New York Soccer Tournament | turniej piłki nożnej w USA\nMiasto Nowy Jork jest najbardziej zaludnionym miastem w Stanach Zjednoczonych. Nowy Jork jest również najgęściej zaludnionym dużym miastem w Stanach Zjednoczonych. Miasto położone jest na południowym krańcu stanu Nowy Jork i stanowi centrum nowojorskiego obszaru metropolitalnego, największego obszaru metropolitalnego na świecie pod względem liczby mieszkańców i jednego z najbardziej zaludnionych mega miast na świecie, z szacowaną liczbą 20 000 000 osób w jego Metropolitalnym Obszarze. Nowy Jork, miasto światowej potęgi, znane jest również jako kulturowa, finansowa i medialna stolica świata i ma znaczący wpływ na handel, rozrywkę, badania, technologię, edukację, politykę, turystykę, sztukę, modę i sport na całym świecie. Nowy Jork, będący siedzibą ONZ, jest ważnym ośrodkiem międzynarodowej dyplomacji. Nowy York położony jest nad jednym z największych naturalnych portów świata i składa się z pięciu gmin, z których każda jest osobnym hrabstwem stanu Nowy Jork. Pięć dzielnic – Brooklyn, Queens, Manhattan, The Bronx i Staten Island – zostało połączonych w jedno miasto w 1898 roku. W Nowym Jorku używa się aż 800 języków, co czyni go najbardziej zróżnicowanym językowo miastem na świecie.\nŚroda – 10.06.\nprzylot do NYC, transfer do hotelu, kolacja, nocleg\nCzwartek – 11.06.\nśniadanie w hotelu, zwiedzanie NYC (autokar + przewodnik – około 8 godzin), trening , kolacja, nocleg\nPiątek – 12.06.\nśniadanie w hotelu, trening + sparingi, kolacja w hotelu, nocleg\nSobota – 13.06.\nśniadanie, dzień turniejowy (2 lub 3 mecze), kolacja\nNiedziela – 14.06.\nPoniedziałek – 15.06.\nśniadanie, czas wolny, transfer na lotnisko, wylot\nPrzedstawiamy Wam turniej piłki nożnej w USA "NEW YORK Soccer Tournament", który jest rozgrywany na obiektach polonijnego klubu SC Vistula w mieście Garfield, New Jersey (ok. 30 minut drogi od nowojorskiego Manhattanu). Jest on organizowany dla drużyn chłopięcych i dziewczęcych w kategoriach wiekowych od 2011 do 2001. Program turnieju obejmuje minimum 4 mecze plus mecze sparingowe.\nOrganizatorem turnieju jest polonijny Klub Sportowy – SC Vistula (Wisla) Garfield, który jest jednym z najstarszych i najbardziej rozpoznawalnych szkółek piłkarskich w USA. Poprzez swoją tradycje, ciężką prace i poświecenie byli w stanie zbudować program szkolenia piłkarz, który jest jednym z najlepszych w stanie New Jersey ale również w całych Stanach Zjednoczonych. W ostatnich latach klub z Garfield zwyciężył w Pucharze New Jersey oraz zajął pierwsze miejsce w rankingu drużyn z rocznika 2007 w USA.\nKlub SC Vistula Garfield zaprasza do odwiedzenia metropolii Nowojorskiej i gry w turnieju “Season Finale”. Wizyta w Nowym Jorku nie tylko da waszej drużynie możliwość zwiedzenia jednego z najbardziej ekscytujących miast świata, ale również możliwość sprawdzenie swoich umiejętności piłkarskich na tle drużyn ze wschodniego wybrzeża USA.\nProgram wyjazdu obejmuje zwiedzanie Manhattanu od Mostu Brooklynskiego, przez Wall Street, Memorial 9/11, Freedom Tower przez Broadway, Times Square, Rockefeller Center, Empire State Building po Park Centralny.\nTo jest druga edycja turnieju. W zeszłym roku uczestniczyło w nim ponad 100 drużyn. W tym roku organizator chce zaprosić również kilka drużyn z Europy, w tym z Polski\nCo jeszcze możecie nam zaoferować?\nZakwaterowanie w hotelu – 3*** (pokoje 4 osobowe) na 5 nocy w okolicy Garfield (około 30 minut od Manhattanu)\nTransfery z i na lotnisko, transfery lokalne\nZwiedzanie NYC z przewodnikiem\nCodzienne śniadanie i kolacje\nOpłaty za udział w turnieju (4 lub 5 meczy)\nDarmowe miejsce dla jednego trenera\ncena ze śniadaniem i kolacją (drużyna min. 10 osób – roczniki 2011 i 2010)\ncena ze śniadaniem i kolacją (drużyna min. 12 osób – roczniki 2009 i 2008)\ncena ze śniadaniem i kolacją (drużyna min. 16 osób – roczniki 2007-2001)


II. Sakramenty Kosciola\n1120 Posługa święceń, czyli kapłaństwo urzędowe32, służy kapłaństwu chrzcielnemu. Zapewnia ona, że w sakramentach działa Chrystus przez Ducha Świętego dla Kościoła. Zbawcze posłanie powierzone przez Ojca Jego Synowi wcielonemu zostaje powierzone Apostołom, a przez nich ich następcom. Otrzymują oni Ducha Jezusa, by działać w Jego imieniu i w Jego osobie (in persona Christi)33. W ten sposób szafarz wyświęcony stanowi więź sakramentalną, która łączy czynność liturgiczną z tym, co powiedzieli i uczynili Apostołowie, a przez nich z tym, co powiedział i uczynił Chrystus - źródło i fundament sakramentów.


Aktualnie portal zrzesza: 93 firmy, 31 filatelistów oraz 1 ogłoszenie.\nSklep Numizmatyczny Dworcowa 17 Bydgoszcz\nRuszył kolejny dział portalu moneka.pl!\nW dniu dzisiejszym oficjalnie ruszył drugi dział portalu moneka.pl.\nPo latach budowy, zmian oraz zebranego doświadczenia udało się nam stworzyć portal zrzeszający nie tylko firmy z branży, ale również osoby, które od lat, bądź też od całkiem niedawna interesują się numizmatyką oraz filatelistyką.\nW portalu systematycznie będą pojawiać się artykuły tematyczne, ciekawostki ze świata numizmatyki i filatelistyki oraz terminarze imprez tematycznych.


Cyklista z narkotykami - Jelonka.com\nCyklista z narkotykami\nPolicjanci Wydziału Prewencji z Komisariatu I Policji w Jeleniej Górze zatrzymali 33–letniego mężczyznę podejrzanego o posiadanie narkotyków.\nW środę (13.06) około godziny 17.45 policjanci na jednej z ulic w Jeleniej Górze zauważyli rowerzystę, który na ich widok przyspieszył i zaczął uciekać. Postanowili zatrzymać go do kontroli i sprawdzić co jest powodem takiego zachowania. Po kilku minutach funkcjonariusze go zatrzymali. W trakcie kontroli mężczyzna był wyraźnie zdenerwowany. Okazało się, że miał amfetaminę, z której można uzyskać około 50 porcji handlowych.\n~` 15-06-2018 10:30\nZłapali potężnego dilera na rowerze z tesco. A skąd on to miał te prochy? Kupił w sklepie z prochami? Ciągle ich łapiecie a oni ciągle się mnożą przez pączkowanie chyba.\n~ 15-06-2018 11:36\nPewnie w majtkach przewoził musieli mu gacie ściągnąć a druga sprawa przewożą w wózkach z dzieckiem i co policja nie wie że to przykrywka\nkwakwa 16-06-2018 7:18\nPo prawdzie to nie policjanci tylko patrol mieszany ze strażnikiem i kto złapał, ten złapał\n~Ironia 17-06-2018 15:49\nO tak, pewnie zostanie od razu aresztowany i skazany na 10 lat pozbawienia wolności, a gdyby tylko zabił 2 osoby na pasach to by sobie chodził luzikiem...\n~Haha 21-06-2018 18:40


Zapoznaj się z badaniami klinicznymi | ECRAN Project\nStrona główna /Zapoznaj się z badaniami klinicznymi\nWe wszystkich dziedzinach naszego życia musimy wybierać optymalne rozwiązania. Być może, decyzje dotyczą najlepszej pracy, najlepszej szkoły dla dzieci, zakupu najlepszego domu, a może, wyboru najlepszego partnera. Gdy tylko zadajemy sobie takie pytania, szukamy podpowiedzi, wskazówek nakierowujących na dobry tor.\nW kwestii zdrowia i leczenia chorób sytuacja jest podobna. Do wyleczenia jednej choroby możemy wykorzystać kilka kuracji – niektóre mogą być zupełnie nowe, a inne mogą być już znane od kilku lat. Jedna z nich może być dla Ciebie lepsza niż pozostałe. Ale która? Musimy skorzystać ze wskazówek, które pomogą nam o tym zdecydować. Na tym polega rola badań klinicznych. To najważniejszy z dowodów. Zanim lekarz coś Ci poradzi, każda kuracja musi przejść testy sprawdzające jej zalety i skutki uboczne, a w większości przypadków polega to na randomizowanych badaniach klinicznych.\nAby dowiedzieć się więcej o testowaniu kuracji w rzetelnych randomizowanych badaniach klinicznych, zapoznaj się z pozostałą zawartością tej sekcji.


Wysłany: |3 Kwi 2012|, o 07:24 Działalność w raju podatkowym\nKto z Was prowadzi działalność w raju podatkowym?\nNapiszcie proszę czy rzeczywiście jest tam tak różowo?\nCzy podatek dochodowy jest znacznie niższy niż w Polsce?\nWysłany: |5 Kwi 2012|, o 21:17\nTo zależy w którym raju podatkowym. Np. w Delawarem, w Stanach, podatku dochodowego w ogóle nie ma. Obowiązuje jedynie roczny podatek w wysokości 250 dolców. Tak więc co zarobisz jest Twoje. Sami planujemy przenieść działalność poza Polskę. Obciążenia w tym kraju są chore...\nWysłany: |10 Kwi 2012|, o 07:33\nTo że są chore wie każdy... Tylko pytanie czy działalność w raju podatkowym jest na pewno legalna? Czy po latach US nie czepi się, skąd mam pieniądze na to i na to, skoro nie płaciłem żadnych podatków? To mnie głównie ciekawi...\nWysłany: |11 Kwi 2012|, o 08:37\nJeśli pójdziesz do skarbowego i zapytasz, czy to jest legalne to raczej nic pozytywnego nie usłyszysz, bo zabierasz w ten sposób z Polski grube tysiące. Oczywiście to jest legalne - przynajmniej w momencie, kiedy wszystko jest załatwiane zgodnie z prawem. Papiery powinna załatwiać kancelaria, a nie powinniśmy to załatwiać samodzielnie. Wtedy mogą z tego wyjść tylko problemy.\nWysłany: |12 Kwi 2012|, o 07:28\nNo tak, kancelaria, ale ile to wtedy będzie kosztowało?\nCzy kancelaria nie zje całego zysku wynikającego z tych przenosin?\nNie sądzę by była to tania sprawa.\nWysłany: |13 Kwi 2012|, o 08:15\nA czy biura rachunkowe zjadają cały zysk? No właśnie, raczej nie. Podobnie kancelaria. Oni muszą się dopasować do zysków osiągniętych przez firmę działającą w ramach Delaware, bo w przeciwnym wypadku nie zarobią ani grosza.\nWysłany: |16 Kwi 2012|, o 07:31\nPo prostu złożę zapytanie. Znalazłem ich - http://www.polinvestor.com/\nCiekawe tylko czy napiszą ile to konkretnie kosztuje\nWysłany: |17 Kwi 2012|, o 11:29\nNie sądzę, mogą nie podać konkretnej sumy. W sumie to nie znalazłem na żadnym forum informacji o tym, ile to kosztuje, więc pewnie nie można ich publikować, podpisuje się jakąś umowę o zachowaniu poufności, czy coś takiego.\nWysłany: |18 Kwi 2012|, o 07:24\nFaktycznie tak jest. Nie mam podanej konkretnej ceny. Wszystko "zależy".\nTak czy siak... jeśli rozpoznam temat jeszcze dokładniej to przenoszę tam interes. Polskie warunki nie sprzyjają przedsiębiorczości i po prostu trzeba cokolwiek zrobić, by to się zmieniło. Mam dosyć polskich reguł i naszych podatków.\nWysłany: |19 Kwi 2012|, o 08:44\nJeśli faktycznie uda ci się przenieść biznes to napisz szczegółowo jak to wyglądało. Pewnie akurat tym tematem ludzie się interesują. Może kiedy firmy będą masowo opuszczały nasz kraj zmieni się podejście rządu?


17 kwietnia, 2022 | кс. Юрый Марціновіч | Rozważania ze Słowem Bożym\nTriumf Jezusa naszą nadzieją\nŚwięty Jan zobaczył pusty grób, przypomniał sobie zapowiedzi Starego Testamentu i samego Jezusa i zrozumiał, co się stało. Piotr w domu Korneliusza mówi: „Bóg pozwolił Mu ukazać się nam, [...] jedliśmy z Nim i piliśmy po Jego zmartwychwstaniu” (por. Dz 10, 40-41).\nAle przeogromnym świadectwem zmartwychwstania jest też obecny rok i istniejący w nas, wierzących, Kościół. Wciąż żywa wspólnota, której istnienie nie miałoby sensu, gdyby nie zmartwychwstanie Jezusa. Kościół jest niczym innym jak żywą realizacją orędzia zmartwychwstania i apelu św. Pawła: „Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi” (Kol 3, 2).\nOd dziś nie musimy zaprzątać sobie zbytnio głowy sprawami tego świata. Nasza ojczyzna jest w Niebie. Możemy za wzorem naszego Zbawcy żyć pięknie i szlachetnie. Możemy sobie na wzajem przebaczać, mimo dotykającej nas nienawiści; możemy radować się mimo smutków i służyć mimo oskarżeń o słabość. Przyjmując chrzest i stając się chrześcijanami umarliśmy dla grzechu. Zmartwychwstaliśmy, a nasze życie ukryte jest z Chrystusem w Bogu. Gdy przyjdzie powtórnie, aby sądzić ziemię, wtedy i my razem z Nim ukażemy się w chwale. Bo przecież „jeżeli umarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że z Nim również żyć będziemy” (Rz 6, 8).\nZmartwychwstanie, które pod każdym względem stało się wydarzeniem wyjątkowym i nie mającym w historii ludzkości precedensu stało się triumfem Jezusa Chrystusa i rewolucją, która odmieniła całą ludzkość, a także dało niezachwianą nadzieję człowiekowi.


krzesła biurowe | konferencyjne | iso\niso p3 bl (karta produktu iso) wyświetl pobierz\niso p ch (karta produktu iso) wyświetl pobierz\niso k bl (karta produktu iso) wyświetl pobierz\ncena od 122.00 pln brutto\ncena od 146.00 pln brutto\ncena od 128.00 pln brutto\nKrzesło konferencyjne sztaplowane. Posiada grubsze od standardowych pianki na siedzisku i oparciu przeszyte w 3 pionowe linie (na życzenie klienta – kontrastujący kolor nici). Stelaż stalowy malowany proszkowo lub chromowany. Możliwość łączenia krzesła w rzędy. Części tapicerowane prezentowanego krzesła wykonane są w materiale BASIC tkb-011 (tkaniny grupa I).\nKrzesło konferencyjne sztaplowane. Posiada grubsze od standardowych pianki na siedzisku i oparciu przeszyte w łuki (na życzenie klienta – kontrastujący kolor nici). Stelaż stalowy malowany proszkowo lub chromowany. Możliwość łączenia krzesła w rzędy. Części tapicerowane prezentowanego krzesła wykonane są w materiale BASIC tkb-011 (tkaniny grupa I).\nKrzesło konferencyjne sztaplowane. Posiada grubsze od standardowych pianki na siedzisku i oparciu przeszyte we wzór „kratka” (na życzenie klienta – kontrastujący kolor nici). Stelaż stalowy malowany proszkowo lub chromowany. Możliwość łączenia krzesła w rzędy. Części tapicerowane prezentowanego krzesła wykonane są w materiale BASIC tkb-011 (tkaniny grupa I).


Reprezentacja World Grand Prix\nFinal Six WGP 2015: mecz na szczycie dla Amerykanek!\nAmerykanki pokonały Rosjanki 3:1 w meczu na szczycie trzeciej kolejki turnieju finałowego World Grand Prix.\nFinal Six WGP 2015: Rosjanki w trzech setach odprawiły Brazylijki\nRosjanki w trzech setach poradziły sobie z Brazylijkami w drugiej kolejce turnieju finałowego World Grand Prix.\nFinal Six WGP 2015: Amerykanki na czele tabeli po pierwszej kolejce\nAmerykanki, Rosjanki i Brazylijki odniosły zwycięstwa w pierwszej kolejce turnieju finałowego World Grand Prix. USA zostało pierwszym liderem tabeli.\nWGP 2015: Polki wygrywają z Argentynkami\nReprezentacja Polski wygrała w trzech setach z Argentyną w niedzielnym meczu II dywizji World Grand Prix.\nWGP 2015: Polki pokonują Kanadyjki\nReprezentacja Polski pokonała Kanadę 3:1 w sobotnim meczu II dywizji World Grand Prix.\nWGP 2015: Holenderki za mocne dla Polek\nReprezentacja Polski przegrała w trzech setach z Holenderkami w piątkowym meczu II dywizji World Grand Prix.\nWGP 2015: Polki nie dały rady Portorykankom\nPolska przegrała w Carolinie z Portoryko 1:3 w meczu drugiego dnia turnieju grupy K II dywizji World Grand Prix.\nWGP 2015: zwycięstwo Polek na początek\nReprezentacja Polski wygrała w trzech setach z Bułgarią w swoim pierwszym meczu World Grand Prix.\nWGP: finał II dywizji w Polsce!\nPodczas 34. Kongresu Międzynarodowej Federacji Piłki Siatkowej, który zakończył się we włoskim Caligiari Dyrektoriat World Grand Prix postanowił o składzie grup, terminarzu i miejscach turniejów finałowych 2. i 3. Dywizji.\nWGP: bolesna porażka Polek\nW piątkowym pojedynku czwartego weekendu World Grand Prix Polki legły belgijkom w Koszalinie 0:3.\nWGP: wyniki III dnia trzeciego weekendu\nZa nami już trzeci weekend zmagań w tegorocznym WGP. Niestety, całkowicie nieudany dla biało-czerwonych.\nWGP: Polki bez szans z Holandią\nW ostatnim meczu fazy grupowej reprezentacja Polski nie sprostała Holenderkom i uległa rywalkom 0:3.


Quantum 2 960 Mobile – nowy tablet dual SIM od Goclever – MOBO.pl\nby Piotr Kossakiewicz • 20 września 2016\nFirma Goclever wprowadza na polski rynek nowy tablet z systemem Android – model Quantum 2 960 Mobile, idealny dla użytkowników, którzy są wciąż w ruch i potrzebują stałego dostępu do Internetu, serwisów społecznościowych i poczty. Ekran o przekątnej 9,6” pozwala na wygodne przeglądanie stron WWW, czterordzeniowy procesor i szybki układ graficzny gwarantują wydajność niezbędną np. w grach, a obsługa dwóch kart SIM umożliwia elastyczne korzystanie np. z oferty rozmów głosowych oraz pakietu internetowego pre-paid. Model Quantum 2 960 Mobile wyróżnia się na tle konkurencji eleganckim wyglądem – w oczy rzucają się modne kolory (biały i złoty), ergonomiczny kształt i delikatna ramka wokół 9,6-calowego wyświetlacza (IPS LCD, rozdzielczości 1280×800 pikseli).\nTablet świetnie sprawdzi się jako mobilny sprzęt do przeglądania Internetu oraz prowadzenia rozmów głosowych – możliwość umieszczenia w nim dwóch kart SIM sprawia, że użytkownik może wygodnie skomponować swój zestaw usług telekomunikacyjnych, idealnie dobierając do swoich potrzeb zarówno ofertę rozmów/SMS-ów, jak i pakiet danych.\nPobrane aplikacje i gry, a także multimedia przechowywane są we wbudowanej pamięci urządzenia (16 GB), którą można rozszerzyć za pomocą kart pamięci MicroSD (do 32 GB). Goclever Quantum 2 960 Mobile wyposażony jest w dwie kamery (tylna 2MP, przednia 0,3 MP) oraz moduły WiFi (802.11 b/g/n 2,4GHz), 3G (dual SIM), Bluetooth i odbiornik GPS. Wbudowany akumulator 3500 mAh pozwala na ok. 4 godziny pracy (w przypadku intensywnego korzystania z WiFi). Urządzenie mierzy 226 x 160 x 8,95 mm i waży 435 g.\n← Przystępne cenowo smartfony ARCHOS na nowy rok szkolny\nJak wybrać idealny czytnik e-booków? →


Gomułka (pozornie) mój bliźni - Czas Kultury\nTak mógłby powiedzieć Piotr Lipiński, który niedawno wydał kolejną książkę o człowieku komunistycznej władzy.\nSformułowanie „kolejną książkę” ma w tym przypadku specjalne znaczenie, bo Lipiński buduje swoją karierę na jednym temacie – PRL-u, a zwłaszcza jego prominentów i „zbrodniarzy”. Regułą w jego dorobku stało się mnożenie podobnych publikacji o charakterze biograficzno-reportażowym i powracanie do opisywanych osób. Lipiński zaczął jako reporter sądowy od książki „Humer i inni” wydanej w 1997 r.; prawie dwie dekady później wrócił do postaci emblematycznego ubeka w „Bicia nie trzeba było ich uczyć” (2016). Ma na koncie trylogię o Bierucie: „Bolesław Niejasny”, „Towarzysze Niejasnego” i „Ofiary Niejasnego” (2001–2004); po latach ponownie sportretował stalinowskiego prezydenta w „Bierut. Kiedy partia była bogiem” (2017). Wcześniej ukazał się „Cyrankiewicz. Wieczny premier” (2016). Teraz przyszła kolej na książkę „Gomułka. Władzy nie oddamy” (2019). Nie będę wymieniać wszystkich tytułów Lipińskiego, ale muszę wspomnieć o wydanych wspólnie z Michałem Matysem „Absurdach PRL-u” (2014), znacznie lżejszej, michałkowej publikacji. Z popkulturowego punktu widzenia poprzestanie na „zbrodniczości” PRL-u to bowiem zbędne ograniczenie. Postulują je tylko najbardziej rygorystyczni antykomuniści, którzy mogą sobie pozwolić na bezkompromisowość dzięki państwowym lub kościelnym posadom. Będąc reporterem, warto zadbać o efekt synergii dwóch formatów i rozszerzyć target przez sięgnięcie po tak zwany PRL-owski absurd. Rozdział „Absurdów” traktuje o tym samym co książka Lipińskiego zatytułowana „Geniusz i świnie. Rzecz o Jacku Karpińskim” (2014). „Absurdy” miały swój telewizyjny odpowiednik w postaci dokumentalnego miniserialu (produkcji TVP) „Zagadki tamtych lat” – Lipiński był scenarzystą i realizatorem dwóch odcinków cyklu.\nAutor sprzedaje wielokrotnie ten sam towar czy raczej rozszerza wiedzę i doskonali warsztat? Żeby odpowiedzieć na to pytanie, należałoby przeczytać wszystkie jego dzieła – a mnie wystarczająco znudziło pięć nowszych, żeby stwierdzić, że powyższa opozycja jest fałszywa. Nawet jeśli Lipiński się rozwija, efekt nie jest pasjonujący. Niezależnie od tego, od kiedy jego książki zaczęły ukazywać się w reportażowej serii Czarnego, ich popularność znacznie wzrosła.\nTytuł mojego tekstu jest przekorny, gdyż Lipiński uporczywie stosuje chwyt dociekania z punktu widzenia prostaczka. Jak myśleli, co czuli, dlaczego robili to, co robili Humer, Bierut, Cyrankiewicz, Gomułka i inni ludzie komunistycznej władzy. Swoich bohaterów uważa za byty obce, inne, niezrozumiałe, absurdalne, skandaliczne, radykalnie niebliźnie. „Podczas naszych spotkań ani razu nie zdarzyło się nam mieć takiego samego zdania na jakikolwiek temat” – podsumowuje (ze zdziwieniem? zadowoleniem? uprzedzająco?) swoje rozmowy z Adamem Humerem. „Jaki był więc Bolesław Bierut? Nigdy się tego nie dowiem. Nigdy tego nie zrozumiem” – tego rodzaju stwierdzenia powracają w książkach Lipińskiego jak refren. Wydaje się, że jego rozczarowanie procesem Humera wynika po części właśnie z naiwnego postawienia sprawy. Biograf reportażysta oczekuje od wymiaru sprawiedliwości ustalenia, skąd się biorą komuniści, zmierzenia ich i przedstawienia na wykresie, pomocy w zrozumieniu niepojmowalnego: „Poza deklaracjami oskarżonych, że walczyli z »niesprawiedliwością społeczną«, sąd nie odkrył innych powodów ich pracy w Urzędzie Bezpieczeństwa. Nie wiadomo, ile było w nich wiary, ile cynizmu, ile karierowiczostwa, a w jakim stopniu o ich losie zadecydował przypadek”. Lipiński ma za złe przedstawicielom prawa zainteresowanie dla konkretnych przestępstw („który z oskarżonych kiedy i jak uderzył”), a przegapienie głównego, jego zdaniem, celu tych przestępstw – „zniszczenia Polaków, którzy nie godzili się na okupację komunizmu”.\nSam nie traci z oczu horyzontu, za który uznał wymierzoną w naród przemoc komunistów, niespecjalnie walczących z hitlerowcami, za to występujących przeciwko swoim. „W lipcu 1944 zaczęła się dla nich [komunistów] prawdziwa wojna. O nowy ustrój. Przeciw Polakom”. W dociekaniach Lipiński jest czujny. Już w wyglądzie swoich bohaterów szuka znaków inności i winy. Odnotowuje, jakie sprawiają wrażenie, czyta z twarzy, oczu. Najchętniej odkryłby tu jakąś antropometryczną prawidłowość; jest zawiedziony, by nie rzec oburzony, gdy stwierdza zwyczajność powierzchowności i obejścia komunisty. Może to być zwykłe utrudnienie roboty reportera. Tak jest w przypadku Bieruta, grzecznego i nijakiego urzędnika: „Nie było w nim niczego demonicznego. Nie było w nim niczego wyrazistego”. Ale przy pierwszym spotkaniu mniej znanych osób może to być niebezpieczny pozór. Tak było z Włodzimierzem Musiem, generałem KBW: „Muś sprawiał wrażenie miłego, starszego pana. Łatwo go było polubić”. Na szczęście Humer demaskuje kolegę. Według jego słów – skwapliwie podchwyconych przez Lipińskiego – ci z KBW „w polu, w czasie akcji, nie takie rzeczy [jak bicie w śledztwie] musieli robić”. Sam Humer, choć nie miał szans, by zwieść rozmówcę (bo stał się symbolem „najbrutalniejszego epizodu powojennej historii”), „był nijaki, gdy opowiadał swój życiorys, nie wyglądał na człowieka, który mógłby kogoś pobić. Przez większość czasu sprawiał wrażenie dobrze wychowanego, spokojnego starszego pana”. Jak powinien wyglądać emerytowany śledczy kilkadziesiąt lat temu stosujący tortury, jak miałoby się to manifestować na jego obliczu, pozostanie tajemnicą Lipińskiego.\nPonieważ bohaterowie (poza Humerem) nie żyją, reporter chce się do nich zbliżyć przez osobiste zapiski, należące do nich przedmioty i ludzi, którzy mieli z nimi kontakt, bądź innych, żyjących, komunistów. Nie jest to zwykłe zbieranie materiałów. Lipiński traktuje źródła w sposób magiczny. Ma za złe Bierutowi, że zostawił tylko kilka stron niewiele wnoszących dziennikowych notatek, bo teraz nie można „»posłuchać« tego, co chciałby o sobie prywatnie powiedzieć Bierut”. Tym bardziej ochoczo Lipiński rzuca się na obszerne wspomnienia Gomułki. Zaznacza, że nie będzie wobec nich bezkrytyczny, ale ulega sugestywnemu autoportretowi „Wiesława”. Widać to lepiej w zestawieniu z biografią Gomułki napisaną przez Piotra Gajdzińskiego („Gomułka. Dyktatura ciemniaków”, 2017) – autor jest z kolei tak ostentacyjnie nieufny wobec legendy tworzonej w „Pamiętnikach”, że nazywa ich fragmenty bzdurami. To, jaki użytek robi Lipiński z autonarracji Gomułki, wynika z zamiaru przeniknięcia tajemnicy komunizmu: „Ale nawet jeśli nie dam wiary wszystkiemu, co o sobie myślał Gomułka, to nie znajdę lepszego sposobu niż właśnie wspomnienia, aby głębiej wedrzeć się do jego umysłu”. Z tego samego magicznego powodu wyjątkowymi źródłami informacji są dzieci bohaterów – syn i córka Bieruta, a zwłaszcza syn Gomułki, zdaniem Lipińskiego łudząco doń podobny, stają się (domniemanymi) mediami ojców. „Być może tak samo na moje pytania odpowiadałby dziś Władysław Gomułka”. Ponieważ jednak syn Gomułki to jednak nie Gomułka, Lipiński sam próbuje wcielić się w zmarłego dawno temu pierwszego sekretarza. Kiedy pisze o jego wielogodzinnych, nudnych przemówieniach, wspomina o eksperymencie polegającym na tym, że przeczytał przemówienie Gomułki, naśladując jego manierę. Trwało to 154 minuty. Lipiński dość lakonicznie zdaje z nich sprawę, ale myślę, że wrażenia w trakcie tej wcieleniówki miał niezwykłe. Inaczej nie wytrzymałby tak długo.\nSpecjalny status wśród wielu przywołanych głosów mają żyjące „skamieliny”, to jest „starzy komuniści”, którzy działają jak wehikuł czasu: „Przez wiele lat spotykałem się ze starymi komunistami i próbowałem zrozumieć, jaki był Bierut. Opowiadali mi o tym, jak go zapamiętali, ale też pokazując komunistyczny sposób myślenia, dawali namiastkę poczucia, że wdzieram się w umysł samego pierwszego powojennego prezydenta”. „Wdzieranie się w umysł” jako reporterskie zadanie wiąże się również z nietypowym jak na antykomunistę doborem i sposobem cytowania autorytetów. Lipiński bez szczególnego nawiasu przywołuje informacje i opinie formułowane przez historyków i biografów partyjnych, jak Andrzej Werblan i Eleonora Syzdek. Skoro ma do czynienia z obcymi – nie pozna ich, nie słuchając podobnych do nich obcych. A skoro obcy mówią w obcym języku, Lipiński często przywołuje specjalistę od teorii tego języka, Michała Głowińskiego, by przetłumaczył na język polski obce narzecze i objaśnił jego osobliwości. Często jednak nawet autochtońscy specjaliści rozkładają ręce, jak w przypadku wewnętrznego sporu o niepodległość Polski: „Dziś różnice między »większościowcami« a »mniejszościowcami« są prawie nie do odczytania – tłumaczył mi Aleksander Kochański. – Do podziałów przyczyniły się też personalne sympatie, wzajemne niechęci. […] Henryk Cimek i Lucjan Kieszczyński, autorzy książki »Komunistyczna Partia Polski 1918–1938«, także przyznawali, że po latach trudno odtworzyć, o co chodziło w tym sporze”. (Ciekawe swoją drogą, że Lipiński nie korzysta z biografii Gomułki autorstwa Anity Prażmowskiej [„Władysław Gomułka”, 2016], którą umieścił w swojej bibliografii. Autorka z rozeznaniem historycznych różnic politycznych i z przystępnym ich wyłożeniem nie ma problemu.) Mimo że Lipiński stara się komunistycznego języka nauczyć, myli podstawowe słówka, umykają mu konteksty. Nie pomagają nawet bezpośrednie wskazówki native speakera (a może właśnie one utrudniają zadanie):\nAle reakcja i wróg klasowy to co innego – roześmiał się Józef Olszewski. – Wróg klasowy to wąskie pojęcie, może nim być obszarnik, fabrykant. A reakcja to skrajna prawica, przeciwna wszelkiemu postępowi. Marzy, żeby wrócić do starych, z ubiegłego wieku, pojęć. Chociaż reakcjonistą nie musi być ciemniak. Przeciwnikiem postępu równie dobrze może być ktoś z wykształceniem, z dyplomami.\nPrzy tak niewdzięcznej reporterskiej materii żaden intencjonalny poznawczy wysiłek nie może się równać z epifaniami, jakich autor doświadczył dzięki Humerowi, kiedy zorientował się, że ten, odpytując świadka w swoim procesie, odruchowo wchodzi w niegdysiejszą rolę: „Najpierw przejęzyczył się, nazywając świadka oskarżonym. I nagle zaczął, jak za dawnych lat, przesłuchiwać Żuka”. Lipiński poczuł to na własnej skórze: „Ożywiał się dopiero, gdy mówił o »terrorze podziemia«. Podnosił wtedy głos, pochylał się do mnie nad stołem – tak mógł wyglądać, gdy przesłuchiwał więźniów. Czuć w nim było tyle drzemiącej agresji, że miałem ochotę zapytać: »Panie pułkowniku, do czego powinienem się przyznać?«”.\nCo takiego odkrywa Lipiński dzięki nadzwyczajnym, magicznym i epifanijnym metodom? Do jakich wniosków dochodzi? W tym sęk – odkrywa to, co już wie, wyciąga wnioski tożsame z założeniami. Jego wysiłek pozostaje jałowy również dlatego, że powstaje opowieść ahistoryczna i apolityczna. Polega ona na recytacji wykutego na blachę antykomunistycznego katechizmu. Nie pozwoliłabym sobie tak łatwo na protekcjonalną religijną metaforę, gdyby nie to, że jedną z powtarzanych przez Lipińskiego tez jest oklepane porównanie komunizmu do religii. Wynotowałam poniżej przykładowe koncepty z tej tezy wynikające. Komuniści nie myślą samodzielnie, tylko wierzą w dogmaty. Samokrytyka na zebraniu to odpowiednik powszechnej spowiedzi. Gomułka „uwierzył w herezję, że to on wie lepiej niż Stalin, jak powinna wyglądać komunistyczna Polska”, dlatego w 1948 roku na plenum KC „zaprzeczył głównym prawdom komunistycznej wiary”. W efekcie został męczennikiem prześladowanym przez współwyznawców. Jednak nie stracił wiary, nie przeklął komunizmu. Rywalizacja milenijna w 1966 roku „to nie było jednak starcie ateistów z Kościołem. To było zderzenie dwóch religii”. Bywa, że porównania sypią się seriami: „Bogiem była partia, papieżem – Stalin, a jedyną drogą do zbawienia – rewolucja. […] Raj zaś ucieleśniał Związek Radziecki”; „Komintern to było więcej niż Watykan dla Kościoła. Posyłano go [Bieruta] za granicę jako nuncjusza apostolskiego”. Biografie komunistycznego prezydenta były hagiograficzne, a on sam „odgrywał [w nich] rolę świeckiego świętego”. Wyszukane warianty tej metafory suflują Lipińskiemu sami komuniści: „byłem biskupem Warszawy – pierwszym sekretarzem KW”, wyraził się Władysław Matwin, zaś Julian Brun pisał o partii radzieckiej, że „jest to zakon świecki o ścisłej regule i żelaznej dyscyplinie”. Szczególnie ukontentowany jest Lipiński, gdy sam Gomułka posługuje się tego rodzaju metaforyką:\nJako komunista zachowywałem się wobec partii identycznie, jak zachowuje się głęboko wierzący katolik wobec spowiadającego go księdza, któremu na pytanie odpowiada słowami prawdy, niczego przed nie zatajając. Wiara, jaką żywiłem do KPP, do jej instancji partyjnej, jak w ogóle do idei socjalizmu, była zupełnie podobna do wiary w Boga i jego kościół święty, żywionej przez szczerych wyznawców religii rzymskokatolickie.\nNic z tej żonglerki znaczeń nie wynika. To retoryka służąca usytuowaniu filozofii, dyskursu, wyborów politycznych, ustroju, które Lipiński odrzuca, poza obszarem racjonalności („wszelkiej logiki”) oraz skompromitowanie ich z pozycji ontologicznych. Oczywiście autor świetnie wie, co jest racjonalne i rzeczywiste. Może zatem stwierdzić, że w komunizmie ideologia „wypiera rzeczywistość” aż do jej zaprzeczenia: „Komunizm polega na tym, że rzeczywistość jest lustrzanym odbiciem propagandy. To, co udaje białe, naprawdę jest czarne”. A przecież takie metafory mogą mieć walor opisowy. Przykładem to, co Kacper Pobłocki pisze o kapitalizmie finansowym: fundamentem mechanizmu rezerw cząstkowych jest wiara wszystkich w stabilność systemu finansowego; bank zakłada, iż nie dojdzie do sytuacji, że wszystkie osoby, które ulokowały w nim oszczędności, będą chciały jednocześnie je wyciągnąć. „System ten działa prawidłowo tylko wówczas, gdy wszyscy wierzą w to, że działa”. Alan Greenspan, szef Rezerwy Federalnej, „opierał swoje działania przede wszystkim na wierze – zarówno w to, że rynki mają naturalną tendencję do zmierzania do stanu równowagi, jak i w to, że temporalna oś rozwoju kapitalizmu opiera się na ciągłym wzroście”. Pobłocki – jak Lipiński w przypadku komunizmu – cytuje kapitalistów wyznających swoją wiarę i rekapituluje analizy, w których wykorzystuje się metaforykę quasi-religijną, ponieważ chce uwypuklić najważniejsze cechy kapitalizmu i pieniądza zwanego fiducjarnym. Chce w ten sposób podważyć dominujące myślenie o prawach rządzących światową gospodarką jako prawach przyrody. Choć nie lubi kapitalizmu i tego nie ukrywa, nie zamierza mu przypinać łatki tępego absurdu obciążonego krwawymi konsekwencjami (a mógłby).\nLipiński powinien czytać Pobłockiego (i w ogóle czytać więcej) nie tylko po to, by nauczyć się etycznego stosowania metafor. Przy większym oczytaniu nie absolutyzowałby może swojego historycznie ograniczonego punktu widzenia. Nie pisałby tak lekko o „uniwersalnych prawach ekonomii” ignorowanych przez komunistów i o cywilizacyjnym zapóźnieniu PRL-u. Nie postrzegałby PRL-u jako osobliwego, izolowanego tworu, niepowtarzalnego w swej groteskowości. Gdyby na przykład sięgnął po „Fordlandię” Grega Grandina, mógłby dostrzec analogię między uprzemysłowieniem w stylu radzieckim a fordyzmem. Już samo posługiwanie się performatywem zapóźnienia i niewiedza o tym, że peryferie są częścią światowego systemu, to szkodliwa naiwność, a Lipiński wypełnia ten kontur kolejnymi komunałami. PRL to jeden wielki i mnóstwo małych absurdów, zlepek paradoksów, historii prześcigających fikcję szalonego scenarzysty, dziwnych rytuałów nieczytelnych i nieprzydatnych gdzie indziej. Wszystko to było zarazem ekscentryczne i strasznie nudne. Lipińskiemu jeszcze mało i retorycznie ogrywa absurd, który co prawda się nie wydarzył, ale i tak można nim obciążyć komunistów: „Za czasów Stalina komuniści wsadziliby do więzienia samego Pana Boga. Gdyby tylko w niego wierzyli”; „Gdyby to było tylko możliwe, PRL-owska władza zapewne przydzielałaby orgazm na kartki”.\nNiemal wszystko w PRL-u jest zagadką, a główna z nich brzmi: „jak PRL w ogóle był w stanie działać”. Nieprawdziwy kraj bez wolnego rynku i z niewymienialną walutą. Układ oparty na lipie i wiecznej prowizorce, marnujący ludzki potencjał (geniusze hodowali w nim świnie), borykający się z permanentnymi brakami, które wymuszały łapownictwo i kombinatorstwo. Jeśli czegoś było w nim dużo, to Lipiński i tak przedstawia to w sposób komiczny – PRL był na przykład mocarstwem goździkowym i buraczanym. Braki próbowano załatać marnymi ersatzami. Tu przywołany zostaje nieśmiertelny przykład wyrobów czekoladopodobnych oraz (w funkcji argumentu? dowodu?) dowcip o recepturach zastępczych na wędliny: „Gdzie jest papier toaletowy? – W kiełbasie”. Świadczy to o tym, że Lipiński nie czyta nie tylko opracowań naukowych, ale nawet etykietek leżących na sklepowych półkach produktów, skoro śmie oceniać ówczesną żywność jako podrabiany towar niskiej jakości.\nWładza PRL była z radzieckiego nadania, o nikłych wpływach politycznych, narzucona fałszerstwem i siłą. Znienawidzona, zwalczana, oszukiwana. Z czasem przybywało jej zwolenników, lecz nie byli to ideowcy, a konformiści i karierowicze. Lipiński dysponuje najwyraźniej badaniami motywacji członków partii, bowiem stwierdza twardo: „większość ludzi zapisywała się do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, żeby ułatwić sobie życie”. Wydawałoby się zatem, że autor stoi po stronie idealizmu. Otóż nie. Powtarza bowiem, że co prawda komuniści chcieli zmienić świat na lepsze, ale trudno poważnie traktować te mrzonki. Traktuje jako śmieszne urojenia nawet projekty, których komuniści nie byli autorami i które do pewnego stopnia zostały zrealizowane. Tak reportażysta biograf podchodzi do jednego z projektów młodego Bieruta, który przed wielką wojną pod wpływem Jana Hempla chciał wyjechać do brazylijskiej Parany, by „budować wolną od zaborów Polskę”. Zamiar ten zostaje skwitowany tak, jak kwituje się oczywiste nonsensy: „Z tych marzeń i planów jednak nic nie wyszło, Brazylia nie stała się drugą Polską”. Lipiński nie wie, że zdradza w ten sposób swoją ignorancję. Kolonizacja polska w Brazylii była pod koniec okresu rozbiorów bardzo intensywna, przeszła oczekiwania zapraszających Polaków brazylijskich władz i patronującego temu przedsięwzięciu papieża. Wielu kolonistom przyświecała idea stworzenia po drugiej stronie oceanu Nowej Polski. Wystarczy zrobić prosty internetowy research, przejrzeć źródła (fachowo wydane i skomentowane pamiętniki emigrantów), poczytać klasykę („Pan Balcer w Brazylii” Konopnickiej, akurat przeciwniczki brazylijskiej kolonizacji) czy chociażby popularne powieści (cykl „Bartochowie” Bolesława Mrówczyńskiego). Ale żeby sięgnąć po dodatkową literaturę, trzeba dopuścić myśl, że może nie wszystko, co mówi komunista, jest totalną bzdurą. Lipiński nadmienia, że w swych odległych wojażach Hempel trafił między innymi do Brazylii, ale nie interesuje go, co we wspomnieniach mistrza mogło zainspirować Bieruta do powzięcia zabawnego planu.\nLipiński nie pozwala nam przy tym zapomnieć (jak moglibyśmy?), że komuniści nie byli nieszkodliwymi fantastami. Uznawali konieczność krwawej eliminacji wrogów i nieodmiennie kończyli jako zbrodniarze. Gorzej, ludziom, którzy, gdyby nie PRL, byliby zwykłymi chłopami i robotnikami, umożliwili kariery katów w aparacie bezpieczeństwa. Podstawową winą komunistów było to, że nie dbali o niepodległość Polski. Jeśli bywali patriotami, to dlatego, że w swych politycznych celach „tak postanowiła Moskwa”. U Lipińskiego (a Lipińskich jest legion) komunista nie ma szans. Źle, gdy jest koniunkturalistą, cynikiem, i źle, gdy wbrew wszystkiemu trwa przy swoich przekonaniach. Źle, gdy jest człowiekiem wykształconym, jeszcze gorzej, gdy awansującym analfabetą. Źle, gdy wierzy w powszechne poparcie, fatalnie, gdy zdaje sobie sprawę z braku poparcia, ponieważ wtedy tłumaczy to sobie jako skutek antykomunistycznej propagandy. Źle, gdy dużo pracuje, nie korzysta z przywilejów, jest ascetyczny (Bierut i Gomułka), okropnie, gdy jest „spasionym jak wieprz” sybarytą (Cyrankiewicz). Źle, gdy gospodaruje oszczędnie i nie rozumie konsumpcyjnych tęsknot społeczeństwa, nagannie, gdy zaciąga kredyty, by te tęsknoty zaspokoić. Źle, gdy ustanawia całkiem nowy porządek, tak samo źle, gdy sięga do pozytywnych tradycji (robotnicze święto 1 maja, spółdzielczość, socjalizm), bo zawłaszcza je i obraca w zło. Państwo robotników (i chłopów) zrobiło też coś złego z wzorcowym przedwojennym robotnikiem – zastąpili go tacy, którzy mieli „antysocjalistyczny stosunek do pracy: nieróbstwo, kradzieże”. Jakby wszystko, czego komuniści się tknęli, zamieniało się w rdzę. Podobnie z nielicznymi zasadniczo dobrymi przedsięwzięciami PRL-owskich władz. Walka z analfabetyzmem jest OK., ale została podjęta z nieszlachetnego powodu: „nauka czytania miała nie tylko umożliwiać zapoznawanie się z literackim dziedzictwem ludzkości, ale też wspomagać propagandę”. Gomułka protestuje przeciwko aresztowaniu szesnastu przywódców podziemia przez NKWD? Niby w porządku, ale (jak wyżej) ze złych powodów: zdaniem Gomułki NKWD nie powinno aresztować szesnastu, bo zależność od ZSRR trzeba ukrywać, inaczej nowa władza, postrzegana jako obca agentura, nie będzie miała w oczach Polaków znaczenia, a co dopiero mówić o poparciu.\nTen ostatni przykład dobrze wprowadza w problem, jaki ma Lipiński z Gomułką. Ze wszystkich komunistów, w których umysły próbował się wedrzeć, ten pewnie jest mu najbliższy, ponieważ uchodzi za patriotę i upartego choleryka, który miał odwagę przeciwstawić się radzieckim towarzyszom. Jako najdonioślejszy przykład podnosi się zwykle, że zapobiegł wprowadzeniu w Polsce kolektywizacji rolnictwa – jednego z najbardziej złowrogich elementów systemu stalinowskiego. Taka sława Gomułki sprawia, że z niejakim uznaniem wyraża się o nim nawet publicysta Radia Maryja, Jerzy Robert Nowak, który musi szczególnie dbać o swój wizerunek młota na komunistów, bo w IPN-ie są na niego kwity, wobec czego rola Wallenroda, jaką sobie przypisuje, wydaje się mocno wątpliwa. A jednak facet ryzykuje i ceni Gomułkę za dbanie o polski interes narodowy i pyskowanie gensekom. Te cechy zbawiają Wiesława w oczach najgorliwszego (bo umoczonego w komunizm) antykomunisty. I odwrotnie, jeśli chce się zdyskredytować Gomułkę, należy mu odmówić patriotyzmu i zaprzeczyć, jakoby stawiał się Moskwie. „A my się całujemy, bez wstydu i bez tremy” – śpiewały kukiełki Gomułki i Chruszczowa w „Szopce w grajdole” Wolskiego z 1991 roku; i faktycznie z głośnym cmokiem się całowały. Potem następował montaż migawek z powitań obu przywódców, kraszonych zawsze pocałunkiem przyjaźni. Ten sam sposób dyskredytacji wybiera Gajdziński, polemizując z przekonaniem o autonomicznej pozycji Gomułki w relacjach z ZSRR. Jednak i ten biograf wymięka, gdy przychodzi do zasług Gomułki jako ministra ziem odzyskanych przeciwdziałającego wywożeniu mienia z tych terenów przez Armię Czerwoną (i szabrowników). „I tam zapisuje najpiękniejszą kartę w swoim politycznym życiorysie. Imponującą” – pisze Gajdziński z zaskakującą w jego książce rewerencją.\nLipińskiemu wbrew deklaracjom obcości zdarza się wchodzić w doraźne sojusze ze swoimi bohaterami. Niektóre ich wypowiedzi świetnie rozumie bez tłumacza – te, które potwierdzają antykomunistyczne stereotypy. Wspominałam już o tym, jak chętnie Lipiński cytuje komunistów, gdy porównują komunizm do wiary religijnej. Równie skwapliwie podchwytuje stwierdzenia o tym, że rewolucja musi być krwawa, a już antykomunistyczny stereotyp żydokomuny w ustach komunisty to dla niego nie lada gratka. Podobną kategorię stanowią wypowiedzi komunistów, którzy przyznają się do klęski, na przykład zdania Urbana i Messner o nieudolnym, niewydajnym, niesprawnym ustroju, niedającym się zreformować. Gomułka to bardziej złożona sprawa. Przede wszystkim (dowiadujemy się tego z „Prologu”) cenił go dziadek Lipińskiego, który nie był komunistą i nie był w partii. Mimo to we wrześniu 1982 roku zabrał wnuka do Warszawy na pożegnanie Gomułki spoczywającego w trumnie wystawionej na widok publiczny w gmachu KC. Do zwłok stała długa kolejka osób, które ceniły zmarłego. Dziadek Lipińskiego „zapewne szanował Gomułkę za skromność i uczciwość. Czasami o tym wspominał. […] ludziom pamiętającym przedwojenną polską biedę – dziadek pochodził z wielodzietnej chłopskiej rodziny – podobała się ascetyczność Gomułki. Inaczej niż tym, którzy zaznali tylko powojennej siermięgi i marzyli o bogatszym świecie”.\nMamy więc fakty, które zagrażają tezie o braku społecznego poparcia dla komunistycznych rządów. Kolejka do trumny, choć pozornie skromniejsza, jest ważniejszym faktem niż bezsprzecznie ogromny fakt, jakim był wiec na placu Defilad w październiku 1956 roku Kilkaset tysięcy ludzi, którzy przyszli, by wyrazić swoje poparcie dla Gomułki, Lipiński bagatelizuje jako wynik zbiorowej amnezji, nadinterpretacji i nieporozumienia. Polacy zapomnieli, że to powojenne rządy Gomułki – a nie późniejsze stalinowskie Bieruta – pochłonęły więcej ofiar, uwięzienie Gomułki utożsamiali z represjami, jakie spadły na resztę narodu, w związku z czym usłyszeli co innego, niż powiedział wówczas z trybuny. Każdy Polak, który stawiał się Moskwie, zdobywał według Lipińskiego szacunek rodaków, a Gomułka robił to regularnie. Polacy „pokochali” więc komunistę, bo uznali go za antykomunistę. Ci, którzy 12 lat po Grudniu 1970 roku przyszli pożegnać byłego przywódcę spoczywającego w trumnie, nie mogli już mylić oczekiwań z rzeczywistością. Zaryzykuję stwierdzenie, że Lipiński, lojalnie odtwarzając to, w jaki sposób jego dziadek postrzegał Gomułkę, na moment zbliża się do ujęcia, od którego zasadniczo stroni. Mam na myśli – cóż za zaskoczenie! – ujęcie polityczne. Może ludzie stojący w 1982 roku w kolejce do trumny Gomułki widzieli w nim człowieka o określonych cechach wynikających z określonych kolei życia, z określonym sposobem pojmowania świata i określonymi poglądami, który doszedł do określonej pozycji i w określonej sytuacji lokalnej i globalnej działał na miarę swoich przekonań i możliwości, uciekając się czasem do moralnie poprawnych, a czasem nagannych metod? Czy to tak trudno zrozumieć?\nLipiński woli dyskurs moralistyczny i niczego niewnoszące dramatyzowanie oparte na rzekomych kontrastach i paradoksach. „Gomułka żył w politycznej schizofrenii, między komunizmem a patriotyzmem”; „Terror zgodnie z prawem – wierzył w tak absurdalne połączenie”; z jednej strony „Gomułka stawia się Stalinowi. […] wydaje się niemal bohaterem”, z drugiej – „kolejni Polacy trafiają do więzień” i są okrutnie torturowani. Czy gdyby w zdaniach tego typu zmienić realia, wydałyby się one Lipińskiemu równie niepojęte? Weźmy Abrahama Lincolna. Przeszedł do historii jako prezydent, który doprowadził do zniesienia niewolnictwa w USA, a jednocześnie wydał zgodę na największą egzekucję w dziejach Ameryki, kiedy stracono 38 indiańskich powstańców Białego Kruka. Następnie poparł usunięcie reszty Dakotów z Minnesoty; setki z nich padły z głodu w trakcie wędrówki na zachód. Wyzwoliciel czarnych przyczynił się do eksterminacji czerwonych. Naśladujemy Lipińskiego, więc nie liczy się dla nas naświetlanie złożoności historycznych sytuacji. Tropimy rzekome sprzeczności i paradoksy. Dlatego przemilczamy, że dzięki ingerencji Lincolna nie stracono 265 innych rdzennych Amerykanów uznanych wówczas za rebeliantów oraz że prezydent musiał się liczyć z lobby osadniczym, które domagało się wypędzenia pierwotnych mieszkańców zajmowanych ziem. Powyższy przykład przytaczam za książką Macieja Jarkowca „Powrócę jako piorun” – reportażem biograficzno-historycznym (a więc ulubionym gatunkiem Lipińskiego) – o kilka klas lepszą pracą niż „Gomułka. Władzy nie oddamy”.\nMogę też podać przykład bliższy – w maju 1970 roku w trakcie protestów przeciwko zaangażowaniu w wojnę w Wietnamie Gwardia Narodowa zabija czterech i rani dziewięciu studentów. Ówczesne FBI nie tak znowu bardzo różni się od SB, inwigiluje i nęka aktywistów prodemokratycznych ruchów społecznych (np. Martina Luthera Kinga), fabrykuje dowody, wymusza zeznania zastraszaniem. Jednocześnie władze USA – jak to one – mają pełne usta demokracji. Jak mogą żyć w takiej politycznej schizofrenii? Któż zdoła wedrzeć się do ich umysłów?\nDość jednak szyderstw, na koniec podam jeden przykład uproszczeń dotyczących biografii Gomułki, jakich u Lipińskiego jest mnóstwo. Kiedy opowiada o porozumieniu Gomułki i Wyszyńskiego (liberalizacja polityki wobec Kościoła w zamian za poparcie w wyborach 1957 roku) oraz nagłym końcu tego układu, pisze o rozpoczęciu wojny z Kościołem przez Gomułkę, który dostrzegł, że „prymas i jego linia duszpasterska zagrażają tworzeniu społeczeństwa komunistycznego”. „Władza uznała, że [Wyszyński] rozpętał ofensywę wojującego klerykalizmu”. Trudno uznać to wyjaśnienie. Czyli co, dotąd Gomułka liczył, że stworzy „społeczeństwo komunistyczne” pod rękę z prymasem? A Wyszyński nie walczył z komunistycznymi rządami? Tak się władzy tylko wydawało? Czym w takim razie była na przykład biblijna groźba utopienia z kamieniem młyńskim u szyi wystosowana przez prymasa do rodziców wysyłających dzieci do szkół bez lekcji religii? Co prawda Lipiński wspomina, że dobre relacje skończyły się po powrocie Wyszyńskiego z Watykanu, że wrócił „duchowo odmieniony” i „przestał uznawać zwierzchność państwa”, ale nie sposób uchwycić, co się właściwie wydarzyło. Na szczęście jest Prażmowska i jej rzeczowe polityczne podejście. Biografka pisze, że Wyszyński miał z Gomułką całkiem solidną podstawę porozumienia – dążenie do umocnienia władzy na nowych zachodnich terenach Polski. Watykan zaś nie chciał uznać przejęcia przez polski Kościół poniemieckich diecezji na ziemiach odzyskanych. Pius XII był zdecydowanym antykomunistą, przeciwnym jakimkolwiek porozumieniom z wrogiem. Już w 1949 roku miał z tego powodu grozić Wyszyńskiemu cofnięciem poparcia. Nie wiadomo, jakich instrukcji udzielił prymasowi w 1957 roku, pisze Prażmowska, ale ten po powrocie był twardszym negocjatorem, zgłaszał bardziej zdecydowane postulaty przywrócenia Kościołowi jego pozycji. Mamy więc dwóch ważnych graczy, którzy zasadniczo są rywalami w grze o władzę, ale doraźnie zawierają sojusz. Za oboma stoją zewnętrzni mocodawcy, którym winni są posłuszeństwo, ale z którymi w miarę możliwości starają się negocjować własne interesy. Sytuacja jest historycznie zdeterminowana, złożona i dynamiczna, ma aspekty mikro (psychologiczne) i globalne (polityka międzynarodowa). Autorka zgłębia ją i analizuje, czyli wykonuje swoją robotę, dając solidną polityczną biografię. Ta sama robota może zaowocować dobrym reportażem historyczno-biograficznym. Lipiński woli antykomunistyczne pustosłowie.\nJuż pewnie pisze kolejną książkę. Obstawiam Gierka.\nPiotr Lipiński, „Gomułka. Władzy nie oddamy”\n"Gomułka. Władzy nie oddamy" (Czarne 2019) | w tle fotografia autorstwa Kazimierza Madejskiego / PAP


5 dolarów długu | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Magazyn literacki "Książki w Tygodniku" » 5 dolarów długu\n5 dolarów długu\nKażdego ranka słyszę ich w radiu. Byli wicepremierzy zatrudnieni dziś w firmach konsultingowych, członkowie tysiąca rad nadzorczych i stu rad biznesu, eksperci od wspierania, promowania i rozwoju.\nWśród poklepywania po plecach i rubasznych żartów tłumaczą, że w Polsce wszystko byłoby dobrze, gdyby nie zachłanność nauczycieli i lekarzy.\nSądziłem, że słowo „przedsiębiorczość” spoczęło na jakimś językowym cmentarzyku, obok określeń „tygrys Europy” i „zielona wyspa”. Po dwudziestu latach transformacji wiemy, że kiedy ktoś zaczyna wychwalać naszą przedsiębiorczość, oznacza to najczęściej, że chce nam zabrać emerytury, zasiłki i bezpłatną służbę zdrowia. Za chwilę zwymyśla od roszczeniowców i wyrzuci z etatu na umowę śmieciową.\nMimo to znalazł się wydawca reklamujący „opowieść pokazującą młodym czytelnikom, jak gospodarować pieniędzmi” i będącą „przystępnym wprowadzeniem do pierwszych lekcji przedsiębiorczości”. Bohater, uczeń trzeciej klasy „uczy się, co to kredyt, rabat, ubezpieczenie, ryzyko, jak kupować towar oferowany klientom i jak prowadzić rachunki”. W ten sposób W.A.B. anonsuje wznowienie „Bankructwa małego Dżeka”...\nInna sprawa, że sam tytuł – już pierwszym słowem zapowiadający klęskę – podważa każda próbę przedstawienia powieści jako praktycznego przewodnika dla rekinków biznesu. Kapitalizm małego Dżeka to nie park rozrywki, centrum handlowe z milionem ślicznych rzeczy, po które sięgną najodważniejsi z przedsiębiorczych chłopców. Książka dzieje się w Ameryce, chociaż realia potraktowane zostały dość umownie. W tej Korczakowskiej Ameryce są małe sklepy, ubogie kamienice, szkoła. Jest też plac targowy, „który się jakoś nazywa, ale dla wygody nazwijmy go Kercelakiem”. Właściwie po co autorowi ta maskarada?\nWspółczesny czytelnik ma w pamięci opuszczone fabryki Detroit i zatopione slumsy Nowego Orleanu, ale dla warszawskich dzieci lat 20. Ameryka musiała być czymś więcej. Obietnicą, nadzieją, magią. A mały Dżek Fulton mieszka w samym sercu tego Eldorado, w mitycznej krainie Rockefellerów i wzbogaconych pucybutów. Ameryka jest odpowiednikiem czarodziejskich mocy Kajtusia. Innym wariantem zaklęcia „chcę, żądam i rozkazuję”. I oczywiście, jak zawsze u Korczaka, magiczny dar natychmiast zamienia się w mękę, wysiłek odpowiedzialności.\nDżek chce zostać kupcem. Zakłada uczniowską spółdzielnię, kooperatywę. Handluje papierem glansowanym, stalówkami i bibułą. Wypracowany zysk przeznacza na potrzeby klasy – kupuje wspólne łyżwy, piłkę, rower. Mamy więc do czynienia z przedsiębiorstwem ekonomii społecznej (tak to się dzisiaj nazywa). Bohater nie zdobywa milionów. Jego finansowa kariera zaczyna się, gdy dostaje jednego dolara. W chwili tytułowego bankructwa ma około 5 dolarów długu. Po drodze poznaje gorycz chybionych inwestycji, fałszywych oskarżeń, nieuczciwej konkurencji.\nKorczak tłumaczy, co to jest kredyt i kalkulacja, ale pokazuje coś jeszcze ważniejszego. W jego książce pieniądze są miarą, symbolem odpowiedzialności, jaką ponosimy jedni za drugich. Okradziony Dżek nie może spać – myśli o swoich wierzycielach (halo, dzieci, zwróćcie uwagę, nie ukrył kapitału na Cyprze!). Z drugiej strony, splajtowany młody biznesmen nie zostaje sam. Ma mentorów, sojuszników, przyjaciół. Wokół niego powstała sieć ludzi, dzieci i dorosłych, połączonych zaufaniem i lojalnością.\nW zasadzie uważam, że społeczna odpowiedzialność biznesu to przede wszystkim dobry tytuł dla konferencji z nudnymi referatami, cateringiem i kawą w wielkich termosach. Jednak „Bankructwo małego Dżeka” pokazuje, z właściwym autorowi maksymalizmem, że biznes to przede wszystkim obowiązki moralne. Przy okazji Korczak przypomina, co mogło znaczyć słowo „przedsiębiorczość”, zanim je zamieniono w okrzyk „licz tylko na siebie!”.


Shantou Jieyang Chaoshan - Apartamenty w pobliżu lotniska Shantou Jieyang Chaoshan - eSky.pl\nApartamenty - Shantou Jieyang Chaoshan\nApartamenty przy lotnisku Shantou Jieyang Chaoshan\nChaozhou, 29 stycznia 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Więcej apartamentów przy lotnisku Shantou Jieyang Chaoshan\nApartamenty zapewniają maksimum prywatności i pozwalają wypocząć dokładnie tak, jak ma się na to ochotę. Wybierając nocleg w obiekcie tego typu, spędzisz przyjemny czas z rodziną, przyjaciółmi lub ukochaną osobą. Apartamenty przy lotnisku Shantou Jieyang Chaoshan są przystosowane do różnych grup podróżnych, dlatego bez trudu znajdziesz miejsce z odpowiednią liczbą sypialni oraz udogodnieniami, których oczekujesz. W apartamentach w pobliżu Shantou Jieyang Chaoshan zapomnisz o tłumach turystów, wypoczywając w znacznie spokojniejszej atmosferze i oddając się swoim ulubionym formom relaksu. Ponadto apartament sprawdzi się, gdy podróżujesz służbowo i chcesz zamieszkać w komfortowym mieszkaniu w dogodnej lokalizacji. Do wyboru masz zarówno obiekty położone w centrum, jak i w pobliżu lotniska, dedykowane podróżnym przesiadującym się do następnego samolotu.\nShantou Jieyang Chaoshan - najlepsze apartamenty\nJeżeli chodzi o apartamenty, okolica lotniska Shantou Jieyang Chaoshan charakteryzuje się bogatą ofertą obiektów o różnych standardach. Wśród nich szczególne miejsce zajmują luksusowe apartamenty, dzięki którym wypoczynek jest naprawdę wyjątkowy. Do wyboru masz apartamenty przy lotnisku Shantou Jieyang Chaoshan z basenami, klimatyzacją, telewizją kablową i szybkim Internetem oraz wieloma innymi udogodnieniami. Czekają na Ciebie również obiekty przystosowane do szczególnych potrzeb rodzin z małymi dziećmi, alergików i osób niepełnosprawnych. W każdym z apartamentów przy lotnisku Shantou Jieyang Chaoshan znajdziesz to, czego potrzebujesz. Jednocześnie spędzisz czas w spokojnej atmosferze z dala od ogromnych hoteli i zatłoczonych restauracji. Możesz skorzystać w apartamentach z opcji samego noclegu lub noclegu połączonego ze śniadaniem w zależności od Twoich preferencji.\n1. Jak znaleźć apartamenty przy lotnisku Shantou Jieyang Chaoshan?\nDostępne apartamenty przy lotnisku Shantou Jieyang Chaoshan w kilka minut wyszuka się poprzez eSky.pl. Po podaniu terminu zameldowania i wymeldowania, liczby gości oraz oznaczeniu rodzaju obiektu, wyszukiwarka wskazuje, które apartamenty w okolicy lotniska Shantou Jieyang Chaoshan posiadają wolne pokoje w wybranym czasie. Rezerwacji każdego dostępnego noclegu możesz dokonać online bez żadnego ryzyka - anulacja rezerwacji jest bezpłatna nawet na kilka dni przed dotarciem na miejsce. Płatność za pobyt jest pobierana przez serwis lub regulowana w apartamencie.\n2. Jakie udogodnienia znajdę przy apartamentach w pobliżu lotniska Shantou Jieyang Chaoshan?\nUdogodnienia apartamentów w pobliżu lotniska Shantou Jieyang Chaoshan są zależne od standardu całego obiektu i jego lokalizacji. W części apartamentów na gości czekają w pełni wyposażone aneksy kuchenne z miejscem do gotowania, zmywarką i zestawem do parzenia kawy. W innych obiektach dodatkowo można skorzystać z transferu z lotniska i na lotnisko, łóżeczka turystycznego dla niemowląt, prywatnego basenu, mebli ogrodowych oraz osobnego wejścia i strzeżonego parkingu. Niektóre apartamenty w okolicy lotniska Shantou Jieyang Chaoshan przyjmują gości podróżujących ze zwierzętami.\n3. Gdzie rezerwować apartamenty przy lotnisku Shantou Jieyang Chaoshan?\nRezerwacja apartamentów przy lotnisku Shantou Jieyang Chaoshan jest możliwa przez serwis eSky.pl, który oferuje wyłącznie sprawdzone obiekty w Polsce oraz na świecie. Na stronie znajdziesz nocleg w ponad 100 krajach w każdym zakątku globu. Rezerwacji dokonuje się w pełni bezpiecznie, dokonując płatności za pomocą karty kredytowej lub PayU. Jeżeli plany podróży ulegną zmianie, rezerwacja może zostać anulowana bez żadnych kosztów. Dzięki temu opłatę za apartament w pobliżu lotniska Shantou Jieyang Chaoshan wnosi się na długi czas przed wyjazdem bez ryzyka utraty pieniędzy.\n4. Ile kosztuje apartament w okolicach lotniska Shantou Jieyang Chaoshan?\nCena apartamentu przy lotnisku Shantou Jieyang Chaoshan jest zależna od kilku czynników i zmienia się w czasie. Na jej wysokość wpływają termin rezerwacji, długość pobytu, liczba gości, typ wybranych udogodnień w obiekcie oraz lokalizacja apartamentu. Tanie apartamenty w pobliżu lotniska Shantou Jieyang Chaoshan są dostępne głównie poza szczytem sezonu w sporej odległości od centrum. Obiekty zlokalizowane w najatrakcyjniejszych okolicach kosztują więcej, a ich ceny dodatkowo rosną w okresie wzmożonego ruchu turystycznego.


Skechers Timepiece - Półbuty męskie - Buty360\nButy360 › Buty męskie › Półbuty › Skechers Timepiece\nPrezentowane Skechers Timepiece były tanio do kupienia w www.officeshoes.pl. Nadzwyczajne buty zarówno na codzienny użytek, jak i wyjątkowe sytuacje - Skechers. Skechers Timepiece wyróżniają się swoją nadzwyczajną trwałością, a staranność ich wykonania nie ma nawet najmniejszych minusów. Buty w znakomity sposób realizują swoją rolę,.. więcej »\nPrezentowane Skechers Timepiece były tanio do kupienia w www.officeshoes.pl. Nadzwyczajne buty zarówno na codzienny użytek, jak i wyjątkowe sytuacje - Skechers. Skechers Timepiece wyróżniają się swoją nadzwyczajną trwałością, a staranność ich wykonania nie ma nawet najmniejszych minusów. Buty w znakomity sposób realizują swoją rolę, z tej przyczyny wybrane zostały już przez wielu panów. Ciekawy wygląd tego modelu jest odpowiedni dla wielu stylizacji. Poniżej zamieściliśmy pełen opis specyfikacji:\nSkechers Timepiece - Półbuty męskie\nProponowane tutaj półbuty męskie cechują się ponadprzeciętną wytrzymałością, co jest efektem użycia wysokiej jakości surowców do ich produkcji. Jeśli jeszcze nie masz w swojej garderobie półbuty męskie czy też buty Skechers Timepiece nie spełniają Twoich wymagań - zerknij na nasze inne propozycje.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Skechers Timepiece


Podatek dochodowy w Polsce od 2021 - o co tu chodzi .... -> Porady.BE | Portal Porad dla Polonii w Belgii\nPodatek dochodowy w Polsce od 2021 - o co tu chodzi ....\nNiniejszy tekst ma na celu jak najprostsze przekazanie informacji o zmianach, jakie zajdą w najbliższym czasie w podatku dochodowym Polaków pracujących w Belgii. Proszę jednak pamiętać, że sytuacja każdej osoby jest inna, w związku z czym należy „na chłodno” przeanalizować indywidualny przypadek, najlepiej wspierając go symulacją własnej sytuacji podatkowej. Zmiany nie dotkną bowiem wszystkich.\nW celu unikania podwójnego opodatkowania osób otrzymujących dochody w dwóch lub więcej krajach, poszczególne państwa zawierają tzw. umowy bilateralne, mające na celu określenie zasad rozliczania podatników.\nObecnie wiele mówi się na temat podwójnego opodatkowania dochodów i niekorzystnych decyzji polskiego ustawodawcy w tym względzie, które mają wejść od 2021 roku. By je lepiej przedstawić, w całej zawiłości systemów podatkowych, na początek prezentujemy dwie podstawowe zasady unikania podwójnego opodatkowania, które funkcjonują na świecie:\nMetoda wyłączenia z progresją oznacza, że w Polsce wyłącza się z podstawy opodatkowania dochód osiągnięty za granicą (opodatkowany zagranicą) i zwolniony z opodatkowania na podstawie umów zawartych o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jednak dla ustalenia stawki podatku od pozostałego dochodu – podlegającego opodatkowaniu w Polsce – stosuje się stawkę podatku właściwą dla całego dochodu, tzn. łącznie z dochodem osiągniętym za granicą. Dlatego też dochód osiągnięty w Belgii trzeba będzie doliczyć do dochody osiągniętego w Polsce, wyliczyć globalną stawkę podatkową i zaaplikować ją tylko na dochody z Polski.\nMetoda odliczenia proporcjonalnego oznacza, że dochód osiągany za granicą jest opodatkowany Polsce, ale od należnego podatku odlicza się podatek zapłacony za granicą. Odliczenie to możliwe jest tylko do wysokości podatku przypadającego proporcjonalnie na dochód uzyskany w obcym państwie, tzn. nie możemy odliczyć podatku zapłaconego za granicą na poczet podatku od dochodów osiągniętych w Polsce.\nO ile ich definicje brzmią skomplikowanie, zasada ich stosowania jest stosunkowo prosta. Warto spojrzeć na przykłady ilustrujące obie metody:\nPrzykład 1. Metoda wyłączenia z progresją:\nrazem dochód (1+2) = 50 000 zł\npodatek naliczony według polskiej skali podatkowej od kwoty 50 000 zł (2020 r.) = 7 974,88 zł\nstopa procentowa (4/3) = 15,95%\npodatek do zapłacenia w Polsce: 15,95% × 20 000 zł = 3 190 zł, od tego należy oczywiście odjąć zaliczki na podatek wpłacone w Polsce.\nPrzykład 2. Metoda proporcjonalnego odliczenia:\npodatek zapłacony zagranicą (np. w Belgii) do odliczenia od podatku polskiego: (30 000/50 000) x 7 974,88 zł = 4 784,93 (czyli nie cała kwota zapłacona zagranicą).\npodatek do zapłacenia w Polsce: 7 974,88 zł – 4 784,93 zł = 3 189,95 zł, od tego należy oczywiście odjąć zaliczki na podatek wpłacone w Polsce.\nPrzy wskazanych przykładach, obie metody unikania podwójnego opodatkowania są sobie równe (różnica na poziomie 5 groszy). Sytuacja zmienia się wraz z rzeczywistą kwotą podatku, jaką należy zapłacić w danym kraju. W niektórych sytuacjach może okazać się, że podatek zapłacony w Belgii jest dużo wyższy od kwoty, jaką można odliczyć w Polsce w ramach metody proporcjonalnego odliczenia. Z drugiej strony, jeśli podatek zapłacony zagranicą (np. w Holandii) był dużo niższy, to kwota odliczenia nie może być wyższa, niż podatek faktycznie zapłacony zagranicą. Wówczas trzeba będzie dopłacić.\nWarto dowiedzieć się, dlaczego ten temat jest obecnie tak gorąco dyskutowany. Wpływ na to mają 2 kwestie:\nwprowadzenie konwencji OECD o nazwie MLI, która de facto wprowadza we wszystkich krajach ją ratyfikujących (w tym w Polsce i w Belgii) metodę proporcjonalnego odliczenia przy unikaniu podwójnego opodatkowania – jest to więc prawo międzynarodowe, które stopniowo wchodzi na całym świecie (o MLI można więcej poczytać tutaj: https://www.podatki.gov.pl/podatkowa-wspolpraca-miedzynarodowa/konwencja-mli/),\ndecyzje ustawodawcy polskiego o obniżeniu tzw. ulgi abolicyjnej do kwoty 1 360 zł.\nPonieważ Polska i Belgia miały umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania na zasadach odliczenia z progresją, tzw. „abolicja podatkowa” tak naprawdę nie dotyczyła Polaków (polskich rezydentów podatkowych) dorabiających w Belgii. Podatnicy którzy pracują, np. w Hiszpanii, Francji czy Niemczech przynajmniej na razie nadal będą korzystać z metody wyłączenia z progresją22.\nZgodnie z planami polskiego ustawodawcy, wszyscy podatnicy będą̨ mogli dalej korzystać z ulgi abolicyjnej, przy czym kwota odliczenia od podatku dochodowego z tego tytułu nie będzie mogła przekroczyć kwoty 1 360 zł.\nCo to oznacza? Jeśli kwota podatku należnego w Polsce, wyliczonego na podstawie zasady proporcjonalnego odliczenia będzie wyższa od tej liczonej metodą odliczenia z progresją, w deklaracji PIT będzie można odliczyć do 1 360 zł z tej różnicy.\nOd kiedy? Dla osób fizycznych zmiany wchodzą w życie od 2021 roku. Oznacza to, że w deklaracji podatkowej PIT za rok 2021, którą należy wypełnić do kwietnia 2022, trzeba będzie zastosować nowe zasady.\nCo zrobić? Przede wszystkim należy gruntownie przeanalizować własną sytuację. W każdym przypadku będzie ona inna. Koleżanka, czy kolega pracujący na tych samych zasadach będzie mieć najprawdopodobniej zupełnie inną sytuację podatkową. Należy przede wszystkim ustalić, czy dana osoba, zarabiająca w Belgii, podlega polskiemu podatkowi (czyli ma tam nieograniczony obowiązek podatkowy).\nWedług prawa nieograniczony obowiązek podatkowy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej dotyczy osób, które:\nUstalając rezydencję podatkową należy przeprowadzić analizę wszelkich okoliczności, bardzo różnych dla każdej osoby. Należy precyzyjnie określić centrum interesów osobistych i gospodarczych, czyli ośrodek interesów życiowych osoby fizycznej i gdzie się on znajduje w danym przypadku. Na pierwszy rzut oka nie jest to bowiem oczywiste, zaś umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania w jasny sposób definiują zasady ustalania tzw. rezydencji podatkowej. Zgodnie z wyrokami polskich sądów, osoba, która wyjechała do Niemiec w związku z podjęciem pracy, nie pozostawiając w Polsce współmałżonka/ki, dzieci ani rodziców, co do których ciążyłby na niej obowiązek alimentacyjny, a także, nie osiągając w Polsce żadnych przychodów, przeniosła centrum interesów życiowych z Polski do Niemiec z dniem swojego wyjazdu. Z drugiej strony, ze względu na swobodę przemieszczania się osób w Unii Europejskiej problematyczne może być udowodnienie, że w danym roku dana osoba przebywała na terytorium konkretnego kraju dłużej niż 183 dni.\nMatka czy ojciec pracujący i przebywający w Belgii poniżej 183 dni, utrzymujący dzieci i partnerkę/partnera w Polsce prawdopodobnie będzie podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości dochodów.\nTen sam pracownik, który wyjechał do Belgii na kontrakt trwający powyżej 183 dni (uwaga, liczy się czas pobytu w roku podatkowym a nie długość kontraktu), najprawdopodobniej odprowadzi podatek dochodowy w Belgii, a w Polsce rozliczy się z dochodów zgodnie z zasadą proporcjonalnego odliczenia.\nPracownik tymczasowy, który wyjechał do Belgii na 3 miesięczny kontrakt, cały podatek od belgijskich dochodów zapłacić powinna w Polsce.\nRodzina, która wyjechała do Belgii i tu prowadzi swoje życie (praca, nauka dzieci, mieszkanie/dom), nie będzie miała zasadniczo obowiązku podatkowego w Polsce. Czy poinformowała o tym polski Urząd Skarbowy?\nPowyższe przykłady nie stanowią ekspertyzy prawnej. Każdy przypadek powinien być rozpatrzony indywidualnie.\nOpracowanie: Porady.BE na podstawie https://www.podatki.gov.pl


Burmistrz Ustki bez absolutorium. Nie wiadomo, dlaczego. Dzisiaj wydał komunikat - Polityka - Forum gp24.pl\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 11:48:35\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 11:49:59\n#3 ~ja ty on~\n~ja ty on~\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 12:23:39\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 12:34:56\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 12:35:18\nChyba za takie działanie burm.jak to ma sie w stosunku\nod lat do takich jak Laguna czy podobnych w Ustce.\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 12:38:30\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 12:41:59\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 12:47:09\nNapisały, dziwne, że dopiero teraz. Przecież to nie Koski udziela absolutorium, tylko rada. Gburmistrz po prawie 4 latach wykazał, ze jest nieudacznikiem i taką ocenę za całokształt otrzymał. Gdzie dwóch się bije tam trzeci korzysta. Te wcześniejsze zawirowania z prawem, wyrok, zatarcie, aktywista PZPR.\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 13:02:44\nO jakim zatarciu pier dolisz. Amerykanie na poligonie ! Umyj cipsko !\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 13:11:16\nJej wystarczy brudny Rumun.\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 13:12:32\nPrzecież to nie Koski udziela absolutorium, tylko rada.\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 13:20:43\nmasz rację, radni są kompletnie bezjajeczni! Wszystkie decyzje podejmowane są poza obradami i to przewodniczący rozkazuje jak reszta ma głosować. A wszystko na zasadzie: zrobić na złość burmistrzowi! Porażka!\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 13:24:31\nSkoro gburmistrz chce zrobić na złość mieszkancom, a tylko dobrze jednemu kolesiowi, to całe szczeście, że rada robi na złość jemu.\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 13:33:23\nBrak absolutorium nie jest robieniem na złość. To jest dezaprobata dla sposobu działania. Pseudo konsultacje, konfliktowanie się z ludźmi, udupianie Ustka Zachód, brak właściwych, szybkich i stanowczych reakcji na złe inwestycje,.... nadmierny PR przykrywający małą skuteczność. Czy ktoś w ramach informacji publicznej zapyta ile wydano na zakamuflowana propagandę.\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 13:49:31\nCzy ktoś w ramach informacji publicznej zapyta ile wydano na zakamuflowana propagandę.\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 13:50:34\nBrak absolutorium miedzy innymi za umowe podpisaną przez Burmistrza z byłym zięciem z Lubicza/ uzdrowisko / na kupowanie słonej wody przez miasto z ujięcia przy hotelu za ciżkie pieniądze i wożenie jej beczkowozem i finansiwane z budżetu miasta czyli z naszych podatków . Jak by miasto nie mogło samo zrobić odwiertu przy przyszłej Tężni za o wiele mniejsze pieniądze......\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 13:54:19\nProponuje niech gp napisze jak lagunę i za ile sprzedał ? Kto głosował za sprzedażą ?(chociaż nie powinni bo np pracowali w kinie) za malwersacje majątku mieszkańców Ustki powinni wsze do pierdla wsadzić\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 14:00:20\nDziwne. O ile pamiętam do głosowania upoważniona jest rada miasta nie burmistrz i to oni uchwalili sprzedaż terenu pod Laguną + spory kawałek obok. nawet specjalnie nie było protestów w radzie odnośnie niskiej ceny tak atrakcyjnego terenu. czyzby ci, co wowczas glosowali chcieli sie wybielić udając teraz jedynych sprawiedliwych?\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 14:00:22\nNapisano 07 czerwiec 2018 - 14:44:10\nTo burmistrz odpowiada za mienie komunalne w tym.sprzedaż.Za ile chciał tak sprzedał.


Centralna Liga Juniorów. Na inaugurację mistrz podejmuje Górnika. Śledź transmisję na żywo! - poranny.pl\nMateusz Sacharewicz nowym zawodnikiem Ślepska Malow\nPortugalczyk wygrał wirtualny wyścig na Podlasiu\nTOP 6. Najlepsze filmy ze świata Motorsportu w Red Bull TV\n14-latka podpaliła się na własnym podwórku. Co popchnęło ją do samobójstwa?\nNa polskim rynku pracy zabraknie pracownik...\nNa polskim rynku pracy zabraknie pracowników z ...


GEOFORUM - Świętokrzyska przyroda na cyfrowych mapach\nŚwiętokrzyska przyroda na cyfrowych mapach\nZespół Świętokrzyskich i Nadnidziańskich Parków Krajobrazowych uruchomił własny serwis mapowy.\nGeoportal dostępny jest pod adresem gis.pk.kielce.pl i został utworzony przez firmę GISonLine. Znajdziemy tu m.in. informacje o: granicach obszarów chronionych, planach ochrony parków, ścieżkach edukacyjnych i szlakach turystycznych czy stanowiskach chronionych gatunków. Jako warstwy podkładowe można zaś wybrać ortofotomapę lub mapy topograficzne z serwisu Geoportal.gov.pl.\nJak zapewniają twórcy serwisu, baza danych dotycząca świętokrzyskich parków krajobrazowych ma być na bieżąco uzupełniana. Platforma została utworzona dzięki dofinansowaniu z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Kielcach.


12 marca 2013 Tkaniny\t44 komentarze\nCzy szare spodnie są nudne?\nWiększość mężczyzna po wejściu w świat klasycznej elegancji chce być oryginalnym na siłę. Stara się być mądrzejszym od poprzedników. Przypomnijmy sobie mój dwurzędowy beżowy garnitur sportowy z nakładanymi kieszeniami. Zamówienie było ciekawe i wystudiowane, ale w pewnym sensie nierozsądne. W szafie miałem tylko miarową, zieloną (!) marynarkę tweedową, która wymagała kilku poprawek oraz kilka marynarek z wieszaka. W rezultacie cierpiałem, bo zdarzało się, że autentycznie nie miałem, w czym chodzić. Beż i zieleń to nie są uniwersalne kolory dla mężczyzny. Dziś na pierwsze bespoke zleciłbym po prostu zestaw klubowy (granatowa marynarka i szare spodnie). Od kilku miesięcy to moja ulubiona kombinacja. Ręka sama sięga po szare spodnie, a inne zaczynają mieć odleżyny w szafie. Już mam zakładać brązowe, albo beżowe, a mój wzrok pada ciągle na szare.\nAlan Flusser, autor Dressing the Man, napisał, że jeśli zastanawiasz się nad kupnem marynarki sportowej i nie może sobie wyobrazić jej w zestawie z szarymi spodniami, odpuść ją sobie. Trudno mu nie przyznać racji. Na pierwsze spodnie szyte na miarę wybierz jednak szary.\nJuż słyszę te głosy, także swój sprzed dwóch lat, że szare spodnie męskie są nudne. Jest to błędne rozumowanie. Po pierwsze trudno jest kupić szare wełniane spodnie w sklepie, które nie są zrobione z garniturowej wełny czesankowej. W przypadku szarych spodni jest cała gama ciekawych materiałów, o różnych odcieniach, fakturach, splotach i gramaturach. Na początku należy rozważyć kolory: jasny szary, szary i grafitowy. Najrozsądniejszy będzie ten środkowy. Szare (mid gray) będą w zasadzie pasować do niemalże wszystkiego.\nOd góry: wełna czesankowa, gabardyna, wenecjan, gabardyna oraz flanela\nPotem należy wybrać odpowiedni materiał. Zrezygnowałbym z delikatnej wełny czesankowej o splocie skośnym stosowanym na garnitury. Wybrałbym materiał, który wprowadziłby dodatkową fakturę do zestawu. Wybór pozostawałby bardzo szeroki: gabardyna, cavalry twill (gruby diagonal mundurowy), wenecjan, tropik, sztruks Bedford oraz flanela. W bardziej sportowej (casualowej) wersji można pomyśleć nad bawełną, lnem, sztruksem lub moleskinem.\nSzara flanela na dwie zakładki z szeroką zegarówką. Brak szlufek i sprzączek w pasie.\nW sklepie Old Hat w Londynie przeglądając garderobę włoskiego arystokraty de la Gardy byłem zaskoczony liczbą szarych spodni. Miał ich ponad 20. Prawie wszystkie szyte ręcznie na miarę w Londynie. Nie omieszkałem przywieźć kilka par do Polski, które następnie dopasował Piotr Kamiński. Spodnie były w świetnym stanie. W swoich wyborach de la Garda był bardzo konsekwentny. Zamawiał szare spodnie na dwie zakładki skierowane do zewnątrz, dobrze dopasowane. Większość bez paska czy nawet guzików do szelek. Musiały idealnie trzymać w pasie. Nogawka spodni szeroka na 21 cm, najczęściej zakończona mankietem. W stylu liczy się właśnie konsekwencja i trzymanie się raz obranej ścieżki. Oczywiście my dopiero jesteśmy na początku drogi i wpadamy w liczne pułapki stylu. Szare spodnie pozwolą zmniejszyć ich liczbę.\nSzare spodnie flanelowe z Londynu\nPłaszcz samochodowy. Męski wybór na zimę\nJeśli cenisz wygodę i minimalizm, płaszcz samochodowy jest właśnie dla Ciebie. Sprawdza się nie tylko za kółkiem. W Polsce określenie płaszcz do samochodu (po angielsku car coat albo driving coat) nie jest rozpowszechnione, ale tak naprawdę to jeden z popularniejszych wzorców. Prosty krój jednorzędowy, skromny kołnierz i właściwie tyle. Fason jest bardzo praktyczny i pasuje […]\n30 października 2019 2 komentarze\nPłaszcz ulster. Na zimę i na jesień\nDwurzędowy płaszcz ulster wygląda stylowo i sprawdzi się w niemal każdej sytuacji. Niezależnie od tego, czy wybierasz się na dworzec, czy na Pitti Uomo. Płaszcz ulsterski, wyposażony w sztormowy kołnierz i nakładane kieszenie, stał się naszym bestsellerem. Właśnie dlatego przygotowałem kompletny poradnik. Z tego wpisu dowiesz się: skąd pochodzi płaszcz typu ulster, jakie cechy go […]


Seks, rozsądek i cywilizacja | Fronda.pl\nWywiad pochodzi Pisma Poświęconego FRONDA, nr. 61 (2011 r.)\nTomasz Rowiński: Dziś wielu, także katolików, zastanawia się często, czy czystość przedmałżeńska ma w ogóle sens, czy nie jest ona czymś przestarzałym, pozostałością dawnych systemów społecznych?\nGabriele Kuby: To pytanie można sformułować inaczej, w bardziej uniwersalny sposób: czy czystość przedmałżeńska jest brzemieniem, czy znakiem rozpoznawczym chrześcijanina? Moim zdaniem jest to zdecydowanie znak rozpoznawczy, z którego nie można zrezygnować. Widzimy obecnie dwa równoległe prądy w kulturze europejskiej – upadek wiary i seksualizację społeczeństwa. Warto zapytać, czy istnieje związek między tymi zjawiskami? Według mnie, on istnieje i jest to związek przyczynowo-skutkowy. Dla chrześcijan, już od pierwszych lat Kościoła aż do dzisiaj, oczywistością było, że trzeba zachowywać czystość przedmałżeńską. Jest to podstawa dla późniejszego życia rodzinnego – Bóg powołuje nas do miłości, a miłość oznacza ofiarowanie się i oddawanie całego siebie. Jeśli mówię, że kogoś kocham, to znaczy, że deklaruję wyłączność tego wyboru na teraz i na zawsze. Wielkim pytaniem jest to, jak mogę urzeczywistnić taką wartość w moim życiu. Moim zdaniem, nikt nie pisał o tym więcej i głębiej niż papież Jan Paweł II.\nUK: Nawróconemu muzułmaninowi odmówiono azylu\nPo co w Wielkim Poście modlitwa, post i jałmużna?


Kot jawajski - cena, charakter, temperament\nInne nazwy: orientalny długowłosy, Javanais\nTa cudowna rasa pojawiła się w latach pięćdziesiątych w Anglii. Po II wojnie światowej, niezwykle pomysłowi hodowcy postanowili skrzyżować koty syjamskie z innymi istniejącymi już rasami, takimi jak kot brytyjski krótkowłosy, a nawet ze zwyczajnym kotem domowym. Ich potomstwo kojarzono następnie z kolejnymi syjamami. Po kilku latach, syjamy dało się odróżnić od kotów orientalnych jedynie po umaszczeniu; kot orientalny nie miał typowych dla syjamów kolorowych „krańców ciała”.\nBogactwo otrzymanych umaszczeń skłoniło hodowców do nadania nowych nazw ras, takich jak na przykład Havana Brown w przypadku odmiany o brązowej sierści. Niemniej jednak, otrzymanych maści było tak wiele, że nie dało się każdej z nich zakwalifikować jako oddzielnej rasy. Dlatego osobniki krótkowłose nazwano po prostu kotami orientalnymi krótkowłosymi, a te z półdługą sierścią, kotami orientalnymi długowłosymi, jawajskimi lub mandaryńskimi. Obie rasy zawitały do USA w 1970 roku.\nUmaszczenia karmelowe i brzoskwiniowe nie są dopuszczane przez wszystkie organizacje, ale niektóre z nich je akceptują.\nIntensywnie zielony, niebieski, a u osobników białych każde z oczu może mieć inna barwę.\nKot jawajski - charakter\nJeśli miauczenie działa nam na nerwy, to w towarzystwie gadatliwego jawajczyka szybko odczujemy potrzebę zatkania uszu! To kot, który stanowczo ma dużo do powiedzenia i zagaduje opiekuna w chwili, gdy ten przekracza próg domu.\nRuch powinien być nieodzowną częścią codziennego życia kota jawajskiego. Mruczek będzie tym bardziej zachwycony, gdy dołączymy do niego w zabawie!\nNależy zachować ostrożność. Podobnie jak w przypadku wszystkich ruchliwych ras kotów, istnieje niebezpieczeństwo ucieczki, szczególnie że jawajczyk w głębi serca jest poszukiwaczem przygód, co może go wpakować w niezłe tarapaty.\nPonieważ jest bardzo żywym kotem, szybko spala energię. Trzeba pamiętać o podawaniu mu karmy dobrej jakości oraz w ilościach odpowiednich do jego wagi, bo w przeciwnym wypadku może zacząć się objadać.\nPomimo że jest kotem półdługowłosym, gubi bardzo mało sierści, oczywiście za wyjątkiem okresu linienia, kiedy zostawia znacznie więcej włosów i wymaga częstszego czesania.\nLekarz weterynarii jest najbardziej kompetentny, aby doradzić dla naszego pupila najlepszą karmę, dzięki której kot będzie żył długo i w zdrowiu.\nDługość życia kota jawajskiego wynosi od 10 do 20 lat, ze średnią wynoszącą 15 lat.\nZe względu na fakt, że jawajczyk nie ma podszerstka, słabo znosi niskie temperatury.\nKot jawajski nie ma predyspozycji do otyłości, ponieważ z reguły bardzo lubi się bawić, dzięki czemu z łatwością spala kalorie.\nDopuszcza się krzyżowanie z kotami syjamskimi, balijskimi i orientalnymi.\nKotka: Alma, Venus, Mafia\nKot: Miałkot, Ignacy, Jumbo


Jak Otworzyć Plik DUB? Rozszerzenie Pliku .DUB - File Extension .DUB\nCzym jest plik DUB?\nPełna nazwa formatu plików z rozszerzeniem DUB to Tuningwrench Audio Utility Compressed. Pliki DUB są obsługiwane przez oprogramowanie dostępne na urządzenia oparte na systemach operacyjnych Windows. Pliki z rozszerzeniem DUB kategoryzowane są jako Archive Files. Oprócz niego, w kategorii Archive Files znajduje się 619 innych formatów plików. Tuningwrench jest najczęściej wykorzystywanym programem do pracy z plikami DUB.\nProgramy wspierające rozszerzenie pliku DUB\nPoniższa lista zawiera programy, które wspierają pliki DUB. Pliki w formacie DUB mogą być przeniesione na dowolne urządzenie i platformę systemową, jednak nie wszędzie będzie możliwość poprawnego ich otwarcia.\nProgramy obsługujące plik DUB\nJak otworzyć plik DUB?\nSytuacji, które mogą uniemożliwić otwarcie plików z rozszerzeniem DUB jest wiele. Cieszy jednak fakt, że najczęściej występujące problemy z Tuningwrench Audio Utility Compressed nie są zbyt złożone. W większości przypadków możemy rozwiązać je szybko i bez pomocy specjalisty. Poniżej zamieszczamy listę czynności, po których wykonaniu Twoje problemy z plikiem DUB powinny zostać rozwiązane.\nKrok 1. Pobierz i zainstaluj Tuningwrench\nNajważniejszą i bardzo często występującą przyczyną, która uniemożliwia otwieranie plików DUB jest brak odpowiedniego programu, który wspiera pliki DUB na Twoim urządzeniu. Rozwiązanie go nie jest skomplikowane, wystarczy pobrać i zainstlować Tuningwrench. Lista zawierająca wszystkie programy z podziałem na systemy operacyjne zamieszczona jest na górze strony. Jednym z najbezpieczniejszych sposobów na pobieranie oprogramowania jest korzystanie z linków do programów zamieszczonych przez oficjalnych dystrybutorów. Odwiedź stronę producenta Tuningwrench i pobierz instalator.\nKrok 2. Sprawdź wersję i zaktualizuj Tuningwrench\nZainstalowałeś już Tuningwrench i nadal nie możesz otworzyć pliku DUB? Sprawdź, czy posiadasz na swoim urządzeniu ostatnią dostępną wersję oprogramowania. Może zdarzyć się sytuacja, że podczas udostępniania aktualizacji swojego oprogramowania producenci wprowadzają możliwość korzystania z innych, nowszych formatów plików. Z tego właśnie powodu nieaktualna wersja Tuningwrench może nie wspierać plików o rozszerzeniu DUB. Jednak ostatnia wydana wersja Tuningwrench jest kompatybilna wstecz i daje możliwość obsługi wszystkich wykorzystywanych wcześniej w oprogramowaniu formatów plików.\nKrok 3. Powiąż Tuningwrench z formatem pliku DUB\nJeżeli problem nadal występuje, należy powiązać pliki DUB z Tuningwrench zainstalowanym w ostatniej dostępnej na stronie producenta wersji. Wykonanie tego zadania jest dość proste i podobne na wszystkich systemach operacyjnych.\nKlikając na ikonie pliku DUB prawym przyciskiem myszy, skorzystaj z rozwiniętego menu wybierając opcję Otwórz za pomocą\nW ostatnim kroku wybierz Znajdź więcej aplikacji na tym PC i wskaż katalog, w którym został zainstalowany jest Tuningwrench. Teraz wystarczy potwierdzić całą operację klikając Zawsze używaj wybranego programu do otwierania plików DUB i potwierdzić wciskając OK.\nZ menu podręcznego, które pojawi się po kliknięciu na ikonie pliku DUB prawym przyciskiem myszy, wybierz Informacje\nNa koniec powinien pojawić się komunikat o treści Ta zmiana zostanie zastosowana do wszystkich dokumentów z rozszerzeniem DUB. Kliknij Dalej aby potwierdzić operację.\nPo wykonaniu czynności z poprzednich punktów problem nadal nie został rozwiązany? Musisz sprawdzić plik DUB. Mogą występować różne problemy uniemożliwiające pracę z plikiem.\n1. Sprawdź plik DUB pod kątem zainfekowania wirusem\nW sytuacji, gdy plik DUB jest zainfekowany wirusem, jego poprawne otwarcie nie jest możliwe. Najbezpieczniej jest od razu przeskanować plik Twoim programem antywirusowym, bądź skorzystać ze skanera antywirusowego online. Plik DUB okazał się zakażony szkodliwym oprogramowaniem? Postępuj według instrukcji wyświetlonych w programie antywirusowym.\nJeśli plik DUB powodujący problemy, został Ci wysłany przez inną osobę, poproś o jeszcze jedną jego kopię Być może nie został poprawnie skopiowany na nośnik danych i jest niekompletny, taka sytuacja uniemożliwia poprawne korzystanie z jego zasobów. Taka sama sytuacja może wystąpić, jeśli plik DUB nie został w całości pobrany z internetu. Spróbuj ponownie ściągnąć plik z oryginalnego źródła.\nNiektóre pliki wymagają posiadania najwyższych uprawnień w systemie, aby była możliwość ich otwarcia. Przełącz się więc na konto posiadające odpowiednie uprawnienia i spróbuj otworzyć plik Tuningwrench Audio Utility Compressed.\n4. Sprawdź, czy system nie jest zbyt obciążony, aby uruchomić Tuningwrench\nSystem operacyjny może nie posiadać aktualnie wystarczającej ilości wolnych zasobów, aby uruchomić oprogramowanie do obsługi pliku DUB. Zamknij wszystkie otwarte programy i ponownie spróbuj otworzyć plik DUB.\nPosiadanie najbardziej aktualnych wersji oprogramowania wpływa nie tylko na bezpieczeństwo, ale także pozwala rozwiązywać wiele problemów, także te związane z Tuningwrench Audio Utility Compressed. Może okazać się, że nowsze wersje oprogramowania rozwiązują problemy z DUB, które występowały wcześniej, lub były spowodowane bugami w systemie.\nJeżeli posiadasz dodatkowe informacje na temat rozszerzenia pliku DUB będziemy wdzięczni, jeżeli podzielisz się nimi z użytkownikami naszego serwisu. Skorzystaj z formularza znajdującego się tutaj i prześlij nam swoje informacje dotyczące pliku DUB.


Noc Muzeów 2014 we Wrocławiu [PROGRAM] | www.wroclaw.pl\nNoc Muzeów 2014 (PROGRAM)\nNoc Muzeów 2014 we Wrocławiu\nDo muzeum, galerii, czy ośrodka kultury, na wystawę, warsztaty, koncert czy piknik? Publikujemy cały program Nocy Muzeów 2014 we Wrocławiu, która już 17 maja. Warto zaplanować zwiedzanie wcześniej, bo - zwłaszcza na warsztaty dla dzieci - obowiązuje rejestracja.\nInstytucji, które zapraszają na wydarzenia w Noc Muzeów ciągle przybywa. Wśród ostatnich propozycji jest m.in. Muzeum Motoryzacji Topacz, Mobilne Muzeum Psychologii, które proponuje przejażdżkę zabytkowym tramwajem w towarzystwie np. Freuda, czy Galeria Neon Side. Galeria w ofercie ma rozświetlenie dwóch neonów – potężnych rozmiarów neon dawnego zakładu automatyki Elam przy ul. Chorwackiej oraz czerwony szyld Grand Hotelu z ul. Piłsudskiego.\nSprawdź program, wybierz atrakcje i zdecyduj, jak spędzisz tę noc Noc Muzeów Wrocław 2014 – pełny program\nWszystkie wydarzenia Nocy Muzeów we Wrocławu dostepne sa tez na Mapie Podstawowej Wrocławia » Są tu wydarzenia z opisami oraz (osobno) warstwy dotyczące: "Nocy Muzeów - imprez dla dzieci", "Nocy Nadodrza", imprez towarzyszących i przebieg linii komunikacji miejskiej (M1, M2) uruchamianych specjalnie na tą okazję. Szczegółowe informacje o wydarzeniu można wyświetlić po identyfikacji ikony obiektu.\nW tegorocznej Nocy Muzeów we Wrocławiu weźmie udział ponad 60 różnego rodzaju instytucji. Niektóre zapraszają gości już od godziny 10.00, niektóre zamykają się grubo po północy bądź wręcz w niedzielę nad ranem. Wszystkie instytucje na tę wyjątkowa noc przygotowują specjalne wydarzenia. Propozycji będzie mnóstwo. – Proponują ok. 200 przeróżnych wydarzeń, warsztatów, wernisaży, pokazów filmowych, wykładów, performance’ów, gier terenowych - wylicza Jarosław Broda, dyrektor wydziału kultury Urzędu Miejskiego.\nSwoją propozycję na Noc Muzeów przygotowało też PKP Intercity. Kup jeden bilet, a podróż powrotna będzie gratis! Promocja obowiązuje od 16 do 17/18* maja na przejazdy do jednej z 15 miejscowości biorących udział w akcji. Aby skorzystać z oferty należy kupić bilet w 2 klasie na bezpośredni przejazd dowolnym pociągiem Twoich Linii Kolejowych (TLK) lub Express InterCity (EIC) do jednego z miast, w których organizowana jest Noc Muzeów. W czasie nocnego zwiedzania należy zgłosić się po stempel Muzeum, a z nim do kasy PKP Intercity po bezpłatną rezerwację miejsca w pociągu powrotnym.\nDla osób wybierających Noc Muzeów w pozostałych miastach tj.: Katowicach, Poznaniu, Warszawie, Wrocławiu, Gdańsku, Sopocie, Gdyni, Szczecinie, Toruniu, Łodzi, Słupsku, Bytomiu, Skierniewicach, Rogowie promocja dostępna będzie na podróże w sobotę, 17 maja i powroty w niedzielę, 18 maja (przed godz. 16.00). Należy pamiętać, że przejazd powrotny musi odbyć się drogą tej samej relacji, która została określona na już wykorzystanym bilecie.\nDodatkowo, podróżujący z PKP Intercity na Noc Muzeów mogą otrzymać rabat na zakup biletów. Ci, którzy zaplanują nocne zwiedzanie z wyprzedzeniem będą mogli skorzystać z 15% i 10% rabatów w ramach oferty Wcześniej.\nTradycyjnie na swoje wystawy zapraszają największe wrocławskie muzea: Pałac Królewski, Muzeum Narodowe, Muzeum Architektury, które ze względu na remont w tym roku organizuje zajęcia plenerowe czy muzea działające przy Uniwersytecie Wrocławskim. Prawie połowa z nich przygotowała osobny program dla dzieci. Wstęp do muzeów jest bez ograniczeń, jednak na niektóre wykłady, oprowadzania czy warsztaty trzeba się wcześniej zapisywać. Tak jest m.in. w Muzeum Narodowym, Centrum Poznawczym przy Hali Stulecia czy w Humanitarium. Wśród ciekawostek w tym roku jest m.in. wycieczka rowerowa po Biskupinie (organizuje Centrum Poznawcze), zwiedzanie bunkra przy ul. Pełczyńskiej czy pokazy mody w Muzeum Sztuki Mieszczańskiej.\nNoc Muzeów 2014 we Wrocławiu dla dzieci\nNiespodzianki i atrakcje w tym roku przygotowało ponad 20 muzeów i instytucji kultury. Wśród nich są m.in. Muzeum Sztuki Mieszczańskiej, w którym najmłodsi mogą przebierać się w historyczne stroje z różnych epok ("Atelier dawnego fotografa"), w Kamienicy Pod Złotym Słońcem zaplanowano spotkanie z Panem Tadeuszem czy zwiedzanie dla dzieci "W poszukiwaniu Soplicowa", a Muzeum Odry proponuje m.in. naukę wiązania węzłów żeglarskich i warsztaty modelarskie.\nSzczegóły >> Noc Muzeów dla dzieci Wrocław 2014 - program\nNoc Muzeów we Wrocławiu dla dzieci to nie tylko zwiedzanie. Ciekawie zapowiada się popołudnie w Muzeum Współczesne Wrocław, gdzie wsród atrakcji dla dzieci są warsztaty tworzenia cygańskich laleczek i piknik cygański. Ilu papierowych pasażerów zmieści się w XIX wiecznym dyliżansie? To będzie można sprawdzić w Muzeum Poczty i Telekomunikacji.\nCzym myto zęby w przeszłości oraz jak przygotować własną pastę do zębów – takie zajęcia proponuje Muzeum Farmacji Wydziału Farmaceutycznego UM we Wrocławiu. Natomiast w Muzeum Historycznym najmłodsi mogą narysować własne mapy Ślaska. Na niektóre zajęcia i warsztaty dla dzieci podczas Nocy Muzeów we Wrocławiu obowiązują zapisy.\nW 2013 roku wrocławskie muzea, galerie i pracownie odwiedziło ponad 150 tys. osób. - To wydarzenie, które bardzo mocno weszło w tkankę Wrocławia i już przestaliśmy się dziwić tłumom ludzi, choć na początku zdumiewała nas ogromna frekwencja - przyznaje Jarosław Broda, dyrektor wydziału kultury Urzędu Miejskiego.\nBądź na bieżąco! Polub profil wydarzenia na Facebooku


Szachy w moim życiu.: Problemy szkoleniowe w polskich szachach (179)\nProblemy szkoleniowe w polskich szachach (179)\nSzachy w Polsce5 listopada 2019Jerzy KonikowskiOdpowiedz\nKontynuacja odcinka 178\nPamiętamy czasy, gdy polska młodzież przywoziła z Mistrzostw Europy i Świata „worek medali”. W ostatnich latach mamy jednak mniej sukcesów i okazji do radości, bowiem coraz trudniej jest naszym juniorkom i juniorom walczyć o czołowe miejsca w prestiżowych imprezach. Pokazały to ostatnio trzy turnieje.\nW tegorocznych Mistrzostwach Europy w Bratysławie (2-10 sierpnia) w kategoriach od 8 do 18 lat, nasze zawodniczki zdobyły złote krążki: Patrycja Waszczuk do lat 16 oraz Alicja Śliwicka do 18 lat. Juniorzy jednak zdecydowanie zawiedli, a przecież pojechali najlepsi, w tym dwóch mistrzów międzynarodowych: Szymon Gumularz i Paweł Teclaf. Nasza ekipa była liczna, aż 76 zawodniczek i zawodników.\nAlicja Śliwicka i Patrycja Waszczuk (fot. Przemysław Nikiel)\nJednakże w Mistrzostwach Świata sukcesów już nie było. W dniach 1-12 października w Mumbaju odbyły się MŚ juniorek i juniorów do lat 14, 16 oraz 18. Polska ekipa była również liczna, lecz tym razem nie było żadnych medali.\nW dniach 14-25.10.2019 w New Delhi odbyły się Mistrzostwa Świata juniorek i juniorów do lat 20. Polskę reprezentowały trzy osoby, niestety bez sukcesów.\nNaszych trenerów czeka teraz wielka praca, czyli szczegółowa analiza rozegranych partii i ocena występów młodzieży oraz odpowiedź na pytanie: dlaczego zdobyto tylko dwa medale i dlaczego żaden z naszych utalentowanych juniorów nie znalazł się na podium?\nMateusz Bartel: „Po namyśle postanowiłem nie oceniać Pań – wolę się nie narażać. Wszystkie zagrały słabo bądź przeciętnie, więc trudno byłoby znaleźć mi jakieś pozytywy, a jednym nieodpowiednim słowem mógłbym się narazić. Tym niemniej, warto zauważyć, że drużyna potrzebuje mocnego impulsu. Wieloletnie liderki notowane są najniżej od lat (Soćko najniżej od 15 lat, a Zawadzka od 5), a młodzież niespecjalnie naciska. Cieszy debiut Alicji Śliwickiej, ale ostatecznie nie okazał się on przesadnie udany. Mimo to, mam nadzieję, że Alicja będzie zmotywowana zmianą otoczenia i szybko doszlusuje do rankingu 2400, czyli minimum przyzwoitości dla czynnie grającej arcymistrzyni. Drużyna narodowa potrzebuje świeżej krwi jak kania dżdżu”. http://www.polonia.wroclaw.pl/2019/11/zapiski-kapitana-3-12432/\n6 listopada 2019 o godz. 14:07\nMistrzostwa Świata do lat 20 w New Delhi (Indie). Miejsce 20. zajęła Oliwia Kiołbasa; 33. była Katarzyna Dwilewicz; w grupie Open 21. miejsce zajął Igor Janik. Trenerem reprezentacji był Artur Jakubiec


Monkey bread | Gęba w niebie blog o słodkich wypiekach i deserach\nNie wiem jak przetłumaczyć tę nazwę, bo przecież nie małpi chleb;-)! Przepis dostałam od koleżanki. Za drożdżowymi ciastami nie przepadam, ale ta propozycja wydała mi się interesująca, ze względu na wygląd. W sieci ( np. You tube) krąży wiele teorii wyjaśniających pochodzenie nazwy i jeszcze więcej wariacji „składnikowych”. Spośród nich wybrałam te, które najbardziej mi odpowiadają. Nie chciałam upiec ciasta "tylko" z dużą ilością cukru i cynamonu, dlatego dwie warstwy „kulek” przełożyłam orzechami laskowymi i syropem czekoladowym. Na koniec udekorowałam polewą z dodatkiem serka i mleka w proszku. Muszę przyznać, że efekt końcowy był zadziwiająco udany, choć wizualnie nie okazał się majstersztykiem. Popularne za Oceanem ciasto „na śniadanie” jest naprawdę pyszne: słodkie, miękkie i aromatyczne. Poza tym sposób jedzenia też mi bardzo odpowiada – nie kroję go lecz odrywam kulkę za kulką;-).\ntrochę orzechów: włoskich, laskowych, arachidowych\nRozdrabniamy drożdże, a następnie rozpuszczamy je w 2 łyżkach wody i odstawiamy. W międzyczasie ubijamy jajka z cukrem i solą. W garnuszku roztapiamy masło, odstawiamy do ostudzenia, a w drugim garnku podgrzewamy mleko. Do masy jajecznej dodajemy masło i ciepłe mleko. Następnie przesiewamy mąkę i wyrabiamy ciasto. Odstawiamy je na ok. 30 min. w ciepłe miejsce aby urosło.\nWyrośnięte ciasto możemy rozwałkować i pokroić na małe romby lub odrywać małe kawałki i formować kulki (ja wybrałam właśnie ten wariant). Kulki lub romby obtaczamy w „panierce” z cukru i cynamonu. I tu znowu jak kto woli, można kulki obtaczać w miseczce z „panierką” lub wrzucić je do worka foliowego wraz z cukrem i cynamonem i kilkakrotnie workiem wstrząsnąć. Pierwszą turę obtoczonych kulek układamy na blasze wysmarowanej tłuszczem i polewamy połową syropu, na który w rondelku topimy masło i dodajmy cukier. Mieszamy, aż cukier się rozpuści i wrzucamy kilka kostek czekolady. Wszystko dokładnie mieszamy. Ściągamy z ognia.\nDrożdżowe kulki polane syropem posypujemy orzechami. Następnie układamy drugą warstwę ciasta i polewamy resztą syropu. Wypełnioną ciastem blachę wstawiamy do piekarnika nagrzanego do 180 °C i pieczemy przez ok.45 min. Ciasto wyrośnie i to solidnie. W trakcie pieczenia proponuję kontrolować sytuację albo zmniejszyć o połowę ilość składniku, bądź zakupić duuużą blachę;-). Po upieczeniu ciasto zostawić w piekarniku jeszcze przez 10 min., a następnie przełożyć na paterę. Można je udekorować polewą lub zanurzać w niej każdą oderwaną kulkę/kęs (w trakcie pieczenia zmieniają one nieco swój kształt).\nAutor: Sabienne o 01:33\nEtykiety: ciasto drożdżowe, monkey bread\nAmber 7 stycznia 2011 09:15\nTak, trzeba przetłumaczyć - małpi chleb.Piekłyśmy go w ramach Weekendowej Piekarni. Mi bardzo smakował.\nArvén 7 stycznia 2011 10:36\nWow, co za niesamowite ciasto! Pierwszy raz je widzę i już dołączam do mojej to-do list!\nchantel 7 stycznia 2011 10:46\nAnonimowy 7 stycznia 2011 12:14\nFajny ten chlebek. Lubię tego typu słodkie pieczywo! :)\nSabienne 7 stycznia 2011 12:33\nPaula 7 stycznia 2011 14:21\nuwielbiam ten chlebek!\nmrufkazet 7 stycznia 2011 16:01\nbardzo ciekawy przepis i ciasto/chlebek:)\ntrafia na listę do zrobienia:)\nMary 7 stycznia 2011 16:55\nThis really looks wonderful. Your bread has perfect color. I hope the new year brings you an ever increasing measure of health and happiness. Blessings...Mary\newelajna 11 stycznia 2011 00:03\nWygląda bardzo interesująco! Takie odrywane kawałeczek po kawałeczku i mnie skusiłoby na jakieś późne śniadanie:)\nBABCIA MARYNIA 15 stycznia 2011 00:16\nWygląda rewelacyjnie smakowicie. I to jest dla mnie pomysł dla wnusi na dzień babci.\nOj fajne masz Sabienn przepisy i będę tu zaglądać.\nSabienne 15 stycznia 2011 00:34\nBardzo dziękujemy za uznanie;-) i zapraszamy na naszego bloga,razem z Evitaą. A monkey bread jest idealny na Dzień Babci, na świąteczne śniadanie;-) A ja już przerobiłam wszystkie Pani porady-bardzo przydatne! Pozdrawiam


Obniżenie podatku od nieruchomości dla terminalu LNG - „kpina i oszustwo” - Gospodarka morska.\nWiadomości Obniżenie podatku od nieruchomości dla terminalu LNG - „kpina i oszustwo”\nW ten sposób w Radiu Szczecin politycy komentowali próbę obniżenia o połowę podatku od nieruchomości dla gazoportu w Świnoujściu. Polskie LNG zwróciło się z taką propozycją do władz miasta. Mniejszy podatek dla terminala oznacza niższe wpływy do budżetu miasta i zagrożony wkład własny w budowę tunelu pod Świną, łączącego wyspy Uznam i Wolin.\nGościem „Kawiarenki politycznej” był poseł .Nowoczesnej Piotr Misiło, senator Platformy Obywatelskiej Tomasza Grodzki oraz poseł Prawa i Sprawiedliwości Krzysztof Zaremba.\nZdaniem Piotra Misiło pozbawienie tych środków Świnoujścia jest równoznaczne z oszukaniem mieszkańców miasta. Natomiast Tomasz Grodzki powiedział, że obcięcie podatku jest kpiną z mieszkańców Świnoujścia i Pomorza Zachodniego.\nKrzysztof Zaremba również nie ukrywał swojego niezadowolenia z realizacji tego pomysłu. - Tak czy owak powstanie tunel do Świnoujścia. Nawet żeby sto procent miał wziąć na siebie Skarb Państwa - mówił na antenie radia Zaremba. - Tego typu pomysły nie podobają mi się. Będziemy to wyjaśniać. Wydaje mi się, że któryś z menadżerów średniego szczebla w PGNiG wpadł na taki pomysł i rzucił.\nWładze Gaz-Systemu, do którego należy Polskie LNG uważają, że „obniżenie wysokości stawek podatku od nieruchomości jest kluczowe dla zwiększenia konkurencyjności terminalu i pozyskiwania nowych klientów, zwłaszcza w początkowej fazie jego działalności” - podano w komunikacie.\nRzecznik prezydenta Świnoujścia Robert Karelus podał, że prezydent nie będzie komentował wniosku dopóki nie otrzyma od Polskiego LNG pełnego wykazu przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości wraz ze wskazanymi podstawami obliczenia podatku.


Miejska Biblioteka Publiczna w Żarach - Dostępność w zakresie informacyjno-komunikacyjnym\nPracownicy pierwszego kontaktu nie zostali przeszkoleni z zasad obsługi klienta\nze szczególnymi potrzebami – klienta z niepełnosprawnością.\nW bibliotece nie ma pętli indukcyjnej, informacji głosowych, oznaczeń brajla\noraz oznaczeń kontrastowych lub w powiększonym druku dla osób niewidomych\nNie ma możliwości skorzystania na miejscu z tłumacza języka migowego ani z tłumaczenia online.\nWprowadzone rozwiązania w zakresie dostępności informacyjno-komunikacyjnym\nOdtwarzacz książki mówionej „ CZYTAK”\nW Wypożyczalni Ogólnej Miejskiej Biblioteki Publicznej czytelnicy z wadą wzroku mają możliwość wypożyczenia urządzenia, które służy do odtwarzania książki mówionej. Aktualnie biblioteka dysponuje dodatkowo bezpłatnym pakietem z blisko 2.000 cyfrowych książek.\nKsiążki drukowane dużymi literami.\nW Wypożyczalni Ogólnej Miejskiej Biblioteki Publicznej czytelnicy mają dostęp do książek drukowanych dużymi literami, których liczba aktualnie wynosi około 97 woluminów.\nDarmowy dostęp do platformy LEGIMI z możliwością czytania ebooków - dowolne powiększanie czcionki, możliwość włączenia trybu dużego kontrastu\nW swoich zbiorach posiadamy książki mówione (dźwiękowe) w formacie MP3, czytane przez lektora. Są one na bieżąco uzupełniane według potrzeb czytelnika naszego środowiska. Dostępne są dla czytelników korzystających z budynku głównego (1018 płyt) i Fili nr 3 (76 płyt).\nWszystkie agendy MBP Żary prowadzą wypożyczanie w formie książki zamawianej telefonicznie i dowożonej do domu czytelnika. Jest to forma udostępniania zbiorów skierowana do czytelników starszych, chorych i niepełnosprawnych ruchowo mających trudności z osobistym dotarciem do bibliotek