Jeszcze trochę nie nasz etap, ale za jakiś czas na 100% kupię!\nParka Girl wtorek, 19 marca 2013 14:24:00 CET\nPortki u Z. to i ja muszę koniecznie zamówić! :-)\nHally wtorek, 19 marca 2013 14:51:00 CET\nWidziałam te puzzle i się nimi zachwycałam...fantastyczne są:)))) No i okrągłe puzzle nie są tak często spotykane:)))\nMałgosia wtorek, 19 marca 2013 14:54:00 CET\nsuper pomysł na puzzle! Pomyślę dla mojego chrześniaka!\nZEZUZULLA wtorek, 19 marca 2013 15:24:00 CET\nŁoooo:O I takie wielkie te postaci?:O No rewelacyjne!\nMarla wtorek, 19 marca 2013 15:52:00 CET\nzrozumiałe! u nas też pory roku robią furorę wciąż i wciąż...właśnie za sprawą detali!\nAgata wtorek, 19 marca 2013 16:14:00 CET\nŚwietne te okrągłe puzzle. To prezent na Zająca już mamy :D\nneonbubu wtorek, 19 marca 2013 19:54:00 CET\nDjeco to jedna z moich ulubionych marek, szczegolnie gdy Marc Boutavant ilustruje!\nP.S. Te tez sa swietne!\nHiena wtorek, 19 marca 2013 20:09:00 CET\nUwielbiam Djeco. A ta wersja jest niesamowita!\nMamusia wtorek, 19 marca 2013 20:10:00 CET\nTakich puzzli jeszcze nie widziałam, super są :D\nAneta Kowalska wtorek, 19 marca 2013 20:51:00 CET\nbardzo fajne te puzzle, u nas Karina układa ostatnio alfabet w postaci pociągu :)\nmy SIMPLE ART wtorek, 19 marca 2013 21:28:00 CET\nSUPEROWE PUZZLE ❤\nbasia d wtorek, 19 marca 2013 21:38:00 CET\nbasia d wtorek, 19 marca 2013 21:40:00 CET\nOkrągłe puzzle super. U nas obaj chłopacy uwielbiają układać puzzle. I czasem się zastanawiam co tak ich w puzzlach pociąga, bo ja raczej nie byłam nigdy fanką:)\nlasche wtorek, 19 marca 2013 21:43:00 CET\nJA to tylko żałuję, że te ubranka takie tycie. A co z dużymi osobnikami? Chętnie kupiłabym coś dla moich chłopców.\nOlga piątek, 22 marca 2013 08:59:00 CET\npisz do Zezy! niech szyje no! :D\nMarzena M wtorek, 19 marca 2013 22:26:00 CET\nPiękne, piękne i jeszcze raz piękne. W podane przez Ciebie linki pozaglądałam i zakochałam się:) Dziś chyba z szósty raz tu do Was zaglądam i aż mi się humor poprawia patrząc na Ewę w puzzlach utarzaną:) Te jej włosy, och i ach:)\nA puzzle chyba będą musiały wejść w Natka mego posiadanie, bo chodzą za mną już od Twojego Mikołajkowego posta. A że z 12 małe już się rach-ciach rozprawia, to mi na gwałt 24 potrzeba:) Pozdrawiam\nOlga piątek, 22 marca 2013 09:00:00 CET\nnoo skoro rach-ciach to czas najwyższy na kolejny poziom trudności :) pozdrawiam!\nAgata - Ruby Times środa, 20 marca 2013 01:00:00 CET\npiękne puzzle! też takie chcę :)\nagathalover środa, 20 marca 2013 15:21:00 CET\nentomka środa, 20 marca 2013 21:49:00 CET\nI puzzle i spodenki świetne!\nPs jeśli lubicie gry planszowe lub chcecie polubić ,zapraszam na wiosenne giveaway do mnie


Najważniejsza jest odległość. Tu zasady są proste. Każdy skoczek dostaje wyjściowo 60 punktów. Za każdy metr powyżej lub poniżej punktu konstrukcyjnego dostaje lub odejmuje mu się 1,8 pkt na skoczniach dużych (1,2 pkt na mamutach i 2 pkt na skoczniach normalnych). Do tego dodawane są oceny za styl.\nPoszczególne skoki ocenia pięciu sędziów. Punktem wyjścia jest idealna nota - 20 - i to od niej odejmowane są punkty za poszczególne elementy skoku.\nZa błędy w tej fazie można odjąć maksymalnie 5 punktów. Oceniane jest płynne przejście do fazy lotu, symetryczna i stabilna pozycja w jej trakcie oraz rozpoczęcie lądowania w odpowiednim momencie.\nZa przebieg lotu można odjąć maksymalnie 1,5 pkt, tak samo jak i za prowadzenie nart. Za nieprawidłowe ułożenie ramion i trzymanie nóg można odjąć po jednym punkcie.\nW tej fazie również można stracić maksymalnie 5 punktów. 2 punkty odejmuje się za brak telemarku. Telemark to lądowanie, przy którym skoczek wysuwa jedną z nóg do przodu amortyzując lądowanie przez tzw. wypad. Ocenia się również takie elementy jak zbyt sztywne czy zbyt szerokie lądowanie.\nNajwięcej punktów można stracić w fazie odjazdu. Całkowity upadek oznacza odjęcie 7 punktów. Dotknięcie zeskoku jakąkolwiek częścią ciała oznacza stratę 4-5 punktów. Za to nieprawidłowa pozycja ciała przed przekroczeniem granicy upadków oznacza odjęcie 0,5 - 3 punktów.\nW ten sposób powstaje ostateczna ocena. Widzowie mogą ją zobaczyć na ekranach swoich telewizorów. Dwie noty skrajne - czyli najniższa oraz najwyższa - są odrzucane. Kiedyś przy ocenie skoku brano pod uwagę tylko te czynniki, jednak od kilku lat w grę wchodzą również punkty za wiatr.\nSkoki narciarskie od zawsze były narażone na łaskę warunków atmosferycznych. Właśnie dlatego Międzynarodowa Federacja Narciarska zdecydowała się na wprowadzenie przeliczników rekompensujących wpływ wiatru na skok zawodnika.\nWarunki mierzone są dla każdego zawodnika osobno i w rzeczywistym czasie oddawania skoku. Na dużych obiektach dokonuje się siedmiu pomiarów rozstawionych naprzemiennie po obu stronach zeskoku. Skoczek, który wychodzi z progu uruchamia fotokomórkę, która włącza czujniki. Te robią ok. 150 pomiarów, z których wyciągana jest średnia. System automatycznie wyłapuje osiągniętą odległość przez zawodnika, dzięki czemu można więc uniknąć sytuacji, w której skoczek miał niezwykle słaby wiatr na początku i nie doleciał do miejsca, gdzie ruch powietrza był bardzo korzystny. Dostaje wówczas punkty wyłącznie za złe warunki atmosferyczne.\nSzczegółowe wyliczenia różnią się dla każdej ze skoczni. Przyjmuje się jednak, że jeden metr rozbiegu więcej to skok dalszy o około pięć metrów. Skoczkom dodawane są oraz odejmowane punkty za usytuowanie belki oraz za wiatr.