homiki.pl :artykuł : Szklanki losuhomiki.pl\n29-08-2011 | Uschi "Sass" Pawlik\nWszyscy znamy chyba ten stan podwyższonej chłonności umysłu i emocji, czujność radaru nastawionego na najwyższą czułość na świat zewnętrzny – stan charakterystyczny dla dwudziestokilkulatków. Człowiek ma już trochę wiedzy o sobie i o świecie, ciągle szuka w tym świecie swojego miejsca – i chłonie, chłonie, chłonie. W takim czasie chyba każde bliższe zetknięcie się z drugim człowiekiem jest fascynującym spotkaniem z nieznanym, z innym. Jednak kiedy spotykają się tacy ludzie jak Kuba i Emil, bohaterowie powieści „Siedem szklanek” Magdaleny Zych, powstaje mieszanka wybuchowa. Która zresztą w końcu wybucha… Wybucha i na zawsze zmienia świat nie tylko ich dwóch, ale i kilku osób wokół nich.\nO książce „Siedem szklanek” mówi się, że to powieść o tożsamości, odwadze bycia sobą, o zmianach, jakie w nas zachodzą, gdy spotykamy na swej drodze nasze całkowite przeciwieństwo – i zakochujemy się… To prawda. Szczególnie wyraźnie widać to w postaci ekscentrycznego, szalonego Emila, wiodącego artystowskie życie, nie przejmującego się zbytnio, czy komuś się ono podoba, a jednocześnie uwielbiającego robić wrażenie. Piorunujące. A przy tym walczącego ze wszystkich sił z wszelkimi etykietami (trudno nie pomyśleć tu o Michale Szpaku, który być może nie był inspiracją dla postaci Emila, ale podobieństwa są zaskakujące). Ale widać to również w postaci Kuby, pozornie przeciętniaka, który w zderzeniu z Emilem redefiniuje siebie i usiłuje odnaleźć się w nowej tożsamości. Procesy te pokazano ciekawie, z kilku perspektyw, choć ciągłe zmiany podmiotu prowadzącego narrację mogą nieco utrudniać płynną lekturę.\nMnie jednak dużo bardziej zainteresował inny motyw. Spotkanie Emila i Kuby zmienia życie i świat nie tylko ich dwóch. Ich wybory i decyzje wpływają na życie innych – a wpływ ten jest czasem dramatyczny. Wpatrzeni w siebie samych i w siebie nawzajem, drobnymi czasem posunięciami radykalnie zmieniają sytuację innych. Czasem o tym wiedzą i muszą się z tą wiedzą zmierzyć, a czasem są tych zmian nieświadomi. Pytanie, czy ta nieświadomość czyni ich niewinnymi.\nZaś na koniec przychodzi drugi Wielki Wybuch, o sile większej chyba nawet niż ten z początku książki – i znowu świat wywraca się do góry nogami. Jak i dla kogo – zachęcam do samodzielnego sprawdzenia.\n„Siedem szklanek” czyta się po prostu dobrze. Nie wiem, z jaką intencją książka była pisana, ale jeśli jako lektura lekka a satysfakcjonująca, wówczas zamiar ten się powiódł. Powstała przyjemna, skrząca się dowcipem powieść psychologiczna – a może raczej „psychologizująca” – pozbawiona dłużyzn, o specyficznej i może nieco irytującej narracji prowadzonej przez różne osoby, ale bez wyraźnie słabych miejsc. To debiut, który każe z zaciekawieniem czekać na kolejne książki autorki.\nAutor: Magdalena Zych\nTytuł: Siedem szklanek\n* * *Redakcja serdecznie zaprasza do konkursu! Ponieważ autorka recenzji przyznała się, że dostając do ręki książkę „Siedem szklanek” napisaną przez kobietę automatycznie założyła, że książka będzie o kobietach właśnie, przedstawiamy takie oto zapytanie konkursowe:\nWymień trzy książki beletrystyczne, napisane przez polskie autorki, których bohaterkami są kobiety nieheteroseksualne.\nWśród autorów prawidłowych odpowiedzi, nadesłanych do godz. 23.59 30 sierpnia (wtorek) na adres mailowy listy[at]homiki.pl, rozlosujemy nagrody – książki „Siedem szklanek”.\nUschi „Sass” Pawlik\nTłumaczka z zawodu, korektorka z powołania. Ma kota na punkcie kotów. Pasjonują ją zagadnienia [trans]genderowe, kwestie rodzin LGBTQ i feminizm.\n29-08-2011 | Tagi: literatura LGBT | Kategorie: Kultura\n24 komentarzeSzklanki losu\n29 sierpnia 2011 o 10:52 · Odpowiedz\n[Re: Szklanki losu]\nSłuchałam ostatnio wywiadu radiowego z autorką, sposób w jaki opowiadała o książce i okolicznościach jej powstania, sprawił, że z miejsca zdecydowałam, że chcę ją przeczytać.\n29 sierpnia 2011 o 12:23 · Odpowiedz\nCha cha cha, pytanie konkursowe jest bardzo trudne – po dłuższym namyśle przypomniała mi się jedna książka, którą w dodatku nie napisała autorka, a autor! XD Co do sygnalizowanej powieści, to niestety mam jak najgorsze przeczucia – czytałam w internecie nowele/opowiadania/krótkie powieści (niepotrzebne skreslic), które miały bardzo podobne, wręcz identyczne pomysły fabularne, i wszystkie co do jednej były koszmarne. Może jeszcze dodam tak od siebie: stan opisywany w pierwszym paragrafie jest typowy dla nastolatków, współcześni dwudziestolatkowie to w większości ludzie odpowiedzialni, utrzymujący się samodzielnie i mający już ostatecznie ukształtowaną osobowośc i zbiór przekonań.\nO, byałbym zapominała – witamy ponownie po wakacjach, Uschi!\n29 sierpnia 2011 o 13:01 · Odpowiedz\n„współcześni dwudziestolatkowie to w większości ludzie odpowiedzialni, utrzymujący się samodzielnie i mający już ostatecznie ukształtowaną osobowośc i zbiór przekonań.”\n[ostrzeżenie detr. – pilnujemy kultury wypowiedzi]\n29 sierpnia 2011 o 13:30 · Odpowiedz\nA ile lat ma autorka? Nie spotkałam się jeszcze z naprawdę dobrą książką napisaną przez młodą osobę. To pewnie forma ageizmu, ale uważam, że dobry pisarz musi mieć swoje lata.\nPS: Przyłączam się do powakacyjnego powitania pani redaktor naczelnej. Oby nowy rok szkolny obfitował nam w inspirujące artykuły i porywające dyskusje pod nimi!\n29 sierpnia 2011 o 13:42 · Odpowiedz\nJa też mam złe przeczucia co do tej książki.\nW recenzji czytam, że jest to powieść o „szukaniu tożsamości”. Tymczasem w notce na temat autorki (na innym portalu) dowiaduję się, że zajmuje się ona teorią queer, która to uważa przecież, że tożsamości nie należy w ogóle poszukiwać; że kategorię tę należy obalić.\nCzyli coś tu nie gra.\nPo drugie nie bardzo lubię literacki cross-dressing. Wolę, gdy kobiety piszą o kobietach a mężczyźni o mężczyznach.\nAle to wszystko, nie jest takie ważne. Podstawowy problem jest taki, że ta powieść śmierdzi banałem na kilometr.\nNieśmiały, szary i przeciętny gej poznaje geja śmiałego, kolorowego i ekscentrycznego. Pod jego wpływem zaczyna akceptować siebie samego.\n29 sierpnia 2011 o 13:48 · Odpowiedz\nZazwyczaj czytam fragmenty recenzowanych powieści na stronie ich wydawnictw.\nOto parę cytatów z książki, zamieszczonych na stronie wydawnictwa:\n„Głos archeologa był jednym wielkim znakiem zapytania.”\n” Zaintrygowany, i dodatkowo popędzany narastającym jazgotem, Emil wszedł do przedpokoju, skąd najwyraźniej dobiegał niezidentyfikowany dźwięk.”\n” (…) oświadczył Emil z prostotą.\nI posłał mu całuska. „\n„Wrócił do pokoju, prosto w znienacka roznamiętnione ramiona Pawełka.”\n„Szukam jej teraz faceta, który nie byłby ani głupim lujem, ani zwykłym sukinsynem, ani przyczajonym gejem. Chociaż… To akurat nie takie łatwe. W zasadzie to uważam, że na świecie w ogóle nie ma heteryków. Są tylko źle podrywani biseksualiści.”\n29 sierpnia 2011 o 16:00 · Odpowiedz\nEj, Peter, a jak to jest z czytaniem? Lepiej, żeby kobiety czytały o kobietach, a faceci o facetach, czy tu już dopuszczasz jakieś bardziej perwersyjne konfiguracje?\n29 sierpnia 2011 o 17:07 · Odpowiedz\nTo jeszcze raz ja. Chciałam tylko powiedzieć, że przyszły mi do głowy dwa wyjątki od zaproponowanej wyżej przeze mnie reguły (o młodych pisarzach i słabych książkach). Proponuję konkurs: osobę, która jako pierwsza prawidłowo wytypuje te wyjątki, czeka wypasiona nagroda-niespodzianka.\n29 sierpnia 2011 o 17:33 · Odpowiedz\na gdybym napisał, że wolę książki o Chinach napisane przez Chińczyków niż te napisane przez Anglików czy Niemców, to też byś to uczynił obiektem swojej wysublimowanej ironii ?\nCzy raczej jest tak, że też posiadasz to szczególne wyczulenie na słowo „płeć”, które w środowisku LGBT widzę podobno tylko ja a którego w ogóle nie ma ?\nNie obawiaj się dupciu. Nie uważam, że Flaubert zgrzeszył pisząc „Panią Bovary”. Nie będę też rozliczał Astrid Lindgren z jej Emila.\nNatomiast generalnie, jeżeli czytam np. książkę o gejach, to wolę, żeby była napisana przez geja a nie lesbijkę albo heteryka. Ale ja to tylko tak luźno „rzucam”, nie buduję teorii.\nP.S. A propos teorii:\nTwoja o młodych pisarzach nie jest formą żadnego „ageismu”. Jest formą głupoty. (Sorry!). Mniej więcej połowa ważnych dzieł romantyzmu, Sturm und Drang a także innych epok, wyszła spod pióra młodych twórców.\n29 sierpnia 2011 o 19:19 · Odpowiedz\nAle ja zaznaczyłem, że to jest akurat kwestia mojego gustu a nie zarzut wobec książki.\nChociaż nie ukrywam, że trochę ironizowałem.\nZdradzę Ci czemu:\nJestem pewien na 100%, że autorka po prostu chciała przelać swoją ideologię na papier, w nieco przystępniejszej, beletrystycznej wersji. Coś jak Michał Zygmunt, który, jak twierdził, pisał o gejach i mężczyznach w ogóle, o Polsce dziś i o PRL. Ale tak naprawdę zrobił jedynie wykład na temat złego kapitalizmu i dobrej lewicy gospodarczej.\nJedno i drugie to książka z tezą. Zwykły chłam.\nZygmunt przynajmniej zerwał z tradycją zniewieściałości gejowskiego bohatera oraz z tradycją przedstawiania Polski, jako miejsca jednoznacznej martyrologii osób LGBT.\nNawet w małym fragmencie na stronie wydawnictwa widać, że Zych brnie w tego typu stereotypy po uszy.\n29 sierpnia 2011 o 19:31 · Odpowiedz\nWypowiedzi nie na temat sa kasowane automatycznie.\n29 sierpnia 2011 o 19:46 · Odpowiedz\nNo nie no, jak ja mam dyskutować na temat w takich warunkach!?! Jeśli dyskusja o tym, czy książka o gejach napisana przez dziewczynę może być fajna czy raczej nie, jest tutaj nie na temat, to ja chyba naprawdę jestem z innej planety.\nNie wiem, Peter, czy autorka chciała przelać na papier swoją ideologię. Ty wszędzie widzisz czających się ideologów queer, a ja bym wolała więcej informacji na temat autorki. Skoro to debiutantka, to wypadałoby parę słów o niej napisać w recenzji. No ale jak ktoś woli wycinać komcie…\n29 sierpnia 2011 o 20:11 · Odpowiedz\nLepiej w ogóle tutaj nie dyskutować. Dużo fajniej byłoby spotkać się ze znajomymi po ludzku (realnie a nie wirtualnie). Można by także iść do jakiejś pracy, co byłoby pożyteczniejsze, niż siedzenie tutaj. innym sposobem jest po prostu wyłączenie komputera i przypomnienie sobie, jak to kiedyś bez tego wynalazku ludzie żyli.\nJeśli detrollatornia (cóż za idiotyczne określenie) usuwa wpisy, to znak, że was tutaj nie chcą, proste.\n29 sierpnia 2011 o 20:48 · Odpowiedz\nNie zważając na to, czy wypowiedź moja jest na temat, czy też nie, pozwolę się nie zgodzic z Peterem Panem: czytałam książki napisane przez kobiety o kobietach, przez kobiety o mężczyznach, przez mężczyzn o mężczyznach i przez mężczyzn o kobietach, i o wiele fajniejsze i ciekawsze są te utwory, w których pisarz opisuje bohaterów przeciwnej płci. Dotyczy to także filmów. Nie twierdzę, że książki o własnej płci są złe, ale mi dużo bardziej podobają się te „inne”: nie obchodzi mnie, czy są realistyczne w najdrobniejszych szczegółach, ważne, że są zwykle ciekawsze!\n29 sierpnia 2011 o 22:46 · Odpowiedz\npewnie jest to rzecz gustu.\nNiektórzy mówią, że lubią „utożsamiać się” z bohaterem powieści a czasem także z jej autorem. To wyrażenie jest strasznym banałem, ale zawiera też trochę prawdy.\nParę razy miałem w życiu wrażenie, że coś, co czytam jest poniekąd przesiąknięte tym „czymś”, co wynika z tożsamości autora i miałem wrażenie, że gdyby ta tożsamość była inna, to on nie napisałby swojej książki tak, jak ją napisał.\nW niektórych utworach „czuć” pochodzenie autora albo np. ciężki los, który go ukształtował, w innych jego wiek a w jeszcze innych płeć.\nPewnie teoretycznie facet mógłby pisać jak V. Woolf a kobieta jak Salinger, Niemiec jak Tołstoj a Rosjanin jak Mann. A jednak czasem jest to „coś”, co sprawia wrażenie, że autor musiał być tym, kim był, żeby napisać to, co napisał. Ja lubię to „coś”.\nTylko o to mi chodzi 😉\nAle ona sama pisze w notkach na innych portalach, że się interesuje queerami.\nBiorąc pod uwagę, że jej książka opowiada o typowo queerowym motywie (odwaga wykraczania poza normy), raczej trudno tych dwóch faktów nie łączyć.\n30 sierpnia 2011 o 07:06 · Odpowiedz\n„W recenzji czytam, że jest to powieść o „szukaniu tożsamości”. Tymczasem w notce na temat autorki (na innym portalu) dowiaduję się, że zajmuje się ona teorią queer, która to uważa przecież, że tożsamości nie należy w ogóle poszukiwać; że kategorię tę należy obalić.\n[…] Ale to wszystko, nie jest takie ważne. Podstawowy problem jest taki, że ta powieść śmierdzi banałem na kilometr.”\npo pierwsze, „poszukiwanie tożsamości” niekoniecznie musi oznaczać poszukiwanie swojej etykietki (czyli rzecz zwalczaną bezwzględnie przez teoretyków queer, mówiąc w dużym uproszczeniu). może oznaczać po prostu zastanowienie się, kim się jest, co jest ważne, co się zmienia pod wpływem okoliczności zewnętrznych – takie porządne, dogłębne zastanowienie się.\npo drugie – może i nie jest odkrywcza ta książka, zakwalifikowałabym ją raczej jako „czytadło” – ale czytadło naprawdę przyzwoite. i wcale nie banalne – wbrew Twoim oczekiwaniom w książce jest jednak coś innego niż zestawienie szarego geja z gejem kolorowym. choćby dlatego, że [uwaga #nieczyt kto nie chce znać fabuły] żaden z panów nie jest gejem…\nw każdym razie polecam, przyjemna rzecz.\n30 sierpnia 2011 o 10:30 · Odpowiedz\nWszystko mogłoby się jeszcze jakoś obronić, gdyby nie język tej powieści. Jest straszny. To są zdania jak z „Trędowatej” !\nTo, co piszesz na temat etykietek jest częściowo prawdą. To znaczy w takim sensie, że to jest właśnie punkt, w którym wszystkie teorie „antytożsamościowe” (jak je nazywa Finkielkraut) dochodzą do ściany.\nI dlatego tworzą takie ekwilibrystyczne myśli jak ta Twoja i stricte tożsamościową praktykę nazywają „zastanawianiem się, uciekaniem od etykietek” itp.\nZastanawianie się i uciekanie to jest dokładnie tak samo tożsamość, jak akceptowanie i „nie-uciekanie”. „Kwestionujący płeć” teoretyk queer wcale nie ucieka od tożsamości, tylko tworzy swoją tożsamość i jest ona dla niego dokładnie tak samo ważna, jak dla przeciętnej osoby ważne jest to, że jest mężczyzną/ kobietą a może nawet o wiele bardziej.\n30 sierpnia 2011 o 11:15 · Odpowiedz\nCiekawe… Chętnie bym przeczytała. 🙂\nBo coś to, co na pułkach czeka to jakoś nie mam kiedy sięgnąć… ;p\n30 sierpnia 2011 o 18:16 · Odpowiedz\nSłyszałam wywiad z autorką, w którym mówiła, że historia, którą opisuje w tej książce, oparta jest po części na zdarzeniach rzeczywistych. Zaś uczynienie bohaterami gejów, a nie lesbijki właśnie, pozwoliło jej na zdystansowanie się podczas procesu pisania, stąd ten literacki cross-dressing.\nOsobiście nie uważam, żeby fakt, iż kobieta czyni głównym bohaterem mężczyznę, lub odwrotnie, miał jakoś ujemnie wpływać na jakość literatury. Zgadzam się z Sonią, że zabieg ten jest ciekawy.\n30 sierpnia 2011 o 18:58 · Odpowiedz\nWyszło mi 8/10.\nA jeśli mężczyźni i kobiety piszą inaczej, to czy to znaczy, że geje piszą bardziej jak kobiety, a lesbijki po męsku?\n30 sierpnia 2011 o 19:20 · Odpowiedz\nA propos testu:\nwśród niektórych kobiet (zwłaszcza intelektualistek) istnieje prawdziwa genderowa panika. Na świecie jest mnóstwo kobiet, które wolą czytać literaturę pisaną przez kobiety i jeszcze nie słyszałem, żeby ktoś z tym miał jakiś problem. Naipaul mówi, że woli literaturę pisaną przez mężczyzn i od razu zaczynają się fochy.\nNajgorsze jednak, że kolejnym razem pojawia się tu ta typowa feministyczna strategia, która zakłada, że jeśli czegoś nie da się zdefiniować przez konkret to tego nie ma.\nOtóż znam osobiście kilka osób kochających literaturę rosyjską: dostrzegają w niej szczególną atmosferę i urok. Oczywiście też nie poznaliby po pięciu zdaniach czy je napisał Rosjanin, co jednak w żadnym razie nie kompromituje ich literackich preferencji.\n30 sierpnia 2011 o 19:26 · Odpowiedz\nBiorąc pod uwagę, że kultura gejowska korzysta czasem z campowej, przegiętej estetyki część dzieł jest nie tylko kobieca, ale wręcz przegięta w swej kobiecości.\nNatomiast z pewnością nie są kobiece wiersze Whitmana czy literatura, jakby nie było jednego z największych macho literatury- Mishimy. Pasolini też raczej miał jaja 😉\nNo i opisy erotyczne są w literaturze gejowskiej wyjątkowo bliskie, uznanych za krytykę feministyczną za obrzydliwie męskie, opisów Millera czy Bukowskiego. Z tą różnicą, że dotyczą męskiego a nie kobiecego ciała.\n30 sierpnia 2011 o 22:37 · Odpowiedz\nJa myślę, że to zależy raczej od autora, np. sceny erotyczne w powieściach Christophera Rice’a są bardzo subtelne i emocjonalne, wręcz „kobiece”, podobnie jak u większości pisarzy i poetów „klasycznych”, tj. pre-Stonewall, zarówno na Zachodzie (Europa, Ameryka), jak i na Wschodzie (Azja).\nA te fragmenty w teście były bardzo trudne do „zdagnięcia”, ale w sumie dobrze, bo takie zabawy też często poszerzają horyzonty umysłowe – sama myslałam, że sobie bez problemu poradzę, a okazało się, że odgadłam tylko połowę – zupełnie, jakbym przypadkowo „strzelała” 😀\n31 sierpnia 2011 o 09:38 · Odpowiedz\nJakieś wyniki? ;p\nKrok po kroku – EuroPride w pigułce\nW zeszłym tygodniu na homikach.pl uczyniliśmy z EuroPride wydarzenie roku! Codziennie publikowaliśmy duży materiał poświęcony paradzie i sprawami z nią związanych. Zastanawialiśmy się, czy parada ma szansę wpłynąć na nasze życie oraz czy można mówić o sukcesie.\nTeraz zebraliśmy wszystkie teksty w jednej grupie - jeśli nie czytałeś/aś - masz je wszystkie pod ręką.\nTo co? Czas na wakacyjny odpoczynek?!\nPRL-owskie historie o miłości między Innymi\nZachęcamy do udziału w ciekawym badaniu pozwalającym odzyskać kawałek "naszej" historii ...\nWitold Gombrowicz, Trans-Atlantyk. Ślub, Warszawa 1957\n1 października 2007\nPrezentujemy "Trans-Atlantyk" Witolda Gombrowicza, wydany w 1957 roku w Warszawie, nakładem Wydawnictwa Czytelnik. after= więcej homikoteki...


Teksańska masakra piłą mechaniczną - Film - Stopklatka\nPaul A. Partain więcej »\nGrupka nastolatków rusza w podróż przez odludne tereny stanu Teksas. Trafiają na samotną, mroczną farmę, którą zamieszkuje - jak się niebawem przekonują - rodzina krwiożerczych i okrutnych kanibali polujących na turystów. Młodzi będą musieli zmierzyć się z najgroźniejszym mordercą - Leatherfacem noszącym maskę z ludzkiej skóry, który zabija za pomocą piły mechanicznej. Jednak walka ta okaże się nierówna... więcej »\nmężczyzna myjący okna\nNie żyje Gunnar Hansen, Leatherface z filmu "Teksańska masakra piłą mechaniczną"\n"Teksańska masakra piłą mechaniczną" - 40 lat od premiery. Rodzina kanibali zaprasza na kolację


Bywają małe, duże, bogato przystrojone, bądź urzekające prostotą. W każdym jednak muszą się znaleźć się chleb, sól, jajko, wędlina, chrzan, wielkanocna babka i masło. Koszyki wielkanocne, w których umieszczamy przykryte pięknymi serwetkami pokarmy święcone w Wielką Sobotę we wszystkich kościołach, same w sobie stanowią często prawdziwą ucztę dla oczu.\nPowiatowy Klub Młodzieżowy LOK „Kolska Starówka” i Muzeum Technik Ceramicznych serdecznie zapraszają dzieci i młodzież w sobotę 20 kwietnia o godz. 12 do klubu LOK przy ul. Pułaskiego 8 na świąteczną prezentację koszyczków ze święconką. Będą słodkie niespodzianki. Co trzeba zrobić, aby wziąć udział w konkursie? Należy mieć przede wszystkim pomysł na przygotowanie koszyka i chęć, aby się pochwalić jego oryginalną dekoracją czy nietypową zawartością.


Przedstawienie oferty złożonej w trybie art. 19a ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.\nZgodnie z art. 19a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 450 z późn. zm.) Prezydent Miasta Radomsko przedstawia ofertę złożoną przez Stowarzyszenie Teatr Źródło, 97-500 Radomsko, ul. Brzeźnicka 5 na realizację, przy wsparciu środków finansowych z budżetu miasta, zadania publicznego w zakresie edukacji patriotycznej dzieci i młodzieży pn. „Widowisko teatralne Niepodległa w stulecie odzyskania przez Polskę Niepodległości” i prosi zainteresowane osoby prawne i fizyczne o zgłaszanie pisemnych uwag na temat przedstawionej oferty.\nZgłoszone zadanie mieści się w ramach zadań publicznych zapisanych w „Rocznym Programie Współpracy Miasta Radomsko z organizacjami pozarządowymi oraz innymi podmiotami, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, prowadzącymi działalność pożytku publicznego na rok 2018”.\nTermin zgłaszania pisemnych uwag na adres: Urząd Miasta Radomska, 97-500 Radomsko, ul. Tysiąclecia 5 lub na adres e-mail: um@radomsko.pl upływa dnia 4 września 2018 roku.Decyduje data wpływu do Urzędu Miasta Radomska niezależnie od daty stempla pocztowego. Uwagi zgłoszone po terminie nie będą rozpatrywane.\nOgłoszenie i oferta Stowarzyszenia Teatr Źródło


Bitcoin jako metoda płatności akceptowana przez kasyna online\nwtorek, 02 czerwiec 2020 13:46\nBitcoin to szybki i prosty sposób płatności dostępny w niektórych serwisach oferujących gry hazardowe.\nKasyno bitcoin umożliwia sprawne operowanie cyfrową walutą za pomocą wybranego wirtualnego portfela, z którego gracz dokonuje wypłat środków niezbędnych do uczestnictwa w grze, i do którego później trafiają ewentualne wygrane.\nBitcoin to wirtualna waluta zyskująca w sieci coraz większą popularność. Jej fenomen wiąże się z uniwersalnością cyfrowych pieniędzy – są łatwe w użytkowaniu, a większość krajów na świecie dotąd nie wprowadziło prawnych regulacji związanych z obrotem bitcoinami w kasynie. Oznacza to, że internetowe kasyno bitcoin może funkcjonować bez posiadania odpowiedniej licencji.\nTym bardziej istotne jest, aby atrakcyjna oferta kasyna online łączyła się z bezpieczeństwem graczy. Warto zwrócić uwagę na legalność źródła pochodzenia serwisu – gry hazardowe zawsze wiążą się z pewnym zagrożeniem, dlatego dobrze jest zmniejszyć je do minimum. Potwierdzeniem dbałości o jakość usług oferowanych przez kasyno bitcoin może być rzetelna opinia niezależnego audytora, obecność w internetowych rankingach czy opinie zamieszczane w sieci przez pozostałych użytkowników wybranego serwisu. Rekomendacje innych graczy to gwarancja nie tylko bezpieczeństwa kasyna bitcoin, ale również rozrywki na najwyższym poziomie.\nCzy płatności bitcoin są bezpieczne?\nUniwersalność sposobu płatności, jakim jest bitcoin sprawiła, że docenili go także operatorzy zakładów bukmacherskich. Kasyno bitcoin to miejsce skierowane do nowicjuszy oraz doświadczonych graczy, którzy cenią sobie swój czas – preferują gry bez wychodzenia z domu oraz szybkie i efektywne metody płatności.\nRenomowane kasyno bitcoin jest w pełni bezpieczne dla swoich użytkowników. Płatności dokonywane przez Internet pozwalają na kontynuowanie gry bez konieczności kontaktu z bankiem gracza. Trzeba jednak pamiętać, że gry hazardowe wymagają znajomości regulaminu serwisu oraz ustalonych zasad i są przeznaczone jedynie dla pełnoletnich użytkowników.\nWięcej w tej kategorii: « Zarabiaj na sporcie Bestcasinos.pl - Najlepszy Portal dla Graczy w Polsce. »


CZYNNIKI CHEMICZNE 1. Zatrucia Poza, czynnikami fizycznymi istnieją czynniki chemiczne; które, powodują choroby, nazywane zatruciem. Ciała chemiczne, przedostające się do ustroju, wywołują wtedy chorobę, jeżeli taka i stężenie ich będą odpowiednio, duże lub też przenikanie ich do ustroju będzie długotrwałe, przy czym odgrywa rolę również szybkość wchłaniania danego ciała chemicznego, Zatrucia mogą być wywołane zarówno jada...\nW dwunastnicy wchłanianie odbywa się również w stopniu słabym, mimo strawienia w niej około 50-70% pokarmów pobranych. Treść pokarmowa, bowiem na krótko zatrzymuje się w dwunastnicy, w związku zaś z małą jej powierzchnią wchłanianie nie może się odbyć w całej pełni. Największe i najsprawniejsze wchłanianie odbywa się w jelitach cieńkich, zwłaszcza w jelicie czczym. Jelita, bowiem cienkie są długie i pokarm w nich dłużej pr...\nPrzebadaliśmy 10 276 osób z ogólnej populacji, w tym 1786, u których rozwinęła się choroba niedokrwienna serca, oraz 741 u których rozwinęła się niedokrwienna choroba naczyniowo-mózgowa. Zbadaliśmy kolejne 31 992 osob...\nKlimat Klimat jako całokształt warunków meteorologicznych w atmosferze i glebie zależy od położenia geograficznego i czynników fizycznych, jak ciepłoty, wilgotności, nasłonecznienia, opadów atmosferycznych, siły i kierunku wiatru oraz od składu chemicznego powietrza. Jeżeli któryś z wymienionych czynników działa na ustrój nadmiernie, to ustroje silniejsze przystosowują się do wpływów czynników klimatycznych i następuje zaaklimat...


Projekt domu Kendra XS BIS 111,95 m² - EXTRADOM\nProjekt domu Kendra XS BIS WOK1070\n20,14 x 17,04 m\nRzut parteru - 83,17 m²\n10. Garaż jednostanowiskowy 16,32 m²\nRazem rzut parteru 83,17 m²\n6. Strych 12,01 m² (23,08 m²)\nKendra XS BIS?\nProjekt domu Kendra XS BIS jest opcją cieszącego się popularnością projektu Kendra. W przeciwieństwie do podstawowej wersji projekt ma mniejszą powierzchnię. Projekt domu Kendra XS BIS to idealna propozycja dla osób posiadających średniej szerokości działkę. Dom cechuje się typową bryłą, co znacznie ułatwia proces budowy. Projekt należy do kategorii domów z kalenicą skierowaną równolegle do drogi, co często określane jest w planie zagospodarowania przestrzennego. Projekt został stworzony z myślą o działkach pozwalających na usytuowanie domu w zabudowie wolnostojącej. Projekt można usytuować na granicy działki, dzięki czemu można go zrealizować w zabudowie bliźniaczej. W projekcie zaproponowano garaż jednostanowiskowy w linii budynku. Projekt jest idealną propozycją dla osób zainteresowanych domem z dachem dwuspadowym, i wykonanie więźby oraz jej pokrycie jest ekonomiczne i nie zajmuje wiele czasu. Projekt Kendra XS BIS to dom parterowy z poddaszem użytkowym, dzięki czemu mamy możliwość zagospodarowania większej powierzchni. Warto zwrócić uwagę na przestronną część dzienną. Tworzy ją między innymi funkcjonalna kuchnia, która spełni marzenie każdej gospodyni. Zwolenników praktycznych rozwiązań niewątpliwie ucieszy fakt, iż przewidziano także miejsce na spiżarkę. Uwzględniona w projekcie jadalnia połączona jest z pokojem dziennym, dzięki czemu wnętrze nabiera nowoczesnego charakteru. W salonie znajduje się nastrojowy kominek dający przyjemne ciepło i nadający wnętrzu przyjemnej atmosfery. Łazienka znajduje się zarówno na poddaszu jak i parterze, co jest szczególnie przydatne podczas odwiedzin gości. W domu znajdują się trzy wygodne sypialnie, co sprawia iż jest on doskonałym wyborem dla 4-6 osobowej rodziny. Przestrzeń można wykorzystać także jako pokój dla gości lub gabinet. Osoby ceniące funkcjonalne rozwiązania z pewnością docenią obecność garderoby. Doskonałym miejscem do wypoczynku jest zaprojektowany przy domu taras. Dom zaprojektowano w technologii murowanej. Kendra XS BIS jest doskonałą propozycją dla Inwestorów szukających domu tradycyjnego, co jest idealnym rozwiązaniem dla osób ceniących klasykę i prostotę.\nSpołeczność projektu domu Kendra XS BIS w budowie\nOpinie o projekcie domu Kendra XS BIS


Kultura wina - Koneserzy.pl\nWino w kuchni: Potrawy z zielonych warzyw\nTen szlachetny trunek sprawdza się nie tylko samodzielnie, ale także podczas gotowania. Wino wzmacnia charakter niektórych dań oraz podkreśla ich smak. Należy jednak pamiętać o odpowiednim jego używaniu i dozowaniu. Czy można dodawać ten szlachetny trunek do potraw z zielonych warzyw? Polecamy brokuły z czerwonym winem w stylu włoskim.\nWino mołdawskie w Polsce\nWedług statystyk organizacji Vine and Wine wyraźnie wzrósł w Polsce eksport mołdawskiego wina. Tendencja ta świadczy o większej konsumpcji tego trunku i wzroście zainteresowania różnymi jego gatunkami. Wina mołdawskie przez długie lata można było znaleźć na najniższych półkach sklepowych. Obecnie ich jakość dorównuje innym światowym producentom.\nPrzyzwyczajeni do widoku winnic jesienią, z trudem wyobrażamy je sobie zimą. Podczas najbardziej kolorowej pory roku prezentują się nam one w pełnej krasie – szczególnie pod względem kolorystycznym. Widok dojrzałych winogron wśród złocisto-pomarańczowych liści bez wątpienia pobudza wyobraźnię. Kto ma jednak odwagę wybrać się do winnic zimą?\nGoście i wino\nZapraszając gości, organizując przyjęcia oraz przygotowując biesiady często zastanawiamy się nad trunkami, jakie planujemy podać. Decydując się na różne gatunki wina, stajemy m.in. przed dylematem, które z nich serwować w pierwszej kolejności. Pojawiają się również inne pytania, dotyczące m.in. kieliszków, a także nalewania i częstowania trunkami.\nWydaje się, że uprawa winorośli to niezwykle romantyczne zajęcie. Wielu koneserom marzy się przecież posiadanie winnicy i produkowanie własnych trunków. Okazuje się jednak, że to bardzo ciężka praca – szczególnie trudny jest czas winobrania. Wybraliśmy się do Hallau – największej winiarskiej wsi północnej Szwajcarii – i tam przyjrzeliśmy się, jak wygląda ten proces.\nWino i winnice w Księstwie Liechtenstein\nW tym niewielkim księstwie produkuje się niezwykle aromatyczne wino, które w Polsce nie jest niestety znane. Zapraszamy na degustację do Balzers – na wydarzenie „Erlebnis Weinberg”. Lokalne gatunki wina smakujemy na malowniczym winnym zboczu u stóp zamku Gutenberg, wśród owocującej winorośli, przy beczce zastępującej stół.\nWinne zbocza w Szwajcarii\nWizyta w tym malowniczym kraju pozostawia wspomnienia. Dla kogoś, kto jest bacznym obserwatorem, a przy tym interesuje się winem, ważne są obrazy związane z tym szlachetnym trunkiem. Znawcy twierdzą, że wino produkowane w Szwajcarii nie należy do wybitnych – Szwajcarom można jednak pozazdrościć krajobrazów, w których ono powstaje, a także… pomysłowości.\nWiosną oraz latem – szczególnie podczas upalnych dni – chętnie sięgamy po napoje lekkie, orzeźwiające, o łagodnym smaku. Spotkania oraz biesiady na wolnym powietrzu zachęcają nas do poszukiwania czegoś, co nie tylko charakteryzuje się świeżym aromatem, ale i np. zawiera niedużą ilość alkoholu. Na takie okazje polecamy poncz o smaku wina i cytrusów.\nW książkach kucharskich sprzed kilkuset lat odnajdziemy wiele ciekawych przepisów na nalewki oraz smakowe (głównie owocowe) wódki i likiery. Oryginalne trunki przyrządzano z wiśni, porzeczek, śliwek, malin, moreli i owoców pigwy. Dodawano orzechy i owoce jałowca, a także ostro przyprawiano: goździkami, kolendrą, cynamonem i imbirem.


NSIX Blog - Strona 2 z 10 - Aktualności ze świata IT\nW ostatnich dniach obserwujemy wzmożone skanowanie portów RDP na naszych serwerach. Powodem zaistniałej sytuacji jest krytyczna luka w systemach Windows oznaczona CVE 2020 1472, nazywana również zerologon. Podatność dotyczy protokołu uwierzytelniania Windows Netlogon, która umożliwia przejęcie kontroli nad całą domeną Active Directory. Czytaj dalej Zabezpieczenie Windows Server / Zerologon CVE 2020 1472\nIstnieje kilka podejść do ochrony serwerów pocztowych przed spamem. W tym artykule omówimy technologie wykorzystujące serwer DNS, a konkretnie: SPF, DKIM oraz DMARC\nPierwsza z nich, Sender Policy Framework (SPF) jest technologią polegającą na uprawnieniu tylko określonych serwerów pocztowych do wysyłania maili z naszej domeny. To pozwala nam na uniknięcie ataków typu email spoofing, polegającym na podszyciu się przez atakującego pod nasz serwer i wysyłaniu spamu. Takie działanie może sprawić że nasza domena trafi na Czarną listę, przez co niektórzy odbiorcy w ogóle nie będą przyjmowali naszych wiadomości. Czytaj dalej Zabezpieczenia serwera pocztowego (SPF, DKIM, DMARC)\nOpublikowano 05/11/2020 05/11/2020 Autor NSIX Data CenterKategorie UsługiTagi bezpieczeństwo, dkim, dmarc, dns, email spoofing, serwer pocztowy, spf, zabezpieczenia, zimbra


Auto zastępcze - ułatwi okres naprawy w serwisie - Jazda próbna\nAuto zastępcze – ułatwi okres naprawy w serwisie\nUsługi SEATa 5 października 2019\nZdarzenia losowe na drodze, jak niespodziewana kolizja, mogą nierzadko przeorganizować plany. Samochód jest dzisiaj istotnym narzędziem w życiu codziennym. Jego awaria może mieć więc wpływ na sferę osobistą i zawodową. Pomocnym rozwiązaniem, które można zastosować w takiej sytuacji to zapewne auto zastępcze.\nZ troską o kierowców w sytuacji kryzysu\nJest to samochód, który pozostaje do dyspozycji na czas naprawy własnego samochodu. Auto zastępcze można bez problemu dopasować do potrzeb. Niekiedy potrzebny jest większy pojazd, który był wykorzystywany jako auto służbowe. Wówczas należy dopasować odpowiedni model samochodu, aby nie paraliżować funkcjonowania danego przedsiębiorstwa. Osoba prywatna może już tak bardzo nie przykładać wagi do auta zastępczego. Jednakże podczas jego użytkowania musi czuć pełen komfort.\nAutoryzowany serwis seat. Nowoczesna strona motoryzacji\nKlienci autoryzowanych serwisów Seata mogą czuć się pod czujną opieką w każdej sytuacji. Dzięki profesjonalnemu podejściu, nawet sytuacje kryzysowe nie są tak bardzo odczuwalne. Zasada jest prosta – uszkodzone lub awaryjne auto jest w serwisie, a na drodze jego obowiązki przejmuje auto zastępcze. To bardzo proste a tak wiele usprawnia. Ciężko wyobrazić sobie dzisiejszą codzienność bez możliwości korzystania z samochodu. Bycie mobilnym to syndrom współczesności. Samochód dzisiaj tak wiele ułatwia. Można to zauważyć na przykładzie osób, które zamieszkują za miastem a dojeżdżają do niego do pracy. Tutaj samochód jest niekiedy jedynym rozwiązaniem transportowym. Jego awaria stawia więc właściciela w patowej sytuacji. Auto zastępcze ma w takiej sytuacji sprostać oczekiwaniom codzienności.\nASO seat – wychodząc naprzeciw potrzebom kierowców\nAutoryzowany serwis seat ma jasno określone cele – służyć klientom w sytuacjach kryzysowych. Takich niestety na drodze nie da się niekiedy uniknąć. Dzięki temu, że serwis Seata jest bogato wyposażony, można szybko i sprawnie usunąć każdego rodzaju usterkę. Czas oczekiwania na naprawę nie jest aż tak pilną sprawą, ponieważ właściciel awaryjnego pojazdu ma do dyspozycji auto zastępcze. Dzięki temu niwelowany jest stres, który znacząco wpływa na samopoczucie i komfort właściciela pojazdu.\nPrevious Previous: Czego można się spodziewać w trakcie jazdy próbnej przed zakupem?\nNext Next: Bestsellery z oferty SEAT


Betahistinum 123ratio 24 Mg - Ulotka\nBetahistinum 123ratio, 24 mg, tabletki\n1. Co to jest lek Betahistinum 123ratio i w jakim celu się go stosuje 2 Informacje ważne przed zastosowaniem leku Betahistinum 123ratio\n3. Jak stosować lek Betahistinum 123ratio\n5. Jak przechowywać lek Betahistinum 123ratio\n1. Co to jest lek Betahistinum 123ratio i w jakim celu się go stosuje\nBetahistinum 123ratio jest lekiem stosowanym w leczeniu objawów choroby Meniere’a, takich jak zawroty głowy, dzwonienie w uszach, utrata słuchu i nudności.\n2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Betahistinum 123ratio Kiedy nie stosować leku Betahistinum 123ratio\n• jeśli pacjent ma alergię (nadwrażliwość) na betahistynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienione w punkcie 6)\n• jeśli u pacjenta występuje guz chromochłonny, rzadki przypadek nowotworu gruczołu nadnercza Ostrzeżenia i środki ostrożności\nPrzed rozpoczęciem stosowania Betahistinum 123ratio należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty\n• jeśli u pacjenta występuje choroba wrzodowa żołądka lub pacjent przebył chorobę wrzodową żołądka\n• jeśli u pacjenta występuje pokrzywka, wysypka skórna lub nieżyt nosa pochodzenia alergicznego, ponieważ objawy te mogą ulec zaostrzeniu.\n• jeśli pacjent ma niskie ciśnienie tętnicze krwi\nJeśli u pacjenta występuje którekolwiek z wyżej wymienionych schorzeń powinien on zapytać lekarza czy może przyjmować betahistynę.\nTe grupy pacjentów powinny pozostawać pod kontrolą lekarza podczas leczenia.\nBetahistyna w postaci tabletek nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.\nInne leki i Betahistinum 123ratio\nPojęcie interakcja oznacza, że leki lub substancje mogą wpływać wzajemnie na swoje działania lub działania niepożądane, gdy są przyjmowane jednocześnie.\nJest możliwe, że betahistyna wpływa na skuteczność leków przeciwhistaminowych. Leki przeciwhistaminowe są stosowane w szczególności w leczeniu alergii, takich jak, katar sienny i w chorobie lokomocyjnej. Należy skontaktować się z lekarzem jeśli pacjent stosuje leki przeciwhistaminowe (leki przeciw objawom alergii) w tym samym czasie.\nInhibitory monoaminooksydazy (MAO) - stosowane w leczeniu depresji lub choroby Parkinsona. Mogą one zwiększyć ekspozycję na betahistynę. Należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą, jeśli pacjent stosuje inhibitory MAO (leki stosowane w leczeniu depresji lub choroby Parkinsona) w tym samym czasie co betahistynę.\nNie należy przyjmować betahistyny jeśli pacjentka jest w ciąży, chyba że lekarz zadecyduje, że jest to absolutnie konieczne. Należy zapytac swojego lekarza o radę.\nBetahistyna może powodować senność. Jeśli wystąpi takie działanie niepożądane należy unikać wykonywania czynności wymagających koncentracji, takich jak prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Jeśli pacjent nie jest pewny czy betahistyna działa negatywnie na zdolność prowadzenia pojazdów, powinien poradzić się lekarza.\nLek Betahistinum 123ratio zawiera laktozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, to przed przyjęciem leku, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem.\nZastosowanie większej niż zalecana dawki leku Betahistinum 123ratio\nW przypadku przyjęcia większej niż zalecana dawki leku, należy skontaktować się z lekarzem. Objawami przedawkowania betahistyny są nudności, wymioty, zaburzenia trawienia, zaburzenia koordynacji, a w przypadku większych dawek - drgawki.\nPominięcie zastosowania leku Betahistinum 123ratio\nNależy poczekać aż nadejdzie pora przyjęcia kolejnej dawki. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.\nJak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Mogą wystąpić nastepujące działania niepożądane.\n• reakcje alergiczne, takie jak: obrzęk twarzy, warg, języka lub szyi. Może to powodować\n• czerwona wysypka, stan zapalny i swędzenie skóry\nJeśli wystapi którykolwiek z tych objawów niepożądanych należy przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem.\n• nudności, niestrawność.\nOkazjonalna senność, świąd, wysypka, pokrzywka, łagodne dolegliwości żołądkowe, takie jak wymioty, bóle brzucha i wzdęcia. Przyjmowanie Betahistinum 123ratio z jedzeniem może zmniejszyć problemy żołądkowe.\nAl. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.\nNie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu po “Nie stosować po” lub „Termin ważności”. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.\nBetahistinum 123ratio 24 mg, należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C w suchym miejscu w oryginalnym opakowaniu.\nCo zawiera lek Betahistinum 123ratio 24 mg\nJak wygląda lek Betahistinum 123ratio i co zawiera opakowanie\nBiała lub prawie biała, okrągła, dwuwypukła tabletka z rowkiem dzielącym po jednej stronie. Tabletkę można podzielić na połowy.\nDostępne są wielkości opakowań 20, 30, 40, 50, 60, 100 tabletek w blistrach w opakowaniu zewnętrznym.\nCatalent Germany Schorndorf GmbH Steinbeisstrasse 1 and 2,\nD-73614 Schorndorf Niemcy\nData ostatniej aktualnizacji ulotki: lipiec 2014


Biuro wirtualne Kraków grudzień 2021 − lodzinfo24.pl\nProwadzisz firmę, jednak nie masz ochoty na płacenie wysokich kwot za wynajem biura? Dopiero rozpoczynasz swoją własną działalność gospodarczą i nie masz ochoty inwestować większej ilości pieniędzy na wynajęcie lokalu? Nasza firma ma do zaoferowania doskonałe rozwiązanie Twojego problemu. Wynajem wirtualnego biura to doskonała opcja dla przedsiębiorstw, które na co dzień nie potrzebują prowadzić działalności w stałej placówce.\nBiuro wirtualne kraków, czyli nasza firma-Office on Time zajmuje się szeroko pojętą obsługą biznesową, począwszy od wynajmowania adresu dla Twojej marki, aż po porady prawne. Piękne, duże i profesjonalnie urządzone pomieszczenia to doskonałe miejsce do spotkań biznesowych, pracy czy narad. Znajdą w nich Państwo wszystkie niezbędne urządzenia biurowe, które pozwolą Państwu komfortowo pracować w samym sercu Krakowa. Należy pamiętać,że lokalizacja jest niezmiernie ważnym czynnikiem , który wpływa na wizerunek marki. Dobra lokalizacja wzbudza zaufanie oraz wywiera wrażenie profesjonalizmu. Łatwy i szybki dojazd do miejsca spotkania biznesowego jest dużym ułatwieniem dla przedsiębiorców i ich klientów. Adres do rejestracji firmy kraków to perfekcyjne rozwiązanie!\nOferujemy szeroki wybór sal konferencyjnych, wyposażonych we wszystkie potrzebne sprzęty. wirtualne-biuro-krakow wirtualne biuro kraków najtaniej . Wirtualny adres kraków to nie tylko miejsce spotkań. Jest to również adres korespondencyjny i marketingowy, wykorzystywany na stemplach czy wizytówkach. Obsługujemy również korespondencję klientów, odbierając i wysyłając listy polecone i zwykłe.\nNasza oferta posiada trzy opłacalne pakiety, dostosowane do różnych potrzeb różnych przedsiębiorców. Dzięki temu można dobrać najdogodniejszą opcję, patrząc na środki jakimi dysponuje nasz Klient. Mogą również Państwo skorzystać z porad prawnych oraz mediacji prowadzonych przez naszych profesjonalistów z dziedziny biznesu. Za niewielką cenę dostaną Państwo wszelkie narzędzia pracy: laptopa, ksero, drukarkę i nielimitowany, szybki internet. Dajemy dodatkową możliwość wynajęcia biurka lub całego gabinetu na konkretną godzinę.


Szkło, które zafascynuje | Nowości Dziennik Toruński\nSzkło, które zafascynuje\n- Nasiąkłem artystycznym życiem w młodości. Nie żałuję. Gdyby tak się nie stało, to nie wiem, co teraz bym robił... - mówi Wojciech Kozioł, który poszedł śladami ojca.\n<!** Image 2 align=none alt="Image 172962" sub="Władysław Kozioł to artystyczna legenda. W jego ślady poszedł syn, Wojciech / Fot. Jacek Smarz">Aby dostać się do ich pracowni na starówce, trzeba najpierw pokonać żelazną bramę, podwórko, a później jeszcze wdrapać się do góry po schodach. Ale warto. Nawet jeśli momentami trzeba się przeciskać przez wąskie gardło pokoju zastawionego z każdej strony projektami. Gdzie się nie rozejrzeć, wszędzie leżą przybory, kartki, szkice bieżących i wykonanych witraży. Między tym wszystkim siedzą i opowiadają o swojej pracy. Na zmianę. Raz ojciec, raz syn.\n<!** reklama>Władysław Kozioł to w Toruniu artystyczna legenda. Witrażysta przyjaźnił się z Tymonem Niesiołowskim i Stanisławem Borysowskim. Opatentował nawet własny sposób wyrobu szkła, które w specyficzny sposób rozszczepia światło. Oszklił tak niemal całą połowę Polski. Od Gdańska po Wrocław. Jego witraże można podziwiać w ponad 200 obiektach sakralnych. - Dobry witraż ma stwarzać odrealniony klimat w wydzielonym wnętrzu - mówi. - Kiedy skończę nad nim pracować, przestaje mnie interesować.\nSyn, Wojciech, podążył jego śladem. Podobnie jak ojciec skończył Wydział Sztuk Pięknych UMK. Zajmuje się malarstwem i witrażem w rodzinnej pracowni przy ul. Rabiańskiej. Nigdy nie pracują jednak razem nad jednym projektem. Dlaczego? - Razem można coś opiniować, ale nie tworzyć. To rzecz na tyle intymna i osobista, że stworzenie jednego obrazu czy witrażu byłoby niezwykle trudne - uważa Wojciech Kozioł. - Syn ma odpowiedni talent. Nie zginie - przerywa mu ojciec.\nOd koncepcji do gotowego witrażu długa droga. Pierwszy projekt tworzy się w skali 1:10, a następnie za pomocą optycznego rzutnika przenosi do skali 1:1. Powstają szablony, dzięki którym można już wycinać szkło. Całość wędruje na oszkloną ramę okienną, gdzie dokonuje się korekty. Wtedy przychodzi czas na malowanie. Dzięki np. azotanowi srebra można uzyskać złoto-żółtą barwę. Całość wypala się w temperaturze 600-700 stopni, a czasem - gdy zależy nam na stopieniu kilku szkieł - nawet i w 900 stopniach. Technika pozostaje niezmienna od kilkuset lat.\n- To typowe rzemiosło artystyczne - mówi Wojciech Kozioł, który zajmuje się również konserwacją. - Witraż powstał z architektury i zawsze był z nią związany. Ostatnio najbardziej płodnymi pod tym względem była secesja oraz art deco. Niedawno stworzyłem kilka witraży do nowoczesnych domów i uważam, że również dobrze się w nich odnajdują. Wszystko zależy od projektu i zastosowanych materiałów.\nObecnie w pracowni Koziołów poza nimi pracuje jeszcze od 2 do 5 osób. A bywało, że kręciło się nawet i 11 pomocników. Inne były jednak czasy. - Pamiętam, jak przyjechała kiedyś do nas ekipa telewizyjna kręcić reportaż. Siedzieli 10 dni, aż w końcu wyjechali - wspomina Władysław Kozioł. - Na ciężkim kacu.\nWernisaż obrazów oraz witraży Wojciecha Kozioła - już 10 czerwca w Domu Muz przy ul. Podmurnej 1/3. Początek godz. 18.


Sprawdź, czy nadajesz się na policjanta! Katowicka policja zaprasza na zajęcia - Katowice informacje\nSprawdź, czy nadajesz się na policjanta! Katowicka policja zaprasza na testy\nKomenda Wojewódzka Policji w Katowicach organizuje otwarte zajęcia dla wszystkich osób zainteresowanych procesem rekrutacji do służby w Policji. Także we wrześniu w hali sportowej katowickiego oddziału prewencji, wszystkie chętne osoby mogą osobiście sprawdzić, jakie wymagania stawiane są kandydatom. Uczestnicy będą mieli okazję zmierzyć się z testem sprawności fizycznej i spróbować swoich sił pokonując tor przeszkód. Tym samym przekonają się, jak wygląda ten jeden z etapów postępowania kwalifikacyjnego. Spotkania odbywają się w środy - 9, 16 i 23 września.\nZe względu na duże zainteresowanie zajęciami dla osób zainteresowanych służbą w Policji, Wydział Doboru i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach kontynuuje cykl spotkań, podczas których uczestnicy mają okazję sprawdzić, jak wygląda z test sprawności fizycznej będący jednym z etapów rekrutacji do służby. W każdą środę września w hali sportowej na terenie Oddziału Prewencji Policji w Katowicach ul. Koszarowa 17 będą się odbywać zajęcia, w których uczestnicy będą mieli możliwość praktycznego poznania tego podstawowego etapu postępowania kwalifikacyjnego.\nUczestnicy będą mieli okazję sprawdzić, jak wygląda tor przeszkód, który muszą pokonać kandydaci do służby w Policji\nOsoby zainteresowane powinny zgłosić się drogą mailową na adres: bartlomiej.lasek@ka.policja.gov.pl. Szczegółowe informacje dotyczące udziału w zajęciach oraz godziny spotkań będą przekazywane indywidualnie w mailach zwrotnych. Z uwagi na sytuację epidemiczną, osoby będą podzielone na mniejsze grupy.


Stanisław Nowak – nauczyciel z pasją – lubiehrubie.pl\nStanisław Nowak – nauczyciel z pasją\nMarta Szpinda uczennica Zespołu Szkół nr 1 rozmawia z p. Stanisławem Nowakiem, wieloletnim nauczycielem Zespołu Szkół Mechanizacji Rolnictwa w Hrubieszowie (obecnie Zespół Szkół nr 1).\nMarta Szpinda: Jak wspomina Pan pracę w naszej szkole?\nStanisław Nowak: Bardzo sympatycznie. Ciągle wracam wspomnieniami, opowiadam o swojej pracy w szkole mechanicznej uczniom z liceum. Pozostały mi praktycznie tylko pozytywne wspomnienia. Do szkoły mechanicznej trafiłem w osiemdziesiątym trzecim roku i to zupełnie przypadkowo, w trakcie roku szkolnego. W połowie września zadzwonił do mnie ówczesny dyrektor – p. Tuczapski. Ponieważ jeszcze w czasach studenckich, szukając zatrudnienia, min.: przeszedłem się po szkołach, żeby zorientować się jakie są tutaj możliwości pracy. Nie ukrywam, że od początku myślałem o pracy w szkole. Nie była to decyzja łatwa, tak było i jest w dalszym ciągu, że warunki materialne jakie oferuje się nauczycielom odbiegają od tego, co oferuje przemysł. Tak się złożyła, że znalazłem zatrudnienie w cukrowni w Strzyżowie i pomimo pracy w przemyśle, ciągle myślałem jednak o pracy w szkole. Nie było to proste, gdyż wszystkie etaty były zajęte i mówiąc szczerze, zwątpiłem w oczekiwaną karierę pedagogiczną.\nZupełnie niespodziewanie – pamiętam datę 17 września- odebrałem telefon, akurat miałem wtedy rozruch w cukrowni, niesamowite urwanie głowy. Ktoś do mnie zadzwonił, a ja w tym zamieszaniu nawet nie usłyszałem nazwiska. Głos przez telefon wydał mi się znajomy, myślałam, że jest to jeden z moich kolegów i całe szczęście, że nie zwróciłem się na „Ty”. Przypominam sobie słowa „Pamięta pan, jak kiedyś rozmawialiśmy, na temat pracy w szkole? Mam dla pana godziny. Niech pan do mnie przyjedzie”. Okazało się, że następnego dnia mam już uczyć, w zastępstwie za nauczyciela, który zachorował. Pamiętam, że przyjechałem do szkoły trochę zszokowany. Ówczesny wicedyrektor, pan A. Szkudziński, podał mi zakres klas i poinformował, że od jutra mam już prowadzić zajęcia. Udało mi się ustalić, że na przygotowanie mam trzy dni. Muszę powiedzieć, że takich momentów jak pierwsza lekcja, spotkanie z klasą po prostu się nie zapomina. Okazało się, że połowa uczniów była mi znana nie tylko z widzenia, ponieważ od roku siedemdziesiątego ósmego prowadziłem dyskoteki w klubie „Słoneczko” w którym często się pojawiali. Było to więc spotkanie, z ludźmi których już znałem. No i tak to się właściwie zaczęło, tę klasę wspominam do dziś bardzo sympatycznie, podobnie zresztą jak wszystkie klasy. O młodzieży tej szkoły, mogę powiedzieć tylko same pozytywne rzeczy.\nM.Sz.: Kiedy wymienia się nazwisko Stanisław Nowak, kojarzy się ono głównie z radiem. Był Pan założycielem radia w naszej szkole. Skąd właściwie wziął się pomysł?\nS.N.: Radio to realizacja moich pomysłów jeszcze z lat licealnych. Kiedy rozpocząłem naukę w liceum Staszica (sam się sobie dziwię, jak się na to zdobyłem) będąc w pierwszej klasie liceum, poszedłem do ówczesnego dyrektora i powiedziałem, że chcę założyć w szkole radio. Nie zapomnę do dzisiaj, jak dyrektor patrzył na mnie z góry zza biurka. Byłem wtedy dopiero w wieku, obecnie ucznia II kl. gimnazjum, więc było to dla niego dość szokujące, jednak mój pomysł został przyjęty pozytywnie. Włączył się do tego uprzedni profesor wychowania plastycznego i zajęć technicznych, pan Leszek Korczak. Próbowaliśmy wspólnie uruchomić odpowiednie instalacje, okazało się jednak, że była w fatalnym stanie i nic z tego nie wyszło. Po latach zacząłem działać w hrubieszowskich klubach muzycznych, prowadziłem dyskoteki od roku 76 przez ponad dwadzieścia lat, była to zawsze jakaś praca z mikrofonem. W międzyczasie pojawiła się „telewizja Hrubieszów” z którą współpracowałem i do której również z naszych uczniów wytypowałem prezenterów. Był to bardzo ciekawy okres, bo istotnie realizowaliśmy programy w trudnych warunkach i bardzo prostymi środkami. Teraz są dostępne o wiele doskonalsze środki, wtedy był trudniej, ale działaliśmy i ludzie nas oglądali. Nie zapomnę, jak Wojtek Drączkowski, maturzysta roku dziewięćdziesiątego dziewiątego, którego niejako na siłę wypchnąłem przed kamerę, później miał tę satysfakcję. Powiedział do mnie: „Sorze, idę kiedyś przez osiedle, a dzieciaki z piaskownicy krzyczą jeden do drugiego: popatrz, popatrz! Pan z telewizji!”. Teraz jest w Stanach Zjednoczonych, mamy nieco luźniejszy kontakt, ale kiedy działałem tu w radiu, korespondowaliśmy, prowadziliśmy audycje. Sam jestem zdziwiony, że przy tak ograniczonych środkach technicznych, udawało nam się realizować nawet audycje w skali globalnej na żywo. Zawsze, na rozpoczęcie roku szkolnego, 45 min przed rozpoczęciem uroczystości, robiliśmy audycje na żywo. Ja siedziałem w studiu, Krzysiek Gęborys z mikrofonem, przez telefon Wojtka Drączkowskiego na początku miałem w Lublinie, później kiedy był w Stanach, miałem trochę gorzej. Musiałem go pilnować od godziny szóstej rano, żeby nie zasnął. Kiedy u nas była ósma rano, tam była druga w nocy. No więc ja byłem w studiu, Grzesio na boisku a Wojtek w Detroit i wszyscy, we trójkę prowadziliśmy audycję. Także w ten sposób to funkcjonowało.\nPoza tym muszę powiedzieć, że pierwsze stereofoniczne nagłośnienie w historii naszego miasta, było w naszej szkole, podobnie jak rejestracja na video. Po raz pierwszy też, prezentacja fragmentu tejże studniówki odbyła się na ekranach telewizorów, za pośrednictwem telewizji Lublin, w „Panoramie Lubelskiej” i w kultowym programie „5, 10, 15” w telewizji warszawskiej. Był to rok osiemdziesiąty ósmy. Pierwsza publiczna prezentacja muzyki z płyty kompaktowej również odbyła się w naszej szkole, na studniówce, także trochę tych premier było.\nM. Sz.: Brał Pan czynny udział w organizowaniu tych studniówek. To również należało do Pana zainteresowań?\nS.N.: Tak. Tą działalność traktowałem jak swego rodzaju uprawianie sportów ekstremalnych, po prostu pewne wyzwanie. Przyszedłem do tej szkoły, z pewnymi stereotypami, ponieważ jestem absolwentem Staszica. Natomiast, krążyły zawsze pewne opinie, że młodzież w ZSMR jest trochę słabsza. Jednak będąc tutaj, stwierdziłem, że jest to absolutna nieprawda, wprost przeciwnie. Spotkałem się przede wszystkim z pozytywnym nastawieniem. Oni tylko czekali na pomysły, rzucałem im propozycje i to wszystko było realizowane. Te dekoracje, owszem wyglądały efektownie, ale jaki był cykl przygotowań. Projekt i decyzja o formie tej dekoracji zapadała na tydzień przed studniówką, ale rok wcześniej poprzedzającą. Pierwsze zebranie, na temat studniówki i dekoracji odbywało się już rok wcześniej. Czyli przed wakacjami, które poprzedzały rok maturalny, była już ustalona koncepcja dekoracji. Chciałem w ten sposób dać czas młodzieży, na zorganizowanie materiału i miejsca do realizacji, ale zaczynaliśmy już od początku października. Ustaliliśmy składy, na każdy dzień tygodnia piątka uczniów przychodziła od godziny siedemnastej do dziewiętnastej i tak pracowaliśmy od października do studniówki. Później, kiedy elementy były przygotowane, a dekoracja wykonana, na tydzień przed studniówką dostawaliśmy salę. Dekorowanie zaczynaliśmy w czwartek, na tydzień przed studniówką. W piątek rano rozpoczynał się program minutowy, działo się coś, co więcej się już nie powtórzyło. Od rana otwieraliśmy drzwi, młodsi uczniowie mogli wejść, zapalaliśmy światła, grała muzyka, oni wchodzili, oglądali dekoracje tak do dużej przerwy. Na przerwie była ustawiana dekoracja do kabaretu i odbywał się próba. Właściwie studniówka zaczynała się w piątek, od godziny 15.30, czyli od próby generalnej poloneza. Później ostatnia próba do kabaretu, ustawialiśmy na sali oddzielną dekorację na występ. Próba generalna odbywała się od godziny 17.00, na publiczności zasiadało wówczas około dwustu osób, absolwenci, uczniowie liceum i chociaż nie było żadnych plakatów, zawsze był tłum. Zawsze zapowiadałem próbę, a potem wychodziłem, zostawiając sobie przyjemność oglądania premiery na studniówce. Kabaret trwał do godziny 19.00, oczywiście wszystko rejestrowała ekipa naszej szkolnej telewizji, a od godz. 20.00 wieczór z płytą kompaktową. To były czasy, kiedy ludzie jeszcze nie mieli odtwarzaczy, ale to nagłośnienie i aparatura, cała przestrzeń akustyczna, która dzięki dekoracji była bardzo dobra, można było słuchać wersji stereo w świetnej jakości, co robiło wrażenie. Około setki maturzystów i nie tylko, słuchało piątej symfonii Beethovena w absolutnej ciszy, jak na sali koncertowej. Poza Beethovenem graliśmy też Wagnera, albo Pink Floydów, Dire Straits i różne inne kultowe kawałki. Wieczór z płytą kompaktową kończył się gdzieś około 22.00, ale to nie był jeszcze koniec. Wychodziła publiczność i zostawali ci najwierniejsi, maturzyści, którzy przygotowywali sale do studniówki. Myli podłogę gorącą wodą z płynem i to w dodatku na kolanach. Następnie, ponieważ oświetlenie do rejestracji było olbrzymie, kiedy się to włączyło promieniowanie cieplne było tak błyskawiczne, że podłoga wysychała w przeciągu 10 min. Wtedy trzeba było ją zapastować i wyfroterować, więc kończyliśmy to około 00.30. Wówczas sala była już naprawdę przygotowana, włączaliśmy nastrojową muzykę i nikt nie chciał wychodzić, wtedy właśnie robiliśmy zdjęcia. Wychodziliśmy koło 01.30.\nW sobotę była już premiera, wszystko zaczynało się o 19.00, godzina zabawy, później wszyscy szli na poczęstunek, abyśmy mieli czas, na przygotowanie kabaretu. O godz. 21.00 rozpoczynaliśmy kabaret, przygotowanie i właściwie prawdziwa zabawa rozpoczynała się od 23.30, ale nikt nie narzekał. Chodziło o pewne przeżycie artystyczne, no i taka zabawa „na luzie” trwała do godz. 6.00. Nie zapomnę roku osiemdziesiątego dziewiątego, był to bardzo ambitny rocznik, bardzo angażowali się w przygotowania. Był taki moment, że do ekipy technicznej (którą tworzyły młodsze roczniki) brałem ludzi z liceum. Była to wówczas szkoła męska, więc dziewczyny zapraszano z innych szkół. Pamiętam jak moi uczniowie powtarzali mi słowa swoich koleżanek z liceów: „Załatw mi jakiegokolwiek chłopaka, byle bym była na tej studniówce”.\nW niedzielę, od 16.30 prowadziłem poprawiny, czyli taką dyskotekę, która kończyła się zawsze o północy. Impreza odbywała się przy muzyce mechanicznej, ale w nastroju eleganckim, były momenty, że graliśmy walca. No i standardowy koniec. Była tradycja, że ostatnia piosenka, dedykowana maturzystom, pojawiała się następnego roku, jako przedostatnia, więc na koniec dedykowałem piosenkę dla maturzystów również z minionego roku, czyli taką piosenką kończyła się studniówka rocznika dziewięćdziesiątego, kiedy świętował rocznik dziewięćdziesiąty pierwszy. Kończył się bal i od tego momentu maturzyści, mieli zakaz wstępu na sale, natomiast dla mnie, sprawa się jeszcze nie kończyła, ponieważ trzeba było to wszystko rozebrać. Obowiązywała tradycja, że w poniedziałek, na 8.00 zjawiały się ekipy z klas rok młodszych. Dlaczego tak? Po pierwsze, aby przyjrzeli się, jak konstrukcyjnie wygląda dekoracja, po drugie, rzucałem im wówczas hasło: „studniówka rocznik dziewięćdziesiąty drugi”. Wszystko musiał być zorganizowane tak, aby był jakiś efekt, widzowie widzieli wszystko, co było gotowe, my przeżywaliśmy to inaczej. Uważam, że wszyscy, którzy teraz to wspominają, intensywniej myślą o przygotowaniach. Mówię o tym, na swoim przykładzie, ponieważ podczas swojej własnej studniówki, znacznie lepiej pamiętam przygotowania do zabawy i organizację kabaretu, niż samą dyskotekę.\nM. Sz.: To, o czym Pan mówi, ten zapał uczniów robi ogromne wrażenie.\nS.N.: Tak i to było możliwe tylko w tej szkole, ponieważ potrzebne były umiejętności techniczne, warsztaty, narzędzia. Przy okazji, malowaliśmy jeszcze obrazy, które do tej pory są w szkole, robiliśmy kopie Matejki, Kossaka.\nM. Sz.: Robiąc to wszystko, działając, ma Pan jakiś autorytet, swój wzór?\nS.N.: Oczywiście, wspominam z wielkim uznaniem i sentymentem moich profesorów z liceum, min.: pana prof. Leszka Korczaka, który pomagał przy tych wszystkich studniówkach jako plastyk. Służył nam radą, pomocą i od niego min.: wziąłem to zaangażowanie. Każdy z moich profesorów przekazał mi coś niepowtarzalnego, co staram się przekazać dalej. Poza tym każdy człowiek ma jakieś powołanie, pomysł na spełnienie swojej osobowości. Tak się złożyło, że zainteresowanie w dziedzinie muzyki i radia miało miejsce i możliwość realizacji. Cały czas powtarzam, że lata spędzone w tej szkole, traktuje jak jeden z najwspanialszych okresów mojego życia. No ale czasy się zmieniają, teraz uczę w innej szkole (Zespół Szkół nr 2) i tamtą młodzież, staram się aktywizować do działania.\nM. Sz.: Pana zdaniem, jak powinien być dobry radiowiec?\nS.N.: Radiowiec przede wszystkim musi chcieć, to jest pierwszy i absolutnie podstawowy warunek jakiegokolwiek działania w radiu. Następnie trzeba pracować, doskonalić umiejętności w warsztacie radiowym. Ja sam, cały czas się uczę, a nabyte umiejętności staram się przekazać młodszym. Jeżeli trafiają się osoby które, że tak powiem, „zaraziły” się tym radiem, to faktycznie coś z tego wychodzi. W mojej obecnej szkole, mamy już korespondenta we Wrocławiu, jest nim nasz absolwent, który współpracował z nami. Radio to śmiertelna choroba, kiedy połknie się już bakcyla, nie da się z tego wyjść. Można przestać na jakiś czas, ale zawsze się powraca. Po prostu, radiowcem zostaje się do końca życia.\nM. Sz.: Jest jakiś projekt, z którego jest Pan szczególnie dumny?\nS.N.: Trudno powiedzieć. Nie traktuje niczego, jak zamkniętego rozdziału. Cieszę się, że przez dwadzieścia parę lat, dzięki mojej pracy studniówki w szkole mechanicznej zdobyły pewien prestiż. W pewnym momencie byliśmy nawet najlepsi na świecie i nie są to żarty. Woziłem zdjęcia ze studniówek do Londynu, kiedy jeździłem na kursy języka angielskiego. Przyjeżdżali tam ludzie z całego świata, pokazywał im zdjęcia, pytając, czy ktoś widział lepsze realizacje, nikt nie potrafił mi powiedzieć, że gdzieś było lepiej. Wobec tego, byliśmy najlepsi na świecie. Jest to przede wszystkim powód do satysfakcja dla młodzieży, która udowodniła, że reprezentuje wysoki poziom i nie ustępuje nikomu. Byliśmy nawet zaproszeni do programu „Kawa czy herbata”, zupełnie niespodziewanie. Było to w roku dziewięćdziesiątym dziewiątym, rozmawiał wtedy z nami p. P. Gębarowski i mogliśmy zaprezentować zdjęcia. Byliśmy emitowani w najlepszym czasie antenowym, o godz. 6.30 kiedy wszyscy jeszcze są w domach. Miałem później mnóstwo telefonów min.: od koleżanek z liceum, z którymi nie widziałem się wiele lat.\n(S.N.: od siebie)\nTo wszystko trwało wiele lat, więc można mówić jeszcze długo. Kiedy byliśmy pokazywani w mediach (TVP1, Polonia) odezwały się media lokalne, „Tygodnik Zamojski” publikował przez dwa lata z rzędu artykuły o organizacji naszych imprez. Dla mnie największa satysfakcja była wtedy, kiedy obserwowałem moich uczniów i widziałem, że czują się tak osoby, którym inni próbują dorównać. Moja działalność pozalekcyjna powoduje, że do dziś mogę cieszyć się sympatią moich dawnych uczniów.\nBardzo istotną rzeczą jest, że dobrym twórcą techniki, może być tylko człowiek o zdolnościach humanistycznych. Cała wiedza techniczna, jest jak narzędzie, jak laptop, natomiast trzeba umieć posługiwać się tym w sensowny sposób, po to, aby zrobić coś dobrego. Dlatego wiedza humanistyczna, jest generalnie rzecz biorąc ważniejsza, od technicznej.\nInfo: ZS nr 1\n← 1% dla Andrzeja Raczyńskiego\nZimowisko w Krościenku →\nUczniowie Gimnazjum nr 1 w Nałęczowie


03-121 Warszawa, ul. Modlińska 197\ntel. (22) 510 33 20\nW poniedziałek Wydział Obsługi Mieszkańców dyżuruje: 16.00-18.00\nTelefony pomocnicze przy załatwianiu następujących spraw:\n- meldunki: (22) 510 33 09 do 11\n- dowody osobiste: (22) 510 33 12 do 14\n- rejestracja pojazdów: (22) 510 31 05 do 07\n- prawa jazdy: (22) 510 33 08\n- ochrona środowiska: (22) 741 72 99\n- pozwolenia na budowę, zmiana sposobu użytkowania, zgłoszenie robót budowlanych: (22) 510 31 92 i 31\n- ewidencja gruntów i budynków, wypisy, wyrysy z rejestru gruntów: (22) 510 31 74\nOd 28 stycznia 2010 r. właściciele lokali mogą zawierać umowy najmu na korzystnych dla siebie zasadach. Przepisy o najmie okazjonalnym zostały wprowadzone nowelizacją z 17 grudnia 2009 r. do Ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego.\nW umowie o najem okazjonalny strony mogą dowolnie ustalić zasady podwyżki czynszu i wypowiedzenia umowy. W przypadku, kiedy zostaną dopełnione wszelkie formalności związane z zawarciem takiej umowy, lokator, do którego właściciel skieruje żądanie opróżnienia lokalu, będzie musiał to zrobić we wskazanym terminie. Nie będzie miał wyjścia, bo w przeciwnym razie grozi mu eksmisja bez prawa do lokalu zastępczego.\nDo podpiania umowy najmy na korzystnych dla właściciela zasadach muszą być spełnione trzy warunki: 1) lokal ma służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych; 2) jego właściciel musi być osobą fizyczną i nie prowadzić działalności gospodarczej związanej z wynajmowaniem lokali; 3) umowa musi być zawarta na czas oznaczony, ale nie dłuższy niż 10 lat.\nCo zrobić, by umowa o najem okazjonalny była ważna?\n1. Musi mieć formę pisemną. 2. Musi być zawarta na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat. 3. Do umowy należy dołączyć oświadczenie najemcy o poddaniu się egzekucji, sporządzone w formie aktu notarialnego. Wynagrodzenie notariusza za ogół czynności notarialnych dokonanych przy sporządzeniu oświadzcenia wynosi nie więcej niż 1/10 minimalnego wynagrodzenia za pracę. W 2010 r. taksa za sporządzenie takiego oświadczenia nie mogła przekroczyć 132 zł. 4. Najemca musi wskazać lokal, do którego będzie mógł się przeprowadzić w razie eksmisji. Jeśli wynajmujący tego zażąda, oświadczenie takie musi mieć notarialnie poświadczony podpis. Koszt poświadczenia - według taksy notarialnej - wynosi 20 zł + 22 proc. VAT. Gdyby zdarzyło się, że najemca straci możliwość zamieszkania w lokalu, który wskazał w oświadczeniu, musi w ciągu 21 dni od dnia, kiedy się o tym dowiedział, wskazać inny lokal, w którym mógłby zamieszkać, gdyby doszło do wykonania egzekucji opróżnienia lokalu. Ponadto musi przedstawić kolejne oświadczenie właściciela innego lokalu o wyrażeniu zgody na zamieszkanie najemcy w tym lokalu w przypadku egzekucji. 5. Do umowy należy dołączyć oświadczenie właściciela lokalu, że w razie eksmisji wyraża zgodę na zamieszkanie najemcy w jego lokalu. 6. Należy zarejestrować umowę w urzędzie skarbowym, właściwym ze względu na miejsce zamieszkania wlaściciela. Wynajmujący musi to zrobić w terminie 14 dni od dnia rozpoczęcia najmu. Jeśli nie dopełni tego obowiązku, wyłączone zostaną przepisy o najmie okazjonalnym. Na żądanie najemcy właściciel musi przedstawić mu potwierdzenie zgłoszenia umowy najmu do urzędu skarbowego.\nWłaściciel nie musi się martwić, że lokator wskazał fikcyjny adres lokalu, do którego może się przeprowadzić, lub że z powodów niezależnych od niego adres ten nie jest aktualny. Konsekwencje tego poniesie lokator. Jeśli podczas egzekucji okaże się, że nie ma dokąd się przenieść, zostanie eksmitowany na bruk.\nJeśli strony nie dopełnią powyższych formalności, zawarta umowa nie będzie umową o najem okazjonalny, tylko zwykłą umową najmu.


13. Gryfiński Festiwal Miejsc i Podróży Włóczykij\n- Afryka Nowaka - wyprawa szlakiem Kazimierza Nowaka. Relacja z etapu 21\nW oczekiwaniu na zakończenie lata w Nigrze, którego fragment przez Saharę będzie kolejnym etapem w Afryce (start na początku października), sztafeta przemierzyła Polskę i Ukrainę odwiedzając miejsca związane z Kazimierzem Nowakiem. Jej koniec zaplanowano w Stryju - mieście, gdzie podróżnik urodził się. Przedstawiamy relację z przedostatniego fragmentu tej podróży.\nLwów - Sambor - Drohobycz - Truskawiec - Drohobycz - Stryj (5-8 września)\n"Anna Koziejowska, Ulla Wilczyńska-Kalak, Kamila Kielar, Norbert Skrzyński, B. Sławek Kuczyński, Kazik Kosydor, Kasper Piasecki - siedmiu rowerzystów opuściło gościnne miasto Lwów, kierując się w stronę Stryja. Nie obraliśmy prostej i bezpośredniej drogi, zanim dotrzemy do miejsca urodzenia Kazimierza Nowaka, odwiedzimy jeszcze Sambor i Drohobycz, gdzie spotkamy się z Polakami i Ukraińcami zainteresowanymi naszą wyprawą i historią Kazimierza Nowaka.\nPół niedzieli spędziliśmy na rozważaniach jaką trasę powinniśmy obrać, by na 19:00 zdążyć do Domu Polskiego w Samborze - skutek był taki, że zdecydowaliśmy się nie jechać główną drogą ze Lwowa, ale przejechać nieco bokiem, przez mniejsze miejscowości i wioski, tak aby nieco zobaczyć tej "innej" Ukrainy. Zamiast 70 km musieliśmy więc dziś pokonać około 90. Początek był doskonały, wyjazd z miasta bardzo sprawny, Kazik poprowadził nas bezbłędnie na budujący się jeszcze fragment dwupasmowej drogi, którym udało nam się dojechać na obrzeża Lwowa. Mieliśmy ze sobą trzy różne mapy i co jakiś czas któraś z nich nas okłamywała. Lepiej chuchać na zimne niż nadrabiać kilometrów. W drodze do Samboru koniecznie chcieliśmy odwiedzić miejsce pochowania hrabiego Aleksandra Fredry w kościele Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Rudkach - zanim jednak tam dotarliśmy "skróciliśmy" sobie trasę o przeprawę w poprzek zaoranego pola. Nie dlatego bynajmniej, że lubimy wchodzić w szkodę, ale dlatego, że szlak, którym się poruszaliśmy - dodam: szlak, który był całkiem dobrze oznaczony na dwóch mapach - skończył się nagle na skraju przeoranego pola... Jak się później okazało, w linii prostej, po około kilometrze, droga ciągnęła się dalej, a to po czym przejechaliśmy, było niczym innym jak szutrówką, tyle, że potraktowaną odpowiednim urządzeniem przez rolnika... Mieliśmy więc nieco pchania rowerów "na Nowaka" - ale nikt nie mówił, że będzie łatwo! Dzień się niebezpiecznie szybko miał ku końcowi, a nam sił wcale nie przybywało - ostatnie 15 km do Samboru pokonaliśmy już po zmroku, spóźniliśmy się na pokaz, ale i tak kilkanaście osób wytrwale czekało na "nowakowych wędrowców". W Domu Polskim przyjęto nas uroczyście i z honorami. Po pokazie Ania musiała wracać do Lwowa, pozostała piątka zległa w różnych miejscach sali konferencyjnej. Byliśmy bardzo zmęczeni, dzień dał nam nieźle w kość, także naszym rowerom - Kasprowi posypał się bagażnik, a tylna opona w rowerze Ulli przypominać zaczęła moskitierę. Ubytki w zewnętrznej gumie były na tyle znaczne, że rano musieliśmy poszukać sklepu rowerowego i wymienić oponę.\nOd początku etapu przez Polskę i Ukrainę nie było takiego dnia by deszcz opóźnił czy uniemożliwił jazdę, nigdy nie było sytuacji, że od rana padało, czasem jakaś burza zlała rowerzystów. Wtorek rozpoczął się dla nas bardzo zaskakująco - w nocy przeszedł front z intensywną burzą, a od rana siepał chłodny deszczyk. Nieciekawa pogoda, ale na szczęście mieliśmy dziś tylko nieco ponad 30 kilometrów do Drohobycza, w tym kilkukilometrowy odcinek do Strzałkowic, gdzie zamierzaliśmy odwiedzić polski kościół. Dojechaliśmy pod parafię nieco mokrzy, ale w świetnych humorach. Nie zastaliśmy nikogo, więc, mając sporo czasu, zatrzymaliśmy się na krótkie rozważanie w pobliskim sklepie - zadzwoniło Radio Szczecin i pierwsze kilka minut rozmowy zajęło mi tłumaczenie, że wbrew wcześniejszym ustaleniom nie będziemy rozmawiać o doskonałej pogodzie na Ukrainie. Tuż przed 13-tą ruszyliśmy dalej. W pewnym momencie po prawej stronie drogi (nr P-39) zauważyliśmy niewielkie stado strusi, postanowiliśmy spędzić na tej farmie kilka minut, myśleliśmy, że to jedyna okazja by podczas europejskiego etapu Afryki Nowaka sfotografować afrykańskie zwierzę. Bardzo się zdziwiliśmy, gdy okazało się, że istnieje tam "mini zoo", w którym oprócz strusi są także jelenie, bawoły, wilki, niedźwiedzie, a także... najprawdziwsze lwy! Nie za bardzo wiemy skąd pomysł, by te wszystkie zwierzęta tam trzymać... warunki były fatalne, niewolnicze, wyobrażam sobie, że w ten sposób egzystują zwierzęta cyrkowe, choć cyrku nigdzie obok nie zauważyliśmy...\nDo Drohobycza droga jak ta sprzed Gródka Jagiellońskiego - usłana dziurami i nierównościami, w dodatku zaczęły się podjazdy. Takie po kilkadziesiąt metrów na odcinku kilkuset metrów, do 1,5 kilometra. Przestało padać, ale i tak byliśmy mokrzy, tym razem od potu...\nNa pokaz przygotowany przez br Artura Deskę przyjechaliśmy w ostatniej chwili. Nie było co prawda projektora, ale poradziliśmy sobie z samym laptopem i dla kilkunastu osób, głównie polskich wolontariuszy i ich znajomych, zrobiliśmy kameralny pokaz w salce Caritasu. Zapewniono nam świetny nocleg na dwa dni u Pani Hali, z której synami się zaprzyjaźniliśmy. W Drohobyczu poznaliśmy też Jurę, miejscowego rowerzystę, który zasypywał nas pytaniami, nie dając możliwości skończenia odpowiadania na poprzednie... W środę wybraliśmy się z nim na krótką przejażdżkę po Drohobyczu, gdzie najważniejszym wydarzeniem było zaskakujące spotkanie z Panem Alfredem Shreyerem, ostatnim żyjącym w Drohobyczu uczniem Brunona Schultza. Mimo podeszłego wieku, Pan Alfred ujął nas swą energią. Bardzo zaciekawił się historią Kazimierza Nowaka, nie mógł uwierzyć, że społecznie odszukujemy śladów Polaka w Afryce, a teraz na Ukrainie. Dostaliśmy miły wpis do książeczki etapowej, a na koniec spotkania, przed klatką schodową do swego mieszkania, muzyk zaśpiewał dla nas a capella tango Artura Golda "Przy Kominku".\nZauroczeni wzorową polszczyzną Pana Alfreda, dwa dni później postanowiliśmy zaprzestać używania w wypowiedziach kolokwializmów, wulgaryzmów i wyrazów obcego pochodzenia. Jeśli mieliśmy jakieś wątpliwości co do jakiego dopuszczalności wyrażenia, arbitrem stawał się Pan Alfred: "ale czy On by tak się wyraził"?\nW środę pojechaliśmy na krótką wycieczkę do Truskawca. Sfotografowaliśmy kościół parafii rzymskokatolickiej pw. Wniebowzięcia NMP i pomnik Adama Mickiewicza w parku. Truskawiec słynie przede wszystkim ze źródeł wód mineralnych, w tym słynnej przed laty i teraz "Naftusi" - każdy z nas oczywiście spróbował tej wody-cud, "wspominaliśmy" ją aż do wieczora...\nW czwartek mieliśmy dojechać do mety etapu 21., do rodzinnego miasta Kazimierza Nowaka, Stryja. Zanim jednak się dobrze rozpędziliśmy, mniej więcej po 100 metrach Kazikowi wybuchła opona! To kolejna ofiara ukraiński dróg. Na szczęście całkiem niedaleko znajdował się serwis rowerowy do którego poprowadził nas Dima, jeden z synów Pani Hali. Dalsza droga to już prawie formalność, czuliśmy, że to już niemal finał naszej polsko-ukraińskiej przygody. Pokonaliśmy dystans niecałych 30 km w iście spacerowym tempie, tak niefortunnie, że na kilka kilometrów przed Kulturalno-Oświatowym Centrum im. K. Makuszyńskiego dogoniła nas chmura pełna wody. Sporo wlało się nam za kołnierze i do butów! Trochę spóźnieni dojechaliśmy do miejsca prezentacji dla uczniów ukraińskiego liceum, które w ostatniej chwili zorganizowała dla nas niezastąpiona Julia Bojko. Pokaz wyszedł fajnie, ale bariera językowa była jednak widoczna - na twarzach zgromadzonych często pojawiał się grymas niezrozumienia... Na piątek zaplanowaliśmy kiludziesięciokilometrową wycieczkę po okolicach, które bardzo lubił odwiedzać Kazimierz Nowak, pogoda jednak nie zapowiadała się najlepiej. Musieliśmy więc znów rozważyć kilka scenariuszy, by w razie niepogody zagospodarować pożytecznie przedostatni dzień etapu."\nRelacje\tna Włóczykiju 2011\n- Część pierwsza relacji z 5. Gryfińskiego Festiwalu Miejsc i Podróży "Włóczykij"\n- Wspomnienia Pilotki z 5. Gryfińskiego Festiwalu Miejsc i Podróży "Włóczykij"\n- Część druga relacji z 5. Gryfińskiego Festiwalu Miejsc i Podróży "Włóczykij"


Conchita Wurst promuje swoją biografię! (ZDJĘCIA) - Pudelek\nConchita Wurst promuje swoją biografię! (ZDJĘCIA)\nKsiążka "Ja, Conchita. Moja historia" właśnie ukazała się w Niemczech.\nThomas Neuwirth od półtora roku robi światową karierę jako Conchita Wurst, kontrowersyjna artystka łamiąca stereotypy o drag queen. "Kobieta z brodą" budzi gorące emocje zwłaszcza w Polsce, gdzie na ostatnim festiwalu w Kielcach pilnowało jej aż 150 ochroniarzy. Organizatorzy woleli, by Conchita z nikim nie rozmawiała. Ją samą nieco to ubawiło. Przypomnijmy: Conchita Wurst dziękuje Polakom za skandal: "To zabawne!"\nNa razie Conchita zrobiła sobie przerwę od koncertowania i skupiła się na literaturze. Thomas wydał właśnie biografię Ja, Conchita. Moja historia. We are unstoppable. Jako miejsce premiery wybrał niemieckie miasto Nurember. Thomas-Conchita spotkał się z tamtejszymi władzami, którym wręczył egzemplarz książki. Na miejscu nie mogło zabraknąć jego ochroniarza, Petera Althofa.\nZobaczcie, jak wyglądała wczoraj Conchita.\nRafalala mogłoby się dużo od niej nauczyć...\nA normalnych ludzi juz nie ma ??\nniesamowite, facet ubrał sukienkę, nawet nie goląc i teraz jeździ jako gwiazda\nW głowach sie wam kur poprzewracało !!!!\nNie oceniaj a nie będziesz i ty oceniany.Zacznij od Siebie.\nale to ładny facet jest bez dwóch zdań\nCo sie dzieje na tym świecie ... pytam się???? Facet przebrany za babę z brodą!!! Ksiądz Gej co jeszcze ogłoszą na pudelku? bez kitu co za wiocha taki żal że aż nie wiadomo jak skomentować,,, najlepiej wcale ale chyba świat wariuje albo Oni biorą Dopalacze bo żeby tak sie w deklach przestawiało ludziom . Trzoda :D\nPiekna w kazdym calu\nNooo gdzie ona do naszej kochanej Grodzkiej ....... ♡\np*******y g****k i oszust\nTe ch.je robia nas w ch.ja ze nie sa ch.jami!\nOdstrzeli ktos tego idiote w koncu czy nie?? Lol\njaką on ma orientację?\nTrzeba przyznać, że ma klasę! :) Wiele kobiet mogłoby naśladować jej styl, zamiast świecić pupą i piersiami, gdzie tylko się da^ ;)\nKurna co za patologia promowanie g****a:(\nco na to uchodzcy???\nAz szczypie w oczy jak sie patrzy na te zdjecia.


Szczyt Cyfrowy ONZ - IGF2021 – ruszyły zapisy, znamy plan wydarzenia\nSzczyt Cyfrowy ONZ – IGF2021 – ruszyły zapisy, znamy plan wydarzenia\nW grudniu w Katowicach w ramach IGF (Forum Zarządzania Internetem) odbędzie się Szczyt Cyfrowy ONZ. Już teraz poznaliśmy jednak wstępny plan wydarzenia. Wiadomo także, w jaki sposób można się na nie zapisać.\nWarto przeczytać: Szczyt Cyfrowy ONZ w Polsce — o czym rozmawiano i ilu było uczestników?\nSzczyt Cyfrowy ONZ — zapisy i plan wydarzenia\nOd 6 do 10 grudnia Polska będzie stolicą dyskusji o przyszłości internetu. Do katowickiego Międzynarodowego Centrum Kongresowego ma przyjechać kilka tysięcy gości z całego świata. Swoją obecność już potwierdzili Sekretarz generalny ONZ – António Guterres, wiceprzewodnicząca Komisji Europejskiej – Margrethe Vestager, ministrowie cyfryzacji z różnych krajów, przedstawiciele biznesu, działacze organizacji pozarządowych i środowiska naukowego. W wydarzeniu może jednak wziąć udział każdy. Wystarczy zapisać się na stronie internetowej.\nHasło tegorocznej edycji Szczytu Cyfrowego to Internet United. Chodzi w nim o otwartą, wolną i niepodzieloną przestrzeń, w której użytkownicy mogą cieszyć się swoimi prawami. Program wydarzenia przewiduje m.in. warsztaty, otwarte fora dyskusyjne, sesje grupowe, a także sesje networkingowe.\nW tym roku Szczyt Cyfrowy dzieli się na dwie ścieżki główne:\noraz cztery przekrojowe:\nCzytaj także: Amazon z rekordową grzywną w Europie — wszystko przez RODO, czyli naruszanie prywatności\nInternet tworzą w dużej mierze młodzi ludzie, dlatego jednym z wydarzeń towarzyszących IGF będzie Młodzieżowy Szczyt IGF (Youth IGF).