Równiutko 18 lat temu ukazał się ostatni oficjalny album koncertowy "On The Night"\nPamiętam jak pewnego sobotniego poranka usłyszałem "You And Your Friend" i po prostu odpadłem. Ta wersja mnie oczarowała. I chyba tak naprawdę dopiero wtedy pokochałem pedal steel. Uwielbiam ten album ale kilka pytań pozostanie bez odpowiedzi. Dlaczego tylko 10 utworów? Dlaczego nie ma Sułtanów. Dlaczego nie ma "Telegraph Road"? Po kiego grzyba na Epce Encores jest powtórka "Your Latest Trick"? Ewidentnie widać że to jest ost. wydawnictwo koncertowe DS bo brakuje pomysłu aby wydać coś porządnie. A szkoda bo to był zawsze koncertowy zespół i w pewnym momencie lat 80 największy na świecie.\nZdecydowanie tak. Zawsze mi brakowało przynajmniej 2 kompletnych koncertów wydanych oficjalnie. Póki co, mamy 2 okrojone i chyba musimy się pogodzić z tym, że to już się nie zmieni.\nNie wiem czy "On The Night" ustępuje "Alchemy". Zarzuca się Dire Straist, że w tamtym czasie koncerty były napuszone, pełne rozmachu. Być może. Ale wzbogacenie muzyki Dire Straits moim zdaniem wyszło na dobre.\nMoże odejdę od tematu, ale:\nCzy zdajecie sobie sprawę, że pierwsza połowa lat 90. to był tak naprawdę ostatni dobry okres dla muzyki rockowej?\nRok 1991, w którym ukazał się myślę znakomity album Dire Straits "On Every Street", to jeden z kilkunastu świetnych albumów rockowych? Dobra muzyka rockowa wtedy po prostu rządziła na świecie (albumy Van Halen, Queen, Nirvany, Pearl Jam, Metalliki, Guns N' Roses, Genesis, U2 - to te niektóre). Kiedy ostatnio taki wspaniały rok nam się przydarzył?\nStach umówmy się że mało kto określa on every street jako album rockowy. Rok 1991 był świetny to prawda. Czasy się zmieniają to i muzyka rockowa trochę też. Ale chyba ma sie całkiem dobrze i aż tak bardzo bym nie dramatyzował\n16.05.2011, 16:25 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 16.05.2011, 16:51 przez Stach.)\nTo w pełni rockowy album. Rock ma wiele odcieni. Jeżeli w zespole gra gitara, perkusja i bas, to jaki to zespół może być? Jazz chyba nie (w tym przypadku), prędzej do blues rocka, rockabilly, a przecież to również gatunki wchodzące w skład szeroko pojętego rocka.\nPrzepraszam, ale nie znajduję innego określenia niż "rock" do albumu "On Every Street". No może mały dodatek country co do niektórych kompozycji.\nTak, oczywiście. Czasy się zmieniają, ale na gorsze. Czy Twoim zdaniem obecnie istnieje jakiś znaczący zespół rockowy na kuli ziemskiej? Z zespołów obecnej generacji w zasadzie tylko Tool, Radiohead i Coldplay, Coma (w Polsce najciekawsze zjawisko) może Sigur Rós. Niestety rządzi komercja i pieniądz. I to komercja niemająca w sobie ani trochę uroku. Walory artystyczne w muzyce przestały mieć znaczenie. Mówię o muzyce dla mas. W konkretnym gatunku rocka może coś się wynajdzie, ale to pojedyńcze płyty. Ta kiedyś była bardziej wyrafinowana.\nCzy muzyka rockowa się rozwija? Czy powstają płyty - kamienie milowe, tak jak jeszcze 15, 20 lat temu? Myślę, że nie.\nMuzyka dla szerokiego odbiorcy obecnie jest pozbawiona autentycznych emocji. Wszystko jest wymodelowane, podporządkowane pod surowe rygory stacji radiowych - cel jak najszybszy zysk. Co jest zrozumiałe, ale negatywnie odbija się to na jakości muzyki.\nWszechobecny seks, prostota i sztampa w muzyce pop gwiazdek powoli przenosi się na wykonawców rockowych.\nBrak oryginalności, umiejętności. Ci, którzy grają naprawdę dobrze, grają dla ograniczonych kręgów. A szeroka publiczność nie ma szans ich poznać.\nCzas tuzów rockowych skończył się. Teraz pozostało kopiowanie, coverowanie ich dziedzictwa.\nRobson, nie musisz się ze mną zgadzać, ale interesujący się na całość muzyką nie widzę powodów do radości w tym zakresie. Muzyka stała się zbyt płytka. Być może forma się już wyczerpała, albo pomysły. Albo zwyczajny kapitalizm i nadmierna chęć zysku wygrywa.\nSpójrz na wykaz amerykańskiego billboard.com. 200 najlepiej sprzedających się albumów.\nZastanawiam się co gram od 12 lat w swojej audycji.\nSelekcjonujesz tych bardziej wartościowych, dla mas niszowych, podobnie jak to robią ludzie z Trójki.\nOk. Ale to nie oznacza że tej muzyki jest mniej. Trzeba wiedziec tylko czego się chce.\n17.05.2011, 11:07 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 17.05.2011, 11:40 przez Stach.)\nNie jest mniej, ale jest ona zdecydowanie gorszej jakości - porównaj sobie choćby do lat 70. 80. były dobre, ale trochę gorsze, 90. jeszcze słabsze, a dekada 2001-2010 to już naprawdę nędza. W tej dekadzie najważniejsze płyty rockowe znaczące dla świata muzyki, które odniosły sukces komercyjny i artystyczny moim zdaniem to:\n1. Tool - "Lateralus"\n2. Tool - "10.000 Days"\n3. Radiohead - "In Rainbows" (bardziej ze względu na rewolucję w fonografii)\n4. Coldplay - "Viva La Vida" (mozaikowa płyta, dużo emocji, świetne kompozycje)\n5. U2 - How To Dismantle An Atomic Bomb (świetna, najlepsza od "Achtung Baby")\n6. Metallica - "Death Magnetic" (nie sądziłem, że wrócą do trashu, udało im się, choć można mieć pewne "ale". Lepszej płyty nie mogli wtedy nagrać)\n7. Iron Maiden - "A Matter Of Life An Death" (dużo tu pomysłów, bardzo progresywnie, słucha się tego z zapartym tchem)\n8. Coma - wszystkie 3 płyty studyjne, arcyciekawe zjawisko, ale tylko w Polsce. Brak funduszów na promocję na świecie robi swoje.\npewnie coś jeszcze bym dodał, ale to jest czołówka.\nCzego brakuje we współczesnej muzyce? Talentu, oryginalności, wykształcenia muzycznego, silnych charyzmatycznych osobowości. Bazuje się na wątpliwych umiejętnościach, kopiowaniu i przetwarzaniu innych, a wytwórnie płytowe i media oczywiście reklamują to wszystko jako płyty jedyne w swoim rodzaju. I też właśnie zaborcze wytwórnie kształtują obraz muzyki.\nPrzecież jak się słucha melodii współczesnych hitów - słychać wyraźnie. Zamaskowane świetną produkcją, to wszystko jest bez wyrazu, nie potrafi porwać. Pop laseczki mają takie same głosy, nie potrafią zaśpiewać jak dziewczyny z ABBY, a co dopiero ułożyć piękną piosenkę. Po prostu masakra. Gołe dupy, kiłą i mogiła. A młodzi się tym karmią. Rockowcy też.\nTe wszystkie genialne płyty, nawet te najlepsze - przy płytach sprzed lat - gdyby się je ustawiło obok siebie są bardzo malutkie, takie tyci tyci. Zobacz, ile się teraz coveruje? No właśnie - albo się kopiuje prawie w 100% styl, albo zrzyna całkowicie i później zespół/wykonawca, który coveruje staje się "nowym, świetnym artystą", bożyszczem fanów, bo jego JEDNA! piosenka podbiła serca fanów! Nie mówię, bo kiedyś też się coverowało (Guns N' Roses), ale przetwarzało się to w ludzki, autentyczny sposób, a poza tym Gunsi mieli kupę własnych ciężko wypracowanych hitów.\nChodzi o to, że ogólnie w muzyce poziom się obniżył. Nie czuć już tej iskry i magii. Mało tego - słuchając obecnych nagrań ciarki przestały lecieć po plecach. A to też wyznacznik. Wyczerpały się pomysły, albo zaczęło się lenistwo. Na scenie nie brylują prawdziwi artyści, kalibru Queen, Dire Straits, The Police czy nawet Sex Pistols, o starszych już nie wspominając. Ze starej gwardii trzymają się jeszcze U2. Coldplay wzoruje się na U2, nie owijając w bawełnę słychać to, ale robią to dobrze, dają też wiele od siebie i zawsze z niecierpliwością czekam na ich płytę. A ich ostatnia - "Viva la Vida" jest bardzo różnorodna, choć wiele tam z U2. Przetwarzać też trzeba potrafić. Im się udaje.\nRadiohead niestety nie gra muzyki obecnie nie gra muzyki dla każdego. Nie jest to przebojowy rock. Ale chwała im za to, że ciągle poszukują i z tych poszukiwań coś wynika. Ich obecny wpływ na scenę światową jest taki, że raczej próbują zrewolucjonizować rynek fonograficzny. Koncentrują się obecnie na tym. Nie wiem czy chcą przez to na siebie zwrócić uwagę czy realizują strategię, jak ten rynek wskrzesić.\nTool - no i właśnie tutaj bym powiedział, że ci panowie dają w tej chwili obok Radiohead najwięcej rockowi. Rozwijają styl. Odświeżają rock progresywny, przywołują mu ducha rozmachu lat 70. Pytanie, czy coś jeszcze nagrają. Mam nadzieję, że tak.\nA Perfect Circle - nie tak wpływowa, ale też oryginalna, świetne krążki. Ma ta muzyka duszę. I wciąż brak płyty.\nScena nu metalowa z naciskiem na Limp Bizkit, Korn, Rage Againt The Machine. Nu metal odświeżył rock. Przynajmniej na chwilę. Może w tym przypadku słabym punktem tych zespołów jest warstwa tekstowa, prymitywna, buntownicza - coś w tym też jest. Ale muzycznie? Mnóstwo energii, udane rozwiązania, umiejętności, ciekawi wokaliści. Na pewno ten styl odświeżył rock od połowy lat 90. do gdzieś tak do 2001-2003. Korn wydał ostatnio bardzo dobrą płytę - "Remember Who You Are", ale formuła już się wyczerpała. I popularność też.\nCo jeszcze? Paradise Lost, Type O Negative, Archive, The Killers, Kings Of Leon, Muse?\nScena progresywna - mamy w zasadzie Dream Theater, Marillion i polski Riverside. Powiem krótko - do poczynań Toola to się nie umywa. Marillion poszukuje co prawda, ale komerycyjnie bardzo słabo. A mają taki potencjał! Umieją układać melodie. Co do Dream Theater - są coraz starsi, a ich 2 ostatnie płyty trzymają poziom, ale brakuje im trochę choćby do "Octavarium". Mają teraz nowego perkusistę - Mike'go Mangini'ego. Więc być może on wniesie dużo świeżej krwi. A Riverside czerpie, cały czas czerpie. "ADHD" to bardzo przyjemny efekt tego czerpania.\nZ 2011 roku tylko kilka pozycji mnie zainteresowało:\n- Piotr Rogucki "Loki - wizja dźwięku",\n- R.E.M. - "Collapse Into Now",\n- Radiohead - "Kings Of The Limbs",\n- Foo Fighters - Wasting Light (ale...)\nCzekam na panów z Limp Bizkit - wydali wczoraj singiel, ale nie powala. Średniak\nPS. Nie chodzi o to, że najlepsza muzyka musi być ambitna. Whitesnake, AC/DC i parę innych kapel nie grało ambitnej muzyki. Ale była to dobrze brzmiąca i porywająca muzyka. Autentyczna i radosna.\nWow! Strasznie duzo tych przemyśleń Stach. Wiesz ja już jestem na takim etapie że chyba nie zastanawiam się słuchając nowej muzyki i myśląc: to już było, to gdzieś slyszałem a to przypomina mi to i tamto. Nie chce powiedzieć że nie zależy mi na oryginalności ale w ten sposób może sporo intesującej muzyki przejść nam koło nosa.\nWszystkie te zespoły które wymieniasz szanuję choć nie wszystkich słucham i chyba sam dla siebie stworzyłem muzyczną niszę w której świetnie się czuje. A dodatkowa radość jest taka że to się podoba innym Może tylko dodam że nie umniejszałbym roli zespołu Marillion i właściwie nie szufladkowałbym ich osiągnieć. Bo właściwie co oni grają? Rock progresywny? Jak sami mówią. Oni sami nie wiedzą Aha nie wiem co w tym zestawie zespołów które wymieniasz robi The Killers. Pierwsza płyta "Hot Fuss" wzbudziła moje zainteresowanie a teraz takich zespołów jet mnóstwo. U Ciebie raczej dominują cięższe brzmienia a dla mnnie nie są najważniejsze. Tak jakby zespoły o takim właśnie obliczu- cięższym, mocniejszym miały wskazać nowy kierunek. Nie jestem przekonany. Nie wiem czy w ogóle ktokolwiek ma ochotę na nowy kierunek.\nTe wszystkie aspekty telewizyjno komercyjne w ogóle mnie nie dotyczą bo ich nie oglądam i nie ślędze choć mam świadomość że istnieją. Jednak moja opinia i cały muzyczny świat uległ pewnej weryfikacji od kiedy sam jestem w środku tej komercyjnej machiny. Ważne aby pozostać sobą a jednocześnie być do pewnego stopnia elastycznym. Kiedyś też byłem takim ortodoksem Stach uwierz mi. Po pewnym czasie będziesz chłonął więcej i chyba rzadziej bedziesz spoglądal wstecz. Ja wciąż to robię ale już bez złudzeń.\nMówiąc o The Killers mam na myśli "Day & Ages". Naprawdę mi się podoba.\nNiekoniecznie cięższe. Ciężkie kapele często grają podobnie. Ale te cięższe zrobiły największy postęp. Od kilku lat eksploatuję terytorium rocka progresywnego, jazzu, fusion. Dla mnie to, co się działo w tych gatunkach w latach od końca lat 60. do 70. jest nie do porównania z czymkolwiek innym. A to bardzo pojemny styl. Interesowałeś się tym? Tam każdy zespół grał inaczej.\nA Marillion? To progresja. Szeroko pojęta. Większość płyt jest progresywna.\nAle aspekty telewizyjno-radiowe kształtują gust szerokiego odbiorcy. A ten gust jest na bardzo niskim poziomie. I to nie tylko muzycznym. Zobacz, jak się obecnie ubierają dziewczyny, czego słuchają. To prowadzi do demoralizacji. Wartościowa sztuka zanika. Wszystko masz dziś podane na talerzu. Kult pieniądza. Wartości duchowe przestają się liczyć. Co być może wpływa na muzykę.\nTak jak mówisz, tylko Ci co chcą, zagłębią się w dobrą muzykę.\nJeśli zrobiły postęp to tylko w tej stylistyce ale czy pchnęły muzykę na nowe tory?\nMarillion przez ostatnie lata nie nagrywa takich samych płyt jeśli to jest wyznacznik progresu to zjawisko jest znacznie szersze.\nNie uogólniałbym mody z demoralizacją itd. choć to prawda że serwuje się z ekranu i z glośników to co dla młodzieży chwytliwe, krzykliwe i plastikowe. Ale zawsze mamy wybór czy chcemy to oglądać i słuchać. Wszystko tak naprawdę zależy od naszej wrażliwości.\nI wychowania i środowiska.\nNo tak, tylko w tej stylistyce, inne leżą.\nRobson, a powiedz mi, czego teraz słuchasz? Może czegoś nie znam, a się zainteresuję?\nNo, powiedzmy w ciągu ostatnich 2 lat. Co według Ciebie jest godne polecenia? Ale z różnych nurtów, nie musi być to rock.\nO jejku dużo tego. Trudno wymienić wszystkich, szkoda pominąć.\nMyślę że trzeba pamiętać o Porcupine Tree. Peter Gabriel rzadko nagrywa ale nawet jeśli wchodzi do studia nie ze swoim materiałem to zawsze jest to cenny i wartościowy album. Tak jest w przypadku "Scratch My Back"\nJeden z moich ulubionych ostatnio zespołów Gazpacho z Norwegii ma 3 plyty na koncie i wszystkie bardzo ciekawe, koncepcyjne a muzyka jest określana jako atmosferyczny rock.\nNowy zespól Airbag wydał bardzo ciekawy debiutancki album nie tak całkiem dawno temu. Steve Hackett wciąż zaskakuje bardzo pozytywnie. Archive warto śledzić bo nie nagrywają słabych płyty to sam wiesz. Odkrywam choć powoli Dave Matthews Band. Nasz Satellite, Lunatic Soul nagrywa świetne płyty. Ostatnia produkcja Anathemy - kapitalny album. Połowa duetu Dead Can Dance czyli Brendan Perry wydał ostatnio fascynujący album "ArK" Zresztą piękniesza połowa DCD Lisa Gerrard co rok czymś nas magicznym zaskakuje. Nawet nie mam siły wymienić dalej To tylko kropla w oceanie.\nDwóch lat? No to Mark Knopfler z "Get Lucky" się załapuje\nAle przyznasz, że "Scratch My Back" do "Up" bardzo mu brakuje. Zresztą to nie do końca jego płyta.\nCo do Jeżozwierzy - mój grzech, że nie wspomniałem o nim! Jakże ważny zespół!!! "Fear Of A Black Planet" z 2007 r. to ich najlepsza jak do tej pory płyta.\nMasz rację - Gazpacho to bardzo dobry zespół, jeden z ciekawszych na scenie progresywnej.\nWiesz chyba, że Riverside szykuje minialbum z premierowym materiałem? Ciekaw jestem co będzie . Jeden utworów jest na ich stronie przy okazji gry "wiedźmin 2".\nI właśnie podchodzę do tego, żeby zabrać się za Dave Matthews Band, i nie mogę . Ale chyba zacznę\nRobson napisał(a): Zastanawiam się co gram od 12 lat w swojej audycji.\nRobson grasz "mamutów" i próchno dla wapniaków. Jakie szanse na przebicie ma nasz lokalny Switch?\nStach jeśli chodzi o Dave Matthews Band proponuje zacząć od Under The Table And Dreaming\nSmokEustachy napisał(a): Robson grasz "mamutów" i próchno dla wapniaków.\nHip hip hurra, mając 19 lat jestem wapniakiem! :eek:\nPrivateering - najlepsza 10-tka :) Ania_M 0 13,885 Mniej niż 1 minutę temu


Rozstanie - co dalej??? - JustPaste.it\nZabliznianie się miłosnych ran wymaga czasu, jak w przypadku...żałoby!!!!\nUkochany mężczyzna lub ukochana kobieta obiecywali wszystko : miłość do grobowej deski, namiętność,wieczność ,odmianę w życiu, osobiste spełnienie,ale...te obietnice gdzieś się po drodze rozmyły.\nKiedy napomykamy o miłosnym zawodzie, niektórzy się uśmiechają z politowaniem,patrząc na nas jak na kolejną\nofiarę.Czy oni wiedzą , jaki ból może sprawić zerwanie?\nPrzez jakiś czas całe nasze życie było naznaczone miłością:pogodziliśmy się z przeszłością,byliśmy zdolni wybaczać,wszystkim którzy nas do tej pory ranili.Pragneliśmy,aby szybko ziściły się nasze marzenia i wspólne plany: o pracy,dzieciach,kolegach i...uczuciach.Poczuliśmy,że wreszcie w pełni żyjemy.Niecierpliwie wyczekiwaliśmy spotkań z ukochanym/ukochaną,śpieszno nam było,aby jego/ją usłyszeć,wziąć w ramiona i spleść nasze ciała. Miłość uwrażliwia również nasze zmysły.Przeżywamy intensywniej zapachy,kolory,odczucia.Świat wydaje się piękny,bezpieczny i frapujący.To doświadczenie nieomal mistyczne-zaczynamy dostrzegać świętość w ludziach, powietrzu,przyrodzie i w samych sobie.\nA....potem, szczęście,nadzieja,kolory świata brutalnie znikają.Nic z tego,o czym marzyliśmy,się nie spełni.To więcej niż rozdarcie,to po prostu amputacja zmysłów,rodzaj emocjonalnej śmierci. I nie ma na to recepty. Każdy musi poradzić sobie,jak potrafi. Mówi się, że najlepszym lekarstwem na ból miłości jest czas. A dokładnie--3 lata. Być może....Oby.\nW takiej sytuacji ludzie szukają znieczuleń dla swojej stroskanej duszy. Niektórzy wybierają alkohol , inni całkowitą samotność,Narkotyki, szaleństwa duszy z dnia na dzień. Jeszcze inni skupiają się na szpiegowaniu byłego kochanka lub kochanki.Niektórzy już czują odrazę,inni wciąż kochają.\nNie wystarczy nienawidzić, trzeba jeszcze przestać kochać!!!\nNie obejdzie się bez łez, cierpienia i upływu czasu. Jedyną rzeczą ,którą można nam życzyć/i radzić/ jest to,aby\nnie dokładać nieszczęść do nieszczęść i nie oskarżać się i nie rozpamiętywać przeszłośći.\nKażdy zawód miłosny można potraktować jako przygotowanie do następnej historii, lepszej,,....piękniejszej!!!!!!!\nOpracowano na podstawie książki "Jak unikać toksycznych związków"-Patricia Delahoie-Hachette Livre Polska -W-wa 2007r.\n#serce #społeczeństwo #życie #miłość #rady #rozwód #rozstanie


Podkarpacka Dolina Lotnicza to polska enkawa nowoczesności - Życie Rzeszowa i Podkarpacia - rp.pl\nAktualizacja: 18.07.2017, 19:27\nPodkarpacka Dolina Lotnicza to polska enkawa nowoczesności\nIkoną lotniczego przemysłu Podkarpacia jest legendarny śmigłowiec Black Hawk powstający w Polskich Zakładach Lotniczych w Mielcu.\nRośnie podkarpacka Dolina Lotnicza. Potwierdza to m.in. inicjatywa MB Aerospace Rzeszów, która planuje rozbudowę zakładu.\nBranża lotnicza jest wizytówką Podkarpacia. Tutaj zlokalizowany jest najważniejszy klaster lotniczy w Europie Środkowo-Wschodniej. W Dolinie Lotniczej wytwarza się 90 proc. krajowej produkcji w branży, z czego poważną część na Podkarpaciu. Członkowie klastra produkują też w innych województwach.\n– Województwo podkarpackie jako jedyne w kraju określiło tę branżę jako swoją inteligentną specjalizację w Regionalnej Strategii Innowacji, a co za tym idzie, wskazuje kierunek rozwoju gospodarczego dla swojego regionu. Lotnictwo to taka perełka Podkarpacia. Samorząd województwa wie, jaki potencjał drzemie w nowoczesnych technologiach, które nieustannie są rozwijane przy wsparciu uczelni technicznych, instytucji naukowych i jednostek badawczych. Powyższa wiedza, poszanowanie historii i pozyskanych doświadczeń zmotywowały nas, aby ściągnąć na Podkarpacie kluczowe wydarzenie branży lotniczej – deklaruje Władysław Ortyl, marszałek województwa podkarpackiego.\nRozwój branży lotniczej jest także jednym z kluczowych elementów w strategii rozwoju województwa podkarpackiego na lata 2007–2020.\nJedną z ostatnich inwestycji w Dolinie Lotniczej przeprowadza MB Aerospace Rzeszów. Firma chce podwoić produkcję. Wymaga to nakładów w wysokości 90 mln zł. Inwestor jest częścią międzynarodowej Grupy MB Aerospace Holding działającej w Europie i Stanach Zjednoczonych. Firma produkuje części do silników, łożyska, pierścienie, dźwignie, nakrętki, elementy do sprężarek. Trudni się między innymi obróbką mechaniczną komponentów z aluminium, stali nierdzewnej oraz superstopów na bazie niklu i tytanu. Przedsiębiorstwo, by zrealizować plany podwojenia produkcji, zatrudni 110 nowych pracowników.\n– Inwestycja mnie nie dziwi. Jest to faktycznie największy klaster w Polsce, jeden z większych lotniczych klastrów w Europie. Poszerzenie działalności to naturalny element jego rozwoju. Działa bardzo prężnie, jest nastawiony na ściąganie nowych podmiotów w przemyśle lotniczym i kosmicznym. Generalnie firmy zlokalizowane w Rzeszowie i w strefie, od Bielska-Białej po granicę z Ukrainą, przyciągają inwestorów poprzez ześrodkowanie produkcji – mówi „Rzeczpospolitej" Andrzej Hładij, zajmujący się przemysłem lotniczym i kosmicznym zastępca redaktora naczelnego portalu Defence24.\nMB Aerospace Rzeszów chce wybudować nowe obiekty produkcyjne, centra przetwórcze oraz centra spawalnicze.\n– Jesteśmy niezmiernie zadowoleni z wysokiej jakości inżynierów i specjalistów branży lotniczej dostępnych w regionie, co w połączeniu z infrastrukturą transportową czyni Rzeszów bardzo dobrym miejscem do inwestowania – mówił prezes MB Aerospace Craig Gallagher, ogłaszając nowy projekt. Dolina Lotnicza słynie ze współpracy ze światem nauki, ściąga inżynierów z całego kraju.\n– Kooperacja z uczelniami to bardzo ważny element synergii w tym klastrze, najważniejszy obok bliskości innych producentów z branży – dodaje Hładij.\nPodobne wnioski zawiera analiza SWOT, przeprowadzona przez Wyższą Szkołę Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie. Do silnych stron klastra zalicza się dużą koncentrację firm branży lotniczej na relatywnie niewielkim obszarze, poważne zaplecze naukowe i produkcyjne, ścisłą współpracę z sektorem naukowo-badawczym, wysoki poziom kadr inżynieryjno-technicznych czy dynamiczny rozwój współpracy międzynarodowej. W celu współpracy nauki z przemysłem utworzono Centrum Zaawansowanych Technologii AERONET– Dolina Lotnicza. Z dobrych kadr słynie szczególnie Politechnika Rzeszowska z rozwiniętym Wydziałem Budowy Maszyn i Lotnictwa.\nZ kolei na początku kwietnia w podkarpackich Ropczycach w obecności wicepremiera Mateusza Morawieckiego uroczyście otwarto fabrykę należącą do francusko-brytyjskiej spółki joint venture Aero Gearbox International Poland. Spółkę stworzyły Rolls-Royce oraz Safran. Będzie produkowała m.in. układ przeniesienia napędu do nowego silnika Rolls-Royce'a. Inwestor poniósł nakłady w wysokości 200 mln zł. Do 2020 r. zatrudnienie w spółce ma wzrosnąć do 200 pracowników.\n– Mamy żniwo inwestycyjne. Ale to na pewno nie koniec. Prowadzimy rozmowy, które są na razie objęte klauzulami poufności. Planowane są kolejne inwestycje w Dolinie Lotniczej. W tym roku 11 firm buduje nowe hale lub fabryki. Sześć z nich to inwestycje na Podkarpaciu – mówi Marek Darecki, prezes Pratt & Whitney Rzeszów SA i jednocześnie szef klastra Stowarzyszenie Grupy Przedsiębiorców Przemysłu Lotniczego Dolina Lotnicza.\nStrefa ściąga firmy\nW Dolinie Lotniczej działa ponad 150 przedsiębiorstw zatrudniających około 25 tys. osób. Zlokalizowane tam firmy głównie eksportują, a wartość sprzedaży zagranicznej to około 3 mld dol. Dolina Lotnicza zrzesza zakłady nie tylko z Podkarpacia, ale także między innymi z Wrocławia, Kraśnika, Kalisza. Z tym zastrzeżeniem, że Podkarpacie dominuje, jeżeli chodzi o skalę działalności. Budowa nowych obiektów jest możliwa między innymi dzięki poszerzeniu Specjalnej Strefy Ekonomicznej Euro-Park Mielec. Pozwolenie na inwestycję w ramach SSE wręczono również firmie MB Aerospace Technologies w Tajęcinie.\nDzięki zmianom przyjętym przez rząd w grudniu 2016 r. mielecka strefa powiększyła się o 175 ha i obejmuje w tej chwili 1643 ha. Do połowy maja w strefie wydano 18 zezwoleń, w których firmy deklarowały inwestycje o wartości ponad 415 mln zł i 619 miejsc pracy oraz utrzymanie powyżej 3,3 tys. etatów. Przez cały 2016 r. Euro-Park Mielec wydał 40 zezwoleń, czyli najwięcej ze wszystkich stref. Firmy zapowiedziały inwestycje za 760,2 mln zł, w pierwszej pod względem kryterium wartości nakładów wałbrzyskiej strefie było to 2,6 mld zł. W mieleckiej strefie przedsiębiorcy chcieli zatrudnić 970 osób, największy rozmach w zatrudnieniu deklarowały firmy w strefie katowickiej: zamierzały zatrudnić 1,6 tys. nowych pracowników.\nWśród największych pracodawców Doliny Lotniczej znajdują się takie firmy, jak: Polskie Zakłady Lotnicze, MTU Aero Engines Polska, Kronospan Mielec, Pratt & Whitney, Agusta Westland, Hispano-Suiza. To sztandarowi producenci silników i części lotniczych na świecie. Ikoną lotniczego przemysłu Podkarpacia jest legendarny śmigłowiec Black Hawk powstający w Polskich Zakładach Lotniczych w Mielcu należących do Lockheeda Martina.\nDużo pasażerów i atrakcyjne kierunki\nRowerem przejadą nad Ulgą\nPorty w Szczecinie i Gdyni nabyły papiery dłużne PŻM\nBank Światowy wesprze rozwój Podkarpacia\nPołączenia autokarowe po Bieszczadach\nWojewództwo Podkarpackie chce rozwijać wysokie techn...\nPrzystanki, wiaty i automaty biletowe - Białystok in...\nRuszyła przebudowa drogi Białystok–Supraśl\nWiększa sieć komunikacji miejskiej\nNieruchomości na Lubelszczyźnie: Dla inwestora ziemi...\nTylko PSL może wygrać z PiS\nTragiczny stan polskiej legislacji\nBrakuje kompetentnych kadr\n"PiS idzie po 'centrum', które mogło stracić"\nRodzice skuli łańcuchami 13 dzieci. Były więzione w domu\nMacierewicz: Historyczny moment. Trzeba to wykorzystać\nNie żyje Dolores O'Riordan, wokalistka Cranberries


DJI Tello - najtańszy dron od DJI - Nad dachami\nDJI Tello - najtańszy dron od DJI i Ryze\nLider w produkcji i sprzedaży dronów, firma DJI wciąż nie przestaje zaskakiwać! Tym razem na tapecie najmniejszy i najtańszy dron DJI Tello - premiera już niebawem. Tello to nowy produkt, który powstał dzięki połączeniu sił firm Ryze Tech, DJI i Intel.\nCzego możemy spodziewać się po tym maleństwie i do czego może przydać się Tello?\nDJI Tello - czy warto?\nNa to pytanie każdy musi odpowiedzieć sobie sam. Na pewno ta "zabawka" może dostarczyć mnóstwo frajdy i co najważniejsze - będzie jednym z najtańszych quadów od DJI.\nDji Tello cena?\nZ tego co można wyczytać, obecnie cena kształtuje się w granicach 99$ / 109 Euro. Jaka będzie cena Tello w Polsce - tego jeszcze nie wiemy.\nJak tylko będzie dostępny w sprzedaży - zaktualizuję artykuł.\n Cena DJI Tello w Polsce zaczyna się od 459 zł brutto - zobacz w sklepie DJI Tello\nDJI Spark vs. DJI Tello - na to porównanie jeszcze za wcześnie. Tymczasem zapraszam na krótkie porównanie Spark z Mavic.\nAdrian (anonim): Adres\nCiekawa alternatywa dla\nCiekawa alternatywa dla dronów typu biedronka, warto się zastanowić. A czy to prawda, że maja się zmienić przepisy dotyczące minimalnej wagi dronów ?\nDokładnie! Z niecierpliwością\nDokładnie! Z niecierpliwością czekam na dostępność, z checią bym potestował Jeśli chodzi o minimalną wagę (rozumiem, że mówisz o 600 g, która widnieje w przepisach) to nic mi nie wiadomo o nadchodzących zmianach. Jak tylko coś się zmieni postaramy się napisać o tym.\nKtoś na YouTube mówił o wadze\nKtoś na YouTube mówił o wadze 250 gram, ale może to tylko plotki i spekulacje.\nWojciech (anonim): Adres\nPlanuję go kupić jako\nPlanuję go kupić jako drugiego drona. Pierwszym był jakiś dronik od rodziny w Holandii. Co sądzicie żeby nim robić filmy dla np.: szkoły (w pomieszczeniach)?


Leasing samochodowy dla Twojego przedsiębiorstwa | Business Lease Polska\nUruchomiliśmy możliwość umawiania się\nna sezonową wymianę opon w pojazdach Business Lease.\nZachęcamy do jak najszybszego zalogowania\nsię do platformy i umówienia terminu wymiany opon.\nUsługi leasingu samochodowego dla Twojego przedsiębiorstwa - nasze mobilne rozwiązania\nPomoc dla Ukrainek i Ukraińców\nOgraniczenia usług Assistance w Ukrainie i Rosji\nORLEN wprowadza ograniczenia tankowania\nJesteśmy głęboko poruszeni obecną sytuacją w Ukrainie. Myślami jesteśmy ze wszystkimi ludźmi, którzy przeżywają tę straszną tragedię – zarówno z tymi, którzy uciekają ze swoich domów, jak walczącymi o wolność.\nW związku z konfliktem zbrojnym pomiędzy Rosją i Ukrainą oraz działaniami wojennymi prowadzonymi na terenie Ukrainy, chcielibyśmy poinformować, że we wspomnianych państwach, nasi partnerzy Assistance, nie będą w stanie udzielić pomocy w tym zakresie Państwa kierowcom.\nOlbrzymi popyt na paliwa, który trwa od kilku dni, spowodował wyzwania logistyczne, które mogą skutkować czasową niedostępnością paliw na stacjach\nNa początku kwietnia, w naszym warszawskim biurze gościliśmy Paul’a Zekhuis – CEO i Martijn’a Koning – Chief Digital & Sustainability Officer z AutoBinck Group.\nAplikacja E-TOLL – Instrukcja Obsługi\nPobierz instrukcję obsługi podpięcia karty paliwowej (BP, Shell) do rządowej aplikacji E-TOLL.\nZrównoważony rozwój i wygoda: nieziemskie przyśpieszenie, wspaniała przyczepność.\nChcesz monitorować swoją flotę w efektywniejszy sposób? Skontaktuj się z nami.\nPodstawą naszej oferty nie są samochody, ale troska o naszych klientów. Doświadczysz jej od momentu, w którym opowiesz nam, czego oczekujesz.\nCzy wiesz, czym jest standard MSSF16? Jeśli nie, chcielibyśmy przedstawić jego szczegóły.\nWysokiej jakości doradztwo - pomoc w rozwiązywaniu wyzwań dotyczących strategii mobilności dla Twoich pracowników.\nPotrzebujesz samochód tylko na chwilę? Wybierz wynajem krótkoterminowy.\nMyślimy o najlepszych dla Ciebie rozwiązaniach gwarantujących mobilność. Możliwościach elastycznych i odważnych. Możesz liczyć na takie rozwiązania jak: mobilność jako usługa, wynajem krótkoterminowy, flota ekologiczna i nie tylko. Nasza wiedza, pasja i doświadczeni pracownicy, w kraju i za granicą, to nasz solidny fundament. Twoje potrzeby to dla nas priorytet. Witamy w Business Lease.\nNasze 5 obietnic\nOpieka, którą obejmujemy Klientów czyni nas wyjątkowymi w świecie biznesu.\nNasze umowy zobowiązują i zawsze odpowiemy Ci w ciągu 24 godzin.\nDzięki naszemu ciągłemu doskonaleniu, zawsze otrzymujesz od nas najbardziej innowacyjny produkt na rynku.\nWe demonstrate Mutual Repsect at All Levels\nBędziemy Ci służyć z szacunkiem, radością i pasją.\nNasza opieka sprawi, że na Twoich ustach pojawi się uśmiech.\nObsługa klienta jest zawsze merytoryczna. Szybkie dostarczenie samochodu nigdy nie stanowi problemu! Jestem bardzo zadowolony.\nZa każdym razem, gdy kontaktuję się z Business Lease, otrzymuję przejrzyste informacje. To sprawia, że czuję się usatysfakcjonowany jako klient.\nWYNIK SATYSFAKCJI KIEROWCÓW - 4.5


Mieszkanie na wynajem - Włocławek - Kazimierza Wielkiego - BMO-MW-2094 - 55.00m² - Bemo Nieruchomości\nBiuro Nieruchomości BEMO oferuje mieszkanie na wynajem. Lokal znajduje się na osiedlu Kazimierza Wielkiego.\nMieszkanie usytuowane jest na 3-piętrze w 4-piętrowym bloku. Klatka schodowa schludna, zadbana.\nMieszkanie wyposażone, na życzenie klienta możliwość doposażenia.\nNa powierzchni użytkowej lokalu (55m2) otrzymają państwo:\n- sypialnię, pokój, - aneks kuchenny połączony z jadalnią - łazienkę, -WC, - przedpokój. Dodatkowo nieruchomość posiada balkon oraz miejsce garażowe + piwnica.\nCzynsz wynosi 400 zł. + 40zł opłata za miejsce garażowe. + media\nSymbol oferty BMO-MW-2094


Amway i AMWAY HOME ™ przedstawiają zaawansowany detergent do prania tkanin kolorowych SA8 ™\nAmway przedstawia zaktualizowaną formułę jednego z najpopularniejszych produktów do prania - SA8 ™ Detergent do prania tkanin kolorowych. Główne zmiany wpłynęły na skład produktu: formuła o zrównoważonym pH została wzbogacona o nowe polimery, które naukowcy z firmy nadali już dźwięczną nazwę „Eksplodujące kryształy”. Nowe substancje chronią tkaninę przed wymywaniem barwnika, a tym samym zachowują ich kolor: biel staje się bielsza, a kolorowe ubrania zachowują jasność odcienia. Teraz przed praniem rzeczy nie trzeba nawet sortować, a kupujący mogą być pewni, że wielokolorowe sukienki i koszule w kontrastowych kolorach nie tylko odrywają się, ale także zachowują jasność.\nPodczas pracy nad formułą naukowcy z Amway poprawili także szereg innych właściwości proszku dla konsumentów. W szczególności stał się bardziej kruchy, a po prawidłowym przechowywaniu nie ciasto. Przyjemny aromat cytrusowy, który zapewniają olejki eteryczne zawarte w kompozycji, pozostają takie same.\nWszystkie inne doskonałe właściwości zostały zachowane. SA8 Detergent do prania tkanin kolorowych. Tak więc znaczek BIOQUEST FORMULA ™ na opakowaniu oznacza, że produkt jest bardzo skuteczny, a także jest certyfikowany jako bezpieczny i przyjazny dla środowiska. Ponadto nowy proszek przeznaczony do prania kolorowych tkanin minimalizuje blaknięcie tkanin, dzięki czemu dłużej wyglądają jak nowe. Jego aktywne składniki doskonale usuwają brud i plamy w dowolnej temperaturze (35–95 ° C), a dzięki skoncentrowanej kompozycji trzy kilogramowego opakowania wystarczy 88 prań!


rybka : To prawda, zawiedli nas Hiszpanie, nie zawodzą nas jednak gracze z Primera Division. Przedwczoraj Diego Forlan, dzisiaj Gonzalo Higuain i to w sposób jaki na pewno zostanie zaliczony do rubryki "speszial" przez naszego mundialowego komentatora. Poza zdolnością strzelania hat - tricków Argentyńczyk posiada jednak także uroczą tyczkowatą fizjonomię, fryzurę (zdarza mu się) a la strach na wróble, ujmujący uśmiech i piękne oczy. Czegoż chcieć więcej od Ciacha Dnia?\nruby blue :I to już nawet nie chodzi o tego hatricka. Moje oczy wodziły za panem z dziewiątką na koszulce (swoją drogą: Argentyna ma drugie, po Niemcach, najfajniejsze koszulki mundialu, to na pewno) już od pierwszych minut meczu, kiedy Gonzalo nie miał jeszcze pewnie hatrickowych zamiarów ni przewidywań. Często na naszych łamach pada określenie "klasyczne ciacho" i mam wrażenie, że Argentyńczyk jest właśnie świetną egzemplifikacją takiego uniwersalnie i po prostu przystojnego mężczyzny. Zgodzicie się?\nolalla : Według mnie, Gonzalo nie ma w sobie nic a nic specjalnego. Ot, przeciętny przystojniak o twarzy nieco pozbawionej wyrazu. Uśmiech też niby szeroki, ale czy ujmujący? Na tę ocenę może jednak wpływać mój umiarkowanie entuzjastyczny stosunek do Realu Madryt,tak to ujmijmy. Co jednak zaznaczyć trzeba i to grubą kreska, to fakt, że Higuain świetnym graczem jest , a w ostatnim roku rozwinął się po prostu fenomenalnie, co znalazło potwierdzenie we wczorajszym meczu. Papa Maradona na pewno jest dumny.\nMarina : Słodki Gonzalo ma dwie podstawowe wady, dzięki którym nie może należeć do grona moich argentyńskich pieszczoszków: 1.) nie jest ani Messim, ani Aguero. 2.) ma więcej niż 170 cm wzrostu. Na nic jednak ta chłodna argumentacja, kiedy mamy do czynienia z rasowym hat-trickiem w fazie grupowej MŚ, a me wrażliwe serce łamało się z każdym golem. Strzelając pierwszego zaintrygował mnie rozkosznymi kędziorkami. Po drugim zostałam zauroczona wesołymi iskierkami w oczętach. Kiedy dobił Koreańczyków trzecim już byłam zakochana w tym pociesznym uśmiechu. Pytacie zatem "Gonzlao Higuain?". Ja odpowiadam : ciacho, ciacho, ciacho!!!


Automatyk w dziale utrzymania ruchu (m/k) - Spedytor - woj. wielkopolskie, Września; woj. wielkopolskie, Swarzędz; woj. wielkopolskie, Poznań - Praca\nwoj. łódzkie, Rzgówśroda, 19-06-2019\nwoj. pomorskie, Starogard Gdańskiczwartek, 20-06-2019\nwoj. wielkopolskie, Swarzędzponiedziałek, 17-06-2019\nwiele lokalizacjiponiedziałek, 24-06-2019\nwoj. łódzkie, Strykówśroda, 19-06-2019\nwoj. wielkopolskie, Krzywińponiedziałek, 24-06-2019


Strona główna Polska Prof. Horban wpadł na pomysł ujarzmienia niezaszczepionych. Tym razem chodzi o alkohol\nProf. Horban odniósł się do tematu kanadyjskiego modelu nakłaniania ludzi do szczepień. W kraju tym, gdzie rządzi Justin Trudeau wprowadzono koncepcję zakładającą, że alkohol mogą kupić jedynie zaszczepieni.\nSzef Rady Medycznej prof. Andrzej Horban rozmawiał z Wirtualną Polską i nawiązał do ostatniej decyzji trzynastu członków rady, którzy złożyli rezygnację z pełnionych przez siebie funkcji. W jego ocenie większość z nich ma dosyć tego, co się aktualnie dzieje.\n– Mają prawo. Wydaje mi się, że dużą część opinii kolegów musiałbym podzielać. Widzimy, co się dzieje, rozmawiamy z chorymi, którzy się nie zaszczepili. Te rozmowy są frustrujące. Te właśnie frustracje powodują, że tak, a nie inaczej się zachowujemy – zaznaczył.\nProf. Horban skomentował kanadyjski model nakłaniania do szczepień. W ocenie medyka to całkiem dobry pomysł, a „zakaz alkoholu zapewne skłoniłby część Polaków do zaszczepienia się”.\n– To mogłoby w Polce przynieść pewien efekt. Tylko że na Podlasiu znają sposoby, jak ominąć tego typu zakazy – mówił szef Rady Medycznej.\nZobacz również: Historia zatoczyła koło. Novak Djoković trafił do aresztu w Australii i czeka na rozprawę\nźródło: wp.pl, msn.com\nPoprzedni artykułKim Dzong Un mocno schudł. Eksperci podali zaskakujący powód\nNastępny artykułMaciej Gdula z Lewicy: „Opozycja ma problem z Tuskiem. Fala euforii opadała”\nFalla 16 stycznia 2022 W 00:01\nŻeby się porządnie upić jak się zorientują co zrobili\nProfesor whorban ma ciekawe pomysły – ogólnie\nKrzysztof 7 marca 2022 W 09:41\nJakiś zakład dla obłąkanych powinien zająć się tym człowiekiem.\nLider WOŚP Jerzy Owsiak w rozmowie z Onetem w mocnych słowach skrytykował zmiany spowodowane wejściem w życie Polskiego Ładu. – Najbardziej boli mnie, że moja...


Spawalnictwo przeżywa renesans w fabrykach - hutnictwo\nMirosław Nowak, prezes firmy Technika Spawalnicza Fot. mat.pras.\nDodano: 22-12-2021 06:00\n- Technika Spawalnicza od lat koncentruje się nad utrzymaniem pozycji na rynku i sukcesywnie wzbogaca swą ofertę. W ciągu ostatnich kilku lat staliśmy się jednym z liderów w Polsce w zakresie wdrażania technologii lutowania, hartowania i nagrzewania indukcyjnego. Ta przeżywająca renesans - dzięki elektronice i systemom informatycznym - technologia okazuje się niezastąpiona w branży automotive i wielu innych gałęziach przemysłu - zaznacza w rozmowie z portalem WNP.PL Mirosław Nowak, prezes firmy Technika Spawalnicza.\nMirosław Nowak wskazuje, że w Polsce z roku na rok lawinowo przyrasta liczba systemów zrobotyzowanych - nie tylko w dużych koncernach motoryzacyjnych i AGD, ale także w małych i średnich przedsiębiorstwach branży mebli metalowych, produkcji rowerów, rusztowań, szalunków i innych.\nWedług naszego rozmówcy polscy pracownicy są coraz lepiej wyszkoleni. - Dotyczy to absolwentów politechnik, uczelni technicznych oraz techników i liceów. Szczególnie młodzi ludzie nie mają żadnych problemów przy obsłudze paneli i sterowników w automatach i robotach - ocenia Mirosław Nowak.\n18-20 października 2022 roku w Międzynarodowym Centrum Kongresowym w Katowicach odbędzie się 8. edycja Międzynarodowych Targów Spawalniczych ExpoWELDING. W jej ramach usytuowano także 63. edycję Międzynarodowej Konferencji Spawalniczej, której organizatorem jest Sieć Badawcza Łukasiewicz - Instytut Spawalnictwa.\nTechnika Spawalnicza od lat jest działa w branży spawalniczej. Jak w ostatnim czasie zmienił się rynek? Które z tych zmian najbardziej odcisnęły na nim piętno?\nMirosław Nowak: - Firma Technika Spawalnicza Poznań powstała 30 lat temu - w roku 1991. To były zupełnie inne czasy i nie da się tego skomentować jednym zdaniem...\nDla młodego pokolenia niewiarygodne jest to, że w tych latach praktycznie nie było telefonów komórkowych, komputerów, zwykłych drukarek (nie tych 3D), Internetu czy poczty elektronicznej, a nawet wystarczającej liczny połączeń telefonii stacjonarnej. Po wielu staraniach uzyskaliśmy dwa numery stacjonarne - jeden do rozmów, a drugi do telefaksu...\nWszystkie operacje księgowe, faktury, dowody PZ, WZ były wypisywane ręcznie, a podsumowania na fakturach obliczano z zastosowaniem prostych kalkulatorów elektronicznych. Osobna historia to prowadzenie całej księgowości.\nNajwiększe piętno na prowadzeniu naszej działalności odcisnęła informatyzacja, komputeryzacja, telefonia komórkowa, szczególnie systemy Android i IOS, a przede wszystkim - internet z wszystkimi jego zaletami i wadami. Pierwszy komputer stacjonarny i pierwszy telefon komórkowy Maxon (ważył ponad pół kilograma) firma zakupiła w 1993 roku.\nInternet przewrócił wszystko do góry nogami - to rewolucja, tsunami. Sklepy i strony internetowe, porównywarki cen, platformy branżowe, wirtualne spacery po firmach, targach, platformy przetargowe, a dziś - na skutek pandemii - spotkania online, konferencje hybrydowe itd. Osobiście jestem zwolennikiem spotkań „face to face” i realnych targów z całym ich pozytywnym zgiełkiem...\nDla branży spawalniczej, której działalność jest niezwykle istotna z perspektywy całego przemysłu, problemem była pandemia. Jak przedstawia się, z perspektywy firmy, odbudowa gospodarki po tej szczególnie ostrej dla niej fazie światowej epidemii?\n- Pandemia COVID-19 dla branży spawalniczej, ale także dla całego przemysłu, to wzrost kosztów działalności przedsiębiorstwa, płyny dezynfekujące, dozowniki, maseczki, kwarantanny, praca zdalna wymagająca zakupu komputerów przenośnych dla pracowników, koszty wykonania testów na obecność wirusa.\nDla naszej firmy, jako integratora systemów zautomatyzowanych i zrobotyzowanych, doszły problemy logistyczne związane z ograniczeniami działalności branży hotelowej. Proszę sobie wyobrazić pięciodniowy montaż i uruchomienie u klienta w Rzeszowie systemu zrobotyzowanego bez możliwości noclegu oraz skorzystania z restauracji pracownikom, którzy przyjechali z Poznania.\nFirma Technika Spawalnicza prowadzi także kursy spawania, zgrzewania i lutowania, jak również - we współpracy z Instytutem Spawalnictwa w Gliwicach - kursy oględzin wizualnych VT1 i VT2 (ta gałąź naszej działalności w czasie pandemii przyniosła i przynosi największe straty). Dzięki dotacji z tarczy 1.0 z Polskiego Funduszu Rozwoju oraz zaciśnięciu pasa zmniejszyliśmy straty i uniknęliśmy cięć kadrowych.\nNaruszenie bądź nawet zerwanie łańcuchów dostaw uderzyło także w rodzimy przemysł, który stanął wobec problemów z zapewnieniem dopływu materiałów czy podzespołów. Jak to wygląda z punktu widzenia Techniki Spawalniczej?\n- Z perspektywy naszej firmy to olbrzymi problem. Naszą podstawową działalnością jest integracja systemów zautomatyzowanych i zrobotyzowanych. Ta działalność zawsze wiąże się z precyzyjnymi umowami między nami a klientem w kwestii terminów dostawy, ceny końcowej i odsetkami karnymi za opóźnienia dostaw.\nCykl budowy systemu wynosi od trzech do sześciu miesięcy. W obecnym czasie wiele potrafi się zmienić, jak na przykład ceny usług, stali, dostępność oraz cena podzespołów elektronicznych, które potrafią zmienić się kilka razy w trakcie trwania cyklu budowy.\nDo tego dochodzą opóźnienia dostaw, szczególnie elektroniki, sterowników PLC itp. Na rynku półprzewodników występuje w tej chwili efekt domina. Kłopoty producentów pociągają za sobą kłopoty integratorów systemów, a finalnie klientów końcowych, szczególnie przemysłu motoryzacyjnego i sprzętu AGD. Ponadto większość dużych zleceń wykonujemy dla firm, które otrzymały dotacje unijne - i opóźnienie w dostawie jest dla nich katastrofą.\nJakie są obecnie priorytetowe przedsięwzięcia, które realizujecie? Na czym skupia się firma?\n- Technika Spawalnicza od lat koncentruje się na utrzymaniu pozycji na rynku i sukcesywnie wzbogaca swą ofertę. W ciągu ostatnich kilku lat staliśmy się jednym z wiodących liderów w Polsce we wdrażaniu technologii lutowania, hartowania i nagrzewania indukcyjnego - na fundamencie przedstawicielstwa firmy Ceia Włochy. Ta przeżywająca renesans - dzięki elektronice i systemom informatycznym, jak na przykład zarządzanie i kontrola za pomocą systemu Thermal Profile - technologia okazuje się niezastąpiona w branży automotive i wielu innych gałęziach przemysłu.\nW 2021 roku rozpoczęliśmy współpracę z francuską firmą Stirweld, która opracowała głowicę do zgrzewania tarciowego z mieszaniem Friction Stir Welding typu plug-in do obrabiarek CNC. Innowacją tej technologii jest integracja procesu FSW na istniejącym systemie CNC w bezpieczny sposób, bez większych inwestycji, w porównaniu z dedykowaną maszyną FSW lub robotem FSW.\nPrzy czym głowica FSW zamontowana na obrabiarkach CNC to koszt około stu tysięcy euro. Dedykowana maszyna Gantry FSW oznacza zaś wydatek kilku milionów euro.\nJak z perspektywy Techniki Spawalniczej przedstawia się obecnie skłonność do inwestowania przez podmioty z różnych sektorów przemysłu?\n- Aktualnie przygotowujemy mnóstwo ofert, które procentowo zmieniają się w coraz mniejszą liczbę zamówień. Klienci są bowiem bardzo ostrożni w decyzjach o zakupie systemów.\nNiepewność na rynku, huśtawka nastrojów od euforii do apatii, mutacje koronawirusa, niepokój w kwestii tego, co będzie, zmiany w priorytetach zakupowych konsumentów, chwiejny kurs złotówki, zawirowania w zrozumieniu ,,Polskiego Ładu” - to wszystko zaprząta głowy szefom firm.\nJak przedstawia się kwestia automatyzacji i informatyzacji w branży spawalniczej? Czy za tymi zmianami nadążają także pracownicy w przedsiębiorstwach z różnych gałęzi przemysłu?\n- W Polsce z roku na rok lawinowo przyrasta liczba systemów zrobotyzowanych nie tylko w dużych koncernach motoryzacyjnych i AGD, ale także w małych i średnich przedsiębiorstwach branży mebli metalowych, produkcji rowerów, rusztowań, szalunków i innych.\nPolscy pracownicy są coraz lepiej wyszkoleni. Dotyczy to absolwentów politechnik, uczelni technicznych oraz techników i liceów. Szczególnie młodzi ludzie nie mają żadnych problemów przy obsłudze paneli i sterowników w automatach i robotach.\nCzy koncepcja Przemysłu 4.0 zadomowiła się już na dobre w polskiej branży spawalniczej?\n- Do rewolucji Industry 4.0 oraz tzw. Internetu rzeczy przygotowujemy się od pewnego czasu, ale ostrożnie. Dla wielu naszych klientów jeszcze ten czas nie nadszedł.\nDla firm z branż zaawansowanych technicznie - szczególnie automotive i AGD - na życzenie wdrażamy w systemach zrobotyzowanych takie aplikacje, jak systemy wizyjne, systemy do zarządzania produkcją, Monitorowanie Procesów Spawania, programy offline, panele Human Machine Interface, Virtual Robot Programming System, Karty RFID.\nUżytkownikom rozbudowanych linii zgrzewalniczych implementujemy program Tecna Ethernet umożliwiający transfer informacji między poszczególnymi sterownikami, a we wdrożeniach aplikacji do lutowania indukcyjnego wspomniany wcześniej system Thermal Profile.\nCzy na polskim rynku jest dziś problem z dostępem do kadr w spawalnictwie?\n- W Polsce mamy wielką rzeszę inżynierów spawalników EWE (European Welding Engineer) oraz IWE (International Welding Engineer) i potężną armię spawaczy polskich, a także ukraińskich, białoruskich, litewskich oraz spoza Europy - m.in. z tak egzotycznych krajów, jak Wietnam, Indie czy Bangladesz.\nW naszej firmie często pomagamy skojarzyć przedsiębiorstwa, które poszukują spawalników, ze spawalnikami, którzy zgłaszają się do nas z pytaniem o możliwość zatrudnienia. Obecnie mamy w bazie więcej spawalników, jak firm ich poszukujących. Dla informacji: w firmie Technika Spawalnicza zatrudniamy sześciu inżynierów IWE bądź EWE.\nJakie są oczekiwania firmy, jeśli chodzi o kolejną edycję ExpoWELDING?\n- Z branżowymi targami spawalniczymi na Śląsku jesteśmy od 1994 roku. Najpierw uczestniczyliśmy w targach Interwelding, potem była Expo Silesia z wystawą ExpoWELDING, a teraz nowa odsłona - ExpoWELDING.\nNa targach ExpoWELDING budujemy markę i wizerunek.\nNa koniec chciałbym zaapelować do kolegów spawalników - sam też nim jestem - Kochani, sczepiajmy złącza i szczepmy się!\nNOWAK MIROSŁAW ALERT | RSS\nTECHNIKA SPAWALNICZA ALERT | RSS\nDo artykułu: Spawalnictwo przeżywa renesans w fabrykach


"Sierpień" - reż: Grzegorz Bral - Teatr Studio w Warszawie\nJuż 2 lutego na scenie Teatru Studio premiera "Sierpnia" w reżyserii Grzegorza Brała. Sztuka na podstawie tekstu Trący\_'ego Lettsa opowiada o losach trzypokoleniowej rodziny, która po latach oddalenia, spotyka się na stypie.\nW obsadzie same gwiazdy - doskonała Teresa Budzisz-Krzyżanowska w roli matki oraz m.in. Edyta Jungowska, Ewa Błaszczyk oraz Joanna Trzepiecińska w rolach jej trzech córek. Aktorki zgodnie twierdzą, że spektakl traktuje o samotności, o niemożności porozumienia się, przeprowadza wiwisekcję rodziny.\nEdyta Jungowska gra najmłodszą, czterdziestoparoletnią córkę Karen, która w wieku 16 lat uciekła z toksycznego domu. Rządziła w nim matka choleryczka, a ojciec poeta topił niepowodzenia w rumie. - Moja bohaterka wraca do domu po 20 latach, jest zupełnie inną osobą niż ta dziewczynka, która miała różne przygody z narkotykami i trudne relacje z mężczyznami - opowiada Jungowska. Podczas obiadu po śmierci ojca, takjak innym członkom rodziny, również jej wylewają się wszystkie żale. Joanna Trzepiecińska gra "środkową" siostrę, która domu nigdy nie opuściła. Żyła latami pod wpływem władczych rodziców i gdy teraz dobiega 50, smutne spotkanie rodzinne wydaje się jedyną szansą, żeby opowiedzieć o miłości do kuzyna. Ewa Błaszczyk kreuje z kolei najstarszą siostrę. - To jest kobieta silna, pracuje na Uniwersytecie Kolorado, ale też właśnie rozpada jej się rodzina, rozwodzi się. Gdy przyjeżdża na pogrzeb ojca, to ona bierze na siebie odpowiedzialność za demoniczną matkę, ale sobie z tym nie radzi - tłumaczy Błaszczyk.\nSztuka, jak podkreśla Edyta Jungowska, jest świetnie napisana. Gdy trzy lata temu aktorka widziała ją w Nowym Jorku, kupienie biletu graniczyło z cudem.


Utwór (ostatnia modyfikacja: 2017-05-10 17:36)\nKominek zgasł, popiołu szary szmat\nNie sparzy już, a tylko ból złagodzi.\nPrzeszłości cień wychodzi z kąta rad\nI cicho, cicho po pokoju chodzi.\nPrysnął czar cudnych, złotych snów,\nW duszy mrok, smutek, kir, pustka, żal.\nPękła nić, nie ma sił związać znów\nKilka chwil szczęścia mig, senna dal.\nTyś smutna wciąż, spowita w czarny szal,\nPrzed tobą wstyd, wstyd zdrady i oddania.\nNie lękaj się, wiem co to ból i żal,\nTen dumny ból, co zostać ci zabrania.\nNie lękaj się, jak zeschły, zwiędły kwiat\nNie czuję nic, w pokoju smutek chodzi.\nJest to romans cygański z repertuaru Stanisława Ratolda. Ratold występował z nim jeszcze w teatrzykach ogródkowych. Później w kabaretach: „Miraż”, „Czarny Kot”, „Qui Pro Quo”. Był znakomitym odtwórcą romansów i piosenek Aleksandra Wertyńskiego. Mnóstwo tych utworów przetłumaczył na język polski. Stworzył na scenie przejmującą smutkiem sylwetkę poety–cygana.\nŚwięcicki Mieczysław, Żółty anioł : romanse\n Adrjański Zbigniew, Złota księga pieśni polskich : pieśni, gawędy, opowieści, Warszawa, Bellona, 1994, s. 334, 335. Publikacja nie zawiera informacji na temat autora muzyki utworu.


Podkategoria: Firmy produkcyjne - strona 5 - Katalog Stron 306\nMeble sosnowe Drogeria internetowa Html5 House4you Nieruchomości Warszawa, nieruchomości Legionowo, domy, mieszkania w Warszawie i okolicach Dom Meblowy Burzyńscy-meble do biura, domu i mieszkania. Mirat.pl - Najlepszy sklep internetowy Doktor Neurologii. Scyzoryk Mutlikody do katalogów Pożyczki prywatne pod zastaw\nBORTEX Wieszaki na ubrania »\nPrzedsiębiorstwo Bortex jest wiodącym wytwórcą wysokiej klasy zakończeń do parapetów wewnętrznych oraz zewnętrznych, a na domiar tego - żaluzji pionowych oraz do zwijanych rolet zewnętrznych wykonanych z tworzyw sztucznych. O ich przetwórstwie wiemy wszystko! Już nie możemy się d...\nOferta naszej firmy to rozbudowane, profesjonalne oraz kompleksowe usługi, jakie związane są z dostarczaniem wysokiej jakości opakowań foliowych oraz doradztwem związanym z doborem najlepszych produktów w stosunku do potrzeb naszych klientów. W ramach naszych działań zapewniamy d...\nWpis został dodany - 14 05 2013 Zobacz szczegóły tego wpisu »\nZastanawiasz się jaki wybrać dla swojej pociechy plac zabaw, ponieważ postanowiłeś go stworzyć u siebie w ogrodzie? Zachęcamy Cię zatem do wejścia na nasza witrynę internetową, na której będziesz miał możliwość znalezienia kompletnej oferty. Każdy z naszych produktów jest wykonan...\nMetallon - skup złomu »\nProponowane przez firmę Metallon gazy techniczne znajdują rozległe wykorzystanie niemalże we wszystkich gałęziach przemysłu, zarówno ciężkiego, jak i lekkiego. Firma obsługuje obszar Poznania i okolic, choć sama ma siedzibę w Czerwonaku. Istnieje na rynku od 1991 roku. Proponują:...\nPrzedstawiamy Państwu jednostkę Nestle powstałą w 1866 roku w Szwajcarii. Na Polskim rynku zaistniała w 1993 roku. Nestlé w Polsce to z formalnego punktu widzenia trzy spółki wpisane każda osobno do Krajowego Rejestru Sądowego. Oferujemy szeroką gamę produktów spożywczych. Wierzy...\nWpis został dodany - 14 03 2013 Zobacz szczegóły tego wpisu »\nRMIG Produkty formowane »\nZ satysfakcją zapraszamy Państwa do zaciekawienia się propozycją firmy RMIG. Nasza rezydencja znajduje się w Poznaniu, drugie biuro posiadamy w Bieruniu. Firma prowadzi jednakże rozbudowaną sieć dystrybucji w całej Europie. Tworzymy blachę perforowaną najwyższej jakości o różnych...\nPrzewidujesz budowę i chcesz wydzierżawić kontener? A może pragniesz kontener na Biuro? Dobrze trafiłeś! Zapraszamy Państwa do zaznajomienia się z ofertą przygotowaną przez firmę Touax Sp. z o. o. Oferujemy kontenery: biurowe, socjalne, z klatką schodową, sanitarne, magazynowe, m...\nCynkowanie oraz usługi projek »\nNasza firma zajmuje się cynkowaniem, produkcją konstrukcji stalowych hal i wiat zgodnie z indywidualnym projektem Klienta a także zajmujemy się wytwarzaniem siatek zgrzewanych i produktów dla rolnictwa. Zachęcamy do odwiedzenia naszego serwisu internetowego. ...\nBecpak Warszawa - materiały opakowaniowe. Oferta firmy to produkcja i dystrybucja materiałów opakowaniowych: okoperty z folią bąbelkową, koperty z folią pęcherzykową, materiały opakowaniowe, papier pakowy, pianki polietylenowe, taśmy samoprzylepne, tektura falista, tuby kartonowe...\nWpis został dodany - 27 04 2015 Zobacz szczegóły tego wpisu »\nFirma PROD-MASZ jest producentem zaginarek różnego typu, nożyc krążkowych, zwijarek oraz maszyn hydraulicznych i giętarek do blachy. Oferowane produkty spełniają najwyższe standardy bezpieczeństwa. Oferujemy także ich montaż na specjalne życzenie Klienta. Na każdym etapie współpr...\nWpis został dodany - 23 05 2014 Zobacz szczegóły tego wpisu »\nSkup bydła »\nNasz profesjonalny zakład zajmujący się ubojem zwierząt prowadzimy już od ponad dwudziestu lat. Niedawna modernizacja, która dopasowała naszą firmę do wymogów Unii Europejskiej, jeszcze bardziej polepszyła fachowość naszych usług i ich konkurencyjność! Działamy przede wszystkim n...\nKellys rowery męskie »\nBezskutecznie szukasz doskonałego dla siebie roweru? Jeżeli lokalne sklepy nie mają Tobie nadmiernie dużo do zaproponowania, koniecznie zdecyduj się an sprawdzenie oferty, która przedstawiona jest pod tym adresem internetowym. Funkcjonujący tu sklep online specjalizuje się w sprz...\nWpis został dodany - 19 08 2014 Zobacz szczegóły tego wpisu »\nLLENTABHALLEN Sp. z o. o. to czołowy producent hal produkcyjnych w skali europejskiej. Ponad czterdzieści lat doświadczenia w projektowaniu, produkcji, montażu i serwisie hal świadczy o profesjonaliźmie i najwyższej jakości działań. Hale stalowe LLENTAB wyróżnia głównie niezbita ...\nDIF uszczelki silikonowe »\nFirma DIF z Podkowy Leśnej to doświadczony i ceniony producent przeróżnego typu wyrobów gumowych, gumowo-metalowych oraz silikonowych, znajdujących zastosowanie w przeróżnych gałęziach przemysłu. Specjalizujemy się w produkcji amortyzatorów oraz uszczelek silikonowych o bardzo do...\nNOWATOR - instalacje fotowolt »\nFirma NOWATOR to ekspert w dziedzinie instalacji fotowoltaicznych. W naszej ofercie wyszukają Państwo kolektory słoneczne oraz lampy solarne. Dzięki dedykowanym rozwiązaniom oraz doświadczeniu naszej ekipy otrzymają Państwo wyrób najwyższej próby, bez bezcelowych kompromisów. W n...\nWpis został dodany - 04 09 2015 Zobacz szczegóły tego wpisu »\nBramki kontroli dostępu »\nMiędzynarodowa Grupa Gunnebo należy do ścisłej światowej czołówki branży zabezpieczeń. Specjalizacja to międzyinnymi kontrola dostępu - blokady antyterrorystyczne, bramki kontroli dostępu (bramki szybkie, rozsuwane, bramki uchylne i bramki obrotowe wysokie). Firma oferuje także: ...\nhale stalowe (2), (16)


Chiny Window Shade Half Blackout Producenci & Dostawcy & Fabryka\nWindow Shade Half Blackout - producent, fabryka, dostawca z Chin\n(Wszystkich 24 Produkty dla Window Shade Half Blackout)\nKurtyna Shangri-la została polecona przez projektanta. Tkanina może być barwiona, drukowana, haftowana i żakardowa. Kurtynę Shangri-La można podzielić na typ ciągniony z łańcuchem perłowym i elektryczny typu "na wynos" w zależności od trybu pracy, który może nie tylko zmniejszyć promieniowanie słoneczne, ale...\nKurtyna Shangri-la posiada jednocześnie miękki i maswerkowy odcień koloru, jego ograniczenia zastosowania są bardzo szerokie, domostwo, biuro bardzo dobrze pasuje do odpowiedniego otoczenia, a przy realizacji ozdoby podkreślają również zwięzłą, wygodną charakterystykę. Tkaniny o charakterystycznej jakości materiału,...\nHurt Shade Shangri-la Blind\nTkaniny o charakterystycznej jakości materiału, które utrzymują kolor przez długi czas, są spójne. Tor i wspornik z mocnym cieniowaniem i prostą strukturą są bardziej wygodne do instalacji i czyszczenia. Czyszczenie ultradźwiękowe może być użyte, aby tkanina była tak samo jasna jak nowa. Kurtynę Shangri-La można...\nShade Curtain Shangri-la Blind\nMocne cieniowanie, prosta struktura prowadnicy i wspornika w instalacji wygodniejszej i łatwej do czyszczenia, długo świecą jak nowa tkanina. Kurtynę Shangri-La można podzielić na typ ciągniony z łańcuchem perłowym i elektryczny typu "na wynos" w zależności od trybu pracy, który może nie tylko zmniejszyć...\nShangri-la blind jest najbardziej popularną dekoracją, dopasowaną do salonu, sypialni i biura, bardzo wdzięczną. Ten produkt jest trwały. Miękka zasłona z przędzy wykorzystuje tkaniny z włókien poliestrowych, które są przyjazne dla środowiska i nieszkodliwe. Niełatwy do zgrubienia, wodoodporny i trudnopalny. Może...\nAluminiowa rastra przyjmuje aluminiowe ostrze o wysokim współczynniku odbicia ciepła, które może odbijać większość światła słonecznego i ciepła, i pomaga poprawić efekt zimna i ciepła klimatyzacji, aby osiągnąć cel, jakim jest oszczędność energii. Odcień lakieru odcień stopu aluminium ZASTOSOWANIE Farby, która nie...\nWindow Shade Half Blackout Fabric Window Shades Roller Blind Blackout Blackout Window Shades Window Roller Jacquard Fabric Zasłona zaciemniająca Roller Shade Half Ciemnoszara dekoracja kurtyny Shades Window Blinds


My little world: kwietnia 2016\nByłam dziś w domu o 11:15. Zakończenie szkoły maturzystów + nieobecność nauczycielki soł macz. xD\nJutro jestem cały dzień sama w domu, znowu. I tu pytanie - chcecie filmik?\nTo będzie coś podobnego jak Dzień ze mną z... marca? Chyba był to marzec, wybaczcie mi sklerozę xD Generalnie to będzie coś podobnego jak wtedy, oczywiście z pewnymi różnicami - nie będzie kota, nie będzie Donnie Darko i nie będę czytała książki o Maksymilianie Kolbe, bo już nie muszę. I możliwe, że sobie odpuszczę Sąd Rodzinny, jakoś ostatnio nie chce mi się oglądać.\nMogę też nagrać jakiś tag, z rodzaju tych, w których nigdy nie będę oznaczona, jak TMI tag. Bo zazwyczaj trafiają do mnie książkowe, czasem LBA.\nMam teraz ponad tydzień wolnego - wracam do szkoły 9 maja - i mogę pisać posty codziennie. Co prawda nie bardzo wiem, o czym, ale to jest kwestia tego, czy wam to będzie przeszkadzało.\nCi, którzy śledzą mój fanpage na Facebooku wiedzą już, że wczoraj wpadłam na genialny pomysł napisania fanfiction do Mystic Diary, w którym Gustav nie umiera, albo w którym jest chociaż dalsze życie Victora. Wiem, że nie wiecie więcej niż to, że jest Gustav, jest Victor, oni są braćmi i ten pierwszy umarł, bo był kretynem, ale musicie mi coś doradzić! Mianowicie mam pomysł na dwie rzeczy:\na) fanfiction "rozdziałowe" z nowym blogiem - wtedy byłaby historia że Gustav żyje\nb) krótkie opowiadanie rozgrywające się po śmierci Gustava\nJa nie wiem co mam wybrać, bo na jedno i drugie mam pomysł. ;_; Dajcie mi znać, czy ktoś by któreś przeczytał, w sensie czy mam się męczyć z rozdziałami.\nTo ja jutro! xD\nI generalnie jutro więcej wam opowiem.\nPrzyszedł czas, żeby się pochwalić, co kupiłam sobie w ostatni piątek!\nMoja siostra znalazła, a akurat ostatnio naszła mnie ochota na łączenie kropek, to kupiłam.\nWczoraj z okazji 30. rocznicy katastrofy w Czarnobylu zrobiłam sobie maraton TubeRaiders z ich wyjazdu tam i przy okazji już robiłam pierwsze kropki.\nOpis mnie zachęcił; nie chce mi się kopiować, znajdziecie sami, jak chcecie.\nA tej książki chciałam odkąd została wydana w Polsce, a ostatnio, jak Umberto Eco zmarł, to stwierdziłam, że muszę w końcu spełnić daną sobie obietnicę, że poszerzę horyzonty i przeczytam coś więcej niż Imię Róży. Dopiero teraz udało mi się ją dostać.\nŻeby było śmiesznie, przed kupnem tej książki kompletnie nie wiedziałam o czym jest, dopiero w domu przeczytałam opis. xD\nEe... e... Ten post jest tak wymuszony (znowu się apatyczna zrobiłam ostatnio), że aż nie wiem, co napisać, to pokażę wam mój widok z okna wczoraj i dziś, bo wyglądało to ciekawie.\nWczoraj, jak kolega szczególnie mnie zdenerwował, to powiedziałam mu: Takich ludzi jak ty zamykało się w obozach koncentracyjnych! Zanieczyszczasz społeczeństwo!\nJedna z lepszych ripost mojego życia.\nNa koniec powiem tylko, że "zaakceptowałam wyzwanie" i obiecałam sobie, że w najbliższych dniach nauczę się dwóch układów tanecznych, jakie dziś znalazłam na YouTube. Czymś się muszę zająć. Jak się już nauczę, to się dowiecie. :)\nZaczęłam się wczoraj rano zastanawiać: czemu tak właściwie Hava Nagila ma być stereotypem o Żydach? Rozumiem, że wolontariuszki chciały nas jak najbardziej naprowadzić na to, że chodziło o Żydów, i rzeczywiście podziałało, ale Hava Nagila to jest tradycja żydowska pieśń. To w sumie tak jakby powiedzieć, że Marsylianka jest stereotypem o Francuzach, Katyusha o Rosjanach albo Rota o Polakach, tylko dlatego, że jest elementem ich kultury, wynika z historii lub tradycji.\nAlbo nie do końca rozumiem pojęcie stereotypu, albo to nie miało sensu.\nOpłacało mi się iść wczoraj do szkoły. Zarobiłam szóstkę z polskiego, bo interpretowaliśmy wiersz i miałam szansę na udzielanie się, bo było nas pięć osób w szczytowym momencie. W sumie to mówiłam cokolwiek, co tylko mi ślina na język przyniosła, i nawet się nie zastanawiałam, czy nauczycielce to będzie pasowało, a ona mi powiedziała, że weszłam na wyższy level interpretacji i jej to bardzo pasuje, i nie może mnie nie ocenić.\nAle ostatnio jakoś tak ogólnie wzięło mnie na czytanie wierszy i myślenie nad nimi. Na lekcjach ich przerabiamy dużo teraz, bo Młoda Polska, i aż sobie poszłam do biblioteki szkolnej po antologię wierszy. Jeszcze się nie zagłębiałam jakoś bardzo w nią, ale to fajne. :D\nEe... ee... nie wiem, co chciałam napisać...\nZnalazłam ostatnio w netach zeszyt IDEALNY. O taki:\nZESZYT Z ROJEM! To jest cudne!\nJest dostępny w sklepie internetowym: http://www.skleppatrioty.pl/kolekcja/glowna/zeszyt-roj-60-k-kratka i zastanawiam się, czy zamawiać. Dziesięć złotych z przesyłką, opłaca się.\nJak by się komuś chciało, to możecie kupić i mi wysłać na urodziny, nie obrażę się. :D A tak na serio to nic nie sugeruję, ale wiecie, że film o Roju mnie zauroczył, i teraz naprawdę pragnę tego zeszytu. Zawsze mogę namówić tatę, żeby mi kupił.\nJeszcze a propos Roja i ogólnie żołnierzy wyklętych - w mojej szkole jedna z nauczycielek się wkręciła w wyklętych, a konkretnie w rotmistrza Pileckiego, który na pewno jest związany z Oświęcimiem i być może z Zagłębiem Dąbrowskim (ale nie jestem pewna, a nie chce mi się sprawdzać), i teraz ciągle mamy informacje o jakichś spektaklach i konkursach. No i ostatnio jak zobaczyłam na szkolnej tablicy ogłoszeń informację o kolejnym konkursie, to - z całym należnym szacunkiem dla Pileckiego oczywiście - pomyślałam sobie:\nPilecki srilecki, ja się pytam gdzie jest Rój?! Typ umarł 60 lat temu, a ja go muszę szukać??\nMiałam bekę z samej siebie po tym. xD\nOstatnio przeglądałam moje posty i stwierdziłam, że za dużo Tumblra tu jest. Niby to nic złego, ale dalej mam drzazgę w sercu, bo ta jedna dziewczyna odchodzi i nie będę miała tam z kim gadać. Przez moment chciałam też odejść stamtąd, ale jednak zostanę (skądś muszę brać dziwne obrazki w końcu, nie? :D), ale na blogu trzeba będzie coś zmienić. Muszę się starać po prostu mało pisać o tamtym miejscu, a obrazki traktować po prostu jak obrazki. Tylko o czym ja tu będę pisać w ramach zapychania dziur, jak nie o Tumblrze?\nMuszę namówić mamę, żeby mi kupiła myszkę, to ją będę co post pokazywać. A w filmikach to już w ogóle. Albo zacznę tropić Pokulonych na własną rękę - tylko jak? Mam jakieś takie luźne pomysły na posty, które mogłabym na jakiś czas robić, żeby tu było urozmaicenie, ale jeszcze nie do końca wiem, jak się za to zabrać.\nEDIT: Popisałam sobie trochę z tą dziewczyną i, kurde, naprawdę nie wyobrażam sobie, że jej zabraknie. Chociaż staram się myśleć pozytywnie o samym Tumblrze i o tym, że jednak ciekawe rzeczy tam są.\nDzisiaj był zwariowany dzień...\nZacznę od tego, że 22 kwietnia to dla mnie dosyć ważna data. Od pięciu lat to dla mnie dzień urodzin dwójki bohaterów mojej pierwszej książki (która nigdy nie została ukończona, ale to swoją drogą). Padło właśnie na 22 kwietnia, bo było ważne dla fabuły, żeby urodzili się w 1990 roku w drugą niedzielę wielkanocną, czyli tydzień po właściwych świętach, która wtedy właśnie w tym dniu przypadała. Nie żebym teraz świętowała jakoś hucznie, ale nadal pamiętam. Eh, wspomnienia...\nDziś był dzień otwarty w mojej szkole i pomagałam wolontariuszkom w warsztatach. Miały przygotowaną prezentację o stereotypach, gdzie były slajdy, na których były po kolei wyświetlane stereotypy o różnych narodach i uczniowie (zarówno gimnazjaliści, jak i licealiści, w tym też i ja) mieli zgadywać, o kogo chodzi. Był też slajd o Żydach, i po pierwszych trzech hasłach nie wiedziałam, ale czwarte, czyli Hava Nagila, wyjaśniło wszystko. Najpierw Alyona (Ukrainka) naprowadziła nas, pytając o duże religie - powiedziałam, że jedną z nich jest judaizm - a potem zapytała, czy wiemy, co oznacza Hava Nagila. Nie mogłam powstrzymać się przed pochwaleniem się swoją wiedzą i powiedziałam:\n"Hava Nagila" oznacza "Radujmy się" i to jest żydowska piosenka.\nZ jednej strony ucieszyłam się, że wiedziałam, ale z drugiej pomyślałam sobie potem: Chrystusie Królu, jakie ja jednak dziwne rzeczy wiem...\nGdybyście się zastanawiali, skąd właściwie wiem, co dokładnie oznacza Hava Nagila: kiedyś oglądałam filmik, gdzie żydowska kobieta pokazuje horę, czyli żydowski taniec, którego przez moment się chciałam nauczyć, i na koniec pokazuje z podkładem, i tłumaczy tytuł piosenki na angielski.\nOgólnie to mi to poprawiło humor. A Mengele dalej przewraca się w grobie.\nPo południu jechałam z siostrą na film Piąta Fala na podstawie książki o tym samym tytule - nie będę się nad tym rozwodzić, ale ogólnie to polecam.\nChciałam sobie kupić w Matrasie trzy książki za 100 złotych, które miałam na karcie prezentowej, ale były zniżki z okazji Dnia Książki, to kupiłam trzy książki za 78 złotych i jeszcze 22 mi zostało. Będę musiała pojechać do Bytomia, jak będę miała na początku maja wolne, i dokupić coś jeszcze. A miałam mieć to dziś z głowy... Jak nie zapomnę, to niedługo wstawię zdjęcia tych książek.\nKasjer Stanisław w Multikinie w Galerii Katowickiej - bohater dnia! Nie zrobił nic specjalnego, ale zapadł nam w pamięć.\nJak już wracałyśmy, to zepsuł się autobus, którym jechałyśmy, i musiałyśmy czekać na następny. W sumie to zabawnie było, pierwszy raz musiałam się tak przesiadać.\nI na tym w sumie już skończymy. Muszę iść się myć i spać, bo jutro odrabiam w szkole wolny dzień, jakim jest 2 maja, i muszę wstać o siódmej rano. Buuuu ;_;


Na ekspozycji można obejrzeć armię ołowianych żołnierzyków, gry planszowe i zręcznościowe, klocki, zabawki mechaniczne, przybory do majsterkowania, różnego rodzaju pojazdy, zestawy małego lekarza i chemika, małą pocztę, a nawet miniaturowe mebelki dla lalek. Zaprezentowane zostały polskie i zagraniczne cuda techniki zabawkarskiej – każdy znajdzie tu coś interesującego dla siebie. W czasie trwania wystawy prowadzona jest zbiórka zabytkowych zabawek na rzecz Muzeum Zabawek z Duszą, które kolekcjoner planuje otworzyć w przyszłości.\nMariusz Kmita - absolwent PLSP w Rzeszowie, z zawodu technik metaloplastyk. Realizator wystaw, konkursów modelarskich. Jego zbiory można było podziwiać na wystawie: „Zabawki z duszą” w Muzeum Etnograficznym w Rzeszowie, a także na wystawie w Mielcu. Brał udział w audycjach o zabawkach i zabawach PRL. Jest autorem publikacji Zeszyty „Zabawki PRL-u”. POWIĄZANE TAGI:


Czarter blues | The Sail Training Association Poland\nWczesne czarterowe rejsy Pogorii to dość szczególny rozdział jej dziejów.\nTeraz Pogoria pływa prawie wyłącznie w czarterach, ale powstała jako żaglowiec szkolny dla młodych ludzi, którzy morza nie widzieli nigdy w życiu, za to pilnie oglądali telewizyjny program „Bractwo Żelaznej Szekli”. Ponieważ wszystko było wówczas państwowe, więc i koszty tej działalności miały pochodzić z kiesy państwowej, co zresztą w owych czasach wydawało się dość naturalne.\nRok urodzin Pogorii – 1980 – był wstrząsową końcówką gazetowej prosperity PRL i żadna prasa, nawet najbardziej czerwona, nie wyrywała się już z udowadnianiem, że Polska Ludowa jest dziesiątą potęgą gospodarczą świata. To, że akurat wtedy właściciele PRL zrobili z Pogorii kozła ofiarnego, na którego zrzucać mogli tragiczne efekty prowadzonej przez dziesięciolecia rabunkowej gospodarki, jest zupełnie inną historią.\nFaktem było jednak, że na „Pogorię” pieniędzy nie starczało, więc jej armator – a był nim Polski Związek Żeglarski i jego mniej lub bardziej dziwne agendy – postanowił, że żaglowiec powinien na siebie zarobić. Tak przynajmniej głosiła wieść oficjalna, bo w praktyce zarabiane w czarterach pieniądze znikały w paszczy jednego z urzędów w randze ministerstwa sportu (konkretnie: GKKFiS – jeśli ktoś nie wie, jak się ten skrót rozwija, niech się cieszy).\nTeoretycznie część zarobionych przez „Pogorię” pieniędzy ministerialny moloch miał przekazywać na potrzeby Pogorii (przepraszam za idiotyzm logiki zdania, ale to nie moja wina).\nW praktyce, gdy Kapitan żaglowca wydał kiedyś w Niemczech kilkadziesiąt marek na dakronowe nici do żagli, absolutnie nie do kupienia w PRL, został postawiony do raportu i surowo zgromiony za szastanie i niezgodne z przepisami wydawanie „nie swoich środków dewizowych”. Kto naprawdę wydawał wówczas te pieniądze – nie wiem, ale że Pogoria nie była pierwszym, ostatnim ani jedynym okradzionym przez system i jego czynowników, więc zostawmy tę sprawę na później, czyli „na nigdy”.\nWczesne pogoriowe czartery przypadały na początkowy okres stanu wojennego. Zwyczajnym ludziom paszportów wtedy nie wydawano w ogóle, więc nie było nawet sensu rozmawiać o „masowym udziale młodzieży” w rejsach morskich.\nPierwsza umowa czarterowa zawarta została jesienią 1981 roku, a więc tuż przed ogłoszeniem wojny polsko-jaruzelskiej. Kontrakt był tak obwarowany, że w przypadku jego zerwania PZŻ (dokładnie „Interster”) musiałby płacić bajońskie sumy. Kiedy więc ktoś tam „na górze” dokładnie policzył ewentualne straty, machina ruszyła. Załoga, wybrana osobiście przez Kapitana – prywatnie obiecaliśmy mu, że nie „zsiądziemy” – dostała służbowe paszporty z Centralnego Ośrodka Sportu (sic!), pewnie nie bez błogosławieństwa prezesa PZŻ-u.\nW pierwszy rejs dla płatnych pasażerów Pogoria wypłynęła w końcu maja 1982 do Kilonii.\nCzarter trwał kilka tygodni i był chyba bardzo owocny, bo na lipiec i sierpień barkentynę wysłano na światowe regaty wielkich żaglowców urządzane przez Sail Training Association. Były one sponsorowane przez producenta whisky Cutty Sark, a w Polsce nazywano je krótko „Operacja Żagiel”.\nNapisana w rejsach zarobkowych ballada „Czarter blues” ujmowała te początki w taki sposób:\nMiał to być piękny szkolny żaglowiec\nI młodzież miała na nim żeglować.\nDziś zęby szczerzy tu kapitalizm,\nBo PZŻ walutę chce rachować!\nByły to czasy, kiedy nauczyciel w PRL zarabiał – według czarnorynkowego (więc realnego) kursu waluty – 12-15 dolarów miesięcznie. Pięć RFN-owskich marek (ok. 2 dolarów) na głowę dziennie, które płacił PZŻ marynarzom czarterowym, plus napiwki od „wdzięcznych turystów”, były stawką na tyle atrakcyjną, że w czarterowej załodze pełno było notabli różnej maści. Nazywało się to co prawda: „praktyczne zapoznanie z samodzielną działalnością gospodarczą żaglowca w celu podniesienia jakości jego dalszej eksploatacji”, ale jak go zwał, tak zwał: notable zmywali naczynia w pentrze i podłogi w kambuzie, sprzątali turystyczne pawie i serwowali posiłki w kelnerskich liberiach za dwudolarową stawkę dzienną i napiwki, które w najgorszym układzie tę sumę podwajały.\nZałogę pokładową (równą w płacy i prawach załodze tzw. hotelowej) tworzyła grupa żeglarzy, którzy żaglowiec znali „od podszewki”.\n„Hotelarze” rzadko kłócili się z „żeglarzami”, a jeśli nawet – były to raczej towarzyskie przekomarzania niż kłótnie, bo na ogół wszyscy pomagali wszystkim i cała grupa była zaprzyjaźniona. Zdarzało się, że do załogi dostawali się osobnicy, którzy o pracy i odpowiedzialności zespołowej nie mieli większego pojęcia, ale oni bardzo szybko znikali z pokładu i – na szczęście – więcej nie wracali.\nJak i co zrobić – zaraz się dowiesz,\nStu instruktorów naraz ci powie.\nLecz kiedy śmieci trzeba posprzątać,\nSłyszysz: „Nie było tego w umowie!”\nPięć marek dziennie było jednak stawką śmieszną nie tylko w porównaniu z zarobkami zachodnimi, ale również z zyskami, które później znikały bezpowrotnie w biurokratycznej dali. Załoga czarterowa zdawała sobie z tego sprawę, ale że głos ludu pracującego w PRL-u liczył się jedynie teoretycznie, więc cóż było robić – zostawał tylko „Czarter blues”:\nŻeglarzu, żyły z siebie wypruwaj,\nChociaż cholera cię bierze!\nCzyść kible z pawi i brasuj reje –\nKto inny owoc pracy twojej zbierze!\nPieniądze nie były jednak głównym magnesem czarterów. Do takiego właśnie spędzania czasu zachęcało przede wszystkim – co tu kryć – możliwość mniejszego czy większego handlu z wykorzystaniem bezcłowej strefy Kanału Kilońskiego, co zarobki nie tyle pomnażało, ile potęgowało. Do tego: wyrwanie się choć na trochę z peerelowskiej szarzyzny oraz towarzyskie uroki jachtingu, który – w przeciwieństwie do żeglarstwa, uprawianego na morzu – uprawiany był w portach.\nTowarzyska strona rejsów czarterowych spędzała sen z oczu Kapitanowi: jak bowiem wychodzić w morze i podnosić żagle o dziewiątej rano, kiedy część załogi po wieczornym zacumowaniu znikała i wracała prosto na podniesienie bandery, odbywające się o ósmej?\nKapitan początkowo przemawiał do rozumu ludziom było nie było dorosłym i wydawałoby się dojrzałym. W końcu uciekał się do środków radykalnych:\nnajpierw, pod groźbą odesłania do kraju, nakazywał powrót na statek do dziesiątej wieczorem, później – zabraniał wyjścia w ogóle.\nWtedy spotkania w towarzystwie mieszanym, również narodowościowo, odbywały się pod, na i nad pokładem, były więc kolejne reprymendy. Po jakimś czasie aktywność towarzyska zmordowanej do cna załogi ustawała, więc Kapitan, który miał miękkie serce, w nagrodę za dobre sprawowanie zakazy uchylał i wszystko zaczynało się od początku.\nGościnność polska słynie szeroko,\nLecz choć jesteśmy wszyscy dorośli\nI o dziesiątej wyganiają gości!\nPolityka prowadzona przez armatora polegała na dążeniu do jak największych oszczędności. Oszczędzało się na wszystkim, więc: na żaglowcu (patrz casus: zakup nici) i na załodze. Ochmistrz kupował „towary luksusowe” (np. coca cola w puszkach) z „przeznaczeniem do serwowania wyłącznie pasażerom czarterowym”. Towary te – przynajmniej teoretycznie – były niedostępne dla załóg.\nRównież menu załogi miało się zdecydowanie różnić od menu gości, do czego nie dopuścił ani Kapitan ani Kucharz.\n„Czarter blues” skwitował to jednak po swojemu:\nNa białych żaglach dumnie wypiętych\nŻelaznej Szekli szczerzą się znaki.\nZałoga szczerzy dziąsła czerwone –\nZ owoców dzisiaj, znowu buraki!\nWobec załogi i żaglowca armator prowadził politykę zgrzebną i sknerską. Na zewnątrz jednak jego polityka miała zapędy… dziś powiedzielibyśmy „globalne”, ale mniejsza o nazwę.\nPodczas Operacji Żagiel działacze armatora uznali, że nawiązali odpowiednie kontakty i zaczęli snuć dalekosiężne plany, mające spuścić również na ich głowy deszcz zielonych papierków. Najbliższy plan zakładał wysłanie Pogoriina zimę 1982/83 w rejs czarterowy na trasie Las Palmas – Casablanca z odgałęzieniami. Kontrakt zasadniczy miano podpisać w październiku 1982 w Hamburgu. Pogoria miała się tam stawić na Bootmesse, popływać przez tydzień czy dwa z turystami po Łabie, a potem ruszyć na ciepłe i zasobne w dolary morza.\nW październiku w Hamburgu była taka mgła, że z rufy nie było widać dziobu i o żadnych pływaniach nie było mowy. Staliśmy więc tydzień przy kei i prowadziliśmy intensywne życie towarzyskie pod pokładem, bo na balangi lądowe nie było pieniędzy, a układy „domowe” wśród tubylców mieliśmy tylko w Kilonii.\nTuż po obłożeniu cum pojawiło się na kei kilku Polaków – emigrantów politycznych. Nie odezwali się do nas ni słowem, spojrzeli jak na morderców, rozstawili na pomoście transparent Solidarności, jeszcze coś w rodzaju „Precz z bandą Jaruzelskiego” i tak trwali.\nZapraszaliśmy ich kolejno: na śniadanie, obiad, podwieczorek, ale zbywali to wzgardą i docinkami, że z pachołkami reżimu nie chcą mieć nic wspólnego, że możemy sobie aresztować i wlec siłą do kraju frajerów, ale nie ich, bo oni nigdy dobrowolnie nie oddadzą się w nasze wredne czerwone łapy.\nDziwiło nas to mocno, bo w Kilonii prawie codziennie na Pogorii gościły grupy rodaków z najświeższej emigracji, ale cóż było robić.\nDokładnie o 16:00 demonstrujący zwinęli swoje zabawki i znikli.\nPojawili się następnego dnia o 9. rano, stali do czwartej i znów znikli.\nNa kei ruch był żaden. Co jakiś czas z mgły wyłaniali się tylko policjanci, patrząc, czy demonstranci są grzeczni i nie ma burd, co powiedzieli nam po cichu.\nMgła stała jak bita śmietana, a zimno i wilgotno było jak cholera.\nTrzeciego bodajże dnia jednego z demonstrantów „przycisnęło”, zwłaszcza, że chłopcy dla rozgrzewki ciągnęli piwko, wyjmowane z dużej torby. Wysikać się z kei do morza w RFN, w dodatku pod okiem policji – tego nie odważyliby się zaryzykować nawet najodważniejsi. Do przybytku lądowego było daleko, dobry kwadrans marszu. Trudno darmo: „przyciśnięty” pożegnał się z kolegami, przeżegnał, ucałował gościnną keję niemiecką i zapytał wachtowego, czy może skorzystać.\nNa Pogorii do WC schodzi się pod pokład. Gdy młody nieprzejednany zniknął w przybytku dla spieszonych pomazańców, kucharz mrucząc „No, ja mu pokażę pachołka i czerwone łapy reżimu!” zastawił stół. Na białym obrusie pojawił się baleron, sery, szynka, polski chleb biały i razowiec, waza z zupą (chyba ogórkowa na wędzonce, ale głowy nie dam), „Wyborowa” i „Żywiec”.\nProtestant wyszedł z kingstona lekko jak ptaszek. Gdy przechodził koło stołu, kucharz rzucił:\n– Może coś na ząbek?\nPo godzinie tamci z kei nie wytrzymali. Najbardziej gniewny zażądał oficjalnie widzenia z Kapitanem i wypuszczenia kolegi z aresztu statkowego, strasząc policją.\nTen pierwszy, słysząc głosy z zewnątrz, przypomniał sobie nagle, co jest grane. Wygramolił się zza stołu, przy którym już siedziała chyba cała załoga (wszystkiego z tuzin marynarzy), zapytał grzecznie, czy może zaprosić kolegów i wyleciał na pokład.\n„Chłopaki!” – zawołał – „Nie ma poruty! Chodźcie na dół!”\nOczywiście – chłopcy nie widzieli polskiego jedzenia od prawie roku, klepali biedę emi/imigrancką, a stojąc od 9:00 do 16:00 dorabiali do skromnego zasiłku. Zanim więc siedli za stół, pożyczyli od nas jakieś linki i przymocowali transparenty do kei. Co prawda najpierw mieli pomysł, by przywiązać je do naszego relingu, ale krótkie „Chyba żeście panowie oszaleli?”, rzucone z między Kapitańskich zębów i fajki, zdecydowało o opcji niezależnej od żaglowca.\nDalej było już normalnie. Chłopcy pojawiali się rano, wyjmowali swoje transparenty z pogoriowych bakist („po co nosić tam i nazad?”), mocowali je do pomostu i biesiadowali z nami do późna w noc, zawsze jednak zwijając sztandary o 16:00.\nTak działo się do końca naszej wizyty. Z powodu mgły nie było czarteru hamburskiego i napiwków. Z powodu… czy ja zresztą wiem, z jakiego powodu…, dość że działacze nie podpisali umowy na półroczny czarter kanaryjski, z Hamburga wróciliśmy więc prosto do Gdyni. \nPodczas wspólnych biesiad zapytaliśmy gości, czy nie podrzuciliby nam jakichś polskich wydawnictw, bo w kraju cenzura tak szalała, że nawet kolorowych tygodników czytać się nie dawało. Chłopaki przynieśli kilka worków literatury: książek, numerów paryskiej „Kultury”, „Zeszytów historycznych” – wszystko w wydaniu mini, specjalnie dla przemytników. Jeśli ktoś tych edytorskich curiosów nie widział, niech żałuje: książki miały format książeczki do nabożeństwa i czytać je mogli tylko najwytrwalsi – ja na przykład nie byłem w stanie nic przeczytać bez lupy.\nW pierwszych rejsach znające się wcześniej z lądu grupki przyjaciół, wpierw dyskretnie, a później coraz głośniej dyskutowały i zastanawiały się, kto na pokładzie pełni funkcję „człowieka Majora”, czyli (gdyby kto nie zrozumiał) wtyki bezpieki. Było to o tyle istotne, że praktycznie wszystko, co wieźliśmy do kraju – włącznie z zagranicznymi pieniędzmi – podlegało ocleniu, a niezgłoszenie towaru czyniło nas automatycznie przemytnikami i mogło zblokować paszport na następne rejsy.\nDo zdemaskowania sabotażystów gospodarczych nie trzeba było nawet „czarnej brygady”, która według podań szeptanych potrafiła odkręcać płyty boazerii ze ścian – wystarczył jeden celnik w pomieszczeniu nie tym, co trzeba, bo i na żaglowcu tak dużym jak Pogoria, trudno było schować używane (choć prawie nowe!) pralki, trzymetrowe rulony dywanów, paczki z dżinsami czy kartony ze spirytusem „Kastor” zwanym powszechnie „Śmierć marynarza”.\nDziałalności „człowieka Majora” nie odczuliśmy jednak ani bezpośrednio, ani później. Możliwe więc, że wtyczki nie było, albo że jej zadanie polegało na zupełnie czym innym (na czym?).\nNiemniej „Czarter blues” podsumował te dyskusje i niepokoje na swój sposób:\nNa statek wpada czarna brygada,\n„Major” na pewno coś o tym wie!\nA na załogę strach blady pada:\n„Chowaj dolary! Kto żyw ratuj się!”\nLiteraturę zabraliśmy ze sobą. Na morzu, rada w radę, postanowiliśmy zawinąć cały towar w żagiel bombramrei, a więc rei najwyższej, dobre 30 metrów nad pokładem: jeśli celnicy chcą, niech się wdrapują! – zresztą chyba nic innego nie przyszło nam do głowy. Wiadomo było jedno: przemycanym towarem trzeba się z celnikami podzielić, a za „bibułę” się siedzi, bo polityka władz w tym względzie była zawsze wyjątkowo bezwzględna.\nW Gdyni czekali na nas WOP-iści z celnikami.\nPowitanie było tradycyjne: „To ilu zostało, panie kapitanie?”\nNa krótkie warknięcie Kapitana „Nikt!”, oficer WOP-u zrobił głupawą minę i powtórzył pytanie.\nGdy powtórzyła się i odpowiedź, szef celników szturchnął WOP-istę w bok i wymownie podniósł brwi. Kapitan, Intendent i obsługujący kapitański salon marynarze znali to już dobrze, bo podobnie – choć czasem bardziej dosadnie – reagowali oficjalni reprezentanci PRL, gdy załoga wracała w komplecie (całym komplecie!) z poprzednich czarterów.\nPo WOP-iście wziął się do dzieła szef celników. Zgodnie z tradycją najpierw postawił pustą teczkę na podłodze kapitańskiej kabiny. Wnoszący wódkę Intendent „powinność służby swej rozumiał”, więc dyskretnie teczkę podjął i wyniósł. W progu dogoniły go słowa: „Jakbyście mieli rajstopy, to moja stara nosi czterdzieści osiem”.\nTeczka wróciła pełna. Celnik, nie zaglądając – bo nie ma to jak zaufanie miedzy dżentelmenami – podniósł ją z ziemi, ocenił wagę, pokiwał głową (Intendent powinność służby swej rozumiał DOBRZE) i wziął się do wypełniania papierów.\nPo jakimś czasie zapytał:\n– A literaturę jakąś pan tam włożył?\n– Jaką literaturę!? – zaperzył się Intendent, pamiętając, że dżinsy „Montana”, rajstopy i spirytus to tylko kontrabanda, a książki „Kultury” to kontrrewolucja. – My? Literaturę? My nic takiego do ręki nigdy w życiu!\n– No, no – powiedział celnik. – Rozumiem, rozumiem. Ale celnicy też ludzie, nie? Też chcą wiedzieć, co się na świecie mówi. Trochę poczytać. Wie pan co? Żeby nie było „do ręki”, to pan włoży trochę „tego” pod materac na pierwszej koi z lewej strony w pierwszym kubryku. A któryś z moich chłopaków to weźmie i będzie dobrze.\n– A później co? – Intendent był dokładny. – Raport?\n– Jaki raport? Coś pan! Jesteśmy ludźmi, czy nie? – obruszył się ober-celnik. – No, niech pan coś tam zarządzi.\nZarządzenie Intendenta jednego z nas kosztowało wycieczkę na najwyższą reję. Celnicy nie wiedzieć kiedy „zwinęli bibułę” i po konsumpcji napojów wyskokowych rozstaliśmy się – jak mówił Marek Hłasko – ogólnie rozcałowani.\nResztę książek – było tego, bez przesady, kilkanaście kilogramów – wyciągnęliśmy z żagla dopiero w stoczni. Dalszych przygód z „zarzewiem kontrrewolucji” nie było żadnych: część trafiła do ludzi, reszta została w naszych bibliotekach. W ten sposób pierwszy raz wpadła mi w ręce powieść Bukowskiego „I powraca wiatr” oraz „Wierny Rusłan” Władimowa – ledwie zdążyłem je przeczytać, natychmiast zginęły, pożyczone przez kogoś na „góra trzy dni”. Ich treść pamiętam jednak doskonale do dziś.\nO przemycie bibuły „Czarter blues” nie mówił nic – był to ostatni rejs w sezonie i tekst nie miał kiedy powstać. Kończył się zwrotką, którą podczas pożegnań śpiewaliśmy najgłośniej, żeby bez pudła usłyszały ją „odnośne czynniki”:\nAż wreszcie Gdynia i port jachtowy,\nJuż kontrabandę wszyscy ukryli.\nWOP-istę celnik ukradkiem szturcha:\n„Popatrz frajerów! Wszyscy wrócili!”\nPo niej był już tylko refren:\nTo czarter blues,\nTo czarter blues!\n– I już!\nMuzyka, słowa i tekst: Kazimierz Robak, 1982-1997\nFragment tego tekstu opublikowany został w magazynie żeglarskim „Jachting” (nr 3/2005).\nFotografie (lipiec 1982): Heinz Busch (Lubeka) dzięki uprzejmości Jego i Wojciecha Jacobsona.\n Rozumiem, że dziś, co młodszym, słowo „zsiąść”, w znaczeniu innym niż dosłowne, kojarzyć się może jedynie z procesem kwaśnienia mleka. Wówczas znaczyło to również zejście z pokładu w zachodnim porcie i prośbę o azyl polityczny.\nStan wojenny – przypominam – to: wyłączone telefony, a później zegarynka powtarzająca w tle „rozmowa kontrolowana, rozmowa kontrolowana…”; godzina milicyjna od 20-tej; lotniska pozamykane; żadnych wyjazdów zagranicznych więc żadnych paszportów; na przejazd z województwa do województwa mężczyznom w wieku poborowym potrzebne było zezwolenie z Wojskowej Komendy Uzupełnień, która najpierw, zanim papierek wydała, zastanawiała się, czy amatora podróży z Gdańska do Bydgoszczy na przykład, na parę miesięcy nie „wsadzić w kamasze” = nie powołać do wojska.\nJeśli jakiś załogant zsiadł z pokładu w porcie zachodnim, kapitan po powrocie – jeśli sam nie zsiadł – wzywany był na przesłuchania w różnych organach władzy ludowej i na ogół z dalszym pływaniem miał kłopoty.\nSłyszałem – ale to być może plotki – jak to polski jacht podpłynął tuż pod Bornholm, jeden z załogantów wyskoczył za burtę i zaczął płynąć do brzegu, a kapitan, wołając „Stój! Stój!”, palił do niego z rakietnicy; reszta załogi doskonale wiedziała (nikt oficjalnie pary nie puścił), że kapitan i uciekinier to dobrzy kumple i po prostu tak się umówili, a kapitan strzelał, by mieć wytłumaczenie podczas przesłuchań przez WOP i milicję.\nStan wojenny wprowadzono 13 grudnia 1981, zawieszono – 31 grudnia 1982, a formalnie zniesiono – 22 lipca (święto państwowe w PRL) 1983.\n Co działo się z Pogorią w następnym roku – przeczytacie już wkrótce w elektronicznej wersji książki Szkoła mojego autorstwa (e-book w przygotowaniu).\n Najnowsze znane mi wydania to:\nBukowskij, Władimir. I powraca wiatr… Kraków : Znak, 1999.\nWładimow, Georgij. Wierny Rusłan : historia obozowego psa. Kraków : Arcana, 1999.\nfot. Heinz Busch - Lübeck (1982)


Ul. Dworzyskowa - Mapa Radzewo, plan miasta, ulice w Radzewie - E-turysta\nMapa ul. Dworzyskowa Radzewo\nRadzewo ul. Dworzyskowa - Wybierz kategorię\nRadzewo ul. Dworzyskowa - informacje\nMapa miejscowości Radzewo ul. Dworzyskowa w serwisie e-turysta. Prezentujemy mapę na której można przeglądać interesujące Cię miasto i odnaleźć poszukiwaną ulicę czy obiekt. Mapy obejmują obszar całej Polski, a korzystać z nich należy przesuwając ją za pomocą myszy. Oddalanie lub przybliżanie realizować można scrollem myszy lub przyciskami „plus” i „minus” w lewym górnym rogu mapy. Sprawdź nasze mapy i zobacz co interesującego znajduje się danej ulicy miasta. Mapa Radzewo ul. Dworzyskowa, dla poszukujących noclegu w Radzewie ul. Dworzyskowa stworzyliśmy możliwość przeglądania ofert obiektów noclegowych bezpośrednio na mapie. Wszystkie prezentowane na mapie obiekty pochodzą z renomowanego serwisu e-turysta. Poprzez kliknięcie ikony reprezentującej obiekt noclegowy na mapie otworzysz dymek z żądaną ofertą. Aby zobaczyć wszystkie szczegóły noclegu kliknij przycisk Zobacz. Natomiast klikając z pomarańczowe koło z wpisaną ilością noclegów zostaniesz przeniesiony do przybliżenia mapy. Teraz możesz wybrać nocleg przy konkretnej ulicy. Przy odpowiednim przybliżeniu mapy pokażemy Ci także listę noclegów (zależnie od Twojego wyboru pod mapą lub z jej prawej strony, dla mniejszych rozdzielczości ekranów zawsze pod mapą). Noclegi w Radzewie ul. Dworzyskowa możesz dzięki temu przeglądnąć i porównać bezpośrednio na liście. Dla Twojej wygody umożliwiliśmy kontakt z właścicielem obiektu bezpośrednio z poziomu mapy. Aby się z nim skontaktować i dopytać o szczegóły noclegi kliknij przycisk Zapytaj o Nocleg. W zakładce Noclegi możesz dodatkowo określić inne priorytety noclegi, takie jak cena, rodzaj obiektu oraz udogodnienia i wyposażenie.\nRadzewo ul. Dworzyskowa - Noclegi na mapie


Więcej modeli z serii Mi 11 | MIUI Polska\nWięcej modeli z serii Mi 11\nMIUI Polska > Aktualności > Xiaomi > Więcej modeli z serii Mi 11\nKacper Skrzypek - 29 marca 2021\nDziś odbyły się dwie konferencje Xiaomi, chińska i globalna, poświęcone głównie nowym telefonom marki oraz produktom pobocznym, w tym nowej opasce (o niej w oddzielnym artykule), a także routerowi i projektorowi. To nie koniec nowości ze strony firmy – na jutro zapowiedziana jest kontynuacja chińskiej konferencji. Przyjrzyjmy się zatem temu, co pokazano nam dziś.\nUlepszony w stosunku do Mi 11 model Pro, który obecny będzie wyłącznie w Chinach, został zmieniony pod względem kilku kwestii:\nSzybsze jest ładowanie – zarówno po kablu, jak i bezprzewodowo telefon naładujemy z mocą 67 watów (w Mi 11 50 watów).\nInne są aparaty. Główna jednostka to matryca Samsunga (GN2) o rozdzielczości 50 Mpx, rozmiarze sensora 1/1.12″, przysłonie f/1.95 i wielkości piksela 1,4 mikrometra, łącząca 4 piksele w jeden, posiadająca OIS. Zamiast modułu makro mamy teleobiektyw 8 Mpx umożliwiający 5-krotny optyczny zoom, 10-krotny hybrydowy i 50-krotny “peryskopowy”. Bez zmian natomiast w temacie szerokiego kąta, jest dokładnie taki sam, jak w Mi 11 (13 Mpx, kąt widzenia 123 stopnie).\nW wersji Pro możliwe jest nagrywanie filmów w zwolnionym tempie w 1920 klatkach na sekundę (960 w Mi 11).\nWiększa jest bateria – 5000 mAh (4600 mAh w Mi 11).\nWersja Pro posiada wsparcie Dolby Vision (brak w Mi 11).\nMi 11 Pro jest wodoodporny (certyfikat IP68).\n4999 juanów (3018 zł) – 8/128 GB,\n5299 juanów (3200 zł) – 8/256 GB,\n5699 juanów (3440 zł) – 12/256 GB.\nNajmocniejsza propozycja Xiaomi w segmencie flagowców, w przeciwieństwie do wersji Pro będzie dostępna poza Chinami. Poznaliśmy jej globalną cenę – w wersji 12/256 GB przyjdzie zapłacić potencjalnym nabywcom 1199 euro (ok. 5600 zł). Jakie są różnice między wersją Pro a Ultra?\nZdecydowanie inny jest wygląd tyłu telefonu. Wyspa z aparatami zajmuje całą szerokość panelu i z tego, co widać na zrzutach ekranu, wystaje dość mocno – z pewnością bardziej, niż jesteśmy do tego przyzwyczajeni.\nInne są moduły dodatkowe w aparacie – pełnią one tę samą rolę, ale mają większą rozdzielczość (moduły szerokokątny i teleobiektyw 48 Mpx Sony IMX586).\nZ tyłu telefonu, oprócz aparatów, znajdziemy także dodatkowy, mały wyświetlacz, który ma służyć za podgląd wykonywanego przez nas zdjęcia, gdy wykonujemy je z tyłu telefonu, umożliwiać wyświetlanie informacji o stanie telefonu takich jak godzina, procent naładowania baterii czy powiadomienia, a także pozwalać na używanie podstawowych funkcji telefonu w ramach włączonego oszczędzania baterii.\nObydwie wersje są wodoodporne z potwierdzonym certyfikatem IP68.\nO tym modelu mogliście już słyszeć. Nie jest on tak naprawdę nowy – był już pokazywany w Chinach jako Redmi K40 Pro+, a Xiaomi jedynie zmieniło jego nazwę na rynek globalny. Informowaliśmy o nim w oddzielnym artykule, zatem jedynie przypomnę o najważniejszych cechach.\nCzytaj też: Nowe funkcje dla nowego składanego urządzenia Xiaomi w kodzie MIUI\nPod pewnymi względami nawiązuje on do poprzednio omawianych telefonów – pod maską “siedzi” ten sam procesor, czyli Snapdragon 888, jest też AMOLED 120 Hz (w standardowej dzisiaj rozdzielczości Full HD+) i aparat 108 Mpx (co warto podkreślić, nie z Mi 11, a z Redmi Note 10 Pro). Są też oczywiście pewne różnice: ładowanie jest trochę wolniejsze, bo 33-watowe, nie ma czytnika linii papilarnych w ekranie ani ładowania bezprzewodowego, próżno szukać informacji o optycznej stabilizacji obrazu.\n649 euro (3020 zł) – 8/128 GB,\n699 euro (3255 zł) – 8/256 GB.\nPoza telefonami flagowymi poznaliśmy też nowe smartfony aspirujące do roli popularnych telefonów ze średniej półki, czyli Mi 11 Lite 4G i 5G. Są one podobne do siebie w wielu aspektach:\nSą one dość lekkie – ważą jedynie 157 (4G) i 159 gramów (5G), a przy tym wydają się być poręczne (6,81 mm grubości). Czas pokaże, czy lekkość nie okaże się wadą w kwestii wytrzymałości.\nObydwa modele mają te same wyświetlacze – 6,55 cala w technologii AMOLED z odświeżaniem ekranu 90 Hz i wsparciem dla HDR10+, ponadto obecne są głośniki stereo i NFC.\nTa sama bateria – 4250 mAh ze wsparciem dla 33-watowego szybkiego ładowania.\nTe same aparaty – wspominałem o nich w przypadku wersji 4G. Jedyna różnica dotyczy przedniego modułu (20 Mpx w 5G i 16 Mpx w 4G).\nInne są natomiast procesory. Mi 11 Lite 4G wyposażono w Snapdragona 732G, czyli tę samą jednostkę, która napędza Redmi Note 10 Pro, a także Poco X3 NFC. Wersja 5G ma natomiast debiutującego w tym modelu 8-rdzeniowego Snapdragona 780G (maks. taktowanie 2,4 GHz, układ graficzny Adreno 642), który ma być następcą wykorzystywanego na przykład w Mi 10 Lite 5G Snapdragona 765G. Dzięki wykorzystaniu 5-nanometrowego procesu technologicznego ma on być wydajniejszy, a przy tym bardziej energooszczędny.\nCeny globalne zaczynają się od 299 euro (1400 zł) w przypadku Mi 11 Lite 4G i 369 euro (1720 zł) w przypadku wersji 5G.\nTo nie koniec nowości przygotowanych przez Xiaomi. Już jutro dowiemy się więcej na temat nowego, składanego Mi Mixa (niestety, tylko na rynek chiński), a także innych produktów ekosystemowych. O najważniejszych premierach napiszemy oczywiście na naszym portalu!\nźródła: blog Xiaomi, chińskie specyfikacje: Mi 11 Pro, Ultra, Lite 5G\nglobalna premiera Mi 11 Lite Mi 11 Lite 4G Mi 11 Lite 5G Mi 11 Pro Mi 11 Ultra Mi 11i premiera Xiaomi Mi 11 Lite\nPremiera Mi Band 6