‹ Niebezpieczne zielone🚦 — Jednego dnia stracił prawo jazdy, a następnego (pod wpływem alkoholu) rozbił samochód ›\n27 komentarzy do "Polskie Drogi #133"\n18/12/2018 o 19:41\nW tej Polsze to same tępe Janusze 😀\n18/12/2018 o 14:46\nPowiedzcie mi jedną rzecz, dlaczego niektórzy nagrywający pokazują publicznie, że są debilami drogowymi?.\nDla przykladu, Pan cisnący na żółtym późnym, i Pan wciskajcy się z prawej przy ruszającym aucie obok.\nCzasami wystarczy pomyśleć, chwilę poczekać (dosłownie sekundę, dwie) i nie ma debilnych sytuacji na drodze….\n19/12/2018 o 21:18\nBo niektórzy to debile jak się patrzy na te filmiki.\n18/12/2018 o 14:14\n4:50 pan Janusz, który uważa, że jak wrzucił kieruneczek to ma pierwszeństwo.\n18/12/2018 o 12:50\n1:53 – wina nagrywającego. Powinien zatrzymać się, a nie dodawać gazu, żeby przejechać na późnym żółtym, a prędzej już na czerwonym. W ogóle mi go nie żal.\n18/12/2018 o 13:02\nCo do winy niestety mylisz się, ponieważ wina leżała tylko i wyłącznie po stronie wymuszającego. Oczywiście nie bronię nagrywającego bo masz rację iż zdecydował się na zbyt późny wjazd na skrzyżowanie, jednakże nie ma to nic wspólnego z winą.\n18/12/2018 o 13:36\nŻółte światło zezwala na wjazd tyłko warunkowo. Jeśli możesz się zatrzymać to wtedy żółte światło jest traktowane jak czerwone. Mówiąc inaczej, żółte światło kierowca powinien traktować w kategorii czy zdąży zahamować, a nie czy zdąży przejechać. Oczywiście można powiedzieć, że skręcający nie wiedział jakie światło mają inni. Niestety skręcający mógł zostać uznanym za winnego, a jadący na wprost mógł dostać mandat za przejazd przez skrzyżowanie, gdy zabraniała tego sygnalizacja. Pkd jest kuriozalny. 10 lat temu w Markach pod Warszawą była podobna sytuacja, z tym jadący prosto jechał ścigaczem, na jednym kole wyprzedzając samochody zatrzymujące się. Zginął na miejscu, a także żona kierowcy. Winnym okazał się kierowca samochodu. Generalnie jeśli ktoś lądowałby samolotem na skrzyżowaniu to wszyscy skręcający musieliśmy by go przepuścić, a w wypadku kolizji zostaliby uznani winnymi. Takie mamy prawo, które premiuje cwaniactwo. Dlatego też mamy dużo wypadków i ciągłe korki.\n31/12/2018 o 17:36\nTu nie ma żadnego kuriozum. Jeśli nie masz bezkolizyjnego sygnału (S-3), to obowiązuje art. 25.1. To żadne cwaniactwo, wszystko jest przejrzyście określone. Samoloty nie są pojazdami, więc PoRD ich nie obowiązuje.\n18/12/2018 o 12:32\nCo sądzicie o 3:03 jak policja by do tego podeszła?\n18/12/2018 o 13:06\nKierowca forda mógł dostać mandat za przyśpieszanie podczas gdy jest się wyprzedzanym i okazać się winnym zajścia.\nA jeżeli tak nie było to raczej współwina.\n18/12/2018 o 15:03\nZacznijmy od tego, że włączał się do ruchu. Zatrzymał się z przyczyn niewynikających z warunków lub przepisów ruchu drogowego. Włączając się masz obowiązek ustąpić pierwszeństwa wszystkim. Tyle w temacie.\n18/12/2018 o 13:30\nTen z lewej włączał się do ruchu. Pewnie zaraz ktoś napisze o kierującym z kamerą, że mógł go puścić. No pewnie mógł – ale co jak spoglądał w prawą stronę, żeby nie przytrzeć krawężnika?\n18/12/2018 o 12:12\n“Dostęp do tego filmu jest ograniczony. Zaloguj się za pomocą konta Google Apps i spróbuj go wyświetlić”\nza każdym razem taki komunikat – jaki jest tego powód, ktoś wie?\nMasz pobraną i zaktualizowaną aplikację Youtube w telefonie?\n18/12/2018 o 11:39\n“Wypity alkohol uderza w tętnicę… “\n18/12/2018 o 11:38\n5:40 Takich kierowców szanuję. Wie że popełnił błąd i potrafi otwarcie się przyznać nawet w internecie. Mało jest takich który udostępniają kolizję z własnej winy jako przestroga dla innych, zapewne wiele osób zakopałoby taki filmik gdzieś najgłębiej.\n18/12/2018 o 11:37\nKierowcę omijającego inny pojazd przed przejściem (1:00) ukarałbym szczególnie surowo. Wysoka grzywna + zakaz prowadzenia na 3 lata + ponowny kurs i egzamin na prawo jazdy.\n18/12/2018 o 13:28\n@Cogito – a nie widzisz nic zdrożnego w takiej “uprzejmości”?\nTak wyczyn kierującego z prawej strony karygodny. Ale jak można wpuścić pieszego tak na minę? Nie sprawdzając co się dzieje z tyłu mojego pojazdu wypuścić pieszego na pewną śmierć?\nDziecku też byś dał broń palną i byłbyś zdziwiony, że kogoś lub siebie odstrzeli?\n18/12/2018 o 14:54\nNie, nie widzę nic zdrożnego w przepuszczaniu pieszych na oznakowanym przejściu dla pieszych. Widzę za to wiele zdrożnego w:\n1. Niezmniejszaniu prędkości przed oznakowym przejściem przez kierującego.\n2. Omijaniu innego pojazdu, który zatrzymał się w celu przepuszczenia pieszego.\n3. Nieudzielaniu pierwszeństwa pieszemu przechodzącemu przez oznakowane przejście dla pieszych i narażaniu go na utratę życia lub zdrowia.\n18/12/2018 o 18:47\nSuper, no pomysły rewelacyjne – od dzisiaj będę miał w 4 literach, że za mną na 3pasmówce (na pasie obok) jedzie TIR. Będę uprzejmy i zacznę zapraszać pieszych na pasy – a jak nie będą chcieli wejść to za rękę ich wyciągnę na zebrę.\nA teraz poważnie – wszystko to co piszesz się zgadza. Tylko oprócz przepisów jest jeszcze zdrowy rozsądek. Ja raz puściłem tak pieszego – miałem 19 lat czy 18 lat – bardzo krótko po odebraniu prawka. Nigdy więcej tego nie zrobię. Sytuacja wyglądał podobnie. Ja puściłem – tylko, że z prawej strony i ja byłem na prawym pasie – pieszy wchodził od prawej strony.\nI obok mnie śmignął inny kierujący. To był pierwszy i ostatni raz! Nigdy więcej nie wpuściłem pieszego na pasy. Możesz wieszać na mnie psy – ale ja wolę żyć w spokoju sumienia i nie mieć właśnie na sumieniu czyjegoś istnienia.\nJeśli jadę w korku – okej zatrzymam się przed pasami. Jeśli jadę ostatni, albo jest jeszcze kilka samochodów za mną – nie puszczę pieszego (niech pieszy poczeka te kilka sekund). Jeśli jedzie auto z przeciwka – nie puszczam pieszego.\nBo traktuje pieszych jak zwierzaki – jak zobaczą że ktoś ich puszcza to są zaślepieni tą kulturą i w ogóle nie ogarniają, że należałoby się porozglądać dla WŁASNEGO BEZPIECZEŃSTWA.\nJak już pisałem – zachowanie takie jak na filmie, czyli niezgodnie z 3 Twoimi punktami (zgodnymi z PORD) jest karygodne! Ale nie zapraszajcie pieszcych do kalectwa. Co z tego, że ty będziesz kulturalny – ale ten obok Ciebie, za Tobą może ma gdzieś przepisy (są tacy) – albo zmęczeni, rozkojarzeni, pijani, zajmujący się dłubaniem w nosie, itd.\nMam nadzieję że mnie teraz zrozumiałeś.\n18/12/2018 o 23:11\nI masz tu sporo racji, mój syn miał podobną sytuację i z tego powodu też raczej nie puszczam pieszych na dwupasmówkach, no chyba, że w lusterku widzę, że mogę\n31/12/2018 o 17:44\nTak, niech sobie pieszy czeka w ulewnym deszczu jak na filmie. Trzeba stanąć okrakiem na dwóch pasach, skoro niektórzy kretyni w autach nie dorośli do kierowania.\n18/12/2018 o 11:36\ndlaczego nie ma tego filmiku z zawalidrogą na lewym pasie?\n18/12/2018 o 11:58\nBo już usunął film z YT. Chyba zrozumiał… 😂\nMiota nim jak szatan 🙂 ostatni film\n18/12/2018 o 12:19\nszatan porocil :O\n18/12/2018 o 11:23\n…noc taka czarna…;)


Strażacy uratowali młodego bociana, który wypadł z gniazda - Dziennik Wschodni\nStrażacy uratowali młodego bociana, który wypadł z gniazda\nDodano: 22 lipca 2011, 17:18\n– Teraz młody siedzi już w gnieździe i macha skrzydełkami i widać, że nie ma połamanych nóżek – cies\nAż dwoma wozami przyjechali strażacy, żeby ratować młodego bociana, który wypadł z gniazda. Jeszcze tego samego wieczoru bociania rodzina była w komplecie.\nPtaki mieszkają na słupie przy rynku. – Te bociany dopiero się tutaj osiedliły. Przez rok gniazdo było puste – tłumaczy Monika Kądziela, przewodnicząca rady gminy Trawniki. – Podejrzewamy, że w czwartek młody bociek uczył się latać i jego pierwszy lot tak się skończył.\nMłodego ptaka leżącego w rowie zauważyła pani Agnieszka, która mieszka niedaleko słupa z gniazdem. – Możliwe też, że bocian wypadł z gniazda w czasie wichury– mówi pani Agnieszka. – Na szczęście nic mu się nie stało.\nPo telefonie pani Agnieszki pierwsza do Biskupic przyjechała jednostka z Piask. Strażacy mieli jednak ze sobą tylko zwykłą drabinę. Nie mogli dostać się do gniazda, bo przeszkadzała im linia energetyczna. Do Biskupic wysłano więc samochód ratownictwa wysokościowego ze Świdnika. Dzięki wysięgnikowi udało się dotrzeć do gniazda i włożyć tam z powrotem małego boćka. Dorosłe ptaki wróciły do niego jeszcze tego samego wieczoru.\n– Pierwszy raz, odkąd tu pracuję, ratowaliśmy bociana – mówi Paweł Belniak, rzecznik prasowy Państwowej Straży Pożarnej w Świdniku. – W ostatnim tygodniu zajmowaliśmy się sową, która wleciała do magazynu i nie mogła się wydostać.\n– Zdarza się, że bociany wypadają z gniazda z powodu wichury. Wtedy warto im pomóc wrócić do rodziców. Ale są też przypadki, że bociany same wyrzucają pisklęta z gniazd. Najczęściej chore. Zdrowe młode są wyrzucane, gdy ptakom brakuje pokarmu. W takiej sytuacji wkładanie młodego ptaka do gniazda w niczym nie pomoże – tłumaczy Zdzisław Małysz, komendant Straży Ochrony Zwierząt.\nJeśli znajdziesz porzuconego bociana, dzwoń do Straży Ochrony Zwierząt (tel. 512 085 286).\nOpieką nad bocianimi-sierotami zajmuje się ośrodek w Leonowie. Trwa rejestracja drugiego takiego ośrodka, który znajduje się w Lublinie przy ul. Poligonowej.\nmarek\t(22 lipca 2011 o 23:07)\nGdzie tu logika? Trwa rejestracja czegoś co już funkcjonuje?\nboćki kamera\t(22 lipca 2011 o 22:55)


Jerzy Turowicz - Czesław Miłosz\nZ Czesławem Miłoszem rozmawia Jerzy Turowicz\n- Czesławie, Nagroda Nobla kreowała Cię na wieszcza. Jak czujesz się w tej roli?\n- No, nieszczególnie! Jak wiesz dobrze, zawsze buntowałem się przeciwko pewnym wzorcom istniejącym w polskiej literaturze i tym rozmaitym automatyzmom, które jakby się same narzucały. Z tym wszystkim jednak byłem zawsze świadomy bardzo silnego romantycznego dziedzictwa polskiej poezji, ale nigdy nie starałem się wkładać płaszcza ani pielgrzyma, ani proroka... Pisałem dla małej ilości ludzi i raptem ta przemiana. Jakości w ilość, Tak?\n- Przemiana w przeciwną stronę niż według praw materializmu dialektycznego...\n- Tak, ale dla mnie dość zaskakująca. Muszę się z tym oswoić. Ale mam tę pociechę, że mieszkam w Berkeley, gdzie Noblistów jest wielu, więc nic jestem jedyny i mogę zniknąć w tłumie...\n- W polskiej literaturze masz dwóch poprzedników laureatów Nobla: Sienkiewicza i Reymonta. Jaki jest Twój do nich stosunek, gdzie widziałbyś siebie na mapie polskiej literatury?\n- No, myślę, że jest to sprawa przede wszystkim różnicy politycznej. W końcu XIX wieku powstał ten podział na Ligę Narodową i PPS. I niewątpliwie Sienkiewicz i Reymont stali po stronie - powiedzmy - przeciwnej temu, co wówczas nazywało się obozem postępowym. Nobla dostał Reymont nie Żeromski, co było powodem do niezadowolenia dla dużych kręgów polskiej inteligencji. Jakkolwiek nie jestem, nigdy nie byłem, żeromszczykiem, to jednak - jeśli mówimy o dwu obozach - dużo mnie łączy z tym obozem, do którego zaliczano Żeromskiego. Jestem laureatem Nobla z obozu przeciwnego obozowi zwanemu narodowym.\n- No cóż, dzisiaj, po latach, te podziały polityczne należą już do przeszłości, stają się kategorią historyczną. U Żeromskiego poczucie narodowe łączyło się z walką o sprawiedliwość społeczną.\n- Myślę, że pomimo wszystko, ten podział zasługuje na szczególną refleksję. Ocena jakichkolwiek przemian mentalności w Polsce nie może się obyć bez odpowiedzi na pytanie, w jakiej mierze ten podział jest przezwyciężony. Ponieważ dwie symboliczne postacie początku XX wieku, to znaczy Piłsudskiego i Dmowskiego, stale powracają, jak dobrze wiesz. Ludzie mojego pokolenia mieli dwojaki stosunek do Dmowskiego, to znaczy albo szli za nim, albo uważali go za jednego z największych szkodników, jacy pojawili się w Polsce. Należałem do tych drugich.\n- Wróćmy do literatury. Jako poeta byłeś zawsze w kontakcie z poezją światową, tłumaczyłeś Francuzów, Eliota, Blake'a, Kawafisa, Amerykanów. Jaki nurt poezji współczesnej jest Ci najbliższy?\n- Bardzo nie lubię pytań tego rodzaju, pytań literackich, dlatego, że wydaje mi się, iż poeta winien żywić się czymś innym niż poezją, niż innymi poetami. Mogą istnieć pewne braterstwa broni, sojusze, ale ja czytam co innego, nie czytam powieści, stosunkowo mało czytam poezji, mnie interesują inne książki: filozofia, teologia, historia itd.\n- Wymieniłeś teologię. Przed wojną często wydzielano jak gdyby literaturę katolicką. Mówiło się, że Mauriac czy Claudel to poeci, pisarze katoliccy. Po wojnie zarzucono te podziały. Na przykład Graham Greene, którego niewątpliwie można uważać za pisarza katolickiego w tym samym stopniu co Mauriaca, nie lubi tej etykietki. Jaki jest Twój stosunek do tej sprawy?\n- Wydaje mi się, że ten podział, który był przed wojną, że ktoś był poetą katolickim, np. Liebert, i inni byli po prostu poetami tout court, bez przymiotnika, że ten podział chyba należy do przeszłości. Oczywiście jak każdy człowiek, tak i każdy poeta stara się osiągnąć pewną jednolitość, jedność swojej osobowości, stara się przez to, co robi, jakoś siebie określić, ale nie zapominajmy, że to jest bardzo trudne. Jak pamiętasz, w wierszu Ars Poetica? napisałem, że każdy z nas jest domem, którego drzwi są otwarte, do którego goście wchodzą i wychodzą, czyli że jesteśmy czymś w rodzaju instrumentu. Także i w takiej epoce jak nasza, kiedy jesteśmy co dzień atakowani przez sprzeczne idee, co dzień działamy jako media, nie w sensie mass-media, ale w sensie po prostu instrumentu, przez który rozmaite głosy przemawiają, często sprzeczne ze sobą głosy, które są głosami całego naszego świata. Być może w mojej poezji można znaleźć wiersze, którym ktoś z punktu widzenia katolickiego nic nie może zarzucić, inne, co do których można by mieć pewne zastrzeżenia teologiczne, ale to są głosy, które mam w sobie, i które - myślę - każdy z nas nosi dzisiaj w sobie. Na przykład sprawa wiary i niewiary w każdym człowieku. Zdarza się tak?\n- Więc jakaś etykietka poety katolickiego byłaby niewątpliwie zawężeniem. Sprawa, kim ktoś jest w swoim życiu, jako człowiek, jest trochę czymś innym niż ta kwestia etykietki poety katolickiego czy ateistycznego. Prawda?\n- Na pewno. Od paru lat pracujesz bardzo intensywnie nad przekładami z Biblii. Czym dla Ciebie jest ta sprawa?\n- Jest to sprawa dla mnie bardzo ważna. Nie wiem zresztą, czy zabrałbym się do tego, gdyby nie mój przyjaciel, nieżyjący już, ks. Józef Sadzik, który był dla mnie człowiekiem bardzo bliskim i który mnie popychał w tym kierunku. Ale tu złożyły się różne czynniki. Współzawodnictwo z Psałterzem Puławskim, który uważam za bardzo dobry, i chęć oczyszczenia języka polskiego z dzisiejszych naleciałości dziennikarskich. Ale musiałem najpierw zacząć się uczyć greki, potem hebrajskiego, żeby nabrać odwagi do tłumaczenia tekstów biblijnych. Na pewno w decyzji tłumaczenia Księgi Psalmów odegrało też rolę moje bardzo bolesne myślenie o Polsce jako ziemi znieważonej przez zbrodnię ludobójstwa. Łączność ze Starym Testamentem ma dla mnie charakter jakby obrzędu oczyszczającego. Nie wiem, na ile ludzie w Polsce zdają sobie sprawę z tego, co zaszło w latach 1939-1945, w sensie jakiejś skazy na ziemi - powiedziałbym.\nTu mała dygresja: w Sztokholmie spotkałem się z mnóstwem Polaków, którzy tam znaleźli się (...) po 1968 roku. Miałem wzruszające dowody przywiązania do literatury polskiej, do poezji polskiej ze strony tych ludzi.\nWracając do moich przekładów Psalmów, przekładów ze Starego Testamentu, to - powtarzam - ma to dla mnie coś z obrzędu oczyszczającego. Nie wiem, czy poeci nie są powołani do tego, żeby brać udział w akcji oczyszczania. To jest być może jeden z ważnych dla mnie motywów.\n- Myślę, że poeci są do tego powołani bardziej niż kto inny.\n- Może, może. W każdym razie moje prace nad tekstami biblijnymi, jak to już parę razy mówiłem, mają dla mnie znaczenie szczególne w dzisiejszym momencie, kiedy dostałem Nagrodę Nobla, ponieważ są to czynności stabilizujące. Muszę tutaj dodać jeden szczegół. Księgę Psalmów zacząłem poważnie tłumaczyć w sytuacji rodzinnej dość dla mnie trudnej, kiedy w związku z chorobą żony musiałem co dzień jeździć do szpitala i zajmować się mnóstwem spraw, które mnie odrywały od pracy. Otóż praca filologiczna, polegająca na tym, że ma się cały warsztat, słowniki, Biblię w rozmaitych językach, tekst, który się tłumaczy, to jest praca, od której można oderwać się i wrócić w każdej chwili. W tej chwili dla mnie, w tym całym zamieszaniu, tłumaczenie Biblii to jest nadzieja, że wrócę do normalnego życia i że ta cała sława będzie dla mnie czymś, co gdzieś tam z daleka będzie dochodzić do mnie, nie będzie psuć mojego normalnego, w czterech ścianach, zajęcia.\n- Już przetłumaczyłeś dość duży blok Pisma Świętego. Ewangelia według świętego Marka, Psalmy, Eklezjastes, Treny Jeremiasza, teraz ukazała się Księga Hioba. Wiem, że masz gotową już Pieśń nad Pieśniami. No, nie przypuszczam, żebyś miał zamiar przetłumaczyć całe Pismo Święte, ale co masz na warsztacie, jakie masz dalsze plany?\n- Planowanie przetłumaczenia całego Pisma Świętego, zwłaszcza jeżeli się ma pewną ilość lat, byłoby bezczelnością. Ale przetłumaczyłem ostatnio Księgę Rut, którą ci przyślę do "Tygodnika", tylko muszę przepisać. To jest śliczna księga, jedna z piękniejszych ksiąg Starego Testamentu. No, zaskoczyła mnie ta cała Nagroda w chwili, kiedy tłumaczyłem Księgę Estery, więc mam nadzieję zabrać się do niej znowu i skończyć ją. Nie wiem, jak będzie dalej. Ks. Józef Sadzik pragnął, żebym zabrał się do Nowego Testamentu po przetłumaczeniu tych ksiąg, tzw. megillot. Trudno mi powiedzieć, co następnie wezmę na warsztat. W każdym razie następny tom powinien składać się z Pieśni nad Pieśniami, Księgi Rut, Estery i Trenów Jeremiasza .\n- A czy myślisz także o przekładzie Apokalipsy?\n- No tak, owszem. Przy tym tłumaczenie z greckiego jest o wiele łatwiejsze niż tłumaczenie z hebrajskiego, jakoś tak składniowo jest łatwiejsze. Nawiasem mówiąc bardzo ceniłem sobie czytanie mojej Ewangelii według świętego Marka przez Rayzachera, bardzo to ładnie robił.\n- Czy praca nad Biblią, nad tłumaczeniem, nie przeszkadza Ci w Twojej własnej twórczości, Twojej własnej poezji? Czy tu zachodzi jakaś kolizja czy może przeciwnie?\n- Nie tylko nie przeszkadza, ale bardzo pomaga. To jest pewnego rodzaju koncentracja, która daje jako produkt uboczny wiersze. Zresztą od dość dawna nie wydałem żadnego tomu wierszy.\n- Daje się zauważyć w Twojej poezji wyraźna nuta pesymizmu, jest także ironia, jest pewnego rodzaju manicheizm, obecny już zresztą w wierszu "Do księdza Ch." Piszesz o tym i w "Rodzinnej Europie". Jak widzisz dziś ten swój manicheizm?\n- To jest długa historia i rzeczywiście - tu masz rację - na pewno moje skłonności manichejskie są silne i to począwszy od moich lat szkolnych. Te skłonności wreszcie wyraziły się w przygotowaniu kursu o manicheizmie, który wykładałem na uniwersytecie kalifornijskim. Bardzo dziwna droga od podręcznika historii Kościoła, bodaj ks. Archutowskiego - gdzie były petitem drukowane informacje o różnych herezjach, bardzo uważnie to wszystko czytałem - od tego do profesora, który właśnie wykłada o tych herezjach. W jaki sposób doszło do tych wykładów? Na naszym wydziale języków i literatur słowiańskich profesorowie mogą wybierać sobie różne tematy, byleby jakoś łączyły się z literaturami słowiańskimi. Otóż ja ten kurs o manicheizmie "pod parasolem" naszego departamentu zorganizowałem pod tym pretekstem, że to się łączy z "bogomiłami" w Bułgarii. Przecież manicheizm miał ogromne sukcesy - jak wiesz - w czasach świętego Augustyna. Afryka północna szczególnie, całe ówczesne wybrzeże Morza Śródziemnego było pod wpływem Kościoła manichejskiego. Później ten manicheizm gdzieś tam chroni się w Bizancjum i trafia w X wieku do Bułgarii i tam robi dziwną karierę z różnych powodów. W każdym razie manicheizm średniowieczny jest w znacznym stopniu związany ze światem słowiańskim, to znaczy Bułgarią, rozpowszechnianie się wpływów poprzez kraje obecnej Jugosławii, przez północne Włochy do Langwedocji; tu dochodzimy już do historii Albigensów czyli Katarów. Historia Albigensów, czyli Katarów jest bardzo ważna dla całej Europy. To Mickiewicz pisze w swoich wczesnych utworach - to było zdaje się w Kartofli albo raczej w Darczance, w adaptacji z Woltera, gdzie bohater spotyka świętego Dominika w piekle za to, że "na Albigensów podniósł ramię" i zorganizował inkwizycję. Historia Inkwizycji łączy się z walką z tą herezją. Dotychczas zresztą, jak twierdzą Francuzi, południe Francji nosi ślady tej herezji.\nNastępnie można zrobić skok do XX wieku i wprowadzić współczesne tendencje manichejskie. Moja ulubiona Simone Weil właściwie była prawie że zwolenniczką Katarów czyli Albigensów. Jest to zresztą także okazja do wprowadzenia innych pesymistycznych pisarzy XX wieku, jak mało znany Lew Szestow, którego wszystkie dzieła są zresztą przetłumaczone na angielski. Jest to pisarz bardzo klarowny, jasny w stylu, pisze wspaniałym językiem rosyjskim. Jednym słowem traktowałem ten swój kurs o manicheizmie jako pretekst, żeby możliwie dużo mówić o całej tej problematyce, która ma za sobą stulecia i w rezultacie sprowadza się do bolesnego odczucia świata jako miejsca ścierania się ciemnych i jasnych sił.\n- Twój manicheizm rzutuje na widzenie współczesnej sytuacji świata. Kiedyś Mahatma Gandhi, zapytany przez zachodniego dziennikarza: "Panie Gandhi, co pan sądzi o cywilizacji zachodniej?" - odpowiedział: "Cywilizacja zachodnia? To bardzo dobry pomysł". Cóż, Gandhi był Azjatą, Ty jesteś "dziecięciem Europy", równocześnie Amerykaninem z wyboru, ale korzenie masz na tym pograniczu kulturowym polsko-litewskim. Jak patrzysz na cywilizację zachodnią, w której wszak tkwisz od ponad 30 lat?\n- Mogę tutaj powtórzyć to, co często mówię moim studentom, szczególnie kiedy wykładam Dostojewskiego, że zdarzyło się coś bardzo dziwnego. Trudno mówić dzisiaj tylko o cywilizacji zachodniej, bo to jest jedyna cywilizacja. Co się w niej odbywa w ciągu ostatnich paru stuleci? Odbywa się przyspieszony proces rozkładu, tylko że ja pojmuję to nieco inaczej niż - powiedzmy - rosyjscy pisarze XIX wieku, piorunujący na rozkład zachodniego świata, ponieważ ten rozkład jest warunkiem życia, tak jak w organizmach, w biologii.\nWszystkie wynalazki techniczne są związane jakoś z procesami rozkładowymi. Podobno nawet teoria kwantów ma związek z filozofią Kierkegaarda. To są procesy, które polegają na rodzaju wyścigu, ciągłego wyścigu pomiędzy rozkładem niszczącym i rozkładem płodnym, twórczym. Bardzo to skomplikowane. Gdyby odpowiadać na pytanie, co sądzę o obecnej fazie cywilizacji określanej dzisiaj, w tym momencie, jako cywilizacja zachodnia, a więc Francja, Anglia, Ameryka, to powiedziałbym, że na przykład od strony literatury - sądzę jak najgorzej. Właśnie cała moja twórczość powstała z protestu, z robienia na złość temu Zachodowi, w sensie literatury. Ale to jest tylko część obrazu, przy niesłychanej różnorodności, niesłychanym pluralizmie rzeczy złych i dobrych, przy wielkiej dynamice, gdzie - jak powiadam - rozkład jest funkcją postępu i postęp jest funkcją rozkładu, patrząc na to z dalszej perspektywy.\n- Twój Nobel otworzył szeroko bramy dla Twojego pisarstwa, wróciłeś do kraju, do literatury polskiej...\n- Książki, które ukazywały się na emigracji w ciągu ostatnich dziesięcioleci będą coraz bardziej dostępne czytelnikom w Polsce i oczywiście vice versa. W tej literaturze emigracyjnej, od 1939 roku, jest wiele pozycji cennych i zupełnie nieznanych publiczności w Polsce. One powinny wejść w normalny obieg kulturalny kraju. Sądzę, że istnieją wszelkie dane, żeby tak się stało. Nie przesadzam. Uważam, że stawianie wymogów przesadnych z mojej strony byłoby niestosowne, wiem, że niektóre moje książki nie mogłyby być jeszcze publikowane. Jestem na tyle realistą, że nie uważam tego za zasadniczą przeszkodę do publikowania innych.\n- Więc Twoje książki już wracają. Ale cała Polska czeka także na Twoje przybycie in persona, Odpowiadając KULowi na zaproszenie w związku z przyznaniem Ci doktoratu honoris causa, napisałeś, że nie będziesz mógł przyjechać wcześniej jak w czerwcu. Czy masz jakieś konkretne plany co do przyjazdu?\n- Oczywiście odpowiedziałem tak dlatego, że mam zobowiązania wobec uniwersytetu, wobec studentów; nie mogę w środku roku zawiesić wykładów i po prostu wyjechać. Mam zamiar przyjechać do Polski, tak jak to powiedziałem, ale choćby ze względów rodzinnych wymaga to pokonania różnych trudności, zorganizowania sprawy mojej nieco dłuższej nieobecności w Berkeley. Jak wiesz, jeżdżę czasem za granicę, teraz byłem nieobecny dwa tygodnie, ale wszystko to nie jest bardzo łatwe, nawet moje ewentualne przeniesienie się do innego uniwersytetu w Ameryce, gdzie mam bardzo zaszczytne oferty na gościnne wykłady, też jest połączone z dużymi trudnościami.\n- Czy chciałbyś coś jeszcze powiedzieć czytelnikowi polskiemu?\n- Zadaję sobie oczywiście dużo pytań dotyczących przemian, jakie nastąpiły w Polsce w ciągu XX wieku. Mówiliśmy już o tym podziale odziedziczonym po wieku ubiegłym. Dzisiaj obserwuję jakąś uderzającą bystrość umysłów, jakąś wspaniałość w młodym pokoleniu w Polsce, w porównaniu z młodymi ludźmi krajów zachodnich. To młode pokolenie Polski jest o wiele bardziej świadome. Świadomość historyczna, świadomość polityczna, wielka dojrzałość w porównaniu z młodymi ludźmi na Zachodzie. To jest bardzo dziwne, w zestawieniu z losami milionów ludzi polskiego pochodzenia, którzy znaleźli się w Ameryce, i którzy intelektualnie, jako poziom zainteresowań, reprezentują bardzo mało. Oczywiście trzeba im przyznać zasługę przechowania pewnych wartości, takich bardzo konserwatywnych, to jest na pewno sympatyczne, ale per saldo reprezentują fenomen wręcz przeciwny do tego, co się stało w Polsce. Zamiast tej "alertness", tego obudzenia, zupełna "torpeur" umysłowa. Opowiadano mi o jakiejś doktorantce z Polski, która przyjechała do Chicago i była w zupełnej rozpaczy, i w końcu przylgnęła do młodych Litwinów, bo z tymi młodymi Polakami nie mogła znaleźć wspólnego języka.\n- Człowiek świadomy nie może się ograniczyć tylko do walki o byt materialny ekonomiczny, zwłaszcza że sytuacja polityczna warunkuje takie ekonomie. To na pewno sprzyja rozbudzeniu myślenia krytycznego, twórczego, szukania dróg wyjścia.\n- W moim odczycie przed Akademią Szwedzką kładłem duży nacisk na sprawę pamięci. Powiedziałem tam, że można obserwować na Zachodzie zwiększającą się niewiedzę o wydarzeniach XX wieku. Natomiast - powiedziałem - być może, naszym powołaniem, ludzi z naszej części Europy, jest pamięć, ponieważ być może, że nie ma innej pamięci niż pamięć ran. Właśnie jest tak ważne, żeby wiedzieć, być świadomym tego, co się w ciągu XX wieku odbyło, nie tak jak młodzi Amerykanie, których uczę, dla których wydarzenia czasu naszej młodości, Jerzy, są tak absolutnie mityczne. Zresztą zdaję sobie sprawę doskonale z niesłychanych ograniczeń wiedzy u młodych ludzi i w Polsce. Nie jest to ich winą, chociaż być może pesymistyczne głosy, że oni nic nie wiedzą, nic nie rozumieją, o nic się nie troszczą, być może, że te pesymistyczne głosy są nieco przesadzone.\n- Czesławie, dziękuję za rozmowę.\nParyż, 19 grudnia 1980


Archiwum Historii Mówionej - Kazimierz Czańka\nKazimierz Czańka „Kanada”\nProszę podać swój pseudonim, ewentualnie pseudonimy, jakie pan posiadał.\nMój pseudonim wojenny, główny to był „Kanada”, używany w czasie okupacji. Oprócz tego pracowałem przy kolportażu prasy. Pracowałem jako sprzedawca gazet. To mi ułatwiało pewne rzeczy, bo wszędzie mogłem dojść - mając plakietkę sprzedawcy dzienników w języku polskim i niemieckim. Z łatwością wtedy mogłem przenosić prasę podziemną.\nProszę opowiedzieć o czasach przedwojennych: jak pan je zapamiętał? Tak krótko o dzieciństwie, o szkole, o rodzinie.\nDo 1939 roku, w lipcu skończyłem szkołę techniczną w Państwowych Zakładach Inżynieryjnych i jednocześnie przysposobienie wojskowe w obozie wojskowym koło Radomia w Kozienicach. W czasie, gdy wybuchła wojna i wojska polskie wycofały się z kierunku północnego, jedna z dywizji [dotarła] do Warszawy. Stacjonowała ta dywizja w szkole róg Radzymińskiej i Ząbkowskiej. Była tam szkoła żydowska, parterowa z poddaszami. W tej szkole wojsko się rozlokowało. Będąc w czasie tego oblężenia w Warszawie pomagałem tym ludziom, wojsku kopać przeciwczołgowe okopy na Tarchomińskiej, na Ząbkowskiej, przy wylocie Radzymińskiej. […] Niestety ta moja praca na nic się nie zdała i wszystkich obrońców w Polsce, bo nawała, która poszła, bolszewicko-hitlerowska zmiotła z powierzchni ziemi wielu ludzi, którzy chcieli tej ziemi bronić. Jest takie powiedzenie, że: „Gdzieś się urodził, tam powinieneś tej ziemi swojej bronić”. Tak to się robiło na one czasy.\nGdzie pana zastał wybuch wojny i jakie emocje temu towarzyszyły, jak pan to zapamiętał?\nW tym okręgu, co ja mieszkałem to była Radzymińska, Kawęczyńska, Ząbkowska, Tarchomińska. Mieszkałem na ulicy Wiosennej. Dużo ludzi, [narodowości] żydowskiej, pochodzenia żydowskiego i Polaków miało [tu] swoje małe interesy. Na przykład był Bazar Dubnika na Radzymińskiej. Na tym Bazarze Dubnika pięćdziesiąt procent budek handlowych mieli Polacy, a około pięćdziesięciu procent mieli Żydzi. Było masę sklepów wzdłuż Radzymińskiej, Ząbkowskiej, które miała narodowość żydowska. Osobiście znałem paru takich przedsiębiorców: [właściciel sklepu, w którym] brat mój się ubierał – najstarszy, co zginął w wojnie, [w] Neuengamme w obozie - taki szeroki pas na Brzeskiej, na Ząbkowskiej, Gruszka co miał buty. Człowiek znał dużo tych [przedsiębiorców]. Na swojej ulicy to znałem wozaków, którym musiałem, nie musiałem, chciałem zrobić przysługę. Już wtedy w 1939 roku, gdy tylko hitlerowcy weszli do Polski, to od razu maltretowali Żydów, od cholery. Polaków tak samo rozwalali, rozstrzelali. Jak pijany zabił [Niemca], to nawieszali ludzi, nastrzelali tak jak w Wawrze. Ci ludzie co mieli konie, platformy, dorożki to mówili: „Kaziu byś mi pomógł, bo ja się boję iść tam w ogóle z tym koniem”. „Dawaj Gurgiel, to ci zaprowadzę tego konia.” Spory kawałek nawet. Jednego, drugiego, bo jeszcze jeden dorożkarz był, ten furman, ten dorożkarz, to z Wiosennej prowadziłem tego konia na róg Grochowskiej i Podskarbińskiej, tam gdzie jest teraz park. To był taki targ, co przyjeżdżało chłopstwo i wiązało konie. Tam handlowali końmi, warzywami, wszystkim. Zresztą na Ząbkowskiej było targowisko, obok tego targowiska była niedaleko bożnica. Chyba pod 15 [numerem], czy pod 11. Nie pamiętam, mniejsza z tym. Co się ludzie schodzili na modlitwy tam, ci kupcy, co mieszkali na Pradze. Druga bożnica była róg Szerokiej i Jagiellońskiej. To była duża bożnica, osobno, wolnostojąca. Gmachy okoliczne były sakralne. Ale po tej bożnicy to nawet nie ma znaku i popiołu. Miałem kolegę Żyda, Rachmil Wigland jeden i drugi Herszek Wigland. Pracowali na Lubelskiej. Tam była garbarnia. Tak samo miał [ją] Żyd i robił skóry na podeszwy. Teraz to się chodzi na gumach a wpierw to się chodziło na skórze. Z tym Rachmilem Wiglandem, jak okupacja się zaczęła i zaczęli ludzi narodowości żydowskiej spędzać do getta, to zaczęliśmy handlować mlekiem. Bo mój ojciec miał warsztat na bodajże Białoskórniczej, tu jak podnóże zamku, wynajęty warsztat u pana Piskorskiego. Jak tylko Niemcy przyszli, to zaraz złapali to wszystko, popieczętowali...Na tej Białoskórniczej, jak ojcu zarekwirowali i temu panu Piskorskiemu towar cały i wywieźli, zabrali, to wkradł się mor tu do domu. Rachmil mówi do mnie, przyszedł do domu (ja do niego chodziłem, on do mnie chodził): „No to wiesz, zahandlujemy mlekiem”. Mówię: „Dawaj” i z tym mlekiem handlowaliśmy. Handlowałem od jesieni 1939, do maja. Później przejął laseczkę mój brat przyrodni, który z tym Rachmilem handlował. A ja zmuszony byłem iść do Państwowych Zakładów Inżynieryjnych, […] bo mi przysłali zaproszenie, żebym się zgłosił do tych zakładów. Musiałem iść. Pracowałem [tam] od 1940 roku od maja do 1941 roku, do listopada. W tych zakładach Polacy tak samo zaczęli uprawiać, że tak powiem „wojaczkę”. Jaką wojaczkę? Taką, że wióry z maszyn, takie drobne, w nocy sypali do wagonów kolejowych w osie samosmarowne. Robili to dlatego, żeby szkodzić okupantowi. Złapali jednego, jak dochodził z wiórami i sypał do wagonu w osie. Zbili go straszliwie, na wóz go wrzucili gestapo, czy tam banszuce, co byli i go wywieźli. No i naturalnie było Bekanntmachung [że] zaraz rozstrzelany, że bandyta jakiś tam zabity. Z tych zakładów zacząłem chorować i przez chorobę to tam długo [mnie] nie trzymali. Zwolnili mnie z tych zakładów.\nTo był rok... koniec roku 1941.\nA jak żyło się panu w okupacji? Czy dostatnio czy tak raczej wielka bieda była, wielki głód?\nJak ojcu zarekwirowali ten warsztat, to było krótko! Bo tu pieniądze, tam pieniądze, wojna, wie pan… Żyło się nie za bogato. Jak zacząłem pracować, to oni rzucali specjalnie dla tych pracowników ryby suszone, bodaj takie norweskie, dawali chleb poza kartkami. Trochę jakby chcieli wciągnąć jak najwięcej pracowników, żeby wróciło do przemysłu zbrojeniowego. Ale później, za jakieś pół roku, jak zapełnili, to było w połowie roku 1941, te wszystkie deputacje odebrali, przestali dawać. I na tym garnuszku bonowym człowiek tylko został. Bo już mieli zapełnione hale ludźmi, biura mieli zapełnione, uruchomili na cały zakład wszystkie działy i wtedy przycisnęli śrubę i już przestali dawać.\nA kiedy zetknął się pan z konspiracją?\nKiedy zacząłem prawdziwą konspirację, to zacząłem... chociaż człowiek był cały czas w konspiracji. Dlaczego? Nikt może mi nie uwierzyłby, ale głupstwo zrobiłem, że na przykład spaliłem radioodbiornik, który zamurowany był w takiej kozie. I tu się paliło, a tu miałem pokrętło do uruchamiania, tylko jak to się włącza? Nastawiony miałem ten radioodbiornik na „bum bum bum”, na Londyn. Proszę mi wierzyć, że całą wojnę do czasu wybuchu, dwa czy trzy dni przed wybuchem Powstania, to odbierałem komunikaty nadawane z Londynu.\nA to się wiązało z pana działalnością konspiracyjną, że później pan te odebrane komunikaty przekazywał dalej?\nPóźniej od 1942 roku od lutego, od marca zacząłem przekazywać te komunikaty koleżance, co mnie wciągnęła na Pragę, do organizacji AK. To był V batalion, cyfry to tak nie za bardzo pamiętam, V batalion imienia Czarnieckiego.\nJakiego typu to były komunikaty?\nProszę pana… komunikaty to były różne, ale po linii były Polaków te komunikaty. Z tym, że z początku to były komunikaty mocne - przeciwko reżimowi sowieckiemu, a później były już złagodzone. Dlaczego? Można się domyślać, że Zachód potrzebował trochę tego wsparcia, tej może krwi sowieckiej, żeby odpokutowali za to, że wywołali wojnę. Bo według mojego rozumowania, to Hitler sam - uciskając narody Czech - to on by może się nie odważył, a jak Rosja Sowiecka zrobiła pakt, to podzieli się Polską w bezczelny sposób. Na tej grze to zniszczyli w Europie masę ludzi, którzy już nie wrócili, bo zabity nie wraca. Eksterminacja w Polsce ludności żydowskiej... Mój kolega Rachmil Wigland poleciał na tamtą stronę jeszcze przed wybuchem wojny rosyjsko... sowiecko-niemieckiej, poleciał w 1940, parę miesięcy przed wybuchem wojny. Mówi: „Wiesz co, to wszystko rzucam i się przetransportowuję na tamtą stronę”. Ja mówię: „Rachmil, weźmiesz [niezrozumiałe] dobre buty”. Miałem takie buty z przysposobienia wojskowego, to mu dałem. Wrócił, później za jakieś dwa miesiące, przed wybuchem jeszcze wojny sowiecko-niemieckiej. Jak poszedł, to był elegancki chłopak, a jak wrócił, to w krostach był, zaziębiony, cholera, wynędzniały, bo Sowieci go tam złapali i trzymali go w opuszczonym majątku. W kryptach gdzieś tam ludzi trzymali. Poobrywali mu obcasy od butów, bo szukali nie wiadomo czego. W czasie transportu w nocy zawrócił i wrócił tu, na Wiosenną.\nProszę powiedzieć coś więcej o działalności konspiracyjnej.\nTo tak wyglądało, że ta moja koleżanka była wcześniej w tej konspiracji AK i ona mnie wprowadziła. Znała mnie dobrze jako Polaka, co przejmuje się tą Polską, tymi ludźmi. [...] Dawała mi dużo bibuły. Później przyszedł taki moment, że jak byłem wprowadzony… Na przykład znów z pochodzenia taki był na Targowej ulicy pod 47 [numerem], jak on się nazywał... Myckier, Jerzy Myckier. „Jerzy” mówiliśmy. To ja się z nim zapoznałem. On bezpośrednio z drukarni, jak ja już pracowałem jako sprzedawca gazet, to z tej drukarni mi dostarczał kilogramy tej prasy podziemnej, którą rozprowadzałem znów w Warszawie [...]. Wie pan, ten sprzedawca to nie był stacjonarny, miał wytyczone dzielnice, gdzie mógł sprzedawać. To ja miałem Nowy Świat, Marszałkowska i okolice. Okolice, pojęcie okolic to całą dzielnicę miałem. Miałem wielu kolegów ojca, przemysłowców co im krzywdę porobili Niemcy, pokasowali warsztaty itd. To tam śmiało dawałem, a oni już znów dalej. Jeśli chodzi właśnie o tą działalność, to już nie pamiętam jaki drugi miałem: „Stefek” czy nie „Stefek”- takie pseudo. Mało tego, jak nosiłem tą prasę to miałem dwa dowody osobiste: prawdziwy dowód i na inne nazwisko dowód, inne miejsce zamieszkania. Ta plakietka do sprzedaży tak samo była już z moją podobizną, bo tam musiała być podobizna. Jak niosłem większą plikę tych gazetek to już byłem zameldowany na przykład na Bródnie. Już osobowość swoją straciłem tam gdzie mieszkałem. To było bardzo ważne, bo jakby mnie złapali, to by mi zniszczyli wszystkich w domu.\nTak, że człowiek się zastawiał podwójnie, że tak powiem.\nA gdzie pana zastał wybuch powstania? Czy wiedział pan o Godzinie „W”?\nWiedziałem o Godzinie „W” i przeniosłem się na Starówkę. Na Piekarskiej bodajże, chyba tak, nie skłamię, miałem ciotkę i wujka. Wujek był rzeźnikiem i tam u nich już przez dwa czy trzy dni nocowałem. Jak wybuchło Powstanie, to można powiedzieć, że na ten ogrom ludzi, co było tam zaangażowanych, jeśli chodzi o broń to szczątkowe rzeczy były. Nie miał każdy broni. Dopiero później, po tym pierwszym ruchu, jak szturmówki zdobyły wytwórnię, szkołę na starówce, rozbroili wjeżdżające samochody z policjantami to zdobyło się trochę broni. Broń, dopiero broń - bo butelka zapalająca to broń i nie broń - ale prawdziwą broń miałem w ręku dopiero koło piętnastego.\nZastał mnie wybuch Powstania na Starówce.\nI na Starówce pan walczył później w Powstaniu?\nNa Starówce walczyłem.\nTo proszę opowiedzieć w jakich walkach brał pan udział?\nKażdy podchodził z młodych tych chłopaków, koło... papierni, Wytwórni Papierów Wartościowych. Na szturm nocy to człowiek leciał. To było strasznie nieudane, bo tam była taka zmasowana siła ognia, że w ogóle to pojęcie przechodziło, ludzi tam nakaleczyło, paru padło. Tak wtedy to wszyscy się otrzaskali z prawdziwą wojną, bo początek Powstania to był taki harcerski, za mało było broni. Duch u ludzi był wielki, ale ... na takie fale jak były ostatnio tam w Azji to duch nie pomoże, za mało było przemyślenia, za mało było tej broni. Ale duch wszystkich był potężny... potężny jak dynamit!\nA jak ludność cywilna się zachowywała?\nCywilni ludzie byli ustosunkowani do tych ciemięzców „per noga”. Nas witali jako tych, co niosą światło tej wolności, ale byli tacy, co zaczęli utyskiwać. Szczególnie jak wprowadzili tu, naprzeciwko Starówki i ustawili moździerze, te ryczące krowy. Wtedy sytuacja zaczęła się radykalnie zmieniać. Od strony Woli działały bandy, razem z SS tego Dirlewangera, tam już zmasowana siła ognia [była] i czołgi. A tu strasznie dokuczały nam te ”krowy”. Te „krowy” salwami zabijały. Jak szpital był koło garnizonowego kościoła, to jak salwa poszła, z sześć sztuk, to od razu ruina i paliło się wszystko. Jakieś pociski mieli, że jeden rujnował, a drugi fosforem siał, że morze ognia było.\nCzyli z bardzo dużym ryzykiem wiązała się pana walka w Powstaniu?\nRyzyko było takie, że przy końcu Powstania na starówce 28 czy 29 na wylocie jak do Leszna, to tam zostałem ranny. Zostałem ranny, dobrze, że nie w głowę, ani gdzieś w bebechy, bo to by była gorsza sprawa, tylko mnie ciapło w rękę, to mały o[dłamek], kołeczek, to jak miałem rękę młodzieńczą, to poleciła krew. Ten kołeczek do dzisiaj siedzi. Jeden kołeczek mi siedzi tu o tu, a tu to mi wygrzebał z pośladka. Nie miałem komplikacji […], zgorzeli albo coś.\nAle trafił pan do szpitala czy dalej pan walczył?\nNie, nie mogłem walczyć, bo noga o tak mi leciała. Sam doszedłem do wniosku, że już w dalszym przejściu kanałami nie ma sensu [...].\nTo proszę jeszcze powiedzieć, kiedy pan dokładnie został ranny?\nBodajże 28 albo 29.\nW sierpniu, dobrze w sierpniu, bo w sierpniu było Powstanie. I właściwie te bandy wpadły na starówkę, bodajże trzeciego, chyba tak, bo ostatni pluton wycofywał się i jeszcze leciał tam jakiś chłopak na dół i mówi: „Kto może to niech zwiewa, bo rozstrzelają.” Oni tak robili. Kto się nie podniósł, kto nie wyszedł jak gardłowali, proszę pana, to formalnie rannych szli i zabijali. Kto wyszedł to jeszcze mógł, jak miał szczęście, to przeżył. Miałem takie szczęście, że dwie dziewczyny ze zgrupowania, notabene to chyba nie żyją, bo już nigdy ich w życiu nie spotkałem, a spotkałem się ze zgrupowaniem bardzo późno. A wie pan dlaczego? Dlatego, żeby był taki czas, że dowiedziałem się, że ta dziewczyna co mnie wprowadzała Wanda Lewandowska dostała się do więzienia, do więzienia jako AK. Współpracowała ona z Fajerem - z „Ognistym” bezpośrednio. Wysiedziała niedużo. Dostała z 10 lat. Wyszła z najcięższych więzień, siedziała w lubelskim zamku, później ją przetransportowali tu na Rakowiecką, a z Rakowieckiej wysłali ją do jakiegoś ciężkiego więzienia na ziemiach zachodnich.\nA jak zapamiętał pan Niemców, czy miał pan z nimi styczność może z jeńcami?\nMiałem styczność, proszę pana i w rzeczy samej to byli hitlerowcy - tacy można powiedzieć fanatycy, głupcy, bo fanatyzm to głupota jest - którzy nic nie szanowali, nikogo nie szanowali. Dlaczego? Wracając jeszcze do [okresu] przed okupacją [Powstaniem], to byłem aresztowany 5 listopada 1943 roku i siedziałem do 8 stycznia 1944 roku. Tam spotkałem się z takim traktowaniem ludzi, coś okropnego. Sam [jako] więzień, to byłem wysportowany chłopak, bystry taki, na wszystko mogłem iść w wojnę, przepłynąć płonącą Wisłę, ale jak mnie chapli na ten Pawiak... i wychodzę rano, czytam plakat: dziesięciu rozstrzelanych bandytów. Szukałem tego plakatu na Pawiaku, w tych archiwach, nie ma tego plakatu, ale zapamiętałem imię i nazwisko, bo [to było] nazwisko reformatora niemieckiego: Ryszard Luter, uczeń lat 16. Myślę: „Jezu kochany, takiego rozstrzelali!” Przeczytałem to [na] rogu Nowego Światu i ta ulica taka ważna, co przecina Nowy Świat. Jak ona [się nazywa]?\nŚwiętokrzyska, był taki okrąglak i tym okrąglaku przeczytałem ten plakat: dziesięciu rozstrzelanych. Zapamiętałem to nazwisko i uczeń... i będę pamiętał to..\nA może z jeńcami niemieckimi miał pan do czynienia? Z jeńcami niemieckimi czy zetknął się pan?\nNie... Zetknąłem się, ale to już w latach, co pozwoli im, [że] kto chciał to został, to takie autochtony. To z takim autochtonem się spotkałem.\nAle to nie w Powstaniu?\nNie, nie w Powstaniu.\nA czy może zetknął się pan z obywatelami innych narodowości, którzy walczyli w Powstaniu?\nByli Żydzi, ale dopiero załapali się, jak paru było tam takich, co ocalało, jeszcze jak powstańcy rozbili „Gęsiówkę”. To taki był obóz Konzentrazionslager, [...]ja tam siedziałem w tym obozie.\nJak trafiłem? To znów nieprawdopodobne, ale prawdziwe. Jak tylko mnie aresztowali, „Dziesięciu nas”- pomyślałem, liczę na wozie: „Dziesięciu rozstrzelają, dziesięciu nas, więcej nie łapali”. I pod Nordwache podjechali, tam się odmeldowali. Nordwacha to była [na] rogu Chłodnej i Żelaznej. Żandarmeria stała, podjechali tam. My byliśmy poprzesadzani tak tymi żołdakami. Ten oficer przyleciał, poleciał. I jestem na Pawiaku. I znów proszę mi wierzyć, że ponieważ człowiek był ekspansywny, młody, przeszkolony wojskowo - skończyłem obóz wojskowy przed wojną, ten PW. Wpędzili nas na oddział pod szóstkę, na chyba drugie piętro w Pawiaku. Ciekawa historia, ta co mówię w tej chwili. Polak więzień, tam w kitelku takim, to chciał się coś dowiedzieć. Okazuje się, że jakiś więzień, który był takim Dolmetscher - kogo brali i [jak] chciał się tam dogadać jakiś gestapowiec, to jego używali jako takiego posłańca. Pytam jego, a bo on się przedstawił doktor... „Stąd się wychodzi?” Przysięgam, że tak było. On mówi: „Jak by pan miał dziesięć tysięcy w kieszeni to można pana załatwić. Jak nie jest pan notowany w gestapo. Rozumie pan”. „Nigdzie nie jestem notowany” To on: „Dziesięć tysięcy”. „Skąd ja mam tam dwieście złotych, trzysta złotych”. Mówię: „Nie”. Spytałem od razu pierwszego dnia. On mówi: „Będą szukać robotników, stolarzy na […]fassung, tu gdzie jest ten pałac co prezydent siedział. „Będą szukać dziesięciu, dwudziestu, na te […]fassung.” Tam wyszabrowali, od powstania w getcie do [momentu], jak trafiłem 5 listopada - to był kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, ja w listopadzie [trafiłem]. To pół roku minęło [od] powstania. Po powstaniu, jak wyrżnęli tamtych ludzi, to oni z ocalałych budynków, z całego tego kompleksu Wielkiego Getta, bo Małe Getto to już przed tym spalili, wysiedlili wszystkich. Z tego kompleksu wyciągali rękami niewolników, notabene Żydów, przywiezionych z jakiegoś obozu tu, na Gęsiówkę. W pasiakach byli. Było ich, ja wiem, może dwa tysiące ludzi. I komanda, bo jak ja byłem później... Wrócę do swojej osoby, że zaczem dałem znać, że jestem, to zacząłem powiedzmy być wszędzie. To znaczy w Alejach Szucha. Straszna robota była. Jak mi przypieprzył cegłą! Ustawiali tak rusztowania, że mógł pan leżeć tylko o tak i mur tłuc o tak na [leżąco]. Stawiali takie schrony, robili szyny i to klajstrowali. Później wybijali ściany żeby tam w te podziemie wjeżdżały samochody, nawet ciężarowe.\nJak długo był pan więziony?\n[...] Jak zapędzili nas do tego getta, później jako ochotników - tych dwudziestu wybrali stolarzy. I pierwsze, co trafiłem, [to] tam okładało się meble stylowe, co wyszabrowali z tego getta i wysyłali do Reichu. Obijało się dechami. Tam pracowałem i na tej Alei Szucha, co jak mi dał tu cegłą to miałem ze trzy tygodnie czarny bok zupełnie, aż mnie zatkało. A dlatego, że kułem i nie słyszałem jak on wchodzi. Mu tam troszkę poleciało piasku, ale leżał człowiek, bo ja by stał to by widział, a tak to nie widziałem, bo tak leżałem. W takiej pozycji sukinsyny ustawiali ludzi. Z tymi trupimi czaszkami łachudry łazili. A drugiemu chłopakowi co stał właśnie na Szucha, to przechodził znów taki gestapowiec z tą trupią czaszką - i litery „S” czy „D” mieli, Sonder[dienst] - to klepnął konia, z koniem przechodził, to wyjął pistolet, bodajże parabelę i na lufie jest muszka i tą muszka mu tak podziurawił głowę, że za pół minuty chłopak był cały ubryzgany krwią – tacy byli. Później obserwowałem tam na miejscu, bo nocowaliśmy jako Arbeitsgruppe, już nie na Pawiaku, tylko nocowaliśmy na Pawiej... na Gęsiej... na Gęsiówce. Tam na pięterku takiego bloku to było z pięćdziesięciu, sześćdziesięciu Żydów Polaków tu z Warszawy i okolic, mechaników dobrych samochodowych. Ich co dzień wozili z tej „Gęsiówy” na Dynasy. Na tych Dynasach był tor kiedyś, wyścigowy. Oni później tam to trzymali ten tor wyścigowy, tak jakby stadion. To trzymali [tam] te wielkie samochody Deutsche [Post Osten]… i ci ludzie im tam te Deutsche… naprawiali. Ale trzymali ich tam cholera od rana do wieczora po dwanaście, po czternaście godzin. A jeść to dawali o tyle, tyle dosłownie.\nA jak pan odzyskał wolność? […] Powiedział pan, że dziesięć tysięcy chcieli, a pan nie miał...\nTak i znów niewiarygodne, ale prawdziwe, że ja jak byłem na […]fassung nareszcie dałem staruszce jak przechodziła, przez kratę [...] dałem karteczkę. „Proszę pani, proszę pani!”, bo ta już prawie odchodziła. I ta staruszka dostarczyła do mnie do domu od razu z prośbą. Mówi: „Dobrze, dobrze”. Określiłem gdzie jestem przez najbliższe parę dni i mojej matki brat, nieżyjący notabene przyniósł mi buty takie z cholewkami bo jak byłem to po sportowemu ubrany, jak mnie złapali wiatrówki [miałem]. Przyniósł mi buty i mówi: „Masz Kaziu”. Tu były pieniądze i ja te buty założyłem i pomaszerowałem, a ten co i róż, co mi namiar dał, dowiadywał się.\nI wykupił się pan?\nNaprowadził mnie, że mogłem, a ktoś nawet się mnie pytał mówi: „A skąd miałeś kartkę i ołówek?” Ja mówię: „W tych rzeczach pożydowskich to były i całe zeszyty w szufladach” i nie było trudności żeby kartkę napisać i w ogóle wyeksponować to.\nI jemu pan przekazał te pieniądze?\nNa ryzyko to znów było. Albo wóz albo przewóz. I proszę sobie wyobrazić jeszcze jedną rzecz niewiarygodną, że on ten lekarz jak przyszedł tam i mówi: „No jak tam idzie?” Mówię: „Mam w butach, zaraz buty zdejmę” i wyciągnąłem z jednego buta dziesięć tych rubelek i z drugiego dziesięć tysięcy mu dałem. On mówi: „No to chyba pana stąd ściągniemy”. A to już była minuta przed Nowym Rokiem, albo minuta po Nowym Roku, chyba przed. A ósmego nas wyprowadził. Dlaczego mówię nas? Bo mnie wyprowadził i Żyda polskiego pochodzenia, elegancki chłop był, papiery miał takie, że.. A oni nie sprawdzali papierów specjalnie tak. Jak kogoś już mieli nasłanego, jak na pana nasłali, to oni już wybrali do dna. A tak to...\nRozumiem. I wyszedł pan...?\n[...] Zanim jeszcze wyszedłem to poprawiał się temu koledze niedoli humor. Mówię: „No to co tak się cieszysz? Bo mówi: „No to ja zrobiłem to co mówiłeś”. Ja go naprowadziłem na to. Wołają nas, zawieźli nas na Pawiak, nie zawieźli tylko pomaszerowaliśmy we dwóch. Pod celę nas wsadził i pod tą celą mówię: „Cholera teraz albo w łeb dostane albo co, albo jak”. A tu następnego dnia przychodzi taki żółtek i woła nas spod tej celi- mnie i jego, zapomniałem jego jak się nazywał, szukałem jego bardzo długo, szukałem [ale] go nie znalazłem, no ale tyle czasu...\nJak pan wyszedł, to który był rok?\nWyszedłem w styczniu 1944 roku, bo złapali mnie 5 listopada 1943, a wyszło nas dwóch. Przedtem jak nas weszło to wołają nas do komendanta. Tego komendanta nie widziałem na oczy nigdy. Tak samo elegancki chłop, po cywilnemu. Siedzi w takim gabinecie: stół, biurko to było, w fotelu takim wyściełanym, krzesełko. Mnie jednego zawołał i mówi mi tak: „Co by pan zrobił jakby pan dostał ode mnie dwa chleby, albo jeden chleb? Po polsku pięknie mówił. Ja mówię: „Panie komendancie ja bym wziął dwa chleby” „A dlaczego wziął by pan dwa chleby?” „Bo przecież jeden bym dzisiaj zjadł, a drugi bym zostawił na jutrze na pojutrze”- tak do niego tak jak normalnie.\nA ja bym chciał zapytać: jak dla pana się skończyło Powstanie? Bo powiedział pan, że był pan ranny i że nie mógł pan już walczyć. Co się z stało dalej z panem?\nCo się stało? To się stało, ta noga mi się majtała [że] nie mogłem [chodzić] to dwie dziewczyny usztywniły mi nogę. Tu od szczotki takie kije owinięte w stare łachy i usztywniły tę nogę. Na tej sztywnej nodze mogłem ciągnąć się, bo tu w ogóle nie miałem władzy.\nPozostał pan w Warszawie?\nZostałem na Starówce i Golgotę drugą to przeszedłem ze starówki do [Dworca Zachodniego]. Były takie warsztaty kolejowe, zaczem tam się zaszturchałem, do Dworca Zachodniego to przeszedłem golgotę tak jak Chrystus z krzyżem. I tam sortowali ludzi kobiety, dzieci, starych ... na lewo....Mnie wpakowali między młodych, bo młody byłem. Tam jakiś lekarz mnie obejrzał, tu to tylko smarł tam tego, tu smarł tego, tam zobaczył, bo tam mi wyskubał kawałek od granatnika pocisku. Nasypał jakiegoś proszku tam, cholera, zakleili i to wszystko. Tam koczowałem dwa tygodnie i to mi się zabliźniło, zagoiło.\nW obozie przejściowym pan był?\nA dalsze pana losy?\nCiekawa rzecz, pewnego dnia…\nBo Powstanie jeszcze trwało?\nPowstanie trwało. Do tego obozu wchodzi „mundur”, oficer z kolejnictwa, miałem takich kolegów jeszcze jednego takiego kolegę z Powstania, co był nie ruszony i taki Mundzio Pietraszewski - zapomniałem jak myśmy go nazywali. On pierwszorzędnie mówił po niemiecku. Ten [oficer] mówi, że szuka specjalistów od torów kolejowych. Ja myślę: „Jak mnie maja wysłać gdzieś do obozu a w obozie już poniosła moja rodzina, cholera, straty, było już paru zabitych, zamordowanych w tą wojnę”. To mówię: „Melduj, że masz tu takich specy od tego”. Zameldował temu. I raz, dwa - jedenastu nas. I on wyprowadza nas z tych warsztatów kolejowych na bocznice, prowadzi nas, ja o lasce jeszcze szłem. Stoi pociąg wojskowy, było z dziesięć wagonów. Jeden taki zakryty, reszta odkryte i rozmaity sprzęt był: samochody, tankietki, rozgruchotane kotły tam nie kotły. Do tego wagonu nas wpakował, trochę słomy tam leżało. Zamknął nas, stoimy tam, za jakieś pięć godzin, cztery godzin[y] - ściemniło się już prawie, otwiera ten wagon, ten sam Unteroffizier przyprowadza nam kozę, żywa kozę, nawet mleczną kozę, i mówi do tego kolegi będziecie mieli kozę to poddoicie ją sobie. I nam przyniósł ze trzy bochenki chleba i tą kozę no i nas zamknął. Rano, przespaliśmy noc, słychać było kanonadę. Już kanonadę było słychać tu z tej strony Pragi, tak od Wisły. Otwiera nas [ten oficer] i do tego kolegi mówi: „Jedzcie, tylko się dobrze tam spisujcie”.\nI gdzie was zawieziono?\n[...] Dwóch jeszcze było „kałmuków” takich, nie wiem co robili, straż jakąś trzymali. I finisz [był] taki, że ten „kałmuk”, zasunął, zamknął te drzwi. Staliśmy tam jeszcze ze trzy godziny. Siedzimy tam smutni, bo nie wiadomo co z człowiekiem... Słyszę: „Wrrr”! Ta sztaba, co w wagonie, na taki hak: „Wrrr!”\nOtworzył ktoś tą sztabę.\nI to cały czas staliście na Dworcu Zachodnim?\nNie, nie na Zachodnim, to było dalej trochę.\nAle blisko Warszawy?\nTak.Jak wagon ruszył, szarpnął to te drzwi się [otworzyły]. Przytrzymałem te drzwi. Bo jak się otworzą i ktoś zobaczy... Pomyślałem, że nic tylko ten „kałmuk” otworzył. A jak ten chleb nam przyniósł i tą kozę przyprowadził, to ten „kałmuk” młody był. Ja wiem... wyglądał tak nie więcej jak tam dwadzieścia lat. To nam wrzucił jak do spania są takie materace, parę materaców wrzucił.\nI co uciekliście pewnie?\nOd razu nie. Odbiliśmy z pięćdziesiąt kilometrów, może więcej. Myślę: „Nie ma co czekać i jechać do Reichu. Tylko jeszcze jak człowiek zna... i brrrryk! Mówię: „Ja uciekam jak chcecie to [uciekajcie], ale to jest ryzyko”. Jakie ryzyko? Bo na tych wagonach, było dwóch [żołnierzy], jeden żołnierz i mieli broń. Wybrałem takie miejsce jak jechało się, że ten pociąg taki miał owal i nasyp [był w tym miejscu]- miał ze trzy metry i [dalej było] morze porzeczek - zasiane krzaki porzeczek. I ja pierwszy, w imię Ojca i Syna i Ducha i rrrruch w te porzeczki! Tylko słucham, czy strzelają. Cisza.\nAle widzieli, nie strzelali, bo już wiedzieli chyba, że młodzi ludzie byli tak samo, że mają chyba przegraną już...\nUciekł pan z tego wagonu i gdzie pan dotarł?\nDotarliśmy koło Grójca, wieś Zofiówka. Na tej wsi spotkałem jedną z sióstr, którą wypędzili z Powstania z synem. No i jeszcze spotkałem paru kolegów takich ze starówki. Byli tam [niezrozumiałe] tacy, co nas wygarnęli pewnego dnia - to było już koło listopada i nas wpakowali do wagonu jako robotników takich dróg kolejowych. I znaleźliśmy się gdzieś koło Cottbus po niemieckiej stronie. Tam przeżyliśmy tak samo chrzest, że tak powiem, bo były już bombardowania, niedostatek jedzenia, a nadciągali w koło tam tych miast...\nI tam pracowaliście?\nI co pan robił? Różne prace?\nPrzeważnie przy umocnieniach, te bele to wszystko takie na przejazdach kolejowych, robiliśmy umocnienia najrozmaitsze, przy mostach, przy wiaduktach i tak nas kołowali aż do wyzwolenia.\nRuskie, ruska armia. Bodajże dywizja taka pancerna, młode takie chłopaki, to ja jeszcze się pytałem: „Co jest na Pradze?” No to mi mówi: O charaszo […]. Jak człowiek wrócił to tak za dużo nie mieli, ale było zaplecze rolnicze, to ludzie jakoś dawali radę.\nI jak pan trafił do kraju z powrotem, od razu po wyzwoleniu czy jeszcze trochę był pan w takich przejściowych?\nNie Po wyzwoleniu zaraz szybko posuwałem się w tą stronę.\nI kiedy pan dotarł do Warszawy ?\nDo Warszawy ja wiem kiedy? Przy końcu maja.\nNo i jaką pan został Warszawę, jak pan to odebrał, bo wyjeżdżał pan kiedy jeszcze trwało Powstanie?\nPrzeszedłem przez Warszawę. Po Powstaniu musieli jeszcze palić i rujnować i niszczyć! Bo jak przeszedłem później przez Starówkę, to były tylko zgliszcza i popioły. Kościoły były popalone, powysadzane, a jak kapitulacja starówki była to jeszcze było trochę tam tych, powiedzmy, sakralnych rzeczy, jeszcze trochę tam stało to tu, to ówdzie. Później nic nie było tylko zawalone ulice, cholera. Już odgruzowywali naturalnie.\nCzy już po wojnie czy przyznawał się pan do tego, że walczył pan w Powstaniu?\nWłaśnie nie, wcale nie, bo wiedziałem jak tylko wróciłem, że ta co mnie wprowadziła – ta współpracownica z tym „Fajerem–Ognistym” w tym piątym batalionie, że siedzi. A miała rodzinę, która była wyeksponowana w tej teraźniejszości co akurat zastałem i nikt nie ruszył ani ręką ani nogą chociaż mogli żeby ją jakoś [wydostać] a nikt nie ruszył ani ręką ani nogą.\nCzyli prześladowania pana nie spotkały?\nNie bo byłem, że tak powiem.. konspirowałem się w konspiracji, jak mówiłem że nosiłem dwa dowody: jeden dowód tożsamości, a drugi to Arbeitskarte to jak szedłem z pakunkami to miałem taki adres, że powiedzmy była ruina.\nAle ja pytam już po wojnie czy pana prześladowania nie spotkały?\nWładza ludowa...czy pana nie..?\nNie przyznawał się pan? I pan nie został ujawniony przez nikogo.\nBo zamykali ludzi. Zamykali ludzi a byłem nauczony tak z opowiadań ojca dziadka, bo mój dziadek, tak jak mówiłem, siedział gdzieś w dziesiątym pawilonie w Cytadeli Warszawskiej. Cudem uszedł, bo powożący mnie poznał i po roku prawie wyszedł to go babka nie poznała moja. A ojciec znów dostał się tak samo w ręce tych carskich satrapów - to siedział dziewięć miesięcy w Twierdzy Modlińskiej, to jak przyszedł to domu - był młody człowiek, to matka rodzona: „A pan do kogo?” Zarośnięty, wychudzony że matka rodzona go nie poznała. Tak samo siedział z ojcem - tam w tych kazamatach na Modlinie, ani światła ani nic, w czeluściach ludzi trzymali tak samo - Polak mojżeszowego wyznania. Jak mu przypakował taki jak to przeprowadzali do [niezrozumiałe]to jak mu przypakował kolbą w plecy to ze trzy tygodnie, ojciec mi opowiadał, pluł krwią i w tej kazamacie skończył.\nChciałem jeszcze na koniec o taką rzecz zapytać Jak pan teraz myśli o Powstaniu to jakie jest pana zdanie potrzebne było czy może niepotrzebne?\nProszę pana, ludzie młodzi, rozumie pan, przez tę okupację doświadczali dantejskich rzeczy, bo na przykład pan jest moim kolegą, ja dzisiaj się z panem widzę, a jutro jest pan już na plakacie, że pan bandyta, rozstrzelany. Tak było. Mojego brata tak załatwili, wyleciał z tramwaju, jak to łapanka i tu jak jest na ten most, co się jedzie do tunelu do Świerczewskiego, jak dawna Świerczewskiego…\nTak. Wyleciał z tramwaju i tam do szpitala po tej skarpie. Oparł się o... rozwalił go, rozpruł go na pół. Tak, że młodzież, powiedzmy, to kipiała rządzą odwetu. A zmyłkowa rzecz była, że liczyli ludzie, że ta armia, co idzie, sowiecka pomoże a ona nic nie pomogła... nic nie pomogła.\nA na koniec jeszcze jedno pytanie: czy jest coś takiego o Powstaniu co by chciał pan powiedzieć a co jeszcze, być może, nie było powiedziane nigdy?\nTrzeba by się zastanowić mocno nad tym, bo nie można ruszać wszystkiego tak. Ale jest jedna rzecz: w Polsce od prawieków żył ten duch, powiedzmy polskości, duch bojowniczy a jednocześnie były tarcia wewnętrzne Polaków z Polakami i tu można się doszukiwać pewnej głupoty, że nie było jakiegoś wspólnego mianownika - wspólnego działania z tymi Polakami co byli po tej drugiej stronie barykady. I muszę powiedzieć, że ja byłem po jednej stronie barykady, a mój brat, na przykład, najstarszy co zginął w Neuengamme to wyszedł z opaską AL, zabrali go z Mokotowa i od razu do koncentracyjnego obozu poszedł i już stamtąd nie wrócił. Dziesięciu ich poszło z drużyny takiej to dziewięciu zamordowali, a jeden tylko wyszedł bez palcy jakimś cudem. Tu była jedna rzecz, że nie było skoordynowania tego wszystkiego i międzynarodowe skoordynowanie było nie fair w stosunku do Polaków, bo Polacy walczyli o Anglię, o Francję. Nie było odwdzięczenia.\nKazimierz Czańka Pseudonim: „Kanada” Stopień: strzelec Formacja: Batalion "Gozdawa" Dzielnica: Stare Miasto Zobacz biogram\nstrzelec Zdzisław Kunowski „Nina” Data wywiadu: 2005-03-05 Formacja: Zgrupowanie „Gurt” Dzielnica: Śródmieście Północ Powstanie rozpoczynałem w stopniu strzelca. W czasie Powstania należałem do Czwartego Zgrupowania „Gurt” 4 kompanii, 3 pluton. W czasie konspiracji należałem do Armii Krajowej, do Wojskowej ...


Kupujący bardzo często kładą główny nacisk na cenę mebli - jest to w pełni zrozumiałe. Jednak nie zawsze przekłada się ona na przyjazny nastrój wnętrza i zdrowie domowników.\nWiele produktów, dostępnych na rynku meblarskim, zawiera szkodliwe substancje chemiczne: barwniki, formaldehyd czy preparaty ognioodporne. Mogą one wywoływać alergie i złe samopoczucie. Niestety, nie istnieją odgórne normy ekologiczne czy oznakowania dla mebli – w przypadku niektórych modeli trudno ustalić, w jaki sposób zostały wykonane i skąd pochodzą. Na szczęście coraz częściej możemy natknąć się na produkty z naturalnych tworzyw: moda na ekologię zapanowała również w branży wyposażenia wnętrz.\nMeble ekologiczne wyróżniają się przede wszystkim bezpieczeństwem użytkowania. Stosowany w nich biały klej nie jest szkodliwy dla człowieka, zaś w miejsce syntetycznych lakierów używa się naturalnych olejków lub wosku pszczelego. To produkty przyjazne środowisku, odporne na działanie wilgoci. Poszczególne elementy mebli (siedziska, oparcia itp.) wykonywane są z naturalnych surowców: słomy, kokosa, lateksu z 95% naturalnego kauczuku, zaś dodatki (tapicerka, poduchy) – z lnu, bawełny, wełny owczej, konopii, moheru, trawy chińskiej itd. Takie materiały nie zawierają sztucznych substancji, nie wywołują podrażnień i alergii. Są przyjazne dla człowieka i środowiska.\nWarto pamiętać, że ekologia to nie tylko naturalność, lecz także ponowne wykorzystanie surowców. Dlatego coraz większą popularnością cieszą się meble powstałe na zasadzie recyklingu – w odróżnieniu od tych „tradycyjnych”, wykonanych z drewna tropikalnego, nie przyczyniają się do stopniowego zaniku lasów. To bardzo oryginalne, designerskie produkty, wykonane np. z palet czy starych ogrodzeń, cechujące się niepowtarzalnym wzornictwem. W Polsce ich sprzedażą zajmują się głównie niewielkie prywatne firmy, oferujące zakup przez Internet.\nJeśli jesteśmy zdecydowani na zakup mebli ekologicznych i zależy nam na produktach wysokiej jakości, warto zwrócić uwagę, czy wybrany przez nas model posiada oznakowanie FSC oraz Öko-Control, stosowane przez europejskie salony oferujące ekologiczne wyposażenie wnętrz. Takie produkty są nie tylko przyjazne środowisku, lecz także wyjątkowo trwałe i bezpieczne dla zdrowia.\nmeble meble ekologiczne


##### Darmowy film porno nastolatek - Ostre porno nastolatki - VIRGINS.PL.\nOglądaj pornole Nastolatki Seksowna Sex za darmo na Sortuj filmy wg Najbardziej trafne i wybieraj najlepsze Nastolatki Seksowna Big Booty Latin porno filmy. Nastoletnie porno. Zabaw się naszymi filmami porno z pięknymi, napalonymi i chętnymi, by pomóc ci osiągnąć orgazm nastolatkami. TubeREL - Thousands of Darmowy film porno nastolatek Sex Movies.\nHardcorowe filmy porno Hardcorowe Nastolatki! Oglądaj pornole Nastolatki Anal za darmo na Sortuj filmy wg Najbardziej trafne i wybieraj najlepsze Nastolatki Anal darmowy film porno nastolatek pełnometrażowe już. Oglądaj pornole Masturbacja Nastolatek za darmo na Sortuj filmy wg Najbardziej trafne i wybieraj najlepsze Masturbacja Nastolatek filmy. Nastoletnie dziewczęta z małymi cyckami uprawiające seks.\nOstatnio polecane Free Nastolatki Videos from All Time. Com. Cycata Nastolatka (18/19). 307K. Oglądaj pornole Napalona Nastolatka za darmo na Sortuj filmy wg Armatura heban nastolatek trafne i wybieraj najlepsze Napalona Nastolatka filmy. Porno z małolatami. Chude laski zaliczające swój pierwszy raz.\nDarmowe Filmy porno z nastolatkami. Hardcorowe filmy porno Nastolatki Szkoła! Te filmy porno pokazują jak darmowy film porno nastolatek dziewice grube robienie loda kogut nastolatki staja się kobietami.\nReal black homemade porn compilation. Oglądaj filmy porno, Darmowy film porno nastolatek nastolatki w działce seks at Babcia Porno. Nastolatka w krótkiej spódniczce dostaje ogromny wytrysk po szkole.\nCom. Azjatyckia Nastolatek/ka Seks Analny (18/19) · Azjatyckia Nauczyciel/ka · Azjatyckia Niewolnik/ca. XXX Kanał Filmowy - Darmowe Filmy Porno na iXXX. Hardcorowe filmy porno Nastolatwk cycki Nastolatki!\nHardcorowe filmy porno Nastolatki Casting! Darmowe filmy porno z seksem i cipkami. Oglądaj pornole Polski Nastolatek za darmo na Sortuj filmy wg Najbardziej trafne i wybieraj najlepsze Polski Nastolatek filmy pełnometrażowe już. Hardcorowe filmy porno Wytrysk w cipce Nastolatki! Hardcorowe filmy porno Orgia Nastolatki!\nOglądaj filmy porno, Młodzi nastolatki w kutasu zasysają film dla dorosłych at Podwójna Penetracja Porno. Filmy porno z dwie darmowy film porno nastolatek całkowicie za darmo.\nHardcorowe filmy porno Nastolatki Earmowy rżnięcie! Posiadamy młode młode nastolatki porno kolekcję darmowych filmów na DVD, które możesz pobrać lub odtworzyć. Nastolatki Darmowy film porno nastolatek, Nastolatki Filmy Sex. Nastolatki darmowego porno, które.\nPorno z nastolatkami i dziewicami. Petite HD Porn. Posiadamy ogromną kolekcję darmowych filmów na DVD, które możesz pobrać lub. Największa kolekcja trójkąt z nastolatką u nas zawsze w 100% za darmo. The Largest darmowy film porno nastolatek Porn Videos Collection.\nTube video, nagie dziewczyny, nagie dziewczyny, darmowe filmy porno nagie młode dziewczyny nastolatki XXX. Pierwszy Sex Martyny. Posiadamy ogromną kolekcję darmowych filmów na DVD, które możesz pobrać lub. Darmowy film porno nastolatek pornole Porn Nastolatki za darmo na Sortuj filmy wg Najbardziej trafne i wybieraj najlepsze Porn Nastolatki filmy pełnometrażowe ona męska orgia porno. Filmy erotyczne z Nastolatkami.\nNapalone Osiemnastki, Młode Dupy, Studentki, Pijane, Ciasne.\nOglądaj pornole Młode Nastolatki za darmo na Sortuj filmy wg Najbardziej trafne i wybieraj najlepsze Młode Nastolatki filmy pełnometrażowe już. HD. PunishTeens - nastolatka sama w domu zostaje brutalnie wyruchana przez. Sortuj filmy wg Najbardziej trafne i wybieraj najlepsze Pierwszy Raz filmy.\nPobierać czarne filmy porno gejów Vip sex orgia Najlepsze filmy porno robótki ręczne Hiszpańskie anal porno Najgorętsze fotki hebanu porno Obserwując, jak kobiety tryskają\nFilmy porno z nastolatkami. Pełnoletnie dziewczyny uwielbiają seks. Best Online Teen Porn Video Collection! Hardcorowe filmy porno Nastolatki Czeszki! Oglądaj fantastyczne filmy dla dorosłych z OBCIĄGANIEM na w których nagie, napalone.\nKaprysy nastolatek stare porno z lektorem. Nastolatka Doświadcza Seksu Po Raz Pierwszy. Ostry seks, anal, nastolatki, MILFy, Azjatki, cycate i wiele innych kategorii.


skarpetki • Spam Town\nSkarpety są świetnymi pomysłami na prezent, ale oczywiście nie tylko. Trzeba wiedzieć, że wiele od nich zależy. Czyli jeżeli będziemy tak jakby chodzili w nieodpowiednich skarpetach, niejako automatycznie zmniejszamy swój komfort życiowy. To naprawdę nie jest jakaś przesada – można w sumie powiedzieć, że choć bardzo często w zupełności nie patrzymy na temat swoich skarpetek, to ogólnie są istotną częścią naszego ubioru. Miejmy nadzieję, iż sporo większa liczba osób będzie zwracać na to własną uwagę. Chodzi tutaj o skarpety damskie, ale także męskie!\nJakoś się przyjęło myśleć, że skarpetki są kiepskim prezentem, ponieważ niejako świadczą, iż obdarowywana osoba najzwyczajniej nie jest za bardzo ważna w oczach własnego „sponsora”. Poza tym, to takie „schematyczne”, najzupełniej pozbawione oryginalności. No cóż, nigdy nie można akurat tak oceniać skarpet, ponieważ bez wątpienia są fantastycznym upominkiem.


Nowoczesna aranżacja wnętrz na terenie Gdyni - Graciarnia\nHome » Produkcja » Inne Usługi » Nowoczesna aranżacja wnętrz na terenie Gdyni\nJeśli potrzebujesz naprawdę doskonałych rozwiązań w zakresie aranżacji wnętrz, to koniecznie wykorzystaj fakt, że nasze przedsiębiorstwo ma tutaj wiele wartościowych rozwiązań dla ciebie. Z naszą pomocą możesz na przykład odnaleźć takie rodzaje wnętrz, które będą po prostu idealnie dostosowane do twoich wymagań estetycznych. Na naszej stronie WWW zobaczysz na własne oczy, jak wygląda profesjonalna aranżacja wnętrz. Gdynia to miasto, w którym od bardzo dawna realizujemy tego typu projekty, dlatego z naszą pomocą na pewno zyskasz pewność, że wybierzesz idealnej jakości środki aranżacyjne, które będą się u ciebie sprawdzać i dzięki nim twoje wnętrze nabierze naprawdę niesamowitego charakteru! Sprawdź koniecznie usługi, jakie dla ciebie mamy, a przekonasz się, jak łatwo i szybko odnaleźć dla siebie nowoczesne projekty, jakie daje tylko dobrze przygotowana aranżacja wnętrz. Gdynia nie ma lepszej firmy w tej branży!\nChcesz wykorzystywać specyficzny jadłospis, jakim jest dieta samuraja? Warszawa to miasto, gdzie pracujesz i nie masz czasu samodzielnie przygotowywać takich posiłków? Nic nie szkodzi! Nasza firma jest w stanie zaoferować ci naprawdę wiele fantastycznych możliwości w tym zakresie. Koniecznie wykorzystaj fakt, ...\nWysokiej jakości usługi prawnicze dla klientów\nNasza firma to profesjonalna kancelaria, która od wielu lat świadczy wysokiej jakości usługi prawnicze dla różnych grup klientów - zarówno indywidualnych, jak też klientów biznesowych. W ofercie naszej firmy znajdują się specjalistyczne usługi z zakresu prawa gospodarczego, podatkowego, upadłościowego i ...


Europejskie Centrum Bajki w Pacanowie - atrakcje dla dzieci - Rodzinny Kompas\n(2) +48 41 376 50 79 centrumbajki.pl\nO Centrum Bajki w Pacanowie\nW Pacanowie na dzieci czeka kilka niezwykłych atrakcji, a wśród nich:\nBajkowy Świat będący połączeniem muzeum z interaktywną wystawą. W tym miejscu wyobraźnia spotyka się z rzeczywistością. Tutaj można zobaczyć prawdziwe ziarnko grochu, które nie dawało spać księżniczce czy piegi z Akademii Pana Kleksa. Można również w Centrum Bajki w Pacanowie przejechać się pociągiem, który leci w kosmos, spotykać Małego Księcia, by nagle zanurzyć się w morską głębinę, w której przez okna magicznej kolejki zobaczymy syreny, trytony i przeżyjemy atak morskich potworów.\nMały Teatr, w którym dzieci oglądają lalkowe spektakle, po których dowiadują się wielu szczegółów dotyczących teatru lalek i jego historii. Poznają również tajniki zza kulis, na przykład szczegóły dotyczące projektowania scenografii do przedstawień.\nKraina Soria Moria, czyli interaktywna wystawa oparta na fińskim systemie edukacji. Zwiedzający tą wystawę biorą udział w grze, której zadaniem jest przedstawienie podstawowych elementów kultury nordyckiej i wzbudzenie zainteresowania tym kręgiem cywilizacyjnym.\nKino Szkatułka, czyli nowoczesne kino 3D.\nOgród zapraszający do piknikowania, zabaw podwórkowych i gry w “Zośkę”. W ogrodzie tym poznać można kilkanaście rodzajów traw, trzy kolorystycznie podzielone ogrody (żółty, purpurowy i biały), a także zakątki o niespotykanych, wyjątkowych zapachach. W ogrodzie zlokalizowane są też altanki, mostki nad przepływającymi strumykami i inne atrakcje.\nW Centrum Bajki w Pacanowie znajduje się również niezwykła księgarnia.\nPlanując wizytę w Europejskim Centrum Bajki dobrze jest zapoznać się z sugerowanym czasem zwiedzania poszczególnych atrakcji. Będzie to pomocne przy rezerwowaniu biletów wstępu do poszczególnych części tego niezwykłego miejsca. Szczegóły dotyczące czasu zwiedzania i biletów znajdziecie na stronie www.\nŹródło informacji i zdjęć: www.centrumbajki.pl\nBardzo fajne miejsce! Co prawda wiele postaci z bajek nie jest znanych naszym dzieciom, ale przynajmniej jest okazja o nich opowiedzieć lub spróbować odnaleźć później te bajki w internecie.\nPrzereklamowane, bilety bardzo drogie nieadekwatne do tego co zobaczyliśmy. Bilety tylko online, będąc przejazdem nie kupisz biletów. Za to cudne miasteczko, gdzie na każdym kroku można spotkać Koziołka Matołka.


USAGI SEKAI: Recenzja Skin79 - The Premium BB Cream Intense Classic Balm\nSkin 79 The Premium BB Cream Intense Classic Balm\nKartonik czarny ze srebrnymi napisami, elegancki. Plastikowa, spłaszczona tubka kremu w kolorze beżowym z czarną zakrętką. Napisy się nie ścierają. Niestety opakowanie nie zachwyca tak jak w przypadku The Oriental Gold. Ale dzięki temu krem jest tańszy i bez problemu możemy go włożyć do kosmetyczki.\nKrem można postawić pionowo na zakrętce. Kosmetyk nie wycieka z tubki niepotrzebnie.\nSzkoda trochę, że Classic Balm nie posiada pomki air less.\nOtworek tubki jest idealnej wielkości do wyciśnięcia pożądanej ilości kosmetyku.\nKrem dość szybko zastyga na skórze, dlatego najlepiej aplikować go dzieląc twarz na partie ( czoło, policzek prawy, lewy, broda, nos). Nie jest jednak tak tępy jak Revlon Color Stay. Ja aplikuję go palcami. Najpierw rozcieram niewielką ilość kremu na całej powierzchni, a następnie go wklepuję rozmywając granice i ewentualne smugi.\nJasny, beż z oliwkowo-szarym odcieniem. Nie ma różowych tonów, ani bardzo żółtych.\nŚrednie. Intense Classic Balm kryje najlepiej z pośród kremów BB, które miałam do tej pory. Intensywność krycia można stopniować. Ja zazwyczaj daję jedną warstwę na całą twarz i dokładam drugą na strefie T.\nMatowe. Nie daje efektu glow. Twarz po nim się nie lepi. Mimo wszystko nie jest to płaski i tępy mat. Daje efekt delikatnego rozświetlenia.\nPrzy mojej tłustej cerze mam potrzebę jeszcze przypudrowania go pudrem matującym transparentnym.\nTo już zależy od warunków. Zazwyczaj po 2 godzinach muszę przypudrować twarz (ale u mnie to normalne). W ciągu dnia ściera mi się najbardziej na strefie T (nos, środek czoła, wewnętrzna część policzków, broda). Wtedy dokładam niewielką ilość na wybrane partie i pudruję. Scala się z resztą makijażu. Nie sprawia to problemów i nie powstają plamy. Należy uważać, aby nie dotykać twarzy niepotrzebnie rękami, bo może na nich pozostać odrobina kosmetyku.\nNiestety krem BB bardzo łatwo schodzi przy pomocy wody. Jest to plus przy demakijażu, ale może być minusem przy deszczowej pogodzie, myciu zębów lub płaczu. Dlatego trzeba na to uważać.\nSkładniki aktywne i ekstrakty:\nSPF 35, PA ++\nA poniżej grafika zaczerpnięta ze strony Skin79, przedstawiająca zestawienie kremów BB tejże firmy.


Remont turbo w mieście Stawiguda. Porównaj 1 serwisów które wykonują usługę Remont turbo\nRemont turbo • Stawiguda (kod pocztowy 11-034) • Warto wiedzieć\nCzy w Stawigudzie zregeneruję turbinę jak również przeprowadzić serwis Remont turbo?\nTurbiny w Stawigudzie można naprawić w specjalistycznej pracowni regeneracji turbosprężarek lub zatelefonować i ustalić wysyłkę kurierem.\nW jaki sposób odbywa się usługa Remont turbo dla turbosprężarek w Stawigudzie?\nNadajemy turbosprężarki kurierem bądź dostarczamy turbosprężarkę do pracowni.\nIle kosztuje czyszczenie turbiny w Stawigudzie a także ile kosztuje Remont turbo?\nKoszt regeneracji turbosprężarek zależy od stopnia uszkodzenia turbosprężarki. Weryfikacja turbin nie kosztuje nic.\nJak dostarczyć turbiny do firmy zajmującej się regeneracją w Stawigudzie?\nNajlepiej turbinę dostarczyć do pracowni w Stawigudzie usługą kurierską którego możemy Państwu umówić aczkolwiek naturalnie zapraszamy do osobistej wizyty w firmie gdzie jest możliwość aby przyjrzeć się jak odbywa się naprawa turbo.\nJakie turbiny poddawać usłudze Remont turbo w Stawigudzie?\nJakie są sygnały awarii układów doładowania jakie da się naprawiać w Stawigudzie a jakie wymagają usługi Remont turbo?\nDlaczego należy postawić na firmy z Stawigudy i naszą stronę wykonujący usługę Remont turbo?\nWybierz w i szybko wybierz salon, z profili dostępnych na naszym portalu, co zapewnia remont turbiny w niewielkiej stawce na doskonałym poziomie. Turbina samochodowa jest istotna, jeszcze z powodu czynnego współdziałania z osobnymi systemami, w tym z systemem smarnym, tudzież aparaturą zasilania silnika. Aparat doprowadzania oleju do turbo, razem z dedykowanym olejem syntetycznym, gwarantuje układom dolotowym właściwe warunki środowiska pracy, a właścicielom samochodów przyrzeczoną efektywność opisywanej turbosprężarki. Turbo jak podają producenci, pracuje tak długo, co analizowany wóz jak również nie będzie konieczności serwisu tej części, niemniej jednak żeby nie było to nierealne, koniecznie trzeba zagwarantować jej dobre smarowanie. Przeglądnij pracowni, gdzie mają w ofercie serwis czyszczenia układów doładowania i gdzie znaleźć można w wysokiej jakości oraz niskiej cenie, co daje gwarancję na zachowanie ergonomii pożądanej usługi, umów usługę. Układ doładowania VNT to obecnie norma w nowoczesnych osobówkach z silnikiem wysokoprężnym, niemniej jednak też w fachowych firmach naprawy, jako że układy doładowania są efektywne, lecz w tym samym czasie niezwykle problematyczne.\nKoszt podstawowej regeneracji turbiny w Stawigudzie (robocizna + części) pod Stawigudą 399 złotych do ok. 560 złotych (netto)\nCzyszczenie geometrii turbosprężarek z Stawigudy 163 złote (netto) + części\nWymiana VNT, VTG, VGT turbo do samochodów osobowych i użytkowych • Stawiguda 163 złote (netto) + części\nRozbiórka turbosprężarki w Stawigudzie 0 złotych\nWycena naprawy turbin z Stawigudy 0 złotych\nRegeneracja turbo do samochodów osobowych i dostawczych (do 3,5 t) pod Stawigudą 285 złotych (netto) + części\nCena naprawy turbiny do samochodów ciężarowych i ciągników siodłowych z Stawigudy 366 złotych (netto) + części\nNaprawa turbin do samochodów osobowych i dostawczych w Stawigudzie 285 złotych (netto) + części\nKoszt naprawy turbosprężarki do samochodów ciężarowych (powyżej 3,5 t) • Stawiguda 366 złotych (netto) + części\nWycena naprawy turbosprężarek pod Stawigudą 0 złotych\nCena podstawowej regeneracji turbo (robocizna + części) z Stawigudy 399 złotych do ok. 560 złotych (netto)\nSprawdzenie turbosprężarek • Stawiguda 0 złotych\nKoszt regeneracji turbiny do samochodów (poniżej 3,5 t) osobowych i dostawczych w Stawigudzie 285 złotych (netto) + części\nRegeneracja turbosprężarki do samochodów dostawczych ciężarowych pod Stawigudą 366 złotych (netto) + części\nCzyszczenie geometrii turbosprężarek do samochodów ciężarowych o DMC pow. 3,5 t • Stawiguda 163 złote (netto) + części\nCena podstawowej naprawy turbo (robocizna + części) w Stawigudzie 399 złotych do ok. 560 złotych (netto)\nWybierz typ usługi Koszt podstawowej regeneracji turbiny w Stawigudzie (robocizna + części) pod Stawigudą Czyszczenie geometrii turbosprężarek z Stawigudy Wymiana VNT, VTG, VGT turbo do samochodów osobowych i użytkowych • Stawiguda Rozbiórka turbosprężarki w Stawigudzie Wycena naprawy turbin z Stawigudy Regeneracja turbo do samochodów osobowych i dostawczych (do 3,5 t) pod Stawigudą Cena naprawy turbiny do samochodów ciężarowych i ciągników siodłowych z Stawigudy Naprawa turbin do samochodów osobowych i dostawczych w Stawigudzie Koszt naprawy turbosprężarki do samochodów ciężarowych (powyżej 3,5 t) • Stawiguda Wycena naprawy turbosprężarek pod Stawigudą Cena podstawowej regeneracji turbo (robocizna + części) z Stawigudy Sprawdzenie turbosprężarek • Stawiguda Koszt regeneracji turbiny do samochodów (poniżej 3,5 t) osobowych i dostawczych w Stawigudzie Regeneracja turbosprężarki do samochodów dostawczych ciężarowych pod Stawigudą Cena regeneracji turbin do samochodów użytkowych osobowych Czyszczenie geometrii turbosprężarek do samochodów ciężarowych o DMC pow. 3,5 t • Stawiguda Cena podstawowej naprawy turbo (robocizna + części) w Stawigudzie Inne (opisz problem w komentarzu zgłoszenia)\nRemont turbosprężarek z Stawigudy (kod pocztowy 11-034)\nWymiana turbin w Stawigudzie (kod pocztowy 11-034)\nSerwisy Isuzu z Bolechówka (kod pocztowy 62-005)\nASO Audi pod Tyczynem (kod pocztowy 36-020)\nUlica Nadarzyńska z Kobyłki (kod pocztowy 05-230)\nCena turbiny pod Stawigudą (kod pocztowy 11-034)\nCzyszczenie turbo z Stawigudy (kod pocztowy 11-034)\nPunkty nadania i odbioru z których można zrealizować Remont turbo w Stawigudzie\nJeśli interesuje Cię Remont turbo i jesteś z Stawigudy możesz zamówić usługę kurierską lub skorzystać z wygodnych paczkomatów, lista znajduje się poniżej:


zrazy wołowe - Strona 2 - KatalogSmaków.pl\nzrazy wołowe - 194 przepisów (strona:2/13)\nZrazy wołowe to jeden z moich ulubionych obiadów, głównie ze względu na pyszny aromatyczny sos, który powstaje podczas duszenia się zrazów wołowych. Rolady śląskie zawijane z boczkiem, cebulką i ogórkiem sprawdzą się nie tylko jako zwykły, ale równie The post Zrazy wołowe appeared first on KulinarnePrzeboje.pl\nZRAZY WOŁOWE 70\ndawna nosiłam się z zamiarem przeniesienia bloga i ciesze się, że udało mi się zrealizować moje noworoczne postanowienie. Zapraszam Was tym postem na danie typowe dla kuchni polskiej. Zrazy wołowe to danie uwielbiane przez wszystkich moich domowników. Te pyszne roladki wbrew pozorom są bardzo proste do przygotowania. Przy okazji chciałabym pochwalić się moim pierwszym „dzieckiem” na Youtube(...)nadzieję, że króciutki filmik zachęci Was do zmierzenia się z tym daniem. Zapraszam:) ZRAZY WOŁOWE wołowina (udziec lub ligawa) marchewka cebula boczek wędzony ogórek kiszony musztarda sól, pieprz liść laurowy, ziele angielskie mąka i suszone grzyby opcjonalnie Mięso pokroić na plastry i roztłuc dość cienko (najlepiej przez woreczek foliowy wówczas mięso nie będzie się rwało). Posolić i popieprzyć oraz posmarować\nZrazy wołowe – tradycyjny obiad – prosty przepis 127\nTradycyjne wołowe zrazy to obiad szczególnie popularny na Śląsku. Nie każdy ma odwagę je przyrządzać, a nie słusznie, bo nie jest to wielka filozofia. Dla tych, co nie boją się nieco przełamać tradycyjne smaki – przepis na wołowe zrazy z delikatnie zmienionymi składnikami. Mięso wołowe na zrazy Ogórki w occie Papryka w occie Cebula Chrzan (może być musztarda) Suszone pomidory\nZrazy wołowe 47\nZrazy wołowe. Kruche mięso z dobrze przyprawionym aromatycznym sosem. Zrazy smarowane musztardą, nadziewane papryką i korniszonami. Całość podana z buraczkami i ziemniakami hasselback. Ilość porcji / Servings – 2 Czas przygotowania / Prep. time: 15 mins Czas gotowania / Cook time: 2 hrs Czas całkowity / Total time: 2 hrs 15 mins Drukuj / Print Składniki / Ingredients: Na zrazy 4 plastry(...)koniec duszenia ściągnąć pokrywkę. Zredukować płyn i zagęścić śmietaną. Na buraki Buraki zetrzeć na tarce z dużymi oczkami. Dodać majonez, czosnek i koperek. Doprawić solą i pieprzem Artykuł Zrazy wołowe pochodzi z serwisu Spice Things\nZRAZY WOŁOWE/WIEPRZOWE 90\nZrazy wołowe to tradycyjne danie kuchni staropolskiej. Najlepsze zrazy wołowe robiła moja babcia... z boczkiem, papryką i ogórkiem kiszonym - zawsze przygotowywała je na święta lub różne uroczystości jak, np. moja Pierwsza Komunia. Jak byłam dzieckiem, danie to zawsze kojarzyło mi się z wykwintnością i ekskluzywnością - może dlatego, że jadłam je tylko od wielkiego święta. Zapraszam Was dziś na zrazy(...)babci Krysi, ale w wersji mieszanej tj. wołowe i wieprzowe. Zrazy z tego przepisu są naprawdę kruche i mięciutkie, a sos jest bardzo aromatyczny. Danie to należy do pracochłonnych, ale od święta warto się "pomęczyć", aby zjeść iście królewski obiad 😉 U nas w domu zawsze były podawane z kaszą, najczęściej gryczaną. A Wy z czym podajecie zrazy? Składniki\nZrazy w sosie kurkowym 104\nPolecam ten obiadek. Gotowanie z wnuczkiem to sama przyjemność. Obiadek pożegnalny Mięso wołowe pokroić w plastry. Dokładnie rozbić, doprawić z obydwu stron solą pieprzem i papryką\nPrzepis na zrazy wołowe zawijane 8657\njadało się rolady wołowe zawijane, czy inaczej zwane roladami wołowymi. Podaję Wam najlepszy Przepis na zarazy wołowe zawijane, czyli najsmaczniejsze tradycyjne rolady wołowe, jest to nasz rodziny przepis na zrazy wołowe zawijane, podpatrywałam zawsze jak je robiła babcia, potem jak je robił tata. Teraz robię ja. Na co dzień przygotowuję zrazy zawijane w wieprzowiny. rolady z karkówki lub rolady(...)litra) i dusimy do miękkości mięsa, jeśli woda za szybko odparowała uzupełniamy wodą. Podczas duszenia mięsa tworzy się pyszny, aromatyczny , pieczeniowy sos. Jest pyszny. Tym sposobem właśnie przygotowałam zrazy wołowe zawijane na nasz świąteczny stół, do nich podałam kulki z ziemniaków z koperkiem i buraczki. Tym zrazom wołowym zawijanym nikt się nie oprze. The post Przepis na zrazy wołowe zawijane\nZrazy wołowe z ogórkiem kiszonym 22\nZrazy wołowe to potrawa z mięsa duszonego z dodatkiem warzyw i przypraw. Jest to tradycyjne danie kuchni staropolskiej, przede wszystkich szlacheckiej i myśliwskiej. Obecnie znajdziemy je nie tylko w kuchni polskiej, ale też w kuchniach narodów dawnej Rzeczypospolitej szlacheckiej: białoruskiej, litewskiej i ukraińskiej. Zrazy wołowe z ogórkiem kiszonym - przepis na 4 porcje Do przygotowania zrazów będziesz potrzebować: 500g udźca wołowego\nKlasyczne zrazy wołowe 130\nKlasyczne zrazy wołowe Zwane też roladami śląskimi, tradycyjne faszerowane bitki wołowe, najczęściej podawane z kluskami śląskimi i modrą kapustą. Dobre zrazy powinny być mięciutkie, kruche i aromatyczne, zanurzone w pysznym sosie pieczeniowym. Składniki: 8 plastrów wołowiny zrazowej 10 dkg wędzonego boczku 1- 2 ogórki kiszone 1-2 cebule skórka od chleba, najlepiej razowego 4-5 łyżek musztardy sól, pieprz około(...)przekładamy ponownie do sosu *** *** SMACZNEGO *** POLECAM TAKŻE: KLUSKI ŚLĄSKIE PRZEPIS TUTAJ OSZUKANE ZRAZY PRZEPIS TUTAJ ROLADY/ZRAZY Z KARKÓWKI PRZEPIS TUTAJ ZRAZY Z MIĘSA MIELONEGO PRZEPIS TUTAJ Artykuł Klasyczne zrazy wołowe pochodzi z serwisu Blog z apetytem\nZrazy wołowe, zawijane 120\nBlueberry Corner by "jagodzianka" Zrazy wołowe, zawijane to popularna potrawa kuchni polskiej, znana od ponad 200 lat. Najczęściej przyrządza się je (tak jak u … Przeczytaj cały artykuł Post Zrazy wołowe, zawijane pojawił się poraz pierwszy w My Blueberry Corner\nZrazy wołowe 125\nWpis pochodzi z www.mgotuje.pl Tradycyjne zrazy wołowe zawijane z boczkiem, kiszonym ogórkiem i cebulką. Posmarowane musztardą, dzięki czemu nabierają wyraźniejszego smaku Najlepiej pasuje do nich kasza gryczana, ale z ziemniakami smakują równie smacznie. Jako surówkę polecam tarte buraczki. Mięso po ugotowaniu jest doskonale kruche i delikatne. Zrazy będą doskonałą propozycją na odświętny(...)obiad, święta, komunie czy chrzciny. Post Zrazy wołowe pojawił się poraz pierwszy w Marta Gotuje\nZrazy wołowe 77\nDzień dobry, dziś zaserwuję Wam tradycyjny obiad zrazy wołowe z buraczkami i ogórkiem kiszonym. Czytaj więcej\nZrazy wołowe tradycyjne 75\nTakie zrazy robiła moja mama, są to zwykłe nic nie udziwnione zrazy i do tego pyszne. Mięso wołowe pokroić na plastry, mocno rozbić na cienkie płaty. Doprawić solą i pieprzem z każdej strony. Na każdym płacie położyć słupek boczku wędzonego, słupek ogórka kiszonego, kilka wiórków cebuli. Dokładnie zawinąć i spiąć wykałaczkami, żeby podczas smażenie się nie otworzyły. Na patelni


Innowatorzy Branżowej Przedsiębiorczości - PWSZ\nPaństwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Nowym Sączu dołączyła do grona Innowatorów Branżowej Przedsiębiorczości\nOd stycznia 2021 nasi studenci mogą korzystać z innowacyjnego narzędzia do nauki przedsiębiorczości – Branżowych Symulacji Biznesowych. Dzięki platformie edukacyjnej studenci zyskają możliwość podejmowania realistycznych decyzji biznesowych podczas zarządzania wirtualną firmą, a zajęcia związane z przedsiębiorczością staną się jeszcze bardziej praktyczne.\ni materiałów, a nawet zatrudnianie pracowników to zadania, z którymi zmierzą się już niebawem nasi studenci. Współzawodnicząc na wirtualnym rynku ze swoimi kolegami będą mogli przekonać się jak konkurowanie wpływa na prowadzenie własnej firmy.\nW wirtualnej rzeczywistości studenci wcielą się w rolę przedsiębiorców prowadzących firmę produkcyjną lub usługową. Atrakcyjna forma wizualna, dostępność platformy online oraz wykorzystanie mechanizmów grywalizacji mają za zadanie zaangażować ich w rozgrywkę toczącą się w doskonale odwzorowanych warunkach rynkowych.\nWykładowca jako mentor biznesu\nNowe umiejętności zdobyli również wykładowcy, którzy podczas praktycznych warsztatów z ekspertami firmy REVAS zdobyli nie tylko wiedzę techniczną z zakresu obsługi narzędzia lecz również wiedzę dotyczącą prawidłowej oceny działań i postępów studentów. Składa się na nią nie tylko wynik finansowy wirtualnego przedsiębiorstwa, ale także zadowolenie jego klientów i pracowników, rozwój a nawet poziom zadłużenia. Na naszej uczelni, po przejściu dwuetapowego szkolenia oraz zdaniu egzaminu Certyfikat Trenera Branżowych Symulacji Biznesowych REVAS otrzymali: dr Natalia Jaśkiewicz, dr Aneta Oleksy-Gębczyk, dr Jarosław Handzel, mgr Joanna Marcisz, mgr Paulina Rydwańska.\nDzięki wdrożeniu Branżowych Symulacji Biznesowych, nasza uczelnia dołączyła do elitarnego grona Innowatorów Branżowej Przedsiębiorczości, do którego należą szkoły, uczelnie, instytucje oraz firmy z całej Polski.


Jak inwestować w kryptowaluty? - Biznesomania\nKryptowaluty to temat, który ostatnimi laty wybuchł i rozpalił wyobraźnie setek tysięcy ludzi na całym świecie. Okazało się, że jest inwestycja pozwalająca pomnożyć majątek w niewiarygodnym tempie nawet o kilkaset procent. Pomimo tego, że temat Bitcoina, Ethereum czy Das Coina pojawia się codziennie na pierwszych stronach gazet, zalewa internet i telewizję, to wielu ludzi nie wie, o co tak naprawdę chodzi z tymi kryptowalutami. Pomimo nieznajomości tematu tysiące ludzi inwestuje swoje pieniądze w pogoni za bajecznym wzrostem, który z dnia na dzień zaskakuje, bijąc kolejne rekordy. Jednak nawet kryptowaluty mają drugą stronę medalu i tak jak w jednej chwili mogą uczynić nas bogaczami, tak w drugiej mogą jednym spadkiem obniżyć wartość naszego portfela do kilkunastu złotych. Czy warto więc inwestować w kryptowaluty? Jak inwestować w kryptowaluty? Dziś przybliżę nieco temat.\nKryptowaluty – co to?\nRozpoczynając temat inwestycji w kryptowaluty musimy sobie oczywiście odpowiedzieć na pytanie, czym tak na dobrą sprawę one są? Otóż kryptowaluta w swoim pierwotnym założeniu ma być pieniądzem idealnym. Podzielna, niepodlegająca inflacji, łatwa w transferze i niemożliwa do sfałszowania. Takie właśnie cechy idealnej waluty przedstawiono na łamach list mailingowych Wei Dai już w 1998 roku. Dzisiaj kryptowaluta jest jednak przede wszystkim niewiarygodnie przełomową technologią i swoją funkcjonalność samą istotę kryptowaluty, jest ona niczym innym jak rozproszonym systemem księgowym, który w całości bazuje na kryptografii. Jego podstawową funkcją jest przechowywanie informacji o stanie posiadania w umownych jednostkach, które przechowywane są na cyfrowych portfelach.\nKryptowaluty jak zacząć?\nWchodząc na rynek kryptowalut warto najpierw zapoznać się z aktualnie trenującym walutami. Zdecydowanie królem kryptowalut jest Bitcoin (BTC). To właśnie od niego rozpoczął się bum na kryptowaluty, który trwa nieprzerwanie do dzisiaj. Łatwo dostępny i niezwykle popularny, ze względu na swoją medialność. Nie jest on jednak jedyną kryptowalutą a obok niego znajdziemy między innymi Ethereum (ETH), które ma stanowić alternatywę dla Bitcoina. Oprócz nich mamy także takie kryptowaluty jak DasCoin, Dogecoin, IOTA czy Monero.\nAby rozpocząć swoją przygodę w inwestowanie na rynku kryptowalut, musimy otworzyć swój portfel kryptowalutowy. Aktualnie najwygodniejszą opcją będzie skorzystanie z portfela przeglądarkowego, który możemy otworzyć wraz z rejestracją na danej giełdzie kryptowalut. Gdy już będziemy mieli portfel, możemy na niego kupić odpowiednią walutę.\nKupowanie kryptowaluty w zasadzie nie różni się dziś niczym od kupna zwykłej waluty. Możemy to zrobić za pomocą internetowych giełd, kantorów lub nawet fizycznych automatów i placówek. Nie każda giełda wspiera jednak rynek polski, więc trzeba tę kwestię sprawdzić przed przelewaniem środków. Później wystarczy odrobina gotówki lub środków na koncie i będziemy mogli stać się posiadaczami tego mistycznego środka płatności. Do samego kupna wystarczy rejestracja i podanie danych portfela. Potem przelewamy zwykłą walutę na giełdę, w której obrębie będziemy inwestować i już, wystarczy poczekać na dobry kurs i kliknąć magiczne “Kup”.\nAktualnie najprościej jest kupić kryptowaluty na internetowych giełdach. Tak jak wspomniałem wcześniej, warto uważać na to, czy dana giełda obsługuje nasz rynek. Niezwykle popularną giełdą u nas w Polsce jest giełda Coinbase, która wspiera ponad 30 krajów i w jakie kryptowaluty inwestować i obsługuje wiele różnych kryptowalut.\nNa to pytanie nikt nie zna odpowiedzi. Osobiście zauważyłem, że są dwie ścieżki inwestowania w kryptowaluty. Jedni kupują znane i duże kryptowaluty jak Bitcoin czy Ethereum, aby wybić się na już istniejącej fali rekordów, a inni szukający większego zysku, mniejszym kosztem, inwestują w dopiero startujące waluty, których wartość oscyluje w granicach kilkudziesięciu groszy za sztukę i mając nadzieję, że ta “zaskoczy” i załapie się na kolejny bum, zwiększając swoją wartość o kilkadziesiąt dolarów na godzinę.\ndnia\t17 lutego 2018\n# 54 Pomysł na biznes – tworzenie stron internetowych\nPodsumowanie inwestycji październik 2018\nWiki 19 lutego 2018 at 13:19\nTemat kryptowalut już jest popularny od dłuższego czasu. Niektórzy mówią, że ci co mieli zarobić już zarobili, jednak po ostatnich spadkach wartości kryptowalut i jej wyprzedaży znowu jest szansa kupić taniej i sprzedać za jakiś czas drożej. Dlatego moim zdaniem warto śledzić opinie i komentarze fachowców żeby wykonać dobre ruchy. Ja czytam https://cinkciarz.pl/nowosci/kryptowaluty i staram się być na bieżąco z cenami kryptowalut.\nBeata 22 lutego 2018 at 09:01\nCzy Twoim zdaniem jest możliwość, że dana kryptowaluta pewnego dnia całkowicie utraci swoją wartość? I człowiek zostanie np. z Ethereum, które będzie warte 1 grosz lub nic?\nArtur 23 lutego 2018 at 12:07\nTak, uważam, że jest taka możliwość 🙂\n#89 Pomysł na biznes – Konsultantka ślubna\n#88 Pomysł na biznes – Catering dietetyczny\n#87 Pomysł na biznes – otworzenie Żabki\nProstymi słowami o DeFi!\nDlaczego warto wybrać projektor do domu?