Nowele [Karol Irzykowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Karol Irzykowski Liczba stron: 168\nISBN: 978-83-795-0871-6 Data wydania: 2020-06-05\nKarol Franciszek Irzykowski herbu Ostoja (1873-1944) polski krytyk literacki i filmowy, poeta, prozaik, dramaturg, teoretyk filmu, tłumacz, szachista. Tom zawiera następujące nowele: Wycieczka w świat daleki. Diurnista. Wielki Jeździec. Pogrzeb. Wróg i nieprzyjaciel. Czym jest Horla? Małżeństwo Maran. Okno. Metamorfozy Mojskiego.\nKarol Irzykowski Nowele Armoryka Sandomierz\nProjekt okładki: Juliusz Susak Tekst wg edycji: Karol Irzykowski Nowele Wyd. Albin Staudacher, Jan Fiszer Stanisławów-Warszawa 1906 Zachowano oryginalną pisownię. © Wydawnictwo Armoryka Wydawnictwo Armoryka ul. Krucza 16 27-600 Sandomierz http://www.armoryka.pl/ ISBN 978-83-7950-871-6\nWYCIECZKA W ŚWIAT DALEKI. Wycieczkę te odbył emerytowany dyrektor gimnazyum w R., pan Zygmunt Zalipski. Był on jednem z głównych świateł na kandelabrze inteligencyi powiatowej, wykształceniem swojem imponował nietylko panu burmistrzowi, ale nawet panu c. k. staroście, a zażywał rozgłosu takiej zacności, że nawet studenci nazywali go »dobrym chłopem«. Za czasów swego dyrektorstwa udzielał w gimnazyum matematyki i fizyki i starał się zawsze o wykład popularny i zajmujący. Naukę fizyki odbywał zwykle w gabinecie fizykalnym, puszczając w ruch przed oczyma zdumionych uczniów machiny elektryczne i parowe lub rozkładając wodę na wód i tlen. Wprawdzie nie każde doświadczenie się udawało, ale dyrektor umiał się wtedy zawsze zręcznie wykręcić, zwalając winę na powietrze, temperaturę lub na niedokładność przyrządów. Jednak uczoność nie była u niego drugą skórą jak u tych zardzewiałych pedantów, którzy wynudzają od przyrody jej tajemnice, — była raczej bluzą robotnika, którą zrzucał bardzo chętnie, pokazując pod nią człowieka światowego i bywalca. Poza szkołą był sobie taki panie dobrodzieju naturalny, jowialny, prawie wieśniaczy. Raz spotkał się u Linka z jakimś nieznajomym hreczkosiejem, który zachwycony dyrektorem, sądził, że ma z drugim hreczkosiejem do czynienia, i zagadnął go: — Jakże tam zbiory? Dyrektorowi pochlebiła ta pomyłka, lubił o niej opowiadać, a po złożeniu berła dyrektorskiego, kupił sobie folwark w pobliżu miasta i gospodarował już na nim od dwóch lat. W pewnych odstępach czasu uznawał za stosowne pożałować siebie: — Już dosyć się naharowałeś dyrektorze, odpocznij sobie!... Mył wtedy ręce powalane ziemią, wołał do siebie ekonoma, wyciągał z niego rady gospodarcze i zamieniwszy je na rozkazy, wyjeżdżał do R., gdzie zamieszkiwał u swojej zamężnej córki i oddawał się życiu towarzyskiemu: odwiedzał znajomych, odbierał ukłony od uczniów gimnazyalnych, prostował omyłki opinii politycznej miasteczka, dowcipkował na temat »prowincyi«, swatał suplentów i grał »preferka« w kasynie. Uchodził także za doświadczonego znawcę wina, to też nie brakło go na żadnej uroczystości familijnej u znaczniejszych obywateli miasta R., a każdy z nich nie posiadał się z radości, gdy dyrektor ze słowami: »Paradne winko!« stawiał wypróżniony kieliszek na stole i klepał się po brzuszku, patrząc, rychło mu drugi naleją. W królestwie Bożem więcej jest radości z nawrócenia jednego grzesznika niż z 99 sprawiedliwych. Dla dyrektora królestwem takiem był wspomniany już powyżej handel korzenny Linka, czyli krótko Link, a grzesznikiem, na którego nawrócenie czyhał, był pan Grimmer, profesor tamecznego gimnazyum. Ale człowiek ten, dziewiczy pod względem picia, nie łatwo dał się uwieść. Był zamknięty w sobie, trzymał się zdaleka od reszty profesorów, traktując ich ironicznie, oni zaś mieli respekt nie tyle może przed nim samym, co przed erudycyą, której się w nim domyślali. Każdy z nich rozmawiał z Grimmerem bardzo ostrożnie, unikając tematów naukowych, podobnie jak dandys w towarzystwie damskiem stara się według przepisów salonowych o ile możności jak najrzadziej pokazywać tę stronę swojej postaci, która niestety nie może już być także częścią frontową. Możnaby nazwać Grimmera poważnym, gdyby postać szczupła, wysoka, nieco zgarbiona, twarz zwiędła, zgryźliwa, usta wciąż zaciśnięte, jakby wstrzymywały słowo sceptyczne, i kapelusz angielski (Grimmer był anglomanem) nie dodawały istocie tego człowieka oprócz odcienia milczącej opozycyi także odcienia jakiejś oryginalności. Oryginalność ta wywoływała zdziwienie, chwilę zastanowienia, a potem wzruszenie ramionami, wobec czego szacunek, który zwykle nie bywa przywilejem wyjątków, obudzić się nie mógł. Wszyscy prawie zachowywali się wobec niego obojętnie lub nawet wymijali go: był to rodzaj nieumówionego sojuszu przeciw wspólnemu wrogowi. Tylko jeden pan dyrektor nie miał predyspozycyi do tej, jak ją nazywał, Grimmerofobii. Był dawnym kolegą szkolnym Grimmera; z koleżeństwa tego zostało się jeszcze tylko poufałe »ty«, na podstawie którego dyrektor zmuszał ciągle Grimmera do rozmowy, prawiąc mu morały. Profesor potakiwał, patrzył w bok, szukając sposobu ucieczki, wreszcie zniecierpliwiony, rzucał od czasu do czasu cierpkie przycinki, a gdy to nie wystarczało, uciekał się nawet do słów gburowatych i prostackich. Dyrektor jednak przyjmował te słowa z tak lekceważącym uśmiechu wyższości, jak Gulliwer strzały Liliputów, mrugał do swoich przyjaciół oczyma, udając w ten sposób, że uważa Gimmera za kawałek waryata, na którego wybryki trzeba być wyrozumiałym; roztaczał wreszcie nad nim rodzaj kurateli, co mu tem łatwiej przychodziło, że Grimmer nie starał się nigdy imponować swoją inteligencyą, prostactwa zaś jego stawały się nieraz tak niezgrabnemi i przesadnemi, że przekraczały granice rozmyślnej obrazy, i dyrektor mógł zachowywać się wobec nich, jak król wobec żartów nadwornego błazna. Grimmer korzystał ze swego przywileju, który mu dawał swobodny modus vivendi z dyrektorem, zresztą jego potrzeba szczerości, objawiająca się dotąd w ironii, znajdowała w ten sposób nowe ujście. Obaj grali komedyę: dyrektor starał się upokorzyć Grimmera pobłażaniem; Grimmer, któremu zresztą niewiele chodziło o moralne zgnębienie dyrektora, miał nadzieję, ze ludzie zaliczywszy go wreszcie do gburów lub waryatów, przejdą nad nim do porządku dziennego i dadzą mu spokój. W ten sposób wywiązała się dziwna komitywa między dwoma sprzecznymi charakterami. Wnet jednak zasmakował Grimmer w swojej roli i nie unikał już towarzystwa dyrektora. Jego ironia wyrodziła się w złośliwość i dyrektor znajdował się nieraz w położeniu tego pogromcy zwierząt, który drapany do krwi przez nibyto łaszące się lwy, musi zacisnąć zęby i udawać, że uważa to za niewinną swawolę. Dla Grimmera, który nie posiadał ambicyi w zwykłem znaczeniu tego wyrazu i dawał się poniżać, jak się komu podobało, nie przynosił ten stosunek żadnego rozchodu w honorze, ale dyrektor czuł, że stał się niewolnikiem wytworzonej przez siebie samego sytuacyi. W mieście nikt nie wiedział, że Grimmer pisywał i drukował rozprawy filozoficzne. Razu pewnego zdarzyło się, że zamężna córka dyrektora, przeglądając jeden z tygodników literackich, znalazła w nim krytykę ostatniego dzieła Grimmera i pokazała ją dyrektorowi. Krytyka była dosyć szczegółowa, wykrywała nielitościwie i subtelnie braki w książce Grimmera i nazywała ją wkońcu: »dzieciństwem i stratą czasu«. Dyrektor przeczytawszy to, uczuł pewną ulgę, przekonał się, że Grimmer nie jest taką powagą, jak się zdawało i postanowił mu się za to odwdzięczyć. Idąc do Linka spotyka go, chwyta za rękaw i wita: — Dobry wieczór, panie profesorze, a gdzież to Pan Bóg prowadzi? — Pan Bóg tylko pijaków do domu prowadzi, porządni ludzie sami chodzą. Bądź zdrów dyrektorze! — Ha, ha! alluzya do mnie, ale za karę musisz pójść ze mną do Linka. Wszakże to dziś twoje imieniny, panie Romanie? — Aha! Zapaliłem już w piecu wszystkiemi gratulacyami. — No, to chodź! obiecałeś mi raz zadebiutować u Linka, dziś musisz dotrzymać. Ujął Grimmera pod ramię i wabił syrenim głosem: — Chodź, chodź, na maleńką konferencyę piwną. Cóżto? nieposłuszeństwo? Zasuspenduję! W tej chwili nadszedł inny »stammgast« Linka, pan Sąsiadzki, którego dyrektor wezwał zaraz do pomocy. Grimmer nie opierał się już, rzekł tylko: — Nie mam nic przeciwko temu, jeżeli się znalazł ktoś taki głupi, że chce mnie upoić. — Ej, ej, co też ty wygadujesz Grimmerku — rzekł dyrektor, mrugając do Sąsiadzkiego. Weszli. — Ksawery, trzy koniaki!... Podano. Grimer pił powoli, zakrztusił się, oczy zaszły mu łzami. Chwycił łapczywie zakąskę. — Anfänger! Anfänger! trzeba golnąć od razu! — Już to pan dyrektor mógłbyś pod tym względem dawać koncerta. — Za dużo sobie pozwalasz, Grimmerku! Grimmer nie odpowiadając, przysunął sobie krzesło, wziął dziennik leżący na stole i zaczął czytać. Gdyby papier był przeźroczystym, dojrzałby Grimmer litościwy uśmiech na twarzy dyrektora, połączony z kiwaniem głowy. Postawiono przed nimi piwo. Dyrektor ujął spód szklanki w końce trzech palców i sposobem przekazanym przez innych sławnych biboszów miejscowych krążył nią zrazu w dół, potem »wyczyniał« w górę do słońca, przyczem piwo mieniło się kolorem złota, nabierało cudnego blasku, wdzięczyło się, uśmiechało do swych przyjaciół i stawało się — piwciem. — Jakto dyrektor tak jakoś umie... jakby czarował piwo... zaraz potem człowiekowi lepiej smakuje — podziwiał Sąsiadzki. Dyrektor uśmiechał się z zadowoleniem. — Dyrektorze! — Co? — Jakże tam zbiory?... Grimmer robił alluzyę do ulubionego opowiadania dyrektora. — Dobre. A u was? — Przy maturze? Sama słoma. Posiani jeszcze za czasów twego dyrektorstwa. Sąsiadzki tymczasem przystąpił do kosza z laskami, zaczął wybierać i wyjąwszy kilka laseczek, próbował ich giętkości. — Cóż to pan robisz? kupujesz pan laseczki? — pyta dyrektor. — To dla mojego syna. Czy taka będzie dobra?... — Dawniej kupowałeś pan na niego. Ale słyszałem, że zdał maturę. Musiałeś się pan bardzo ucieszyć. — Lazł, co prawda, lazł, ale wylazł i jest z mniejszą fatygą tam, gdzie każdy inny, który się lepiej uczył. A z tego mu zrobię jutro prezencik. Rano, gdy będzie jeszcze spał, położę mu to na krzesło. — Spóźniona niespodzianka! — odezwał się Grimmer. — Dlaczego? — Gdym dziś pytał pańskiego syna z historyi, dziwiłem się, dlaczego trzyma nogę pod stołem tak sztywnie wyprostowaną. Upuścił ołówek, ale nie schylił się by go podnieść. Wtedy domyśliłem się czegoś. Po ogłoszeniu rezultatu matury przekonałem się o słuszności mego domysłu. Zaledwie przebrzmiało słowo: »Zostali uznani za dojrzałych«, a tu jeden dojrzały wyciąga schowaną w spodniach laseczkę i zapala sobie cygaro, zapewne, aby zamanifestować w ten sposób swoją dojrzałość. — A to wisus! — rzekł dyrektor, śmiejąc się. — To mnie wcale nie cieszy, doprawdy wstyd mi — mówił zakłopotany Sąsiadzki. — Niema czego — uspokajał go Grimmer. — Dlatego, że nosił przy sobie laskę? Hm, nosił ją może jako talizman, albo zadatek przyszłości i krzepił w ten sposób odwagę. Szkoda tylko, że tak niewygodnie, bo biedak chodził przez cały czas, jakby miał nogę sparaliżowaną... Dyrektor przerywając z lekceważeniem wywody Grimmera, zapytał Sąsiadzkiego: — No, a gdzież teraz pański syn idzie, jeżeli wolno zapytać? — Do Grünberga, na komersik — odpowiedział Grimmer. — Oto się ciebie nikt nie pyta. Grimmer zagłębił się znowu w gazecie. Nagle zobaczył, że między jego nos a papier ktoś wsuwa jakiś biały przedmiot. To Sąsiadzki podawał mu papierosa. Grimmer nie palił i miał już podziękować, ale spojrzawszy na dyrektora, zapragnął zabawić się jego zdziwieniem, przyjął tedy papierosa i dodał: — Daj mi pan jeszcze ognia. Sąsiadzki rzekł: »służę«, potarł zapałkę i służył. Dyrektor bawił się znowu kaszlem Grimmera, a potem prowadził dalej rozmowę z Sąsiadzkim. Dowiedział się od niego, że jego syn idzie na medycynę. Pochwalił bardzo ten zamiar i wnet zeszedł na ulubiony swój temat rozmowy o zawodach i ich popłatności, o pensyach i rangach urzędniczych. Dyskurs był już dość daleko posunięty, gdy Grimmer skończywszy czytać, złożył gazetę i oparłszy na niej łokcie, przypatrywał się rozmawiającym. — Tak to, tak — mówił dyrektor. — W dzisiejszych czasach tylko praktyczne zajęcia popłacają. Ale ludzie się marnują. Naprzykład ja, miałem od dziecka ogromne zdolności do matematyki, potrafiłem nawet niegdyś mnożyć w pamięci kilkucyfrowe liczby. Gdybym był tych zdolności odpowiednio użył, byłbym może teraz milionerem. Mogłem był także zostać inżynierem i budowałbym teraz w Ameryce kamienice wysokie na 20 piątr, a dla siebie willę szwajcarską. — A gdyby tak kto spadł z 20 piętra! — zauważy Sąsiadzki i wzdrygnął się. — Zwłaszcza, gdy tyle kolei się buduje. — A perpetuum mobile jeszcze nie wynalezione — dodał Grimmer. — I ty masz głos nieboraku? Czytaj no sobie tam gazetę i bądź cisio. Tam masz numer — rzekł dyrektor, klepiąc go po ramieniu z udaną poufałością. Grimmer obrócił się do nich tyłem i poszedł do drugiego pokoju, gdzie stał bilard, wziął w ręce zwykłą laseczkę i zaczął posuwać kule. Dyrektor spostrzegł to, odebrał mu laseczkę z ręki i upomniał: — Cóż to? zachciało ci się bawuńciać? Jeszcze co popsujesz! Usiedli znowu. — Ale, ale, czy pan wiesz, że Link wyjeżdża z R. i chciałby swój sklep odsprzedać? — spytał Sąsiadzki. Wtedy Grimmerowi przemknęła przez głowę myśl całkiem pospolitej, niewybrednej zaczepki, którąby w każdym innym razie odepchnął, ale teraz będąc nieco rozdrażnionym poprzedniem lekceważeniem dyrektora, wypowiedział ją: — Aha! słuchaj no ty przedsiębiorczy człowieku! Zaproponuję ci jedno przedsiębiorstwo. Kupmy sobie po Linku tę knajpę. Twoje nazwisko na szyldzie byłoby doskonałym magnesem, a twój portret jeszcze większym. Już i tak powinien ci Link płacić pensyę za twoją atrakcyę. — No, ciebie tobym nawet na kelnera nie wziął. Przyjaciele zaczęli się traktować grzecznościami. Obecność trzeciego zaostrzała ich spór, który w innym razie byłby się zakończył pogardliwem machnięciem ręki u jednego lub drugiego. W celu obniżenia temperatury sporu rzucił Sąsiadzki słowo: — No, no, panie dyrektorze! ręczę, żebyś zbankrutował. Jesteś pan zanadto gościnnym, zacząłbyś fundować całemu światu. — Nie rozumiem, jak sobie ty śledzienniku pozwalasz drwić z przedsiębiorców — mówił do Grimmera dyrektor, któremu słowa Sąsiadzkiego wróciły protekcyonalny ton. — Ty maszyno, ty fonografie do uczenia dzieci, pozwalasz sobie na jakieś ironijki i wypowiadasz je takim tonem, jakby te wasze uczoności były jakiemś misteryum, od Boga wam poruczonem, wyższem od wszystkich innych rzeczy na świecie. — Hm! Wasze! Czujesz w życiu jakiegoś niewidzialnego wroga, który ci się z rąk wyślizguje i chciałbyś go raz do muru przycisnąć. Dobrze, w zastępstwie tego wroga i ja stanę do walki. Chociaż może i ja się znajduję w podobnem jak ty położeniu... To wy, którzy stawiacie grube mury i przekopujecie kanały, kładziecie szyny i rzucacie na nie wozy żelazne — czego sobie oni nie uroili! Dlatego, że ich materyał jest gruby — i nieprzeźroczysty, ciężki — i trudno go podnieść, ostry — i może zranić, dlatego myślą, że i oni są takimi. Materya ich przygniatała; nanieśli tedy materyał na materyał, zczepili go z sobą, zrobili nową mieszaninę, klasnęli w dłonie i zaimponowali sami sobie. Ale potrzeba się było odwdzięczyć temu, co ich tak wyniosło: postawili tedy materyę w świątyni swojej, ogłosili ją bogiem i bronili jej. Nie dziwne to, bo z upadkiem tego boga bankrutują sami. Grimmer był oszołomiony cygarami i otaczającą go atmosferą trunków, i ta ściana, którą sztucznie wybudował między tem, co istotnie myślał, a tem, co mówił, nie podparta teraz wolą, rozsunęła się; i myśli rwały się na zewnątrz, jak dzieci wypuszczone ze szkoły, splądrowały magazyn słów, przybierały się w nie jak w sukienki i rozbiegały. — I to wszystko odbywa się z takiem głębokiem przekonaniem, wiarą i powagą — mówił dalej Grimmer raczej do siebie, niż do obecnych. — O szczęśliwcy! o szlachetni! o... idealiści! — Mówiąc po prostu, nie rozumiem pana — rzekł Sąsiadzki. — Niema co rozumieć! To właśnie mój kolega Grimmer, jest zawsze starym, niepraktycznym idealistą. To, to właśnie nas zgubiło — tu dyrektor stuknął kilka razy palcem w stół. — To tylko, co można widzieć, zmierzyć, zważyć, usłyszeć, dotknąć, co nam daje wrażenie ciepła lub wychyla igiełkę magnetyczną — to tylko powinno być dla nas miarodajnem. Reszta jest złudzeniem, mrzonką, poezyą. Wszystkie rozprawy filozoficzne, pisane przez pewnych profesorów, sprzedałbym na masło. Dzieciństwo i strata czasu. Albo literatura. To dobre dla bab te kłamstwa. Czas doprawdy zrzucić z głowy tę błazeńską czapkę, owieszoną dzwonkami i zacząć porządnie myśleć, a bajki zostawić niańkom. Już i tak pozostaliśmy w tyle za resztą Europy. Tak!... Dyrektor zwracał się z tą całą perorą niby do Sąsiadzkiego, zachowując w ten sposób dalej pozór lekceważenia sobie Grimmera. Sąsiadzki zawsze pojednawczo usposobiony słuchał z namaszczeniem i potakiwał słowom dyrektora, był jednak w kłopocie, jak się zachowa, gdy Grimmer przemówi. Jak zwykle w takich razach nie była to porządna dysputa, w której jeden przeciwnik zbija argumenty drugiego nawiązując do jego twierdzeń, ale wymiana gotowych już frazesów przeciwko frazesom, bez porządku, jakby chodziło nie o zwyciężenie przeciwnika, ale o wystrzelenie wszystkich naboi. Grimmer odpowiedział na zaczepkę dyrektora preparatem filozoficznym, który jednak był rezultatem własnych rozmyślań, dyrektor wywzajemniał się pospolitymi komunałami nie tyle materyalizmu, co materyalistów. Naraz przypomniał sobie Grimmer, że dyrektor przechodząc wczoraj koło kościoła, zdjął kapelusz z głowy. Zapytał więc: — A, czy jest w twoim systemie jaki kącik dla Boga? — A to inna kwestya. Tego się tykać nie powinno. — No, a ja zawsze myślałem, że materyalizm idzie w parze z ateizmem. — Przepraszam, protestuję. Nie jestem wcale materyalistą, to ty nim jesteś niedowiarku. Ja tam w zbytnią pobożność się nie bawię, ale nie cierpię materyalistów. Bronię tylko zdrowego, realnego poglądu na życie. Nie należy gnuśnieć, należy żyć! Po co filozofii, wszystko jest jasne jak na dłoni. Należy tylko czytać w otwartej księdze natury. Wszystkie inne książki spaliłbym. Wyjąwszy przyrodniczych, to się samo przez się rozumie. Tu ujrzał położone na stole Kikeriki, otwarte przypadkowo na stronie, gdzie był rysunek, przedstawiający w karykaturalny sposób książki zaopatrzone w ludzkie głowy, rączki i nóżki. Wszystko to było chude i czarne, zgięte w kolanach, podobne raczej do karakonów, niż do ludzi i spieszyło gdzieś całym szeregiem. Dyrektor pokazał ten rysunek Grimmerowi i rzekł: — Widzisz, na takiego zejdziesz. Trzeba żyć... Proszę jeszcze piwa!... A nie ślęczeć nad książkami, trzeba poznawać ludzi... Kiedyż tam piwo?... Potem się robi taki ze zgiętemi kolanami stary safanduła, z zepsutym żołądkiem i śledzioną, a na starość hemorojdów dostaje... Ale Gimmerku — tu ujął go dobrodusznie za ramię — nie bierz tego wszystkiego do siebie, broń Boże, ja tylko mówiłem ogólnie, ogólnie... Podczas całego przemówienia dyrektora uśmiechał się Grimmer czasami, ale zaraz potem marszczył czoło, jakby się gniewał na siebie za ten uśmiech. Raz nawet odwrócił się i spojrzał przez szyby okna w ogród, na czarne w zmierzchu postacie drzew, jakby tam miał jakiegoś sprzymierzeńca i zapytywał go po cichu: »czy to prawda?« Dyrektor mógłby był po tych wszystkich symptomatach poznać, że Grimmer nie uważał jego zarzutów za słuszne. Bo protestujemy zwykle tylko wtedy, gdy zarzut jest mniej więcej trafny, jeżeli zaś ktoś z tą bezczelną pewnością sądu, właściwą powierzchownym naturom, odmawia nam właśnie tego, co może środek naszej duszy stanowi, wtedy milczymy, bo na taki zarzut niema ani obrony, ani zaprzeczenia, wtedy lubimy okryć się rezygnacyą, jak Cezar płaszczem, gdy uczuł pchnięcie sztyletu Brutusa. Grimmer nie wiedział zrazu, co odpowiedzieć, a odpowiedzieć musiał, bo nie mógł wstrzymać słów, jak nikt nie może wstrzymać kropli krwi, aby nie wytryskiwały z zadanej rany. Rozwarł wargi i cedził: — Wymarzyłeś sobie bardzo dowcipnie ideał tak zwanego mola książkowego, który ci po nocach spać nie dawał. Bardzo ładny!... Potem, zebrawszy myśli, mówił: — Nie! nie ogólnie, ja przyjmuję to na siebie. Chociażbym mógł powiedzieć, że to właśnie... ale nie! Chciałbym ci przyznać niejedno i poprzeć, ale nie, mówisz prawdę, lecz taki człowiek, jak ty, kłamie, kłamie zawsze, chociażby nawet prawdę mówił. Dlatego podejmuję rękawiczkę w imieniu tego mola, bo wiem, że chociaż mam na razie to samo hasło co ty, przecież znajduję punkt, na którym już będę mógł walczyć, przecież dotrę do ciebie samego, i wyjmę z tego pancerza rzekomej jakiejś humanitarności takiego filistra, maleńkiego, zalęknionego filistra, filisterka... — mówił zupełnie już tym wyrazem rozbrojony, składając dłonie w kształcie jakby kołyski, w której chciał złożyć owego filistra. — Jak pan powiedział? nie dosłyszałem — odezwał się Sąsiadzki. — Ministra? — Fi-li-stra! panie Sąsiadzki! Dyrektor patrzył na Grimmera jakby mu wyrzucał, że łamie tę niemą umowę, według której mieli obaj być względem siebie tylko w pewien sposób niegrzecznymi. Byłby przyjął od Grimmera bardzo chętnie jakąkolwiek impertynencyę, byle tylko nie coś takiego, co wyglądało na szczerość. Zerwał się tedy oburzony: — Co ty mówisz, ty... kiepski filozofie? — Ależ panowie, nie unoście się, Doprawdy, powinieneś pan ustąpić — szepnął Sąsiadzki Grimmerowi do ucha, a potem toż samo dyrektorowi. — Co mówię? ot to. Rzecz się tak ma. Są ludzie, którzy jako myśliciele są — niech będzie — materyalistami, w praktyce jednak są obrzydliwymi idealistami — to jest raczej realistami, ale dajmy pokój tym różnicom. U was religia jest idealna, wzniosła, i gdybyście wy byli takimi, jak wasza religia, toby was ziemia nie przyciągała. Ale za to wasz charakter jest materyalistyczny, chociaż wy o tem nie wiecie i na zarzuty w tym kierunku rozpaczliwiebyście protestowali. Hm! i ja także mówię ogólnie. Każdemu z was włożono w duszę bryłkę ziemi, dlatego grawitujecie do ziemi. Nie zapatrywania, ale charakter, charakter rozstrzyga. Ziemia chce istnieć, stroić się w kwiaty, drzewa, zboża, czy też budynki i piramidy, sfabrykowała więc sobie przedewszystkiem mnóstwo, mnóstwo robotników, użyłbym tu słowa ze Swifta »splaknoków«, i pozwala wam mieć w wolnych godzinach wasze zachcianki idealistyczne, bo ma was na łańcuchu niewidzialnym a silnym. Więc żyjcie w spokoju, ale dajcie żyć. Słyszysz dyrektorze, daj żyć, a nie krzycz tyle, nie tupaj tak dumnie nogą o ten tak pewny grunt, na którym stoisz. Może się zawalić, a wtedy zobaczysz dziwa, zobaczysz, czem jest świat podminowany i jaką rzeczywistością jest wasza rzeczywistość. — O, o! rozgadał się o filozofii — rzekł dawny pogromca Grimmera pogardliwie i nie mówił nic więcej, dając w ten sposób do zrozumienia, że miałby dosadną odpowiedź, lecz nie chciałby nią zniszczyć przeciwnika. — A proszę tam dać piwa — dodał, jakby nic nie zaszło. — A proszę tam dać piwa — powtórzył wesoło Grimmer. — I przy tej szklance piwa udowodnię ci dyrektorze, jak niewłaściwie »splaknoki« pojmują filozofię. Chcą oni — z zemsty — żeby filozofia była synonimem niedołęstwa, nieporadności, podczas gdy właśnie filozof jest jedynym człowiekiem praktycznym, jedynym, który widzi jasno niebezpieczeństwa, widzi ten wielki miecz Damoklesa, zawieszony nad całym światem. Wybiła ósma. Była to zwykła godzina, w której się schodził kontyngens najznakomitszych gości Linka. Słychać było jakieś kroki na schodach, jakby hipopotama i wkrótce wtoczył się do sali jakiś gruby jegomość, zaczął powoli zdejmować futro, w czem mu Ksawery dopomagał, tytułując go panem radcą. — Oto jeden ze »splaknoków« — mówił po cichu do dyrektora Grimmer. — Cały dzień pracuje jak wół, bo jest głupi jak osioł, za to potem wieczorem żre i pije jak świnia! ten się zapewnie trzeźwo zapatruje na życie. Mścijmy się przyjaciele, ale nigdy otwarcie, zawsze na cudzy rachunek; będzie to znaczyło, że się za kimś ujmujemy. Dyrektor podniósł się, nadał sobie wyraz bardzo poważny i rzekł gromkim głosem: — Pókiś mnie brał za cel twoich nędznych żartów, milczałem, ale nigdy ci nie pozwolę obrażać mojego przyjaciela, człowieka ze wszech miar godnego i szanownego. Taki mi tu uczony, którego krytyka zbeształa!... Zamiast być rażonym temi słowy, które dyrektor przygotował jako ostatni swój atut, Grimmer pochylił się w tył i zaczął się śmiać, trzymając się za miejsce, gdzie inni ludzie zazwyczaj brzuch posiadają. — Ha, ha! Brawo, dziękuję ci dyrektorze! oto pokazałeś mi filistra! Aby pokryć zdumienie wywołane tem zachowaniem się Grimmera, podszedł dyrektor ku nowoprzybyłemu gościowi i zaczął z nim rozmawiać. Wkrótce coraz więcej gości zaczęło napływać, wszyscy skupili się koło dyrektora, do którego należeli, jak promienie do słońca. Było między nimi także kilku profesorów, tkniętych Grimmerofobią. Jeden z nich przyniósł z sobą numer czasopisma, w którem była krytyka dzieła Grimmera, i na głos ją odczytywał. Grimmer starał się ukryć swoją obecność, aby obserwować rozjaśnione miny profesorów i słyszeć ich radosne wykrzyki: »a to go zbesztali!«. Ale czytający spostrzegł go, zmieszał się i zaczął natychmiast czytać inny artykuł. Wtedy Grimmer nie chcąc przeszkadzać, wysunął się milczkiem z towarzystwa. Znalazłszy się na dworze, mruknął pod nosem: — No, spodziewam się teraz, że aureola mojej uczoności zgaśnie! — i poszedł. Po jego odejściu czytano dalej krytykę i rozmawiano o niej zawzięcie. Dyrektor okazywał swoją bezinteresowność, ujmując się zrazu za Grimmerem, który zdaniem jego jest człowiekiem bardzo niedoświadczonym, ale »może się jeszcze wyrobić«. Chociaż Grimmer ma wiele wad, trzeba mu jednak przyznać to i owo. Przymioty, które dyrektor przyznawał Grimmerowi, były tej abstrakcyjnej, ogólnikowej natury, która każdego słuchacza obojętnym zostawia, naprzykład poczciwość, oczytanie; o wadach zaś umiał opowiedzieć w sposób realistyczny, łatwo przyjmujący się w pamięci słuchacza. Była już 11-ta, gdy goście Linka odprowadzili gremialnie dyrektora do domu, życząc mu dobrej nocy. Dyrektor patrzył długo za oddalającymi się, a gdy ich stracił z oczu, zrobiło mu się jakoś dziwnie. Brama była zamknięta, zadzwonił tedy i czekał. Niebo było czyste, bez chmur, ale to go właśnie nie cieszyło. Ta przestronność wywierała nań wpływ przygnębiający. Zdawało mu się, że ciepło ucieka z ziemi wszystkimi porami, rozrzedza się i gdzieś tam daleko ginie zupełnie. Podniósł kołnierz płaszcza i zapragnął znaleźć się w ciepłem łóżku. W umyśle czuł jakąś czczość, zaczął tedy chodzić tam i napowrót po trotuarze i słuchać odgłosu własnych kroków, potem od czasu do czasu pogwizdywał i stukał laską o bruk. Przyszedłszy do domu myślał trochę o dzisiejszym zajściu z Grimmerem, to znaczy, przypominał sobie jego szczegóły, nie czując nawet potrzeby zastanowić się nad tem, jak ma z nim nadal postępować. Wziął do ręki wielkie dzieło Neumayra o ziemi i przeglądał illustracye. Zamknąwszy książkę, zaczął się znowu przechadzać po pokoju, zdejmując powoli ubranie. Wśród tego zatrzymał się przed swoim łóżkiem, nad którem wisiała jakaś fotografia w ramkach wysadzanych mchem i muszelkami. Oparłszy jedną rękę o ścianę, dyrektor pochylił się i patrzał. Fotografia przedstawiała jego synka Teosia, zmarłego w 8-ej wiośnie życia. Dyrektor patrzał długo, wreszcie wziął lampę ze stołu, oświetlił nią twarz dziecięcia i znowu patrzał. Potem zdmuchnął lampę, mruknął kilka słów, mających zastępować modlitwę i położył się do łóżka. Ludzie tacy jak dyrektor, zajęci przedewszystkiem praktycznem życiem nie mają wiele czasu na sprawy leżące poza sferą interesów, na sprawy, o których wiadomo, że się nie rentują. Załatwiają się z sztukami pięknemi, umieszczając w swoich salonach na stoliku bogato oprawnego »Pana Tadeusza«, zbiór illustracyi Kossaka do powieści Sienkiewicza i cykle obrazów Grottgera, załatwiają się z miłosierdziem rzucając od czasu do czasu kilka groszy do skarbonki, a gdy przechodzą przed kościołem, nie zapominają zdjąć kapelusza, aby nie obrazić Pana Boga na wypadek, gdyby istniał. Mówią, że człowiek inteligentny nie powinien być bigotem i narzucać się Panu Bogu, modlą się tedy krótko z taką samą miną, z jakąby płacili swoje raty w towarzystwie ubezpieczeń. Dyrektor położył się twarzą do ściany i usiłował zasnąć. Po niejakim czasie obrócił się na drugą stronę. Przez okno wychodzące na ulicę świeciła pełnia księżyca. Dyrektor patrzył w kwadraty świetlne wyznaczone na podłodze wąskimi cieniami ram okna. Wreszcie spostrzegł, że okno jest tylko przymknięte i pomyślał, że należałoby je zamknąć, ale było mu już tak ciepło w łóżku, że nie spieszył się. Tak upłynęło kilka minut i drzemiącemu dyrektorowi zdawało się, że okno już oddawna zamknięte. Naraz obie połowy okna skrzypnęły i roztwarły się lekko, jakby silniejszy powiew wiatru w nie uderzył. W tej samej chwili ujrzał dyrektor, jak tarcza księżyca na chwilę zasłonięta chmurami wysunęła się znowu z poza nich, niby koło z poza trawy wysokiej i zaczęła się staczać w dół, po srebrnym gościńcu własnego światła, coraz niżej, aż ku niemu. Jakaś postać, cała owinięta długim płaszczem, zstąpiła z tarczy, której olśniewający blask natychmiast zgasł. Dyrektorowi zdawało się, że to był Grimmer. Postać dotknęła się jego dłoni i dała mu znak, by się udał za nią, a było w tem coś tak rozkazującego, że dyrektor się nie opierał. Czuł się jakby niewidzialną siłą przyciągniętym i podniesionym w górę. Nie dziwił się temu wcale, że leciał. Spojrzał w górę. Kamienice otaczające ulicę pozwalały widzieć tylko małą część nocnego nieba, podobną do rzeki, w której się gwiazdy jak ryby nurzały. Wkrótce jednak wznieśli się ponad najwyższe budynki miasta. W dole jarzyło się tysiące świateł, światła te zlewały się coraz bardziej z sobą, było ich coraz mniej, wreszcie całe miasto było tylko jednym punktem świecącym. Wkrótce i ten punkt znikł. Zato coraz większy okrąg nieba otwierał się przed nimi. Zdawałoby się, że ziemia się cofa, maleje, aby oddać oku ludzkiemu te obszary bez granic, które dotychczas swem nieprzeźroczystem cielskiem zalegała. Dyrektor widział już naokoło siebie tylko niebo i gwiazdy. Ale podróż ta nie dziwiła go wcale. Całe niebo nie robiło na nim innego wrażenia, jak to, jakieby zrobiła pierwsza lepsza karta astronomiczna, przedstawiająca niebo. Jedna tylko rzecz go niepokoiła. Nie mógł się zoryentować, w jakim kierunku lecą. Dotychczas zdawało mu się, że się wznoszą, lecz było także możliwe, że spadają. To spadanie wyobraził sobie naraz tak silnie, że zakołysał się, zaczął krzyczeć i machać rękami, szukając punktu oparcia. Grimmer jednem wyciągnięciem ręki uspokoił go. — Gdy małym dzieciom śni się coś podobnego, mówi się im, że rosną. — Dziękuję ci profesorze, że mi przywracasz równowagę. — Równowagę? jak to rozumiesz? — No... równowagę, Gleichgewicht. Ale jedno pytanie. Wznosimy się, czy spadamy? — Tu niema mowy ani o jednem, ani o drugiem. Tu jest bezwzględność. — Teraz ja nie rozumiem. Co to jest bezwzględność? — Brak zwykłego punktu, który nam dotychczas dawał podstawę do tych dwóch określeń. Nie widzisz ziemi, dlatego nie możesz nazwać kierunku. — Ależ to sprawia zawrót głowy. — Zapewne, bo pan czujesz, że ten hak w twojej mózgownicy, na którym dotychczas zaczepiałeś wszystkie wrażenia i pojęcia, teraz się chwieje. — Ależ nie można się tak odrazu do tego przyzwyczaić. — A pfe! panie dyrektorze, pan nie mógłbyś się przyzwyczaić? — Nim to nastąpi, chciałbym jeszcze raz, ale naprawdę tylko tak dla zabawki, zastosować dawną metodę. Bądź pan łaskaw objaśnić mnie, gdzie ziemia? — Tam! ale za mała i za daleka, by się według niej oryentować. Dyrektor spojrzał. Zobaczył jakąś kulę obtłuczoną po bokach i oklejoną kolorowanym papierem. — Ależ to jest nasz... — Stary, podarty globus geograficzny, bo nigdy nie chciałeś sprawić nowego. Dyrektor zamilkł, ale zrobił taką minę, jakby mu kto zdejmował ciasny, zabłocony but z nogi. Wylądowali wreszcie na jakiejś wyspie, wzniesionej z chmur i mgły. Końca jej nie było widać z powodu oślepiającego światła, które biło potężnie z jakiegoś niewidzialnego źródła. Miliony iskier rozsypywały się stąd w bezgraniczną przestrzeń i wbiegając na przeznaczony im tor, rozpoczynały żyć jako gwiazdy. Dyrektor zawahał się z początku: — Ej! jakże tu iść dalej? a nuż ugrzęznę w tej gąbce? — No, to i cóż? spadłbyś potem z deszczem na ziemię, kto wie nawet, czy nie w balię, do której twoja gospodyni łapie deszczówkę. Dyrektor przysiągł sobie w duchu, że skoro się tylko z tego wszystkiego otrzęsie, natychmiast zasuspenduje Grimmera. Tymczasem spinał się za nim po jakiejś niby skale, usiłując go złapać za buty i ściągnąć na dół. Wgramoliwszy się na szczyt, ujrzał przed sobą dolinkę, wysłaną kobiercem pięknych roślin i kwiatów. Zbiegł na dół, podskakując jak młody źróbek, tak szybko, że Grimmer zaledwie mógł za nim zdążyć. Na środku dolinki stał długi stół, okryty zielonem suknem, a przy stole siedział jakiś staruch z długą siwą brodą, w szlafroku, z piórem poza uchem. Dyrektor zbliżył się na palcach, dając swemu towarzyszowi znak, by się również cicho zachowywał. — Pst! św. Piotr!... I podpatrywał z poza ramion Grimmera co robi ten stary brodacz przy stoliku. Święty poprawiał zadania. Po jego lewej ręce leżały stosy zeszytów, rozsypanych w nieładzie. Były tam zeszyty z zieloną, żółtą, czerwoną, niebieską okładzinką, z kilku wysterczał brzeg bibuły. Poprawione zadania odkładał na prawo. Św. Piotr brał właśnie do ręki zeszyt z brunatną okładzinką. Na białej ząbkowanej karteczce napisane było: Zygmunt Zalipski. Dyrektor poznał swoje własne pismo i zaparł dech w sobie. Św. Piotr, umaczawszy kilka razy pióro w czerwonym atramencie, jakby się przygotowywał do długiego i mozolnego poprawiania, otworzył zeszyt dyrektora. Otworzył i czytał. Czytał, czytał, ale im dalej czytał, tem częściej trząsł głową i kręcił nosem. Dyrektor obserwował z niepokojem miny św. Piotra, a gdy doszły do kulminacyjnego punktu, zapominając o ostrożności, rzekł rozżalony: — Ależ to zadanie nie jest znowu tak zupełnie złe. Apostoł, zapewne trochę głuchy na prawe ucho, nie dosłyszał. Wreszcie skończył czytanie, wzniósł oczy w górę, namyślał się trochę, gładził brodę, potem machnął ręką, jakby chciał powiedzieć: »Et!« i dwoma pociągnięciami pióra przekreślił całe zadanie. Już, już chciał go dyrektor chwycić za rękę. Ale św. Piotrowi nie było dosyć: umaczał rączkę pióra tępym końcem w atramencie i jeszcze raz i drugi przejechał nią po zadaniu. Gdyby kto dyrektorowi skórę nożem krajał, nie bolałoby go to tak, jak to przekreślanie. Św. Piotr odłożył na bok zadanie studenta Zalipskiego i wziął się do nowego. Dyrektor stał jakiś czas nieruchomo, a potem wspiąwszy się na palcach stóp odwracał ostrożnie kartki swego zeszytu i starając się sprawić jak najmniej szelestu, otworzył zeszyt w miejscu, gdzie było ostatnie zadanie. Patrzył chwilę na swój elaborat, potem zerknął na św. Piotra, a przekonawszy się, że święty jest całkiem zatopiony w nowem zadaniu, wyciągnął rękę i skradł scyzoryk leżący na stole. Grimmer, widząc dyrektora ze scyzorykiem, nadbiegł w obawie o św. Piotra, lecz wnet się uspokoił, gdy zobaczył, jak dyrektor pochylony nad swojem zadaniem skrobał coś zawzięcie, zdmuchiwując od czasu do czasu wyskrobane białe cząsteczki papieru. Wtem św. Piotr sięgnął po swoją tabakierkę i przypadkiem potrącił dyrektora. Dyrektor stanął jak żak złapany na gorącym uczynku i patrzał z przerażeniem w surową twarz świętego, ale pomimo to zasłoniwszy scyzoryk jedną ręką, skrobał dalej drugą. Tego już św. Piotrowi było zadużo, wstał z krzesła i otworzył usta... Dyrektor jednak cofnął się, ujrzał przed sobą jakieś schody i zbiegł po nich na dół. Otworzył drzwi do sali, w której uczył, wszedł i zasiadł przy katedrze. Słyszał szmer uczniów w ławkach. Przy tablicy stoi jeden z jego najzdolniejszych uczniów, Różański, i z bezczelną, tryumfującą miną udowadnia mu, że dwa a dwa jest pięć. Dyrektor wstaje z katedry, blednie, potnieje i ocierając chustką czoło przystępuje do tablicy, bada skrupulatnie, czy nie znajdzie w dowodzie jakiego błędu. Ale założenie, twierdzenie i dowód, wszystko było z jak największą dokładnością przeprowadzone. Różański czekał z kredą w palcach i kołysząc się na pięcie, rozglądał się po suficie, jakby był zupełnie pewnym swego. Dyrektor włożył szkła, przejrzał jeszcze raz cały rachunek, a potem czmychnął na korytarz, pędzony śmiechem uczniów, który go dolatywał przez niezamknięte drzwi. Dogonił wreszcie Grimmera i nie mówiąc mu nic o tem zajściu, naglił do pospiechu. Dążyli tedy dalej po szerokich błoniach niebieskich, a nie było końca. Ponad nimi unosił się w ruchach harmonijnych rój białych istotek, to wzlatując, to podając się w dół, jak chorągiew pod wiatru powiewem. Ich lot wydawał dziwny dźwięk. Były to główki anielskie, skrzydlate, podobne do tych, jakie się widuje na obrazach dawnych mistrzów włoskich. Wiele z tych istotek uganiało po polu, chowało się poza kwiatami i bawiło wesoło. Dwaj przybysze stąpali ostrożnie, czując się niejako plamą na tych obszarach, gdzie wszystko było szczęściem i rozkoszą. Tam jednak w dali widać było, jak proszek eteru, dotychczas niepokalanej jasności, drży coraz bardziej w barwę różową i czerwoną ścianą się kończy, wirując z szaloną szybkością. Było ogrodzenie, uczynione ze złotych sztachetów. Brama uchylona, a na jej szczycie siedział mały aniołek. Zobaczywszy nadchodzących, zleciał i ukrył się gdzieś między kwiatami. Wtedy Grimmer zerwał dyrektorowi kapelusz z głowy i pogonił za aniołkiem. Dopadł go wreszcie i przykrył kapeluszem, potem ujął w palce ostrożnie za skrzydełka i położył dyrektorowi na dłoń. Aniołek nie uciekał wcale, przymknął tylko na chwilę powieki z bojaźni, ale wnet je otworzył i utkwił cudne błękitne oczy w twarz dyrektora. Dyrektor poznał naraz swoje zmarłe dziecko. Poznał je po tem mgnieniu powieki. Przywiodło mu to na pamięć chwile, kiedy nad ranem, siedząc przy łóżeczku chorego synka, czekał, aż się zbudzi i spojrzy nań temi oczyma, przez które, zdawało się, całe ukryte niebo, jak przez okienka, patrzyło na świat. I raz także tak samo czuwał, ale powieki się już nie podniosły, a on sam nie miał odwagi ich rozewrzeć, położył tylko na nich ostatni pocałunek. A teraz! Cały czas miniony jakby się zapadł gdzieś, a on jest znowu przy nim! — Teoś! gdzieżeś ty tak długo bywał? Teoś nie odpowiadał. Dyrektor wskazał ręką na ścianę czerwoną i spytał: — Teoś, a co jest tam poza tem? — Tatku — nic! I uleciał. Dyrektor chciał biedz za nim, ale go Grimmer powstrzymał i zawołał groźnie: — A teraz dalej! Dyrektor spojrzał w dal i wzdrygnął się: — Nie! nie chcę! — Musisz. — Nie pójdę. I uchwycił się z całej siły rękami za sztachety u bramy. Lecz nieubłagany Grimmer odczepił mu palec po palcu i pchnął go w dalszą podróż. Już poza nimi pole niebieskie, poza nimi ściana czerwona, a oni wciąż pędzą. Mijają coraz to nowe światy, spieszą przez coraz to nowe przestrzenie eteru. Ale pomimo to, zdaje się ciągle, jakby stali na miejscu, bo wokoło nich było zawsze to samo, a podróż nie dawała żadnego rezultatu. Dyrektor zaczął się niepokoić, W tem wszystkiem czuł już coś nieprawidłowego. Naraz ujrzał w dole jakby jakieś ogromne drzewo samotnie rosnące w pustyni i błysła mu myśl szczęśliwa: — Mierzyć!... Sięgnął do kieszeni i wyjął pasek centimetrowy. Jeden koniec przytknął do stóp drzewa, rozwinął zwitek i zaczął mierzyć przestrzeń. Rezultaty zapisywał w notatce, a od czasu do czasu zrachowywał sumy. Grimmer patrzał obojętnie na tą robotę, szedł sobie powoli i pogwizdywał. Naraz cisnął dyrektor centimetr i ołówek już prawie całkiem spisany, rzucił się na ziemię i oddychał głęboko. Grimmer czekał, aż towarzysz wytchnie, potem dźwignął go i podtrzymując ramieniem poszedł z nim dalej. Od jakiegoś czasu nie widzą już nic ani przed sobą, ani poza sobą, a promień oczu rzucony w otchłań wraca bez obrazu. Oczy dyrektora nawykłe zawsze coś obejmować, o coś uderzać, były jak martwe. Spytał Grimmera: — Gdzież koniec? — Koniec? co to jest? czy myślisz, że wszechświat jest czemś takiem, jak twój nos, który nie może się obejść bez końca? Wyjmij sobie to słowo z duszy i ciśnij je — tam... — Nie mogę. — Ha! ha! to radź sobie sam. Przecież i tu jesteś tak samo we wszechświecie, jak byłeś na ziemi. Czyliż ziemia nie przebiega tych sfer? Czyż to miejsce nie jest taką samą cząstką świata, jak twoja izdebka, w której ci było tak swojsko? Więc zostań tu, wszak tu twoja ojczyzna! Chciał odlecieć sam, lecz dyrektor wstrzymał go za płaszcz i błagał ratunku. Wtedy Grimmer spojrzał nań i jego twarz wykrzywiła się całkiem od szyderskiego śmiechu, rozszerzała się coraz bardziej i potworniała. Cała postać stawała się olbrzymią, jej kontury zacierały się, wreszcie pozostał tylko obłok, w którym ostatni śmiech Grimmera rósł, potężniał i wstrząsnąwszy ogromnym grzmotem przestwory, zamilkł zupełnie. Obłok był teraz jedynym przedmiotem, który posiadał jakieś kształty i granice. Wytężony wzrok dyrektora starał się nie stracić ani jednego ruchu, ani jednej zmiany, która się w tej stronie ujawniała. Karmił się niejako tym ostatnim kawałkiem życia i z rozpaczą dostrzegał, jak wypukłości i wklęśnięcia obłoku wyrównywały się, barwy obojętniały, obłok stawał się szarym, jednostajnym, wreszcie rozpłynął się w próżni. Dyrektor pozostał sam. Czuł, że ma możność lecieć dalej, gdzie chciał, leciał tedy rozglądając się za jakimś nowym ośrodkiem życia w tej martwocie ogólnej, która była zarazem wszystkiem i niczem. Był jak ten rozbitek na morzu, który jeszcze raz wznosi głowę ponad fale, szukając okrętu, nim się na wieki w głębi zanurzy. Wtem zabłysnął jakiś punkt świecący. Była to może gwiazda. Około niej skupiły się wszystkie myśli dyrektora, a jedynym jego celem było teraz ująć tę gwiazdę, by wciąż patrzyć na nią i posiadaniem jej obronić się przeciw jakiejś niewidzialnej sile, która się doń zbliżała. Leciał z wyciągniętymi rękami, a lękał się okropnie, żeby jaki wicher lotu jego nie skrzywił. Ale obawa była płonną. I miał już w ręku to, za czem gonił, ten punkt świecący. Okazało się, że jest to złoty zegarek, zimny w dotknięciu, opatrzony sekundnikiem. Dyrektor prawie płakał z radości. Podniósł zegarek do góry, wywijał nim tryumfalnie, jakby się chciał przed kimś chwalić i krzyczał: — Czas! czas!... Teraz patrzał ciągle na cyferblat, rachując godziny. Każdy upłyniony kwadrans odczytywał na głos, pokazując go palcem. Trwało to długo i dyrektor cieszył się bardzo z posiadania zegarka, który się stał prawie częścią jego własnej istoty, drugiem sercem. Przemyśliwał nad tem, jak to on przerobi ten zegarek na wielki zegar, zawiesi go gdzieś tutaj i sam usiadłszy na końcu wahadła, będzie bujał po niebie tam i napowrót, jak dziecko w kołysce. Poruszanie się wskazówek, ich przejście przez cyfry godzinowe, stały się dlań ważniejszemi, niż wszystkie daty historyczne. Ufał zegarkowi, uwielbiał go, był jego kapłanem. Nagle zegarek stanął. Dyrektor zadrżał i zaczął go nakręcać gorączkowo. Ale w pośpiechu i trwodze przekręcił sprężynę. Zegarek pękł, rozsypał się w ziarnka złociste, które gradem spadły w przepaść bezdenną i znikły! Lecąc niby za niemi, uczuł nagle, że zaczyna uciekać. Co za ogromne więzienie! Coś, jakby wielka bania szklanna, otacza go. Trzeba mu w niej wybić otwór i odetchnąć! A może już przybył? może to już tu? Lecz nieubłagany głos jakiś zawołał: — No, a co jest tam dalej? A głos ten wychodzi z niego, z niego samego, stanowi rdzeń jego istoty, nie można go usunąć nigdzie z wszechświata. Próżno dyrektor stara się go stłumić, tem wyraźniej słyszy to przenikliwe: »A co dalej?« I głos ten pędzi go wciąż naprzód, naprzód, każe mu szukać celu, jakiegoś kamienia granicznego, a potem gdy już przyszedł, wyszydza go i znowu pędzi dalej, spaźniającego się zaś wlecze za sobą, jak koń rozszalały jeźdzca w strzemionach. Ta szyba szklanna jakby razem z nim leciała, jakby z nim gdzieś daleko zrośnięta była. Zwiększał chyżość lotu, już już wyciągał rękę, a nie mógł jej dotknąć. Wreszcie ustał wyczerpany. Przed nim była niezrozumiałość nieskończoności. Ażeby ją zniszczyć, trzeba mu było coś stworzyć i przeciwstawić. Niema wątpliwości: wpadł tu do tego jakiegoś świata, którego praw nie rozumiał i nie może się wydostać. Wszedł do jakiegoś Sezamu i zapomniał słowa. Trzeba mu się skryć, aby go nie dojrzano i przypominać sobie to słowo, to zaklęcie czarowne, któreby mu wróciło jego ojczyznę. Prędzej, prędzej, nim go tu odkryją! Ale daremnie rozpinał sieć swych myśli, nie mógł schwytać ojczystego słowa. A przecież czuł jego bliskość, ono mu się prawie kładło na duszę; czuł zapach, a nie widział kwiatu. Wtem odkryto go. Te ściany, które dotychczas uciekały przed nim, zaczęły spieszyć ku niemu, jakby rzucały się na łup swój, chcąc go zgnieść zupełnie. Powoli tracił poczucie samego siebie. Czy jest ślepym? czy na około niego nic niema? Nie wiedział. Wołał w duszy o ratunek, ale nie mógł wydobyć głosu. Szukał teraz jakiejkolwiekbądź myśli, aby być z kimś, aby przerwać osamotnienie. Ale dusza jego była bezwładna. Czuł, że gdy nie pochwyci jakiejś myśli, nie wylegitymuje swego prawa do istnienia, to chyba rozpłynie się w tej otchłani i stanie się jedną cząstką nicości, która go otaczała. Był jakby pod ogromnym tłokiem, który go zgniatał powoli a wytrwale, a nie było ani w nim, ani poza nim żadnego środka ocalenia. W tej strasznej męczarni zaczął jęczeć i w tejże chwili pustka się skrystalizowała: ponad nim błysnął sześcian, z kształtu i wielkości podobny do wnętrza pieca, ale to był jego własny pokój sypialny, w który jego dusza wracała. Zbudził się. Leżał w swojem łóżku, ale nogi miał oparte o poduszkę. Drżąc z zimna i z irytacyi poprawił swoje położenie. Spostrzegł, że okno było jeszcze nie zamknięte. Wstał tedy i klnąc na czem świat stoi, zamknął je. Dotykając po ciemku ręką ściany, znalazł dyrektor swój zegarek. Przypomniał sobie wtedy, że miał jakiś sen niespokojny, dręczący, w którym i zegarek odgrywał jakąś rolę. Pocisnął sprężynę i trzecia godzina wydzwoniła. Te dźwięki miłe i subtelne, jak krople płynu dziwnego, spadające w czarę metalową, uspokoiły go. I dyrektor usnął na nowo. Obudził się późno. Czuł ból głowy i miał katar. — Musiałem się przeziębić — rzekł do siebie — i to na sny wpłynęło. Takie wytłómaczenie wystarczało mu zupełnie. Poza najbliższą przyczyną niczego już nie szukał. Spotkawszy się nazajutrz z Grimmerem, nie przywitał się z nim, udał, że go nie widzi. Sam nie wiedział, dlaczego to robi. A Grimmer, ciesząc się z takiego rezultatu rozmowy, tym razem na przekór ukłonił mu się bardzo grzecznie. Od tego czasu zgasła aureola uczoności Grimmera, jak to on sam przepowiedział. Zaczęto go sobie lekceważyć. Ale Grimmerowi dało to podstawę do tem głębszego pogardzania »splaknokami« — bo on sam był autorem odczytanej u Linka krytyki. Pisane w październiku 1893.\nSpis treści WYCIECZKA W ŚWIAT DALEKI.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Nowele-ebookRO/p00664973i006" target="_blank" title="Nowele [Karol Irzykowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Nowele [Karol Irzykowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Apartamenty w Brea de Tajo - Oferty apartamentów w Brea de Tajo - eSky.pl\nApartamenty - Brea de Tajo\nApartamenty zapewniają maksimum prywatności i pozwalają wypocząć dokładnie tak, jak ma się na to ochotę. Wybierając nocleg w obiekcie tego typu, spędzisz przyjemny czas z rodziną, przyjaciółmi lub ukochaną osobą. Apartamenty w Brea de Tajo są przystosowane do różnych grup podróżnych, dlatego bez trudu znajdziesz miejsce z odpowiednią liczbą sypialni oraz udogodnieniami, których oczekujesz. W apartamentach w Brea de Tajo zapomnisz o tłumach turystów, wypoczywając w nacznie spokojniejszej atmosferze i oddając się swoim ulubionym formom relaksu. Ponadto apartament sprawdzi się, gdy podróżujesz służbowo i chcesz zamieszkać w komfortowym mieszkaniu w dogodnej lokalizacji. Do wyboru masz zarówno obiekty położone w centrum, jak i w pobliżu lotniska, dedykowane podróżnym przesiadującym się do następnego samolotu.\nBrea de Tajo - najlepsze apartamenty\nJeżeli chodzi o apartamenty, Brea de Tajo charakteryzuje się bogatą ofertą obiektów o różnych standardach. Wśród nich szczególne miejsce zajmują luksusowe apartamenty, dzięki którym wypoczynek jest naprawdę wyjątkowy. Do wyboru masz apartamenty w Brea de Tajo z basenami, klimatyzacją, telewizją kablową i szybkim Internetem oraz wieloma innymi udogodnieniami. Czekają na Ciebie również obiekty przystosowane do szczególnych potrzeb rodzin z małymi dziećmi, alergików i osób niepełnosprawnych. W każdym z apartamentów w Brea de Tajo znajdziesz to, czego potrzebujesz. Jednocześnie spędzisz czas w spokojnej atmosferze z dala od ogromnych hoteli i zatłoczonych restauracji. Możesz skorzystać w apartamentach z opcji samego noclegu lub noclegu połączonego ze śniadaniem w zależności od Twoich preferencji.\n1. Jak znaleźć apartamenty w Brea de Tajo?\nDostępne apartamenty w Brea de Tajo w kilka minut wyszuka się poprzez eSky.pl. Po podaniu terminu zameldowania i wymeldowania, liczby gości oraz oznaczeniu rodzaju obiektu, wyszukiwarka wskazuje, które apartamenty na terenie Brea de Tajo posiadają wolne pokoje w wybranym czasie. Rezerwacji każdego dostępnego noclegu możesz dokonać online bez żadnego ryzyka - anulacja rezerwacji jest bezpłatna nawet na kilka dni przed dotarciem na miejsce. Płatność za pobyt jest pobierana przez serwis lub regulowana w apartamencie.\n2. Jakie udogodnienia znajdę w apartamentach w Brea de Tajo?\nUdogodnienia w apartamentach w Brea de Tajo są zależne od standardu całego obiektu i jego lokalizacji. W części apartamentów na gości czekają w pełni wyposażone aneksy kuchenne z miejscem do gotowania, zmywarką i zestawem do parzenia kawy. W innych obiektach dodatkowo można skorzystać z transferu z lotniska i na lotnisko, łóżeczka turystycznego dla niemowląt, prywatnego basenu, mebli ogrodowych oraz osobnego wejścia i strzeżonego parkingu. Niektóre apartamenty w Brea de Tajo przyjmują gości podróżujących ze zwierzętami.\n3. Gdzie rezerwować apartamenty w Brea de Tajo?\nRezerwacja apartamentów w Brea de Tajo jest możliwa przez serwis eSky.pl, który oferuje wyłącznie sprawdzone obiekty w Polsce oraz na świecie. Na stronie znajdziesz nocleg w ponad 100 krajach w każdym zakątku globu. Rezerwacji dokonuje się w pełni bezpiecznie, dokonując płatności za pomocą karty kredytowej lub PayU. Jeżeli plany podróży ulegną zmianie, rezerwacja może zostać anulowana bez żadnych kosztów. Dzięki temu opłatę za apartament w Brea de Tajo wnosi się na długi czas przed wyjazdem bez ryzyka utraty pieniędzy.\n4. Ile kosztuje apartament w Brea de Tajo?\nCena apartamentu w Brea de Tajo jest zależna od kilku czynników i zmienia się w czasie. Na jej wysokość wpływają termin rezerwacji, długość pobytu, liczba gości, typ wybranych udogodnień w obiekcie oraz lokalizacja apartamentu. Tanie apartamenty w Brea de Tajo są dostępne głównie poza szczytem sezonu w sporej odległości od centrum. Obiekty zlokalizowane w najatrakcyjniejszych okolicach kosztują więcej, a ich ceny dodatkowo rosną w okresie wzmożonego ruchu turystycznego.\nApartamenty w Castenedolo


Wybarwienia drewna - Leo Revo\nDom > Wybarwienia drewna\nDecydując się na nasze meble z kalwarii zebrzydowskiej, znaczenie ma nie tylko wybór tkanin lub skór na obicie. Kluczową kwestią jest również rodzaj i odcień drewna. Tworzone przez nas meble pokryte są warstwą forniru, czyli bardzo cienkimi płatami, uzyskanymi ze skrawania różnego rodzaju drewna. Taka powłoka wygląda efektownie i elegancko. W swojej ofercie posiadamy kilkanaście różnych odcieni, najpopularniejszego wśród Klientów, drewna bukowego oraz dębowego. Zapraszamy do przeglądania próbników.\nWybarwienie bukowe jest dość jednorodne kolorystycznie. Drewno bukowe ma bowiem naturalnie jasny odcień – wahający się pomiędzy żółtobrązowym a lekko różowawym (pod wpływem pary wodnej). Nadto, widoczny jest u niego delikatny, centkowany wzór usłojenia. Najpopularniejszymi wybarwieniami bukowymi są: buk jasny, buk dekor. Buk to bardzo "wygodny" materiał – łatwy w obróbce (bejcowanie, impregnacja, lakierowanie).\nZobacz wybarwienie bukowe\nDąb jest zdecydowanie ciemniejszym typem drewna, niż buk. Jego kolor oscyluje pomiędzy żółtobrązowym a ciemnobrązowym. Najczęściej słoje dębowe rysują szerokie, ciemne kreski na powierzchni drewna. Ma porowatą strukturę, która nadaje mu surowego charakteru. Najpopularniejszymi wybarwieniami dębowymi są: dąb sonoma (bardzo jasny, jak na dąb, odcień), dąb naturalny, dąb burgundzki, dąb cantenbury, dąb riviera. Dąb świetnie reaguje na obróbkę, to znaczy bejcowanie oraz lakierowanie.\nZobacz wybarwienie dębowe


Obrazy miłości w utworach średniowiecznych - Cogito\nJesteś tutaj: Home1 / Matura2 / Obrazy miłości w utworach średniowiecznych\nMożna się domyślać, że chodzi o miłość łączącą kobietę i mężczyznę, nie zaś miłość człowieka do Boga, władcy do narodu czy matki do dziecka.\nTakich dzieł nie będzie wiele – możemy bazować właściwie tylko na historii wielkiego uczucia Tristana i Izoldy, najsłynniejszej pary kochanków w literaturze średniowiecznej. Nic dziwnego, skoro małżeństwa zawierane były często z rozsądku (małżeństwa dynastyczne), wola młodych ludzi wstępujących w związki małżeńskie nie miała większego znaczenia. To rodzice wybierali żony i mężów dla swoich dzieci; często kontrakty małżeńskie były zawierane, gdy przyszli małżonkowie mieli po kilka lat.\nDlatego średniowieczna historia miłosna to często tragiczne dzieje rozłączonych kochanków. Bohaterowie nie mogą najczęściej (choć nie zawsze) połączyć się węzłem małżeńskim.\nNajbardziej znana historia miłosna średniowiecza\nTo historia Abelarda i Heloizy. Pierre Abelard, filozof i uczony, był nauczycielem sporo młodszej od siebie Heloizy, niezwykle inteligentnej, a przy tym pięknej dziewczyny. Gdy wuj dziewczyny odkrył romans tych dwojga, najął płatnych zbirów, którzy pozbawili nieszczęśliwego kochanka męskości. Oboje wstępują do klasztorów, stamtąd przez długi czas ślą do siebie listy. Historia tej miłości była natchnieniem dla Jeana Jacques’a Rousseau, autora Nowej Heloizy.\nSłynne pary kochanków w litaraturze\n• Tristan i Izolda oraz mąż Izoldy, król Marek (słynny tragiczny trójkąt)\n• Roland i jego narzeczona Oda – która kona z rozpaczy na wieść o śmierci ukochanego\n• Lancelot i Ginewra\n• św. Aleksy i Famijana\nEpika rycerska ulegała przemianom. Czytelnicy coraz chętniej śledzili nie tylko wielkie czyny rycerzy, ale i historie nieszczęśliwych miłości, perypetie niemogących się połączyć kochanków. Popularne były historie trójkątów miłosnych i miłości, której nie może przerwać nawet śmierć.\nZauważ, że w dziejach Rolanda miłości łączącej jego i Odę poświęcono niewiele uwagi. Natomiast w Opowieści o królu Arturze i rycerzach Okrągłego Stołu wątek miłosny, uczucie, które połączyło Ginewrę i Lancelota, to bardzo ważny wątek tej legendy.\nRefleksją na temat miłości dziś i miłości średniowiecznej.\nDziś trudno byłoby nam sobie wyobrazić, że partnerów wybierają dla nas rodzice. Wiem, że na pewno kierowaliby się moim dobrem, staraliby się wybrać dla mnie uczciwego, dobrego człowieka, który zapewniłby mi spokojną przyszłość. Nie umiałabym jednak chyba być szczęśliwa w takim związku. Z drugiej zaś strony – choć dzisiejsze związki oparte na partnerstwie uważam za idealny model relacji między kochającymi się ludźmi, marzę czasem o czci i uwielbieniu, jakie okazywałby mi na każdym kroku mój wybranek, a nawet trochę zazdroszczę damom serca dzielnych rycerzy…\nPrzeanalizuj miłość w ujęciu poezji dworskiej i miłość jako siłę niszczącą, niemożliwą do pokonania (na przykładzie Dziejów Tristana i Izoldy).\nTo miłość konwencjonalna, czasem tylko oparta na prawdziwym uczuciu. Jednym z elementów „wzorowej biografii” średniowiecznego rycerza było posiadanie damy serca, szlachetnej i pięknej, którą wysławia się za jej urodę i najrozmaitsze cnoty. Rycerze bronili jej czci, pojedynkowali się dla niej, jej dedykowali zwycięstwa w turniejach rycerskich. Kanon miłości dworskiej został sformułowany przez poezję prowansalską. Mężczyzna oddaje kobiecie cześć niemal boską; uwielbiana dama jest niepodzielną władczynią jego serca.\nMechanizmy miłości dworskiej odsłania Henryk Sienkiewicz w Krzyżakach. Damą serca Zbyszka jest eteryczna Danusia. Oczarowany jej anielską urodą i niewinnością Zbyszko lekceważy zakochaną w nim Jagienkę. Życie ma jednak swoje prawa – to właśnie z tak różną od Danusi Jagienką (silną, zaradną, „przyziemną”) stworzy udany związek.\nMiłość jako niebezpieczna, wszechogarniająca siła\n• Tak jest ukazana w historii Tristana i Izoldy. To nieszczęśliwy trójkąt miłosny. Ofiarami są tutaj nie tylko kochankowie, ale i mąż Izoldy, król Marek, który stara się pogodzić z uczuciem łączącym jego małżonkę oraz jego podopiecznego i przyjaciela. Wielkie uczucie nie daje im szczęścia: Izolda martwi się, że rani męża, o którym wie, że jest szlachetnym i dobrym człowiekiem. Tristan nie może sobie wybaczyć, że oszukując przyjaciela (którego darzy wielkim szacunkiem), łamie kodeks rycerski. Przyczynę zgryzot króla Marka nietrudno odgadnąć – cierpi z powodu zdrady przyjaciela (i siostrzeńca) oraz odtrącenia przez kobietę, którą kocha.\nMiłość została ukazana jako siła niszcząca. Wypity przez pomyłkę napój miłosny łączy Izoldę i Tristana nierozerwalnym uczuciem.\nTo miłość mocniejsza od nich samych, od zdrowego rozsądku, od wszystkich przeszkód i niebezpieczeństw. Mimo iż Izolda zmuszona była poślubić króla Marka, a i Tristan po jakimś czasie poślubia Izoldę o Białych Dłoniach, ich uczucie trwa. Finał tej historii jest tragiczny: Tristan umiera z ran i żalu za ukochaną, Izoldzie pęka serce z rozpaczy. Miłość triumfuje po śmierci kochanków, za pozwoleniem króla Marka pochowanych obok siebie. Z grobu Tristana wyrasta głóg i wnika do grobu Izoldy; jest to symbol wiecznej, niezniszczalnej miłości.\nMiłość skazująca na postępowanie wbrew sobie nie mogła dać szczęścia. Tristan, wychowany w duchu prawdy i czystości oraz zasad kodeksu rycerskiego, przeżywa prawdziwe katusze, gdy miłość do Izoldy sprawia, że zaczyna się kierować kłamstwem i zdradą. Ta miłość sprowadziła na niego hańbę: uderzyła w kodeks rycerski, który nakazywał wierność seniorowi (a nim był przecież dla Tristana król Marek!). Do postępowania wbrew sobie została zmuszona także Izolda. Parokrotnie ryzykuje życiem, by spotkać się z kochankiem, znosi niewygody i trudy życia w lesie (tam uciekają kochankowie, by nareszcie być razem).\n• Zupełnie inaczej ukazuje miłość François Villon w Wielkim testamencie. Wspomina swoje kochanki, które nie mają nic wspólnego ze szlachetnymi damami serca obdarzonymi nie tylko zaletami duszy, ale i zniewalającą urodą. Kochanki Villona to zwyczajne, niekiedy nawet wulgarne kobiety, np. gruba Małgośka. Mamy wrażenie, że dla poety miłość ma znaczenie także… praktyczne. Czas spędzony w domu kochanki to nie tylko seks i poczucie bliskości, ale przede wszystkim wygodne łóżko, ciepły posiłek, dach nad głową, wytchnienie, przerwa w tułaczo-więziennym życiu.\nWłasną opinią – czy podoba Ci się model miłości ukazywanej w średniowiecznych.\nChoć historia miłości Tristana i Izoldy urzeka pięknem i liryzmem, nie chciałabym, by dane mi było przeżyć tego typu uczucie. Podobnie jak wiele młodych kobiet, marzę o szczęśliwej, trwałej miłości, opartej na partnerstwie i zaufaniu. Dylematy, nieustanna szarpanina, przeszkody, które napotykają na swej drodze kochankowie – to nie dla mnie. Myślę, że mogłyby one zniszczyć nawet najsilniejsze uczucie. Historię Tristana i Izoldy warto poznać, lecz przeżycie czegoś podobnego byłoby ponad moje siły.\n1.50 avg. rating (41% score) - 4 votes\nTagi: język polski, matura, miłość, średniowiecze, Szkoła, wypracowanie\nhttps://cogito.com.pl/wp-content/uploads/sites/2/2017/02/Edmund-Leighton-Tristan_and_Isolde-1902.jpg 502 600 olas http://grupacogito.pl/wp-content/uploads/sites/2/2016/11/logo.png olas2017-02-03 11:02:202017-02-03 11:02:20Obrazy miłości w utworach średniowiecznych\nJak pisać charakterystykę porównawczą?\nRefleksja nad upływem czasu w wybranych dziełach\nWypracowanie z pozytywizmu Wywiad ze Św. Aleksym – sposób na wypracowanie


Toner Oki - NaszeMiasto.pl\nWięcej na temat: OKI materiały eksploatacyjne OKI oryginalne tonery\nOryginalne tonery i tusze do drukarek a zamienniki – czym się różnią\nWięcej na temat: tonery drukarki tonery do drukarek\nJak kupować tusze i tonery? Poradnik\nTusze i tonery do drukarek to produkty, bez których drukarka nie może działać. Jeżeli intensywnie korzystamy z drukarki, zakup tuszu lub tonera zwykle stanowi stały wydatek w budżecie domowym. Wiele osób, chcąc zaoszczędzić pieniądze, poszukuje najtańszych tuszów i tonerów pasujących do ich drukarek lub korzysta z zamienników. Warto wiedzieć, jak dobrać ten produkt do swojego modelu drukarki oraz kiedy zakup zamiennika jest bezpieczny i opłacalny. Spróbujmy odpowiedzieć na te pytania i rozwiać wątpliwości w poniższym artykule.\nWięcej na temat: tonery drukarki\nCzy warto płacić więcej za oryginalny tusz do drukarki?\nZakup drukarki powinien być przemyślany ze względu na późniejszy koszt materiałów eksploatacyjnych. Tanie urządzenie nie zawsze się sprawdza, ponieważ może okazać się, że tusz kosztuje dużo. Dlatego wcześniej warto oszacować koszty i zastanowić się, czy konieczny jest zakup oryginalnego tuszu, czy tańszego zamiennika. Kiedy wybór oryginału jest konieczny, a kiedy lepiej zdecydować się na zamiennik?\nWięcej na temat: tusz do drukarki oryginalny tusz do drukarki wydajność tuszu do drukarek


Dywizjon 303 - Sklep PLAR\nBitwa o Anglię z 1940 roku to czas, w którym ważyły się losy Europy uginającej się pod jarzmem niemieckiej III Rzeszy. Ciężar obrony wyspy spoczął na barkach pilotów myśliwskich, którzy musieli odpierać potężne armady Luftwaffe. W tym niezwykłym boju wzięli udział także Polacy. Byli wśród nich piloci z legendarnego 303. Dywizjonu Myśliwskiego, którzy w godzinie ciężkiej próby spisali się znakomicie, osiągając imponującą skuteczność. Arkady Fiedler towarzyszył im w czasie bitwy o Anglię i barwnie opisał ich służbę. Powstała książka „Dywizjon 303”, w której po raz pierwszy przedstawiono dzieje tej słynnej jednostki. Miejmy nadzieję, że niniejsze wydanie trafi do szerokiego grona młodych czytelników, bowiem mimo upływającego czasu książka pozostaje pięknym świadectwem wysiłku ludzi, dzięki którym biało-czerwona szachownica stała się symbolem lotniczego kunsztu, poświęcenia i woli walki o wolność ojczyzny.\nArkady Fiedler (1894–1985) Jeden z najsłynniejszych polskich podróżników i pisarzy. Autor trzydziestu dwóch książek, które od kilkudziesięciu lat stanowią kanon polskiej literatury podróżniczej. Twórczość Arkadego Fiedlera, przetłumaczona na ponad dwadzieścia języków, znana jest daleko poza granicami Polski. Do bestsellerów należały wydane przed drugą wojną światową reportażowe książki opisujące wyprawy do Amazonii („Ryby śpiewają w Ukajali”) i do Ameryki Północnej („Kanada pachną-ca żywicą”). W 1974 r. powstało Muzeum-Pracownia Literacka Arkadego Fiedlera w Puszczykowie pod Poznaniem (www.fiedler.pl). W tym wyjątkowym miejscu można zapoznać się z bogatą twórczością autora oraz obejrzeć mnóstwo pamiątek z licznych podróży pisarza i jego synów.


Konopie, czarne mydło i słodkie migdały - jak wykorzystać je w domowym SPA? — Ekstrawagancka | Kobiecy lifestyle\nKosmetyki . Mohani . Naturalne kosmetyki . Urodomania\nKonopie, czarne mydło i słodkie migdały - jak wykorzystać je w domowym SPA?\nPrzyciągnęło Was konopie? Mam jednak nadzieję, że uwagę przykuł jednak temat domowego SPA. Napisano już o nim tysiące artykułów i pewnie niewiele mniej książek. Wszędzie radzą, jak zrelaksować się w domowym zaciszu i za niewielką cenę urządzić sobie w łazience ekskluzywny salon odnowy. Prawda jest bowiem taka, że przyjemności pod postacią kosmetycznych zabiegów może być multum i nie wszystkie musi wykonywać przeszkolona kosmetyczka. No i nie muszą być one wcale drogie, a dodatkowym atutem jest ich naturalność. Podjęłam wyzwanie i przy pomocy jedynie trzech produktów marki Mohani, zorganizowalam sobie (niejeden) przyjemny wieczór. Tylko dla mnie, moich zmysłów i mojej skóry.\nMohani to marka, która zawitała w mojej łazience po raz pierwszy. Przekonałam się do niej przede wszystkim ze względu na naturalne i wegańskie składy. No i sam asortyment, w którym znajdziemy nie tylko produkty do pielęgnacji ciała i włosów - w przyszłość chętnie sprawdzę ich orzechy piorące. Do testów otrzymałam trzy produkty, które zostały dobrane do moich potrzeb. I tutaj muszę przyznać, że był to strzał w dziesiątkę.\nTrzy produkty a tyle możliwości. Rękawica lniano-konopna, czarne mydło i olej ze słodkich migdałów. Tylko tyle i AŻ tyle.\nPewnie znany już niejednej fance naturalnej pielęgnacji. To jeden z tych produktów, który nadaje się praktycznie do wszystkiego. Gdybyście kiedyś zgubiły (a może i zgubili) w podróży kosmetyczkę, polecam zajrzeć do pierwszego, lepszego sklepu i zakupić właśnie ten olej. Sprawdzi się w pielęgnacji włosów, jako produkt do demakijażu, balsam do ust czy ciała. A to naprawdę wciąż nie wszystko.\nWersja Mohani kusi nie tylko składem (100% oleju z nasion owoców drzewa migdałowego), ale także ceną (około 13 zł) i pojemnością opakowania, które liczy sobie 100 ml. Warto też zwrócić uwagę na samą butelkę, w której znajduje się produkt, a która została wykonana z ciemnego szkła. To najlepszy sposób przechowywania tego typu kosmetyków. Dodatkowo do zakrętki przymocowana jest pipeta. Może się wydawać, że to mało istotny szczegół, jednak docenimy ją przy użytkowaniu oleju w pielęgnacji twarzy. Potrzebujemy wtedy jego niewielkiej ilości, stąd przydaje się przyrząd, którym idealnie odmierzymy ilość kropel.\nJak wspomniałam na samym początku, olej ze słodkich migdałów określany jest często jako uniwersalny. Odpowiada zarówno skórze suchej, łuszczącej się, dojrzałej, wrażliwej, delikatnej... a końca nie widać. Stosuje się go także w pielęgnacji tych najmłodszych.\nO produkcie aż chce się napisać BUENO! Co znaczy dobry w języku hiszpańskim. Swoją drogą właśnie z tego państwa pochodzi olej marki Mohani.\nJak wykorzystać olej w domowym SPA?\nDO KĄPIELI: Wannę mam niewielką, ale lubię wypełniać ją po brzegi - wodą i pianą. Aby pieniące się detergenty nie przesuszały mojej skóry, staram się dodawać do wody także oleje. Właściwie powinno dolewać niewielką ilość, ale u mnie nie zawsze tak bywa. Należy jednak pamiętać, że po kąpieli dno wanny może się zrobić odrobinę śliskie. A nikt nie chce kręcić w łazience piruetów niczym na lodowisku, więc warto pamiętać o dokładnym płukaniu.\nDO WŁOSÓW: O poprawnym olejowaniu włosów wciąż czytam, uczę się go i niekiedy odrobinę eksperymentuję. Jest jednak jeden zabieg pielęgnacyjny, który sprawdza się u mnie zawsze - aplikacja oleju na końcówki włosów. To ten obszar, który szczególnie narażony jest na uszkodzenia - szczególnie zimą, gdzie najłatwiej o bliski kontakt z zamkiem błyskawicznym. A pogoda też nie rozpieszcza - włosy staja się wilgotne od śniegu a w ciepłych pomieszczeniach momentalnie wysychają. Warto więc wzmocnić je takimi drobnymi zabiegami, jak nakładanie oleju.\nDO MASAŻU: I nie tylko ciała. Najbardziej podoba mi się chyba używanie oleju ze słodkich migdałów jako olejku do masażu twarzy. Nie zawsze używam w tym celu tylko rąk - udało mi się zdobyć kilka fajnych gadżetów, jak chociażby wałeczek poprawiający owal twarzy i ujędrniający skórę, jednak w obyciu z nim bez odpowiedniej bazy nie ma mowy. Ale wcale nie trzeba wydawać oszczędności na kosztowne dodatki, skoro nasze dłonie potrafią zdziałać cuda. Jeżeli jednak nie wiecie jak się za to zabrać, to bez dwóch zdań polecam Wam filmik Czarszki - TEN TUTAJ. Trzy seanse i wszystko będzie jasne.\nOlej migdałowy Mohani dostępny jest międzyinnymi w sklepie Helfy.pl\nNie jest trudno zrazić mnie do jakiegoś kosmetyku. Tak też było z moim pierwszym, czarnym mydłem, które kupiłam już jakiś czas temu, a które skusiło mnie ze względu na niską cenę oraz markę, którą dobrze znałam. Jakież było moje rozczarowanie, gdy pierwsze, drugie i trzecie użycie skończyło się fiaskiem. W zupełności nie wiedziałam jak zabrać się za tego gagatka. Konsystencja przypomina wyrzutą gumę, zapach przyprawia o mdłości a kolor... Cóż, powiedzmy sobie szczerze, że czarno-brązowa maź w przypadku kosmetyków nie jest częstym ulubieńcem. I gdy byłam już pewna, że to definitywny koniec, że nie polubię się z tym arabskim wynalazkiem - wtedy poznałam wersję od Mohani. Wystarczył zwięzły i krótki opis znajdujący się na opakowaniu, który utwierdził mnie w tym, że do tej pory zabierałam się do tego produktu w sposób niewłaściwy. Dlatego podjęłam się kolejnej próby.\nMarokański skarb jakim jest czarne mydło, to kosmetyk, który działa jak peeling enzymatyczny. O ile przy mechanicznym złuszczaniu dosłownie CZUJEMY jak obdzierają Nas ze skóry, to wersja enzymatyczna jest delikatniejsza i bardziej znośna (chociaż wiadomo - co kto lubi). Ale naprawdę działa. Jeżeli jednak marzy się Nam prawdziwy zdzieracz, to proponuję połączyć mydło z rękawicą do masażu o właściwościach peelingujacych - a o takiej napiszę dosłownie za chwilę.\nOpakowanie mydła jest całkiem spore, bo mamy do zużycia aż 200 gram produktu, a cena również wydaje się bardzo przystępna - to około 24 zł. Wydajność zależy właściwie od Nas samych. Jeżeli przy aplikacji będziemy pamiętać, by do środka opakowania nie dostało się zbyt wiele wilgoci, wtedy mydło posłuży nam znacznie dłużej.\nMożemy je stosować do peelingowania całego ciała - buzia nie jest tu żadnym wyjątkiem. Na pewno należy zaznaczyć, że dla wielu osób ten specyficzny zapach może być pewnym mankamentem. Nie ma tu jednak żadnych dodatków zapachowych, dzięki czemu skład jest bardzo prosty i naturalny. Mamy więc: wodę, Olea Europaea (Olive) Fruit Oil (czyli oliwę z oliwek) oraz Potassium Hydroxide, czyli stabilizator, który został dopuszczony do produkcji kosmetyków naturalnych. Właściwie nie potrzeba nic więcej, chociaż bez problemu kupimy też mydła z innymi, naturalnymi dodatkami.\nJak wykorzystać mydło w domowym SPA?\nDO PEELINGOWANIA TWARZY: Jak wspomniałam już wyżej, czarne mydło działa jak peeling enzymatyczny. Jest to delikatniejsza forma pozbywania się martwego naskórka, która szczególnie sprawdza się u osób z trądzikiem - nie musimy mocno pocierać skóry i tym samym nie roznosimy bakterii na inne obszary twarzy. Zawsze omijamy jednak okolice oczu. Następnie wracamy do standardowej pielęgnacji, czyli dokładnego oczysczenia twarzy (pianka lub żel).\nJAKO MASECZKĘ: Wystarczy dokładnie oczyścić skórę twarzy, a następnie nałożyć produkt (omijając okolice oczu) i pozostawić go na buzi przez około 10 minut. Jest to rodzaj maseczki oczyszczającej. Później dokładnie zmywamy mydło przy użyciu dodatkowego produktu - pianki lub żelu.\nDO PEELINGU CAŁEGO CIAŁA: Tutaj szczególnie polecam połączyć ten zabieg z rękawicą do masażu bądź peelingu - łatwiej będzie rozporwadzić produkt na skórze, a dodatkowo pobudzimy krążenie krwi.\nMydło Savon Noir od Mohani dostępne jest między innymi w sklepie Helfy.pl\nZ porozu wygląda na zwyczajną myjkę do kąpieli, ot co. Jednak niech nie zwiedzie Was jej delikatny urok i wdzięk - to prawdziwy zdzieracz suchego naskórka. Przed pierwszym użyciem rękawica wcale nie wydaje się być w dotyku szorstka, a po jej zmoczeniu tym bardziej nic nie wskazuje na to, że tak dobrze poradzi sobie jako gadżet peelingujący. A jednak obiecuję Wam, że po masażu z jej udziałem krew zacznie szybciej krążyć w żyłach, a skóra będzie gładka i napięta. Ale od początku...\nRękawica lniano-konopna to tak naprawdę mieszanka trzech materiałów - lnu (30%) bawełny (30%) oraz konopia (40%), które będzie odgrywać tutaj szczególną rolę. W ofercie Mohani doszukałam się bowiem drugiej rękawicy, tym razem lnianej, która co prawda też peelinguje, ale w sposób znacznie delikatniejszy od tej, do której użyto domieszki konopia. O samych właściwościach oleju z konopii słyszałam już niejednokrotnie, jednak pierwszy raz spotkałam się z takim dodatkiem w przypadku rękawic do peelingu (bądź masażu).\nWarto też powiedzieć kilka zdań o odpowiednim przechowywaniu i traktowaniu rękawicy. Po kąpieli trzeba ją delikatnie przeprać - u mnie najlepiej sprawdza się naturalne mydło. Po dokładnym wypłukaniu odkładam rękawicę w miejsce, w którym będzie mogła wyschnąć. Nie polecam kaloryfera, a po prostu drążek na ręczniki. Następnie chowam ją do suchego pudełka, gdzie czeka aż do następnej kąpieli. Przykładanie uwagi do takich szczegółów jest ważne - przede wszystkim ze względu na zachowanie higieny i przedłużenie żywotności rękawicy.\nJak wykorzystać rękawicę w domowym SPA?\nDO ZABIEGU HAMMAM: O rytuale zwanym Hamman usłyszałam całkiem niedawno. Popularny jest głównie w ganinetach kosmetycznych, a z takich usług nie korzystam zbyt często. Wywodzi się z Bliskiego Wchodu, gdzie zabieg ten polegał na pielęgnowaniu zarówno ciała, jak i duszy. Dzisiaj oczywiście podchodzi się do niego odrobinę inaczej, jednak wciąż składa się on z czterech etapów, czyli: nawilżania w łaźni parowej, oczyszczania i złuszczania (tutaj używano właśnie czarnego mydła i peelingowano skórę - dobrze sprawdzi się więc rękawica lniano-konopna), oczyszczania przy użyciu glinki Ghassoul oraz namaszczania olejkami i rozluźniania poprzez masaż.\nDO MASAŻU: Rękawica nie musi służyć jedynie do peelingowania skóry. Możemy potraktować skórę nieco łagodniej i zaczerpnąć nieco inspiracji właśnie z powyższego zabiegu Hammam. Warto tylko zwrócić uwagę, aby ruchy były znacznie uważniejsze i delikatniejsze. Stonowane ugniatanie czy naciskanie pobudzi krążenie. A my sami doświadczymy błogiego relaksu...\nDO OCZYSZCZANIA TWARZY: Tutaj kolejny raz należy zachować powściągliwość i pamiętać o delikatności, jednak rękawica lniano-konopna naprawdę dobrze sprawdza się przy pielęgnacji cery. Pomaga chociażby w usunięciu resztek olejku czy maseczki.\nRękawica lniano-konopna od Mohani dostępna jest między innymi w sklepie Helfy.pl\nW ramach krótkiego, ale dosadnego podsumowania, chciałabym kolejny raz zaznaczyć, że nie potrzeba fortuny i ogromnych bogactw, by móc odpocząć po królewsku. A przy tym zadbać o własną skórę. Całkowicie rozumiem, jak bardzo potrafi przytłaczać rzeczywistość dnia codziennego. Zrywanie się z łóżka przed świtem, praca, stosy obowiązków, które zamiast maleć, to rosną z każdą godziną. Niekiedy najzwyczajniej w świecie brakuje czasu na sen - a co dopiero na jakieś wizyty u kosmetyczki czy w SPA. Kluczową sprawą pozostają także finanse. Oczywiście błogie lenistwo na stole u masażystki to coś pięknego, ale to zawsze pozostanie pewnego rodzaju luksus. Nie oznacza to jednak, że należy odmawiać sobie przyjemności. Już jakiś czas temu, obiecałam sama sobie, że znajdę w tygodniu przynajmniej jedną godzinę, by zamknąć się w łazience, napełnić wannę po brzegi i wykorzystać najulubieńsze kosmetyki. Drogie czy tanie - to nie ma znaczenia. Ważne, żeby ich użytkowanie sprawiało radość i dobrze wpływało na naszą skórę i samopoczucie. Małe rzeczy potrafią cieszyć najbardziej.\nRelaks w domu - preferujecie czy unikacie? Po jakie kosmetyki najbardziej lubicie sięgać?


Bóg nie działa szablonowo - Marcin Zieliński - Portal OPOKA\nWiększość ludzi, słysząc zachętę do głoszenia, ma przed oczami księdza na ambonie... Nie czują, że ten apel skierowany jest także do nich.\nJeździsz z posługą po Polsce i innych krajach. Widziałeś sporo zaskakujących zjawisk, ale chyba nie możesz powiedzieć, że Pan Bóg niczym Cię już nie zadziwi...\nTo jeden z głównych tematów naszych warsztatów. Zacytowałaś Księgę Syracha, ale jest też inny fragment z Ewangelii według św. Mateusza, w którym Jezus mówi najpierw: „Idźcie i głoście: «Bliskie już jest królestwo niebieskie». Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy!” (Mt 10,7-8), a kilka wersetów niżej: „Idźcie jak owce między wilki...” (Mt 10,16). To trudne słowa. Spotyka się z nimi każdy, kto głosi. Ja też doświadczam fali hejtu. Na wielu stronach internetowych pojawiają się komentarze z moimi wypowiedziami wyrwanymi z kontekstu. Internet jest pełen treści przeciwko mnie. Mimo wszystko staram się być posłuszny Kościołowi, mojemu proboszczowi i biskupowi. Cieszę się, że abp G. Ryś, obecnie mój metropolita, jest zaangażowany w nową ewangelizację i wspiera nowe ruchy w Kościele. Jest hejt, trud, krzyż, ale to oznacza, że idziemy w dobrą stronę.\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: charyzmaty charyzmatycy uzdrowienie charyzmatyk znaki modlitwa o uzdrowienie dar uzdrawiania bp Grzegorz Ryś


Depilacja woskiem w domu - jak to zrobić? Krok po kroku - Blog KobiecyStyl.pl\nStrona główna » Depilacja woskiem w domu – jak to zrobić? Krok po kroku\nRodzaje wosków do depilacji w domu – jakie są?\nJaki wosk wybrać do domowej depilacji?\nNiezbędne akcesoria do domowej depilacji\nDepilacja ciepłym woskiem w domu – krok po kroku\nDepilacja zimnym woskiem w domu – krok po kroku\nCzy możliwa jest bezbolesna depilacja domowymi sposobami?\nSposobów na pozbycie się niechcianych włosków jest wiele. Depilacja woskiem należy do jednej z najskuteczniejszych metod, bo daje efekty na długo, a to dlatego że usuwamy kosmyki wraz z cebulką. Jak przeprowadzić taki zabieg samodzielnie? W naszym artykule znajdziesz instrukcję krok po kroku, jak wykonać depilacje woskiem w domu!\nDepilacja woskiem to popularny zabieg kosmetyczny robiony w profesjonalnych salonach, aczkolwiek można go wykonać także samodzielnie. To rozwiązanie ceni sobie wiele pań, które szukają trwałych metod usuwania włosków. Depilacja woskiem utrzymuje się bowiem około 3-4 tygodnie, choć dużo zależy od samego tempa wzrostu naszych kosmyków.\nMimo wszystko i tak efekt jest długotrwały w porównaniu z innymi metodami, na przykład z goleniem za pomocą maszynki. Nie można jednak robić tego za często, bo dojdzie do wrastania włosków, podrażnień oraz utrzymującego się zaczerwienienia.\nDepilacja bikini woskiem w domu jest wybierana często, tak samo jak usuwanie w ten sposób włosków z nóg. Przynosi dobre rezultaty i to na długo. Należy jednak pamiętać, że to rozwiązanie nie jest odpowiednie dla każdego. Przeciwwskazaniem do wykonywania tej metody będą przede wszystkim:\nświeże blizny oraz rany\nłuszczyca, albo inne choroby skóry\nOczywiście można przeprowadzić domową depilację woskiem samodzielnie jednak musimy się do tego odpowiednio przygotować oraz zaopatrzyć się nie tylko w sam wosk, ale jeszcze w inne niezbędne akcesoria w zależności od rodzaju preparatu. Konieczne będzie zainwestowanie w sprzęt, do tego poświęcenie nieco czasu na sam zabieg.\nW sklepach oraz w drogeriach mamy mnóstwo środków przeznaczonych do depilacji w domu. Nie tylko ich cena jest różna, ale i sama metoda przeprowadzania zabiegu. Co ważne mamy aż 2 typy wosków do depilacji:\nAplikuje się go szpatułką, ale dopiero po rozgrzaniu głównie na wrażliwe miejsca na ciele, czyli na okolice intymne, pachy, czy twarz. Po zastygnięciu odrywa się wosk szybkim ruchem w kierunku przeciwnym do wzrostu. To dobre rozwiązanie dla osób z delikatną skórą, także tą skłonną do podrażnień.\nNie potrzebne są tu specjalne paski, poza tym to doskonała opcja dla kobiet, które dopiero zaczynają przygodę z depilacją woskiem. Ten typ świetnie radzi sobie nawet z grubymi włoskami! Depilacja woskiem twardym w domu jest szybka, ponadto bardzo skuteczna.\nTen typ wykorzystuje się do większych obszarów ciała, na przykład do nóg, do czy pleców. Wymaga on niestety, ale posiadania dodatkowo pasków, które ułatwiają oderwanie pod włos, a rozsmarowuje się ten typ wosku również za pomocą drewnianej szpatułki.\nNa rynku znajdziemy masę wosków, które sprawdzą się w domowych warunkach. Mają one różną postać, od rolek, po mazie zamknięte w opakowaniach. Samodzielnie najlepiej rozpocząć od depilacji łydek, aby nabrać wprawy oraz wyczucia. Z czasem zauważysz, że cały proces przebiega sprawniej oraz daje lepsze wyniki.\nDomowa depilacja woskiem sprawdza się najlepiej, gdy decydujemy się na wariant do podgrzewania. Niezbędny będzie wosk oraz specjalne paski, dzięki temu zabieg pójdzie nam sprawniej. Jednak konieczne jest posiadanie przede wszystkim pogrzewacza, który jest dopasowany do środka na jaki się decydujemy.\nMożna też od razu dla ułatwienia wybrać gotowy typ w formie pasków z nałożonym już woskiem – produkty są przeznaczone na różne partie ciała, ponieważ różnią się od siebie wielkością oraz kształtem. To łatwiej dostępna opcja, co ważne nie wymaga zakupu dodatkowo sprzętu.\nWiele osób zapomina, że oprócz wosku musimy mieć jeszcze inne rzeczy, aby depilacja przebiegła bez problemów. Przydadzą się oczywiście:\npaski (różne rodzaje oraz wymiary są sprzedawane w wielopakach)\ndrewniana szpatułka do nakładania wosku\nzasypka dla dzieci bądź zwykła mąka ziemniaczana\noliwka lub balsam łagodzący.\nZnajdziesz wiele gotowych zestawów, dzięki temu wszystko co niezbędne będziesz mieć od razu pod ręką. Nie tylko zgromadzenie najpotrzebniejszych rzeczy się liczy. Ważne jest przygotowanie się do depilacji, tak samo jak jej prawidłowe wykonanie!\nDepilacja woskiem wymaga od nas pewnych przygotowań, które sprawiają, że cały proces przyniesie nie tylko dobre wyniki, ale i będzie dla nas bezpieczny. Zaleca się dzień przed depilacją wykonać peeling, dzięki temu usuniemy obumarły naskórek, uniesiemy włoski i zapewnimy lepszy poślizg. Natomiast przed samą depilacją trzeba:\nzasypać naskórek zasypką bądź mąką ziemniaczaną – to powinna być równomierna dość ciemna warstwa.\nTe dwa wyżej opisane kroki są niezbędne i powtarzamy je przed każdą depilacją bez względu na rodzaj wosku! Nigdy nie nakładaj wosku w to samo miejsce kilka razy, bo to skończy się mocnym podrażnieniem naskórka, a efekt i tak nie będzie dobry.\nNajlepiej w dniu depilacji woskiem zrezygnować z nakładania jakichkolwiek kosmetyków, czyli z balsamów, kremów koloryzujących, czy dezodorantów. To jest kluczowy aspekt, bo na odtłuszczonym naskórku wosk zupełnie inaczej się trzyma.\nPóźniej również nie zaleca się na podrażnioną skórę aplikować żadnych środków tego rodzaju, a tylko i wyłącznie oliwkę, albo inny łagodzący preparat, na przykład z aloesem.\nKiedy decydujemy się na depilację ciepłym woskiem to musimy go pogrzać do maksymalnie 37 stopni, nigdy nie może być więcej. Przed nałożeniem trzeba sprawdzić, czy się nie poparzymy! Poniżej znajdziesz instrukcję krok po kroku, jak wygląda depilacja ciepłym woskiem w domu:\npodgrzany wosk smaruje się zgodnie z kierunkiem wzrostu włosów, ale na wcześniej zasypaną skórę\ndo tego przykleja się specjalny pasek i przesuwa w tym samym kierunku, w którym aplikowaliśmy wcześniej wosk\nchwytamy za koniec paska i energicznym ruchem odrywamy, co ważne robimy to w kierunku przeciwnym, jak nakładaliśmy.\nPotem pozostaje usunąć resztki wosku oliwką dla dzieci, a nie wodą. Ostatni krok to aplikacja środka o właściwościach regenerujących i łagodzących.\nKolejną propozycją jest depilacja zimnym woskiem w domu. Proces jest nieco inny niż w przypadku gorącego wariantu, dlatego że używa się innego preparatu. Z plastrami jest zdecydowanie mniej zamieszania, poza tym ryzyko poparzenia jest całkowicie wyeliminowane. Początkujący będą wobec tego mieli dość mocno ułatwione zadanie. Depilacja ta przebiega w następujący sposób:\nmyjesz i osuszasz skórę\nprzyklejasz plastry w kierunku zgodnym do wzrostu włosków\ndociskasz plastry do skóry i szybkim ruchem je ściągasz w przeciwnym kierunku do wzrostu włosów.\nNie naklejaj dwa razy tego samego plastra od razu wyrzuć, poza tym dokładnie usuń resztki wosku za pomocą oliwki.\nPodczas depilacji woskiem wyrywamy włoski wraz z cebulkami co powoduje pewnego rodzaju dyskomfort. To niektórych zniechęca, aby sięgnąć po ten wariant usuwania owłosienia. Z czasem jednak kosmyki są słabsze i zabieg przebiega już bezboleśnie. Wiele pań zauważa zupełnie inne reakcje organizmu, gdy znajdują się w odmiennym momencie cyklu.\nPo miesiączce z reguły bolesność jest zdecydowanie mniej odczuwalna. Kiedy ból jest naprawdę duży poleca się użyć maść zawierającą lidokainę, która miejscowo znieczula.\nDepilacja woskiem w domu kończy się delikatnym zaczerwienieniem oraz podrażnieniem. To normalna reakcja organizmu, która ustępuje już po kilkunastu minutach. Nie zaleca się wtedy zakładać obcisłej odzieży, bo to spotęguje dyskomfort. Kosmetyki o działaniu kojącym lub chłodzącym świetnie uśmierzą ból oraz zmniejszą zaczerwienienie.


Żel chłodzący do masażu Medisport 200 ml | Ghiaccio Gel - TCM Poland www.igly.net\nstrona główna > Rehabilitacja / Fizjoterapia>Żel chłodzący do masażu Medisport 200 ml | Ghiaccio Gel\nIndeks: MS Z CHŁO 200\nPłynny żel z efektem chłodzenia pozwala sportowcowi na szybki powrót do zdrowia. Produkt nadaje się także do stosowania w mieszankach z neutralnymi produktami w celu uzyskania podwójnego efektu. Dzięki zawartości mentolu i olejku z mięty pieprzowej posiada odświeżające działanie. Efekt chłodzenia uzyskany po zastosowaniu preparatu jest idealny w sytuacjach, w których konieczne jest natychmiastowe ochłodzenie obszaru. To profesjonalny produkt chwalonej i uznanej na całym świecie włoskiej marki Medisport.\nplastikowa tubka umożliwia łatwe i prezycyzyjne dozowanie\nNanieś żel na uszkodzoną część ciała w trakcie, gdy zawodnik jest w stanie pasywnym, aby głęboko przeniknąć do tkanki mięśniowej. Delikatnymi ruchami masującymi rozetrzyj żel i poczekaj aż produkt całkowicie się wchłonie. Żel można stosować razem z neutralnymi produktami (krem do masażu lub olej do masażu) do stonowania zmęczonych mięśni.\nUnikaj kontaktu z oczami, otwartymi ranami, błonami śluzowymi. W razie przypadkowego kontaktu spłukać dokładnie zimną wodą. Produkt testowany klinicznie. Wyłącznie do użytku zewnętrznego. Dla uzyskania skuteczniejszego działania przechowywać żel w chłodnym miejscu.


Sprzątanie po zalaniu Bydgoszcz - Kastelnik dezynfekujemy po fekaliach\nSprzątanie po zalaniu Bydgoszcz. Jak przeprowadzić dezynfekcję i usunąć skutki zalania piwnicy lub wybicia kanalizacji?\nUsuwanie skutków wybicia szamba w domu czy też czyszczenie po wybiciu kanalizacji to usługa na sprzątanie po zalaniu Bydgoszcz w ofercie ekipy Kastelnik, coraz częściej wybierana przez klientów na terenie województwa kujawsko-pomorskiego. Ze względu na coraz częstsze zmiany pogody, spotykamy się z regularnie występującymi podtopieniami piwnic i mieszkań. W przypadku takiego zdarzenia warto oddać w ręce fachowców wysprzątanie pomieszczeń i dezynfekcję lokali po zalaniach fekaliami. Czyszczenie po zalaniu nieczystościami np. fekaliami przeprowadzamy w każdym typie lokalów użytkowych w Bydgoszczy. Czyścimy piwnice, mieszkania oraz sklepy. Najczęściej jednak zlecenia wykonujemy w kilkudziesięcioletnich budynkach, ze starą zniszczoną infrastrukturą kanalizacyjną.\nCo się liczy podczas sprzątania domu po zalaniu w Bydgoszczy?\nW przypadku zalania pomieszczeń liczy się czas. Bez względu na to, czy usługa sprzątania po zalaniu Bydgoszcz realizowana jest w mieście, czy też w innych lokalizacjach np. Szubin, Białe Błota, Gniewkowo czy Ciechocinek. Warto więc szybko wezwać specjalistów do sprzątania po zalaniu Bydgoszcz. Kastelnik, profesjonalna firma sprzątająca po zalaniach proponuje dla mieszkańców Bydgoszczy i okolic profesjonalne usługi związane z czyszczeniem po zalaniu fekaliami oraz dezynfekcją ozonem. Neutralizowanie skutków zalania to nasza specjalność, którą wykonać możemy dla Ciebie przez okrągły rok. Warto dodać, iż nie boimy się żadnych, nawet bardzo trudnych zleceń związanych ze sprzątaniem po zalaniu i z osuszaniem pomieszczeń po wybiciu szamba. Dzięki wieloletniemu działaniu na rynku specjalistycznych usług wiemy jak zachować przy osuszaniu budynku po zalaniu. Śmiało możesz nam powierzyć usługi sprzątania piwnicy po zalaniu fekaliami lub oczyszczenia pomieszczeń po wybiciu kanalizacji.\nSprzątanie po zalaniu Bydgoszcz Błonie, Bartodzieje\nRealizując prace związane ze sprzątaniem po zalaniu w Bydgoszczy, robimy wszystko, aby skończyć sprzątanie po zalaniu za dnia. Wbrew pozorom to możliwe. Posiadamy unikalne technologie np. czyszczenie pomieszczeń po zalaniu suchym lodem. Doświadczony zespół wykwalifikowanych fachowców, którzy szybko i dokładnie wykonują dezynfekcję po zalaniu wodą to połowa sukcesu. Co ważne, oferujemy konkurencyjne ceny na usługi związane z nie tylko z osuszaniem, ale i z czyszczeniem po wybiciu szamba w całym województwie kujawsko-pomorskim.\nIle kosztuje czyszczenie po zalaniu w Bydgoszczy?\nKoszt czyszczenia pomieszczeń po zalaniu w Bydgoszczy to wydatek zaczynający się od 700 zł. Ostateczna cena usługi zawsze ustalana jest indywidualnie. Działamy na terenie całego miasta oraz okolicznych gmin — Barcin, Mrocza, Koronowo Stopka. Stosujemy nowatorskie efektowne metody, dzięki którym możemy nie do poznania odświeżyć zniszczony nieczystościami lokal. W ekstremalnie trudnych przypadkach podczas dezynfekcji po wybiciu kanalizacji stosujemy zestalony dwutlenek węgla zwany suchym lodem. Czyszczenie suchym lodem po zalaniu lokali to wyjątkowa i innowacyjna metoda sprzątania zgrzybiałych powierzchni w zalanych piwnicach i innych lokalach użytkowych i magazynach.\nDezynfekcja pomieszczeń po wybiciu szamba\nWielu ekspertów radzi, by niedokonywań oczyszczania lokalu po wybiciu szamba lub kanalizacji samodzielnie, bez specjalistycznych środków chemicznych. Zdecydowanie bezpieczniej i skuteczniej jest zamówić dezynfekcję pomieszczeń po zalaniu w jednej z lokalnych firm sprzątających mieszkania i piwnice po zalaniach. Kastelnik, jako jedna z niewielu firm na rynku oferuje kompleksową pomoc przez całą dobę, włączając w to niedziele i święta. Oferowana przez nas jakość usługi sprzątania piwnicy po zalaniu fekaliami za pomocą jest dobrej jakości, zawsze w terminie, co nie zawsze jest osiągalne przez konkurencję. To zdecydowanie dobry powód, by sięgnąć po telefon i zadzwonić do nas po pomoc w usuwaniu szkód po zalaniu. Ostatnio na bydgoskim rynki, dobrze sprawdza się usługa ozonowania zalanych pomieszczeń. Jego cena jest stosunkowo niedroga, podczas gdy szybkość realizacji usługi zadowala większość klientów.\nZalanie w Bydgoszczy? Dlaczego tak ważna jest dezynfekcja po zalaniu?\nKiedy stajemy się ofiarą żywiołu, nie zawsze wiemy, od czego zacząć? Nie trzeba tracić jednak głowy. Pamiętaj, że nie musisz wyrzucać zalanych mebli na osiedlowy śmietki. Właściwie to nie wolno ci tego robić ze względu na zagrożenie epidemiologiczne. Warto wybierać więc sprawdzonego specjalistę na rynku, u którego na pewno znajdziesz ofertę dogodną dla siebie.\nOferta firmy Kastelnik — sprzątanie pomieszczeń po zalaniach\nsprzątanie piwnicy po zalaniu w Bydgoszczy jako podstawowa usługa firmy Kastelnik;\ndezynfekcja po zalaniu fekaliami Bydgoszcz Osiedle Leśne;\nlikwidacja nieczystości po zalaniu w piwnicy;\nekspresowe usuwanie nieprzyjemnego zapachu po wybiciu kanalizacji;\nczyszczenie po zalaniu nieczystościami — cały dom lub część piwnicy;\nusuwanie grzyba ze ścian łazienki w domu;\nosuszanie lokali po zalaniu;\nusuwanie zalanych przedmiotów po powodzi z pomieszczeń mieszkalnych;\nosuszanie budynku po zalaniu Kujawsko-Pomorskie.\nAby szybko pozbyć się nieprzyjemnego i uciążliwego zapachu po wybiciu szamba wile osób decyduje się na ozonowanie pomieszczeń. Po tej czynności przystępujemy do gruntownego sprzątania pomieszczenia. Polega ono na usunięciu wszelkich nieczystości i osuszeniu lokum. Część prac może być wykonana przy użyciu technik ręcznych a część maszynowo. Sprzątanie po zalaniu piwnicy w Bydgoszczy za pomocą generatorów przemysłowych do ozonu to sprawdzona technika pomocy poszkodowanym.\nOzonowanie mieszkania po zalaniu fekaliami\nW Bydgoszczy ozonowanie pomieszczeń mieszkalnych po zalaniu fekaliami jest metodą jakościowej dezynfekcji, którą stosujemy do sprzątania domów prywatnych po wybiciu kanalizacji. Metoda ta świetnie sprawdza się jako dezynfekcja mieszkań po zalaniu wodą, a także jako jeden z etapów czyszczenia po chorobach. Istotne jest, by decydując się na ozonowanie wynieść z lokalu zalane elementy wyposażenia. Oczywiście, te i inne zagadnienia ustalane są z technikiem przed rozpoczęciem realizacji.\nDezynfekcja po zalaniu przy użyciu ozonu może być śmiało przeprowadzona we wszelkich pomieszczeniach prywatnych, instytucjach publicznych oraz placówkach oświatowych. Po osuszeniu mokrych ścian można dokonać zabiegu ozonowania. Warto wspomnieć, iż metoda ta sprawdza się nie tylko w zalanych budynkach szkolnych czy muzealnych. Ozonowanie może być stosowane w mieszkaniach i lokalach zgonie itp. Dzięki profesjonalnym generatorom ozonu o ogromnej mocy, szybko niszczymy zarówno wirusy, jak i grzyby.\nCzyszczenie po wybiciu szamba – zadzwoń do firmy Kastelnik\nStojąc w obliczu tragedii, coraz więcej klientów zamawia usługi na czyszczenie po zalaniu w Bydgoszczy wraz z dezynfekcją nieczystości po fekaliach. Zebranie szlamu, utylizacja zalanych przedmiotów oraz wszystkie inne etapy procesu sprzątania wykonywane są we wszystkich dzielnicach miasta np. Czyszkówko, Górzyskowo, czy Miedzyń. Nie pozwól, by drobnoustroje zagroziły zdrowiu Twojemu i bliskich osób. Zadzwoń i zapytaj o usługi usuwania szkód po zalaniach u profesjonalistów.\nKastelnik — całodobowe sprzątanie po zalaniach w Bydgoszczy.