Kto był agentem? - CAI24\n08:10 | środa | 29.06.2022\nKto był agentem?\nNagrobek Ludwika Widerszala na Powązkach w Warszawie, fot. domena publiczna\nWtorek, 13 czerwca 1944 r.\nW działalności podziemia niepodległościowego zdarzały się tragiczne pomyłki i sprawy, które do dziś nie zostały wyjaśnione. Jedno z takich wydarzeń miało miejsce 13 czerwca 1944 r.\nGłównymi postaciami dramatycznych wydarzeń, jakie rozegrały się w Warszawie i wtedy w okolicach wsi Górce (dziś część dzielnicy Bemowo w Warszawie) byli: ur. w 1896 r. Jerzy Makowiecki ps. „Wokulski”, Malicki” i jego żona Zofia, Ludwik Nikodem Widerszal (ur. 1909) ps. „Krysiński”, „Piasrczyk”, Witold Bieńkowski (ur. 1906) ps. „Wenecki”, Władysław Jamott (ur. 1910) ps. „Olgierd”. Wszyscy byli żołnierzami podziemia. Któryś z nich był zdrajcą. Który? Na to pytanie do dziś nie ma odpowiedzi.\nJerzy Makowiecki był inżynierem, przedwojennym żołnierzem, uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej 1920 r. (pracował wtedy dla słynnej Dwójki). Od 1937 r. działał w Stronnictwie Demokratycznym. W konspiracji działał od 1939 r. W 1940 r. został mianowany szefem Wydziału Informacji Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej. W podziemnych strukturach było to ważne stanowisko a jego zajmowanie było dowodem zaufania najwyższego kierownictwa AK.\nLudwik Widerszal urodził się w zasymilowanej, inteligenckiej rodzinie żydowskiej. On sam był jednak ochrzczonym katolikiem. Z wykształcenia był historykiem. Przed wojną pracował w Archiwum Wojskowym i Archiwum Akt Nowych. Od 1939 pracował w Biurze Informacji i Komendy Głównej ZWZ, a później Armii Krajowej. Zajmował się sprawami międzynarodowymi. Od 1942 stał na czele Podwydziału „Z”, w którego obszarze zainteresowań leżały kwestie ziem wschodnich i zachodnich, sprawy narodowościowe oraz polityka międzynarodowa. Nie trafił do getta, przebywając wraz z żoną po aryjskiej stronie muru. Nie zapomniał o swoich współbraciach oddzielonych od warszawiaków. Był inicjatorem powstania Referatu Żydowskiego w Wydziale Informacji Biura Informacji i Propagandy KG AK. Obaj zginęli z rąk żołnierzy AK tego samego dnia – 13 czerwca 1944 r.\nWyrok czy zabójstwo\nKiedy żołnierze AK przyszli do mieszkania Widerszala, powiedzieli mu, że wraz żoną są żydo-komunistami i zdrajcami. Im samym powiedziano przed akcją, że mają zastrzelić podwójnego agenta Gestapo i Armii Ludowej. Było to po lutowym rozbiciu archiwum Armii Krajowej przez NKWD i Gestapo, więc żołnierze podziemia byli wyczuleni na działalność komunistycznych agentów.\nJednak Widerszal po poinformowaniu, że zostanie zastrzelony, zaczął się modlić. Wzbudziło to wątpliwości wykonawców wyroku, którzy przecież słyszeli, że Widerszal to komunista i mason. Modlitwa w godzinie śmierci zupełnie do tego nie pasowała. Po naradzie akowcy odstąpili od zastrzelenia żony Widerszala. Była w dziewiątym miesiącu ciąży. Ale widziała śmierć męża.\nW czasie, kiedy w mieszkaniu Widerszala trwała gorączkowa narada, co zrobić z jego żoną, równie dramatyczne wydarzenia miały miejsce w mieszkaniu Makowieckiego. Wtargnęli do niego członkowie tzw. grupy Sudeczki związanej z kontrwywiadem Armii Krajowej. Uprowadzili oboje z mieszkania i wywieźli poza Warszawę, w okolice wsi Górce, gdzie oboje zastrzelili.\nPrzez całe lata komunistyczna propaganda głosiła, że za śmierć obu członków podziemia odpowiadają Narodowe Siły Zbrojne. Tę nieprawdziwą tezę obalił dopiero w latach 80. Andrzej Kunert. Nie zmienia to faktu, że jest prawdopodobieństwo, że oba morderstwa były konsekwencją kampanii propagandowej prowadzonej przez NSZ. Nie zmienia to także faktu, że wyroki śmierci wydane na Makowieckiego, Widerszala i ich żony, były bezprawne. Zostały wykonane bez zgody Komendy Głównej AK, Delegata Rządu ani Państwowego Korpusu Bezpieczeństwa. Historycy uważają, że stał za nimi związany ze środowiskami katolickimi oficer kontrwywiadu AK i kierownik Referatu Żydowskiego Delegatury Rządu na Kraj Witold Bieńkowski. Drugą osobą, która miała w tym uczestniczyć był związany z ONR Władysław Jamott (1910-1959). Józef Światło po swojej ucieczce na Zachód (niezależnie od tego, czy rzeczywistej czy sfingowanej) mówił, że Bieńkowski był agentem NKWD. Czy tak było, nie wiadomo, ale są pewne poszlaki na to wskazujące.\nWyrok wykonał Andrzej Popławski (1908-1944), ps. „Andrzej Sudeczko”, który związany był początkowo z kontrwywiadem Okręgu Warszawskiego AK. W momencie dokonywania zabójstw dowodził grupą dywersyjną, będącą prawdopodobnie oddziałem specjalnym AK. Po tych wydarzeniach zasilił Państwowy Korpus Bezpieczeństwa. Formacji nie należy mylić z komunistycznym Korpusem Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Była to formacja policyjna Delegatury Rządu na Kraj. Nie było mu dane w niej służyć. W lipcu 1944 został uznany za winnego tych zabójstw i zastrzelony z wyroku sądu AK. Według niektórych histrouków, likwidacja, zamiast złapania żywcem w celu wydobycia informacji o zleceniodawcach, może sugerować, że za dużo o nich wiedział.\nPoprzedni artykuł„Dupiarz” zawinił, „Powiatowego” powiesili…\nNastępny artykułCo postanowi Sąd UE w sprawie skargi Polski przeciwko Komisji Europejskiej?


"Koszmar". Co nas denerwuje na polskich plażach? Oto lista najbardziej irytujących rzeczy nad Bałtykiem - WP Wiadomości\n"Koszmar". Co nas denerwuje na polskich plażach? Oto lista najbardziej irytujących rzeczy nad Bałtykiem\nAlkohol, brud, nagie dzieci, głośna muzyka - to tylko niektóre rzeczy, które najczęściej nas irytują podczas urlopu nad polskim morzem. Internauci Wirtualnej Polski określili, co ich najbardziej denerwuje nad Bałtykiem.\nCo nas denerwuje na polskich plażach? Oto lista najbardziej irytujących rzeczy nad BałtykiemŹródło: East News, Fot: WOJCIECH STROZYK\nZadaliśmy naszym internautom pytanie, co ich najbardziej denerwuje na polskich plażach.\nParawany. Bałtyk z nich słynie\nNajczęściej internauci pisali, że najbardziej irytujące jest parawanowe szaleństwo. Charakterystyczne, kolorowe, przenośne, rozkładane ścianki już na stałe wpisały się w krajobraz polskich plaż. I wydają się nadbałtyckim fenomenem, bo w zagranicznych kurortach nie są aż tak rozpowszechnione. Teoretycznie służą do ochrony przed wiatrem, jednak wydaje się, że w Polsce to zastosowanie parawanów jest drugorzędne.\nZnacznie ważniejsze jest wydzielenie za ich pomocą własnej przestrzeni na plaży, odgrodzenie się od sąsiadów i zapewnienie sobie więcej prywatności. I może nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie fakt, że zwykle zajmujemy w ten sposób znacznie więcej miejsca niż potrzeba. Mało co tak irytuje na zatłoczonej plaży, jak widok szeroko rozłożonego parawanu, za którym leży jedna czy dwie osoby.\n"Wynajęcie połowy plaży... bez opłaty, metraż 20 na 20 w dwie osoby" - komentuje jedna z internautek.\nJadąc nad morze, marzymy o odpoczynku na plaży, na której jedynymi dźwiękami dochodzącymi do naszych uszu będą szum fal i krzyk mew. Jednak nawet najgłośniejsza mewa często nie jest w stanie przebić się przez dźwięki muzyki odtwarzanej z głośników na polskich plażach. Pół biedy, jeśli możemy posłuchać czegoś spokojnego. Jednak polscy plażowicze skarżą się, że nad Bałtykiem najczęściej można usłyszeć głośne disco polo, które do spokojnych raczej nie należy.\nTen problem zdają się dostrzegać sami internauci. "Nienawidzę łupania muzyką z każdego koca inną. Wystarczający hałas robią ludzie i dzieciaki", "Disco polo i głośniki przenośne to zło. Nie do zniesienia. Zamiast fal i ptaków słyszę muzykę. Koszmar" - wskazują Polacy.\nGłośna muzyka to nie wszystko. Ostatecznie można poprosić sąsiada o jej wyłączenie. To, z czym znacznie trudniej sobie poradzić, to niesforne dzieci. "Oburza mnie brak kontroli rodziców nad dziećmi. Sypią piaskiem, biegając i wrzeszcząc jak opętane" - czytamy w wielu komentarzach.\nZ jednej strony trudno winić pociechy za ich zachowanie - będąc w tym wieku trudno usiedzieć w miejscu, zwłaszcza jak jest się nad morzem raz w roku lub rzadziej. Z drugiej jednak nie sposób nie przyznać racji tym, którym ciężko wypocząć, gdy obok słyszą dziecięce hałasy.\nZobacz też: rzecznik reprezentacji zdradził kulisy braku treningu przed meczem ze Słowacją. "Uznaliśmy, że to nie ma żadnego sensu"\nZ poprzednim punktem wiąże się też kolejny. Wielu osobom przeszkadza, gdy dzieci biegają po plaży zupełnie nago. Dla rodziców to wygoda, dla maluchów większa swoboda, jednak osoby postronne taki widok może razić. "Nagie dzieci na plażach to zmora. Ani to higieniczne, ani bezpieczne" - podkreślają niektórzy internauci.\nJeżeli mówimy o nagich dzieciach, nie możemy pominąć tematu naturystów. To, co na plażach wielu państw jest normalnością, w Polsce wciąż budzi kontrowersje. Wielu internautów wskazuje, że widok nagich kobiet i mężczyzn na plażach publicznych przeszkadza im w wypoczynku.\nChoć polskie plaże z każdym latem stają się coraz czystsze, to jednak wciąż wiele osób wskazuje na śmieci, jakie po sobie zostawiają plażowicze. "Nienawidzę bałaganu, jaki zostawiają plażowicze", "najbardziej denerwuje mnie syf, jaki zostawiają ludzie", czy też "mnie denerwują śmieci zostawione przez plażowiczów - na piasku, pod piaskiem, na promenadach" - to tylko niektóre komentarze świadczące o problemie.\nIdąc nad morze, chętnie niosą ze sobą pełne siatki jedzenia czy napojów. Jednak tej determinacji często brakuje przy powrocie z opalania. Po każdym, zwłaszcza ciepłym dniu, plaże w wielu miejscach są pełne odpadków. Zwłaszcza niedopałków papierosów. Jednak nawet jeśli ktoś zabiera je ze sobą, często może natknąć się na kolejny problem.\nBałtyk. Słaba infrastruktura przy plaży\nCzego jeszcze brakuje polskim plażowiczom? "Za mało toalet przy plaży, śmietników oraz przebieralni" - taką odpowiedź zamieściła jedna z internautek i nie jest w tym osamotniona. Jak podkreślają plażowicze, chcąc wyrzucić swoje śmieci, trzeba się spieszyć. Często już po kilku godzinach te kosze, które stoją przy plaży, są już zapełnione. Toalety to także problem - nawet jeżeli w ogóle jakieś postawiono. Trzeba do nich odstać swoje w kolejce, zapłacić, a i tak nie ma się gwarancji jakości. Publiczne szalety często nie spełniają podstawowych norm sanitarnych. Przy plażach brakuje też pryszniców, które na Zachodzie stały się już standardem.\nZałatwianie swoich potrzeb na łonie natury\n"Brak toalet, a jak są, to za drogie, co skutkuje nieprzyjemnym zapaszkiem z wydm" - zauważa jeden z internautów w odpowiedzi na pytanie o skargi plażowiczów. Widzimy więc, że poprzedni problem rodzi kolejny. Brak toalet powoduje, że za potrzebą wiele osób decyduje się pójść w jakieś bardziej ustronne miejsce od zatłoczonej plaży. Zwykle kończy się na pobliskich wydmach czy najbliższych zadrzewieniach. W efekcie dojście do plaży może być dość nieprzyjemne.\nGdy już ktoś nie decyduje się na zakup parawanu, problemem może okazać się sam piasek. O ile nie można mieć pretensji, gdy wieje wiatr i nadmorski piach wpada na nasz ręcznik, a często też do oczu, ust i między włosy, tak wielu internautów wskazuje na zachowanie biegaczy, dzieci, a także mniej "zgrabnych" plażowiczów, którzy rozsypują piach wszędzie, gdzie tylko się pojawią.\nGłośni sprzedawcy produktów\nJak wskazują internauci, problematyczni są także sprzedawcy napojów i jedzenia, którzy przemierzają nadbałtyckie plaże. Każdy polski plażowicz powinien znać przeciągające okrzyki "jagodzianki", "zimne lody" lub "gotowana kukurydza". Jak się okazuje, dla wielu osób to problem, ponieważ nazwy produktów wykrzykiwane przez megafon psują im spokojny wypoczynek.\n"Mnie oburza, gdy idzie facet wyglądający jak ze "Słonecznego patrolu" i drze się przez megafon: 'naaaaleśniki z czeeeeekoladą', albo 'gorąąąąca kuuuukurydzaaa'. Coś okropnego" - komentuje jeden z internautów.\nWiele osób nie wyobraża sobie urlopu bez napojów wyskokowych. Picie na polskich plażach nie jest więc niczym nowym. Jednak może denerwować. "Straszni są pijani, przeklinający ludzie", "irytuje mnie picie piwska i krzyki na plaży" - podkreślają internauci.\nPrzesada z ilością spożytych procentów to nie tylko dyskomfort dla innych plażowiczów. Taka "zabawa" może też zakończyć się tragedią, gdy po konsumpcji alkoholu ktoś decyduje się na wejście do wody. Pamiętajmy: pływanie pod wpływem alkoholu jest bardzo niebezpieczne i może zakończyć się tragicznie.\nSkoro mowa o alkoholu, nie można nie wspomnieć o papierosach. Wielu internautów jako powszechny problem wskazuje palenie na plaży. Sam zapach dla wielu osób nie jest przyjemny, a wręcz odrzucający. Problematyczne są także pety i filtry, które często zakopywane są w piasku lub wrzucane do morza.\nA przecież można jak jedna z naszych internautek. "Jestem osobą palącą, ale też nie rozumiem tego, że ludzie zakopują pety w piasku. Zawsze mam ze sobą popielniczkę turystyczną albo słoik z niewielką ilością wody. Przecież tak mało trzeba, żeby nie było syfu" - podkreśla kobieta.\nCo jeszcze denerwuje Polaków nad morzem? "Psy mnie na plaży wkurzają. Rozumiem, że spacerek nabrzeżem, ale nie plażowanie", "Denerwują nas psy, które biegają po plaży, mimo tego, że jest zakaz" - wskazują internauci.\nGdy myślimy o zwierzętach na plaży, do głowy przychodzą przede wszystkim psy. Biegają, hałasują i co najgorsze, załatwiają się na piasek. Nie ma nic bardziej nieprzyjemnego na początku plażowania, niż natknięcie się na taką niespodziankę, rozkładając swój ręcznik.\nDla osoby pracującej urlop oznacza rzadką możliwość budzenia się bez budzika. To jednak ma swoje konsekwencje. "Nad Bałtykiem jest za dużo ludzi. Nie można odpocząć" - podkreślają internauci.\nW zatłoczonych polskich kurortach zbyt późne wstawanie często wiąże się z tym, że docierając na plażę, będzie już ona mocno zatłoczona. Możemy wtedy zapomnieć o dobrym miejscu na opalanie, choć wypoczywanie na plaży, na której ciężko jest przejść, by kogoś nie nadepnąć, już samo w sobie nie należy do przyjemnych.\nCo roku w sezonie wakacyjnym media społecznościowe obiegają zdjęcia paragonów z nadmorskich knajp. Za standardowy zestaw: ryba, frytki, zestaw surówek i piwo w wielu miejscach trzeba zapłacić nawet około stu złotych. O ile w ogóle uda się znaleźć miejsce w knajpie. Patrz punkt wyżej.\nSą jednak i tacy, co postanowili obejść problem drożyzny na własny sposób. Kupują przenośny grill, kiełbaski i urządzają sobie piknik na plaży. Drażniąc przy tym zapachami i dymem wszystkich wokół.\nObściskujące się pary\nCo jeszcze sprawia problemy? Okazuje się, że my sami. "Nie cierpię takiego burackiego zachowania ludzi, którzy uważają, że tylko oni tam są na wakacjach. 'Ja mam wakacje, to mogę robić, co mi się podoba'. No nie, tak to nie działa" - czytamy w komentarzach.\nWiele osób irytuje też zbytnia śmiałość niektórych par na plaży. Sądząc, że nikt nie widzi, zapominają, że są w miejscu publicznym i pozwalają sobie na zbyt wiele.\nOstatni punkt nie zależy już od nikogo, a przecież to zła pogoda najbardziej potrafi popsuć urlop nad morzem. Na złe prognozy również się skarżymy, choć o to już trudno kogokolwiek winić.\nKuter widmo przy plaży pod Ustroniem. Jest śledztwo


[ 27 maja 2017 ] Pierwszy Polak w Mistrzostwach Francji Truck Racing\tTechnika\n[ 16 stycznia 2018 ] KH-kipper: 20 lat doświadczenia\tBiznes\n[ 10 stycznia 2018 ] Zmiany dla kierowców samochodów ciężarowych\tAktualności\n[ 29 grudnia 2017 ] Z Polski do Watykanu na dziewięciu osiach\tTransport\n[ 29 grudnia 2017 ] Europart rozszerza sieć sprzedaży w Polsce\tAktualności\n[ 27 grudnia 2017 ] Lider sprzedaży pojazdów kanalizacyjnych\tTechnika\nOpłaty za przejazd niemieckimi drogami, wyższe koszty jazdy w Estonii czy kontrole na ukraińskich granicach – takie zmiany dla kierowców samochodów ciężarowych poruszających się po Europie przyniósł nowy rok. Od stycznia 2018 r. Ukraina planuje kontrolę danych biometrycznych dla cudzoziemców wjeżdżających na teren [...]\nEuropart, czołowy europejski dystrybutor części zamiennych do pojazdów ciężarowych, naczep, autobusów oraz wyposażenia warsztatowego systematycznie poszerza swoją sieć sprzedaży i zwiększa tym samym obecność w Polsce. 1 grudnia br, firma Europart Polska S.A. otworzyła nowy oddział w Kostrzynie k.Poznania. To już [...]\nKögel wprowadza na rynek nowy moduł telematyczny, który automatycznie wykrywa czujniki ciśnienia w oponach oraz jego położenie w naczepie. Dzięki niemu nie jest już konieczny czasochłonny i drogi proces kalibracji czujników ciśnienia w ogumieniu czy przeprogramowanie za pomocą specjalnych przyrządów ręcznych. Krótko mówiąc – opony [...]\nNowa lakiernia znajduje się w Westerlo w Belgii. Stanowi część fabryki DAF działającej od roku 1966, produkującej kabiny i osie. Nowy zakład należy do najnowocześniejszych na świecie. Będzie umożliwiał lakierowanie kabin na 3000 kolorów. Pracę wykonywać będą roboty z dyszami obrotowymi, wirującymi z prędkością [...]\nZobacz co w nowym numerze\nChoinka bożonarodzeniowa, która w tym roku zdobi plac przed Bazyliką św. Piotra w Rzymie, pochodzi z Polski i przez polskie firmy została do Watykanu dostarczona. Przyjrzyjmy się, jak [...]\nFirma Pojazdy Komunalne GAMON zajmuje się produkcją pojazdów do czyszczenia kanalizacji. Spółka specjalizuje się w produkcji niszowych, bardzo wymagających pod względem konstrukcyjnym, [...]\n20 lat temu w Kielcach powstała spółka KH-kipper produkująca zabudowy na samochody ciężarowe. W 1998 r. z zakładu produkcyjnego w Kajetanowie k. Kielc wyjechało pierwszych 16 [...]\nAutobusy biznes Budowlane Ciężarowe części dystrybucja elektryczne Flota historia iaa ITOY IVECO Kierowcy MAN Mercedes-Benz Naczepy opony Paliwa alternatywne Ponadgabatyty Renault Trucks Rynek Scania serwis Transport Transport miejski Transport nienormatywny Volvo Trucks warsztat Wielton Wywrotki


Oscary 2019. "Zimna wojna" umacnia swoją pozycję\n04 września 2018, 7:41\nFoto: Opus Film Video: Kino Świat Zwiastun filmu "Zimna wojna" w reż. Pawła Pawlikowskiego12.01.| "Zimna wojna" Pawła Pawlikowskiego i "Kler" Wojciecha Smarzowskiego otrzymały ex aequo "Złote Taśmy" - nagrody krytyków zrzeszonych w Kole Piśmiennictwa Filmowego przy Stowarzyszeniu Filmowców Polskich. W kategorii: film zagraniczny triumfowała "Roma" Alfonso Cuaróna. Uroczysta gala wręczenia nagród odbędzie się 18 lutego br. zobacz więcej wideo »\nTomasz Kot: pokora jest potrzebna każdemu\nFoto: Opus Film Video: tvn24.pl Tomasz Kot: pokora jest potrzebna każdemu25.05.| Fragment rozmowy z Tomasza-Marcina Wrony z aktorem Tomaszem Kotem.zobacz więcej wideo »\n"Paweł zrobił bardzo osobisty film"\nFoto: Opus Film Video: tvn24.pl "Paweł zrobił bardzo osobisty film"25.05.| Fragment rozmowy Tomasza-Marcina Wrony z aktorem Tomaszem Kotem. zobacz więcej wideo »\nFoto: Opus Film | Video: Kino Świat "Zimna wojna" z coraz większą szansą na Oscary\n"Zimna wojna" razem z "Romą" Alfonso Cuarona, mimo że czarno-białe, mogą być filmami nieanglojęzycznymi nominowanymi do Oscara w kategorii najlepszego filmu - pisze Scott Feinberg na łamach opiniotwórczego "The Hollywood Reporter". Krytyk podkreśla, że najnowszy film Pawlikowskiego zachwycił amerykańskich widzów, którzy w miniony weekend mogli zobaczyć go u siebie po raz pierwszy.\nPółnocnoamerykańska premiera "Zimnej wojny" Pawła Pawlikowskiego odbyła się w minioną sobotę w ramach 44. Telluride Film Festival w stanie Kolorado.\nFestiwal, który może wywrócić oscarowy wyścig do góry nogami. Toronto ogłosiło program\nChociaż już od...\nJest to festiwal, który nie ma formuły konkursowej, prezentuje najnowsze dokonania i tendencje światowego kina. Co roku organizatorzy wydarzenia zapraszają także jednego twórcę niekoniecznie związanego z kinem, który jako "dyrektor goszczący" ma okazję zaprezentować swoje ulubione filmy - w poprzednich edycjach byli to m.in. pisarze Michael Ondaatje, Salman Rushdie i Don DeLillo, filozof Slavoj Žižek czy wokalistka i kompozytorka Laurie Anderson. W tym roku dyrektorem gościnnym imprezy był wybitny dokumentalista Joshua Oppenheimer.\nPoza "Zimną wojną" w programie znalazły się polskie koprodukcje: "Twój Vincent" Doroty Kobieli i Hugh Welchmana oraz gruzińsko-polsko-rosyjska produkcję Rezo Gigineishviliego "Hostages".\n"Zimna wojna" i "Roma" mogą otworzyć nowy rozdział w historii\nKrytyk opiniotwórczego "The Hollywood Reporter" Scott Feinberg zwrócił uwagę na film Pawlikowskiego. W swojej relacji z imprezy pyta, czy po 38 latach wśród nominowanych do Oscara w kategorii najlepszego filmu może znaleźć się kilka czarno-białych filmów. Co więcej, krytyk zastanawia się, czy po raz pierwszy wśród nominowanych w najważniejszej kategorii znajdzie się więcej niż jeden nieanglojęzyczny film. "To może brzmieć szaleńczo, ale jest właściwie dość prawdopodobnie" - pisze krytyk, dodając, że po północnoamerykańskich premierach "Roma" Alfonso Cuarona i "Zimnej wojny" Pawlikowskiego, oba filmy najprawdopodobniej znajdą się wśród nominowanych i powalczą o najważniejsze statuetki.\nFeinberg opisując "Zimną wojnę" przypomina, że relacja Zuli i Wiktora (w tych rolach Joanna Kulig i Tomasz Kot) ma szansę dołączyć do najsłynniejszych związków filmowych w historii, stawiając ich obok Judith i dr Steele’a z "Mrocznego zwycięstwa" (1939), Ilsy i Ricka z "Casablanki" (1942), pary z "Once" (2007) czy w końcu Sebastiana i Mii z "La La Land" (2016).\n"Ponieważ wielu - nawet niektórzy członkowie Akademii - stawia opór przed filmami z napisami, dla filmów nieanglojęzycznych to zawsze jest trudna wspinaczka, żeby znaleźć się wśród nominowanych do Oscara dla najlepszego filmu" - przypomina krytyk. Jego zdaniem obraz Polaka ma wiele atutów, które pozwolą mu na powtórzenie sukcesu chociażby "Miłości" Michaela Hanekego. Jednym z nich jest m.in. to, że "Zimna wojna" trwa zaledwie 85 min.\nDecyzja polskiej komisji już niebawem\n"Nie wyobrażam sobie, żeby Polska nie wybrała ["Zimnej wojny" - red.] na swojego kandydata do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny" - pisze Feinberg. Start w wyścigu o nagrodę Akademii "sprawiłby, że film natychmiast stałby się faworytem w swojej kategorii".\nO tym, kto będzie w tym roku reprezentować Polskę w oscarowym wyścigu, dowiemy się w najbliższych dniach. Najprawdopodobniej podczas rozpoczynającego się 7 września Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Toronto, polska komisja oscarowa pod przewodnictwem Jana A.P. Kaczmarka ogłosi swoją decyzję. Najpóźniej decyzja musi dotrzeć do akademików 1 października.\nWideo: tvn24.pl "Paweł zrobił bardzo osobisty film"\nAutor: tmw\_mtom / Źródło: The Hollywood Reporter, PISF, tvn24.pl\nEMS46 04 September 2018\nBardzo dobry, fascynująco zagrany film, ciekawa drugoplanowa rola Borysa Szyca. Trzymam kciuki za nominację :)


Skocz do komentarzyOPIS GRYW czerwcu 2001 roku Eidos razem z Activision wyda� drug� cz�� przyg�d Lary na konsol� Gameboy Color, zatytu�owan� „Tomb Raider: Curse of the Sword". Gra bardzo przypomina poprzedni� cz��, jednak oczywi�cie nie zabrak�o nowych rozwi�za�, nowych lokacji oraz nowej fabu�y.Podobnie jak w „Tomb Raider: The Nightmare Stone", fabu�a w drugiej cz�ci pokazywana jest w formie slajd�w. Akcja rozpoczyna si� w Nowym Jorku, w muzeum. Tym razem Lara musi stawi� czo�o niebezpiecznej sekcie Bokor, kt�ra chce przywr�ci� do �ycia czarownic� Madame Paveaux. By rytua� si� uda�, przyw�dca sekty potrzebuje dw�ch rzeczy - magicznego Miecza z muzeum, kt�ry potrafi przywr�ci� do �ycia zmar�ych oraz Lary Croft, kt�rej cia�o ma pos�u�y� do przeniesiona duszy zmar�ej ponad sto lat temu Madame Paveaux. Lara musi powstrzyma� sekt� zanim ta b�dzie chcia�a zrealizowa� swoje plany.R�wnie� tym razem nie zabrak�o aluzji do klasycznych przyg�d Lary z PC i Playstation. Tytu�owy Miecz kojarzy si� ze Sztyletem Xian z Tomb Raidera 2, a sekta Bokor z sekt� Fiama Nera. Mamy tu tak�e zatopiony wrak statku (kolejne nawi�zanie do TR2), d�ungl� i tunele metra (nawi�zanie do TR3) oraz level polegaj�cy na przebiegni�ciu po wagonach jad�cego poci�gu (nawi�zanie do TR4). Je�li chodzi o bronie, to nie zmieni�o si� za wiele od czas�w „The Nightmare Stone". Ponownie mamy do dyspozycji dynamit, zwyk�e pistolety, bro� podobn� do Uzi oraz Shotguna (tym razem jest on w�a�nie oficjalnie nazwany Shotgunem, a nie broni� z mocn� amunicj�). Umiej�tno�ci Lary, takie jak bieganie, turlanie, strzelanie, p�ywanie, nie zosta�y zmienione. Nowo�ci� jest �rodek transportu, a mianowicie batyskaf! Tego jeszcze w �adnym odcinku TR nie by�o. Zapis stanu gry ponownie zosta� oparty na checkpointach. W tym miejscu warto wspomnie� o usprawnieniach wzgl�dem poprzedniej cz�ci. W „The Nightmare Stone" irytuj�ce by�y niekt�re lokacje, kt�re polega�y na poci�gni�ciu za kilkana�cie r�nych d�wigni, a p�niej nie wiadomo by�o, kt�ra d�wignia otworzy�a kt�re drzwi. Tym razem jest inaczej. Gdy tylko znajdziesz jak�� d�wigni� lub slot na klucze, od razu kamera pokazuje o jakie drzwi chodzi. Dodatkowo gdy Lara znajdzie si� w pobli�u wszelkich prze��cznik�w, przedmiot�w, urz�dze�, wy�wietla si� na ekranie ikonka, podpowiadaj�ca nam, �e obiekt jest aktywny. Je�li chodzi o „znajd�ki", takie jak apteczki, amunicja, klucze - przedmioty tego typu migaj� na ekranie, co tak�e nam podpowiada, �e to aktywne obiekty. Niby jest pro�ciej, ale zapewniam - apteczki i amunicja s� dobrze ukryte.W grze przechodzimy przez siedem leveli. S� one bardzo d�ugie i rozbudowane. Wyj�tek stanowi� dwa poziomy spo�r�d tych pi�ciu, kt�re polegaj� na przebiegni�ciu przez level w wyznaczonym czasie. Je�li nie uda nam si� dobiec do mety, musimy zacz�� od pocz�tku. Jest to naprawd� ciekawe urozmaicenie gry. W ten oto bowiem spos�b mo�emy pobiega� po dachach nowojorskich budynk�w, a tak�e biec po wagonach w�ciekle rozp�dzonego poci�gu. Akcja gry g��wnie dzieje si� w Nowym Jorku, gdzie przechodzimy przez takie lokacje jak muzeum, metro, port. Fina�owe levele rozgrywaj� si� natomiast na Karaibach, gdzie Lara przemierza miejsca, w kt�rych czuje si� najlepiej. Mowa oczywi�cie o jaskiniach i grobowcach. Dzi�ki temu urozmaiceniu lokacji, gra wci�ga i nie staje si� monotonna jak to mia�o czasem miejsce w „The Nightmare Stone". Je�li chodzi o przeciwnik�w, s� oni teraz silniejsi i jest ich znacznie wi�cej. W pierwszej cz�ci by�y to najcz�ciej zwierz�ta, tutaj mamy przede wszystkim do czynienia z cz�onkami sekty Bokor i potworami zombie. Pu�apki nie ograniczaj� si� teraz tylko do kolc�w czy zatrutych strza�ek, ale tak�e mamy dym z komin�w, kable pod wysokim napi�ciem czy truj�ce chemikalia. Tradycyjnie na ko�cu gry nie mog�o zabrakn�� bossa. Tym razem jest nim przyw�dca sekty Bokor.Grafika nieznacznie si� zmieni�a od czasu poprzedniej cz�ci. Lara ponownie ma 48 pikseli wysoko�ci i ponad 2000 klatek animacji. W�osy nadal s� spi�te w kok. Tw�rcy gry jednak dodali


by Irene Willoughby on Pon Wrz 24, 2012 5:58 pm\n1. Imiona: Irene Veronica\n2. Nazwisko: Willoughby\n3. Data urodzenia: 21/09/1988\n4. Miejsce urodzenia: Gainsborough, Lincolnshire\n1. Rodzina: Każda szanująca się księżniczka ma kochającego ojca i złą macochę. I w moim przypadku jest całkiem podobnie, choć role się odwróciły – to znaczy, mam kochającego ojczyma i „złą” matkę, ale schemat chyba pozostaje podobny. Niektórzy uparcie twierdzą, że życie to nie bajka, ale ja jestem innego zdania.\nMama ma na imię Abigail i gdyby przyszło wypełnić jej rubryczkę „zawód”, zapewne wpisałaby tam: „leżę i pachnę”. Nigdy nie ciągnęło jej do pracy, właściwie zawsze planowała ułożyć sobie życie tak, by nie musieć brudzić rąk. Ponoć pokrzyżowałam jej plany, choć ciężko mi w to uwierzyć, bo właściwie nigdy nie zawracała sobie głowy wychowywaniem mnie. Zaszła w ciążę mając lat siedemnaście, a gdy się urodziłam, zajmowała się mną babcia. Mój kontakt z nią nawet do tej pory oscyluje w granicach zera bezwzględnego i chyba nawet gdybym starała się jakoś to naprawić, musiałabym liczyć się z ewentualną klęską. Biologicznego ojca nigdy nie poznałam, choć udało mi się dowiedzieć od babuni, że był to jedynie wakacyjny romans. Mama poinformowała go o tym, że będą mieli dziecko, a on wykpił się od odpowiedzialności i tyle było o nim słychać. W gruncie rzeczy, nie chcę wiedzieć więcej.\nGdy miałam dwa latka, mama poznała mojego tatę. Na imię miał John, na nazwisko Willoughby, był od niej piętnaście lat starszy, za to na koncie miał tylko siedmiocyfrowe kwoty i chyba głównie to skłoniło ją do małżeństwa. Adoptował mnie zaraz po ślubie i nigdy nie dał mi odczuć, że nie jestem jego rodzoną córką – wręcz przeciwnie, szybko stałam się jego oczkiem w głowie. Spełniał wszystkie moje zachcianki, a gdy ich małżeństwo przechodziło kryzys, znosił fanaberie mamy jedynie ze względu na mnie. Chociaż jestem już dorosła, wciąż nazywa mnie swoją małą księżniczką. Zapewne zapytacie, jak tatuś zarabia na życie. Otóż, kieruje bardzo znanym koncernem. Nie lubię się chwalić, dlatego nie powiem wam jakim, ale uwierzcie mi, że mówiąc bardzo znanym mam na myśli bardzo, bardzo znanym i jestem zupełnie pewna, że sporo tych produktów macie w domu.\nJestem jedynaczką, choć zawsze chciałam młodszego braciszka albo siostrzyczkę – było mi to obojętne. Zazdrościłam koleżankom, które miały z kim się bawić, a w późniejszym życiu mogły na kimś polegać. Gdy trochę podrosłam, dowiedziałam się, że nie chodzi o to, że rodzice nie chcą sprawić mi rodzeństwa (teoretycznie mama nie chciała, ale tata zawsze potrafił ją do wszystkiego namówić, więc jestem pewna, że i tym razem byłoby dokładnie tak samo), tylko o to, że tatuś jest bezpłodny i dzieci mieć nie może. Musiałam więc jakoś z tym się pogodzić.\nMam za to kota. Niektórzy nie uważają zwierząt za członków rodziny, ja zaś wychodzę z założenia, że każda księżniczka powinna mieć swojego ulubieńca. Inna sprawa, że tylko on mieszka za mną w Londynie, co czyni go pełnoprawnym domownikiem. Kocur wabi się Sherlock, ma szaro-czarne pręgowane futerko i śpi na drugiej połowie mojego łóżka.\n2. Referencje zawodowe: Odkąd tylko pamiętam, chciałam zostać lekarzem. W przedszkolu koleżanki pragnęły być fryzjerkami, piosenkarkami i aktorkami, ja zawsze trzymałam się jednego scenariusza. Nawet wtedy, kiedy otrzymałam list z Hogwartu nie zmieniłam zdania, a gdy dowiedziałam się, że również w magicznym świecie możliwa jest kariera medyczna, dołożyłam wszystkich starań, by ją zdobyć. Pracowitość i stopnie zawsze były moją mocną stroną, ale nigdy nie przysiadłam na laurach – pracuję znacznie więcej, niż powinnam i biorę wszystkie dyżury, by jak najszybciej osiągnąć to, o czym zawsze marzyłam.\n3. Wykonywany zawód: magomedyk w Szpitau Świętego Munga w dziale zakażeń magicznych\nBudowa ciała: Krzywa\nKolor włosów: Bursztynowy? Lubię ładne nazwy.\nCechy charakterystyczne: Czasami muszę założyć okulary, ale moje oczy wydają się w nich wielkie jak te wilka z Czerwonego Kapturka, dlatego zwykle trzymam je w torebce i używam tylko, gdy wymaga tego sytuacja.\nPatrzę, tego właśnie chcieliście? Mam powiedzieć, co widzę? Siebie. Jak co dzień, jak za każdym razem. Najbardziej w oczy rzucają się właśnie... oczy. Są zdecydowanie zbyt duże, nieproporcjonalne w stosunku do całej reszty twarzy. Niektórzy mówią, że powinnam się cieszyć z takiego atutu, ale ja ich nie lubię. Ludzie zawsze wiedzą, że na nich patrzę, dzieci się mnie boją. Tęczówki mam szare przy obwodzie, przechodzące w zieleń tuż przy źrenicy. Rzęsy... cóż, nie zaliczają się do tych długich i wywiniętych, ale nie mam na co narzekać. Z resztą, odrobina tuszu potrafi zdziałać cuda, choć i tak z reguły nie mam czasu, żeby go nałożyć. Brwi nie reguluję. Ostatnio usłyszałam, że to ponoć w cenie, ale nie przeszkadza mi ich kształt i nie chcę dokładać sobie kolejnych problemów. Są proste, nie wyginają się w szyderczy łuk, jak u moich koleżanek. Twarz mam szczupłą i pociągłą, z wystającym podbródkiem – ponoć po ojcu. Kości policzkowe zarysowane, ale nie na tyle, by przykuwały uwagę. Nos mały i zadarty – najgorsze jest w nim to, że w czasie lata pojawiają się na nim piegi. A ja szczerze ich nienawidzę. Jeśli chodzi o buzię to chyba na tyle... nie, zapomniałam o wargach. Z resztą, nie trudno o nich zapomnieć, bo są zdecydowanie zbyt wąskie. Nie wspominając o tym, że dolna warga jest szersza od dolnej, jak gdyby w ramach zadość uczynienia nie mogły być chociaż proporcjonalne!\nKażda szanująca się księżniczka ma długie włosy, dlatego też nigdy nie eksperymentowałam z fryzurą i przykładem przyjaciółek, nie ścięłam ich. W żadnym momencie życia, jeśli już musicie wiedzieć. Nigdy też ich nie farbowałam, pozwalając im egzystować w ich własnym kolorze, przypominającym barwę bursztynu, ale zastanawiam się, czy jednak ich nie przyciemnić. Kiedyś, nie wykluczam takiej ewentualności. Aktualnie sięgają mniej więcej do połowy pleców i mają okropną skłonność do puszenia się. Może dlatego, że są naturalnie falowane. Nie martwcie się, nie często zobaczycie je w takim stanie, bo najczęściej noszę je spięte w kitkę lub splecione w warkocza, aby nie przeszkadzały mi w pracy.\nNajsmutniejsze jest jednak to, że skończyłam dwadzieścia trzy lata, a wciąż wyglądam jak rozchichotana piętnastolatka. Albo i gorzej – one mają biust, mój postanowił zbuntować się i nie urosnąć wcale. Nigdy nie nabrałam też kobiecych kształtów, ani nawet niczego, co mogłoby je wątpliwie przypominać i zdążyłam już stracić nadzieję, że kiedykolwiek ujrzę je w lustrze. Mam sporą niedowagę, przez co babcia najchętniej nie przestawałaby mnie karmić. Co z tego, skoro naprawdę mogę pochłaniać niezliczone ilości jedzenia, a przytyć i tak nie potrafię? Moją największą zmorą są nogi. W porządku – długie i chude, co większość uznałaby za zaletę, ale przy tym krzywe. Wyglądam naprawdę okropnie w sukienkach i jednocześnie je uwielbiam: czuję się zawieszona między młotem a kowadłem. Ostatecznie wychodzę jednak z założenia, że mądry nie zauważy, a głupi pomyśli, że tak miało być.\nZapytacie pewnie jeszcze, jak się ubieram. Zwykle wybieram rzeczy efektowne, ale przy tym wygodne. Tego wymaga ode mnie praca. Nie mam swoich ulubionych wzorów ani kolorów, na tym froncie wyznaję równouprawnienie: jeśli coś wpadnie mi w oko, po prostu to kupuję i nie zastanawiam się ani nad ceną, ani nad tym, czy będę miała to z czym zostawić. A szafa w szwach pęka.\nNie lubię patrzyć w lustro. Nie podoba mi się to, co tam widzę, ale w dzisiejszych czasach to chyba żadna nowość. Ludzie dla zasady nie akceptują swojego wyglądu, doszukują się w nim niedoskonałości i nie potrafią docenić tego, co szczególne. Nie uważam się za wyjątek pod tym względem, nie czuję się zakłopotana. W końcu, mam do tego prawo, bo nie tak powinna wyglądać księżniczka.\nJestem księżniczką. Cały problem tkwi w tym, że dzisiejszy świat nie potrzebuje już księżniczek. Dziewczęta nie chcą być już wątłe, wielbione i ratowane przed niebezpieczeństwem, noszą ze sobą miecze i bronią się same. Mężczyźni poczuli się zaś wyparci ze swojej roli, zrzucili więc białe zbroje, sprzedali rumaki na allegro i kupili za nie konsole, a szczytem romantyzmu wydaje im się zakup różowego piwa dla swej cnej ukochanej. Prawdziwie silne białogłowy też nie mają w życiu łatwo, bo faceci zwyczajnie nie potrafią znieść myśli, że płeć piękna mogłaby nimi rządzić. Boją się niezależnych kobiet, jak nieustannie piszą w tych wszystkich czasopismach i głównie dlatego rośnie nam odsetek staropanieństwa, spada zaś współczynnik narodzin. Kto więc robi furorę? Wszystkie, znajdujące się pomiędzy. Studiujące mało przyszłościowe kierunki, nie mające szans na szumną karierę. Po ślubie znajdą sobie niezbyt dochodową pracę, która w mniejszym lub większym stopniu wspierać będzie budżet rodzinny, ale całą władzę oddadzą mężowi. Urodzą mu dzieci, zajmą się ich wychowaniem i w pewnym momencie zupełnie zapomną o sobie. A ja? Mnie robi się niedobrze na myśl o takim scenariuszu, bo przecież nie tak ma wyglądać moje szczęśliwe zakończenie. Najwyraźniej utknęłam gdzieś pomiędzy wrażliwą księżniczką i silną kobietą sukcesu. Od najmłodszych lat stawiałam poprzeczkę wysoko. Podczas gdy moje rówieśniczki budowały zamki w piaskownicy i czesały włosy lalkom Barbie, ja chodziłam na lekcje hiszpańskiego i uczyłam się jeździć konno. Karmiłam swoją wybujałą ambicję, która nigdy nie była jednak zaspokojona, a wręcz przeciwnie – za każdym razem łaknęła więcej i więcej. I w ten właśnie sposób skończyłam na stażu w szpitalu, mając przed sobą świetlistą karierę. Świetlistą, ale ciężką.\nPatrząc na siebie z perspektywy czasu, zaczynam rozumieć, dlaczego w szkole nie interesowało mnie wiele poza nauką. Zdarzało mi się wyjść gdzieś z przyjaciółkami, zdarzało mi się plotkować, zdarzało mi się prawie wszystko, co zdarzyć się powinno, ale i tak najważniejsze były stopnie. Uwielbiałam pochwały profesorów, puszyć się we własnej głowie oglądając kolejną najwyższą notę. Wszystko ma jednak swoją cenę, więc i mnie przyszło ją zapłacić. Z góry założyłam, że mój książę z bajki sam mnie odnajdzie, odpuściłam więc wszelkie starania, wykreśliłam chłopców z listy zainteresowań i... tak właśnie zostałam dwudziestotrzyletnią dziewicą, co w dzisiejszych czasach jest uznawane za upokarzające, a nie honorowe. Czasami sądzę, że po prostu mam problem z zachowaniem równowagi pomiędzy dojrzałością intelektualną i emocjonalną. Potrafię skupić się na powierzonym zadaniu i z miną specjalisty wywiązywać się z powierzonych mi obowiązków, spędzam w szpitalu osiemdziesiąt godzin tygodniowo, a jednak wciąż chichoczę przy scenach rozbieranych w filmach.\nTo właśnie kolejna rzecz, którą robię nagminnie – to znaczy, nie oglądam rozbieranych scen, tylko wiecznie się tłumacze. Widzicie? Zwyczajnie nie potrafię znieść świadomości, że ktoś mógłby odebrać moje słowa inaczej, niż powinien, poświęcam więc zdecydowanie więcej czasu na wyjaśnienie innym tego, co mam na myśli niż w rzeczywistości dzielenia się tym ze światem.\nZnajomi nazywają mnie organizacyjnym szaleńcem. I chyba mają w tym sporo racji. Lubię panować nad sytuacją: w czasie kryzysu zaciskam zęby, patrzę chaosowi głęboko w oczy i mówię mu: spadaj. Nie znoszę, gdy coś wymyka mi się z rąk. Wpadam wtedy w niepotrzebną frustrację i dokładam wszelkich starań, by odpowiednio to naprostować, czasami niestety ignorując wszystko inne. To zawsze ja nosiłam na zajęcia dziesięć długopisów, to ja skrupulatnie przepisywałam swoje notatki, aby wielkość każdej literki była taka sama. To ja poprawiałam wyprowadzałam ludzi z błędów, w zamian otrzymując jedynie lekceważące „nieważne”.\nZapytacie pewnie, co z moim księciem z bajki. Cóż, wciąż uparcie sądzę, że zjawi się prędzej czy później, choć bywają momenty, gdy po prostu dochodzę do wniosku, że znalazł już sobie niewłaściwą księżniczkę i odjechał z nią na swoim rumaku w stronę zachodzącego słońca, a ja do końca swoich dni pozostanę starą panną z kotem. Może to rzeczywiście moja wina, że nigdy do tej pory nie miałam chłopaka na dłużej – jeśli nie książę, to nikt. Stawiam poprzeczkę wysoko samej sobie i nie chcę obniżać jej dla swojego ukochanego. Mam swoją Listę (tak, tak Listę) składającą się z dziesięciu punktów i za każdym razem gdy spotykam potencjalnego kandydata, przyrównuję go do niej. Jeśli nie spełnia przynajmniej siedmiu wymagań, z góry go skreślam. Jak więc widzicie, nie jestem osobą, którą chętnie zabierzecie na podryw do baru. Z reguły odstraszam wszystkich po kilku minutach rozmowy.\nZawsze przyjaciółka, nigdy nie dziewczyna. Nie, żebym czuła jakąś ogromną potrzebę bycia tą drugą, ale przyznacie, że to niebywale frustrujące, gdy spotykacie faceta, spełniającego osiem na dziesięć punktów z waszej listy i w tym momencie znajomości, gdy powinien nastąpić upragniony pocałunek, on zaczyna wam się zwierzać, jak cudowna kobieta gościła wczoraj w jego łóżku. Kiedyś sądziłam, że to jedynie problem spotykany w amerykańskich komediach romantycznych, które uwielbiam oglądać wieczorami, wyjadając nutellę wprost ze słoika, a potem odkryłam, że nie jestem jedynie księżniczką, ale również bohaterką takich właśnie komedii. Przynajmniej mam taką nadzieję, bo one w końcu znajdują tego jedynego, co przekornie wydaje mi się całkiem pocieszające. Wracając jednak do tematu – ośmielę się stwierdzić, że przyjaciółką akurat jestem dobrą. Mam zbyt miękkie serce, zwłaszcza dla osób, na których mi zależy i jestem gotowa pojawić się w ich mieszkaniu nawet w środku nocy, by użyczyć rękawa w trakcie kryzysu lub też odwieźć do domu z baru (nie pozwalam znajomym teleportować się, gdy są pijani, ponieważ ze statystyk wynika, że wtedy najłatwiej o rozszczepienia, a sama najlepiej wiem, jak nieprzyjemnie może się to skończyć, w końcu z takimi przypadkami spotykam się na co dzień) i położyć do łóżka. Zawsze mogą na mnie liczyć, a czy ja na nich... nie wiem, pewnie tak. Nigdy nie musiałam i mam nadzieję, że nigdy musiała nie będę.\nLudzie czasem mówią, że jestem zmanierowana. Sama nie nazwałabym tego w taki sposób. Po prostu cenię sobie wygodę i nie znoszę tych wszystkich wypadów na łono natury, gdzie nie mam ani łóżka, ani dostępu do bieżącej wody. Przeszkadza mi, gdy wino jest nie schłodzone i szczerze nie znoszę, gdy ktoś dotyka moich rzeczy bez pozwolenia.\nLubię mówić o sobie, lubię dzielić się z przyjaciółmi swoimi problemami i szukać w nich wsparcia. Uważam konstruktywną krytykę za coś pozytywnego i nie oceniam po wyglądzie. Nie śmieję się z żartów, które mnie nie bawią i nie udaję szczęśliwej w każdej sytuacji. Czasami mam wrażenie, że utożsamiam sobą wszystkie te cechy, które w dzisiejszych czasach uważa się już za wymarłe.\nZainteresowania: Uwielbiam banalne komedie romantyczne, lubię robić na drutach i kupować torebki i buty. Śpiewam, tańczę i jem pomarańcze?\nUlubione: Piję dużo kawy, choć nie wiem czy można ją tak nazywać, bo to duża ilość mleka z dodatkiem kawy, ale i tak uważam, że spełnia swoją rolę. Uwielbiam herbatę, zwłaszcza tę zieloną z różnymi, często wymyślnymi dodatkami. I ciasta... te pochłaniam w olbrzymiej ilości, ale tylko te, które sama upiekę. W innych jest zapewne tyle konserwantów i sztuczności, że po kilku kawałkach zaczęłabym świecić. A czy wspomniałam już, że jadam tylko ekologicznie?\nInne: Szukam księcia z bajki od zaraz.\nWychodzę z założenia, że każdy się rodzi i każdy umiera. A to co pomiędzy, jest jedynie jego prywatną sprawą.\nObecny czas to Czw Kwi 26, 2018 4:12 pm


Szachy w moim życiu.: Polemiki, opinie (15)\nPolemiki, opinie (15)\nSzachy w Polsce, Szkolenie29 maja 2019Jerzy KonikowskiOdpowiedz\nOd dłuższego czasu Internauci namawiają mnie do publikacji poruszonych na blogu zagadnień w formie książki. „Jest tutaj tyle ważnych przedstawionych problemów, które są porozrzucane w różnych tematach. Warto to wszystko połączyć w całość…”!\nO tym myślę już od dłuższego czasu i zbieram odpowiednie materiały, których mam bardzo dużo w swoim archiwum. Zamierzam opisać różnego rodzaju wydarzenia dotyczące aspektów szachów wyczynowych w Polsce na bazie osobistych przeżyć od 1961 roku.\nPisałem we wcześniejszych publikacjach, że już jako początkujący szachista postanowiłem wyjaśnić problem: dlaczego nasi czołowi szachiści są słabsi od zawodników innych krajów? Dlaczego mistrzowie Polski zajmują przeważnie dalekie miejsca, nawet i ostatnie, w turniejach międzynarodowych i dlaczego nie liczymy się w walce o mistrzostwo świata?\nOstatecznie po lekturze różnych relacji zamieszczonych w miesięczniku „Szachy” z turniejów z udziałem naszych kadr i publikacji książkowych (np. III Międzynarodowy Turniej Szachowy, Sopot 1951) oraz analizie partii doszedłem do wniosku, że najsłabszym ogniwem w grze naszej czołówki (także kobiet) jest faza debiutowa. W tej kwestii znacznie ustępowaliśmy np. Rosjanom, Czechom, Niemcom, Rumunom, Bułgarom, Jugosłowianom, z którymi bardzo często przegrywaliśmy już w początkowym stadium partii.\nI dlatego, gdy zająłem się pracą szkoleniową, to kładłem silny nacisk na znajomość otwarć oraz optymalnie opracowany repertuar debiutowy. W latach 1978-1981 byłem trenerem Polskiego Związku Szachowego i na obozach kadry młodzieżowej propagowałem hasło:\n„Studiujcie debiuty, a w grze środkowej i końcówkach dacie sobie na pewno radę!”\nJednocześnie polecałem studiowanie całych partii, aby można było prześledzić dokładnie wszystkie stadia gry.\nTo zawarłem w komunikacie szkoleniowym 1-1979.\nAle nie wszyscy szkoleniowcy byli zgodni z tą teorią. Na jednym z obozów kadry juniorów doszło między mną i jednym z trenerów do dość ostrej wymiany zdań!\nJako trener kadry wydawałem w latach 1978-1981 różne materiały szkoleniowe. Największym przedsięwzięciem były „Materiały Szkoleniowe”, które ukazywały się w formacie zeszytów A-5 po 12-18 stron. Byłem odpowiedzialny za ich stronę merytoryczną i techniczną, czyli przygotowywałem materiały, następnie sam je przepisywałem na maszynie, kleiłem diagramy itd.\nUdało mi się wciągnąć do współpracy wiele osób np. Krystynę Radzikowską, Małgorzatę Wiese, Jerzego Kostrę, Jerzego Pokojowczyka, Jacka Bielczyka, Henryka Dobosza, Zbigniewa Szymczaka, Ryszarda Bernarda i innych.\nPierwszy numer ukazał się w styczniu 1979 roku w trakcie turnieju strefowego w Warszawie. „Narodziny” jego nie były takie proste. Najpierw sekretarz generalny Polskiego Związku Szachowego Jan Eberle musiał przekonać odpowiedniego pracownika Centralnego Ośrodka Sportowego o potrzebie takich materiałów do szkolenia młodzieży, natomiast ja przez około pół godziny walczyłem w Urzędzie Kontroli Prasy w Warszawie o uzyskanie zgody na ich publikację. Potem ktoś wpadł na pomysł, że materiały szkoleniowe w zasadzie nie potrzebują akceptacji cenzury i w ten sposób udało mi się ominąć później ten urząd.\nPrzez trzy lata mojej działalności udało mi się wydać 6 numerów. Oczywiście techniczna jakość tych materiałów odpowiadała możliwościom ówczesnych czasów. Natomiast treść każdego zeszytu była interesująca i za to zbieralem pochwały.\nPo moim wyjeździe z kraju w 1981 roku kolejni trenerzy kadry nie podjęli się już tego zadania. Dopiero w 2002 roku ukazały się „Wybrane zagadnienia teorii i praktyki szachowej” pod redakcją Ryszarda Bernarda.


Najlepsza franczyza w gastronomii - 9 powodów, dlaczego to właśnie my – ABC Franczyzy – Sieć Burgerowni "Krówka i Połówka"\nNajlepsza franczyza w gastronomii - 9 powodów, dlaczego to właśnie my\nZastanawiasz się nad własnym lokalem, ale trudno wybrać Ci najlepszą dla Ciebie franczyzę? Świetnie trafiłeś, bo w tym wpisie wyjaśnimy, dlaczego tak wielu franczyzobiorców mówi o nas „najlepsza franczyza”. Poznaj wyjątkowe korzyści z uruchomienia lokalu razem z nami, dzięki którym odniesiesz wymarzony sukces.\nW serii naszych ostatnich wpisów poznałeś już pojęcie franczyzy, jej zalety oraz podstawowe elementy biznesplanu opartego o nią. Jeżeli jeszcze ich nie przeczytałeś, zrób to koniecznie! :) Linki do naszych artykułów znajdziesz poniżej\n- Wszystko, co musisz wiedzieć o franczyzach w gastronomii\n- 8 powodów, dlaczego franczyza w gastronomii to dobry pomysł\n- Franczyzowy Biznesplan w gastronomi w 10 krokach\n9 powodów, dlaczego warto współpracować z „Krówka i Połówka”\nZnamy Twoją perspektywę\nGdy zaczynaliśmy, mieliśmy olbrzymi zapał i chęci, ale nasze środki na inwestycje były ograniczone. Wiemy, że w podobnej sytuacji jest wiele osób, które marzą o własnym lokalu. Dlatego opracowaliśmy taką koncepcję uruchomienia lokalu „Krówka i Połówka”, by zyski pojawiły się szybko, a rozwój umożliwiał stopniowe kolejne inwestycje w lokal.\nOtrzymujesz gotowy przepis na sukces\nCałą naszą wiedzę i doświadczenie zebraliśmy w kilkudziesięciu stronnicowym podręczniku, który krok po kroku przeprowadzi Cię przez wszystkie kwestie związane z otwarciem i prowadzeniem „Krówki i Połówki”. Dołożyliśmy wszelkich starań, by zawarta w nim wiedza była podana w sposób prosty, zrozumiały i do natychmiastowego wykorzystania przez Ciebie.\nMinimalizujesz koszty uruchomienia lokalu\nPosiadamy znakomite kontakty w branży, dzięki czemu możemy umożliwić Ci urządzenie i zakup wyposażenia do Twojego lokalu w bardzo atrakcyjnych cenach. Dzięki wysokim rabatom zaoszczędzisz pieniądze, które przeznaczysz na inne inwestycje.\nOtrzymujesz bezpłatną pomoc\nDołączając do naszej sieci stajesz się członkiem naszej gastronomicznej rodziny. Jako jej członek, możesz liczyć na naszą bezpłatną pomoc i doradztwo przez cały okres obowiązywania umowy.\nMożliwość skorzystania z pomocy Asystenta\nBrakuje Ci czasu i potrzebujesz dodatkowej pomocy przy otwarciu lokalu? Nie ma problemu, dedykowany Asystent otworzy i zorganizuje cały lokal dla Ciebie. To dodatkowa opcja, na jaką możesz się zdecydować, wybierając współpracę z nami.\nUdział w akcjach marketing\nDoskonale zdajemy sobie sprawę, że współcześnie nawet najlepszy produkt potrzebuje promocji. Dołączając do nas, skorzystasz na udziale w cyklicznych ogólnopolskich akcjach marketingowych.\nRozumiemy współczesnych konsumentów i wagę, jaką przykładają do relacji z marką. Przez lata doskonale nauczyliśmy się komunikować z klientami za pomocą platformy Facebook. Dzięki nam zyskasz wiedzę, jak robić to w przypadku Twojej restauracji. Taką komunikację możemy prowadzić również w Twoim imieniu.\nPodążamy za trendami i stawiamy na nowe technologie. Dołączając do nas Ty oraz Twoi klienci zyskają dostęp do dedykowanej aplikacji mobilnej oraz nowoczesnej strony www. Otwiera to przed Tobą możliwość zbierania szybkich i prostych zamówień online od Twoich klientów.\nUruchomienie lubianego, serwującego pyszne jedzenie i przede wszystkim rentownego lokalu nie wymaga olbrzymich nakładów na drogie licencje franczyzodawcy. Koszty związane z dostępem do naszego unikalnego doświadczenia oraz know-how należą do jednych z najniższych w Polsce. Opłata wstępno-licencyjna wnosi w momencie podpisania umowy 8000 zł netto. Opłaty stałe miesięczne już od 1000 zł netto! Zatem z naszej strony zyskujesz olbrzymie wsparcie i szereg korzyści, ponosząc niskie koszty. Zaoszczędzone pieniądze możesz zainwestować, tam gdzie tego potrzebujesz.\nJak widzisz, nasza sieć ma bardzo dużo do zaoferowania osobom zainteresowanym otworzeniem własnego lokalu. Jeżeli należysz do takich osób, marzysz o lubianym i przynoszącym zyski lokalu, to skontaktuj się z nami. Dedykowany formularz kontaktowy znajdziesz na stronie https://www.krowkaipolowka.pl/franczyza


transport maszyn przemysłowychTransport to gałąź przemysłu która odTransport to gałąź przemysłu, która od wieków służy człowiekowi. Dlatego też wraz z jej rozwojem ogromny nacisk kładziony jest na bezpieczeństwo. I dotyczy ono nie tylko transportu osób, czy standardowych towarów. Czytaj dalej...\ntransport ponadnormatywnyProwadząc firmę w której konieczny jestPosiadanie własnego biznesu to codzienne wyzwania na wielu płaszczyznach. Część obowiązków możemy oddelegować na innych pracowników, natomiast wciąż wiele spraw pochłania nasz czas wolny. Prowadząc firmę, w której ko Czytaj dalej...\ntransport ponadgabarytowyZ całą pewnością zauważy różnicę wTransport towarów od dawna cieszy się ogromnym zainteresowaniem. W szczególności międzynarodowy przewóz jest opłacalny, więc coraz częściej samochody ciężarowe przejeżdżają granice swojego kraju i jadą do państw zagranicz Czytaj dalej...\ntransport ponadnormatywnyW takiej sytuacji w grę wchodziPrzepisy prawa określają dosyć szczegółowo normy dotyczące wymiarów i wagi pojazdów przemieszczających się po drogach publicznych. Zdecydowana większość transportu drogowego realizowanego każdego dnia na terenie całej Europy Czytaj dalej...\ntransport ponadgabarytowyOdpowiedzialny transport ponadgabarytowy wiążę się bardzoKażdego z nas interesuje w jaki sposób przewożone są ciężkiej wagi maszyny, urządzenia oraz specjalistyczny sprzęt budowlany. Jest to zadanie wymagające bardzo dużej uwagi, odpowiedzialności, osób Czytaj dalej...\nwynajem zwyżki gliwiceJaka może być wysokość podnośników koszowychPodnośniki koszowe są specjalnymi urządzeniami, które służą do wykonywania różnych prac na wysokościach. Istnieją specjalne firmy, które zajmują się wynajmowaniem sprzętu dźwigowego, w tym także podnośników koszowy Czytaj dalej...\ntransport wielkogabarytowyZ takimi problemami zmaga się przedePrzewozy realizowane przy wykorzystaniu dróg publicznych wciąż są najpopularniejszym w naszym kraju sposobem na przemieszczenie danego transportu z jednego punktu do drugiego. Teoretycznie sprawa wydaje się bezwzględni Czytaj dalej...\nprzewóz wielkogabarytowy poznańWynika ona z jego niewątpliwych zaletSpośród wszystkich odmian transportu ten lądowy wciąż cieszy się największą popularnością. Wynika ona z jego niewątpliwych zalet. Co prawda transport lądowy nie zawsze umożliwia transport ponadgabarytowy, jednak Czytaj dalej...\ntransport wielkogabarytowyW zdecydowanej większości przypadków transport ponadgabarytowyW zdecydowanej większości przypadków transport ponadgabarytowy przeprowadzany jest drogą lądową. To jedno z najprostszych i zdecydowanie najlepszych rozwiązań, które wyróżnia się niskimi koszt Czytaj dalej...


Między słupkami...: Awans pozbawiony blasku\nMiało być pięknie, efektownie, łatwo i przyjemnie. Miało być wiele goli, miażdżąca przewaga, miała być różnica klas. Legia awansowała do trzeciej rundy eliminacji do Ligi Mistrzów co prawda bez większego wysiłku, ale też bez polotu. Bicie głową w mur grając z tak słabym rywalem bez wątpienia martwi. Nie na taką Legię czekamy, choć w opinii ekspertów wcale nie było tak źle.\nSpotkanie od początku przypominało studencką sesję. Legia podeszła do tego meczu wiedząc, że swoje trzeba odbębnić, a później zapomnieć. Zapomnieć jak najszybciej o tym, z kim się grało i w jakim stylu, zapomnieć o tym co złe. Od pierwszych minut spotkania widoczna była przewaga "Wojskowych", niestety niczym nie udokumentowana.\nWielokrotnie próbował Radović, bardzo dobre zawody rozgrywał Furman, ale Legii brakowało kropki nad i. Brakowało przyspieszenia gry, ruchu do piłki i gry po ziemi. Natychmiast jak bumerang, powróciło spotkanie reprezentacji Polski z Irlandią, gdzie popełnialiśmy te same błędy. Polacy grali górą, dośrodkowywali, co patrząc na rosłych obrońców przeciwnika było bez sensu. To samo robili legioniści w pierwszej połowie meczu z New Saints.\nMistrzowie Polski długo utrzymywali się przy piłce, ale kompletnie nic z tego nie wynikało. Walijczycy postawili autobus przed bramką i całą drużyną się bronili. Legia grała wolno, liczyła na indywidualne umiejętności skrzydłowych i jeśli nawet Ci przeprowadzili udaną akcję, brakowało ostatniego podania. Brakowało również skuteczności, takiej z meczu z Widzewem, ale także szczęścia. Sędzia nie dostrzegł bowiem zagrania ręką Walijczyka we własnym polu karnym.\nPodsumowując pierwszą część gry trzeba zaznaczyć, że Legia grała bez pomysłu. Piłka na skrzydło, drybling i bezsensowna wrzutka w pole karne. Wyglądało to po prostu beznadziejnie. W przerwie Jan Urban miał twardy orzech do zgryzienia, ale nie przeprowadził żadnej zmiany. "Wojskowi" ruszyli na drugą połowę, w takim samym składzie, w jakim zaczynali mecz. Ruszyli, to dobre słowo, bo od początku zaatakowali rywala, biegali i walczyli więcej, byli bardziej zdeterminowani.\nKibice szumnie zaczęli domagać się bramki, a stołeczny klub atakował z jeszcze większym impetem. Prośby kibiców zostały wysłuchane w 53 minucie, po fantastycznym podaniu Radovicia i jeszcze lepszym przyjęciu piłki Dwaliszwiliego, bramkę strzelił gruzinśki napastnik Legii. Stadion oszalał, a zawodnikom mistrza Polski od tego momentu grało się dużo łatwiej.\nNajlepszy na boisku Furman czarował swoimi genialnymi, 40-metrowymi przerzutami a'la Steven Gerrard, Radović pytał walijskich obrońców "co mi zrobisz, jak mnie złapiesz?", a Dossa Junior niczym czołg zatrzymywał kolejne akcje rywali. Bardzo dobrze w tym fragmencie gry spisywał się także, Tomasz Jodłowiec, który zmienił pozycję na defensywnego pomocnika. Po jedynych 25 minutach, kiedy Legii naprawdę się chciało, mistrzowie Polski zaczęli swobodnie wymieniać podania i czekać na końcowy gwizdek.\nBoisko opuścił słaby tego dnia Saganowski, wszedł jeszcze słabszy Helio Pinto, który jest kompletnie bez formy, a w miejsce Żyry, na boisku pojawił się Brzyski. Były zawodnik Polonii Warszawa, dał nową jakość, grał całkiem przyzwoicie, a jego występ można zapisać na plus. The New Saints należy pochwalić za ambicję, determinację, ustawienie taktyczne i organizację gry w defensywie. Jednak w każdym pojedynku 1 na 1 było widać, który z zespołów ma tu grać o fazę grupową Champions League.\nLegia zwyciężyła zaledwie 1-0 z amatorami, kelnerami, ludźmi, którzy bodajże w 24 minucie spotkania podnosili ręce, sygnalizując spalonego po aucie. Ludźmi, którzy byli bardzo ambitni, ale nic poza tym. Spójrzmy prawdzie w oczy z taką grą "Wojskowi" nie mają czego szukać w dalszej fazie eliminacji. Tyle, że wszystko wskazuje na to, że będzie tylko lepiej. Od następnej rundy do gry gotowi będą Kosecki, Ojamaa, czyli co ważne skrzydła, a drużyna da z siebie na pewno więcej niż w środę.\nBo w środę Legii się nie chciało, była leniwa, a momentami patrząc na jej grę, aż zęby bolały. Nie ma co się pocieszać, że to Walijczycy, że najważniejszy jest awans, bo wiele w grze Legii jest do poprawy. Ci kibice zasługują na więcej. Poza tym kilku zawodników potrzebuje czasu, by dojść do swojej optymalnej dyspozycji jak Dwaliszwili, Wawrzyniak czy Bereszyński. Kolejny rywal Molde, jest jak najbardziej do pokonania. Dlatego, do boju Legio!\nArtykuł pojawił się także na portalu ekstraklasa.net\nAutor: Dawid Kwika o 18:12:00\nAnonimowy 25 lipca 2013 18:27\nNie jestem fanem legi, ale jako polskiej druzynie kibicuje im na arenie miedzynarodowej. Mam wrazenie ze rosnie nam nowa jakosc. Chcialbym aby legia nie sprzedwala kazdego mlodego zawodnika bo widac ze ci chlopacy sporo potrafia I maja talent\nkpw 25 lipca 2013 18:28\nNie przepadam za Legią, ale niech zbiera punkty do rankingu UEFA bo to wszystkim polskim klubom wyjdzie na dobre. Tyle że Legia grą nie zachwyca a wzmocnień na miarę LM też nie widać. Na razie to widać tylko osłabienia. A Molde FK to drużyna teoretycznie nawet ciut lepsza niż Rosenborg, który w tamtym roku wywalił Legię z pucharów, zanim lato się jeszcze nie skończyło.\nfr 25 lipca 2013 18:32\nLegia powinna pokonac mistrzów Norwegii.\nAle pamiętajmy, że już kiedyś Legia grała w grupie Ligi Mistrzów z ówczesnym mistrzem Norwegii - Rosenborgiem Trondheim. W Warszawie było 3:1 dla mistrzów Polski, a w Trondheim 4:0 dla gospodarzy.\nNo ale Molde jest słabsze niż Rosenborg. Inna sprawa, że tamta Legia grała lepiej niż dzisiejsza...\nAnonimowy 25 lipca 2013 22:23\nKosecki i ta reszta kopaczy (bo to nie są piłkarze) kontrakty około 50 000 tys miesięcznie to są jaja!!!\ntt 25 lipca 2013 23:28\nJakość polskich drużyn jest wprost proporcjonalna do jakości produktów piwopodobnych, reklamowanych w trakcie ich meczów.\npierwsza pomoc 25 lipca 2013 23:30\nUwaga, niebezpieczeństwo! Przepraszam, co na boiskach piłkarskich robią tacy kuglarze, jak Teodorczyk, Możdżeń, Wołąkiewicz, Drewniak? Czy piłkarzom robi się jakieś badania lekarskie: ortopedyczne, neurologiczne, psychiatryczne i in., czy też piłkarzem może zostać każdy ciężko chory pacjent dowolnego oddziału szpitalnego? Patrząc na dzisiejszy mecz, dochodzę do wniosku, że to drugie\nMr Lonely 28 lipca 2013 23:46


Writerat - Mediakrytyk\nDorota Ratajczak,\tKlaudia Wróbel,\tWiktoria Kamza,\tPiotr Wałkówski,\tDominika Przybyłek\nSerwis kulturalny skupiający się głównie wokół recenzji literatury i filmu.\nOstatnia aktywność: 14 listopada 2021\nDodane: 20 stycznia 2021\nRozwiązanie akcji zwaliło mnie z nóg. Dzięki temu, że cały film opiera się na wątku psychologicznym mogłam się wczuć w emocje Beth i "przeżywać wydarzenia w jej skórze". Również wątek tajemnicy został poprowadzony nienagannie.\nNastrój i atmosfera filmu z pewnością odzwierciedlały dawne kino grozy z lat 80. Niestety fabuła i akcja nie przyciągały uwagi i wręcz nudziły.\nSerial idealny nie tylko dla młodzieży, ale też dla starszych widzów. W bardzo przystępny sposób porusza wiele współczesnych problemów. Ukazuje trudności, z którymi zmagają się różni ludzie, a w szczególności skupia się wokół relacji matki i córki.\nInteresująca i trzymająca w napięciu produkcja. Potwierdza to fakt, iż zbingowałam cały sezon w jeden dzień, czego absolutnie nie żałuję.


Moye Pasje: Zimowy projekt u Asiulcoweej:)\nNie zawsze mam dość czasu, żeby poczytać inne blogi. Staram się jak mogę, żeby jednak tego nie zaniedbywać. Sama chciałabym być "czytana":) Dobrze wiedzieć, że to co się robi, może podobać się innym i ktoś to docenia.\nI tak od kliknięcia do kliknięcia dostałam zaproszenie do wzięcia udziału w pewnym projekcie.\nWchodzę, czytam, a na mojej buzi pojawia się rogalik, jako efekt tych wszystkich pomysłów, które nagle z prędkością światła zaczynają się pojawiać w mojej głowie.\nProjekt moim zdaniem rewelacyjny, bo nie ogranicza. Prace można wykonać na paznokciach lub/i na twarzy. Startujemy 1 grudnia. "Startujemy", bo ja też zamierzam wziąć w nim udział i chciałabym zaprosić każdego, kto tylko lubi się bawić. Bo o dobrą zabawę tu chodzi. W szczególności chciałabym zaprosić moją paznokciową guru, dzięki której w ogóle zaczęłam malować paznokcie:) Paula, o Tobie mowa:)\nPo więcej szczegółów zapraszam na bloga Asiulsoweej:)\nAutor: Ann D o 11:06\nEtykiety: asiulcowaa, blogi, blogspot, inspiracje, kobiece sprawy, sliwsoon, zdobienie, zimowy projekt


VulkanBet Inv: Virtus.pro wygrywa z drużyną LDLC | ESPORT NOW\nVulkanBet Inv: Virtus.pro wygrywa z drużyną LDLC\nVirtus.pro dziś oficjalnie poinformowało o zakontraktowaniu Arka „Vegi” Nawojskiego. W swoim debiucie jako oficjalny zawodnik pokazał się z dobrej strony, wraz z resztą pokonując LDLC.\nGrupa A – mecz inauguracyjny\nVirtus.pro przegrało pierwszą pistoletówkę, lecz chwilę później odpowiedzieli podczas pierwszego fulla. Polacy bez problemu wygrali trzy rundy z rzędu, ale Francuzi nie pozwolili im się bardziej rozpędzić, wyrównując wynik na 3:3. Niedźwiedzie nie oddały prowadzenia przeciwnikom, wykonując udany atak, a przede wszystkim skuteczne utrzymanie podłożonej bomby na dolnej strefie detonacji. Następny punkt również wpadł na konto Snaxa i spółki, jednak straty jakie ponosili Polacy zmusiły ich do zagrania eco po jednej porażce. Dzięki temu LDLC ponownie doprowadziło do remisu, ale znów nie zdołało objąć prowadzenia. LDLC do końca pierwszej połowy zgarniało pojedyncze punkty, aż ostatecznie przed zmianą stron zobaczyliśmy wynik 9:6 z korzyścią dla naszych.\nDruga połowa rozpoczęła się dla Polaków dość wyboiście. Przegrali pistoletówkę oraz aż trzy kolejne potyczki. LDLC zdobyło jednopunktowe prowadzenie, chwilę później je utracili ale tylko po to, by znów doprowadzić do 10:11 i… ponownie przegrać. Taki obrót spraw spowodował, że Francuzi popadli w kłopoty finansowe, a Virtusi mogli umocnić swoją pozycję. Chwilę później Polacy przypieczętowali swoje zwycięstwo wynikiem 16:13.\nTagi: ldlc vegi Virtus.pro


Rozdział 32 – Dracaena | Nowelki\nLittle Mushroom\t 9 lipca 2021\nRozdział 3214 min. lektury\n– Początkowy etap infekcji, zaawansowanie procesu na poziomie 20 punktów, 13 prawdopodobnych odzwierzęcych źródeł zakażenia, mutacja wskazuje na stawonogi. – Lekarz podszedł z grubą stertą raportów i położył je przed Lu Fengiem. – Gdzie byłeś i dlaczego przyprowadziłeś tu gatunek heterogeniczny?\nPułkownik odebrał raport, a doktor skrzyżował ręce na piersi.\n– Nie zastrzeliłeś go na miejscu.\n– Nie znam się na cechach infekcji u dzieci – odparł Sędzia.\n– Więc go nie zabijaj, tylko zostaw mi go do badań.\n– To mutacja w stawonoga, nie ma żadnych wątpliwości. – Lekarz zerknął na plik papierów w dłoni rozmówcy. – Przygotuj się na spotkanie. W Głównym Mieście naprawdę pojawiła się osoba zarażona, a do tego jest nią dziecko z Ogrodu Edenu. Zgłosiłem to, gdyż to nie jest błaha kwestia.\n– Stawonogi – zastanawiał się Lu Feng. – Czy to ma związek z poprzednimi wydarzeniami w Mieście Zewnętrznym?\n– Dzisiaj zostały opublikowane ostateczne wyniki badań nad atakiem owadów. Scharakteryzowano go jako zbiorowe zachowanie zmutowanych insektów pod presją sezonu lęgowego. – Lekarz mówił cicho z poważnym wyrazem twarzy. – Nie wiemy jednak, czy te wydarzenia miały ze sobą związek, ani czy ktoś nimi dowodził. – Doktor odetchnął głęboko. – Mimo wszystko… – kontynuował, myśląc na głos z zamkniętymi oczami. – Główne Miasto jest solidną twierdzą, nic z zewnątrz nie ma prawa się tu przedostać. Nawet jeśli coś by się wydarzyło, to powinno dotyczyć jakiejś heterogenicznej próbki, która się wydostała z Latarni. Czemu to jest dziecko z Edenu?\nLu Feng przeczytał ponownie raport, po czym spojrzał na An Zhe. Jako nauczyciel Sinana, chłopak miał obowiązek towarzyszyć mu w drodze do Latarni.\n– Gdzie on przebywał? – zapytał Sędzia.\n– Zawsze jest razem z pozostałymi dziećmi – odrzekł An Zhe. – Kiedy wczoraj wychodziłem z pracy, oglądali wiadomości przed snem. Dzisiaj rano w klasie odbył się egzamin, a po południu udaliśmy się do bazy wojskowej.\n– Skontaktuj się z jego nauczycielem i wychowawcą – rozkazał pułkownik.\nMłodzieniec się zgodził. Po wezwaniu Lin Zuo w celu wyjaśnienia sytuacji chłopak wpadł na pewien pomysł.\n– Mógłbym z nim porozmawiać… jest bardzo mądry.\nLu Feng mruknął potakująco w odpowiedzi. An Zhe podszedł do oszklonych drzwi. Sinan jako osoba zarażona został odizolowany i przebywał teraz w srebrno-białym laboratorium.\nChłopak zajrzał przez szybę i ujrzał niewielką postać w środku. Sinan siedział samotnie na stole sekcyjnym. Jego głowa była lekko opuszczona. Wciąż zachowywał ten sam wyraz twarzy, jakby wszystko, co wydarzyło się na zewnątrz, nie miało z nim nic wspólnego.\nZa plecami An Zhe rozległ się hałas. To komunikator Lu Fenga wściekle się rozdzwonił, co oznaczało, że sytuacja była poważna. W ciągu zaledwie kilku minut podeszły do niego trzy grupy ludzi. Pułkownik powiedział coś do lekarza i wyszedł na korytarz.\nPo obu stronach drzwi laboratorium znajdowało się urządzenie do transmisji dźwięku. Młodzieniec wziął mikrofon.\n– Czy wiesz, co się z tobą dzieje? – zapytał An Zhe.\nDzieciak kiwnął głową.\n– W takim razie czy wiesz dlaczego? Spotkało cię coś dziwnego w Ogrodzie Edenu?\nCzarne oczy Sinana wpatrywały się prosto w niego, a jego wzrok zdawał się go przenikać na wylot. W tym momencie młodzieniec nagle zrozumiał, dlaczego dało się gołym okiem odróżnić gatunki heterogeniczne od ludzi. To było spojrzenie… czegoś innego niż człowiek. Nie byłby zaskoczony, gdyby w ten sam sposób spoglądał jakiś potwór w Otchłani.\n– Nie – odpowiedział chłopiec po minucie milczenia.\n– Zastanów się. – An Zhe próbował go pokierować. – Co robiłeś wczoraj? Byłeś z kolegami z klasy?\nDzieciak tylko się na niego gapił z ponurym wyrazem twarzy. Nie odezwał się więcej, nieważne, o co został zapytany. Kiedy rozmowa utknęła w martwym punkcie, zadzwonił komunikator doktora i chłopak spojrzał w tamtą stronę.\nLekarz przełączył urządzenie na tryb głośnomówiący i dało się słyszeć głos Lin Zuo. Jego ton był opanowany, ale mówił niezwykle szybko. An Zhe wiedział, że mężczyzna próbuje zmusić się do zachowania spokoju.\n– Odtworzyliśmy wszystkie nagrania z ostatnich trzech dni. Przebywał z innymi osobami i opuszczał obszar monitorowany na czas wizyty w toalecie lub okazjonalnie w czasie wolnym. To jest normalne. Czas, kiedy nie był pod obserwacją, wynosił maksymalnie trzy minuty i mógł wtedy się poruszać jedynie po korytarzu na naszym piętrze – raportował Lin Zuo. – W Ogrodzie Edenu nie ma nic nienormalnego. Może to się zdarzyło w bazie treningowej albo w drodze do niej? Słyszałem, że rozwój infekcji u dzieci przebiega znacznie szybciej niż u dorosłych.\n– Przykro mi, panie Lin. Może i rozwój infekcji u dzieci przebiega szybciej niż u dorosłych, ale biorąc pod uwagę zmiany morfologiczne w komórkach jego tkanek, minęło co najmniej 15 do 20 godzin od momentu zarażenia.\nPo stronie Lin Zuo zapanowała chwila ciszy.\n– W takim razie rzeczywiście został zarażony w Ogrodzie Edenu. Niemniej jednak pozostałe dzieci i nauczyciele są normalni i nie wykazują żadnych oznak infekcji.\n– Proszę nie panikować – uspokoił go lekarz. – Czekamy na dalsze rozkazy przełożonych. Najpóźniej do godziny piętnastej Latarnia wspólnie z Sądem Procesowym sprawdzi dzieci, które w tamtym czasie przebywały na szóstym piętrze. Proszę być gotowym do współpracy.\n– Dziękuję za zrozumienie. Jeśli to już wszystko, to…\n– Chwileczkę – zawołał Lin Zuo.\n– Ma pan jeszcze jakieś sugestie?\n– Może nie sugestie, ale mam nadzieję, że to coś, co wam pomoże – wyjaśnił nauczyciel. – Sinan od początku był dziwnym dzieckiem. Ma bardzo wysokie IQ, ale jego stan psychiczny zawsze był bardzo… swobodny. Obserwowałem jego rozwój, więc jestem pewien, że jego funkcje poznawcze i zmysły są inne niż u reszty dzieci.\n– Dziękuję, że mi pan o tym powiedział. Przyjrzę się temu – odpowiedział doktor. – Sędzia wrócił i musimy już wyjść. Po spotkaniu porozmawiamy osobiście.\nLu Feng wkroczył do pokoju.\n– I jak? – zapytał lekarz.\n– W Ogrodzie Edenu i bazie treningowej wprowadzono stan wojenny. W grę wchodzi ogromna liczba ludzi. Za dziesięć minut wychodzimy.\nSędzia spojrzał na Sinana w laboratorium.\nPułkownik podszedł bliżej i stanął obok An Zhe. Wzrok dzieciaka przeniósł się na Lu Fenga. W tym momencie młodzieniec odkrył, że początkowo czarne oczy chłopca pokrywał słaby promienisty wzór jak rozpostarte pajęcze nici.\n– Dziesięć godzin – stwierdził Sędzia.\nChłopak był oszołomiony, gdyż wiedział, co mężczyzna miał na myśli. W ciągu dziesięciu godzin Sinan przekształci się z ludzkiego dziecka w bezrozumnego potwora. Wzmógł wysiłki, aby z nim się porozumieć i wykrzykiwał jego imię. Jednak wzrok chłopca ani drgnął, skupiony na Lu Fengu. Mężczyzna odwzajemnił spojrzenie.\nSinan otworzył usta. Miał delikatny dziecinny głosik, ale jego ton był lodowaty.\n– Wszyscy umrzecie.\nSędzia się uśmiechnął. Wziął słuchawkę od An Zhe.\n– Nikt nie umrze. Ludzkość przeżyje – oświadczył.\nPowiedziawszy to, rozłączył się i odwrócił. Młodzieniec zrobił porównanie. Jeśli wziąć pod uwagę chłód w wyrazie twarzy i głosie, pułkownik wypadał lepiej.\nKilku badaczy przejęło opiekę nad Sinanem i drzwi śluzy się uniosły.\n– Ten dzieciak jest dziwny – stwierdził lekarz.\n– Przyślę kogoś, żeby go przesłuchał – zasugerował Lu Feng.\nW tym momencie w uszach An Zhe ponownie rozległ się dźwięk wiatru. Chłopak zaczął się rozglądać i odkrył podobny do poprzednich otwór ukryty na styku sufitu i ściany. Pociągnął delikatnie za rękaw pułkownika.\n– Lu Feng. Co to jest?\nMężczyzna podążył za jego spojrzeniem na sufit.\n– Wentylacja – odrzekł krótko.\n– Nie widziałeś ich wcześniej? – zdziwił się doktor. – Miasto Zewnętrzne już ich nie ma, bo zostało zbudowane później.\nLekarz zawsze był chętny do wyjaśniania ludziom różnych rzeczy.\n– Do czego to służy? – zapytał młodzieniec.\n– Do wymiany powietrza – odpowiedział rzeczowo doktor. – Kiedy zbudowano Główne Miasto, pole magnetyczne jeszcze nie zanikło całkowicie, a ludzki przemysł wciąż był u szczytu możliwości. Baza miała wytrzymać możliwie najsilniejsze promieniowanie kosmiczne i wiatr słoneczny, więc ściany wszystkich budynków są tu cztery lub pięć razy grubsze niż normalnie, a do ich budowy zastosowano specjalne materiały. Jest to całkowicie zamknięty system, a wentylacja zapewnia czyste powietrze. – Mężczyzna się uśmiechnął. – Główne Miasto może wiele przetrwać, a system wentylacyjny jest najwyższej klasy. Po zbudowaniu sztucznych biegunów magnetycznych zaczęły się szerzyć przeróżne mutacje. Zanim wynaleziono rozpraszacze, owady były dosłownie wszędzie. W Głównym Mieście na wlotach i wylotach wentylacyjnych zainstalowano trójwarstwowe filtry, aby mieć pewność, że żadne insekty nie zanieczyszczą powietrza. Więc bez względu na wszystko, dopóki kontrolujemy bramy, miasto jest całkowicie bezpieczne. – Pisząc e-mail na komputerze, mówił sam do siebie: – Jak mogło dojść do tej infekcji? To nie ma żadnego sensu. W dodatku pozostałe dzieci w Ogrodzie Edenu czują się dobrze.\nJego wzrok przeniósł się na Lu Fenga.\n– Słyszałem, że jedna dziewczynka uciekła wczoraj z Edenu.\n– Pytałem o nią. Wszystko jest w normie.\nLekarz zmarszczył brwi, stukając w klawiaturę. Pułkownik zerknął na ekran komputera.\n– Masz jakiś kontakt z Podziemną Bazą Miejską?\n– Ostatnio wydarzyło się kilka rzeczy i trochę się… boję. – Doktor wziął głęboki oddech i kontynuował: – Chciałbym wiedzieć, do jakiego stopnia wyewoluowały potwory w Ameryce Północnej. Jednak awaryjny kanał łączności pomiędzy naszymi bazami zawsze działał losowo i raczej nie spodziewam się odpowiedzi.\nKliknął „Wyślij”. An Zhe zobaczył, że wysłał ten sam plik do kolejnego odbiorcy z dopiskiem „Instytut badawczy”.\n– W porządku. – Lekarz wyłączył interfejs. – Zamierzam zsynchronizować przyrządy.\n– Najpierw pójdę do Ogrodu Edenu – oznajmił Lu Feng.\nKorytarz w Latarni był biały i długi, oświetlony zimnym światłem. Był tam pokój socjalny i kiedy pchnęli drzwi, zobaczyli w środku całującą się dwójkę naukowców w białych fartuchach. Po usłyszeniu ich kroków obejmujące się postacie odwróciły się i zniknęły w głębi pomieszczenia.\nPułkownik wydawał się być zniesmaczony tą sceną.\n– Gdzie się podziała ich dyscyplina?\n– Nawet o niej nie wspominaj – rzucił doktor. – Im więcej się uczymy, tym bardziej jesteśmy rozczarowani. Całą Latarnię od góry do dołu ogarnął nastrój spontanicznej zabawy. Nie ma co liczyć na to, że będziemy utrzymywać wojskową dyscyplinę. Czasami sam czuję się zdesperowany.\nSędzia nic nie odpowiedział. Zgarnął po prostu swoich towarzyszy i poprowadził ich w innym kierunku.\nNastępnego popołudnia An Zhe ślepo podążał za Lu Fengiem, ponieważ nie wiedział, w którą stronę powinien się udać. Był tylko tymczasowym pracownikiem Ogrodu Edenu i nie otrzymał żadnych rozkazów ani instrukcji. Niemniej jednak mężczyzna nie wydawał się zirytowany faktem, że chłopak wszędzie za nim chodził. Nawet kiedy jedno po drugim sprawdzał dzieci z Edenu, pozwolił mu odpocząć w holu.\nW tej sytuacji młodzieniec usiadł na sofie, czytając książkę. Na ścianie na wprost niego widniało wypisane krwistoczerwonymi literami hasło: Ludzkie dobro ma pierwszeństwo przed wszystkim innym. O czwartej po południu lekarz również zabrał kilka osób do Ogrodu Edenu. Nieco przygnębiony rozstawiał w holu sprzęt do wykrywania.\nSeraing został oddelegowany przez Lu Fenga do pomocy. Młody sędzia zobaczył urządzenie na środku sali i zmarszczył brwi.\n– A co mieliśmy zrobić? – zapytał lekarz. – Drugie jest przy głównym wejściu do miasta, aby kontrolować powracających najemników.\n– To znaczy, że w całej bazie są tylko dwa urządzenia? – zdziwił się Seraing.\n– Dziecino, miałeś jakieś wątpliwości co do naszych możliwości produkcyjnych w przemyśle? W przypadku tak precyzyjnego sprzętu jak wykrywacz, to już i tak nasz limit.\n– W porządku. Przećwicz to najpierw, a potem zaczniemy powolutku skanować – rzekł doktor.\n– W Sądzie Procesowym nie było specjalnego szkolenia dotyczącego dzieci – oznajmił Seraing.\n– Wierzę, że wzrok sędziego będzie w stanie z miejsca odróżnić osoby zarażone.\nZaraz po jego słowach rozległ się odgłos kroków Lu Fenga.\n– Badanie piątego, szóstego i siódmego piętra zostało zakończone – powiedział do swojego komunikatora. – Nie stwierdzono podejrzenia infekcji.\nAn Zhe widział, jak drżały ręce lekarza, który dostrajał urządzenie wykrywające.\nPułkownik podszedł do niego.\n– Resztę zostawiam w waszych rękach.\nTwarz doktora była dziwnie blada.\n– W porządku. – Po chwili dodał: – W Latarni jest mnóstwo obcych próbek, a Ogród Edenu został zainfekowany. Boję się, że w Latarni też się coś wydarzy. Czy mógłbym złożyć wniosek do Centrum Zjednoczonego Frontu o tymczasowe przeniesienie do Sądu Procesowego?\n– Czy to jest mój poziom kompetencji? – zastanowił się Lu Feng.\n– Nasze kompetencje są na równym poziomie.\nSędzia podszedł do drzwi windy.\nAn Zhe obserwował go w milczeniu. Zobaczył, że mężczyzna też na niego patrzył. Chodź tutaj, mówiło jego spojrzenie. Chłopak odłożył książkę i posłusznie podążył za nim. Wtedy to się stało.\n– Lu Feng! – zawołał nagle lekarz.\nPułkownik nawet się nie obejrzał.\nMłodzieniec odwrócił się i zobaczył, że doktor spogląda w ich stronę. Jego niebieskie oczy lekko poczerwieniały i przybrały pusty wyraz.\n– Sto lat temu ryzyko infekcji u ludzi wynosiło tylko 30%. Drobne zadrapania lub rany kłute nie powodowały żadnych zmian. Jednakże z upływem lat sytuacja się pogarszała. Szczególnie w tym roku wskaźnik zakażeń dramatycznie wzrósł. Nawet rana tak mała jak ukłucie igły może wywołać infekcję. Ciągle myślę, czy przyjdzie taki dzień, w którym nic nie zrobimy, a nasze geny i tak zmutują i staniemy się gatunkiem heterogenicznym.\nSędzia nie poruszył się ani nie odpowiedział. Rozległ się dźwięk dzwonka, gdy podjechała winda, a srebrzyste drzwi płynnie się rozsunęły.\nGłos lekarza lekko drżał.\n– W Edenie nie ma potworów ani gatunków heterogenicznych. Infekcja u tego dziecka wystąpiła bez powodu. Nie wiemy, czym została spowodowana ani jak się rozprzestrzenia. Latarnia nie potrafi powstrzymać tego wirusa, nie wie też, jak się przed nim bronić. Jeśli to nas dosięgnie jak epidemia… wtedy najbardziej bezbronne dziecko zostanie zakażone jako pierwsze z powodu swojej kondycji fizycznej. – Gwałtownie zaczerpnął tchu. – Co my teraz zrobimy?\n– Doktorze Ji. – Głos Lu Fenga był zimny. – Trzęsiesz się.\nSędzia położył prawą dłoń na ramieniu An Zhe i poprowadził go do windy, nie oglądając się za siebie.\n9 lipca 2021 z 23:16 · Edit\nŁoł taka mutacja Dianthus ślicznie dziękuje\nPrevious: Rozdział 31\nNext: Rozdział 75 – Dystans II\n← Rozdział 31 ← Rozdział 33


Jaką pralkę Electrolux pralko-suszarkę w klasie energetycznej A+++ średnią (5 - 6 kg) 1300 obrotów wybrać?\nStrona główna > Jaką pralkę wybrać? > Electrolux > pralko-suszarka > klasa energetyczna A+++ > średnia (5 - 6 kg) > 1300 obrotów\nPralka Electrolux pralko-suszarka klasa energetyczna A+++ średnia (5 - 6 kg) 1300 obrotów jest propozycją dla tych, którzy oczekują sprawdzonych, dobrych rozwiązań i szukają nowoczesnej pralki od dobrego europejskiego producenta. Szeroki wybór modeli, wersji, systemów.\nPralka Electrolux pralko-suszarka klasa energetyczna A+++ średnia (5 - 6 kg) 1300 obrotów - wybrane oferty:\nJaka pralka Electrolux pralko-suszarka klasa energetyczna A+++ średnia (5 - 6 kg) 1300 obrotów - wybierz dla siebie\nMasz wciąż problem, jaką pralkę wybrać? Spokojnie, pomożemy! Wybrałeś już, że jesteś zainteresowany pralką Electrolux pralko-suszarka klasa energetyczna A+++ średnia (5 - 6 kg) 1300 obrotów. Poniżej prezentujemy dalszy podział tych pralek. Wybierz typ, jaki interesuje Cię najbardziej i przejdziesz do listy pralek dopasowanych idealnie do Twoich potrzeb.


Menu na weekend: 01/2014\nZupa chlebowa czyli ribollita\nPamiętam dokładnie, kiedy jadłam ją pierwszy raz. Było to w czasie jednego z naszych wypadów do Toskanii. Tamto popołudnie spędzaliśmy w Sienie. Wygłodzeni błąkaliśmy się wąskimi uliczkami w poszukiwaniu jakiegoś miłego miejsca na obiad. Nie było to takie proste, ponieważ miasto przeżywało istne oblężenie i każda knajpka wypełniona była po brzegi turystami. Robiliśmy już kolejną rundkę po mieście, mijając te same restauracje - albo wciąż zajęte, albo zbyt eleganckie, zbyt pospolite, zbyt turystyczne, zbyt fast-foodowe, zbyt zbyt zbyt... Marudzący ze zmęczenia Mały I. nie ułatwiał zadania. W końcu postanowiliśmy, że zatrzymamy się w najbliższym miejscu, w którym znajdziemy wolny stolik, bez gadania i wybrzydzania. W przeciwnym razie groziła nam bowiem śmierć głodowa. Padło na dość niepozorną restaurację, powiedziałabym nawet, że raczej niezachęcającą. Skromne kilka metrów kwadratowych, człowiek na człowieku. Ale miejsce właśnie się zwolniło, więc, skoro słowo się rzekło... Jakimś cudem, skacząc po głowach innych gości, przedostaliśmy się do naszego stolika. Wtedy dopiero rozejrzałam się po lokalu. W zasadzie, mimo, że ciasno, było całkiem miło. Miejsce wypełnione po brzegi, ale nie turystami. Wyglądało, jakby ludzie z sąsiedztwa wpadli na domowy obiad i pogaduchy. Zamówienia przyjmował przemiły Włoch w średnim wieku, z którym nie sposób było się dogadać po angielsku. Gotowała (jak się później okazało) jego mama. Pyszne, domowe, toskańskie jedzenie. Pamiętam tamtą ribollitę. Gęstą i aromatyczną. Z fasolą, jarmużem i dużą ilością toskańskiego chleba. Była po prostu doskonała, a ja czułam się jak na obiedzie u włoskiej rodziny.\nMoja ribollita oczywiście nie dorasta tamtej do pięt. Ale też jest dobra, nawet bardzo...\n800 g fasoli cannellini (najlepiej suszonej; może też być z puszki)\nok. 5 łyżek oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia\nFasolę namocz w wodzie i odstaw na noc (oczywiście jeśli jest to fasola z puszki, ten etap pomijasz). Namoczoną fasolę gotuj w świeżej wodzie przez ok. 30 minut. Połowę ugotowanej fasoli zmiksuj blenderem na puree . Fasolę pozostawioną w całości oraz zmiksowaną odstaw na bok. Pozostaw również wodę z gotowania fasoli. Cebulę, marchewkę, seler naciowy i ziemniaki pokrój w kostkę. Jarmuż pokrój na mniejsze kawałki.\nW garnku rozgrzej kilka łyżek oliwy z oliwek i smaż najpierw cebulę (do momentu, aż się zeszkli), a następnie dodawaj pozostałe warzywa. Po ok 5 minutach zalej warzywa wodą z gotowania fasoli (tak, by woda je przykryła) i gotuj całość przez ok. 15 minut. Dodaj pomidory z puszki i gotuj na małym ogniu przez ok. 10 minut. Dodaj fasolę (zarówno zmiksowaną, jak i tę pozostawioną w całości) i gotuj zupę na bardzo małym ogniu przez 2-3 godziny. Od czasu do czasu mieszaj zupę, aby warzywa nie przywarły do dna. Zupa powinna być gęsta, jeśli jednak będzie zbyt gęsta, w czasie gotowania dolej odpowiednio wody. Dopraw zupę solą i pieprzem. Przed podaniem wmieszaj porwany na kawałki chleb.\nAutor: Menu na weekend o 00:42 2 komentarze\nBułeczki drożdżowe z nadzieniem z czekolady i cynamonu\nZimą mam ochotę na rozgrzewające zupy i domowe ciasta, podjadam orzechy i marzę o czekoladzie, używam cynamonu i imbiru, słodzę miodem. Dzień zaczynam od kawy i kawałka świeżutkiego drożdżowego.\nA dzisiaj dzielę się jednym z moich ulubionych przepisów na bułeczki drożdżowe - tym razem z czekoladą i cynamonem.\nSkładniki (ok. 9 bułeczek):\n1 jajko (do ciasta) + 1 jajko (do posmarowania bułeczek)\n40 g gorzkiej czekolady (np. 70%)\nPrzygotuj ciasto drożdżowe na bułeczki. Możesz je wyrabiać w robocie kuchennym lub ręcznie. Do miski (lub robota) wlej mleko, dodaj do niego roztopione masło, cukier, jajko i drożdże - zmiksuj / wymieszaj składniki. Następnie dodaj przesianą mąkę i wyrabiaj ciasto. Kiedy ciasto będzie zwarte i elastyczne, przełóż je do czystej miski, przykryj ściereczką i odstaw do wyrośnięcia (w temperaturze pokojowej) na około godzinę - po tym czasie ciasto powinno podwoić swoją objętość.\nPrzygotuj nadzienie. Czekoladę połam na kawałki i razem z masłem włóż do rondelka. Następnie rondelek umieść nad garnkiem z gotującą się wodą (uważaj, aby dno rondla nie dotykało powierzchni wody). Mieszaj składniki, aż się rozpuszczą i połączą w jednorodną masę. Rondelek zdejmij znad gotującej się wody, dodaj cukier puder i cynamon, wymieszaj masę. Ciasto drożdżowe przełóż na oprószoną mąką powierzchnię i rozwałkuj na kwadrat o bokach ok. 30 cm. Wysmaruj powierzchnię ciasta masą i zawiń, jak roladę. Następnie pokrój "roladę" na kawałaki grubości ok. 5 cm. Ułóż je na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, przykryj ściereczką i odłóż do wyrośnięcia na ok. 30 minut.\nPrzed pieczeniem posmaruj bułeczki rozbełtanym jajkiem. Piecz w piekarniku nagrzanym do 200 stopni przez 10 minut, a następnie w 180 stopniach przez ok. 15 minut (aż się pięknie zrumienią; jeśli zbyt szybko staną się rumiane, można je na pozostały czas pieczenia przykryć papierem do pieczenia). Przygotuj lukier. W misce połącz cukier puder, sok z cytryny i wodę. Polukruj bułeczki. Podawaj, kiedy lukier stężeje.\nAutor: Menu na weekend o 08:20 3 komentarze\nEtykiety: słodkie chwile\nKlasyczny tort czekoladowy\nCelebrując sezon na czekoladę upiekłam taki oto czekoladowo czekoladowy tort trochę zwyczajny i trochę wyjątkowy. Zwyczajny, bo prosty. Wyjątkowy, bo doskonały w swej prostocie. Wilgotny, ale bez przesady. Intensywnie czekoladowy, ale pod kontrolą (bez nadmiernej czekoladowej goryczy). Z lekkim kremem z bitej śmietany i mascarpone. Z błyszczącą, aksamitną polewą. Inspirację znalazłam w "Annie Bell's Baking Bible".\n225 g masła (plus do wysmarowania blachy)\nPiekarnik nagrzej do 190 stopni. Przygotuj blachę do pieczenia (o średnicy ok. 20 cm) - dno wyłóż papierem do pieczenia, boki wysmaruj masłem. Masło pokrój w kostkę, przełóż do miski i miksuj aż do uzyskania gładkiej i puszystej masy. Następnie dodaj cukier, miksuj ok. 2 minuty. Dodawaj po jednym jajku, cały czas miksując masę. Do oddzielnej miski przesiej mąkę, kakao, a następnie dodaj sól i proszek do pieczenia. Sypkie składniki dodawaj partiami do masy (np. po 1/3). Na końcu dodaj mleko, zmiksuj. Gotową masę przelej do przygotowanej wcześniej formy. Piecz przez ok. 45 minut (wbity szpikulec powinien pozostać czysty). Ciasto odstaw do ostygnięcia\nŚmietankę kremówkę ubij z cukrem pudrem. Następnie rozetrzyj mascarpone w oddzielnej misce i dodawaj po łyżce bitej śmietany, mieszając masę. Na końcu dodaj kakao i wymieszaj całość (masa powinna być gładka i mieć jednorodny kolor). Tort przekrój w poprzek na dwie części. Spód wysmaruj kakaową masą i przykryj drugą częścią.\nPrzygotuj polewę. Czekoladę połam na kawałki, przełóż do rondelka. Dodaj masło. Umieść rondel nad garnkiem z gotującą się wodą i rozpuść czekoladę i masło. Mieszaj składniki do uzyskania gładkiej, płynnej masy. Kiedy polewa będzie gotowa, polej tort, rozsmarowując polewę szerokim nożem. Tort przełóż do lodówki na co najmniej 2 godziny.\nAutor: Menu na weekend o 05:55 5 komentarze\nTo jest zdecydowanie najlepsza zupa cebulowa, jaką kiedykolwiek udało mi się ugotować. Niech Was nie zraża 8-godzinny czas przygotowania bulionu wołowego. Cierpliwość popłaca! Smak jest głęboki, kolor intensywny.\n2 łyżki listków świeżego tymianku\n2 l bulionu wołowego (składniki i przepis poniżej)\n800 g wołowiny z kością\n2 cebule (nieobrane)\nolej słonecznikowy (do skropienia mięsa i warzyw przed pieczeniem)\nPrzygotuj bulion wołowy - uwaga: zajmie Ci to 8 godzin, więc najwygodniej przygotować go dzień wcześniej (bulion można też mrozić). Piekarnik rozgrzej do 200 stopni. Mięso przełóż do naczynia żaroodpornego, skrop olejem słonecznikowym. Włóż do piekarnika i piecz przez ok. 40-50 minut (aż mięso mocno się zrumieni). W międzyczasie (ok. 2 -3 razy) polewaj mięso wytopionym tłuszczem.\nCebule pokrój na ćwiartki. Marchewki, pietruszkę i korzeń selera obierz i pokrój na spore kawałki.\nPo 40-50 minutach pieczenia mięsa, dodaj do naczynia żaroodpornego warzywa (cebule, marchewki, pietruszkę, seler i czosnek), polej tłuszczem wytopionym w czasie pieczenia mięsa i piecz (warzywa i mięso) przez kolejne 40 minut.\nNastępnie warzywa i mięso przełóż do dużego garnka, zalej wodą (tak by poziom wody był ok. 4 cm powyżej poziomu warzyw/mięsa). Zagotuj wywar, a następnie zmniejsz ogień i dodaj tymianek, liście laurowe i natkę. Bulion gotuj przez 8 godzin (tak, 8!, to nie pomyłka) na małym ogniu bez przykrycia. W miarę potrzeby dolewaj wody (tak, aby warzywa i mięso cały czas były przykryte wodą). Gotowy bulion przecedź przez sitko to czystego garnka.\nCebulę obierz i pokrój w piórka. Przełóż ją do garnka o grubym dnie wraz z masłem, tymiankiem i oliwą, wymieszaj. Gotuj na średnim ogniu przez ok. 30 minut, od czasu do czasu mieszając. Następnie dodaj brandy i gotuj przez ok. 1-2 minuty. Dodaj musztardę i bulion wołowy, dopraw solą i pieprzem i gotuj przez ok. 10 minut. Zupę przelej do specjalnych żaroodpornych naczyń, na wierzchu każdej porcji ułóż kawałki bagietki i posyp wierzch startym parmezanem. Piecz w piekarniku rozgrzanym do 220 stopni tak długo, aż ser się rozpuści i zrumieni. Możesz też podać zupę bez zapiekania, z grzankami serowymi. Gotowe. I pyszne.\nAutor: Menu na weekend o 09:51 3 komentarze\nszukaj w Menu na Weekend\nimpreza dla znajomych (22)\nKucharz Warszawski (4)\nrodzinne przyjęcie (30)\nromantyczna kolacja (42)\nsłodkie chwile (72)\nszybko i lekko (16)\nweekendowe śniadanie (16)\nBułeczki drożdżowe z nadzieniem z czekolady i cyna...


Lokal na wynajem - Białystok - Centrum - LHL-LW-11452 - 50.00m² - Korona Nieruchomości\nPOLECAM LOKAL USŁUGOWY W ŚCISŁYM CENTRUM MIASTA - 50 M, WYSOKI PARTER!\nWEJŚCIE I 3 DUŻE WITRYNY OD GŁÓWNEJ ULICY, GŁÓWNE POMIESZCZENIE ORAZ ŁAZIENKA, PARKINGI\nCZYNSZ: 3000 ZŁ + VAT + prąd\nWolny od 1 kwietnia.\nSymbol oferty LHL-LW-11452\nZapraszamy Państwa do zapoznania się z ofertą najmu powierzchni handlowej - 190 m2. Nieruchomość usytuowana na parterze doskonale nadające się do handlu artykułami budowlanymi,wyposażeniem wnętrz, meblami itp. Lokalizacja - Fasty Białystok Istnieje możliwość ...\nLokal Bojary 63 m na parterze z dużym tarasem w budynku z 2000 roku. Składa się z głównego pomieszczenia oraz zaplecza i łazienki. Wolny od zaraz Przeznaczenie biurowe, usługowe, gastronomiczne. Możliwość parkowania w pobliżu lokalu. Czynsz 2500 zł + rachunki Kaucja ...\nPolecam lokal o powierzchni 32 m usytuowany na parterze, 2 duże witryny, nowe budownictwo w doskonałej lokalizacji na os. Piaski, w sąsiedztwie innych lokali usługowych. Lokal składa się z głównego pomieszczenia, zaplecza socjalnego i toalety. Przeznaczenie lokalu: ...


Fakty i mity o RODO. Czy czekają nas rewolucyjne zmiany w ochronie danych osobowych? - Dziennik.pl\n18 marca 2018, 10:40 Ten tekst przeczytasz w 10 minut\nZwykli ludzie raczej nie odczują ich na co dzień, a jeśli tak, to w stopniu minimalnym. Nie oznacza to jednak, że przepisy te nie będą miały znaczenia. Będą je miały, ale głównie dla administratorów danych. Przeciętny śmiertelnik nie zwróci uwagi, że jego dane będą lepiej chronione i rzadziej będzie dochodzić do wycieków, a takie powinny być skutki RODO - zauważa dr Paweł Litwiński, adwokat w kancelarii Barta Litwiński.\nMitem jest to, że 25 maja 2018 r. obudzimy się w zupełnie nowej rzeczywistości. Polski system ochrony danych osobowych ma już 20 lat. Rozwiązania służące ochronie prywatności od dawna powinny być stałym elementem kultury organizacyjnej wszystkich polskich przedsiębiorstw i instytucji - mówi dr Edyta Bielak-Jomaa, generalny inspektor ochrony danych osobowych. – RODO nie czyni ochrony danych trudniejszą. Przeciwnie, jest doskonałą okazją, by uporządkować wszystkie procesy. W wielu obszarach ułatwia też działanie, z jednej strony dając administratorom danych większą samodzielność i elastyczność, a z drugiej uspójniając system tej ochrony na obszarze całej Unii Europejskiej – dodaje.\nTo jeden z mocniejszych kandydatów na przepis, który pozostanie martwy. Moim zdaniem to prawo po prostu nie zadziała, nie będzie realizowane i traktowane przez firmy poważnie - uważa Katarzyna Szymielewicz z Fundacji Panoptykon.\nNawet gdyby administratorzy poważne podchodzili do próśb o wykasowanie danych, to i tak znikniemy najwyżej z jednego, góra kilku serwisów internetowych. Tymczasem nasze dane są multiplikowane, kopiowane w kolejnych miejscach. Co prawda RODO wymaga, by administrator, do którego zwracamy się z wnioskiem o usunięcie danych, podjął "rozsądne działania", by o tym żądaniu poinformować także inne serwisy, trudno mieć jednak nadzieję, że to się sprawdzi.\nPrawo do bycia zapomnianym będzie działać w ograniczonym zakresie nie z powodu złej woli administratorów, tylko dlatego, że nie będą oni mieć technicznych możliwości realizacji wniosków. Zwyczajnie bowiem nie będą wiedzieli, że np. informacje opublikowane w ich serwisie zostały pobrane z innych miejsc w internecie, zarządzanych przez innych administratorów - tłumaczy dr Paweł Litwiński.\nPo drugie - wyciek będzie oznaczać dla firmy olbrzymie straty wizerunkowe. Będzie ona bowiem sama musiała poinformować o tym, że doszło do naruszenia ochrony danych klientów. To zaś może oznaczać utratę ich zaufania. Projekt ustawy o ochronie danych osobowych przez pewien czas przewidywał zwolnienie większości polskich mikro-, małych i średnich przedsiębiorców z tego obowiązku, ale pod wpływem powszechnej krytyki Komitet Stały RP wycofał się z tego pomysłu.\nTo kolejna regulacja, którą mocno akcentowano podczas prac nad RODO - chęć chronienia danych osobowych dzieci w internecie. Zgodnie z unijnymi przepisami na ich przetwarzanie do ukończenia 16 lat zgodę musi wyrazić rodzic lub opiekun prawny. Rozporządzenie pozwala jednak państwom członkowskim na obniżenie tego wieku do 13 lat i taki wiek początkowo zaproponowało Ministerstwo Cyfryzacji w przedstawionym przez siebie projekcie ustawy o ochronie danych osobowych. Niedawno jednak zapadła decyzja, by ochroną objąć dzieci do lat 16.\nOsobiście nie mam żadnych wątpliwości, że przepis ten w znacznej mierze pozostanie martwy. Problem z weryfikacją wieku nie jest przecież nowy, zmagaliśmy się już z nim przy udostępnianiu w internecie treści audiowizualnych. Nie ma dzisiaj dobrych rozwiązań i wszyscy zdają sobie z tego sprawę - uważa Wojciech Dziomdziora, radca prawny z kancelarii Domański Zakrzewski Palinka i ekspert Polskiej Izby Informatyki i Telekomunikacji. Nie oznacza to jednak, że te przepisy są bezwartościowe. Liczy się ich funkcja edukacyjna, kształtująca pewne postawy. Najważniejsze jest jednak uczenie dzieci bezpiecznych zachowań. Opowiem anegdotę: moja 10-letnia córka mówi mi ostatnio, że jacyś chłopcy z klasy coś nabroili. Pytam którzy, na co słyszę, że nie może mi powiedzieć, bo jest ochrona danych osobowych. Cieszę się, że w tym wieku, oczywiście na swój sposób, dzieci zaczynają rozumieć potrzebę chronienia prywatności - dodaje.\nZagrożenie realną i dotkliwą karą, o której rzeczywiście krążą już legendy, powinno przyczynić się do tego, że ochrona danych przestanie być ostatnim zagadnieniem, które jest uwzględniane w codziennej działalności przedsiębiorców czy instytucji, gromadzących i wykorzystujących dane osobowe swoich klientów, kontrahentów, subskrybentów czy pracowników - podkreśla dr Edyta Bielak-Jomaa.\nTo może być cichy bohater nowych przepisów. Cichy, bo niewiele osób będzie wiedziało o tym, że takie analizy są robione i pozwalają lepiej chronić dane. Ich efekty mogą być jednak nie do przecenienia - mówi dr Paweł Litwiński.\nWyobraźmy sobie, że mały start-up wprowadza innowacyjną usługę. Musi rozważyć, czy dane użytkowników będą przetwarzane w chmurze, czy na własnym serwerze. To pierwsze rozwiązanie jest dużo tańsze i dzisiaj to na nie firma decydowałaby się bez zastanowienia. RODO każe jej jednak wziąć pod uwagę również kwestie bezpieczeństwa danych. Porównując obydwie możliwości, będzie więc musiał wziąć także i to pod uwagę - podaje przykład.\nRODO narzuca, by każdy administrator przekazywał osobie zainteresowanej jej dane w "ustrukturyzowanym, powszechnie używanym formacie nadającym się do odczytu maszynowego". Co więcej, można też żądać, by przekazywał je bezpośrednio innemu przedsiębiorcy. Rejestrując się np. w nowej księgarni internetowej, klient mógłby sobie zażyczyć, aby dotychczasowa przekazała jej całą historię zakupów. Czy w praktyce będzie to jednak wykonalne? Jeśli już, to w bardzo ograniczonym zakresie.\nTo w tych regulacjach pokładam największe nadzieje. Privacy by design oraz privacy by default dużo zmienią w relacjach między podmiotem a administratorem danych. Sensownie i w pełni wdrożone mogą wreszcie upodmiotowić konsumentów, którzy do tej pory przez wiele firm eksploatujących dane byli traktowani jak cyfrowa biomasa. Teraz, zgodnie z nowymi regułami, również te firmy będą musiały chronić prywatność swoich użytkowników w sposób maksymalny, a warunkiem wykorzystywania danych w szerszym zakresie, niż jest to konieczne, będzie świadoma decyzja użytkownika. To zaś oznacza konieczność nawiązania partnerskiego dialogu - komentuje Katarzyna Szymielewicz z Fundacji Panoptykon.\nmagazyn cały Komisja Europejska Unia Europejska RODO magazyn gospodarka społeczeństwo\nNasze dane krążą po Polsce i nie tylko każda firma i złodziej ma, dane nie były chronione, nie są i nie będą, jeśli byle cham jak komornik, czy firmy findykacyjne czy inne wyciągają nielegalnie, i to dziesiątkach tysięcy, gdzie ludziom wykradaja dane i wyłudzaja pożyczki , niestety nie ma kontroli, jakby byłoby państwo prawa to tacy byli by ukarani że by im się odechcialo, to jest falszerstwo i złodziejstwo z czego czerpią korzysci\nCała ta ochrona to fikcja skoro na kradzione dane jednego człowieka można wziąć dziesiątki kredytów, e-sąd w Lublinie nie musi sprawdzać czy osobnik faktycznie podpisał umowę na kredyt, sorry takie mamy lewe prawo. Mamy lewe prawo panie Ziobro i może by jakiś efekt z pana gadania byl?\n..UWAGA na WP wyskakuje strona aby zgodzić na przetwarzanie swoich danych ...co to znaczy????????????????????????????\nProsimy o zapoznanie się z poniższymi informacjami oraz wyrażenie zgody poprzez zaznaczenie pola „zgadzam się”. Pamiętaj, że zawsze możesz wycofać zgodę. O jakich danych mówimy? Chodzi o dane osobowe, które są zbierane w ramach korzystania przeze Ciebie ze stron internetowych, serwisów i innych funkcjonalności Wirtualnej Polski, w tym zapisywanych w plikach cookies. Kto będzie administratorem Twoich danych?Administratorami Twoich danych będziemy my: Wirtualna Polska to znaczy wszystkie podmioty z grupy kapitałowej Wirtualnej Polski, w której skład wchodzą Wirtualna Polska Holding Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie oraz wszelkie podmioty z nią powiązane i od niej zależne, zarówno osobowo, jak i kapitałowo, bezpośrednio lub za pośrednictwem innych podmiotów, których aktualna lista dostępna jest tutaj, oraz nasi Zaufani partnerzy.\nProsimy o zapoznanie się z poniższymi informacjami oraz wyrażenie zgody poprzez zaznaczenie pola „zgadzam się”. Pamiętaj, że zawsze możesz wycofać zgodę. W związku z powyższym, zgadzam się na przetwarzanie w celach marketingowych, w tym profilowanie oraz celach analitycznych, moich danych osobowych zbieranych w ramach korzystania przeze mnie ze stron internetowych, serwisów i innych funkcjonalności Wirtualnej Polski, w tym zapisywanych w plikach cookies przez Wirtualną Polskę i Zaufanych Partnerów również po rozpoczęciu obowiązywania RODO (czyli po 25 maja 2018 roku). Wyrażenie tej zgody jest dobrowolne i możesz ją dowolnym momencie wycofać, z tym, że wycofanie zgody nie będzie miało wpływu na zgodność z prawem przetwarzania na podstawie zgody, przed jej wycofaniem.\nZ RODO jest jak z odliczeniem do skynetu z terminatora i zapewne będzie to taki sam niewypał mający na celu zupełnie co innego niż zakładał pierwowzór. Rzekoma ochrona danych będzie jedna wielka dziura do pozyskiwania danych z otwartą furtka dla strony trzeciej.\nniedawno dostałem maila że dane osobowe wyciekły z aero , nie wiem czy to fake, ale może być prawdą. Jak próbuję na allergo zadać pytanie sprzedającemu to mnie blokuje i wyskakuje komunikat że jestem robotem. Co za czasy.Zwykłych ludzi się ogranicza, a hakerzy i tak szaleją.\nSkoro jest to rodo to dlaczego jest tyle kradzieży jeżeli chodzi o dane osobowe, tożsamość ..Myślałem że właśnie będzie chronieni przed takimi ataki. Na państwo raczej też nie ma co liczyć, człowiek sam na własną rękę musi szukać dla siebie jakieś ochrony\nPrzeciętnego obywatela to nie dotyczy? Czyżby? Kto z was ma pisemną zgodę na przetwarzanie danych od każdej osoby w jego spisie kontaktów w telefonie? Jeśli brakuje takiej zgody (pisemnej!) od choćby jednego, to już jesteś kryminalistą w znaczeniu RODO. Na każdego mają już haki! A spróbuj upublicznić twoje zdjęcie sprzed Zamku Królewskiego w Warszawie - na pewno są na takim zdjęciu inne osoby, od których nie masz (znowu pisemnej) zgody na publikację zdjęcia. Znów jesteś kryminalistą. Ty obywatel, bo dużych to nie dotyczy - wydawcy "głównego nurtu", czyli akceptowani przez władzę są z tego zwolnieni. Chodzi o cenzurę internetu - napisz coś nie po myśli władzy, a już paragraf się znajdzie, bo jak pisałem wyżej, wszyscy jesteśmy kryminalistami.