Prasa jako medium edukacyjne - PDF\nDownload "Prasa jako medium edukacyjne"\n2 Edyta Zierkiewicz Prasa jako medium edukacyjne Kulturowe reprezentacje raka piersi w czasopismach kobiecych Kraków 2013\n3 Copyright by O cyna Wydawnicza Impuls, Kraków 2013 Recenzenci: dr hab. Agnieszka Gromkowska-Melosik, prof. UAM prof. dr hab. Tomasz Szkudlarek Redakcja wydawnicza: Radosław Doboszewski Projekt okładki: Irena Czusz Opracowanie typogra czne: Alicja Kuźma Wydanie publikacji zostało do nansowane przez Instytut Pedagogiki Uniwersytetu Wrocławskiego ISBN O cyna Wydawnicza Impuls Kraków, ul. Turniejowa 59/5 tel./fax: (12) , , cyna.com.pl, cyna.com.pl Wydanie I, Kraków 2013\n4 Spis treści Wstęp... 9 Rozdział 1. Teoretyczne ramy analizy prasy kobiecej Konstruktywizm społeczny i teoria reprezentacji uzasadnienie wyboru podejścia teoretycznego do badań nad przekazami medialnymi Media w dyskursie pedagogicznym. Edukacyjny potencjał mediów Prasa kobieca w perspektywie edukacyjnej Promocja zdrowia i medyczna edu-rozrywka w przestrzeni popularnych czasopism i innych mass mediach Rozdział 2. Ramowanie problematyki zdrowotnej w czasopismach kobiecych jako perspektywa metodologiczna. Założenia badań własnych Definiowanie ramowania w obrębie nauk społecznych Organizacja badań własnych Charakterystyka materiału empirycznego Cel, przedmiot i pytania badawcze Przebieg badań własnych Rozdział 3. Spoglądanie na chorobę przez pryzmat nauki jako główny sposób ramowania raka piersi w artykułach medycznych w prasie kobiecej Epidemia, artefakt czy moda? Krytyczne komentarze na temat liczby prasowych doniesień dotyczących raka piersi Rak piersi jako jednostka chorobowa. Medyczne wizerunki schorzenia Definiowanie zagrożenia: niegroźne guzki w piersi a rak Płeć żeńska jako główny czynnik ryzyka Reprezentacje badań mammograficznych w prasie kobiecej Mastektomia najlepszy sposób (ka)leczenia kobiet Rekonstrukcja piersi czy kobiecości?\n5 Spis treści Rozdział 4. Społeczne światy raka piersi. Konstruowanie wizerunków lekarzy i ich potencjalnych pacjentek w artykułach medycznych Reprezentacje ekspertów ds. zdrowia kobiet Strategia zwiększania edukacyjnego oddziaływania mediów, czyli znane osoby jako rzecznicy choroby Zdrowe kobiety w obliczu zagrożenia Między upełnomocnieniem aktywnej pacjentki a krytyką (ogółu) kobiet Piękne i/bo zdrowe ramowanie raka piersi na fotografiach prasowych Rozdział 5. Doświadczanie raka. Osobiste narracje choroby versus produkty medialne Definiowanie (auto)patografii Prawda osobista i legitymizacje prawdziwości w osobistych opowieściach Nurt pseudobiograficzny w prasie kobiecej Definiowanie patografii prasowych Rola i znaczenie patografii publikowanych w czasopismach Rozwój gatunku w mediach amerykańskich Rys historyczny Tendencje w obrębie polskich historii z życia Amazonek Rozdział 6. Wizerunek jako choroba. Ramowanie raka piersi jako indywidualnego doświadczenia w prasie kobiecej Osobisty kryzys w reportażach z życia zwykłych Amazonek na tle porównawczym Narracja restytucji echo biomedycyny? Od cierpienia do radzenia sobie ramowanie transformacji bohaterki opowieści Ramowanie sukcesu (medycyny) w patografiach przez metafory militarne i sportowe oraz fotografie Rozdział 7. Ramy operujące wewnątrz artykułów medycznych i w reportażach oraz ich kulturowe archiwa. Próba syntezy Zjawisko medykalizacji jako kulturowe archiwum ram dla artykułów medycznych Zjawisko biouspołecznienia jako archiwum ram dla reportaży na temat przeżywania choroby Pakunki ram zestawienie głównych sposobów ujmowania problematyki raka piersi w prasie kobiecej\n6 Spis treści Rozdział 8. Identy kowanie efektów ramowania w wypowiedziach czytelników prasy kobiecej Docieranie do indywidualnych interpretacji i społecznych znaczeń kulturowych reprezentacji raka piersi przez wywiady fokusowe Edukacyjna wartość artykułów medycznych w opiniach czytelników Wychowawcze znaczenie reportaży prasowych z życia Amazonek dla czytelników Dominujące, wynegocjowane i opozycyjne stanowiska wobec reprezentacji choroby w mediach. Próba oceny efektywności oddziaływania wybranych sposobów ramowania raka piersi w prasie kobiecej Zakończenie Bibliogra a Aneks Wykaz rysunków, tabel i wykresów\n7 Wstęp Rak piersi 1 jako jedna z niewielu tak poważnych chorób szeroko zaistniał w mediach publicznych. Można powiedzieć, że temat ten zrobił zawrotną wprost karierę: pod koniec pierwszej dekady XXI w. wydawcy i dziennikarki prasy kobiecej zaczęli się wręcz uskarżać na przesyt problematyką raka piersi. Niemniej co roku, głównie w październiku, z poczucia obowiązku publikowane są kolejne artykuły na temat profilaktyki tej choroby, jak i funkcjonowania kobiet po przebytej operacji chirurgicznej (oszczędzającej lub mastektomii). Trudno jednak stwierdzić, czy w latach rzeczywiście dokonała się głęboka przemiana nastawienia polskiego społeczeństwa do raka piersi i chorujących nań kobiet. Od 2007 r. prowadzony jest ogólnopolski ujednolicony program badań przesiewowych dla kobiet w przedziale wieku r.ż. 2, podniósł się standard opieki nad chorymi, pojawiły się nowe metody diagnozowania i leczenia raka piersi itd. Jednak z drugiej strony, mimo zmian, jakie ostatnio zaszły w Polsce, wskaźniki wykrywalności raka piersi i jego wyleczalności w całej populacji, w porównaniu ze Stanami Zjednoczonymi i krajami Europy Zachodniej, nadal są znacznie niższe 3. Jak sugeruje środowisko medyczne, dzieje się tak 1 Polska należy do krajów o tzw. średniej zapadalności na raka piersi i średniej umieralności z tego powodu. Jak podaje Krajowy Rejestr Nowotworów, w 2009 r. na raka piersi (C50; Nowotwór złośliwy sutka) zachorowały kobiety, a zmarły 5242 (http:// /krn). Analiza danych epidemiologicznych dowodzi, że pierwszą przyczyną zgonów wśród kobiet są choroby układu krążenia (46,4 przypadków na 10 tys. kobiet), a choroby nowotworowe drugą (20,7 przypadków na 10 tys. kobiet) wśród nich od trzech lat na pierwszym miejscu jest rak płuc (2,9 przypadków); wcześniej pozycję tę zajmował rak piersi (obecnie na drugim miejscu; 2,7 przypadków na 10 tys. kobiet) (Rocznik Demograficzny 2010, s ). 2 Wprowadzenie Populacyjnego Programu Wczesnego Wykrywania Raka Piersi (realizowanego w ramach długoletniego Narodowego Programu Zwalczania Chorób Nowotworowych, a przyjętego na mocy ustawy z dn r.; pdf) onkolodzy od lat uważali za priorytet (np. Wronkowski, Chmielarczyk 2000), ponieważ [ ] głównym celem przesiewowych badań mammograficznych jest zmniejszenie współczynników umieralności w grupie kobiet chorych na raka piersi, wczesna wykrywalność choroby, a także zmniejszenie kosztów leczenia raków w zaawansowanych stadiach (Chruścicka i in. 2009, s ). Pierwsze efekty skriningów populacyjnych szacują m.in. Iwona Chruścicka (Chruścicka i in. 2009), Maria Jokiel (2009), Bartłomiej Szynglarewicz i in. (2009). 3 Zakłada się, że warunkiem skuteczności badań przesiewowych w kierunku raka piersi (tj. zmniejszenia umieralności o 25%) jest udział co najmniej 70% populacji objętej skriningiem. W Polsce natomiast w pierwszych latach prowadzenia ogólnopolskiego programu na badania zgłaszało się\n8 Wstęp przede wszystkim z powodu słabej zgłaszalności kobiet na badania diagnostyczne. W związku z tym często formułowany jest łatwy wniosek, że kobiety mają niską świadomość zagrożenia rakiem piersi i bagatelizują jego symptomy, nawet gdy ta choroba zaczyna im już doskwierać. Winę przerzuca się na kobiety, choć winny jest cały system, a kobiety w tym całym układzie być może najmniej. Wśród przyczyn takiego stanu rzeczy czasami wymienia się: utrudniony dostęp do ośrodków diagnostycznych w niektórych regionach Polski, chaos organizacyjny w opiece zdrowotnej (w tym w organizacji badań przesiewowych i dostarczaniu tzw. zaproszeń na mammografię), słabą znajomość problematyki raka piersi u lekarzy pierwszego kontaktu, ignorowanie objawów zgłaszanych przez pacjentki, słabą jakość sprzętu mammograficznego w niektórych ośrodkach medycznych i brak odpowiedniej liczby dobrze przeszkolonych specjalistów zajmujących się odczytywaniem klisz z badań radiologicznych itp. Poszukiwanie prostych wyjaśnień złożonej sytuacji powoli przestaje być możliwe m.in. dlatego, że kobiety są coraz lepiej przygotowane do spotkania z lekarzem. W znacznej mierze (para)medyczna wiedza kobiet pochodzi z własnych doświadczeń, od rodziny i znajomych, którzy chorowali i leczyli się na określone dolegliwości, oraz z publikacji poradnikowych, prasy kobiecej i Internetu. Można narzekać na jakość tej wiedzy, trudno jednak byłoby nadal utrzymywać, że kobiety zgłaszają się do lekarza zupełnie nieprzygotowane i że zupełnie nic nie wiedzą na temat choroby, na którą są potem leczone. Teraz więc coraz pilniejsze staje się znalezienie odpowiedzi na pytanie nie o to, dlaczego kobiety same sobie szkodzą, nie respektując racjonalnych zaleceń medycznych (np. nie przestrzegając reguł zdrowego stylu życia ujętych w Kodeksie Walki z Rakiem, 2003), ale o to, jaka wiedza dociera do nich m.in. przez popularne media, jakie informacje są im podsuwane i jak są formułowane, a także o to, jakie są potencjalne konsekwencje rozpowszechniania takich, a nie innych przekazów. Tym właśnie zagadnieniom poświęciłam niniejszą publikację. Moim zamiarem jest rozważenie edukacyjnego potencjału prasy kobiecej (w tym jej dydaktycznych ograniczeń) w zakresie podnoszenia świadomości kobiet na temat raka piersi. Mówiąc inaczej, przedmiotem moich badań uczyniłam kulturowe reprezentacje raka piersi czy, używając jeszcze innych kategorii, medialne ramy, w których lokowana jest problematyka tej choroby, oraz społeczne reakcje na ich obecność w przekazach prasowych. Swoje analizy rozpoczynam od zakreślenia ogólnych ram teoretycznych dla kwestii podejmowanych w dalszej części tej książki, tzn. od wyjaśnienia wyboru stanowiska, z którego analizuję wybrane zagadnienie (konstruktywizm ok % kobiet, do których jest on skierowany. Współczynnik odsetka 5-letniego przeżycia po zdiagnozowaniu raka piersi nie jest w Polsce zbyt wysoki w porównaniu z wynikami uzyskiwanymi w krajach Zachodu; poza tym w Polsce tę chorobę wykrywa się w bardziej zaawansowanych stadiach rozwoju. Najlepsze wyniki leczenia (szacowane w odniesieniu do 5-letniego przeżycia kobiet z rakiem piersi, tzn. powyżej 90%) osiągane są w Stanach Zjednoczonych (Szewczyk 2011, s. 8).\n9 Wstęp społeczny), od wskazania na ważne z mojego punktu widzenia pedagogiczne perspektywy oglądu mediów oraz zasygnalizowania swoistości badanego środka informacji (prasa kobieca). Wyjaśniam tu także, jak rozumiem realizowane przez prasę kobiecą edukację zdrowotną i promocję zdrowia. W 2 rozdziale przedstawiam założenia metodologiczne mojego projektu badawczego. Omawiam tu koncepcję ramowania oraz wybrane sposoby jej wykorzystania w badaniach nad problematyką zdrowotną w mediach publicznych. Czytając prasę kobiecą, a potem ją analizując, zaobserwowałam, że dziennikarze problematykę raka piersi najczęściej podejmują w obrębie dwóch uznawanych potocznie za przeciwstawne gatunków: w artykułach medycznych i reportażach. Analiza literatury przedmiotu potwierdziła to wstępne rozpoznanie, co skłoniło mnie do podjęcia badań dotyczących tych właśnie rodzajów przekazu. Dlatego też w rozdziałach 3 i 4 skoncentrowałam się na omówieniu głównych strategii, jakich używają dziennikarze zarówno prasy zachodniej, jak i polskiej do zaprezentowania swoim czytelniczkom raka piersi jako problemu medycznego (jednostki chorobowej). Najpierw ustaliłam, jak definiowany jest rak jako przypadłość zdrowotna, czyli zgodnie z logiką prasowej medycyny (Bunton 1997, s ) jakie są jego przyczyny, sposoby jego wykrywania i jakie są sposoby na rozwiązanie tego problemu. Następnie sprawdziłam, jak opisywane są dwa główne społeczne światy raka piersi, tj. lekarze i pacjentki. W rozdziałach 5 i 6 zajęłam się analizą reprezentacji raka piersi jako indywidualnego doświadczenia w reportażach, nazywanych przeze mnie historiami życia, prasowymi narracjami choroby lub patografiami. Rozdział 7 poświęciłam syntetycznemu zestawieniu dominujących sposobów ujmowania raka piersi w obu rodzajach przekazów. Wskazuję tu na kilkanaście ram zidentyfikowanych w materiale badawczym, przy pomocy których nadawcy dążą do wykreowania raka jako schorzenia, któremu można zapobiec, lub jeśli jednak nie udało się go uniknąć jako choroby przewlekłej, która sama w sobie ma edukacyjny potencjał (gdyż może uruchomić procesy uczenia się). W artykułach medycznych najczęściej używane są ramy, które nazwałam następująco: pod nadzorem aparatów, zdrowy nawyk, kara za zwłokę, potęga medycyny, upełnomocnienie kobiet w relacji z lekarzem dzięki podstawom wiedzy biomedycznej, populacja zagrożona irracjonalnością (i irracjonalną śmiercią), rak jako nie-zagrożenie, czyli normalne piersi bolą, rak piersi jako choroba uleczalna. W reportażach nadawcy najchętniej używali ram: trajektoria pacjencka, przezwyciężenie osobistego kryzysu dzięki miłości bliskich, restytucja zdrowia, transformacja życia i tożsamości, okaleczona kobiecość, prawie jak starożytne plemię. Wszystkie te ramy zgodnie z sugestiami badaczy przekazów masowych (np. Roberta Entmana, Williama Gamsona i Baldwina Van Gorpa) rozpakowałam, by wskazać elementy składające się na ich zawartość, tzn. wyróżniłam m.in. tematy kulturowe, z którymi poszczególne ramy korespondują (czyli przekonania, do jakich się odwołują), oraz wskazałam, co w każdym\n10 Wstęp przypadku uważane jest za problem, co za jego przyczynę, a co za jego rozwiązanie. Wyróżnione strategie nadawcze (nazywane tu pakunkami ram ) starałam się odnieść do szerszych zjawisk społecznych, które uznać można za kulturowe archiwa ram, tj. medykalizacji, biouspołecznienia oraz edukacjonalizacji. W rozdziale 8, ostatnim, przedstawiam analizy badania odbioru przekazów prasowych przez czytelników (tu: 18 studentów), którzy intencjonalnie sięgnęli po wybrane artykuły medyczne i patografie. Dyskusje grupowe na temat wrażeń, jakie wywarła na nich lektura prasy kobiecej, posłużyły mi do wyciągnięcia pewnych wniosków na temat efektów oddziaływania medialnych ram raka piersi. Zaznaczę jeszcze, że tematem tej choroby zainteresowałam się w połowie ubiegłej dekady, a bezpośrednim impulsem do podjęcia systematycznej analizy tego zagadnienia było zapoznanie się z alternatywnymi wizerunkami raka piersi w mediach informacyjnych, tzn. wzmiankami dotyczącymi pierwszego kalendarza z aktami polskich Amazonek. To ten projekt Izabeli Moczarnej-Pasiek uzmysłowił mi istnienie problemu, tj. wszechobecność ostro wyselekcjonowanych obrazów raka piersi i chorujących nań kobiet obrazów, które pozostawały w sprzeczności z moimi doświadczeniami. Dla prasowego przekazu bardzo istotne są zdjęcia ilustrujące tekst. Pełnią one przede wszystkim funkcję perswazyjną, a nie dokumentującą dane zagadnienie. Zdecydowałam się jednak ograniczyć swoje analizy do bardzo ogólnego omówienia fotografii prasowych, ilustrujących zarówno przekazy medyczne, jak i patografie. Początkowo planowałam przeanalizować je obszernie w kontekście alternatywnych wizerunków choroby, tj. prac wybranych artystek, które chorowały na raka piersi (Alina Szapocznikow, Jo Spence, Matuschka, Krystyna Kofta) albo wykonały prace artystyczne ukazujące Amazonki (Izabela Moczarna-Pasiek). Ostatecznie zrezygnowałam z tego zamiaru, ponieważ nie dotyczy on bezpośrednio edukacyjnego potencjału prasy kobiecej 4. Podjęte w tym opracowaniu refleksje są w pewnej mierze próbą zrozumienia przyczyn poczucia dyskomfortu, jakie pojawiło się u mnie w momencie konfrontacji osobistych przeżyć (w tym reakcji na alternatywne wizerunki choroby) z przekazami medialnymi. Przede wszystkim jednak chciałabym, aby przedstawione tu analizy uzupełniły istniejące już rozważania na temat społecznego potencjału prasy kobiecej (szczególnie w odniesieniu do medialnej edukacji w zakresie raka piersi), a także wsparły działania osób zajmujących się orędownictwem na rzecz podnoszenia świadomości raka piersi oraz poprawy sytuacji Amazonek. 4 To bardzo istotne zagadnienie poddałam wspólnie z Izabelą Kowalczyk wstępnej analizie w artykułach Chora sztuka (2007) oraz Ujawnić tabu. Fotografie z wrocławskiego kalendarza Amazonek (2007).\n11 Zakończenie Media są powszechnie wykorzystywane w rządowych i pozarządowych projektach z zakresu promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej w zakresie raka piersi, jednak w polskiej rzeczywistości drugiej połowy lat 90. XX w. nieoczekiwanie rolę (samowolnego) inicjatora akcji społecznych podjęła prasa kobieca. Zwykle czasopisma (a także telewizja, radio) są medium pośredniczącym między ekspertami a laikami, narzędziem oddziaływania; tym razem stało się nieco inaczej. I chociaż deklarowanym celem nadal było podnoszenie społecznej świadomości raka piersi, to w 1995 r. redakcje kilku czasopism mianowały same siebie rzecznikiem sprawy zdrowia kobiet, natomiast eksperci zajęli miejsce gości. Prasa kobieca (zwłaszcza Twój Styl kierowany przez Krystynę Kaszubę) starała się podejmować działania zakrojone na szeroką skalę znacznie szerszą niż można by się spodziewać po tym popularnym medium. Czasopisma, zachowawcze pod każdym względem, rozpoczęły rewolucję: zapraszały do współpracy lekarzy, naciskały na polityków i zwracały się do sponsorów o wsparcie finansowe na zakup sprzętu diagnostycznego dla szpitali czy organizację warsztatów psychoonkologicznych dla pacjentek z rakiem piersi. Krótko mówiąc, tworzyły platformę działania dla wielu różnych podmiotów w intencji najlepiej rozumianego jak deklarowały interesu kobiet, które podjęły się reprezentować. Współczesny medialny dyskurs raka piersi bardzo intensywnie ukierunkowywany był właśnie przez wybory i działania podejmowane przez redakcję Twojego Stylu. Co więcej, być może nie doszłoby do detabuizacji tej szczególnej choroby, gdyby w październiku 1994 r. Kaszuba nie zainspirowała się amerykańską ideą. Wizyta w Stanach Zjednoczonych przekonała ją bowiem, że rak piersi świetnie nadaje się na łamy luksusowego czasopisma. Więc chociaż zagadnienie tej choroby było podejmowane przez polską prasę kobiecą już od wielu dekad (bo co najmniej od lat 20. XX w.), to w czasie, gdy wymyślona została akcja Twojego Stylu, rak piersi nadal był tabu. Intensywność, zróżnicowanie, rozległość i regularność akcji Zdążyć przed rakiem oraz udział w niej różnych ważnych osób były w Polsce czymś zupełnie nowym. Nie można zaprzeczyć, że prasa kobieca dokonała swoistego przełomu w upublicznieniu raka piersi, nadała tej chorobie szczególną rangę i uczyniła z niej zjawisko kulturowe: fenomen kojarzący się z różową wstążką, kobiecością, optymizmem i nadzieją, a także z powagą problemu, jego pilnością oraz znaczeniem ekspertów i popularną edukacją zdrowotną.\n12 Zakończenie W latach 90. XX w. rak piersi zaistniał w polskiej prasie kobiecej jako temat atrakcyjny dla mediów, jednak czytelniczkom prezentowany był jak zwykle dzieje się to w przypadku trudnych, budzących lęk, tabuizowanych zagadnień przez jego edukacyjne walory. Redakcje popularnych magazynów wyjaśniały, że ich intencją jest doinformowanie czytelniczek w sprawie wymagającej ich natychmiastowego działania, w sprawie, o której te niewiele wiedzą. Artykuły publikowane na łamach poszczególnych czasopism pełne były informacji, rad, pouczeń, sugestii, instrukcji oraz modeli ról, wzorów do naśladowania, otuchy, wsparcia itd. Temat raka piersi podsuwano czytelniczkom pod postacią różnych form dziennikarskich (m.in. felietonów, listów do redakcji, plotek), z których najbardziej wartościowe pod względem edukacyjnym były artykuły medyczne oraz reportaże. W odniesieniu do tematu raka piersi prezentowanego w prasie kobiecej można powiedzieć, że edukacja jest tu czymś w rodzaju metaramy (Coleman i in. 2009, s ). Oznacza to, że głównym celem przekazów prasowych jest podnoszenie wiedzy czytelniczek w zakresie tej choroby onkologicznej, a zwłaszcza medycznie pojętej profilaktyki. Przekazy te mają ułatwić kobietom podejmowanie racjonalnych decyzji dotyczących ochrony stanu zdrowia i/lub poprawy jakości swojego życia po operacji chirurgicznej. W gatunkach dziennikarskich, w których ujęta została problematyka raka piersi, rozpoznać można wiele różnych ram i środków ramowania. Reprezentacje tej choroby pojawiające się w prasie kobiecej są dość zróżnicowane, a zależą od wyboru formy prezentacji. Inaczej o raku pisze się w artykułach medycznych, a inaczej w reportażach w zasadzie są to dwie zupełnie inne choroby. Pierwsza jest przede wszystkim obiektem analiz medycznych. To jednocześnie patologia pojedynczego organizmu, omawiana z perspektywy naukowej (paradygmatu biomedycznego), i zagrożenie zdrowotne dla całej populacji kobiet (ujęte jak gdyby z punktu widzenia polityki społecznej). W reportażach rak piersi staje się ucieleśnionym doświadczeniem poszczególnych chorujących kobiet, zdarzeniem, które w istotny sposób wpłynęło na całe ich życie. Zdiagnozowanie u nich raka spowodowało, że zaczęły przeżywać swoje życie w sposób bardziej refleksyjny, przez co stały się naturalnymi ekspertkami w dziedzinie przetrwania. To, z czym się mierzyły przez kilka lub kilkanaście lat, uczyniły nowym tekstem życia (Couser 1997, s. 10), opowieścią snutą na łamach prasy kobiecej dla korzyści własnej i innych. Na pierwszy rzut oka rak piersi w obu tych gatunkach wydaje się zupełnie inaczej przedstawiany. Służą do tego inne strategie (tu: środki ramowania i środki argumentacji) bardziej lub mniej świadomie wybierane przez nadawców (dziennikiarki i lekarzy). Strategie te dokładniej scharakteryzowałam w rozdziałach 3 6, teraz jedynie wymienię ramy, jakie zidentyfikowałam w materiale empirycznym.\n13 Zakończenie Tab. 7. Sposoby ujmowania raka piersi w polskiej prasie kobiecej zestawienie ram występujących w artykułach medycznych i reportażach Artykuły medyczne (głos nauki) Pod nadzorem aparatów (albo: mammografia jako medyczna profilaktyka) Zdrowy nawyk (albo: samobadanie jako uzupełniający profilaktykę medyczną sposób na uratowanie sobie życia) Kara za zwłokę (albo: mastektomia jako ostateczność) Potęga medycyny (albo: wiara w naukę) Upełnomocnienie kobiet w relacji z lekarzem dzięki podstawom wiedzy biomedycznej (albo: medyczny model aktywnej konsumentki) Populacja zagrożona irracjonalnością (i irracjonalną śmiercią) (albo: niedoinformowane i myślące stereotypowo kobiety szykują sobie zgubę i hodują raka) Rak jako nie-zagrożenie, czyli normalne piersi bolą (albo: typowe kłopoty kobiet z piersiami) Rak piersi jako choroba uleczalna (albo: to nie rak zabija, ale strach przed nim) Źródło: opracowanie własne. Patografie (głos życia) Trajektoria pacjencka (albo: wchodzenie i wychodzenie z roli chorej) Przezwyciężenie osobistego kryzysu dzięki miłości bliskich (albo: rodzina/mąż jako źródło wsparcia) Restytucja (albo: rak piersi jako choroba wyleczalna) Transformacja (albo: rak jako doświadczenie transgresji) Okaleczona kobiecość (albo: rak jako utrata piersi) Prawie jak starożytne plemię (albo: legendarne Amazonki jako protoplastki współczesnych aktywistek) Sposobów prezentowania choroby jest znacznie więcej; w polskich czasopismach nie zaistniały np. kontrramy dla dominującego dyskursu raka piersi, które używane są już powszechnie w zachodnich massmediach (w tym: rama feministyczna, ukazująca samobadanie piersi przede wszystkim jako strategię emancypacypacyjną dla kobiet; rama new-age owa, akcentująca wartość medycyny niekonwencjonalnej w poprawie jakości życia chorych, a nawet w leczeniu raka; ujęcie naturalistyczne, przedstawiające raka jako chorobę śmiertelną i jako straszne, degradujące człowieka doświadczenie). Podsumowując kwestie ramowania problematyki raka piersi w pismach kobiecych, można stwierdzić, iż użycie określonych ram służy nadawcom do wywierania intencjonalnego nacisku na decyzje i działania odbiorców prasowych przekazów oraz do legitymizowania swoich racji w zakresie sugerowanych rozwiązań. Ramy, jak pisałam w 2 rozdziale, są śladem władzy, ponieważ tak jak metafory (jedne ze środków ramowania) definiują racjonalne podejście do danego\n14 Zakończenie zagadnienia (Lakoff 1991, s. 29). Mówiąc inaczej, ramy pojawiające się w prasie kobiecej pomagają w obiektywizowaniu się medycznej perspektywy ujmowania rzeczy i wytwarzaniu niemożliwego do zaspokojenia zapotrzebowania na medycynę (Beck 2002, s. 314). A jako że tego rodzaju strategie i środki stosowane są przez dziennikarzy i lekarzy bardziej lub mniej świadomie i celowo, to ich analiza pozwala identyfikować komunikowane nie wprost systemy wartości oraz przekonania dotyczące tego, co uznawane jest za problem, a co za jego rozwiązanie. Odwołując się do definicji ramowania, można stworzyć takie oto ogólne zestawienie, które przy okazji pozwala pokazać, w jaki sposób argumentuje się ważność obu gatunków na łamach prasowego medium. Tab. 8. Identyfikowanie ogólnych założeń leżących u podstaw procesu ramowania raka piersi w dwóch gatunkach prasowych Diagnoza problemu będącego impulsem do stworzenia przekazu Przyczyny problemu Ocena moralna problemu, jego skutków lub osób odpowiedzialnych za jego rozwiązanie Remedium Komunikowane wartości Źródło: opracowanie własne. Artykuły medyczne Wszystkie kobiety są zagrożone zachorowaniem na raka piersi, coraz więcej ich choruje (i umierają na raka) Kobiety nie wiedzą, jak badać swoje piersi, i nie zgłaszają się na diagnozę, nawet gdy wyczują w piersiach guzek, choć przecież głównym ryzykiem raka piersi jest płeć żeńska Kobiety są winne swojej sytuacji/ kobiety są odpowiedzialne za swoje życie i przeciwdziałanie zachorowaniu na raka Rozwiązaniem jest nakłonienie wszystkich kobiet do udziału w badaniach przesiewowych i/lub do zgłaszania się do lekarza na diagnozę, przez udzielenie im niezbędnych wyjaśnień i dostarczenie odpowiednich informacji (tj. zwyczajowo rozumiana promocja zdrowia, zapośredniczona prasą kobiecą) Uległość wobec medycznego autorytetu, świadomość zagrożenia zdrowotnego, racjonalność medyczna, ale także upełnomocnienie do stania się partnerką lekarza w procesie leczenia Patografie Rak to społeczne tabu, choroba piętnująca chore Kobiety boją się raka, bo w swoim otoczeniu nie mają pozytywnych przykładów, tzn. nie znają wyleczonych pacjentek. Raka spostrzegają przez pryzmat uprzedzeń i stereotypów Ten, kto publicznie opowiada o swojej chorobie, jest bohaterem; kto ukrywa fakt zachorowania przed innymi (lub wręcz nie chce się leczyć), zasługuje na krytykę Rozwiązaniem jest ukazanie wzoru bohaterskiej Amazonki i rozpopropagowanie takich struktur narracyjnych, które z opowiadania o chorobie uczynią akt konstruktywnego radzenia sobie w życiu. A nade wszystko rozwiązaniem jest uświadomienie kobietom, jak ważna jest medycznie rozumiana profilaktyka. Jest to edukacja przez celowo dobrane anegdoty, ilustrujące tezy medyczne Indywidualizm, duch walki, poczucie kontroli nad własnym życiem, świadomość zagrożonego życia itp.\n15 Zakończenie Analiza zebranego przekazu pod kątem użytych w nim ram pozwala określić, jak nadawcy masowi rozumieją popularną edukację i jakie cele przed nią stawiają. Z wypowiedzi wielu lekarzy wynika, iż spostrzegają ją przede wszystkim w kategoriach słabego lub tymczasowego rozwiązania problemu raka piersi. Kobiet nie można przymusić do udziału w badaniach przesiewowych ani nawet do poddania się diagnozie, gdy dostrzegą u siebie jakieś niepokojące objawy. Niektórzy lekarze sugerują, by finansowo obciążyć te kobiety, u których rak został wykryty zbyt późno (Szczylik 2010). Inni np. urzędnicy ministerstwa zdrowia sugerują, by mammografię wprowadzić do pracowniczych badań kontrolnych. Jednak te i podobne propozycje albo nie zyskują społecznego poparcia, albo są trudne do zrealizowania. Okazuje się więc, że jedynym możliwym rozwiązaniem jest edukowanie kobiet w zakresie zagrożenia (podnoszenie ich świadomości, wzbudzanie kontrolowanego lęku itd.) oraz istnienia najbardziej skutecznych i racjonalnych rozwiązań (w tym informowanie o dostępności badań medycznych i wyjaśnianie, jak przebiegają). Aby wzmocnić swój przekaz dotyczący tzw. profilaktyki raka piersi, nadawcy posługują się opowieściami o osobach, którym choroby nie udało się uniknąć. Jednak nie używa się ich w intencji przestraszenia czytelniczek, przynajmniej nie w warstwie jawnej. Patografie edukują kobiety na temat podnoszenia życia prowadzonego w tzw. zdrowiu uwarunkowanym (tzn. w chorobie przewlekłej). W ten sposób następuje też detabuizacja raka, co zwrotnie ma zagwarantować, że kobiety nie będą się bały korzystać z badań mammograficznych. W tym miejscu warto dodać, że w kontekście raka piersi coraz wyraźniej widać, iż pomysły decydentów i lekarzy oraz akcje prasy kobiecej podsycają zjawisko określane mianem edukacjonalizacji. Jak wspominałam w rozdziale 7, edukację powszechnie już postrzega się jako najbardziej skuteczny, stosunkowo tani, wręcz idealny, bo niebolesny i nieinwazyjny, sposób na osiąganie celów znaczących społecznie, np. rozwiązanie kwestii przemocy domowej, bezrobocia czy jak w przypadku omawianych tu zagadnień raka piersi (a raczej taką jej wizję się upowszechnia). Pomysłodawcy i popularyzatorzy działań edukacyjnych wychodzą z założenia, że wystarczy wyposażyć ludzi w odpowiednie narzędzia, tzn. upełnomocnić ich dzięki wiedzy rozpowszechnianej np. przez różne akcje społeczne, masowe media, ulotki i broszury informacyjne, a sami zajmą się swoimi problemami. Doinformowani ludzie staną się konsumentami rekomendowanych usług, sponsorowanych i/lub pełnopłatnych (np. programów psychologicznych dla ofiar przemocy domowej, kursów kwalifikacyjnych dla osób pozostających bez pracy czy badań przesiewowych), i nauczą się, jak samodzielnie radzić sobie ze swoimi kłopotami. W ten sposób odciążą instytucje publiczne w zmaganiu się z niewdzięczną materią (w zasadzie nierozwiązywalnych) kwestii społecznych, przestaną obwiniać rząd o nieudolność i przejmą pełną odpowiedzialność za siebie i swoje życie, wraz z ideologią upełnomocnienia przejmując także inne wartości systemu neoliberalnego. Dlatego artykuły na temat raka piersi pojawiające się w czasopismach kobiecych komunikują przede wszystkim trwogę dziennikarek i przedstawicieli\n16 Zakończenie środowiska medycznego o niski stan świadomości Polek oraz przekonanie, że wiedza o dostępności badań przesiewowych, wieku, w jakim powinno się udać na pierwszą i kolejne mammografie, ważności regularnego samobadania czy pożytkach płynących samej choroby itp. wystarczy, by ustrzec się przed rakiem lub umieć zarządzać nią na własnych zasadach. Doniesienia prasowe nie pozwalają jednak dostrzec, że ta prasowa edukacja jest bardzo ograniczona i społecznie problematyczna. Takie rozpoznanie musi wynikać ze znajomości źródeł innych niż czasopisma kobiece. W podjęciu krytycznego namysłu nad zaangażowaniem prasy kobiecej w zjawisko edukacjonalizacji raka piersi nie będą też pomocne inne massmedia czy przekazy (popularno)naukowe, które mówiąc słowami Halla [ ] są odzwierciedleniem ładu instytucjonalno-ideologicznego (1987, s. 66). Szczegółowa analiza polskiej prasy kobiecej pozwoliła mi ustalić, do jakich argumentów najczęściej odwołują się nadawcy, nadając edukacyjną wymowę tworzonym przez siebie tekstom. Wyodrębniłam cztery takie założenia: 1) medycznie definiowany zdrowy rozsądek to kompas w sytuacji zagrożenia, 2) medycznie rozumiane upełnomocnianie pozwoli kobietom brać sprawy zdrowia w swoje ręce, 3) kobiety ze zdiagnozowanym rakiem należy zachęcać do podejmowania roli dzielnej Amazonki albo roli na-powrót-zdrowej osoby, 4) należy uświadamiać kobiety (zwłaszcza te po odjęciu piersi), że ich poczucie kobiecości podlega procesom (re)konstrukcji. Dwie pierwsze kwestie pojawiają się przede wszystkim w adresowanych do zdrowych kobiet artykułach medycznych i orientują się na sprzyjanie procesom wychowania idealnej pacjentki, a dwie ostatnie adresowane do kobiet zdrowych oraz już chorujących w patografiach i służą kreowaniu szczególnego wzoru bohaterki. Główną cechą zapośredniczonej edukacji jest jej ambiwalencja, która przejawia się choćby w tym, że zdrowy rozsądek jest tu wartością promowaną przez nadawców przekazów aspirujących do naukowości, tzn. odwołujących się do paradygmatu biomedycyny. Jednak wbrew pozorom zdrowy rozsądek nie jest tautologicznym określeniem myślenia potocznego (tu: przesądów, którym ostro przeciwstawiają się lekarze). Zdrowy rozsądek nie ma też wiele wspólnego z instynktownym, niejako naturalnym reagowaniem na zdarzenia zachodzące w świecie życia codziennego. Wydaje się jednak, że nadawcy masowi celowo używają tego pojęcia i celowo nie doprecyzowują jego znaczenia, chodzi bowiem o ukrycie perswazyjnego charakteru swoich ponagleń. Tutaj więc apelowanie do czytelniczek o zdrowy rozsądek oznacza oczekiwanie, iż zinternalizują wartości kultury biomedycyny, uznają wagę roszczeń lekarzy oraz posłuchają ich zaleceń i będą się nimi kierować w sposób rutynowy. Główny przekaz płynący z prasowych artykułów medycznych na temat raka piersi, a raczej potencjalnego zagrożenia tą chorobą, brzmi: wykaż się zdrowym rozsądkiem i idź do lekarza/na badania.\n17 Zakończenie O tym, że zdrowy rozsądek jest tu konstruktem społecznym, a nie naturalnym impulsem (tu: płynącym, co prawda, z praktyki życia codziennego, ale weryfikowanym w autopsji), przekonuje przedstawiana na różny sposób dychotomia zdrowy rozsądek lęk. Uważna analiza artykułów medycznych pozwala stwierdzić, że chociaż na pierwszy rzut oka tego nie widać, dla kobiet rak piersi jest doświadczeniem psychicznym nacechowanym negatywnymi emocjami (tzn. jest w ten sposób konstruowany). Nawet wówczas, gdy kobiety się docenia i chwali za odpowiednią postawę w stosunku do własnego zdrowia, to ukazuje się je jako osoby irracjonalne, a przede wszystkim bardzo wystraszone. Sugestia nadawców jest wyraźna: te (zdrowe jeszcze) kobiety boją się wyobrażenia raka, fantazmatu, a raczej własnego strachu przed chorobą. Co ważne, w prasie kobiecej otwarcie stwierdza się, że ze swoimi lękami (zarówno tymi wcześniejszymi, jak i wywołanymi lekturą artykułów) kobiety powinny radzić sobie same. Nadawcy sugerują im, żeby po prostu wzięły się w garść, odrzuciły przesądy i zaczęły się kierować zdrowym rozsądkiem: Opanuj swój lęk, łatwiej wygrasz z nowotworem!. W artykułach wybranych do badań zidentyfikowałam dziewięć głównych sytuacji i zjawisk, które zgodnie z przekonaniem ich autorów budzą w kobietach przerażenie i powstrzymują je przed skorzystaniem z badań diagnostycznych: 1) lękają się tabu i stygmatu choroby nowotworowej ( Boimy się raka, bo nie znamy ludzi trwale wyleczonych, a nie znamy ich, bo ze strachu przed reakcją otoczenia oni po prostu się nie ujawniają ); 2) przerażają je powszechne przekonania, że zdiagnozowanie raka oznacza wyrok śmierci ( Ludzie tak bardzo boją się raka, że rozpoznanie często odbierają jak wyrok, a to prowadzi, niestety, do zachowań irracjonalnych ); 3) boją się przypadkowego odkrycia guza ( Te [pacjentki], które nawet o niej [o profilaktyce] słyszały, rezygnują na przykład z samokontroli ze strachu, że coś znajdą, wyczują jakieś zgrubienie, guzek ); 4) wizyty u lekarza ( Nie wolno nam bać się wykrycia przez lekarza wczesnego stadium choroby nowotworowej ); 5) boją się badań diagnostycznych ( Wiele kobiet unika badań diagnostycznych z obawy, iż ujawnią zmiany nowotworowe ); 6) boją się, że nie otrzymają fachowej pomocy ( Wiele podenerwowanych, napiętych do granic wytrzymałości, pełnych niepokoju i najczarniejszych przeczuć kobiet po prostu odejdzie stamtąd z niczym. Zrazi je potężna kolejka do rejestracji, zrazi walka o miejsce w kolejce ); 7) boją się leczenia i jego skutków ubocznych, w tym okaleczenia w wyniku amputacji piersi i oszpecenia/utraty włosów w wyniku chemioterapii ( Strach przed mastektomią bywa silniejszy niż zdrowy rozsądek. Czasem, chcąc ocalić pierś, kobieta traci życie ); 8) przerzutów, nawrotu choroby ( [ ] przerzuty są zmorą każdej choroby nowotworowej w późnym okresie zaawansowania );\n18 Zakończenie 9) statystyk zapadalności na raka piersi i umieralności z jego powodu 348 ( Co zrobić, by statystyki przestały nas przerażać, a zaczęły napawać optymizmem? ). Znamienne jest, że wszystkie te lęki ogniskują się na sytuacjach medycznych. W tekstach adresowanych do kobiet zdrowych (tu: artykułach medycznych) nie wspomina się o ich obawach dotyczących relacji społecznych (np. lęku przed odrzuceniem przez męża, bliskich i/lub przyjaciół) ani o niepokojach na myśl o zmianach, jakim ulegać będzie ich ciało poddawane intensywnym zabiegom specjalistycznym, ani też o tym, czy uda im się zaakceptować swój nowy wizerunek itd. Paradoksalnie, doświadczenia i emocje zdrowych osób definiowane są więc na sposób stricte medyczny, a raczej przez wyobrażenia lekarzy (i dziennikarek) na temat pacjentek i ogólnie kobiet. Nadawcy apelują do czytelniczek o zdrowy rozsądek i na pierwszy plan wysuwają imputowane im niepokoje po to, by skuteczniej na nie oddziaływać. Takie zabiegi retoryczne, jak się zakłada, umożliwiają osiągniecie celu, czyli wychowanie idealnej pacjentki: posłusznej, ufającej swojemu lekarzowi, wierzącej w zaawansowaną medycynę, a niedowierzającej samej sobie, jako że obraz jej samej odbity w medialnych zwierciadłach (tj. artykułach) dobitnie uświadamia jej, że jest niekompetentna, irracjonalna, bezpodstawnie zalękniona itp. Z analizy przekazów prasowych wynika, iż myślenie i wybory czytelniczek w nachalny sposób ukierunkowywane są na poddanie się jurysdykcji specjalisty ds. chorób piersi. Ta zapośredniczona komunikacja nie opiera się bowiem na argumentach i pogłębionych analizach, ale na kilku ciągle powtarzanych sloganach na temat wczesnego wykrywania (typu wcześnie wykryty rak to szansa na 100% wyleczenie ) 349, a które jak dowodzą opracowania zachodnich badaczek (np. Gayle Sulik czy Jennifer Fosket) są bardzo problematyczne. Kobiety nie są traktowane po partnersku, chociaż czasami składane są takie deklaracje. Jeszcze wyraźniej trend, by wdrażać czy wręcz tresować czytelniczki w określonym sposobie myślenia, przejawia się, gdy nadawcy zachęcają je do brania spraw zdrowia w swoje ręce i sugestie, jakie techniki siebie (termin Foucaulta) są warte praktykowania przez odpowiedzialne, dbające o siebie osoby. Podobnie jak w przypadku zdrowego rozsądku, nie chodzi tu o rzeczywiste stanie 348 Warto tu wspomnieć, że dane statystyczne były przytaczane w polskiej prasie kobiecej w dość dowolny sposób i w związku z tym często się między sobą różniły, zwykle o tysiąc przypadków. W jednym z tekstów podano nawet, że w 2004 r. na raka piersi w Polsce zachorowało 16 tys. kobiet. Ta informacja rzeczywiście mogła przerazić, gdyż nawet dziś biostatystycy nie odnotowują takich wielkości. 349 Na potrzeby innego opracowania zestaw najczęściej powtarzanych sloganów określiłam mianem Wielkiej Piątki Medialnej Biomedycyny. Oto one, nieco tylko przeformułowane: (1) rak piersi jest genetycznie uwarunkowany; (2) wczesne wykrycie to warunek wyleczenia; (3) ważna jest domowa profilaktyka, czyli samobadania piersi; (4) imperatywem w sytuacji wykrycia guzka (który może okazać się niegroźny) jest konsultacja medyczna; (5) rak piersi wszedł w fazę epidemii (to przekonanie podtrzymywane jest wyjaśnieniami, że choroba dotyczy wszystkich kobiet, bez względu na wiek).\n19 Zakończenie się panią własnych piersi, ale o podejmowanie działań rekomendowanych przez autorów artykułów. Marilyne Yalom pisała, że to m.in. choroba przyczyniła się do odzyskania przez kobiety prawa własności do piersi, a z pewnością przyspieszyła procesy wyzwalania biustu (1997, s ). W polskim społeczeństwie nie zaszły jeszcze podobne procesy, dlatego wiele osób nadal sądzi, że kobiece piersi należą do mężczyzn (biust erotyczny), do dzieci (biust matczyny), narodu (biust polityczny), tradycji religijnej (biust uświęcony) lub mediów (biust skomercjalizowany). W artykułach medycznych należą one wyłącznie do lekarzy (piersi chore, zmedykalizowane). Dlatego też apele o zajęcie się sprawami własnego zdrowia orientują czytelniczki na zabranie swojego biustu do specjalisty. Nadawcy wydają się mieć ważny powód, by tak restrykcyjnie i wąsko podchodzić do treści popularnej edukacji. Jak wynika bowiem z licznych badań omówionych w opracowaniu przeglądowym Martine Spence i Petera Ribeaux (2004), ludzie wchodzący w rolę kompetentnych konsumentów, podejmując decyzje dotyczące ich zdrowia psychosomatycznego, nie ograniczają się wcale do oferty medycyny konwencjonalnej. Autorzy analizowanych tekstów medycznych niezwykle zawężają możliwości wyboru czytelniczek polskiej prasy kobiecej: do udania się na badania przesiewowe i/lub diagnostyczne (lub do lekarza). Okazuje się jednak, że upełnomocnienie medyczne postawa, do przyjęcia której kobiety są wychowywane obejmuje też jeszcze inne zachowania. Potocznie upełnomocnienie może kojarzyć się z usamodzielnieniem, podejmowaniem odpowiedzialności, emancypacją 350, jednak w prasie kobiecej termin ten nabiera ambiwalentnego znaczenia, a przy tym nie pozwala zorientować się, że nieformalna edukacja w kierunku raka piersi prowadzi do edukcjonalizowania problemu choroby i pozbawiania pacjentek instytucjonalnej i kulturowej ochrony. Czytelniczki zachęcane są do większej aktywności i większej pewności siebie w relacjach z lekarzami. Powierzchownie rzecz traktując, namawiane są czasami do wypowiadania posłuszeństwa specjalistom, do otwartego wyrażania niezgody, jednak w rzeczywistości wdrażane są w procesy (bio)medykalizowania swoich ciał. Warto zauważyć, że podejmują tego rodzaju aktywność dobrowolnie i dość świadomie. Ale jedyną sytuacją, która, zdaniem nadawców, znajduje dostateczne uzasadnienie, by zbuntować czytelniczki, jest lekceważenie (zbywanie) ich niepokojów przez lekarzy, odmowa skierowania na badania diagnostyczne, umawianie kolejnych wizyt na bardzo odległe terminy itp. Wyrażenia kluczowe dla tak rozumianego upełnomocnienia brzmią: domagaj się, żądaj, nie daj się zbyć byle czym. Mobilizujące, ale zarazem absurdalne są apele typu: Mów jasno o swoich potrzebach i domagaj się, aby zespół medyczny traktował je poważnie i liczył się z Twoim zdaniem. Tak oto zachęcana przez prasę kobiecą 350 Jak pisze Katherine Weare (1992, s ), upełnomocnienie jest główną zasadą promocji zdrowia, ponieważ jest to proces umożliwiania ludziom zdobycia większej kontroli nad własnym zdrowiem i jego poprawienie, a celem nie jest tu wywołanie zmiany w ściśle określonym zakresie po to, by osiągnąć stan idealnego zdrowia, ale pomoc ludziom w stawaniu się tak zdrowymi, jak tego chcą.\n20 Zakończenie czytelniczka stawiana jest w bardzo trudnej sytuacji. Właściwie, jak się wydaje, powinna przejąć odpowiedzialność za przebieg całego spotkania, a nawet pokierować nastawieniem specjalistów do siebie samej oraz wykonywanego przez nich zawodu. Najczęściej jednak komunikuje się jej, by jedynie żądała palpacyjnego zbadania swoich piersi ( Ginekolog ma obowiązek zbadać ci piersi. Nie wahaj się mu o tym przypomnieć! ), informacji o swoim stanie zdrowia i/lub skierowania na badania diagnostyczne. Nigdy jednak nie przekonywano czytelniczek, że powinny uczestniczyć w podejmowaniu decyzji dotyczącej leczenia, np. wyboru metody chirurgicznej, rodzaju podanego cytostatyku, przebiegu rekonstrukcji piersi, choć ogólnie te zagadnienia charakteryzowano. Medyczne upełnomocnienie czytelniczek ogranicza się do pierwszego etapu procesu podejmowania roli pacjentki. Zdrowe kobiety adresatki artykułów prasowych podtrzymywane są w przekonaniu, że decydują o sobie i że jeśli wejdą w kontakt z lekarzem, będą podmiotem sytuacji medycznej. W rzeczywistości, podejmując relację z profesjonalistą, mogą jedynie pogłębiać ją lub się z niej wycofać, by nawiązać kontakt z innym lekarzem. Z możliwością zasięgnięcia konsultacji u drugiego profesjonalisty (tzw. second opinion) zapoznaje się polskie czytelniczki zaledwie od kilku lat; wcześniej wypowiedzenie lojalności, zerwanie kontaktu z lekarzem etykietowane było jako zachowania irracjonalne, odbieranie sobie szansy na wyzdrowienie. Podsumowując analizy dotyczące edukacyjnego charakteru artykułów medycznych adresowanych do jeszcze zdrowych kobiet, można stwierdzić, że wywołują one u czytelniczek napięcie wynikające z ambiwalencji: nakazu stania się posłuszną pacjentką i zachęt do żądania od lekarzy spełnienia swoich roszczeń. Ten rodzaj przekazu jest bardzo powierzchowny, uproszczony, oparty na deklaracjach (tj. sloganach), zorientowany na identyfikowanie określonych emocji tylko po to, by sugerować sposób na ich opanowanie (przez zdrowy rozsądek). W tym kontekście, zdaniem Elizabeth Gill i Austina Babrowa, bardziej niż o edukacji należałoby mówić o kontroli informacyjnej i zarządzaniu emocjami (2007, s. 144). Z pewnością w tych procesach zapośredniczonej komunikacji dostrzec można orientację na promowanie zdrowia. Pierwszym punktem takiego programu jest wyposażenie kobiet w kompetencje i wiedzę, które umożliwiają im nawiązanie satysfakcjonującego je kontaktu z lekarzem. Czytelniczkom podpowiada się, że wymaga to zdobycia odpowiednich informacji, a zwłaszcza opanowania języka, który pozwoli wyrażać swoje potrzeby i opinie oraz będzie zrozumiały dla profesjonalistów. Dzięki lekturze prasy kobiecej czytelniczka może zostać erudytką medyczną 351 ; jednak umiejętności potrzebne do budowania relacji z lekarzami 351 Artykuły medyczne sprzyjają zapoznawaniu się z biomedycznym sposobem ujmowania spraw (tu: problematyki zdrowotnej); niektóre z nich uzupełniane są podręcznymi słowniczkami żargonu medycznego (w mojej próbie takich tekstów było 11). Na przykład w ramce towarzyszącej tekstowi z czasopisma Żyjmy Dłużej, zatytułowanej Terminy, które musisz znać, bardzo krótko objaśniane są pojęcia uważane za użyteczne dla chorych, m.in.: guz piersi, zmiana łagodna, badania\nEdyta Zierkiewicz, Prasa jako medium edukacyjne. Kulturowe reprezentacje raka piersi w czasopismach kobiecych,\nTeraźniejszość Człowiek Edukacja Nr 65(1) ISSN 1505-8808 2014 EMILIA MAZUREK Afiliacja e-mail: Edyta Zierkiewicz, Prasa jako medium edukacyjne. Kulturowe reprezentacje raka piersi w czasopismach kobiecych,


Germanizacja polskich dzieci - never ending story? | Niepoprawni.pl\nNiemiecka rodzina zastępcza lepsza od polskich dziadków\nJarosław Kałucki 20-11-2008,\nJugendamt odebrał polskiej rodzinie chore dziecko. Mimo próśb dziadków, przekazał je Niemcom\n– To „uwięzienie” polskiego dziecka w Niemczech na długie lata – alarmuje mec. Stefan Hambura, berliński pełnomocnik rodziny Nyksów.\nNyksowie mieszkali w Niemczech, nie mając niemieckiego obywatelstwa. Ich dzieci: Patryk i Jacqueline chorowały na mukowiscydozę, groźną dla życia chorobę genetyczną.\nW 2003 r., gdy ją wykryto, Nyksowie za poradą lekarzy zwrócili się o pomoc w leczeniu do niemieckiego urzędu ds. młodzieży – Jugendamtu. Ten się zgodził, ale w pewnym momencie uznał, że rodzice źle się opiekują dziećmi i w lutym 2006 r. uzyskał w sądzie prawo do decydowania o kuracji i miejscu pobytu Patryka i Jacqueline.\nW marcu 2006 r. stan 12-letniego Patryka się pogorszył. Matka bez zgody Jugendamtu zabrała dzieci do Polski. Ale lekarze z warszawskiego Instytutu Matki i Dziecka byli już bezsilni. Chłopiec zmarł. Rodzina wini o to stronę niemiecką.\nGdy Nyksowie wrócili do Lugwigsburga, by zlikwidować mieszkanie i firmę spedycyjną, policja odebrała im Jacqueline. Jugendamt skierował ją do niemieckiej rodziny zastępczej.\nMec. Hambura zabiegał o zgodę urzędu na przejęcie opieki nad Jacqueline przez jej dobrze sytuowanych polskich dziadków mieszkających w Radomiu. – Odmowa była lakoniczna, bez uzasadnienia – mówi mec. Hambura.\nNyksowie nie zamierzają zaprzestać walki o córkę. – Zanim ją odzyskamy, chcemy wymusić na Jugendamcie, by Jacqueline miała regularne lekcje polskiego – mówią rodzice. – Tak jak wymusiliśmy razem z polskim konsulatem, by poszła do komunii, choć jest w rodzinie protestanckiej. To germanizowanie dziecka – skarżą się.\nNarzekają na polskie władze. – Zbyt słabo chronią polskich obywateli – uważa Elżbieta Nyks. – Teraz nasza córka do pełnoletności jest uwięziona w Niemczech, my pośrednio też.\nPrawnik twierdzi, że sprawę trudno będzie wygrać przed niemieckim sądem. – Wymiar sprawiedliwości niezwykle rzadko podważa wolę Jugendamtu – twierdzi Hambura. – Tak naprawdę wszystko w rękach polskich i unijnych polityków.\nPrawnik Nyksów zamierza wystąpić do Jugendamtu, by zgodził się na stworzenie rodziny zastępczej przez dziadków Jacqueline. Dodatkowo proponuje nawet ustanowienie polskiego kuratora, który by ich nadzorował. – Ta sprawa będzie testem, czy niemieckie władze traktują polskie instytucje po partnersku – zauważa Hambura.\n„FAZ” kpi z problemu\nOpiniotwórczy „Frankfurter Allgemeine Zeitung” w artykule „Polsko-niemieckie sceny z wojny rodziców” 17 listopada odniósł się m.in. do publikacji „Rz” o Beacie P., która wywiozła synka do Polski. „FAZ” twierdzi, że „po Erice Steinbach, przewodniczącej Związku Wypędzonych, po byłym kanclerzu Gerhardzie Schröderze, który robi interesy z Władimirem Putinem na niekorzyść Polski, zidentyfikowano nowego wroga narodu: Jugendamty”. Według gazety urzędy wywołują kontrowersje, ale konserwatywne media („Rz” i TVP) rozpętały histerię.


O ile uważam, że argument o liczbach wyssanych z palca w kontekście przytoczonych przeze mnie argumentów uważam za... wyssany z palca ;) Tak przynajmniej do reszty można się odnieść, bo coś wnosi do dyskusji.\n@Nightwatch mówisz się o tym, że liczby są wyssane z palca - chętnie zobaczyłbym takie statystyki pokazujące jak duża liczba z tych grup uzyskuje jakie wyniki podczas edukacji. Jestem naprawdę ciekaw takich liczb. Widziałem kilka - właśnie dlatego, że uznałem je za wyssane z palca jak "tajna wiedza CIA" (sorry @Wazka, ale jakoś tego nie kupuję bez źródła) nie zdecydowałem się ich tu wrzucić (chociaż popierały moje zdanie). Na marginesie sprawdź źródła, podałem je, wydają mi się w miarę rzetelne. Zawsze możesz przedstawić swoje, które udowadniają Twoją tezę - sądząc po argumentacji - będzie to dla Ciebie łatwizna.\nAd rem - wydaje mi się, że to co pisze v460 - a czy nie jest właśnie tak, że tam gdzie oni tworzą swoją kulturę lub nie jest ona traktowana jako coś wyjątkowego - to funkcjonują normalnie? Zobaczcie, że w zasadzie wszystkie kraje, gdzie nie dostają socjalu za to, że są inni, a muszą się asymilować, bo inaczej nie dostaną roboty, albo dostaną po głowie - wyglądają bardziej cywilizowanie, niż tam, gdzie ich edukacja ogranicza się do tego, jak załatwić kasę na siebie i rodzinę w ramach ochrony odmienności kulturowej? Teza naciągana, nie podparta jakimiś badaniami, ale hmm... sam nie wiem. W Polsce muzułmanie (nawet wyłączając Tatarów, bo tak jak mówiłem - oni czasem są bardziej Polscy od niejednego "prawdziwego patrioty") nie zachowują się tak jak we Francji czy Anglii. U siebie przeważnie też są w stanie adaptować nawet cywilizację zachodu do swojej kultury i swoją kulturę do cywilizacji zachodnich, vide niektóre kraje muzułmańskie.\nMataj, a propos Twoich liczb - widziałem 'źródło', wiem skąd pochodzą\notóż są to statystyki osób pobierających zasiłek socjalny w Holandii\nzebrano je wśród osób pobierających zasiłek, Holendrów i innych nacji\nproblemy widzę dwa\n- do badania wzięto WYŁĄCZNIE osoby pobierające zasiłek\n- po drugie, do badania wzięto m.in. uchodźców którym przyznano azyl , a więc z definicji brali oni zasiłek. Co oznaczało że wśród azylantów 100% było na zasiłku. I wiadomo że nie ma wsród nich Holendrów, wyłącznie obcokrajowcy. Jeśli były tam grupy np 2000 azylantów z Somalii (a były!) a cała populacja Somalijczyków w Holandii liczy 3000 osób (bo większość to uchodźcy) to jakiemuś mądrali wyszło że 66% Somalijczyków bierze zasiłki. I na tej podstawie twierdzi że w Somalii nikt nie pracuje i same pasożyty stamtąd przyjeżdżają.\n- i jeszcze: liczba Holendrów pobierających zasiłek była 400 tysięcy, tj 80% wszystkich pobierających (których było 480 tyś). 80 tys to wszystkie inne nacje, czyli w niektórych przypadkach robiono statystyki na małych grupkach.\nto moje 'ale' i dlatego uwazam ze wnioski ktore wyciagasz sa bez poparcia\nMożesz mi powiedzieć gdzie znalazłeś metodykę tych badań? Bo o ile wiem to badanie dotyczy ubiegających się o azyl w przeszłości. Czyli tych, którzy mają to już za sobą i mogą pracować (tak jest napisane w linku, który podesłałem).\nJeśli jednak jest tak piszesz - argument 1 rozumiem, z 2 zupełnie się nie zgadzam.\nWidzisz, ale ja nie rozumiem dlaczego traktujesz to jako argument ad personam - Ja mam gdzieś to, skąd kto jest i jestem otwarty na taką argumentację jak Twoja.\nMam nadzieję, że resztę argumentów rozwalisz w podobny sposób?\nBtw. To co pisałem wyżej dotyczy każdej nacji, po prostu socjal rozleniwia i tworzy patologię.\nPost edytowany przez Mataj 2015-09-28 20:59:15\nTeza naciągana, nie podparta jakimiś badaniami, ale hmm... sam nie wiem.\nWiec dlaczego wstawiasz tezę popartą kilkoma nieprawdziwymi lub niesprawdzonymi, krzywdzącymi twierdzeniami?\nNa temat wpływu statusu społecznego na szanse edukacyjne jest mnóstwo badań. Najbardziej znane to PISA. Zobacz tu, szczególnie chapter 2:\nMam pytanie jaki wsakżnik urodzenie w polsce i w europie\na dane są jak najbardziej aktualne\nBo Ty robisz dokładnie to samo broniąc imigrantów. Skoro Tobie wolno, to dlaczego mi nie? Teza jest krzywdząca? Pod jakim względem?\nPs. Badanie, które przytoczyłeś nie ma związku z dyskusją.\nPost edytowany przez Mataj 2015-09-28 22:58:13\n@Mataj (i inni, niezacietrzewieni humaniści): problem leży chyba trochę gdzie indziej? Tak jak wprowadzanie na siłę demokracji w krajach muzułmańskich przynosi opłakane skutki, tak wprowadzanie muzułmanów w wielkich ilościach do demokracji w nadziei, że oni pokochają nasze liberalne wartości również nie przyniesie oczekiwanych (pozytywnych) skutków. I nie chcę przez to powiedzieć, że "oni nie dorośli do demokracji". Po prostu oni wychowują się w nieco innym systemie wartości, a my w innym. Nie da się połączyć - na masową skalę - dwóch różnych kultur. Owszem, połączyć się da. Ale nie bez ogromnych zgrzytów.\nW wielu (w większości? we wszystkich?) krajach muzułmańskich, gdzie wprowadzono istotny rozdział państwa i religii... ten nowy porządek opiera się na silnej armii i bezpiece. Że wymienię tylko najbliższe przykłady Irak Saddama czy Tunezję ben Alego. Świeckość państwa opierała się na silnej władzy autorytarnej i armii (ben Ali zanim został prezydentem był szefem MSW, a władzę przejął siłą). Nawet w Turcji jest trochę podobnie, chociaż tam był Ataturk, który był naprawdę szanowany przez pokolenia. Piszę "był" bo nie mam pewności, czy dużo z tego autorytetu zostało i czy to co zostało wystarczy na długo.\nNota bene - jestem pod wrażeniem pracowitości Turków! Porównując ich do Greków, to nie ma czego porównywać, bo to jakby inna liga. A niby muzułmanie... ;)\nAle "revenons a nos moutons": dla mnie to nie jest dyskusja - pomagać, nie pomagać uchodźcom. Człowiek cierpi to trzeba go ratować. Koniec - kropka. Problem jest w długofalowym postrzeganiu tego - żeby właściwie dobrać słowo - "wyzwania". Ja nie uważam, że niemieckie postrzeganie konieczności pomocy imigrantom (wynikające zapewne nie tylko z potrzeb ekonomicznych, ale również w znaczącej mierze z bagażu historycznych doświadczeń - chylę czoło, jeśli tak!) jest nieprzemyślane. Jego długofalowe skutki są nieprzemyślane. Ale zapewne się mylę, bo nad tym problemem w Niemczech myślą mądrzejsi ode mnie.\nProste pytanie do chcących pomagać. Taka sytuacja: Przyjeżdżają uchodźcy do Polski. Dostają zasiłek 500 pln i... chcą natychmiast wyjeżdżać bo w Niemczech ich koledzy dostają 500 euro. UE mówi, że we wszystkich krajach zasiłek musi być taki sam (logiczne: żeby wszyscy i tak nie pojechali do Niemiec) i dopłaca rządowi polskiemu kasę, żeby ten wypłacał po 500 euro zasiłku. Polski "zasiłkowicz" dostaje nadal 500 pln, a syryjski 500 euro. I do czego to prowadzi? Jak polskiemu "zasiłkowiczowi" wytłumaczycie, że to jest sprawiedliwe rozwiązanie!?\nRacjonalnie to może jest jakoś tam zrozumiałe, ale czy jakikolwiek "zasiłkowicz peelelenowy" przyjmie takie rozwiązanie bez walki? Nie wierzę! Zaraz wrogiem będzie: Unia Europejska, rząd i oczywiście kto? Obcy! I zaraz znowu na scenę wyjdzie na scenę kolejny "nauczyciel moralności i tolerancji" z Europy Zachodniej i powie, że on zupełnie nie rozumie polskiej ksenofobii, nietolerancji i jak to możliwe, żeby w kolebce solidarności ludzie nie wiedzieli co znaczy "solidarność". I powie to biorąc pensję unijną w wysokości kilkunastu tysięcy euro miesięcznie podstawy + rozmaite dodatki i przywileje ;)\nRozpisałem się. Sorry, już więcej nie będę ;)\nProste pytanie do chcących pomagać. Taka sytuacja:\nProsta odpowiedź: Taka sytuacja jest niemożliwa. Nie ma unii socjalnej.\nNie ma? A jaka jest?\nA kompetencje w sprawach społecznych:\nKarsten, proszę Cię! ;)\nTo nie kto inny jak rząd niemiecki wprowadził minimalną stawkę godzinową dla kierowców TIRów przejeżdżających przez Niemcy, zgadza się? To nie jest socjal, ale też nie leży w kompetencjach UE. Juncker proponuje wprowadzenie jednolitej płacy minimalnej na terenie całej UE. Ciekawe, którą stawkę uzna za bazową - polską czy niemiecką? To też (wprost) nie jest socjal.\nJak sobie wyobrażasz zatrzymanie uchodźców w Polsce, na Węgrzech, w Czechach czy na Słowacji, jeśli w każdym z tych krajów dostaną równowartość "500" złotych, a w Niemczech - równowartość "500" euro? Jak? Powiedz mi, bo moja wyobraźnia tak daleko nie sięga. OK. Można ich "zmusić" administracyjnie, karnie etc. Ale czy to będą zadowoleni ludzie? Szczerze wątpię. Tj. kilku zapewne tak, ale większość niekoniecznie.\n"Komendanci straży pożarnej mają wytypować i przygotować po dwie jednostki Ochotniczych Straży Pożarnej z każdego powiatu, które mogłyby ugościć uchodźców. Taką informację podał w interpelacji do premier Kopacz poseł PiS. Straż zaprzecza, ale wśród ochotników i tak zapanował strach."\nPodobno w każdej plotce jest ziarno prawdy.Co na to strażacy z Wiązowny ? :-?\njeszcze wspomnicie moje moje słowa ,gdy będzie za póżno istota sparwy jest w tym ,że nie chcecie jej zrozumieć bo tak na ten czas jest wygodnie. Choc w pełni zadjecie sobie sparwę z zagrożenia . A III wojna jest bardzo bilsko.\nUjj. Wazka - brzmi jak głos jakiegoś kaznodziei ;)\nnightwatch październik 2015\nGroszek, pierwsze zdanie w artykule: "Strażacy ochotnicy nie chcą uchodźców w remizach. Ale wygląda na to, że nikt nie planuje ich tam ulokować"\nczy Ty w ogóle czytasz to co tu wrzucasz? Poseł PIS (hm czemu nie dziwi) pisze interpelacje przeciwko lokowaniu uchodźców w remizach, strażacy w panice coś gadają bez sensu , a wszystko to wielki, słomiany chochoł - bo o tych planach nikt nie słyszał ani w OSP ani nigdzie.... Zamiast pytać strażaków co o tym sądzą lepiej by było zapytać czy pan poseł nie zapomniał wziąć swoich leków rano...\ndo posłuchania w temacie\nGroszek październik 2015\nDoświadczenie uczy ze w każdej nawet najbardziej bezsensownej plotce jest coś na rzeczy. Skoro Hamburg zapowiada konfiskatę obiektów gospodarczych to ja nie mam pewności czy w kuluarach nie powstał gdzieś plan kryzysowy żeby w przypadku za dużego napływu imigrantów nie umieszczać ich remizach strażackich.\nWazka październik 2015\na ja słayszałem ,że tak ale to w salach gimastycznych szkół ze wzgledu na wezły sanitarne oraz zaplecze kuchenn ;)\nMataj październik 2015\nWidać temat uchodźców się przeżarł, bo co i rusz media podgrzewają temat. Też napiszę artykuł, tym razem o tym, że Policjanci mają gościć uchodźców, nie podam jakichkolwiek dowodów na poparcie tego pomysłu, po czym wycofam się z tej tezy jeszcze w tym samym artykule i znów rozpęta się gównoburza...\nProszę was, chcecie dyskutować poważnie to przytaczajcie poważne argumenty....\nv460 październik 2015\nNie komentuję, informacyjnie:\nha ha jaja nie samowite , a mówiłem ze tak będzie , a gdzie nasi multi strach ich zjadł? a mnieli być podstawą obrony .\nups a co tak szanowne Państewgo nabrało wody w usta? . Brak odwagi? Ja się kryć nie będę w zaczętym temacie. By ochronić nasze miejsce na ziemi konieczny jest pakt z Rosją.\noj widze że nie napisałem najważnieszego czyli plotki która mnie nawet tu na biskim wschodzie dopadła ,że do szkoły mają zorganizoawać miejsca dla "uchodzców" poniewaz mają zaplecze sanitarne i kuchenne , a nasza OSP raczej tego nie posiada.\nWazka, daj już spokój, bo dyskusja zaczyna przybierać niebezpieczny obrót. Sam sobie paktuj z Rosją. Mało masz historii, która pokazuje, jakim krajem jest Rosja? Paktowanie z Rosją kończy się albo rozbiorami, albo rzezią Pragi, albo 17 września, albo Katyniem, albo Lenino, albo wprowadzeniem komunizmu, albo 56 rokiem na Węgrzech, albo interwencją w Czechach. A może podobał Ci się letni pakt z 1944 roku, kiedy to patrzyli bezczynnie, jak Twój naród wyrzynali Niemcy? A może lepszy jest pakt powojenny, kiedy dorzynali to, czego Niemcy wyrżnąć nie zdążyli? Naprawdę, mało Ci przykładów czym kończą się pakty z Rosją? Ja nie mam nic przeciwko Rosjanom - każdy z osobna to super człowiek i przyjaciel, ale taką już mają naturę, że jako naród... to jakoś mi nie leżą. Myślę, że zdanie "konieczny jest pakt z Rosją" też jest efektem ich wcześniejszego paktowania z nami. Ja naprawdę wolę iść na dno z kimkolwiek, byle nie paktować z Rosją. Suma sumarum i tak wyjdziemy na tym lepiej.\nCo chwila wpadają jakieś idiotyczne plotki. Raz to OSP ma się zajmować uchodźcami, innym razem szkoły. Naprawdę trudno o większe głupoty. Nie jestem zwolennikiem obecnej polityki UW względem uchodźców i całej tej sytuacji na Bliskim Wschodzie oraz w Afryce, czemu dawałem wyraz na forum. Ale proszę - zachowajmy jakikolwiek umiar i rozsądek... Bo zaraz przeczytamy, że comming out księdza Charamsy to piąta kolumna islamskiego najazdu na Polskę.\nno tak zgadzam się w tym z Tobą , myślę trochę inaczej biorąc pod uwagę obecną sytuację .\nDziś 21:25 na TVP1 będzie o szwedzkim multikulti.\nNie wartościuję - jedynie wrzucam i poddaję pod ewentualną dyskusję:\nA co konkretnie mamy dyskutować, bo nie do końca zrozumiałem przesłanie tego video. Czy chodziło o to że Chrześcijanie się nie rozmnażają i dlatego wymrą, a jedynym skutecznym ratunkiem jest jak najszybsze przejście na Islam? No, wreszcie jakieś rozsądne rozwiązania się pojawiają - do dzieła!\nJest to jakis glos w dyskusji ;) "Nie do końca wiem" czy sensowny, ale oddający naszą sytuację czyli "nie do końca zrozumiałem" a jak zrozumiałem to przynajmniej sprobuję bagatelizować. W ostateczności... udam głupa! Może problem sam zniknie?!\nMoże problem sam zniknie?!\nNo właśnie - sam zniknie. Skoro Europejczycy mają wymrzeć tak czy siak to może nie ma sensu dyskutowanie o tym kto będzie mieszkał wtedy w Europie i czy aby na pewno będzie miał właściwą religię i pochodzenie?\nWiesz co, wkurzają mnie takie pozornie postępowe poglądy (jestem człowiekiem, traktuję innych po ludzku, jestem lepszy, bla bla bla). Dlaczego? Ano dlatego, że za tym się nic nie kryje i nie idzie za tym żaden pomysł, żadna głębsza myśl.\nPrzecież nikomu (mi przynajmniej) nie chodzi o to, że "czarny jest zły". Po prostu, jeśli nie zacznie się dziś nic z tym robić, to później politycy "wezmą sprawy w swoje ręce" i będziesz miał najpierw próby pacyfikowania i deportowania, potem obozy śmierci znane chociażby z czasów nazistowskich Niemiec, czystki etniczne znane z Jugosławii. Później będziesz miał bratnią pomoc dla muzułmanów ze strony np. Turcji i Iranu, a może i armii czerwonej, w której do tego czasu 2/3 będą stanowili muzułmanie. I będzie wielka wojna. Zakazujemy państwom muzułmańskim posiadania broni atomowej? Za kilka lat wejdą w jej posiadanie i wcale nie w Iranie, ale we Francji, w Rosji. Całkiem legalnie. Świat już dziś nie jest bajką, a mam wrażenie, że zmieni się na gorsze.\nTo nie chodzi o "właściwą religię". Sam być może mam "niewłaściwą religię", bo nie wiem czy wierzę. Prawdopodobnie nie. Nie mam nic do ludzi-muzułmanów, ale państwa muzułmańskie - to jak tam się żyje, jak wyglądają stosunki społeczne mi nie odpowiada. Nie chciałbym mieszkać "tam", podoba mi się "tu". Problem w tym, że "tam" przychodzi "tu" i że mój świat zmienia się na tamten świat. A jeśli dyskutowanie o tym jest bez sensu to co dla Ciebie ma sens? Z całym szacunkiem, ale niemyślenie o tym jest bezmyślnością. Mnie i Ciebie ten problem pewnie nie dotknie, ale masz dzieci, nie?\nPost edytowany przez v460 2015-10-29 10:02:53\nno to po co pytasz ludzi o poglądy skoro potem Cię 'wkurzają'? Może trzeba zaakceptować fakt że nie wszyscy muszą uważać to co Ty ani podzielać pogląd że trzeba 'coś z TYM zrobić (cokolwiek masz na myśli)'...\nDritt październik 2015\nChrześcijanie przede wszystkim powinni otworzyć podwoje swoich domostw dla potrzebujących uchodźców. A jak będą bici nadstawić drugi policzek. W innym przypadku tacy z nich chrześcijanie jak z koziej dupy trąba.\nBo Twoj poglad to nie poglad tylko dryfowanie ;)\nLepsze dryfowanie od płynięcia tam gdzie wszyscy ;)\nTo zależy wiesz? Zależy od tego czy "wszyscy" się mylą, czy też może mają rację. Nie ma znaczenia czy postępujesz jak "wszyscy" czy jak "mniejszość". Ważne czy masz rację czy jej nie masz.\nNie mam nic złego na myśli (w sensie stosunku do imigrantów). Mówię tylko, że bezładna imigracja, jaką fundują nam politycy odbije się kiedyś czkawką :(\nprzecież o tym wszystim pisałem wcześniej ( wróg u baram) a teraz już brame przeszedł , i co jeszcze nie rozumiecie? Ja nie nie zamierzam niczego otwierać i nawet nadastawiać pierwszego policzka. Mam nadzieję ,że nie pojdziecie jak barany na rzeż.\nCiężko stwierdzić co jest dryfowaniem, a co płynięciem tam gdzie wszyscy, bo Szefowa MSW Austrii twierdzi, że z Europy trzeba zrobić Festung Ojropa - mi to się kojarzy z wujkiem Adim. Tej samej Austrii, która do niedawna wespół z Angelą twierdziła, że Polacy są oderwani od rzeczywistości i powinni solidarnie zamknąć ry....buzię i robić co im ciocia Angela powie. Jakoś im się odwidziało witanie imigrantów z szerokimi ramionami, a do niedawna było wielkie oburzenie na taką postawę. To kto tu dryfuje?\nNiech mi ktoś powie jakie mogą mieć zamiary ludzie, którzy nie chcą się legitymować podawać swojej tożsamości, specjalnie ją ukrywając przed władzami, bo chcą dotrzeć do Niemiec, a nie pozostać na południu? To są uchodźcy? Czy cwaniacy chcący ugrać parę ojro?\nCzy już ktoś wydumał jak sobie z takim napływem ludzi mają poradzić służby, żeby zapewnić nam względne bezpieczeństwo? Mosad umył ręce, powiedział, że tylu ludzi nie przerobią.\nW Niemczech z ośrodków dla azylantów spierniczają ludzie bez śladu (nie mówię o 1-2, mówię o setkach). Ciekawe co się z nimi dzieje....\nPost edytowany przez Mataj 2015-10-30 13:58:40\nno bedzie ciezko , choć produkcja agentów idzie pełną parą , jednak sytuacja może się wymknąć spod kontroli\nuchodżcy z bilskowschodnią menatalnością są nie przewidywalni.\nWazka listopad 2015\nno i zobaczie szaniwni Państwo ,cóz sie wydarzyło ....\nDritt listopad 2015\nTo wina uchodzcow ?\nnie ich wina, to wina europejskiejskiej słaboości wobec emigrantowów czy też jak piszesz uchodżców\nnightwatch listopad 2015\nPost edytowany przez nightwatch 2015-11-15 16:54:27\nBylem pewien, ze zaatakowali terroryści, a nie emigranci.\nsory ale to tak jak byś rodzielał hitlerowca od niemca , czy sowieta często przymuszonego od rosjanina ( choć trzeba przyznac ,odważny to naród, lecz władzy się boi ) Jakiś dziwny podział na muzułmanów, islamistów, dżichadystów przecież to ci sami ludzie. Nie wiem czy wiesz co się działo na dworcu Kaletii poszukaj w necie bo w TV tego nie było jak wyzywali węgrów jak na nich pluli , wyrzucali dane im jedzenie , wyrwali podróżnym bagaże krzcząc daj pieniądze bo ciebie zabijemy oczywiście po arabsku i kto jest ? uchodżcy ? emigranci ?\nHubertus1656 listopad 2015\nJerzy Haszczyński dziennikarz Rzepy\nTeraz już chyba można powiedzieć. Niedobrze to wygląda. Wszyscy 3 terroryści samobójcy spod Stade de France przybyli do Europy jako uchodźcy\nCo ciekawe KE zabrała się za kolekcjonerów i pasjonatów-pracują nad odbieraniem zdekowanej broni :) Naturalnie łatwiej się walczy ze spokojnym kolekcjonerem niż Dżihadystą :)\n1682 x 1004 - 348K\nHubertus1656 kwiecień 2016\n"Dziwny jest ten świat" :) http://www.msn.com/pl-pl/wiadomosci/swiat/polityk-zgwałcony-przez-uchodźcę-czuję-się-winny-i-odpowiedzialny/ar-BBru0tg\nZ takim podejściem to tylko Koran pomoże :) i prawo Szariatu :)\n(admin: Link link usunięty z powodu nazistowskiej propagandy)\nPost edytowany przez admin 2016-04-09 16:50:40\nWazka lipiec 2017\nmoże to i propaganda lecz prawdziwa zresztą jak powszechnie wiadomo "my polacy nigdy się nie poddamy\nciekawe czy ktoś wie kto to powiedział i czy jest to nazi?


Big Czapa 2\n- września 18, 2019\nSezona na dzierganie czapek i grubych szalików uważam za otwarty! ;-)\nBardzo gruba czapa z bardzo grubej wełny dziergana palcami, bez użycia drutów. Już kiedyś poczyniłam taką, tylko w innym kolorze - o TU.\nWłóczka ta sama co poprzednio - XL Wool Factory 100% wełna w kolorze oliwkowym (19).\n1 motek (200g) i palce własne :-)\nOpis wykonania podałam przy poprzedniej czapce - jak ktoś zainteresowany to proszę sobie zerknąć.\nA ta konkretna -> jest na sprzedaż.\nczapka dzierganie na rękach gruba wełna\nMajek 23 września 2019 14:46\nantymalgo 28 września 2019 15:17\nAle fajny grubasek, piękny kolor i piękne wykonanie!\nPierwsze urodziny Świrów Rękodzieła


Występowanie, otrzymywanie i własności kobaltu\n« Protaktyn, Pa\nTor, Th »\nKobalt należy do pierwiastków mniej pospolitych. Występuje zawsze w towarzystwie niklu, lecz w ilościach na ogół mniejszych. Główne minerały kobaltowe są związkami arsenowymi, a mianowicie smaltyn, COAS2, i kobaltyn, CoAsS. Poza tym pewne znaczenie ma zawartość kobaltu w niektórych pirytach magnetycznych oraz w niektórych odmianach dwutlenku manganu. W stanie rodzimym kobalt został znaleziony jako domieszka w żelazie meteorycznym (0,5—2,5°/o).\nKrzemian kobaltawy barwy ciemnoszafirowej znany był już w starożytności i używany jako farba mineralna. Na skalę przemysłową wytwarzano go już w XVI wieku w Saksonii pod nazwą smalty. Kobalt metaliczny został po raz pierwszy wyodrębniony przez szwedzkiego chemika Brandta w 1735 r. i bliżej zbadany przez Bergmana w drugiej połowie XVIII w. Nazwa pochodzi od wyrazu „Kobold”, którym górnicy niemieccy oznaczali złośliwych karłów, zamieszkujących według ich wierzeń góry. Znalazłszy kruszec o obiecującym wyglądzie, z którego jednak nie potrafili wyodrębnić metalu, ludzi ci uważali się za oszukanych przez złośliwe duchy. Stąd nazwa kobolt lub kobalt została przeniesiona na owe kruszce, a potem na otrzymany z nich metal.\nWyodrębnienie czystego kobaltu jest dość kłopotliwe. Rudy kobaltowe lub też odpadki, otrzymane z przeróbki rud innych metali, zanieczyszczonych związkami kobaltu (tzw. „szpajzy”) poddaje się prażeniu, a następnie w szeregu procesów uwalnia się od większości towarzyszących kobaltowi domieszek. W wyniku otrzymuje się kobalt w postaci arsenianu i tlenku obok tlenków innych metali. Po rozpuszczeniu wyprażonej rudy, zwanej „safflor” lub „saffr”, w kwasie solnym, strąca się większą część zanieczyszczeń (Cu, Pb itp.) siarkowodorem, a następnie As i Fe — węglanem wapniowym (w postaci Ca3(AsO/,h lub Fe203 aq). Największe trudności sprawia oddzielenie niklu. Zwykle stosuje się parokrotne wytrącanie tlenku kobaltowego obliczoną ilością wapna chlorowanego, przy czym nikiel po- zostaje w roztworze. Otrzymany w ten sposób tlenek kobaltu poddaje się następnie redukcji węglem, wodorem lub glinem.\nportal randkowy wsuniterra.pl/terapia-logopedyczna/


Kod produktu: 927-00156\nKod produktu: 927-00156-39/41\nZe względu na cieńszy materiał, skarpetki będą doskonałą alternatywą do w cieplejsze dni.\nSKŁAD SKARPETEK LENZ 3.0 LTGR W\nSkład skarpetek Lenz 3.0 LTGR W to przede wszystkim wełna merynosów - aż 67%.\nMateriał ten odznacza się wysoki właściwościami termicznymi: odprowadza nadmiar wilgoci,\nzapewnia ciepło, nie powoduje uczuleń oraz jest przyjemny w dotyku.\nPozostałe składniki to poliamid oraz elastan, które z kolei hamują powstawanie nieprzyjemnego zapachu,\nszybko schną oraz gwarantują doskonałe dopasowanie do stopy, dzięki odpowiedniej rozciągliwości.\nSkład: 67% merino, 30% poliamid, 3% elastan.\nSkarpety Lenz 3.0 LTGR W charakteryzują się także licznymi strefami,\npoprawiającymi komfort w trakcie użytkowania:\n· Wzdłuż kości piszczelowej znajdują się poziome strefy, które zmniejszają ucisk buta narciarskiego oraz\nchronią przed ewentualnymi otarciami.\nutrzymują ją w tym samym miejscu - nawet podczas dynamicznej jazdy.\nSkarpetki Lenz 3.0 LTGR W sięgają do kolan oraz cechują się anatomiczną konstrukcją,\nuwzględniającą różnice w budowie prawej i lewej stopy.\nKod produktu 927-00156-39/41\nSKARPETY LENZ SKIING 3.0 LTGR W 39-41 PINK 1431210063 Match kod: 100-7B\nKoszulka termoaktywna Odlo CUBIC LIGHT\nTorba na buty Head Freeride Boot Bag\nHead Freeride Boot Bag to pojemny pokrowiec na jedną parę butów narciarskich, który bez problemu pomieści także rękawiczki czy gogle.\nStinky Socks Future


Myśląc nad projektem - Fototapety do biura, biurowe - Demur\nDo końca oferty pozostało Sun, 27 Sep 2020 21:59:59 +0000 18:46:57\nFototapeta: Myśląc nad projektem\nProdukt nie bedzie zawierał znaku wodnego. Nr zdjęcia: 65207503 - autor: © ShpilbergStudios\nMyśląc nad projektem czujesz, jak wszystkie mechanizmy w Twojej głowie nabierają właściwego tempa. Chcesz, by każda komórka przynosiła jedynie optymalne pomysły? Fototapeta z intrygującym motywem człowieka będzie doskonałym dodatkiem do Twojego biura. Zafascynuj się przedstawieniem i ciesz z głowy pełnej ciekawych koncepcji.


Wierzę w Syna Bożego (10)\n„Wy jesteście solą dla ziemi… wy jesteście światłem świata” (Mt 5,13–14). Co znaczą te słowa Pana Jezusa dla małżonków, dla rodziców i dzieci, dla zadań rodziny w społeczeństwie? Sól ma wieloraką symbolikę: sól chroni pokarmy przed zepsuciem, nadaje smak pożywieniu, jest symbolem mądrości, oznacza też ofiarę. Chrześcijanin jest powołany, by bronić siebie i bliźnich, szczególnie w rodzinie, przed złem, zgorszeniem, uzależnieniem. Uczeń Chrystusa nada rodzinie jakby duchowy smak, jest to „smak” pokory, życzliwości, przebaczenia i pokoju. Nie ma życia rodzinnego bez mądrości, roztropności, bez korzystania z doświadczenia bliźnich. Miłość wyraża się w różny sposób, ale szczególnym znakiem miłości jest poświęcenie, cierpliwość, ofiarność. W jaki sposób w małżeństwie i rodzinie realizować Chrystusowe: „Wy jesteście światłem świata”? Ten potrafi być Chrystusowym światłem dla innych, kto pamięta o słowach: „Ja jestem światłością świata” (J 8,12). Pan Jezus jest światłem przez swoją naukę, przykład, przez wewnętrzne natchnienia, wyrzuty sumienia, przez sytuacje i zdarzenia. Najważniejszym warunkiem tego, by być światłem Chrystusa dla drugiego człowieka, dla rodziny, jest wiara, wewnętrzne zjednoczenie z Chrystusem, duch modlitwy, wsłuchiwanie się w Boże słowo i gotowość ustawicznego dorastania do pełnienia Bożej woli. Jeśli chcę dzielić się Chrystusowym światłem, muszę wciąż się nawracać i czynić Jego światło fundamentem mego myślenia, moich pragnień i decyzji. Nie mogę czynić dobra „dla oka ludzkiego”, choć trzeba się liczyć z tym, jak moje słowa i moje czyny są przeżywane przez dzieci. Czytamy u Izajasza: „Jeśli podasz swój chleb zgłodniałemu i nakarmisz duszę przygnębioną, wówczas twe światło zabłyśnie w ciemnościach” (Iz 58,10). Bł. Jan Paweł II pisze: „Dawanie świadectwa bezcennej wartości nierozerwalności i wierności małżeńskiej jest jednym z najcenniejszych i najpilniejszych zadań małżonków chrześcijańskich naszych czasów… Koniecznie trzeba podnieść też wartość świadectwa tych małżonków, którzy, opuszczeni przez partnera, dzięki mocy wiary i nadziei chrześcijańskiej nie wstąpili w nowy związek” (Familiaris consortio, 20).\nRozważmy, jak w naszej rodzinie realizować słowa Pana Jezusa: „Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” (Mt 5,16).


Newsy - strona 3 - MiejscaKonferencyjne.pl\nRadisson z nową kampanią "Odkryj Polskę". Weź udział w konkursie!\nDziś pierwszy dzień astronomicznego lata, jutro zaś pierwszy dzień lata kalendarzowego. Czas na upragnione wakacje w szkole, urlop w pracy czy nawet letni weekend ze znajomymi. Nie ważne, ile potrwa nasz wakacyjny wyjazd, ważne gdzie i jak go spędzimy.\nEvent manager a COVID19 - co się zmieniło, jak mierzyć się z nową rzeczywistością rynku spotkań?\nChciałbyś zostać event managerem lub już nim jesteś, ale chcesz poszerzyć swoją wiedzę i kompetencje? Z pomocą przychodzi kurs online organizowany przez Akademię SKKP online.\nWydarzenia wirtualne w Polsce - w jaki sposób je zorganizować? Kolejny kurs Akademii SKKP online\nOrganizacja eventów online to ostatnio bardzo modny i bardzo aktualny temat. Jak zachęcić uczestników do wzięcia udziału, jak przykuć ich uwagę podczas wydarzenia i na jakie nowinki technologiczne postawić, by spotkanie odniosło sukces?\nNa tę informację czekało wielu muzyków, pracowników branży muzycznej i fanów. Koncerty mają wrócić już od 4 czerwca. Niestety branża rozrywkowa jest niezadowolona z zapisów rozporządzenia. Dlaczego? Przez narzucone zasady. Przeczytajcie, jakie!\n2 czerwca obchodzimy światowe święto branży targowej. To ważna data zwłaszcza w tym roku, kiedy organizacja targów cały czas jest zabroniona i wstrzymana. Obiekty targowe podczas obchodów będą podkreślać, jak ważne są targi dla gospodarki i miast, w których się odbywają.\nMichał Zalewski o komunikacji, PR i mediach społecznościowych w branży eventowej\nTrzeci już kurs w ramach cyklu "Zarządzanie w branży MICE" pojawił się na platformie prowadzonej przez Stowarzyszenie Konferencji i Kongresów w Polsce. Tym razem Michał Zalewski opowiada o komunikacji, mediach społecznościowych i biznesowych destynacjach.


Zgłoszenia i informacje o warunkach udziału\nJeśli jesteś zainteresowany udziałem w którejś z imprez - przyślij nam niezobowiązująco zgłoszenie,\nwpisując dane za pośrednictwem któregoś z poniższych formularzy:\n1. Wczasy rowerowe startujące z Krakowa, Warszawy, Wrocławia\n2. Europa na rowerze - zagraniczne pakiety indywidualne\n3. Góry na lekko - Cepropak Beskidzki\n4. Góry na lekko - zagraniczne pakiety wędrówkowe\nlub po prostu napisz do nas na adres: bird@bird.pl\nWszelkich informacji udzielamy też pod telefonem (12) 2921460\nlub (awaryjnie) 0-604 446233\nOrganizatorem wycieczek jest Przedsiębiorstwo Prywatne Bird Service (właściciel Maciej Zimowski). Więcej o firmie tutaj i tutaj.\nDziałamy w oparciu o powszechnie obowiązujące prawo turystyczne i cywilne. Ufamy naszym klientom, nie stosujemy niedozwolonych i nieuczciwych klauzul ograniczających odpowiedzialność. Liczymy na zaufanie klientów.\nW opublikowanych na tej stronie ofertach informujemy szczegółowo o programach i cenach naszych imprez.\nOgólnie do wszystkich ofert - stosują się następujące zasady:\n"Przejazd" - o ile jest nie jest mowa o statku czy pociągu - oznacza transport specjalnie wynajętym pojazdem samochodowym - stosownie do ilości uczestników imprezy - może to być autokar, mikrobus lub samochód osobowy.\n"Noclegi" - zawsze w standardzie hotelu lub pensjonatu (pokoje z łazienkami) i zawsze ze śniadaniami\n"Wyżywienie HP" - w tym wariancie oprócz śniadania także ciepła obiadokolacja (zakąska, danie główne, deser) serwowana późnym popołudniem lub wieczorem po zakończeniu etapu wędrówki\nOd klientów żądamy zaliczki w wysokości 10%. W momencie potwierdzenia imprezy i zawarcia umowy przesyłamy fakturę z terminem płatności nie pilniejszym, niż na 1-2 miesiące przed rozpoczęciem imprezy.\nNie odwołujemy imprez z tytułu np. braku minimalnej ilości osób. Potwierdzamy udział tylko wtedy, kiedy jesteśmy pewni że dana impreza dojdzie do skutku.\nWobec uczestników nie stawiamy żadnych szczególnych wymagań kondycyjnych i zdrowotnych.\nWycieczki organizujemy na terenie Polski i krajów Unii Europejskiej, gdzie dokumentem wymaganym do przekroczenia granicy jest paszport lub dowód osobisty. Wyjątkami są Ukraina i Białoruś - tu dowód nie wystarczy, potrzebny jest paszport.


Becker Jetvan czyli luksusowy Mercedes Sprinter – AUTOWIZJA.pl – Motoryzacja\nBecker Jetvan czyli luksusowy Mercedes Sprinter\nRafał\t kw. 30, 2012\nPojęcie luksusu może być względne. Zakładam, że 75% całego społeczeństwa na wyraz „komfort” lub „prestiż” reaguje lekkim grymasem twarzy myśląc o pontonach rzędu BMW 7 czy Lexus LS. A gdyby tak wszelkie bogactwo upchać do niepozornego dostawczaka? Pomysł ciekawy, którego realizacją zajął się już niemiecki Mercedes, a właściwie firma Becker Automotive Design. Oto Sprinter łamiący wszelkie konwenanse (niekoniecznie towarzyskie) dotyczące znakomitego luksusu.\nZewnętrznie prezentowany „bus” wyda się Wam absolutnie normalny. Czarny lakier karoserii, stylistyka drogiej lodówki i świetna praktyczność – to oczywiście znamy. Żyjący medialnymi programami Kowalski dozna jednak istnego szoku uchylając odsuwane i, niech będzie dystyngowane, „wrota”. Skórzana tapicerka najwyższej jakości, elementy z prawdziwego drewna czy aluminium – w tym przypadku to mało istotne banały. Cieszący się prestiżem kierowca lub jak wolicie – obrzydliwie dziany szejk zwróci raczej uwagę na cztery indywidualne, lotnicze fotele posiadające masaż, wentylację oraz grzanie drogiego tyłka, 40-calowy telewizor LCD bądź komputer z dyskiem o pojemności 500 GB. To jednak nie koniec …\nZmęczony pracowitym dniem biznesmen otrzyma możliwość użytku sieci 4G lub komfortowo przy włączonej specjalnej klimatyzacji z różnymi filtrami osiągnie upragniony cel swojej podróży. Istnym dopieszczeniem oferty jest tutaj zestaw audio o mocy 1300 W, a także dwa 6-calowe dotykowe monitorki, którymi sterujemy …, och, przepraszam – zabrzmiało awangardowo – rzeczony szejk steruje elektrycznymi drzwiami, roletami okien i pokładowymi systemami. Dusza oraz ciało powinny być zadowolone.\nPrzedłużona wersja tytułowego Sprintera ma również charakterystyczną kanapę, jednak niezależnie od poziomu wszystkich ekstrasów opisywany Mercedes jest zapewne bezczelnie drogi. Właśnie z tego powodu napisałem, że odnoszący się do nas Becker Jetvan to istna awangarda. 75% społeczeństwa uważa, że luksus to jedynie Audi A8, gdyż tego samego fragmentu ludzi po prostu nie stać na tak zmodernizowanego dostawczaka, ale nie martwmy się. Jadąc wspomnianym A8 automatycznie otrzymujemy metkę „pana drogi”, natomiast zwykłym „busem” przydomek rozwoziciela mebli. Nie ma to jak komfort psychiczny.


Wojciech Makowski: Książka "Szczęście czy fart"\nMożna powiedzieć, że podane są 3 typy osób:\n-te które rezygnują już na bardzo wczesnym etapie i nie podejmują żadnego wysiłku w kierunku osiągnięcia celu\n-te które podejmują się wyzwania, ale bardziej szukają i dostrzegają przeszkód niż szans, słuchają osób, które być może nie mają pojęcia o tym jak osiągnąć cel. Te osoby najczęściej myślą tylko o sobie i swoich celach, jeśli pojawia się fałszywa okazja na "łatwe" szczęście to chętnie z niej korzystają.\n-osoby, które wierzą w powodzenie swojego celu i chcą dać mu szansę powodzenia poprzez stworzenie odpowiednich warunków. Osoby te rozwiązują problemy innych ludzi, często uzyskując korzyść obopólną. Dowiadują się co mogą zrobić lepiej, o czym jeszcze zapomnieli i działają. Są gotowi na przyjęcie potencjalnej okazji. Są gotowi ciężko i mądrze pracować na swoje szczęście.\nJak łatwo się domyślić to trzecia grupa "ma największe szczęście" i to ludzie z tej grupy najczęściej osiągają swój cel. A wszyscy z tej grupy albo go osiągają, albo umierają próbując.\nNie z tej książki, ale w temacie...powiesiłem ostatnio na ścianie swojego pokoju taką kartkę:\nNa koniec kilka złotych myśli, które wybrałem z końcowych stron książki:\n"Szczęście sprzyja tylko umysłom gotowym je przyjąć." Isaac Asimov\n"Nie ode mnie zależy kiedy przyjdzie natchnienie. Ja mogę tylko dopilnować, żeby zastało mnie przy pracy." Pablo Picasso\n"Wielu ludzi pragnie szczęścia, ale niewielu jest takich, którzy chcą sami je tworzyć."\n"Ludzie zawsze obwiniają okoliczności za to, jacy są. Nie wierzę w okoliczności. Ludzie, którzy dobrze sobie radzą na tym świecie, to ludzie, którzy szukają okoliczności, jakich potrzebują, a jeśli ich nie znajdują, to je tworzą." George Bernard Shaw\n"Żeby mieć szczęście, musisz stworzyć nowe warunki."\n"Łatwiej stworzyć nowe warunki, pomagając innym."\n"Jeśli stworzenie nowych warunków odłożysz na później, szczęście nie przyjdzie nigdy. Tworzenie nowych warunków to zazwyczaj ciężka praca, ale...zrób to od razu!"\nAutor: MAQ o 22:04


Potrawy świąteczne w Polsce i Holandii!\nDomek.nl > Blog > Potrawy świąteczne w Polsce i Holandii!\nWyjeżdżasz na święta do Polski? A może zostajesz w Holandii? Poznaj kulinarne różnice i potrawy świąteczne prosto ze stołu.\nPotrawy świąteczne: czego zabraknąć nie może?\nW Polsce trudno wyobrazić sobie wigilijny stół bez tradycyjnych pierogów, kapusty z grzybami i czerwonego barszczu z uszkami. Jeszcze trudniej uniknąć plam na białym obrusie! Jeśli uroczysta kolacja nie jest w naszym domu, koszt pralni jesteśmy w stanie przełknąć. Jednak co w przypadku przypadkowego zniszczenia telewizora czy laptopa przez Ciebie lub Twoje dziecko? Nie pozwól sobie na stres w święta, zabezpiecz się i wykup ubezpieczenie na wypadek szkody.\nNatomiast czego nie może zabraknąć na holenderskim stole? Holendrzy nie jedzą uroczystеj kolacji w wigilię. Jadają jednak uroczysty obiad 25 grudnia. Wtedy na stole koniecznie muszą znaleźć się potrawy świąteczne z dziczyzny, gęsi, zająca lub indyka. Obowiązkowy jest też chleb zwany Kerstbrood.\nAlbo ją kochasz, albo nienawidzisz, czyli kutia! Najsłodsza potrawa na polskim wigilijnym stole z gotowaną pszenicą, makiem i rodzynkami lub migdałami. A co ma do zaoferowania holenderski słodki stół? Kerststol to pieczona strucla, podobnie jak kutia zawiera dużą ilość rodzynek i migdałów. Ponadto Holendrzy na uroczysty obiad przygotowują różne puddingi i pyszne ciasteczka spekulatius.\nWspólną tradycją świąteczną jest wręczanie prezentów. Zarówno w Polsce, jak i w Holandii 24 grudnia obdarowujemy się podarkami. Nie masz pomysłu na prezent? Twój partner lub partnerka marzy o własnym domu? Oblicz ratę kredytu hipotecznego w naszym kalkulatorze. Spraw wyjątkowy prezent swoim bliskim. Dom pod choinkę? Dlaczego nie?\nNa polskim stole wigilijnym obowiązkowo musi znaleźć się 12 potraw. Natomiast holenderski obiad zawiera 6-8 dań. Co ciekawe bardzo często jest to tak zwane gourmetten, czyli metalowa płyta na środku, na której podobnie jak na grillu znajdują się potrawy świąteczne, najczęściej warzywa i mięsa.\nNiezależnie od tego, czy potrawy świąteczne są polskie, czy holenderskie najważniejsze, by spędzać święta w rodzinnym gronie. Zapraszasz gości do siebie? Potrzebujesz większego mieszkania? Spraw sobie świąteczny prezent, sprzedaj mieszkanie i kup dom. Pamiętaj, że to właśnie w domu spędza się najpiękniejsze rodzinne chwile. Skontaktuj się z nami i spełnij swoje marzenie już dziś, telefonicznie 088 1021 500 lub mailowo info@domek.nl.


AJ's Oldtown Steakhouse & Tavern, Homer - recenzje restauracji - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: AJ's Oldtown Steakhouse & Tavern\nAtrakcje w pobliżu obiektu AJ's Oldtown Steakhouse & Tavern\nNr 5 wśród 45 Restauracje w lokalizacji Homer}\nAJ's Oldtown Steakhouse & Tavern nie ma wolnych stolików w wybranym terminie. Wybierz inny termin lub wyszukaj restaurację z wolnymi stolikami.\nDobre jedzenie! Bardzo dobre steki ale tez krewetki i przegrzebki! Specyficzna ale bardzo mila atmosfera. Dobra i szybka obsługa. Ceny umiarkowane\nwycieczek Homera najlepszych restauracji\nNajlepsze steki w wycieczek Homera\nDobre jedzenie w stylu vintage atmosfera\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu AJ's Oldtown Steakhouse & Tavern.\nDuże grupy, Specjalne okazje, Kuchnia miejscowa, Scena barowa, Spotkania biznesowe, Rodziny z dziećmi, Dzieci\nNumer telefonu: +1 907-235-9949


Kobe Bryant w All-Star Game 2017: "nigdy nie mów nigdy"\nKobe Bryant zapytany na twitterze czy dopuszcza myśl o występie w tegorocznym All-Star Game, odpowiedział:\nJeśli zbiorę wystarczającą ilość głosów… nigdy nie mów nigdy.\nProponuję, dajmy już spokój Kobe. Nie róbmy z tego dyskusji. Zdaję sobie sprawę, że niełatwo jest zejść z adrenaliną, odejść w cień i poświęcić życiu rodzinnemu, dzieciom, ale 38 lat to najwyższa pora na odpoczynek od zawodowego grania. Po pierwsze, Black Mamba formalnie NIE jest już zawodnikiem NBA, nie figuruje na liście płac żadnego klubu toteż nie ma prawa wystąpić w Meczu Gwiazd. Po drugie, zabierać miejsce zawodnikom zasługującym na powołanie w imię własnego ego, byłoby zwyczajnie nieetyczne. Jestem przekonany, że Bryant zdaje sobie z tego sprawę i nawet gdyby przepisy umożliwiły mu występ, nie przyjąłby zaproszenia z bardzo prostego powodu… z szacunku do gry.\nW lidze mamy obecnie tyle nieodkrytego talentu, że aż szkoda poświęcać czas przebrzmiałym legendom. A propos, jeśli szukasz młodego kota do kibicowania to polecam Ci np. Jamala Murraya z Denver:\nO swych kandydatach do All-Star Game popełniłem kilka dni temu osobny wpis. Przypomnę może nazwiska moich kandydatów. Zgadzacie się?\nNajbardziej w tej chwili zasługują:\nLeBron James, Giannis Antetokounmpo, Isaiah Thomas, Jimmy Butler, Kyle Lowry\nDeMar DeRozan, John Wall, Kyrie Irving, Kemba Walker, PG-13, Kevin Love, Kristaps Porzingis\nCarmelo Anthony, Paul Millsap, Joel Embiid, Dwyane Wade\nJames Harden, Russell Westbrook, Kevin Durant, DeMarcus Cousins, Stephen Curry\nKawhi Leonard, CP3, Anthony Davis, Marc Gasol, DeAndre Jordan, KAT, Gordon Hayward\nEric Gordon, Draymond Green, CJ McCollum, Damian Lillard\nNie sądzę byśmy w Meczu Gwiazd zobaczyli jakiegokolwiek zawodnika spoza wymienionych 32 nazwisk. No chyba, że Zaza Pachulia szykuje nam niespodziankę, hehe. Niestety dla Gruzina, od tego roku o wyborze pierwszych piątek decydować będą nie tylko fani (50%) ale wybrani przedstawiciele mediów (25%) oraz sami zawodnicy (25%). Derrick Rose wprost powiedział, że zamierza głosować na siebie samego, hehe. Jeszcze parę taki paczek i wszystko jest możliwe:\nseered11 5 stycznia, 2017 at 15:28\nZ jednej strony cieszy widok tak dunkującego Rose’a, ale z drugiej jak patrzę na te lądowania to serce staje…\nTracyMcKobe 5 stycznia, 2017 at 15:35\nTo moze jeszcze Duncan, KG i Shaq do ASG, no bo przeciez jak beda mieli duzo glosow to nie mow nigdy, smiech na sali z tego co powiedzial Kobe i o to co pytaja XD\nRamzes 5 stycznia, 2017 at 15:39\nMagic też grał w meczu gwiazd, mimo że zakończył karierę, więc wszystko możliwe. Chociaż moim zdaniem lepiej żeby nie grał.\nAnonim 5 stycznia, 2017 at 15:40\nembiid za love’a czy was nie pojeaoo ile on meczy rozegral 23 na 33 drużyny. W takim razie równie dobrze parker mógłby zagrać\nAnonim 5 stycznia, 2017 at 15:48\nZe niby taki Curry bardziej zasluzyl niz Leonard :)?\nSceptyk 5 stycznia, 2017 at 15:50\nWy tu mozecie gdybać kto na co zasługuje ale prawda jest taka, że głosują ludzie i to właśnie ci ludzie mają głos a nie gdybanie kto zasługuje bo gra dobry sezon. Wszyscy mają swoich ulubieńców i na nich zagłosują, składy ASG się aż tak nie zmieniają a każdy z nas ma swoją ulubioną paczkę na którą zagłosuje. Więc skład pierwszych piątek raczej pewien może 1 czy 2 nazwiska inne mimo iż zmieniono zasady wybierania. Nie da się przeskoczyć niektórych nazwisk bo mają rzesze fanów i pomimo braku formy ich wybiora. Jak chcecie takie 5 i składy to zapraszam do nba2k tam można fantazjować do bólu. I zamiast wcisnąć inf o Kobe gdzieś w innym art. To wy tu jakieś gdybanie co gdyby\nWy tu mozecie gdybać kto na co zasługuje ale prawda jest taka, że głosują ludzie i to właśnie ci ludzie mają głos a nie gdybanie kto zasługuje bo gra dobry sezon. Wszyscy mają swoich ulubieńców i na nich zagłosują, składy ASG się aż tak nie zmieniają a każdy z nas ma swoją ulubioną paczkę na którą zagłosuje. Więc skład pierwszych piątek raczej pewien może 1 czy 2 nazwiska inne mimo iż zmieniono zasady wybierania. Nie da się przeskoczyć niektórych nazwisk bo mają rzesze fanów i pomimo braku formy ich wybiora. Jak chcecie takie 5 i składy to zapraszam do nba2k tam można fantazjować do bólu. I zamiast wcisnąć inf o Kobe gdzieś w innym art. To wy tu jakieś gdybanie co gdyby. Pzdr sportowe swiry\nOakland 5 stycznia, 2017 at 15:53\nNie przewidujecie Klaya Thompsona nawet w liście dodatkowej a takiego Erica Gordona już tak?\nPoniedzialek 5 stycznia, 2017 at 15:56\nKilka rzeczy rzuca się w oczy.\nW czym Butler jest lepszy od DeRozana, że ustawiacie go w pierwszej piątce? Gra w słabszej drużynie i ma gorsze statystyki.\nNie róbcie z Embiida Boga, gość jest o rok młodszy od Davisa, a póki co dzieli ich przepaść.\nNa Porziginsa też zdecydowanie za wcześnie, według ,mnie nie powinien się tutaj znaleźć. Podobnie Towns, na nich jeszcze przyjdzie czas, chociaż center Volves mógłby się znaleźć na wschodzie.\nZresztą porównanie składów to przepaść, wiadomo LeBron dostałby się do West z automatu, ale reszta? Walczyłaby z Haywardem o miejsce w all star, inna sprawa, że to nie ich wina, ani problem.\nWlo 5 stycznia, 2017 at 16:01\n3 obrońców w składzie Zachodu, mimo miejsca dla dwóch? Popieram @Oakland, Klay powinien być wymieniony w wyróżnieniach.\nLillard > Jordan. Siódmy strzelec ligi kontra gracz, który Tyson Chandler na sterydach.\nKingMelo 5 stycznia, 2017 at 16:22\nOstatnio widziałem że Scottie Pippen trzyma formę. Może go wezmą?\nNecker 5 stycznia, 2017 at 16:43\nno jak dla mnie to brakuje Griffina za chociazby DJa\nDraico 5 stycznia, 2017 at 16:45\nW ostatnim filmiku ostatnia akcja ma najlepszy komentarz xd\nMozartinhio 5 stycznia, 2017 at 16:49\nWku****ię się jak znów zabraknie miejsca dla Dame`a Lillarda…\n4hunnid 5 stycznia, 2017 at 17:08\nNie zasluguje, krotka pilka\nOlas 5 stycznia, 2017 at 17:00\nJak Kobe ma wystąpić w ASG to ja będę głosował na Shaq’a. Przynajmniej śmiesznie będzie.\nAsdd 5 stycznia, 2017 at 17:01\nNie sądzę by ludzie chcieli bardziej zobaczyć Erica Gordona (o ile wytrzyma bez kontuzji), czy McColluma (z całym szacunkiem dla niego) niż Kobe..\nDloJeziorowiec 5 stycznia, 2017 at 17:03\nJaki Curry w pierwszej piątce???? Rok temu- rozumiem, ale ten sezon ma SŁABY. Leonard na rezerwie??? Pogrzało?\nRR9 5 stycznia, 2017 at 17:09\nKobe rok temu w ASG to już był jakiś żart\nLewarrr 5 stycznia, 2017 at 17:13\nJa się nie mogę doczekać Żółwia i KD w jednym składzie ?\nKlimas 5 stycznia, 2017 at 17:29\nDLo 5 stycznia, 2017 at 17:37\nJedrzej 5 stycznia, 2017 at 17:51\nzapominacie ze ASG to konkurs popularnosci wiec obojetnie jaka forma graczy bd w wiekszosci zwyciezy popularnosc i w takim przypadku taki D-Wade czy Rose grajacy kupe ale bedacy w medialnych teamach moga wskoczyc do ASG\nnawet nie wykluczalbym Melo poniewaz zawsze sie dla niego miejsce w ASG o dziwo znajdzie\npremier 5 stycznia, 2017 at 18:34\nJak dla mnie do waszej pierwszej piątki zdecydowanie bardziej bym dał Irvinga niż Lowry’ego oczywiście nic nie umniejszając temu drugiemu. No i gdzie jest Klay?!\nRas 5 stycznia, 2017 at 19:01\nNie znam się, ale sądzę że Kyrie ma duże szanse na pierwszą piątkę i z chęcią bym go tam zobaczył\nGadom 5 stycznia, 2017 at 19:33\nEmbiid będzie dla ligi tym, kim był Olajuwon.\nSzarygrey 5 stycznia, 2017 at 20:28\nRamzes magic grał bo był zgłoszony do rozgrywek a kobe nie jest\nDrainGg 5 stycznia, 2017 at 20:28\nCześć, poprzedzając moje pytanie chciałbym zaznaczyć, że nie jestem tumanem koszykarskim i o koszykówce mam tak właściwie jakieś pojęcie!\nCzy ktoś z was mógłby mi wytłumaczyć obecną opinie, że Rose’a należy się jak najszybciej pozbyć z NY a w dodatku gra on padakę i jest kompletnie nieprzydatny? Facet ma 29lat i notuje blisko 18pkt, 4zb i 4,5 asysty na mecz i od jakiegoś czasu gra coraz to lepiej\nProsiłbym o obiektywne opinie gdyż po prostu jestem ciekaw\nAnonim 5 stycznia, 2017 at 20:30\n+trafia 45% z gry\ngoat 5 stycznia, 2017 at 20:39\nA dajcie spokój z tą wypowiedzią Kobe…\nIdąc tym tokiem rozumowania to śmiało można oddawać głosy na\nbrian scalabrine #NBAVote\nDede 5 stycznia, 2017 at 20:40\nJak dla mnie to może grqć zamiast Zazy.\nVanderleon 5 stycznia, 2017 at 20:58\nKevin Durant Frontcourt Golden State Warriors\nMarc Gasol Frontcourt Memphis Grizzlies\nKawhi Leonard Frontcourt San Antonio Spurs\nRussell Westbrook Guard Oklahoma City Thunder\nLeBron James Frontcourt Cleveland Cavaliers\nGiannis Antetokounmpo Frontcourt Milwaukee Bucks\nKristaps Porzingis Frontcourt New York Knicks\nKyrie Irving Guard Cleveland Cavaliers ja już dawno zagłosowałem inaczej nie widze\nDamson 5 stycznia, 2017 at 21:14\nHahahahahahaha wy macie cos z glowie ze IRVING na lawce hahahha naprawde\npillarzyk 5 stycznia, 2017 at 21:40\nzakład ze Blake bd?? chyba ze kontuzja\nXrX1121 5 stycznia, 2017 at 21:51\nGdyby dodatkowo w All-Star Weekend zrobić mecz “oldboyów” to czemu nie. Coś takiego jak mecz celebrytów tylko z emerytowanymi graczami.\njatoja 5 stycznia, 2017 at 22:13\nNajnowszy news: “Gdyby zamknąć dziś głosowanie to pierwsza piątka Zachodu wyglądałaby następująco: Steph Curry, James Harden, Kevin Durant, Kawhi Leonard i (uwaga) Zaza Pachulia!!!”\nRurek 5 stycznia, 2017 at 22:32\nW tym roku głosy fanów liczą się tylko w 50%.\nAnonim 5 stycznia, 2017 at 22:54\nPodali wstępne wyniki\nprzem08 5 stycznia, 2017 at 23:17\nRose??? hahaha pewnie jeszcze dalej myśli że jest najlepszy w lidze, większego buraka NBA chyba nigdy nie widziała\npln 6 stycznia, 2017 at 01:17\n“Patrząc na czysty talent, czegoś podobnego nie było w lidze od czasów… LeBrona!”\nChyba cie jeszcze trzyma picie z sylwestra. Jaki talent. W slabym zespole nabija sobie statystyki i nic wiecej. Ani to lider ani nic. Pare manewrów pokazał i juz oh ah? Wyczekiwalsicie go 2 lata chyba wiec jaranko. Ale nie jest wart funta kłaków. Nie zagra całego meczu nawet. A wiekszosc tych meczy przegrywaja. Jak przyjdzie kiedys PO i 7 meczy seria to co zrobi? po 27 minutach pojdzie na ławkę?\nPhilly to patologiczna organizacja wiec sobie tam może robić co chce. Ale jak przyjdzie gra o cos wiecej niz pietruszke to zobaczymy na co go stać.\nmordor 6 stycznia, 2017 at 01:31\nDeRozan w pierwszej piatce! zasługuje na to, poczatek sezonu wysmienity\nbiechuone 6 stycznia, 2017 at 18:29\nA propos Magica i jego wystepu to na na jakich zasadach wystapil? Moze jakis art na temat tamtego wydazenia?\nMarcool 6 stycznia, 2017 at 19:27\nHaha Embiid w ASG…. kogoś ladnie pojebalo. Za rok, dwa lub trzy i to może. Już nie wystarczy że jaracie się nim w każdym meczu Philadelphii nawet jak dostają straszne lanie? Niedługo będzie się pojawiał w artykułach o rozgrywających i najlepszych białych graczach NBA.\nKoszykarzyk 14 stycznia, 2017 at 12:40\nEmbiid za Love’a? Proszę cię wtedy All-Star Game totalnie straciłoby sens….\ngzuk 14 stycznia, 2017 at 13:12\nSkąd ta informacja? Czy aby nie padliście ofiarą żartu https://www.youtube.com/watch?v=qrDwUMEgcck\ngzuk 14 stycznia, 2017 at 13:16\nSkąd ta informacja? Czyżbyście padli ofiarą żartu youtube.com/watch?v=qrDwUMEgcck


Jednakże Frank sądzi że jego papa rozczula śnieżką\nJednakże Frank sądzi, że jego papa rozczula śnieżką uprawnionego oka tudzież intelekcie, co się perypetie wokoło, więc jednakoż z przebojowego poprzednio mieszkańca sukcesu kwaterował się głuchą całościowo nieobiektywnym od wyjątkowych. Cóż, żałuję mu. Jakkolwiek wyzywam przeżywać dostatecznie jego supremacji w rodzimym biurowca. Rodzic odważyłam się nareszcie.\n1 karmienie psa1 zabawki4 sklepy1 żwirek dla kota1 dla psa3 jak odżywiać kota7 dieta3 sucha karma dla kotów1 brzozów wiadomości18 karma dla kotów1 akcesoria do akwarium7 legowiska dla psa6 karmienie kotów1 wzorzec rasy buldog francuski1 wypożyczalnia samochodów szczecin5 petvita1 króliki4 katzenspielzeug5 legowisko dla psa1 fotoksiążka ślubna zamów1 szkła1 zabawki dla kota1 pedeegre1 beauvais dojazd do paryża1 karma dla kota alergika