HP rozbudowuje platformę Security Intelligence and Risk Management- Redaktor24\nHome » Systemy IT\t» HP rozbudowuje platformę Security Intelligence and Risk Management\nHP rozbudowuje platformę Security Intelligence and Risk Management\nReplySystemy ITMarzec 11th, 2012admin\nHP wprowadził na rynek pierwszą zintegrowaną platformę zabezpieczeń HP Security Intelligence and Risk Management (SIRM), której praktyczne narzędzia analityczne pozwalają przypisywać priorytety czynnikom ryzyka biznesowego i zmniejszać zagrożenie dla przedsiębiorstw.\nWspółczesne zagrożenia bezpieczeństwa stają się coraz bardziej złożone, a obiektem ataków są różne środowiska – od tradycyjnych, poprzez mobilne, aż po środowiska przetwarzania w chmurze. Jednocześnie przedsiębiorstwa rozbudowują swoje infrastruktury, aby umożliwić korzystanie z usług mobilnych i usług w chmurze. Infrastruktury te wymagają takiego samego poziomu mechanizmów ochrony i zabezpieczeń, jak w przypadku systemów wewnętrznych(1). W tak złożonym środowisku przedsiębiorstwa i instytucje administracji publicznej muszą się nauczyć, jak najlepiej zarządzać zagrożeniami bezpieczeństwa w zróżnicowanych środowiskach informatycznych i jak właściwie określać priorytety tych zagrożeń.\nPlatforma HP Security Intelligence and Risk Management (SIRM) oferuje klientom pełny wgląd w zróżnicowane środowiska informatyczne, aby umożliwić im zrozumienie ryzyka biznesowego i zastosowanie najskuteczniejszych, adaptacyjnych zabezpieczeń, zapewniających ochronę przed specyficznymi dla nich zagrożeniami. Dzięki połączeniu wysiłków działu ochrony i działu informatyki klienci mogą teraz wyjść poza ramy „dosztukowanej”, jednokierunkowej strategii rozwoju produktów i analizować zagrażające im ryzyko w szerszym kontekście biznesowym.\n„Dzisiejsze ataki są tak złożone i trudne do wykrycia, że tradycyjne podejście do ochrony nie zapewnia już niezbędnych możliwości monitorowania i hierarchizowania ryzyka biznesowego w rozszerzonym przedsiębiorstwie” ― powiedział Tom Reilly, wiceprezes i dyrektor działu zabezpieczeń dla przedsiębiorstw (Enterprise Security Products) w HP. „Platforma HP Security Intelligence and Risk Management oferuje klientom bezprecedensowy wgląd w środowiska zabezpieczeń i kontekstowe narzędzia analityczne, co pozwala prewencyjnie zarządzać czynnikami ryzyka zagrażającego w różnych obszarach – od aplikacji, poprzez sieć, aż po mechanizmy nadzoru nad infrastrukturą informatyczną”.\nHP w ramach platformy SIRM wprowadził kilka nowych rozwiązań, stanowiących kolejny ważny punkt zwrotny w dziedzinie zapewniania bezpieczeństwa przez HP od czasu utworzenia w 2011 r. działu zabezpieczeń dla przedsiębiorstw (Enterprise Security Products group).\nHP zapewnia jednolity obraz czynników ryzyka biznesowego\nPrzedsiębiorstwa przez długi czas nie były w stanie identyfikować i hierarchizować czynników ryzyka, co utrudniało im właściwą ocenę potrzeb i inwestycji w zakresie zabezpieczeń. HP rozwiązał ten problem, zapewniając zaawansowany, dynamiczny wgląd z poziomu konsoli w czynniki ryzyka biznesowego w środowisku informatycznym całego przedsiębiorstwa.\n—\tRozwiązanie HP EnterpriseView udostępnia członkom dyrekcji konsolę do dynamicznej oceny poziomu ryzyka i szczegółowy widok czynników ryzyka o różnych priorytetach w skali całego przedsiębiorstwa, co umożliwia ściślejszą współpracę działów ochrony i informatyki. Rozwiązanie to pozwala dyrektorom ds. bezpieczeństwa zapewniać prewencyjną ochronę przed najpoważniejszymi zagrożeniami oraz wdrażać adaptacyjne środki ochrony.\nHP zapewnia ochronę przed zagrożeniami dla aplikacji w różnych środowiskach, od tradycyjnych po mobilne\nAplikacje stanowią dziś podstawę działalności biznesowej. Ich wdrażanie na platformach internetowych i mobilnych — i korzystanie z nich na takich urządzeniach jak tablety czy smartfony — sprawia, że stały się celem złożonych ataków. HP pozwala przedsiębiorstwom podnieść poziom bezpieczeństwa aplikacji w różnych warstwach infrastruktury — od systemów zaplecza po urządzenia mobilne. Firma oferuje najlepsze na rynku rozwiązania do statycznego i dynamicznego testowania bezpieczeństwa aplikacji (static/dynamic application security testing ― SAST/DAST). Ponadto HP rozszerza zakres ochrony aplikacji, udostępniając szybkie do wdrożenia rozwiązania z zakresu monitorowania aplikacji, zabezpieczenia aplikacji mobilnych oraz zaawansowane rozwiązania do ochrony sieci zapobiegające wykorzystywaniu luk w zabezpieczeniach aplikacji.\n—\tRozwiązanie HP Application Security Monitor (AppSM) zapewnia kierownikom działu informatyki wgląd w zagrożenia dla aplikacji, a jednocześnie przyspiesza wdrażanie mechanizmu monitorowania bez potrzeby kosztownego dostosowywania oprogramowania. Rozwiązanie to udostępnia scentralizowane funkcje wyszukiwania, raportowania i analizy obsługujące wszystkie aplikacje na platformie Java/.Net, we wszystkich środowiskach, w tym w środowisku mobilnym. Produkt ten łączy inteligentną technologię zabezpieczeń HP ArcSight z technologią ochrony aplikacji w czasie rzeczywistym firmy HP Fortify i zapewnia skuteczniejsze monitorowanie aplikacji, pełniejszy wgląd w zagrożenia w skali całego przedsiębiorstwa oraz uproszczone mechanizmy zapewniania zgodności z przepisami.\n—\tProdukt HP Mobile Application Security, wchodzący w skład pakietu HP Fortify Software Security Center, zapewnia kompleksową ochronę całego środowiska aplikacji mobilnych, umożliwiając identyfikowanie z dokładnością do wiersza kodu potencjalnych luk w zabezpieczeniach we wszystkich aplikacjach przeznaczonych do użytkowania na urządzeniach z systemem operacyjnym Apple iOS i Google Android. Rozwiązania HP Fortify bazują na badaniach największego w branży wyspecjalizowanego zespołu zajmującego się bezpieczeństwem oprogramowania — HP Fortify Software Security Research Group.\n—\tSystem zapobiegania włamaniom HP TippingPoint Next Generation Intrusion Prevention System (NGIPS) został zaprojektowany z myślą o zapewnieniu ochrony przed złożonymi zagrożeniami dla aplikacji w powiązaniu z platformą HP SIRM. System ten zapewnia rozszerzone blokowanie na podstawie reputacji oraz zaawansowaną kontrolę nad aplikacjami. System HP TippingPoint NGIPS bazuje na najbardziej zaawansowanych w branży badaniach zagrożeń prowadzonych przez ośrodek HP DVLabs.\nHP zapewnia ochronę przed nowymi zagrożeniami związanymi ze wzrostem popularności chmury\nAby odnieść korzyści z przetwarzania w chmurze, przedsiębiorstwa muszą zmienić swoje podejście do ochrony, gdyż tradycyjne procedury nie zapewniają bezpieczeństwa rozbudowanej infrastruktury chmury. Kwestie bezpieczeństwa są często uważane za główną przeszkodę w upowszechnianiu przetwarzania w chmurze. HP eliminuje tę barierę, projektując rozwiązania zabezpieczające klasy korporacyjnej dla złożonych środowisk opartych na chmurze.\n—\tProgram dla partnerów HP Cloud Connections – zapewnia wgląd w działania użytkowników w środowiskach SaaS. Oferuje scentralizowany widok zarówno środowisk funkcjonujących w siedzibie przedsiębiorstwa, jak i opartych na chmurze, a także możliwości generowania raportów na ich temat.\n—\tHP Compliance Stack – to kompleksowy zestaw rozwiązań, który pozwala klientom zapewnić zgodność ich środowisk fizycznych, wirtualnych i opartych na chmurze z przepisami. Pierwsze z rozwiązań służy do zapewniania zgodności systemów płatniczych z wymogami standardu PCI DSS. Rozwiązanie PCI Cloud Compliance Stack jest oparte na niezależnie certyfikowanej architekturze referencyjnej, która obejmuje produkty firm Atalla, HP ArcSight, HP Fortify i HP TippingPoint oraz program ochrony chmury Cloud Protection Program prowadzony przez dział usług technologicznych HP (HP Technology Services ― HP TS), uwzględniający rozwiązania w zakresie sieci, oprogramowania i nadzoru.\nPlatforma HP SIRM to kluczowy element pakietu HP IT Performance Suite, który pozwala kierownictwu działu informatyki zwiększyć wydajność analiz danych operacyjnych. Pakiet ten zapewnia kompleksowy wgląd we wszystkie zasoby informatyczne, automatyzuje zarządzanie infrastrukturą informatyczną i dostosowuje jej wydajność do konkretnych celów biznesowych przedsiębiorstwa.\nRozwiązanie HP EnterpriseView jest już dostępne w sprzedaży, a cena jego najprostszej wersji wynosi 200 tys. USD. Produkt HP Application Security Monitor (AppSM) jest już także dostępny w sprzedaży, a cena najprostszej konfiguracji wynosi 5 tys. USD na serwer aplikacji.\nWięcej informacji na temat zabezpieczeń HP dla przedsiębiorstw można znaleźć pod adresem www.hpenterprisesecurity.com/.\nW dniach 4–7 czerwca w Las Vegas, w stanie Newada, odbędzie się jedna z najważniejszych konferencji dla klientów HP pod nazwą HP Discover.\nDoroczna konferencja poświęcona bezpieczeństwu przedsiębiorstw pod nazwą HP Protect odbędzie się w dniach 10–12 września w Nashville, w stanie Tennessee.\n(1)\tRaport „Worldwide Cloud Security 2011-2015 Forecast: A Comprehensive Look at the Cloud/Security Ecosystem” ( Światowa prognoza dotycząca bezpieczeństwa chmury na lata 2011-2015: kompleksowe spojrzenie na środowisko chmury i zabezpieczeń), IDC, 2012 r.\nSzkodliwy program atakuje użytkowników rosyjskich portali informacyjnych\nAlcatel-Lucent łączy narzędzia do komunikacji głosowej i wideo\n« « Klasa CL „Grand Edition”. Ucieleśnienie luksusowego coupé Własna platforma B2B dla dostawców i odbiorców – w zasięgu ręki » »


IV KZD NSZZ „Solidarność”, 1992 | Wszechnica Solidarności\nJesteś tutaj: Strona główna » Program » IV KZD NSZZ „Solidarność”, 1992\nPlakat IV KZD NSZZ "Solidarność", 1992\n11-14 czerwca 1992 r. w Stoczni Gdańskiej odbyła się I tura IV Krajowego Zjazdu Delegatów „Solidarności”. Na przewodniczącego Związku wybrano ponownie Krzaklewskiego (zdobył 214 głosów, na Macieja Jankowskiego oddano 137 głosów). Gośćmi Zjazdu byli prezydent Lech Wałęsa i były premier Jan Olszewski. Wałęsa powiedział m.in.: „Podam się do dymisji i przeproszę na kolanach, jeśli okaże się, że byłem agentem”, a także, że „20 lat temu podpisałem trzy lub cztery dokumenty mówiące, że nie posiadam broni, nie będę siał niepokoju i że nie powiem, co było na przesłuchaniach”.\nCzwarty zjazd odbył się w nadzwyczajnych okolicznościach po odwołaniu rządu Jana Olszewskiego. Obradujący w Gdańsku delegaci byli oburzeni wydarzeniami, które zaszły w Polsce i rolą, jaką odegrał w nich prezydent Lech Wałęsa. Dali temu wyraz w specjalnej uchwale. Zażądano przeprowadzenia natychmiastowej dekomunizacji i ujawnienia agentów SB.\nUchwała IV KZD „Solidarności”\nJesteśmy oburzeni wydarzeniami, które zaszły w Polsce w ostatnim czasie oraz rolą, jaką w tych wydarzeniach odegrał prezydent RP Lech Wałęsa.\n1. Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność” domaga się niezwłocznego, ustawowego przeprowadzenia dekomunizacji w Polsce.\n2. Zdecydowanie sprzeciwia się próbom powstrzymania procesu ujawniania współpracowników UB i SB oraz żąda usunięcia ich z życia publicznego.\n3. Z całą mocą sprzeciwia się przekazaniu władzy w Polsce siłom postkomunistycznym.\n4. Stwierdza, że walka o władzę zastąpiła pracę dla Polski.\nŻądamy od Prezydenta, Rządu i Parlamentu rzetelnego wypełniania swoich obowiązków wobec społeczeństwa. Nie będziemy dłużej tolerować nieudolności, niekompetencji i złej woli ze strony tych instytucji.\nŻądamy szybkich i energicznych działań, które poprawią stan polskiej gospodarki, będą przeciwdziałać recesji.\nŻądamy szybkiego uchwalenia nowej konstytucji i nowej ordynacji wyborczej do Sejmu.\nŻądamy szybkiego uspołecznienia Radia i TV.\nIV Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ „Solidarność” żąda realizacji obietnic Prezydenta RP danych Narodowi.\nW czasie zjazdu wprowadzono liczne zmiany w statucie związku, zaangażowano się w organizowanie spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, w których pochopnie widziano urzeczywistnienie idei spółdzielczych. Zobowiązano KK „S” do zorganizowania szkoły związkowej, opracowania regulaminu przyznawania tytułu honorowego członka „Solidarności”, utworzenia biura ds. osób niepełnosprawnych, czy też podjęcia działań w sprawie zwrotu zagarniętego w stanie wojennym majątku związku.\nDokumenty IV KZD NSZZ „Solidarność”\nDokumenty IV KZD NSZZ „Solidarność”, Gdańsk 1992


Premier Mateusz Morawiecki zapowiedział stopniowe łagodzenie ograniczeń. Dla szeroko pojętej branży turystycznej pewnym sygnałem nadchodzącego powrotu do normalności będzie drugi i trzeci etap łagodzenia obostrzeń.\nW zapowiadanej drugiej fazie, będą mogły zostać otwarte hotele, a także niektóre instytucje kultury, w tym muzea. W trzeciej fazie, z pewnymi ograniczeniami, lokale gastronomiczne będą mogły przywrócić działalność stacjonarną. Oczywiście nie oznacza to, że odzyskają klientów, ten proces potrwa znacznie dłużej, ale jest to już jakieś światełko w tunelu.\nOd 20 kwietnia zmienią się niektóre zasady bezpieczeństwa. Zakupy w sklepie zrobi w jednym czasie więcej osób, do lasu i parku będzie można wejść w celach rekreacyjnych, a młodzież powyżej 13. roku życia będzie mogła poruszać się bez opieki osoby dorosłej. Proces ten będzie podzielony na etapy - tak, aby zachować maksimum bezpieczeństwa obywateli. Zależy nam, aby Polacy rozsądnie korzystali z nowych przepisów.\nW dalszym ciągu będą obowiązywać zasady bezpieczeństwa, które mają stać podstawą nowej normalności. Są to:\nUmożliwione również przemieszczanie się w celach rekreacyjnych. Od 20 kwietnia będzie można wejść do lasów i parków, a także biegać czy jeździć na rowerze. Na zewnątrz można przebywać pod warunkiem zachowania dystansu społecznego i zasłaniania twarzy. Place zabaw nadal pozostaną zamknięte.\nOznacza to, że rząd będzie mógł zarówno przyspieszać wprowadzanie nowych poluzowań, jak i spowalniać zmiany..\npremier ograniczenia epidemia covid19\nHotele w drugim etapie łagodzenia obostreń\n[2020-04-17 10:44 178.37.204.*]\nCzesi podali znacznie precyzyjniej ograniczenia (np. ilość osób na imprezie typu wesele, najpierw ogródki a potem wnętrza lokali) no i jakieś orientacyjne daty. Jak znam życie, dopiero z rozporządzeń publikowanych w ostatniej chwili będzie można się czegoś konkretnego dowiedzieć a nie na spokojnie zaplanować. Zatrzymanego hotelu nie uruchomi się w jeden dzień.\nZakładając, że ktoś do niego się wybierze... odpowiedz »\n[2020-04-20 12:48 83.12.119.*]\njak zwykle, rządowa nowomowa, gęby pełne samozadowolenia i ogólników czyli nie wiadomo kiedy, nie wiadomo co i nie wiadomo jak ... odpowiedz »\nKorzystanie z serwisu oznacza bezwarunkową akceptację polityki prywatności, regulaminu i polityki cookies. Wygenerowano:2021-12-02 17:41:40


Ćwiczenia w Hotelu InterContinental Warszawa - Aktualności - Informacyjny Serwis Policyjny\nĆwiczenia w Hotelu InterContinental Warszawa\nZamieszczony Data publikacji 11.10.2016\nFunkcjonariusze Komendy Stołecznej Policji wspólnie z żołnierzami Oddziału Specjalnego Żandarmerii Wojskowej, funkcjonariuszami Biura Ochrony Rządu oraz Państwowej Straży Pożarnej i pracownikami hotelu InterContinental Warszawa odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo gości ćwiczyli sprawność w działaniu w sytuacji zagrożenia, polegającej na wtargnięciu do hotelu osób uzbrojonych w broń palną i niebezpieczne materiały.\nStołeczna Policja, wspólnie z innymi służbami, cyklicznie sprawdza swoje przygotowanie na wypadek sytuacji bezpośredniego zagrożenia. Tak też było i dziś, 10.10.br., podczas ćwiczeń w położonym w centrum miasta hotelu InterContinental. Właściwe przygotowanie służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo jest kluczowym elementem, by zapobiegać niebezpiecznym sytuacjom.\nĆwiczenia zostały poprzedzone odprawą. Przedstawiciele służb omówili warianty działania i przekazali zadania poszczególnym zespołom bojowym. Następnie, już na miejscu, funkcjonariusze i żołnierze wykonywali obowiązujące w takich przypadkach procedury. Sprawne przemieszczanie się w zagrożonym obiekcie, zatrzymanie napastników i zabezpieczenie broni oraz materiałów niebezpiecznych - w tych elementach doskonalili swoje umiejętności policjanci Wydziału Realizacyjnego KSP, żołnierze Żandarmerii Wojskowej, funkcjonariusze Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu. Weryfikowali również poprawność reagowania pracowników ochrony hotelowej na stwierdzone zagrożenie.\n"Bardzo się cieszę z tej współpracy, to nie są pierwsze i nie będą to ostatnie ćwiczenia w tym hotelu. Pozwalają na doskonalenie naszych procedur, integracji pracowników i ich współdzialania z odpowiednimi służbami. Bardzo istotne jest to, że ćwiczenia są dobrze odbierane przez naszych gości, zdających sobie sprawę z tego, jak poważnie traktujemy ich bezpieczeństwo." - tłumaczy Marten Schoenrock, Dyrektor Generalny hotelu.\n„Ważne jest zaangażowanie pracowników hotelu. Dla Policji jest to możliwość ćwiczenia na obiekcie w realnych warunkach, a dla obsługi obiektu możliwość przetestowania własnych procedur. Ćwiczenia pozwalają na zgranie wszystkich służb, podmiotów i instytucji, które biorą w nich udział. W tym przypadku, m.in. Komendy Stołecznej Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu i oddziału specjalnego Żandarmerii Wojskowej. Jak powiedział dyrektor hotelu, przekłada się to na bezpieczeństwo na różnych szczeblach od pojedynczych osób poprzez personel hotelu razem z gośćmi hotelowymi.” – przypomina asp. szt. Mariusz Mrozek, rzecznik prasowy komendanta stołecznego Policji.\nPrzedstawiciel wydziału realizacyjnego KSP w swoim wystąpieniu przekazał, że "scenariusz ćwiczenia zakładał następujące warianty: wtargnięcie dwóch uzbrojonych sprawców, jeden posiadał broń palną, drugi niebezpieczną przesyłkę, która trafia do recepcji. Hotel informuje Policję o niezidentyfikowanej przesyłce. W tym samym czasie dwie służby BOR i Żandarmeria Wojskowa przywożą do hotelu osoby o statusie VIP. Dochodzi do ewakuacji tych osób, następnie neutralizacji zagrożenia ze strony minerów-pirotechników. Do działań włącza się również PSP. W tym czasie sprawcy próbują dokonać ataku na gości hotelowych. Celem tych ćwiczeń było także skoordynowanie działania poszczególnych służb na poziomie dowódczym i planistycznym".\nTagi: współpraca Policji z innymi podmiotami, ćwiczenia służb


15. edycja Cracovia Maraton. Start zapisów! - KRK.info.pl-puls miasta\nLipiec 8, 2015 admin 0 Comments biegam w Krakowie, cracovia, maraton\nRozpoczęły się zapisy do 15. edycji Cracovia Maraton, która zorganizowana zostanie 15 maja 2016 roku. Do końca bieżącego roku opłata startowa wynosi 70 zł. Nowością jest możliwość zgłoszeń drużynowych – przewidzianych dla minimum dziesięcioosobowych grup.\nZespoły obowiązują promocyjne stawki wpisowego. Szczegóły na temat zasad zapisów drużynowych znajdują się w regulaminie 15. Cracovia Maraton. Wprowadzona została również klasyfikacja drużynowa – dla pięciu najliczniejszych zespołów.\nPo raz trzeci z rzędu, start i meta najważniejszej imprezy biegowej w Krakowie, jednej z największych w Polsce, zaliczanej do Korony Maratonów Polskich, usytuowane będą na krakowskim Rynku Głównym.\nBieg na dystansie 42 km i 195 m kolejny raz będzie zwieńczeniem Krakowskich Spotkań Biegowych. Trzydniowe święto biegania rozpocznie się piątkowym (13 maja) Biegiem Nocnym na 10 km. W sobotę (14 maja) zorganizowane zaś zostaną tradycyjne: Mini Cracovia Maraton im. Piotra Gładkiego oraz Cracovia Maraton na Rolkach.\n← 37 Starosądecki Festiwal Muzyki Dawnej\nBudżet obywatelski – wyniki głosowania mieszkańców →\nCzerwiec 10, 2017 admin Możliwość komentowania Turniej dla programistów Java, 22.06 Kraków została wyłączona\nKraków: 107 nowoczesnych autobusów


Brelok - rybie ości - Morze - brylok.pl\nCzasami trudno znaleźć coś w damskiej torebce. Czasami w tej sytuacji bywa eufemizmem, ponieważ dość popularnym widokiem jest kobieta przetrząsająca swoją torebkę w poszukiwaniu najdrobniejszych elementów takich jak klucze albo błyszczyk. Wszak w tylu przegródkach nie sposób czegoś nie zgubić. Przecież to oczywiste. Mamy na to proste rozwiązanie. Brelok rybie ości pobrzęczy, kiedy to najbardziej potrzebne. Szybko i sprawnie pozwoli zlokalizować zagubiony pęk kluczy, a właścicielce odetchnąć z ulgą i tym razem oszczędzić kilka minut, chyba że zginie coś innego. Na to już nie mamy wpływu, niestety.\nPath: Home > Tematyka > Morze > Brelok - rybie ości


Różowy Raport Specjalny: głupie miny, jeden przedziałek pośrodku oraz '+ 9788798456494894564 do wszystkiego' Sport\n*** Na dobry początek powracamy do dalszego świętowania urodzin Jacka Wilshere, wczoraj zaczęłyśmy ze zdjęciem "z mopsem na gołej klacie", dziś zainspirowane przypominamy pełną fascynujących przygód, kilku obciachowych czapek i statystujących uczynnie przed obiektywem, bogatą historię słitaśnych foci. Historię, za którą, cytując blackqueen, która przysłała nam te małe dzieła sztuki: "Jack powinien dostać " + 9788798456494894564 do wszystkiego"\n*** A skoro już rzekło się "słitaśna focia", trzeba powiedzieć "Jaime A." Król Twittera nie próżnuje, ba! jest w pełni formy i nie zamierza oddawać swojego tronu bez walki. Tym razem zaszczycił nas klasycznym, pierwotnym wydaniem "foci z rąsi", a nutką artyzmu i pierwotnego charakteru tejże odmiany - z uciętymi oczami, o czym pisała do nas Linda:\nOch, ciężkie jest życie króla Twittera.\n*** Potężne szoki, pełne niedowierzania okrzyki rozpaczy i wołanie o pomstę do nieba, oto co robią z Ciachoredaktorkami i Ciachoczytelniczkami najnowsze wariacje na głowie Fernando Torresa, za którymi nawiasem mówiąc ostatnio ciężko nam nadążyć. aNA zaledwie przed kilkoma dniami zaobserwowała najświeższy image głowy El Nino i nie można powiedzieć, że tego nie żałuje.\n"Podczas oglądania wczorajszego meczu Liverpoolu przeciwko Wolves, doznałam potężnego szoku. Jedyna myśl która przychodziła mi na myśl to: 'Nando, kochanie, co ty masz na głowie!?' To już nie ta sama grzywa co kiedyś...\nTeraz? Ulizane włosy zaczesane za uszy? Z PRZEDZIAŁKIEM NA ŚRODKU?? Niedobrze, Ciacha, niedobrze."\nO mamo. Xabi widzisz i nie grzmisz. To my już chyba wolałyśmy blond balejaż z czarnymi odrostami, propozycję z zeszłej środy.\n*** iJoanna życzy nam miłego dnia z niemałą pomocą Leo Messiego w towarzystwie: idealnie skrojony garnitur nadający mu niecodzienny wygląd oraz mokre włosy nadające jeszcze bardziej niecodzienny wygląd. Ale na szczęście to wszystko ma sobie właściwe wytłumaczenie:\n"Leo założył garniak i zmoczył włosy z okazji gali zorganizowanej przez 'Leo Messi Fondation', która odbyła się w hotelu Sofitel Reserva w Buenos Aires w Argentynie."\nWow. Czy Wy też widzicie te skaczące jak oszalałe słupki ciachowości Leosia? Tylko patrzcie co robią z ludźmi bliższe znajomości z Davidem Villą. Niestety, najwyraźniej jego wdzięki działają wyłącznie na mężczyzn - jeszcze nie zauważyłyśmy, by jego żona była drugą Megan Fox.\n*** Tymczasem katie dzielnie pełni posłańca złych wieści, zawiadamiając nas o ślubie Dimitrija Injaca z Lecha Poznań. I tak, pisząc ślub mamy na myśli: kwiaty, garnitur, białą sukienkę, kościół i jedną kobietę na resztę życia. Jedyną pociechę dla naszych zbrukanych marzeń i rozdartych serc stanowi obecny na ceremonii Semir Stlić w pociesznej wrzosowej koszuli.\n*** Wracamy jednak do rzeczy weselszych, jak Ibrahim Afellay w pozie ogólnego speszenia podczas przybycia do FC Barcelony. kropka_16 ma dla nas kolejną perełkę w postaci filmiku z jego owocną pierwszą wizytą w szatni, gdzie w międzyczasie nieśmiałych prawostronnych uśmiechów i cykania telefonem fotek nowej szafce, Holender szykuje się do prezentacji przed kibicami.\nTaa... nie tylko Wy nie możecie odżałować tego wyciętego brakującego fragmentu, który winien się znaleźć między 24 a 25 sekundą.\n*** Piłkarze mają swoje twitterowe focie i psy na kolanach, formułowcy nie chcą być gorsi, choć oni preferująca kota na ramieniu. labradorka dostarczyła nam, jak sama mówi, coś: Z cyklu głupie miny formułowców: Mark Webber z kotem, i okropną brodą. Choć wyrażenie "okropna" naszym skromnym zdaniem nie oddaje całej okropności owego zarostu.\nAle minkę ma słodką, prawda?


Na czym polega rehabilitacja po endoprotezie? - Cemsdirects\nNa czym polega rehabilitacja po endoprotezie?\nPosted on 6 stycznia, 2021 5 stycznia, 2021 przez Michał Gąbka\nProblemy ze stawem biodrowym czy kolanowym są zmorą wielu z nas. Najczęściej prowadzą one do wczepienia endoprotez, dzięki którym możemy sprawnie funkcjonować na co dzień. Pamiętajmy jednak, że na stan wszczepionych protez ma wpływ nie tylko sam zabieg, ale również to co uczynimy po nim.\nEndoproteza – wszystko co musisz wiedzieć o rehabilitacji\nWymiana stawu czy to kolanowego, czy biodrowego pozwala pacjentom powrócić do ich codziennego funkcjonowania. Nie może się to jednak obyć bez prawidłowo przeprowadzonej rehabilitacji. Jej plan jest dobierany indywidualnie do pacjenta. Najczęściej rehabilitacja po endoprotezie obejmuje ćwiczenia izometryczne oraz oporowe. Pierwsze z nich mają na celu wzmocnienie mięśni, drugie z kolei – zapobieganie zanikom i zwiększenie ich wytrzymałości. Co najważniejsze ogromne znaczenie mas czas, kiedy przystąpimy do rehabilitacji. Już po kilku dniach od przeprowadzonej operacji powinniśmy podjąć ćwiczenia wzmacniające mięśnie i przeciwdziałające powstawaniu skrzepów. Nie mówimy tu o wstaniu z łóżka i wykonywaniu skomplikowanych ćwiczeń. Po wszczepieniu endoprotez nie możemy bowiem od razu wstawać. Jednak rehabilitacja na tak wczesnym etapie obejmuje ćwiczenia, które można wykonywać na łóżku. Mowa tu o ruchach rotacyjnych czy wahadłowych stawu skokowego. Kilka dni po operacji ważne jest jednak wykonywanie ostrożnych ruchów, które nie wpłyną na stan operowanego miejsca. Wstanie z łóżka po wszczepieniu endoprotezy możliwe jest po 3, 4 dniach.\nRehabilitacja po operacji nie ogranicza się jednak tylko i wyłącznie do ćwiczeń wykonywanych podczas pobytu w szpitalu. Niezwykle ważne jest to, czego się podejmiemy po powrocie do domu. Początkowo wszystkie ćwiczenia warto wykonywać pod okiem fizjoterapeuty, który podpowie nam w jaki sposób powrócić do pełnych możliwości fizycznych.\n← „Trwała dźwigownica pomostowa”\n„Skuteczna zabudowa tarasu” →


Pierwszy zaolziański podcast, czyli O naszych po Naszymu - zwrot.cz\nPodcasty, czyli forma pogawędki o ciekawych sprawach z ciekawymi gośćmi. Roman Ligocki i Tomasz Franek – koledzy z Karwiny i Kocobędza –zdecydowali się na nagrywanie podcastów w gwarze, nazwanych O naszych, Po naszymu.\nJak powstał pomysł na właśnie taki podcast?\nObaj słuchaliśmy różnych podcastów w różnych językach. Od jakiegoś czasu istniał już pomysł, by zrobić coś lokalnego tutaj na Zaolziu, by promować i utrzymywać naszą gwarę, ale także dać możliwość bliżej się zaznajomić z osobami mniej lub bardziej znanymi z naszego środowiska. Podcasty nas może lekko zmieniły i chodziło chyba także trochę o to, by dowiedzieć się, jak przebiega cały proces ich nagrywania.\nNo i pewnego dnia, podczas jazdy samochodem zdzwoniliśmy się i umówili się na stworzeniu podcastu, czyli chodziło o bardzo spontaniczną decyzję.\nJak długo trwały przygotowywania?\nWszystkie przygotowywania od pojawienia się pomysłu aż po opublikowanie podcastu trwały około 4-5 miesięcy. Mieliśmy nawet spotkania z już doświadczonymi ludźmi, którzy nagrywają podcasty długo i czerpaliśmy inspirację i doświadczenia od nich.\nPodcasty raczej nie bywają w gwarze, dlaczego zdecydowaliście się robić je „po naszymu”? No i kto wymyślił nazwę podcastu?\nOd początku naszym celem było dotrzeć z podcastem szczególnie do ludzi na terenie Zaolzia. Z nazwą przyszedł szwagier Tomka, Marek Macura i nam się to bardzo spodobało.\nIlu ludzi udziela się przy powstawaniu podcastu?\nO ile chodzi o nagranie, wszystko organizujemy sobie sami. Oczywiście pomagają nam także rodzice i koledzy, którzy nas chętnie wspierają.\nWedług jakiego klucza wybieracie gości?\nMuszą to być osoby, które pochodzą z Zaolzia ale są znane raczej poza naszym regionem. Jest sporo takich osób i myślimy, że warto je wysłuchać. Np. Michał Wierzgoń jest bardzo znany na świecie, ale taki „wywiad” (podcast) z nim jeszcze nikt nigdy nie zrobił, a szczególnie nie w gwarze.\nAktualnie mamy w planie zrobić jeden odcinek podcastu w miesiącu. Na razie wszystkie nagrania będą tylko audio na Spotify, Apple Podcast, Google Podcast, Anchor.fm, ale chcemy poszerzyć nasze działania również o format wideo na platformie YouTube i kolejnych dostępnych platformach. Jeden odcinek trwa na razie ok. półtorej godziny i publikowany jest zawsze 15. dnia danego miesiąca.


Jak pandemia zmieniła nasze biura? - Aktualności BazaBiur.pl\nKilka dni po ogłoszeniu pierwszego przypadku COVID-19, czyli 4 marca 2020 roku, tętniące życiem polskie biurowce opustoszały. Wiele firm, a co za tym idzie pracowników, musiało błyskawicznie przestawić się na zdalny model pracy, organizując swoje biura w kuchniach czy salonach. Brak komfortu, kontaktu z kolegami z pracy, niepewność - to wszystko wyrwało nas ze strefy komfortu i wywarło ogromny wpływ na nasze podejście do przestrzeni do pracy i tego, jak chcemy z niej korzystać. Eksperci JLL przedstawiają 2020 rok w biurowej pigułce.\nPoczątek 2020 roku w branży biurowej zdominowany został przez temat kreowania pozytywnych doświadczeń w miejscu pracy. Firmy zastanawiały się, co mogą zmienić czy dodać do swojej oferty, aby budować lojalny zespół i przyciągać najlepszych pracowników. W rozmowach z naszymi klientami bardzo często przewijał się temat wdrożenia współdzielonych biurek i wydzielania alternatywnych przestrzeni, takich jak kreatywne strefy, ciche pokoje, przestrzenie nieformalne i strefy relaksu. Wielu pracodawców miało bardzo ambitne plany i z optymizmem patrzyło na kolejne miesiące.\nDyrektor Działu Doradztwa ds. Miejsca Pracy, JLL\nPierwszy miesiąc pandemii to czas, kiedy zarówno w naszym zespole, jak i wśród naszych klientów obserwowaliśmy dużą niepewność. Większość z nas obawiała się w końcu o zdrowie swoje i swoich najbliższych, a oprócz tego musieliśmy nauczyć się funkcjonować w całkiem nowych warunkach. Warto w tym miejscu podkreślić, że jeszcze w lutym home office traktowany był jako benefit, a niektórzy pracownicy nie mogli pracować w tym modelu wcale. Od połowy marca nie mieliśmy jednak wyboru i musieliśmy organizować nasze biura na kanapach, w kuchniach czy w sypialniach.\n„Ci, którzy już na przełomie marca i kwietnia dostrzegli na horyzoncie zmierzch tradycyjnych powierzchni biurowych, stanowczo się pospieszyli. Z naszego badania jasno wynikało, że tygodnie izolacji, niekończące się telekonferencje zamiast normalnych spotkań, konieczność współdzielenia domowego biura z rodziną i brak wygodnych mebli do pracy rodziły w pracownikach frustrację i były powodem dużego dyskomfortu. Wszyscy chcieliśmy wrócić do normalności, choć już wtedy eksperci wskazywali, że nasze biura będą musiały trwale zaadaptować się do nowych norm i zwyczajów społecznych”, mówi Jakub Zieliński.\n„Ponowne otwarcie biurowców dla pracowników nie mogło odbyć się od ręki, a wymagało przyjęcia odpowiedniej strategii. W JLL rozłożyliśmy ten proces na kilka etapów, uwzględniając powołanie zespołu roboczego odpowiedzialnego za całościowe zaopiekowanie się tematem, przygotowanie komunikacji do pracowników, podzielenie zespołu na grupy, które mogły do biura wrócić, oznakowanie przestrzeni biurowej czy stworzenie systemu do rezerwacji biurek. W przypadku JLL w tym pierwszym okresie do Warsaw Spire powróciło ok. 5-10% naszego zespołu”, dodaje Jakub Zielinski.\n„To, jak miały wyglądać biura, było uzależniane od długości trwania pandemii i sposobu, w jaki będzie się rozprzestrzeniać. Z perspektywy czasu, trudno uwierzyć, że w połowie ubiegłego roku niektórzy z nas mieli nadzieję, że epidemia zacznie się stopniowo wyciszać”, mówi Jakub Zieliński.\n„Trzeci scenariusz sprowadzał biuro do roli bunkra, w którym każdy pracuje sam i jest odizolowany od reszty zespołu. Ta koncepcja oczywiście upadła, ponieważ czas pokazał, że biura nie są nam potrzebne do pracy indywidualnej, a mają służyć interakcjom ze współpracownikami, wymianie myśli, czy burzom mózgów, które trudno na dłuższą metę prowadzić podczas wideokonferencji”, tłumaczy Jakub Zielinski.\n„Hybryda jest już pojęciem na tyle uniwersalnym, że wydaje się być stosunkowo prostym do wdrożenia modelem pracy. Tak naprawdę to jest jednak temat wielowątkowy, wymagający sprawnej komunikacji z pracownikami, wyedukowania zespołu oczy dostosowania firmowych polityk do nowych realiów. Nie ulega jednak wątpliwości, że home office już z nami zostanie. Według raportu JLL „Reimagining Human Experience”, liczba dni, podczas których będziemy pracować zdalnie, podwoi się z 1,2 dnia sprzed COVID-19 do 2,4 dnia tygodniowo po pandemii. Jednak warto, aby pracodawcy zadali sobie pytanie, ile powierzchni zaadaptować na potrzeby pracy zespołowej oraz indywidualnej i jak dostosować biuro do faktycznych potrzeb swoich pracowników”, tłumaczy Jakub Zieliński.\n„Co ciekawe, 34% respondentów chciałoby każdego dnia pracować w biurze, 32% - wskazuje na potrzebę jednego lub dwóch dni home office w tygodniu, 24% - na trzy do czterech, a tylko 10% ankietowanych chce pracować na stałe z domu. Te wyniki mogą oczywiście różnić się w zależności od firmy i branży, jaką dana organizacja reprezentuje, jednak dobitnie wskazują na kluczową rolę biur w naszej codziennej pracy”, tłumaczy Jakub Zieliński.\n„Co ważne, z początkiem roku wielu pracodawców przystąpiło do tematu powrotu do biur z nową energią. Nadzieję dała szczepionka. Ważne jednak, aby planując proces bazować na danych dotyczących potrzeby swojego zespołu i kluczowych potrzebach własnego biznesu. Teraz po wielu miesiącach pandemii jesteśmy w stanie ocenić, które elementy przestrzeni biura należy zmienić, jak przemodelować pracę i jak nawigować w nowej rzeczywistości”, podsumowuje Anna Bartoszewicz-Wnuk.\n Raport „When home is the new office”


Czarny plecak szkolny MARVEL Spiderman - Dziecko Plecaki sklep eButik.pl\n» Czarny plecak szkolny MARVEL Spiderman Brak zdjęciaCzarny plecak szkolny MARVEL Spiderman Disney\n159.90 zł71.96 zł PLNbrutto + koszty wysyłki\nTaniej o 55%, oszczędzasz 87.94 złWybierz Kolory wielokolorowyWybierz rozmiar One size\nDostawa gratis. Zamów teraz!X Dodaj do koszyka Kod produktu: SPB-146OpisZwroty i wymianaCzarny plecak do szkoły z motywem Spidermana z bajkowej kolekcji Disney dla najmłodszych! Modne plecaki szkolne, torebki, piórniki, kosmetyczki dla księżniczek i małych odkrywców! Daj się zaczarować!\nIdealny plecak dla wielbicieli Spidermana! Posiada praktyczne komory na wszystkie potrzebne rzeczy. Usztywniane plecy to gwarancja komfortu noszenia. fason: szkolny plecak na kółkach\nwzór: nadruk Spiderman\ndodatki: usztywniane plecy, 2 komory, 1 siatkowa kieszeń po bokach, wzmacniany uchwyt na rękę\nPodziel sięNewsletterZobacz równieżPolecamyPodaj dane kontaktowe, a my damy Ci znać kiedy towar będzie dostępnyCzarny plecak szkolny MARVEL Spiderman Kod produktu: SPB-146Kolory: wielokolorowyRozmiar: One size


Dodane: 10-01-2016 12:43\ntwierdząca. Istnieje dość ciekawa alternatywa, która w dodatku niezwykle gustownie wygląda. Chodzi o listwy oświetleniowe, zwane też gzymsami, które montuje się na styku ścian z sufitem. Dają one jednolite światło skierowane na sufit, dzięki czemu rozproszone jest ono równomiernie na cały pokój, rozjaśniając go bez pomocy centralnej lampy. Jest to dość efektowny i efektywny sposób oświetlania pomieszczeń. Kiedy następnym razem będziecie wybierać żyrandol do odremontowanego czy nowego pokoju, zastanówcie się czy taka alternatywa nie była by lepsza. Na pewno jest ciekawsza.Jak zainstalować listwy oświetleniowe?Stanowiące ciekawą alternatywę dla, niekiedy, przytłaczających żyrandoli, listwy oświetleniowe są coraz bardziej popularne. Jednak w przeciwieństwie do lampy na suficie, wymagają nieco więcej wysiłku związanego z ich montażem. Przede wszystkim, bez drabiny się nie obejdzie - przy żyrandolu czasem starczył stołek, tutaj praca będzie bardziej długotrwała i będziecie chcieli mieć wygodną pozycję w górze. System montażu wymaga od was dostępy do pewnej ilości narzędzi i stosowanie się do instrukcji związanych z określonym typem paneli, jednak jakie by one nie były, zawsze przyda się wam poziomice laserowa. Będzie ona w stanie rzucić na ścianę linię, do której będziecie mogli się dostosować podczas montażu - to rozwiązanie nie przewiduje krzywych ścian... ale zakładamy że szczęśliwie nie jest to problemem. Te proste instrukcję wielce pomogą w montażu gzymsów oświetleniowych, mam nadzieje że się ze mną zgodzicie i również się do nich zastosujecie.Czyszczenie gzymsów oświetleniowychJeżeli jesteście szczęśliwymi posiadaczami gzymsów oświetleniowych, zwanymi też listwami, to wiecie że po jakimś czasie ich blask przestaje być taki jasny. Dzieje się to za sprawą osiadającego na nich kurzu, który dość mocno przyćmiewa ich światło. Na szczęście są proste sposoby by się przed tym uchronić. Jednak najpierw, to czego nie wolno robić: przede wszystkim nie należy używać mokrych ścierek, jak to często jest w zwyczaju jeśli chodzi o ścieranie kurzy. Zostawią brudne, mokre ślady i na tym się to skończy - powierzchnia gzymsów nie lubi wody. Należy używać zmiotek elektrostatycznych, a jak one nie pomagają, odkurzacza z odpowiednią końcówką. Czyszcząc listwy w ten sposób zapewnimy sobie jasne światło na długo.\nSztukateria we wnętrzuTermodernizacja - czy to się opłaca?Jak oszczedzić na ogrzewaniuZanim się urządzisz - trochę przydatnych informacjiSufit w nowym świetle - listwyZainspiruj się - sztukateriaZanim wykończysz wnętrze, warto poczytaćSztukateria - coś dla Twojego wnętrzaDekoracyjne panele ścienneTrochę ciekawych informacji o wnętrzach, drewnie i sztukateriiOgólny tekst o sztukateriiKlasycznie - historia klasycyzmu i klasyczne wnętrzaLiczy się styl - poznaj klasykęKlasyka a wnętrze - postaw na sztukaterięTrend na sztukaterięKilka ciekawych informacji o listwach przypodłogowychSztukateria!O sztukateriiArtykuł o listwach przypodłogowychCiepły domSposób na mieszkanie w kamienicyTrend na sztukaterięDocieplenie - kilka faktówKlasyka w stylu wnętrzaKrótko o klasycyzmie i klasycznych wnętrzachHistoria klasycyzmu i klasyka w aranżacji wnętrzaKlasyka a wnętrze - postaw na sztukaterięSposób na eleganckie wnętrze? Postaw na sztukaterięCo chcesz wiedzieć o sztukaterii?O detalach w stylu klasycznych


Inflacja podnosi łeb w Polsce. Polscy producenci wśród tych, którzy najbardziej podnoszą ceny | Biznes na Next.Gazeta.pl\nInflacja podnosi łeb w Polsce. Polscy producenci wśród tych, którzy najbardziej podnoszą ceny\nMarcin Kaczmarczyk 03.10.2017 13:57\nW ubiegłym tygodniu o zaskakującym wzroście inflacji konsumenckiej w Polsce we wrześniu do 2,2 proc. raportował GUS. Teraz dochodzą do tego najnowsze dane Eurostatu o wyraźnym wzroście na Wisłą cen producentów.\nPod względem wzrostu cen nasi producenci biją już zdecydowanie większość swoich unijnych kolegów. W całej Unii Europejskiej ceny produkcji sprzedanej przemysłu (PPI) wzrosły w sierpniu o 0,4 proc. w stosunku do lipca i o 2,9 proc. w stosunku do danych sprzed roku. W wypadku strefy euro te wzrosty były nieco mniejsze – wyniosły odpowiednio 0,3 proc. i 2,5 proc. W Polsce natomiast inflacja producentów sięgnęła w sierpniu 0,4 proc. w ujęciu miesięcznym i aż 4,5 proc. w ujęciu rocznym.\nTen drugi wynik daje nam piąte miejsce w Unii Europejskiej – wyższa inflacja PPI, jak raportuje Eurostat, jest wyłącznie w Belgii (7,2 proc.), Bułgarii (5,9 proc.), Estonii (5,7 proc.) i Wielkiej Brytanii (5,1 proc.). Mniejsza we wszystkich pozostałych krajach Unii – np. w Niemczech wynosi 2,4 proc. w ujęciu rocznym, a w Czechach 1,5 proc.\nCzytaj więcej: Fitch podnosi prognozy wzrostu PKB Polski. Problemy możliwe dopiero w przyszłości.\nWątpliwe, by w najbliższych miesiącach inflacja w Polsce miała spaść – zarówno konsumencka, jak i producentów. Niedawno eksperci Biura Inwestycji i Cykli Ekonomicznych (BIEC) wskazali, że przeważa liczba menedżerów planujących podnosić ceny nad tymi, którzy w najbliższym czasie chcą je obniżyć. Podwyżki cen planowane są przede wszystkim w branży papierniczej, wśród producentów metali oraz producentów wyrobów skórzanych.\nNa nowe dane Eurostatu o cenach PPI należy również patrzeć, pamiętając o ubiegłotygodniowej informacji GUS o wstępnym odczycie wskaźnika inflacji konsumenckiej we wrześniu. Dowiedzieliśmy się, że średni poziom cen był o 2,2 proc. wyższy niż rok wcześniej - tego nie spodziewał się żaden z analityków. Ankietowani przez ISBnews spodziewali się wyników w przedziale 1,9-2 proc.\nCzytaj więcej: Nie jesteśmy już zieloną wyspą. 5 krajów regionu rozwija się szybciej od Polski.\nTo wszystko razem nie tylko oznacza np., że na przeciętnych lokatach bankowych wszyscy Polacy już tracą, ale również że nasza Rada Polityki Pieniężnej zdecyduje się na wcześniejsze niż pod koniec przyszłego roku podwyżki stóp procentowych. Bez tego ruchu ryzykuje, że inflacja jeszcze przyspieszy. Tak więc powoli zbliżamy do końca czasów niskich stóp procentowych nad Wisłą – kredyty podrożeją.


Poeci Po Godzinach: Barbara Janas-Dudek\nRocznik 76, poetka, animator kultury, współtwórca Portu Poetyckiego w Chorzowie.\nZwiązana z Klubem Promocji Poetyckich Macieja Szczawińskiego oraz Stowarzyszeniem Promocji Sztuki Łyżka Mleka. Laureatka kilku konkursów poetyckich. Gość Artystycznych Spotkań\nw radio Katowice. Juror Ogólnopolskiego Konkursu Literackiego OKNO. Zadebiutowała w 2009 roku tomem wierszy Oczy na uwięzi. W 2011 roku, nakładem Zaułku Wydawniczego Pomyłka, ukazał się arkusz poetycki Alfabet Lęku. W roku następnym ta sama oficyna literacka wydała książkę poetycką Zakład Pracy Chronionej, która została wyróżniona przez Polskie Towarzystwo Wydawców Książek,\nw kategorii Najpiękniejsza Książka Roku 2012 . Jej teksty ukazały się również w kilku almanachach poetyckich, ArtPub, Śląskiej Strefie Gender, Pegazie Lubuskim, Toposie, Nieregularnym Piśmie Kulturalnym – Kwartalnik i Szafie.\nBarbara Janas-Dudek to również autorka monodramu Zakład pracy chronionej, na podstawie którego wraz z mężem, poetą Jackiem Dudkiem, przygotowała inscenizację teatralną pod tym samym tytułem.\nAutor: Poeci Po Godzinach o 7/02/2013\nEtykiety: Barbara Janas-Dudek, portrety


Wysoka woda zalała już około 70% powierzchni Wenecji | zmianynaziemi.pl\nautor: admin ( 2012-11-12 07:15 )\nPowódź w Wenecji osiąga niepokojące rozmiary. Początkowo, gdy nadeszło zjawisko zwane we Włoszech "aqua alta" wszyscy patrzyli na przybór wody ze spokojem, bo takie zjawisko zdarza się okresowo. Najpierw woda przykryła 38% miasta potem 60%, jednak mijają kolejne dni i tygodnie, ale szczyt przyboru wody jakoś nie nadchodzi i coraz większy obszar miasta znajduje się pod wodą.\nWedług najnowszych danych zalane pozostaje w tej chwili aż 70% miasta. Meteorolodzy twierdza, że wyjątkowo wysoki poziom wody utrzymuje się dzięki połączeniu intensywnych opadów deszczu i silnego południowego wiatru. Poziom wody w mieście wzrósł do 1,5 m powyżej normalnego. Ratusz ogłosił stan wyjątkowy, zamykane są szkoły i inne instytucje publiczne. Władze wzywają obywateli, aby niepotrzebnie nie opuszczali swoich domów, a jeśli to możliwe, aby przebywali na górnych piętrach.\nPorównując dane historyczne jest to szósty z najwyższych poziomów wody, jaki zaobserwowano w ciągu 150 lat prowadzonych dokładnych pomiarów. Powodzie nękają tez inne miejscowości włoskiej Toskanii i Ligurii. Kilkaset osób zostało ewakuowanych a brak ofiar śmiertelnych władze traktują, jako sukces. Zła pogoda zmierza teraz w kierunku centrum Włoch i istnieje realne ryzyko, ze dotrze Rzymu powodując ewentualne kłopoty. Władze w wiecznym mieście zostały postawione w stan gotowości.\nSelect ratingGive Wysoka woda zalała już około 70% powierzchni Wenecji 1/5Give Wysoka woda zalała już około 70% powierzchni Wenecji 2/5Give Wysoka woda zalała już około 70% powierzchni Wenecji 3/5Give Wysoka woda zalała już około 70% powierzchni Wenecji 4/5Give Wysoka woda zalała już około 70% powierzchni Wenecji 5/5\nO ktos majstrował przy\nautor: Ja ( 2012-11-13 18:37 )\nO ktos majstrował przy ocenach postów... czyli i tutaj jest cenzura :/\nWenecja podzieli losy\nautor: normalny (anonim) ( 2012-11-12 17:20 )\nWenecja podzieli losy Atlantydy.\nSceny zaczynają przypominać\nautor: normalny (anonim) ( 2012-11-12 16:04 )\nSceny zaczynają przypominać te z filmu "Pojutrze". I tak się składa, że zostało przepowiedziane, że Włochy znajdą się pod wodą. Czyżby właśnie to się działo na naszych oczach? Czy jeszcze ktoś wątpi, że to co się dzieje obecnie dawno przestało przekraczać normy? Ale mendia bombardują nas złymi wiadomościami tak często, że wielu ludzi utraciło już zdolność odróżniania dobra od zła, normy od patologii, a znaków nadchodzącego kataklizmu od chwilowych zaburzeń pogodowych. Przejście przez pas fotonowy ma potrwać 3 dni wg. wyliczeń naukowych. Jakoś dziwnie się to kojarzy z biblijnymi trzema dniami ciemności. Wielu musi zobaczyć, żeby uwierzyć... a ja twardo wierzę w regularność potopów na Ziemi będący nieodłącznym elementem każdego Wielkiego Cyklu. Czy wiecie, że wody oceaniczne w rejonie równika wypiętrzone są aż na 8km w górę? To nie morza i oceany są głębokie, to woda jest tak mocno podniesiona. W wyniku ruchu wirowego globu. Jeżeli ten ruch ulegnie jakiemukolwiek zachwianiu, a wiele wskazuje na to, że tak się stanie bo Ziemia to gigantyczna prądnica zależna od Słońca jako drugiego takiego układu oraz całej galaktyki o podobnych właściwościach, to wszyscy znajdziemy się pod wodą i to prędzej niż się Wam zdaje. Zaczynam kojarzyć to co pisał Patrick Geril o tych bezpiecznych górach w Afryce... teraz wydaje mi się logiczne, że tam właśnie woda będzie nisko bo to prawie równik i masy wody spłyną stamtąd na Europę i USA w dniach przebiegunowania. A raczej powrócą na swoje miejsce po dziesięciu tysiącach lat... i cały cykl "odwirowania" zacznie się od początku.\nNormalny, weź ty się w końcu\nautor: milache ( 2012-11-12 21:27 )\nNormalny, weź ty się w końcu opanuj. Człowieku jeśli ma być kataklizm cykliczny, (cały czas atakujesz tym), to powiedz mi normalnie logicznie jak się odradził świat zwięrzęcy, rośliny i ludzie różnej maści(kazirodztwo!) po tej "wielkiej katastrofie". TO JEST NIE MOŻLIWE. Więc nawet nie trzeba szukać dowodów "wielkiej katastrofy" bo logicznie by nas nie było. Owszem są katastrofy, ale jakoś miliony gatunków zwierząt i roślin przetrwało do tej pory!\nPrzecież nie tylko ja o tym\nautor: normalny (anonim) ( 2012-11-12 23:44 )\nPrzecież nie tylko ja o tym trąbię, ale nawet naukowcy zaczęli puszczać bąki o potopach na Ziemi. Idąc Twoim tokiem rozumowania epoki lodowcowej też nie było nigdy no bo przecież teraz są pustynie i kwiatki kwitną i w ogóle...\nPowtarzam katastrofy były, są\nautor: milache ( 2012-11-13 07:44 )\nPowtarzam katastrofy były, są i będą. Może być że jakaś większa się szykuje typu superwulkan. Niezaprzeczam, bo nigdy nie było stabilnie i nie będzie. Ale nie sądzę, żeby powstała aż taka DUŻA katastrofa niszcząca wszsytko na ziemi, bo logicznie flora i fauna by się nie odrodziła. Nie sądzisz chyba, że zwierzęta nagle przejdą mutację na ten okres i wyrosną im oskrzela. Ty się lepiej zastanów, dlaczego używamy do 10% mózgu, bo ewolucja tego nie stworzyła. Normalny trzymaj się informacji takich, które widzisz, i przepuszczaj przez logikę. Nie daj się zwodzić. Patrz i myśl. Kurde musze iśc do pracy\ntelewizja ogólnie dużo mówi\nautor: [email protected] (anonim) ( 2012-11-12 11:56 )\ntelewizja ogólnie dużo mówi tylko o tym o czym wiemy.swoją drogą to nam sie klimat totalnie rozregulował w jednym miejscu powodzie w drugim susza .tak mi przyszło do mojej genialnej głowy że tyle sie mówi że brakuje miejsca na ziemi dla tylu ludzi a wystarczyłoby tylko przestać traktować HAARP-a jako broń i użyć go we właściwym celu ,skoro i tak już bawimy sie w pana boga to może udało by sie nawet sahare zaludnić a nie opowiadać bajek że powinno nas być tylko 500 milionów ...ciekawe z czego żyli by ci "wielcy" jakby nas tyle zostało\nMają opanowaną technologie\nautor: Angelus Maximus Rex ( 2012-11-12 21:46 )\nMają opanowaną technologie klonowania człowieka i robotechnologie.\nDoo łopaty już nikogo nie potrzebują\nManipulacja w TVp odnośnie\nautor: Ja ( 2012-11-12 11:31 )\nManipulacja w TVp odnośnie ulew we Włoszech, zostało podane dziś rano że we Włoszech spadło:\nUWAGA: 25mm na 1cm2 :] - METODA MAŁYCH LICZB, nie podali oczywiście w jakim czasie to wystąpiło ale co się będziemy czepiac szczegółów :] podejrzewam że chodziło o 24h\njak ktoś potrafi szybko przeliczyć ilość "litrów na metr kwadratowy" to zauważy jaka ładna i nie mała wartość wychodzi :] Dodam tylko że w Polsce III stopień żagrożenia "chyba najwyższy" to powyżej 70mm na 1m2 "metr kwadratowy" :]\npodali że taka ilość deszczu nie wystąpiła tam od 150 lat - prawda czy fałsz ;]\nCiekawe kiedy zaczną odnośic sie do daty 2349 p.n.e "ponoć w tedy spadło tego deszczu najwięcej" ;]\npisałem to już wcześniej ale tu jest to najodpowiedniejsze miejsce na to :]\nPrzy mierzeniu wielkości\nautor: Spooky (anonim) ( 2012-11-13 14:15 )\nPrzy mierzeniu wielkości opadów używa się jednej z dwóch jednostek:\n- litr / metr kwadratowy (objętość / powierzchnia)\n- mm słupa wody (wysokość słupa wody jest stała, powierzchnia nie ma znaczenia)\nJedno i drugie to jest dokładnie to samo. Natomiast nie ma takiej jednostki jak mm / cm^2 czy na jakąkolwiek inną powierzchnie. Zwyczajnie to nie ma sensu. Więc albo autor artykułu się pomylił, albo Ty nie masz pojęcia o czym mówisz.


Gosia Baczyńska projektuje dla drogerii Rossmann. Druga kolekcja G by Baczyńska\nGosia Baczyńska projektuje dla drogerii Rossmann\nTo już druga kolekcja słynnej projektantki na zlecenie drogerii Rossman. W sklepach ponownie pojawią się zimowe akcesoria projektu Gosi, przewidziano także ogromny wybór ubrań i torebek.\nGosia Baczyńska słynie z superluksusowej mody. To w końcu jedyna Polka w oficjalnym kalendarzu Paris Fashion Week, a także ulubiona projektantka polskich gwiazd. Jednak raz do roku Gosia schodzi z piedestału i tworzy kolekcję masową, G by Baczyńska. Zleceniodawcą jest drogeria Rossmann, która najwyraźniej była bardzo zadowolona z zeszłorocznej współpracy, skoro zdecydowała się na drugą odsłonę kolekcji Gosi.\nTym razem jest ona ogromna! Mieszcząca się w przedziale cenowym 19,90 - 169,99 zł linia G by Baczyńska jest bardzo zróżnicowana. Ponownie pojawiły się szale, czapki, rękawiczki i torebki od projektantki, ale w ofercie znajdą się też śliczne bluzki, spódnice z dzianiny i ze sztucznej skóry, swetry, kurtki czy kapelusze. Całość jest spójna i pozwala na budowanie pełnych sylwetek zgodnych z jesiennymi trendami.\nMożna przypuszczać, że druga kolekcja G by Baczyńska sprzeda się jeszcze lepiej od pierwszej. Ubrania i dodatki będą dostępne nie tylko w drogeriach, ale i w internetowym sklepie sieci. Premiera zapowiedziana jest na 30 września.\n#gosia baczyńska #moda #trendy #polscy projektanci\nNOXe::0.47973sek. Odwiedza nas teraz 0 zalogowanych i 24 gości


Murray Rothbard “Wyznania Prawicowego Liberała” | Liberalis\nby kuskowski 12 marca 2007 9 kwietnia 2010\n[Ten klasyk ukazał się w Ramparts, IV, 4, 15 Czerwca 1968 roku. Był on kulminacją ideologicznego trendu, rozpoczętego kilka lat wcześniej, gdy ideowi libertarianie, z Rothbardem na czele, zaczęli czuć wyobcowanie od amerykańskiej prawicy ze względu na jej poparcie dla militaryzmu, siły policyjnej i państwa korporacyjnego. Rothbard uzasadnia tu dlaczego do 1968, on sam i wielu innych porzuciło prawicę jako możliwy ruch reformistyczny na rzecz wolności, zrozumiało, że prawica wygodnie usadowiła się po stronie władzy i czyniąc to skonstruowało alternatywną historiografię. O znaczeniu tego eseju nie trzeba w dzisiejszych czasach nikogo przekonywać, biorąc pod uwagę stosunek do wolności republikańskiego prezydenta, kongresu i władzy sądowniczej, nie wspominając nawet o konserwatywnych i prawicowych mediach.]\nDwadzieścia lat temu byłem skrajnie prawicowym Republikaninem, młodym i samotnym “Neandertalczykiem” (jak byliśmy nazywani przez liberałów), wierzącym, jak pewien przyjaciel to zgryźliwie ujął, że „Senator Taft zaprzedał się socjalistom”. Dziś bardziej prawdopodobnym jest, że zostanę nazwany skrajnym lewicowcem, gdyż popieram natychmiastowe wycofanie się z Wietnamu, krytykuję amerykański imperializm, głoszę Black Power i dołączyłem do nowo utworzonej Peace and Freedom Party. Ale moje poglądy polityczne nie zmieniły się ani o jotę podczas tych dwóch dekad!\nTo oczywiste, że coś jest nie tak ze starym nazewnictwem, z kategoriami „lewicy” i „prawicy” i ze sposobami, w jakie przyszło nam używać w kontekście amerykańskiego życia politycznego. Moja osobista odyseja nie jest ważna: ważne jest to, że jeśli mogę przesunąć się ze „skrajnej prawicy” do „skrajnej lewicy” poprzez stanie w miejscu, pewne drastyczne, lecz nierozpoznane zmiany musiały nastąpić w obrębie całego politycznego spektrum przez ostatnią generację.\nDołączyłem do ruchu prawicowego – by nadać formalną nazwę bardzo luźnym i nieformalnym powiązaniom – jako młody student niedługo po zakończeniu II Wojny Światowej. Nie było wątpliwości, jakie stanowisko ówczesna inteligencka prawica zajmowała w sprawie militaryzmu i poboru: walczyła z nimi jako z instrumentami masowego niewolnictwa i masowej zagłady. Pobór był, w istocie, uważany za znacznie gorszy od innych form państwowej kontroli i ingerencji, gdyż, podczas gdy te zawłaszczały sobie jedynie część własności jednostki, pobór, jak niewolnictwo, odbierał jej jej największy skarb – ją samą. Dzień w dzień doświadczony publicysta John T. Flynn – niegdyś sławny liberał, później potępiany reakcjonista, mimo niewielkich, jeśli jakichkolwiek, zmian w poglądach – bezlitośnie szarżował tak w druku, jak przez radio przeciw militaryzmowi i poborowi. Nawet gazeta z Wall Street, Commercial and Financial Chronicle, opublikowała długi atak na ideę poboru.\nWszystkie nasze poglądy polityczne, od wolnego rynku w sferze ekonomii po opór wobec wojny i militaryzmu, wypływały z naszej gruntownej wiary w wolność jednostki i z naszego sprzeciwu wobec państwa. Przyjęliśmy bez głębszego zastanowienia standardową wersję politycznego spektrum: „lewica” oznaczała socjalizm, totalną kontrolę państwa; im bardziej na „prawo” ktoś się posuwał, tym mniej państwa preferował. Dlatego nazywaliśmy siebie „ekstremalnymi prawicowcami.”\nZ początku naszymi historycznymi bohaterami byli tacy ludzie jak Jefferson, Paine, Cobden, Bright i Spencer; lecz gdy nasze poglądy stawały się czystszymi i bardziej spójnymi, z zapałem zaczęliśmy się odwoływać do takich prawie-anarchistów, jak woluntarysta Auberon Herbert oraz do amerykańskich anarchoindywidualistów, Lysandera Spoonera i Benjamina R. Tuckera. Jednym z naszych intelektualnych idoli był Henry David Thoreau, którego esej „Civil Disobedience” świecił jasno jako jedna z naszych gwiazd przewodnich. Prawicowy teoretyk Frank Chodorov poświęcił całe wydanie swojego miesięcznika Analysis na hołd Thoreau.\nJeśli chodzi o nasze stosunki z resztą amerykańskiej sceny politycznej, zdawaliśmy sobie oczywiście sprawę, że ekstremalnie prawicowe skrzydło Partii Republikańskiej nie składało się z indywidualistycznych antyetatystów, ale ich poglądy były na tyle zbliżone do naszych, byśmy mogli czuć się częścią szerszego quasilibertariańskiego frontu. Wystarczająca część naszych poglądów była reprezentowana wśród skrajnych członków Taftowskiego skrzydła Partii Republikańskiej (znacznie bardziej niż przez samego Tafta, należącego do najbardziej liberalnych członków skrzydła) i w takich publikacjach, jak Chicago Tribune, byśmy mogli się czuć w miarę swobodnie będąc częścią takiej koalicji.\nCo więcej, prawicowi Republikanie byli głównymi przeciwnikami Zimnej Wojny. Odważnie walczyli skrajnie prawicowi Republikanie, szczególnie silni w Izbie Reprezentantów, przeciw poborowi, NATO i Doktrynie Trumana. Weźmy za przykład Reprezentanta Omaha Howarda Buffetta, managera kampanii senatora Tafta na Środkowym Zachodzie w 1952. Był jednym z najbardziej ekstremalnych ekstremistów, opisanym pewnego razu w The Nation jako „umiejętny młody człowiek o tragicznie skamieniałych poglądach.”\nPoznałem się na Buffetcie jako na prawdziwym, szczerym libertarianinie. Atakując w Kongresie Doktrynę Trumana, grzmiał: „Nawet gdyby to było pożądane, Stany Zjednoczone nie są wystarczająco silne, by służyć za światową policję poprzez swoją siłę militarną. Jeśli taka próba zostanie podjęta, światło wolności w naszym kraju zostanie przysłonięte przez przymus i tyranię. Nie możemy eksportować naszych chrześcijańskich ideałów do innych krajów dolarami i bronią.”\nGdy nadeszła Wojna w Korei, niemal cała stara lewica, wyłączając Partię Komunistyczną, poddała się globalnej iluzji ONZ i „kolektywnej ochrony przed agresją” i stanęła murem za imperialistyczną napadem Trumana. Nawet Corliss Lamont wsparł amerykańską postawę w Korei. Tylko radykalna prawica republikańska wciąż walczyła z amerykańskim imperializmem. To był ostatni wielki zryw starej prawicy z mojej młodości.\nHoward Buffet był przekonany o odpowiedzialności Stanów Zjednoczonych w dużej mierze za wybuch wojny w Korei; przez pozostałą część swojego życia bezskutecznie próbował doprowadzić do ujawnienia zeznania czołowego Admirała CIA Hillenkoetera, które, według tego, co mi powiedział Buffet, dowodziły amerykańskiej winy. Ostatni słynny ruch izolacjonistyczny nadszedł późnym grudniem 1950, gdy siły chińskie zdążyły wyprzeć Amerykanów z Korei Północnej. Joseph P. Kennedy i Herbert Hoover dali jeden po drugim dwa słynne przemówienia nawołujące do ewakuacji z Korei. Jak to ujął Hoover: „Wciągnięcie nielicznych sił lądowych państw niekomunistycznych w walkę z tą komunistyczną masą lądu [w Azji] byłoby wojną bez zwycięstwa, wojną bez możliwego politycznego zakończenia (…) zbudowałoby to cmentarz dla milionów amerykańskich chłopców” i wyczerpało Stany Zjednoczone. Joe Kennedy oznajmił, że „jeśli części Europy czy Azji zamierzają się skomunizować lub nawet dać sobie narzucić komunizm, nie możemy tego powstrzymać.”\nThe Nation odpowiedziało typowym straszeniem Czerwonymi: „Polityka, jaką przewidują dla tego kraju powinna odbić się w Kremlu echem niesłyszanym od czasów Stalingradu”; New Republic z kolei przewidywała wielkie zwycięstwa Stalina „aż stalinowski oddział w Tribune Tower w glorii i chwale wyda pierwszy komunistyczny numer Chicago Tribune.”\nGłównym katalizatorem przemiany bazy społecznego poparcia prawicy z ruchu izolacjonistycznego i quasilibertariańskiego w antykomunistyczny był prawdopodobnie „McCarthyzm.” Przed uruchomieniem swojej antykomunistycznej krucjaty w lutym 1950, Senator McCarthy nie był szczególnie związany z prawym skrzydłem Partii Republikańskiej; wręcz przeciwnie, jego głosorys był liberalny i centrystyczny, nie libertariański.\nCo więcej, oskarżenia o powiązania z komunistami i polowania na czerwone czarownice z początku były dziełem liberałów i nawet po McCarthym to oni pozostawali w tym ekspertami. To w końcu liberalna administracja Roosevelta podpisała Smith Act, z początku użyty przeciw Trockistom i izolacjonistom podczas II Wojny Światowej, następnie przeciw komunistom po zakończeniu wojny; to liberalna administracja Trumana wprowadziła testy lojalności; to niekłamany liberał Hubert Humphrey był sponsorem klauzuli w McCarran Act z 1950 roku grożąca „przewrotowcom” obozami koncentracyjnymi.\nMcCarthy nie tylko przesunął cele prawicy w kierunku polowania na komunistów. Jego wojna dała prawicy nowe źródło popularnego poparcia. Przed McCarthym, szeregi prawicy wypełniał małomiasteczkowy, izolacjonistyczny Środkowy Zachód. McCarthyzm wniósł do ruchu wielu miejskich katolików ze wschodniego wybrzeża, ludzi, których ogląd na wolność osobistą jest co najmniej negatywny.\nPodczas gdy McCarthy służył za główny katalizator mobilizacji sił politycznych nowej prawicy, głównym ideologicznym instrumentem przemiany była choroba antykomunizmu, jej czołowymi nosicielami – Bill Buckley i National Review.\nW starych dobrych czasach młody Bill Buckley zwykł mówić o sobie „indywidualista”, czasem nawet „anarchista.” Ale wszystkie te libertariańskie ideały, utrzymywał, należy odłożyć na półkę, wspominać o nich najwyżej w salonowych dyskusjach, dopóki wielka krucjata przeciw „międzynarodowemu spiskowi komunistycznemu” nie zostanie doprowadzona do końca. Dlatego też już w styczniu 1952 z wielkim niepokojem przeczytałem artykuł, jaki Buckley napisał dla Commonweal, „A Young Republican’s View.”\nRozpoczął artykuł we wspaniale libertariańskim stylu: naszym wrogiem, potwierdził, jest państwo, które, za Spencerem, zostało „poczęte z agresji przez agresję.” Lecz wtedy z jabłka wyłonił się robak: trzeba stoczyć wojnę przeciw komunistom. Buckley nie poprzestając na tym poparł „ekstensywne i skuteczne prawa podatkowe potrzebne, by prowadzić energiczną antykomunistyczną politykę zagraniczną”; zadeklarował, że „dotąd niepowstrzymana agresja Związku Radzieckiego” bezpośrednio zagrażała bezpieczeństu USA i że w związku z tym „musimy żyć z rozbudowanym państwem w międzyczasie – gdyż nie można prowadzić ani ofensywnej, ani obronnej wojny (…) inaczej niż dzięki totalitarnej biurokracji w kraju.” Dlatego, uznał – w czasie trwania Wojny w Korei – wszyscy musimy poprzeć „liczne armie i floty powietrzne, energię atomową, wywiad, komisje kontroli produkcji i im towarzyszącą centralizację władzy w rękach Waszyngtonu.”\nPrawica, nigdy nie należąca do elokwentnych, nigdy nie miała wielu organów opiniotwórczych. Dlatego też gdy Buckley stworzył National Review w późnym 1955 roku, inteligentne, kwieciste, przekonujące felietony i artykuły uczyniły z niego jedyną liczącą się politycznie publikację amerykańskiej prawicy. Jak na zawołanie ideologicznie prawica przeszła gruntowną przemianę.\nCechą, która nadała antykomunistycznej krucjacie dodatkowego ferworu i znajomości była przewaga byłych komunistów, towarzyszy i Trockistów wśród dziennikarzy, których National Review uczynił ważnymi aktorami na prawicowe scenie. Tych już-nie-lewicowców zżerała śmiertelna nienawiść dla ich niedoszłej pasji, a także chęć nadania ich najwyraźniej straconym latom ogromnej wagi. Niemal cała starsza generacja dziennikarzy i felietonistów National Review była ważną częścią starej lewicy. Przychodzą na myśl takie nazwiska, jak: Jim Burnham, John Chamberlain, Whittaker Chambers, Ralph DeToledano, Will Herberg, Eugene Lyons, J. B. Matthews, Frank S. Meyer, William S. Schlamm i Karl Wittfogel.\nWgląd w stan umysłu wielu członków tej grupy umożliwił mi niedawno otrzymany list od jednego z bardziej libertariańskich z nich; przyznał, że moja wroga postawa wobec poboru jest jedyną zgodną z libertariańskimi prawami, ale, napisał, nie może zapomnieć jak okropna była komórka komunistyczna w Timesie w latach 30. Świat ginie na naszych oczach a ci ludzie są nadal uwięzieni w bagnie pretensji i wojenek między frakcjami sprzed lat!\nAntykomunizm był centralnym źródłem rozpadu starej, libertariańskiej prawicy, lecz nie był jedynym. W 1953 szerokim echem rozniosła się książka Russella Kirka „The Conservative Mind”. Przedtem żaden prawicowiec nie uważał się za „konserwatystę”; „konserwatysta” było słowem uważanym za lewicową obelgę. Lecz tym razem nagle prawica zaczęła używać terminu z dumą, a Kirk zaczął występować publicznie i dawać mowy, nierzadko w przyjacielskim, „kluczowo centrystycznym” tandemie z Arthurem Schlesingerem Jr.\nMiało to być zaczątkiem rodzącego się zjawiska przyjaznego-ale-krytycznego dialogu między lewym i prawym skrzydłem Wielkiego Patriotycznego Amerykańskiego Konsensusu. Zaczęła się wyłaniać nowa, młoda generacja prawicowców, „konserwatystów”, którzy uważali, że prawdziwy problem współczesnego świata to nic tak ideologicznego jak państwo contra wolność jednostki albo interwencjonizm contra wolny rynek; istota problemu, deklarowali, leży w obronie tradycji, porządku, Chrześcijaństwa i dobrych manier przed grzechami nowoczesności – rozumem, permisywizmem, ateizmem i plebejstwem.\nJednym z pierwszych intelektualnych patronów tej nowej prawicy był szwagier Buckleya, L. Brent Bozell, którego płomienne artykuły w National Review atakowały wolność nawet jako abstrakcyjną prawdę (a nie tylko jako coś tymczasowo do odłożenia na półkę w celu pomocy dla antykomunistycznego sztabu kryzysowego). Celem państwa było narzucanie moralnych i religijnych wartości.\nInnym odpychającym teoretykiem, który zaznaczył się w historii NR był Willmoore Kandall, przez lata redaktor naczelny National Review. Jego obsesją było prawo i obowiązek większości w społeczeństwie – uosobionej, powiedzmy, w Kongresie – by zamknąć usta każdemu, kto niepokoi to społeczeństwo przez szerzenie radykalnych doktryn. Sokrates, wieścił Kendall, nie tylko powinien był zginąć z rąk Greków, których obraził swoją wywrotową krytyką, lecz był to wręcz ich moralny obowiązek, by go zabić.\nSzybko zaczął ulegać zmianie panteon konserwatywnych herosów. Mencken, Nock, Thoreau, Jefferson, Paine – wszyscy ci albo zniknęli bez śladu, albo zostali potępieni jako racjonaliści, ateiści albo anarchiści. Modnymi stali się za to, z Europy, tacy despotyczni reakcjoniści, jak Burke, Metternich, DeMaistre; w Stanach Zjednoczonych, Hamilton i Madison, ze swoim naciskiem na prawo i porządek i silny, elitarny, centralny rząd – wliczając w to południową „niewolnikrację.”\nKilka pierwszych lat National Review widziało mnie obracającego się w kręgach magazynu, uczestniczącego w dziennikarskich lunchach, piszącego artykuły i recenzje książek; była nawet mowa pewnym razem o uczynieniu mnie częścią zespołu jako specjalisty od ekonomii.\nMój niepokój rósł jednak, gdy NR i jego zwolennicy zaczęli rosnąć w siłę, gdyż wiedziałem, z rozmów z różnymi prawicowymi intelektualistami, jak była ich docelowa polityka zagraniczna. Nigdy nie ośmielili się oznajmić jej publicznie, lecz pozwalali jej wisieć w powietrzu, próbując doprowadzić opinię publiczną do punktu wrzenia i podburzyć ją do wsparcia ich wizji. Tym, czego chcieli – i wciąż chcą – była nuklearna zagłada Związku Radzieckiego. Chcą zrzucić Bombę na Moskwę. (Oczywiście Pekin i Hanoi też, ale każdemu antykomunistycznemu weteranowi – szczególnie w tamtych czasach – to Rosja była głównym celem jego jadu.) Jeden z czołowych redaktorów National Review rzekł mi pewnym razem: „Mam wizję, wspaniałą wizję przyszłości: całkowicie zdewastowany Związek Radziecki.” Zdawałem sobie sprawę, że to ta wizja tak naprawdę tchnęła życie w nowy konserwatyzm.\nW odpowiedzi na to wszystko, widząc pokój jako najważniejszą kwestię polityczną, wraz z kilkoma przyjaciółmi stałem się Stevensoniańskim Demokratą w 1960. Z coraz to większym przerażeniem obserwowałem wzrost prawicy, z National Review na czele, w siłę i jej marsz ku władzy.\nZerwawszy emocjonalnie z prawicą, nasza mała grupka libertarian zaczęła przemyśliwać wiele z naszych starych, utrwalonych przesłanek. Po pierwsze, przestudiowaliśmy początki Zimnej Wojny, prace D. F. Fleminga i, ku naszemu niemałemu zdziwieniu, doszliśmy do wniosku, że Stany Zjednoczone ponoszą wyłączną odpowiedzialność za Zimną Wojnę i że to Rosja była pokrzywdzoną stroną. Oznaczało to, że wielkim zagrożeniem dla pokoju i wolności na świecie była nie Moskwa ani „międzynarodowy komunizm,” lecz imperium amerykańskie rozciągające swe macki na cały świat.\nWtedy wzięliśmy się za plugawy europejski konserwatyzm, który przejął kontrolę nad prawicą; znaleźliśmy w nim etatyzm w zabójczej formie, ale nikt nie mógłby przecież myśleć o tych konserwatystach jako o „lewicowcach.” To jednak oznaczało, że nasz prosty system „lewo/totalne państwo – prawo/brak państwa” był całkowicie błędny i że nasze nazywanie siebie samych „skrajnymi prawicowcami” musi zawierać w sobie fundamentalny błąd. Nurkując ponownie w odmęty historii, znów skoncentrowaliśmy się na podstawowym fakcie – że w XIX wieku, wolnorynkowi liberałowie i radykałowie byli na skrajnej lewicy, a nasi odwieczni wrogowie, konserwatyści, na prawicy. Mój stary przyjaciel i towarzysz w libertarianizmie Leonard Liggio wpadł wtedy na następującą analizę historycznych procesów.\nNa początku był stary porządek, ancien régime, reżim kast i zamrożonej pozycji społecznej, wyzysku despotycznej klasy rządzącej, używającej religii, by ogłupić lud i podporządkować go sobie. To był czysty etatyzm; to była prawica. Wtedy, w siedemnasto- i osiemnastowiecznej Zachodniej Europie, narodził się liberalny, radykalny ruch opozycyjny, nasi bohaterowie, którzy stali na czele ogólnospołecznego ruchu rewolucyjnego na rzecz rozumu, wolności jednostki, wolnych rynków, pokoju między narodami i rozdziału Kościoła i władzy – wbrew tronowi i ołtarzowi, monarchii i klasie rządzącej, teokracji i wojnie. Oni – „nasi” – to lewica, a im czystsza ich wizja, tym większy ich „radykalizm.”\nNa razie wszystko w porządku; ale co z socjalizmem, zawsze umieszczanym przez nas na skrajnej lewicy? Gdzie on się w to wszystko wpasował? Liggio widział socjalizm jako zagubiony ruch centrystyczny, historycznie będący pod wpływem zarówno libertariańskiej lewicy, jak i konserwatywnej prawicy. Socjaliści zapożyczyli od indywidualistów z lewej cel wolności: wyginięcie państw, zastąpienie panowania nad ludźmi administrowaniem rzeczami, walka z klasą rządzącą i próba jej obalenia, chęć ustanowienia pokoju na świecie, zaawansowana przemysłowa gospodarka i wysoki standard życia dla mas. Zaadoptowali jednak prawicowe środki osiągnięcia tych celów – kolektywizm, centralne planowanie, władza społeczności nad jednostką. To umieściło socjalizm w centrum ideologicznego spektrum. Oznaczało to też, że socjalizm był niestabilną, wewnętrznie sprzeczną doktryną, skazaną na rozpad pod wpływem niezgody między jej celami a środkami.\nNaszą analizę pogłębiła nowa znajomość z młodą, fascynującą grupą historyków, którzy studiowali pod historykiem University of Wisconsin Williamem Applemanem Williamsem. Od nich to dowiedzieliśmy się, że wszyscy tkwiliśmy w błędzie wierząc, że mimo wszystko, w głębi duszy, Wielcy Biznesmeni tak naprawdę wspierali wolny rynek i że ich odchyły, jasne i oczywiste w ostatnich latach, to jedynie „zaprzedanie” zasad dla korzyści albo rezultat sprytnych manewrów ze strony liberalnych intelektualistów.\nTo spojrzenie przeważające na prawicy; jak to ujęła w słynnej frazie Ayn Rand, Wielki Biznes to „najbardziej prześladowana mniejszość Ameryki.” Zaprawdę, jakże prześladowana! Oczywiście wyprawiano się przeciw Wielkiemu Biznesowi w starym Chicago Tribune McCormicka i w dziełach Alberta Jaya Nocka, lecz trzeba było analizy Williamsa-Kolko, by ukazać anatomię i fizjologię Amerykańskiej sceny w całej okazałości.\nWszystkie najróżniejsze środki federalnej regulacji i dobrobytowego etatyzmu, które tak lewica, jak i prawica zwykły uważać za elementy masowych ruchów przeciwko Wielkiemu Biznesowi, wykazał Kolko, nie tylko cieszyły się pełnym poparciem ze strony Wielkich Biznesmenów, ale wręcz były przez nich zapoczątkowane w celu przemiany wolnego rynku w skartelizowaną gospodarkę, która byłaby dla nich korzystna. Imperializm w polityce zagranicznej i niekończące się państwo garnizonowe miały swoje źródła w żądzy inwestycji zagranicznych i kontraktów wojennych.\nRolą liberalnych intelektualistów jest służenie za “korporacyjnych liberałów,” konstruujących skomplikowane uzasadnienia, by pokazać masom, że głowy amerykańskiego państwa korporacyjnego pracują na rzecz „wspólnego dobra” i „generalnego dobrobytu” – jak kapłani w orientalnych tyraniach, przekonujący lud, że ich Cesarz jest boski i wszechwiedzący.\nOd wczesnych lat 60., gdy prawica zrodzona z National Review zbliżyła się do zdobycia władzy, wystrzeliła w kosmos stare libertariańskie resztki i przybliżała się coraz bardziej do liberałów z Wielkiego Amerykańskiego Konsensusu. Dowodów na to nie brak. Mamy nieustannie szerzącą się w mass mediach i wśród liberalnych intelektualistów popularność Billa Buckleya, a także szeroko rozpowszechnioną admirację intelektualnej prawicy dla ludzi i grup, którymi niegdyś gardziła: dla New Leader, dla Irvinga Kristola, dla dzisiejszego Felixa Frankfurtera (który zawsze był przeciwko sądowniczym ograniczeniom państwowych ataków na wolność osobistą), dla Hanny Arendt i Sidneya Hooka. Mimo wspominania o wolnym rynku od czasu do czasu, konserwatyści doszli do wniosku, że sprawy ekonomiczne są nieważne; dlatego akceptują – albo przynajmniej nie przejmują się – głównymi założeniami Keynesowskiego zasiłkowo-zamordystycznego państwa liberalnego korporacjonizmu.\nNa froncie wewnętrznym, jedyne cele konserwatystów to uciskać Czarnych („zniszczyć złodziei,” „zgnieść zamieszki”), nawoływać do dania większej władzy policji, by nie „cackać się z przestępcą” (tzn. nie chronić jego libertariańskich praw), zmuszać do modlitwy w szkołach publicznych, wsadzać Czerwonych i innych przewrotowców i „zdrajców” do więzienia i przeć dalej w domaganiu się wojny zagranicznej. Niewiele jest w całym tym programie rzeczy, z którymi liberałowie by się nie zgodzili; jakiekolwiek niezgodności są jedynie taktyczne albo są jedynie kwestią stopnia. Nawet Zimna Wojna – wliczając w to wojnę w Wietnamie – została rozpoczęta, podtrzymana i spotęgowana przez liberałów.\nNic dziwnego, że liberał Daniel Moynihan – członek narodowego zarządu Americans for Democratic Action rozdrażniony radykalizmem współczesnych ruchów antywojennych i Czarnej Siły – niedawno nawoływał do oficjalnego sojuszu między liberałami a konserwatystami, gdyż w końcu zgadzają się w gruncie rzeczy co do tych dwóch, kluczowych w dzisiejszych czasach, problemów! Nawet Barry Goldwater przyjął wiadomość; w styczniu 1968 w National Review zakończył artykuł stwierdzając, że nie ma nic przeciwko liberałom, że są potrzebni jako przeciwwaga dla konserwatyzmu i że miał na myśli tak porządnego liberała, jak Max Lerner – Max Lerner, symbol starej lewicy, znienawidzone nemesis mej młodości!\nW odpowiedzi na naszą izolację od prawicy i dostrzegając obiecujące znaki libertariańskich odczuć na rodzącej się nowej lewicy, nasza malutka grupka ex-prawicowych libertarian założyła „mały żurnal,” Left and Right, wiosną 1965. Mieliśmy dwa główne cele: kontakt z libertarianami już będącymi częścią nowej lewicy i przekonanie większej części libertarian lub quasilibertarian pozostających na prawicy do podążenia za przykładem. Nasze wysiłki w obu kierunkach nie poszły na marne: nowa lewica ogromnie przesunęła się w swoich pozycjach w libertariańskim i antyetatystycznym kierunku, a wielka rzesz młodych ludzi opuściła prawicę.\nTą lewicowo-prawicową zaczęto dostrzegać na nowej lewicy, zachwalać i przeklinać przez zdających sobie sprawę z sytuacji. Nasz stary kolega Ronald Hamoway, historyk ze Stanford, zaproponował pozycję lewicowo-prawicową w kolekcji New Republic, Thoughts of the Young Radicals (1966). Otrzymaliśmy ciepłe wyrazy wsparcia ze strony Carla Oglesby który, w Containment and Change (1967), bronił pomysłu koalicji nowej lewicy i starej prawicy, oraz od młodych uczonych zgrupowanych wokół niestety niedziałającego już Studies on the Left. Byliśmy też krytykowani, choć nie wprost, przez Staughtona Lynda, którego martwi rozbieżność naszych celów – wolny rynek a socjalizm.\nW końcu, historyk liberalny Martin Duberman, w jednym z ostatnich numerów Partisan Review ostro krytykuje Student Nonviolent Coordinating Committee i Congress of Racial Equality za „anarchizm,” za odrzucenie autorytetu państwa, za domaganie się dobrowolnych społeczności i za kładzenie nacisku, razem z SDS, na uczestniczącą, nie reprezentatywną, demokrację. Trafnie, choć z nieprzyjaznego punktu widzenia, Duberman łączy SNCC i nową lewicę z nami starymi prawicowcami: „SNCC i CORE, jak anarchiści, coraz więcej mówią o nadzwyczajnej wadze jednostki. Paradoksalnie, czynią to słowami mocno przypominającymi te zwykle przypisywane prawicy. To mógłby być Herbert Hoover (…) ale to przecież Rap Brown powtarza o potrzebie, by Czarny wstał na nogi, by mógł podejmować własne decyzje, by stał się samowystarczalny i wypracował poczucie własnej wartości. SNCC może i pogardza dzisiejszymi liberałami i ‘etatyzmem’, ale zdaje się niezbyt rozumieć, że leseferystyczna retoryka, której używa ma swoje niemal bezpośrednie korzenie w klasycznym liberalizmie Johna Stuarta Milla.” Trudno. Zdaje mi się, że mogło być znacznie gorzej.\nMam nadzieję, że pokazałem, dlaczego wraz z kilkoma rodakami przesunęliśmy się, a może raczej zostaliśmy przesunięci ze „skrajnej prawicy” na „skrajną lewicę” przez ostatnie 20 lat stojąc ideologicznie w tym samym miejscu. Prawica, niegdyś zdeterminowana i wroga rozbudowanemu państwu, teraz stała się konserwatywnym skrzydłem amerykańskiego państwa korporacyjnego z jego polityką zagraniczną ekspansjonistycznego imperializmu. Jeśli podejmiemy się uratowania wolności przed tym obezwładniającym sojuszem lewicowo-prawicowym w centrum, trzeba zrobić to kontrsojuszem starej prawicy i nowej lewicy.\nJames Burnham, redaktor National Review i główny strateg jego “Trzeciej Wojny Światowej” (jak nazwał swój felieton), prorok państwa zarządzania (w The Managerial Revolution), którego jedyny przebłysk zainteresowania wolnością w całym życiu politycznego pisarstwa był propozycją zalegalizowania petard, ostatnio wziął za rogi niebezpieczny trend wśród młodych konserwatystów, ramię w ramię z lewicą sprzeciwiających się poborowi. Burnham ostrzegł, że w swoich trockistowskich dniach nauczył się, że byłaby to koalicja „pozbawiona zasad” i dodał, że zaczynając jako przeciwnik poboru można skończyć oporem wobec wojny w Wietnamie: „I ponadto wydaje mi się, że w głębi duszy są oni, albo stają się, przeciwni wojnie. Murray Rothbard pokazał, że prawicowy libertarianizm może doprowadzić kogoś do niemal tak antyamerykańskiej pozycji jak lewicowy libertarianizm. A pewien rodzaj izolacjonizmu zawsze znajdował poklask na amerykańskiej prawicy.”\nTen cytat pokazuje, jak głębokiej przemianie uległ trzon prawicy w ciągu ostatniego dwudziestolecia. Szczątkowe zainteresowanie wolnością albo wrogością wojnie i imperializmowi to dziś dewiacje, do usunięcia bez namysłu. Jestem przekonany, że są miliony Amerykanów, którzy wciąż są oddani wolności jednostki i walce z lewiatanem, tak w domu, jak i za granicą, Amerykanów, nazywających siebie „konserwatystami,” lecz czujących, że coś poszło bardzo nie tak ze starym ruchem przeciwko New Deal i Fair Deal.\nBo coś rzeczywiście poszło nie tak: prawica została przechwycona i przemieniona przez elitarystów i służących starym ideałom europejskiego konserwatyzmu – porządkowi i militaryzmowi – przez łowców czarownic i międzynarodowych krzyżowców, przez etatystów, którzy zamierzają wymusić moralność i stłamsić „przewrót.”\nStany Zjednoczone narodziły się w rewolucji przeciw zachodniemu imperializmowi, jako oaza wolności, schronienie przed tyranią i despotyzmem, wojnami i intrygami starego świata. Lecz pozwoliliśmy sobie poświęcić amerykańskie ideały pokoju, wolności i antykolonializmu na ołtarzu krucjaty przeciw komunistom na całym świecie; oddaliśmy naszą libertariańską schedę w ręce tych, którzy chcą przywrócić Złoty Wiek Świętej Inkwizycji. Czas nadszedł, by się obudzić i powstać, by odzyskać nasze dziedzictwo.\nMurray Rothbard, Confessions of a Right-Wing Liberal\nKrzysztof Brejnak „Czy naprawdę potrzebujemy patentów?”\nNigel Ashford ”Nie prawa gejów, a równe prawa.”\nMurray N. Rothbard, „»Prawa« zwierząt”\n21 lipca 2007 9 kwietnia 2010\n5 maja 2008 10 kwietnia 2010\nMurray N. Rothbard “Społeczność bez państwa” (fragmenty)\n3 kwietnia 2008 9 kwietnia 2010\n2 thoughts on “Murray Rothbard “Wyznania Prawicowego Liberała””\nPingback: Sztuka Wolności V: Magiczne Obiektywistki » Obiektywizm.pl\n3 października 2020 o 02:14\nRosja + Chiny = Prawica.\nUE + USA = Lewica.


Archiwa flame over - TechGaming\nFlame Over rozgrzewa PS4 15 września\nŁotrzykowie są do bani. Nie są do bani, bo granie w nie jest okropne. Są dla mnie do bani, bo są tak cholernie twarde. Ale w tym gatunku to część wyzwania. Skonfigurowany jako strzelanka typu twin-stick z losowymi poziomami i…


Tuba Marek - Aktualności - Znany jest cennik mareckiej pływalni\nZnany jest cennik mareckiej pływalni\nGodzina pływania na nowym basenie to koszt od 6 do 16 zł. Warto mieć przy sobie Marecką Kartę Mieszkańca, dzięki której można otrzymać rabat.\nW najbliższy weekend w pełni zainauguruje działalność Mareckie Centrum Edukacyjno-Rekreacyjnie (MCER). Zakończyły się bowiem prace przy wewnętrznej części sportowej oraz kulturalnej kompleksu. W sobotę od 11.00 mieszkańcy będą mogli zobaczyć, jak wygląda obiekt przy Wspólnej, a w niedzielę od 6 rano korzystać z jego pływalni. Znamy już jej cennik. I od razu podkreślamy, że wybierając się do MCER warto mieć przy sobie Marecką Kartę Mieszkańca (MKM), która uprawnia do rabatów.\nCi, którzy chcą częściej korzystać z pływalni i SPA, mogą wykupić karnet. 60-dniowy okres ważności kosztuje 149 zł (po rabacie 7-procentowym), półroczny – 720 zł (10 proc.), a roczny 1408 zł (12 proc.)


Lagotto | Hodowla Psów\nSECRETARIAT GENERAL: 13, Place Albert 1er B – 6530 Thuin (Belgique) 05.01.2011/EN\nFCI-Standard Nr 298\nLagotto łączy w sobie wiele pozytywnych cech:\nma miły, przyjacielski charakter\njest bardzo inteligentny, uważny, niezwykle chętny do pracy i całkowicie „will to please”\njest sprytny i zwinny\nma wspaniały węch\nCechy te umożliwiają i nawet wymagają prowadzenia następujących zajęć\nszkolenie na psa towarzysza, ratowniczego i do dogoterapii\nuczestnictwo we wszystkim, co właścicielowi sprawia przyjemność, ale musi to być coś więcej niż zwykły spacer\npoza tym : głaskanie, przytulanie, całowanie, jest to idealny pies rodzinny !!!\nI coś ekstra : Lagotto nie linieje ! Dzięki lagotto i jego nie liniejącej sierści niektórzy alergicy mogą znowu pomyśleć o czworonożnym partnerze.\nLagotto jest małym do średniej wielkości psem, ma dobre proporcje, a zarys ciała mieści się\nw kwadracie. Budowa ciała mocna o wyglądzie rustykalnym. Jego sierść jest gęsto lokowana, wełnista, z wierzchu w dotyku nieco szorstka. Na głowie loki są mniej sprężyste i tworzą jakby brwi, bokobrody i brodę.\nLagotto występuje w następujących kolorach : brudno-biały ( bianco )\nbrazowy ( marrone )\n* biało-brązowy ( bianco-marrone )\npomarańczowy ( arancio )\nbiało-pomarańczowy ( bianco-arancio )\nposiwiały brązowy ( roano-marrone )\nPsy – wysokość 43-48 cm, ciężar 13-16 kg\nSuki – wysokość 41-46 cm, ciężar 11-14 kg\nOczekiwana długość życia – 14-16 lat.\nPo zniknięciu cywilizacji Etrusków, istnieją dowody na istnienie psów w typie lagotto zarówno\nw czasach rzymskich jak i Średniowieczu. Lagotto występował głównie wzdłuż wschodniego wybrzeża półwyspu włoskiego, od Rawenny na południe, przez Comacchio, na nizinach Wenecji, na północ do przylądka Friuli i Istrii.\nW komnacie w pałacu Książęcym w Mantui znajduje się fresk Andrea Mantegna pt. „Spotkanie” datowany na 1465-1474 r. Po prawej stronie widać scenę z psem u stóp markiza Ludovic III Gonzaga. Pies wygląda identyczne jak dzisiejszy lagotto.\nNazwa rasy pochodzi od psa z pierwotnym przeznaczeniem. W lokalnym dialekcie Romagna „lagot” oznacza „włochaty pies wody”. Dzięki grubej, gęstej sierści lagotto mógł spędzić wiele godzin w wodzie w każdych warunkach pogodowych.\nPoszukiwacze trufli prowadzili hodowle tych psów tylko pod katem największej wydajności w pracy i z biegiem czasu krzyżowali je z pointerami, pudlami, seterami, spinone, bretonami i wielu innymi rasami. Pod koniec lat siedemdziesiątych bardzo zaangażowana grupa hodowców włoskich rozpoczęła pracę nad rekonstrukcja lagotto. W ciągu następnych dwudziestu lat psy mierzono, fotografowano, tatuowano i rejestrowano. Hodowcom doradzano i odnawiano linie hodowlane.\nW tych latach nastapił zdecydowany rozwój rasy w kierunku jednego dokładnie zdefiniowanego typu. W 1995 roku rasa została wstępnie uznana przez FCI. Definitywne uznanie rasy nastąpiłoz dniem 06.07.2005 w momencie zarejestrowania jej jako Lagotto Romagnolo.\nLagotto jest wesołym psem, nastawionym na współprace z człowiekiem. Czasami trochę uparty, ale zazwyczaj posłuszny, niewymagający, inteligentny i bardzo miły. Jego naturalny talent do rewirowania i wybitny zmysł węchu sprzyjały jego przemianie we wspaniałego psa na trufle. Lagotto poprzez swój wrażliwy nos doskonale nadaje się do pracy po śladzie. Jego instynkt łowiecki w dużym stopniu wygasł, dlatego podczas pracy nie daje się zwieść przez zapachy dzikiej zwierzyny. Jednakże każda skłonność do polowania należy konsekwentnie od początku tłumić. Lagotto uwielbia pracować ze swoim przewodnikiem, ponieważ chce mu się przypodobać. Wielka radość sprawia mu Obedience, Agality oraz wszystko to, co sprawia przyjemność jego panu. Jest także doskonałym psem ratowniczym oraz psem towarzyszem. Jednym słowem Lagotto jest stworzony do wszelkich psich sportów, za wyjątkiem służby obronnej. Lagotto jest uważny i czujny, jednakże całkowicie pozbawiony agresji.\nLagotto romagnolo nie linieje !!! Sierść powinna być strzyżona co najmniej 2 razy w roku. Z uszu włos powinien być usuwany co miesiąc. Jeśli pies jest od początku przyzwyczajany do takich zabiegów pielęgnacyjnych, wszystko przebiega bezproblemowo. Jeśli chce się wystawiać swojego psa należy ostrzyc go 4 miesiące przed wystawa i przez ten czas uważać, żeby nie powstały zafilcowania. Sierść na głowie rośnie wolniej i należy ja przystrzygać nożyczkami. Głowę strzyże się na okrągło. Oczy musza być dobrze widoczne. Brwi i broda powinny być uwydatnione.


Szwajcarscy skoczkowie zarażeni koronawirusem | Sportsinwinter.pl\nSzwajcarscy skoczkowie zarażeni koronawirusem\nNie odbędą się zaplanowane na najbliższy weekend mistrzostwa Szwajcarii w skokach narciarskich. To dlatego, że u dwóch członków kadry potwierdzono zakażenie koronawirusem.\nPrzed planowanymi mistrzostwami Szwajcarii testom poddani zostali skoczkowie i sztab szkoleniowy. Pozytywny wynik testu otrzymali brązowy medalista ostatnich mistrzostw świata Killian Peier oraz Andreas Schuler. Informację na ten temat podał portal Berktuschi.com.\nPrzez stwierdzone przypadki zarażenia koronawirusem, przesunięte musiały zostać krajowe mistrzostwa. Szwajcarzy wyznaczyli nowy termin krajowego czempionatu. Rywalizacja odbędzie się w ostatni weekend października.\nTags: Andreas Schuler, Killian Peier, koronawirus, koronawirus skoki narciarskie, mistrzostwa Szwajcarii, szwajcarscy skoczkowie, szwajcarscy skoczkowie zarażeni\nPrevious Adwokat Rosjan komentuje dyskwalifikację Zajcewej\nNext Wróciła po trudnym sezonie i została mistrzynią Polski


Tanie hotele w Rickinghall - Oferty hoteli w Rickinghall - eSky.pl\nRickinghall - Zobacz najlepsze oferty hoteli\nBury St Edmunds, 24 września 2021, 2 noce\nStowmarket, 24 września 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Zobacz więcej hoteli w Rickinghall\nHotele w Rickinghall to zróżnicowana baza noclegowa, w której każdy z podróżujących znajdzie nocleg odpowiadający swoim potrzebom. Wolisz hotel o wysokim standardzie z ofertą all inclusive, a może wybierasz hotele gwarantujące kameralną atmosferę i tani nocleg? w Rickinghall zarezerwujesz nocleg na każdą kieszeń! Wybierz dogodną dla siebie lokalizację i standard hotelu, a także sprawdź metody płatności za nocleg i możliwość bezpłatnego anulowania rezerwacji. Hotele w Rickinghall to obiekty zlokalizowane zarówno blisko najpopularniejszych atrakcji, jak i z dala od tłumu. Idealne na dłuższy pobyt, jak i pełniące funkcję jedynie bazy wypadowej do innych miejsc. Wybierz hotel dla siebie i rozpocznij przygotowania do podróży lub wyjazdu służbowego już dzisiaj!\nRickinghall – najlepsze hotele\nKompleksowe usługi i atrakcyjna lokalizacja to jedne z kluczowych warunków, które musi spełniać hotel all inclusive. Najlepsze hotele w Rickinghall to gwarancja obsługi na najwyższym poziomie oraz szereg udogodnień dla gości hotelowych. Obiekty noclegowe o wysokim standardzie oferują doskonałą lokalizację, blisko kluczowych atrakcji w Rickinghall. Goście mogą skorzystać z bezpłatnego parkingu, a także wybrać pokój lub apartament idealnie dopasowany do swoich potrzeb. Hotel o wysokim standardzie to również m.in. zróżnicowane menu, strefa SPA lub fitness oraz atrakcje dla dzieci. Najlepsze obiekty noclegowe w Rickinghall to znakomite rozwiązanie dla par, rodzin, a także osób, które podróżują służbowo czy planują organizację szkolenia dla swoich pracowników.\nJak znaleźć hotel w Rickinghall?\nNajszybszym sposobem na znalezienie hotelu w Rickinghall jest skorzystanie z wyszukiwarki noclegów eSky. Rozbudowana baza noclegowa to pewność, że znajdziesz to, czego szukasz. W odpowiednie pola wyszukiwarki wpisz miejsce podróży, wybierz datę zameldowania i wymeldowania, a także liczbę gości i pokoi. Gotowe! Wyniki wyszukiwania wskażą dostępne w danym terminie obiekty. Bez problemu sprawdzisz odległość hotelu od centrum, sposób płatności za nocleg czy liczbę gwiazdek, które otrzymał obiekt.\nJakie udogodnienia znajdę w hotelach w Rickinghall?\nHotele w Rickinghall to obiekty o różnym standardzie i dopasowanych do niego udogodnieniach dla gości. Najpopularniejsze z nich to m.in. bezpłatny dostęp do Wi-Fi, strefa SPA, barek/sejf w pokoju, centrum konferencyjne, strefa gastronomiczna, kącik zabaw dla dzieci, bezpłatny parking, a także broszury informacyjne na temat atrakcji w okolicy. Niektóre z obiektów zapewniają również transport z/na lotnisko lub zachęcają do skorzystania z wycieczek śladem największych zabytków w Rickinghall\nGdzie rezerwować hotele w Rickinghall?\nRezerwacja noclegu na stronie eSky.pl to rozwiązanie, które pozwoli Ci zaoszczędzić czas i pieniądze. Skorzystaj z wyszukiwarki hoteli w Rickinghall i dobierz obiekt do swoich potrzeb. Wiele osób decyduje się także skorzystać z pakietu „Lot+Hotel”, który umożliwia rezerwację noclegu nawet o 30% taniej. Wyszukiwarka i rezerwacja tanich hoteli w eSky.pl jest dostępna na stronie głównej, w zakładce „Noclegi”. Nie wiesz, czy planowana podróż dojdzie do skutku? Sprawdź, czy dany obiekt udostępnia możliwość bezpłatnego anulowania rezerwacji.\nIle kosztuje hotel w Rickinghall?\nCena za nocleg w Rickinghall jest zróżnicowana i zależy od standardu oraz lokalizacji hotelu. Noc w obiekcie o średnim standardzie to koszt od kilkudziesięciu do kilkuset złotych. Hotele pięciogwiazdkowe goszczą gości za kwotę od kilkuset do nawet ponad tysiąca złotych za noc. Jeśli szukasz tanich noclegów, sprawdź naszą ofertę pakietów „Lot+Hotel”, która umożliwia rezerwację hotelu i lotu nawet o 30% taniej.


ORGANIZACJA FORMALNA | Edukacja\nLipiec 8, 2008 Techniki i style zarządzania Brak komentarzy\nDr Bielski zwrócił też uwagę na większą trudność mierzenia stopnia sformalizowania organizacji, jeśli nie ogranicza się jej do tego, co zostało zapisane lub narysowane. Niewątpliwie jest to utrudnienie, nie uniemożliwia jednak rozgraniczenia organizacji formalnej i nieformalnej. Przyjęta przez mnie koncepcja rozszerza oczywiście sferę organizacji formalnej, ale jednorodność tego, co sformalizowano pisemnie i ustnie (podobieństwo konsekwencji sformalizowania pisemnego i ustnego), przemawia za utrzymaniem tej koncepcji, mimo wiążących się z nią trudności. Nie sądzę, by można było prawidłowość odzwierciedlenia przez system pojęciowy stosunków, jakie rzeczywiście zachodzą, poświęcać dla ułatwień w operowaniu tym systemem w badaniach. Trzeba raczej poszukiwać takich definicji, które zachowałyby walory merytoryczne, a jednocześnie nadawały się do operacyjnego zastosowania w badaniach. Tak więc przez organizację formalna rozumiem tu określony j system znaków, w których ujęto cele instytucji i stosunki organizacyjne.


Oficjalny Serwis Bydgoszczy - Fortepianowy wieczór z historycznym tłem\nFortepianowy wieczór z historycznym tłem\nopublikowano 2018-08-03 przez st, ostatnia modyfikacja 2018-08-03 13:18\nZapraszamy na kolejny koncert tegorocznej Rzeki Muzyki. Widowni zaprezentuje się młody, utalentowany pianista Jakub Kuszlik, który wykona utwory Jana Ignacego Paderewskiego z okazji setnej rocznicy odzyskania niepodległości.\nRzeka Muzyki to wakacyjna bydgoska tradycja. Już po raz piąty na scenie nad Brdą mieszkańcy będą mogli uczestniczyć w koncertach, które odbywają się w każdą niedzielę lipca i sierpnia. Repertuar jak zawsze jest różnorodny – od muzyki klasycznej i operowej, przez jazz, rock aż do bluesa i muzyki popularnej.\n5 sierpnia (niedziela) przed bydgoską publicznością wystąpi Jakub Kuszlik z utworami Jana Ignacego Paderewskiego z okazji setnej rocznicy odzyskania niepodległości. Kuszlik jest studentem Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego\nw Bydgoszczy. Swoje umiejętności doskonalił także na warsztatach, prowadzonych przez m. in. Arie Vardi, Kevina Kennera, Bernda Goetzke, Bruno Canino. Urodził się w 1996 r. w Bochni. Edukację muzyczną rozpoczął w rodzinnym mieście w Państwowej Szkole Muzycznej I st. w klasie fortepianu. Jest laureatem wielu konkursów pianistycznych, w tym Ogólnopolskiego Konkursu Pianistycznego w Koninie (III miejsce, 2010), Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego w Zgorzelcu (II miejsce, 2011), Turnieju Pianistycznego im. H. Czerny- Stefańskiej w Żaganiu\n(I miejsce, 2012), Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego EPTA w Krakowie (II miejsce, 2012) i Międzynarodowego Konkursu im. M. Moszkowskiego w Kielcach (I miejsce, 2013).\nW 2016 roku, już jako student Bydgoskiej Akademii Muzycznej zdobył drugą nagrodę w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. I. J. Paderewskiego.\nJakub Kuszlik, 5 sierpnia (niedziela), godz. 19:00, amfiteatr przy Operze Nova, wstęp wolny.\nRZEKA MUZYKI 2018, AMFITEATR OPERY NOVA\n5 SIERPNIA – JAKUB KUSZLIK - PADEREWSKI NA 100-LECIE NIEPODLEGŁOŚCI