Filmowa charakteryzatorka- jaki kurs trzeba skończyć? - faszon.pl\nHome›Lifestyle›Filmowa charakteryzatorka- jaki kurs trzeba skończyć?\nFilmowa charakteryzatorka- jaki kurs trzeba skończyć?\nPraca charakteryzatorki wymaga dziś zarówno posiadania umiejętności wykonywania zwyczajnych, codziennych makijaży, jak i tworzenia oryginalnych charakteryzacji. Dlatego też, wydaje się, że nie każdy posiada odpowiednie zdolności do tego, aby wykonywać ten zawód. Prawdopodobnie każdy lub tez prawie każdy może skończyć kurs stylizacji, kurs makijażu, czy nawet fryzjerstwo, jednak nie każdy jest artystą.\nJak zostać charakteryzatorką?\nJeśli stwierdzisz, że nadajesz się na charakteryzatorkę, powinnaś rozpocząć edukację w tym kierunku. Istnieją szkoły, w których przyszłe charakteryzatorki uczą się jak wykonać profesjonalny makijaż, czy też jak stworzyć różne niestandardowe charakteryzacje. Jednakże, jak się okazuje wcale nie jest konieczne skończenie szkoły charakteryzacji, aby rozpocząć pracę jako charakteryzatorka.\nNie brakuje dziś charakteryzatorek, i to na najwyższym poziomie, które wcale profesjonalnej szkoły nie skończyły. Jednakże, nie oznacza to oczywiście, że w ogóle nie uczyły się charakteryzacji. Konieczne jest, aby skończyć chociaż kurs wizażu i kurs stylizacji, niekoniecznie jednak trzeba latami uczyć się w szkole charakteryzacji.\nOkazuje się, że w zawodzie tym wyjątkowo dużą rolę odgrywają indywidualne predyspozycje. Dlatego też, niektóre panie pomimo naprawdę dobrego wykształcenia nie potrafią wykonywać charakteryzacji na wysokim poziomie. Inne natomiast, które nie przyswajały zbyt dużo wiedzy jeśli chodzi o makijaż, fryzjerstwo, czy stylizację, potrafią stworzyć charakteryzację która wszystkich zachwyca.\nWarto zauważyć, że podczas rozmów kwalifikacyjnych dla pracodawców nie jest najważniejsze wykształcenie charakteryzatorki. Najważniejsze jest jej portfolio, doświadczenie i rzeczywiste umiejętności. Często natomiast, kurs stylizacji czy wizażu bardziej pomaga poprawić umiejętności niż skończenie szkoły charakteryzacji.\nGeneralnie więc wydaje się, iż tym co koniecznie musi skończyć każda kobieta chcąca zostać charakteryzatorką jest kurs wizażu, kurs makijażu i kurs stylizacji. Ponadto, mile widziany jest ukończony przez charakteryzatorkę również kurs fryzjerski.\nPredyspozycje do bycia charakteryzatorką\nWspomniano już, że trzeba posiadać pewne szczególne predyspozycje do tego, aby być charakteryzatorką. Być może, nie są one konieczne, aby być przeciętną charakteryzatorką. Jednakże, aby wykonywać najwyższej klasy makijaże i stylizacje trzeba posiadać pewne cechy.\nPrzede wszystkim, trzeba mieć poczucie stylu. Nie przez przypadek najlepsze charakteryzatorki często też doskonale znają się na modzie i są specjalistkami w sprawach ubioru. Wyczucie, jakie kolory i style powinno się ze sobą łączyć, a jakich połączeń unikać ważne jest zarówno podczas wyboru odpowiedniego stroju jak i podczas robienia makijażu.\nNiewątpliwie, charakteryzatorka musi być też niezwykle wręcz kreatywna. Nie jest wymagana szczególna kreatywność w sytuacjach, gdy trzeba na przykład zrobić makijaż aktorom grającym w serialu zwyczajnych ludzi. Charakteryzatorka często wykonuje zwyczajne makijaże, w których ważniejsza jest fachowość niż kreatywność.\nJednakże, czasami charakteryzatorka musi wystylizować jakąś bardzo oryginalną postać. W takiej sytuacji kurs stylizacji nie da gotowej odpowiedzi na to jak postępować. Charakteryzatorka musi w tej sytuacji kierować się własną wyobraźnią.\nJeśli chodzi o to, ile zarabia charakteryzatorka nie sposób udzielić jednej zadowalającej odpowiedzi. Tak naprawdę bowiem zarobki wśród charakteryzatorek są bardzo zróżnicowane. Warto w tym miejscu zauważyć, że nie są one raczej zależne od stopnia wykształcenia. Dlatego też, często charakteryzatorki po szkole mogą zarabiać o wiele mniej niż charakteryzatorki, które ukończyły jedynie kurs stylizacji.\nO zarobkach decyduje bowiem przede wszystkim miejsce zatrudnienia. O tym zaś gdzie pracuje dana charakteryzatorka decydują ponad wszystko jej rzeczywiste umiejętności.\nNiektóre charakteryzatorki pracują na zwykłym etacie. Najczęściej są one zatrudnione w takich placówkach jak teatry, czy też opery. Wydaje się, iż stawki charakteryzatorek, które pracują w tych miejscach na etacie są stosunkowo niskie. Przeważnie, nie przekraczają nawet średniej krajowej.\nJednakże, wiele charakteryzatorek, które są gdzieś zatrudnione dorabia sobie również od czasu do czasu w innych miejscach. Zlecenia na pracę przy popularnym teleturnieju, czy serialu pozwalają zarobić o wiele większe pieniądze. Uważa się, iż zarobki charakteryzatorek pracujących przy najgłośniejszych produkcjach sięgają nieraz nawet i kilkunastu tysięcy złotych.\nTHC w oleju z konopii- jakich produktów ...


Protestanci. Powody zniewalające licznych protestantów do powrotu na łono Kościoła Katolickiego. Listy byłych pastorów\nzniewalające licznych protestantów do powrotu na łono\nbyłego protestanckiego pastora w Condé sur Noireau\nAutor niniejszego pisma, podobnie jak wy Bracia moi najmilsi, w religii protestanckiej wychowany, w przeciągu wielu lat miał obowiązek pouczania was w takowej. Ale na próżno szukał on w niej pokoju swego sumienia, który jedynie na drodze prawdziwej religii znalezionym być może. Był zarazem przekonanym, że obojętność co do prawdziwej wiary jest istną zniewagą samego Boga. Nie mógł się przeto uspokoić dopóty, aż nie nabył pewności, że jest w posiadaniu istotnej prawdy. Wszelako im żywiej w swoim przekonaniu uczuwał potrzebę poznania prawdziwej wiary, tym mocniej ubolewał nad tym, że w protestantyzmie, znalazł same tylko, do żadnego końca nie wiodące, nieświadomości. Zaczem postanowił on poradzić się swego własnego rozumu, lecz i ten pozostawiony samemu sobie, wahał się długo pomiędzy jedną a drugą wątpliwością. Zwrócił się następnie do Biblii, lecz i to Boskie Słowo również bardzo słabo zdołało jego wiarę umocnić, ponieważ jego tłumaczem był tylko słaby i mylny rozum. Zaczem boleśnie mu to dolegało, że wewnątrz siebie nie zdołał żadnej niezawodnej podstawy swej wiary odnaleźć. Z tego powodu szukał on jej zewnątrz siebie, protestantyzm jednak z lękliwym pomieszaniem ze wszech stron, podawał mu w odpowiedzi i same tylko, i to sprzeczne, mniemania, które go jeszcze w głębsze pogrążyły wątpliwości; zwrócił następnie swój wzrok ku protestantyzmowi francuskiemu, szwajcarskiemu, niemieckiemu, anglikańskiemu; ale wszędzie spostrzegał protestantów, a szczególniej ich pastorów od lada powiewu nauki chwiejnych; wszędzie brakowało mu stałego punktu oparcia; w wątpliwościach tylko okazywali się zgodnymi. Taka to była sroga przepaść, w którą ich protestantyzm pogrążył. Wielką przeto nieświadomość znalazł on wewnątrz siebie, a zewnątrz jeszcze większą.\nŁatwo pojąć udręczenia jakich chrześcijański umysł doznaje, kiedy na przekór swej tęsknoty do poznania prawdy, na przekór swej gorliwości, do której tak ważny przedmiot musi pobudzać, i na przekór swoich usilnych starań widzi się ciemnościami i wątpliwościami skrępowanym. Ileż to razy przyszło do tego żem się modlił ażeby mi Bóg dał albo prawdę poznać, albo żeby mnie od żądzy poznania jej uwolnił. Nie byłoż takie pożądanie, które we mnie zaszczepił, istnym dla mnie męczeństwem? Miałżem je z duszy swojej wypłaszać? Miałżem poszukiwania prawdy się wyrzec? a siebie wobec niej, wobec samego Boga na zupełną obojętność skazać? Owóż taka to była nieszczęsna ostateczność, w którą mnie moja nieświadomość pogrążała, a bez łaski Bożej byłbym się tak jak wielu innych, nie mógł od udręczeń powątpiewania inaczej uwolnić, tylko przez przytłumienie głosu własnego sumienia i przez głupotę wewnętrznego uporczywego zobojętnienia (1). Ale cześć Temu, który tych, co Go szukają, nie zawodzi. On zapobiegł mojemu pogrążeniu się w przepaści, ponieważ zawsze brzydziłem się karygodną, w rzeczach do wiary należących, obojętnością. Wiem jak wielu jest takich, co się nią w krótkim swym życiu usypiać pozwalają. Lecz ja nie mogłem nigdy tak, jak oni, o dniu ocknienia (zmartwychpowstania) zapomnieć. Widząc się zarówno niezdolnym do zrzeczenia się prawdy jak i do wynalezienia jej na zewnątrz Kościoła, czułem się, całym ciężarem mego niepokoju pociągnionym na łono onej powszechnej całego chrześcijanizmu matki, która z ust Zbawiciela "Słowa wiecznego żywota" otrzymała z poleceniem opowiadania Ewangelii wszystkim narodom do końca świata (Mt. XXVIII, 19-20). – Do czegóż tęskniłem? czegóż szukałem? oddany na pastwę nieuleczonym powątpiewaniom, ponieważ według zasad protestantyzmu sam chciałem być twórcą i sędzią mojej wiary; poczułem więc niezbędną potrzebę nauczającej powagi dla ustalenia się w prawdziwej wierze. A ta powaga musi się przecież gdzieś znajdować, ponieważ jest niezbędną. Potrzeba mi tylko było oczy otworzyć, aliści ona zjawiła się przede mną wśród świata. Kościół katolicki jedyny tylko otrzymał tę powagę i takową, on tylko jeden, ciągle wykonywał. W nim tylko jedynym, pomyślałem sobie, muszę ja i wiarę, i spokój i życie znaleźć. Więc że tych dóbr byłem dotąd pozbawionym, a to z powodu żem prawdy w pysznym moim rozumie szukał. Zaczem mógłżem się ociągać abym przez pokorę dobrodziejstw tych nie nabył? Potrzeba mi tylko było z moich błędnych mniemań uczynić ofiarę, dla powagi wiecznego Kościoła. Z początku moich błędów byłbym się na zaprzanie siebie samego dla mojego nieograniczonego w moim rozumie zaufania bardzo trudno zdobył. Lecz teraz po gorzkim doświadczeniu nauczyłem się czegoś lepszego, a rozum mój, sam przez się, po tylu próbach niedołęstwa zawstydzony, nie może się nadal pychą nadymać. Zarówno ze zbłąkanym synem zwraca mię nadmiar mego nieszczęścia, przez poskromienie pychy, do domu Ojca mojego.\nWszelakoż o nędzo serca ludzkiego, które równie niedołężne jest pod względem pokonania woli jak rozum pod względem dojścia do świata prawdy. Prawda stała się jawną mojemu umysłowi; nie śmiałem jej nie uznać, ależ ona mojej woli jeszcze nie pokonała. Straszna walka wszczęła się we mnie pomiędzy sumieniem, które mnie naprzód posuwało a znikomymi korzyściami, które mnie cofały. Przyjaciele, którzy skutkiem mojego nawrócenia mogą mi się stać nieprzychylnymi. Rodzina, która się tym samym będzie uważała za odartą ze środków swojego utrzymania (mamże się do tego nie przyznać; ale czemuż nie?), taki smutny wstręt do zrzeczenia się błędów i do porzucenia sekty, której byłem dźwignią, utrzymywał jeszcze wobec prawdy serce moje w wahaniu się pomiędzy dwoma, że się tak wyrażę, biegunami. Bóg jednak dopuścił coś podobnego na mnie, aby mnie z pychy uleczyć odsłaniając mi całe moje niedołęstwo. Ponieważ ta walka więcej mnie upokarzała, niżeli to dokazać mogły wszelkie moje powątpiewania i błędy, doświadczyłem tego, jak to łatwo łudzić się dla tajemnych pobudek nie zaspakajających nasze sumienie, a które nas w nieszczęsnych sektach krępują. Atoli błagałem Boga, aby tak wolę moją umocnił, jako już mój umysł oświecił. A Pan ulitował się nade mną. Jego to łaską wzruszony zawołałem: "Chcę o Panie"; i ofiara została spełnioną.\nOd tej chwili, Bracia moi, dostąpiłem przecież tego jedynego szczęścia, które chrześcijaninowi w tej pielgrzymce żywota tyle jest drogim, to jest: sumienia spokojności. Jeżeli to sumienie mnie kiedy jeszcze niepokoi to jedynie wówczas, gdy mi wyrzuca, żem przez tyle lat był pomiędzy wami organem błędu. Aby więc o tyle o ile to ode mnie zależy złym skutkom, mego poprzedniego pożałowania godnego urzędowania, zaradzić, postanowiłem powody, które mnie znagliły do powrotu na łono Kościoła, niniejszym ogólnym listem przedstawić. Zwracam się z nim do was z uczuciem boleści i nadziei. Czyniąc bowiem przegląd wszystkich dusz, które na błędną drogę wprowadziłem, muszę nad tym ubolewać, lecz obok tego pocieszam się nadzieją, że to pismo dla wielu nie będzie bezpożytecznym, jeżeli je tylko z szczerym pragnieniem znalezienia prawdy czytać zechcą. I czemuż byście mieli głosem moim pogardzać? Miałażby przestroga rozczarowanego pielgrzyma ostrzegającego swoich przyjaciół o zmylonej drodze, która do śmierci prowadzi, być niemiłą, tam zwłaszcza, gdzie rzecz idzie o życie wiekuiste?\nTak a nie inaczej bracia mili, protestantyzm jest rzeczywiście nie czym innym, jedno systemem niewiary, spoczywa on na tych samych podstawach jak wszystkie inne błędne systematy, a w pełnym swoim rozwoju musi koniecznie do zniweczenia Chrześcijańskiej religii doprowadzić (2). Z jakiego bądź punktu widzenia na ten system się zapatrujemy, dochodzimy zawsze do tej zatrważającej prawdy. Źródło zaś tego błędu wynika z samego jądra protestantyzmu, i całkowita jego historia tym błędem jest nacechowana.\nGłówną protestantyzmu podstawą, jest rozum każdego pojedynczego człowieka, ten mu objaśnia znaczenie Pisma świętego i służy za jedyne prawidło wiary. Protestant nie powinien nawet żadnego innego prawidła szukać, dopóty mu sam rozum znaczenie Pisma świętego wskazuje. Ponieważ zaś nikt nie może się za nieomylnego, a zatem i za ubezpieczonego od błędu poczytywać, iż wiara, jaką sobie sam utworzył, żadnemu nie podlega błędowi, więc też żaden protestant nie może sam przez siebie być w posiadaniu, błędowi nie podległej czyli nieomylnej wiary.\nPojmujecie więc, że rozum sam z siebie omylny, potrzebuje niezawodnego prawidła do poznania prawdziwego znaczenia Pisma świętego. Dopóki tylko sam rozum każdego pojedynczego człowieka, za jedynego sędziego prawdy uznajemy, dopóty wszystkie prawidła jakie by tu postanowić można, sprowadzają się do tej jednej niedorzeczności: To wszystko co się twojemu rozumowi jasnym wydaje, jest prawdą. Lecz któż nie widzi, że tu właśnie o to się rozchodzi, czy protestant może być tego pewnym, czy może być bezpiecznym, iż się sam nie łudzi, gdy według probierza swojego rozumu twierdzi, iż ten lub ów artykuł wiary, z wyłączeniem każdego innego znaczenia w Piśmie świętym wyraźnie się zawiera? Możeż on jakim sposobem udawać, że wierzy, iż w tym jego zdaniu wszelkie złudzenie jest niemożliwe? wyjąwszy, że się wyraźnie i stanowczo za nieomylnego poczyta. Wszelako dopóki tylko do tego ostatecznego obłędu nie dojdzie, będzie zawsze zniewolonym przyznać, że on dopóty żadnej pewności wiary nie posiada, dopóki tylko ta pewność jedynie na jego rozumie się opiera, i dopóki tym wskazanym prawidłem wiary nie będzie co innego, tylko jego, błędowi podległy, rozum.\nTym ci bardziej, gdy te indywidualne tłumaczenia Pisma świętego koniecznie według różnorodnego indywidualnego pojęcia, różnorodne wypadną, nieunikniony stąd nastąpi skutek, że każdy protestant swoje osobiste tłumaczenie Pisma świętego, sprzecznym znajdzie, z tymi wszystkimi, którzy Pismo święte inaczej, niźli on, rozumieją. A przecież pomiędzy tylu różniącymi się od siebie tłumaczeniami, może tylko jedno być prawdziwe, jeśli się tylko takowe pomiędzy nimi znajduje. A na jakiejże zasadzie może pojedynczy protestant twierdzić, że między tylu niezgodnymi z sobą tłumaczeniami, on sam jeden ma prerogatywę, iż prawdziwe znaczenie odnalazł? Po jakim niezaprzeczonym znamieniu rozpoznaje on prawdę swojego tłumaczenia, które lubo rozum jego za prawdziwe uznaje, ono jednak tak liczne i sprzeczne, ale możliwe (literalne lub przenośne) tłumaczenia dopuszcza, ile jest odmiennych od niego indywidualnych rozumów? Może powie, że on różne miejsca Pisma świętego zbadał, porównywał, i jedne drugimi objaśniał. Przypuśćmy! lecz każdy inny prywatny jak i on, toż samo utrzymuje, i ma takie samo prawo do poprzestawania na swoim własnym badaniu. Przeto im więcej jest zaufanym w swoim prywatnym badaniu, które według jego mniemania od Pana Boga mu dane jest jako jedyny dowolny środek do rozpoznania prawdziwej religii, tym więcej musi się jego pojedyncze przekonanie zachwiać, gdy widzi, że toż przekonanie stoi w sprzeczności z tylu innymi, którzy się nie mniej jak on, na swoje rzekome, od Boga im podane do poznania prawdziwej wiary, prawidło, powołują. A tak pogardziwszy wszystkich innych tłumaczeniami, dlatego, iż się z jego tłumaczeniem pogodzić nie mogą, a popadłszy w nieuchronne powątpiewanie o prawdzie swojego tłumaczenia, ponieważ to wszyscy inni odrzucają, przychodzi do wniosków, że nie wie, ani w co ma wierzyć, ani w co rzeczywiście wierzy.\nWreszcie gdy protestant swoje własne tłumaczenie ze wszystkimi innymi tłumaczeniami sprzecznym znajduje, to może, bardzo naturalnie popaść w zwątpienie. Lecz gdy tłumaczenia innych protestantów równie jak i jego tłumaczenie na prywatnym się rozumie opierają, a z tego powodu są niepewne, zmienne i ze wszystkimi innymi sprzeczne; to nie przedstawiają one żadnej powagi, której by się można rozsądnie poddawać. Jeżeli zaś protestant dalej swój indywidualny rozum za najwyższego sędziego wiary poczyta, to tym samym uznaje się być zdolnym do zrozumienia lepiej prawdziwego znaczenia Pisma św. niźli cały Kościół, a swoje partykularne względem Biblii orzeczenia uznaje za ważniejsze od nieprzerwanego i powszechnego podania. Na próżno mu dowodzi cały Kościół Boży, że zrozumienie jego z wiarą wszelkich czasów jest sprzeczne, bo on to świadectwo odrzuca, a z zatrważającą zarozumiałością w swoim sposobie widzenia skrępowany, odpowiada Kościołowi: "Zbłądziłeś, takie jest moje przekonanie!" Nie jestże to pycha? pytam się, a co smutniejsza, pycha jako konieczne przygotowanie do poznania religii nakazanej ludziom pokornego serca. – Niechby który z protestantów rzetelnie sam siebie zechciał zapytać: Czy może takie zasadnicze twierdzenie, – które było źródłem wszystkich na całym świecie błędów, a na którym ja zniewolony jestem oprzeć całą moją wiarę – chrześcijaninowi wystarczyć? Możeż się on potem dziwić, że przy poszukiwaniu prawd owej wiary w wnętrzu swej duszy, nic więcej nie znajduje oprócz ukrywanej niespokojności, o pokonanie której na próżno się stara. Nie, u protestanta nie ma żadnej wiary! To, co on wiarą zowie, jest u niego tylko czczą i niestałą mrzonką, a mrzonką tego samego rodzaju, jakimi są wszystkie inne marzenia. Religia i Boska wiara są to tylko dla niego pewnym rodzajem wyobrażeń; są hipotezami, a niczym więcej! On ciągle musi być w obawie złudzeń, a to w obawie tym większej, o ile mniej jest zarozumiałym, o ile pokorniejszym, czyli o ile jest lepiej po chrześcijańsku usposobionym. Nie może on nigdy z całą stałością nawet pierwszego wyrazu wiernego chrześcijanina ja wierzę, wypowiedzieć, a jeśli go przecież wypowie, to zawsze jakoby w odwodzie tego wyznania pozostaje powątpiewanie.\nAch! uczułem to aż nadto boleśnie, kiedym jako owoc długich poszukiwań i mozolnych badań nic więcej nie zyskał oprócz przekonania o mojej własnej nieudolności w wynalezieniu prawdziwej wiary. Kiedym dla spełnienia pierwszego obowiązku chrześcijanina mój rozum zawezwał do wykonania aktu wiary, to ten się na to zdobyć nie umiał. Skutkiem każdego badania była sama tylko nieświadomość. To w co dziś uwierzyłem, – ponieważ wyobrażałem sobie, iż się tak a nie inaczej widocznie w Piśmie św. znajduje – o tym już nazajutrz wątpiłem, bom tegoż samego już w Piśmie św. tak wyraźnie, jak mi się wczoraj zdawało, nie znajdował. Bywało, żem czasem w tymże samym miejscu jakiś zupełnie inny dogmat dostrzegł. Często czując niezbędną potrzebę niezachwianej wiary, byłem znaglony do skreślenia sobie symbolu wiary, i wmówiłem w siebie, że ten już będzie nieodwołalny. Ale ten rzekomo wiekuisty symbol przetrwał zaledwie dni parę. Rozum mój począł się błąkać pomiędzy jednym a drugim mniemaniem, nie znajdując nic pewnego oprócz mojej własnej niestałości. I jakoż mogłem w tym stanie przetrwać? Jak sobie w nim upodobać? A kiedy twierdzę, że każdy protestant, który sobie ze swej wiary chce zrobić sprawozdanie, koniecznie musi w ten sam kłopot popaść, i że chwiejność jego mniemań w stosunku do jego badań i poszukiwań wzrasta, to nie przypuszczam, aby jakie protestanckie sumienie mogło mnie o kłamstwo pomawiać.\nJeżeli się na protestancką podstawę (Principium) z innego jeszcze punktu widzenia zapatrywać będziemy, to ona nas właśnie wprost do zaprzania wszelkiej wiary doprowadzi. Wie-li kto, co czynił gdy do ludu się odzywał: Wierzajcie tylko własnemu osobistemu badaniu. Nie jestże to to samo, co powiedzieć najwyraźniej najliczniejszym ludziom: Nie wierzajcie w nic (3). Jakoż w rzeczy samej nikt się nie odważy zaprzeczyć, że badanie wielu ustępów Pisma św. jest zupełnie niemożebne i przechodzi pojęcie ludzi nieumiejętnych i nieświadomych, słowem, pojęcie pospólstwa, które większą część ludzkiego rodzaju stanowi. Przyznawali to bardzo często protestanccy pisarze, lubo takie przyznanie dla samychże protestantów było okropnym, ale sam zdrowy rozum do takiego zeznania ich zniewalał. Czuli bowiem aż nazbyt wielką niedorzeczność w twierdzeniu, że pospólstwo może bardzo jasno pojmować znaczenie Pisma św., kiedy nawet uczeni do jednego porozumienia się dojść nie mogą. – Bo jakoż pospolity chłopek może dojść zawiłego tłumaczenia Pisma św., który nawet potoczną pospolitą książkę dobrze nie pojmuje. Jeżeli zaś partykularne badanie dla większej części jest niemożebne, a jeżeli pomimo to według zasady protestantyzmu to badanie jedynym jest środkiem do nabycia prawdziwej wiary; więc nie można uniknąć płynącego z tej zasady nieuchronnego wniosku, że największa część protestantów w wyznawaniu prawdziwej wiary musi być powątpiewającą. – Taki zatem jest nieszczęśliwy los nauki, która wprawdzie z początku miłości własnej schlebia, ale człowieka wkrótce upokarza. Wynoszą rozum osób pojedynczych, aby go do nieposłuszeństwa wyrokowi Kościoła pobudzić, zachęcają go mówiąc: niczego się nie bój, twierdź, kłamaj, wystawiaj artykuły wiary według upodobania, ty sam sobie wystarczasz, a w rezultacie jakiż stąd wniosek, jedno ten, ponieważ lud ten nikomu nie wierzy tylko samemu sobie, więc w nic nie wierzy. Trzeba i to koniecznie zauważyć, że, jeżeli pospólstwo w wielu protestanckich krajach jeszcze jakąś wiarę przechowuje, to to nie wypływa bynajmniej z zasady protestanckiej, lecz przeciwnie, jest to praktyczne następstwo nie zważania na praktyczne tej zasady zastosowanie. Pospólstwo tworzy sobie wiarę według kazań swojego pastora. Czuje to ono aż nazbyt, że gdyby ją chciało utworzyć według swojego niemożebnego badania, to by wiarę w tejże samej chwili utraciło (4). Jeżeli zaś wiara chrześcijańska jest dla największej liczby chrześcijan niemożebną i niedostępną, więc też i chrześcijanizm taki, nie może być prawdziwą religią, gdyż religia jako wszystkim potrzebna musi być dla wszystkich dostępną. Protestantyzm wprawdzie utrzymuje, że jest prawdziwym chrześcijanizmem, ale według jego zasad, chrześcijanizm nie jest już żadną prawdą. Taki jest konieczny i ostateczny wniosek, a każdy protestant, który do tego wniosku nie dochodzi, to samego siebie nie rozumie.\nGdybyśmy na tych tak prostych, tak stanowczych uwagach poprzestali, to byśmy przynajmniej powierzchownie poznali jako protestantyzm w nieuniknionym następstwie nad zniweczeniem Chrystianizmu pracuje. Ludzie przy tym zawsze obstawali, że prawdziwa religia nie powinna być prywatnym mniemaniem, ale że powinna być społeczeństwem, które się zewnętrznym wyznaniem wiary ujawnia. Takie społeczeństwo jako skarbiec prawdziwej wiary stało się wyraźniej jeszcze rzeczywistym, odkąd Chrystus swój Kościół, to jest społeczeństwo duchowne jedyne, nieprzerwanie trwałe, powszechne i święte na jawnym wyznaniu chrześcijańskiej wiary założone ustanowił (5). Oczywistą rzeczą jest, że duchowne społeczeństwo czyli Kościół bez wyznania wiary ani istnieć, ani widomym być nie może. Bo i jakoż by mógł Kościół wiarę wyznawać, gdyby ją jawnie zewnętrznie nie wypowiadał? Jeżeli zaś każdemu prywatnemu człowiekowi przyznamy prawo, do wytworzenia sobie wiary według tego, jak sobie Biblię tłumaczy, któż to nie zrozumie, że stąd konieczny wypływa wniosek, iż to wspólne wyznanie wiary jest rzeczą, jak sobie tylko wyobrazić można, niemożebną. Symbol wiary zawiera to, w co niezbędnie wierzyć potrzeba. Lecz jakżeż można określić to, w co wierzyć potrzeba, jeżeli każdemu pojedynczemu prawo się przyznaje, aby zdecydował, co może przyjąć a co odrzucić. Przyznanie takiego prawa nie jestże prostym oświadczeniem, że nie chcemy żadnego dogmatu ustanowić nawet w tym, co się zdaje być potrzebnym do wierzenia? Jeżeliż rozum pojedynczego człowieka jest niezależnym od innego rozumu, więc nie może nikt od drugiego wymagać, ażeby w to wierzył, w co on według swego rozumu wierzy. Każdy może mieć swoje czysto indywidualne mniemanie, ale z tego nie utworzy się nigdy wspólne prawidło wiary, któremu by się ktoś inny poddać był obowiązany. Ty odkrywasz ten lub ów dogmat w Biblii. Ty weń wierzysz według twego rozumu. Lecz jeśli inny rozum toż samo w Biblii nie znajduje, albo nawet coś sprzecznego z twoim dogmatem spostrzeże, to on według tej samej zasady, według której ty go przyjmujesz, musi twój dogmat porzucić. Tak np. wierzy luteranin w rzeczywistą obecność Chrystusa w Najświętszym Sakramencie (6), przeciwnie zaś kalwiński rozum, który nie ma obowiązku, aby luterskiemu rozumowi podlegał, nie znajduje w Biblii takiego dogmatu, przeto nie może się ani od luteranina domagać podobnej wiary, ani też potrzebę uznania swojego dogmatu innym narzucać. Tak podobnież luterski i kalwiński rozum jest przekonanym, że Bóstwo Jezusa Chrystusa z Pisma świętego wyraźnie się wywodzi. Lecz jeżeli socynianin, który Pismo święte również według swego rozumu objaśnia, w tymże Piśmie świętym podstawy do sprzecznego twierdzenia znajduje, więc nie może ani luteranin, ani kalwinista twierdzić, że wiara w Bóstwo Jezusa Chrystusa jest niezbędnie potrzebną. Muszą i owszem zezwolić, że dogmat ten, z mocy wspólnej z protestantami zasady, socynianin powinien odrzucić. Zastanowiwszy się wreszcie nad wszystkimi objaśnionymi dogmatami, to wypadną nad każdym z nich, też same wnioski. Nie znajdziemy ani jednego dogmatu, w któryby człowiek chcąc pozostać chrześcijaninem według protestanckiej zasady koniecznie wierzyć był obowiązanym (7).\nZapytaj się protestantyzmu i domagaj się od niego, aby ci wskazał prawdy wiary, w które chrześcijanin koniecznie wierzyć powinien. On na to nie potrafi odpowiedzieć. Te tak sprzeczne z sobą wyznania protestanckich kościołów muszą, a nie mogą inaczej przypuszczać jak to, że ich ustawodawcy, wychodząc z ustawy prawa partykularnego tłumaczenia wiary, niektóre zasady jako zawierające się w Piśmie świętym uznawali, inne zaś odrzucali, a więc że tylko swoje indywidualne zdania przedstawiali. Protestantyzm sam nie zapiera się tego i od niedawna dozwolił on i tym wymarzonym wyznaniom wiary z tegoż samego prawa korzystać. Bo zapytaj się tylko członków owego protestanckiego społeczeństwa, które się jeszcze zawsze według swojego Augsburskiego wyznania wiary, takim (to jest Augsburskim) nazywa, czy oni się poczytują być w obowiązku we wszystkie tegoż wyznania artykuły wierzyć; a oni się na takie pytanie uśmiechną. Alboż nie wiadomo, co o tym Symbolu wiary w mieście Kalwina orzeczono? alboż to rzecz tajna, jaką maksymę kler anglikański przyjął: że można jakąś formułkę wiary podpisać, lubo się ją wewnętrznie odrzuca, i że skutkiem tak dziwnego postępowania, członkowie tego kleru bez namysłu przysięgają wszystkie artykuły anglikańskiego wyznania wiary utrzymywać, a sąd o naukach w nim zawartych może sobie każdy czynić jak mu się tylko podoba (8). Protestantyzm czuje tę niemoc w ustaleniu swej wiary tak dalece, że z pewnym anglikańskim biskupem przyznaje: Protestantyzm polega na tym, że wierzyć można w co kto chce, a można sobie wymyślać to w co się wierzy. Protestantyzm znosi taką mowę obojętnie. Nie przeczy, że ona jest jego własną mową, ponieważ wie dobrze, że to jest tylko ostatecznym wnioskiem nauki, którą się oni zaszczycają. Musi więc wreszcie przyznać, że on nic takiego nie może podać w co chrześcijanin, aby nim był, wierzyć powinien, a w rozpaczy o swoją sprawę musi na tym kończyć, że on sam wiedzę, o rzeczach wiary, za niepożyteczną uznaje. Przemawia on z Biblią w ręku do ludu: "Prawda jest tu w tej księdze zawarta, ale co jest prawda, czym jest chrześcijanin o tym ja nie wiem. Wierzysz-li w Boga w Trójcy jedynego. Wierzysz-li w Bóstwo Chrystusowe, wyznajesz kary wieczne, to jesteś chrześcijaninem. Lecz choćbyś w to wszystko nie wierzył, toś także jest chrześcijaninem. Jakiekolwiek by były twoje osobiste mniemania, jeżeli tylko utrzymujesz, że one się w Biblii znajdują, to już dosyć. Któżby się odważył określić, w co koniecznie wierzyć należy? To sobie tylko Kościół katolicki przywłaszczył i to wykonywał po wszystkie czasy. My zaś, których religia na tym zależy, wierzyć w to wszystko w co kto chce, nie możemy takiej niewoli znosić, inaczej musielibyśmy się wyrzec naszego prawidła wiary, uznajemy wprawdzie, że się to dziwacznym wydaje, jako Bóg do ludzi przemawiać mógł, iżby oni nie wiedzieli co On mówił. Lecz gdy to inaczej być nie może, a protestantyzm nie powinien być w błędzie, więc trzeba temu jakkolwiek bądź wierzyć. Bądźże sobie więc obok tej nieświadomości spokojnym i pewnym, że możesz być dobrym chrześcijaninem, chociażbyś nie wiedział, w co ci wierzyć potrzeba, aby być chrześcijaninem".\nCo się mnie tyczy mili bracia! to taka mowa przekonała mnie, że trzeba zaprzestać być protestantem, aby chrześcijaninem zostać.\nPodkopując i burząc wiarę, podkopuje też protestantyzm i burzy wszelką moralność, której konieczną podstawą jest wiara. Każdy moralny obowiązek jest wynikiem pewnej prawdy. Protestantyzm zaś zezwala na wszelkie rodzaje wiary, a zatem też zezwala i na wszelkie rodzaje moralności. Nie może on się zdobyć na żadną stałą naukę moralności, ponieważ na sędziego moralności narzuca się rozum każdego pojedynczego człowieka. Nie ma przeto żadnej wspólnej nauki moralnej, ponieważ nauka ta musiałaby się zmieniać według mniemania każdego w szczególności; nie ma żadnej stałej nauki moralnej, ponieważ ta musi być tak zmienną, aby do zmiany każdego pojedynczego rozumu pasowała, nie ma żadnej obowiązującej nauki moralnej, ponieważ obok niezależności rozumu jednego człowieka od rozumu każdego innego, tak względem moralnej jako i wiarowej nauki, tak samo nikt nie ma prawa drugiego zobowiązywać do przyjęcia tej moralności, której sam hołduje, jako nikt nie ma prawa kogo innego przyniewolić do uznania tych mniemań, które on sam za stałe uznaje.\nGdyby przeto kto chciał nauczać, że dobre uczynki nie są do zbawienia koniecznie potrzebne, i że człowiek raz przez Boga usprawiedliwiony pewnym jest swojego zbawienia, jakiejkolwiek bądź by się zbrodni dopuszczał, to nie mógłby protestant takowego wyznawcę potępić, lubo by go taka nauka, rujnująca z fundamentów wszelką moralność, oburzała; ponieważ i ten wyznając taką naukę, która mu się według jego rozumu w Biblii zawartą być zdaje, wykonywa tylko prawo swobodnej partykularnej interpretacji, które protestantyzm uznaje. I rzeczywiście te potworne nauki były powszechnie wykładane, przez obu twórców protestantyzmu (9). I owszem oni je przedstawiali jak główną podstawę swojej moralności, twierdząc, że się takowe najwyraźniej w Biblii znajdują. Z tejże samej zasady wychodząc twierdzą nowochrzczeńcy, że dla spełniania Boskich rozkazów potrzeba wszystkich grzeszników pozabijać, dobra ich skonfiskować i nowy porządek rzeczy zaprowadzić (10). Resztę potworności tychże nowochrzczeńców wyliczać byłoby za długo. Inne protestanckie sekty powstały wprawdzie przeciw takim naukom, lecz ponieważ i ci podobnież z tej samej zasady, to jest z wolności swobodnego tłumaczenia Pisma świętego wychodzą, więc musieli też i te nauki tolerować, aby nawzajem tejże tolerancji doznawali. Nie jestże morderstwo zbrodnią wykluczającą z Królestwa niebieskiego? Tak jest, odpowiada wiele sekt reformowanych; tak nie jest, twierdzą socynianie, przynajmniej wtenczas, jeśli to nie staje się długim nałogiem. Któż pomiędzy tym dwojgiem będzie sędzią? Rozum? Ależ każdy z nich powołuje się na swój rozum. Biblia? Ale tę każdy tłumaczy na swój sposób, zaczem moralność socynianów powinna by być powszechnie tolerowaną. Niech no się zjawi jaki fanatyk z Biblią w ręku, jako to przywódca familistów (11), niech naucza, że jest dobrą rzeczą trwać w grzechach, aby łaska Boża tym szczodrobliwszą się okazała, lub jako antynomierzyści (12), że cudzołóstwo, kazirodztwo, morderstwo, czynią człowieka świętym na ziemi, a szczęśliwym w niebie; jednym słowem każdy kto uczy to co mu się podoba, każdy taki powinien być tolerowanym. Nie ma żadnego punktu w chrześcijańskiej moralności, o którym by protestantyzm mógł powiedzieć, że mu się trzeba w czynie poddawać, ponieważ dla protestantyzmu żadnego dogmatu nie ma o którym by śmiał powiedzieć, że trzeba swój rozum doń zastosować; a tak jako jego artykuły wiary dadzą się do tego jednego zasadniczego twierdzenia sprowadzić: "Wierzę we wszystko co mi się prawdziwym być zdaje", tak, podobnież wszelkie prawidła jego moralności redukuje się do następującej tezy: "Powinienem wszystko czynić co mi się dobrym być wydaje". Takie to jest prawidło moralności, z którego każdy jakiekolwiek by były jego namiętności zarówno zadowolonym będzie tak, jako poprzestaje na formule wiary odpowiedniej jego błędom, niechby sobie były, jakimi bądź chcą.\nMożna stosownie do tego i o czci zewnętrznej toż samo twierdzić, bo i czymże ona tu być może? Cześć zewnętrzna jest objawem wiary. Owóż ponieważ u protestantów nie ma żadnego wyznania wiary, więc też nie może być żadna temu wyznaniu odpowiednia cześć Boga zewnętrzna. Ponieważ się u nich wiara zmieniła i dotąd się jeszcze codziennie zmienia, więc i ona cześć Boga zewnętrzna powinna by być koniecznie zmienną, albo jeżeli obok zmiany wiary, cześć zewnętrzna się nie zmienia, to jest ona tylko widmem jakiejś wiary, której rzeczywiście nie ma. Wreszcie jako się w protestantyzmie wiara tylko w indywidualnych pojęciach porusza, które z sobą w różny możebny sposób są sprzeczne, więc i cześć zewnętrzna może się tylko w rażącej sprzeczności jako społeczny wyraz sprzecznych poglądów przedstawiać, albo potrzeba by tyle odmiennych obrzędów czci zewnętrznej obmyśleć ile różnorodnych mniemań w umyśle pojedynczych członków znajdować się może.\nDlatego też protestancka cześć zewnętrzna wszędzie oznaki bliskiego swojego rozkładu przedstawia. Zależy ona głównie na kazaniu. Ale i to już straciło w oczach protestantów wszelki religijny charakter. Przynajmniej w samym swoim zarodzie przyznawała sobie reformacja w wielkiej swojej zarozumiałości, że Duch Święty szczególnym sposobem wspiera predykantów w objaśnianiu Biblii. Lecz odkąd poznano, że ten Duch jednocześnie ogłasza dogmaty z sobą sprzeczne i że wreszcie żadnego dogmatu nie uczy, zniknął zarazem ten religijny urok – a predykant wstępujący na mównicę dla objaśnienia Ewangelii, nie jest już teraz niczym więcej jak tylko człowiekiem, który swoje widzi-mi-się wskazać zamierza innym ludziom, mającym takież samo prawo zapatrywania się na wszystko według swego sposobu widzenia, zupełnie prawie tak, jak filozof prawi wobec swojego audytorium, które o jego wykładzie wyrokuje. Protestantyzm podtrzymuje wprawdzie jeszcze modlitwę w Imię Jezusa Chrystusa, ale czymże jest ta modlitwa, odkąd w protestantyzmie nie wiadomo, czy Chrystus jest Bogiem, czy człowiekiem, jak to (ostatnie) socynianie i muzułmanie utrzymują? Alboż to protestantyzm nie pojmuje, że to jest bezbożnością do Chrystusa się nie modlić, jeśli On jest Bogiem; lub że to zakrawa na bałwochwalstwo modlić się do Niego, jeżeli On Bogiem nie jest. W taką niepokojącą sumienie alternatywę, popycha protestanta owa zewnętrzna cześć Chrystusa wobec niepewności wiary, czy Chrystus jest Bogiem, lub tylko człowiekiem. Co się zaś świętej Wieczerzy (13) tyczy, którą protestanci zawsze za Najświętszą oznakę swojej czci zewnętrznej poczytują, to wiadomość o pojęciach jakie sobie o niej do dziś dnia tworzą, sprawia wszędzie wielkie zgorszenie. Kiedy niedawno temu, przy okazji połączenia się lutrów z kalwinami, predykanci zapowiedzieli, że rozdawać będą Ciało Chrystusowe jednym rzeczywiste, a innym tylko pod figurą, odpowiednio do szczegółowej każdego przyjmującego wiary (14), cóż oni w swoim zaślepieniu innego czynili, jedno, że wobec całego świata przyznali, że protestantyzm zarówno tak mało wie w co w przedmiocie Wieczerzy wierzyć należy, jako we wszystkich innych rzeczach; a uroczysty akt chrześcijańskiej czci, służy im tylko za ceremonię, na którą nie ma co zważać. Cóż wreszcie powiedzieć mogę o Sakramencie Chrztu, który tak dawny, tak powszechny jest, jak sam chrześcijanizm. Sakrament ten tak uroczyście od Chrystusa postanowiony, uważany jest za niepożyteczny zwyczaj Kościoła. Protestantyzm zaciera tu swoją obojętnością względem tego najistotniejszego znamienia chrześcijańskiego, ostatni ślad odróżniający go od bałwochwalczych narodów. I możnaż się tu dziwić, że tak wielu protestantów do takich bezbarwnych czyli wiarowego znaczenia pozbawionych obrzędów nieprzezwyciężony wstręt czują, kiedy ich chrześcijańskie znaczenie do takiej, że tak powiem, oczywistej niedorzeczności się sprowadza. Ten kult utrzymuje się wprawdzie jeszcze tak jako się martwe ciało, z którego się dusza ulotniła, do pewnego czasu utrzymuje, ale korupcja wkrótce nastąpi i wszystko się w proch zamieni.\nAby dowieść, że protestantyzm w swoim rozwoju jedynie do zniweczenia chrystianizmu prowadzi, nie potrzeba się bynajmniej w rozbiór tych wszystkich uwag wdawać. Jedna uwaga już do tego wystarczy. Protestanci wyobrażają sobie, że chrześcijanizm jedynie tylko na tym od Boga natchnionym Piśmie św. zależy. Zaczem Chrześcijanizm do swojego istnienia potrzebuje tylko posiadać pewny środek do rozpoznawania ksiąg natchnionych. I jakiż to sposób, jaki środek? Może nim jest podanie (tradycja) w kościołach protestanckich? Bynajmniej, ponieważ to wywodzi się dopiero od trzech wieków. Może nim jest podanie Kościoła katolickiego? To tym mniej, bo protestanci odrzucili wiele książek, które Kościół katolicki jako Boskie uznaje. Może przynajmniej względem ksiąg Starego Testamentu mają za sobą podanie żydów. I to nie, ponieważ Reformowani niektórych książek nie przyjmują, które żydzi jako natchnione szanują. Zaczem dla każdego protestanta pozostaje jako jedyny środek jego własny rozum, który to główne zadanie, tak jak wszystkie inne, rozstrzyga, a jeśli się rozum w swojej decyzji nie poczytywał za nieomylny, musi się cały protestantyzm opierać na niepewności. Co gorsza, każdy protestant może każdą książkę Starego i Nowego Testamentu odrzucić lub uznać według tego jak mu to jego partykularny rozum, jedyny o natchnieniu ksiąg Pisma świętego, sędzia, wskazuje. Pierwsi Koryfeusze protestantyzmu na podstawie takiego prawa, kilka książek z katalogów Pisma świętego wyłączyli; może więc każdy protestant z mocy tegoż prawa zarówno jeszcze inne księgi wyrzucić. A jako nie ma dogmatu, któremu by protestant według praw reformacji nie mógł zaprzeczyć nie przestając być chrześcijaninem, tak również nie ma żadnej księgi, której by Boskiego pochodzenia nie mógł odmówić, nie przestając podobnież być chrześcijaninem. Zaczem potrzeba wszelkie niezgody w przedmiocie dokumentów świadczących o objawieniu tolerować, podobnież jako się jest zniewolonym do tolerancji wszelkich rozterek w przedmiocie zawierającej się nauki w tychże dokumentach zawartej, ponieważ jak jedno, tak i drugie z tej samej niezawisłości w przedmiocie wiary każdego pojedynczego człowieka wypływa. Gdy wreszcie protestantyzm doprowadzonym zostanie do przyznania się – że on rzeczywiście nie wie na czym wiara polega – lubo mu tyle przynajmniej wiadomo, że to w co wierzyć potrzeba zawiera się w Piśmie św. – to wreszcie i do tego ostatniego a ciasnego kąta przyparty, zniewolonym zostanie do wyznania, że on nie jest w możności orzec, czym właściwie jest Biblia.\nJeżeli zaś po tym wszystkim kto zechce o chrześcijaństwie rozprawiać, i to imię sobie przywłaszczać, to sumienie jego, które się samą nazwą chrześcijanina nie dozwoli omamić, wręcz mu straszny wyrok przeciwko reformacji wypowie:\n"Dla ciebie żadnego chrześcijanizmu nie ma!"\nLecz na tym niech będzie dosyć: według tego potraficie zapewne, czym jest protestantyzm, osądzić. Historia jego jest następująca: Przewodnicy nadali sobie samym posłannictwo (misję) i ogłosili, że oni z własnego posłannictwa się pojawili dla poprawy Kościoła. Zbłąkani! zważcież sami coście zrobili. – Skoroście już raz odrzuciwszy powagę katolickiego Kościoła, niezależność w rzeczach wiary każdemu pojedynczemu człowiekowi przyznali, narzucili się wam w oczach waszych inni reformatorowie, ażeby wasze dzieło dalej posuwać. Zreformowali też oni waszą naukę, tak samo, jakoście i wy z Kościołem uczynili. Wyście powiedzieli: porzucamy wasze dogmaty, ponieważ one z rozumem naszym się nie zgadzają. Oni też rzekli: porzucamy inne wasze dogmaty, bo na nie rozum nasz zezwolić nie może. Pytaliście się ich: – Co wy za jedni? Oni nawzajem was zapytali: – Co wy za jedni, którzy Kościołowi posłuszeństwo wypowiadacie? I nie umieliście na to odpowiedzieć. Z tego co się przy samym zawiązku waszego dzieła przydarzyło, dostrzegliście pożałowania godne skutki, i z trwogą odsłoniły się wam w przyszłości one nieskończone spory różnorodnych mniemań, one niezmierne powikłania nauk, one wszechstronne spustoszenia w wierze, któreście w dziedzictwie potomności przekazali. Och! przeczucia wasze nazbyt były małe w porównaniu z tym, co się później rzeczywiście stało. Nie widzieliście wszystkich następstw tego, coście uczynili, ale skutki tego coście wy uczynili, my teraz naocznie widzimy. Ledwieście do grobu zstąpili, kiedy się nowe sekty na hasło waszego, w świat rzuconego, buntu wynurzyły, co wiarę, którąście jeszcze przechowali, ludowi wydarły i niczym nie tamowane, każdy symbol wiary zniweczyły.\nWszystkie te sekty, które z tej powszechnej protestanckiej zasady wyrastają, mają równe prawo do tolerancji – wszystkim musi ona być dozwoloną. Do każdej sekty można przystać i każdą porzucić bez narażenia się na wykluczenie z chrześcijaństwa (15). Bo później, po zachwianiu się pierwotnych sekt, bezimienna obojętność (indyferentyzm) czyli uśpienie śmiertelne, w którym reformacja na zawsze zagrzęzła, pożegnała się z prawdą na wieki, albo zrozpaczyła o jej wynalezieniu.\nJad ten zobojętnienia długo się rozpościerał w sercu reformacji, aż wreszcie podniósł swój głos, aby swą ostatnią wolę w samym ognisku protestantyzmu przez zaprzanie Bóstwa Chrystusowi w autentycznym akcie wypowiedział (16). Ten uroczysty upadek, któryby wśród protestantów powinien wzbudzić wrzawę i oburzenie, gdyby jeszcze chrześcijanami byli, został jednak z gorszącym milczeniem uznanym. Lecz protestantyzm już teraz wszystkiego dokonał. Dzieło jego doszło już do swojego celu i nie ma już nic w chrześcijaństwie do zreformowania, kiedy się już reformować samego Boga podjęto (17).\nI możnaż jeszcze do tego świadectwa, którym reformacja się sama potępiła, co więcej dodać? Jest jednak dla nich coś okropniejszego, czego zamilczeć nie mogę. Bom niczego nie chciał przed wami zataić. Pytajcie wszystkich mężów, co w Europie nad zagładą chrześcijanizmu pracują (18), zapytajcież ich, czy oni protestantyzmu nie uważają za najwłaściwszy środek, który zamierzone przez nich dzieło zagładzenia wiary chrześcijańskiej przygotował, i do dziś dnia przygotowuje? W krajach gdzie on panuje wzmaga się to przedsięwzięcie z zadziwiającą szybkością, a to za pośrednictwem samejże nauki protestanckiej, podkopującej formalnie wszystkie dogmaty chrześcijańskie. W katolickich krajach radzi by oni burzyciele wiary, swój zamiar przez zaprowadzenie reformacji rozpocząć. Ponieważ według ich mniemania, jest to środek niechybny do zaszczepienia niewiary w ludziach, gdy się ich wprzód na protestantów wykształci. Jest to zamiarem nie tylko pojedynczych osób lub jakiego tajnego stowarzyszenia, ale jest to plan jawnie uznany. Zapytajcie ich o to, a oni wam inaczej nie odpowiedzą. I nic w tym dziwnego. Bezwyznaniowcy wiedzą o tym dobrze z historii protestantyzmu, że umysły ludzkie po zrzuceniu z siebie jarzma katolickiej powagi, pozostawione sobie samym, dadzą się do każdego błędu nakłonić, i że ludy po tylu zmianach i niepewnościach, pozbawione pewnego prawidła do poznania wiary, łatwo do tego dojdą, że sobie wszelką wiarę sprzykrzą. Ponieważ zasadnicze prawidło protestantyzmu z zasadą bezbożnych filozofów, jest zupełnie jedno i to samo, więc burzyciele wiary zadawalają się już chociażby tym, że protestantyzm im tą swoją, z nimi identyczną zasadą, tryumf gotuje; są bowiem pewni, że sam czas im, z tejże zasady, wszystkie następstwa sprowadzi. Dlatego to tak bardzo się protestantyzmem interesują. W sprawach swoich bezbożnych, nie pomijają oni żadnej sposobności, aby mu z całą uprzejmością równe dawać pochwały, jakie mówiąc o rzekomej filozofii, tejże oddają. Używają tysiącznych wybiegów, ażeby w katolickich narodach życzliwość dla protestantyzmu zjednać. Z całą gorliwością przyzywają oni reformację do pomocy, witają jako swoją przewodniczkę, ażeby niewierze drogę ułatwić, i łatwo mu przebaczają te resztki umierającego chrześcijanizmu, rozumiejąc to dobrze, że oni w gruncie z nimi są w zgodzie. Całą swoją zaciekłość zwracają oni ku katolickiemu Kościołowi (19), który wszystkie ich napady nielitościwie odrzuca. Któż się nie zdumieje nad tym przymierzem, nad tym braterstwem protestantyzmu z niewiarą? Jakież widmo może nas do ocknienia się doprowadzić, jeśli nas to godło śmierci nie przerazi. Ty, który katolickiego Kościoła wiarą pogardzasz, kiedy cię ta wzywa "przystąp do mnie, a ja z niewiary cię wyratuję", uwierz przynajmniej niewierze, która ci przyklaskuje mówiąc: "Niech protestantyzm zapanuje – ja za moje zwycięstwo ręczę".\nI czemuż się jeszcze kochani bracia w porzuceniu tych nieszczęsnych sekt ociągacie, którym tak pilno tego chrześcijanizmu się pozbyć? Azaliście się trzechwiekowym doświadczeniem aż do zbytku nie nauczyli w co się religia zamieni, gdy się ją na pastwę odda dowolnym każdego człowieka mniemaniom? Azaliż wam jeszcze czego do waszych doświadczeń brakuje? Takżeśmy to już głęboko upadli? Niedługo, a protestantyzm zaprze się jeszcze i swego nazwiska, a połączy się w jedno z niewiarą. Jeden tylko pozostaje środek do odzyskania prawdy, a tym jest skierowanie się na drogę, z którejśmy zboczyli. Jeżeli chrześcijanizm niewątpliwie tam ginie, gdzie każdy pojedynczy się mistrzem jego czyni, to może on tylko się ostać tam, gdzie każdy pojedynczy powagę Kościoła za prawidło swej wiary poczytuje. Tę powagę, która jest warunkiem bytu religii porzucać, znaczyłoby to samo, co bunt samemu Bogu wypowiadać i wbrew Jego woli chcieć być chrześcijaninem. Opamiętajcie się przecie choć teraz, a poszukajcie tę jedną nieprzerwaną i powszechną w całym świecie powagę. I jestże to trudno ją poznać? wzdrygaż się wasze sumienie do jej uznania? Czy sądzicie, że wiarę poza Kościołem katolickim znajdziecie? Jeżeli o nic więcej, a tylko o wynalezienie tej koniecznej powagi idzie, to już o tym żadnej sprzeczki być nie może. Niedowiarek i protestant, obaj w tym się zgadzają, że powagi gdzie indziej nie ma, tylko w katolickim Kościele. Tę prawdę cały świat jednozgodnie wygłasza. Któż nie wie, że tylko Kościół katolicki, i on tylko sam jeden od kolebki chrześcijaństwa w posiadaniu tego prawa się znajdował, że wiary za pośrednictwem powagi nauczał, i że powszechne a nieprzerwane podanie w Kościele zawsze prawidłem wiary było, a temu podaniu każdy wierny swoje mniemania poddawał. Komu tajno, że dzięki temu urządzeniu, Kościół katolicki wszystkich takich zawsze wykluczał, którzy powszechnemu podaniu swoje partykularne mniemania podsuwali, i że samo imię heretyka, które nowatorom nadawano w właściwym znaczeniu oznaczało tych, którzy sobie samym wiarę wymyślali, zamiast ją od Kościoła z pokorą przyjmować? Dawniejszego początku swojej powagi żadna herezja nie posiada nad ten, który ma sama Katolicka religia. Wszystkich sekt źródło można w czasie wieków chrześcijaństwa wskazać, a miano ich przewodnika, którym się zazwyczaj (20) nazywają, służy za niezatarte znamię, które im ciągle przypomina, że oni są nie czym innym a tylko sektami. Lecz Kościół katolicki był od początku tym, czym dziś jest, i czym zawsze będzie, i od niego mają wszyscy heretycy to, co jeszcze chrześcijańskiego posiadają. Poza Kościołem wszystko się zmienia, ponieważ poza nim znajduje się tylko chaos indywidualnych i sprzecznych domysłów, gdyż depozyt źródłowej wiary przechowuje się tylko w powszechnym i nieprzerwalnym nauczycielskim urzędzie. Zasadnicze bowiem prawidło zawiera się w słowach: "Wierzyć w to trzeba, w co zawsze i wszędzie wierzono".\nJeden tylko Kościół katolicki posiada symbol wiary w całym świecie i po wszystkie wieki uznany. Któż więc po tych znakach nie rozpozna Kościoła Bożego, albo czy znajdzie się gdzieś na ziemi, inna jemu równa powaga?\nJeżeli nasi ojcowie byli tyle nieszczęśliwi, że z jej łona wystąpili, to pozwólcie nam, pouczonym długim w naszych błędach doświadczeniem nie ociągać się z powrotem do niego. Reformacja przewidując od dawna, że to ogromne nieszczęście może się zakończyć powrotem zbłąkanych umysłów do Kościoła katolickiego, od którego społeczeństwa się oderwała, usiłuje sumienia swoich tym ukoić, że we współwyznawcach swoich jako uświęconą maksymę wpaja, iż się nigdy nie godzi wiary, w której się ktoś urodził zmieniać (21) i taka zasada powstrzymuje ich od powrotu na łono katolickiego Kościoła (22). Lecz tą samą zasadą protestantyzm sam przeciwko sobie wyrok wydaje. Jedna jest tylko religia, która ma prawo powiedzieć: "Nie zmieniaj swej wiary". A tą jest ta, która nigdy swej wiary nie zmieniła (23). Bo i czymże był protestantyzm w dawnym swoim zarodzie, jeśli nie kolosalną zmianą religii (24). I cóż się pojawia w całej jego historii jeśli nie dalszy ciąg przemian religijnych, gdzie się spostrzegają nieustanne zmiany dogmatów, symbolów i sekt różnorodnych. Czemuż nam protestantyzm, co się ciągle sam przemienia, powrót do Kościoła zawsze niezmiennego wzbrania? Czemuż to mamy uporczywie przy tym obstawać, abyśmy kajdanami niestałości ciągle skrępowanymi byli? I czymże jest innym powrót do Kościoła, jeśli nie położenie końca wszelkiej zmienności, a dostąpienie spoczynku w arcy-starej wierze? On ci to on, protestantyzm, tę wiarę zmienił, a my tylko do niej powracamy. Opuszczać zaś jedną sektę aby do innej przejść, byłoby wielką niedorzecznością, ponieważ wszystkie protestanckie sekty są pozbawione wszelkiej powagi. Lecz powrót protestantyzmu do katolicyzmu zależy na tym, że się tym sposobem chwiejność wiary zamienia w jej trwałość, rozdwojenie w spójnię, błąd wczorajszy w wieczną prawdę. Jest to to samo co zrobić ofiarę z powątpiewań dla pozyskania prawdy, śmierci unikać aby żywota dostąpić.\nTak więc mili bracia i ja wreszcie w końcu przecież mój własny obowiązek spełniłem. Zawinąwszy do portu zbawienia, wznoszę głos, aby was do tegoż zaprosić, którzy nazbyt długo jeszcze przy błędach obstawacie. Nie pozostaje mi, jak tylko modlitwa do Naszego Zbawiciela, aby On w miłosierdziu Swoim tę chwilę przyśpieszył, w której byśmy się wszyscy na łonie wspólnej matki Kościoła mogli uściskać. Szczęsna przemiana już się w całym protestantyzmie pojawia. Wiele przesądów już pokonano, wiele sumień już się ocknęło (25). Ruch przybiera z dnia na dzień, a podczas gdy inni w błędzie trwają, i z nim do kresu życia dochodzą, a w końcu się pospołu z niewiernymi gubią, to jednocześnie wielu protestantów wiarę Jezusa Chrystusa miłujących, wraca do Kościoła, który tylko jeden może ich uratować, i stają się katolikami, aby być chrześcijanami. Wieluż to jest takich, co ich sumienie niepokoi, a to podobno od dawna? Wieluż jest takich, których ludzkie tylko względy powstrzymują, a wewnętrznie ubolewają, iż nie mają tyle odwagi aby z siebie zrobić ofiarę? Moja wola była jeszcze słabsza; ale przez modlitwę dostąpiłem tej siły, jakiej ofiara moja wymagała. Wszakże i oni mogą Boga o toż samo prosić, a dostąpią szczęścia, iż taką samą łaskę odbiorą. Bóg wylewa łaski na pokornych (26). On objawia, On opowiada Swą mądrość wobec maluczkich, a ukrywa ją przed pysznymi. Takimi są ci, co pojmują nikczemną wartość tego doczesnego życia, i których nic nie powstrzyma, gdy idzie o życie wieczne.\nJeden z moich nauczycieli Paweł Latour, pastor kościoła protestanckiego w Bordeau, Członek Prezydialny Konsystorza w Mas-d'Asil, w departamencie Arriége dostąpił szczęścia, iż jednocześnie ze mną wrócił na łono Kościoła. Osądziłem za rzecz właściwą przedstawić wam zeznanie jego rozrzewniającego nawrócenia.\nJa niżej podpisany Paweł Latour, oświadczam wobec nieba i ziemi, żem do dziś dnia wyznawał kalwińskie zasady dlatego, żem nieszczęściem z protestanckich rodziców pochodził. Gdym jednak od lat kilku przy pomocy nauki i łaski Bożej do zbadania Katolickiej Apostolskiej i Rzymskiej nauki się przykładał, poznałem w niej jedyny Kościół, który prawdę wygłasza, podobny do okrętu urągającego się z burz, i do skały, o którą się kłamstwo i błąd rozbijać będzie.\nLękając się, aby mnie śmierć nie zaskoczyła zanim się tak, jakom to Bogu i Kościołowi winien, moich błędów jawnie nie wyprzysięgnę, zachęcony budującym przykładem godnego i zacnego P. Dambois de Larbour, byłego mojego parafianina, pokrzepiony uczuciami i powodami przez Hallera w piśmie okólnym do swojej rodziny tak wymownie skreślonymi, a głównie wzruszony łaską Ducha Świętego, która wreszcie trudności i przeszkody, które nieszczęściem ja sam jej skutecznemu działaniu stawiałem, pokonała, poczuwałem się do obowiązku niezwłocznie wyraz moich uczuć publicznie objawić, tak jakom go w pełni mojej duchowej i moralnej mocy pojmował. Oznajmiam przeto, że z mocnym postanowieniem mojej duszy i serca wszystkie nauki świętego katolickiego Apostolskiego i Rzymskiego Kościoła przyjmuję, i odprzysięgam się na wieki błędów Kalwina, Lutra i innych kacerskich mistrzów, których przewrotne nauki po całym świecie jedynie tylko zamieszanie, upór i bezrząd posiały. Uznaję święte prawdy tego, nigdy nie omylnego, nieskalanego, a zawsze czystego Kościoła, który moi przodkowie nieszczęściem porzucili. Wobec Boga wyznaję szczerze moje poprzednie błędy, w nadziei, że takim wyznaniem, przebaczenie przez niewyczerpane miłosierdzie Boże otrzymam.\nProszę, zaklinam, wszystkich krewnych i przyjaciół, którzy jeszcze w błędzie trwają, a których ja w tymże błędzie podtrzymywałem, aby przykład mój naśladowali.\nOdnoszę się z pełnym szacunkiem z tym moim oznajmieniem do Najczcigodniejszego Arcybiskupa Tuluzy Klermonta Tonnera z prośbą, aby mnie o ile można najrychlej do uroczystego wyznania wiary dopuścił. Spodziewam się po jego miłości, gorliwości i wysokich cnotach, że się bezzwłocznie do mej prośby przychyli, i rychło mi dozwoli wnijść do społeczeństwa tego Kościoła, na którego łonie jako najposłuszniejszy syn żyć i umierać pragnę.\nSłowem wyznawam i przyjmuję z całej duszy i z całego serca wszystkie orzeczenia Soboru Trydenckiego, z gotowością podpisania w całej obszerności ułożonego przez tenże Sobór wyznania wiary. (*)\nDnia 1 września 1882 r.\nKatechizm Polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych zaprzeczanych lub przekształcanych, pierwotnie w języku francuskim ułożony przez O. J. J. Szeffmachera Zgrom. Jezusowego, z poprzedzeniem listów dwóch nawróconych pastorów, wykazujących powody nawracania się licznych Protestantów na łono Kościoła Katolickiego. Przełożył z francuskiego na język niemiecki J. M. nauczyciel religii, a z niemieckiego na język polski przełożył i uwagami objaśnił X. Nestor Higin Soter Bieroński kanonik, proboszcz małogoski, prof. semin. kieleckiego. Częstochowa 1883, ss. 9-44.\n(1) Jasny i oczywisty dowód podaje tu Autor, że człowiek bez łaski Bożej nie może nawet nic dobrego pożądać; stosownie do tego co Pan Jezus mówi: "Beze mnie nic nie możecie uczynić" (Jan. XV, 5). (Przyp. tłumacza polskiego).\n(2) To co Autor przewidział, dziś się już najoczywiściej sprawdziło; stąd bowiem pochodzi to pomiędzy protestantami lekceważenie chrztów, ślubów małżeńskich, pogrzebów, chętka do palenia ciał umarłych itd. (Przyp. tłum. pol.).\n(3) Nie wierzajcie w nic; to właśnie był ostateczny i najlogiczniejszy wniosek protestanckiego Principium. – Do niego wiodły wszystkie poprzedniki (anteriora) luterańskie, ale wniosku tego lękali się w poprzednich wiekach, protestanci. Czego jednak sami nie wywnioskowali, to za nich spełnili dzisiejsi nihiliści (bezwyznaniowcy) i pokazują to jakby na dłoni, że z protestanckiego Principium nie może być inny logiczniejszy wniosek jedno ten: Nie wierzajcie w nic. – Boga nie ma, duszy nieśmiertelnej nie ma. Człowiek wolnej woli nie ma. Człowiek za swoje dobre lub złe uczynki nie jest godzien ani pochwały ani kary. Wszystkie te wnioski wywodzą się bardzo logicznie z protestanckiego Principium. (Przyp. tłum. pol.).\n(4) Pospólstwo takie jest zaiste pożałowania godne – pocieszać nas tylko może uwaga, że tacy są tylko materialnie, a nie formalnie kacerzami. – Oni bowiem wierzyć chcą co Bóg objawił, a w prostocie swojej są tego przekonania, że pastor im głosi naukę Kościoła nauczającego nieomylnie, to tylko, co Bóg objawił. – A zatem są po prostu oszukiwanymi. (Przyp. tłum. pol.).\n(5) "Tyś jest Piotr (opoką), a na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne (to jest grzechy i błędy) nie przemogą go" (Mt. XVI, 18). Święty Paweł zaś, zowie go "Utwierdzeniem prawdy" (I Tym. III, 15). (Przyp. autora).\n(6) I w tym się lutrzy jeszcze nie zgadzają, bo naprzód nie wierzą, aby ten Chrystus był pod postaciami chleba i wina stale obecnym, ale jedni utrzymują, że jest, ale tylko podczas konsekracji, a inni, że tylko podczas Komunii, inni że jest w pierwszym i drugim momencie. Inni wierzą w Jego obecność, ale nie wierzą w przeistoczenie i dlatego obecność Chrystusa zowią impanationem (wchlebowaniem), to jest, że Chrystus znajduje się pospołu z chlebem i z winem. (Przyp. tłum. pol.).\n(7) W czasie mojej chwiejności zebrałem u siebie licznych protestanckich pastorów, którzy mieli zamiar udać się do angielskich kolonii. Chcieliśmy jakiś Symbol wiary ułożyć, aleśmy się na takowy zgodzić nie mogli. Toż samo zdarza się we wszystkich zebraniach protestanckich pastorów, jeśli im tylko wolność objawienia swego zdania jest pozostawioną. (Przyp. autora).\n(8) Na to zgorszenie patrzy protestantyzm bez podziwiania, bez zdumienia; lubo jest ono gorszym od wszelkich zgorszeń, jakie na świecie istniały. Bo i jakaż czynność ludzka jest najuroczystszą? Przysięga. – Jaka okoliczność jest najświętsza w przysiędze? Zaprzysiężona wiara. Nic uroczystszego wymyślić nie można nad słowo człowieka, który Imię Boskie na świadectwo swej wiary wzywa. Lecz nie, – dla nich jest to nie więcej, tylko czczą formalnością. (Przyp. autora).\n(9) Luter w swoich dziełach uczył, że dobre uczynki nie tylko nie są do zbawienia potrzebne, ale że nawet są szkodliwe. Zaprzeczając wolną wolę uczynił człowieka maszyną równie niezdolną do cnót jak i do występku. Kalwin twierdził, że człowiek raz usprawiedliwiony może być pewnym zbawienia lubo by się wszelkich występków dopuszczał. – Żadna dawniejsza nauka nigdy tyle nie sprzyjała namiętnościom. (Przyp. autora).\n(10) Sleidan, De statu relig. et reipubl. comment. I. III., pag. 43. (Przyp. autora).\n(11) Familiści są to protestanccy sekciarze, założeni przez Dawida Georges w Anglii. S. Moschem, Eccl. Hist., p. 484. (Przyp. autora).\n(12) Antynomierzyści są również sektą metodystów w Anglii rozkrzewioną. (Przyp. autora).\n(13) Tak nazywają protestanci komunię, nie śmiejąc ją nazywać Najświętszym Sakramentem wobec sporów i niepewności co się właściwie pod postaciami chleba i wina konsekrowanego znajduje. Rzeczywiście zaś u protestantów niemających kapłanów nie może też być i Najświętszego Sakramentu; więc komunia ich nie jest czym innym tylko obrzędem. (Przyp. tłum. polskiego).\n(14) Kiedy protestancki pastor przy podaniu komunii przyjmującego zapytywał: "Wierzysz-że ty iż przyjmujesz Ciało Jezusa Chrystusa", to mu luteranin odpowiadał: "tak jest". – Przyjmij Ciało Jezusa Chrystusa". – "Wierzysz-li ty, że Ciało Jezusa Chrystusa pod figurą przyjmujesz". "Tak jest" odpowiadał kalwin. "Weź go pod figurą". Protestanci chcieli Wieczerzę tak uroczyście obchodzić jak to Chrystus i Apostołowie zalecili. Należałoby atoli dowieść, że się Chrystus i Apostołowie takimi rozmaitymi formułkami posługiwali. Ależ oni nie wiedzą co czynią. (Przyp. autora).\n(15) Z tej zasady wyłoniła się najniedorzeczniejsza nauka, że każda wiara jest zbawienną. Właśnie, jak gdyby wszystkie sprzeczne z sobą nauki mogły pochodzić od Boga i być prawdziwymi. (Przyp. tłum. polskiego).\n(16) Wiadomo że konsystorz Genewski predykantom zakazał o Bóstwie Chrystusa kazania mówić. (Przyp. autora).\n(17) Kiedy to Autor pisał, sądził, że zaprzeczenie Bóstwa Jezusowi jest ostatnim wyrazem protestantyzmu; że zaś tak nie jest wiemy dziś, kiedy publicznie w akademiach i parlamentach głoszą: – "Nie ma Boga, nie chcemy aby Bóg był. Trzeba przyszłym pokoleniom w szkołach, wybić z głowy wszelką myśl o istnieniu Boga". (Przyp. tłum. pol.).\n(18) To, i to co jeszcze powiemy da się zupełnie do dzisiejszego Racjonalizmu zastosować. (Przyp. autora).\n(19) I tu jeszcze używają oni fortelu aby sobie nie zrazić przynajmniej obojętniejszych, a mniej w religii ugruntowanych katolików, którzy by jednak oburzyć się mogli, gdyby tak wprost na jądro katolicyzmu godzili. Więc do czasu jeszcze wmawiają w katolików, że oni tylko chłoszczą jezuityzm, – inkwizycje – ultramontanizm, zacofany scholastycyzm, klerykalizm. Już to dowcipu w wynajdywaniu niezdefiniowanych wyrazów zaprzeczyć im nie można. (Przyp. tłum. pol.).\n(20) Autor się wyraził: koniecznie; myśmy użyli wyrazu zwyczajnie, bo były i są herezje, które inne okolicznościowe nazwiska przybrały. I luteranie radzi się nazywać protestantami. Nowsi odszczepieńcy nazwali się alt-katolikami (starokatolikami). – To wszystko jednak dowodzeniu autora nie ubliża, bo każde inne nazwanie jest dowodem, że sekta jest tylko odłamem czasowym i partykularnym od Kościoła powszechnego (Katolickiego), który swój początek z dowodami w ręku wywodzi od Adama i ogarnia świat cały – stosownie do proroctwa Malachiasza: "od wschodu słońca do zachodu wielkie jest Imię moje między narodami" (Malach. I, 11) i według obietnicy Pana Jezusa: "Ja z wami jestem do skończenia wieków" (Mt. XXVIII, 20). (Przyp. tłum. pol.).\n(21) Gdyby poganie byli się tej maksymy trzymali, kiedy Ewangelia była opowiadaną, to byśmy do dziś dnia byli poganami. I żydzi powinni zostać żydami, bo się takimi rodzili. (Przyp. autora).\n(22) I to też dziwna, że protestanci bardzo obojętnie na to patrzą, gdy który z ich członków z jednej sekty do drugiej się przerzuca, np. gdy luteranin zostaje kalwinem, a podobno by obojętniej jeszcze patrzyli, gdyby który islamizm lub wiarę żydowską przyjął, niż na to, kiedy na łono pierwotnego swego Kościoła powraca. – Pewien skądinąd bardzo znakomity i uczony mąż stanu, dobry katolik i Polak, w publicznej przemowie ozwał się z tym, iż sprzyja i sprzyjać będzie Kościołowi katolickiemu dlatego, że ta jest wiarą jego Ojców. Musieliśmy to wyrzeczenie przypisać tylko jego nieuwadze na wnioski bardzo mylne, jakie stąd wyprowadzić się dają; i zaiste ten mąż stanu był bardzo wiarowym. My zaś katolicy nie dlatego przy naszej wierze obstawamy, że my się w niej rodzili, ale że mamy o jej prawdziwości nieomylne przekonanie. (Przyp. tłum. pol.).\n(23) Bo nawet sam Zbawiciel wiary nie zmienił, i dlatego mówi: Nie przyszedłem prawo rozwiązać ale go dopełnić! (Mt. V, 17). Jako Apostołowie wiary swej nie zmienili tak i neofici z judaizmu nawróceni, do dziś dnia wiary nie zmieniają, ale proroctwa i prawo starego Zakonu dopełniają. Gdyż wiara katolicka sięga do religii pierwszych naszych Rodziców, a Kościół katolicki w liczbie swoich Świętych zalicza świętobliwych Patriarchów i Proroków Starego Testamentu. (Przyp. tłum. pol.).\n(24) Kiedy znakomity pisarz hr. Stolberg do katolickiego Kościoła powrócił, rzekł do niego pewien protestancki książę: "Nie lubię widzieć tych co swoją wiarę zmieniają". "I ja podobnież", odpowiedział hrabia, "bo gdyby nasi przodkowie przed trzystu laty nie byli wiary zmienili, to bym dziś nie potrzebował wiary swojej zmieniać". (Toż samo jeśli się Autor tego pisma przypadkiem w nazwisku nie pomylił, opowiadają o Zachariaszu Wernerze). (Przyp. autora).\n(25) Indyferentyzm jest wprawdzie złym sam w sobie, ale w opatrznościowych wyrokach umiejących i ze złego korzyści ku chwale Bożej wyprowadzać, miał tę korzyść, że pokonał dawny, jednej i drugiej strony fanatyzm, który stanowił wielką tamę do porozumiewania się i do zjednoczenia. (Przyp. tłum. pol.).\n(26) Jakuba IV, w. 6.\n(*) Zob. Papież Pius IV, Wyznanie Wiary katolickiej. (Przyp red. Ultra montes).


Kolejna misja rakiety Ariane 5 – sukces mimo opóźnienia [WIDEO] - Space24\nKolejna misja rakiety Ariane 5 – sukces mimo opóźnienia [WIDEO]\n21 czerwca 2016, 00:35\nZ ponad tygodniowym opóźnieniem dokonano historycznego, 230. pomyślnego startu europejskiej rakiety kosmicznej z serii Ariane. Pomimo obaw związanych z nieudanym odpaleniem w pierwotnie planowanym terminie, najnowszy egzemplarz rakiety Ariane 5 ostatecznie wzbił się w kosmos z europejskiego centrum kosmicznego w Gujanie Francuskiej. Pojazd wyniósł na orbitę okołoziemską ładunek zawierający parę satelitów telekomunikacyjnych: BRIsat i EchoStar XVIII.\nPomyślny start najnowszego egzemplarza rakiety Ariane 5 przeprowadzono 18 czerwca br. z europejskiego centrum lotów kosmicznych w Gujanie Francuskiej. Lot zwieńczył odłożoną w czasie o ponad tydzień realizację misji pod kierownictwem europejskiego konsorcjum transportu kosmicznego Arianespace, zaplanowaną pierwotnie na 8 czerwca tego roku. Jej podstawowym założeniem było wyniesienie na orbitę geostacjonarną transferową ładunku zawierającego parę satelitów komunikacyjnych: indonezyjskiego BRIsat i amerykańskiego EchoStar XVIII.\nMisja o kodzie startowym VA230 przeszła do historii jako 230. udany lot europejskiej rakiety kosmicznej z serii Ariane, począwszy od pierwszego odpalenia przeprowadzonego w 1979 roku. O wyjątkowości bieżącej operacji zadecydowały jednak przede wszystkim względy praktyczne – start umożliwił bowiem wyniesienie na wyznaczoną orbitę najcięższego jak dotąd ładunku, jaki jednorazowo wystrzelono z użyciem rakiety nośnej Ariane 5. Ciężar załadowanej aparatury satelitarnej przekroczył w tym przypadku 10,7 tony.\nWystrzelona para satelitów to instrumenty telekomunikacyjne o zastosowaniu komercyjnym. Pierwszy z nich, amerykański EchoStar XVIII będzie użytkowany przez firmę DISH Network jako następca satelity EchoStar X w konstelacji zapewniającej dystrybucję usług telekomunikacyjnych dla użytkowników w USA, na Kubie, Alasce oraz w rejonie Hawajów i Portoryko. Drugi z kolei, BRIsat (Bank Rakyat Indonesia Satellite) to satelita zbudowany na potrzeby obsługi bankowych operacji finansowych. Instrument telekomunikacyjny będący własnością indonezyjskiego banku BRI jest określany jako pierwszy tego typu aparat kosmiczny w wyłącznym posiadaniu instytucji finansowej i dedykowany zastosowaniom w obszarze transakcji pieniężnych – ma stanowić alternatywę dla dotychczas użytkowanych w tym zakresie kanałów komunikacji naziemnej.\nEchoStar XVIII i BRIsat funkcjonują w oparciu o tę samą platformę satelitarną, SSL 1300. Producentem obu wspomnianych instrumentów jest amerykańska firma Space System Loral (SSL). Siedziba firmy mieści się w Kalifornii.


Pomoc przy bólu zęba | DrSmile\nBól zęba ma wiele różnych przyczyn. Ale ma jedną wspólną cechę: szczególnie silny ból zęba ciężko jest znieść. W każdym przypadku należy szybko skonsultować się z dentystą. Jeśli ból zęba pojawi się w nocy, np. w pozycji leżącej, lub w weekend, początkową ulgę mogą przynieść domowe sposoby leczenia lub środki przeciwbólowe.\nWskazówka: jeżeli nie można zlokalizować bardzo silnego bólu zęba, klatka piersiowa jest ściśnięta, a ból promieniuje do ramienia, mogą to być objawy zawału serca. W takim przypadku natychmiast wezwij pogotowie!\nPrzyczyny bólu zęba sięgają od problemów stomatologicznych, takich jak próchnica, po neuralgię nerwu trójdzielnego. W tym drugim przypadku jest to nerw twarzowy trójdzielny, który w stanie zapalnym może powodować silny ból zęba. Ból zęba w zębie trzonowym lub ból zęba podczas żucia jest często spowodowany próchnicą lub odsłoniętymi szyjkami zębów. Właściwa higiena jamy ustnej ma zatem zasadnicze znaczenie dla profilaktyki. Istnieją jednak również inne przyczyny, które w skrócie przedstawimy Ci poniżej.\nBól może wystąpić również po zabiegach stomatologicznych. Możliwe przyczyny to plomby. Wiele osób zadaje sobie pytanie: czy ból zęba jest normalny po plombowaniu? A jeśli tak: jak długo trwa?\nOdpowiedź brzmi: tak, ból może wystąpić, ale powinien ustąpić po kilku dniach. Jeśli tak się nie stanie, prosimy o ponowną wizytę u stomatologa. Możliwe przyczyny bólu zęba po plombowaniu:\nPlomba nie jest idealnie dopasowana do zęba: jest zbyt wysoka i sprawia wrażenie ciała obcego. Można temu zaradzić, szlifując plombę u dentysty.\nTrzeba było usunąć dużo próchnicy: mogło to spowodować podrażnienie nerwu zęba. Podczas jedzenia lub żucia nacisk na plombę może się zwiększyć, powodując ból.\nZapalenie dziąseł i zębów: bakterie mogły dostać się do dziąseł podczas zakładania plomby. W takim przypadku dobra higiena jamy ustnej może złagodzić ból.\nPodczas leczenia kanałowego nerw zostaje usunięty z zęba i tym samym powinien prowadzić do ustąpienia bólu. Niestety, nie zawsze tak jest. Niektórzy pacjenci skarżą się, że po leczeniu kanałowym ból zęba nasila się lub odczuwają ból podczas żucia. Przyczyny tego mogą być różne.\nZ jednej strony w trakcie leczenia kanałowego może dojść do ułamania zęba, co wówczas jest odczuwane jako bardzo bolesne. Z drugiej strony, bakterie lub resztki tkanek, które nie zostały usunięte, mogą spowodować stan zapalny. Jeśli odczuwasz ból po leczeniu kanałowym, pamiętaj o ponownej wizycie u stomatologa!\nPrzy przeziębieniach często zdarza się, że oprócz zatkanego nosa bolą też zęby. W mniejszym stopniu dotyczy to jednak bólu, gdy nacisk wywierany jest na pojedynczy ząb. Ból odczuwany jest raczej w kilku zębach, szczególnie w górnych, bocznych rzędach zębów. Najczęściej przyczyną jest stan zapalny zatok spowodowany przeziębieniem, który uciska nerw zębowy. To z kolei wywołuje ból w okolicy zębów. Po ustąpieniu przeziębienia powinien również ustąpić ból zęba.\nBól zęba podczas żucia\nNajczęstszą przyczyną bólu zęba podczas żucia jest jego uszkodzenie. Ból zęba występuje szczególnie przy żuciu i zimnie oraz przy żuciu twardych pokarmów. Dziura w zębie nie zawsze musi być widoczna. Zwłaszcza w przypadku zapalenia miazgi (zapalenie nerwu zębowego) twardość i temperatura pokarmu odgrywają istotną rolę.\nJedną z głównych przyczyn bólu przy żuciu jest próchnica, gdzie w wyniku demineralizacji dochodzi do powstania dziury w zębie. Możliwy jest również ból zęba podczas żucia spowodowany przeziębieniem, jak wspomniano w poprzednim akapicie.\nBól zęba spowodowany zębem mądrości\nRównież jeden lub więcej zębów mądrości może powodować silny ból. Częstą przyczyną tego jest brak miejsca w szczęce. Szczególnie w nocy ból ten jest odczuwany jako bardzo nieprzyjemny. Innymi przyczynami mogą być:\nBól po operacji zęba mądrości\nZapalenie zębów mądrości\nPrzesunięcie zębów z powodu braku miejsca\nJeśli po operacji zęba mądrości pojawią się dreszcze, gorączka lub trudności w przełykaniu, należy szybko zgłosić się do stomatologa!\nBól zęba w ciąży jest bardzo częsty, ponieważ w tym czasie gospodarka hormonalna kobiety ulega znacznym zmianom. Niektóre kobiety skarżą się na bolesność zębów trzonowych, inne na krwawienie dziąseł.\nDzieje się tak między innymi dlatego, że zmienia się skład śliny i jej ilość. Około 75% kobiet w ciąży cierpi przykładowo na ciążowe zapalenie dziąseł.\nDodatkowo w czasie ciąży zmieniają się nawyki żywieniowe – kobiety w ciąży często mają silny apetyt na węglowodany czy słodycze. Dlatego już od początku ciąży kobiety powinny zwracać uwagę na dokładną higienę jamy ustnej.\nKiedy zacznie Cię boleć ząb, nasuwa się szczególnie jedno pytanie: co szybko pomaga? Jeśli od dłuższego czasu cierpisz z powodu bólu zęba, odwiedź gabinet stomatologiczny. Ale co zrobić poza godzinami otwarcia gabinetu? Jeśli ból jest bardzo silny i nie do zniesienia, można wezwać pogotowie lub udać się bezpośrednio do szpitala.\nJeśli ból zęba jest nieco mniej dotkliwy, można udać się do apteki po poradę dotyczącą środków przeciwbólowych. Zaleca się ostrożność, zwłaszcza w okresie ciąży i karmienia piersią. Nie każdy lek przeciwbólowy nadaje się do stosowania w tych fazach życia.\nJeśli nie chcesz zażywać środków przeciwbólowych, ból zęba można złagodzić domowymi sposobami. Często stosuje się również preparaty homeopatyczne.\nZasadniczo domowe środki są odpowiednie do łagodzenia bólu zęba u dzieci i dorosłych. Zaleca się jednak ostrożność w czasie ciąży i karmienia piersią, najlepiej skonsultować się z lekarzem, które metody są bezpieczne.\nGoździki, cebula i czosnek: jeśli ugryziesz goździk w pobliżu bolącego zęba, pojawi się lekki efekt znieczulający. Ogólnie goździki, cebula i czosnek są uważane za środki przeciwzapalne.\nHerbaty z mięty pieprzowej, rumianku i imbiru: w postaci płynu do płukania ust mogą być stosowane jako domowy środek na ból zęba i stany zapalne.\nChłodzenie okładem z lodu: ponieważ ciepło ma negatywny wpływ na ból, chore miejsce można schłodzić okładem z lodu, najlepiej zawiniętym w ściereczkę.\nRoztwory soli: rozpuszczenie soli w ciepłej wodzie, a następnie trzymanie jej w ustach przez około 2 minuty (nie pić!) może mieć działanie przeciwbólowe.\nSsanie oleju: ta metoda jest jedną z dobrze znanych domowych metod leczenia, ponieważ może wzmocnić dziąsła i zmniejszyć ilość bakterii.\nDomowe sposoby na bolesne zęby mądrości: chłodzenie jest bardzo pomocne przy obrzękach i stanach zapalnych. Odkażająco działają herbatki z szałwii i rumianku, należy też unikać nikotyny, alkoholu i nabiału.\nDomowe sposoby na ból po leczeniu kanałowym: zalecane są tu również goździki, herbata rumiankowa i chłodzenie.\nTabletki na receptę są często stosowane w przypadku bardzo silnego bólu zęba, np. po operacji zęba mądrości. Te środki przeciwbólowe są bardzo silne i prawie zawsze przynoszą ulgę w bólu, ale nie można ich kupić bez recepty na ostry ból zęba.\nNiemniej jednak, istnieją również tabletki bez recepty, które przynoszą ulgę w nagłych wypadkach. Najbardziej znane to:\nKwas acetylosalicylowy (ASA): potocznie zwany aspiryną, ten łagodny środek przeciwbólowy jest tylko w niewielkim stopniu skuteczny w zwalczaniu bólu zęba. Aspiryna ma działanie rozrzedzające krew i przeciwzakrzepowe, dlatego nie wolno jej przyjmować przed zabiegiem stomatologicznym!\nParacetamol: jest dobrze tolerowany i stosowany przy łagodnym bólu zęba. Ponieważ praktycznie nie ma skutków ubocznych, w aptece można go kupić bez recepty do 500 mg.\nIbuprofen: kiedy środki przeciwbólowe, takie jak paracetamol, nie pomagają, ibuprofen często przynosi pożądany efekt. Ponieważ ibuprofen ma silniejsze działanie przeciwbólowe, ale nie nadaje się do długotrwałego stosowania.\nCzy alkohol pomaga na ból zęba?\nTo, co na początku brzmi jak żart, nie powinno być lekceważone: alkohol może złagodzić ból zęba, ponieważ ma działanie dezynfekujące. Alkoholu nie należy jednak pić, lecz stosować jako płyn do płukania jamy ustnej. Szczególnie odpowiednie są wysokoprocentowe alkohole, takie jak wódka.\nŁagodzenie bólu zębów u niemowląt i małych dzieci\nZąbkowanie jest postrzegane przez niemowlęta jako bolesne, oznajmiają je płaczem, czy to w dzień czy w nocy. Jednak\nleki na ból zęba u niemowląt i małych dzieci powinny być przepisywane wyłącznie przez pediatrę. Niektóre domowe środki mogą pomóc złagodzić ból. Obejmuje to żucie twardych pokarmów. Na ból zęba można również stosować globulki.\nŁagodzenie bólu zęba u dzieci\nPodobnie jak w przypadku niemowląt, leki dla dzieci powinny być przepisywane wyłącznie przez pediatrę. Ponieważ ból zęba jest często oznaką próchnicy, należy szybko umówić się na wizytę w gabinecie stomatologicznym.\nDo najczęstszych domowych środków na ból zęba u dzieci należą:\nPłyny do płukania ust z rumianku lub szałwii\nSchłodzić dotknięte miejsce: uważaj na zimno! Najlepiej zawinąć okład z lodu w ściereczkę, aby chronić skórę\nGoździki: podobnie jak u dorosłych, żucie goździków ma działanie lekko znieczulające na ból zęba\nBól zęba można złagodzić za pomocą globulek\nKąpiel stóp: ciepła (nie gorąca!) woda może rozproszyć ból zęba i tym samym przynieść ulgę.


Herosi - filmowa superprodukcja o motorsporcie\n30 maj 2019, 09:26\nJuż w lipcu, w tygodniu poprzedzającym Grand Prix Wielkiej Brytanii, premierę będzie miał pełnometrażowy film o życiu pięciu legend sportu samochodowego.\nProdukcja o znaczącym tytule: Herosi, została napisana i wyreżyserowana przez Manisha Pandeya, który przed dziesięcioma laty stworzył scenariusz do nagradzanego obrazu Senna.\nNajnowszy film - nakręcony na zamówienie Motorsport.com - połączy ze sobą kierowców ze świata wyścigów i rajdów, którzy wzajemnie opowiedzą sobie swoje historie podczas wspólnego wieczoru w pewnym angielskim domu.\nCzworo z bohaterów to: dwukrotny mistrz świata F1 - Mika Häkkinen, Felipe Massa - były kierowca Ferrari, dziewięciokrotny zwycięzca wyścigu Le Mans Tom Kristensen i wicemistrzyni świata w rajdach samochodowych Michèle Mouton.\n- Chciałem zebrać zawodników w różnym wieku oraz z różnych dyscyplin i umieścić ich w specyficznym otoczeniu - powiedział Pandey. - Gdy zagłębisz się w każdy z tych charakterów, odkryjesz jak wiele mają ze sobą wspólnego.\nChoć dyscypliny, z których pochodzą bohaterowie filmu różnią się znacznie, historie przez nich opowiadane są podobne. Zawierają rosnącą miłość do czterech kółek, przełomowe momenty życia, sukcesy, porażki, osobiste zmagania oraz zagrażające życiu wypadki. Narracja bohaterów uzupełniona jest niezwykle bogatym zbiorem materiałów archiwalnych, zebranych zarówno z ich osobistych kolekcji, jak i obszernej biblioteki w siedzibie F1 w Biggin Hill.\n„Herosi” zawierać będą także niepublikowane wcześniej ujęcia z kluczowych zawodów: Jerez 1997 (pierwsza wygrana w F1 Miki Häkkinena), Brazylia 2008 (dramatyczny wyścig o mistrzostwo świata z Felipe Massą w roli głównej) i Monza 2006 (ogłoszenie odejścia ze sportu przez Michaela Schumachera). Ponad połowa z 65 minut materiałów archiwalnych użytych w filmie pochodzi z biblioteki F1.\n- Tworzenie filmów jest bardzo złożone, ale zawsze istnieje przepis - wyjaśnia Pandey. - Są trzy akty. W pierwszym widz zapoznaje się z bohaterem, po czym następuje zwrot akcji. To przygotowuje oglądającego do finału, nierzadko zaskakującego.\n- Istnieje wiele technik, których można użyć. Jednakże na twórcach filmów dokumentalnych spoczywa pewna odpowiedzialność, gdy opowiadają historię osoby żyjącej lub zmarłej. Przekaz musi być prawdą.\nOstatnim bohaterem tej historii jest Michael Schumacher, który w pewnych momentach swojej kariery albo pracował, albo ścigał się z każdym z pozostałej czwórki. Pierwsze spotkanie „Schumiego” i Häkkinena miało miejsce w Makau, podczas wyścigu kategorii F3. Z późniejszych potyczek zapamiętane są głównie widowiskowe pojedynki na japońskim torze Suzuka, w końcu lat 90. i początku XXI wieku. Z kolei Massa partnerował słynnemu Niemcowi w zespole Ferrari w 2006 roku.\nPo tym jak Tom Kristensen pokonał Häkkinena w nordyckich rozgrywkach kartingowych w 1985 roku, ścigał się u boku Schumachera w Formule 3. Następnie spotykał go na corocznym Race of Champions, imprezie którą organizowała, i w której uczestniczyła... Michèle Mouton.\nByło jasne, że zawodnicy których zaprosiliśmy, przy okazji opowiadania swojej historii, będą mogli przybliżyć nam różne oblicza Michaela - podkreśla reżyser. - Cała czwórka miała z nim coś wspólnego i dlatego chciałem by był piątym bohaterem. Odkąd uległ wypadkowi zacząłem mocniej doceniać wszystkie jego osiągnięcia i uwielbienie, które go otaczało - zwłaszcza za czasów Ferrari.\nFilm będzie miał swoją premierę w Londynie, tuż przed Grand Prix Wielkiej Brytanii. Obszerny wywiad z reżyserem znajdzie się w czerwcowym numerze magazynu F1 Racing, który będzie dostępny w sprzedaży od 30. maja.\nRosberg i Webber chwalą Hamiltona\nHistoria pit stopu Bottasa


Pinokio, Piotruś Pan i Cruella mogą od razu trafić na Disney+\nZ pominięciem polskich kin?\nOpublikowano 22 listopada 2020 10:03\nIstnieje spore prawdopodobieństwo, że kilka kolejnych projektów Disneya trafi bezpośrednio na platformę streamingową. Jak podaje serwis Deadline, w związku z trwającą pandemią przedstawiciele hollywoodzkiego giganta rozważają premierę trzech wyczekiwanych produkcji bezpośrednio na Disney+.\nWedług źródła, wśród filmów o których mowa znalazła się wersja live-action Pinokio, w reżyserii Roberta Zemeckisa. Rolę Gepetta dzierży tutaj Tom Hanks.\nPonadto, podobny los może spotkać nowe aktorskie spojrzenie na przygody Piotrusia Pana, czyli film Peter Pan and Wendy.\nPo trzecie, na Disney+ może od razu trafić film Cruella, stanowiący prequel 101 Dalmatyńczyków. Tytułową rolę otrzymała Emma Stone.\nJeśli przedstawiciele hollywoodzkiej wytwórni zdecydują się wprowadzić te trzy filmy bezpośrednio na platformę streamingową, co to będzie oznaczało dla polskiej widowni? Wszak, Disney+ nie jest dostępne w naszym kraju.\nPrawdopodobnie doczekamy się kinowego seansu, podobnie jak to miało miejsce w przypadku aktorskiego filmu Mulan. Możliwe jednak, że Disney zdecyduje się wydać wspomniane produkcje pod szyldem Disney+ Originals, co oznaczałoby seans ekskluzywny dla subskrybentów platformy streamingowej, idąc w ślady produkcji live-action Zakochany kundel.\n25% subskrybentów Disney+ pochodzi z jednego kraju i nie jest to USA\nDarkwing Duck może dostać reboot od Disney+\nDisney+ w ciągu pierwszego roku przekroczył oczekiwania wytwórni


Studia dla "genialnych dyletantów"? - RMF 24\nStudia dla "genialnych dyletantów"?\nŚroda, 21 marca 2007 (07:52)\nDyskutowana wciąż nowelizacja ustawy o szkolnictwie wyższym przewiduje utworzenie wyjątkowych studiów doktoranckich dla wyjątkowych ludzi. To oni mają być przyszłością Polski. Uczyć się tam będzie prawdziwa elita – przekonuje minister nauki i szkolnictwa wyższego Michał Seweryński.\nChcemy stworzyć właśnie taką formę studiów interdyscyplinarnych, które kształciłyby wszechstronnych, genialnych dyletantów - mówi Seweryński.\nDodaje, że studenci znaliby się na wszystkim, mogliby rozmawiać na wszelkie tematy, nie tylko w Polsce, ale i za granicą. Byliby przydatni jako liderzy w życiu politycznym, społecznym, gospodarczym, międzynarodowym, naukowym - zapewnia. Posłuchaj relacji reportera RMF FM Krzysztofa Zasady:\nTakich ludzi teraz potrzeba. Wszechstronni będą mogli wzmocnić liczną grupę starych "dyletantów", którzy od dawna dobrze się mają na krajowej scenie politycznej. Tylko, że ci genialni dyletanci - zgodnie ze słownikową definicją zajmują się jakąś dziedziną nauki amatorsko, a nie zawodowo...\nNewsJak nie korzystać z internetu\nNews"Niby-Alaska" w krakowskiej PWST\nNewsKiedy spać, żeby zdać


Puchar Polski – kosynierzy.info\nAuthor yanooPosted on October 17, 2012 Categories zapowiedziTags Anwil Włocławek, III liga, Puchar Polski, Puchar PZKoszLeave a comment on Kwadruplet\nPuchar… prawie Polski\nPuchar PZKOSZ – znamy pierwszego rywala\nZ MCKiS Termo-Rex SA Jaworzno zmierzą się w pierwszej rundzie rozgrywek o Puchar Polskiego Związku Koszykówki zawodnicy WKS Śląsk Wrocław. Spotkanie w hali „Kosynierka” zaplanowano na 9 listopada.\nEkipa z Jaworzna to grupowy rywal wrocławian w rozgrywkach II ligi, z którym siedemnastokrotni mistrzowie Polski planowo mają zmierzyć się na początku grudnia. Wcześniej jednak – bo już 9 listopada – zagrają z nimi we własnej hali w Pucharze PZKosz, w którym w tym sezonie biorą udział tylko ekipy II i I-ligowe (o Puchar Polski rywalizują w tym sezonie jedynie kluby z Tauron Basket Ligi).\nRozgrywki o Puchar PZKosz obejmują cztery rundy w ramach fazy pucharowej (jeden mecz w ramach zasady „przegrywający odpada”) oraz Turniej Final Four. Do II rundy kwalifikują się zwycięzcy meczów rundy I, do rundy III zwycięzcy meczów rundy II etc., a zestawienie par rywalizujących ze sobą na kolejnych szczeblach będzie wynikiem drabinki pucharowej uwzględniającej czynnik terytorialny.\nMiejsce rozgrywania turnieju finałowego Final Four nie jest jeszcze znane. Wiadomo jednak, że dal zwycięzcy Pucharu PZKosz przewidziano nagrodę pieniężną w wysokości 20 000 złotych.\nPP może się okazać dobrym przetarciem przed rundą play off, a nawet ewentualną grą w 1. lidze, więc na lekceważenie nie powinno być miejsca. A kto wie, może los skrzyżuje nas z kimś z ekstraklasy?\nno i się naczelny naciął, myśląc że to Puchar Polski, a to tylko jakiś dziwny Puchar dla drużyn z lig 1-2, czyli bez ekstraklasowych\nAuthor yanooPosted on October 4, 2011 October 4, 2011 Categories zapowiedziTags Puchar PolskiLeave a comment on Puchar… prawie Polski


NEURODYDAKTYKA, CZYLI NAUCZANIE PRZYJAZNE MÓŻGOWI - ppt video online pobierz\nNEURODYDAKTYKA, CZYLI NAUCZANIE PRZYJAZNE MÓŻGOWI\nPrezentacja na temat: "NEURODYDAKTYKA, CZYLI NAUCZANIE PRZYJAZNE MÓŻGOWI"— Zapis prezentacji:\n1 NEURODYDAKTYKA, CZYLI NAUCZANIE PRZYJAZNE MÓŻGOWI\nAktywne doskonalenie – kompleksowe wsparcie dla szkół i przedszkoli we Wrocławiu NEURODYDAKTYKA, CZYLI NAUCZANIE PRZYJAZNE MÓŻGOWI mgr Karolina Krawczak\n2 NEUROPEDAGOGIKA Bazuje na wiedzy o budowie i funkcjach mózgu\nBada wpływ stresu na poszczególne rodzaje pamięci oraz procesy uczenia się, w tym funkcje wykonawcze Optymalizuje środowiskowe i intra-psychiczne zmienne wpływające na proces zdobywania wiedzy.\n3 NEUROPEDAGOGIKA Pojęcie neurodydaktyka nie jest nowe, powstało około połowy lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku, a jego twórcą jest niemiecki dydaktyk matematyki Gerhard Preiß. W języku angielskim funkcjonują raczej pojęcia: „brain friendly learning” i „brain compatible learning”.\n4 NEUROPEDAGOGIKA W Polsce termin „neurodydaktyka” staje się coraz popularniejszy i funkcjonuje zarówno w literaturze fachowej, jak i popularnonaukowej. Funkcjonujący obecnie na świecie model edukacyjny powstał w czasach, gdy nie było możliwości badania procesów uczenia się. Przełom nastąpił ponad dziesięć lat temu dzięki zastosowaniu różnego typu tomografów i skanerów, które pozwalają na zaglądanie do uczącego się mózgu.\n5 NEUROPEDAGOGIKA dziś można w oparciu o dostępne badania formułować ogólne wnioski, ponieważ wiadomo, co wspiera, a co blokuje proces uczenia się. Z punktu widzenia nauczycieli ma to zupełnie fundamentalne znaczenie - i co ważniejsze - pozwala spojrzeć na proces uczenia się z zupełnie innej perspektywy.\n6 NATURALNY PROCES UCZENIA SIĘ\nEtap I – Motywacja - Po co mi to? Etap II – Początek praktyki – Chodzę, pytam... Etap III –Ćwiczenie umiejętności - Ćwiczę Etap IV – Praktyka umiejętności – Ćwiczę i osiągam sukces Etap V – Doskonalenie umiejętności –Czerpię przyjemność Etap VI – Mistrzostwo – Nauczam i ulepszam\n7 FAKTY DOTYCZĄCE FUNKCJONOWANIA MÓZGU\n Uczenie reproduktywne jest sprzeczne z tym do czego mózg jest stworzony!!!  Mózg uczy się przez konstruowanie!!!\n8 Co MUSI się zadziać aby zaszedł proces uczenia się?\n9 FAKTY DOTYCZĄCE FUNKCJONOWANIA MÓZGU\n10 Uczenie się = rozrost dendrytów\nWNIOSEK Uczenie się = rozrost dendrytów\n11 Uczenie się = rozrost dendrytów\n12 CO TO ZNACZY UCZYĆ SIĘ? Każdy neuron ma jeden akson zakończony rozgałęzieniami Komunikacja pomiędzy neuronami przebiega za pomocą impulsów elektrochemicznych w przestrzeni zwanej synapsą. (miejsca komunikacji kończącej akson z błoną drugiej komórki) Uczenie zachodzi poprzez tworzenie połączeń synaptycznych. Efektem są wiedza i umiejętności. Każdy neuron ma w sobie tysiące dendrytów które odbierają informację z innych neuronów.\n13 MÓZG A UCZENIE SIĘ\n14 MÓZG A UCZENIE SIĘ\n15 MÓZG DZIAŁA RÓWNOLEGLE\nPRAWA PÓKULA --- LEWA PÓKULA\n16 ŻEBY ROZPOCZĄŁ SIĘ PROCES UCZENIA\n1.Mózg musi zdecydować, co jest ważne. 2. Podstawowe procesy mózgowe to procesy emocjonalne i spostrzegawcze. 3.Uczenie angażuje całą fizjologię (rola peptydów - endorfiny, odżywiania). 4.Spostrzeganie i tworzenie sieci neuronalnych odbywa się symultanicznie (mózg uwielbia historyjki). 5.Uczenie się zachodzi na poziomie świadomym i nieświadomym (emocje, ruch, umysł, komunikacja).\n17 ŻEBY ROZPOCZĄŁ SIĘ PROCES UCZENIA\n6. Poszukiwanie znaczenia jest zdolnością wrodzoną. 7. Emocje są krytycznym elementem procesu uczenia się. 8. Poczucie zagrożenia hamuje proces uczenia się. 9. Nadawanie znaczenia odbywa się zawsze poprzez odniesienie do istniejącej wiedzy. 10.Podobnie zapamiętywanie. 11.Mózg jest bytem społecznym.\n18 STRES A UCZENIE SIĘ Dominacja funkcji pnia mózgu.\nKrew przepływa z części odpowiedzialnych za procesy myślowe do pnia. Zamykanie się mózgu.\n19 MOTYWACJA A BIOLOGIA Pozytywne emocje wpływają na uczenie się.\nBez dopaminy uczenie się nie zachodzi. Uczenie się pobudza ośrodki nagrody.\n37 Agnozja - definicja Niezdolność do rozpoznawania znanych przedmiotów spostrzeganych za pomocą zmysłów (Walsh,Darby 2008) Niemożność rozpoznania i/lub interpretowania doznań zmysłowych, bez względu na poszczególny kanał (Pąchalska, 2007)\n38 Afazja - film\n39 FAKTY DOTYCZĄCE FUNKCJONOWANIA MÓZGU\nsą przystosowane do rozwiązywania problemów i przetwarzania informacji, a nie do ich reprodukowania, dobrze zapamiętują informacje łączące wiedzę kognitywną z emocjami i aktywnością ciała, dużo lepiej kodują w pamięci długotrwałej informacje poznane w bezstresowej, przyjaznej atmosferze, uczą się dużo efektywniej w grupie, dużo lepiej zapamiętują to wszystko, co ma dla nich praktyczne znaczenie, dużo lepiej zapamiętują informacje, które potrafią odnieść do swoich dotychczasowych doświadczeń, łatwiej zapamiętują, to co widzą, niż to co słyszą, łatwo zapamiętują to, co mogły poznać dzięki aktywności rąk.\n40 Teoria inteligencji wielorakiej\nKażdy z uczniów reprezentuje inne zdolności, umiejętności, które w procesie nauczania-uczenia zmieniają się, wzrastają i doskonalą, ale w bardzo osobisty, indywidualny sposób, w ró nym tempie Niektórzy uczniowie bardzo szybko przyswajają nową wiedzę, u innych proces ten trwa znacznie dłużej.\n41 Teoria inteligencji wielorakiej\nTeoria wielorakiej inteligencji, zwanej „Multiple Intelligences Theory” opracowana przez H. Gardnera (1985). Gardner stwierdził, że człowiek ma bardzo indywidualną drogę uczenia się, poznawania i rozumienia świata. Definiuje on inteligencję człowieka, jako zdolność do rozwiązywania problemów lub tworzenia rzeczy nowych. To także zdolność do rozumienia, uczenia się i myślenia. Jesteśmy tak również, ponieważ na naszą własną inteligencję składaj się różne jej kombinacje.\n42 Nie chodziło mu jednak o dokładną liczbę rodzajów inteligencji, ale o biologiczny potencjał, jaki posiada każdy człowiek. Każdy z nas ma bowiem osobisty profil zdolności, z którym się urodził i własne możliwości ich rozwoju.\n43 Sukces ucznia Sukces ucznia zależy przede wszystkim od nauczyciela. W planowaniu rozwoju ucznia powinien on uwzględniać jego zdolności i wrodzone predyspozycje. Lekcje powinny być różnorodne, ciekawe. Powinny dostarczać wielu możliwości i sytuacji, w których uczeń może się wykazać różnymi umiejętnościami.\n44 Każda osoba posiada wszystkie osiem rodzajów inteligencji, ale one funkcjonują w indywidualny, niepowtarzalny sposób. Niektórzy ludzie mają wysoko rozwinięte wszystkie rodzaje inteligencji, niektórzy tylko kilka. Większości ludzi jest gdzieś w środku. Niektóre zdolności mogą by jeszcze nieodkryte.\n45 Zdolności są odkrywane stopniowo.\nWszystkie rodzaje inteligencji współpracują ze sobą, a żadna nie istnieje indywidualnie.\n46 Jest wiele różnych sposobów, aby być człowiekiem inteligentnym\nJest wiele różnych sposobów, aby być człowiekiem inteligentnym Nie ma żadnego standardu, określającego atrybuty, które jednoznacznie potwierdzają inteligencję człowieka.\n47 Inteligencja kinestetyczna\numiejętność wyrażania uczuć, pomysłów, rozwiązywania problemów. Są to zdolności fizyczne takie jak: koordynacja ruchów, giętkość, poruszanie się. Nauczyciel może wpływać na rozwijanie tego rodzaju zdolności podczas dostarczania uczniom różnego rodzaju ćwiczeń fizycznych.\n48 Inteligencja kinestetyczna\n49 Inteligencja intrapersonalna\nzdolność do rozumienia siebie, swoich zalet, słabości, nastrojów, pragnień intencji. To także umiejętność rozumienia różnic i podobieństw do innych ludzi rozumienia swojego postępowania. Nauczyciel rozwija ten rodzaj inteligencji przez dostarczanie uczniowi możliwości własnej ekspresji oraz pomaga mu w odnalezieniu swojego własnego stylu uczenia się.\n50 Inteligencja intrapersonalna\n51 Inteligencja interpersonalna\nto zdolność rozumienia innych, ich zachowań, nastrojów, uczuć, motywacji. Nauczyciel może pomóc uczniom w rozwijaniu tych zdolności poprzez działania mające na celu wskazywanie im jak należy rozwiązywać problemy, konflikty, czy stwarzanie warunków do współdziałania np. wykonywanie projektów.\n52 Inteligencja interpersonalna\n53 Inteligencja lingwistyczna\njest to umiejętność stosowania słów w mowie i w piśmie. Obejmuje ona umiejętność gromadzenia i zapamiętywania informacji. Nauczyciel może pomagać uczniom w rozwijaniu tych zdolności przez dostarczanie im możliwo ści swobodnego wypowiadania się, słuchania, opisywania elementów środowiska a także przez tworzenie właściwych relacji pomiędzy nauczycielem i uczniem.\n54 Inteligencja lingwistyczna\n55 Inteligencja logiczno-matematyczna\njest to zdolność rozumienia liczb, posługiwania się nimi, dostrzeganie zależności, przyczyn, skutków, myślenia abstrakcyjnego. Nauczyciel rozwija te zdolności przez stwarzanie warunków do eksperymentowania z liczbami, przez używanie prostych mechanizmów lub programów komputerowych.\n56 Inteligencja logiczno-matematyczna\n57 Inteligencja muzyczna\nto zdolność do rozróżniania rytmu, melodii, tempa,dźwięków otaczającego świata. To także umiejętność rozpoznawania i odtwarzania piosenek, melodii. Nauczyciel pomaga uczniom w rozwijaniu tych umiejętności np. przez wykorzystywanie na lekcjach płytoteki, stosowanie nagrań, śpiewanie stosowanie ćwiczeń rytmicznych, odtwarzanie dźwięków.\n58 Inteligencja muzyczna\n59 Inteligencja przestrzenna\nto zdolność rozumienia formy, kształtu, płaszczyzny, koloru, linii, wielkości. Obejmuje ona także umiejętność graficznego, czy przestrzennego przedstawiania zjawisk. Nauczyciel powinien zachęcać uczniów do projektowania i wykonywania gazetek ściennych, kolorowych obrazów, itp.\n60 Inteligencja przestrzenna\n61 Inteligencja przyrodnicza\nzdolność do rozpoznawania i klasyfikowania roślin, minerałów, zwierząt, skał. To także umiejętność rozpoznawania zjawisk kulturowych. Te zdolności możemy doskonali przez rozwijanie zainteresowań światem zewnętrznym, światem przyrodniczym.\n62 Inteligencja przyrodnicza\n66 Test do badania inteligencji wielorakiej\n69 Na czym polega nauczanie przyjazne mózgowi?\n81 test percepcja\n89 test – dominacja półkulowa\n99 - łączy wiedzę kognitywną z emocjami,\n- ciekawość poznawcza uczniów, - silne strony mózgu, - łączy wiedzę kognitywną z emocjami,\n100 - nie ogranicza się jedynie do czysto werbalnego przekazu,\n- pozwala uczniom na stawianie hipotez i samodzielne szukanie rozwiązań, - nie ogranicza się jedynie do czysto werbalnego przekazu, - odwołuje się do wielu modalności i ułatwia łączenie pojedynczych informacji w spójną całość, - bezpieczna i przyjazna atmosfera.\n101 NOWE I NIEZNANE Wszystko, co nowe, nieznane, nietypowe, tajemnicze, nie do końca wyjaśnione, przyciąga naszą uwagę. Za to banalne, zwyczajne i codzienne zjawiska nie pobudzają aktywności sieci neuronalnej, a tym samym nie inicjują procesu uczenia się.\n102 NOWE I NIEZNANE Idąc ulicą nie zwracamy uwagi na normalnie wyglądających przechodniów, ale z pewnością zapamiętamy ubranego w elegancki garnitur i idącego pieszo mężczyznę.\n103 Ochrona przed przebodźcowaniem\nTen naturalny mechanizm chroni nasz mózg przed nadmiarem otaczających nas impulsów i przed tzw. przebodźcowaniem. Ponieważ bodźców jest zazwyczaj znacznie więcej niż układ limbiczny może przetworzyć, selekcja staje się nie tyle wyborem, co koniecznością.\n104 Wyniki badań z docierających do nas bodźców wzrokowych przetwarzamy jedynie około 10%.\n105 Wskazówki dla nauczyciela\n- postawa, - głos, - mimika, - sposób mówienia, niosą z sobą informacje, że za chwilę będziemy zajmować się ciekawym i intrygującym zjawiskiem, to jest to dla uczniowskich neuronów sygnał, że rzecz warta jest uwagi.\n106 Po pierwsze zaciekawić\nskupić uwagę uczniów na wybranym zagadnieniu, a więc skierować snop światła na omawiane zagadnienie. wystarczy zadać intrygujące pytanie, które pobudzi do myślenia i stawiania hipotez. Lekcję fizyki można zacząć od pytania: „Dlaczego niebo jest niebieskie?”\n107 Po pierwsze zaciekawić\nCelem nie jest uzyskanie od uczniów poprawnych odpowiedzi, ale zaintrygowanie ich i zainicjowanie w ich mózgach produkcji niezbędnych neuroprzekaźników.\n108 Na poświęconej wirusom lekcji biologii, można podać odpowiednie opisy i definicje, sucho i rzeczowo opisać sposób ich rozmnażania się Ale nauczyciel mógłby zacząć od pytań o to, kto z uczniów przechodził ostatnio grypę, jak się wtedy czuł, czy mamy lekarstwa przeciwko wirusom, czy potrafimy się przeciwko nim bronić, czy stanowią one dla ludzi poważne zagrożenie.\n109 „Co Ty o tym sądzisz?” Gdy nauczyciel pyta uczniów o ich hipotezy i poważnie traktuje zgłaszane pytania i wątpliwości, gdy interesują go wyrażane przez nich opinie, to jednocześnie przesyła ważną informację: „Jesteś dla mnie ważna/ważny, interesuje mnie, co myślisz.” Z punktu widzenia mózgu ma to ogromne znaczenie i wpływa na osiągane przez uczniów wyniki.\n110 „Nauczać, to rozniecać ogień, a nie napełniać puste wiadro”. Heraklit\nObudzić fascynację „Nauczać, to rozniecać ogień, a nie napełniać puste wiadro”. Heraklit\n111 Obudzić fascynację Jeśli uczniowie uczą się jedynie po to, by dobrze zdać testy, to kieruje nimi motywacja zewnętrzna, nieporównanie mniej efektywna od wewnętrznej.\n112 Obudzić fascynację celem jest samo poznawanie, a nauka staje się przygodą i przyjemnością. W takim przypadku w mózgu uwalniana jest dopamina określana jako hormon szczęścia, dzięki której poziom motywacji jeszcze się podnosi.\n113 Obudzić fascynację Aby rozbudzić w uczniach fascynację, nauczyciel sam musi być zafascynowany przedmiotem, który wykłada.\n114 Obudzić fascynację nasz mózg jest nastawiony na dobre relacje społeczne i w takich warunkach najefektywniej pracuje.\n115 Przykłady nauczania przyjaznego mózgowi\n116 LEKCJA HISTORII\n117 LEKCJA HISTORII\n118 LEKCJA JĘZYKA POLSKIEGO\n119 LEKCJA JĘZYKA OBCEGO\nPobierz ppt "NEURODYDAKTYKA, CZYLI NAUCZANIE PRZYJAZNE MÓŻGOWI"