ENERGIA POTENCJALNA W POLU GRAWITACYJNYM definicja\nenergia potencjalna polu co to jest\nCo oznacza Energia potencjalna w polu grawitacyjnym. Znaczenie ma energię potencjalną, która jest.\nSłownik Energia potencjalna w polu grawitacyjnym\nCo oznacza ENERGIA POTENCJALNA W POLU GRAWITACYJNYM: Ciało o masie m umieszczone w danym punkcie pola ma energię potencjalną, która jest równa pracy, jaką wykonają siły pola, by przenieść ciało z nieskończoności do tego punktu: gdzie M to masa ciała będącego źródłem pola. Im dalej znajduje się ciało od źródła pola, tym jego energia potencjalna jest bliższa zeru\nCzym jest Energia potencjalna w polu znaczenie w Słownik fizyka E .\nCo to jest Energia kinetyczna ciała poruszającego się z prędkością v, po wprowadzeniu poprawek wynikających ze szczególnej teoria względności, wyraża się wzorem energia potencjalna w polu grawitacyjnym.\nWyjaśnienie Energia Potencjalna Sprężystości:\nCo to jest sprężystości wynika ze stopnia odkształcenia ciała sprężystego. Ciało ściśnięte albo rozciągnięte sprężyście posiada energię potencjalną równą pracy, jaką musiała wykonać siła ściskając je albo energia potencjalna w polu grawitacyjnym.\nCo to jest funkcją stanu, która jest tym większa, im stan układu jest bardziej prawdopodobny (bardziej chaotyczny). Natomiast prawdopodobieństwo znalezienia się układu w danym stanie jest tym większe, im więcej energia potencjalna w polu grawitacyjnym.\nCo to jest Energia kinetyczna i energia potencjalna noszą nazwę energii mechanicznej energia potencjalna w polu grawitacyjnym.\nWyjaśnienie Efekt Dopplera:\nCo to jest występuje wtedy, gdy źródło fali jest w ruchu względem obserwatora. Bazuje on na tym, Iż w zależności od tego, czy źródło fali zbliża się do obserwatora czy oddala, rejestruje on większą albo energia potencjalna w polu grawitacyjnym.\nSłownik Energia potencjalna w polu grawitacyjnym co to znaczy\nDefinicja Energia potencjalna w polu grawitacyjnym co to jest\nZasada Energia potencjalna w polu grawitacyjnym znaczenie.\nTłumaczenie Energia potencjalna w polu grawitacyjnym co to znaczy.\nZnaczenie energia potencjalna polu co to znaczy.\nDefinicja energia potencjalna polu co to jest.


Riot plz #7 – Sandbox | League of Legends PL - newsy, poradniki, artykuły i tier listy\nRiot plz #7 – Sandbox\nPosted by Marek Łuszczki on 10 listopada 2013 in Artykuły, Newsy\nRzeczą powstrzymującą LoLa przed zdominowaniem rynku gier są kwestie techniczne. Liczne błędy, problemy z uruchomieniem oraz wydajnością gry niszczą reputację budowaną przez wspaniałą esportową scenę. Społeczność wysuwa setki propozycji, które nie są realizowane, albo ich wdrożenie trwa kilka miesięcy (przykładowo – na oddzielną kolejkę do ARAMów czekaliśmy grubo ponad rok).\nKażdy czasem lubi puścić wodze fantazji i stworzyć wizję czegoś fajnego. Czytelnicy z większym stażem pamiętają pewnie serię Riot plz, w której pisałem m.in. o nadchodzącym kreatorze drużyn (jeśli nie wiecie, czym on jest – KLIK / KLIK). Dzisiaj zajmiemy się czymś, co, znając szybkość wypuszczania nowinek przez Riot, ociera się o science-fiction, a mianowicie Trybem Piaskownicy.\nSandbox byłby ogromną rewolucją w możliwościach treningu umiejętności mechanicznych. Istnieją obecnie customy, na których możemy pouczyć się last hitować, czy poobijać bota, który zachowuje się, jakby miał dosyć poważną wadę mózgu, ale już np. trening używania flasha zmusza nas do pięciominutowych przerw między każdą próbą.\nJak miałoby to wyglądać? Championa wybieralibyśmy tak, jak dotychczas; dynamiczna zmiana postaci w samej grze byłaby zbyt dużym wyzwaniem technicznym. W samej grze za pomocą specjalnego okna mielibyśmy możliwość zmiany pewnych aspektów rozgrywki. Wypisane niżej są moje pomysły – piszcie w komentarzach, co byście dodali, zaś najciekawsze rzeczy trafią do głównego wpisu:\nPełna modyfikacja statystyk naszej postaci\nDowolne rozłożenie punktów umiejętności oraz ich odejmowanie\nZmniejszenie czasu odnowienia czarów (zwiększenie bariery CD z 40 do przykładowo 99%)\nModyfikacja statystyk minionów/stworów w jungli\nNieskończone zasoby many/energii\nZmiana summoner spelli w trakcie rozgrywki\nObecnie technologia informatyczna jest na tyle rozwinięta, że napisanie bota, który dobije absolutnie każdego creepa nie jest wielkim wyzwaniem (szczególnie z dostępem do jądra gry). Sądzę, że możliwe jest również stworzenie bota-wojownika, który będzie nas przez cały czas obijał i wygrywał walki 1v1; nic nie pokona refleksu maszyny. Bota można zaprogramować w taki sposób, by unikał naszych skillshotów, a my musimy trafić jak największą ich liczbą. Sztuczną inteligencję można zastosować jako podążające za nami zombie (ciężko mi wytłumaczyć, czemu miałoby to służyć, ale wizja jest fajna…). Po wpisaniu komendy wrogi bot używałby pewnej umiejętności z opóźnieniem (dajmy na to ulti Nunu), a naszym zadaniem jest ucieczka z pola rażenia przed wybuchem/uniknięcie ulti Karthusa ultem Shaco. Wyobrażacie sobie granie w ping-ponga botem (Teemo) między Vayne, a Lee Sinem?\nMożemy pójść jeszcze dalej i zaproponować specjalną mapę treningową, na której można ćwiczyć dobijanie creepów (pojawiają się one znacznie częściej/mają inne statystyki/nasza postać nie otrzymuje żadnych statystyk, dzięki czemu cały czas czujemy się jak na pierwszym poziomie). Wielu graczom problemy sprawia skok Nidalee – zmieniająca się dynamicznie mapa z wieloma ścianami i limitem czasu znacząco pomogłaby im podszkolić się w pokonywaniu przeszkód. Od strony technicznej nie powinno być problemów, ponieważ w taki sam sposób działa ściana Anivii czy pilar Trundla.\nZmiany w wyglądzie mapy i działaniu gry dają ogromne możliwości deweloperom i osobom pragnącym zrealizować swoje pomysły. Dzięki edytorowi map do Warcrafta 3 powstała DotA, a z niej LoL. Nie mówię, że od razu z sanboxa wyrośnie nowa gra, ale może być on początkiem dla niestandardowych trybów gry.\nCo Wy sądzicie o całym pomyśle i co byście zmienili/dodali? Piszcie w komentarzach.


MBN - Twój męski świat: Na prowincji\nPost numer 7 - Praca na wsi.\nOd kilku dni pracuję na wsi. Wiadomość tym rozniosła się po całym biurze. Wszyscy są ciekawi kim jest nowa osoba. Czuję się jak eksponat muzealny. Nie wiem dlaczego moja osoba wywołała tam taką sensację? Przecież jestem tylko na stażu...Ogólnie to dziwnie czuję się w tym miejscu. Najczęściej się nudzę lub wykonuję rzeczy, o których nie mam pojęcia. Przecież jestem po kursie z zakresu XXX a nie YYY więc nie rozumiem, dlaczego robię inne zadania? Kiedy szedłem na rozmowę wszystko było fajnie. Obiecywali naprawdę fajny staż, a póki co mam ochotę z stamtąd uciec.\nJedyny plus jest taki, że mam blisko do męża. Po pracy idę do niego i przy promieniach słońca zajadamy się pysznymi ciastkami. Uwielbiam wiejskie klimaty, dlatego z przyjemnością jadę za miasto. Rano jadąc busem na polach widzę traktory, sarny, bażanty, po podwórkach biegają kury. Krów jeszcze nie było. Obok miejsca gdzie pracuje pachnie gnojówką. Jest też kilka sieciowych sklepów. Jak na gminę, która ma 10 tysięcy ludzi to sporo ich jest.\nPracownicy firmy dobrze się znają. Jakoś nie potrafię się przełamać i zacząć z nimi rozmawiać. Może dlatego, że siedzę sam w pokoju i nie chce im przeszkadzać. Wszyscy są rzekomo bardzo zajęci. Akurat w to nie wierzę, bo słyszę, że większość ich czasu pochłaniają plotki. Kiedy dzwonią im telefony słyszę disco polo. Tutaj to norma. No i podniecają się Mc Donaldem. Dawno tam nie jadłem bo przekonałem się jakie to świństwo jest.\nJutro kolejny dzień pracy. Nie bardzo mam ochotę tam iść, ale przy życiu trzyma mnie wieść, że po pracy idę do Misia. Najgorsze jest wstawanie o 6 rano. Busa mam przed 7. Nawet czynność taką jak golenie przeniosłem na wieczór. Mam nadzieję, że nie dostanę tam depresji. Dobrze, że z neta mogę korzystać.\nW piątek gdy szedłem do męża jakiś młody facet, na oko 20 lat jadący na rowerze powiedział mi dzień dobry. Dziwne że ludzie, których nie znam mi się kłaniają. Ale to miłe - widać, że mnie kojarzą z moich częstych wizyt u męża. W końcu wspieram ich gospodarkę kupując produkty w lokalnych sklepach. Nie lubię tego jak idąc przez wieś ludzie się na mnie gapią. Najczęściej pijaczki lub stare dewotki. Aż taki egzotyczny jestem? Ahh ci wiejscy ludzie....\nPost numer 6 - Święta Wielkanocne.\nMinęły te czasy, kiedy mieszkańcy małych miast z wielką pompą przygotowywali się do Świąt Wielkanocnych. W tym roku zauważyłem, że w sklepach jest praktycznie pusto. Ludzie nie kupują większej ilości jedzenia, zające z czekolady wypadają z pólek, nie ma zapotrzebowania na psikawki i koszyki wielkanocne. Czyżby nastała moda na spędzanie świąt poza domem z dala od rodziny? W sumie to nie widzę w tym nic złego, zwłaszcza, że można liczyć na ładną pogodę. Gdybym miał pieniądze, to sam pojechałbym w góry. Na pewno cieszy mnie fakt, że ludzie w mniejszych społecznościach przestali być już tak bardzo pobożni jak kiedyś.\nJeszcze rok temu na moim stole było mnóstwo potraw wielkanocnych. Piekło się mięsa, dużo ciast, gotowało się flaki itd. W tym roku powiedzieliśmy sobie dość. I tak nie jemy tego wszystkiego, a po co ma się nam marnować? Lepiej po trochu, ale z apetytem. Jeśli pogoda będzie ładna, to nie będzie się siedziało w domu. W końcu to są tylko dwa dni. Damy radę. Zamiast siedzieć przy stole i sztucznie udawać, że dookoła ma się rodzinę, lepiej wyjść i iść przed siebie ciesząc się pięknem natury.\nNa pewno w sobotę mieszkańcy miast i wsi ruszą do kościoła poświecić koszyk z pokarmami. Prawda jest taka, że jesteśmy jedynym krajem katolickim, który robi takie rzeczy. Ja bym nie poszedł, ale w domu zapewne mnie wygonią. Niby dla tradycji, a dla mnie to po prostu sekciarski zabobon. W niedziele zapewne do kościołów pójdą tylko tercjanki i damy na pokaz. Niech idą i robią szpan. Ja tam wole pójść z mężem na spacer.\nOd kilku lat zanika też tradycja lania się wodą w poniedziałek. Kiedy byłem dzieckiem miałem pełno pistoletów na wodę, często wracałem przemoczony. Z koleżankami z podwórka już przez dwa tygodnie laliśmy się wodą. Dziś dzieciaki pewnie nie pamiętają, że jest taka tradycja. I to jest minus. Komputery na tyle wyżarły ludziom mózgi, że ci nie potrafią dziś realnie przebywać w towarzystwie innych ludzi.\nWielkanoc na prowincji zaczyna mieć coraz mniejsze znaczenie. Dla mnie to tylko okazja do tego, by odpocząć i spotkać się z mężem. Oczywiście jedzonko - lubię jeść. Oczywiście z umiarem.\nPost numer 5 - Pierwsze oznaki wiosny.\nMieszkańcy wielkich miast mogą mi pozazdrościć widoków budzącej się wiosny. Jadąc do męża lub od niego wracając na naszych pięknych polach, czy też obrzeżach lasów spotykam wiele pięknych zwierząt. Ostatnio sarna przeszła nam drogę nie przejmując się tym, że jedziemy. Z jednej strony piękny widok, z drugiej bardzo niebezpieczna sytuacja, gdyż potrącenie takiego zwierzęcia może doprowadzić do uszkodzeń samochodu. Zawsze gdy jedziemy spoglądam na to co dzieje się na wsi. Na podwórkach biegają kury, kaczki, trawa na polach się zieleni, listy biegają po łąkach w poszukiwaniu pokarmu. Co prawda bocianów jeszcze nie ma, ale te ptaki, które u nas zimują już rozpoczęły okres godowy.\nKilka dni temu jechałem z mężem na zakupy do wiejskiego marketu. Gdy zaparkowaliśmy okazało się, że nie mogliśmy wyjść z auta, bo psy się bzykały. I to przy samym naszym samochodzie. Biedaczek był mniejszy od niej i z trudem sięgał jej pod ogon, ale spocony i silnie podniecony podołał zadaniu. Teraz czekać, aż sporej wielkości kundelek podobny do wilczura zostanie matką. Tutaj na wsi seks w wydaniu zwierząt jest czymś normalnym, ale wciąż interesuje ludzi, którzy gapią się tak, jakby to ludzie się bzykali (śmiech).\nRośliny nie bardzo czują wiosnę. Jedynie wierzby płaczące zaczynają się zielenić. Pewnie za kilka dni pojawią się pierwsze kwiaty krzewów. Już nie mogę się doczekać. W tym roku obiecałem sobie, że w przydomowym ogródku posieje sobie kwiaty, słonecznika, sałatę i rzodkiewkę. Ciekawe czy podołam zadaniu i wyhoduję dorodne warzywa. Póki co muszę iść do sklepu po ziarna, bo wciąż nie mogę się zdecydować na to jakie kupić. Mąż się na mnie drze, że samemu przekope sobie ziemię. Teściowa obiecała pomoc. Myślę, że dam radę.\nPrzyjście wiosny najlepiej obserwować na wsi lub w lesie. Tylko tutaj zobaczycie gody zwierząt, poczujecie zapach budzących się roślin, pierwsze wiosenne kwiaty i oczywiście sarny. Jeśli znajdziecie chwilę czasu to koniecznie zróbcie sobie wycieczkę na łono natury.\nPost numer 4 - Nocne życie małych miast.\nKiedy zapada zmrok mieszkańcy wielkich miast ruszają w miasto. Dyskoteki jak i kluby pękają w szwach, barmani leją alkohol, ludzie uprawiają seks, biorą narkotyki. Jednym słowem standard. Jednak w moim małym świecie wszystko wygląda inaczej. Kiedy gasną światła miast ludzie grzecznie kładą się spać. Nocne życie praktycznie nie istnieje. Ogólnie jest przekonanie, że po nocach włóczą się dziwki i złodzieje. Knajpy w centrum miasta żyją tylko w weekendy i to do pewnej godziny. Klientela często nie ma ukończonych 30 lat. Ci ludzie nie mają rodzin na utrzymaniu, żyją na luzie, niczym się nie przejmują. Mody na nocne życie w moim mieście nie ma. Nawet gdy organizowana jest noc muzeów, to chętnych brak W ubiegłym roku podczas takiej akcji mogłem tańczyć i mieć kilku przewodników dla siebie. W Krakowie, czy w Warszawie nocą tworzą się ogromne kolejki do muzeów. Jest też druga strona medalu. Ludzi nie stać na dyskoteki.W małych miastach zarabia się zdecydowanie mniej, a koszty utrzymania są często większe niż w dużych miastach. Każdy woli trzymać na chleb, niż na drinka za kilkadziesiąt złotych.\nNa wsi noc wygląda inaczej. Tutaj nikt się nie bawi. Ludzie chodzą wcześnie spać i wstają gdy zapieje kogut. Raz na jakiś czas w remizach odbywa się impreza. Ludzie wspominają ją cały rok. Jednak jej przebieg wygląda inaczej. Ludzie piją alkohol i tańczą w rytmach disco polo. Seks? Tutaj każdy pilnuje swojego partnera. Na wsi nie ma mowy, by ktoś wybaczył zdradę. Można powiedzieć, że na prowincji ludzie gnuśnieją, bo nie mają dostępu do rozrywek. To nieprawda. Uwielbiam tą ciszę, ciemność i zapach kwitnących roślin. Niebo jest wtedy takie piękne. W mieście tylu gwiazd się nie zobaczy, gdyż jest łuna. Dla mnie piękno przyrody jest ważniejsze, niż chwila w dyskotece. Spokój sprawia, że człowiek staje się bardziej dojrzały.\nKiedyś muzyka disco polo uznawana była za obciach. Słuchano ją na wsi, a miasta się śmiały. Dziś mieszczuchy puszczają te lekkie piosenki na całą parę, a w miastach powstają kluby z muzyką tego gatunku. Jeden działa u mnie i cieszy się ogromną popularnością. Inne lokale starają się zapraszać gwiazdy muzyki tanecznej. Prawda jest taka, że nam do szczęścia zbyt wiele nie trzeba. Jak gra muzyka, która sprawia, że nogi chcą się plątać, to wszyscy są zadowoleni. Gdy ktoś puści rap, czy hip-hop to inni tak krzywo patrzą, zatykając uszy.\nProwincja nocą jest piękna. Trudno to wszystko opisać. Sami musicie to przeżyć. Po zmroku wszystko jest takie tajemnicze. Z lasów wychodzą zwierzęta, w oddali słychać szum jadącego pociągu, gdzieś ktoś od czasu do czasu krzyknie. Po prostu to jest życie.\nPost numer 3 - Prowincjonalna architektura.\nWarszawa, Kraków, Poznań, czy Wrocław mogą pochwalić się nowoczesną architekturą budynków biurowych, mieszkalnych, czy galerii handlowych. Moje miasto (stolica regionu), już takie nie jest. U mnie buduje się proste budowle, które niczym nie wyróżniają się z tłumu. Inwestorzy nie są na tyle odważni, by stworzyć dzieło na miarę największych polskich miast. Szkoda, bo w ten sposób wypadamy z gry o dobrego klienta. Biurowce, które powstały w przeciągu kilku lat do dziś stoją puste. Nie ma chętnych, by wynająć powierzchnię. Tak naprawdę rynek mojego miasta jest na tyle nasycony, że każdy nowy inwestor, który chce coś stworzyć - rezygnuje. Dlaczego? Bo mieszkańców mojego miasta nie stać na drogie usługi. Sklepów jest na tyle, że każdy następny się nie przyjmuje i upada.\nJeśli chodzi o architekturę, to zauważyłem, że miasta takie jak Radom, Kielce, Olsztyn, Częstochowa, czy Tarnów są spychane na margines. Inwestorzy nie chcą tutaj budować niczego efektownego. Czy według nich ludzie z prowincji są gorsi? Nasze miasta mogłoby iść do przodu, tylko nie ma chętnych do inwestowania w nich. Władze samorządowe rozkładają ręce, gdyż ze względu na słabą infrastrukturę potencjalni inwestorzy rezygnują z tańszej prowincji. W innych krajach miasta takie jak moje rozwijają się o 50 procent szybciej. U mnie nie jest tak źle. Na mieście stoi pełno żurawi budujących bloki, biura. Gorzej jest w Radomiu, czy Częstochowie. Przejeżdżając przez te miasta, praktycznie nie spotyka się wielkich dźwigów. Tutaj inwestycje zamarły.\nNawet centra handlowe zbudowano u mnie w sposób prosty. Nie ma czegoś takiego jak fontanna, czy jakaś mała architektura. Przed galeriami nie ma miejsca, by posadzić kwiaty, czy zrobić ławeczki. W Warszawie ludzie wypoczywają obok galerii. U mnie zmuszeni są do siedzenia w środku.\nRóżnica między moim miastem, a tymi największymi jest ogromna. Niskie budynki, proste, spokojne. Co drugi nowy stoi pusty lub w połowie jest nie sprzedany. Mimo wszystko wygląda to ładnie, bo komponują się z otoczeniem. Każdy kto przyjedzie do mojego miasta mówi wprost. Może nie macie super zabytków, ale macie coś w sobie takiego, że człowiek lubi tutaj być. Jest spokój, nie ma chaosu architektury, tego pośpiechu. Może więc warto zachować swoją prowincjonalną architekturę, by ludzie wielkich miast poczuli różnice między ich, a moim światem? Wydaje mi się, że odważniejszy styl budowania bloków, czy też biur, z pewnością by nie zaszkodził.\nNa prowincji piękne jest to, że wszystko do siebie pasuje. Nie ma połączenia piękna i nowoczesności z rozwalająca się brzydotą. Na pewno poczułbym większy prestiż swojego miasta, gdyby stały tutaj piękne i nowoczesne budynki. W końcu każde miasto sprzyja inwestycji.\nPost numer 2 - Nie ma psa.\nDziś towarzyszyłem mężowi w ceremonii pochówku naszego ukochanego psa. Wczoraj potrącił go samochód. Przeżył dobę. Dziś po południu położył się na podwórku, a jego serce przestało bić. Było nam wszystkim bardzo smutno. Kochaliśmy go, traktowałem go jak swoje dziecko. Gdy przyjeżdżałem do męża, on na mnie czekał merdając ogonkiem. Gdy wychodziłem, szedł mnie pożegnać. Był bardzo radosnym zwierzęciem. Miał wszystko co mu było potrzebne do życia. Nie był uwiązany na smyczy. Biegał po podwórku, lubił chodzić na pobliskie pola. Niestety jego wadą była jego zbyt pewność siebie. Nie bał się samochodów. I to go właśnie zgubiło. Teściowa, mąż i ja płakaliśmy. Nasz drugi pies rozumie co się stało i jest mu przykro. Został sam i to po raz drugi. Poprzedni pies także wpadł pod koła samochodu. Tak to już na wsi jest, że zwierzęta biegają po okolicy, a kierowcy szpanując swoimi brykami, jeżdżą jak wariaci.\nWieś to piękne miejsce, gdzie zwierzęta mają raj. Uwielbiam patrzeć na kury biegające po podwórkach, na krowy pasące się na łąkach. Takiego widoku wielkie miasto mi nie zaoferuje. Świeże jajko, czy mleko to dziś wiejski rarytas. W mieście takich specjałów raczej nie znajdziecie. Prawdziwe życie tak naprawdę jest na wsi, gdzie człowiek żyje zgodnie z naturą. Tutaj nikt się nigdzie nie spieszy, a ludzie mają czas, by zamienić ze sobą kilka zdań. To własnie na wsi możemy żyć blisko zwierząt. Człowiek, który kocha zwierzaki, kocha też ludzi.\nNiech nasza kochana psinka odpoczywa w spokoju. Na zawsze zostaniesz w naszej pamięci. Zapamiętam Ciebie merdającego ogonkiem, łaszącego się, bym Ciebie głaskał, jedzącego łakocie jakie ci dawałem. Dla jednych byłeś jednym z miliona psów na ziemi. Dla mnie prawdziwym przyjacielem. Teraz muszę zadbać o drugiego pieska, by tęsknota nie sprawiała mu takiego bólu, jak mnie.\nPost numer 1 - W ogrodzie u męża.\nFot: Polskie Radio - Google.\nJak doskonale wiecie nie mieszkamy w wielkim mieście, dlatego też chcielibyśmy pokazać wam normalne prowincjonale życie. Tutaj świat wygląda inaczej. Jest cisza, spokój, piękna przyroda, brak korporacji, a czas płynie jakby wolniej. Jeszcze kilka lat temu marzyłem o tym, by wyjechać do Warszawy. Chciałem poczuć smak wielkiego miasta, zgubić się w tłumie i być sobą. Po jakimś czasie zrozumiałem, że ten wielki świat nie jest dla mnie. Dziś nie wyobrażam sobie życia w betonowej dżungli. Moje miasto nie jest ani małe, ani duże. 20 km od centrum położona jest wioska, gdzie mieszka mój mąż. To właśnie tam odnalazłem swój upragniony raj.\nNie mogę się doczekać, kiedy przyjdzie wiosna. Jak tylko zrobi się ciepło usiądziemy w ogrodzie popijając zimne napoje, zajadając się łakociami. Towarzyszyć nam będą psy, które bardzo kocham. Traktuje je jak swoje dzieci, których nigdy nie będę miał. Zresztą zwierzaki również darzą mnie uczuciem. Oczywiście cudownie będzie słuchać ptasiego śpiewu, wąchać kwitnące kwiaty, czy patrzeć na rolników pracujących na polu. Wieś mojego Misia jest piękna i za to ją kocham. Okolica jest bardzo malownicza - są tutaj góry, jest zalew, zabytki. Lokalne sklepy serwują specjały mieszkańców gminy. Jednym, słowem żyć nie umierać.\nMając 18 lat zarzekałem się, że nigdy nie zamieszkam na wsi. Dziś to jest moje marzenie. Gdyby tak udało się zbudować dom pod Tatrami, czy w Beskidach to byłbym najszczęśliwszym gejem na ziemi. Namawiam męża do wzięcia udziału w Milionerach, ale ten nie chce wystąpić na wizji. W takim razie trzeba szukać innego sposobu na zarobienie pieniędzy. Lotto odpada, bo w zdrapkach jedynie wygrywam złotówkę, którą potem i tak tracę.\nTegoroczną wiosnę jak i lato zamierzam spędzić na łonie natury. Internet tylko rano i w nocy. Świat rzeczywisty jest piękniejszy od tego wirtualnego. Wolę oddychać świeżym powietrzem, niż wdychać kurz w swoim mieszkaniu. Wam też radzę odpocząć od sieci i poczuć powiew wiatru na własnej skórze.


Turkusowy - Martyna Wójcik | Galeria obrazów gallerystore.pl\nStrona główna / Malarstwo / Akryl / Turkusowy\nTurkusowy - obraz akrylowy na płótnie\n"Turkusowy" to obraz akrylowy na podobraziu płóciennym. Przedstawia dynamiczną kompozycję bieli, czerni, beżu i turkusu. Obraz będzie wspaniałym akcentem nowoczesnego salonu, biura. Boki stanowią całość z obrazem. Obraz jest gotowy do zawieszenia. Sygnatura jedynie z tyłu obrazu.


gameplay.pl Avengers wrócili z tarczą, ale trochę porysowaną 13.05.2012 - Forum | GRYOnline.pl\ngameplay.pl Avengers wrócili z tarczą, ale trochę porysowaną\nAvengers wrócili z tarczą, ale trochę porysowaną\nNo cholera, to po co ja się męczyłem z Marvel Universe skoro Whedon i tak objaśnia wszystkim zgromadzony kto jest kim?\nWhedeon zrobił to po to, żeby osoby tkaie jak moja siostra, które żadnego wcześniejszego filmu nie widziały ogarnęły temat... A nie uwazam za meke ogladanie poprzednich filmow\nWczoraj obejrzałem sobie Iron Man 2 oraz Captain America. O ile "żelazo" oglądało mi się całkiem przyjemnie, o tyle przy kapitanie wynudziłem się jak mops.\nZ grubsza zgadzam się z opisem i wyjaśnieniem dlaczego to jest ok, a to nie. Ja jednak mam tak, że mimo braku zaznajomienia się z komiksowymi oryginałami, jestem w środku geekiem i cieszę się tak samo, jak oni. Więc do wszystkiego, co napisał eJay dokładam pół punktu lub nawet i cały jeden. Cieszyłem się jak dzieciak (choćby ten pokazany pod koniec w tv :P) z oglądanych na ekranie rzeczy. No i poszedłem do Imaksa, w którym wspomniany format 1.85:1 sprawdza się idealnie wypełniając cały ekran. Innymi słowy - niemal 9/10.\nPoziom ekscytacji dla miłośników komiksu taki sam jak dla miłośników horroru przy Domu w głębi lasu.\n"Najgorsze jest jednak ukazanie Obych" Chyba obcych ;)\nCzyli jak najbardziej warto obejrzeć, a czy jak przystało na typowo hamburgerski film jest tutaj przesadna pompatyczność i "przytulanie" się do flagi USA ?\nPS.kiedy nowe naGRAnie ?\nNoo zaciekawiłeś mnie. Chyba się wybiorę do kina ;)\nW trakcie jednej sceny widzowie o mało nie posikali się ze śmiechu kiedy Hulk...stop, wystarczy ;)\nHulk i Loki czy Hulk i Thor, stawiam raczej na tę pierwszą :))\npiokos---->To pierwsze;) Przegenialne.\nBadziewiarskie filmy oceniasz tylko nieco niżej od Avengersów...\nJaki rozkojarzony? Po prostu sie przyglada ;)\nWreszcie jakaś przyziemna recenzja normalnego widza, a nie napalonego dziecka.\nPowiedzialbym raczej, ze eJay zamienia sie w prawdziwego krytyka, bo jego ocena jest blizsza ocenom z 'profesjonalnych recenzji' (srednia 6.9), niz ocenom tysiecy widzow (8.8 na imdb, 87% na metacriticu, 4.7/5 audience rating na rottentomatoes).\nTo wciąż samolub odcinający się wyraźnie od reszty, pracujący na własny na rachunek.\nwysiak--->Niezupełnie;) Z latami stałem się wyczulony na pewne rzeczy i tego się trzymam. A opinie tysięcy widzów mam gdzieś, nie obchodzą mnie w ogóle, zwłaszcza jeśli przybiera to postać statystyki gdzie 100 tysięcy idiotów wklepuje dychę nie widząc nawet filmu.\nSzczerze to nie spodziewałem się tak dobrego filmu, jak dla mnie 10/10.\nI nie, nie mam 10latek i nie jestem jakimś dzieciakiem oglądającym tylko filmy akcji ;]\nekspozycja bohaterow 4/10\njaranko coulsona kartami 10/10\njezus. mam eJay wrazenie ze naprawde stajesz sie coraz bardziej 'profesjonalny' i szukasz dziury w calym.\nśrednia ocen krytyków to 8.1/10 .\nNie oglądałem żadnego Marvelowego filmu tej ekipy wcześniej, więc doceniłem te objaśnienia.\nOd Avengersów dostałem dokładnie to, czego oczekiwałem idąc do kina. Świetny film.\nkeeveek-->I co w związku z tym?\nChciałem zobaczyć wszystkich superbohaterów na ekranie i zobaczyłem, chciałem pełno wybuchów, efektów, amerykańskiej miazgi, płytkich tekstów, niewymagającej użycia mózgu rozrywki i komercji przez wielkie K i.... dostałem dokładnie to na co liczyłem. Bardzo rozrywkowy film. Polecam.\nA czy te zgniłe pomidorki to jakiś wyznacznik co jest dobre a co nie? Dla mnie to średni film z dwa razy za małą dawką akcji. Ta co jest trochę wynagradza jej braki.\nAleż się końcówką zajarałem. Czekam na Thora 2!\neJay, nic nie wynika. Po prostu uwielbiam ten trend w Polsce, że polski widz jest krytyczniejszy od najkrytyczniejszych krytyków i ocenia Avengersów niewiele wyżej od Battleshipa ;-)\ni tak , polecam korzystać ze zgniłych pomidorków, bo korzystają tam z recenzji z całego świata, nie tylko od prawdziwych krytyków z new york timesa, ale też z ocen bloggerów, itd itd.\nocenia Avengersów niewiele wyżej od Battleshipa ;-)\nmoże dla tego że są to filmy bardzo podobne i mające na celu jedną prostą rzecz ?\ni czy to źle że Polski widz jest bardziej krytyczny od przeciętnego zjadacza hamburgerów ?\nW pewnym momencie pojawia się też „awesome' przeciwnik wyjęty z Transformers 3, widocznie Bay wraz z Whedonem siedzieli w jednym biurze artystyczno-koncepcyjnym.\nCool story, bro. Ale Leviathan powstał "trochę" wcześniej niż Transformers 3. --->\nSwoją drogą, z Levianthana został mu przede wszystkim wygląd, bo Chitauri (niezły sposób na obejście praw autorskich, 1610 FTW!) wykorzystywali je raczej tak, jak Brood wykorzystują Acanti.\nPoczątkowa ekspozycja mi nie przeszkadzała. Dość dobrze wpisywała się w schemat, który w tym przypadku nie jest określeniem pejoratywnym, a dostarczenie backgroundu na temat Black Widow i Hawkeye'a to akurat spory plus. Późniejsza rozpierducha jest zrealizowana świetnie, praktycznie każdy członek ekipy jest przydatny, nawet ci bez mocy ani wspomagaczy. Skru... eee... Chitauri mogli zaprezentować się lepiej, ale najważniejsze związane z nimi założenia zostały spełnione.\nScena po napisach (a raczej w trakcie) - MISTRZOSTWO! W końcu największy skurwiel z całego universum dostał się na wielki ekran. Szkoda tylko, że przez wątki stricte ziemskie nie będzie nam dane zobaczyć go w akcji z Infinity Gauntlet (chodzi o scenariusz, bo myślę, że sam artefakt gdzieś tam upchną).\nW rankingu filmów Marvela, Avengersi wpisują się u mnie zaraz po pierwszym Iron Manie, w najgorszym przypadku po drugich X-Menach, czyli tak czy inaczej znajdują miejsce na podium.


Voltspot fotowoltaika - opinie, ceny, recenzje o fotowoltaice na dachu\nWieloletnia współpraca przyjaciół doprowadziła do powstania firmy instalatorskiej Voltspot. Najwyższa jakość wykonania oraz wsparcie przez cały okres użytkowania fotowoltaiki zapewniają tej firmie wysoką pozycję na rynku fotowoltaicznym.\nWieloletnia współpraca przyjaciół doprowadziła do powstania firmy instalatorskiej Voltspot. Najwyższa jakość wykonania oraz wsparcie przez cały okres użytkowania fotowoltaiki zapewniają tej firmie wysoką pozycję na rynku fotowoltaicznym. Dokładny montaż wykonany zgodnie z obowiązującymi zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy gwarantuje zadowalające uzyski na długie lata. Oferta skierowana jest do właścicieli gospodarstw domowych, klientów biznesowych oraz rolników. Zainwestuj w fotowoltaikę i zapomnij o rachunkach za prąd!\n« Solar-Project » Kratki energy


Regulamin urodzin | Croco-Roco\nYou are here: Home » Regulamin urodzin\nRegulamin urodzin Funpark Croco-Roco Crocusiowy Zamek Reda\n1. Na imprezkę należy przybyć punktualnie . Nie wcześniej niż 10-15 minut szybciej.\n2. Animator sam decyduje o kolejności przeprowadzania atrakcji.\n3. Przyjęcie urodzinowe trwa 2 lub 2,5 godziny, w zależności od wybranego pakietu\n4. Salka urodzinowa dostępna jest dla gości i solenizanta tylko podczas trwania animacji (2 – 2,5h\n5. Animacje i zabawy dostosowane są w miarę możliwości do wieku dzieci.\n6. Minimalna liczba gości biorących udział w przyjęciu urodzinowym to 10 osób. W przypadku mniejszej liczby dzieci należy wnieść opłatę zgodnie z wybranym pakietem za minimum 10 osób.\n7. Rezerwacji można dokonać telefonicznie, internetowo lub osobiście.\n8. W ciągu maksymalnie 5 dni od dokonanej rezerwacji wstępnej należy wpłacić zadatek w wysokości 100zł* na konto lub osobiście w Funparku. Dopiero wtedy rezerwację uważa się za dokonaną. Zadatek jest bezzwrotny. W tytule przelewu należy wpisać datę urodzin, godzinę oraz imię dziecka. (* zadatek może ulec zwiększeniu w zależności od wybranego pakietu lub opcji dodatkowych). W tytule przelewu należy podać datę i godzinę urodzin oraz imię dziecka na które dokonywana jest rezerwacja.\n9. Jeżeli rezerwacja dokonywana jest w terminie krótszym niż 7 dni przed planowanym przyjęciem, zadatek należy wpłacić w momencie rezerwacji w siedzibie Funparku.\n10. Resztę płatności należy dokonać w dniu imprezy.\n11. Na 2 dni przed przyjęciem należy potwierdzić liczbę gości. Jeśli osoba rezerwująca urodziny deklaruje liczbę większą lub równą 15 osób, a w dniu imprezy urodzinowej pojawi się mniejsza ilość gości, np. 13, obowiązuje dopłata 100zł do drugiego animatora.\n12. Od 15 osób ZAWSZE jest dodatkowy animator. Jest on potrzebny do sprawnego przeprowadzenia urodzin!\n13. Rzeczywista ilość gości urodzinowych uczestniczących w przyjęciu urodzinowym nie może różnić się od ostatecznie zadeklarowanej ilości podanej na 2 dni przed planowana imprezą o 3 dzieci. W przypadku większej różnicy pobierana jest opłata za ostatecznie zadeklarowaną ilość dzieci z odliczeniem do 3 osób.\n14. Przełożyć urodziny można tylko raz i nie później niż 2 dni przed planowaną imprezą, a przyczyną jest ciągła choroba – niedyspozycyjność- solenizanta. Urodziny można przełożyć w terminie do 2 miesięcy od pierwszego zarezerwowanego terminu.\n15. W przypadku, gdy zamawiane są przekąski w postaci lodów, rurek z kremem, zestawów z Burger Kinga liczonych według ilości na sztuki i nie poinformowania na 2 przed imprezą o mniejszej ilości gości urodzinowych, należy pokryć koszt całej rezerwacji.\n16. Tort dla dzieci nie jest wliczony do ceny pakietu i jest dodatkowo płatny(z wyjątkiem pakietu croco-roco z rodzinką). Należy zamówić go u obsługi Funparku z aktualnych ofert cukierni. Na tort obowiązuje cena wg aktualnego cennika cukierni. Wniesienie własnego tortu możliwe jest tylko po uprzednim uzgodnieniu tego z obsługą i dotyczy tylko indywidualnych sytuacji, np. uczulone dziecko. Wymagane jest aktualne zaświadczenie lekarskie stwierdzające alergię dziecka.\n17. W przypadku rezerwacji urodzin dla więcej niż 1 solenizanta obowiązuje dopłata w wysokości 50zł za każdego kolejnego solenizanta.\n18. Liczba zaproszeń urodzinowych, przysługujących klientowi w ramach wybranego pakietu urodzinowego równa jest liczbie gości deklarowanych w momencie rezerwacji urodzin. W przypadku pobrania większej liczby zaproszeń obowiązuje dopłata 3zł/1 zaproszenie.\n19. Na przyjęcie urodzinowe nie wnosimy własnego poczęstunku dla rodziców.\n20. Nie ma możliwości by wnieść swój poczęstunek dla gości urodzinowych.\n21. Ciasto dla rodziców należy zamówić u obsługi Funparku zgodnie z aktualną ofertą cukierniczą.\n22. W przypadku odwołania urodzin w terminie krótszym niż na 2 dni przed planowaną imprezą i niemożliwością odwołania już zamówionego ciasta, czy tortu przez obsługę sali osoba zamawiająca urodziny zobowiązana jest do pokrycia kosztów za zamówione ciasto oraz tort.\n23. Po zakończonym przyjęciu goście mogą bawić się na placu dodatkowe pół godziny, dodatkową 1godzinę lub bez ograniczeń w zależności od wykupionego pakietu, ale nie dłużej niż do zamknięcia lokalu czyli godziny 20.00. Za nadprogramowy czas pobytu dzieci po urodzinach doliczana jest opłata zgodna z obowiązującym cennikiem.\n24. Rezerwacja miejsc w kawiarence dla rodziców jest tylko na czas trwania animacji (2-2,5h).\n25. Zniżki (zgodnie z wybranym pakietem) na kawę i herbatę dla rodziców obowiązują tylko podczas trwania urodzin (2-2,5h).\n26. Dzieci i Rodzice zobowiązani są mieć ubrane skarpetki – na placu jest zakaz chodzenia boso.\n27. Rodzice pozostawiający dzieci na urodzinach zobowiązani są do podania numeru kontaktowego do siebie oraz o punktualne przybycie po dziecko. W przypadku spóźnienia naliczana jest opłata zgodna z obowiązującym cennikiem.\n28. Osoba zamawiająca urodzinki zobowiązana jest do posiadania numerów kontaktowych do opiekunów dzieci biorących udział w przyjęciu urodzinowym. Opiekun solenizanta ponosi odpowiedzialność za bezpieczeństwo wszystkich osób przebywających na urodzinkach oraz zobowiązany jest do pozostania na sali podczas urodzin.\n29. Wszyscy goście urodzinowi (dzieci i ich opiekunowie) zobowiązani są do przestrzegania powyższego regulaminu urodzin oraz regulaminu Sali Zabaw Funpark Croco-Roco – Crocusiowy Zamek i zasad obowiązujących, aby uniknąć nieporozumień i radośnie spędzić z Nami czas zabaw urodzinowych Waszych Pociech.\nNiezapomnianej zabawy życzy\nCroco-Roco i personel\nRegulamin obowiązuje od 01/01/2020 do odwołania.


SANKCJE POWINNY BYĆ POTĘŻNE\nWicepremier Jarosław Kaczyński powiedział że pierwsza dawka sankcji na Rosję musi być potężna. Według niego sankcje powinny objąć też Władimira Putina i oligarchów rosyjskich\nW poniedziałek 21 lutego prezydent Rosji podpisał dekret o uznaniu separatystycznych „republik” na wschodzie Ukrainy i zdecydował wysłać tam wojska rosyjskie. Zachód potępił tę decyzję uznając ją za naruszenie suwerenności i integralności terytorialnej Ukrainy. USA, Unia Europejska i W. Brytania już wprowadziły albo zapowiedziały sankcje przeciw Rosji\nJarosław Kaczyński powiedział że Zachód powinien być przeświadczony iż sankcje mają działać do skutku. Prezes PiS wymienił też obszary które należy nimi objąć. – Nord Stream 1, Nord Stream 2 to są sankcje w sferze finansów. To jest wyłączenie sytemu rozliczeniowego i to jest szereg sankcji osobistych – w moim przekonaniu – one powinny obejmować także samego Putina. Także wycofanie się z dużych imprez sportowych, które są planowane na ten rok w Rosji i szereg innych tego rodzaju posunięć. Stworzy to bardzo poważne kłopoty dla Rosji, a z drugiej strony także pokaże społeczeństwu rosyjskiemu, że jednak nie można działać w ten sposób, że podboje to nie jest metoda współczesnego świata – powiedział wicepremier\nPierwszy pakiet unijnych sankcji przeciw Rosji ma być formalnie przedstawiony jeszcze we wtorek 22 lutego. Kwestią tą zajmują się w Brukseli ministrowie spraw zagranicznych UE. Niemcy zdecydowały o wstrzymaniu do odwołania procesu certyfikacji gazociągu Nord Stream 2 /za RIRM/ /22.2.2022/


Kinkiet Spot od Vipp Biały - Darmowa dostawa!\nWcześniej 1.145,00 PLN\nZaoszczędź 229,00 PLN\nVIPP 524 Kinkiet Spot to idealna lampa do oświetlenia przedpokoju, sypialni lub łazienki ze względu na jej stylowy design i świetne oświetlenie. Lampa jest regulowana, co umożliwi ci skierowanie światła dokładnie tak, jak lubisz. Kinkiet Spot idealnie pasuje do większości pomieszczeń i tworzy cudowny, spokojny klimat. Lampy VIPP są opisane przez szefa projektu, Mortena Bo Jensena, jako "zaprojektowane tak, aby dbać zarówno o estetykę, jak i funkcjonalność, a ambicją VIPP jest stworzenie ponadczasowych elementów, zamiast 'użyj i wyrzuć' produktów". Kolekcja oświetleniowa VIPP składa się z lampy stołowej, lampy stojącej, lampy wiszącej oraz dwóch kinkietów. Wszystkie lampy wykonane są z wysokiej jakości materiałów o wspaniałym wykończeniu.


Pro Memoria, 2 dolary, (Srebrna Moneta)\nWybita z okazji dziesiątej rocznicy śmierci ojca świętego Jana Pawła II srebrna moneta pamiątkowa „Pro Memoria”.\nNajwyższa próba srebra – Ag 999\nOgraniczony nakład – tylko 500 sztuk\nRzeźba w reliefie ukazuje wizerunek ukazuje ojca świętego takim, jakim zapamiętali go wierni – pogodnego, otwartego na dialog, bliskiego ludziom. Portret Jana Pawła II utrzymany jest w stylu tradycyjnej ikonografii: wykonana z pietyzmem aureola uwypukla wymiar sacrum, podkreślając świętość i pobożność ukochanego przez wiernych papieża Polaka.\nW centralnej części monety – wykonany w duchu tradycyjnej ikonografii profilowany portret Jana Pawła II z aureolą nad głową. Z lewej strony – stylizowany napis w języku łacińskim: Nolite timere (Nie lękajcie się). Wzdłuż otoku – napis: PRO MEMORIA SANCTUS IOANNES PAULUS II oraz daty: 02.04.2005 – 02.04.2015.\nZ lewej strony – wizerunek Jej Wysokości Królowej Elżbiety II. Z prawej strony – stylizowana powierzchnia dekoracyjna – wznoszące się gołębie. Poniżej – znak menniczy: m/w. Wzdłuż otoku – napisy: ELIZABETH II, 2 DOLLARS (nominał), Ag 999 (srebro i jego próba), NIUE ISLAND (emitent), 2015 (rok emisji).


Wakacje 2017 za granicą: first minute - Na Wywczasie\nWakacje 2017 za granicą: first minute\nMyślami jesteś już na wakacjach 2017? To dobrze, bo planując wcześniej, możesz sporo zaoszczędzić. Nie czekaj do ostatniej chwili i zarezerwuj wymarzone wakacje za granicą first minute! Podpowiadamy jakimi dwoma kierunkami szczególnie warto się zainteresować, planując wakacje 2017 first minute.\nWłochy, Morze Śródziemne, Rimini\nRimini to jeden z najsłynniejszych kurortów nad Morzem Śródziemnym. Panującego tu wakacyjnego nastroju nie da się porównać z żadnym innym miejscem na Ziemi. To ulubione miejsce wypoczynku Europejskich celebrytów, Włosi przyjeżdżają rok w rok całymi rodzinami, a turyści znajdują swój kawałek raju.\nRimini tętni życiem na całej długości linii brzegowej. Tutejsze szerokie, piaszczyste plaże uchodzą za jedne z najpiękniejszych. Nie ma tu tak naprawdę typowego centrum, bo atrakcje kulinarne, kluby i inne turystyczne ciekawostki są równomiernie rozłożone w całym Rimini. Dla spragnionych prawdziwych wakacyjnych atrakcji, Rimini będzie strzałem w dziesiątkę. Ze swoim bogatym zapleczem udogodnień dla turystów i plażowiczów, Rimini ukazuje nowe znaczenia określenia komfort wypoczynku.\nRimini to także rewelacyjne miejsce na smakowanie specjałów włoskiej kuchni, imprezowania w rytm bardzo różnych rytmów muzycznych oraz zwiedzania. Miasteczko jest bardzo stare – zostało założone w 268 r. p.n.e. Z zabytków wypada choćby „zaliczyć” uchodzącą za najpiękniejszą na świecie budowlę renesansową: Świątynię Malatestów (Tempio Malatestiano). Wypada też przespacerować się wąskimi uliczkami starówki Rimini, przejśc pod najstarszym łukiem triumfalnym epoki rzymskiej – Łukiem Augusta oraz zachwycić się architektonicznym fenomenem – Mostem Tyberiusza z I wieku n.e.\nA teraz najlepsze: Rimini, pomimo sławy najwyższej klasy kurortu nad Morzem Śródziemnym, nie jest wcale przesadnie drogim miejscem. Zerknij na wakacyjną ofertę pobytu w rewelacyjnym 3-gwiazdkowego Hotelu Vanucci w Rimini. W cenie jest wyżywienie, klimatyzacja, pościel i ręczniki, basen dla dzieci oraz opieka sympatycznego rezydenta z Czech przez cały pobyt.\nO Bułgarii pisaliśmy w zeszłym roku – był to jeden z najpopularniejszych kierunków na zagraniczne wakacje. Wygląda na to, że w 2017 roku będzie podobnie.\nZłote Piaski to, obok Słonecznego Brzegu, najważniejszy kurort wakacyjny Bułgarii. Są położone nad samym Morzem Czarnym, 17 km od historycznego miasta Warny (zajmującego szczególne miejsce także w polskiej historii). Oprócz typowo plażowych atrakcji jest tu aquapark, szerokie możliwości uprawiania jazdy konnej, a także przystań jachtowa.\nPolacy w ostatnich latach bardzo polubili Złote Piaski. Po przyjeździe na miejsce okazuje się bowiem, że jest to niesamowity kurort, wypełniony po brzegi atrakcjami. W dodatku cenowo bije na głowę wszystkie śródziemnomorskie kurorty. Pora zatem zobaczyć ile kosztują wakacje nad Morzem Czarnym.\nCena wakacji w Bułgarii zachęca do wyjazdu. Za 12-dniową wycieczkę do Złotych Piasków nad Morzem Czarnym z przejazdem luksusowym autokarem, noclegami w 3* hotelu, wyżywieniem, zagwarantowaną opieką lekarską, opieką pilota-rezydenta a także ubezpieczeniem KL, NNW, bagażu, zapłacimy ok. 1000 zł.\nZaplanuj wakacje first minute: to się opłaca! Zobacz wszystkie oferty na wakacje 2017.


Dżem z rabarbaru z imbirem | Picantecooking\nTo chyba jeden z najciekawszych dżemów na kulinarnej stronie Picantecooking. Chociaż wszyscy ci, którzy są z nami już dłużej, na pewno zauważyli, że wszystkie przepisy dżemów na naszej stronie są niezwykłe. Dżem z rabarbaru z imbirem można scharakteryzować jako bardzo wyrazisty o delikatnej konsystencji i z przyjemną kwaskowatością. Moja starsza córka pomimo niechęci do świeżego korzenia imbiru i jego aromatu, od razu polubiła ten dżem.\nŻeby w procesie przygotowania dżemu, kawałki rabarbaru niezbyt się rozwaliły, trzeba przed rozpoczęciem pracy zasypać rabarbar cukrem i odstawić na jedną godzinę. A ogólnie rzecz biorąc, jest jedna zasada robienia dżemów, która mówi o tym, że dla otrzymania jednorodnej konsystencji dżemów bądź galaretek, owoce należy najpierw pogotować bez cukru z niewielką ilością wody. Jeśli zależy nam na tym, żeby owoce zachowały swój kształt, o ile to możliwe, wtedy cukier trzeba dodawać od razu. A jeśli jest czas i chęci, wtedy można zasypać owoce cukrem wcześniej, ale nie odstawiać na dłużej niż na 2-3 godziny, zwłaszcza jeśli nie wstawia się do lodówki, ponieważ owoce zaczną fermentować i smak dżemu już nie będzie taki sam.\n1 kg rabarbaru, umyć, pokroić na niezbyt cienkie plasterki\n3 cm korzenia imbiru, obrać i drobno zetrzeć\n1) Rabarbar, imbir i cukier umieścić w głębokim garnku. Dokładnie wymieszać i odstawić na bok na 1 godzinę.\n2) Garnek z rabarbarem postawić na średnim ogniu i gotować przez 25-30 minut często mieszając, aż do rozgotowania się rabarbaru i częściowego zagęszczenia (ostatecznie dżem zgęstnieje podczas wystygania). W tym czasie piana powinna zacząć gromadzić się w środku. Pianę usunąć.\n3) Gotowy dżem z rabarbaru przelać do wysterylizowanych, gorących słoików, zakrywając wysterylizowanymi pokrywkami.\n(Wygodnie jest przelewać dżem, wstawiając słoiki do małej miski. Dzięki temu łatwiej jest posprzątać, ponieważ rozchlapywanie się jest nieuniknione). Na podłodze lub na półce (gdzie jest miejsce) rozłożyć dwukrotnie złożoną ściereczkę i postawić słoiki obrócone do góry dnem.\n4) Słoiki z dżemem z rabarbaru owinąć starym kocem lub kilkoma ściereczkami i pozostawić do ostygnięcia. Po wystudzeniu odwrócić słoiki do normalnej pozycji.\nDżem z rabarbaru przechowywać w spiżarni do 6 miesięcy, a po otwarciu słoików w lodówce.


Naszym zamierzeniem jest m. in. budowa boiska piłkarskiego ze sztuczną nawierzchnią (typu Orlik) oraz trawiastego pełnowymiarowego, kortu tenisowego o nawierzchni poliuretanowej, boiska do badmintona i siłowni zewnętrznej dla seniorów.\nMożna zgłaszać projekty do Poznańskiego Budżetu Obywatelskiego 2017!\nRuszyła kolejna edycja Poznańskiego Budżetu Obywatelskiego. Do wydania jest w tym roku 17,5 mln zł. Mieszkańcy, którzy mają pomysł na zagospodarowanie tych pieniędzy, mogą już zgłaszać swoje projekty. Mają na to czas do 11 września. Głosowanie odbędzie się w drugiej połowie listopada.\n6 świerczewskich projektów w Poznańskim Budżecie Obywatelskim\n24 czerwca 2015 27 sierpnia 2015\nZakończył się etap zgłaszania propozycji zadań do Poznańskiego Budżetu Obywatelskiego 2016. Łącznie wpłynęło ponad 270 pomysłów, z czego 6 – dla Świerczewa.


Motocyklowe dojrzewanie | Yamaha YZF-R125 i R3 | Świat Motocykli\nOd dawna redakcyjnie wyznajemy miłość maszynom o małych pojemnościach. Wiadomo, że robiliśmy to pól żartem, pół serio, gdyż na co dzień jeździmy większymi motocyklami. Po teście nowej R3 i R125 mam wrażenie, że żarty się skończyły…\nPrzełomowym okazał się miniony sezon. Skrócę Wam historię: dwa lata temu trafiła do nas na test długodystansowy Yamaha YZF-R6. Cudowny motocykl, który nie dość, że jeździł jak marzenie, to wyglądał jak inżynieryjny cud. Ile kilometrów łącznie przejechaliśmy nim? Niecałe 1600… W roku 2018 w redakcji znalazła się Yamaha YZF-R3, która na pierwszy rzut oka zasługiwała co najwyżej na określanie „motorek”. Ile nią pokonaliśmy kilometrów? Ponad 7000! Zaufajcie mi, gdyby przez cały rok stała obok niej nawet R1M, to i tak tłuklibyśmy się małą Yamahą.\nMotocykl okazał się zjawiskowo użyteczny. Był arcywygodny, spalanie można było liczyć na szklanki, a w korkach nie miał sobie równych. Z uderzeniem w trasę też nie było problemu, bo niewielki silnik miał wystarczająco dużo pary, żeby dziarsko trzymać się za Skodami na autostradzie. Pokochaliśmy ją również na torze, choć ta miłość lekka nie była. Otóż zawieszenie, które nas rozpieszczało łagodnym bujaniem na co dzień, na torze szybko dawało znać, że dalej już nie powalczymy. No cóż, nikt nie jest doskonały. Czyżby? Niewykluczone, że doskonałość miałem spotkać na teście premierowym odświeżonej Yamahy R3. Odmówić nie mogłem, a nawet nie chciałem!\nTeoretycznie powinienem napisać ten test z perspektywy osoby, rozpoczynającej przygodę z dwom kółkami, ponieważ to głównie do takich odbiorców skierowane są te maszyny. Wolę jednak być totalnie szczery, więc ocenię te motocykle jako doświadczony motocyklista. Pozwolę sobie też na nieco frywolności.\nChyba zarówno Panie jak i Panowie mają tak, że po kilku latach związku zdarza się podrywać życiowych partnerów z dużą swobodą, nawet w najbardziej obciachowy sposób. Czy przez jednego bądź dwa „suchary” można o kimś najbliższym zmienić zdanie? Z równą swobodą podchodzi się do małych motocykli. Gdy stoi przed nami 200-konny potwór, to nie da się nie mieć do niego respektu, a taka „trzyseteczka” przecież nas nie ugryzie. W towarzystwie takich sprzętów czujemy się swobodnie i jesteśmy gotowi na wszelkiego rodzaju figle.\nNa prezentacji każdy szczerzył się do R3, ale mało kto kręcił się wokół R125. Wiecie, trzysetki mają własną klasę wyścigową w mistrzostwach świata przy WSBK, a te „stodwudziestkipiątki” są „tylko” dla dzieciaków i ludzi bez prawa jazdy na motocykl… Najmniejsza z rodziny YZF była pomijana przez szpaler dziennikarzy, a po bliższym poznaniu to ona okazywała się prawdziwą gwiazdą.\nYamaha YZF-R125 wizualnie jest o wiele bardziej atrakcyjna od większej siostry. Nowa R3 co prawda ma zupełnie nowy przód, który na żywo wygląda nawet lepiej niż na zdjęciach, ale z tyłu nie zaszły żadne zmiany i ta sekcja jest wciąż „osiołkowata”. Tymczasem najmniejsza Yamaha jest zadziorna z każdej strony. Cały motocykl sprawia wrażenie bardziej „sportowego”. Zadupek ma nawet dziury charakterystyczne dla modeli R6 i R1.\nPrezentacja techniczna skołowała już wszystkich, ponieważ w większości była poświęcona właśnie najmniejszemu modelowi YZF.\nRegularnie piszę, że my Europejczycy mamy zawyżone oczekiwania i przez to producenci coraz rzadziej przygotowują dla nas nowości. Yamaha YZF-R125 produkowana jest we Francji i ukierunkowana jest na nasze rynki. Z kolei YZF-R3 wytwarzana jest w Indonezji i ma przede wszystkim zaspokajać oczekiwania krajów azjatyckich. Przechodzimy więc do różnic.\nObydwa motocykle bazują na stalowych ramach, tyle że mniejsza „Erka” korzysta z technologii Deltabox, a większa ma zwykłą ramę rurową. Sprawa ma się podobnie, gdy spojrzymy na wahacze. Obydwa są wykonane z aluminium, ale ten w „stodwudziestcepiątce” ma o wiele bardziej zaawansowany kształt, a na rok 2019 został jeszcze poprawiony.\nRóżnice są zauważalne również w podejściu do jednostek napędowych. Mała Yamaha na rok 2019 została znacząco ulepszona. Zwiększono średnicę przepustnicy z 28 do 30 mm, o 1 mm wzrósł skok zaworów, przeprojektowano dolot oraz komorę spalania. Airbox powiększono prawie dwukrotnie i teraz mieści aż 5,5 litra powietrza! To niewiele mniej niż w typowo sportowych motocyklach.\nNa koniec zostaje najważniejsze – system VVA, czyli zmienne fazy otwarcia zaworów dolotowych. Rozwiązanie ostatnio bardzo popularne i wygląda na to, że w przyszłości pojawi się w większości motocykli. W YZF-R125 system jest dość prosty. Nie korzysta ze skomplikowanych algorytmów, a po prostu od 7400 obr./min otwiera zawór wcześniej. W rezultacie mieszanka jest efektywniej zasysana. Celem takiego zabiegu jest zarówno poprawienie reakcji na gaz w niskim zakresie obrotów, jak i efektywności na obrotach wysokich. Takie systemy pomagają również w spełnieniu coraz ostrzejszych norm emisji spalin.\nMoc maksymalna nie powala, ponieważ według prawa nie może przekroczyć 15 KM, za to moment obrotowy o wartości 11,5 Nm to w tej klasie wynik bardzo przyzwoity. Jakie zmiany zaszły w silniku YZF-R3? Ano żadne. Przedstawiciele Yamahy twierdzą, że jest on tak udany, iż na razie poprawy nie wymagał. Mają poniekąd rację, ale w obliczu panoszącego się Kawasaki Ninja 400 każdy z dziennikarzy liczył na lekkie modyfikacje, podnoszące moc maksymalną. Wiem, że zmiany nadejdą, ale dopóki R3 sprzedaje się w dziesiątkach, jak nie setkach tysięcy sztuk w Azji, to wciąż będziemy dostawać 42 KM i tyle w temacie.\nNa to, o ile bardziej producent musi się starać dla Europejczyków, wskazuje też fakt, że YZF-R125 wyposażono w sprzęgło antyhoppingowe, które nie pozwala na zablokowanie tylnego koła przy zbyt agresywnej redukcji oraz w radialnie zamontowany przedni zacisk hamulcowy. To są typowo wyścigowe rozwiązania, a przecież do sportu na całym świecie używana jest R3! Czy odnajdziemy w niej takie elementy? Nie. Czy to duże uniedogodnienie? Przejedźmy się i sprawdźmy.\nObydwa motocykle stworzone są przede wszystkim do użytku codziennego. Nie lada niespodzianką jest fakt, że w tych warunkach lepiej sprawdza się R3 i nie zawdzięcza tego wyższej mocy. Wydawałoby się, że „stodwudziestkapiątka” z założenia ma być motocyklem dla każdego, a takim jest raczej trzysetka.\nPowody są prozaiczne. Są nimi wysokość siedzenia i pozycja jazdy. Priorytetem dla R125 jest sportowy styl, a żeby osiągnąć sportową linię, siedzenie musiało powędrować na wysokość 820 mm. To praktycznie tyle, ile w przepotężnej Yamasze MT-10! Jako facet o przeciętnym wzroście nie mam z tym problemu, ale jeśli nie masz przynajmniej 170 cm wzrostu, to podpieranie się na postoju nie będzie łatwym zadaniem. Co z tego, że motocykl gotowy do jazdy wazy zaledwie 142 kg, jeśli będzie trzeba nimi balansować, podpierając się jedynie palcami? Nie jest to ułatwienie dla osób początkujących. Tymczasem siedzisko w YZF-R3 znajduje się na wysokości 780 mm i po przerzuceniu nogi nad motocyklem po chwili czujemy się, jakbyśmy siedzieli w przyjemnie „wysiedzianym” fotelu. Dlatego R3 jest tak kochana przez Panie: siadasz i od razu czujesz się pewnie. Dodatkowe 20 kilogramów masy w tej sytuacji nie ma najmniejszego znaczenia.\nSama pozycja jazdy na trzysetce jest też bardziej przyjazna. Co prawda w porównaniu z poprzednim modelem kierownicę obniżono o 22 mm, ale wciąż nie sposób się zmęczyć na tym motocyklu, nawet po kilku godzinach jazdy. Na YZF-R125 pozycja jest zdecydowanie bardziej sportowa. Na pewno wyglądamy na tej maszynie bardziej zadziornie, ale po przejechaniu 150 kilometrów zacząłem odczuwać dyskomfort w karku. Trzeba jednak pamiętać, że ja nie jestem wyrocznią, gdyż ciało me dość wybredne jest.\nMuszę przyznać, że R125 zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie pod względem osiągów. Wiecie, silnik R3 znam doskonale i uważam, że do jazdy na co dzień nie potrzebujemy niczego więcej. Przyspiesza gładko, jak trzeba, to sprawnie, a prędkość maksymalna nie przynosi wstydu nawet na szybkich odcinkach. Jestem za to pod ogromnym wrażeniem, jak efektywny jest mały silnik w YZF-R125! Po pierwsze, jazda spokojna nie wymaga kręcenia go na wysokie obroty. Przyspieszenie rozpoczyna się od obrotów niskich, a środkowy zakres jest zaskakująco elastyczny. Nie czujemy też momentu, w którym załącza się system VVA. Silnik po prostu zaczyna się wkręcać, a motocykl skuteczniej przyspieszać.\nImponująca jest nie tylko prędkość maksymalna. Nie chowając się za owiewkę, bez problemu osiągniemy 120-125 km/h, a gdy się skulimy i schowamy w czyimś tunelu aerodynamicznym, możemy zobaczyć na prędkościomierzu 140 km/h!\nNajbardziej doceniłem jednak kulturę pracy i swobodę utrzymywania wysokich prędkości. Nawet blisko wartości maksymalnych nie czujemy, jakby silnik się męczył. Nie wibruje, brzmi normalnie, więc można śmiało wypuszczać się nawet za miasto.\nObydwa motocykle bardzo dobrze się spisały w teście drogowym. Poza niezrozumiałą dla mnie wysokością siedzenia w R125 nie widzę sensu czepiania się. Czułem niedosyt informacji na temat nowego zawieszenia w YZF-R3, ale na szczęście ostatecznie wylądowaliśmy na torze wyścigowym. Podwozie w poprzedniej „Er trójce” nawet na drodze było zbyt miękkie. Teoretycznie chodziło o komfort, ale wątły widelec nie radził sobie z tłumieniem, gdy wpadliśmy w wyrwę lub za szybko wjechaliśmy na próg zwalniający. Na sezon 2019 „trzysetkę” wyposażono w widelec typu upside-down, a tylny amortyzator otrzymał sztywniejszą sprężynę i zmieniono w nim charakterystykę tłumienia. Motocykl jest więc zdecydowanie bardziej sztywny, ale nie odebrałem go jako mniej komfortowego. W końcu, nawet gdy nagle wpadliśmy w ostrą nierówność, przedni zawias nie dobijał, a po prostu tłumił.\nObawiałem się, że to będzie jednak zbyt mało, jak na test torowy… Już pierwsza sesja pokazała, że byłem w błędzie! Jak ja lubię się mylić! Pierwszą turę na torze zaliczyliśmy przed przerwą obiadową. Mieliśmy w tym czasie poznać przede wszystkim tor, ale już po kilku kółkach rozpoczął się tradycyjny wyścig między dziennikarzami! Morda mi się sama uśmiechała, bo R3 w końcu ma zawias, jakiego potrzebowała! Motocykl jest stabilny i nawet, jak agresywnie zmieniamy kierunki, nie ma tendencji do bujania! Ile lat musieliśmy czekać!\nDodatkowo w końcu możemy zaufać seryjnym oponom. Micheliny Pilot Street (zostały w R125) to idealny przykład gum, które potocznie nazywamy „kartoflami”, aczkolwiek w mojej ocenie obraża to ziemniaki, które osobiście bardzo lubię.\nTakie opony oferują przyczepność, ale jest to taka przyczepność na „słowo honoru”. Trzymają się asfaltu, ale izolując nas od informacji. Nie mamy pojęcia, ile tam tej przyczepności jest. Na szczęście na felgach YZF-R3 pojawiły się Dunlopy Sportmax i dziękuję za nie równie mocno, co za poprawione zawieszenie. Gumy w końcu trzymają i na drodze, i na torze. Po rozgrzaniu przyczepność jest tak wysoka, że tempo jazdy przekracza pojęcie „sportowe” i zbliża się do „wyścigowego”. Zmiany w podwoziu YZF-R3 i silniku YZF-R125 sprawiły, że tor wyścigowy możemy określić jako ich drugi dom.\nW przerwie obiadowej ani nie chciałem się najadać przed jazdą, ani nie czułem takiej potrzeby. Po pierwszej sesji byłem tak nakręcony na torowanie tymi „motorkami”, że pierwszy zszedłem do boksów. Najpierw wsiadłem na „stodwudziestkępiątkę” i po sesji na R3 myślałem, że będę się nudził. Owszem, na prostych niewiele się działo, ale w winklach znowu cieszyłem się jak dziecko. Micheliny nie dawały pewności, ale powoli, „macając” ich limit, okazało się, że i na nich da się szybko jechać po zakrętach.\nW innym artykule na tej stronie Piotrek Biesiekirski w wywiadzie mówi, że jego w jeździe na motocyklu nie cieszy moc i przyspieszenia, a stałe poszukiwanie limitu przyczepności. Dokładnie tego nas uczy R125! Musimy być odważni i precyzyjni, żeby jechać nią szybko, a to podbija emocje! Przedni hamulec jest mocny, ale wpadamy w winkle, prawie go nie używając. W praktyce musimy go ledwo łuskać, wchodząc w złożenie, tracąc przy tym jak najmniej prędkości, utrzymując jednocześnie linię przejazdu.\nTutaj wytoczę jedyny zarzut obydwu maszynom. Pompy hamulcowe dają dobrą skuteczność, ale czucie hamulca pozostawia życzenia. W R125 klamka jest bardzo twarda i trzeba uważać, żeby nie przesadzić z naciskiem. Z kolei w R3 dźwignia jest dość miękka i przy silnych hamowaniach musiałem używać wszystkich palców dłoni, gdyż hamując wskazującym i serdecznym, dźwignia opierała się o palce zawinięte o manetkę. W obydwu przypadkach rozwiązaniem byłyby dźwignie z regulacją odległości. Niestety, w skali produkcji pewnie znacząco podniosłyby koszty. Poza tym jazda na R125 była niczym nie zaburzoną frajdą.\nMotocykl, jak na tak lekką maszynę, jest bardzo stabilny i precyzyjny. W mojej ocenie rama i podwozie zostały „uszyte” zdecydowanie na wyrost. Gdy wyczułem tę „maszynkę”, nie wierzyłem w to, co się dzieje. Otóż przede mną pojawiła się wyścigowa wersja R3 w specyfikacji SSP300. Tego dnia każdy z nas miał okazję się taką przejechać, a ja spotkałem ją na torze, gdy dosiadał jej przedstawiciel brytyjskiego MCN.\nChłopak ewidentnie nie miał doświadczenia torowego, gdyż w winklach i na hamowaniach nie popisywał się zbytnio. W związku z tym, jako kolega po fachu, musiałem postąpić tak, jak zrobiłby każdy na moim miejscu: objechać go na „stodwudziestcepiątce”!\nNa prostych był jak znikający punkt, ale wystarczyły dwa zakręty i jadowita „setka” była już na jego ogonie! Później wystarczyła jego chwila zawahania w zacieśniającym się łuku i cyk! Kilkukrotnie słabszy motocykl na drogowych oponach był już przed nim. Autentycznie satysfakcję miałem większą, niż wtedy, gdy po raz pierwszy zobaczyłem ponad 300 km/h na zegarach Hayabusy!\nNie chciałbym, żeby to wydarzenie odbiło się rykoszetem w YZF-R3 GYTR, gdyż dosiadłem jej już na kolejnej sesji. Ależ to jest jadowita maszyna! Wyścigowa wersja R3 ma modyfikacje silnika, bazujące na częściach GYTR (Genuine Yamaha Technology Racing). Modyfikacje nie są wielkie i obejmują tłok, wałki, uszczelkę pod głowicą i dolot. Do tego kompletny układ wydechowy Akrapovic, odpowiednia mapa i uzyskujemy regulaminowe 49 KM. Do tego zawieszenie Ohlins, tarcza i klocki Brembo, owiewki z wyższym siedziskiem, sety i wyścigówka do mistrzostw świata gotowa!\nPrzedni hamulec nie jest aż taki ważny…\nPo wyjechaniu na tor od razu poczułem, że zmiana kierunków na tym motocyklu to zupełnie inny poziom. Nawet moje supermoto, ważące 110 kilogramów, jest bardziej leniwe w przerzucaniu ze strony na stronę, niż to! Cała tajemnica tkwi w geometrii i małych siłach wirujących. Jedna sesja to zdecydowanie za mało, żeby przestawić swój mózg na jazdę takim motocyklem. Byłem zdziwiony, bo nawet w tej wersji pozostawiono tę kiepską pompę i dźwignię bez regulacji. Alberto Barozzi wytłumaczył mi, że przedni hamulec nie ma tak wielkiego znaczenia. Dzieciaki ścigające się na tych motocyklach prawie go nie używają, wchodząc w zakręty. Mówi, że obserwowanie, jak zawodnicy panują nad uślizgiem przedniego koła, jest porażające.\nJa ani na chwilę nie zbliżyłem się do limitu przyczepności tego motocykla, nie chciałem go pochylać „na chama”, a jechać po prostu szybko i naturalnie znaleźć ten limit. Ostatecznie ograniczyło mnie moje cielsko i kondycja. Musiałem tak szybko machać maszyną ze strony na stronę, że nie nadążałem! Te motocykle to chyba najlepszy motywator do zadbania o swój organizm!\nKolejne sesje miałem już na standardowej R3 i wiecie co? Wcale nie byłem na niej dużo wolniejszy, niż na wersji wyścigowej… Im szybciej jechałem, tym bardziej byłem przekonany o tym, że osoby odpowiedzialne za podwozie zrobiły dobrą robotę. W końcu nie musiałem się martwić o stabilność, tylko czerpałem czystą frajdę z poprawiania czasów okrążeń. Brak wyszukanej ramy, wahacza, hamulców czy sprzęgła? Te przemyślenia poszły w niepamięć… Myślę, że po założeniu opon torowych stabilność wciąż nie byłaby dużym problemem, ale zaczęlibyśmy drzeć o asfalt podnóżkami. Zmusi to nas do pracy nad pozycją jazdy i jeśli wtedy osiągniemy limity, to będzie to oznaczać, że naprawdę wymiatamy na torze!\nTeoretycznie ten tekst powinien być o motocyklach, które będą towarzyszami w pierwszym etapie motocyklowego dorastania. Tak też jest w przypadku YZF-R125, która jest prawie idealnym motocyklem sportowym zarówno dla młodych, jak i tych bez prawa jazdy na motocykl.\nYamaha YZF-R3 to już bardziej skomplikowana historia. Tak, jest to rewelacyjna maszyna dla początkujących, która wypełni dowolne zadanie. Nie bez powodu jej poprzedniczkę kochaliśmy ją szczerą miłością. Pomimo niewielkich zmian, widzimy, że ta konstrukcja dojrzewa, a to sprawia, że dojrzeć do niej mogą motocykliści doświadczeni.\nPozwólcie, że ja posłużę jako przykład. Nauce jazdy na motocyklu poświęciłem większość życia. Dzięki mym przyjaciołom stałem się posiadaczem wyścigowej Yamahy R1, która pozwala mi przelać na tor wszystkie zdobyte umiejętności. Każde odwinięcie gazu daje mi kopa adrenaliny, a każda urwana sekunda ogromną satysfakcję. Gdy jednak spojrzę na koszty jazdy takim potworem, to adrenalina szybko zamienia się we frustrację. Jeśli mam w łukach jechać 200 km/h, a na prostej hamować z ponad 260 km/h, to dla własnego bezpieczeństwa nie oszczędzę na oponach, klockach i niczym innym. To oznacza, że każdy wyjazd liczony jest w tysiącach złotych, więc ostatecznie motocykla użyłem na razie dwa razy. Uczucie jest więc słodko-gorzkie.\nYamaha YZF-R3 nie dostarczy mi tyle adrenaliny samym odwinięciem gazu, ale satysfakcja po wyprzedzeniu szybszej maszyny okazuje się być jeszcze większa. Przy okazji koszty są kilkukrotnie mniejsze, dzięki czemu o wiele częściej mógłbym się pojawić na torze. Tylko jak sobie poradzić z tym adrenalinowym nałogiem? Widzę dwa rozwiązania: albo w końcu dojrzeję i adrenaliny nie będę potrzebował już tak dużo, albo zacznę się taką trzysetką ścigać!\nŚrednica x skok tłoka 60 x 44,1 mm\nMoc maksymalna 42 KM przy 10 750 obr./min\nMoment obrotowy 29,6 Nm przy 9000 obr./min\nZawieszenie przednie USD, KYB, Ø 37mm, skok 129,5 mm\nZawieszenie tylne: amortyzator centralny, KYB, skok 124,5 mm\nHamulec przedni hydrauliczny, tarczowy, Ø 298 mm\nHamulec tylny hydrauliczny, tarczowy, Ø 220 mm\nOpony przód / tył 110-70/17 / 140-70/17\nABS bez możliwości wyłączenia\nMasa pojazdu gotowego do jazdy z pełnym bakiem 167 kg\nPrędkość maksymalna: ok. 190 km/h\nZużycie paliwa 4,7 l/100 km (tor) / 3,2 l/100 km (droga)\nZasięg ok. 350 km\nŚrednica x skok tłoka 52 x 58,7 mm\nMoc maksymalna 15 KM przy 10 000 obr./min\nMoment obrotowy 11,5 Nm przy 8 000 obr./min\nZawieszenie przednie USD, KYB, Ø 41mm, skok 130 mm\nZawieszenie tylne amortyzator centralny, KYB, skok 114 mm\nHamulec przedni hydrauliczny, tarczowy, Ø 292 mm\nOpony przód / tył 100-80/17 / 140-70/17\nMasa pojazdu gotowego do jazdy z pełnym bakiem 142 kg\nPrędkość maksymalna ok. 130 km/h\nZużycie paliwa 3,4 l/100 km (tor) / 2,4 l/100 km (droga)\nZasięg: ok. 400 km\ndla początkującychjednośladkawasakimotocykl sportowymotornasz opiniapanklekspolecamypremierar125R3ścigaczshoeisimpsonszlifierkatesttestyyamahaYamaha YZF-R3 2019\nPoprzedni wpisDunlop SportSmart Mk3. Pierwszy kontakt\nNastępny wpisRolf Poschadel i inni | Zapomniani bohaterowie


my cafe kody, poszukuję! - Piszemy opinie o wiodących firmach | 100% zadowolenia!\nStrona główna > Co na topie > Gry Online > my cafe kody, poszukuję!\nmy cafe kody, poszukuję!\nPróbowałem swoich sił w tej grze, lecz nie za niesłychanie mi szło. Może, zatem że nie mam zbyt sporo czasu. W mojej kawiarni jak w życiu trzeba mieć czas, aby można było wbijać nowe poziomy i rozwijać się na tle innych. Konkurencja jest duża i każdy przecież chciałby być najlepszy.\nGram w my cafe od dawna i mam wysoki poziom. Żeby osiągnąć takie efekty trzeba na grze się niezmiernie dobrze znać i trzeba na granie poświęcić dużo czasu.


Św. Bonifacy z Tarsu - PCh24.pl - Prawa Strona Internetu. Informacje z życia Kościoła i prawicowa publicystyka\nzm. na przeł. III i IV w.\n#KOŚCIÓŁ #ŚWIĘCI #PATRON\nW niedzielę rano, w niedzielę rano,\nDrobny deszcz pada,\nA moja dziewczyna, a moja jedyna\nZe mną nie gada…\nTak zaczyna się stara rzewna pieśń dworska o niespełnionej ziemskiej miłości. Podobne słowa dotrą do ucha uważnego słuchacza, gdy wsłucha się w pieśń życia świętego Bonifacego z Tarsu. Opowiada ona o miłości ziemskiej, początkowo pełnej nieuporządkowania i grzechu, która dzięki łasce Dobrego Boga przeobraża się w miłość prawdziwie Bożą, świętą i niezrównanie piękną – choć nie spełnioną na ziemi. Posłuchajmy pierwszej strofy…\nBonifacy był niewolnikiem w domu rzymskiego senatora za czasów Dioklecjana. Poważany vir romanus miał piękną żonę imieniem Aglais. Codzienna piecza nad majątkiem rodziny powierzona była licznym nadzorcom. Jednym z nich był właśnie późniejszy Święty. Wszedł on w potajemny związek z panią domu i korzystając z częstej nieobecności pana oddawali się oboje rozkoszom cielesnym, nie stroniąc także od dużych ilość wina. Pomimo grzesznego życia zachował jednak Bonifacy miłosierdzie dla ubogich, litując się nad każdym, kto wyciągał rękę po pieniądz lub dobre słowo. Zapewne to właśnie było przyczyną, iż Pan Bóg wejrzał łaskawym okiem na występną małżonkę i jej kochanka…\nOtóż właśnie rozpoczęła się jedna z najcięższych fal prześladowań, jakie dotknęły lud chrześcijański. Aglais, choć oszukiwała męża i żyła w nieprawym związku, była jednak ochrzczona i widocznie obudziło się w niej sumienie i przypomniały nauki, jakie dawniej odebrała, skoro wyrzekła do Bonifacego te słowa: „My tutaj jemy drogie potrawy i pijemy wina cypryjskie, a tam na Wschodzie słudzy i wyznawcy Chrystusa padają pod mieczami katów. Jesteśmy podobni do bogatego rozrzutnika i zbytkownika, a oni do udręczonego Łazarza; oni po śmierci, staną się uczestnikami Nieba, a naszym mieszkaniem będzie piekło! Bonifacy, zakończmy to życie pełne hańby, zwróćmy się do Boga pełnego łaski, a On naszych serc pokornych nie odrzuci. Słyszałam, że ktokolwiek w Imię Jezusa wspiera cierpiących chrześcijan, ten w ostateczny dzień sądu mieć będzie udział w ich szczęśliwości. Idź na Wschód do naszych braci i sióstr, którzy wolą się poddać katuszom i śmierci, niż zaprzeć się Chrystusa, wspieraj ich i przynieś mi stamtąd relikwie tych Męczenników, iżbyśmy mogli tutaj uczcić ich pamięć i za ich wstawiennictwem być zbawionymi”…\nA ja kaliną…\nA więc drogi kochanków rozchodzą się... on wyrusza w podróż, z której być może nie wróci żywy, ona pozostaje z duszą przebitą strzałami Bożej sprawiedliwości i miłosierdzia. Bonifacy już przed odjazdem odczuł, że może stać się jednym z tych, którzy akurat przelewali krew za Chrystusa w Cylicji, w drodze zaś miał wystarczająco czasu, aby dojrzeć do tego kroku, mającego być przebłaganiem za jego grzechy.\nPrzybywszy do Tarsu, miasta skąd pochodził Apostoł Narodów Paweł, święty pokutnik udał się od razu na miejsce, gdzie tracono chrześcijan. Zachwycony widokiem ich niezłomności wykrzyknął: „Wielki jest Bóg chrześcijan, wielki Bóg Męczenników! Proście za mną, wy słudzy Chrystusa, aby i mnie pozwolił wziąć udział w walce przeciwko szatanowi. Walczcie mężnie, bohaterowie Chrystusa! Cierpienie to jest wprawdzie bardzo ciężkie, ale za to słodki będzie wasz spokój. Tutaj męczą was kaci, a tam aniołowie będą wam służyli!”. Nie spodobały się te słowa Symplicjuszowi, urzędnikowi, który w imieniu cesarza sprawował mord na wyznawcach Chrystusa Pana. Bonifacy jednak nie pragnął już nic innego jak podążyć w ślady bohaterskich męczenników, nie zląkł się zatem gróźb i wyznał odważnie Syna Bożego przed oprawcą, zaś na rozkaz złożenia ofiary bogom odpowiedział: „Mówiłem ci już, że jestem chrześcijaninem, a żaden chrześcijanin diabłom ofiar nie składa. Serce moje i życie tylko Zbawicielowi memu ofiaruję!”. Po tych słowach odważnie i z ochotą poddał się torturom i śmierci.\nKatowanie Bonifacego z Tarsu, zwanego tak od miejscowości, w której narodził się dla Nieba, przechyliło szalę cierpliwości tłumu chrześcijan zgromadzonego na miejscu straceń. Lud rzucił się na świątynię pogańską z okrzykiem: „Wielki jest Bóg chrześcijan! Jezusie, Synu Boży, i my w Ciebie wierzymy, a niechaj przepadną bogi pogańskie!” – i pogruchotał posągi bałwanów. Ciało Świętego zabrali towarzysze jego drogi i odesłali do Rzymu. W ten sposób Aglais, która posłała swego sługę po relikwie – otrzymała z powrotem jego własne ciało, ale uświęcone męczeństwem dla Chrystusa. Pochowała je ze czcią za miastem, a nad grobem postawiła kaplicę.\nA jak umrzemy, a jak umrzemy,\nA kto tam przyjdzie albo przyjedzie\nZłączona miłość, złączona miłość\nLeży w tym grobie…\nTak też stało się z Aglais i Bonifacym. Rzymska niewiasta resztę swoich dni spędziła na pokucie, a po śmierci została pochowana pod kaplicą obok świętego Męża. Nie było im dane połączyć się za życia – za to w wieczności śpiewają Bogu wszechmogącemu nieustającą pieśń chwały i dziękczynienia za uratowanie ich dusz od wiecznego potępienia, do którego niechybnie zmierzali.\nKościół wspomina św. Bonifacego z Tarsu 14 maja.\nDATA: 2018-05-11 09:36\nDokąd doprowadzi eko-synod?\nPierwszą kwestią wyróżniającą się w dokumencie przygotowawczym specjalnego synodu na temat Amazonii jest jego horyzontalny charakter. Takowym charakterem cechował się również Synod Młodzieży w Rzymie w październiku ubiegłego roku. Po roku, w październiku 2019 roku, zaproszeni biskupi będą musieli zagłębić się szczególnie w „duszpasterskie i ekologiczne nawrócenie”, do którego rozeznania są powołani.


Polska armia kupuje polski sprzęt wojskowy - Logistyka\nPolska armia kupuje polski sprzęt wojskowy\nZ Ponad 4 mld zł przeznaczonych na modernizację techniczną armii połowę pieniędzy MON wyda w 2008 r. na zakupy sprzętu wyprodukowanego w polskich zakładach.\nJest wśród nich kilka prawdziwych technologicznych hitów, których mogą nam pozazdrościć światowi producenci nowoczesnego uzbrojenia - pisze "Rzeczpospolita".\nRAF ma 100 lat. Wielka Brytania świętuje jubileusz\nDo polskich hitów uzbrojenia należy bez wątpienia kołowy transporter Rosomak. Choć jest z nim także pewien kłopot. Produkowany jest w siemianowickich Wojskowych Zakładach Mechanicznych, ale pojazd wymyślili Finowie i to Patria nadal dostarcza krajowemu wytwórcy większość potrzebnych podzespołów sprowadzanych od kolejnych renomowanych dostawców. W wieżę bojową wyposażyli transporter Włosi z Oto Melary.\n- Rosomak, mimo wszystko, to nasz produkt, stworzony według polskich wymagań, montowany w kraju i wyposażany w coraz więcej rodzimych urządzeń - mówi Andrzej Kiński, znawca broni pancernej i szef pisma "Nowa Technika Wojskowa". W światowym przemyśle obronnym następuje globalizacja: najbardziej skomplikowane i najnowocześniejsze systemy uzbrojenia powstają dziś w kilku koncernach z elementów kupowanych na całym świecie od wyspecjalizowanych zewnętrznych poddostawców.\nO tym, że rosomak mimo obecnych kłopotów produkcyjnych WZM już zasłużył na miano hitu, przesądza nie tylko powodzenie eksportowe transportera Patrii, ale zalety pojazdu potwierdzone na wojnie w Afganistanie. Nikt nie zginął podczas co najmniej czterech bezpośrednich ataków na rosomaki z polską załogą.\nDorobek półwiecza polskiej radiolokacji i talenty konstruktorów warszawskiego Przemysłowego Instytutu Telekomunikacji sprawiły, że NATO wybrało radary z PIT N12 M do śledzenia wschodniej granicy sojuszu. Zamontowane na wieżach trzy radary dalekiego zasięgu zintegrowano z całym atlantyckim systemem kontroli przestrzeni powietrznej. Znawcy twierdzą, że prawdziwym hitem jest wyrafinowana obróbka informatyczna danych z nieba. Nasi programiści pokazali klasę. Radary pozwalają dowódcom NATO dokładnie widzieć, co dzieje się w przestrzeni, setki kilometrów od radiolokacyjnych posterunków.\nTo, co się dzieje kilkaset metrów od żołnierza działającego w niemal pełnych ciemnościach, pozwala zobaczyć indywidualny noktowizor MU-3 z warszawskiego Przemysłowego Centrum Optyki. Zastosowane w nim wzmacniacze światła i technologia ich użycia są unikalne – na tym poziomie udało się to tylko kilku producentom na świecie. Miniaturowymi noktowizorami, które mogą też pełnić rolę celowników broni strzeleckiej, posługują się nasze wojska w Afganistanie. Sprzętem o porównywalnych możliwościach dysponują na wojnie z talibami jedynie elitarne jednostki amerykańskich komandosów.\nPatriota, 18.04.2010 13:44\nOdp na bwp\nTy koleś jak byś chciał wiedzieć to prawie cały świat ma te bwp nawet grecja...\nsolder, 10.01.2010 19:20\nja jestem po zasadniczj służbie i podstawą jest jakiś wóz jak bwp-1 tylko z mocniejszym śilnikiem lepszym opanceżeniem nową (...)\nszady, 07.01.2009 11:09\nto lepiej z cepami na talibów niż w rosomaku/ /\n1, 30.03.2008 11:38\nfinska armia nie ma ani jednego rosomaka\ntylko same bwp.to co to za hit?pancerz dokupuje śię w izraelu,to jest mydlenie oczu,jak się to ma do (...)


Biała rama to modny sposób na oprawienie plakatu 30x40\nStrona główna / sklep / Ramy do plakatów / Biała rama do oprawienia plakatu 30×40\nZłota rama do oprawienia plakatu 21x30 45 zł\nBiała rama do oprawienia plakatu 30×40 (sku: pns/rama biała 30x40)\nilość Biała rama do oprawienia plakatu 30x40\nPiękna rama w kolorze białym, za pomocą której oprawisz plakat, ulubione zdjęcia oraz rysunki dzieci. Rama wykonana z najwyższej jakości tworzywa sztucznego zabezpieczona szybą wykonaną z pleksiglasu. Ramkę możesz powiesić w pionie lub poziomie. W ramkę oprawiasz plakat w rozmiarze 30cm x 40cm.\nNapisz pierwszą opinię o “Biała rama do oprawienia plakatu 30×40” Anuluj pisanie odpowiedzi\nSKU: rama biała 30x40 Kategorie: Ramy do plakatów, Ramy do plakatów 30x40, Ramy do plakatów białe Tagi: biała rama, eleganckie ramy, modne ramy, nowoczesne ramy, ramki, ramki do plakatów, ramy do plakatów, ramy na ściany


Mroczna Wieża tom 1. Roland (Stephen King) książka w księgarni TaniaKsiazka.pl\nNasza cena: 30,78 zł 41,90 zł Taniej o: 27%\nZaskakujący powrót “Mrocznej wieży” Stephena Kinga, tym razem w całkiem nowym wydaniu związanym z ekranizacją filmową. Pierwszy tom “Roland” to początek historii o świecie pełnym wampirów, demonów i mutantów, w którym poznajemy tytułowego bohatera rewolwerowca, którego misją jest zabijanie. Na celowniku ma jedną osobę - człowieka w czerni. W pogoni za nim wyrusza po bezkresnej pustyni, na której spotyka wiele przerażających stworzeń. Roland Deschain jest ostatnim elementem klanu rewolwerowców, którego głównym celem jest Mroczna Wieża. Czy postać, którą ściga doprowadzi go do upragnionego miejsca? Czy mutanty spotkane po drodze będą zagrać jego życiu?\n“Mroczna Wieża. Tom 1. Roland” to pierwsza część z ośmiu z serii powieści, w której na przemian pojawiają się wątki horroru, westernu i fantasy. Akcja toczy się w miejscu, które w niewielkim stopniu przypomina środowisko życia ludzi, a jedynie odsłania niewielkie ślady ich bytu. Roland musi przebrnąć przez ten świat pełen złowrogich spojrzeń postaci, które niekoniecznie są przyjaźnie nastawione do samotnych wędrowców. Ostatni rewolwerowiec tropi człowieka w czerni, którego wykorzystuje jako drogowskaz. Potencjalna ofiara ma wskazać mu drogę do Mrocznej Wieży - miejsca, w którym wyjaśnienie tajemnicy istnienia, przestrzeni i czasu stanie się możliwe.\nStephen King jest znany i ceniony przez Czytelników na całym świecie. Wszystkie jego pozycje doczekały się wielomilionowych nakładów, zostały przetłumaczone na kilkadziesiąt języków, a w rezultacie prędzej, czy później zdobywały listy światowych bestsellerów. Seria “Mroczna Wieża” składa się, m.in. z następujących części: Roland”, “Powołanie trójki”, “Ziemie jałowe”, “Czarnoksiężnik i kryształ”, “Wilki z Calla”, “Pieśń Susannah”, “Wiatr przez dziurkę od klucza”.\nPierwszy tom "Mrocznej wieży" Stephena Kinga, czyli najważniejszej i najdłuższej serii tego amerykańskiego pisarza. Powieść stanowi połączenie fantastyki, postapokalipsy oraz westernu i jest, cóż, po prostu świetna. Piszę co prawda z perspektywy kogoś, kto przeczytał cały cykl, ale "Roland" stanowi doskonały wstęp do rozpoczęcia lektury. Książka wciąga, główni bohaterowie są ciekawi i dość nietuzinkowi (nawet jak na Stephena Kinga), a zakończenie jest na tyle nietypowe, że aż od razu chce się zabrać za drugi tom. Jedyną wadą powieści jest jej długość - King lubi pisać rozwlekle i nie każdemu podejdzie taki styl. Mnie nie przeszkadzał, ale czasami czułem się znudzony. Ale mimo wszystko polecam!\nOryginalny tytuł: The Dark Tower I The Gunslinger\nTaniej o: 11,12 zł (27%)


Various Artists The Kings of Jazz, Compiled by Gilles Peterson & Jazzanova - popupmusic.pl\nThe Kings of Jazz, Compiled by Gilles Peterson & Jazzanova\nZacznijmy od cytatu z Gillesa Petersona, wymownie wskazującego na sens powstania składanki "The Kings of Jazz": "There is still so much music to discover from the annuals of history. Jazz is not elitist, it is just deep. We're open, we want to share our music, we want people to know about it." Przyznam, że sam tytuł płyty momentalnie odrzucił mnie swoją pretensjonalnością i stworzył obawę, że pod tak idiotycznym tytułem kryje się idea rodem ze jakiś telezakupów Mango. Przecież nie sposób najszerzej sięgającego nurtu w historii muzyki opisać hasłem "Kings of." w ciągu siedemdziesięciu minut. Zapomnijmy więc o tym pomylonym marketingowym chwycie i przyjrzyjmy się zawartości dwóch dysków, z których jeden, pod hasłem "the history", skompilowany został przez Gillesa Petersona, drugi - "the present" - przez Jazzanovę.\nNie będę ukywał, że znacznie ciekawszy i intrygujący jest moim zdaniem wybór Petersona, który dwunastoma kompozycjami potwierdza pogląd pewnego kręgu jazzowego audytorium (jeszcze z początku lat sześćdziesiątych), które, sceptycznie przyglądając się narodzinom free jazzu i eksperymentom Coleman'a czy Coltrane'a, twierdziło, że za kilka dekad i tak chętniej wracać się będzie do tradycyjnej, bepowej wibracji. I choć Peterson ukazuje artystów związanych bliżej z awangardą, jak Arthur Blythe, jego płyta jest bardzo, ale to bardzo chwytliwa. Sięgając po potężnie wibrujące nagrania zespołu perkusisty Roya Haynesa z końca lat siedemdziesiątych, czy soulowe, rozśpiewane Spirits Up Above grupy Rahsaana Rolanda Kirka, Gilles ukazuje oblicze jazzu flirtującego z brzmieniami ulicy czy inspiracjami muzyką afrykańską. Koncertowe nagranie The Jazz Crusaders mogłoby służyć za dowód poważania, jakim cieszy się "tradycyjna" metoda w jazzie. Bardziej emocjonalny, modalny charakter ma utwór Arta Blakey ze wspaniałymi dialogami między elektronicznymi instrumentami klawiszowymi a trąbką, opartymi o zwartą sekcję rytmiczną, przywodzącymi na myśl dokonania Milesa Davisa z końca lat sześćdziesiątych - kilkanaście minut czystej przyjemności. Wokalne oblicze gatunku ukazuje jeden z trzech białych wykonawców na płycie, czyli Mark Murphy w sympatycznej, wyraźnie pociągniętej już znakiem czasu, wersji standardu My Favorite Things, oraz Moves Charlesa Mingusa - choć tutaj szkoda, że tego nieokiełznanego basistę ukazano w tak "niereprezentatywnym" kawałku. Można jeszcze wyciągnąć wniosek, że z instrumentów dętych pierwszeństwo dostał saksofon, czego przykładem choćby nastrojowa kompozycja wczesnego Coltrane'a. Tę naprawdę ciekawą, gdyż opartą na kompozycjach mniej znanych, a równocześnie spójną, choć przecież pobieżną, wycieczkę po jazzie zamyka najgłębszy skok w przeszłość, czyli senny fortepian Billa Evansa.\nW takim towarzystwie wybór Jazzanovy wypada po prostu blado, dowodząc, że samplowanie trąbek, nastrojowy szmer i kroczący bas, to nie narzędzia, ale niemal synonim improwizacji. Jak można się domyślić, "the present" w wydaniu Jazzanovy to ani nie scena chicago, ani nie Medeski, Martin & Wood, ani nie progresywne projekty Matthew'a Shipp'a, o Zornie nie wspominając. To raczej "zainspirowane" jazzem oraz soul'em, lekkie, łatwe i przyjemne czillouty przeplatane utworami bardziej przestrzennymi a la Cinematic Orchestra lub, z drugiej strony, zahaczającymi o house. Pewnym organicznym przerywnikiem są zagrane na żywo Mother of the Future Bembe Segue oraz Everything's Changed Big Bandu Matthewa Herberta z Jamie Lidellem na wokalu. I choć "In Between" Jazzanovy darzę wielkim poważaniem, a za Cinematic poszedłbym w ogień, kompilacja niemieckiego kolektywu wypada zbyt plastikowo, by wyróżnić się z masy składanek "nowojazzowych" i by dorównać tradycji uchwyconej na dysku Gillesa.\nReasumując, choć "the present" jednym uchem wpada, a drugim wypada, to "the history" jest naprawdę ciekawym dowodem na to, że z arcy-trudnego zadania, jakie postawił sobie Peterson, można wyjść obronną ręką, nawet jeśli pod bzdurnym tytułem. I dlatego za pięć czy piętnaście lat pamiętać się będzie o artystach ukazanych właśnie przez niego, a słuchać ich warto dziś tak samo, jak wtedy gry nagrywali.\nANTICON LABEL SAMPLER: 1999-...


Nie wiem na ile niesprawność Kubicy wpływa na wynik i z tymi bolidami raczej się nie dowiemy. Być może bardzo, być może nie. Być może jest już porostu za stary a lata przerwy zrobiły swoje. Jedno jest pewne że bolidy Williamsa to masakra, ich zachowanie w zakrętach i brak stabilności widać na każdym metrze toru. Sądzę, że nawet kierowcy z czołówki nie byliby w stanie wycisnąć więcej. To szmelc, który nie powinien zostać dopuszczony do tegorocznego sezonu. Szkoda, że państwowy koncern wtopił w ten szmelc tyle pieniędzy. Jeśli budżet miał być przeznaczony na motorsport to jest zapewne wiele innych możliwości sponsorowania kogoś kto ma jakiekolwiek szanse na osiągniecie sukcesu. Może zespół kartingowy, który dałby szansę rozwoju młodym, zdolnym kierowcom, których na to nie stać.\nMiał Robuś rację z tym sztucznym oświetleniem - przy takim to się nie da jeździć...\nDojehauł jósz czy jeszcze jedźie?\nPiejo kóry piejo nie majo kogóta \nKubica ostatni a to nie jest jego ostatnie słowo.\nW połowie sezonu(wariant bardzo optymistyczny), powie, że ktoś podmienił mu kask.\nwyjaśnicie może na czem też ta MORDERCZA PRACA polegała.\n4 sekundy straty na okrążeniu, którzy najlepsi jadą w 1:30 (90 sekund). Wygląda na to, że Kubica będzie dublowany co ok. 23 okrążenia, czyli sukcesem będzie jeśli zostanie zdublowany tylko 2 razy (będą jechali 57 okrążeń).\nZnowu nie jechał z Vervą, no to ma!\nGdyby nie ta pogoda i bolid gorszy .bylby drugi od konca. Gratulacje to tylko niecale 4 s. do lidera.Juz tylko moze byc lepiej . Trzymajmy kciuki!\nDzisiaj trenig i pomiedzy liderem a ostatnim, ktorym jest Kubica roznica wynosi 3,899 sekundy to jutro w kwalifikacjach bedzie 4,589 sekundy. Pytanie: Czy Kubica znowu zostanie zdublowany przez wszystkich kierowcow.\nKubica oddej te 1000 milyjonów ! Przydadzą się na leczenie formowych nieudaczników i frustratów !\nJestem zaskoczony myślałem że Kubica będzie wygrywał i rywalizował w wyścigu, okazało się że jest słabym kierowcą rozczarowanie.\nGdyby nie grube miliony panie Kubica nikt by pana nie zatrudnił tak jest niestety prawda Będąc całkowicie sprawnym nie był Pan jakimś orłem w Formule 1 a co dopiero teraz\nWyrzucone pieniądze na to,zeby niepełnosprawny pojezdzil sobie bolidem?ZENADA !!!!\nKubica, Czas sie przesiasc na dorozke w Krakowie.\nObajtek , oddaj nasze sto milionów...\nNie ma żadnego pozytywnego komentarza. Banda nieudaczników chce poczuć się lepiej i hejtuje w najgorszy możliwy sposób. A Wy z Gazeta.pl hodujecie tych troli pozwalając im na to wszystko.\nkubica to najgorszy kierowca f1, brawo orlenik\nWażne, że przelew na 100 baniek poszedł.


Quantum of Solace » Recenzje gier na PS4 i PS3, newsy ze świata PlayStation\nRecenzja „Quantum of Solace”\nLudzkość podzielona jest na kilka typów. Pierwszy to ten który przedstawia się najpierw imieniem, a potem nazwiskiem. Drugi przedstawia się najpierw nazwiskiem, a potem imieniem. Kolejny tylko imieniem, następny tylko nazwiskiem. Ostatni natomiast mówi pierwsze nazwisko, a następnie imię i nazwisko. Kojarzycie kto to taki? „My name is Bond, James Bond”. I wszystko jasne.\nFilmów z brytyjskim agentem w roli głównej było mnóstwo, gier wcale nie mniej. Najsłynniejszą jest oczywiście Golden Eye, kamień milowy w gatunku konsolowych FPS’ów. Mało kto wierzył, że Quantum Of Solace dorówna legendzie. Już teraz napiszę, że nie dorównał, jednak najnowsza odsłona Bonda to świetny film i dobry kawałek kodu.\nElektroniczna odsłona nie jest pełna adaptacją obrazu kinowego. Historia miesza różne wątki z ostatnich dwóch ekranizacji w których wystąpił Daniel Craig. Oczywiście nie napisze o niej, ani słowa, ale zatrzymam się na chwilę przy głównym bohaterze. Otóż ten przystojny aktor (tak mówi moja żona, ale co ona może tam wiedzieć) w pełni użyczył swojego wizerunku na potrzeby gry. Widać to od razu i powiem szczerze, że bardzo mi to przypasowało. Facet wygląda, jak wyjęty z ekranu i świetnie wpływa na klimat gry. Nie to co w konkurencyjnym Bournie. Trochę brakuje klimatu znanego z filmów, chyba, że mówimy o wcześniejszych produkcjach, gdzie 007 szalał z pukawkami i gadżetami, jak nawiedzony. Chociaż tutaj też nie jest do końca tak, jak być powinno. Brakuje jazdy Aston Martinem, brakuje znanych chyba bardziej niż wynalazki Batmana, gadżetów których używa superagent. Mniejsza z tym, lecimy dalej.\nGra jest połączeniem FPS’a z elementami TPP. Normalnie ładujemy kilogramy ołowiu w bandziorów, jak w typowej strzelance z pierwszej osoby. Jednak, gdy przyczaimy się za jakimś murkiem, akcja wychodzi z oczu Jamesa i widzimy całą jego postać. Cover system, jest żywcem zerznięty z Gears Of War. Jest jednak bardzo niedopracowany. Nawet nie wiem ile razy zdarzyło mi się przykleić do ściany, od której nie mogłem się później oderwać. Z racji, że grałem na poziomie 007, bywało to strasznie frustrujące, bo co chwilę ginąłem nie ze swojej winy. Właśnie, przeciwnicy na niższych poziomach trudności są słabi i strasznie głupi, więc warto grać tylko na najwyższym. Od razu ujawnia się potencjał tkwiący w SI. Chłopaki chowają się za osłonami i stamtąd prowadzą ostrzał. Flankują, kombinują, ogólnie jest w porządku.\nW akcję fajnie wkomponowano QTE. Podbiegamy do złego Pana, wciskamy prawy analog i odpala się krótka sekwencja przycisków, jakie musimy wdusić, żeby nasza akcja się powiodła. Fajny, miły, widowiskowy przerywnik od ciągłego strzelania. Jeśli jesteś fanem Metal Gear Solid, to w QOS również znajdziesz delikatne momenty w których wypada się trochę poskradać. Nie jest to ta sama klasa, co przygody Snake’a, ale czasem musimy się przyczaić przed kamerami, żeby nie zaalarmować zbirów, którzy w momencie zrobią z nas szaszłyk. Można powiedzieć, że jest to dość zróżnicowany FPS, który jednak mocno trzyma się swoich korzeni. Nie ma mowy o żadnej rewolucji, ale nudą nie powinno powiać.\nZestaw broni… nie jest dobrze. Niestety, tak jak wspomniałem gdzieś wcześniej, mocno brakuje zabawek naszego agenta. To z czego od zawsze słynął Bond nie znalazło swojego odzwierciedlenia w grze. Wszem można powiedzieć, że w kinie też nie ma ich tyle co dawniej, ale jednak jest to gra i można było popuścić wodze fantazji, szkoda. Całkiem fajnie natomiast prezentuje się arsenał karabinków, pistolecików, itd.. Zazwyczaj startujemy z klasycznym Walterem, by po chwili dzierżyć przy sobie dodatkowego gnata i karabin/granatnik/bazookę, etc.. Wybór jest spory i każdy znajdzie swoja ulubioną zabawkę. Za pazuchą nie można mieć nie wiadomo ile żelastwa, tylko dwa pistolety i jeden cięższy sprzęt. To w sumie wystarcza. Amunicji nie brakuje, przeciwników też nie, więc nic się nie zmarnuje.\nMultiplayer jest niezły. Trybów zabawy mamy kilka. Najlepszy jest ten w którym jeden gracz wciela się w super agenta Jamesa Bonda, a pozostali w terrorystów. Zabawa polega na tym, że kierując 007 musimy rozbroić dwa ładunki wybuchowe, albo zabić wszystkich przeciwników. Wydaje się to dość trudne, ponieważ ty jesteś sam, a ich kilku. Jednak agent z Wielkiej Brytanii, jest szybszy, wytrzymalszy i ma do dyspozycji dwa życia. Chociaż, jeśli przeciwna ekipa będzie dobrze współpracować to kierując Bondem nie mamy szans. Ciekawie wygląda też zabawa w eskortowanie agenta Jej Królewskiej Mości. Oprócz tych trybów są standardowe rzeczy typu Deatchmatch. Każdy, kto wcześniej grał w Call Of Duty 4 poczuje się, jak u siebie w domu. Jest to ten sam sprawdzony system, więc to musiało się udać.\nPodobno gra śmiga na silniku COD4. W ogóle tego nie widać. O ile tamta produkcja do tej pory prezentuje się fenomenalnie, tak ta co najwyżej przeciętnie. Postacie są jakieś takie „kwadratowe”, do tego są mało zróżnicowani, większość to klony. Ich animacja wypada znacznie lepiej. Ładnie wyglądają fikołki, czy rzuty „na panterkę”. Otoczenie zaprojektowano tak, żeby nie straszyło, a zarazem żeby nie zachwycało. Jest nudno, a jedyny fajny level to ten w Wenecji. Dobre wrażenie robi jeszcze efekt „naćpanego” w jednej z końcowych misji. Wybuchy wyglądają nie ciekawie, a oświetlenie to jakaś kpina. Wystarczy zerknąć na cień naszego bohatera, by zmniejszyć przyjemność obcowania z tym kawałkiem kodu.\nOprawa audio zasługuje za to na duże brawa. W sumie to nie mogło być inaczej, w końcu przewodni motyw muzyczny znają chyba wszyscy, a większość go uwielbia. Reszta muzyczki też jest doskonała, świetnie buduje napięcie, a zarazem dostarcza nam informacji, że jeszcze nie jesteśmy bezpieczni. Dopiero, gdy ucichnie, możemy wyjść zza osłony i wesoło biegnąć przed siebie. Reszta dźwięków również stoi na wysokim poziomie i nie ma się do czego przyczepić. W tej kwestii jest miodzio.\nbrak gadżetów Bonda\nbrak jazdy Aston Martinem\nnie do końca zachowany klimat "bondowski"\nmnóstwo mniejszych wad\nJak zatem wypada najnowszy James Bond w ogólnym rozrachunku? Nie jest źle. Gra się całkiem przyjemnie, akcja jest wartka, ciągle coś się dzieje. Singla można skończyć w około osiem godzin (na niższych poziomach trudności podejrzewam, że ze dwie godziny krócej), jednak multi wynagradza to w pełni. Grafika jest średnia na jeża, a dźwięk świetny. I tak to właśnie wygląda. W jednej kwestii gra jest dobra, a w innej kuleje i tak w kółko. Powiem to tak, na razie nie ma sensu inwestować w tą szpile ciężko zarobionych pieniędzy. Jednak, gdy już ograsz te wszystkie gorące tytuły, to możesz sprawdzić ten tytuł, bo jest całkiem przyzwoity.\nzvarownik 10.12.2008 04:42\nWszystko o Quantum of Solace


Szare półbuty ze skór łączonych na białej podeszwie OLIERA\nNumer katalogowy 9T-24019 /R.VER.GRIGIO\nSzare półbuty wykonane z połączenia skór: zamszowej i lakierowanej. Zamsz ozdobiony jest cienkimi paseczkami. Model nabiera mniej formalnego charakteru przez casualową, białą podeszwę oraz brązową lamówkę. Model może różnić się od zdjęcia.\nSkóra lakierowana/Skóra zamszowa\nA - wys. platformy: 4 cm


Śródstopie koślawe kolana deformacji u dzieci - Chirurgiczne usunięcie kości na dużych opinii toe\nĆwiczenia dla 3-latka / Exercises for 3 years old kids koślawe kolana u dzieci leczenie Komorowskiego wideo\nKoślawe i szpotawe szyszki na palcach powoduje zdjęcie, gimnastyka przy zginaniu koślawego nóg koślawego krzywizna zdjęcie nogi. Koślawego pro z wybojami na nogach guzek na palcu koło paznokcia, palucha koślawego Comfort 509 niż leczyć guzki na mydło duże palce.\nMAMY SPOSÓB na koślawe kolana! koślawe kolana w ciągu 10 lat\nNie ustalona palucha valgus jak leczyć kość na środkowym palcu, łzawienie guzki na palec Rekonstrukcja płaskostopia w koślawego. Jod i aspiryna z szyszek na palcach jak zmniejszyć kości u stóp palucha, palucha koślawego pomoc bolący guz buty ortopedyczne po zabiegu koślawego.\nĆWICZENIA NA PROSTE KOLANA Jak usunąć guz na palucha śródstopie koślawe kolana deformacji u dzieci\nKości na wierzchu stosu guzek na leczenie palce, rodzaje zniekształceń stóp na dziecko wrodzony koślawe zniekształcenie palucha. Klasyfikacja płodowej cyllosis koński-szpotawe przystanek deformacja, oficjalna strona koślawego kości na palcach niż leczyć.\nStopa koślawa - nauka korekcji Otto Bock palucha koślawego\nGuzek pod paznokieć na palcu nowotwór kości stopy, rehabilitacja po zabiegu koślawego koślawe kolana u dzieci Przyczyny i leczenie. Bandaż do stłuczki na palucha kości na palucha z kim się skontaktować, Kąt koślawością deformacji 4 Odkształcenie palec.\nKolana Kod ICD 10 kciuk deformacja śródstopie koślawe kolana deformacji u dzieci\nGuzek na palcu z ropą guzek na palcu niż leczyć, koślawe kolana deformacja u kobiet rodzaje zniekształceń stóp. Usuwanie kości na palucha Chabarowsk Klasyfikacja valgus pierwszy palec, Działanie koślawego stóp palucha koślawego chirurgia wideo.\n改善 O 型腿 wkładka z koślawego zdjęcie\nTakie, że deformacja przystanek equinovarus deformacja stawów koślawego z palucha, Nagromadzenie pod paznokciami palucha Leczenie narośli na palec. Korekta Varus koślawego deformacji u dorosłych kości palców, przekrój płaski valgus zestaw ćwiczeń z koślawe nogi.\nWady postawy - bolączka współczesnych dzieci wpadać w paznokieć na palcu\nWpadać na piechotę w pobliżu wielkich opinii eksploatacji toe Stone Cherry i palec, koślawe zniekształcenie stopy płaskiej wzrost na przystanku wypukłości. Jak zrobić masaż stóp z palucha koślawego Amplipuls z palucha koślawego, wzrost w dużych kości palców Novokuznetsk operacja koślawe zniekształcenie.\nWady postawy - korekcja stóp płasko-koślawych ból w kości środkowego palca śródstopie koślawe kolana deformacji u dzieci\nMasaż i ćwiczenia dla dzieci z masażem ustawienie koślawe kolana ru miękki guz na przystankach wzrost fotograficznych, na styku palca wskazującego tworząc guz koślawe stopy u dorosłych. Przestają wpadać na kości śródstopia medycznych ortopedyczne buty z koślawego, Dlaczego boli kości na palcach ból kości na kciuk do zrobienia.\nWkładka ortopedyczna stabilizuje i poprawia położenie stopy dziecka - Mario kid Krem szyszki na palucha\nKup Togliatti koślawego Pro na wypukłości wokół palca stopy, Operacja kolana koślawe Jak zatrzymać wzrost wybojami na palucha. Masaż stóp palucha koślawego cenie rosnąca kość w nodze na środkowym palcu, Co boli kość na piechotę na palucha i rośnie kości na kciuk.\nPielęgnacja i rozwój dziecka - Ćwiczenia na koślawość kolan koślawego przegubowy autobus hallufix zdjęcia\nDlaczego ból na jego kości nóg na kciuka dlaczego wspina kości na stopie, nawrotów po koślawego chirurgia stopy guzki na spodzie stóp. Rosnąca kość w stopie w dużych objawów toe Jak pozbyć się stłuczki na palcach, kava Varus deformacji stóp Objawy palucha koślawego palucha.


AIwasiewicz – Nauczanie języków obcych\nAIwasiewicz - Nauczanie języków obcych\nAktulaności, plan zajęć\nWytyczne dla szkół i placówek – wrzesień 2020\nSerdecznie proszę o dokładne zapoznanie się z wytycznymi, które odnoszą się do pracy placówki w okresie pandemii. Od 1 września będziemy pracować zgodnie z tymi wytycznymi.\nNauczanie Języków Obcych w Celestynowie jest placówką, która działa od 1995r. Na przestrzeni lat udoskonaliła warunki i metody pracy. Posiada budynek przystosowany do prowadzenia zajęć języków, klimatyzowane pracownie z których mogą korzystać dorośli, młodzież jak i małe dzieci. Osoby oczekujące na zajęcia korzystają z poczekalni, toalety i dostępu do wody.\nSale wyposażone są w sprzęt audio-video. Dostęp do internetu pozwala na zwiększenie atrakcyjności prowadzonych zajęć. Pomoce dydaktyczne wspomagają uczniów w zdobywaniu wiedzy. Małe dzieci w specjalnie wyposażonej sali uczą się przez ruch, zabawę i piosenkę. Dodatkowe zajęcia w oparciu o elementy kultury uczą otwartości, poszerzają horyzonty i integrację uczniów przy realizacji powierzonych zadań.\nPrzyjazna atmosfera i zrozumienie powoduje, że niektórzy uczniowie kontynuują naukę począwszy od wieku przedszkolnego i kończą np. na przygotowaniu do matury. Zajęcia odbywają się w dogodnych dla uczniów terminach, adekwatnych do ich wieku i potrzeb.\nNowoczesne podręczniki stanowią trzon zdobywania wiedzy ale nie są jedynym środkiem pracy. Opracowywane materiały dodatkowe utrwalają poznany zakres tematyczny. Spotkanie lektorów z metoddogami wydawnictw językowych pozwalają na śledzenie zmian w materiałach edukacyjnych i stosowanie ich na bieżąco w pracy. Lektorzy prowadzący zajęcia posiadają wymagane i niezbędne wykształcenie, przygotowanie pedagogiczne oraz metoddogiczne.\nZajęcia odbywają się w grupach, do wyboru 2-3 osobowe, 4-8 osobowe oraz indywidualne. Cena zależy od ilości osób w grupie oraz długości zajęć. Wszelkie informację dotyczące organizacji grup oraz cen znajduje się w cenniku zajęć.\ntel. +48 501 560 790\nul. Otwocka 26 B\n05 -430 Celestynów\nAdministratorem danych osobowych podanych w formularzu jest Nauczanie Języków Obcych PPHU Agnieszka Iwasiewicz ul. Otwocka 26B, 05-430-Celestynów. E-mail: kontakt@aiwasiewicz.pl. Dane te będą przetwarzane w celu odpowiedzi na sprawę opisaną w formularzu. Podanie danych osobowych wskazanych w formularzu jest dobrowolne, ale ich niepodanie w zakresie adresu email uniemożliwia kontakt w sprawie załatwienia sprawy za pośrednictwem powyższego formularza. Powyższe dane nie są archiwizowane i nie będą używane w celach innych, niż udzielenie odpowiedzi na zapytanie zawarte w formularzu.\nCopyright © AIwasiewicz - Nauczanie Języków Obcych. All rights reserved. Design by D&B WebCode