Tajemnica Gabby Petito nie daje spokoju. Internauci czują, że zabito jedną z nich\nGabby Petito nie żyje, a jej narzeczony zniknął. Tajemnica śmierci młodej dziewczyny i poszukiwanie Briana Laundriego rozpalają wyobraźnię Ameryki.\nZaginięcie Gabby Petito szybko zaczęło przyciągać wzrok nie tylko fanów dziewczyny (jej Instagrama obserwuje ponad milion osób), ale też mediów i samozwańczych redditowych śledczych, którzy co kilka godzin wrzucają nowe posty z kolejnymi informacjami o sprawie, wypowiedziami rodziny, oraz podsumowaniami ze śledztwa. Sprawa nie tylko dotyczy instagramerki, ale ma też w sobie ten drażniący umysł pierwiastek, coś, co nie pozwala o niej tak po prostu zapomnieć.\nTo miała być romantyczna podróż marzeń, przygoda życia. Gabby Petito i Brian Laundrie chcieli być współczesnymi nomadami, którzy jeżdżą z miejsca na miejsce zachwycając się życiem i piszą światu o jego urokach. W trasę wyruszyli w czerwcu Fordem Transitem Connect przerobionym na kampera, swoje przygody chcieli pokazywać na YouTubie na kanale Nomadic Statik i w mediach społecznościowych.\nOstatnia wiadomość od dziewczyny wysłana do rodziny 30 sierpnia brzmiała: "nie ma zasięgu w Yosemite". Potem była już tylko cisza. 1 września z wielkiej przygody wrócił do domu Brian Laundrie, narzeczonej już z nim nie było. Rodzina zgłosiła jej zaginięcie 10 dni później.\nReddit zaczął spekulować, media rozpisywały się o tajemniczym zniknięciu. Na męża, chłopaka czy narzeczonego zaginionej kobiety zawsze patrzy się z podejrzliwością, w tym wypadku nie było inaczej, tym bardziej że Laundrie bardzo szybko poprosił o pomoc prawnika i nie tylko odmówił składania wyjaśnień policji, ale też nie powiedział rodzinie dziewczyny, gdzie ostatnio ją widział i dlaczego wrócił bez niej. A potem sam zniknął.\nNarzeczony Gabby Petito poszukiwany\n17 września rodzina zgłosiła jego zaginięcie. Chłopak trzy dni wcześniej ruszył z plecakiem do pobliskiego rezerwatu przyrody. Nie wrócił. Cześć osób jest przekonana, że Laundrie nie żyje, bo teren, na którym zniknął jest wyjątkowo nieprzyjazny. Innego zdania jest znany łowca głów - celebryta, który zaangażował się w sprawę. Dog the Bounty Hunter zwraca uwagę na to, że chłopak ma doświadczenie w tego typu wyprawach i wielokrotnie wybierał się na długie samotne wyprawy na amerykańskie pustkowia. Na otwartą przez niego gorącą linię miało spłynąć już niemal 3 tys. informacji dotyczących Laundriego, ale jedna wydaje się szczególnie obiecująca – ktoś zgłosił, że spotkał Briana Laudrie w Pólnocnej Karolinie niedaleko granicy z Tennessee.\nTymczasem ciało kobiety odpowiadającej rysopisowi Gabby Petito znaleziono 19 września w parku narodowym w Wyoming. Dwa dni później ujawniono wynik autopsji, który nie tylko potwierdził jej tożsamość, ale też to, że zmarła pod koniec sierpnia. Nie podano do wiadomości publicznej dokładnej przyczyny zgonu. Wiemy tylko, że przyczyny naturalne nie wchodzą w grę, dziewczyna została zamordowana.\nBrian Laundrie na razie jest tylko poszukiwanym w sprawie śmierci Gabby Petito, ale policja już teraz ma w ręku nakaz jego aresztowania. Nie chodzi jednak o zamordowanie dziewczyny, a o oszustwo. Wyciągnął jej karty 1000 dol trzy dni po tym, gdy ta ostatni raz była widziana żywa. Sytuacji Laundri'ego nie poprawiły dwa nagrania ujawnione przez policję z Utah, na których widać parę po kłótni. Ktoś zadzwonił pod 911 widząc, że mężczyzna bije swoją dziewczynę.\nNa pierwszym, które opublikowano niecały tydzień po tym, jak Petito zaginęła, widać zapłakaną dziewczynę, która opowiada, że pokłóciła się z narzeczonym. Doszło do rękoczynów, dziewczyna spoliczkowała narzeczonego, on złapał ją boleśnie za twarz. Policja doszła do wniosku, że nie musi interweniować, bo para zgodnie zapewniła, że nadal się kocha i żadne z nich nie chcą wnosić oskarżeń. Funkcjonariusz jedynie poradził dziewczynie, żeby przenocowała w innym miejscu niż narzeczony. Drugie nagranie zostało ujawnione dwa tygodnie później. Widać na nią zapłakaną dziewczynę, która pokazuje, jak została złapana za twarz. Stopklatka z tym gestem obiegła media, a oba nagrania były rozbierane na części klatka po klatce przez samozwańczych internetowych detektywów.\nMiliony oczu obserwują śledztwo w sprawie Gabby Petito.\nSprawa Gabby Petitio nie schodzi z nagłówków gazet, rozpala fora i media społecznościowe. Zainteresowanie nią jest tak wiele, że zaczęły wybrzmiewać głosy mówiące, że to kolejny przejaw amerykańskiego rasizmu. Rdzenne kobiety, Latynoski czy Afroamerykanki, które zniknęły, nie mogą liczyć na tyle uwagi w mediach ani tych tradycyjnych, ani społecznościowych. I choć trudno sprzeciwiać się tym argumentom, to sam kolor skóry Petito nie jest jedyną zmienną, który przyczynił się do jej pośmiertnej "sławy".\nInternet czuję, że stracił w osobie Gabby Petito jedną ze "swoich". Tiktokerkę, instagramerkę i vlogerkę, której życie z perspektywy mediów społecznościowych wyglądało jak marzenie każdego milenialsa. I sieć chce być częścią jej historii. Tysiące oczu wypatrują Briana Laundriego, przeszukują jego konta społecznościowe, przeczesują internet w poszukiwaniu wskazówek. Nie ma chyba Amerykanina, który nie wiedziałby, jak mężczyzna wygląda.


Londyńczycy chcą odwołania aukcji kultowego graffiti Banksy'ego - RMF24.pl\nLondyńczycy chcą odwołania aukcji kultowego graffiti Banksy'ego\nSobota, 23 lutego 2013 (12:00)\nAktualizacja: Sobota, 23 lutego 2013 (12:14)\nWedług ekspertów domu aukcyjnego z amerykańskiego Miami graffiti Banksy'ego, które zniknęło ze ściany w Londynie może zostać sprzedane za nawet pół miliona dolarów. Mieszkańcy brytyjskiej stolicy nie kryją oburzenia i żądają odwołania aukcji. "Dzieło namalowano na ścianie prywatnego budynku. Jego właściciel może z nią zrobić, co mu się podoba" - tłumaczą Amerykanie.\nGraffiti Banksy'ego, które trafiło na aukcję /PAP/EPA/ HARINGEY COUNCIL / HO /\nGraffiti Banksy'ego zniknęło z Londynu\nLondyńczycy nie przyjmują do wiadomości argumentów przedstawianych przez rzecznika domu aukcyjnego. Czują się oszukani i okradzeni. Nie podoba im się to, że ktoś chce się wzbogacić sprzedając ich wspólną własność. Ktoś potajemnie skradł naszego Banksy'ego, a teraz graffiti można kupić za pół miliona dolarów na aukcji w Stanach Zjednoczonych. To malowidło powinno tu wrócić. Należy do nas wszystkich i jest symbolem naszej walki z systemem - mówią.\nZ amerykańskim domem aukcyjnym skontaktowały się już setki oburzonych Londyńczyków, którzy żądają wycofania ze sprzedaży grafitti Banksy’ego. Jednak nic nie wskazuje na to, że ich postulat zostanie wypełniony.\nBanksy, ukrywający się pod pseudonimem artysta, którego prace cieszą się ogromną popularnością wśród fanów sztuki ulicznej w maju 2012 narysował na ścianie supermarketu Poundland przy ulicy Turnpike Lane w północnym Londynie chłopca szyjącego chorągiewki z okazji 60-lecia panowania Elżbiety II.. Graffiti przyciągało licznych turystów. Interpretowano je jako krytykę niewolniczej pracy dzieci.\nTagi:Banksy, Graffiti, Londyn, aukcja\nNewsGraffiti Banksy'ego zniknęło z Londynu


Jesteś tutaj: taniozakupy.pl > Zakupy > Na zakupy tylko z listą\nJeśli idziesz na zakupy, zazwyczaj okazuje się, że kupujesz dużo więcej, niż musisz, a rzeczy, które powinny się znaleźć w twoim koszyku zapominasz. Aby tego uniknąć, koniecznie zapisujesz to, co chcesz kupić, zdecydowanie ułatwi ci to życie. Oczywiście mówimy tutaj o większych zakupach, które robisz raz na jakiś czas, a nie o zwykłym wyjściu do osiedlowego sklepiku po mleko. Listę lepiej przygotować wcześniej. Najpierw sprawdź, co masz w domu, zadaj sobie pytanie, co będziesz w najbliższym czasie potrzebować i spisz wszystko. Wchodząc z taką karteczką do sklepu łatwiej będzie ci się skoncentrować na poszukiwaniu zaznaczonych produktów, niż przeglądaniu przypadkowych przedmiotów. Pamiętaj również o tym, aby w miarę możliwości posegregować produkty zgodnie z ich położeniem na półkach, czyli jogurt obok mleka, a chleb obok bułek – zaoszczędzi ci to zbędnego biegania po całym sklepie.


Psychologia i pułapki - Polski Klub SkiTurowy\nForum Polski Klub SkiTurowy Strona Główna -> Dyskusje-informacje-aktualne warunki -> Psychologia i pułapki\nPsychologia i pułapki\nDość dawno napisane ale myślę, że aktualne:\nWysłany: Sob 14:50, 19 Mar 2011\nczytałem to w NPMie, ale takich zabawnych obrazków jakoś nie pamiętam\nWysłany: Sob 15:13, 19 Mar 2011\nW koncu ktos spojrzal na zagrozenie lawinowe od dupu strony czyli tej wlasciwej . Lawina zazwyczaj jest u siebie siedzi sobie na kamieniu i jak jej ktos nie niepokoji to tak bedzie siedziec az stopnieje chyba ze jest gruba i sama sie stoczy . Kapitalny tekst wskazujacy centrum problemu lwinowego ktore jest w ludzkiej glowie a raczej problem pojawia sie wtedy gdy zapominamy o problemie badz przetwarzamy informacje na podstawie kryteriow ktore nigdy nie powinny wchodzic w gre gdy sa to decyzje "gorskie". Bo jechalem z 2 konca polski... bla bla bla .... bo mam takie fajne narty ... bla bla bla... bo jest mi zimno i chujowo wiec chce jak najszybciej do schronu o zdobywcach niewspominajac. Wiecej takich tekstow sam sie czegos naucze na temat podejmowania trafnych decyzji w sytuacjach gorskich itp.\nWysłany: Sob 15:45, 19 Mar 2011\nBardzo fajny artykuł. Zresztą poruszane kwestie dotyczą nie tylko problemu lawin, ale ogólnie wypadków w górach, np. wychodzenie w złą pogodę...\nWysłany: Sob 21:20, 19 Mar 2011\nFajne, przystępnie napisane, bo mimo oporności na wiedzę nawet przyswoiłem tekst i zrozumiałem wszystkie słowa, a w tekstach o psychologii, to nie jest takie oczywiste. Może się znajdą tutaj ludzie, którzy się na tym znają i będą wiedzieli jak to się nazywa, ale pamiętam jak na jakichśtam zajęciach z machania łopatą prowadzący udowodnił, że większość sali podejmuje wybory, które nijak mają się do wyników z rachunku prawdopodobieństwa i są idiotyczne, pomimo że ta większość sali (łącznie ze mną) była przekonana o swojej bezwzględnej racjonalności. Zapamiętałem jeden przykład, w którym były dwie sytuacje do wyboru:\n1. Strata 900 zł i kończymy zabawę.\n2. Gram w grę, w której mam 5% szans na brak straty (900 zł) i 95% szans na stratę 1000 zł.\nNależałem do tych, którzy wybierali opcję 2, a okazało się, że to zachowanie ma wyższą oczekiwaną stratę niż pierwsze i racjonalnym zachowaniem był wybór 1. Pokazywany był też wtedy paradoks Monty Halla w kontekście "uporu" przy podejmowaniu decyzji. Jeśli ktoś wie jak nazywają się te teorie i będzie znał inne przykłady na racjonalizację podejmowania decyzji, to z chęcią poczytam. Oczywiście w kontekście podejmowania decyzji o wycieczkach przy zagrożeniu lawinowym:)\nWysłany: Nie 9:36, 20 Mar 2011\nPrawa zacytowane przez Kubę są prawdziwe w wielu innych aktywnościach. Nawet nie chcę myśleć jak bardzo w przypadku powożenia samochodem...\nWysłany: Nie 14:25, 20 Mar 2011\nBardzo ciekawy i wart przeczytania (conajmniej 2 razy) artykuł. Niby wszystko proste z perspektywy siedzenia w wygodnym fotelu, ale to wszystko wychodzi w terenie.\n"Zastanówmy się więc, jak postrzegamy świat pod kątem oceny zagrożenia lawinowego. Pierwszą rzeczą, jaka przychodzi nam na myśl to zaufanie do własnej wiedzy – świadomość zagrożenia lawinowego.(...) Ocenia się, że ten proces trwa nawet ponad 10 lat."\nNie wiedziałam, że aż tak długo. Tylko od kiedy można ewentualnie liczyć sobie lata? Czy za początek uznaje się szkolenie lawinowe? Czy czytanie o lawinach, chodzenie w góry z osobami doświadczonymi, które tłumaczą, pokazują wszystko, ćwiczą z nami, można uznać?\nWysłany: Nie 14:36, 20 Mar 2011\nMyślę że tutaj spece od pipsów i lawin powinni zabłysnąć w pełni swym otrzaskaniem w temacie bezpieczeństwa.\nNie wozić dupy na cudzej, niepotrzebnej nikomu śmierci.\nKażdy ma prawo popełniać błędy, najmniej ich popełnia ten kto nic nie robi.\nJa z racji pracy troszkę więcej wiem na temat sprzętu, i niestety ignorantów sprzętowych nie brakuje w tym gronie.\nW postach można poczytać.\nW serwisie niekiedy pacjent zleca jakieś ostrzenie, kiedy naprawdę powinno ono się odbyć np. dwa sezony temu,.\nFoki identycznie, wystarczy zerknąć w moim albumie co zacne grono użytkowało.\nZleca ostrzenie a wiązanie odpadające ja mu pokazuję, czy tez wyrwaną krawędź. Takie to ja przykłady mam stosowania zasad bezpieczeństwa.\nO wożeniu nart wewnątrz samochodu nie zapominając.\nBardzo chętnie zaznajomię się z wiedzą o lawinach.\nMyślę że ja na wasze pytania i problemy poświęciłem troszkę czasu, teraz czekam na mały rewanż, BY TE ŚMIERCI NIE SŁUŻYŁY TYLKO DO BUDOWANIA WŁASNEGO AUTORYTETU I NIE BYŁY DAREMNE!\nWysłany: Nie 18:46, 20 Mar 2011\nps. dobry artykul i szokujace zestawienie obrazkow.\nWysłany: Nie 19:36, 20 Mar 2011\nKuba jak zwykle świetne, ja jeśli mogę chciałbym podkreślić takie występujące zjawisko.\nTaki drobny oczywiście wyrwany cytat:\n"i nawet drobne zabezpieczenia pozwalają nam na podniesienie tego progu."\nI to według mnie są bardzo słabo zaakcentowane a bardzo ważne słowa.\nStosowanie nowoczesnej techniki często podnosi niektórym ten próg wysoko, niekiedy poza granice rozsądku i tym samym stają się niebezpieczni dla siebie i co gorsze dla innych.\nBez względu na to o jakiej działalności na śniegu mowa.\nWysłany: Nie 20:17, 20 Mar 2011\nChyba nie tylko na śniegu.\nGdyby w samochodach zamiast pasów montować 20cm ostrze w kierownicy wypadków byłoby znaaacznie mniej.\nWysłany: Pon 9:54, 21 Mar 2011\npewnie przez pierwszy tydzień/miesiąc, a potem próg by się przesuwał\nWysłany: Pon 23:35, 21 Mar 2011\nSzczegolnie, jezeli nie wiesz o czym piszesz.\nI skoncz te niepotrzebne prowokacje. Kolejne juz.\nBo robisz bardzo zla robote.\nZastanow sie jak twoje populistyczne dyrdymaly sa odbierane przez ludzi ktorzy bez zabezpieczen chodza w gory.\nWysłany: Nie 14:11, 03 Kwi 2011\nBardzo dziękuję za wiedzę przekazaną.\nWczoraj twoja przygoda z turami się rozpoczęła, dzisiaj osądy i pouczenia, może nawet coś więcej (Patrz cytat powyżej) w miedzy czasie porady dotyczące doboru sprzętu, ja jestem pod wrażeniem szybkości nabywania otrzaskania z tematami, łatwości ferowania wyroków. Szacun pełen jak mawia młodzież.\nTak to może wyglądać a decyzja czy brać lub czy kupić i tak należy do delikwenta.\nOstatnio zmieniony przez W.G. dnia Nie 16:47, 10 Kwi 2011, w całości zmieniany 2 razy


Archiwum Historii Mówionej - Stanisława Deptuła\nStanisława Deptuła „Janka Janicka”\nByliśmy w kontakcie z kierownikiem szkoły, który mieszkał w sąsiedztwie. I on właśnie przyszedł i rozmawiał z ojcem o wybuchu wojny. Świadomość miałam pełną, chociaż jeszcze nie było żadnych doświadczeń wojennych. One przyszły później. Ten dzień pamiętam bardzo dobrze. To był bardzo słoneczny ranek. Na naszym podwórku obserwowałam wiewiórki. Mój ojciec oprócz rolnictwa zajmował się zagadnieniami związanymi... zajmował się drewnem. Bardzo lubił i znał ten temat, wyjątkowo dobrze znał. I wśród tych bali drewnianych biegały wiewiórki i słuchałam rozmowy ojca z kierownikiem. To było pierwsze moje zetknięcie z wiadomością [o wybuchu wojny]. Potem przyszły następne. Przyszły całe grupy ewakuowanych ludzi, którzy przychodzili na posiłki do moich rodziców w drodze ucieczki z terenów zagrożonych. To byli cywile i żołnierze. Brałam udział w tej akcji dożywiania. Ale to już były następne [dni]. Pamiętam, były okresy, kiedy stacjonowało w pobliżu wojsko niemieckie. I to były obrazy oddziałów w bardzo bliskiej odległości od mojego rodzinnego domu. A drugi problem... W szkole zrobiono szpital dla rannych żołnierzy. Ja brałam udział w przygotowywaniu materiałów opatrunkowych. Przed wojną byłam w harcerstwie. Nie było to patriotyczne harcerstwo, ale było. Prowadziła go [dziewczyna] pochodzenia niemieckiego, Szulcówna, i poza jakimiś turystycznymi aspektami czy śpiewaniem wspólnym (zawsze lubiłam śpiewać), to zostało mi wiele miłych momentów. Ale to nie było patriotyczne harcerstwo.\nTak, mieszkaliśmy. Nie było nauczycieli. Po zlikwidowaniu szpitala nie było komu uczyć, to się wszystko rozproszyło. I spośród grupy z mojej klasy to [tylko] pięcioro dzieci tylko chodziło z własnej woli do szkoły. Z tym że nauka to była improwizacja nie nauka, bo dobrze, jeżeli [chociaż] spędziliśmy kilka godzin, czytając „Pana Tadeusza” albo inną literaturę. Dlatego że był jeden nauczyciel i on też nie miał dla nas czasu. Pójście do szkoły było dobrowolne – kto chciał, to przyszedł. Po jakimś czasie właśnie ten jeden nauczyciel, który był w naszej szkole, przyszedł do ojca i powiedział, że… A to już było w następnym roku szkolnym jakby, to znaczy na poziomie siódmej klasy szkoły podstawowej. Powiedział do ojca, że szkoda, żebym ja się nie uczyła dalej. Wziął mnie ze sobą, [...] przywiózł do Warszawy i poszedł do kierownika szkoły handlowej we Włochach, ponieważ tam we Włochach miał rodzinę. I tam się zatrzymaliśmy [u tej rodziny w pobliżu szkoły] [...]. Przyjęto mnie do pierwszej klasy szkoły handlowej. [...] Skończyłam dwie klasy szkoły handlowej i ciąg dalszy nauki mojej był nieco konspiracyjny, bo zaczęłam pracować jako sekretarka w firmie, a do szkoły chodziłam wieczorem na kursy, które były pod patronatem szkoły Żmichowskiej.\nCo to było za kursy? Co pani tam robiła?\nKursy wieczorowe, na które ja przez protekcję się dostałam. Były typu szkół ogólnych, typu gimnazjum ogólnego. Ja byłam wtedy w trzeciej gimnazjalnej.\nPrzez czyją protekcję dostała się do tej szkoły?\nPrzez panią Marię Chełmicką, która była siostrą tego kierownika, który mnie przywiózł do Włoch, i byłam w kontakcie z panią Marią. I ona miała możliwości zapisania mnie.\nCzego dokładnie pani się tam uczyła?\nTam właśnie były przedmioty jak łacina, historia, matematyka, fizyka, [uczyliśmy się] w godzinach wieczorowych. To się nazywało „kurs dla dorosłych”. Ale tak jak powiedziałem wcześniej, w każdym systemie widziałam za mało nauki intensywnej, pełnej, wyczerpującej temat. Takie było życie. [...]\nCzy zetknęła się pani wtedy z konspiracją? Z jakimi osobami z organizacji?\nTak. Właśnie z Marią Chełmicką. Zetknęłam się, bo ona pracowała w harcerstwie. Miała pseudonim „Horpyna”. Pracowała w oddziałach harcerstwa o nazwie „Pasieka”. I ona zapisała mnie na wieczorowy kurs nauki. A żeby móc płacić za kwaterę, gdzie się zatrzymałam, i za bytowanie, pracowałam jako sekretarka. Pisałam na maszynie, pisałam pisma.\nTo była firma, która handlowała drewnem na Śniadeckich, w Warszawie na [ulicy] Śniadeckich. A ja mieszkałam we Włochach. Dalej mieszkałam u urodziny kierownika, który mnie przywiózł do Włoch. On miał nazwisko Chełmicki. I ja w rodzinie Chełmickich cały czas mieszkałam. A pani Maria Chełmicka, o której mówię, była siostrą, młodszą siostrą tego kierownika szkoły podstawowej w Powiślu.\nJak wspomina pani rzeczywistość okupacyjną w Warszawie?\nTo były obrazy, które się przewijały. Wiszący ludzie, jakieś komunikaty przez megafony. To były sytuacje jakichś bezkarnych zabójstw, bo spotykałam groby na ulicy. To były po prostu osoby zabite, nie wiadomo przez kogo i nie wiadomo w jakichkolwiek okolicznościach. Ja nie mam świadomości, co to było. Ale taka bezkarność w życiu. Przykre były komunikaty, bo one zawsze dotyczyły ludności, ludności polskiej. Co jeszcze? W czasie wojny brałam udział [...] w opiece nad więźniami. W związku z tym w każde święta Wszystkich Świętych pracowałam na cmentarzach, sprzedając znicze. Dochody zbierałam dla jeńców wojennych albo dla ludzi, którzy byli więzieni w Oświęcimiu czy innych obozach. Przez panią Marię Chełmicką miałam większy kontakt z sytuacją w czasie wojny naszego społeczeństwa, bo ona była bardzo politycznie zaangażowana i wielokrotnie włączała mnie do swoich spraw.\nCzy znalazła się pani albo ktoś w pani otoczeniu w jakiejś niebezpiecznej sytuacji właśnie ze względu na tę działalność?\nJa nie. Do tego tematu to wrócę, idąc w czasie dalej, bo moja rodzina bardzo doświadczyła wojny. Był front. Wojska polskie i radzieckie stanęły nad Wisłą. A z drugiej strony byli Niemcy. Ale to już było w czterdziestym piątym roku, więc może [opowiem] później.\nDobrze, to wrócimy do tego później. A gdzie zastał panią wybuch Powstania?\nWe Włochach. W pierwszy dzień… Ja byłam łączniczką i miałam polecenie oddania korespondencji komuś. Noc. Pierwszą noc przebywałam we Włochach, a rano ubrałam się, kolejka EKD nie chodziła, więc poszłam pieszo, żeby wykonać zadanie. To było w okolicy placu Narutowicza. Doszłam do tego miejsca. Zastałam pana, któremu miałam oddać pocztę. Ale to jeszcze nie było wszystko, więc szłam dalej, bo jeszcze miałam pójść na Piusa. Po drodze spotykałam oddziały niemieckie, które mnie legitymowały. Mówili po polsku. Ja uczyłam się niemieckiego w szkole handlowej, więc po niemiecku też trochę mówiłam. I ponieważ nie byłam uzbrojona, miałam teczkę w ręku i jakiś ekwipunek ubraniowy, przepuszczano mnie dalej. (Pamiętam szczególnie taki patrol na Filtrowej). I pieszo doszłam do Lwowskiej. Tam zatrzymałam się, ponieważ to był teren już zajęty przez Polaków, zabarykadowany. Przeszłam barykadę na Lwowskiej, ale pamiętam, że bardzo się skaleczyłam jakimiś zardzewiałymi gwoździami, żeby przejść tę barykadę. Nikt mnie nie legitymował, po prostu przeszłam. Okazało się, że trzeba skorzystać z pomocy lekarza. Więc Lwowska 15 mieszkał taki bardzo zacny lekarz i on mi zrobił te opatrunki, a nawet zaproponował, żebym w ich mieszkaniu jakiś czas przebywała, bo może będzie gorzej.\nPamięta pani może, jak się nazywał ten lekarz?\nZbieg okoliczności – okazało się, że ja pracowałam z ludźmi, którzy byli spokrewnieni. To był pan, jego nazwiska nie pamiętam, ale jego siostra pracowała w Instytucie Leków o nazwisku Mohuczy. A jak on się nazywał, nie pamiętam.\nCzy zdecydowała się pani tam zostać?\nByłam tam dwa dni. I pomoc domowa tego domu opiekowała się mną i żywiła mnie. Jak się poczułam lepiej, poszłam dalej szukać adresata, dla którego miałam pocztę.\nDo kogo miała się pani udać?\nTo była pani Janina Wołłowicz na [ulicy] Piusa 55. Doszłam. I tam, już w kontakcie z tą panią, zatrzymałam się na całe Powstanie. To była moja kwatera. Za pośrednictwem tej pani włączono mnie do Wojskowej Służby Kobiet. I pracowałam jako łączniczka w dożywianiu barykad, dożywianiu żołnierzy na daleko wysuniętych punktach albo w jakichś niedostępnych [miejscach], na przykład na ósmym piętrze, albo gdzieś daleko, że trzeba było donieść coś do jedzenia.\nTo dużo was tam było?\nW sumie nie wiem, a chodziłyśmy w oddziałach trzy, cztery osoby. A w sumie nie wiem, ile nas było.\nCzy to było ciężkie zadanie? No bo były problemy z zaopatrzeniem.\nTo nie było łatwe zadanie, bo trzeba było nosić ciężary na plecach, a chodziło się tunelami przebitymi pod domami. Ja byłam wysoka. Mnie było bardzo trudno. Pamiętam, że [bardzo] mocno się uderzyłam o jakąś cegłę w czoło. Ale uważałam, że to umiem zrobić i to mogę zrobić.\nOrganizowano też pomoc przy produkcji broni. To były laboratoria, gdzie w moździerzach, w mieszadłach coś się mieliło, coś się łączyło. A to była po prostu produkcja prochu.\nZaproszona byłam kiedyś do ratowania chorych w szpitalu. I oddawałam krew dla człowieka, który miał amputowaną nogę. A co jeszcze, to nie wiem. Czy był jeszcze jakoś tam ranny gorzej i czy przeżył, czy nie. Wiem tylko, że się nazywał Raźny. To była Mokotowska 15, szpital Mokotowska 15. Więc pamiętam, bo trochę przeżyłam. Oddałam 750 mililitrów krwi. Tak mi się wydaje, że to zaważyło, że trochę byłam słaba. Dostałam czekoladę na podratowanie sytuacji. Poza tym pomagałam w przygotowaniu żywności.\nCo panie przygotowywałyście?\nW różnych okresach różnie. Na ogół były to kanapki. Ale przyszedł okres, kiedy nie było kanapek. Wobec tego nosiłyśmy pszenicę. Ale żeby przygotować tę pszenicę, to trzeba było pójść na Muranów do młyna i przynieść worki pszenicy przez aleje Jerozolimskie, gdzie było bardzo trudno przejść. To były tereny pod obstrzałem. Więc ze Śródmieścia chodziłam na Młynarską za dnia. Bo żeby te worki z pszenicą przenieść, to wszystko [robiło się] nocą. I była grupa pracująca przy gotowaniu, a ja raczej byłam zawsze przy roznoszeniu.\nCzy mogłaby pani opowiedzieć o kilku takich trudniejszych wypadach w dostarczaniu żywności? Wspominała się pani, że musiałyście się dostać na ósme piętro do budynków. Tunelami.\nNa placu Zbawiciela, pamiętam, że żołnierze siedzieli na szczycie wysokiego domu. Nie wiem, ile tam było pięter (później w tym domu była szkoła języka angielskiego). Więc to było bardzo trudne – dojście do żołnierzy. A druga sprawa to w czasie naszych podróży było bombardowanie. I pamiętam, byłam na Kruczej, kiedy było bombardowanie tego domu, w którym się znajdowałam. Z trudem wyszłam z tego domu po gruzach, ale bez szwanku. To były takie dwa momenty. A inne, to zawsze byłam na zawołanie, kiedy byłam potrzebna. To było blisko. Bo tam było przejście z Piusa na… gdzie była kuchnia... niech sobie przypomnę.\nChciałabym panią zapytać o to, jak pani wspomina kontakty z Powstańcami, z żołnierzami? Jakie były nastroje? W jakich warunkach oni tam przebywali?\nZ żołnierzami stykałam się na kwaterze, tam gdzie mieszkałam. To był duży salon, pewnie ze trzydzieści metrów. I to był salon, który służył jako sypialnia dla żołnierzy i dla takich jak ja. Każdy przychodził, kładł się o niewiadomej porze i wstawał też o niewiadomej porze. Na ten temat jest literatura. W tej chwili nie pamiętam nazwiska, ale miałam w ręku i chyba mam tę książkę [opisującą], jakie to oddziały były wtedy w okolicy Pięknej. I pamiętam, że przychodzili bardzo zmęczeni. O jednym z nich mówiono, że ma pasję zabijania Niemców, bo zginął mu brat. Tak że właściwie kontakty z żołnierzami to ja miałam na kwaterze, gdzie się zatrzymałam. A poza tym to były kontakty chwilowe, na punktach, gdzie dochodziliśmy, dawaliśmy jeść. Cieszyli się bardzo naszym przyjściem. Ale bez kontaktów jakiś bliższych. Ja nie miałam kontaktów z żołnierzami.\nA jak wspomina pani nastroje wśród ludności cywilnej. Jak to się zmieniało w czasie Powstania?\nJa przechodziłam przekopami i to były straszne obrazy, jak starzy ludzie, chorzy, siedzieli w tych podziemiach. Nie miałam dużo kontaktów. Byłam zawsze bardzo zajęta na użytek jednostki i pracy, którą prowadziliśmy.\nWspominała pani o takich dwóch niebezpiecznych momentach, jeżeli chodzi o pani działalność.\nTak. Jeden to był taki, że na Kruczej zbombardowano dom, do którego doszłam, i gdzieś na poziomie trzeciego piętra zaczęły się te ruiny sypać. Ale udało mi się znaleźć drogę, że ja z tego domu wyszłam.\nCzy pani koleżanki z oddziału też się znalazły w takich niebezpiecznych sytuacjach?\nNie wiem, nie prowadziłam [takich] rozmów. Byłam dość samodzielna w działaniu i w kontaktach. To było w sumie tragiczne – ja nie miałam [w czasie Powstania] żadnych znajomych, żadnych. Chodziłam do szkoły we Włochach, tak że koleżanki to były z Włoch. Nie miałam blisko żadnej rodziny.\nA co pani robiła w wolnym czasie, w cudzysłowie wolnym.\nJa nie miałam wolnego czasu. To było… To była ta praca na użytek kuchni i dostarczenia, i odpoczynek, sen. Niczym więcej się nie zajmowałam.\nA czy miała pani wówczas jakiś kontakt z Niemcami albo jakimiś innymi narodowościami?\nNie, żadnego. Pamiętam tylko moment, taki bardzo tragiczny, jak był ostrzał skrzyżowania Kruczej i Pięknej. Tam jest takie skrzyżowanie większe i tam Niemcy mieli taką bazę dobrze zabezpieczoną. To było blisko. Z daleka widziałam, widziałam, co się dało. Potem znosili... Niemcy się w końcu poddali, znosili trupy z tego ich punktu. Ale ja nie miałam nigdy broni w ręku, nie miałam funkcji wojskowej.\nCzy dochodziły do pani informacje o tym, co dzieje się w Warszawie? Wszystkie informacje o zbrodniach, o ludobójstwie?\nNie. Nie było żadnego radia, żadnego szkolenia i żadnych informacji. Byli ranni w szpitalu. I [prośby] o pomoc. Pamiętam, pracował tam taki starszy lekarz o nazwisku Loth. Byłam z nim w kontakcie, bo miałam kłopoty właśnie z kolanem i skierowano mnie do tego lekarza. Ale to była medyczna [pomoc] z jego strony i opieka. Nie było żadnego płacenia. Ja nie miałam kontaktu z żołnierzami.\nKazano nam przyjść na plac przed Politechniką. A przed tym kazano mieć możliwie dobre buty. I pamiętam, że było jakieś targowisko na Kruczej, kupiłam sobie, [właściwie] dostałam najpierw jakieś pantofelki od kierowniczki mojego punktu, pantofelki jej córki, maleńkie, na wysokim obcasie. Wzięłam te pantofelki, poszłam i jakiś sprzedający zamienił mi te pantofelki na męskie buty, na płaskim obcasie, w których przeszłam pieszo do Ożarowa. Przepraszam, o co pani pytała? Bo, czy ja dałam odpowiedź na temat?\nTak, tak, pytałam o dzień kapitulacji.\nTo był właśnie [dzień kapitulacji]. I na placu przed Politechniką zebrałyśmy się w szeregach i pieszo do Ożarowa. A po drodze ludność była przez Niemców zmuszana do jakichś robót. I pamiętam, że po drodze we Włochach podeszła do mnie ciocia koleżanki, Haliny Krzepełko ciocia, u której [ta koleżanka] mieszkała. I pamiętam ten wzruszający moment, że kogoś znajomego spotkałam po drodze do Ożarowa. [Poza tym] bez szczególnych wrażeń, po prostu marsz. I ludności cywilnej dużo po lewej i prawej. Jeżeli ktoś był znajomy, tak jak opowiadam, że zdarzyło mi się, że poznałam kogoś czy ktoś mnie poznał. Ja nie miałam rodziny ani w Warszawie, ani tutaj blisko, w okolicach.\nCzy miała pani w ciągu tego całego czasu jakieś informacje od rodziny? Wiedziała pani, co się z nimi dzieje?\nNie, żadnych. I oni o mnie [nie mieli] żadnych informacji.\nJak długo była pani w Ożarowie?\nTo chyba były trzy dni. [Umieszczono nas] w takich ogromnych salach, na rozrzuconej słomie. Potem ładowano nas do wagonów towarowych, bez żadnego wyposażenia higienicznego. Pamiętam, że koleżankom udało się zrobić dziurę w podłodze, żeby można było skorzystać z tej dziury jako toalety. Na granicy był taki punkt, [to znaczy wtedy] na granicy, teraz to jest w granicach Polski, na trasie do Sandbostel. Było zatrzymanie, bo była tak zwana mykwa, czyli dokładna kąpiel i pryskanie środkami odkażającymi. Robili to mężczyźni, a my nago musieliśmy poddawać się wszystkim zabiegom. Po niemiecku chyba to się nazywało Kirsten, ale to ma nazwę polską… [...] Kostrzyn! Przypomniałam sobie.\nZawieziono nas do obozu męskiego w Sandbostel, to było między Lubeką i Hamburgiem. Był to obóz międzynarodowy. Byli tam jeńcy z trzydziestego dziewiątego roku i również byli Polacy po Powstaniu. A my [kobiety] tą niewielką grupą też się tam znalazłyśmy. Miałyśmy dwa baraki. Jeden barak nazywał się Aufname, a drugi barak nazywał się „dziewięćdziesiątka”. Ja mieszkałam w baraku Aufname. Wielka nędza w żywieniu i wyposażeniu. Ale najgorsze było to, że w momencie kiedy przygotowano transport do przewiezienia kobiet… Bo było to dla Niemców bardzo kłopotliwe – kobiety miały kontakty, [jeńcy] przez płot rzucali sobie korespondencję – więc postanowili te kobiety wysłać do Oberlangen i w Oberlangen zrobić tylko kobiecy obóz. Ja w dniu transportu dostałam temperatury. Okazało się, że mam dyfteryt, więc nie pojechałam z transportem, tylko [umieszczono mnie w] szpitalu przyobozowym. To był pokoik, w którym były cztery osoby, cztery osoby chore. Wśród nich były takie, które miały szkarlatynę, i takie, które miały dyfteryt. Po jakimś czasie… a zabrana byłam nad dyfteryt. Po jakimś czasie okazuje się, że ja mam też szkarlatynę. Więc byłam w tym szpitalu dwa miesiące. Zorganizowano transport z grupy, która się w szpitalu znajdowała, i pojechałyśmy do Oberlangen. Tak że ja z dużym opóźnieniem w stosunku do innych grup znalazłam się w Oberlangen.\nPamięta pani mniej więcej, kiedy to było?\nTak. Drugi lutego, jak się znalazłam w Oberlangen. W sumie byłam dwa miesiące w szpitalu. A od 2 lutego do 12 kwietnia, do wyzwolenia obozu Oberlangen przez dywizję generała Maczka, mieszkałam w baraku z koleżankami, na pryczach, w nędznych warunkach. Najpierw byłam w takim urozmaiconym składzie koleżanek z różnych grup, a potem przydzielono mnie jakby do grupy macierzystej.\nKtórą miała pani pierwotnie?\nKtórą miałam pierwotnie, tak. Była najpierw dwójka, potem szóstka. Wyzwolenie obozu... No, to był historyczny moment dla mnie, bo po jakimś niedługim okresie kontaktów wojskowych z nami i decyzji odgórnych, co z nami zrobić, ja znalazłam się w grupie szkolnej. I w tej grupie szkolnej [byłam] najpierw w Oberlangen, potem nas przenieśli pięć kilometrów od Oberlangen do Niederlangen. Cały czas byłam w grupie szkolnej. Miałam komisyjny egzamin w Niederlangen, [...] na jakim poziomie mogę być w szkole. Zaakceptowano mi małą maturę z Warszawy, więc dołączyłam do pierwszej licealnej. Z Niederlangen z grupą szkolną pojechałam w kierunku Włoch, pod opiekę generała Andersa, ale z przyczyn mi nieznanych nie było przejścia przez Alpy, tylko zatrzymano nas w Murnau. Zamieszkałyśmy w kwaterach personelu [obozu] niemieckiego, a obóz oficerów polskich był w odległości kilometra od tego punktu. W Murnau z tej grupy oficerów polskich zorganizowano dla nas [grupę] pedagogów i chodziłam rok w Murnau do szkoły. Zaliczyłam pierwszą licealną. Potem, też z przyczyn mi nieznanych, przerzucono nas przez Alpy ciężarówkami do Włoch i zatrzymaliśmy się już bezpośrednio pod skrzydłami wojsk Andersa w księstwie Bari, koło Barletty. Miejscowość Trani. I w Trani pamiętam, że trzy miesiące chodziłam na zajęcia szkolne. Po trzech miesiącach zrobiono z nas narzeczone, [to znaczy] w papierach, narzeczone żołnierzy 2 Korpusu generała Andersa, i pociągiem z wagonami towarowymi przejechałyśmy do Anglii jako rodzina. Nie byłyśmy spokrewnione, ale narzeczona mogła.\nPamięta pani, kim był pani narzeczony?\nTak. Janiszewski się nazywał. Nawet mam legitymację, mogę pokazać, nawet ksero mogę dać. Zawieziono nas, też pod opiekę oddziału generała Andersa, sto kilometrów na południe od Brighton. Nie, przepraszam, sto kilometrów od Londynu, na południe. Tam chodziłam do szkoły i ukończyłam drugą licealną. Szkoła była patronowana przez władze polskie, [to znaczy] władze polskie znajdujące się w Anglii, w związku z tym autorytatywną maturę dostałam na rękę. Egzemplarz maturalny.\nMieszkałyśmy w barakach, w których prawdopodobnie też wojsko mieszkało. To były blaszanki, tak jakby koło przecięte poziomo, i my w takich półkolach mieszkałyśmy. W West Chiltington. Ja chodziłam do drugiej licealnej. W międzyczasie byłam w szpitalu, miałam operowane kolano. Ale szpital wojskowy polski był dość daleko. Był w Diddington. To jest na północny wschód od Londynu. No ale jakoś udało mi się, że zdążyłam i zoperować kolano, i zdać maturę. I z maturą to był moment decydujący, że wróciłam do kraju.\nTo był czterdziesty siódmy rok. Ale decyzję podjęłam we wcześniejszym okresie, ponieważ dostałam wiadomości drogą bardzo okrężną, nie bezpośrednio od rodziny, że jeden mój brat zginął, jak było front wojsk polsko-radzieckich, a z drugiej strony Niemcy [...]. Zginął wtedy mój starszy brat. Zginął też kierownik [szkoły], z którym miałam tyle w życiu dobrych poczynań z jego strony, [który tak] bardzo dbał o tę moją edukację. Drugi brat był ciężko ranny w tym samym momencie, bo drugi szrapnel trafił i drugi brat był ciężko ranny. Był zabrany do szpitala za Ural. I po półtora roku wrócił jako poszkodowany inwalida. Bez ręki, bez nogi. Był bardzo ranny.\nJak mieli na imię pani bracia?\nMój starszy brat, ten poszkodowany i kaleka, miał na imię Gerard. A ten, który zginął… bo Gerard zaczął wołać o ratunek, bo to było blisko domu rodzinnego. I drugi brat wyszedł, żeby mu pomóc. I padł drugi szrapnel i był ranny, ale tak ciężko, że po sześciu dniach zmarł. I w tym czasie właśnie razem z Gerardem zginął kierownik szkoły.\nRanny brat miał na imię Gerard?\nA ten, który zginął?\nZginął Ludwik. Jeden był o trzy lata starszy ode mnie. Nie, przepraszam – z dwudziestego pierwszego był, a ja szóstego, to pięć lat starszy ode mnie. A Ludwik był trzy lata starszy ode mnie.\nPonieważ dowiedziałam się również, że moja mama jest bardzo chora, więc podjęłam [decyzję powrotu], bo napisała do mnie kuzynka. Bo ja nie mając żadnych wiadomości, pisałam w różne miejsca. W różne miejsca różne kartki, listy i one trafiały. Przyszła pierwsza wiadomość [od kuzynki] w Grójeckim, do której przyszła moja kartka, że ja po Powstaniu Warszawskim żyję. A potem od innej kuzynki przyszedł do mnie list, że moi bracia nie żyją, a mama jest bardzo chora. Ja byłam wtedy tuż przed maturą i postanowiłam, że jak dostanę maturę na rękę, to wracam do kraju.\nTo były już takie ostatnie chwile decyzji moich koleżanek, które wracają do kraju, a które nie wracają. I ja zorganizowałam grupę wracających do kraju. Znałam lepiej angielski niż inni, ponieważ zawsze byłam angielskim zainteresowana. Wtedy kiedy w Warszawie pracowałam w biurze, to pamiętam, że chodziłam na prywatne lekcje języka angielskiego do rodowitej Angielki. I właśnie gdy organizowałam tę grupę powrotów, to musiałam jeździć do Londynu z miejsca zamieszkania, żeby w ambasadzie PRL załatwić możliwość transportu. Początek był taki, że były propozycje, [by płynąć] statkiem, ale ze statkiem nie wyszło z przyczyn technicznych i wróciłyśmy [do Polski] pociągiem, pociągiem towarowym przez Francję, Czechosłowację od południa. I to był czterdziesty siódmy rok. Ja wróciłam 7 października w czterdziestym siódmym.\nJuż było po egzaminach na studia, a ja jeszcze musiałam nostryfikację matury zrobić w Ministerstwie Oświaty. I ta nostryfikacja trwała bardzo długo. Zbieg okoliczności, że trafiłam w ministerstwie na kogoś, kto pracował, [pochodził] z moich stron. Ona mi pomogła, że wyciągnęła [moją maturę] z tej sterty papierów. I z chwilą, kiedy dostałam nostryfikację, przyjęto mnie na SGGW bez egzaminów. Miałam bardzo dobrą maturę, bardzo dobre wyniki. Dostałam się na SGGW na Wydział Ogrodniczy. Przyjmował mnie profesor Kochman. Po roku zmarła moja matka. Miałam krótką przerwę na studiach z powodu i choroby i śmierci, ale przyszli mi z pomocą serdeczną pracownicy SGGW, uwzględnili sytuację i mogłam kontynuować studia. Skończyłam studia w pięćdziesiątym drugim roku.\nPonieważ po studiach był okres, kiedy nie meldowano, nie zatrzymywano nowych mieszkańców w Warszawie, a ja miałam meldunek u rodziców, tak się złożyło, że wcześniej wyszłam za mąż, za Józefa Deptułę, który był po Wydziale Leśnym SGGW. I on natychmiast został zatrudniony. I z racji, że to był mój mąż, musieli również mi dać możliwość zamieszkania w Warszawie. I w ten sposób zamieszkaliśmy. Wynajęliśmy mieszkanie na Grochowskiej. Po jakimś czasie ja dostałam pracę dzięki protekcji mojego promotora profesora Pijanowskiego z SGGW, który miał kontakty z Ministerstwem Zdrowia. W ten sposób zostałam obywatelką tego miasta.\nWarszawa, 6 sierpnia 2013 roku\nStanisława Deptuła Pseudonim: „Janka Janicka” Stopień: strzelec, łączniczka, służby pomocnicze Formacja: Wojskowa Służba Kobiet Dzielnica: Śródmieście Południowe Zobacz biogram


Moje trzy grosze. Kultura z plusem « 24legnica.pl\nPrzez Piotr Kanikowski / 30/08/2017 / 1 Comment\nEfektem populizmu w kulturze są gale dico polo, kabaretony z żartami poniżej pasa, narodowy kult celebrytów i telewizyjne show, w których skaczą do basenu podtrzymując zsuwające się z pup gacie. Alternatywą nie jest elitaryzm, rozumiany jako oderwana od życia, wysublimowana, hermetyczna oferta teatrów, kin, galerii, filharmonii czy domów kultury, mających w głębokiej pogardzie ugniataną przez massmedia pulpę ze społeczeństwa. Wydaje mi się, że tzw. animatorzy kulury są raczej zobowiązani do nieustannego poszukiwania balansu pomiędzy Zenkiem Martynikiem a Agatą Zubel w myśl zasady sformułowanej kilkanaście lat temu przez poetę Jacka Podsiadło „Daj mi tam, gdzie mogę dobiec”.\nTa zasada odwołuje się w dość przewrotny sposób do strategii tenisa stołowego. Trenerzy pingpongistów radziliby raczej: daj mu tam, gdzie go nie ma; poganiaj po rogach, zmuś do wysiłku, niech pobiega, niech się zmęczy, niech nie da rady… Jeśli – jak w przypadku kultury – celem nie jest zwycięstwo jednej ze stron, ale gra, interakcja między nadawcą a odbiorcą, twórcą a konsumentem, to posyłanie pingpongowej piłeczki w kosmos (organizowanie imprez dla nikogo) nie ma sensu. Tak samo sensu nie mają prymitywne zagrania prosto na paletkę sparingpartnera (schlebianie masowym gustom), bo rozleniwiają, degenerują, odmóżdżają. Poprzeczki nie wolno zawieszać ani za nisko, ani za wysoko. Poprzeczkę należy zawieszać tak, by masowy odbiorca kultury był w stanie ją przeskoczyć, ale żeby wymagało to intelektualnego (estetycznego) wysiłku.\nZa krok w dobrym kierunku mam deklarację Legnickiego Centrum Kultury, które planuje uruchomić coś w rodzaju kulturalnego budżetu partycypacyjnego. Mieszkańcy sami będą wymyślać dla siebie imprezy, sami wybierać najlepsze pomysły i sami (ze wsparciem urzędników) je realizować. Program Dom Kultury +, który zainspirował LCK do takiej aktywności, zaowocował zgłoszeniem kilkudziesieciu fajnych, dalekich od sztampy inicjatyw. Okazało się, że ludziom nie brakuje kolejnego koncertu Boysów w muszli ale freakowych szaleństw na trzy fortepiany, graffiti i bboyingu na ulicach. Brawo, Legnica!\nOstatnio modyfikowany: Sierpień 30, 2017 @ 10:55 am\n30/08/2017 o 10:36\nProblem jest o wiele bardziej złożony, niż zaprezentowana przez Pana czarno-biała kalka. Niskiej wartości kulturalnej (moim zdaniem oczywiście) tzw. eventy przyciągaja rzesze “nabywców”, co z kolei przekłada się na zainteresowanie mediami, a te zarabiają krocie na sprzedaży czasu antenowego reklamodawcom, zwłaszcza w tzw. “prime time”.\nIm większe zainteresowanie, a nie oszukujmy się – gala discopolo lub inne wywijasy połączone ze śpiewaniem, tańczeniem, gotowaniem i sr…. na lodzie/wodzie/powietrzu,kuchni etc., biją na głowę liczebność widowni np. teatru telewizji, czy konkursu Chopinowskiego! Wystarczy porównać oglądalność stacji telewizyjnych i wyciągnąć wnioski…\nPostulat lansowania kultury wysokiej jest jak najbardziej słuszny i warty powtarzania, ale… Obawiam się, że szczytna idea pozostanie tylko ideą. Dopóki media publiczne finansowane są głównie z reklam, nie ma mowy o zmianie repertuaru, bez zaciągania kolejnym pożyczek lub udzielanych dotacji z budżetu. O uzależnieniu mediów od budżetu i płynącym za tym ryzykiem stania sie “tubą propagandową” nie będę tu pisał, wszyscy wiedzą o co chodzi.\nI jeszcze jedno, nie zapominajmy również o postępującym spadku oglądalności telewizji. Sytuację widać szczególnie wśród kolejnych pokoleń, czerpiących informacje/rozrywkę/wiedzę z Internetu, ale proces postępuje także i wśród starszych.\nReasumując, promujmy kulturę wysoką, zwłaszcza kreatywnie, umożliwiając konsumentowi namiastkę kreowania oferty. Wówczas mamy szansę zmniejszenia ryzyka emisji oferty w próżnię.


HISTORIA WSPÓŁPRACY Z GMINĄ BIBLIS | Urząd Miasta i Gminy Kąty Wrocławskie\nHISTORIA WSPÓŁPRACY Z GMINĄ BIBLIS\nśroda 18.09.2019 , godzina: 00:39\nDzisiaj imieniny obchodzą: Irena, Irmina i Stanisław\nZawartość strony o tytule: HISTORIA WSPÓŁPRACY Z GMINĄ BIBLIS\nPodpisanie umowy o współpracy partnerskiej 29.06.2003\n29 czerwca 2003 roku została podpisana umowa o współpracy partnerskiej pomiędzy Gminą Kąty Wrocławskie i niemiecką Gminą Biblis. Jej celem jest solidarne współdziałanie obu gmin jak też wymiana doświadczeń i poglądów na niwie kulturalnej, ekonomicznej i socjalnej.\nUmowę oficjalnie podpisali Pani Burmistrz Gminy Biblis Hildegard Cornelius - Gaus wraz z Przewodniczącym Gminy Gerhardem Meierem z jednej oraz Burmistrz Gminy Kąty Wrocławskie Antoni Kopeć i Przewodniczący Rady Miejskiej Adam Klimczak z drugiej strony. Umowa o współpracy między gminą Biblis a gminą Kąty Wrocławskie została zawarta w celu wzajemnego poznania i zrozumienia oraz budowania przyjaznych stosunków między stronami, przyczyniania się do budowy zjednoczonej Europy i do porozumienia między narodami. W tym celu partnerzy poprzez regularnie ustalane spotkania dążyć będą do wymiany poglądów i doświadczeń jak również wzajemnego wspierania się w następujących dziedzinach:\n• kultura i sztuka,\n• zagadnienia socjalne,\n• porządek publiczny,\n• bezpieczeństwo i ochrona przeciwpożarowa.\nPrezentacja Gminy Biblis\nBiblis jest gminą łączącą trzy miasta : Biblis, Wattenheim i Nordheim. Leży ona w powiecie Bergstrasse w Hesji niedaleko Frankfurtu nad Menem, zajmując powierzchnię ok. 40,44 km2. Ludność Gminy Biblis liczy ok. 9000 mieszkańców. Gmina ta znana jest głównie dzięki największemu w Niemczech zespołowi dwóch elektrowni atomowych, a także dzięki hucznie obchodzonemu każdego roku "Świętu ogórków" (Gurkenfest).\nBardzo ciekawe położenie i krajobrazowa różnorodność sprawiają, iż Gminę tą śmiało zaliczyć można do jednej z najatrakcyjniejszych w tym regionie. Niewątpliwą atrakcją turystyczną są tu : las przy wschodniej granicy, krajobrazy wzdłuż brzegu reńskiego, las kamienny Odenwald w zachodniej części regionu czy ruiny zamku. Godny obejrzenia w Biblis jest także kościół pod wezwaniem św. Bartłomieja, kościół Ewangelicki oraz centrum informacyjne przy Elektrowni Atomowej. Tereny nad Renem dają olbrzymie możliwości wędrówek i miłego spędzenia czasu.\nOgórkowe święto w Biblis 30-02.07.2007\nJak każdego roku, na zaproszenie władz oraz mieszkańców gminy Biblis, kątczanie mieli okazję uczestniczyć w trzydniowych obchodach „Święta ogórków” (Gurkenfest) w naszej partnerskiej gminie niemieckiej. Oficjalne obchody rozpoczęły się 30. czerwca, a otworzyła je Pani Burmistrz Gminy Biblis, Dr. Hildegard Cornelius – Gaus wznosząc tradycyjny toast za udaną i miłą zabawę. Głównym i najważniejszym punktem programu było pożeganie ustępującej i koronacja tegorocznej nowo wybranej „Ogórkowej królowej”, która sprawować będzie rządy aż do czerwca przyszłego roku.\nPo oficjalnych przemówieniach najważniejszych osób gminy Biblis, zaproszonych gości oraz delegatów gmin partnerskich (w tym również Burmistrza Kątów Wrocławskich Antoniego Kopcia), rozpoczęły się trzydniowe uroczystości obchodów tego najważniejszego biblisowskiego święta, którego tradycja sięga 1952 roku.\nZagadkowa natomiast i nieco zabawna jego nazwa łączy się z wielką niegdyś popularnością plantacji ogórkowych w tym regionie. Dziś już uprawa ogórków znacznie straciła na rozmachu i jedynie to z wielką celebrą i estymą obchodzone święto przypomina o wielkim historycznym znaczeniu tego warzywa, które rozsławiało niegdyś Biblis w całym kraju i poza jego granicami.\nPięć lat przyjaźni – pierwszy jubileusz współpracy partnerskiej Kątów Wrocławskich i Biblis 29.06.2008\nRok 2008 jest rokiem jubileuszowym na gruncie współpracy międzynarodowej. 29 czerwca bowiem minęła piąta rocznica podpisania umowy partnerskiej o współpracy między Gminą Kąty Wrocławskie i niemiecką gminą Biblis.\nZ okazji tego jubileuszu gościliśmy niedawno bardzo liczną (40 osobową) grupę niemieckich przyjaciół, której przewodniczyła Pani Burmistrz Hildegard Cornelius – Gaus. Rokrocznie mieszkańcy naszego partnerskiego Biblis odwiedzają Kąty Wrocławskie podczas święta dożynek, poznając polskie tradycje i obyczaje oraz odświeżając stare i zawierając nowe znajomości. Tak jest co roku, tak było i w tym obecnym - jubileuszowym.\nTegoroczna wizyta przebiegała zatem w atmosferze podsumowania dotychczasowych osiągnięć oraz wspólnych wysiłków obu gmin na gruncie umacniania przyjaznych, dobrych relacji.\nSzczera i silna przyjaźń oraz serdeczne stosunki pomiędzy naszymi mieszkańcami, rozwój współpracy strażaków OSP Smolec oraz Feuerwehr Wattenheim jak też bardzo dobre relacje pomiędzy władzami obu rejonów – to solidna podstawa, na której opiera się nasza pięcioletnia współpraca. Dzięki temu mogliśmy zrealizować wspólnie wiele ciekawych spotkań, dając możliwość mieszkańcom obu gmin poznać się, lepiej zrozumieć i zaprzyjaźnić. Owocem tych spotkań są choćby do dziś przez wielu utrzymywane i pielęgnowane prywatne kontakty z niemieckimi przyjaciółmi.\nWspółpraca Gminy Kąty Wrocławskie i Gminy Biblis rokrocznie wspierana jest przez Komisję Europejską do spraw Edukacji Kultury i Sektora Audiowizualnego, która poprzez unijny program „Europe for citizens” dofinansowuje tego typu spotkania partnerskich miast.\nW większości niemieckich landów, podobnie jak u nas, niezwykle starannie kultywowane i pielęgnowane są regionalne zwyczaje i tradycje. A ponieważ gmina Biblis od wieków znana była w Niemczech i całej Europie dzięki uprawie ogórków, jej mieszkańcy do dziś bardzo hucznie obchodzą doroczne „Święto ogórków” (odpowiednik naszych dożynek) połączone z wyborem „Ogórkowej królowej”.\nTegoroczne obchody pięciolecia naszej współpracy w Kątach Wrocławskich ubogacone zostały po raz pierwszy właśnie obecnością samej królowej, która wraz ze świtą uczestniczyła w uroczystościach dożynkowych, witając mieszkańców gminy Kąty w ich własnym ojczystym języku.\nNiezwykle symbolicznym jest fakt, iż tegoroczna „królowa ogórków” ma polskie korzenie – urodziła się bowiem we Wrocławiu. W roku swoich rządów będzie więc bardzo wymownie reprezentować polsko – niemiecką solidarność, promując niejako współpracę partnerską obu naszych gmin. Jej tegoroczna wizyta jest symptomatyczna również i poprzez fakt, iż celem swej pierwszej oficjalnej podróży zagranicznej uczyniła właśnie Dolny Śląsk oraz zaprzyjaźnione Kąty.\nW oczekiwaniu na kolejny jubileusz pozostaje nam życzyć sobie, by dalsze kontakty i dalsza nasza współpraca obfitowała w wiele wspólnych sukcesów; byśmy czuli się jako jedna duża polsko – niemiecka rodzina i troszczyli się o nią wspólnie w atmosferze przyjaźni, szacunku i odpowiedzialności.\nPrzedstawiciele stowarzyszenia przedsiębiorców Gminy Biblis wizytują Kąty Wrocławskie 28-31.08.2009\nW ostatnich dniach sierpnia mieliśmy zaszczyt gościć w naszej Gminie liczną grupę gości z Biblis, wśród nich zaś wielu przedstawicieli świata gospodarki i biznesu naszej partnerskiej gminy niemieckiej zrzeszonych w stowarzyszeniu na rzecz wspierania i rozwoju gospodarczego (WV Biblis).\nPrócz swych nadrzędnych celów takich jak współpraca rodzimych przedsiębiorców w dziedzinie rzemiosła, handlu oraz usług, stowarzyszenie "WV Biblis" deklaruje chęć współpracy na tej niwie także w dziedzinie kontaktów z partnerskimi gminami zagranicznymi.\nJest to zatem solidna przesłanka do umocnienia, a w wielu dziedzinach otwarcia nowego frontu współpracy między Gminami Biblis i Kąty Wrocławskie.\nTo właśnie stowarzyszenie "WV Biblis" jest głównym organizatorem i propagatorem najważniejszego i najhuczniej obchodzonego biblisowskiego święta – Gurkenfest. Ponadto zarówno w sezonie letnim jak i zimowym związek organizuje i wspiera różnorakie imprezy jak na przykład „kupiecka niedziela” (Verkaufsoffener Sonntag) czy też „targi bożonarodzeniowe” (Weihnachtsmarkt) dające przedsiębiorcom doskonałą okazję do prezentacji i promocji własnych produktów.\nW tym roku wśród niemieckich gości wizytujących naszą gminę znalazło się wielu przedstawicieli "WV Biblis", w tym Prezes Stowarzyszenia – Pani Lisolette Blume-Denise oraz jej Zastępca – Pan Czeslaw Kolatzek (notabene nasz rodak mieszkający w Biblis od wielu już lat). Goście byli pod wielkim wrażeniem dynamiki rozwoju gminy Kąty Wrocławskie oraz możliwości, jakie daje ów rozwój zarówno małym, średnim jak i dużym przedsiębiorcom.\nUkoronowaniem wizyty gości był ich udział w uroczystościach dożynkowych, podczas których wspólnie z mieszkańcami naszej gminy bawili się oraz debatowali nad przyszłym rozwojem współpracy obu zaprzyjaźnionych regionów ukierunkowanym na wspieranie przedsiębiorczości jak też wymianę doświadczeń na niwie ekonomicznej i gospodarczej.\nKondolencje władz Gminy Biblis w związku z katastrofą polskiego samolotu prezydenckiego 10.04.2010r.\nSzanowny Panie Burmistrzu! Drodzy mieszkańcy naszej partnerskiej Gminy Kąty Wrocławskie! Z ogromnym żalem przyjęliśmy wiadomość o tragicznej katastrofie polskiego samolotu,w której zginął Wasz Prezydent Lech Kaczyński, jego małżonka oraz wielu polskich polityków i obywateli.\nPragniemy w imieniu mieszkańców całej Gminy Biblis wyrazić nasze najszczersze współczucie z powodu tej katastrofy i zapewniamy Was, iż także Niemcy pogrążone są w żałobie po stracie, jakiej doświadczył Wasz kraj\nZapewniamy o naszej pamięci i solidarności w bólu.\nZ głębokimi wyrazami współczucia\nPrzewodnicząca Przedstawicielstwa Gminy\nPrzewodnicząca Komitetu ds. współpracy\nPobyt sportowców z Biblis w naszej gminie w ramach akcji "Poznajmy się lepiej" 03-06.06.2010r.\nPodczas długiego weekendu czerwcowego Gminny Ośrodek Kultury i Sportu w Kątach Wrocławskich miał przyjemność gościć niemieckich sportowców z klubu FV Biblis , Wizyta miała charakter turystyczno-rekreacyjny.\nGrupa młodzieży w wieku 12-15 lat wraz z opiekunami i naszą grupą młodzieży wspólnie zwiedziła Zamek Książ koło Wałbrzycha oraz najciekawsze miejsca we Wrocławiu. Program wizyty obfitował również w różne imprezy i turnieje sportowo-rekreacyjne w takich dyscyplinach jak piłka nożna oraz piłka siatkowa. Najwięcej emocji wzbudził mecz pomiędzy drużyną złożoną z opiekunów z Biblis i instruktorów GOKiS, a drużyną, w składzie której zagrała wspólnie nasza młodzież.\nGoście z niemieckiej gminy partnerskiej byli pod dużym wrażeniem niedawno oddanej do użytku Hali Widowiskowo – sportowej przy ulicy Brzozowej w Kątach Wrocławskich. Wszyscy uczestnicy spotkania zarówno ze strony gości jak i naszej byli bardzo zadowoleni ze wspólnego spotkania, czego dowodem jest propozycja wizyty naszej młodzieży w Biblis.\nWspólne uroczyste obchody jubileuszu 1175 rocznicy istnienia Gminy Biblis 24-27.06.2011r.\nRok 2011 jest dla Gminy Biblis rokiem wyjątkowym obfitującym w różnego rodzaju wydarzenia kulturalno-artystyczne związane z obchodami jubileuszu 1175-lecia istnienia Gminy Biblis. Z tej właśnie okazji nasi niemieccy partnerzy przygotowali liczne imprezy z udziałem zagranicznych gości, w tym również gości z Gminy Kąty Wrocławskie.\nPierwszą okazją do wspólnego świętowania była doroczna impreza plenerowa „Gurkenfest”, gdzie prócz stałych punktów obchodów, sporo miejsca poświęcono również temu właśnie jubileuszowi, z okazji którego niemiecka gmina wydała niezwykły album przedstawiający historię i przemiany zachodzące w Gminie Biblis w ciągu całego ostatniego wieku. Ten bardzo pomysłowo opracowany album zestawiający stare fotografie ze współczesnymi i opatrzony przypisami okazał się prawdziwym hitem i cieszył się ogromną popularnością również wśród gości z zagranicznych gmin partnerskich przybyłych na obchody święta „Gurkenfest”.\nDelegacja z Kątów Wrocławskich wpisując się niejako w ten trend przygotowała dla mieszkańców Gminy Biblis wyjątkowy prezent, powierzając jego wykonanie słynnemu artyście malarzowi – Panu Januszowi Łozowskiemu. Na podstawie starej fotografii słynnego zabytkowego kościoła Św. Bartłomieja z Biblis namalowany został obraz w technice olejnej będący reprodukcją oryginału utrzymaną w klimacie osobistej impresji artystycznej autora.\nPrezent uroczyście wręczył Burmistrz Gminy Kąty Pan Antoni Kopeć podczas niedzielnej gali z okazji jubileuszu 1175-lecia istnienia Gminy Biblis. Obraz przyjęty został niezwykle entuzjastycznie a gospodarze już wybrali mu honorowe miejsce – zdobić będzie bowiem Salę Obrad Urzędu Gminy Biblis.\nPodczas pobytu goście z Gminy Kąty Wrocławskie mieli okazję zwiedzić wiele ciekawych miejsc m.in. miasto Mainz z monumentalną katedrą Św. Marcina. Włodarze Gminy Biblis zapoznali też swoich polskich gości z metodami gospodarowania odpadami w Gminie Biblis, czemu służyła wizyta w centrum gospodarki odpadami w mieście Heppenheim.\nKolejną zaplanowaną wspólną imprezą wpisującą się w obchody jubileuszowe będzie pobyt młodzieży z Gminy Kąty Wrocławskie na organizowanym przez biblisowską ochotniczą straż pożarną obozie młodzieżowym, gdzie wspólnie bawić się i wymieniać doświadczenia będą młodzi z Niemiec, Polski i Francji.


Saga o Ludziach Lodu - Strona 60 - Forum Departamentu Tajemnic\nPostautor: Lilith » 09 lut 2008, 11:32\n[quote:6b0d14e7e8="Villemo"]<uśmiecha się nieco pewniej> Masz może ochotę na kapkę wina? Akurat przyszło... Może nie za wykwintne, bo ma tylko 16 lat, ale dość dobre. [/quote:6b0d14e7e8]Nie bądźmy zbyt wymagający, takie z pewnością też będzie dobre.[quote:6b0d14e7e8="Villemo"]A ja dzisiaj muszę iść do kościoła... Nie chcę! Liberum veto! [/quote:6b0d14e7e8]Po co musiałaś iść wczoraj do kościoła?[quote:6b0d14e7e8="Villemo"]Ja to mam od dość dawna. [/quote:6b0d14e7e8]Nie tylko ty.[quote:6b0d14e7e8]Nie. Chodzi o pewne cechy charakteru. Bo Sakury to nawet wyglądem nie przypominam. [/quote:6b0d14e7e8]Sakura w pierwszej części miała jasną cerę (w shippuudenie taka jakaś bardziej opalona), a mówiłaś, że też jesteś blada. A co do Kyuubiego to się zgadzam. [quote:6b0d14e7e8="Villemo"]Ja tak mogę o wielu rzeczach powiedzieć. [/quote:6b0d14e7e8]Na przykład?[quote:6b0d14e7e8="Villemo"]Właśnie... <drży z niecierpliwości> Mruu... To będzie coś! <idzie zdecydowanym krokiem do Lucjusza mrucząc coś o Cruciatusach na gołą skórę> [/quote:6b0d14e7e8]<powoli, miarowym krokiem podchodzi do drzwi pokoju Severusa i puka delikatnie. Drzwi stają otworzem, Sev jednym zaklęciem zrzuca z Lil ubranie i okrywa swoją sutanną, po czym wciąga do środka>[quote:6b0d14e7e8="Villemo"]<otwiera jedno oko> No dobra, chyba zostanę. [/quote:6b0d14e7e8]Chyba?[quote:6b0d14e7e8="Villemo"]No a ja lunatykuję. A raz z pełnego rozpędu wpadłam na ścianę, po za późno skręciłam. [/quote:6b0d14e7e8]Biednaś. Ciekawa jestem jakie to uczucie - lunatykować.[quote:6b0d14e7e8="Villemo"]Braciszku... Możesz przestać czytać tą książkę gdy z tobą rozmawiam?! O, od razu lepiej. No więc niedługo pan WTF wróci i...K: Ty się go boisz.Nie! Po prostu... Czuję respekt.K: Aha, oczywiście.Ale ja mu nie chcę wycinać odcisków!K: Ja też bym nie chciał. Mogę wró...Nie!K: Co mam ci obiecać?Że nie będę musiała wracać.K: I że cię będę bronić własnym ciałem, co? A nie chcesz może własnej twarzy na ścianie z Hokage? Łatwiejsze do spełnienia....K: No dobra. [/quote:6b0d14e7e8]<Lilith patrzy z otumanieniem na twarzy to na Vill to na Kakasha> Czy ktoś mógłbt przetłumaczyć mi waszą rozmowę, bo nic z niej nie zrozumiałąm.[quote:6b0d14e7e8="Villemo"]Taaak! "Kuba Guzik, Guzik, wiele przygód ma, ha-ha! Aaaa, Na luzie, pan Guzik! Nieduży, pan Guzik!". [/quote:6b0d14e7e8]<ociera łezkę> Miło było, w sumie to fajnie jest być dzieckiem.[quote:6b0d14e7e8="Villemo"]Ale on mnie perwersyjnie nie łapie, bo jedynie w pasie[/quote:6b0d14e7e8]:lol: Tamta perwersja to nie w tym sensie, tak mi się jakoś rzekło.[quote:6b0d14e7e8]Mój brzuch... Ja muszę być w stanowczo gorszym humorze, gdy odpowiadam na SoLL. [/quote:6b0d14e7e8]Stanowczo. Stanowczo nie masz prawa być w złym humorze, ja nie pozwalam.\nPostautor: Villemo » 09 lut 2008, 11:41\n[quote:2b2f0de52c="Lilith"]Nie bądźmy zbyt wymagający, takie z pewnością też będzie dobre.[/quote:2b2f0de52c]<uśmiecha się całkiem wesoło i wyciąga kieliszki, podając Dominikowi butelkę, by otworzył>[quote:2b2f0de52c="Lilith"]Po co musiałaś iść wczoraj do kościoła?[/quote:2b2f0de52c]<mamra> Adoracja krzyża.[quote:2b2f0de52c="Lilith"]Nie tylko ty.[/quote:2b2f0de52c]Cieszę się iż nie jestem osamotniona w mojej paranoi.[quote:2b2f0de52c="Lilith"]Sakura w pierwszej części miała jasną cerę (w shippuudenie taka jakaś bardziej opalona), a mówiłaś, że też jesteś blada. A co do Kyuubiego to się zgadzam.[/quote:2b2f0de52c]No tak, racja... Jestem bardzo, bardzo blada. Normalnie wampirek. Miło mi.[quote:2b2f0de52c="Lilith"]Na przykład?[/quote:2b2f0de52c]DA.[quote:2b2f0de52c="Lilith"]<powoli, miarowym krokiem podchodzi do drzwi pokoju Severusa i puka delikatnie. Drzwi stają otworzem, Sev jednym zaklęciem zrzuca z Lil ubranie i okrywa swoją sutanną, po czym wciąga do środka>[/quote:2b2f0de52c]<wchodzi do środka, zrzucając po drodze wszystko co ma na sobie. Laska wciąga ją za ramię do środka, a po czerwonym błysku zamykają się drzwi>[quote:2b2f0de52c="Lilith"]Chyba?[/quote:2b2f0de52c]No dobra, raczej zostanę. <otwiera drugie oko>[quote:2b2f0de52c="Lilith"]Biednaś. Ciekawa jestem jakie to uczucie - lunatykować.[/quote:2b2f0de52c]Żadne. Bo śpisz :lol:[quote:2b2f0de52c="Lilith"]<Lilith patrzy z otumanieniem na twarzy to na Vill to na Kakasha> Czy ktoś mógłbt przetłumaczyć mi waszą rozmowę, bo nic z niej nie zrozumiałąm.[/quote:2b2f0de52c]On obiecał, że obroni nas przed WTFem.K: Nie was, tylko ciebie.Kakaaaś... Oniisan...K: Orochimaru zajmie się swoją siostrą, ty nie wymagaj cudów.<oburzona mina>K: Postaram się.[quote:2b2f0de52c="Lilith"]<ociera łezkę> Miło było, w sumie to fajnie jest być dzieckiem.[/quote:2b2f0de52c]Nie zawsze. Nikt nie traktuje wtedy takiego poważnie.[quote:2b2f0de52c="Lilith"]Tamta perwersja to nie w tym sensie, tak mi się jakoś rzekło.[/quote:2b2f0de52c]A, rozumiem. [quote:2b2f0de52c="Lilith"]Stanowczo. Stanowczo nie masz prawa być w złym humorze, ja nie pozwalam.[/quote:2b2f0de52c]Ja mówię, że stanowczo powinnam być. Bo potem mnie brzuch boli. Ze śmiechu.\nPostautor: Lilith » 10 lut 2008, 10:40\n[quote:a0ebad9510="Villemo"]<uśmiecha się całkiem wesoło i wyciąga kieliszki, podając Dominikowi butelkę, by otworzył> [/quote:a0ebad9510]<przez chwilę mocował się z butelką, po czym udało mi się otworzyć ją, ochlapując przy okazji swoją koszulę> Ups.[quote:a0ebad9510="Villemo"]<mamra> Adoracja krzyża. [/quote:a0ebad9510]Oj, biednaś. Ja nie byłam już w kościele chyba od trzech tygodni.[quote:a0ebad9510="Villemo"]Cieszę się iż nie jestem osamotniona w mojej paranoi. [/quote:a0ebad9510]A znasz w ogóle jakiegoś człowieka, który nie ma żadnej, nawet najmniejszej paranoi?[quote:a0ebad9510="Villemo"]No tak, racja... Jestem bardzo, bardzo blada. Normalnie wampirek.Miło mi. [/quote:a0ebad9510]Ale i tak nie masz nic wspólnego Sakurą, cholera niech ją ugryzie. A zarówno ty, jak i Kyuubi, lubicie ugryźć :lol:[quote:a0ebad9510="Villemo"]DA. [/quote:a0ebad9510]No, to też prawda. Kiedyś, kiedy jeszcze miałam bloga, to tak samo było z mylogiem.[quote:a0ebad9510="Villemo"]<wchodzi do środka, zrzucając po drodze wszystko co ma na sobie. Laska wciąga ją za ramię do środka, a po czerwonym błysku zamykają się drzwi> [/quote:a0ebad9510]<po sześciu godzinach wychodzi z sypialni Seva zadyszana, zaczerwieniona, trochę drżąca, ale z uśmiechem na ustach. Usiadła w fotelu i owinęła się szczelnie postrzępioną lekko sutanną>[quote:a0ebad9510="Villemo"]No dobra, raczej zostanę. <otwiera drugie oko> [/quote:a0ebad9510]Ja ci dam - raczej![quote:a0ebad9510="Villemo"]Żadne. Bo śpisz[/quote:a0ebad9510]:lol: Na pewno coś czujesz wtedy kiedy śpisz, tylko że potem tego nie pamiętasz![quote:a0ebad9510="Villemo"]On obiecał, że obroni nas przed WTFem.K: Nie was, tylko ciebie.Kakaaaś... Oniisan...K: Orochimaru zajmie się swoją siostrą, ty nie wymagaj cudów.<oburzona mina>K: Postaram się. [/quote:a0ebad9510]Nie ma potrzeba, Orochi mnie obroni. Prawda oniisan?O: Słucham?Oniisan, czy ty mnie w ogóle słuchasz!?O: Ależ tak, oczywiście, obronię cię.<mruży oczy i patrzy ze złością na brata>Znów zaczynasz?O: Nie rozumiem co masz na myśli <oblizuje się językiem>No nie, mam już tego dość <odciąga brata na stronę> Czy ty musisz patrzeć w ten sposób na wszystkich moich znajomych, bez różnicy na płeć!?[quote:a0ebad9510="Villemo"]Nie zawsze. Nikt nie traktuje wtedy takiego poważnie. [/quote:a0ebad9510]To też zależy od dorosłego. Są dobre i złe strony. Ta beztroska i takie śmiesznie błąche problemy...[quote:a0ebad9510="Villemo"]A, rozumiem. [/quote:a0ebad9510]To dobrze.[quote:a0ebad9510="Villemo"]Ja mówię, że stanowczo powinnam być. Bo potem mnie brzuch boli. Ze śmiechu.[/quote:a0ebad9510]No dobrze, masz prawo być w złym humorze tylko na sekundę przed wejściem na SoLL.\nPostautor: Villemo » 11 lut 2008, 16:32\n[quote:1d4ccede83="Lilith"]<przez chwilę mocował się z butelką, po czym udało mi się otworzyć ją, ochlapując przy okazji swoją koszulę> Ups.[/quote:1d4ccede83]<uśmiech, westchnienie, machnięcie różdżką> Już. Czystsze niż po Arielu. A teraz nalej do kieliszków. <wyciąga ciasto na miodzie>[quote:1d4ccede83="Lilith"]Oj, biednaś. Ja nie byłam już w kościele chyba od trzech tygodni.[/quote:1d4ccede83]<patrzy zbolałym wzrokiem> A ja muszę jeszcze iść dwa razy w tym tygodniu. Na drogę krzyżową. [quote:1d4ccede83="Lilith"]A znasz w ogóle jakiegoś człowieka, który nie ma żadnej, nawet najmniejszej paranoi?[/quote:1d4ccede83]<myśli> Moja mama jest jak Monk, mój tata zbiera wszystko, bo wszystko mu się przyda, mój kuzyn boi się krwi... Zdecydowanie, wszyscy ludzie mają paranoje.[quote:1d4ccede83="Lilith"]Ale i tak nie masz nic wspólnego Sakurą, cholera niech ją ugryzie. A zarówno ty, jak i Kyuubi, lubicie ugryźć [/quote:1d4ccede83]I dosłownie i w przenośni gryźć potrafię. Zęby to moja ulubiona broń, zaraz po paznokciach i pięściach zględnie kolanach. Chociaż wolę gryźć ludzi znajomych, bo z nieznajomymi to mogę skończyć z zakażeniem, czy jakąś inną mendą.[quote:1d4ccede83="Lilith"]No, to też prawda. Kiedyś, kiedy jeszcze miałam bloga, to tak samo było z mylogiem.[/quote:1d4ccede83]Mylog jest mroCHny i zUy.[quote:1d4ccede83="Lilith"]<po sześciu godzinach wychodzi z sypialni Seva zadyszana, zaczerwieniona, trochę drżąca, ale z uśmiechem na ustach. Usiadła w fotelu i owinęła się szczelnie postrzępioną lekko sutanną>[/quote:1d4ccede83]<po chwili wychodzi Villemo w czarnym płaszczu męskim, drżąc nieco w efekcie postcruciatusa, ale szeroko uśmiechnięta, z rozmazanym makijażem>[quote:1d4ccede83="Lilith"]Ja ci dam - raczej![/quote:1d4ccede83]No dobra, zostaję... <uniosła się na rękach>[quote:1d4ccede83="Lilith"] Na pewno coś czujesz wtedy kiedy śpisz, tylko że potem tego nie pamiętasz![/quote:1d4ccede83]No rany... Czujesz to samo, co wtedy gdy śpisz. Chyba, że budzisz się w szpitalu. Wtedy jest inaczej. Wiesz, to jest tak samo, jakbyś miała zamknięte oczy, ale wszystko widziała w swojej wyobraźni i szła. Z tymże lunatyk oczy ma otwarte. A śpi.[quote:1d4ccede83="Lilith"]Nie ma potrzeba, Orochi mnie obroni. Prawda oniisan? O: Słucham? Oniisan, czy ty mnie w ogóle słuchasz!? O: Ależ tak, oczywiście, obronię cię. <mruży oczy i patrzy ze złością na brata> Znów zaczynasz? O: Nie rozumiem co masz na myśli <oblizuje się językiem> No nie, mam już tego dość <odciąga brata na stronę> Czy ty musisz patrzeć w ten sposób na wszystkich moich znajomych, bez różnicy na płeć!?[/quote:1d4ccede83]<siada perwersyjnie na krzesełku>Onisaaaan...K: O bogowie, czemu dopuściłem, żebyś się urodziła... Co znów?!Bo wiesz, oniisan, obiecałeś mi, że pożyczysz mi kiedyś swoją książkę...K: <krztusi się własną śliną> Że... Że jak?No...K: Nie ma mowy! Jeszcze coś wcielisz w życie i kto wtedy przed rodzicami odpowie?!A co tam jest, 101 sposobów na morderwstwo łyżeczką, czy co?K: Dużo gorzej, w twoim przypadku.<myśli uważnie o dużo gorzej> To znaczy?K: SPytaj Orochimaru. I daj mi spokój.Mhm... Tylko nie proś, żebym cię prowadziła do łóżka i uważała, żeby rodzice nie zauważyli, jak upijesz się sake.[quote:1d4ccede83="Lilith"]To też zależy od dorosłego. Są dobre i złe strony. Ta beztroska i takie śmiesznie błąche problemy...[/quote:1d4ccede83]Ja nadal uważam, że moje problemy były bardzo dojrzałe. Bo powiedz, nie zdenerwowałabyś się teraz, gdyby jakiś chłopak w czasie lekcji położył się na tobie, a ty zostałabyś za to postawiona do kąta?! No powiedz...[quote:1d4ccede83="Lilith"]To dobrze.[/quote:1d4ccede83]Podejrzewam.[quote:1d4ccede83="Lilith"]No dobrze, masz prawo być w złym humorze tylko na sekundę przed wejściem na SoLL.[/quote:1d4ccede83]A brzuch i tak mnie boli. Oj, Oniisan... :lol:\nPostautor: Lilith » 16 lut 2008, 10:38\n[quote:f274fcbf88="Villemo"]<uśmiech, westchnienie, machnięcie różdżką> Już. Czystsze niż po Arielu. A teraz nalej do kieliszków. <wyciąga ciasto na miodzie> [/quote:f274fcbf88]<nalewa ostrożnie do kieliszków zerkając co chwila na ciasto i oblizując się ukradkiem>[quote:f274fcbf88="Villemo"]<patrzy zbolałym wzrokiem> A ja muszę jeszcze iść dwa razy w tym tygodniu. Na drogę krzyżową. [/quote:f274fcbf88]<wzdycha nad ciężkim losem siostry> Ja już nawet nie pamiętam kiedy byłam ostatnio i nie chcę pamiętać. Obawiam się tylko tej awanturki, która nadejdzie, gdy inni będą się bierzmować...[quote:f274fcbf88="Villemo"]<myśli> Moja mama jest jak Monk, mój tata zbiera wszystko, bo wszystko mu się przyda, mój kuzyn boi się krwi... Zdecydowanie, wszyscy ludzie mają paranoje. [/quote:f274fcbf88]No właśnie, tylko że jedni mniejsze, a inni większe. Ja na przykład odkryłam dziś, że boję się szczurów :hlip: [quote:f274fcbf88="Villemo"]I dosłownie i w przenośni gryźć potrafię. Zęby to moja ulubiona broń, zaraz po paznokciach i pięściach zględnie kolanach. Chociaż wolę gryźć ludzi znajomych, bo z nieznajomymi to mogę skończyć z zakażeniem, czy jakąś inną mendą. [/quote:f274fcbf88]Moja siostra też lubi gryźć. Mnie.[quote:f274fcbf88="Villemo"]Mylog jest mroCHny i zUy. [/quote:f274fcbf88]O taaak. I tlen czasem mnie denerwuje, ale jemu wszystko wybaczę.[quote:f274fcbf88="Villemo"]<po chwili wychodzi Villemo w czarnym płaszczu męskim, drżąc nieco w efekcie postcruciatusa, ale szeroko uśmiechnięta, z rozmazanym makijażem> [/quote:f274fcbf88]Pierwszy raz odkryłam w sobie duszę sado-masochistki... Ale było naprawdę nieziemsko... A tobie jak minął czas?[quote:f274fcbf88="Villemo"]No dobra, zostaję... <uniosła się na rękach> [/quote:f274fcbf88]<podaje Vill bułeczkę z dżemem truskawkowym> Może to cię nakłoni. Od dziś kocham ten dżemik. [quote:f274fcbf88="Villemo"]No rany... Czujesz to samo, co wtedy gdy śpisz. Chyba, że budzisz się w szpitalu. Wtedy jest inaczej. Wiesz, to jest tak samo, jakbyś miała zamknięte oczy, ale wszystko widziała w swojej wyobraźni i szła. Z tymże lunatyk oczy ma otwarte. A śpi. [/quote:f274fcbf88]Dobrze, dobrze. Dziś miałam jakieś szalone sny, że polonistka strzelała do mnie i chciała mnie zamordować za to, że poszłam na wagary, a mój kolega z klasy, który był Rysiem z Klanu zmarł na lekcji matmy, bo nic nie umiał :lol:[quote:f274fcbf88="Villemo"]<siada perwersyjnie na krzesełku>Onisaaaan...K: O bogowie, czemu dopuściłem, żebyś się urodziła... Co znów?!Bo wiesz, oniisan, obiecałeś mi, że pożyczysz mi kiedyś swoją książkę...K: <krztusi się własną śliną> Że... Że jak?No...K: Nie ma mowy! Jeszcze coś wcielisz w życie i kto wtedy przed rodzicami odpowie?!A co tam jest, 101 sposobów na morderwstwo łyżeczką, czy co?K: Dużo gorzej, w twoim przypadku.<myśli uważnie o dużo gorzej> To znaczy?K: SPytaj Orochimaru. I daj mi spokój.Mhm... Tylko nie proś, żebym cię prowadziła do łóżka i uważała, żeby rodzice nie zauważyli, jak upijesz się sake. [/quote:f274fcbf88]<podchodzi do Vill i odciąga ją na bok><szeptem> Ja mam tą książkę. Orochimaru, ekhem, pożyczył mi ją na jakiś czas. Mogę ci pożyczyć jeśli chcesz, tylko musisz szybko ją przeczytać, niedługo Oro może zacząć jej szukać.[quote:f274fcbf88="Villemo"]Ja nadal uważam, że moje problemy były bardzo dojrzałe. Bo powiedz, nie zdenerwowałabyś się teraz, gdyby jakiś chłopak w czasie lekcji położył się na tobie, a ty zostałabyś za to postawiona do kąta?! No powiedz... [/quote:f274fcbf88]To strasznie niesprawiedliwe! Ale ja miałam na myśli jeszcze wcześniejszy okres, mniej więcej przedszkolny.[quote:f274fcbf88="Villemo"]Podejrzewam. [/quote:f274fcbf88]I słusznie.[quote:f274fcbf88="Villemo"]A brzuch i tak mnie boli. Oj, Oniisan... [/quote:f274fcbf88]Mówiąc szczerze mnie też :lol:A ja nareszcie ruszyłam się jeśli chodzi o SoLL! Musiałam wprawdzie ominąć tom 39, bo chyba nie ma go w bibliotece, ale wypożyczyłam tomy od 40 do 45. Będzie miło wreszcie na SoLL porozmawiać o SoLL :lol:\nPostautor: Villemo » 16 lut 2008, 11:26\n[quote:6e9cfc37c7="Lilith"]<nalewa ostrożnie do kieliszków zerkając co chwila na ciasto i oblizując się ukradkiem>[/quote:6e9cfc37c7]<odbiera jeden kieliszek od Dominika podsuwając mu talerz z ciastem> Twoje zdrowie.[quote:6e9cfc37c7="Lilith"]<wzdycha nad ciężkim losem siostry> Ja już nawet nie pamiętam kiedy byłam ostatnio i nie chcę pamiętać. Obawiam się tylko tej awanturki, która nadejdzie, gdy inni będą się bierzmować...[/quote:6e9cfc37c7]Ja tam się nie muszę niczego obawiać, bo jak na razie staram się wypełniać obowiązki, aby mieć święty spokój. Lubię mieć święty spokój.[quote:6e9cfc37c7="Lilith"]No właśnie, tylko że jedni mniejsze, a inni większe. Ja na przykład odkryłam dziś, że boję się szczurów [/quote:6e9cfc37c7]Oj... A ja tam się szczurów nie boję. Za to moja mam i owszem. Pamiętam jak raz jej położyłam na ramieniu takiego hodowlanego :lol: Stan przedzawałowy.[quote:6e9cfc37c7="Lilith"]Moja siostra też lubi gryźć. Mnie.[/quote:6e9cfc37c7]Tylko ciebie? Hmm... A może daj jej kołek ze swoim imieniem? Albo gryzaczek dla zwierząt?[quote:6e9cfc37c7="Lilith"]O taaak. I tlen czasem mnie denerwuje, ale jemu wszystko wybaczę.[/quote:6e9cfc37c7]Ja Tlenowi zawsze wybaczam. Tlen może i jest zUy, ale się stara.[quote:6e9cfc37c7="Lilith"]Pierwszy raz odkryłam w sobie duszę sado-masochistki... Ale było naprawdę nieziemsko... A tobie jak minął czas?[/quote:6e9cfc37c7]Odkryłam w sobie to samo, a czas minął... <drży z przejęcia> bossko. Lucjusz ma w sobie TO coś... Ach...[quote:6e9cfc37c7="Lilith"]<podaje Vill bułeczkę z dżemem truskawkowym> Może to cię nakłoni. Od dziś kocham ten dżemik.[/quote:6e9cfc37c7]<przełyka ślinę> Dżem. Truskawkowy. Uderzyłaś w mój słaby punkt.[quote:6e9cfc37c7="Lilith"]Dobrze, dobrze. Dziś miałam jakieś szalone sny, że polonistka strzelała do mnie i chciała mnie zamordować za to, że poszłam na wagary, a mój kolega z klasy, który był Rysiem z Klanu zmarł na lekcji matmy, bo nic nie umiał [/quote:6e9cfc37c7]Ja miałam dziś sen, że piję w kościele wino z księdzem. Trochę tam rozcieńczone z wodą, ale wino. W ogóle ksiądz mnie upijał, a ja byłam niegrzeczną dziewczynką i upita wychodziłam na ulicę, by oddawać się przyjemnościom z jakimś tam przystojniakiem :lol:[quote:6e9cfc37c7="Lilith"]<podchodzi do Vill i odciąga ją na bok> <szeptem> Ja mam tą książkę. Orochimaru, ekhem, pożyczył mi ją na jakiś czas. Mogę ci pożyczyć jeśli chcesz, tylko musisz szybko ją przeczytać, niedługo Oro może zacząć jej szukać.[/quote:6e9cfc37c7]<kiwa entuzjastycznie głową, a potem patrzy na brata, uśmiecha się złośliwie i ze służalczą miną przynosi mu sake>Masz braciszku. Zasłużyłeś.K: <patrzy podejrzliwie><niewinna mina>[quote:6e9cfc37c7="Lilith"]To strasznie niesprawiedliwe! Ale ja miałam na myśli jeszcze wcześniejszy okres, mniej więcej przedszkolny.[/quote:6e9cfc37c7]A ciekawe ile ja wtedy miałam lat, co?[quote:6e9cfc37c7="Lilith"]I słusznie.[/quote:6e9cfc37c7]<wzrusza się, bo ma taką manię ostatnio>[quote:6e9cfc37c7="Lilith"]Mówiąc szczerze mnie też [/quote:6e9cfc37c7]Nie dziwię się :lol:[quote:6e9cfc37c7="Lilith"]A ja nareszcie ruszyłam się jeśli chodzi o SoLL! Musiałam wprawdzie ominąć tom 39, bo chyba nie ma go w bibliotece, ale wypożyczyłam tomy od 40 do 45. Będzie miło wreszcie na SoLL porozmawiać o SoLL [/quote:6e9cfc37c7]Miło będzie :) A ja sobie kupiłam... Kupiłam sobie "Górę Demonów", a co. 42 tom. Mój ukochany, zaraz po "Miłości Lucyfera" i "Zauroczeniu".\nPostautor: Lilith » 16 lut 2008, 19:53\n[quote:5c1f9c01f9="Villemo"]<odbiera jeden kieliszek od Dominika podsuwając mu talerz z ciastem> Twoje zdrowie. [/quote:5c1f9c01f9]<uśmiechając się czarująco> Ale następny toast koniecznie musi być za ciebie. <pije i pochłania w niesamowitym tempie swoje ciasto> Mmm... To było napławdę pyszne...[quote:5c1f9c01f9="Villemo"]Ja tam się nie muszę niczego obawiać, bo jak na razie staram się wypełniać obowiązki, aby mieć święty spokój. Lubię mieć święty spokój. [/quote:5c1f9c01f9]Też lubię mieć święty spokój, ale w niektórych sprawach postępuje wbrew tej zasadzie i jestem nieustępliwa. Właściwie to mama nie będzie urządzać awantury, tylko trochę pomarudzi, ale moja pobożna babcia... Oj, z nią będzie gorzej :lol: [quote:5c1f9c01f9="Villemo"]Oj... A ja tam się szczurów nie boję. Za to moja mam i owszem. Pamiętam jak raz jej położyłam na ramieniu takiego hodowlanego :lol: Stan przedzawałowy. [/quote:5c1f9c01f9]Hodowlanych to też się nie boję, straszną mnie tylko te dzikie - konkretniej te, które mieszkają w mojej piwnicy. Moja prababcia strasznie boi się wszelkich zwierzaków, nawet niewinnych ptaków :lol: Zawsze straszyłam ją swoimi zabawkami - paskudnym gumowym stworkiem, myszą na baterie, włochatym pająkiem i gumowym wężem :lol:[quote:5c1f9c01f9="Villemo"]Tylko ciebie? Hmm... A może daj jej kołek ze swoim imieniem? Albo gryzaczek dla zwierząt? [/quote:5c1f9c01f9]Skąd ja coś takiego wytrzasnę. Poza tym Majka nie umie wszystkiego przeczytać. No i wątpię by nabrała się na takie coś. Czy tylko mnie? Niestety tak, choć kiedy była dzidzią to gryzła mamę, kiedy piła mleko :lol:[quote:5c1f9c01f9="Villemo"]Ja Tlenowi zawsze wybaczam. Tlen może i jest zUy, ale się stara. [/quote:5c1f9c01f9]Stara się i jest coraz grzeczniejszy. I Aresik też ma u mnie fory.[quote:5c1f9c01f9="Villemo"]Odkryłam w sobie to samo, a czas minął... <drży z przejęcia> bossko. Lucjusz ma w sobie TO coś... Ach... [/quote:5c1f9c01f9]Chyba rozumiem co masz na myśli <owija się szczelniej poszarpaną i lekko zakrwawioną szatą> Mówiąc szczerze muszę teraz chwilę odpocząć przed kolejną wizytą... Sev to prawdziwy mężczyzna, zwierzak, przepełniony testosteronem. A z drugiej strony jest też taki czuły i delikatny...[quote:5c1f9c01f9="Villemo"]<przełyka ślinę> Dżem. Truskawkowy. Uderzyłaś w mój słaby punkt. [/quote:5c1f9c01f9]<uśmiecha się promiennie i smaruje nim obficie bułeczkę> Też go lubisz? No więc myślę, że zostaniesz <wgryza się w bułeczkę i rozkoszuje się tym truskawkowym smakiem> Nie patrz na mnie takim wzrokiem, dla ciebie mam już przygotowane, o, tutaj.[quote:5c1f9c01f9="Villemo"]Ja miałam dziś sen, że piję w kościele wino z księdzem. Trochę tam rozcieńczone z wodą, ale wino. W ogóle ksiądz mnie upijał, a ja byłam niegrzeczną dziewczynką i upita wychodziłam na ulicę, by oddawać się przyjemnościom z jakimś tam przystojniakiem[/quote:5c1f9c01f9]Mówiłam ci już kiedyś, że kocham twoje sny? :lol:[quote:5c1f9c01f9="Villemo"]<kiwa entuzjastycznie głową, a potem patrzy na brata, uśmiecha się złośliwie i ze służalczą miną przynosi mu sake>Masz braciszku. Zasłużyłeś.K: <patrzy podejrzliwie><niewinna mina> [/quote:5c1f9c01f9]Oruuusiu!O: Hm? <patrzy podejrzliwie> Co to za niewinny uśmiech?Ależ nie rozumiem o co ci chodzi. Zobacz lepiej co ma Kakashi. To twoja ulubiona sake... Nie masz może ochoty się do niego przyłączyć?O: <rozdarty pomiędzy podejrzanie miłą siostrą, a tradycyjną, upojną recepturą><teatralnym szeptem> Spójrz, on zaraz wypije wszystko sam!O: <oblizuje się> No dobrze, idę\nPostautor: Villemo » 17 lut 2008, 13:03\n[quote:9c17fe21e0="Lilith"]<uśmiechając się czarująco> Ale następny toast koniecznie musi być za ciebie. <pije i pochłania w niesamowitym tempie swoje ciasto> Mmm... To było napławdę pyszne...[/quote:9c17fe21e0]<uśmiecha się czarująco do czarującego uśmiechu Dominika i rumieni> Zgadzam się na następny toast. <wypija, popatrując jak zajada ciasto> To dobrze, że ci smakowało.[quote:9c17fe21e0="Lilith"]Też lubię mieć święty spokój, ale w niektórych sprawach postępuje wbrew tej zasadzie i jestem nieustępliwa. Właściwie to mama nie będzie urządzać awantury, tylko trochę pomarudzi, ale moja pobożna babcia... Oj, z nią będzie gorzej[/quote:9c17fe21e0]U mnie urządza o to awantury mama, tata się nie wtrąca, jak zobaczy, że mam wzrok typu "i tak tego nie zrobię, więc sobie pogadajcie, a ja i tak nie będę słuchać", a w szczególności, gdy odchodząc mocno uderzam piętami w podłogę. W zasadzie, to wtedy się za mną wstawia :lol: Ale teraz go niestety nie ma, bo jest na Unii i wróci dopiero przed świętami :([quote:9c17fe21e0="Lilith"]Hodowlanych to też się nie boję, straszną mnie tylko te dzikie - konkretniej te, które mieszkają w mojej piwnicy. Moja prababcia strasznie boi się wszelkich zwierzaków, nawet niewinnych ptaków Zawsze straszyłam ją swoimi zabawkami - paskudnym gumowym stworkiem, myszą na baterie, włochatym pająkiem i gumowym wężem [/quote:9c17fe21e0]Ja babcię moją zawsze straszę tym, że opowiadam jej jak przebiega sekcja zwłok :lol: Najlepiej przy śniadaniu. W zasadzie w każdej chwili, gdy chcę się pozbyć jej z pokoju, to zaczynam jej mówić o, na przykład, kleszczach do cięcia żeber. Fajnie to na nią działa.[quote:9c17fe21e0="Lilith"]Skąd ja coś takiego wytrzasnę. Poza tym Majka nie umie wszystkiego przeczytać. No i wątpię by nabrała się na takie coś. Czy tylko mnie? Niestety tak, choć kiedy była dzidzią to gryzła mamę, kiedy piła mleko [/quote:9c17fe21e0]:lol: Ja też wątpię aby się nabrała, ale wiesz, zawsze nie będzie gryźć ciebie, a substytut ciebie.[quote:9c17fe21e0="Lilith"]Stara się i jest coraz grzeczniejszy. I Aresik też ma u mnie fory.[/quote:9c17fe21e0]U mnie ma fory Osiołek. Osiołek jest bardzo porządny, wczoraj mi ściągnął ten odcinek Bleach, który chciałam. Co tam, że musiałam kończyć.[quote:9c17fe21e0="Lilith"]Chyba rozumiem co masz na myśli <owija się szczelniej poszarpaną i lekko zakrwawioną szatą> Mówiąc szczerze muszę teraz chwilę odpocząć przed kolejną wizytą... Sev to prawdziwy mężczyzna, zwierzak, przepełniony testosteronem. A z drugiej strony jest też taki czuły i delikatny...[/quote:9c17fe21e0]<drży> Wiem o czym mówisz. Severus to Severus... W ogóle dzisiaj mi się śniło, że nazywam się Konohako Snape ( :lol: ) i pracuję w tokijskiej policji kryminalnej. Jak rano wstałam i pomyślałam o tym, co mi się śniło, to ze śmiechu zleciałam z łóżka.[quote:9c17fe21e0="Lilith"]<uśmiecha się promiennie i smaruje nim obficie bułeczkę> Też go lubisz? No więc myślę, że zostaniesz <wgryza się w bułeczkę i rozkoszuje się tym truskawkowym smakiem> Nie patrz na mnie takim wzrokiem, dla ciebie mam już przygotowane, o, tutaj.[/quote:9c17fe21e0]<wgryza się w bułeczkę i patrzy dżemowym wzrokiem na Lilith> O borze... Mruu... Co za przyjemność...[quote:9c17fe21e0="Lilith"]Oruuusiu! O: Hm? <patrzy podejrzliwie> Co to za niewinny uśmiech? Ależ nie rozumiem o co ci chodzi. Zobacz lepiej co ma Kakashi. To twoja ulubiona sake... Nie masz może ochoty się do niego przyłączyć? O: <rozdarty pomiędzy podejrzanie miłą siostrą, a tradycyjną, upojną recepturą> <teatralnym szeptem> Spójrz, on zaraz wypije wszystko sam! O: <oblizuje się> No dobrze, idę\nPostautor: Lilith » 17 lut 2008, 19:59\n[quote:8cf6f1a927="Villemo"]<uśmiecha się czarująco do czarującego uśmiechu Dominika i rumieni> Zgadzam się na następny toast. <wypija, popatrując jak zajada ciasto> To dobrze, że ci smakowało. [/quote:8cf6f1a927]Powiedz, czy sama to upiekłaś?[quote:8cf6f1a927]U mnie urządza o to awantury mama, tata się nie wtrąca, jak zobaczy, że mam wzrok typu "i tak tego nie zrobię, więc sobie pogadajcie, a ja i tak nie będę słuchać", a w szczególności, gdy odchodząc mocno uderzam piętami w podłogę. W zasadzie, to wtedy się za mną wstawia :lol: Ale teraz go niestety nie ma, bo jest na Unii i wróci dopiero przed świętami :( [/quote:8cf6f1a927]Oj... Wyobrażam sobie ten wzrok u ciebie, bardzo ci z nim do twarzy :lol: Ja mam z mamą niestety bardzo podobne charakterki i kłócimy się bardzo często oraz żadna z nas drugiej nie odpuści. I w ten sposób nigdy nie ma temu końca :lol:[quote:8cf6f1a927="Villemo"]Ja babcię moją zawsze straszę tym, że opowiadam jej jak przebiega sekcja zwłok :lol: Najlepiej przy śniadaniu. W zasadzie w każdej chwili, gdy chcę się pozbyć jej z pokoju, to zaczynam jej mówić o, na przykład, kleszczach do cięcia żeber. Fajnie to na nią działa. [/quote:8cf6f1a927]:lol: Szkoda, że mojej nie da się tak łatwo pozbyć. Chociaż czasem wystarczy rzucić jej jakąś niepozorną uwagę i jest szansa, że obrazi się na mnie, a wtedy mam spokój :lol: Ogólnie ona bardzo często się obraża i wychodzi ze łzami w oczach. Tak jakby nie mogła zacząć się kłócić, wygarnąć co jej leży na wątrobie, albo po prostu rzucić ostro mięsem :lol:[quote:8cf6f1a927="Villemo"]Ja też wątpię aby się nabrała, ale wiesz, zawsze nie będzie gryźć ciebie, a substytut ciebie. [/quote:8cf6f1a927]To jest taka mała nędzna szynka... Ale co mi tam, spróbuję! :lol:[quote:8cf6f1a927="Villemo"]U mnie ma fory Osiołek. Osiołek jest bardzo porządny, wczoraj mi ściągnął ten odcinek Bleach, który chciałam. Co tam, że musiałam kończyć. [/quote:8cf6f1a927]A ja nie lubię osioła, nic nie chciał mi ściągać.[quote:8cf6f1a927="Villemo"]<drży> Wiem o czym mówisz. Severus to Severus... W ogóle dzisiaj mi się śniło, że nazywam się Konohako Snape ( :lol: ) i pracuję w tokijskiej policji kryminalnej. Jak rano wstałam i pomyślałam o tym, co mi się śniło, to ze śmiechu zleciałam z łóżka. [/quote:8cf6f1a927]:lol: Zastanawiam się kto na tym bardziej ucierpiał - ty czy Sev. A ja nie pamiętam co dziś mi się śniło, choć mam niejasne wrażenie, że kogoś zamordowałam...[quote:8cf6f1a927="Villemo"]<wgryza się w bułeczkę i patrzy dżemowym wzrokiem na Lilith> O borze... Mruu... Co za przyjemność... [/quote:8cf6f1a927]Mmm... O bogowie, co za przyjemność <oblizuje spływający z bułeczki dżemik> Pyszotka...[quote:8cf6f1a927="Villemo"]K: Villemo, tylko...Tak braciszku, będę grzeczna, nie będę się puszczać z byle kim, nie upiję się, nie naskarżę rodzicom, będę w pobliżu, żebyś mógł mnie pilnować i w ogóle będę niewinna jak pijany łabądź.K: :lol:<wzruszenie ramionami, podbiega do Lilith, sadza ją na sofie i nagabuje o książkę> [/quote:8cf6f1a927]<Lilith zerka nerwowo na niisana, który jednak w tej chwili oddaje się libacji z Kakashim. Wyciąga z kieszeni książkę i otwiera na miejscu oznaczonym zakładką> Co go tak zainteresowało...? O, zobacz, tu jest pozycja "na węża".[quote:8cf6f1a927="Villemo"]Cóż, to w zasadzie była zerówka, a że napisałam lekcja, to miałam na myśli to, że uczyliśmy się- znaczy dzieci się uczyły, a ja siedziałam za biurkiem pani z nogami na tymże biurku czytając, jak dobrze pamiętam, "Hobbita"- literek. I on w tym momencie podszedł i... <wzdryga się> [/quote:8cf6f1a927]Ojejku, niedobry on. To mi przypomniało sytuację, w jakiej zmuszałam koleżankę do posłuszeństwa wobec mnie :lol: Przygniotłam ją do stołu, pochyliłam się nad nią i pokazałam jej mój ruszający się ząb, którego ona śmiertelnie się bała :lol:[quote:8cf6f1a927="Villemo"]<śmieje się wesoło i macha ręką> Nie, już niepotrzebna. [/quote:8cf6f1a927]A to nawet lepiej <korzysta z chusteczki osobiście, bo ma potworny katar>[quote:8cf6f1a927="Villemo"]Uni... hokej :lol: Zresztą, ostatnio na lekcji mieliśmy profilaktykę raka piersi i musiałyśmy macać takie galaretowate sztuczne piersi wyczuwając guzki. Ja się spytałam z czego ta pierś jest, takie zboczenie, ja zawsze muszę wiedzieć z czego coś jest zanim dotknę, a ona mi na to, że z galaretki Gellwe i żebym nie robiła cyrków. Koleżanka z boku zamruczała "zatrzęś mną", a ja zaczęłam się histerycznie śmiać i nie mogli mnie uspokoić. To był dopiero stan. [/quote:8cf6f1a927]:lol: O kwiku, ja chyba w takiej sytuacji też chyba nie mogłabym nad sobą zapanować. Też kiedyś musieliśmy macać galaretkowe cycki, ale nikt się nie zainteresował ich pochodzeniem. Pewnie Mai spodobałoby się takie macanko :lol: [quote:8cf6f1a927]Wędrowiec ma ciekawą historię. Bardzo ciekawą. Co do Tiili... Jeszcze się pojawi. Będziesz wiedziała, co się z nią stało. Ale ja spoilerować nie będę. Nataniel... Mówiłam, takie coś z niego jak Tarjei, chociaż tamten miał więcej charakteru. Tova jest boska. Kocham ją.[/quote:8cf6f1a927]Uhm, historia Wędrowca jest bardzo ciekawa, ale to nic w porównaniu z historią Runego. Coś czuję, że jeszcze bardziej niż Tovę polubię Halkatlę. Szkoda, że nie powiedzieli nic więcej o Tobbie, czy pojawi się jeszcze?\nPostautor: Villemo » 19 lut 2008, 15:59\n[quote:da4b3bbb4d="Lilith"]Powiedz, czy sama to upiekłaś?[/quote:da4b3bbb4d]No... Tak. Bo znalazłam przepis i nie mogłam się powstrzymać <rozbrajający uśmiech>[quote:da4b3bbb4d="Lilith"]Oj... Wyobrażam sobie ten wzrok u ciebie, bardzo ci z nim do twarzy Ja mam z mamą niestety bardzo podobne charakterki i kłócimy się bardzo często oraz żadna z nas drugiej nie odpuści. I w ten sposób nigdy nie ma temu końca [/quote:da4b3bbb4d]Wiesz, on się bardzo często pojawia i jest znany jako mina specjalna numer jeden. Ja mam dość podobny charakter z moim tatą. Tyle, że mój tata jest spokojniejszy, a ja bardziej uszczypliwa i upierdliwa.[quote:da4b3bbb4d="Lilith"]Szkoda, że mojej nie da się tak łatwo pozbyć. Chociaż czasem wystarczy rzucić jej jakąś niepozorną uwagę i jest szansa, że obrazi się na mnie, a wtedy mam spokój Ogólnie ona bardzo często się obraża i wychodzi ze łzami w oczach. Tak jakby nie mogła zacząć się kłócić, wygarnąć co jej leży na wątrobie, albo po prostu rzucić ostro mięsem [/quote:da4b3bbb4d]Moja znów od razu przechodzi do rękoczynów, przez co wolę zawsze zamknąć się na klucz w pokoju, schować go do kieszeni i zanim babcia przyniesie zapasowy, uciec oknem. To naprawdę najlepsze wyjście, gdy jestem pod jej opieką, a jej coś nie tak powiem :lol:[quote:da4b3bbb4d="Lilith"]To jest taka mała nędzna szynka... Ale co mi tam, spróbuję! [/quote:da4b3bbb4d]Spróbuj, może zadziałać.[quote:da4b3bbb4d="Lilith"]A ja nie lubię osioła, nic nie chciał mi ściągać.[/quote:da4b3bbb4d]Bo pewnie nie wyłączyłaś firewalla, albo się nie podłączałaś do Razorbacka, tylko do jakiegoś innego.[quote:da4b3bbb4d="Lilith"]Zastanawiam się kto na tym bardziej ucierpiał - ty czy Sev. A ja nie pamiętam co dziś mi się śniło, choć mam niejasne wrażenie, że kogoś zamordowałam...[/quote:da4b3bbb4d]Ja w tamtym śnie zostałam obrzucona mięsem (dosłownie) przez Voldemopa, potem trafiłam na imprezę szczurów, a na końcu zabili mnie frytką.[quote:da4b3bbb4d="Lilith"]Mmm... O bogowie, co za przyjemność <oblizuje spływający z bułeczki dżemik> Pyszotka...[/quote:da4b3bbb4d]<perwersyjnie, jakby to określiła HRG, oblizuje palce> Mmmm... Pyyycha... No niebo w gębie.[quote:da4b3bbb4d="Lilith"]<Lilith zerka nerwowo na niisana, który jednak w tej chwili oddaje się libacji z Kakashim. Wyciąga z kieszeni książkę i otwiera na miejscu oznaczonym zakładką> Co go tak zainteresowało...? O, zobacz, tu jest pozycja "na węża".[/quote:da4b3bbb4d]<próbuje powstrzymać śmiech, robi się czerwona>L: A tobie co tak wesoło?<zmienia kolor na fiolet>L: Vill, ja cię proszę, tylko nie...<wybuch śmiechu zmienia siedzącym w pobliżu bębenki na zawsze>[quote:da4b3bbb4d="Lilith"]Ojejku, niedobry on. To mi przypomniało sytuację, w jakiej zmuszałam koleżankę do posłuszeństwa wobec mnie Przygniotłam ją do stołu, pochyliłam się nad nią i pokazałam jej mój ruszający się ząb, którego ona śmiertelnie się bała [/quote:da4b3bbb4d]:lol: Ja wymagałam posłuszeństwa wszystkich, ponieważ może i byłam mała, ale byłam najsilniejsza, najmądrzejsza i w ogóle, a tych, którzy się wyłamywali traktowałam stwardniałą masą solną. Więc byłam w przedszkolu ja i mój własny prywatny cyrk do zabawiania jej wysokości :lol:[quote:da4b3bbb4d="Lilith"]A to nawet lepiej <korzysta z chusteczki osobiście, bo ma potworny katar>[/quote:da4b3bbb4d]<macha wesoło termometrem i sepleni coś przez zdrętwiajły język, czego nikt nie potrafi zrozumieć>[quote:da4b3bbb4d="Lilith"]O kwiku, ja chyba w takiej sytuacji też chyba nie mogłabym nad sobą zapanować. Też kiedyś musieliśmy macać galaretkowe cycki, ale nikt się nie zainteresował ich pochodzeniem. Pewnie Mai spodobałoby się takie macanko [/quote:da4b3bbb4d]Miałam dzisiaj z tego powodu pogadankę z wychowawczynią zastępczą, że podobno nie zachowuję się, jak na uczennicę liceum przystało, bla, bla, bla. A potem dostałam zwolnienie do domu z powodu gorączki i ta jędza się o mnie martwiła, że do domu nie dojdę, albo coś. Co za zmienne charaktery, co ona menopauzę ma, czy jak?[quote:da4b3bbb4d="Lilith"]Uhm, historia Wędrowca jest bardzo ciekawa, ale to nic w porównaniu z historią Runego. Coś czuję, że jeszcze bardziej niż Tovę polubię Halkatlę. Szkoda, że nie powiedzieli nic więcej o Tobbie, czy pojawi się jeszcze?[/quote:da4b3bbb4d]Tobba? Czekaj... Pojawi się albo Tobba albo Vega, ale nie wiem dokłądnie która.Historia Runego... Cóż, Rune ma ciekawą historię bo jest wiekowy.Halkatla? A mówiłam kiedyś, że jest boska?


Test gimnazjalny - język polski kwiecień 2015.\nTest gimnazjalny - język polski KWIECIEŃ 2015 - przykładowe pytania:\nOceń prawdziwość poniższych informacji. ........ (Pytanie nr 2298)\nDokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych. ........ (Pytanie nr 2300)\nOceń, czy poniższe informacje dotyczące funkcji środków stylistycznych we fragmencie DZIADÓW CZ. II są prawdziwe czy fałszywe.\n........ (Pytanie nr 2302)\nDokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych. ........ (Pytanie nr 2304)\nWskaż stwierdzenie prawdziwe. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych. ........ (Pytanie nr 2306)\nOceń prawdziwość poniższych informacji. ........ (Pytanie nr 2308)\nDokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych. ........ (Pytanie nr 2310)\nOceń, czy poniższe informacje odnoszące się do tekstu są prawdziwe, czy fałszywe. ........ (Pytanie nr 2312)


PayPal blokuje VPN i SmartDNS |\nNie jest to pierwsza tego typu sytuacja. Centralizacja przepływów pieniężnych oraz wywieranie politycznego nacisku na firmy i banki je obsługujące powodowały w przeszłości ataki na wolność słowa w Internecie. Najbardziej znanym przykładem takiego ataku była blokada bankowa WikiLeaks. Pod koniec listopada 2010 roku Departament Stanu USA w liście do Juliana Assange’a zarzucił WikiLeaks nielegalną działalność. List udostępniono także prasie (oficjalnie: „nastąpił przeciek”). Dwa dni później największe światowe tytuły prasowe upubliczniły tę informację. Amerykański Departament Sprawiedliwości wszczął śledztwo w sprawie publikacji WikiLeaks i rozważano oskarżenie Assange’a o szpiegostwo. Kolejne dni przyniosły blokadę prawie wszystkich sposobów płatności dla WikiLeaks. Blokadę nałożyły: Bank of America, VISA, MasterCard, PayPal oraz Western Union. Assange zaczął rozważać wprowadzenie płatności Bitcoinem i pisał o tym z Satoshim Nakamoto. Satoshi poprosił go, aby tego nie robił, gdyż Bitcoin jest jeszcze w bardzo wczesnym stadium i tak nagły wzrost popularności mógłby być niebezpieczny dla całego projektu. Ostatecznie WikiLeaks dodało możliwość wpłat Bitcoinem w czerwcu 2011 roku. Kupiono także dużą ilość bitcoinów, co przyniosło organizacji ogromne zyski (8000% w ciągu trzech lat).\nPayPal przyznaje sobie prawo do cenzurowania treści, jakie publikują używające go serwisy. W lutym 2012 roku PayPal zagroził serwisowi Smashwords, poprzez który autorzy mogą sprzedawać swoje ebooki, zawieszeniem konta jeśli nie zostaną usunięte z serwisu książki o tematyce erotycznej (chodziło o pewne kontrowersyjne podgatunki, będące na granicy legalności) i jeśli nie zostaną zmienione zasady serwisu. Serwis ugiął się przed ultimatum, ale jednocześnie PayPal znalazł się w ogniu krytyki organizacji broniących wolności prasy i walczących z cenzurą. Po miesiącu PayPal wycofał się ze swego ultimatum.\nSerwis ogłoszeniowy Backpage.com stał się ofiarą krucjaty w obronie moralności, prowadzonej przez szeryfa Toma Darta z hrabstwa Cook w stanie Illinois. Najpierw w 2009 roku Dart wytoczył proces przeciw innemu serwisowi – Craigslist. Chodziło o ogłoszenia erotyczne, które zamieszczali użytkownicy. Według Darta, Craigslist promował prostytucję. Firma zmieniła swoje zasady w reakcji na pozew, choć ostatecznie wygrała w sądzie. Sąd orzekł, że serwis nie jest odpowiedzialny za treść ogłoszeń, ponieważ nie jest ich autorem, a jedynie pośredniczy w ich publikacji. W 2015 roku Tom Dart zmienił taktykę i zamiast pozywać Backpage wystosował list otwarty do firm obsługujących płatności kartami kredytowymi. Domagał się zaprzestania dostarczania usług dla Backpage, firmy którą oskarżył o promowanie prostytucji oraz handel usługami seksualnymi. Żądania zostały poparte groźbami. Już następnego dnia Mastercard zawiesił usługi dla Backpage, a wkrótce potem w jego ślady podążyła Visa. Jedyną możliwością opłacania ogłoszeń zostały dla serwisu kryptowaluty. Kolejny raz okazało się, że decentralizacja Bitcoina i niezależność od rządów i instytucji finansowych może służyć także do walki z cenzurą. W grudniu 2015 roku sąd uznał, że list Darta stanowił złamanie Pierwszej Poprawki do Konstytucji USA, gwarantującej wolność słowa. Problem w tym, że jeśli bezpośrednia ingerencja państwa rzeczywiście mogłaby spowodować wątpliwości prawne i oskarżenie o łamanie konstytucji to decyzja operatorów kard kredytowych co do obsługi tej czy innej firmy jest zupełnie dobrowolna.\nNa firmy obsługujące płatności wywierany jest coraz większy nacisk – zarówno przez polityków jak i organizacje zwalczające piractwo w internecie. Okazuje się, że łatwiej jest zastraszyć te firmy niż wygrać w sądzie. Co gorsza, czasami operatorzy płatności wykazują się nadgorliwością i blokują konta bez podawania konkretnej przyczyny. Okazuje się więc, że można cenzurować Internet bez konieczności istnienia prawa, które by na to pozwalało. Często zadawane są pytania w stylu „Po co mi Bitcoin skoro jest PayPal i karty kredytowe?”, „Jak Bitcoin może być coś warty skoro nie stoi za nim żaden rząd lub bank?”. Bitcoin to wolna, niezależna waluta, która nie podlega cenzurze banków i rządów i w tym tkwi właśnie cały jej sens i największa wartość. Dzięki niej nie musimy być zdani na łaskę i niełaskę operatorów płatności a Internet może zachować wolność słowa.\nAutor adminOpublikowano 6 lutego 2016 15 kwietnia 2017 Kategorie Aktualności\nPoprzedni Poprzedni wpis: Blockstream zdobywa kolejne 55 milionów dolarów od inwestorów\nNastępny Następny wpis: Nadchodzi następca Bitcoina?


beżowy sweterek dla chłopca z kieszonkami - Dla dzieci - Ubrania\n> Ubrania > Dla dzieci > beżowy sweterek dla chłopca z kieszonkami\nSweterek wykonany na szydełku z miękkiej, niegryzącej i cieplutkiej włóczki: mieszanki wełny i akrylu. Ma jednorzędowe zapięcie. Rękawki zakończone wywijanym ściągaczem. Wymiary rzeczywiste bez naciągania: długość tyłu od ramienia 30 cm, obwód pod pachą 54 cm, długość rękawa od dekoltu 30 cm, do pachy 24 cm. Prać ręcznie, suszyć w stanie rozłożonym. Nasi klienci dokonują u nas zakupów od 2006 roku. Każdy z nich ma prawo do zwrotu w ciągu 14 od dnia otrzymania przesyłki.\ndla chłopczyka, sweterek, wełniany, z kieszonkami


Bayfront Boat Show w Sarasocie | Kierunek Floryda\n28 stycznia 2017 29 marca 2019 Karolina Moscicki2\nW ten weekend w Sarasocie odbywa się pokaz łodzi i jachtów. Dzięki temu każdy ma okazję nie tylko zobaczyć te cuda z bardzo bliska, ale też wejść na pokład i zwiedzić ich wnętrza. :) I to wszystko zupełnie za darmo. :)\nPokaz odbywa się przede wszystkim po to, żeby zaprezentować łodzie osobom zainteresowanym ich kupnem. :) Hmmm… kto by nie chciał takiego cuda? Ceny jednak często zaczynają się od kwoty, jaką płaci się za mieszkanie a dochodzą do takich, za które można kupić przepiękną rezydencję…\nMimo że niestety zakupem jachtu nie byliśmy zainteresowani, ale z chęcią wybraliśmy się na to wydarzenie, żeby chociaż wsiąść na pokład i zobaczyć jak coś takiego wygląda w środku. Najdroższy jacht kosztował 1,5 mln $. Głównie przez to, że był to model z 2017 roku.\nNiestety było pochmurno, dlatego film i zdjęcia nie są jak często pełne błękitnego nieba. ;) Mimo tego naprawdę warto je obejrzeć. :)\nA tych, którzy kiedyś będą mieli okazję iść na taki Boat Show, gorąco do tego zachęcamy. Można przez chwilę poczuć się jak milioner. :)))\nTagged jachty marina jack\n2 komentarze do “Bayfront Boat Show w Sarasocie”\n29 stycznia 2017 o 10:07\nJako ze z mężem i dziećmi lubimy spędzać czynnie wolny czas, również podczas wakacji mieliśmy mozliwość przygladnięcia sie jachtom zacumowanym w Mikołajkach.Jednakże nie w środku :( Tam niestety nas nie wpuszczono ,chroniac swoją prywatność.Fajnie że pokazujecie to na swoim blogu .\nTutaj normalnie też nie można wchodzić do środka. Boat Show to wyjątkowe wydarzenie, podczas którego udostępniają wnętrza dla zwiedzających. ;) Ale też nie wszystkie. Udostępnili tylko te na sprzedaż. Niektóre były pozamykane. ;)