n e v e r l a n d d: sierpnia 2008\nSIERPIEŃ, WRZESIEŃ 1939 * WESTERPLATTE\nZobacz także: Fragmenty gazet Lista obrońców Lista poległych Mapa Westerplatte Okręt liniowy "Schleswig - Holstein" Polska artyleria Siły niemieckie http://strony.aster.pl/wrzesien/westerplatte.html\nHistoria półwyspu Westerplatte Jak powstał półwysep? Uzdrowisko Wolne Miasto Gdańsk Jak wygląda obecnie? Projekt zmian w zagospodarowaniu przestrzennym\nWojskowa Składnica Tranzytowa w latach 1926-1939 WST 7 dni obrony Obiekty i placówki Obsada stanowisk oficerskich 1929-39 Organizacja WST od 31.10.1927 Organizacja WST od 1934 Organizacja WST od 1939\nKalendarium WST Kalendarium\nHistoria 7 dni obrony W.S.T. 7 dni obrony Wspomnienia kmdr por. Dąbrowskiego Weisse Flagge auf Westerplatte Rozmieszczenie Załogi 1.09.1939 Ordre de bataille WST w dniu 1.09.1939 Ordre de bataille w dniu 2.09.1939\nNiemieckie Raporty Bojowe\nRaporty Bojowe. Raporty Bojowe\nŻołnierze i pracownicy cywilni W.S.T. w 1939 r. kmdr por. Franciszek Dąbrowski Załoga stała WST Żołnierze przybyli w 1939 Obsada stanowisk bojowych 1.09.1939 Polegli podczas obrony WST Ranni podczas obrony WST Pracownicy cywilni WST w dn. 31.08.1939\nW.S.T. vs niemieckie jednostki oraz straty obu stron Garnizon na Westerplatte Siły niemieckie\nUzbrojenie polskich żołnierzy i niemieckich oddziałów Garnizon na Westerplatte Siły niemieckie\nReenacting i Stowarzyszenie Stowarzyszenie Rekonstrukcji Historycznej Rekonstrukcje historyczne W-tte 2006 Projekt zmian w zagospodarowaniu przestrzennym Bitwa o Fort\nCiekawostki związane z Westerplatte Jan Paweł II na Westerplatte Widokówki Znaczki pocztowe Medale i odznaczenia Znaczki pamiątkowe Książki Muzeum Film Teatr Inne\nFotografie Fotoreportaże Dawne Westerplatte Westerplatte dziďż˝ Tapety na pulpit Filmy z Westerplatte\nLiteratura nt. Westerplatte Bibliografia\nKroniki Epizodów Wojennych tom 1 Komiks wojenny O komiksie "Westerplatte" w prasie, radio i TV Strona rysownika komiksu\nDziennik bojowy "Schleswig-Holstein"\nDziennik bojowy (opis opracowań dokumentu) oraz uzupełnienia przypisów do książki "Zanim poddał się Hel" Dziennik bojowy\nArtykuły, komentarze, listy, informacje Poczta polowa\nOdnośniki m.in. do stron związanych z W.S.T. i Kampanią 1939 r. Linki\nEtykiety: JACEK KLEYFF GUITAR\nInternet jak w chaerelu czyli czarna dziura Jankego\nKtos kto otwiera nowe blogowisko musi wyposazyc je w RSS. Ludzie nie chca zakladac blogow tam gdzie nie ma RSS, tak jak nie chca sie osiedlac tam gdzie nie ma elektrycznosci. Cos w tym jest, dlatego blogowisko Jankego zostalo wyposazone w takowy przyrzad. Elektrycznosc w domu i zagrodzie. Moze troche przaśna, ograniczona do 200 znakow czystego tekstu i odarta z kodu html czyli z linkow do innych stron, do grafiki i do video, ale jest, dziala, mozna jej uzywac. Oczywiscie do czasu kiedy sie Janke zdenerwuje, bo wtedy cofa lapsko z marchewka RSS i tlucze po oczach trzymanym w drugiej rączce nahajem blokady IP. Lista Obecnosci do pokazania zajawek postow z innych blogow uzywa miedzy innymi serwisow pipes.yahoo.com i feedjumbler.comPipes to obecnie lider w internetowym transformowaniu RSS, a facet prowadzacy feedjumbler potrafi lepiej przetlumaczyc na polski "& oacute;" niz sam Miszcz R. Krawczyk. Jak juz sie oba chlopy z aparatu pobolszewickiej propagandy dobrze zdenerwowali to na serwerze s24 zablokowali IP pipes i fjumbler. Wiocha? Wiocha, potiomkinowska. A bylo o co sie denerwowac, ktos probowal cos wyciagnac z niebytu poza strona glowna s24. A to przeciez wylaczna domena tow. Janke - skazywac na niebyt w kazamatach czarnej dziury sb2024 lub wygrzewac do oporu na stronie glownej. Naruszenie monopolu. Tu nawet nie chodzi o prostacka chciwosc na kapuche, jezeli zjadą Panstwo na dol tej strony (przyciskajac klawisz "end") to zobacza rezultat pobrania z s24 RSS z 30 blogow, serwer s24 przeslal netem okolo 300 kB. Dla przykladu jeden post pana A. Sciosa (dlugi tekst) to 260 kB.Zatem w gre nie moze wchodzic tu zwykla chciwosc, moze raczej nieoczekiwane oszolomienie wladzą u kilku chlopow (z aparatu).Do czego prowadzi taka arogancja?\nza: http://www.alexa.com/data/details/traffic_details/salon24.plUdzial sb2024 w swiatowym necie spadl w ciagu roku o polowe, do jednej dziesieciotysiecznej procenta (blogger.com ma 4000 razy wiecej, cale 0.4 procenta), a blogowisko Agory bez zmian. Byc moze dlatego, ze Michnik nie biega z knutem po blogach i nie usuwa ani komentarzy, ani blogow ze strachu przed Jankem.Nie ma co ukrywac. Cieszy upadek Jankego, redukcja z entuzjastycznie przyjmowanego centrowego demokraty, z politycznej wyroczni i eksperta do zamordysty i pobolszewickiego cenzora w sluzbie ustrojowej transformacji.Darz Bór.\nRybitzky, 23 sierpień, 2008 - 16:06\n- Sierżancie Yang, proszę powiedzieć porucznikowi Li, że właśnie zaczyna się finał siatkówki plażowej. Występują w nim nasze zawodniczki i mają szansę zdobyć kolejne złoto dla naszej ludowej ojczyzny. Nich porucznik Li weźmie swoich ludzi do sali telewizyjnej i zrobią sobie przerwę.- Tak jest, obywatelu kapitanie! - Yang zasalutował i ruszył wykonać polecenie. Po opuszczeniu gabinetu dowódcy przeszedł kilka kroków przez elegancko urządzaną administracyjna część więzienia. Po chwili jednak minął strażnika i znalazł się w strefie przeznaczonej dla więźniów. Schodził coraz niżej mrocznymi korytarzami, czując na sobie wzrok tybetańskich więźniów. Stłoczeni w celach po kilkunastu, patrzyli w milczeniu na zardzewiałe kraty. Czekali na swoją kolej.\nFeed: Rybitzky - PiS&Love\nStrony i blogi godne polecenia !!!\nTwardzi jak stal !;\nPORTALE NIEPOPRAWNE POLITYCZNIE\nSERWIS OPINII POLSKIEJ\nBOHDAN SZUCKI NSZ\nTwardzi jak stal !\nBIBLIOTEK FELIKSA KONECZNEGO\nSKARBNICA LITERATYRY POLSKIEJ\nBIBLIOTEKA ROMANA ANTOSZEWSKIEGO\nPOLONISTA - BIBLIOTEKA\nSalon 2 cz. 2\nKościół Katolicki w czasach PRL\n- czy nie tak skończy ?\nEtykiety: PRZECIWSTAWIANIE SIĘ ZŁU\nOpublikowany 5 lipca 2008\nWyobraźmy sobie przez moment całkiem nieprawdopodobną historię. Jest lipiec roku 2008 – znika komunizm, w sposób realny, niekwestionowany, prawdziwy. Owo zniknięcie nie ma nic wspólnego z rokiem 1989 – tamto było fikcją, prowokacją, okrutnym żartem bolszewików. To obecne jest realne, choć tylko umowne, spreparowane na potrzeby niniejszego tekstu. Nie ma… komunizmu. Przestał istnieć i choć nie wiemy, czy kiedy jeszcze nie powróci, możemy poczuć się prawdziwie wolni, raczej uwolnieni z jego natrętnego towarzystwa. Czyż to nie wspaniałe? Czyż nie tego oczekiwaliśmy?\nCóż to właściwie oznacza „upadły komunizm”, w naszym zaściankowym peerelu? Niewątpliwie zniesienie wszelkich instytucji. Zatem rządu, prezydenta, parlamentu, wymiaru sprawiedliwości, policji, wojska, administracji lokalnej, instytucji podatkowych, wszelkich innych, jeśli tu do tej pory nie zostały wymienione, elementów władzy państwa nad obywatelem. Nie wydaje się, aby zwyczajne przytupnięcie nogą mogło wystarczyć dla realizacji tego zadania, ale nie to jest w tej chwili przedmiotem naszego zainteresowania.\nZgładzenie tych instytucji to zaledwie początek i wcale nie najważniejszy punkt programu. Komunistyczne instytucje, o których mowa powyżej, są jedynie fasadą, wytworem i spuścizną czegoś znacznie potężniejszego, za to mniej podatnego na analizę i dotyk ciekawskich oczu obserwatora – są wytworem arrangementu, umowy, spisku, prowokacji, jak kto woli, tak niech sobie nazywa. Nie wolno zapominać, że świat, który mamy przed oczami, nie jest realny, jest tworem sztucznym, z wirtualnymi prezydentami, premierami, sądami czy wojskiem.\nLikwidujemy zatem arrangement, niepozorny konsensus, który obowiązuje już od prawie dwudziestu lat. Rozrywamy powiązania między starą komunistyczną władzą, jej współczesnymi spadkobiercami oraz Kościołem, odgrywającym wiodącą rolę przy aranżacji, nazwijmy to, umowy. Nie zapominamy także o pokłosiu mniej formalnym, mniej zinstytucjonalizowanym, o ochronnym parasolu „nadbudowy”, bez której sukces rodzimej pierestrojki nie byłby możliwy: likwidujemy media, zamykamy gazety, tygodniki, periodyki, telewizje, radio, redakcje wypełnione po brzegi spadkobiercami peerelowskiej propagandy.\nSytuacja zmusza do żelaznej konsekwencji. Nie wolno nam bawić się w sentymenty. Jeśli w rękach wroga pozostawimy choć jedną dziedzinę życia, bolszewicka hydra rychło znów podniesie łeb. Nie wolno nam zapominać o oświacie. To za sprawą edukacji dokonywało się i dokonuje największe spustoszenie w obrębie świadomości. To tu miliony i miliony młodych ludzi, pokolenie za pokoleniem, odbierają najskuteczniejszą lekcję podległości, wyciszania wolnościowego atawizmu, akceptacji zła. Nasze bezlitosne, rewolucyjne oko kierujemy w stronę pedagogicznego ciała: tępiony być musi najdrobniejszy nawet przejaw poddaństwa i tolerancji wobec totalizmu. Szczególnie niebezpieczne pozostają uniwersytety. Ich kadry należy poddać szczególnie surowej weryfikacji. To one przecież decydują o kondycji ideowej przyszłych nauczycieli, urzędników, oficerów, księży i redaktorów, w efekcie – tzw. społeczeństwa.\nDotarliśmy do celu. Nie ma komunizmu. Nie ma ludzi uwikłanych w jego budowę, podtrzymywanie, transformację, a przynajmniej nie zajmują eksponowanych stanowisk. Co mamy w zamian, czym dysponujemy? Cóż dostrzegamy wokół? Pustkę. Po naszej antybolszewickiej stronie jest może kilku, może kilka tuzinów zwolenników. Reszta, czterdziestomilionowy naród, społeczeństwo stoi z boku oniemiałe, z rozdziawioną gębą. Cośmy najlepszego zrobili? Zabiliśmy ich przeszłość, teraźniejszość, przyszłość. Nie mają co ze sobą zrobić, nie wiedzą gdzie się podziać. Katastrofa.\nPisząc „Miejmy nadzieję…”, Józef Mackiewicz był przekonany o możliwości obalenia komunizmu. Szansy upatrywał w spontanicznym zrywie całego społeczeństwa:\n„Dałoj sowietskuju włast`!” Precz z sowiecką władzą! Dość tego bratania się z komunistami, tej zabawy we wzajemne porozumienie i partykularne solidarności narodowe w imię interesu „państwowego”! Okrzyk, który zerwie się jak wicher, przekroczy granice, obejmie wszystkich, nie dla „pojednania narodowego”, „pojednania społecznego”, ale dla wyrzucenia ze społeczeństwa zarazy komunistycznej. Okrzyk, który przywróci rozsądek i uciemiężonym, i wolnym jeszcze ludziom na świecie.\nWierzył, że szary sowiecki obywatel pragnie tylko jednego – zniesienia komunistycznej zarazy. Czy dostatecznie trafnie oszacował siłę oddziaływania bolszewizmu, czy wziął pod uwagę przemiany świadomościowe, które dokonują się w obrębie nie jednego tylko pokolenia, ale dwóch, trzech? Czy zastanawiał się nad mentalną kondycją ludzi, którzy przedbolszewickie czasy znają jedynie z nielubianej na ogół przez młodzież, potwornie zniekształconej historii?\nRzeczywistość roku 1989, jednego z najbardziej nierzeczywistych periodów w dziejach, ujawniła smutną prawdę. Mimo deklaratywnej niechęci do „komuny”, społeczeństwo obojętnie przypatrywało się okrągłostołowym manipulacjom, a ich rezultaty przyjęło z zadowoleniem. Nie było mowy o obaleniu komunizmu, ponieważ podobny slogan nie zagościł w społecznej świadomości. Nie było mowy o powrocie do prebolszewickiej normalności, ponieważ nie sposób powrócić w rejony, w których się nigdy nie było.\nAnalizując stan społeczeństwa AD 1982, 1989 lub 2008 trzeba sobie otwarcie powiedzieć, że w żadnym z tych okresów nie może być mowy o stanie bolszewickiego zniewolenia, ale o bolszewickiej normalności, stabilizacji. Stan ustrojowy, polityczny, społeczny, etc., do którego miliony mieszkańców peerelu, czy innych podbolszewickich krain, przywykły, dla których jest rzeczą naturalną, banalnie zwyczajną, który bywa jedynie czasem uciążliwy o tyle jednak tylko, o ile uciążliwe bywają kolejne odsłony przeciętnego życia, jest stanem… naturalnym, przyrodzonym, od którego ani się chce wyzwalać, ani uciekać.\nNa czym polega ten stan, stan zakorzenienia w bolszewizmie? Przede wszystkim na braku świadomości, że się z owym bolszewizmem nie zerwało, że ciągle jest obecny, aktywny, dominujący. Na bezwolnym przyzwyczajeniu, że świat, w którym żyjemy, tzw. rzeczywistość, nie jest wytworem obiektywnych czynników, ale efektem kreacji, manipulacji, zmaterializowanym postulatem takiej czy innej ideologii. Sztuczność, wirtualność świata nie poraża, nie bulwersuje, nie wywołuje oporu ani gniewu. Jest społecznym rodzajem gry, choć chodzi o realne życie.\nProzaiczne, ludzkie, znane z historii kłamstwo wywołuje kontrakcję jaką jest naturalna potrzeba dążenia do prawdy. Bolszewicy doskonale poradzili sobie z tą tendencją. Ich kłamstwo przestało być. Stało się rzeczywistością, tyle że o odwróconym wektorze. Bolszewicy nie przynoszą kłamstwa, ale swój nowy wynalazek. Pod wpływem hipnozy strachu czy zwykłej propagandy, obdarowują nim całe społeczeństwo niczym nową ewangelią. Stara, zakorzeniona w historii rzeczywistość przestaje istnieć. Mija dekada, pokolenie, dwa i już nikt nie pamięta jak było kiedyś.\nCo oznaczał pamiętny rok 1989 dla grona wyznawców? Upadek komunizmu, przepędzenie bolszewików? Czy stało się tak wbrew czy zgodnie z wolą społeczeństwa? Pytanie niby to retoryczne. Minęły cztery lata i to samo społeczeństwo postanowiło zerwać z fikcją rzekomo upadłego komunizmu, głosując zdecydowanie na jego przedstawicieli. Po kolejnych dwóch latach ulubieńcem tłumu stał się jeden z czołowych komunistów, obejmując stanowisko „prezydenta”. Jego popularność sięgnęła siedemdziesięciu i więcej procent. Czy był to tylko kaprys zmaltretowanego transformacją społeczeństwa? Czy też, wobec iluzoryczności „rewolucji”, szyldy partyjnych demagogów i aparatczyków, pod którymi uprawiają swój proceder, przestały mieć znaczenie?\nRok 1989 spłynął z kart historii jak nie przymierzając woda po kaczce. Przestał się liczyć, gdy sympatie społeczeństwa odwróciły się od samozwańczych „obalaczy komuny” na rzecz dawnych panów. Wystarczyło zaledwie kilka lat, aby ujawnić wstydliwe przywiązanie. Nie licząc porzucenia zgrzebnych atrybutów socjalizmu, uprzykrzających życie peerelowskim obywatelom, nie dokonał się żaden przełom, żaden zwrot historii. Co najwyżej rzeczywistość stała się jeszcze bardziej surrealistyczna, a bolszewicy odnieśli kolejne zwycięstwo.\nKomunizm nie upadł, tak jak najpewniej nie upadnie w lipcu 2008 roku, ponieważ nie mogła tego dokonać grupka w taki czy inny sposób ubezwłasnowolnionych opozycjonistów, z których zresztą większość pałała mniej lub bardziej utajoną sympatią do socjalizmu, byleby z ludzkim, nie zamordystycznym, obliczem. Nie zrobiło tego społeczeństwo, ponieważ podobny zamysł nigdy nie zagościł w jego mentalności. Nie upadł na życzenie samych komunistów, choć ta absurdalna teza zdaje się być nawet całkiem popularna.\nJózef Mackiewicz wierzył w przebudzenie. Wierzył, że społeczeństwo samoistnie może otrząsnąć się z bolszewickiego zniewolenia i obalić komunistyczne panowanie. Choć widział i rozumiał proces bolszewizacji, podważał jego trwałość. Gdy obserwuje się historię ostatnich 20 lat, łatwość z jaką społeczeństwo przełknęło fikcję rzekomego upadku komunizmu, marazm i obojętność towarzyszące kolejnym politycznym wyborom, można nabrać wątpliwości, czy owa Mackiewiczowska wiara skrojona została wedle słusznej miary, a „przywrócenie rozsądku”, o którym pisał, kiedykolwiek nastąpi.\nEtykiety: CCCPOLSKA, RPrl\nDnia 8 sierpnia 2008 roku rozpoczęły się rosyjskie bombardowania gruzińskich wiosek, znajdujących się w pobliżu granicy Osetii Południowej - seperatystycznej republiki nie uznającej władzy Tbilisi.\nOkoło godziny 13 czasu polskiego, granicę Gruzji przekroczyły rosyjskie czołgi. Sprowokowane gruzińskie siły zbrojne przystąpiły do pacyfikacji objętej podsycanym z Moskwy buntem prowincji.\nWojna trwa - Zachód boi się zdeklarować.\nKomu, pomimo tych faktów, pozostały jakiekolwiek złudzenia odnośnie Federacji Rosyjskiej, powinien się ich dzisiaj ostatecznie wyzbyć - Rosjanie pod pozorem próby stabilizacji sytuacji w Osetii Południowej, wprowadzili dziś na tereny należące do Gruzji swe wojska i zaatakowali gruzińskich żołnierzy.\nSiły rosyjskiego imperializmu, jak zwykle nie przebierając w środkach, walczą o rozszerzenie wpływów w rejonie Kaukazu.\nFaktem jest, że Osetia Południowa nie jest odrębnym państwem, a jedynie prowincją, należącą w całości do Gruzji. Rosjanie, wspierając ruchy seperatystyczne na owym terytorium, przez lata dążyli do wyrwania go spod jurysdykcji Tbilisi i przyłączenia do Federacji Rosyjskiej.\nTo działania analogiczne do wydarzeń z czasów Kampanii Wrześniowej, kiedy to Rosja, w obliczu agresji niemieckiej na Polskę, pozornie zatroskana o losy narodów tzw. Ukrainy Zachodniej - wschodnich terenów II Rzeczpospolitej, wbiła Polakom nóż w plecy i, wkraczając na polskie terytorium 17 września, zagarnęła całe Kresy, tym samym dzieląc się terytorium Polski na pół z hitlerowskimi Niemcami.\nTam też królowały szumne pacyfistyczne hasła i slogany. Tam też realizowano je w praktyce za pomocą czołgów i regularnego wojska.\nTak, jak we wrześniu 1939 roku komuniści Europy, tak dziś wszyscy zmanipulowani moskiewską propagandą obywatele, zapewne podniosą krzyk o konieczności utrzymania pokoju i słuszności rosyjskiej interwencji.\nHordy speców od propagandy już teraz masowo kłamią w zachodnich mediach, a chłonące ich propagandę jak gąbka tłumy pożytecznych idiotów powtarzają owe kłamstwa przed telewizorami w domach i biurach europejskich miast. Tak, jak w okresie 1939-45, tak dziś w opinii publicznej dominują poglądy podsuwane przez czerwoną propagandę i odwracają uwagę zachodnich społeczeństw od zatrważających faktów.\nZresztą analogii z początkiem II Wojny Światowej jest więcej - Tak, jak w 1939 roku Czechosłowacja, tak dziś Gruzja, w walce z dużo potężniejszym wrogiem, pozostaje sama na polu bitwy.\nTak jak w 1939 roku w Monachium, tak dziś w Pekinie, wielcy tego świata uśmiechają się do kamer i udają, że nic złego się nie dzieje, naiwnie łudząc się, że agresor zaspokoiwszy się swą pierwszą zdobyczą nie sięgnie po następne.\n8 sierpnia 2008 roku wojska rosyjskie naruszyły integralność terytorialną bliskiego sojusznika USA oraz kandydata do NATO i, wykorzystując podsycany przez siebie konflikt etniczny, targnęły się na niepodległość kraju, który tak niedawno z trudem wywalczył sobie demokrację.\nA Zachód milczy - odezwy, apele i apeliki kolejnych krajów się nie liczą, bo nikogo w Moskwie nie obejdą.\nPotrzebne są stanowcze działania, ale niestety na takie naszych rodzimych europedziów i jankeskich biznesmenów nie stać.\nObecne działania Rosji to powtórzenie manipulacji z 39 roku, a anemiczna reakcja krajów Zachodu to powtórzenie haniebnej polityki appeasementu sprzed II Wojny Światowej. Tylko człowiek całkowicie uległy wobec kłamliwej propagandy nie zauważy tych analogii. Jak wiadomo, historia lubi się powtarzać - tylko kiedy w końcu wyciągniemy z niej wnioski?\nEtykiety: appeasement, Gruzja, NATO, Rosja, Usa\nEtykiety: MONACHIUM 2008\nZapłacili najwyższą cenę .\nZadworze - Polskie Termopile - zaslyneło jako najbardziej dramatyczny epizod walk o Lwow w czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 r. Tu 17 sierpnia stoczyl bitwe ochotniczy batalion lwowski pod dowodztwem kpt. Boleslawa Zajaczkowskiego z przewazajacymi silami sowieckimi 6. dywizji kawalerii z 1. Armii Konnej Siemiona Budionnego.\nWalki o Lwow Wiele wskazuje na to, iz przywodcom bolszewickim bardzo zalezalo na zdobyciu Lwowa, ze wiazali z tym plany dalszej ekspansji na zachod i poludnie Europy. Planowali poprzez front zachodni, pod dowodztwem Tuchaczewskiego, i poludniowo-zachodni, dowodzony przez Jegorowa, z grozna jego glowna sila - Pierwsza Konna Armia Budionnego - wziac Polske w kleszcze i zadac jej ostateczny cios pod Warszawa. Budionny mial do dyspozycji cztery dywizje o lacznej sile 12 tysiecy szabel, 2 tysiace bagnetow, 304 karabinow maszynowych, 48 dzial, 12 samolotow, 5 pociagow i 8 samochodow pancernych. Po krwawych walkach z Ukraincami w listopadzie 1918 r., a nastepnie oblezeniu i ciaglym zagrozeniu az do wiosny 1919 r. mlodziez lwowska uzupelniala szeregi Wojska Polskiego, tworzac jednostki, ktore braly udzial w wojnie polsko-bolszewickiej. Wiosna 1920 r. poczatkowo Wojsko Polskie odnosilo pewne sukcesy na Ukrainie, ale wkrotce nastapila kontrofensywa Armii Czerwonej. W pierwszych dniach czerwca 1920 r. armia Budionnego przerwala front polski pod Koziatynem. Prowadzac walki na tylach, w szybkim tempie posuwala sie na zachod. Gdy we Lwowie dostrzezono zblizajace sie niebezpieczenstwo, w ciagu okolo trzech tygodni zorganizowano dwa pulki piechoty, dwa pulki jazdy, pulk artylerii, kompanie szturmowa z oddzialem samochodow pancernych i dywizjon lotnictwa mysliwcow, ktore zostaly wyposazone przez lwowskie spoleczenstwo i okolicznych ziemian. Utworzono rowniez grupe partyzancka - oddzial lotny zlozony z roznych rodzajow broni pod dowodztwem rtm. dr. Romana Abrahama, slynnego obroncy Gory Stracenia podczas walk z Ukraincami w listopadzie 1918 r. W sumie do sluzby ochotniczej zglosilo sie ponad 20 tys. osob, z tego w Malopolskich Oddzialach Armii Ochotniczej znalazlo sie ponad 12 tys. Ochotnicza Legia Obywatelska, pelniaca sluzbe pomocnicza, liczyla prawie 30 tys., stanowily ja glownie osoby starsze i dzieci ponizej 17 lat. Czesc kobiet sluzyla w oddzialach liniowych, a inne jako kurierki, sanitariuszki w oddzialach wartowniczych i innych sluzbach pomocniczych. W miescie odbywaly sie nabozenstwa i modly w intencji Ojczyzny i jej obroncow.\nBitwa Slynna bitwa pod Zadworzem rozegrala sie 17 sierpnia 1920 r. Dzien wczesniej, 16 sierpnia, I batalion 54. pulku piechoty zostal zaatakowany pod Zadworzem przez oddzialy 6. dywizji konnej armii Budionnego i prawie caly wybity. 17 sierpnia batalion mlodych lwowskich ochotnikow, wchodzacy w sklad zgrupowania rotmistrza Romana Abrahama, walczacego na calym poludniowo-wschodnim froncie i odnoszacego wiele bojowych sukcesow, maszerowal z Krasnego wzdluz linii kolejowej na Lwow. Batalionem dowodzil kpt. Boleslaw Zajaczkowski. Gdy oddzial doszedl do wsi Kutkorz, znalazl sie nagle w silnym ogniu z broni maszynowej od strony Zadworza. Kapitan Zajaczkowski rozwinal baon w tyraliere i zaczal posuwac sie skokami ku zajetej przez bolszewikow wsi Zadworze. W poblizu zadworzanskiej stacji nastapila dalsza wymiana ognia. Porucznik Antoni Dawidowicz poprowadzil tyraliere na stojace obok stacji dziala. Na Polakow ruszyla wowczas spod pobliskiego lasu sowiecka kawaleria. Abrahamczycy odparli ten atak. W wyniku walki w poludnie zdobyli stacje kolejowa. Zaczynalo brakowac im amunicji, zabierali wiec ja zabitym i rannym. Tymczasem bolszewicy nasilali natarcie. Mlodzi lwowiacy, broniacy sie juz tylko bagnetami, do wieczora toczyli krwawy boj, ponoszac wielkie straty. Odparli jednak szesc konnych szarz, wytrwali pod ciezkim ostrzalem artylerii. Porucznik Dawidowicz atakiem po krotkiej walce zdobyl stacje kolejowa, a l. kompania opanowala pobliskie wzgorze. Nadciagnely jednak nowe sily bolszewickie, ktore zaczely okrazac lwowski batalion. Na krotko jego walke wsparly trzy polskie samoloty, ktore nadlecialy od strony Lwowa i ogniem karabinow maszynowych oraz bombami z gory zaatakowaly nieprzyjacielskie sily. Otoczeni przez wroga zolnierze nie poddali sie nawet wtedy, kiedy zabraklo amunicji. Gdy przy zyciu bylo juz tylko okolo trzystu zolnierzy, kapitan Zajaczkowski rozkazal o zmierzchu odrywanie sie grupami do borszczowickiego lasu. Jednak wojsko polskie zostalo zaatakowane z broni maszynowej przez trzy sowieckie samoloty. Ocalala grupa, bezbronna, otoczona przez Rosjan, walczyla jeszcze krotko na kolby w poblizu budki droznika. Sowieci, rozwscieczeni oporem mlodych lwowiakow, rabali ich szablami, a rannych dobijali kolbami. Na polu walki padlo 318 mlodych bohaterow, nieliczni dostali sie do niewoli. Kapitan Zajaczkowski i kilku jego podwladnych popelnilo samobojstwo, aby nie wpasc w rece wroga. Zginal m.in. dziewietnastoletni Konstanty Zarugiewicz, uczen siodmej klasy pierwszej szkoly realnej, obronca Lwowa z 1918 roku, kawaler Virtuti Militari i Krzyza Walecznych. Matce jego przypadl w 1925 r. zaszczyt wyboru trumny sposrod 124 nierozpoznanych zwlok uczestnikow walk o Lwow. Zwloki te przewieziono nastepnie z najwyzszymi honorami do Warszawy i umieszczono w Grobie Nieznanego Zolnierza.\nPamiec Ciala pieciu oficerow walczacych pod Zadworzem, ktore udalo sie zidentyfikowac, pochowano na cmentarzu Orlat we Lwowie. Pozostali bohaterowie zadworzanskiej bitwy spoczeli na miejscu swej meczenskiej smierci, na zolnierskim cmentarzu, w poblizu usypanego na ich czesc i zwienczonego krzyzem kurhanu. U stop kurhanu umieszczono tablice pamiatkowa z napisem: "Orletom, poleglym w dniu 17 sierpnia 1920 r. w walkach o calosc ziem kresowych".\nBohaterom spod Zadworza poswiecono wiele wierszy, Zofia Kossak-Szczucka napisala przejmujace opowiadania "Pod Zadworzem", znany jest obraz lwowskiego batalisty Stanislawa Batowskiego-Kaczora "Bój pod Zadwórzem".\nNiemiecki samolot myśliwsko-bombowy Dornier Do 335\nWiele spośród maszyn niemieckiej Luftwaffe, szczególnie tych powstałych w końcowych latach II wojny światowej, przeszło do historii lotnictwa. Co prawda, prace nad nimi rozpoczęto za późno, a produkcja miała zbyt ograniczony charakter, by mogły odwrócić niepomyślny dla III Rzeszy przebieg konfliktu, jednak miały ogromny wpływ na rozwój powojennej myśli konstrukcyjnej w lotnictwie wojskowym. Jednym z najbardziej nietypowych, a zarazem udanych samolotów Luftwaffe był Dornier Do 335 Pfeil (Strzała) – dwusilnikowy myśliwiec bombardujący.\nAutorem projektu Do 335 był prof. dr Claudius Dornier, jeden z najwybitniejszych niemieckich konstruktorów lotniczych, znany przede wszystkim z budowy całkowicie metalowych łodzi latających i bombowców dla Luftwaffe, takich jak np. słynne Do 15 (Militär-Wal 33) czy „Latający ołówek” Do 17. Zagadnieniem szczególnie interesującym Dorniera od czasów I wojny światowej był ciąg współosiowy, występujący w tzw. systemie tandem, w którym maszyna wyposażona była w dwa silniki, ciągnący i pchający, ustawione w jednej osi. Układ ten został opatentowany przez Dorniera 3 sierpnia 1937 roku pod numerem 728044 i był wykorzystywany w wielu jego konstrukcjach, głównie łodzi latających (Do 15, Do 18).\nW planach profesora rychło pojawiła się także budowa znacznie mniejszej maszyny z systemem tandem – szybkiego myśliwca. Najpierw jednak należało przeprowadzić szereg testów, które wykazałyby pozytywny wpływ tego rozwiązania napędowego na osiągi samolotu. W tym celu Dornier polecił skonstruowanie specjalnej maszyny doświadczalnej. Zadanie to otrzymał dr Ulrich Hütter oraz firma Schempp-Hirth. Tak powstał, oparty na płatowcu Do 17, drewniany Göpingen Gö 9, wyposażony w silnik Hirth HM 60R o mocy 59 kW (80 KM), napędzający za pomocą wydłużonego wału napędowego czterołopatowe, drewniane śmigło umieszczone za tylnim usterzeniem. Próby z Gö 9, rozpoczęte w 1940 r. i trwające aż do końca 1941 r., wypadły bardzo pomyślnie.\nJednak Technische Amt Reichsluftfahrtministerium (RLM) – Wydział Techniczny Ministerstwa Lotnictwa Rzeszy – zainteresowany był przede wszystkim produkcją przez zakłady Dorniera bombowców i łodzi latających. Dlatego też nakazano profesorowi zaniechanie prac nad myśliwcami. Mogło się wydawać, że projekt najnowszej maszyny Dorniera na zawsze pozostanie na papierze. Wkrótce jednak, w 1942 roku, ten sam Technische Amt ogłosił konkurs na szybki, dwusilnikowy samolot myśliwsko-bombowy. Maszyna miała osiągać prędkość maksymalną ok. 800 km/h i zabierać co najmniej 500 kg bomb. Warunki konkursowe otrzymały trzy firmy: Arado, Dornier i Junkers. Profesor Claudius Dornier zgłosił projekt swojego myśliwca z silnikami w systemie tandem, oznaczony jako P.231, i okazał się zwycięzcą rywalizacji. RLM nadało maszynie nowe oznaczenie – Do 335.\nWydział Techniczny dostrzegł ogromne zalety samolotu, które już wcześniej wykazały badania prowadzone dla Dorniera. Zastosowany w Do 335 system tandem zdecydowanie przewyższał tradycyjne, równoległe rozmieszczenie motorów w gondolach na skrzydłach. Po pierwsze, zapewniał samolotowi opór czołowy tylko nieznacznie większy od oporu maszyn jednosilnikowych. Po drugie, tylne, pchające śmigło okazało się bardzo efektywne, jako że odpychany przez nie słup powietrza nie napotykał na przeszkody, jak w przypadku przedniego śmigła. Po trzecie, tylny napęd wpływał na lepsze działanie sterów oraz pozwalał na zmniejszenie momentu obrotowego silnika dzięki temu, że oba śmigła pracowały w odwrotnych kierunkach. Po czwarte, rozmieszczenie dwóch motorów w osi samolotu, a nie w gondolach na skrzydłach, powodowało, że w sytuacji unieruchomienia jednego z nich nie występował problem z asymetrią ciągu i maszyna przez długi czas mogła spokojnie lecieć na jednym silniku. W końcu, układ tandem zapewniał większe bezpieczeństwo pilotom, gdyż rozmieszczenie drugiego motora za kabiną zapewniało lepszą ochronę przed ostrzałem z tyłu.\nW styczniu 1943 roku Reichsluftfahrtministerium zamówiło trzy prototypy Do 335. Pierwszy z nich, Do 335 V1 (CP+UA), będący wzorcem wersji wielozadaniowej, był gotów na jesieni. 26 października z lotniska Friedrichshafen odbył się pierwszy lot tej maszyny, a za jej sterami usiadł szef pilotów doświadczalnych zakładów Dorniera – Hans Dieterle. Wyniki prób były dobre. Kolejne loty Do 335 V1 wykazały, że samolot na samym tylko tylnim silniku osiąga bez problemu prędkość 560 km/h. Zauważano jednak tendencję do przegrzewania się tego motora oraz niewielkie problemy ze statecznością dynamiczną podłużną.\nW następnych miesiącach przystąpiono do prób z kolejnymi, udoskonalonymi prototypami:\n- Do 335 V2 (CP+UB), w którym zmieniono kształty: osłon przedniego silnika, wlotu powietrza do chłodnicy tegoż motora oraz luków podwozia głównego. W jednej z późniejszych prób, 15 kwietnia 1944 r., maszyna ta rozbiła się na skutek pożaru tylniego silnika, który spowodował przepalenie linek sterowniczych i utratę kontroli nad samolotem.\n- Do 335 V3 (CP+UC), w którym zmodyfikowano system rur wydechowych oraz owiewki nasady skrzydeł.\n- Do 335 V4 (CP+UD), mającym stanowić pierwowzór samolotu Do 435, który posiadał nowe skrzydło o rozpiętości 18,40 m, skonstruowane przez zakłady Heinkla. Prace nad tym prototypem nigdy nie zostały ukończone z powodu zawieszenia przez RLM programu rozwojowego myśliwca Do 435.\n- Do 335 V5 (CP+UE), na którym, jako pierwszym prototypie, zainstalowano uzbrojenie strzeleckie. Składało się ono z jednego działka MK 103 kal. 30 mm, wbudowanego między cylindrami przedniego silnika, oraz dwóch działek MG 151 kal. 20 mm, umieszczonych nad przednim silnikiem.\n- Do 335 V6 (CP+UF), na którym testowano różne rodzaje wyposażenia m.in. radiowysokościomierz FuG 101.\n- Do 335 V7 (CP+UG), który posłużył do testów z silnikami Junkers Jumo 213 A/E i został zniszczony w wyniku alianckiego bombardowania zakładów Junkersa w Dessau.\n- Do 335 V8 (CP+UH), pierwszym wyposażonym w silniki Daimler-Benz DB 603E-1, przewidziane dla seryjnych maszyn. Nowe jednostki napędowe wymusiły także przekonstruowanie osłon w V8.\n- Do 335 V9 (CP+UI), który był wzorcem mającej pełnić zadania myśliwsko-bombowe seryjnej wersji Do 335A-1, nazwanej Pfeil (Strzała). Posiadał poprawioną konstrukcję podwozia oraz nowy system otwierania kabiny pilota – nie, jak w większości wcześniejszych prototypów, do góry do tyłu, lecz tak, jak w pierwszych maszynach (V2 i V3), na bok. Do 335 V9 wyposażony był w jedno działko MK 103 kal. 30 mm oraz dwa działka MG 151 kal. 20 mm. Zapas amunicji wynosił odpowiednio 70 oraz 200 pocisków (na lufę).\nPrototypem Do 335 V9 zajął się ośrodek doświadczalny w Rechlinie. Maszyna, mimo pokaźnych rozmiarów, wykazała się w serii prób doskonałą zwrotnością i osiągnęła prędkość maksymalną 760 km/h. Był to wspaniały rezultat, jak na samolot o napędzie tłokowym. Dla porównania, jeden z najszybszych myśliwców o tym napędzie, słynny amerykański P-51 Mustang, mógł lecieć z maksymalną prędkością 703 km/h. Nie trzeba więc było długo czekać na zapadnięcie decyzji o rozpoczęciu montażu seryjnej wersji przedprodukcyjnej Do 335 – Do 335A-0 (Werk-Nr 240101 do 110).\nWersje produkowane seryjnie\nCzas mijał nieubłaganie, a położenie Niemców na frontach II wojny światowej stawało się coraz trudniejsze, choć nie powiedzieli jeszcze ostatniego słowa. Mimo to nie zaprzestano prac i produkcji najnowszych samolotów, w tym Do 335. Pierwszy seryjny egzemplarz wersji Do 335A-0 liczącej dziesięć maszyn, oznaczony jako Do 335A-01 (VG+PG), został oblatany 30 września 1944 r.\nKadłub Do 335 wykonany był całkowicie z metalu. Część ogonowa, wraz z tylnim silnikiem, oddzielona była specjalną, ognioodporną ścianą. Płat samolotu, o trapezowym obrysie i powierzchni wynoszącej 38,5 m², umiejscowiony został, jak na ówczesne konstrukcje, daleko – mniej więcej w połowie kadłuba. Maszyna miała więc długi nos i dlatego też doczekała się od pilotów przezwiska Ameisenbär, czyli mrówkojad. Kąt natarcia skrzydeł wynosił 13º, a umieszczone w nich klapy wychylały się przy starcie i lądowaniu odpowiednio o 30 i 50º. W środkowej części kadłuba znajdowała się komora bombowa, mogąca pomieścić jedną bombę o wagomiarze 500 kg lub dwie bomby 250 kilogramowe.\nNapęd wersji A-0 stanowiły dwa silniki Daimler-Benz DB 603A-2, wprawiające w ruch trójłopatowe śmigła o średnicy 3,5 m. Co ciekawe, przedni motor oraz śmigło mogły być demontowane w celach transportowych. Powietrze do drugiego silnika było dostarczane poprzez charakterystyczny duży chwyt, znajdujący się pod ogonem. Samolot posiadał trzy zbiorniki paliwa, jeden główny, znajdujący się w kadłubie za kabiną pilota o pojemności 1230 dm³, oraz dwa mniejsze, rozmieszczone w obu skrzydłach, mieszczące po 310 dm³ paliwa.\nPodwozie maszyny składało się z trzech kół: dwóch głównych, chowanych w centropłacie, o wymiarach 1,01 m x 0,38 m, oraz przedniego, ruchomego na boki, o wymiarach 0,68 m x 0,25 m, które po obrocie o 90º składało się do komory umieszczonej pod kabiną pilota. Każde z kół głównych mogło hamować osobno.\nMaszynę wyposażono również w oryginalny i zarazem bardzo skomplikowany system opuszczania kabiny pilota. Do 335 był drugą na świecie maszyną posiadającą wyrzucany fotel. Jednak, aby pilot mógł się katapultować, musiał najpierw uruchomić ładunki odstrzeliwujące łopaty tylnego śmigła oraz tylne usterzenie i ręcznie odrzucić osłonę kabiny. W razie konieczności lądowania „na brzuchu” można też było odstrzelić dolny statecznik pionowy.\nNa pokładzie wersji Do 335A-0 zainstalowano urządzenia radiowe typu FuG 16Z (Y), FuG 125 oraz FuG 25a. Uzbrojenie strzeleckie A-0 było analogiczne do zastosowanego w prototypie V9.\nSamoloty w wariancie A-0 zostały przygotowane do poddania próbom wojskowym. Dokonało ich specjalnie do tego powołane we wrześniu 1944 r. Erprobungskommando 335, które sprawdziło przydatność maszyn do zadań bojowych. Testom poddano kilka z dziesięciu egzemplarzy serii.\nKolejna wersja seryjna, w liczbie jedenastu egzemplarzy, nosiła oznaczenie Do 335A-1. Samoloty tego wariantu były napędzane silnikami Daimler-Benz DB 603E, których moc startowa wynosiła 1323 kW (1800 KM). Uzbrojenie A-1 stanowiło działko MK 103 kal. 30 mm oraz dwa działka MG 151 kal. 15 mm. Oprócz tego maszyny tej wersji zabrać mogły dwie 250 kilogramowe bomby lub dwa zbiorniki paliwa o pojemności 300 dm³, podwieszane pod skrzydłami.\nDane taktyczno-techniczne Dorniera Do 335A-1:\njednomiejscowy samolot myśliwsko-bombowy\ndwa silniki Daimler-Benz DB 603E-1, dwunastocylindrowe, chłodzone cieczą, rzędowe, o mocy startowej 1323 kW (1800 KM) każdy\n1 działko MK 103 kal. 30 mm z zapasem amunicji 70 naboi, 2 działka MG 151 kal. 15 mm z zapasem 200 pocisków na lufę, jedna bomba o wagomiarze 500 kg typu S.C. 500 lub SD 500 albo dwie bomby o wagomiarze łącznym 500 kg typu S.C. 250\n- prędkość maksymalna na wysokości 0 m\n- prędkość maksymalna na wysokości 6400 m\n- prędkość przelotowa na wysokości 7100 m\n- prędkość ekonomiczna na wysokości 6000 m\n- prędkość lądowania\n- czas wznoszenia na wysokość 6000 m\n- pułap praktyczny\nPozostałe warianty Do 335\nSamolot wersji Do 335A-2 został zaprojektowany jako bombowiec, który miał przenosić ładunek bomb do 1000 kg. Jednak podobnie jak wariant samolotu niszczycielskiego (Zerstörer), oznaczony jako Do 335A-3, nigdy nie został wyprodukowany.\nDo 335 doczekał się także opracowania wersji rozpoznawczej (Do 335A-4), która miała być wyposażona w dwie kamery Rb 50/18. Do prób z nowym sprzętem przystosowano prototyp V3, przekazany w lipcu 1944 r. do testów operacyjnych i służby w 1. eskadrze jednostki eksperymentalnej Naczelnego Dowództwa Lotnictwa Wojskowego.\nPod koniec 1944 r. zaplanowano także wykorzystanie Do 335 jako nocnego myśliwca (wersja Do 335A-6). Wymagało to jednak dosyć znaczących zmian w konstrukcji maszyny, bowiem konieczne stało się wbudowanie nowego stanowiska dla operatora radaru. Problem ten rozwiązano dodając do płatowca wersji A-1 drugą kabinę, umieszczoną za i powyżej stanowiska pilota. Ceną jednak było drastyczne zmniejszenie pojemności głównego zbiornika paliwowego aż do 600 dm³. W związku z tym nocny myśliwiec miał zabierać dwa podwieszane trzystulitrowe zbiorniki. Samolot wyposażono także w urządzenie MW-50, które na krótki czas pozwalało zwiększyć moc silników do 1470 kW (2000 KM). Dla maszyny przewidywano radar pokładowy typu FuG 220 Liechtenstein SN-2 lub Siemens FuG 218 Neptun V. Anteny radaru zamocowano na dolnej krawędzi skrzydeł w ten sposób, że były wysunięte poza krawędź natarcia. Antena na lewym płacie odpowiadała wiązce poziomej, na prawym – pionowej. Ponadto, w wersji A-6 miało zostać zainstalowane urządzenie wykrywające impulsy wysyłane przez zestawy radiowe British H2S, wykorzystywane na brytyjskich bombowcach. Aby utrudnić wykrycie myśliwca w nocy, zamontowano także tłumiki płomieni z rur wydechowych. Wszystkie te modyfikacje spowodowały pogorszenie właściwości lotnych Do 335A-6 o ok. 10%, w tym redukcję prędkości maksymalnej o 70 km/h. Próby przeprowadzono na dwóch prototypach – Do 335 V10 oraz Do 335 V16. Linia produkcyjna nocnego myśliwca Do 335, którą miały uruchomić zakłady Heinkla w Wiedniu, nigdy jednak nie została ukończona. Do służby trafiła więc w końcu tylko jedna maszyna – Do 335 V10, która latała w I./NJG 3.\nNiemcy doszli do wniosku, że dwumiejscowy Do 335 mógłby się również doskonale nadawać do celów szkoleniowych. Dlatego też powstał projekt wersji treningowej A-10. Jako wzór posłużyły prototypowe maszyny: V11, napędzany silnikami Daimler-Benz DB 603A-2, oraz V12, wyposażony w jednostki napędowe Daimler-Benz DB 603E-1. Zwieńczeniem projektu było wyprodukowanie przed końcem wojny w zakładach Oberpfaffenhofen trzech seryjnych samolotów wersji A-10 o numerach Werk-Nr 240111, 240112 i 240114.\nOd lata 1944 r. pracowano także nad wersjami B Do 335. Pierwszą z nich, zbliżoną do A-1, był ciężki jednomiejscowy myśliwiec dzienny – niszczyciel bombowców (Zerstörer) – Do 335B-1, wzbogacony o: nowy osprzęt, uzbrojenie (dwa działka MG 151 kal. 20 mm zamiast 15 mm), opancerzony wiatrochron oraz zbiornik paliwa w miejscu komory bombowej. Niemcy porzucili jednak prace nad tym wariantem na rzecz jeszcze lepiej uzbrojonego Do 335B-2. Jego broń strzelecką stanowiły, oprócz działka MK 103 kal. 30 mm i dwóch działek MG 151 kal. 15 mm, dwa kolejne działka MK 103 kal. 30 mm zamontowane w skrzydłach. Prototypami wersji B-2 były dwa samoloty: Do 335 V13 (RP+UP), który po raz pierwszy wzbił się w niebo 31 października 1944 r., oraz Do 335 V14 (RP+UQ). Kolejny wariant, B-3, miał być wyposażony w silniki Daimler-Benz DB 603LA.\nOstatnimi projektowanymi wersjami Do 335 były:\n- Do 335B4 – samolot rozpoznawczy, wyposażony w skrzydła Heinkla o długości 18,40 m (jak w V4) oraz silniki Daimler-Benz DB 603LA dla osiągania większych wysokości,\n- Do 335B-5 – maszyna treningowa, również ze skrzydłami Heinkla,\n- Do 335B-6 – nocny myśliwiec,\n- Do 335B-7 – udoskonalony nocny myśliwiec z powiększoną do 41 m² powierzchnią skrzydła oraz silnikami Daimler-Benz DB 603LA,\n- Do 335B-8 – nocny myśliwiec do lotów na dużych wysokościach, wyposażony w skrzydło Heinkla (o długości 18,40 m).\nDornier Do 335 był jednym z najbardziej oryginalnych samolotów bojowych II wojny światowej. Niezwykły napęd i solidna konstrukcja sprawiały, że miał wspaniałe osiągi, a co więcej, wyposażono go w potężne uzbrojenie. Wszystkie te zalety czyniły z niego pretendenta do roli głównego niszczyciela bombowców w Luftwaffe, zaś jego dwuosobowa wersja miała ogromne szanse, by doskonale sprawdzić się jako nocny myśliwiec. Jednak opóźnienia w realizacji projektu i związana z sukcesami wojsk sprzymierzonych coraz gorsza kondycja niemieckiego przemysłu spowodowały, że Do 335 nigdy nie dane było spełnić pokładanych w nim nadziei. Do końca wojny zmontowano zaledwie 37 maszyn.\n- Murawski Marek, „Samoloty Luftwaffe” t. I, Warszawa 1999\n- Donald David, „Samoloty Luftwaffe w II wojnie światowej”, Warszawa 1998\nMity służb specjalnych [cz.IV, ost.], służby specjalne a politycy, Wojna 4 GW, Gruzja, W. Putin12 sie 2008\n…wszystko co się dzieje na świecie jest grą. Od ewolucji po wojny. W tym sensie tylko gry zmieniają świat.\nNo i świat znowu gra coraz bliżej nas. Tym razem przedmiotem gry stała się Gruzja. Zanim napiszę kilka słów na ten temat chciałbym dokończyć mit trzeci z pierwszoplanowych mitów służb specjalnych. Mit państwa w państwie. Mit wymyślony, rozpowszechniony i kultywowany przez polityków, którzy swe brudne, a nawet paranoiczne pomysły realizują rękami służb specjalnych, aby następnie, w razie wpadki wrzeszczeć:- Ludzie! Patrzcie! To nie my! To te dranie, łobuzy, moczymordy, cynicy, hochsztaplerzy, ludzie-wilki, a nawet bandyci, złodzieje i mordercy, ludzie bez zasad moralnych!…Śmieszna i naiwna argumentacja. Wynika z niej, że politycy są inni, bardziej prawi od ludzi służb specjalnych. A to przecież politycy [no, oczywiście, nie wszyscy], znacznie częściej niż inne grupy zawodowe, zrzucają winy na innych, pragnąc czuć się lżej. To politycy wydają służbom specjalnym polecenia by mordowano, prowokowano, inspirowano, dezinformowano, korumpowano, kłamano, niszczono, kamuflowano, rozpracowywano, szantażowano…I służby specjalne polecenia wykonują, gdyż po to są. Ale nigdy, nawet w najśmielszych marzeniach nie przychodzi im do głowy, by przejąć władzę, bawić się w rządzenie państwem. Poszczególni prominenci tajnych służb mogą co najwyżej próbować wprowadzić w maliny kogoś z polityków, komuś pomóc zdobyć władzę lub ją utrzymać.Historia zna tysiące przykładów posługiwania się służbami specjalnymi w zbrodniczych celach. Prawie zawsze było to dziełem polityków. I na nic się zdają przekonania, np. W. Gomułki, rozpowszechniane nawet z pomocą profesorskich ust, że w latach 1944-1955 bezpieka była państwem w państwie, i mogła nawet, gdyby chciała, aresztować B. Bieruta.Przeczą temu fakty. W pierwszej dekadzie Peerelu to B. Bierut był panem sytuacji. On decydował często o najdrobniejszych sprawach, takich jak: jakie pytania powinni zadawać podejrzanym nawet niscy rangą oficerowie Departamentu Śledczego MBP.To Bierut et consortes kazali w pewnym momencie bezpiece skasować Gomułkę i zastanawiali się czy urwać mu łeb, czy też potrzymać trochę w izolacji. To Bierut kazał odstrzelić Żymierskiego, wsadzić do lochu Spychalskiego i spółkę.Zgoda, Bierut robił to najprawdopodobniej na życzenie Moskwy, a w najlepszym razie w uzgodnieniu z Moskwą. Jednak twierdzenie, że służby specjalne mogły ustrzelić Bieruta to megalomania i przechwałki bez pokrycia bezpieczniackich średniaków, tak chętnie rozpowszechniane dziś przez niektórych historyków, którzy liznęli szczątkowych papirusów pozostawionych przez peerelowskie służby specjalne.Przechodząc do ostatniej dekady Peerelu, wolno powiedzieć, że na nic zdają się tłumaczenie Cz. Kiszczaka i W. Jaruzelskiego, że matactwa i przestępstwa popełnione np. w sprawie morderstwa Grzegorza Przemyka, to robota bezpieki, skoro dokumenty świadczą, że generałowie kłamią. Matactwa dotyczące tej ponurej zbrodni były m.in. dziełem Cz. Kiszczaka - polityka i jego pryncypała gen. W. Jaruzelskiego, który się na to zgodził, i całego Biura Politycznego KC PZPR, którego członkowie również byli o sprawie poinformowani. A zbrodnia na księdzu Jerzym Popiełuszce? Świat się zdziwi, gdy prawda materialna ujrzy światło dzienne, a wierzę głęboko, że prędzej czy później to się stanie. Ale raczej później. Bo ta prawda jest dziś niewygodna zarówno dla rządzących jak i dla Kościoła.Nie, panowie politycy! Przekonanie, że służby specjalne były lub są państwem w państwie jest mitem. Mitem bardzo wygodnym dla was i dla waszych protegowanych. Mit ten bardzo mile łechce próżność własną ludzi służb specjalnych, ale przede wszystkim pozwala im łatwiej żyć w przekonaniu, że są niezbędni, niezastąpieni, patriotyczni i skuteczni.Mit ten pozwala im mieć gęby pełne frazesów, przekonywać, że dbają o bezpieczeństwo państwa i nas wszystkich. Pozwala również, niestety, wyciągać łapę po coraz większe sumy wyjmowane przez polityków z kieszeni podatników.Kolejnym bowiem mitem jest wmawianie społeczeństwu, że ludzie tajnych służb robią coś z motywów patriotycznych, depczą w gównie dla szczytnych celów demokracji, itp. Przecież od czasu, gdy Fenicjanie wynaleźli coś tak nieskomplikowanego jak pieniądze, służby specjalne bardzo rzadko oczekują innych dowodów uznania. Wystarczy kasa.Pora w końcu zrozumieć, że dziś już nikt nie szpieguje dla ideologii, nikt nie brudzi sobie rąk ze względów uczuciowych, patriotycznych. W szpiegowskim towarzystwie prawie zawsze chodzi o pieniądze. Pieniądze społeczeństwa dzielą politycy. Krąg się zamyka i “Towarzysz Fama” rusza w naród urabiać opinię o niezbędności podnoszenia nakładów na służby specjalne.Jak się ma opowieść o micie służb specjalnych do tego, co chcę wyznać za chwilę? Czy nie zaprzeczam sam sobie? Zanim mnie, szaławiła niepoprawnego zdemaskujecie, schwytacie na łgarstwie, przyszpilicie, zdemistyfikujecie, weźcie łaskawie pod uwagę, że to, co napisałem wyżej, nie wyklucza możliwości rozpracowywania poszczególnych polityków przez służby specjalne. W takim wypadku warto się jednak starać odpowiedzieć dlaczego i dla kogo to robią?Myślę, że dobrym przykładem są tu m.in. obecne wydarzenia w Gruzji, ze szczególnym uwzględnieniem prezydenta tego kraju.Co tu wiele pisać, oceniam, że jest to facet mądry inaczej. Facet, który wprawdzie pamięta, że demokracja to rządy większości. Ale chyba zapomniał drugiej części definicji, która brzmi “przy respektowaniu praw mniejszości”. To, co zrobił M. Saakaszwili, gdy w cieniu Igrzysk Olimpijskich usiłował siłowo rozwiązać problemy mniejszości, to nic innego jak harakiri, popełnionego na sobie przez ulubieńca mojego prezydenta, który natychmiast stanął murem za swoim faworytem.Mój prezydent? Hm.W czasie ostatniego pobytu nad Bałtykiem złowiłem złotą rybkę, która spytała mnie czego oczekuję za jej uwolnienie. Zażądałem wszystkich ryb z Bałtyku. Złota rybka zastanowiła się i powiedziała: “Może jednak miałbyś inne życzenie”. “Chciałbym zrozumieć swego prezydenta. Możesz mi pomóc?”. “Tak za jednym razem może mi się nie uda, ale wyłowię ci te ryby co do jednej” - oświadczyła złota rybka.Analizując przebieg ostatnich wydarzeń w Gruzji widać wyraźnie, że Saakaszwili sam tego nie wymyślił. Tu znać rękę mojego przyjaciela W. Putina. Myślę, że metasowieckie służby specjalne, które w przygranicznych państwach czują się jak ryby w wodzie, zagrały va banque. Wykorzystując jako pretekst m.in. tandetnie załatwioną przez UE i USA sprawę Kossowa, opracowano odpowiednią kombinację operacyjną, którą “sprzedano” prezydentowi Gruzji. Saakaszwili pomysł wziął za dobrą monetę. Przypuszczam, że gruzińskie służby specjalne [o ile coś takiego istnieje] muszą być solidnie zinfiltrowane przez służby rosyjskie, co nie powinno specjalnie dziwić. Dziwić jednak powinno postępowanie CIA, które nie po raz pierwszy dały dupy i nie zapobiegły sprowokowaniu, a raczej daniu Rosji pretekstu do ataku. Przecież dla kogo jak dla kogo, ale dla Amerykanów powinno być jasne, że Kreml od lat porządkuje sprawy na Europejskim Teatrze Działań Paliwowo-Energetycznych. A Gruzja, obok Wielkiej Rury jest kluczem do tych porządków, w ramach których wszystkie atuty mają pozostać w rękach Moskwy. Toż to nic innego jak element wojny 4GW [Fourt Generation Warfare], w której walka toczy się przede wszystkim w sferze informacji. W 4 GW 60 proc. wysiłku skierowane jest na .wojnę informacyjną, 25 proc. to aktywne działania operacyjne służb specjalnych i 15 proc. działania militarne. Walka informacyjna to każde działanie obejmujące utrudnianie przeciwnikowi dostępu do informacji, a także wykorzystywanie, zniekształcanie lub zniszczenie informacji przeciwnika, przy jednoczesnej ochronie własnych informacji przed podobnymi działaniami wroga i wykorzystanie ich w działaniach militarnych. Wszystkie te elementy były widoczne jak na dłoni w rosyjskich działaniach w Gruzji. Aby się o tym przekonać wystarczyło w czasie konfliktu posłuchać zagranicznych informacji [angielskich, niemieckich, rosyjskich, francuskich], a nie tylko zdawać się na zdanie rodzimych najmimord informacyjnych, urabiających społeczeństwo w zależności od tego, jakiej partii sprzyjają.Można się zastanawiać po co cała operacja była potrzebna Putinowi? Widzę co najmniej trzy powody. Pierwszy – dostarczenie pretekstu do pokazania światu, kto rządzi w Kotle Kaukaskim; drugi – testowanie działań Zachodu, ze sprawdzeniem lojalności Rosyjskiego Konia Trojańskiego w Unii Europejskiej – Niemiec; i trzeci – wewnątrzrosyjski, danie do zrozumienia rodakom, kto ma decydujący głos w Rosji, z jednoczesnym osłabieniem pozycji Miedwiediewa.Akcja w Gruzji zweryfikowała zamiary Putina. Politycy zachodni sympatyzujący z Rosją, dostali niebagatelny argument do ręki, by jeszcze bardziej stawiać na Putina. Niemcy zdały egzamin w stu procentach. Miedwiediew zrozumiał, że wprawdzie wydaje rozkazy, ale nie rządzi i nie dowodzi. Przy okazji po raz któryś pokazano indolencję ONZ i nędzną skuteczność UE.No to z Gruzji wracamy na podwórko rodzimych służb specjalnych, aczkolwiek wspominane w tym blogu mity, nie są jedynie naszą specjalnością. Nie od rzeczy będzie teraz wspomnieć, że różne służby specjalne (chociaż tego samego państwa) niekoniecznie kochają się wzajemnie. Przeważnie żyją jak pies z kotem. Niejednokrotnie, walcząc z krajowym rywalem, pomocy szukają u obcych mocarstw. Kiedyś był to Związek Sowiecki, dziś – Wielki Brat – bis, ale nie tylko.Jest to bardzo paskudny obyczaj, który, tak myślę, niezmiernie trudno wyplenić z mentalności niektórych funkcjonariuszy bardzo przywiązanych do takich metod. Dlatego, omawiając wybrane akcje służb specjalnych Peerelu nie sposób pominąć wzajemnych relacji wojskowych służb specjalnych do cywilnych i odwrotnie. Na pierwszy rzut oka wszystko było w najlepszym porządku. Gdy jednak przyjrzeć się sprawie bliżej wyłania się bagno. Przyczyn takie stanu rzeczy należy szukać nie tylko w rodowodzie poszczególnych służb ale również w zadaniach i sposobach oceny służb dokonywanej przez polityków.Zacznijmy od rodowodu.Na początku było słowo J. Stalina skierowane do mjr/gen. NKWD G. Żukowa i płk/gen. Z. Berlinga. Potem powstał resort bezpieczeństwa, ale nieco wcześniej Informacja Wojskowa, zwana nie wiedzieć dlaczego Informacją Wojska Polskiego. Przecież w tej formacji, od początku, nie było ani jednego oficera Polaka na jakimkolwiek stanowisku dowódczym. Tylko nieco wcześniej generalissimus nakazał stworzenie Związku Patriotów Polskich i powołanie Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Zatwierdził też listę płac Patriotów Polskich [listę ogłoszę w jednym z następnych blogów] oraz kazał utopić [aczkolwiek niektórzy twierdzą, że wcześniej - udusić] gen. W. Sikorskiego. No i od tamtego czasu wszystko zaczęło się kręcić. Wirowanie trwa do dziś. Kręcimy tarczę i wpieprzamy się w sprawy, w których nas nie powinno swędzić. Iran, Afganistan, Węzeł Kaukaski…. Nasi kosztowni politycy mówią tak przekonująco…\nHASŁO BLOGU:Kiedyś politycy kłamali nieświadomie. Dziś stali się profesjonalistami.\nKategoria: Bez kategorii 5 Komentarzy »\n8.7.2008 - JINÝMA OČIMA\nMůj příspěvek je reakcí na článek Martina Jahna "Desetkrát ano pro přijetí eura".\nJahn se na euro dívá spíše jako obchodník než jako ekonom.\nV podstatě říká, že posilující koruna poškozuje české exportéry a tím "samozřejmě" i českou ekonomiku. Tak samozřejmé to ale není. Za prvé: exportéři představují pouze jednu zájmovou skupinu. Posilující koruna je vystavuje tvrdší zahraniční konkurenci a někteří neobstojí. Z toho ale nelze vyvozovat, že to poškodí českou ekonomiku. Čeští spotřebitelé mohou nakupovat levnější zboží. Takové jsou zákony trhu - ty nepracují ve prospěch dílčích zájmových skupin, ale ve prospěch spotřebitelů.\nZa druhé: i kdyby se náš export snížil, nemusí to být ekonomicky nepříznivé. Dlouhodobá rovnováha ekonomiky je slučitelná s vyrovnanou obchodní bilancí, přebytky nebo schodky obchodní bilance jsou přechodné epizody. Export, import, investice - to vše má nakonec jediný cíl: spotřebu. Jeden ztratí, další získá.\nFaktem ale je, že intenzita našeho obchodu s eurozónou je už dnes vysoká: náš zahraniční obchod se zeměmi EU vyjádřený jako podíl na domácím HDP činil v roce 2005 105 procent (!).\nU srovnatelných zemí, které mají euro, je to mnohem méně: Rakousko 61, Irsko 58, Portugalsko 42 a Řecko jen 17,5 procenta.\nGeofrafická blízkost obchodních partnerů prostě má větší vliv na obchod než měnová unie. Za čtvrté: kdybychom dnes měli euro, byla by u nás vyšší inflace. Jsme konvergující ekonomikou, naše cenová hladina je stále pod 60 % cenové hladiny vyspělých zemí EU. Dokud máme vlastní měnu, doháníme zahraniční cenovou hladinu přes posilování koruny. Když budeme mít euro, jedinou cestou tohoto dohánění bude vyšší růst našich cen. Exportéři by to možná upřednostnili, spotřebitelé sotva. Polštář se vypouští\nZa šesté: v případě brzkého přijetí eura se budou ceny zvyšovat nikoli kvůli "zneužívání eura ke zdražování", ale kvůli růstu mzdových a jiných nákladů. Zdražování ropy by mnohem více zvyšovalo ceny benzinu a energií, kdyby koruna neposilovala vůči dolaru. Neladíme s okolím\nZa osmé: změny kurzu představují mechanismus, kterým se ekonomika vyrovnává s vnějšími šoky. Klesá- li poptávka po českém zboží nebo důvěra investorů v českou ekonomiku, dochází k oslabení koruny a naopak. Zmizí-li tento mechanismus, bude se ekonomika s vnějšími šoky muset vyrovnávat prostřednictvím deflace a inflace, což zpomaluje její růst. Později není špatně\nEtykiety: PRZECIW WALUCIE EURO\nUKRYTE OBLICZA PRAWDYTagi:\nStefan S. to nieżyjący już Stefan Stefanowski - zastępca Komendanta Wojewódzkiego MO ds.SB w Bydgoszczy w latach 1983-1990, wieloletni (od 1949r) funkcjonariusz UB i SB.\nKim jest Henryk Grobelny? Jego nazwisko znajdziemy w Raporcie z weryfikacji WSI. Mjr. Henryk Grobelny w okresie 1997-2002 był zastępcą Prezesa Agencji Mienia Wojskowego, w latach 2003-2005 dyrektorem Departamentu Infrastruktury MON. W 2005 r. został doradcą Prezesa Agencji Mienia Wojskowego. W okresie PRL był wieloletnim funkcjonariuszem cywilnych służb specjalnych. W latach 1972-1990 był funkcjonariuszem MSW w województwie bydgoskim. W 1976 r. ukończył WSO MSW w Legionowie. Na przełomie 1987/88 przebywał w Moskwie na szkoleniu kontrwywiadowczym KGB dla kadry kierowniczej WSW, MON i MSW. Na kurs ten był delegowany przez MSW z racji zajmowanego stanowiska.\nmjr Stanisław Izworski, oficer WP w służbie stałej, w 1939 walczył w Armii „Poznań"\nkpt. Józef Kozioł, ur. 1901 r. w Klikowej, lekarz wojskowy, służył kolei w ORP „Iskra" w pińskiej flotylli rzecznej, a następnie w Instytucie prof. Weigla we Lwowie i szpitalu wojskowym w Wilnie


Przedsiębiorcy razem wobec kryzysu?\nPilnego spotkania wszystkich organizacji należących do Kongresu Przedsiębiorczości w celu wypracowania kompleksowych propozycji antykryzysowych chce prezydent Konfederacji Pracodawców Polskich Andrzej Malinowski. Kongres oprócz KPP tworzą Polska Konfederacja Pracodawców Prywatnych Lewiatan, Krajowa Izba Gospodarcza, Polska Rada Biznesu, Polsko-Niemiecka Izba Przemysłowo-Handlowa, Amerykańska Izba Handlowa w Polsce oraz Związek Rzemiosła Polskiego.\n– Narastający kryzys gospodarczy coraz wyraźniej ujawnia swoje oblicze w tysiącach polskich firm niezależenie od tego, czy chodzi o wielkie firmy wchodzące w skład międzynarodowych korporacji, czy też o małe, jednoosobowe podmioty oferujące swoje usługi na lokalnych rynkach – podkreśla szef KPP.\nJego zdaniem gwałtowne zmniejszenie liczby zamówień grozi wstrzymywaniem produkcji, wzrostem bezrobocia oraz spadkiem wpływów do budżetu państwa z tytułu podatków. Andrzej Malinowski zwraca także uwagę na op...


Skarby III Rzeszy - Historia - WIEDZA - ipla.tv\nStartWIEDZAHistoriaSkarby III Rzeszy\nSkarby III Rzeszy - Skarb ambasadora\nCo się stało ze skarbem pochodzącym ze skarbca III Rzeszy berlińskiego Reichsbanku? Berliński bank stał się od początku 1945 roku celem alianckich nalotów. Zawierał on większość rezerw, depozytów, złota, obligacji i aktywów narodu niemieckiego, nic więc dziwnego, że po jednym z nalotów zdecydowano o przewiezieniu znacznej ilości skarbu w bardziej bezpieczne miejsce. Gdzie? Wiele osób wskazuje na Dolny Śląsk. Czy był to kierunek Wałbrzycha i Jeleniej Góry? Odwiedzimy te miejsca razem z Bogusławem Wołoszańskim.\nTa historia wydarzyła się w zamku Grodziec, na szczycie wzgórza w Zagrodnie, niedaleko Jeleniej Góry. Na mapie skarbów III Rzeszy ten mlowniczy zamek ma miejsce szczególne, a tajemnicze wydarzenia, które tutaj się rozegrały do dziś pozostały niewyjaśnione...\nSkarby III Rzeszy - UFO nad Muchołapką\nWąska betonowa droga prowadzi na szczyt tajemniczego wzgórza Włodyka. Po drodze wyłania się spośród drzew rozległy plac z budowlą, która stała się symbolem tego miejsca. Ktoś nazwał ją Muchołapka, choć zupełnie nie wiadomo dlaczego i tak to zostało. Wygląda jak podstawa chłodni kominowej pobliskiej...\nSkarby III Rzeszy - Skarb Wałbrzycha\nW Górach Sowich tajemnice tkwią w sztolniach kompleksu Riese drążonych w stromych zboczach, lochach zamków, korytarzach twierdz. W tym mieście jest inaczej, największe tajemnice są głęboko pod ziemią w chodnikach opuszczonych kopalń - Wałbrzych...\nSkarby III Rzeszy - Powrót do zamku Grodno\nMajestatyczne ruiny górują nad dolnośląskim miasteczkiem - Zagórzem Śląskim. Przed wojną były atrakcją turystyczną, w ciągu wojny stały się obiektem zainteresowania hitlerowców. Czy zciągnęły ich tutaj lochy, czy może położenie...\nSkarby III Rzeszy - Twierdza\nTo jedna z najpiękniejszych kain na Dolnym Śląsku - Kotlina Kłodzka, rozległa, wielka nizina wśród górskich pasm. Od wieków była najbardziej dogodną drogą z północy na południe, nawet w czasach gdy tędy szły karawany z bursztynami. Może dlatego kryje tak wiele tajemnic i skarbów wciąż poszukiwanych...\nSkarby III Rzeszy - Dwa skarby\nZamek Chojnik koło Sobieszowa pod Jelenią Górą zachwyca malowniczym położeniem, historią sięgającą XIV w. i tajemnicą z czasów II wojny światowej. Z archiwum niemieckiego wywiadu wynika, że w tym rejonie zainstalowała się tajna placówka. Czy tam może być skarb - archiwum zawierające największe...\nSkarby III Rzeszy - Zamek na wzgórzu\nJesienią 1944 roku niemiecki dotarł na rynek w Bolkowie. Przewożone skrzynie prawdopodobnie zawierały drogocenną bursztynową posadzkę. W 1941 roku wojska niemiekie dotarły do Carskiego Sioła, specjalny batalion wdarł się do zrujnowanego pałacu. Rozmontowano bursztynową komnatę, którą następnie...\nSkarby III Rzeszy - Kamienna reduta\nMarzec 1945 roku, do przemysłowego miasta Landeshut, pod wzmorzoną eskortą, przywieziono tajemniczy ładunek. Co zaierał? Czy były to dokumenty, czy złoto? Dlaczego w ostatnich tygodniach wojny ładunek przywieziono Kamiennej Góry? Czyżby o tym decydował przemysłowy charakter miasta, gdzie działały...\nSkarby III Rzeszy - Święte podziemia SS\nW Muchołapce, znajdującej się w Ludwikowickiej dolinie, jedni widzą podstawę chłodni kominowej, inni miejsce startu latających spodków. Co znajduje się pod nią? Tutejsze podziemia strzegą tajemnic tak dobrze, że 70 lat po wojnie wciąż nie wiadomo, co tam jest. Na pewno są tam chodniki kopalni...\nSkarby III Rzeszy - Twierdza tajemnic\nPilot Tomasz Nowak i Krzysztof Fuksa operator najnowocześniejszego sprzętu, jaki można wykorzystać do poszukiwań archeologicznych, zmierzają do niewielkiego smolotu, którego lot może pomóc w wyjaśnieniu wielu zagadek historycznych. Lotniczy skaner laserowy (LIDAR) z pokładu samolotu wysyła impulsy...\nSkarby III Rzeszy - Tajemnicza góra\nRok 1938 - Adolf Hitler przyjeżdża na budowę kancelarii Rzeszy. Doglądał budowy gmachu, który miał olśnić wszystkich zagranicznych dyplomatów. Już sam gabinet Hitlera wywoływał podziw. Z biegiem czasu zwożono tutaj największe dzieła sztuki i meble - zrabowane z różnych miejsc Europy. Wyposażenie...\nSkarby III Rzeszy - Nieznane sztolnie "Riese"\nDolny Śląsk to piękna górzysta kraina - łagodny klimat i liczne uzdrowiska. To przez dziesiątki lat przyciągało Niemców, którzy, nawet w czasie wojny, kupowali tu ziemię i budowali swoje pałace. Falę zniszczeń przyniósł rok 1945. Rozpoczęła się krwawa walka. Wrocław, Lubań, Głogów, Nysa - płonęły w...\nSkarby III Rzeszy - Zadania specjalne\nW jednej z tajnych operacji przeprowadzanych zimą 1945 roku na Dolnym Śląsku pojawia się nazwisko oficera, który dowodził wysadzeniem jednej ze sztolni w Sowich Górach. Po wojnie zamieszkał w Niemczech - tam napisał pamiętnik. W jakich jeszcze misjach brał udział...\nSkarby III Rzeszy - Olbrzym\nHitlerowcy wybrali ten teren na obóz dla więźniów budujących Ossówkę. Do dziś pozostały ślady po barakach Arbeitslager. Ewakuacja tego miejsca rozpoczęła się w lutym 1945 roku. Dla tysięcy z nich oznaczało to wyrok śmierci. Dlaczego Hitlerowcy nie kończyli budowy "Olbrzyma" mimo zbliżającego si...\nSkarby III Rzeszy - W pogoni za skarbami\nDo wsi Przesieka prowadzi kręta, wąska droga ostro wspinająca się do góry. W lutym 1945 roku przejeżdżały tędy ciężarówki z licznymi zrabowanymi dziełami sztuki. Przed znajdującą się wtedy na górze gospodą "Leśny zameczek" żołnierze wyładowali ciężkie, długie skrzynie. Dlaczego i po co? Kto...\nSkarby III Rzeszy - Skarb Himmlera\nMalownicze Góry Sowie od 70 lat pilnie strzegą tajemnicy powodu drążenia podziemnych tuneli i szybów w twardych gnejsowych skałach. Bez wątpienia, część z nich służyła jako tajne laboratoria nowych broni lub fabryk produkujących części do rakiet i samolotów odrzutowych. Dokumenty sugerują jednak, że...\nSkarby III Rzeszy - Złota legenda\nDroga nad brzegiem zalewu Złotnickiego, niedaleko miasteczka Leśna jest bardzo malownicza czy jednak wykuto ją tylko ze względu na piękne krajobrazy? Czy lwia góra mogła być miejsce przechowywania "wielkiego skarbu Wrocławia"? Czy to tutaj został rozładowany "złoty pociąg"...\nSkarby III Rzeszy - Skarb Łysego Wzgórza\nDolina w okolicy miejscowości Ludwikowice. Ruiny starej elektrowni i tajemnicza "muchołapka". Sztucznie usypane Łyse Wzgórze. Wielka kopalnia węgla kamiennego, którą zamknięto w 1930 r. z powodu wybuchu metanu. Zginęło wtedy 151 górników. Wnętrze szybu szczelnie "zaczopowo" - dlaczego zadano sobie...\nSkarby III Rzeszy - Tajemniczy bunkier\nW centrum Wrocławia zbudowano także schron przeciwlotniczy pod gmachem Prezydium Policji - wyposażono go w system oczyszczania powietrza i przeciwpancerne okiennice. W mieście znajdują się także cztery wrocławskie bunkry - po dwa o kształcie walca i prostopadłościanu. Zaprojektowane przez Richarda...\nSkarby III Rzeszy - Ostatnia broń Hitlera\nJesień 1941 roku. Sępia Góra w rejonie miasta Świeradów Zdrój. Przeżył tylko jeden świadek tragicznych wydarzeń - Michał Skibicki, jeden z pierwszej grupy jeńców, która transportowała skrzynie z nieznaną zawartością na szczyt wzgórza. Początek skrywanej w pudłach tajemnicy to kopalnia uranu w...\nSkarby III Rzeszy - Powrót do Czochy\nDlaczego właściciel zamku Czocha zwlekał z ucieczką, mimo zbliżającej się armii czerwonej? Krążą legendy, że arystokrata potrzebował czasu na ukrycie skarbu. Znaleziono komnatę ukrytą za metalowymi drzwiami. Czy był to tylko sposób na odwrócenie uwagi od prawdziwego skarbca...


Ks. prof. R. Laurentin - Czy to jest cudowne zdjęcie... czy obraz I. D. Wicińskiej...? (Z cyklu o zasadach rozeznawania)\n«Cudowne zdjęcie czy natchniony obraz?»\nZdjęcie zamieszczone poniżej otrzymałem jakiś czas temu w USA, od jednego z moich przyjaciół, z następującym wyjaśnieniem: «To zdjęcie zostało wykonane przez pewną Holenderkę. Widziała, jak wiruje słońce. Zrobiła zdjęcie słońca i była bardzo zaskoczona, że na zdjęciu znalazł się Papież!»\nW tym roku ten sam obrazek, rozpowszechniony w wielkiej ilości, został mi przekazany z innym wyjaśnieniem: «Jest to cudowne zdjęcie Ojca Świętego w ramionach Maryi, Matki Kościoła, wykonane we Włoszech przez pielgrzyma fotografującego słońce, kiedy wydawało się, że w sposób widoczny się porusza, jak obserwuje się to czasami w wielu miejscach objawień Najświętszej Dziewicy. Dziewica objawiła się w Rzymie, w Tre Fontane, i to tam zostało zrobione zdjęcie. W tym dniu wykonano ich wiele. Na jednym z nich było słońce z czarną plamą. Fotograf powiększył je i w ten sposób otrzymano to kolorowe zdjęcie. Jest ono rozpowszechnianie w USA przez Gos Mission w Evans City».\nRzeczywiście obrazek jest bardzo piękny. Stanowi to wystarczający powód do rozpowszechniania go. Przypomina wspaniałą fotografię kardynała Wyszyńskiego w objęciach Jana Pawła II, krótko po jego wyborze na Papieża. Przenika go to samo uczucie i ta sama głęboka inspiracja. Bardzo pasuje do Jana Pawła II, którego dewizą jest Totus Tuus. (...)\nPo powrocie z Ameryki zauważyłem, że obrazek ten został opublikowany w Stella Maris z maja 1993 dla zilustrowania mojego artykułu o «Bożym macierzyństwie bez legendy». Telefonuję do dyrektora pana Castelli.\n– Skąd pochodzi ta ilustracja?\n– To polski obraz.\n– Czy mógłbym prosić o szczegóły?\nPoszedł odszukać dokumentację i odpowiedział, że z tyłu widokówki wydrukowanej w Krakowie pisze: Iza Delekta-Wicińska (nazwisko malarki).\nW takich sytuacjach chrześcijanie, pragnący pogodzić wszystkich, połączą dwie wersje, mówiąc: «To cud, że zdjęcie słońca jest identyczne z tym polskim obrazem, to dowód na prawdziwość tego pięknego wizerunku». Oczywiście dla Boga wszystko jest możliwe. (...)\nJesteśmy wezwani do ogromnej ostrożności, lecz i do szanowania wolności każdego w dziedzinie rozeznania. W każdym razie hipoteza usiłująca wszystkich pogodzić dopóty nie będzie prawdopodobna, dopóki nie odnajdzie się osoba, która sfotografowała słońce, fotograf, który film wywołał, data wydarzenia itd. Do dziś tych danych brak. Publikuję to zdjęcie po to, aby zilustrować konieczność ostrożności i trudność w rozeznawaniu, którego musimy się uczyć. Wizerunek ten cechuje piękno i głęboka wymowa. (...) Uznaję w nim geniusz chrześcijańskiego malarstwa polskiego, który tak mnie zbudował, gdy zwiedzałem kościół w Nowej Hucie, zbudowany w tym wielkim mieście robotniczym, zaplanowanym by być bez Boga.(...) Jeśli Bóg ujawnia się poprzez wrażliwość i talent chrześcijańskiej malarki bardziej niż przez manipulacje Polaroidem, to wcale nie umniejsza, lecz nawet – powiększa wartość rezultatu. Ponieważ jeśli Bóg działa na aparat fotograficzny, jest on tylko narzędziem, jeśli zaś daje natchnienie artyście, wyraża to więź miłości z Nim.\nChrétiens Magazine, czerwiec 1994\nNależałoby sobie zadać na koniec pytanie, dlaczego ktoś rozpoczął rozpowszechnianie reprodukcji obrazu z fałszywą informacją, że jest to cudowne zdjęcie? Czy jest to niewinny żart czy też jest w tym jakieś zagrożenie? Wydaje się, że gdyby sprawa dotyczyła jedynie błahych spraw, można by przejść nad tym do porządku. Jednak ktoś sugeruje tutaj, że reprodukcja powstała dzięki nadprzyrodzonej, a więc Bożej interwencji. Co stanie się więc, gdy ktoś uwierzy, a następnie zorientuje się, że został oszukany? Na pewno może w tym momencie – odrzucając ten fałszywy znak – zanegować również i inne, tym razem już prawdziwe znaki Bożego działania, nie przyjmując innego, prawdziwego Bożego objawienia. Człowiek taki może bowiem podejrzewać, że i tym razem został oszukany. Może się też zdarzyć, że ktoś podsuwając nam sfałszowane znaki, chce przez nie uwiarygodnić jakieś objawienia, które nie są prawdziwe. To jest już bardzo niebezpieczne. Zdarza się obecnie na całym świecie, że odpowiednio spreparowane zdjęcia mają stanowić dowód prawdziwości jakiegoś objawienia. Pozostańmy czujni i nie pozwalajmy sobą manipulować przez fałszywe znaki, ale też nie odrzucajmy nadzwyczaj licznych w naszej epoce prawdziwych znaków Bożej interwencji. W pismach Marii Valtorty można znaleźć słowa Jezusa, który powiedział do jednego z Apostołów, że nie ma większego znaku prawdziwości Jego misji niż nawrócenie, powrót człowieka do Boga. Wszystkie inne znaki – uzdrowienia, panowanie nad siłami przyrody czy dziś cudowne zdjęcia – nie są tak ważne, jak przemiana ludzkiego serca. Redakcja Vox Domini dysponuje również listem Pani Izy Delekty-Wicińskiej, autorki obrazu.\nOto jego fragmenty: «Co jakiś czas od osób świeckich i duchownych otrzymuję dowody na to, co dzieje się za granicą, a co robi się z moją pracą. Jestem bezsilna!... Wiadomość o zainteresowaniu ks. Laurentina jest dla mnie pociechą, że wreszcie kogoś zaniepokoiło zło, trwające już od dobrych paru lat... To jest obraz, a nie żadna wizja. Wizerunek Matki Boskiej i ukochanego przeze mnie Ojca Świętego, który był częstym gościem mojego rodzinnego domu... Dziękuję za zainteresowanie się moją sprawą... Iza Delekta-Wicińska»\nw: „Vox Domini" nr 3/94 str. 8-9