Tortolandia > Forum Tortolandii > Tajne receptury > krem bananowy\nAutor Wątek: krem bananowy (Przeczytany 6605 razy)\n« : Październik 07, 2015, 10:36:10 »\nDziewczyny macie jakąś sprawdzona receptur na krem bananowy do przełożenia tortu? Chodzi mi o krem na bazie śmietany i mascarpone.\nByłabym wdzięczna \nOdp: krem bananowy\n« Odpowiedz #1 : Październik 30, 2015, 09:50:56 »\nJa zazwyczaj robię taki krem na oko - jak do tej pory zawsze wyszedł super\nDaję jedno opakowanie mascarpone (250g), jeden kartonik śmietanki 36% (około 250ml), 2 banany, pół szklanki cukru pudru. Czasami dodam też jakiś likier albo wódkę smakową (ostatnio dałam absolut vanilla) Oprócz tego że krem ma wtedy bardziej intensywny smak, zapobiega też zczernieniu bananów. Ale jeśli ma to być tort dla dzieci, to ten składnik można spokojnie pominąć\nNajpierw lekko ubijam śmietankę, dosypuję cukier puder, w osobnym naczyniu rozgniatam banany widelcem, zalewam kilkoma łyżkami alkoholu i dodaję mascarpone. Potem zawartość obu misek mieszam dokładnie razem (ale nie miksuję)\nJa najbardziej lubię dodawać taki krem do ciasta czekoladowego\n« Odpowiedz #2 : Grudzień 02, 2015, 10:17:28 »\nJa robię zwykłą bitą śmietanę i dodaję aromat bananowy (do nabycia np, na Allegro).\nDo tego oczywiście kawałki świeżych bananów.\nNajlepiej komponuje się z czekoladowym biszkoptem


Trendy w modzie ślubnej na rok 2018 ! - ModowoStylowo.pl - trendy modowe, biżuteria, dodatki do ciuchów, moda męska i dziecięca\nW roku 2018 moda ślubna będzie lekko nawiązywała do poprzednich sezonów, ale możemy zauważyć w niej też wyraźną nutę nowoczesności. Na pewno nadal warto postawić na minimalizm, ale tym razem połączony z romantyzmem. Sprawdzą się wszystkie modele sukienek w stylu syrenka lub z bardzo podkreślającą sylwetkę górą i nieco luźniejszym dołem. Pierwsze skrzypce będą grały koronki i delikatne zdobienia.\nNajważniejsze elementy w modzie ślubnej na rok 2018\nW trendy mody ślubnej na rok 2018 wpisuje się również siateczka. Nie w takiej formie jak kojarzymy ją sprzed lat. Siateczka powinna lekko okrywać ramiona lub dekolt. Być z jednej strony prawie niezauważalna, a z drugiej bardzo znacząca. Dokładnie tak jak ma to miejsce w przypadku modelu ASAMI, dostępnego do kupienia w sklepie Emmi Mariage (www.emmimariage.pl).\nKolejnym bardzo ważnym detalem są zdobienia w formie kwiatów, które mogą tworzyć tekstury, a nawet pokrywać całe gorsety. Zestawione z ciekawymi zapięciami, satyną lub tiulem tworzą efekt bardzo gustownej kreacji.\nPrzy wyborze sukienki należy zwrócić uwagę również na jej plecy, ponieważ obecnie modne fryzury ślubne będą je odsłaniać. Decydując się na niskiego koka, warkocz spuszczony po jednym boku czy wysokie upięcie, tył sukienki będzie wyjątkowo widoczny i często podziwiany przez gości weselnych.\nOdsłonięte czy zakryte ramiona?\nW trendach 2018 bardzo często pojawiają się odkryte ramiona i śmiało można powiedzieć, że takie modele sukienek będą najczęściej wybierane przez przyszłe Panny Młode. Przede wszystkim z tego powodu, ze w takiej kreacji wygląda się bardzo kobieco i delikatnie. Decydując się na sukienkę z odkrytymi ramionami warto postawić na jakiś nietuzinkowy model – np. ze zdobnym dekoltem lub delikatnym koronkowym motywem na ramieniu.\nZ koncertów na wybieg - styl rockowy w modzie\nWięcej w tej kategorii: « Jak nie zmarznąć podczas biegania jesienią? Suknia ślubna ze sklepu czy od projektanta? »\nPoszukiwanie idealnej sukienki może zająć wiele czasu. Niekiedy okazuje się, że sukienka świetnie leży, ale ma bardzo kiepski materiał. Innym… czytaj dalej\nSuknia ślubna to element, który kreuje ogólny wizerunek panny młodej, a także dyktuje styl całej ceremonii zaślubin. czytaj dalej\nAktualną modę i jej główne trendy widać nie tylko w propozycjach sukienek na ślub, ale również na komunię. Coraz częściej… czytaj dalej\nZimowa kurtka musi oczywiście zapewniać przyjemne ciepło, jednak równie ważne jest to, by naprawdę dobrze się prezentowała. Oczywiście warto zawsze… czytaj dalej


Czy Alberto Savinio jest twórcą zapomnianym? Cóż, wierzę głęboko, że mimo upływu lat, pozostaje jednak twórcą wciąż nieodkrytym, być może wciąż zbyt trudnym i zbyt wszechstronnym, by móc trafić bezpośrednio do szerszej publiczności.\nNikt jednak nie pragnął tak bardzo jak Savinio wejść z odbiorcą w dialog. Twórca nieustannie poszukiwał swojego „czytelnika niepowierzchownego”, który nie tylko nie będzie bał się rozmowy, ale przede wszystkim sprosta wyzwaniu wielości uprawianych przez niego dziedzin sztuki. Savinio, choć znany jest dziś przede wszystkim jako pisarz i malarz, a także brat Giorgia de Chirico, malarza metafizycznego, karierę rozpoczynał jako pianista i kompozytor.\nAlberto Savinio, a właściwie Andrea Francesco Alberto de Chirico, urodził się 25 sierpnia 1891 roku w Atenach jako trzecie dziecko Evarista i Gemmy de Chirico, mieszkających w tych czasach w Grecji. Po wielu podróżach i ostatecznej przeprowadzce rodziny do Aten rozpoczął w 1899 roku naukę kompozycji i gry na fortepianie w tamtejszym konserwatorium, które ukończył cztery lata później, uzyskując dyplom z wyróżnieniem. Po śmierci ojca i krótkim pobycie we Włoszech zamieszkał z bratem i matką w Monachium. Giorgio uczył się w tamtejszej Szkole Sztuk Pięknych, zaś Andrea kontynuował naukę kompozycji pod kierunkiem Maxa Regera. Był to okres, którego mimo sławy i uznania nauczyciela nie wspominał zbyt dobrze. Pisał:\nPowiedziano mi, że Regera nazywają „drugim Bachem”. Miałem wtedy szesnaście lat, a w takim wieku nie trzeba się jeszcze wstydzić, że wierzy się w istnienie na świecie drugiego Bacha, i może nawet trzeciego, i czwartego… Max Reger zadawał mi temat, na który miałem improwizować fugę. Ale czy było mi przyjemnie improwizować fugę w obecności kogoś, kto śpi, nawet jeśli ten ktoś byłby drugim Bachem?\nW czasie studiów pod kierunkiem Regera powstała pierwsza opera Savinia – Carmela. Brak szczególnych sukcesów koncertowych i niewielkie uznanie ze strony publiczności sprawiły jednak, że twórca postanowił zrezygnować z kariery pianistycznej i poświęcić się jedynie kompozycji. W tym czasie powiedział:\nDla pianisty inteligencja jest czymś raczej szkodliwym niż pożytecznym, bo pianista to raczej rzemieślnik niż poeta: musi spędzać wiele godzin dziennie przed tą ogromną biało-czarną sztuczną szczęką, żeby grać gamy, ćwiczyć palce, opracowywać sobie i zapamiętywać kawałki programu… Uznałem, że byłoby niedorzecznością wyrzekać się wdzięków bogini Inteligencji, aby móc zagrać względnie czysto menuet Scarlattiego czy canzonę Bacha…\nAndrea sięgnął więc po filozofię. Wśród studiowanych przez niego autorów znaleźli się: Nietzsche, Lichtenberg, Weininger, Bergson i przede wszystkim Schopenhauer, którego wybrał na swojego mistrza. W tym czasie rozpoczął też pierwsze próby literackie.\nPunktem zwrotnym była jednak przeprowadzka do Paryża w 1910 roku. Pierwsze miesiące pobytu Andrei w mieście związane były z pracą nad operą Le trésor de Rampsenit, której jednak nigdy nie ukończył. Przełom nastąpił w roku 1912: to właśnie wtedy Savinio poznał i zaprzyjaźnił się z Guillaumem Apollinairem oraz zaczął brać udział w spotkaniach redakcyjnych „Le Soirées de Paris”. Zaowocowało to kolejnymi znajomościami z postaciami takimi jak: Picasso, Picabia, Max Jacob, Jean Cocteau, Paul Guillaume czy Giovanni Papini. W 1913 roku Savinio wziął udział w premierze Święta wiosny Strawińskiego. Zainspirowany baletem rosyjskim Diagilewa, sam napisał muzykę do baletów Persée i Deux amours dans la nuit. Wtedy też po raz pierwszy podpisał się nazwiskiem Alberto Savinio, dodając przy tym „artisan dionysiaque”. Na rok 1914 przypadły pierwsze sukcesy muzyczne kompozytora. Przede wszystkim niezwykle przychylnie zostały odebrane jego koncerty w Sali „Les Soirées”. Ardengo Soffici mówił o młodym twórcy w następujących słowach:\nWyróżnił się niesłychaną odwagą, z jaką porwał się na odnowienie muzyki, a także gwałtownością wykonania własnych kompozycji fortepianowych, co czyniło z niego monstrum godne annałów historii. Bądź zbawcę ludzkości, jak wyrażał się o nim nasz przyjaciel Apollinaire…\nW tym samym roku Savinio opublikował też na łamach „Les Soirées de Paris” manifest Le drame et la musique (Dramat i muzyka) oraz poemat sceniczny i suitę fortepianową Le chants de la mi-mort (Pieśni o pół-śmierci), być może dziś najbardziej znane dzieło muzyczne twórcy.\nMimo pierwszych – tak długo wyczekiwanych – sukcesów scenicznych, Savinio w 1915 roku zdecydował o porzuceniu muzyki. Polem jego działań miała stać się teraz literatura. Po latach pisał w autorskim zbiorze pism krytyczno-muzycznych Scatola sonora:\nWyrzekłem się muzyki w wieku dwudziestu pięciu lat „ze strachu”. Nie chciałem się poddawać jej urokowi. Podporządkować się jej woli. Bo już doświadczyłem na sobie jej druzgocącego wpływu. Bo z przeżyć muzycznych wydostawałem się na powierzchnię jak ze snu bez snów. Bo muzyka olśniewa i ogłupia.\nW okresie muzycznego milczenia Savinio całkowicie poświęcił się malarstwu i literaturze. Z inicjatywy brata, któremu wysłał swoje pierwsze dzieła, już wraz z żoną, zdecydował o powrocie z Włoch do Paryża. Pierwsza zwieńczona sukcesem wystawa odbyła się w 1927 roku i rozwiązała kłopoty finansowe Savinia. To wtedy powstały też jego najsłynniejsze dzieła: Autoportret z dzieciństwa, Gladiatorzy, Le rêve du poète czy Atlas. Savinio utrzymywał też kontakty z surrealistami, wśród których znaleźli się Breton czy Max Ernst.\nMimo że w wieku dwudziestu pięciu lat Savinio wyrzekł się muzyki, powrócił do niej pod koniec życia. W 1946 roku skomponował muzykę do baletu La vita dell’uomo (Życie człowieka), zaś w 1948 roku współreżyserował, zaprojektował scenografię i kostiumy do Króla Edypa Igora Strawińskiego dla mediolańskiego Teatro alla Scala. To wtedy właśnie uznał teatr za miejsce idealne dla realizacji swoich wszechstronnych zainteresowań artystycznych. Pisał: „Teatr jest miejscem, gdzie poprawia się to, co błędne, gdzie dopełnia się to, czego na jawie nie możemy urzeczywistnić”. W 1949 roku zaprojektował dla La Scali ponownie dekoracje i kostium do Ognistego ptaka Strawińskiego i Opowieści Hoffmanna Offenbacha. W 1950 w radiu wysłuchać można było opery w 16 epizodach – Agenzia Fix, a w Teatro Eliseo w Rzymie wystawiona została jego opera w jednym akcie – Orefeo vedovo (Wdowiec Orfeusz). W tym samym roku napisał też ostatnią operę – Cristoforo Colombo (Krzysztof Kolumb). Stwierdzona choroba serca sprawiła, że Savinio wycofał się z szaleńczej pracy. W 1951 roku La Scala wystawiła balet Vita dell’uomo ze scenografią i kostiumami artysty. Został on bardzo dobrze przyjęty. W ostatnich dniach życia, w maju 1952 roku, reżyserował Armidę Rossiniego z Marią Callas w roli głównej, zaprezentowaną podczas festiwali „Maggio Musicale Fiorentino” we Florencji. W tym czasie zanotował: „Życie jest przechadzką, którą odbywa się samotnie. Przychodzi wieczór, trzeba wracać do domu”. Zmarł w nocy z 4 na 5 maja. Wiele lat wcześniej, w opowiadaniu Uomo bianco (Biały człowiek) zapisał prorocze, jak się okazało, słowa: „Dziś jest 5 maja. Moja godzina wybiła”.\nCała spuścizna Savinia, wyłączając obecne w muzeach obrazy, przechowywana jest w Gabinetto Scientifico Letterario G. P. Vieusseux we Florencji. Dostępne dziś, wydane w większości na krótko po śmierci artysty, publikacje zawierają jedynie szczątkowe informacje na temat dzieł muzycznych kompozytora, uwypuklając jego twórczość literacką i malarską. Wydaje się jednak, że mimo niewielkiej ilości pozostawionych po sobie utworów, to właśnie muzyka „prześladowała” go przede wszystkim i do samego końca, ta, która, jak pisał: „wibruje na każdym rogu, gra z naszymi oczami i naszą krwią – muzyka wielka i prawdziwa, która niczym smutek i radość, maszeruje z nami ramię w ramię, niewidoczna i potężna”.\nJeden komentarz dla “O kompozytorze, który wyrzekł się muzyki”


Od jakich parametrów zależy wybór wiertła do betonu oraz w jaki sposób tego typu wiertło należy ostrzyć? - Usługi\nOd jakich parametrów zależy wybór wiertła do betonu oraz w jaki sposób tego typu wiertło należy ostrzyć?\nKiedy je wybieramy powinniśmy pamiętać o wybraniu odpowiedniego rodzaju do surowca, w jakim będziemy pracować. Jeżeli będziemy wiercić w betonie, to trzeba wybrać tego typu do betonu, gdyż niewłaściwie wybrane moglibyśmy niezwykle łatwo zniszczyć.\nPodstawowe założenie do wyboru wiertła jest to wiertarski uchwyt, który posiadamy w swoim elektronarzędziu. Do wiertarek z szybkomocującym pokrętłem nadaje się wiertło walcowe, które nazywane jest również cylindrycznym. Młoty udarowe albo młotowiertarki zaopatrzone są najczęściej w uchwyty SDS-Max i SDS-Plus. Innym ważnym parametrem jest wybranie właściwego wymiaru wiertła. Średnica wierteł zazwyczaj ma od trzech do 32 mm, lecz moglibyśmy również znaleźć wiertła o znaczniejszych średnicach. Również olbrzymie znaczenie posiada długość wiertła. Od długości wiertła zależy głębokość otworu, który moglibyśmy wykonać w cegle czy w betonie. Jeżeli wybieramy wiertło widiowe, nie moglibyśmy zapomnieć o materiale, z którego jest wyprodukowane wiertło. Dostępne są wiertła ze stali narzędziowej lub z węglików spiekanych. Możemy także spotkać wiertła łączone, zatem rdzeń i uchwyt są wykonane ze stali a robocza część ma nalutowane węgliki spiekane. Jeżeli potrzebujemy wiertła do specjalistycznych zadań na przykład do wiercenia w zbrojonym betonie, to są zalecane wtedy wiertła tytanowo-węglowe.\nWiertło do betonu cechuje się głowicą o masywnym kształcie i spiralą z jednym rowkiem. Mocna robocza część jest niezwykle twarda, głęboko osadzona i szeroka i zezwala na pracę w niezwykle twardych surowcach.\nNasza najnowsza wiadomość powinna Ci się spodobać, gdyż włożyliśmy w nią ogromną ilość rewelacyjnych informacji. Zatem czytaj bez ociągania się.\nWiertło do betonu ostrzyć możemy na 2 sposoby.\nMożna kupić specjalistyczne urządzenie do ostrzenia takich wierteł, lub spróbować wykonać to samodzielnie. Odpowiednie naostrzenie takiego wiertła potrzebuje jednak dużo praktyki. Trzeba pamiętać o odpowiednim kącie ostrzenia, aby stępione krawędzie zostały odtworzone.\nTagi: części, moc, osoby, projekt, urządzenie


DT shiruetto - Forum SFD - strona 55\nIlość wyświetleń tematu: 32268\nNapisał(a) 6 August 2019 6:53 AM\nI zastosowałas? Jak wrażenia? Zakwasy tak długo trzymają ze tutaj cisza zapadła????\nNapisał(a) 10 August 2019 7:39 PM\nCisza zapadła, bo miałam ostatni tydzień praktyk do ogarnięcia, a potem od razu wyjechałam na tydzień na żagle na Mazury. Niecałą godzinę temu wróciłam i właśnie zaglądam, co słychać na forum.\nNapisał(a) 13 August 2019 10:21 AM\nNo i po żaglach żadnej fotki. Chyba słabo było. Jakie jeziora zaliczone?\nNapisał(a) 13 August 2019 7:20 PM\nPoczątek ostatniego tygodnia praktyk. Typowy dzień w gabinecie stomatologicznym- kilka ubytków, trochę leczenia kanałowego, przegląd, przymiarka protezy. Nic nadzwyczajnego, ale nie nudziłam się. W planach na wieczór była siłownia, ale niestety zaczęłam się źle czuć. Rozbolał mnie żołądek, potem głowa. Stałam już w ciuchach na siłkę przed drzwiami i miałam wychodzić, ale stwierdziłam, że nie dam rady. Zmierzyłam sobie temperaturę- stan podgorączkowy. Do tego doszły dreszcze i w efekcie o 21.30 poszłam spać.\nsen: 5h 57min\nkroki: 5 398\nkcal: 1 718\nNapisał(a) 13 August 2019 7:27 PM\nRano nadal czułam się dosyć słabo i nadal miałam stan podgorączkowy. Na szczęście z czasem się ustabilizowało i na 12 pomaszerowałam na praktyki. Nauczyłam się robić wyciski jednoczasowe dwuwarstwowe, które pozwalają na wykonanie w laboratorium tzw. łyżek indywidualnych. Na takich łyżkach wyciskowych można pobrać kolejne, już bardzo precyzyjne wyciski, a na ich podstawie wykonać dla pacjenta protezę. Miałam też okazję obserwować "pobranie wycisku" za pomocą skanera wewnątrzustnego. Wygląda to w ten sposób, że specjalnym urządzeniem z kamerą skanujemy jamę ustną pacjenta, a na monitorze powstaje nam model 3D zębów wraz z dziąsłami. Na takim cyfrowym modelu możemy również cyfrowo zaprojektować na przykład koronę protetyczną, a następnie przesłać dane do frezarki, która wykona nam taką koronę z niesamowitą precyzją. Taki system nazywamy CAD/CAM (Computer Aided Design/Computer Aided Manufacturing).\nsen: 8h 52min\nkroki: 7 580\nkcal: 1 916\nNapisał(a) 13 August 2019 7:48 PM\nKolejny dzień i tym razem w zasadzie żadnych nieznanych mi wcześniej zabiegów nie widziałam. Natomiast mogłam podpatrzeć różne systemy materiałów do wykonywania wypełnień ubytków w odcinku przednim. Zęby od jedynki (siekacz przyśrodkowy) do piątki (drugi przedtrzonowiec) są zazwyczaj widoczne w uśmiechu, stąd też wypełnienia w nich muszą być szczególnie estetyczne, tak aby na co dzień, bez specjalnego przyglądania się zębom, nie zwracały na siebie uwagi. Takie wypełnienia wykonuje się kilkoma odcieniami kompozytów odpowiednio dobranymi do koloru zębów pacjenta, które ponadto mają także większą przezierność (czyli tak jak zdrowy ząb w pewnym stopniu przepuszczają światło). Z wierzchu zabezpiecza się je przed przebarwieniami i bardzo dokładnie poleruje, tak żeby jak najlepiej ukryć linię przejścia materiału w tkankę zęba.\nPo południu dla rozluźnienia wybrałam się na rolki.\nsen: 6h 25min\nkroki: 11 253\nkcal: 1 684\nNapisał(a) 13 August 2019 7:53 PM\nRano szybka wycieczka na lotnisko w Modlinie- trzeba było odstawić babcię na samolot. Prosto z drogi powrotnej do kliniki, więc kroczki trochę ucierpiały bez porannego spaceru. Przedostatni dzień strasznie mi się dłużył, głównie za sprawą sporych przerw między pacjentami. Jakoś dobrnęłam do końca, asystując przy wypełnianiu ubytków, skalingu, leczeniu kanałowym, przymiarce protezy.\nsen: 6h 31min\nkroki: 5 049\nMiałam straszną ochotę na kakao, które niestety nie zmieściło się już w bilansie\nkcal: 2 288\nNapisał(a) 13 August 2019 8:07 PM\nOstatni dzień w klinice spędziłam u tego samego doktora, z którym uczyłam się pracować pierwszego dnia. Mimo, że przepracowałam 120 godzin, to i tak miał mi jeszcze o czym opowiadać i czego nauczyć. Całe praktyki będę wspominać na pewno bardzo pozytywnie. Trafiłam na klinikę, w której lekarze mają naprawdę rzetelną, nowoczesną wiedzę i lubią to, w czym się specjalizują, a do tego są otwarci i potrafią stworzyć świetną, partnerska atmosferę między stomatologami, a asystentkami, technikami czy recepcjonistkami. Tylko pozazdrościć pracy w takim miejscu. Szef chyba się już do mojej obecności przyzwyczaił, bo był bardzo zaskoczony, że już więcej nie będę przychodzić Cieszył się, że mi się podobało, pogratulował i zareagował entuzjazmem na moją propozycję, że za rok też chętnie spędzę praktyki w tym miejscu.\nŻeby uczcić początek prawdziwej wakacyjnej wolności bez czegokolwiek związanego z uczelnią na głowie, wybrałam się z przyjaciółką na obiad i mały spacer. Wbrew pozorom na zdjęciu nie widnieją pizze, tylko zapiekanki na cieniutkim placku z samej mąki, wody i oleju (lub oliwy, niestety już nie pamiętam). Na drogę wzięłyśmy jeszcze po shake'u o smaku banana i Nutelli. W kaloriach raczej się wyrobiłam, bo poza tym zjadłam tylko śniadanie rano. Po powrocie jeszcze do 1 w nocy pakowałam się na wyjazd na Mazury. To już 5 rok z rzędu, kiedy razem ze znajomymi wybieramy się na żagle.\nsen: 6h 21min\nkroki: 16 566\nNapisał(a) 13 August 2019 8:23 PM\n3-10.08 uzupełnię zbiorczo, bo informacji będzie niewiele. Jak już wspominałam, ten wyjazd powoli staje się naszą małą coroczną tradycją. Zaczynaliśmy od 3 jachtów, czyli ok. 26-27 osób, po drodze trafił się rok, gdy była nas prawie 40-stka, a tym razem zrobiło się bardziej kameralnie i pływaliśmy tylko dwoma jachtami i w sumie była nas tylko 17-stka. Oprócz pierwszego razu i tego roku zawsze jeździliśmy też na dwa tygodnie, a nie tylko na tydzień, ale niestety coraz więcej osób z ekipy ma pracę czy praktyki i nie mamy już takiej możliwości żonglowania terminami jak za licealnych czasów.\nKażdy dzień wyglądał w zasadzie tak samo: pobudka ok. 8-9, prysznic, śniadanie, sprzątanie, wypłynięcie, po drodze obiad na środku jeziora i ewentualnie kąpanie, jeśli pogoda sprzyjała, dalsza żegluga, spłynięcie do portu (codziennie innego), odpoczynek, czasem wypad na zakupy spożywcze i do 24-1 w nocy rozmowy i gry przy piwku albo drinkach. Totalny luz, zero pośpiechu, żadnej presji, że gdzieś musimy dopłynąć, bo w razie czego zawsze można stanąć "na dziko" Kto nigdy nie był na żaglach- bardzo, bardzo polecam.\nJedzenie mało różnorodne, bo na śniadanie jajecznica/kanapki/parówki/płatki z mlekiem, na obiad makaron/ryż z mięsem i sosem, a na kolację kanapki/kebab/owoce/ciastka, chipsy czy inne przegryzki. Bardzo dużo węglowodanów i dosyć mało ruchu, ale od razu jechałam tam z przekonaniem, że to jest tydzień, w którym mogę sobie pozwolić na wszystko.\nPogoda trafiła nam się całkiem niezła, bo przez większość czasu było między 20 a 25 stopni i całkiem ładnie wiało, także dało się popływać. Dwa dni były na tyle ciepłe, że zaliczyliśmy też kąpiel w jeziorze. Jednego dnia spora burza zastała nas już w porcie, a innego straszna ulewa (na szczęście bez burzy) dopadła nas na wodzie, ale byliśmy przygotowani i w niczym nam to nie przeszkodziło.\nGarmin znowu coś skopał i nie mam żadnych informacji o tych dniach.\nkroki: 4 381\nsen: 7h 31min\nkroki: 4 212\nsen: 8h 16min\nkroki: 10 730\nkroki: 4 428\nkroki: 6 422\nkroki: 4 792\nNapisał(a) 13 August 2019 8:28 PM\nMiałam się zebrać na jakąś siłownię, potem stwierdziłam, że może jednak pójdę na rower, a ostatecznie miałam takiego lenia, że cały dzień przesiedziałam...\nsen: 7h 0min\nkroki: 1 436\nMały wypad z mamą do Warszawy na shopping. Spodziewałam się, że chodzenie po sklepach generuje więcej kroków, a tu taka smutna niespodzianka.\nsen: 9h 20min\nkroki: 5 562


MojaWyspa.co.uk: Polska - Kiedy będą loty z Lotniska Modlin? - strona 1\nKiedy będą loty z Lotniska Modlin?\nOddala się termin oddania do eksploatacji lotniska w Modlinie. Po tym, jak nadzór budowlany nie wydał zgody na eksploatację prowizorycznie załatanego pasa startowego, czeka go praktycznie budowa od nowa. A rozpoczęcie takich prac jest możliwe dopiero na wiosnę. Budowa pasa to też nie jest kwestią kilku tygodni. Czyli nowego pasa startowego i tym samym uruchomienia lotów można się spodziewać latem tego roku.\nTagi: lotnisko, Modlin, remont, gazeta prawna\n10 styczeń '13\nKiedys juz napisalem na forum MW, ze lotniska z dobrym pasem startowym, gotowym na przyjmowanie samolotow rejsowych o masie startowej pomiedzy 50-80 ton, nie buduje sie na podstawie starego pasa startowego, ktory byl przystosowany do przyjmowania lekkich mysliwcow i sporadycznie ciezszych maszyn transportowych. Jak zwykle "pokazowka" i "propaganda sukcesu" wziela gore nad rozsadkiem i racjonalnym mysleniem.\nTeraz koszty doprowadzenia tego runway'a do stanu uzywalnosci, beda wyzsze niz wybudowanie nowego i solidnego, a innych kosztach nie wspomne...\nNajlepiej na tym wyszedl Wizzair:)\nTerminal na skale europejską.Jeśli się buduje lotnisko ,którego zadaniem jest ekspansja, to się robi porzadnie do konca.potem sie robi kase.Klienci zadowoleni, lotnisko robi szmal, linie lotnicze otwieraja nowe polaczenia a firmy transportowe robią kokosy bo trzeba dowiezc i odebrac.Nie zdziwie się jak ktos wyczaił gaz łupkowy pod tym pasem startowym.W Polsce takie sprawy to norma. Przy czym otwarty dach na narodowym - nie mozna go zamknac bo nikt nie powiedzial ,że trzeba go zamykac przy duzych opadach deszczu sniegu lub gradu lub tez trzeba by wziac odpowiedzialnosc za to badz tez jest mechaniczny i nie mozna go ruszac bo sie zepsuje no i na koniec - jest dla kogos lepiej zeby mecz sie nie odbyl. Jak ten narod ma zyc...


Stanisław Bareja alternatywnie [Maciej Replewicz] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00318 007473 18994635 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Maciej Replewicz Liczba stron: 484\nISBN: 9788381168632 Data wydania: 2019-12-03\nMistrza komedii wspominają aktorzy i reżyserzy m.in. Jerzy Gruza oraz w archiwalnych wywiadach: Janusz Morgenstern i Krzysztof Zaleski. ' Stanisław Bareja Król komedii' to pasjonująca lektura obowiązkowa, nie tylko dla fanów kina!\nMaciej Replewicz Stanisław Bareja alternatywnie ISBN Copyright © Maciej Replewicz, 2019 All rights reserved Projekt okładki i stron tytułowych Agnieszka Herman Redaktor Paulina Jeske-Choińska Łamanie Teodor Jeske-Choiński Wydanie 1 Zysk i S-ka Wydawnictwo ul. Wielka 10, 61-774 Poznań tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67 dział handlowy, tel./faks 61 855 06 90 sklep@zysk.com.pl www.zysk.com.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione. Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w Zysk i S-ka Wydawnictwo.\nPortret rodowy Do formularza paszportowego wpisano: „wzrost — 170 cm, oczy — niebieskie, znaki szczególne — brak”. Imiona to: „Stanisław Sylwester”. W rubryce nazwisko: „Bareja”. W Polsce noszą je 952 osoby. Pojawiało się już w spisie nazwisk spotykanych w XIX wieku, głównie na wschodnim Mazowszu, i tam do dziś występuje najczęściej. Poza Warszawą jest spotykane głównie w Siedlcach, Mińsku Mazowieckim, Iganiach, Łukowie oraz w znanym z dziesiątego odcinka serialu Zmiennicy Skórcu, gdzie nosi je co najmniej 70 osób. Naturalnie nie wszystkie są jego krewnymi. Stanisław Bareja miał jednak świadomość, że właśnie liczący ponad 1100 mieszkańców Skórzec jest miejscem, z którego mogli pochodzić jego przodkowie. W latach 70. i 80., gdy realizował on swoje najbardziej znane filmy, w Polsce żyło co najmniej 5 innych Stanisławów Barejów, urodzonych w 1901, 1923, 1924, 1930 i 1950 roku. O jednym z nich, z zawodu pisarzu, będzie jeszcze mowa. Niewykluczone, że ze Skórca lub okolic Siedlec pochodziła rodzina reżysera lub jego krewni. Jednak z Mazowsza trop wiedzie nas nad Morze Czarne. Ponad wszelką wątpliwość wiemy dziś, że dziadek reżysera, mistrz wędliniarski Jan Bareja oraz jego żona Tekla, z domu Stodulska, pod koniec lat 90. XIX wieku mieszkali w Odessie, wówczas czwartym co do wielkości mieście carskiej Rosji (ob. Ukraina). Ówczesna polska społeczność liczyła ponad 17 tys. osób, czyli ponad 4 procent ludności największego portu nad Morzem Czarnym. Wiemy także, że w 28 listopada 1898 roku w Odessie urodził się Sylwester Kazimierz Bareja, ojciec króla polskiej komedii. W życiorysie dla Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi (1950) Stanisław Bareja pisał: Urodziłem się w Warszawie 5 XII 1929 r. Ojciec mój miał do tej pory różne zawody: np. był górnikiem we Francji, posługaczem w cyrku, pomocnikiem chłopa w Niemczech. 17 lipca 1927 roku Sylwester poślubił Stanisławę z domu Chmielarz, jedną z kilku córek Marii z Terleckich (1869–1938). Po wybuchu rewolucji bolszewickiej w Rosji Barejowie wrócili do Polski, osiedlając się w Warszawie. W latach 30. Jan Bareja był właścicielem budynku przy Madalińskiego 49, gdzie mieściła się znana na Mokotowie wędliniarnia, oraz połączonej z nim dwukondygnacyjnej części mieszkalnej oznaczonej adresem Lewicka 19. Na tzw. hipotecznym planie Warszawy z 1936 roku należąca do Barejów nieruchomość figuruje jako „Mokotów Cecylówka”. Budynki wyburzono i w 1973 roku zbudowano czteropiętrowy blok mieszkalny Madalińskiego 49/51. Uzyskany w 1930 roku dyplom mistrza wędliniarskiego był dla Sylwestra Barei paszportem do lepszego życia. Z pomocą ojca udało mu się uruchomić własną wędliniarnię, w oficynie przy należącym do niego murowanym, dwukondygnacyjnym domu mieszkalnym przy Sieleckiej 47. Zaświadcza się, że Bareja Stanisław Sylwester urodził się w Warszawie dnia piątego grudnia tysiąc dziewięćset dwudziestego dziewiątego, 5 XII 1929 roku, z ojca Sylwestra Kazimierza Barei, z matki Stanisławy Bareja z domu Chmielarz ochrzczony w parafii świętego Bonifacego, 5 stycznia 1930 r. — czytamy w akcie chrztu reżysera. Zgodnie z hasłem „Uśmiech naszego dziecka — premią za trud wychowawcy” (Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz), wdzięczny za rodzicielską miłość mały Staszek uśmiechał się często i radośnie, co wyraźnie widać na najstarszym zachowanym jego zdjęciu. Sylwester Bareja pracował ciężko, by zapewnić godne warunki życia powiększającej się rodzinie, bo już w dzień po drugich urodzinach Staszka, 6 grudnia 1931 roku, na świat przyszedł Wiesław, zaś 30 marca 1936 roku — Anna Teresa, nazywana przez rodzinę Hanią. Pod koniec 1937 roku funkcjonał już sklep wędliniarski przy Puławskiej 39 (tel. 422–86). Mokotów był wówczas rozbudowującą się „dzielnicą z ambicjami”, gdzie obok odrapanych czynszówek i parterowych biedadomków powstawały kilkupiętrowe budynki mieszkalne o ekskluzywnym charakterze. Motyw wędlin, od pożądanego, lecz nieosiągalnego w PRL baleronu, przez kabanosy i parówki w baraniej kiszce, aż po „ludową” kaszankę będzie obecny w większości filmów Stanisława Barei. Bo w okresie komunizmu, w „gospodarce niedoborów”, mięso i wędliny, a raczej ich chroniczny brak na rynku, były tematem stricte politycznym. Tematem zapalnikiem, przyczyną społecznego niezadowolenia. Można przypuszczać, że postać ojca — solidnego, pracowitego rzemieślnika, uwiecznił reżyser w Misiu jako Jana Kowalskiego, właściciela polskich delikatesów w Londynie. Sam zagrał jowialnego powiernika sekretów (i dewiz), może nieco zbyt zanadto ufającego Ryszardowi Ochódzkiemu. I być może gdyby nie wybuch wojny, okupacja niemiecka, a później komunizm, wędliniarnia Sylwestra Barei przy Puławskiej wyglądałaby jak mały, lecz obficie zaopatrzony sklep „kochanego pana Jana” przy Battersea Rise 81. Czy w wolnej Polsce stałby się właścicielem sieci sklepów lub przemysłowej wytwórni wędlin? To pozostanie na zawsze w sferze naszych przypuszczeń. Wiemy, że harował ciężko dla szybko powiększającej się rodziny. W 1939 roku kupił najstarszemu synowi rower. Wówczas było to spory wydatek, najtańsze modele kosztowały co najmniej 150 złotych, czyli ponad połowę miesięcznych zarobków urzędnika. W ostatnich miesiącach przed nadciągającym wojennym kataklizmem Barejowie jeździli na dalekie wycieczki, głównie w południowe rejony Warszawy oraz jej okolic. Z rodzinnych przekazów wynika, że celem ich wypraw były tereny dzisiejszego osiedla Ursynów, czyli ówczesny folwark Imielin, Służew oraz Las Kabacki, Kępa Zawadowska nad Wisłą, a także okolice Wilanowa, Powsina i Konstancina. Ślady rowerowych eskapad sprzed kilku dekad odnajdziemy w Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz (scena z „kontrolą” cegły na wywrotkach filmowana na autentycznym placu budowy osiedla Ursynów). W tle widoczne są budynki SGGW, a bliżej drzewa-niedobitki, które przetrwały burzenie zagród folwarku Imielin przez buldożery KBM Południe. Akcja serialu Alternatywy 4 w całości toczy się na terenie wielkopłytowego osiedla Ursynów. W latach dzieciństwa Barei były to malownicze łąki i pola rozpościerające się aż do Lasu Kabackiego. Warszawiacy traktowali je jak teren niedzielnego wypoczynku, nie przeczuwając nawet, że kiedyś stanie tu 150-tysięczne blokowisko. Ujęcia integracyjnej popijawy — grzybobrania aktywu Spółdzielni im. Borów Tucholskich w Zmiennikach kręcono właśnie w Lesie Kabackim, który Bareja znał z czasów dzieciństwa. Dwupasmowa Puławska, którą wielokrotnie poruszała się taksówka 1313, była przed wojną drogą z granitowej kostki, obok której powoli sunęła do Piaseczna i dalej na południe doskonale znana reżyserowi wąskotorowa kolej grójecka. To właśnie tu, na stacji kolejowej w Piasecznie, udającej filmowy Paryżew, w 1957 roku Bareja zagrał fotografa w Inspekcji pana Anatola. Co wiemy o edukacji Stanisława Barei? 1 września 1937 roku rozpoczął naukę w Szkole Powszechnej nr 124 przy ulicy Dolnej 19. Już podczas niemieckiej okupacji kontynuował ją w Szkole Powszechnej nr 121 przy Różanej 22/24. „Pięć lat wojny, pięć lat okupacji” Zanim 1 września 1939 roku pierwsze niemieckie bomby spadły na Warszawę, Sylwester Bareja przywiózł do Starostwa Grodzkiego Warszawa-Południe półtorej tony słoniny. Jako szeregowiec WP został zmobilizowany, trafił na front, a następnie dostał się do niemieckiej niewoli. Pierwsza wojenna tragedia dotknęła Barejów 1 listopada 1939 roku. Tego dnia zmarła trzyletnia Anna Teresa Bareja. „W parę dni po zajęciu Warszawy przez Niemców umarła moja siostra, wskutek braku opieki lekarskiej”, wspominał reżyser w pisanym odręcznie życiorysie. Na początku okupacji, jak tysiące Polaków pozbawionych środków do życia, Sylwester Bareja zajmował się handlem, czyli tzw. szmuglem. Obecnie słowo to ma negatywną konotację, lecz dla cierpiących głód warszawiaków szmuglerzy byli cichymi bohaterami. Uliczni śpiewacy w Zakazanych piosenkach (1947) dedykowali im jeden z popularnych utworów, znany w kilku wersjach tekstu: Na dworze jest mrok, W pociągu jest tłok, Zaczyna się więc sielanka. On objął ją w pół, Ona gruba jak wół, Bo pod paltem schowana rąbanka. Spod serca kap, kap, Słonina i schab, Do tego dwa balerony. Gdy on się zachwyca, Wypada polędwica, I boczek nieosolony. Teraz jest wojna, Kto handluje, ten żyje. Jak sprzedam rąbankę, Słoninę, kaszankę, To bimbru się też napiję. Gdy on się przekona, Czym handluje ona, To pociąg na stacji staje. Żandarmy wsiadają, I wszystko wygrużają, Co tylko im się daje. Ten szuka w kieszeni, Ten szuka na ziemi, A inny po paczkach szpera. Zabrali słoninę, Rąbankę, kaszankę, Niech weźmie ich jasna cholera. Teraz jest wojna, Kto handluje, ten żyje. Jak sprzedam rąbankę, Słoninę kaszankę, To bimbru się też napiję. W Misiu aktorzy Teatru Dwójkąt śpiewają okupacyjną piosenkę: Siekiera, motyka, bimbru szklanka, w nocy nalot, w dzień łapanka. Dziś wiemy, że jej słowa napisała Anna Jachinia w 1942 roku, przez lata utwór był anonimowy. Motyw mięsa oraz wędlin pojawiał się często w komediach Barei. Koniec wojny nie oznaczał końca problemów z zaopatrzeniem. Mechanizmy reglamentacji i czarnego rynku z lat okupacji funkcjonały do końca PRL. Akceptowanego powszechnie „szmuglera” zastąpił napiętnowany przez komunistyczną propagandę „spekulant”. W Misiu handlarka mięsem opowiada sekretarce w komendzie MO: „Na Centralnym strach jak łapią!”. Jak „za okupacji”, również i w stanie wojennym mieszkańcy bloku przy Alternatywy 4 byli zaopatrywani w mięso i wędliny przemycone przez Teklę Wagner ze wsi. W życiorysie Stanisław Bareja tak opisał lata wojny: Ojciec zarabiał wtedy na dom przy pomocy drobnego handlu, tzw. szmuglu. Potem handlował przez pewien czas końmi, a na koniec zaczął wyrabiać wędliny w jakiejś wsi pod Sandomierzem. Myśmy z matką mieszkali na Mokotowie Dolnym (…). Ciężar utrzymania domu oraz wychowania synów spadł na Stanisławę. W pobliżu Sieleckiej były miejsca, które Polacy omijali z daleka. Park Łazienkowski zamknięto dla Polaków. Na kratach ogrodzenia zamocowano tabliczki z napisem Eintritt Verboten! Nur fur Deutsche. Przedwojenne koszary 1. Dywizjonu Artylerii Konnej na Podchorążych, zajęte przez SS, pełniły funkcję tymczasowego obozu dla osób schwytanych w łapankach. Większe mieszkania i luksusowe apartamenty w budowanych tuż przed wojną kamienicach zajęli Niemcy i volksdeutsche. Okupant zmienił nazwy okolicznych ulic, które nawiązywały do polskiej historii. Pobliską „29 listopada” przerobiono na „Husarenstrasse”, a Stępińską na „Karpathenstrasse”. W czerwcu 1943 roku Staszek ukończył 7-klasową Szkołę Powszechną nr 121 z wyróżnieniem. Po wybuchu wojny z Sowietami budynek zajęli esesmani, więc z Różanej przeniesiono ją na Polną. Przed wrześniem 1939 roku planowano tam budowę reprezentacyjnej alei Marszałka Piłsudskiego i tak też warszawiacy, w tym i wychowany w szacunku do niego Staszek Bareja, ją nazywali. Plan zrealizowano po wojnie, lecz komuniści nadali jej nazwę „Armii Ludowej”. Warto zwrócić uwagę, iż w maju 1950 roku Bareja w swoim życiorysie pisze: „(…) chodziliśmy do szkoły nr 121 przy ul. Piłsudskiego”! Niewielu miało wtedy odwagę, by w mrocznych czasach szalejącego stalinizmu wymieniać nazwisko szanowanego Marszałka, tak bardzo znienawidzonego przez komunistów. Powstanie Warszawskie We wrześniu 1943 roku przyszły reżyser trafił do „szkoły elektrycznej przy Śniadeckich”. W jednym z kilku życiorysów czytamy: „przerobiłem w domu kurs I gimnazjalnej i i zdałem jako ekstern do II klasy III Miejskiego Gimnazjum Elektrycznego”. Bareja, który na szczęście dla polskiego filmu specjalistą od prądu stałego nie został, często wracał z kamerą w miejsca swojej młodości. Na planie serialu Alternatywy 4 ulica Śniadeckich stała się miejscem samochodowo-dźwigowego konfliktu pomiędzy Kołkiem a Kotkiem. Wakacje 1944 roku Bareja wraz z bratem spędził na koloniach letnich Rady Głównej Opiekuńczej prowadzonych przez Zgromadzenie Sióstr Urszulanek w Milanówku. Tam zastał go wybuch Powstania Warszawskiego. Piętnastoletni Staszek i jego młodszy brat Wiesio planowali przebić się do walczącego miasta. Z bronią przyjmie ich przecież każdy powstańczy oddział, przymykając oko na przedpoborowy wiek. Wkrótce nadarza się okazja. W budynku obok, tuż za ogrodzeniem, kwateruje oddział Wehrmachtu, są też przychylni Polakom Węgrzy. Mimo zbliżającego się frontu żołnierze są rozluźnieni, pozostawiają broń bez opieki. Rodzeństwo obserwuje oksydowane lufy mauserów i MPi 40. Starszy z braci wspina się na ogrodzenie, kilka metrów i zdobędzie broń! Młodszy stoi obok, „na czatach”. Broń wydaje się w zasięgu ręki, gdy nagle z tyłu słychać krzyk matki: „Staszek, natychmiast wracaj!”. Interwencja pokrzyżowała romantyczno-samobójcze plany Staszka, zapewne ratując mu życie. Nastolatkowie z bronią mieli niewielkie szanse na przebicie się do walczącej Warszawy. Od zachodu otaczał ją kordon jednostek SS, Schutzpolizei i własowcy, którzy schwytanych do niewoli „Polnische Banditen” mordowali na miejscu. W życiorysie dla WSF czytamy: „U tych zakonnic skończyłem 3 kl. gimnazjalną”. W Milanówku rodzeństwo z matką doczekało końca wojny A co działo się na Sieleckiej? Samoloty Luftwaffe atakowały pozycje powstańców, masakrując przy okazji ludność cywilną. W nocy z 26 na 27 sierpnia Kompania AK „Krawiec” z pułku „Baszta” nacierała na koszary na Podchorążych. Prawdopodobnie wówczas dom nr 47 uległ uszkodzeniu. Bareja należał do pokolenia zbyt młodego, by walczyć, i zbyt dojrzałego, by nie rozumieć wojennej tragedii. Zdarzało się, że jego rówieśnicy miotali butelki z benzyną lub „filipinki” na niemieckie czołgi albo też byli łącznikami. Jemu nie było dane walczyć i to pozostawiło trwały ślad w psychice reżysera. Miał świadomość-wyrzut, że powstanie przeżył bezpiecznie w Milanówku, gdy inni nastolatkowie walczyli i ginęli. W środowisku filmowym podobne postawy były dość powszechne. U niektórych w psychice pojawił się tłumiony syndrom partyzanta, powstańca, akowca. W przypadku Stanisława Barei ponad wszelką wątpliwość wiemy, że jego trzej bracia cioteczni służyli w AK. Po 1945 roku komuniści używali całego arsenału czarnej propagandy, by zohydzić Powstanie Warszawskie, żołnierzy AK, rząd londyński, a także II Rzeczpospolitą. Stanisław Bareja był odporny na ideologiczne pranie mózgu, zarówno jako nastolatek, student, jak i jako dojrzały filmowiec. Okupacyjne reminiscencje Barei nie są jednak pełne heroicznych czynów. Jacek Fedorowicz pamięta niezrealizowany scenariusz z lat 60.: Staszek chciał zrobić ze mną komedię gagową opowiadającą o człowieku, który po kapitulacji Powstania Warszawskiego został w mieście. Był już co prawda film Robinson Warszawski z Kurnakowiczem w roli głównej, chyba nie wszedł na ekrany z powodów cenzuralnych, w każdym razie Staszka fascynowało pokazanie samotnego faceta (miałem go grać) w zrujnowanym pustym mieście i tu — znów — chciał wykorzystać coś, co istnieje, mianowicie zachowane w latach 60. jeszcze w zaskakująco dobrym stanie (ale już nieużywane po wojnie) tory tramwajowe biegnące od placu Trzech Krzyży w dół ulicy Książęcej. Chciał zrobić scenę, w której ja przypadkiem powoduję szaleńczy kilkusetmetrowy zjazd wagonu tramwajowego Książęcą, będąc oczywiście w tym tramwaju w środku. Scena była bliska memu sercu, bo trzeba trafu, że Książęcą jeździłem czasem tramwajem nr 2 jako dziecko — przed Powstaniem mieszkałem na Powiślu. Ten tramwaj, co się miał wyrwać spod kontroli, to typowy przykład praktycznego myślenia Staszka o filmie. W Misiu statyści w mundurach SS potulnie stoją w kolejce po obiad w filmowym bufecie, całkiem niepodobni do autentycznych, butnych hitlerowców. W tym samym filmie, w scenie, w której Ola Kozeł zapowiada „piosenkę żołnierską”, widzimy inny okupacyjny flashback: uzbrojonych Niemców, warszawski tramwaj i łapankę. Wojennych tropów jest więcej: Ochódzki: Janek, wiesz, jak było! Była wojna! Pięć lat wojny, pięć lat okupacji… Hochwander: Dwadzieścia osiem filmów o tym zrobiłem. Robię dwudziesty dziewiąty. Bareja zbyt dobrze pamiętał wojenną tragedię, by z niej kpić. Ostrze ironii było skierowane w Porębę, Passendorfera, Petelskiego oraz innych „partyjnych” reżyserów, dla których wojna stanowiła pretekst dla „ideologicznie słusznych” filmów, a w rezultacie dla własnej kariery. Ślady wojny znajdziemy w jednym z dialogów pomiędzy taksówkarzem Lesiakiem a Michalikiem w Zmiennikach: Lesiak: Niemcy nacierali od Muzeum Narodowego i YMCI. Najpierw wyparli nas z willi Pniewskiego, a potem z poselstwa. Pod wieczór opuściliśmy ZUS. To była największa strata. Michalik: A czemu to? Lesiak: Bo tam szpital został. Pod wieczór, jak szedłem na kwaterę na Okrąg, to oberwałem w nogę. I tak się skończyło moje wojowanie. W realizowanej Symfonii bohaterskiej w dwóch częściach, znanej jako Eroica Andrzeja Munka (cz. I Scherzo alla Pollaco) Stanisław Bareja wcielił się w rolę powstańca. Chłopak w cywilnej koszuli i zdobycznych, esesmańskich spodniach czyta książkę, oparty plecami o kadłub rozbitego tramwaju-barykady. W pewnej chwili odkłada lekturę, chwyta karabin i celuje w intruza: „Stój!”. Cywil to Dzidziuś Górkiewicz (Edward Dziewoński), który przedziera się do sztabu na Mokotowie z tajną misją. Zaalarmowani koledzy odprowadzają go do kwatery powstańczej żandarmerii. Chłopak z karabinem i książką… Możemy sobie wyobrazić, że tak właśnie wyglądałby w sierpniu 1944 roku szeregowiec AK, Stanisław Bareja jako powstaniec. W ekranizacji powieści Stefana „Wiecha” Wiecheckiego Cafe pod Minogą w reżyserii Bronisława Broka (1959) Bareja jako powstaniec, obrońca Starego Miasta, z biało-czerwoną opaską na ramieniu stoi w kolejce do kotła po przydziałową zupę, zapewne pamiętną „plujkę” z rozgotowanego jęczmienia pochodzącego ze zdobytych magazynów browaru Haberbusch i Schiele. Powrót do ruin Na początku marca 1945 roku wraz z matką i bratem powrócili do Warszawy. W Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz podczas wizyty Krzakoskiego (Krzysztof Kowalewski) na Węgrzech jego rozmowa z Warszawą zostaje przerwana po uszkodzeniu linii telefonicznej przez kierowcę ciężarówki. Usiłuje się porozumieć z jedną z sekretarek. Słyszy: Vihar volt, tuja! Vihar! Az oszlop — ledőlt! Nincsen semmi kapcsolásunk. Warszawa nincsen! Nincsen Varsó! (Była wichura! Wichura! Słupy uszkodzone. Nie mamy połączenia! Warszawy nie ma! Nie ma Warszawy!) „Co, Warszawa zburzona?” — pytał przerażony dyrektor „Pol-Pimu”, który zrozumiał tylko ostatnie zdanie w języku Petőfiego. Równie przerażony był przyszły reżyser, gdy wraz matką i bratem szedł wiosną 1945 roku ulicami zrujnowanego w ponad 80 procentach miasta. Wkrótce z okolic Sandomierza powrócił Sylwester, który podjął pracę w zakładzie wędliniarskim ojca. Staszek kontynuował edukację w III Gimnazjum Miejskim im. H. Kołłątaja. W roku szkolnym 1944/45 nie otrzymał promocji do następnej klasy. Jak wynika ze świadectwa wystawionego 20 lipca 1945 roku, przyczyną była niedostateczna ocena z języka niemieckiego. Stanisław Bareja opanował ten język stopniu dobrym i podczas późniejszych pobytów w NRD i RFN komunikował się sprawnie. Wiadomo również, że w latach 1945–46 uczęszczał do Liceum im. T. Rejtana, które wówczas mieściło się przy Rakowieckiej 23, w budynku pofabrycznym. W ankiecie personalnej dla Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi czytamy, że Stanisław Bareja miał krótki epizod harcerski: od maja do lipca 1945 roku był zastępowym w ZHP. Znacznie ważniejszy był fakt, że w roku zakończenia wojny po raz pierwszy odwiedził kino — miejsce, które zmieniło całe jego życie. W zrujnowanej Warszawie jako pierwsze uruchomiono kino „Syrena”, a 2 kwietnia 1945 roku — „Polonia” (przed wojną „Imperial”) przy Marszałkowskiej 56 i tam późniejszy reżyser po raz pierwszy podziwiał dzieła X muzy. Po wojnie Barejowie nie powrócili już na Sielecką. Przyszły reżyser wraz z rodzicami i rodzeństwem zamieszkał przy ulicy Lewickiej 19, u ciotki, Czesławy Świętochowskiej. Gdy dom przeznaczono do rozbiórki, ciotka w zamian otrzymała niewielkie mieszkanie na parterze jednej z kamienic przy Kwiatowej. Mokotowskie klimaty odnajdziemy w Brunecie wieczorową porą: Ja widzę, że on cuś pęka, więc ja mu tak: „Pamiętaj, Rysiu, tylko niech cię ktoś ruszy, to cała Kwiatowa i pół Mokotowa pójdzie za tobą”! W protokole wojennych zniszczeń sporządzonym przez Biuro Odbudowy Stolicy czytamy opis domu Sielecka 47: „budynek murowany, stary, kondygnacje 2, mieszkalny”. Stojącą obok wędliniarnię Barejów opisano jako „oficynę, kondygnacji 1, przemysłowa, stan: spalony”. W raporcie BOS z sierpnia 1945 roku wnioskowano: „wolnostojący komin przy ścianie szczytowej zagraża budynkowi 49”. Komin wędzarni zakwalifikowano do wyburzenia. Jeszcze 8 lat po wojnie mieszkający wówczas w Jeleniej Górze Sylwester Bareja płacił podatek za zrujnowaną nieruchomość. Na mocy dekretu Bieruta działkę przejął Zarząd Miejski. W latach 60. zabudowano ją blokami spółdzielni „Energetyka”, powstał parking strzeżony. Kilka lat temu w południowej części powstał apartamentowiec przy ulicy Gagarina 26. Wiesio Jesienią 1946 roku rodzina Barejów przeprowadziła się do Jeleniej Góry. Zamieszkali przy Jana Kasprowicza 2, u zbiegu z ulicą Chrobrego. Trzykondygnacyjny, poniemiecki budynek z ok. 1912 roku wojnę przetrwał w dobrym stanie. Dziś wygląda znacznie gorzej i prawdopodobnie będzie przeznaczony do rozbiórki. Położone malowniczo na skraju Sudetów miasto miało swój specyficzny klimat, np. tramwaje. Wielu z ok. 30 tys. mieszkańców było związanych zawodowo z licznymi stacjonującymi tam jednostkami Ludowego Wojska Polskiego. Ponadto w mieście znajdowały się zakłady mięsne, gorzelnia Państwowego Monopolu Spirytusowego, a przy ulicy Karola Miarki zakłady włókien sztucznych (od 1951 „Celwiskoza”). Z prywatnego przedsiębiorcy Sylwester Bareja stał się pracownikiem spółdzielni „Jeleń”, by awansować na kierownika w Państwowych Zakładach Przemysłu Mięsnego przy Wincentego Pola 23, przetwórnia ulica Długa 8. Stanisława Bareja znalazła zatrudnienie jako kasjerka w spółdzielni „Spólnota”, później także jako ekspedientka w sklepie. Wakacje w gorące lato 1947 roku mijały beztrosko. Miejsc do pływania, które tak lubił, nie brakowało: Bóbr, Kamienna, poniemieckie baseny. Dziesiątego sierpnia 1947 roku w upalną niedzielę beztroski nastrój wakacji prysł jak mydlana bańka. Sylwester Bareja wraz z synami wyruszyli na wycieczkę do oddalonego o 17 kilometrów wodospadu Podgórna. Górska miejscowość Przesieka w latach 1945–46 nosiła nieoficjalną nazwę Matejkówka: podczas wojny Niemcy przechowywali tam zrabowane obrazy Jana Matejki. Na łamach magazynu górskiej turystyki „NPM” (6/2017) ekspert Sudetów Tomasz Rzeczycki tak opisał tragiczne wydarzenie: Sylwester Bareja, ojciec znanego reżysera, wybrał się tam na letnią wycieczkę ze swoimi synami. Młodszy z nich, Wiesław, zaproponował zrobienie kilku nietypowych zdjęć. Mimo ostrzeżeń wdrapał się na skałkę sterczącą tuż nad wodospadem. Gdy jego brat, Stanisław, szykował aparat fotograficzny, aby mu go podać, skałka obsunęła się wraz z Wiesławem, który wpadł w nurt wody. Ciężko rannego chłopaka wydobyto spod wodospadu i przetransportowano do szpitala w Cieplicach Śląskich-Zdroju. Niestety, kilka godzin po wypadku 16-latek zmarł. W tekście Rzeczyckiego pojawia się informacja, że zdarzyło się to w „drugiej połowie sierpnia”, lecz z zachowanego aktu zgonu wynika, że stało się to ponad wszelką wątpliwość w niedzielę, 10 sierpnia 1947 roku. Dawny Szpital Miejski przy ulicy Jagiellońskiej 26 w Cieplicach (obecnie leżą one w granicach Jeleniej Góry) nie funkcjonuje od kilkunastu lat. Zachowała się relacja zmarłej kilka lat temu emerytowanej pracownicy, pielęgniarki Marii S. Zapamiętała ona tragiczne wydarzenie wyjątkowo dobrze, bo właśnie na początku sierpnia 1947 roku rozpoczynała swoją pracę w cieplickim szpitalu, były to jej pierwsze dni w nowym zawodzie. Opowiadała ona o „chłopcu lat około 15, którego przyniósł zrozpaczony ojciec z wypadku przy wodospadzie. Miał bardzo rozbitą głowę, nie odzyskał przytomności i zmarł wieczorem tego samego dnia, po kilku godzinach”. Czy Maria S. faktycznie była obecna przy łóżku ciężko rannego Wiesia Barei, czy też opisywała całkiem inną osobę? Śmiertelne wypadki przy sudeckich wodospadach zdarzały się wówczas nawet kilka razy w roku i niestety zdarzają się i obecnie. W sierpniu 1947 roku poza tragicznym upadkiem Wiesia nie odnotowano podobnego incydentu, niewykluczone więc, że Maria S. była faktycznie obecna przy śmierci chłopca. Dla Staszka śmierć młodszego brata była bez wątpienia ogromną traumą. Z relacji żony i dzieci wynika, że urlopy i wakacje spędzali czas niemal zawsze nad morzem, jeziorem, konsekwentnie unikając górskich szlaków. Próżno by szukać motywu gór w filmach Barei. Wyjątkiem jest krótka scena w Brunecie wieczorową porą, a motyw górala spadającego w przepaść ma w kontekście wypadku brata niepokojącą wymowę. Kamień z Jeleniej Góry (1946–1949) W Jeleniej Górze przyszły reżyser, zdeklarowany humanista, trafił do klasy matematyczno-fizycznej w Państwowym Liceum Ogólnokształcącym im. Stefana Żeromskiego przy Kochanowskiego 18. Staszek lubił czytać i prowadził dziennik. Zapisywał tam tytuły przeczytanych książek, a czytał ich naprawdę mnóstwo! Wiele tytułów to klasyka światowej literatury, pozycje historyczne oraz trudna w odbiorze proza przełomu XIX i XX wieku. W dzienniku pojawiły się ślady fascynacji, która wkrótce zmieniła jego życie. To wklejone bilety z seansów w kinach „Marysieńka” i „Lot” oraz teatrów w Jeleniej Górze i Warszawie, do której przyjeżdżał na ferie świąteczne. Obydwa kina zostały uruchomione w 1946 roku. „Lot” przetrwał do dziś przy ulicy Pocztowej 11, „Marysieńkę” zamknięto kilka lat temu. Jakie filmy wówczas pokazywano? W 1947 roku ze 100 wyświetlanych filmów 34 pochodziły z ZSRR, 6 — z Wielkiej Brytanii, 12 — z Francji. Dwa lata później aż 33 obrazy dostarczył Mosfilm. W innych krajach „demokracji ludowej” wyprodukowano 22, 11 w Francji, 3 — w Wielkiej Brytanii i tylko jeden film pochodził z Hollywood. Przedsiębiorstwo Film Polski sprowadziło także kilka tytułów z Danii i Szwecji. Pod koniec dekady wprowadzano filmy czechosłowackie i węgierskie. Młodzieńcza fascynacja kinem i teatrem odwróciła uwagę Stanisława od nauki. Z zachowanych luźnych kartek notatnika dowiadujemy się, że od 12 grudnia 1947 przez półtora miesiąca kilkadziesiąt razy odwiedzał salę kinową. Przy niektórych tytułach pojawiają się oceny. Podobne zapiski widzimy przy tytułach sztuk teatralnych, które obejrzał w tym czasie. Angielski dramat Siódma zasłona Benneta otrzymał ocenę 4-, Z kolei obdarzony „szczerością szlachetnej intencji i tendencji społecznej” obraz Jasne łany Cękalskiego Bareja ocenił na „cztery z dwoma”. Podczas ferii świątecznych 1947/48 wraz z rodzicami wyjechał do Warszawy. Pod datą 2 stycznia 1948 znajdujemy lakoniczny zapis Hamlet. Spektakl o tragicznych losach duńskiego księcia z Marianem Wyrzykowskim w roli głównej otrzymał najwyższą ocenę. Następnego dnia oglądał ocenioną równie wysoko szekspirowską Burzę. W Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz Krzakoski ogląda Otella w budapeszteńskim teatrze. Jego zachwyt sięga zenitu, gdy tytułowy bohater zaciska palce na szyi Desdemony: — Giń, nierządnico, nic cię nie ocali. — Zabij mnie jutro, oszczędź dziś tylko. — Chcesz się opierać? — Tylko pół godziny. — Po dokonaniu skończy się wahanie. — Niech się pomodlę tylko. — Już za późno… Według węgierskiego przekładu (przeł. Károly Szász, wydanie z 1886 roku, Budapeszt) cytowany powyżej fragment V aktu brzmi tak: Otello: Hah szajha! még szemembe siratod? Desdemona: Oh férjem űzz el! Oh csak meg ne ölj. Otello: Meg kell halnod, gyalázatos. Desdemona: Vagy holnap ölj meg, hagyj élnem ma még! Otello: Ellenszegülsz? Desdemona: Egy fél órát csupán! Otello: Az már lejárt, habozni nincs idő. Desdemona: Csak addig, míg elmondok egy imát. Otello: Késő! Dla dyrektora „Pol-Pimu” wariant „wenecki” to znakomita alternatywa dla kosztownego procesu rozwodowego. Fascynacja Barei Szekspirem była naprawdę silna. W czwartym odcinku Zmienników skacowany Mroczkowski odnajduje zwłoki sąsiadki pływające w wannie jak hamletowska Ofelia w strumieniu. Dziś, ponad trzy dekady po śmierci króla polskiej komedii, uderza nas niezwykła zbieżność losów: klasyk ze Stratford był przez wielu sobie współczesnych pogardzany, uważany za „artystę dla plebsu”. Stanisław Bareja, dziś mistrz gatunku uznawanego w PRL za drugorzędny, na piedestał został wyniesiony dopiero post mortem. Podczas ferii spędzonych w Warszawie oglądał także Rewizora Nikołaja Gogola, operetkę Smetany Sprzedana narzeczona oraz wystawioną w Teatrze Małym sztukę George’a B. Shawa Żołnierz i bohater. Bareja nie był bezkrytycznym widzem. Przy jednej ze sztuk oglądanych w Jeleniej Górze znajdziemy adnotację „sztuka 4-, wykonanie 3”. Jak wielu rówieśników zapragnął zostać marynarzem. Korespondował z jednym żeglarskich tytułów. Chciał zamustrować się na statku lub żaglowcu i wypłynąć w daleki rejs. Podczas wakacji 1948 roku odbył nawet miesięczny kurs pracy morskiej, zaliczony do służby Polsce. Po nim szybko „wyleczył się” ze swoich morskich marzeń. Przyszły reżyser trafił do sekcji bokserskiej miejscowego klubu. Na szczęście dla kości nosa (i polskiego filmu!), nie poszedł w ślady uwielbianego Aleksego Antkiewicza, zwanego Bombardierem z Wybrzeża. Zamiast bokserskiej gruszki Bareja wybrał basen, stając się jednym z najlepszych pływaków wśród swoich rówieśników. Zamiłowanie do pływania pozostało mu do końca życia. Według licznych relacji był znakomitym, wytrwałym pływakiem, dobrze nurkował. W rozmowie przeprowadzonej na początku 2009 kolega ze studiów w Łodzi Janusz Wejchert mówił: „Staszek pływał jak ryba, chyba najlepiej z całego naszego roku”. W roku szkolnym 1948/49 Stanisław Bareja pracował społecznie w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Jeleniej Górze i podobnie jak w przypadku filmów i spektakli, oceniał także przeczytane lektury. Z zachowanych fragmentów zapisków wynika, że w ciągu kilku tygodni na przełomie 1947/48 przeczytał kilkadziesiąt książek! Wśród nich są powieści historyczne Bolesław Chrobry Gołubiewa i Kostka Napierski Orkana oraz francuska proza: Zola Germinal, Gide Fałszerze i Giraudoux Bella. Na liście lektur znajdują się książki przygodowe: Pilot gwiaździstego znaku Meissnera, a także Jules Verne i jego Straszny wynalazca. Żelazną pozycją była Księga dżungli Kiplinga. W spisie lektur nie brak i poważniejszych tytułów: Balzac Stracone złudzenia, Galsworthy Saga rodu Forsyte’ów (ocena 5), Czerwone tarcze Iwaszkiewicza, Hamsun Głód, Undset Krystyna, córka Lavransa. Z polskich książek można wymienić Drugie życie doktora Murka Dołęgi-Mostowicza oraz… Zadanie porucznika Kenta Macieja Słomczyńskiego, znanego jako Joe Alex. Trzydzieści dwa lata później porucznik Kent stanie się hrabią Barrym Kentem, właścicielem tej „znikniętej ostatniej paróweczki”. W maju 1949 roku Stanisław Bareja stanął przed Państwową Komisją Egzaminacyjną, by zdać egzamin dojrzałości. Z nauki o Polsce i świecie współczesnym otrzymuje ocenę bardzo dobrą. Na maturalnym świadectwie widzimy duży rozrzut ocen. Języki polski, niemiecki, chemia, religia oraz przysposobienie wojskowe — dobra. Stan wiedzy o historii, fizyce i biologii komisja oceniła na dostateczny. Będąc na studiach filmowych, Bareja wielokrotnie odwiedzał rodziców mieszkających w Jeleniej Górze. Na początku 1977 roku, już po ukończeniu studiów, wraz z operatorem Andrzejem Ramlauem przyjechał do oddalonych od miasta o 15 kilometrów Pilchowic, by zrobić dokumentację fotograficzną plenerów zapory na rzece Bóbr. Wraz z Jackiem Fedorowiczem planowali wówczas realizację komedii wojennej Trójka do bicia. Bareja i Ramlau wykonali serię zdjęć pilchowickiej zapory, jednak scenariusza nigdy nie zrealizowano. Ukryty talent Nie sposób pominąć talentu rysunkowego przyszłego króla komedii. Za pomocą kilku, kilkunastu dosłownie kresek potrafił naszkicować niezły satyryczny obrazek, np. zabawną postać. Bez wątpienia posiadał zmysł wyobraźni przestrzennej, widzenia plastycznego. Miało to duży wpływ na jego filmy: dar błyskawicznego i celnego wychwytywania najbardziej charakterystycznych cech postaci, ich syntezy, przetworzenia na prosty zapis rysunkowy godny zawodowych karykaturzystów. Jego rysunki nie były typowymi karykaturami w stylu Edwarda Ałaszewskiego czy Zbigniewa Lengrena. Pochodzące z lat 40. i 50. szkice Barei bliższe były lekkim, pełnym ironii szkicom Mariana Walentynowicza, twórcy przygód Koziołka Matołka. Z tego okresu pochodzi zachowany w rodzinnym archiwum reżysera rysunek ciężarówki jadącej po zygzakowej szosie. Karykaturalnie wydłużona sylwetka samochodu jest elastyczna jak guma, jej obrys idealnie wpisuje się pomiędzy pobocza drogi. Bareja wyprzedził swoją epokę o kilka dekad, stosując znane w Hollywood, a w Polsce wówczas nieznane — storyboardy, szkicowe scenopisy obrazkowe, proste i czytelne wskazówki dla aktorów, operatorów czy innych osób z filmowej ekipy. Aktorzy wspominają, że na kartce potrafił szybko rozrysować daną scenę czy ujęcie, prostym rysunkiem zastąpić setki słów, mentorską tyradę czy powszechną na planie scysję z cyklu „Źle to grasz!”. W wywiadzie („Tygodnik TVP”, 27 maja 2016) żona reżysera Hanna Kotkowska-Bareja wspomina: „Mąż bardzo dobrze rysował. Gdyby zajmował się tym w życiu, też by osiągnął sukces”. Operator Wojciech Jastrzębowski (zm. 2016), który przez kilkanaście lat współpracował z Bareją przy realizacji zdjęć jego późnych filmów i seriali, doceniał rysunkowe umiejętności reżysera: Plastyczny talent nie jest warunkiem koniecznym w pracy reżysera, lecz w przypadku Staszka bardzo mu pomógł. Wielu najlepszych reżyserów świetnie rysowało. To dotyczyło także Staszka, który stale coś szkicował na kartkach lub na zwykłych, stołowych serwetkach. Niektórzy mówili „On ciągle coś bazgroli”, ale w tych rysunkach widać było pewną kreskę, znakomite oko. Słowo „storyboard” pojawiło się u nas po 1989 roku, a Staszek rozrysowywał niektóre ujęcia już wiele lat wcześniej. Choć i tak precyzyjnie, jasno formułował myśli, mówił bardzo konkretnie, jego rysunki były dla nas pomocne. Miał zmysł rysownika, ale też fantastycznie fotografował. Gdy w 1972 r zaczynałem pracę z nim jako 19-letni fotosista, na planie Poszukiwany, poszukiwana, bardzo mi pomagał, wiele się przy nim nauczyłem nie tylko jako operator, ale także jako fotograf. Najstarsze fotografie autorstwa Stanisława Barei pochodzą z lat 40., z Jeleniej Góry. Wykonywał je prawdopodobnie popularnym wówczas aparatem marki Leica, zapewne był to jeden ze starszych, przedwojennych modeli. Fotografów nazywano dość powszechnie „lejkarzami” i to słowo znajdziemy także we wczesnym scenariuszu Misia. Indeks nr 138, czyli kandydat na operatora Dla wielu osób zaskoczeniem będzie fakt, że początkowo Bareja był zainteresowany pracą operatora filmowego, nie zaś reżysera. W ankiecie dla WSF pisał: Wybieram się do dalszych studiów W.S.F. dlatego, że najbardziej ze wszystkich zawodów podoba mi się praca w filmie. Przekonanie to powziąłem po długiej lekturze czasopism filmowych (…). Z zawodów filmowych najbardziej interesuje mnie operatorka. Kiedy zacząłem chodzić do kina (w r. 1945), najbardziej interesowała mnie technika wykonywania zdjęć trickowych. Zacząłem więc szukać wyjaśnienia zagadki w starych rocznikach „Kina” i nielicznych broszurach o filmie. Później zainteresowałem się samą techniką wykonywania zdjęć: jak travellingiem, zdjęciami panoramicznymi, rozmaitymi planami itp. Dziś zwracam największą uwagę przy oglądaniu filmu na samo piękno zdjęcia, tj. budowę klatki filmowej i oświetlenie. Do tej ewolucji zainteresowań przyczyniły się pisma wydawane przez „Film Polski”: „Film”, „Gazeta Filmowa”, „Kinotechnik”. Poza tym staram się zużytkować nabyte przy czytaniu wiadomości, jestem bowiem zapalonym fotoamatorem. Według mnie operator musi posiadać następujące uzdolnienia: poczucie piękna, zdolności rysunkowe, wrażliwość na kolory (…), niepoprzestawanie na dotychczasowych osiągnięciach, a ciągłe szukanie nowych form oraz cierpliwość i szybkość decyzji. Czerwiec 1949 roku. Świeżo upieczony maturzysta i absolwent jeleniogórskiego liceum jedzie na egzamin wstępny do Wyższej Szkoły Filmowej (obecnie Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera w Łodzi). Trwał właśnie nabór na studia na wydziałach operatorskim i reżyserskim. W 2009 roku Janusz Weychert wspominał pierwsze spotkanie z Bareją: Czerwcowy dzień. Koło murku, nieopodal budynku szkoły stoi chłopak. Podszedłem i spytałem, gdzie składa się dokumenty na studia. Sprawiał wrażenie osoby bardzo sympatycznej. — Jestem Staszek Bareja. Okazało się, że też zdaje do szkoły filmowej. Szybko stał się moim najlepszym przyjacielem. W pałacu należącym niegdyś do przemysłowca tekstylnego Oskara Kohna studenci WSF żyli jak w koszarach. Na początku mieszkali po trzydzieści osób w sali. Po kilku miesiącach zbudowano prowizoryczne baraki. Później powstał istniejący do dziś „murowaniec”, namiastka prawdziwego akademika. Na dole znajdowała się stołówka. Pierwsze i drugie piętro przeznaczono na pokoje. Weychert relacjonował: Odliczając krótki sen, cały czas spędzaliśmy razem jak w koszarach. Wykłady. Posiłki. Projekcje filmów. Ponad sto pięćdziesiąt osób w jednym miejscu. Czasem zdarzał się wypad do kawiarni, do centrum. Warto przypomnieć realia, w jakich przyszło studiować rocznikowi ’49. Reżyser Wanda Jakubowska określiła priorytety dla rodzimego kina: (…) Obiecujemy, że damy filmy robione z myślą służenia polskiej klasie robotniczej, filmy, które pomogą naszej partii wychować polski naród na budowniczych i bojowników socjalizmu (…) Forma i styl filmu polskiego wynikać musi z nowej, rewolucyjnej treści, podobnie jak to jest w Związku Radzieckim, gdzie sztuka filmowa stoi na najwyższym poziomie, służąc masom ludowym. Jakubowska napiętnowała „amerykańską szmirę filmową, zalewającą inne kraje tandetą, deprawującą, tumaniącą i ogłupiającą masy pracujące”. W PRL filmowcy mieli stać się „bojownikami na froncie walki ideologicznej”. Jedynym wzorcem dla polskich filmowców stały się produkcje sowieckiego Mosfilmu. Studenci byli poddani silnej indoktrynacji. Stanisław Bareja okazał się jednak na nią wyjątkowo odporny. Dwutygodnik „Film” (20/1949) informował: „10 października odbyła się uroczysta inauguracja roku akademickiego w Wyższej Szkole Filmowej w Łodzi. W bieżącym roku akademickim szkoła obejmuje już 4 lata studiów, a liczba słuchaczy wynosi ok. 150 osób”. Po uroczystości student Bareja odebrał indeks z numerem 138. Studia na wydziale reżyserii trwały pięć lat. Tok nauki był dwustopniowy: pierwsza część studiów była unitarna, wspólna dla wszystkich. Specjalizacja w kierunku reżyserskim zaczynała się dopiero od czwartego roku. Z rocznika ’49 obok Stanisława Barei wybrało ją 37 studentów, m.in. Tadeusz Chmielewski, Lech Lorentowicz, Janusz Morgenstern i Andrzej Munk. Październikowy marszobieg studentów łódzkiej uczelni był raczej zbiorową manifestacją „właściwej postawy ideologicznej” niż zaprawą kondycyjną. Bareja wystartował bez entuzjazmu. Trasa długości około sześciu kilometrów wiodła wokół lasu. W połowie dystansu z kolegą odłączyli od grupy. Wystarczyło porozumiewawcze spojrzenie. Ów student nazywał się Jan Łomnicki i pochodził z Podhajec koło Lwowa. Przebiegli las na skróty i niezauważeni dołączyli do środka grupy. Niegroźny żart nie uszedł uwadze jednego z „kolegów”, który złożył donos. W trybie nadzwyczajnym zwołano zebranie studentów wydziału. Wybryk nagle stał się poważnym występkiem natury politycznej. Student, który unika marszobiegu to dezerter z frontu ideologicznego! Występek niegodny uczelni! Z sali rozległy się głosy wzburzonych, żądające relegowania Łomnickiego ze szkoły. Nawet koledzy Morgenstern i Weychert milczeli sparaliżowani strachem. Nagle Bareja wstał i przyznał się do współudziału w „przestępstwie”. Zapanowała martwa cisza. W latach stalinowskich denuncjowanie kolegów, znajomych, a nawet członków własnej rodziny nie dziwiło nikogo. Cywilna odwaga niezwykle zdrożała. Każdy, łącznie z aktywistami, mógł popaść w niełaskę i stać się „wrogiem ludu”. Bareja, przyznając się do współudziału w „dezercji”, uratował Łomnickiego z poważnych opresji. Wina dwóch studentów rozłożyła się na każdego z nich po równo. By przypadkiem nie okazało się, że do „spisku” dołączył trzeci, czwarty lub dziesiąty student, co oznaczałoby „masową dezercję”, sprawę… umorzono. W styczniu 2009 roku Janusz Morgenstern wspominał: Staszek zaimponował mi ogromną odwagą i spokojem w trudnej, prawie beznadziejnej sytuacji. Nawet na chwilę nie stracił pogody ducha, choć nikomu nie było wtedy do śmiechu. „Afera marszobiegowa” zakończyła się naganą. Jednego studenta można było bez trudu usunąć z uczelni. Choćby dla przykładu. Z dwoma było znacznie trudniej. A jeśli mieli utajonych wspólników, którzy biegli po wyznaczonej trasie? Incydent mógł uderzyć w cały wydział i zainteresować śledczych UB ze wszystkimi tego konsekwencjami. W czasie gdy niepoprawny politycznie dowcip opowiedziany niewłaściwej osobie kończył się kilkuletnim wyrokiem, taki scenariusz wydawał się przerażająco realny. Konsekwencje spowodowane „brakiem czujności ideologicznej” ponosił także aktyw. Po raz pierwszy w życiu Bareja stanął w ostrej kontrze do obowiązującego systemu i narzuconych przez niego zasad. Stanął i …wygrał. Z Łomnickim zostali najlepszymi przyjaciółmi na całe życie. Donosiciel, jak obydwie jego ofiary, stał się znanym i szanowanym powszechnie filmowcem. To była pierwsza próba odwagi. „Dezerterzy” mieli więcej szczęścia od koleżanki ze studiów, Zofii Dwornik. Podczas spotkania towarzyskiego powiedziała, że ojciec jej zmarł w obozie w Starobielsku, a stryj został zamordowany przez NKWD w Katyniu. Kolega z roku, późniejszy reżyser, Wadim B., który sprowokował ją do wyznań, złożył donos. Miesiąc później do drzwi pokoju w internacie zapukali agenci UB. Jacek Trznadel w Powrocie rozstrzelanej armii opisał tragiczne losy studentki: Dnia 31 stycznia 1951 r. Sąd Wojewódzki dla m. Łodzi w wydziale IV karnym (…) rozpoznawszy dn. 31 stycznia 1951 roku sprawę DWORNIK Zofii, urodz. 23 IX 1922 r. w Żurawicach pow. Przemyśl, córka Stefana i Marii z d. Rzepeckiej, oskarżonej o to, że: w dniu 17 września 1950 roku w Łodzi rozpowszechniała fałszywe wiadomości o rzekomym braku ze strony Rządu Polski Ludowej troski o poprawę bytu klasy robotniczej, o zbrodni Katyńskiej i o rzekomej agresji w 1939 r. Związku Radzieckiego na Polskę i z mocy art. 22 dekretu z dnia 13 VI 1946 r. (Dz. U. nr 30 poz. 192) (…) oskarżoną Zofię Dwornik uznać winną tego, że w 1950 roku, w Łodzi rozpowszechniała fałszywe wiadomości o rzekomym braku ze strony Rządu Polski Ludowej troski o poprawę bytu klasy robotniczej, o zbrodni Katyńskiej i o rzekomej agresji w 1939 r. Związku Radzieckiego na Polskę (…) skazać ją za to na 1 rok więzienia (…). Siedziałam od października do stycznia w nie opalanej piwnicy. Jedna ściana całą zimę była oblodzona, a od sufitu mżyło światło żarówki palącej się dzień i noc. Wszystkie ciuchy śmierdziały wilgocią (…) W kwietniu 1951 roku przewieziono mnie z więzienia na ulicy Gdańskiej do obozu dla niskowyrokowych w Głazie. Był to rodzaj PGR-u, gdzie pracowały kryminalistki, a więc złodziejki, prostytutki, bajzelmamy. Gdy przywieziono nasz transport i oddziałowy odczytywał listę, nieopatrznie zapytał, czy to ja jestem z wyższej uczelni. W tym środowisku to było coś podejrzanego, prawie jak krwiopijcza burżuazja. Więc kiedy na drugi dzień szukano ochotniczek do rozrzucania gnoju, jedna z proletariuszek wykrzyknęła, że „wyższa uczelnia świetnie się do tego nadaje”. (…) Pozwolono mi zrobić absolutorium, o dyplomie nie było jednak mowy. Janusz Weychert wspominał: Zosię pozbawiono środków do życia. Była zdolną montażystką. W końcu przygarnęła ją Wanda Jakubowska, która autentycznie wierzyła, że komunizm to zbawienie ludzkości. Potrafiła zbesztać za brak wiary w Stalina i partię. Nie zaszkodziła jednak nikomu. Brzydziła się donosami. Wybroniła Zosię przed filmowymi hienami. Ślady wydarzenia odnajdziemy w serialu Zmiennicy, w odcinku Obywatel Monte Christo. Nie był to jedyny epizod przyszłych filmowców z bezpieką w tle. Z monografii Filmówka — opowieść o łódzkiej szkole filmowej dowiemy się, że podczas zajęć z fotografii, gdy studenci wyruszyli w miasto z aparatami, Andrzej Strzyżowski zobaczył na ulicy wspaniałą limuzynę. Na kliszy fotograficznej chciał utrwalić słoneczne bliki na czarnym lakierze. Z budynku wybiegło kilku mężczyzn. Pobili go dotkliwie i zawieźli na UB. Tam dowiedział się, że jest amerykańskim szpiegiem. Jego „zbrodnia” polegała na próbie fotografowania samochodu jednego z wysokich oficerów enerdowskiej STASI, który wówczas wizytował Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Łodzi. Po sześciu tygodniach odzyskał wolność, tracąc zdrowie i wiarę w ustrój. Po latach, podczas jubileuszu szkoły, były personalny uczelni, etatowy funkcjonariusz UB przyznał, że jego instytucja rozpięła parasol ochronny nad szkołą, przymykając oko na niektóre wybryki adeptów X muzy. Janusz Morgenstern pamięta, że jego koledzy z innych uczelni opowiadali mu o panującym tam reżimie. Na ich tle łódzka uczelnia mogła uchodzić za oazę wolności. Drugi raz Bareja stanął murem za Łomnickim, gdy ten po jednej z imprez, dalekich w klimacie i nastroju od spotkań abstynentów, wszedł w konflikt z milicjantami z pobliskiego komisariatu. Zaczęło się niewinnie. Według Janusza Morgensterna Łomnicki wyjął kwiatki z wazoników, które stały na stolikach w kawiarni i wręczył je jednej z obecnych tam dziewcząt. Ktoś zawiadomił milicję, donosząc o „zaborze społecznego mienia”. Ścigany przez patrol student ewakuował się z lokalu i …wtargnął na komisariat MO, po czym zabarykadował się tam przed prawowitymi użytkownikami obiektu. Według Kazimierza Kutza wydarzenie miało miejsce w restauracji na dworcu Łódź Fabryczna. Łomnicki miał podrywać dziewczynę siedzącą z oficerem LWP, który zawiadomił milicjantów. We wspomnianej już monografii o łódzkiej szkole filmowej czytamy: — Tak jest, też należę do ZMP, rozumiem — i szybko wyszedł na świeże powietrze. Oprzytomniał trochę, wystraszył i zaczął uciekać. Milicjanci za nim, ale jak to w Łodzi — bramy pozamykane, wszędzie musi być cieć, klucz itd. W końcu trafił na jedne otwarte drzwi, wpadł i… okazało się, że jest na posterunku MO. Bez chwili zastanowienia zamknął się w celi (…) Sprawa stanęła na Radzie Wydziału. Wdała się w to wszystko partia. Odbyło się decydujące zebranie. Łomnicki siedział skruszony. Oskarżyciel z ramienia partii stwierdził, że z takich ludzi jak Łomnicki rekrutują się amerykańscy szpiedzy. Wtedy wstałem i żeby załagodzić sytuację, powiedziałem, że nie ma prawa tak wyrokować o Łomnickim, bo sam jest większym pijakiem. No i w głosowaniu wylaliśmy Janka z ZMP, ale w szkole pozostał. Kto za? Wszyscy! No, prawie wszyscy… Stanisław Bareja jako jedyny nie poszedł za tłumem i głosował przeciw. Kto broni wroga, sam wrogiem się staje… Outsider broniący własnych poglądów. Na początku lat 50. była to postawa ryzykowna. Oprócz Barei i Jana Łomnickiego w „Kolektywie” byli Janusz Wejchert, Janusz Morgenstern i Lech Lorentowicz. Na drugim roku dołączył do nich pochodzący z biednej, kolejarskiej rodziny z Szopienic Kazimierz Kuc, znany pod przybranym w latach 50. nazwiskiem „Kutz”. Wejchert (2009): Kazik był „surowym” chłopakiem z biednej kolejarskiej rodziny. Egzaminy zdał słabo. Przyjęto go jednak, ponieważ na roku był zbyt niski odsetek studentów z rodzin robotniczych i chłopskich. Dokonał niezwykłego wysiłku, nadrabiając materiał. Niezwykle ambitny. Lubił skupiać na sobie uwagę. Niedobór wzrostu nadrabiał temperamentem. Do dziś pozostał mu niewyparzony język. Bareja zaprzyjaźnił się z Kazikiem bardzo szybko. Był ufny i otwarty. Janek (1929–2002) Janusz Wejchert wspominał w 2009 roku: Po ucieczce z marszobiegu Staszek i Janek Łomnicki stali się najlepszymi przyjaciółmi. To ich bardzo zbliżyło, choć tak bardzo różnili się temperamentem. Staszek — zawsze uśmiechnięty, dziś się mówi „wyluzowany”, raczej spokojny, nawet gdy wokół sytuacja była dramatyczna. Janek? No, cóż, był moim dobrym kolegą, ale czasem bywał cholerykiem, poza tym wulkan energii, bystry, inteligentny, ale nie zagrzał długo miejsca. Dziś o nadpobudliwych dzieciach mówi się „ma ADHD”, Janek miał coś z takiego nadpobudliwego, trochę niesfornego dziecka. Ale tak w sensie pozytywnym, wszędzie go było pewno. Staszek bardzo dużo czytał, Janek — zwykle wybierał zabawę. No i czasem przy okazji wpadał w tarapaty, z których go wyciągał właśnie Staszek. Pewnie właśnie dlatego tak dobrze się uzupełniali, rozumieli bez słów, wystarczył gest, mrugnięcie okiem i już obydwaj wiedzieli, o co chodzi. Na początku lat 70. miałem okazję pracować z Jankiem przy Poślizgu. Powiem tylko, że bywało nerwowo. Ale dodam też, że było kilku reżyserów bardziej nerwowych od Janka! Tomasz Michalak, o którego „podziemnej” (także dosłownie!) współpracy z królem komedii będzie jeszcze mowa w dalszej części książki, miał dość rzadką okazję pobytu na planie Misia Stanisława Barei i serialu Dom Jana Łomnickiego. Nie był filmowcem ani aktorem. W sierpniu 2019 roku mówił: Bardzo lubiłem Janka Łomnickiego prywatnie, przy kawie. Wspominam go z wielką sympatią, wspaniały sympatyczny człowiek z dużym poczuciem humoru, z dystansem. Ale na planie zachowywał się całkiem inaczej, był wymagający, ale wymagający nerwowo, klął jak szewc, spięci byli i aktorzy, i ekipa z paniami od makijażu włącznie. Kiedyś obsztorcował wózkarza: „Kamera stop!. Ten wózek ma się k…a toczyć, a nie podskakiwać!”. Albo pretensje: „Z czego się pan śmieje? Przecież to będzie widać w kadrze!”. Ze Staszkiem ogromnie się przyjaźnili, tak bardzo różni od siebie. Staszek na planie był okazem absolutnego spokoju i łagodności. Mówił wyraźnie, ale raczej cicho. Inni bywali głośniejsi. Na planie Misia słychać było głównie Tyma, a nie Bareję! Gdy ktoś z aktorów się spóźniał, Staszek czekał cierpliwie, bywał lekko zirytowany, ale absolutnie nie podnosił głosu, nie klął, a gdy winowajca wreszcie się pojawiał, nie robił awantur czy wyrzutów. Mówił konkretnie, tylko tyle, ile trzeba, by aktor zorientował się, co i jak zagrać. Dawał ekipie dużo swobody. Jeśli na przykład pojawiały się chmury, mówił: „Przerwa! Przeczekamy to, zaraz wyjdzie słońce”. Jeśli mimo plan był nadal nieoświetlony, mówił do oświetleniowca: „Niech pan troszeczkę tu doświetli, o tak, teraz dobrze!”. Janek Łomnicki reżyserował „siłowo”, Staszek przeciwnie — u niego rządził spokój. Prywatnie byli najlepszymi przyjaciółmi, zawsze nadawali na jednej i tej samej fali. Może to właśnie tak odmienne temperamenty spowodowały, że filmowe ścieżki Barei i Łomnickiego krzyżowały się niezwykle rzadko. A jednak król komedii zagrał reżysera w czwartym odcinku serialu Dom. Z kolei pod koniec czerwca 1985 roku Jan Łomnicki wcielił się w rolę naczelnika w ósmym odcinku Zmienników. Zmarł 18 grudnia 2002 roku. Janusz (1922–2011) Janusz Morgenstern był obok Jana Łomnickiego jednym z najlepszych i niezawodnych przyjaciół Stanisława Barei. Poznali się w 1949 roku i w dobrych relacjach pozostali już „dożywotnio”. W poniedziałkowe przedpołudnie w styczniu 2009 roku zadzwonił telefon. „Pan dyrektor zaprasza na godzinę jedenastą” — mówiła Hanna Bystrowska z sekretariatu Studia Filmowego „Perspektywa”. Ustaliliśmy, że spotkanie z Januszem Morgensternem, szefem „Perspektywy”, potrwa tylko 30 minut. Używając dzisiejszych określeń, Morgenstern był producentem Misia, lecz w 1979 roku nie posługiwano się tym „kapitalistycznym” słowem. Janusz Morgenstern opowiadał mi o jego niezrealizowanej komedii sensacyjnej Złoto z nieba z początku lat 80. Ogłoszono stan wojenny i projekt zawieszono. Jak się okazało, na zawsze. Reżyser z żalem stwierdził, że mógłby być to sukces na miarę komedii o prezesie Ochódzkim. Moje nadzieje, że z archiwum „Perspektywy” wydobędziemy nieznane, pożółkłe już dokumenty związane z produkcją Misia, okazały się płonne. Niestety, ze względu na brak miejsca do ich przechowywania, dokumentację zniszczono jeszcze w latach 80. Ustalone pół godziny minęło i choć kalendarz dyrektora był bardzo napięty, nasza rozmowa nie zakończyła się zgodnie z planem. Morgenstern wspominał lata 80. i 70., cofając się we wspomnieniach powoli aż do okresu studiów w Łodzi. Opowiadał o opisanym już incydencie z marszobiegiem i budzącej podziw, niespotykanej w stalinowskich latach cywilnej odwadze Barei. W pewnym momencie zauważyłem, że oczy Janusza Morgensterna zawilgotniały. Był autentycznie wzruszony, gdy mówił: Jak pewnie pan wie, rodziców straciłem w czasie wojny [Dawid i Estera Morgensternowie zostali zamordowani przez Niemców podczas Holokaustu — przyp. aut.]. Nie miałem właściwie nikogo bliskiego. Był kwiecień, chyba 1950 roku, na pewno tuż przed feriami na święta wielkanocne. Koledzy rozjeżdżali się do domów, ja miałem spędzić święta całkiem sam w internacie. Staszek podszedł do mnie i powiedział: „No, pakuj się, musimy zdążyć na pociąg!”. Na początku nic nie rozumiałem. „Pakuj się, jedziemy do mnie, przecież święta idą!”. Byłem kompletnie zaskoczony, zaszokowany. Nie byłem w stanie nic odpowiedzieć. Tamte święta wielkanocne spędziłem w Jeleniej Górze. Rodzice Staszka przyjęli mnie bardzo serdecznie, jak własnego syna. Nigdy nie doświadczyłem czegoś tak bliskiego, ciepła, czułem się jak w rodzinie, przy rodzinnym stole. Jego rodzice rozumieli, co się wtedy wydarzało, o nic mnie nie pytali, nie mówili o wojnie, o tym, co było dla mnie, ale i dla nich tak bolesne. Byli wspaniałymi ludźmi, a ich syn — wspaniałym kolegą i przyjacielem, który nigdy mnie nie zawiódł. Byłem zaskoczony łzami w oczach znanego reżysera, a przede wszystkim wspomnieniem tak bardzo prywatnym. Nasze spotkanie przedłużyło się do ponad dwóch godzin. Wybitny reżyser, przyjaciel bohatera tej książki i producent Misia Janusz Morgenstern zmarł 6 września 2011 roku. Bareizm po raz pierwszy Bareja, Kuc (później Kutz), Lorentowicz, Łomnicki, Morgenstern i Weychert stworzyli według modnego wówczas słowa tzw. „kolektyw”, który także prywatnie okazał się zgraną paczką kolegów. W przyszłości jego członkowie okażą się uznanymi reżyserami. Już na studiach panowała opinia, że „Wielka szóstka” skupia najzdolniejszych studentów na roku. Otóż mieliśmy taki pamiętnik, gdzie każdy wpisywał swoje pomysły, uwagi, żarty. Sporo było tam moich wpisów. Ja miałem skłonność do humoru absurdalnego — ten rodzaj żartu nazwano bareizmem. Potem grupa się rozpadła — mówił Bareja ćwierć wieku później. Termin „bareizm” miał początkowo pozytywne znaczenie. Zmieniło się to kilkanaście lat później za sprawą Kazimierza Kutza. Janusz Weychert dodaje, że podczas studiów nikt takiego sformułowania nie używał: „Po prostu mówiliśmy: kolejny żart Staszka”. Koledzy z „Kolektywu”, nazywanego we wspomnieniach Kutza „Wielką szóstką”, czytają hurtowe ilości książek, które kursują na zasadzie „podaj dalej”. Wśród nich Bareja wiedzie prym, zdobywając przedwojenne lektury niemal egzotyczne w dobie socrealizmu. Czyta bardzo dużo. Weychert wspominał: Oszołomił nas tytułami oraz ilością i jakością lektur. Zorientowałem się, że jesteśmy za nim daleko w tyle. Bareja był częstym gościem Biblioteki im. L. Waryńskiego. Wyklęte przez nową władzę, przedwojenne „Wiadomości Literackie” z tekstami Tuwima i Słonimskiego było dostępne tylko do celów naukowych. Przy ich lekturze późniejszy twórca Misia zetknął się z niepowtarzalnym poczuciem humoru z pogranicza absurdu. Poza działalnością samokształceniową „Wielka szóstka” chętnie spędza czas tam, gdzie powietrze jest gęste od dymu z papierosów, a kieliszki nigdy nie wysychają. Bywały głodne dni, gdy w spiżarni zostały tylko ziemniaki i cebula. Potrawę zwaną szumnie „frytami” smażono na łoju z zapasu Kuca i dzielono po równo. Euforia wybuchała, gdy listonosz przynosił długo oczekiwaną paczkę z domu. Po sklepowych ersatzach i wyrobach udających wędlinę kiełbasa i boczek wyrobu Sylwestra Barei nie miały sobie równych. Zawartość przesyłki dzielono na wszystkich mieszkańców pokoju. Przyszli filmowcy nie wylewali za kołnierz. Niejeden wpadnie w alkoholową otchłań, przegrywając talent i całe życie. Bareja i Weychert komponują receptury trunków, dopasowując je do skromnych budżetów. W ocenie wydziałowych kiperów produkowany w Poznaniu „Wermut owocowy” zmieszany z wódką nie jest szczytem możliwości smakowych. Strzałem w dziesiątkę okazuje się mikstura z ćwiartką spirytusu. Subtelny trunek zwany „siekierą” w krótkim czasie powala każdego. Gdy studenckie kieszenie świecą dziurawym płótnem, sytuację ratuje sprzedaż pustych butelek po uprzednio spożytych trunkach w punkcie skupu przy skrzyżowaniu Sienkiewicza i Głównej. Poza krótkotrwałym szczęściem z paczek menu studentów PWSTiF jest wyjątkowo skromne: marmolada, pasztetowa lub kaszanka, rzadziej jajko, wędlina — tylko od święta. Poza tym nauka, imprezy, imprezy, nauka, sesja. Pierwsza asysta Latem 1952 roku Bareja odbył pierwszą z kilku praktyk. Jego pierwszym miejscem pracy była Wytwórnia Filmów Dokumentalnych w Warszawie. Według pisanego odręcznie sprawozdania, przydzielono go ekipy reżysera Ludwika Perskiego realizującej pełnometrażowy film dokumentalny Warszawa. Zdjęcia rozpoczęły się w połowie lipca. (…) pierwsze dwa tygodnie dyktowałem scenopis maszynistce, obliczałem metraż filmu itp. Zajęcie to dało mi dokładną znajomość scenariusza. Do jego obowiązków należało także wyszukiwanie niektórych obiektów do zdjęć, „objeżdżanie obiektów” przed zdjęciami, „pomoc przy ustawianiu planu”, czyli ustawianie statystów i rekwizytów. W zdjęciach łapanych na gorąco moja rola ograniczała się do pomocy operatorowi. Praktykę zakończyłem 1 sierpnia. Warszawa to 71-minutowy czarno-biały film dokumentalny zrealizowany na taśmie 35 mm. Tematem były wojenne zniszczenia i zbrodnie dokonane przez Niemców w okresie II wojny światowej, a także odbudowa (i rozbudowa) stolicy. Wspomnianym wyżej operatorem był Sergiusz Sprudin. Stanisław Bareja nie był wymieniony w napisach. Film miał być gotowy w 1953 roku, lecz jeszcze rok później dokręcono ok. 10 minut materiału. Z zaświadczenia Działu Personalnego PWSF w Łodzi wynika, że kolejna praktyka odbyła się kilka tygodni później. W dokumencie czytamy: Ob. Bareja Stanisław, student P.W.S.F., reżyser, odbył praktykę wakacyjną od 9 IX do 28 IX 1952 r. W czasie odbywania praktyki ww. pełnił funkcję as. reżysera. Opinia zakładu pracy Koleżeński, aktywny, zdolny, wykazał dużo poświęcenia w pracach organizacyjnych masowych planów zdjęciowych. Pod względem moralno-politycznym bez zastrzeżeń. Kierownik Działu Personalnego /podpis/ Nowiński Jerzy Kolejną praktykę odbywał Bareja u Wandy Jakubowskiej latem 1953 roku. Z pewnością nie była to asysta przy Żołnierzu wolności o gen. Świerczewskim, gdyż film ten wszedł na ekrany 8 maja 1953 roku. „Stała obecność na planie wzbogaciła moje wiadomości” — podsumował odbytą praktykę student z indeksem nr 138. Powyżej przeciętnej Wejchert wspominał (2009): Staszek miał naprawdę niezłe wyniki, na pewno wykraczał ponad poziom przeciętnego studenta. Pomagało mu w tym jego oczytanie, ale też wrodzona inteligencja, przenikliwość i dociekliwość. Lubił zdobywać wiedzę na dany temat, niezależnie od tego, czy to była konstrukcja kamery Arriflex czy tworzenie scenariusza. Chłonął wiedzę. Jakim studentem był król komedii? Z kart egzaminacyjnych zachowanych w archiwum łódzkiej uczelni wynika, że z większością przedmiotów radził sobie całkiem dobrze lub bardzo dobrze. Po pierwszym roku, w letniej sesji (maj–czerwiec 1950) dominowały oceny dobre. Taką notę wystawił mu Antoni Bohdziewicz na egzaminie z analizy filmu. Znacznie słabiej wypadł na egzaminie z wiedzy o materiałach światłoczułych u Stanisława Wohla (ocena 3-), lecz już egzamin z fotografii zdał na ocenę dobrą. Witold Dederko sformułował trzy tematy do rozwinięcia przez studentów: 1. Perspektywa w fotografii. 2. Dobór aparatu fotograficznego w zależności od zdjęcia. 3. Kompozycja krajobrazu. W czerwcu 1951 roku, podczas sesji po drugim roku, teorię dramatu u prof. Skwarczyńskiej oraz historię sztuki zdał na oceny bardzo dobre. Także prof. Toeplitz przyznał mu najwyższą wówczas ocenę za wiedzę o historii filmu. 8 czerwca 1953 roku egzamin ze scenografii u prof. Anatola Radzinowicza zdał na ocenę dobrą, lecz dwa tygodnie później trudny egzamin sprawdzający wiedzę o historii sztuki u prof. Krystyny Zwolińskiej zaliczył na ocenę bardzo dobrą. Gdzieś w połowie drogi między obowiązkiem a przyjemnością były wspólne seanse filmowe. Studenci chłonęli dzieła włoskich neoreal\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Stanislaw_Bareja_alternatywnie-ebookRO/p00648261i006" target="_blank" title="Stanisław Bareja alternatywnie [Maciej Replewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Stanisław Bareja alternatywnie [Maciej Replewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Dzisiejsza Ewangelia ukazuje nam wielką moc modlitwy wstawienniczej jak i niezbędnego, konkretnego działania za i dla tych, którzy sami do Boga już nie potrafią wrócić.\nTen biedny paralityk, gdyby nie miał tych czterech, co go niosło może nigdy nie zostałby uzdrowiony, może nigdy nie spotkałby Jezusa i Jego przebaczenia. Oni pokonali tyle przeszkód, aby do Jezusa dotrzeć. Możemy sobie wyobrazić, ile ich to kosztowało, to ich wspinanie na dach, podnoszenie chorego. Trzeba było sprawności, siły, wytrwałości, odwagi, zaufania i nade wszystko pokory i wiary, wiary, że Jezus go uzdrowi. Tak, to wiara była motorem ich działania. To wiara dodała im sił, pomogła „przenieść góry”. Uczynili wszystko co było w ich mocy, resztę zostawili Jezusowi. Ile współczucia i miłości musiało być w ich sercach. Oni nie patrzyli na to, co pomyślą inni, że to jacyś szaleńcy, nie patrzyli na to, że może inni się oburzą, że będą krytykowani. Oni mieli cel i uczynili wszystko, aby go osiągnąć; a mianowicie przyprowadzić do Jezusa chorego, paralityka, aby Ten go uzdrowił. Tak, oni wierzyli, że Jezus ma moc go uzdrowić, wyzwolić z jego paraliżu, z jego grzechu, ma moc obdarzyć go nowym życiem. Oni wierzyli, że Jezus im nie odmówi, że uczyni to, o co go proszą.\nZapewne sami wcześniej musieli spotkać Jezusa i doświadczyć cudu Jego miłości, która przemieniła ich serca. Teraz są gotowi zrobić wszystko, aby ten biedny sparaliżowany człowiek też doświadczył żywego Jezusa, Jego łaski i miłosierdzia. Nie wiemy kim byli, są bardzo dyskretni. Ewangelia nic więcej o nich nie mówi, nie wymawia ich imion... Może to dziś ja i ty – grzesznik, który dzięki czyjejś modlitwie spotkał Jezusa w swoim życiu i doświadczył Jego przebaczenia – mamy nieść do Jezusa tych biednych sparaliżowanych swoimi nałogami, swoimi grzechami, tych niezdolnych, aby się podnieść samemu z upadku, powrócić, niezdolnych samemu przyjść do Niego. Potrzeba czterech, jeden czy dwóch nie wystarczy, paralityk jest zbyt ciężki... Niech nie zabraknie nam odwagi, wiary, hojnego, współczującego i miłosiernego serca, bo tak wielu jest tych, którzy czekają na naszą pomoc i wstawiennictwo. Jezu, ufamy Tobie! Jezu, zmiłuj się nad nami, biednymi grzesznikami...\nKilka słów o Słowie 2019-03-28


Kukiz oficjalnie: Chcę być prezydentem!\nMuzyk Paweł Kukiz podczas specjalnej konferencji prasowej zorganizowanej we Wrocławiu ogłosił, że wystartuje w tegorocznych wyborach na prezydenta RP. Jak przyznaje: „Sztuką jest stanąć przeciwko systemowi”.\nMuzyk już niedzielę w podczas jednej z audycji radiowych zapowiedział, że dziś poinformuje o swojej decyzji.\n„Serce mi bije strasznie mocno. Emocję są wielkie. To nie jest zabawa, pomysł rockandrollowca. To poważna decyzja i zwieńczenie walki o przywrócenie państwa państwa obywatelom” - powiedział na początku Paweł Kukiz.\nZaznaczył, że sztuką jest „stanąć przeciwko systemowi”, jednak nie idzie do boju sam.\nMuzyk zaprasza na swoją stronę kukiz.org, gdzie każdy może pomóc w zbieraniu podpisów. A co jeśli się nie uda?\n„Jeśli tak się nie stanie to nie będę czuł żadnego dyskomfortu. Nie będę kopał się z koniem” – powiedział.


Kuchnie na wymiar Terespol - Meblowy kramik\nKuchnie na wymiar Terespol\n+ 48 (33) 857 85 17\nKuchnia na wymiar to świetny sposób na urządzenie gustownej miejscówki bezpośrednio do kucharzenia. Jeśli planujesz remont albo chwilowo jesteś w trakcie metamorfozy własnej kuchni – nieodwołalnie poznaj się z propozycjami jednostek z Terespolu. Na tejże stronie internetowej odnajdziesz profesjonalistów zajmujących się planowaniem, tworzeniem i montażem kuchennych mebli na konkretny rozmiar.\nMeble kuchenne na wymiar w Terespolu\nZalet wynikających z posiadania takich mebli w kuchni jest nadzwyczaj wiele. Jeden z najważniejszych aspektów stanowi fakt, że pozwolą na całkowite użytkowanie posiadanej przestrzeni. Kolejny to precyzyjne wpasowanie do potrzeb przyszłych posiadaczy z Terespola. Do kuchni meble na wymiar mogą posiadać precyzyjnie obliczoną ilość szafek, przegródek, regałów, jak na przykład plus różnych funkcjonalności, jakie mogą być potrzebne konkretnym użytkownikom. Ostatni, ale jednakowo istotny składnik dotyczy ich wyglądu plus stylu. Tego charakteru wyjścia są świadczone w ogromnej gamie oklein, tonów, jak również dodatkowych rzeczy, dzięki jakim każdy może zostać w pełni dostosowany wprost do wskazanych preferencji.\nStolarz z Terespola\nW dużej grupie przypadków wytwarzaniem mebli w miejscowości Terespol, trudnią się wykwalifikowani rzemieślnicy. To ich szerokie umiejętności plus duże doświadczenie powodują, iż jakikolwiek kuchenny mebel realizowany na wymiar oferuje wspaniałą jakość. W swojej produkcji używają świetne produkty, jak również kompetentne narzędzia. To dzięki nim docelowe meble są solidne, dobrze wykonane plus stylowe.\nAkcesoria meblowe dostępne w mieście Terespol\nWarto wiedzieć, że finałowy wynik, które serwują kuchnie pod wymiar dostępne w Terespolu zależy nie tylko od rzemieślników, surowców i mechaniki. Należy dowiedzieć się, że dużą kwestię odgrywają także profesjonalnie dopasowane dodatki oraz wyposażenia wprost do kuchni. Jednym z najważniejszych rzeczy, który decyduje o stanie mebli, są dokładnie dopasowane gałki, uchwyty, a także klamki wprost do mebli kuchennych. Jeżeli więc jesteś z Terespola tudzież akurat znajdujesz się na etapie wyboru mebli pod wymiar – obowiązkowo zaznajom się z naszą propozycją. Na tejże stronie www czeka na Ciebie wielki wybór dodatków bezpośrednio do kuchni.


Elektronika w atrakcyjnej cenie? Korzystaj z rabatów! - Katowice informacje\nElektronika w atrakcyjnej cenie? Korzystaj z rabatów!\nUwielbiasz nowości elektroniczne? Śledzisz wszystkie artykuły AGD i RTV, które pojawiają się na rynku? Pewnie doskonale zdajesz sobie sprawę z tego, że każdy zakup nowoczesnego sprzętu wiąże się ze sporym wydatkiem. Okazuje się jednak, że wcale tak nie musi być! Wystarczy, że zaczniesz wykorzystywać specjalne rabaty i kody zniżkowe. To bardzo proste - sprawdź, od czego powinieneś zacząć.\nKody promocyjne Avans - niższe ceny od zaraz\nZastanawiasz się, jak to możliwe, aby kupić sprzęt w zdecydowanie niższych cenach? Pewnie uważasz, że konieczne jest rejestrowanie się na specjalnych stronach lub podawanie swoich danych. Nic bardziej mylnego! Kody rabatowe Avans możesz otrzymać całkowicie za darmo, bez zbędnych czynności. Co w takim razie trzeba zrobić? Dobrym sposobem jest śledzenie portali internetowych, na których gromadzone są informacje dotyczące akcji promocyjnych. Jednym z najpopularniejszych serwisów tego typu jest AleRabat.com. Wystarczy, że wejdziesz na stronę https://alerabat.com/kod-promocyjny/avans i wybierzesz kod rabatowy Avans, który Cię interesuje. To całe zaangażowanie, które musisz włożyć, aby uzyskać zniżkę. Warto poświęcić na to chwilę, prawda?\nNa jakie produkty można wykorzystać oferowany przez Avans kod rabatowy?\nKupon rabatowy Avans może obejmować całą ofertę lub tylko wybrane produkty dostępne w sklepie. Bardzo często zdarzają się rabaty Avans przeznaczone na:\nkonkretny sprzęt AGD,\nkonkretne urządzenia RTV,\nOznacza to, że kody Avans są aktywne wyłącznie dla określonej grupy produktów. W takim przypadku warto wcześniej sprawdzić, czy sprzęt, który zamieszasz kupić, do niej należy.\nW jakim czasie można wykorzystać bony rabatowe Avans?\nZniżki Avans mają określony termin wykorzystania. Oznacza to, że po jego upływie nie są już aktywne. Przez jaki czas można ich użyć? Tak naprawdę wszystko uzależnione jest od konkretnej promocji. Zdarza się, że promocje Avans dostępne są przez cały miesiąc - jest to jednak bardzo rzadko sytuacja. Znacznie częściej są spotykane kody, które można wykorzystać przez kilka, czy kilkanaście dni. Jeżeli jednak naprawdę zależy Ci na zakupie konkretnego sprzętu, to nie zwlekaj z decyzją do końca promocji - kup go od razu po pojawieniu się zniżek. Może okazać się, że na ten sam produkt polujesz nie tylko Ty, a sklep na ograniczoną ilość. Bardzo często dochodzi do sytuacji, w których są to ostatnie sztuki produktów popularnych w danym sezonie, co oznacza, że nie będą już dostępne.\nElektronika w atrakcyjnej cenie Korzystaj z rabatów


Samsung Fotoblog Awards: I miejsce w kategorii "Moda" - Konkursy - wyniki - Swiatobrazu.pl\nCelem konkursu Samsung Fotoblog Awards było nie tylko przyznanie cennych nagród i dobra zabawa, ale przede wszystkim promocja idei prowadzenia fotoblogu, jako sposobu na systematyczny rozwój pasji fotografowania. Promocja fotoblogu, jako osobistego pamiętnika, stanowiącego zapis ważnych dla nas chwil, bądź jako forma portfolio, które może otworzyć drogę do zostania zawodowym fotografem.\nI miejsce w kategorii "Moda" zdobyła Izabela Urbaniak, autorka fotoblogu "CHWILO TRWAJ...".\nDlaczego Izabela Urbaniak założyła fotoblog? "Fotoblog założyłam, aby mieć miejsce do dzielenia się swoimi pracami. Chciałam, aby większa liczba osób mogła oglądać moje poczynania. I teraz wiem, że to była dobra decyzja."\nIzabela Urbaniak otrzymuje aparat fotograficzny Samsung Smart Foto WB850F oraz voucher na kwotę 3000 zł na dowolną wycieczkę z oferty biura podróży Itaka (do wykorzystania do 24.06.2013 r.).


MSI Mag B560M Bazooka Płyta główna - niskie ceny i opinie w Media Expert\n57,38 zł x 10 rat 0%\nPłyta główna firmy MSI w standardzie micro ATX. Chipset płyty to Intel B560 i gniazdem procesora Socket 1200. Standard pamięci to DDR4. Maksymalna ilość pamięci wynosi 128 GB. Płyta obsługuje CrossFire. Wbudowany układ dźwiękowy to Realtek ALC897.\nBardzo fajna pyta z procesorem i5 10400 dała nowe życie staremu komputerowi.\nPłyta główna ASUS Prime A320M-C\n377 , 99


United Airlines zwolniła już 600 pracowników i przygotowuje się do zwolnienia każdego, który odmówił zaszczepienia. – Prawda w czasach ostatecznych. Chrześcijanie biblijni.\nUnited Airlines Holdings Inc. planuje zwolnić blisko 600 pracowników, którzy nie dotrzymali terminu szczepień przeciwko Covid-19, poinformowali we wtorek urzędnicy firmy.\nThe Wallstreet Journal poinformował, że United w sierpniu poinformowało, że będzie wymagało zaszczepienia wszystkich swoich 67 000 pracowników w USA – jest to pierwsza duża amerykańska linia lotnicza i jedna z pierwszych dużych amerykańskich firm, które to zrobiły. Teraz termin 27 września minął i podczas gdy większość pracowników linii lotniczych zastosowała się do tego, United rozpoczyna proces zwalniania 593 pracowników, którzy nie przyjęli dźganki.\n„Nasze uzasadnienie żądania szczepionki dla wszystkich pracowników United w Stanach Zjednoczonych było proste – aby zapewnić naszym ludziom bezpieczeństwo – a prawda jest taka: każdy jest bezpieczniejszy, gdy wszyscy są zaszczepieni, a wymagania dotyczące szczepień działają”\n„To historyczne osiągnięcie dla naszej linii lotniczej i naszych pracowników, a także dla klientów i społeczności, którym służymy” – powiedzieli dyrektor generalny United Scott Kirby i prezes Brett Hart w notatce dla pracowników.\nJestem ciekaw w jakiej loży ma swoje miejsce prezes Brett.\nStandardowe kłamstwo: zaszczepcie się dla bezpieczeństwa innych. Tylko w takim razie przed czym się szczepili ludzie skoro mają się obawiać niezaszczepionych?\nNie warto się zastanawiać nawet nad odpowiedzią. My ją znamy.\nLudzi nie interesuje matematyka prawdy. Jak coś nie jest logiczne to i tak jest logiczne….Tak uważają.\nDzisiaj pracownicy linii lotniczych, a jutro pasażerowie…\nJeszcze raz pytanie do pastorów, bo księża i tak nic nie chcą wiedzieć: gdzie jest biblijna bestia z apokalipsy?\nPracownicy United Airlines zwolnieni ze…\nZaktualizowane: 29 września 2021 - 16:33


Czarny Czwartek czyli walka z Milicją i wojskiem - Kraby, krabiki...\nCzarny Czwartek czyli walka z Milicją i wojskiem\nWysłany: Nie 15:32, 27 Lut 2011 Temat postu: Czarny Czwartek czyli walka z Milicją i wojskiem\nWczoraj obiecałem wam, drodzy użytkownicy tego portalu opis filmu Czarny Czwartek Janek Wiśniewski padł. Na początek zapraszam do zapoznania się z zapowiedzią filmu. (Link- http://www.youtube.com/watch?v=FpChZtmlKL8 ).\nZacznijmy od tego, że film dotyczy 1969-1970 r. czyli Polski pod zaborami. Jak dla mnie film został idealnie przedstawiony. Było tam wiele kultowych samochodów z tego okresu. Ukazuje jak stoczniowcy walczyli z Milicją i wojskiem. Widać na nim dokonania polityków. W filmie nie zabrakło też doskonałej gry aktorskiej, jak i nie zabrakło ważnych scen (Ukazano jak niesiono Janka Wiśniewskiego na drzwiach).\nJak dla mnie ten film jest zaskakującą rzeczą tylko dla młodzieży, gdyż ludzie starsi doskonale znają te historię i wiedzą jak to mniej więcej wyglądało.\nFilm oceniam 8/10, ponieważ (może się nie znam) wydaje się to dla mnie trochę zbyt nowoczesne. Zapraszam do obejrzenia filmu. Mam nadzieję, że ten film dostanie jakąś nagrodę. A teraz czas na mały spoiler. Mianowicie film nie będzie dotyczył Janka Wiśniewskiego (ja to zrozumiałem tak. Na początku filmu było postrzelonych wiele osób ale żadna z nich nie umarła. Dopiero później zadano ze śmigłowca kilka śmiertelnych strzałów [oczywiście do Janka]i to wywołało wystąpienie przeciwko milicji). Serdecznie zapraszam (głównie młodzież) do obejrzenia filmu.\nZ góry przepraszam jeśli będą błędy.\nOstatnio zmieniony przez Budyń dnia Nie 22:02, 27 Lut 2011, w całości zmieniany 3 razy