Perły rzucone przed damy [Barbara Bereżańska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00108 003765 21769388 na godz. na dobę w sumie\nPerły rzucone przed damy - ebook/epub\nAutor: Barbara Bereżańska Liczba stron: 218\nISBN: 978-83-7856-894-0 Data wydania: 2019-02-04\n© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2018 © Copyright by Barbara Bereżańska, 2018 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy. Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski Projekt okładki: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż Redakcja: Jolanta Kucharska Korekta: Maria Zając, Dominika Ładycka Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad Książka wydana w Systemie Wydawniczym Fortunet™ www.fortunet.eu ISBN: 978-83-7856-894-0 Wydawnictwo Poligraf ul. Młyńska 38 55-093 Brzezia Łąka tel./fax (71) 344-56-35 www.WydawnictwoPoligraf.pl\nSpis treści Wstęp Ważne informacje Praca w charakterze opiekunki osób starszych w Niemczech − decyzja Jak szukać pracy? Prawo do wydawania poleceń (Weisungsrecht) Czas pracy Obowiązki opiekunki Wyżywienie − co łaska czy co chcesz? Demencja – objawy i przykłady z życia wzięte Zapominalstwo Brak orientacji w czasie i przestrzeni Utrata poczucia, że jest się we własnym domu Brak aktywności fizycznej i apatia lub wzmożona aktywność fizyczna Nadpobudliwość, niepanowanie nad emocjami, agresja Niezdolność logicznego myślenia, kręcenie się w kółko w rozmowie Zapominanie słów lub ich błędne używanie Zaburzenia snu Zaburzenie apetytu, uczucia sytości, łaknienia Halucynacje Problemy z higieną (nie tylko pod względem fizycznym) Nierozpoznawanie przedmiotów, miejsc i osób Nietrzymanie moczu i kału (inkontynencja) lub załatwianie swoich potrzeb poza toaletą Problemy z gryzieniem i połykaniem Dreptanie w miejscu bez celu Brak umiejętności obsługi urządzeń Utrata smaku Problemy z oceną sytuacji Wypowiedzenie umowy-zlecenia Referencje Moje pierwsze zlecenie Demencja – jak to się je? Nowy dzień, demencji ciąg dalszy. Z czym to się je? Miał być Rusek, będzie Chińczyk Niezgoda między perełkami Na dywaniku u dyrektora oraz co tego dnia na cmentarzu pochowałam Dzień rozstania Nazywam się Demencja. Miło mi. Cokolwiek zrobisz, zawsze tu będę Dom pensjonatem, czyli co zabiera ze sobą podopieczna, wybierając się w podróż „do domu” Odwiedziny – zdezorientowani goście Choroba postępuje Nieprzespane noce, niedbanie o higienę Córka, siostra, matka, a może babka? Brydż na mieście i nocna awantura Wielkie wyzwanie − nieprzespane noce Duży mrówkojad Święta Bożego Narodzenia Rozczarowanie Śnieżna zima, kominek, lampka wina Dumna „94” Nic nie widzę, nic nie słyszę Sielanka Pobyt w szpitalu Opieka domowa – kwalifikacje i sprzęt O cudach techniki, halucynacjach, psychologach na telefon, o krainie kawą płynącej i o tym, jak odpłynęłam z tej krainy Cały świat u stóp Aleksandry Tortury na spacerze Rany Julek, głowa mała Psycholog na telefon A jednak demencja Kraina kawą płynąca Wizyta w biurze Audiobooki, krawężniki i wielka wyprawa Nowe doświadczenie Świat osoby niedowidzącej Normalność, jak miło… Nigdy nie jest idealnie Folwark zwierzęcy Cisza przed burzą Wioska aniołów Za górami, za lasami mieszkał anioł z aniołami… Prawdziwa przyjaźń Trzy córy Wizyta pani koordynator Święty Piotr czy sam Pan Bóg? Z pewnością nie śmierć z kosą Czy ktoś tu był chory? Marlen − totalna izolacja Szaleństwo czy normalność Czterogwiazdkowy dom starców**** Wykład o demencji Badanie sytuacji Jedni liczą owce, inni pociągi Jak wyrzuciłam z siebie całą złość… Ach, te nieuczciwe opiekunki! Duży apetyt? Happy Birthday to You Płacę, wymagam? Pani Kowalski i jej decyzja Ze zlecenia na zlecenie − ziemia obiecana Posiadłość pani Kowalski Zupa kością niezgody oraz ogólne niezadowolenie Zielono mi Pędzący chodzik (Rollator) Wejście smoka Zbroja utkana spokojem Karuzela Czeski film i niemiecki bank Była karuzela, cyrk, teraz czas na małpy, a raczej na goryla Mroźne szaleństwo Mur berliński, RFN i NRD Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu Pędzący samochodzik Suknie ślubne i wielka afera Nowe zlecenie − nowa szansa? Ciężkie czasy przede mną Czy podopieczna jest dobrym człowiekiem? Cienka struna Przejmuję pracę koordynatora Czas na aferę Ciche dni Neonowy boy (chłopak) Ostatnia niedziela − ludzkie historie Opiekunka – 2 in 1 (dwa w jednym), urządzenie wielofunkcyjne Zamek grozy Poczekaj, ja ci jeszcze pokażę! Mój diabełek Sofjencja I Pierwsze wrażenie Albo masło, albo marmolada Wewnętrzny niepokój i niezadowolenie z nowej opiekunki Wspólne posiłki Gonzales − skąpiec Szlachetne zdrowie Jaskinia smoka Och, Ela Negatywne strony aktywizacji seniorów Aktywizacja podopiecznych Rodzina Eli Las − centrum spotkań zabłąkanych dusz Mój diabełek Sofjencja II Powroty „Skazani” na święta „Psujka” ze mnie czy chata się wali? Jak popsułam podopieczną Twardy orzech do zgryzienia Sytuacja kryzysowa − silne kobiety Od Annasza do Kajfasza Zakończenie\nWstęp W przedziale w pociągu jadą elegancka dama o rubensowskich kształtach, z pięknym naszyjnikiem z pereł, ksiądz wyznania katolickiego i przystojny Francuz z zakręconym wąsikiem. Pociąg wjeżdża do tunelu. Na chwilę przedział ogarnia ciemność. Gdy ponownie robi się jasno, Francuzik podnosi z podłogi perłę. Trzymając ją między opuszkami kciuka i palca wskazującego, wyciąga dłoń w kierunku damy. „Czy to pani pierła?”, pyta. „Tak, ale tak cichutko”, odpowiada zawstydzona dama. Byli sobie Rusek, Polak i Niemiec. Chcieli przedostać się do Ameryki… Och, chyba nie o tym chciałam pisać. Będzie o damach, Polkach, Niemkach, i być może ktoś z Rosji zagości w moich opowiadaniach. W końcu Deutschland (Niemcy) to nie tylko kraj dobrobytu, ale także państwo, w którym żyje niezwykle zróżnicowane etnicznie, religijnie i kulturowo społeczeństwo. Tureckie kebaby, kaczki po chińsku, greckie souvlaki, jugosłowiańskie cevapcici… Przepraszam, że tak gastronomicznie, ale kilka lat oglądałam Niemcy od kuchni, zanim wpuszczono mnie na niemieckie salony. Wtedy to poznałam życie polskich perełek (opiekunek) rzuconych na pożarcie niemieckim damom. Temat trudny, żywot ciężki, ale z perspektywy czasu można się pośmiać. Perełki rzucone na niemieckie salony. Perełki prosto z Polski. Multikulti plus demencja do śmiechu nas zachęca! Chyba jednak nie zawsze. Jestem opiekunką z przypadku. Nie czuję się spełniona w tej pracy. Obowiązki staram się wykonywać sumiennie, by w miarę możliwości wesprzeć podopiecznych. Ale czasami trudno ich zrozumieć, a jeszcze trudniej pojąć chorobę. Pragnę opisać to, co przeżyłam. Z pewnością w moich tekstach znajdą się wskazówki dla innych opiekunów. Proszę jednak pamiętać, że nie jestem alfą i omegą. Być może w niektórych sprawach się mylę. Być może w niektórych momentach źle oceniam ludzi i sytuacje. Być może moje postępowanie będzie wydawać się niektórym czytelnikom dziwne. Życie kształtuje każdego z nas. Każdy jest inny. Ja, Ty i ludzie, których spotykamy na naszej drodze. Niestety pracy opiekuna osób starszych w Niemczech nie ułatwia fakt, że o prawach, obowiązkach, warunkach zatrudnienia i charakterze pracy jest tak niewiele rzetelnych informacji. Potocznie przyjął się zwrot „opieka 24”. Zwrot jakże błędny, który nieraz komplikuje nam, opiekunom, pracę. Panuje przeświadczenie, że polska perła jedzie do Niemiec, by dzień i noc świadczyć usługi schorowanym seniorom. Tymczasem nie ma czegoś takiego jak praca dwadzieścia cztery godziny na dobę. Dlatego też kilka stron poświęcę ważnym wiadomościom dotyczącym pracy w opiece nad osobami starszymi. Myślę, że wtedy łatwiej będzie zrozumieć, skąd się wzięły moja wieczna walka, wieczne niepowodzenia i wieczne niezadowolenie. Niezadowolenie z mojej strony, ale i niezadowolenie ze strony niemieckich rodzin, które, zatrudniając polską opiekunkę, czasami sprawiają wrażenie, jakby były przekonane, że kupiły człowieka na własność. Książka pozornie może wydawać się lekka i przyjemna. Taka miała być z założenia. Za opowiadaniami kryje się jednak dramat. Dramat kobiet, a coraz częściej również mężczyzn, którzy z różnych powodów zostali zmuszeni do wyjazdu za granicę w charakterze opiekuna. Dramat dzieci, które dorastają z „rodzicem na odległość”. Dramat całych rodzin. Dramat Polski, która tak niewiele oferuje swoim obywatelom. To także dramat ludzi w podeszłym wieku, którzy mimo tak dobrej opieki socjalnej, jaka jest w Niemczech, oraz góry pieniędzy na koncie są skazani na pomoc ludzi z krajów Europy Wschodniej. Na opiekunów, do których niejednokrotnie nie mają zaufania, których nie szanują, których nie znają, których nie rozumieją, a z którymi muszą mieszkać pod jednym dachem dwadzieścia cztery godziny na dobę. W niektórych przypadkach możliwa jest długoletnia współpraca. Z doświadczenia jednak wiem, że wiele zleceń wygląda jak pole bitwy. Z ofiarami po obu stronach. Chciałabym, aby ta książka dotarła do każdej opiekunki i każdego opiekuna. Do tych, którzy dzień w dzień walczą o swoje prawa i szacunek, a także do tych, którzy są przekonani, że nasza praca powinna wyglądać tak jak w chwili obecnej. Chciałabym również, by trafiła do naszych rodzin i znajomych. Zajmując się seniorami, wykonujemy proste czynności. W obliczu choroby, braku zaufania, różnicy kultur zwykła zupa może być kością niezgody. Grymas twarzy może stać się powodem niezadowolenia i wielkiej afery. Do tego dochodzą presja i przekonanie, że trzeba wytrwać za wszelką cenę. Czy warto? Czy trzeba? Czy ktoś to docenia? Czy nasi bliscy i nasze otoczenie zdają sobie sprawę z tego, co przeżywamy, podejmując się opieki nad ludźmi starszymi? Większość widzi jedynie euro, które przywozimy do Polski. Niewiele osób dostrzega drogę, którą podążamy, by je zdobyć. Mam ogromną nadzieję, że w najbliższej przyszłości zapanuje ład, niemiecki Ordnung (porządek) w naszej branży. Marzą mi się przejrzyste i zrozumiałe umowy, dobre warunki zatrudnienia oraz szacunek do opiekunów i ich pracy. Gdy przeczytacie „Perły rzucone przed damy”, zrozumiecie, że dłużej tak być nie może. Opowiadania podobne do tych, które zamieściłam w mojej książce, słychać codziennie z ust opiekunów. To nie są nieliczne wyjątki. I to jest najbardziej przerażające. Zapraszam!\nWażne informacje Praca w charakterze opiekunki osób starszych w Niemczech − decyzja Koleżanki kilka lat zachęcały mnie do podjęcia pracy w opiece. Bałam się zmian. Krępowałam. Po części brzydziłam. Poza tym kochałam to, co robiłam. Greckie, niemieckie i włoskie restauracje, międzynarodowe środowisko, w miarę młodzi, ciekawi ludzie, czekanie na gości, potem fala za falą, gość za gościem, grupa za grupą, latające frytki, pryskający atrament z kałamarnic, Kali jeść, Kali pić, komunikacja we wszystkich możliwych językach: pende salataki (z jęz. greckiego – pięć sałatek), schnell, schnell (z jęz. niemieckiego – szybko, szybko), ice cream (z jęz. angielskiego – lody), tora (z jęz. greckiego – teraz), dawaj, dawaj, giamotto (z jęz. greckiego – o kurczę!) i upragnione finish (z jęz. angielskiego – koniec). Duma, że wszystko zostało wydane na czas i smakowało. Luźna atmosfera. Śmiechy, chichy. Po pracy wspólny posiłek, wino, przyjaźnie, romanse i kolejny dzień jeszcze lepszy od poprzedniego. W pewnym momencie dotknęła mnie jednak zła passa i każdy kolejny dzień był gorszy od poprzedniego. Coraz częściej zastanawiałam się, czy nie spróbować pracy na niemieckich salonach. W końcu postanowiłam wyjechać jako polska perełka do niemieckiej Dame (pani). Polska Perła. Tak mówią o opiekunkach wdzięczni seniorzy. To dzięki nam u schyłku swojego życia w obliczu choroby nie muszą opuszczać własnych domów. Ich rodziny mogą spokojnie żyć i pracować. Życie staje się dla wszystkich łatwiejsze. Czy żałuję, że podjęłam się pracy jako opiekunka osób starszych? Z pewnością nie. Trudna to droga. Pełna wzlotów i upadków. Zapewniła mi jednak stabilizację finansową. Myślę, że to dobry sposób, by szybko zarobić pieniądze. Masz jakiś cel? Potrzebujesz funduszy na studia, na auto, na wycieczkę, na dzieci, na wnuki, na życie? Każdy wyjazd to spory zastrzyk gotówki. Niestety, każdy wyjazd to również rozłąka z rodziną, masa wyrzeczeń, być może nieprzyjemne doświadczenia. Jednak wyjazd to nie wyrok. Jeśli od miesięcy lub nawet od lat się zastanawiasz i przymierzasz się do tej pracy, nie trać czasu. Poszukaj krótkiego zlecenia, by spróbować swoich sił. Tylko w ten sposób dowiesz się, czy warto. Być może zostaniesz opiekunką/opiekunem na lata. A być może stwierdzisz, że to nie jest droga dla Ciebie. Życzę Ci odwagi. Być może podjęta decyzja otworzy Ci furtkę do lepszego życia. Jak szukać pracy? W pierwszej kolejności zastanów się, czy na pewno chcesz wyjechać do pracy w Niemczech jako opiekun/opiekunka. Musisz mieć świadomość, że wyjazd łączy się z rozłąką z rodziną i dotychczasowym środowiskiem. Trafisz do kraju, w którym żyją ludzie o innej kulturze i mentalności. Ponadto będą to osoby starsze i chore, często uparte i trudne we współżyciu. W wielu przypadkach nie spotkasz się z wdzięcznością, jakiej oczekujesz. Tryb dnia i przyzwyczajenia będziesz musiała w dużej mierze odłożyć na bok. Pomimo pewnej swobody w organizowaniu czasu pracy należy dostosować się do potrzeb podopiecznego. Trzeba być tego świadomym. Jeśli mimo wszystko chcesz wyjechać, zastanów się dobrze, z kim chcesz pracować. Nie podejmuj decyzji jedynie na podstawie wysokości pensji. Ta decyzja może zaważyć na Twojej przyszłości. Gdy obowiązki, którym będziesz musiał/a podołać, przerosną Twoje umiejętności, być może będzie to Twój pierwszy i ostatni wyjazd. Zastanów się, czy chcesz wyjechać do jednej osoby, czy do dwóch, jakiej płci. Jeden senior to teoretycznie mniej pracy. W przypadku małżeństwa podopieczni nie czują się samotni. Dotrzymują sobie towarzystwa. Mężczyźni nie są tak uciążliwi jak kobiety. Nie przeszkadza im pajęczyna w rogu salonu, wszystko im smakuje. Mogą mieć jednak ochotę na amory, co bywa bardzo uciążliwe. Zdecydujesz się na osobę chodzącą czy leżącą? Leżąca podopieczna oznacza święty spokój i pełną swobodę działania. Ale wiąże się z masą nieprzyjemnych obowiązków. Przy chodzącym seniorze jest mniej prac domowych i pielęgnacyjnych. Może jednak wtrącać się do garów i wszystkiego, co robisz. Gdy ma demencję, potrafi uciekać z domu, a to z kolei oznacza ciągły stres. Czy masz tak silną psychikę, by walczyć z nim na każdym kroku? Ważnym kryterium może się okazać to, czy z podopiecznym mieszka jego rodzina. Z jednej strony może być ona bardzo pomocna. Ale zdarza się i tak, że trudno jest pracować w miejscu, gdzie wiele osób ma coś do powiedzenia i dąży do tego, by opiekun/ka zaspokajał/a również ich potrzeby. To, czy praca jest na wsi, czy w mieście, również nie jest bez znaczenia. Wieś to zazwyczaj piękne miejsca na spacer i relaks. Czy jednak wytrzymasz kilka lub kilkanaście tygodni w izolacji? Czy nie lepiej pracować w mieście, gdzie można się spotkać z innymi opiekunkami, pochodzić po sklepach, pozwiedzać? Następnie zastanów się nad formą zatrudnienia. Umowa to nie tylko papierek. Od niej zależy Twoja przyszłość, to, jak będą wyglądały: praca, składki, podatki, obowiązki, formalności, urlop, chorobowe itd. Może to być umowa-zlecenie z polską firmą i umowa z niemiecką firmą, umowa o pracę, polska działalność, niemiecka działalność, zatrudnienie bezpośrednio u rodziny podopiecznych, zatrudnienie na Minijob (praca w niepełnym wymiarze godzin, do 450 euro na miesiąc) lub zatrudnienie na Midijob (praca w niepełnym wymiarze godzin, od 451 euro do 850 euro na miesiąc). Która z tych możliwości jest dla Ciebie najkorzystniejsza? Jakie warunki trzeba spełniać i jakie formalności załatwić? Czy każda z wyżej wymienionych form jest legalna w połączeniu z całodobową opieką domową? Czy jesteś w stanie sam/a dopilnować formalności, czy w tej kwestii całkowicie zaufasz firmie lub rodzinie podopiecznego, z którą podpiszesz umowę? Jeśli już poznasz odpowiedzi na te pytania, aplikuj do jak największej liczby firm. Wypełniaj przesłane przez nie formularze. Nie bój się rozmów telefonicznych sprawdzających Twoją znajomość języka. Dzięki temu firma nie tylko określi wysokość wynagrodzenia (często zależnego nie tylko od doświadczenia, ale i od znajomości języka niemieckiego), ale także będzie mogła podjąć decyzję, jakiego zlecenia dla Ciebie szukać. Zanim zdecydujesz się na konkretną ofertę, poproś o rozmowę ze zmienniczką (opiekunką, którą będziesz zmieniać), która w danej chwili jest na miejscu. Przygotuj pytania, które chcesz jej zadać. Warto też porozmawiać z rodziną podopiecznych. Często informacje od nich są najbardziej wiarygodne. Przed wyjazdem załóż konto online w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, by móc sprawdzać, czy odprowadzane są składki (na Platformie Usług Elektronicznych PUE). Nie wyjeżdżaj bez umowy! Bez względu na to, czy transport organizujesz sam/a, czy robi to firma, dzień przed wyjazdem zadzwoń do firmy przewozowej, by upewnić się, że jesteś na liście pasażerów. Poproś o numer telefonu do kierowcy, który będzie Cię odbierał. Warto również zadzwonić do domu podopiecznego i upewnić się, że ktoś będzie na Ciebie czekał. Nie zaszkodzi podać przybliżonej godziny przyjazdu. W dzień wyjazdu koniecznie miej pod ręką dokładny adres. Kierowca z pewnością będzie o niego pytał. Jeśli podróż się przedłuża, zadzwoń i poinformuj, że przyjedziesz później, a wtedy nikt nie będzie się o Ciebie martwił. Warto dla własnego bezpieczeństwa wziąć ze sobą 100 euro. Być może napotkasz problemy, a pieniądze zaoszczędzą ci stresu i nieprzyjemności. W pracy zachowaj spokój. Pierwszy dzień może być trudny. Osobie przemęczonej po podróży wszystko może wydawać się straszniejsze, niż jest w rzeczywistości. Pierwszy tydzień się przyglądaj. Nie stawiaj życia podopiecznych na głowie. Jeśli potrzebne są jakieś zmiany, staraj się stopniowo wprowadzać je w czyn. W razie problemów kontaktuj się z firmą zlecającą. Przemyśl jednak, z jakim problemem dzwonisz i jakiej oczekujesz pomocy. Jeśli problemów jest więcej, spisz je na karteczce. Daj firmie czas na kontakt z podopiecznym lub jego rodziną, by mieli szansę te problemy rozwiązać. Najważniejsze są decyzja i pierwszy tydzień. Jeśli dobrze zaczniesz, najprawdopodobniej dobrze skończysz. Aczkolwiek gwarancji nikomu nie dam. Powodzenia! Prawo do wydawania poleceń (Weisungsrecht) Ponieważ jesteśmy pracownikami oddelegowanymi (przy umowie-zleceniu) i umowę podpisujemy z firmą, a nie bezpośrednio z podopiecznym, senior i jego rodzina nie mogą wydawać nam bezpośrednio poleceń. Ingerować w to, jak i kiedy wykonujemy nasze obowiązki. Planując dzień i pracę, trzeba jednak uwzględniać potrzeby i przyzwyczajenia osób starszych. Czas pracy Czas pracy według prawa niemieckiego wynosi nie więcej niż czterdzieści godzin tygodniowo, nie więcej niż osiem godzin dziennie. Ta zasada dotyczy również pracy w opiece. Zwrot „opieka 24” nie oznacza, że opiekunka lub opiekun są zobowiązani do pracy przez całą dobę. Prawo gwarantuje również jedenaście godzin przerwy nocnej, od dwóch do trzech godzin przerwy każdego dnia, kiedy można opuścić miejsce pracy. Ponadto mamy prawo do jednego wolnego dnia w tygodniu lub dwóch połówek (niestety bardzo rzadko praktykowane). Nie pracujemy ośmiu godzin bez przerwy. Mieszkamy z podopiecznym, by kilkakrotnie w ciągu dnia móc go wesprzeć (pomoc w utrzymaniu higieny, przygotowanie posiłku, spacer, aktywizacja, zakupy, wizyty towarzyskie, terminy). Warto na początku zaplanować wszystkie zajęcia, stworzyć wspólnie grafik z uwzględnieniem naszego czasu pracy i tego przestrzegać. Poza tym jesteśmy zobowiązani do niesienia pomocy w nagłych wypadkach, również w nocy. Nagły wypadek ma miejsce wtedy, gdy jest zagrożone zdrowie lub życie seniora będącego pod naszą opieką. Regularna praca nocna nie powinna mieć miejsca. Wyjątek stanowią miejsca, gdzie podopiecznym zajmują się jednocześnie dwie opiekunki pracujące na zmiany. Zdarza się to bardzo rzadko. Obowiązki opiekunki Często widzę, że dla wielu ludzi pracujących w opiece osób starszych zakres obowiązków nie jest jasny. W języku niemieckim istnieje ogromna różnica między słowem Betreuung (opiekunka) a Pflegerin (pielęgniarka/opiekunka). Tymczasem zwroty te, nawet przez Niemców, są używane zamiennie. Jesteśmy praktycznie pomocami domowymi, opiekunkami (Haushaltshilfe, Betreuung). Od pewnego czasu możemy również przejmować niektóre obowiązki, które wcześniej należały do Pflegerin. Pflegerin − według słownika − faktycznie znaczy opiekunka. Jednak nie tak, jak nam się to wydaje! Pflegerin to opiekunka w znaczeniu bardziej zbliżonym do pielęgniarki. W Niemczech nie można wykonywać tego zawodu bez odpowiedniego wykształcenia. Jeśli nawet ktoś ukończył kursy w kierunku medycznym, pielęgniarskim w Polsce, a nie posiada dokumentów uznanych w Niemczech, nie ma prawa wykonywać żadnych czynności medycznych! Obecnie zwykła opiekunka może wykonywać czynności pielęgnacyjne, czyli pomoc przy myciu, ubieraniu, rozbieraniu. Wcześniej zajmował się tym Pflegedienst. Zaznaczam, że chodzi tu o pomoc. W żadnym wypadku do obowiązków opiekunki/opiekuna nie należy dźwiganie podopiecznych czy wsadzanie ich samodzielnie do wanny. Jeśli seniorzy są zupełnie niesamodzielni, należy domagać się zamówienia służb pielęgniarskich (Pflegedienst). Poza tym nie mamy obowiązku „robienia” za windę czy chodzik lub − co gorsza − wózek inwalidzki, gdy podopieczny lub jego rodzina uważają, że taki sprzęt nie jest potrzebny. Tu chodzi o nasze zdrowie! Rodziny podopiecznych czasami nie dostrzegają, że stan ich rodziców się pogorszył. Nie ma potrzeby robić z siebie bohatera czy cierpiętnicy. Należy upomnieć się o odpowiedni sprzęt. Próbowałam znaleźć wiarygodne i rzetelne informacje w internecie na stronach polskojęzycznych. Niestety, większość z nich pochodzi od firm i pozostawia wiele do życzenia. Na stronach niemieckojęzycznych z kolei informacji jest mnóstwo. Czytam je, odkąd zaczęłam pracować w opiece. Od lat nic się nie zmienia i trudno mi zrozumieć, skąd bierze się to całe zamieszanie i niewiedza. Zadania pomocy domowej (Haushaltshilfe): sprzątanie mieszkania lub domu (pomieszczeń, których używamy). Jeśli dom ma 600 metrów kwadratowych, sprzątanie całego nie jest naszym obowiązkiem; pranie i prasowanie (ubrań, pościeli, obrusów należących do podopiecznej/podopiecznego); gotowanie i przygotowywanie posiłków; lekkie prace ogrodowe (podlewanie kwiatków czy ich sadzenie – w normalnych ilościach). Natomiast plewienie grządek, grabienie liści w całym ogrodzie czy koszenie ogromnego trawnika nie należy do obowiązków opiekunki; dbanie o zwierzęta domowe, na przykład o kota czy psa, a nie o stado kur czy gromadę kotów. Przed wyjazdem masz prawo wiedzieć, czy w domu, do którego wyjeżdżasz, znajdują się zwierzęta. Jeżeli ci to nie odpowiada, możesz odmówić przyjęcia zlecenia. Ogólne zadania opiekunki (Betreuung): towarzyszenie przy załatwianiu wszystkich spraw bądź załatwienie ich samodzielnie (bez podopiecznego); towarzyszenie podopiecznemu w drodze do instytucji i urzędów; towarzyszenie podczas wizyt lekarskich, terapii i pobytu w szpitalu. Jeśli podopieczny znajdzie się w szpitalu, należy spakować potrzebne mu rzeczy, między innymi kosmetyki, piżamy, ręczniki, szlafrok, przekazać plan lekarstw i jeśli nie ma rodziny na miejscu, odwiedzać go regularnie i sprawdzać, czy czegoś nie potrzebuje, ewentualnie odebrać ze szpitala; towarzyszenie podczas wizyt u przyjaciół lub rodziny; towarzyszenie w wydarzeniach kulturalnych, spacerach, wycieczkach itd.; czytanie podopiecznym, rozmowa lub gry, czyli aktywizacja; wspieranie w hobby, które podopieczny może jeszcze uprawiać. Czynności pielęgnacyjne (Pflege): pomoc w utrzymaniu higieny, myciu zębów, protezy, czesaniu i myciu włosów, malowaniu, goleniu i kremowaniu; POMOC! podczas prysznica lub kąpieli; pomoc przy wstawaniu i chodzeniu do łóżka; pomoc przy ubieraniu i rozbieraniu się; pomoc przy pójściu do toalety; zmiana pampersów lub wkładek; obcinanie paznokci u nóg i rąk jest właściwie niewskazane i firma powinna zadbać o to, by rodzina zamówiła fachowy personel. U osób starszych mogą wystąpić komplikacje. Poza tym podopieczni mają odciski i zbędny naskórek, który powinien być regularnie usuwany. Może pojawić się również grzybica. Opiekunka ma prawo i – moim zdaniem – powinna odmówić wykonywania tych czynności; przygotowywanie posiłków; pomoc i wsparcie w codziennych czynnościach; pomoc i wsparcie w nocy (w nagłych wypadkach, czyli w razie zagrożenia zdrowia i życia). Mamy prawo do jedenastu godzin nieprzerwanego spokoju nocnego. Jeśli jest wymagane regularne wstawanie w nocy, powinniśmy zostać o tym poinformowani przed wyjazdem. Decyzję o wyjeździe na takie zlecenie pozostawiam Wam; towarzyszenie rodzinie w razie zgonu podopiecznej. Opiekunka nie ma prawa wykonywać czynności natury medycznej! Wszystko to, co zaleca i przepisuje lekarz, może być podawane i wykonywane tylko przez służby pielęgniarskie (Pflegedienst). Zadania służb pielęgniarskich obejmują: higienę ciała (w razie potrzeby); podawanie jedzenia i karmienie (w razie potrzeby); pomoc w defekacji (opróżnianie jelit – usuwanie ręczne, stymulacja ręczna, czopki, minilewatywa); mobilizację pacjenta; podawanie tabletek i robienie zastrzyków; infuzję dożylną; zmianę rajstop uciskowych, cewnika i opatrunków; profilaktykę odleżyn, zapalenia płuc, zakrzepicy itd. Mierzenie poziomu cukru czy ciśnienia również nie należy do obowiązków opiekunki. Jeśli nie jesteśmy czegoś pewni, a do podopiecznych przychodzi Pflegedienst, radzę zasięgać opinii pracowników służb medycznych. W przypadku gdy wykonujemy wyżej wymienione czynności, nie mając do tego wymaganego wykształcenia, w razie pogorszenia się stanu zdrowia podopiecznego lub jego śmierci możemy zostać oskarżeni i pociągnięci do odpowiedzialności prawnej. Każdy, kto ma przyznany stopień niepełnosprawności, tzw. Pflegestufe, i jest pielęgnowany w domu, ma prawo do bezpłatnych środków pielęgnacyjnych. Można je zamówić w sklepie medycznym (Sanitätshaus). Dostarczane są co miesiąc. Najczęściej sklep medyczny rozlicza to we własnym zakresie z kasą chorych. Do wyboru są różnego rodzaju zestawy (tzw. Pflegebox). Mogą one zawierać między innymi środki dezynfekujące, rękawiczki, pampersy, podkłady na łóżko, fartuchy jednorazowe. Jeśli chodzi o obowiązki opiekuna/opiekunki, pamiętajmy, że czas pracy według prawa niemieckiego, które obowiązuje również opiekunów, wynosi maksymalnie czterdzieści godzin tygodniowo. Jeśli senior wymaga tego, żeby pomagać mu lub towarzyszyć dłużej, opiekun/opiekunka mniej czasu poświęca zajmowaniu się domem. I odwrotnie − jeśli podopiecznemu zależy, by dużo pracy wkładać w utrzymanie czystości, pozostaje mniej czasu na aktywizację. Jeśli widzimy, że ktoś próbuje nas wykorzystać, warto zapisywać godziny pracy (o której godzinie jakie czynności wykonywaliśmy) i pilnować, by nie wymuszano na nas pracy wykraczającej poza nasze godziny pracy. Ćwiczenia rehabilitacyjne i masaże również nie należą do obowiązków opiekunów osób starszych. Zdarza się, że podopieczni lub ich rodziny niewinnie pytają, czy moglibyśmy to zrobić. Osobiście się z tym spotkałam. Należy wtedy odmówić. Nie mamy wykształcenia w tym kierunku i w związku z tym nie wolno nam wykonywać tych czynności. Wyżywienie − co łaska czy co chcesz? Jak to jest? Osobiście jeżdżę w miejsca, gdzie zakupy robię sama. Kwota, jaką dostawałam na zakupy, zawsze przekraczała 100 euro na tydzień na dwie osoby, łącznie ze mną (pomijając dziwne zlecenia, gdy musiałam walczyć o kromkę chleba). Obecnie mam 100 euro. Przyznam, że czasami przydałoby się kilka euro więcej. Ponieważ jednak już na początku był z tym problem, a firma w umowie z rodziną ustaliła 100 euro (o czym wiedziałam przed wyjazdem i na co się zgodziłam), zostawiłam ten temat i radzę sobie z tą kwotą. Muszę przyznać, że czasami mnie to wkurza. Kupię lepszą herbatę lub kawałek ryby i nagle okazuje się, że trzeba jeść krupnik na wodzie. Ale okej, nie chodzi o mnie, tylko o to, co w tej kwestii stanowi prawo. Otóż tak: to nie podopieczny decyduje o tym, czy będziemy chodzili głodni, czy syci. Umowy gwarantują nam wyżywienie – to tak zwany Verpflegung. Niemieckie prawo dokładnie stanowi, jaka to kwota (8,20 euro na osobę dziennie). Obejmuje ona trzy posiłki. Nie są w to wliczone woda, środki chemiczne czy ciasto, które podopieczni tak chętnie jadają, albo na przykład tabletki. Podziwiam opiekunki, które wydają mniej. Nie bardzo jednak rozumiem w jakim celu. Zarówno my, jak i podopieczni mamy swoje nawyki żywieniowe. Poza tym należy pamiętać, że dieta powinna być zbilansowana. Staram się, by posiłki były bogate we wszystkie składniki. Uwzględniam zachcianki seniorów, którzy całe życie żyli na pewnym poziomie. Za 100 euro w portfelu na tydzień z pewnością im tego poziomu nie zapewnię, ale przynajmniej niektóre produkty staram się kupować tej samej jakości. Zakupy robię wyposażona w listę zakupów, dzięki temu nie kupuję niepotrzebnych rzeczy. Oczywiście nie trzymam się jej kurczowo. Jeśli na przykład nie ma ładnej sałaty, kupuję pomidory. Mam jednak ogólny zarys tego, co potrzebuję. Nie robię zapasów, chyba że widzę, że parę euro w danym tygodniu mi zostanie. Wtedy kupuję coś, czego będę potrzebowała w kolejnym tygodniu, na przykład kawę czy dobrą herbatę. Jeśli jednego dnia gotuję coś droższego, kolejnego mamy skromniejszy obiad. Rozporządzam gotówką tak, jakby były to moje pieniądze. W końcu są przecież moje i to ja mam zadbać, by niczego nam nie brakowało. Jak powinno być, jeśli zakupy robią podopieczni lub ich rodziny? Nie zgodziłabym się na taki układ. Czasami produkt z listy na półce nie wygląda za ciekawie i robiąc sama zakupy, decyduję się na coś innego. Widzę towary w sklepie i pojawia się nowy pomysł, co można ugotować. Poza tym mam zbyt mało zaufania do ludzi. Jeśli nie ma innej możliwości i zakupy robi rodzina podopiecznych, myślę, że nie powinniśmy chodzić głodni i powinny zostać wzięte pod uwagę nasze nawyki żywieniowe. Wspólnie z podopiecznym warto wtedy zrobić plan obiadów na cały tydzień i zgodnie z nim sporządzić listę zakupów. Trzeba pamiętać, by wpisać również produkty, które sami chętnie jadamy. Nie ma powodu, by się krępować. Pamiętajmy, że sprawa wyżywienia to podstawa. Gwarantują to nasze umowy. Lubisz jogurt, a podopieczny nie jada? Nie krępuj się! Wpisz na listę jogurt! Wspominam o jogurcie, ponieważ miałam zmienniczkę, która spytała, czy może sobie kupić jogurt. Niestety czasami trafiamy na nieciekawych podopiecznych, niezainteresowane losem opiekunki firmy, jesteśmy poddawani tak regularnemu praniu mózgu, że na koniec sami nie wiemy, co nam wolno, a czego nie. Jeśli napotkacie trudności w tej kwestii, co zdarza się bardzo często, warto powiedzieć: Mein Vertrag garantiert mir freie Unterkunft und Verpflegung. Laut Gesetz Verpflegung für eine Person beträgt fast 60 Euro pro Woche (Moja umowa gwarantuje mi darmowe wyżywienie i zakwaterowanie. Według prawa kwota na wyżywienie na jedną osobę na tydzień wynosi prawie 60 euro). I czekać na reakcję. Czy ktoś dostanie zawału, czy nie? Ciśnienie z pewnością pójdzie w górę. Ale prawo to prawo. I raczej żaden Niemiec, gdy dojdzie do siebie, nie będzie się sprzeciwiał. Przynajmniej ja nie spotkałam się z taką sytuacją, a miałam kilka razy problemy z wyżywieniem. Demencja – objawy i przykłady z życia wzięte Każdy z nas miał już z pewnością do czynienia z tą chorobą. Nie każdy jednak zdaje sobie sprawę z tego, jakie są jej objawy. Symptomy tej choroby to nie tylko zapominanie o wydarzeniach i gubienie przedmiotów. Chociaż są one najczęściej spotykane. Objawów demencji jest wiele. U poszczególnych osób powtarzają się z różnym nasileniem. Dotychczas opiekowałam się dwunastoma pacjentami z demencją. U każdego choroba przebiegała zupełnie inaczej. Zapominalstwo To najbardziej znany objaw tej choroby. Dla wielu osób jedyny, jaki znają. Początkowo osoba starsza zapomina, co się wydarzyło kilka tygodni wcześniej. Nie pamięta wydarzeń nieco oddalonych od teraźniejszości. Z czasem zaczyna zapominać, co było wczoraj, dzisiaj, przed godziną, kwadrans wcześniej. W końcu dochodzi do tego, że nie wie, co wydarzyło się przed minutą. Przykład? Do podopiecznej przychodzi pracownik opieki medycznej. Robi swoje. Podopieczna odprowadza go do drzwi, zamyka je, odwraca się, patrzy w moim kierunku i pyta, kiedy w końcu przyjdzie Pflegedienst. Inny przykład? Sprzątam mieszkanie. Seniorka cały czas jest obecna i przygląda się mojej pracy. Kończę sprzątanie, siadam obok niej i z zadowoleniem mówię, że się dzisiaj narobiłam. Starsza pani odpowiada, że przecież całymi dniami nic nie robię. Na moje stwierdzenie, że przecież właśnie posprzątałam, zaprzecza. Osoby z demencją początkowo doskonale pamiętają zdarzenia, które miały miejsce bardzo dawno temu. Świetnie posługują się zdobytą wiedzą − język obcy, gra w brydża, obsługa komputera, polityka, tematy techniczne… Z czasem tracą i tę pamięć, i te umiejętności. Jeśli chodzi o przedmioty, to bardzo często gubione są klucze, portfele, torebki, rzeczy wartościowe. Miałam podopieczną, której ginęły biustonosze. Osoba starsza chowa swoje skarby w najdziwniejszych miejscach, a później nie może ich znaleźć. W ekstremalnych sytuacjach oskarża kogoś z otoczenia, że coś schował lub ukradł. Miałam podopieczną, która chowała wędzonego łososia. Obecna swego czasu chowała banany. Brak orientacji w czasie i przestrzeni Chory na demencję nie zdaje sobie sprawy, jaki mamy rok, miesiąc, dzień tygodnia, jaką porę dnia. W zaawansowanym stadium nie odróżnia dnia od nocy. Może przy tym dojść do zaburzenia snu. Osoba starsza (chora) nie potrafi odnaleźć się w mieście. Nie może trafić do sklepu, w którym od lat robiła zakupy, znanego jej dobrze parku. Nie potrafi znaleźć drogi do domu. W późniejszym stadium choroby może mieć problemy w odnalezieniu się we własnym mieszkaniu − nie wie, gdzie jest sypialnia, łazienka, kuchnia. Nie potrafi podać adresu zamieszkania lub podaje adres z okresu wczesnego dzieciństwa. Utrata poczucia, że jest się we własnym domu Zazwyczaj jest to skutek nierozpoznawania przedmiotów i osób. Zdarza się jednak, że niektórzy podopieczni rozpoznają wyposażenie domu, mimo wszystko nie czują się jak u siebie.To chyba najtrudniejszy objaw. Moim zdaniem gorszy niż agresja. Senior lub seniorka cały czas chce iść „do domu”. Pakuje rzeczy, by zabrać je ze sobą. Co robić w takich przypadkach? Nie ma sprawdzonego sposobu. Należy przede wszystkim zachować spokój. Nie zaprzeczać. Mówić prostymi zdaniami, spokojnym tonem. Jeśli się uda, najlepiej odwrócić uwagę osoby chorej. Zająć ją grą, poprosić o pomoc w czynnościach domowych, na przykład w składaniu ręczników, przygotowaniu obiadu, podlaniu kwiatków. Czasami pomaga prawda. Rzadko, ale się zdarza. Trzeba spokojnym głosem powiedzieć, że przecież jest u siebie w domu, że wczoraj miał/a gości, że za kilka dni znowu ktoś przyjedzie, bo już się zapowiedział. Warto przejść się z chorym do sypialni, pokazać mu garderobę lub wyciągnąć album ze zdjęciami. Jeśli nic nie pomaga, można wyjść z chorym na spacer. Wtedy najlepiej już nie roztrząsać tematu domu. Osoba chora z czasem powinna zapomnieć, dokąd szła, i wtedy można wrócić. Brak aktywności fizycznej i apatia lub wzmożona aktywność fizyczna Niektórzy całkowicie wycofują się z życia, stają się apatyczni. Nie chcą pomagać w zajęciach domowych, wychodzić na spacer, spotykać znajomych. Trudno zainteresować ich telewizją, grami, muzyką, ogrodem, czymkolwiek. Druga grupa chorych natomiast staje się nadaktywna. Miałam podopieczną, która chodziła i mówiła jak nakręcona, od rana do nocy. Ciągle musiała coś robić, nie mogła usiedzieć spokojnie. Jedna biegała z chodzikiem do miasta i z powrotem. Kilka razy dziennie do miasta, na cmentarz, po prostu na spacer. Inna chodziła cały dzień po domu: góra − dół. Pierwsze piętro, parter, piwnica. Piwnica, parter, piętro. I tak w kółko. Ostatnia chodziła wkoło salonu. Nadpobudliwość, niepanowanie nad emocjami, agresja Z najmniejszych powodów osoba z demencją potrafi wybuchnąć, co zdrowemu człowiekowi wydaje się niezrozumiałe. Chory nie panuje jednak nad własną reakcją. Często jest to objaw bezsilności, nieporozumienia, niezrozumienia sytuacji. Do tego dochodzi niemożliwość jasnego wypowiadania się, co potęguje gniew chorego. W pewnym momencie nie zdaje on sobie nawet sprawy, dlaczego jest niezadowolony. Zamiast się uspokoić, pogrąża się w złości. Najlepsze, co w takiej sytuacji można zrobić, to przytaknąć, przeprosić. W żadnym wypadku nie należy dyskutować, denerwować się i podnosić głosu. Trzeba spokojnie przyznać rację i liczyć na to, że chory za kilka minut o wszystkim zapomni. Jeśli to nie pomaga, warto zostawić podopiecznego samego. Na pięć minut czy pół godziny. Wszystko zależy od sytuacji. Nie można wychodzić ze złością. Należy pod jakimś pretekstem zejść z pola widzenia i odczekać, aż chory się uspokoi. Nie powinno się wracać do tematu i wyjaśniać sprawy. Było, minęło. Niezdolność logicznego myślenia, kręcenie się w kółko w rozmowie Osoby z demencją nie potrafią powiązać faktów, brak im zdolności logicznego myślenia. Mają problem ze zrozumieniem zdań złożonych i skomplikowanych zagadnień. Nie należy im tłumaczyć trudnych rzeczy. Trzeba mówić prostymi, krótkimi zdaniami, zawsze spokojnym głosem. Jeśli widzimy, że osoba wpadła w tak zwaną pętlę i powtarza się, nie potrafiąc ogarnąć tematu, najlepiej zakończyć rozmowę. Zapominanie słów lub ich błędne używanie Niektórzy pacjenci zapominają najprostsze wyrazy lub błędnie ich używają. Jeśli widzimy, że brakuje im jakiegoś słowa, a domyślamy się, o co chodzi, należy pomóc. Jeśli używają ich źle, nie powinniśmy ich niepotrzebnie poprawiać. Zaburzenia snu Osoby z demencją mogą mieć kłopoty ze snem. Czasami ma to związek z brakiem aktywności fizycznej lub z zaburzeniem orientacji w czasie (dzień – noc). Pomóc może zwiększona aktywność w ciągu dnia. Jeśli to nie wystarczy, należy skontaktować się z lekarzem i poprosić o tabletki. Zaburzenie apetytu, uczucia sytości, łaknienia Podobnie jak przy aktywności fizycznej, mogą tu wystąpić dwa skrajne przypadki. Chory może mieć wzmożony apetyt i zjeść wszystko, co znajdzie. Cały czas być głodny. Inne osoby nie czują głodu, nie mają apetytu. Trudno je namówić do spożycia posiłków. Przy żarłokach warto robić małe zakupy, kupować produkty nieprzetworzone, które trzeba przygotować przed spożyciem. Nie gromadzić dużych ilości jedzenia. W miejscu widocznym przygotować kilka owoców lub pokroić warzywa. Spotkałam się z sytuacją w jednym z domów, w którym lodówka była zamykana na zamek. Moja podopieczna pewnej nocy zjadła nawet surowe mięso mielone, które wyjęłam z zamrażalnika na kolejny dzień. Niejadkom należy przygotowywać małe posiłki, by ilość ich nie przerażała. Warto natomiast ładnie je podać. Jeśli chodzi o łaknienie, to najczęstszy problem u osób starszych, nie tylko chorych na demencję. Należy im przypominać, by często pili. Jeśli nie lubią wody, można zmieszać ją z sokiem owocowym. Halucynacje Również się zdarzają. Podopieczni rzadko się do nich przyznają, ale mają one miejsce. Najdziwniejsza halucynacja podopiecznej, która wywołała u mnie grozę? Pewnego dnia podopieczna zeszła z pierwszego piętra i powiedziała, że u góry, w łóżku leżą zwłoki. Nie bardzo miałam ochotę sprawdzać. Wiadomo, że żadnych zwłok tam nie było. Kobieta jednak nie dawała za wygraną. Zaciągnęła mnie do mojej sypialni, gdzie na łóżku leżał czarny koc. Zdziwiona staruszka zapewniała mnie, że wcześniej widziała tam trupa. Jestem trochę bojaźliwa i trudno było mi spać później w tym pokoju. Gdy opowiadałam o tym córce podopiecznej, po całym ciele przechodziły nam ciarki. Problemy z higieną (nie tylko pod względem fizycznym) Osoby z demencją często boją się kąpieli, prysznica. Nie chcą się myć i dać sobie pomóc. Myślę, że w takiej sytuacji najlepiej zachować zdrowy rozsądek. Nie należy podopiecznego straszyć kąpielą, mówić pół dnia o tym, że musi się wykąpać. Trzeba to zrobić szybko i bezboleśnie. Przygotować wszystko do kąpieli czy prysznica i wtedy spokojnie, stanowczym głosem powiedzieć, żeby poszedł się umyć. Jeśli nie poskutkuje, w żadnym razie nie należy powtarzać kilka razy, ponieważ wzmoże to jedynie opór i agresję. Najlepiej odłożyć kąpiel na inną porę lub inny dzień. Nie naciskać. Trzeba jednak powiadomić firmę i rodzinę o tym problemie. Warto wypróbować, który moment jest odpowiedni: rano czy wieczorem. Czasami pomoże, gdy bez ceregieli powiemy: „Śmierdzisz, tydzień się już nie myłeś”. Jeśli nie jesteśmy w stanie skłonić podopiecznych do mycia, można spróbować z pomocą medyczną (Pflegedienst). Czasami działa efekt „białego fartucha”. Sprzeciw chorego może być mniejszy niż względem opiekuna/opiekunki. Nierozpoznawanie przedmiotów, miejsc i osób W ekstremalnych sytuacjach dochodzi do tego, że osoba chora nie poznaje członków rodziny. Nietrzymanie moczu i kału (inkontynencja) lub załatwianie swoich potrzeb poza toaletą Z inkontynencją pewnie większość miała do czynienia. Można sobie z tym poradzić. Gorzej, gdy podopieczni załatwiają swoje potrzeby fizjologiczne gdzie popadnie. Moja pierwsza podopieczna załatwiała się na dywan w sypialni. Dużo czasu minęło, zanim się zorientowałam. Pewnego dnia chciałam ją zawołać na obiad. Ujrzałam podopieczną w sypialni koło łóżka z bielizną opuszczoną do kolan. Trochę zażenowana, że zastałam ją w takiej sytuacji, i zdziwiona pomyślałam, że się przebiera. Powiedziałam, że kiedy będzie gotowa, ma zejść na obiad. Szybko zamknęłam za sobą drzwi. Chwilę zastanawiałam się, dlaczego się przebierała. Kilka dni później weszłam do pokoju boso i wdepnęłam w coś mokrego. Początkowo nie powiązałam faktów, później przypomniałam sobie, jak Helga stała rozebrana na środku sypialni. Gdy przyszła córka podopiecznej, odwróciłyśmy dywan na drugą stronę. Okazało się, że staruszka już dłuższy czas musiała sobie robić z niego kuwetę. Wyniosłyśmy dywan i chyba pomogło. Kilka tygodni później córka podopiecznej oddała ją do domu spokojnej starości. Pamiętam, jak zaczynałam pracę i mówiłam jej, że może dojść do takich sytuacji, a ona już wtedy oświadczyła, że to byłby moment, w którym oddałaby matkę do domu starców. Problemy z gryzieniem i połykaniem Przychodzi moment, że podopieczni mają problem z gryzieniem i przeżuwaniem potraw. Mimo że przygotowuje się posiłki w postaci papki, osoby chore na demencję miewają kłopoty z połykaniem i mogą się zakrztusić. Słyszałam, że w domach starców często dochodzi w ten sposób do zgonu. Dreptanie w miejscu bez celu W zaawansowanej demencji osoby starsze mogą chodzić w miejscu lub – co gorsza – iść przed siebie, nie zwracając uwagi na przeszkody. Nietrudno wtedy o upadek. Nie można więc zostawiać ich bez nadzoru. Należy przede wszystkim usunąć zbędne przedmioty z pomieszczeń. Zmienia się również postawa podopiecznego. Ciało jest lekko pochylone do przodu. Osoba chora ciągnie za sobą stopy, nie podnosi ich wysoko. Palce u stóp niemal nie odrywają się od ziemi. Zagrożeniem może stać się nawet dywan czy zwykły chodniczek, o który podopieczny może się potknąć. Brak umiejętności obsługi urządzeń Pralka, suszarka, zmywarka, ekspres do kawy, czajnik, lodówka mogą okazać się zmorą osoby chorej na demencję. Nie dość, że nie potrafi ich obsłużyć, to jeszcze nie pozwala innym na korzystanie z nich w przeświadczeniu, że robią to źle. Bo pralka chodzi za głośno, bo lodówka się świeci, bo na dwie osoby zmywarka niepotrzebna… Nie warto tłumaczyć. Można spróbować korzystać z niektórych urządzeń pod nieobecność chorych. Czasami warto zakleić plastrem żaróweczkę w lodówce, która, migając, nie pozwala podopiecznej zjeść posiłku w spokoju. W zmywarce można zakleić przycisk ON, jeśli podopieczna lubi włączyć puste urządzenie. Warto również wyłączyć sprzęt z kontaktu. Trzeba być sprytniejszym, myśleć z dużym wyprzedzeniem. Przechytrzyć uciążliwą i chorą podopieczną (lub chorego podopiecznego), co pozwoli uniknąć niepotrzebnego stresu. Utrata smaku Mojej obecnej podopiecznej nic nie smakuje. Wszystko jest bez smaku. Czasami przesolę, wsypię za dużo pieprzu, a ona mówi, że w ogóle nie przyprawiłam. Czuje jedynie, gdy posiłek jest kwaśny. Problemy z oceną sytuacji Chory może nie rozumieć, czy jest ciepło, czy zimno. Latem upiera się, że chce wyjść w zimowej kurtce, z kolei zimą wkłada letnią bluzkę, twierdząc, że przecież jest ciepło. Na spacerze nie potrafi ocenić odległości i własnej kondycji. To opiekun/ka musi myśleć za niego, np. czy gdy zapuścimy się w las, chory będzie miał siłę wrócić do domu. Czy można podać gorącą zupę lub napój, nie ryzykując, że się poparzy. Czy można zostawić chorego samego w łazience, w kuchni, w mieszkaniu. To duża odpowiedzialność. Czasami podopieczni twierdzą, że wykonanie danej czynności jest bardzo łatwe. Kończy się na złamaniach, zatruciach, pożarach i innych „katastrofach”. Jedna z moich podopiecznych bardzo lubiła „gotować” sobie posiłek, gdy wychodziłam z domu. Spalona patelnia, dom kilka tygodni śmierdzący dymem, roztopiona plastikowa miseczka z kostką masła w mikrofalówce czy upieczony but w piekarniku to sytuacje, których nie można wykluczyć. Demencja to bardzo ciężka choroba. My możemy się nauczyć nowych rzeczy i zrozumieć różne zachowania, pacjenci powoli tracą te zdolności. Powinniśmy w miarę możliwości ich aktywizować. Nie można ich wyręczać w czynnościach, które potrafią wykonać sami. Potrzebują na to o wiele więcej czasu. Trzeba jednak zachować cierpliwość. Dać im tyle czasu, ile potrzebują. Tylko w taki sposób im pomożemy. Dzięki aktywności będą dłużej samodzielni. Jeśli jednak widzimy, że są sytuacje, w których nie są już w stanie sobie poradzić, należy pomóc. Trzeba zdawać sobie sprawę, ile można w danym momencie od takiej osoby oczekiwać. Nie można się dopatrywać lenistwa, złośliwości, uważać tych osób za kłamców. Najlepiej unikać bezpośredniej konfrontacji. Jeśli chcemy porozmawiać z rodziną podopiecznych na ich temat, najbezpieczniej zrobić to na osobności. Porozmawiać w spokoju, naświetlić sprawę, bez roszczeń. Podzielić się swoimi spostrzeżeniami, a następnie dać rodzinie czas, by to przemyślała i skonsultowała. Jeśli ktoś chętnie pracuje z otępieniem starczym i szuka stałego zlecenia, należy budować z podopiecznym i jego rodziną dobre, zdrowe relacje i wspólnie szukać rozwiązań. Jeśli opiekun nie rozumie i nie chce zrozumieć demencji, nie warto męczyć siebie i seniorów. Najlepiej wtedy zwolnić miejsce innej osobie, która wykaże więcej zrozumienia i zainteresowania. Niektóre osoby starsze nie powinny podlegać opiece domowej. Gdy zagrożone jest życie i zdrowie opiekuna lub podopiecznego, chory powinien zostać skierowany do odpowiedniego ośrodka. Wiele osób, którymi się opiekujemy, ma stwierdzone lub niestwierdzone otępienie starcze. Dlatego warto wiedzieć, jak postępować z seniorami. W obliczu agresywnej demencji, gdy nie pomagają leki, nikt nie ma wpływu na podopiecznego, a on stwarza zagrożenie dla siebie i otoczenia, nie należy bawić się w psychologa. Warto uświadomić rodzinę podopiecznego, jak wygląda sytuacja. Czasami jest to trudne. Seniorzy podczas rzadkich i krótkich wizyt członków rodziny zamieniają się w aniołki. Uważam, że trzeba wtedy nagrać film lub wrzaski podopiecznego, gdy jest tylko w naszym towarzystwie. Z jednej strony to naruszenie prywatności, z drugiej – sposób, by bronić się przed agresją, w którą nikt nie wierzy. Pamiętajmy, że filmów i nagrań nie można udostępniać osobom trzecim. Moim zdaniem nagranie powinna ujrzeć rodzina chorego, która czasami wypiera rzeczywistość. Wypowiedzenie umowy-zlecenia Większość opiekunów wyjeżdża do pracy na umowę-zlecenie. Nie jest ona dla nas tak korzystna jak umowa o pracę, ale również gwarantuje pewne prawa, o których warto wiedzieć. W książce chciałabym poruszyć jedynie temat wypowiedzenia takiej umowy. Jesteśmy na zleceniu, jesteśmy w domu, chcemy spróbować współpracy z inną firmą, podopieczny nami poniewiera, firma nie potrafi pomóc. Bojąc się nałożenia kary, o której jest mowa w naszych umowach, tkwimy w miejscu, które powoli nas niszczy. Miotają nami strach, lęk, wątpliwości. Co możemy zrobić? Z pewnością możemy wypowiedzieć umowę, zachowując okres wypowiedzenia. Zazwyczaj są to dwa tygodnie. W niektórych firmach może to być dłuższy okres. Zachowując termin wypowiedzenia, nie mamy czego się obawiać. Wysyłamy mailem wypowiedzenie. Tego samego dnia dzwonimy do firmy, by się upewnić, że wypowiedzenie dotarło. Kilka dni przed powrotem do swojego domu warto ponownie napisać mail z pytaniem, czy znaleziono już zmienniczkę, a także zapytać, kiedy przyjedzie. Każdego ważnego maila potwierdzam telefonicznie kilka godzin później. Firma nie ma prawa kogokolwiek zmusić, by został dłużej w danej pracy. Jeśli przez ten czas nie znajdzie zmienniczki, może ewentualnie grzecznie poprosić o pozostanie kolejnych kilka dni. Ogólnie sprawa zmienniczki nie jest naszym problemem. To firmy zarabiają na pośrednictwie i to ich sprawa. Powinny mieć gotowe rozwiązania w razie takich sytuacji, na przykład skoczków (osoby, które w każdej chwili mogą „wskoczyć” na zlecenie, czyli zmienić opiekunkę, gdy zajdzie taka potrzeba). Jeśli postanowisz wyjść firmie naprzeciw i zostać kilka dni dłużej, koniecznie poproś o mail z informacją, do kiedy zostajesz, lub sama wystosuj wiadomość w stylu „Zgodnie z rozmową z dnia xx.xx.xxxx wychodzę firmie naprzeciw i zostaję xx dni dłużej na zleceniu. Do czasu przyjazdu zmienniczki”. Wydaje się to zabawne, ale ja zawsze tak postępuję. Nikt mi później nie zarzuci, że było inaczej. Wypowiedzenie umowy-zlecenia w trybie natychmiastowym jest trudniejsze, ale możliwe. Mamy do tego prawo z ważnych przyczyn. Powodem do wypowiedzenia umowy-zlecenia w trybie natychmiastowym może być: choroba; istotna zmiana sytuacji życiowej, na przykład choroba, śmierć członka rodziny; utrata zaufania do zleceniodawcy, gdy na przykład warunki pracy są inne niż podano przed wyjazdem (zamiast osoby chodzącej leżąca, zamiast leżącej − babcia z dzwoneczkiem czynnym całą noc, podopieczny ma agresywną demencję, a był przedstawiany jako łagodny, zamiast jednej osoby są dwie, zamiast dwóch jest cała rodzina lub gdy nie stworzono warunków do normalnego funkcjonowania i życia – brak własnego pokoju, brak ogrzewania lub niedostateczne ogrzewanie, brak dostępu do mediów, utrudnione korzystanie z łazienki, brak produktów spożywczych, brak czasu wolnego, brak szacunku ze strony podopiecznego lub jego rodziny, brak reakcji zleceniodawcy, gdy informujemy go o wyżej wymienionych sytuacjach); niezdolność zleceniobiorcy do wykonania zlecenia z powodu braku kwalifikacji (gdy trafimy na ciężki przypadek i wymaga się od nas wykonywania czynności medycznych, jak: zmiana opatrunków, podawanie lekarstw, robienie zastrzyków, zakładanie rajstop uciskowych, lub niektórych czynności pielęgnacyjnych – na przykład obcinania paznokci – albo gdy brakuje sprzętu i środków: windy, wózka, chodzika, podjazdu, środków dezynfekujących). Jeśli wypowiadamy umowę-zlecenie w trybie natychmiastowym, z ważnych przyczyn, nie grożą nam żadne kary finansowe. Gdy wypowiadamy umowę bez podania ważnych przyczyn, należy zachować okres wypowiedzenia podany w umowie. W przeciwnym razie zleceniodawca może obciążyć nas kosztami. Wypowiedzenie powinno zawierać: datę, miejscowość; dane stron umowy: imię, nazwisko, nazwę firmy, adres; informacje o tym, kto jest zleceniodawcą, a kto zleceniobiorcą; informacje o tym, kto wypowiada; czytelny podpis; datę złożenia wypowiedzenia. Jeśli zastosujemy się do tych zasad, nie musimy tkwić tygodniami w miejscu, które nie spełnia naszych oczekiwań. Jeśli w sposób prawidłowy wypowiemy umowę, nie grożą nam żadne kary pieniężne. Ponieważ nasza praca dotyczy opieki nad starszymi, niedołężnymi ludźmi, których nie można zostawić samych, uważam, że powinniśmy dać firmie około dwóch dni na znalezienie zmienniczki. Należy przy tym zaznaczyć, że to my robimy firmie przysługę, i termin powrotu ustalić z pośrednikiem na piśmie. Jeszcze jedna uwaga. Zleceniodawca również musi podać ważny powód w razie wypowiedzenia umowy w trybie natychmiastowym. Jeśli go nie poda lub nie jest on prawdziwy, możemy się domagać odszkodowania. Kolejna opcja to rozwiązanie umowy za porozumieniem stron. Czasami warto dojść do porozumienia z firmą. Wszystko należy potwierdzić pisemnie. Ustalenie dogodnego i rozsądnego terminu (zarówno dla opiekunki, jak i dla pośrednika) jest możliwe, realne i wykonalne. Warto próbować. Nie opuszcza się miejsca pracy bez załatwienia formalności. Nie zostawia się podopiecznych samych. Jednak nikt nie może nas zmusić, byśmy tygodniami przebywali w pracy, która z różnych względów nam nie odpowiada. Referencje Zanim opuścimy miejsce pracy, warto poprosić podopiecznego lub jego rodzinę o wystawienie referencji. Często zdarza się, że nasze prośby są ignorowane. Niektórzy tłumaczą, że nie wiedzą, jak je napisać. Czasami po prostu im się nie chce, dlatego warto mieć przy sobie gotowy formularz do wypełnienia. Nikt nie odmówi wypełnienia go. Proponuję wydrukować i zabierać ze sobą co najmniej dwa egzemplarze. Dobre referencje, a właściwie jakiekolwiek referencje, z pewnością pomogą w szukaniu kolejnego zlecenia. Nie przejmujcie się, jeśli ktoś zaznaczy „słabo” lub „zadowalająco”. Miałam podopieczną, która zaznaczyła, że mam słaby język i źle sprzątam. Wiem, jak mówię. Biegle posługuję się językiem niemieckim. Każda kolejna rodzina, do której wyjadę, przekona się o tym. Natomiast jeśli chodzi o sprzątanie, no cóż. To był najbrudniejszy dom, w jakim byłam. Są miejsca, których nie da się posprzątać. Podopieczna chyba sama sobie wystawiła tak negatywną opinię. Wszyscy zakreślali gotowanie „suuuper”. Jedna osoba się wybiła i zaznaczyła „zadawalająco”. Tak to bywa. Jest to bardzo subiektywna ocena. Mimo wszystko warto mieć referencje z poprzednich miejsc pracy, gdy szukamy kolejnej. To tyle najważniejszych informacji. Osoby zainteresowane szczegółami z zakresu opieki zapraszam na mojego bloga „Perły rzucone przed damy” (http://kasiaperla.blogspot.com).\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Perly_rzucone_przed_damy-ebookRO/p1099097i1253302" target="_blank" title="Perły rzucone przed damy [Barbara Bereżańska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Perły rzucone przed damy [Barbara Bereżańska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Ecliptica (Kraków) - realizacja - Xcel\nOgrodzenie o tradycyjnej formie powstało na bazie nowoczesnych i trwałych materiałów. Klient szukał przęseł, które pasowałyby do kamiennych murków, wykonanych z tego samego materiału, co elementy elewacji. Postawiliśmy na szerokie, grafitowe przęsła aluminiowe Horizon Massive, które są nowoczesną alternatywą dla drewnianych desek. W realizacji nie zastosowaliśmy podmurówek, więc przęsła schodzą bezpośrednio do gruntu. Na dłuższych odcinkach łączą je dodatkowe słupki aluminiowe Arete Horizon, które gwarantują stabilność całej konstrukcji.\nOgrodzenie na okrągło\nW bocznej części ogrodzenia znalazło się gięte przęsło o nietypowym, zaokrąglonym kształcie, które powstało specjalnie na potrzeby realizacji. Furtka Horizon Massive została wyposażona w boczne maskownice zawiasów oraz minimalistyczny pochwyt ze stali nierdzewnej. We frontowej części ogrodzenia znajdują się dwie bramy dwuskrzydłowe, wyposażone w nowoczesną automatykę.


Z balladą na Eurowizję? - Kozaczek.pl\nZ balladą na Eurowizję? piątek 18-01-08, czytany: 9386 razy isis gee Utwór Isis Gee już w sieciIsis Gee / © KAPiFW Internecie już się pojawił najnowszy utwór Isis Gee, która walczy o reprezentowanie Polski w Belgradzie. Piosenka "For Life" jest balladą różniącą się od poprzednich hitów: "HIDDEN TREASURE", czy też "WHAT YOU SEE". Artystka ma jak na razie największe szanse na reprezentowanie naszego kraju, ze względu na zdobytą popularność w Tańcu z gwiazdami. Przypomnijmy, że odkąd pojawiły się polskie preselekcje, widzowie często głosowali na wykonawce niż piosenkę (Ich Troje, Blue Cafe z Tatianą Okupnik). Czy sytuacja się powtórzy i w tym roku? Zagrożeniem dla Isis może być Natasza Urbańska, której TVP przyzna "Dziką Kartę". Isis Gee - For Life (FRAGMENT)\nWasze komentarze (44): sortuj ↓ gość17-02-08, 08:58 cytuj Boże, ludzie... ale wy jesteście dziwni! I co z tego, że jej nie lubicie? Na to się nie patrzy, jaka jest i kim była! To TVN próbowało z niej zrobić gwiazdkę, nie ona sama. Nie wiem, czy zauważyliście, ale Natasza dostała dziką kartę od TVP tylko dlatego, bo ją chcą po porażce w "Jak ONI śpiewają" za wszelką cenę wypromować! Poza tym ona JEST POLKĄ, bo w Ameryce tylko się wychowała, a jej dziadkowie byli Polakami i ją uczyli języka... Poza tym nie bądźcie tacy staroświeccy, że niby Polskę musi reprezentować Polka itp. To się nazywa zacofanie... Patrzcie, ile innych krajów reprezentują ludzie zza granicy! A jeżeli nas Polka typu Natasza Urbańska ma reprezentować, to się nie zdziwcie, jak odpadnie z półfinału w pierwszej kolejności... A zobaczcie newsa "Ona by nam nie przyniosła wstydu". Ona POTRAFI. Natasza, niestety - nie. I nie mówcie, że przy tym na Eurowizji usną, bo Isis ma szanse na miarę Edyty Górniak... Poza tym sto razy gorsza piosenka wygrała w zeszłym roku... gość27-01-08, 19:59 cytuj Polskę powinna reprezentować POLSKA piosenka. Przecież ta "artystka" nawet słowa po polsku nie umie, to co to za reprezentantka. gość20-01-08, 21:23 cytuj głos ma niepowiem ale nie na Eurowizje z tą piosenką gość20-01-08, 20:30 cytuj wszyscy usną i będzie świetnie :-/ wiqsiaa20-01-08, 18:53 cytuj | zobacz moje komentarze i profil dziwne al w gazecie czytałam że ona podobno jest facetem, który przerobił sie na dziewczyne ;p ale ja w to nie wierze ;) gość20-01-08, 17:12 cytuj gość, 19-01-08, 18:19 napisał(a): LUDZIE OBUDZCIE SIE!!!! CZY KIEDYKOLWIEK NA EUROWIZJI WYGRAL TAKA ZAMOLA?????.......tak ....w zeszłym roku:).....wg. mnie ta piosenka jest swietna i zajmie wysoką pozycję na eurowizji:) gość20-01-08, 17:10 cytuj ludzie na eurowizji chca piosenek skocznych, tanecznych a na tej mona usnac! ;) gość20-01-08, 15:39 cytuj tylko nie ISIS !!! doda na eurowizje gość20-01-08, 12:50 cytuj dode na eurowizje przynajmniej zrobi jaki szoł;d gość19-01-08, 22:22 cytuj za sam jej wyglad dadza zle noty;/ nie mowie tego ze zlosliwoscia, sama pieknoscia nie jestem. Ale artysta musi przyciagac wzrok!! musi sie milo na niego patrzec...a ona...;/ ehh...nawet jak kobieta nie wyglada. ajBUUa19-01-08, 21:13 cytuj | zobacz moje komentarze i profil znaczy tam mialo byc ze tej piosenki nikt nie bedzie pamietal bo jest taka zmulaszcza** ajBUUa19-01-08, 21:12 cytuj | zobacz moje komentarze i profil wole natasze napewno zrobilaby wieksze show od tej zmuly...owszem fajna piosenka (glos i tp) ale nudnaa!!! nie ma szans na eurowizji...nikt jej nie zpamieta.... gość19-01-08, 20:13 cytuj jezuuuuuuuuuuuu nieeeeeeeeee!!!!!!!!!!!!! jakie to nudne!!! tam cza zrobic szol! bo ludzie na to leca... cza ich zaskoczyc! tak samo jak lordi pamietacie!... zrobili fajne wejscie mieli fajna horeografie i wygrali chociaz piosenka taka se i niekcazdy lubi taki rodzaj muzy! na tej piosence to wszyscu usna... i papa polsko! gość19-01-08, 19:55 cytuj isis jest spoko, ale ta piosenka MASAKRYCZNIE NUDNA a z eurowizja w ogole powinnismy sobie dac spokoj, bo to megasiara,a poza tym o zwyciezcach i tak nikt potem nie pamieta Mysia19-01-08, 18:37 cytuj | zobacz moje komentarze i profil Nie lubie jej, i piosnka tez mi sie nie podoba. Już bym chyba wolala zeby Natasza pojechala ....... :/ gość19-01-08, 18:20 cytuj NAJlepiej wyslac jakas goralska kapele.Bylo by skocznie,zywo i niekonwencjonalnie!!! gość19-01-08, 18:19 cytuj LUDZIE OBUDZCIE SIE!!!! CZY KIEDYKOLWIEK NA EUROWIZJI WYGRAL TAKA ZAMOLA????? gość19-01-08, 18:13 cytuj Piosenka jest ok. Wolałabym ją od Urbańskiej. gość19-01-08, 16:59 cytuj CUDOWNA PIOSENKA I ISIS ;)) www.eurowizja.ir.pl gość19-01-08, 16:15 cytuj porażka;// z resztą jak zwykle co roku ;|. Najlepiej by było jakby Edytka Górniak nas reprezentowała, przynajmniej nie było by wtydu gość19-01-08, 12:44 cytuj gość, 18-01-08, 20:25 napisał(a): afromental również bierze udział w eliminacjach :) fajniee by było gdyby pojechali na międzynarodowy finał. pamietacie facetów w maskach? ^^ jestem za o ile na serio zagrają coś fajnego ^^ gość19-01-08, 12:41 cytuj wybaczcie mi ale ona WYJEE!!!! nie mówię tego bo jej nie lubię ale na serio mam takie wrażenie po wysłuchaniu tej "piosenki"!!! i muzyka też taka jakaś bez energii ani jakichkolwiek uczuć!!! dlaczego Polska nie może raz być reprezentowana przez kogoś NORMALNEGO?! bo chyba nie powiecie mi że chrypienie wiśniewskiego czy disco komarenki to MUZYKA KTÓRA MOŻE PODBIĆ ŚWIAT???!!!!! POKAŻMY ŻE MY TEŻ UMIEMY ŚPIEWAĆ I WYBIERAĆ!!!!!! gość19-01-08, 11:41 cytuj Paszkwil niedorobiony skurw..syn baba bez ci..py !! gość19-01-08, 11:41 cytuj NIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Nieeee róbcie krzywdy Polsce!!!!!!!!!! gość19-01-08, 11:35 cytuj nie rozumiem jej angielskiego... właściwie łamerykańskiego... a nie powiem, abym była jakaś lebioda jeśli chodzi o ten język. strony 1 2 następna strona »


MyVita Silver Ekologiczna matcha w proszku, zielona herbata Bio, 80 g - cena | Apteka Internetowa Gemini\nCena jednostkowa: 39,36 zł za 100 gram\nProdukt zawiera zieloną herbatę matchę bez sztucznych wypełniaczy i dodatków, pochodzącą z upraw ekologicznych. Matcha zawiera naturalną kofeinę, dzięki czemu ma działanie pobudzające podobne do kawy. Kofeina pochodząca z matchy stopniowo uwalnia się w orgazizmie dodając energii. Zielona herbata wpływa korzystnie na utrzymanie prawidłowej masy ciała, dzięki właściwościom antyoksydacyjnym niweluje działanie wolnych rodników, wspomaga prawidłową pracę układu krwionośnego, pobudza dzięki zawartości naturalnej kofeiny.\nSuplementacja diety w składki aktywne preparatu.\nPłaską łyżezkę zalać 100ml wody o temperaturze około 80 stopni Celsjusza, a następnie mieszaj do momentu uzyskania jednolitej konsystencji.\nSproszkowane liście zielonej herbaty (Camellia sinensis) - Matcha BIO.


Wolność słowa, 6 grudnia o 13:55 w nc+\nNiemcy | 2007 | 120 min. | Obsada: Hilary Swank, Scott Glenn, Patrick Dempsey, Imelda Staunton, April L. Hernandez, MarioReżyseria: Richard LaGravenese\nRok 1994, Long Beach w stanie Kalifornia. W klasie numer 203 w liceum Woodrowa Wilsona młoda nauczycielka Erin Gruwell (Hilary Swank) rozpoczyna lekcje ze swoją pierwszą w życiu grupą uczniów (m.in. April L. Hernandez, Kristin Herrera, Deance Wyatt, Hunter Parrish, Will Morales, Mario). Ostrzegano ją, że to młodzież trudna i praktycznie niezdolna do nauki. Klasa składa się z dzieciaków różnego pochodzenia: afrykańskiego, latynoskiego, azjatyckiego oraz europejskiego. Większość z nich dorasta w ciężkich warunkach, często w środowiskach patologicznych. Od początku dają jej jasno do zrozumienia, że nie mają zamiaru współpracować i by ją zniechęcić, otwarcie ustanawiają zakłady o to, jak długo z nimi wytrzyma. Erin nie poddaje się i jakiś czas potem następuje w jej stosunkach z uczniami moment przełomowy. Po klasie krąży karykatura o silnym zabarwieniu rasistowskim, przedstawiająca jednego z czarnoskórych uczniów. Erin porównuje sytuację do tego, jak naziści traktowali Żydów w czasie Holocaustu. Ku jej zdziwieniu, prawie nikt z klasy nie wie, o czym mówi. Poruszona pyta, do ilu z nich strzelano. Okazuje się, że zdecydowana większość klasy podnosi ręce, pokazuje blizny i ma do opowiedzenia jakąś historię. To zdarzenie daje nauczycielce inspirację do dalszej pracy. Nakłania podopiecznych do pisania dzienników, w których zawrą własne doświadczenia, przemyślenia i refleksje. Mówiąc o swoich przeżyciach i słuchając innych, stopniowo odmieniają swoje, skazane wcześniej na klęskę, życia.\nFilm jest zainspirowany prawdziwą historią nauczycielki z Long Beach i jej uczniów, których życie pełne strachu, przemocy i nienawiści wydawało się niemożliwe do wyprostowania. Z czasem ta niezwykła grupa założyła stowarzyszenie "Freedom Writers" (dosł. Pisarze wolności), mające na celu szerzyć tolerancję, wiedzę i świadomość wśród młodzieży. Sfilmowanie historii "Freedom Writers" było także próbą upamiętnienia krwawych zamieszek, do których doszło niedaleko Long Beach w 1992 roku. Bunt wybuchł wówczas jako reakcja na skatowanie przez policję czarnoskórego kierowcy, który przekroczył dozwoloną prędkość. Fabuła filmu opiera się na popularnym schemacie: młody, naiwny idealista wchodzi w zupełnie sobie nieznany świat nędzy i przemocy i postanawia wyciągnąć wychowanków z okrutnego środowiska, w jakim przyszło im żyć. Na podobnych fundamentach powstało w 1938 roku "Miasto chłopców" ze Spencerem Tracym w roli głównej, potem "Nauczyciel z przedmieścia" z Sidneyem Poitierem czy przebój kinowy 1995 roku "Młodzi Gniewni" z Michelle Pfeiffer.\nTym razem to współproducentka filmu Hilary Swank wcieliła się w wytrwałą, pełną poświęcenia nauczycielkę, której to, co dzieje się z uczniami po szkole nie jest obojętne. Aktorka jest jedną z niewielu kobiet, które mogą się pochwalić więcej niż jedną statuetką od Akademii Filmowej. Swank zdobyła 2 Oscary za "Nie czas na łzy" oraz "Za wszelką cenę", zaś liderką w tym rankingu jest niezapomniana Katharine Hepburn z czterema. Reżyserem "Wolności słowa" oraz twórcą scenariusza na podstawie książki Erin Gruwell i jej podopiecznych jest RICHARD LAGRAVENESE, który po zakończeniu pracy nad filmem zrealizował wraz z Hilary Swank kolejny projekt na identycznych zasadach. Napisał scenariusz i wyreżyserował komedię romantyczną "P.S. Kocham cię", zaś Swank zagrała w niej główną rolę. Wciąż jednak największym sukcesem LaGravenese'a pozostaje wyróżniony nominacją do Oscara i BAFTY scenariusz do filmu Terry'ego Gilliama "Fisher King", w którym Robin Williams poszukuje na Manhattanie Świętego Graala. Obraz ten został wysoko oceniony zarówno przez widzów, jak i krytykę (m.in. Srebrny Niedźwiedź na festiwalu w Wenecji, Oscar za aktorstwo dla Mercedes Ruehl oraz 4 inne nominacje do statuetki Akademii).


Konrad M. – lider KOD-kapeli – został w lut... | Lurker.pl\nPan Alfons-Demokrata pilnie poszukiwany. Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie...\nData: 17.06.2019 17:49\nKonrad M. – lider KOD-kapeli – został w lutym br. prawomocnie skazany za pozbawianie wolności kobiet, które były zmuszane do pracy w domach publicznych. Mężczyzna – od 2015 r. walczący u boku totalnej opozycji o "wolność i demokrację" – nie zamierza jednak stawić się w więzieniu. Choć był kilkukrotnie wzywany przez sąd do odbycia kary. Teraz szuka go policja.\n…Choć był kilkukrotnie wzywany przez sąd do odbycia kary… – to są impotenci albo sabotażyści, inaczej nie da się tego określić.\n#otua #demokracja #polityka\n@Beowulf, pewnie już wystąpił o norweskie obywatelstwo. Powinno istnieć specjalne komando, które po skazaniu prawomocnym wyrokiem ściągało by takiego za nogi z każdego zakątka świata, nawet wbrew lokalnemu prawu, a jak by się nie dao to do odstrzału, za lekceważenie polskiego wymiaru sprawiedliwości.\n@arti, A niech go sobie utrzymują razem z tym drugim złodziejem. Jak dla mnie, to można im odesłać tych wszystkich "bojowników" o demokrację, konstytucję, prawa człowieka i inne głupoty. W pakiecie dołożyć wszelakich zboczeńców i dewiantów i niech to sobie hodują.\n@Beowulf, no niby tak, ale jednak posłuch wśród elementu musi być :)\n@arti, Posłuch posłuchem, ale może niech inni się z tym bydłem użerają. Chcesz płacić na utrzymanie tego żula w więzieniu? Przecież to się do żadnej uczciwej roboty nie nadaje. Na części sprzedać? Albo na mączkę kostną?\n@Beowulf, @arti, zgadzam się panowie. A takie prawo jak by istniało że u nas w kraju został skazany na karę więzienia a dostał by obywatelstwo w innym to choć by kij na kiju staną ma bana na wszelakie media społecznościowe czy inne możliwości dostępu do wypowiadania się publicznie w mediach tradycyjnych czy internecie. Wiem że ludzie z przyjemnością by go znaleźli w necie i utrudnili by z wielką przyjemnością sianie fermentu na dodatek legalnie bo wg. Prawa jest poszukiwany.


Symfonia piasku, wiatru i wody. Oto Mierzeja Kurońska - Dziennik.pl\nSymfonia piasku, wiatru i wody. Oto Mierzeja Kurońska\n18 czerwca 2011, 18:19 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty\nSymfonia piasku, wiatru i wody / Inne\nMierzeja Kurońska jest na tyle szczególna, że warto ją zobaczyć, tak jak Włochy lub Hiszpanię, jeżeli chce się dostarczyć duszy wspaniałych widoków – tak na początku XIX w. pisał o tym miejscu znany naukowiec niemiecki Wilhelm Humboldt.\nRuchome wydmy, przekraczające 50 m wysokości, nieustannie zmieniający się pustynny krajobraz, kolorowe, drewniane domki w ukwieconych ogrodach, piaszczyste plaże, dziewiczy bór, dzika zwierzyna, żaglówki na zalewie i windsurferzy, unoszący się na morskich falach - to symbole litewskiego odcinka Mierzei Kurońskiej, wciąż czekającej na odkrycie przez polskich turystów.\nTurystom, płynącym statkiem wzdłuż brzegu mierzei od strony zalewu, mijającym miejscowość Juodkrante, ukazuje się niesamowity widok. W oddali za zabudowaniami piętrzą się potężne i groźne zwały piaszczystych, ruchomych wydm. Wielokrotnie przewyższają one wysokość okolicznych domostw. Te góry piasku już nie raz pokazały, jak bardzo potrafią być groźne i nieobliczalne: w przeszłości zasypały na Mierzei Kurońskiej aż 14 wiosek. Stało się tak, gdy rabunkowo zaczęto wycinać tutejsze lasy, tym samym wyzwalając żywioł powstający z połączenia wiatru i piasku, którego nie była w stanie powstrzymać żadna przeszkoda. Bez trudu zasypywały one tutejsze wioski.\nStatek wycieczkowy mija Nidę, miejscowość która trzykrotnie zmieniała swoją lokalizację, uciekając przed zasypaniem przez piękną lecz groźną wydmę. Pasażerowie podziwiają wysokie na kilkadziesiąt metrów piaskowe góry, zsypujące się nieopodal tutejszego portu w spokojne wody zalewu. W pewnym momencie kapitan pokazuje turystom boję, unoszącą się na wodzie jakieś dwieście metrów przed dziobem statku. "Tam jest rosyjska granica" - mówi i zawraca jednostkę do portu w Nidzie.\nWędrówka po wydmie\nWśród turystów, którzy wysiadają ze statku, przeważają Niemcy, Rosjanie i Skandynawowie. Jest też mała grupka przybyszów z Polski. Przewodniczka prowadzi wszystkich na pobliską, ponad 40 metrową wydmę. Widać stąd bezkresne, piaszczyste przestrzenie, ciągnące się daleko poza rosyjską granicę. Szeroką na kilkuset metrów wstęgę półwyspu omywają z lewej strony ciche wody Zalewu Kurońskiego. Białe plaże, znajdujące się po przeciwnej stronie mierzei, skąpane są w spienionych falach Bałtyku.\nW odległości kilku kilometrów widać mały, czarny punkcik poruszający się na piaskowej równinie od zalewu w stronę morza.\n"To rosyjski pogranicznik" - tłumaczy turystom litewska przewodniczka.\nWcześniej był to obszar zamknięty, gdyż stacjonowały tu wojska radzieckie. Do dziś Mierzeja jest podzielona pomiędzy Rosję i Litwę. Południowa część półwyspu wchodzi w skład należącego do Rosji obwodu kaliningradzkiego, północna, o długości 52 km, położona jest na terytorium Litwy.\nJadący na Mierzeję turyści mijają drogowskazy z nazwą Neringa. Na miejscu przekonują się, że faktycznie nie ma takiego miasteczka. Neringa, po litewsku „mierzeja”, jest tylko nazwą administracyjną, wspólną dla pięciu litewskich miejscowości, rozciągniętych na przestrzeni 40 km: Alksnyné, Nida, Preila, Pevalka i Juodkrante.\n"Litewską część półwyspu zamieszkuje zaledwie 2700 osób, ale rocznie przyjeżdża tu 700 tys. turystów" - tłumaczy przewodniczka Alesia. Niewielkie miejscowości Alksnyné, Preila i Pevalka i Juodkrante łączą w sobie charakter rybackich osad i eleganckich, letniskowych wiosek. Nida to największa miejscowość, która od XIX w. zasłużenie nosi miano kurortu. Już od stu lat jest ona licznie odwiedzana przez Niemców, Skandynawów oraz litewskie elity. Wypoczywali tu m.in. Zygmunt Freud, Jean-Paul Sartre, a niemiecki pisarz Tomasz Mann, laureat nagrody Nobla, miał tu nawet swój dom, w którym obecnie znajduje się muzeum jego imienia.\nRównież współcześnie przyjeżdżają na Mierzeję artyści. Co roku odbywają się tu plenery malarskie i rzeźbiarskie. Widocznym efektem ciągłej obecności rzeźbiarzy są liczne kamienne i drewniane figury, zdobiące nadmorskie bulwary i promenady.\nArchitektura na półwyspie zaskakuje, a zarazem zachwyca turystów. Jest swoistą mieszaniną wpływów skandynawskich i pruskich. Zabudowę poszczególnych miejscowości tworzą drewniane, malowane na ceglasty, niebieski lub sporadycznie żółty kolor rybackie chaty, typowe dla skandynawskiej architektury oraz stare, stylowe wille. Obrzeża dachów, krytych strzechą lub czerwoną dachówką, obite są biało-niebieskimi, misternie rzeźbionymi listwami. Tutejsze chaty toną w zieleni przydomowych sadów i ukwieconych ogrodów.\nlitwa podróże Europa mierzeja kurońska wakacje morze


Rabat -24% Na Ciało Ebook PDF, MOBI, EPUB. Zobacz Teraz!\nMężczyźni niszczą kobiety. Zwłaszcza tacy mężczyźni jak Chase Davis. Przystojny, inteligentny, bogaty i wpływowy. Byłam bez szans. Nie chciałam go pragnąć. Nie chciałam go potrzebować. Nie chciałam się w nim zakochać. Nie przyjąłby odmowy, pozwoliłam więc, by mnie posiadł. Całkowicie i b ez reszty. Arogancki, pewny siebie, władczy, wymagający... namiętny. Kiedy wkroczył w moje życie, dopiero dochodziłam do siebie po tym, jak wyrwałam się z rąk swoich byłych mężczyzn. Przyjaciółki radziły mi, żebym zaryzykowała. Żebym pozwoliła komuś wejść w moje życie. Pozwoliłam właśnie jemu, a on otoczył mnie takim blaskiem, że poraziła mnie prawda... Mężczyźni nie niszczą kobiet. Oni je pochłaniają pod każdym względem.\nISBN 9788381172875. Porównywarka cen ebooków, które dostępne są w formatach PDF, MOBI i innych. Na urządzenia Kindle i inne. Tutaj znajdziesz ebook, którego szukasz. Nie wszystkie ebooki w ofercie są darmowe. Wspierajmy autorów i kupujmy ebooki.\nTytuł: Ciało Ocena: 4.8 Recenzent: Tomasz Smykowski Dodał: Tomasz Smykowski Data recenzji: 3 sierpień 2012 Streszczenie: Ebook polecany Opis: Ebook polecany


By w nowym wnętrzu klient wypowiedział te słowa, trzeba spełnić jego wszystkie oczekiwania jakościowe i wizualne. Od ponad 27 lat wsłuchujemy się w potrzeby każdego, kto zamawia u nas swoje wymarzone meble.\nI. Indywidualne podejście.\nWiemy, że przychodzisz do nas, by znaleźć to, co spełni twoje wymagania, czego nie oferują masowi producenci. Tutaj każde meble uzyskują indywidualny charakter, który kreuje sam gospodarz. Dlatego zapewniamy Tobie niepowtarzalność zestawów meblowych i elastyczność wymiarową. Wszystko zobaczysz w zakładce „oferta”.\nIII. Szczerość i terminowość.\nW komunikacji cenimy szczerość i otwartość, nie dążymy do sfinalizowania umowy za wszelką cenę – to Ty musisz być zadowolony. Szanujemy Twój czas i szybko udzielamy odpowiedzi na pytania, również te techniczne związane z instalacjami.\nCo nas wyróżnia ???\nWysoki kontrast (niebieski)


Wyrównywanie tarcz, gdzie? - www.tarnobrzeg.info\nWyrównywanie tarcz, gdzie?\nPost autor: rakkauslaulu » 07-10-2014 18:10\n"Gdzie oprócz WORD-a można wyrównać tarcze? I jakie są ewentualne koszty i czy to solidna ekipa jest?"\nOstatnio zmieniony 07-10-2014 18:10 przez rakkauslaulu, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: alek » 07-10-2014 22:35\n"A dlaczego nie w WORD-zie ? ja szlifowałem do focusa i zrobili OK. Koszt coś około 80 zł za 2 sztuki."\nOstatnio zmieniony 07-10-2014 22:35 przez alek, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: rakkauslaulu » 07-10-2014 23:17\n"Maszyna zepsuta i nie wiadomo kiedy ruszy"\nOstatnio zmieniony 07-10-2014 23:17 przez rakkauslaulu, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: alek » 07-10-2014 23:23\n"Zapytaj w BOSCH serwis na byłej bazie PKS-u"\nOstatnio zmieniony 07-10-2014 23:23 przez alek, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: A1313 » 08-10-2014 20:16\n"Warsztaty za górnikiem.\nKosla ,Zgodna w Zakrzowie.\nRawski ,Wielowieś Warszawska.\nU tego ostatniego osobiście robiłem wiele lat temu, robi szlify głowic ma pojecie o obróbce metalu.\nEdytowany przez A1313 o 08-10-2014 - 18:16. "\nOstatnio zmieniony 08-10-2014 20:16 przez A1313, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: nikanor » 08-10-2014 22:04\n"zależy jakie tarczy i czy koszt nowych nie będzie tylko troszkę większy niż usługa równania starych. jeśli to ma być szlifowanie to max do 1mm różnicy jeśli różnica jest większa inwestuj w nowe"\nOstatnio zmieniony 08-10-2014 22:04 przez nikanor, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: rakkauslaulu » 09-10-2014 20:34\n"Dzieki za pomoc. Nie mam pojecia ile moze byc tego szlifowania i czy w ogole wystarczy bo porzadnie stuka mi w prawym kole przy hamowaniu, a jesli mam wymieniac to trzeba komplet tarcz i klockow na przod wiec roznica w kosztach jest spora jak tylko wyrownanie jednej tarczy."\nOstatnio zmieniony 09-10-2014 20:34 przez rakkauslaulu, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: A1313 » 09-10-2014 21:02\nStuknie raz ?\nObstawiałbym zawieszenie ,lub mocowanie hamulców."\nOstatnio zmieniony 09-10-2014 21:02 przez A1313, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: chłop » 09-10-2014 21:46\n"miałem nie wtrącać się do dyskusji ....bo każdy Panem swego losu jest ... ale jak czytam takie głupoty o wyrównywaniu tarcz hamulcowych to aż mnie skręca ... ludzie czy nie miłe wam życie ? skoro nie znacie się na czymś to oddajcie taką sprawę fachowcom .... udajcie się do porządnego warsztatu samochodowego do ludzi , którzy znają się na tym co robią i doradzą , a na pewno odradzą toczenie tarcz !!! a może jeszcze przykleić nowe okładziny na stare zużyte klocki hamulcowe ? Powiem tak jeśli Wam życie nie miłe to Wasza sprawa ale nie chciałbym aby jakiś kierowca nie zdążył wyhamować przed przejściem dla pieszych z powodu złej jakości hamulców ...."\nOstatnio zmieniony 09-10-2014 21:46 przez chłop, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: alek » 09-10-2014 22:34\n"I napisał chłop co wiedział. Fakt , nie szlifuje się jednej tarczy tylko komplet z jednej osi i wymienia klocki. Jeśli tarcze są bardzo zużyte , to w dobrym warsztacie nikt ich nie przeszlifuje i nie weźmie odpowiedzialności za ewentualne pęknięcie tarczy (tak jest np w WORD-zie) . Tarcze chłopie się szlifuje !!! Czasem nawet jak założysz nowe to po 1000 cz 2000 km zaczynają bić i czuć przy hamowaniu na kierownicy. A nowe tarzce to może są tylko odlewane? czy też ich ktoś toczy?"\nOstatnio zmieniony 09-10-2014 22:34 przez alek, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: chłop » 09-10-2014 22:45\n"alek a zastanawiałeś się kiedyś dlaczego nowe tarcze po 1000 km czy też po 2000 km mają bicie ? Ciekawy jestem Twojej odpowiedzi ... I masz rację , że nowe tarcze są odlewane a później poddawane obrabianiu poprzez toczenie .... tylko jest jedna rzecz o której nikt jakoś nie wie lub nie chce wiedzieć otóż : producent produkując tarcze hamulcowe określa ich rozmiar a przede wszystkim ich grubość i to nie tylko grubość nowej tarczy . Najważniejszym parametrem jest minimalna grubość tarczy dopuszczona do użytkowania . Wiesz coś o tym ??"\nOstatnio zmieniony 09-10-2014 22:45 przez chłop, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: alek » 09-10-2014 23:33\n"A co ja napisałem? Jeśli są bardzo zużyte to ich nikt nie przeszlifuje. Chodziło mi o wymiary minimalne tarczy. Bicie nowych tarcz ma co najmniej kilka powodów, zaczynając od jakości (producenta choć to nie reguła) przez nie odpowiednie docieranie a czasem też wystarczy wjechać z rozgrzanymi hamulcami w kałużę . Jeśli szlifowanie mieści się w normie to nic nie stoi na przeszkodzie aby to zrobić."\nOstatnio zmieniony 09-10-2014 23:33 przez alek, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: jazet » 11-10-2014 19:32\n"Koledzy alek i chłop - proponuję kontynuować dyskusję - może ja na tym forum czegoś się nauczę .\nAle nie o wyborach !"\nOstatnio zmieniony 11-10-2014 19:32 przez jazet, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: chłop » 11-10-2014 20:58\n"jazet pytaj kto pyta nie błądzi "\nOstatnio zmieniony 11-10-2014 20:58 przez chłop, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: jazet » 12-10-2014 01:34\n"Wystarczy , że poczytam Wasze wpisy ."\nOstatnio zmieniony 12-10-2014 01:34 przez jazet, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: nikanor » 12-10-2014 16:45\n"w Polsce praktykowane jest toczenie tarcz w samochodach większych, gdzie jest z czego zdjąć materiał w osobówkach raczej stawia się na nowe. O dziwo i ku mojemu zaskoczeniu przeczytałem artykuł kilka miesięcy temu w automotoserwisie, że toczenie i szlifowanie tarcz to na zachodzie jest normalka i robią to serwisy praktycznie wszystkich znanych marek.\nPS. jakbyś potrzebował nowych części to mogę załatwić po cenie hurtowej, raczej taniej nie kupisz nigdzie.\nEdytowany przez nikanor o 12-10-2014 - 14:47. "\nOstatnio zmieniony 12-10-2014 16:45 przez nikanor, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: chłop » 12-10-2014 18:21\n"Nikanor masz rację co do samochodów ciężarowych ... a co do artykułu w gazetach motoryzacyjnych to lepiej nie czytać bzdur tam pisanych .... artykuły tam zawarte tylko mieszają ludziom w głowach np. ostatnio w auto świat taki oto artykuł : http://www.auto-swiat.pl/eksploatacja/j ... cowe/w5g3g .... większych bzdur nie czytałem dawno ..."\nOstatnio zmieniony 12-10-2014 18:21 przez chłop, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: nikanor » 12-10-2014 22:04\n"ja chyba nie wyczytałem uważnie tego artykułu bo nic dziwnego w nim nie widziałem, no może poza mm tam podanymi.\nCo do mojego wpisu to mam dwóch znajomków pracujących w serwisach w Niemczech i potwierdzają, że tak robią, jeśli da się jeszcze cokolwiek na tarczach zrobić, mówili mi, że robią to tylko raz jeśli klient się zgodzi na taki zabieg."\nOstatnio zmieniony 12-10-2014 22:04 przez nikanor, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: alek » 12-10-2014 23:12\n"Klocki faktycznie wytrzymują mniej niż tarcze. Lepiej przeszlifować tarcze przy zmianie klocków niż zmieniać za każdym razem cały komplet, no chyba że komuś nie zależy na kasie. Chętnie poczytam jakie bzdury są w tym artykule."\nOstatnio zmieniony 12-10-2014 23:12 przez alek, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: chłop » 12-10-2014 23:27\n"alek czytaj czytaj tylko ze zrozumieniem "\nOstatnio zmieniony 12-10-2014 23:27 przez chłop, łącznie zmieniany 1 raz.


Odżywki So Posh - Germapol\n» Odżywki So Posh\nOdżywki So Posh (13)\nSo Posh - I'm So Puffy, Volume Show Conditioner - odżywka dodająca objętości, 4 l\nSo Posh - I'm So Silky, Silk Protein Rinse off Conditioner - odżywka dla psów długowłosych, 1000 ml\nOdżywka przeznaczona do pielęgnacji ras wystawowych z długim i lejącym włosem. Daje efekt ciężkiego i gładkiego włosa, ponadto wykazuje właściwości antystatyczne. Zawiera w składzie Crosilk™, który nadaje wyjątkowy połysk i ułatwia rozczesywanie. Odżywka, będąc antystatyczna, pozbawia włosy tendencji do puszenia się i pozostawia je lśniące i gładkie.\nMoże być także stosowana na co dzień. Dzięki unikalnym właściwościom odżywki, która zamyka łuski włosa oraz bogatym składnikom szamponu, szata pozostaje czysta przez długi czas. Idealna dla ras w typie maltańczyk, Yorkshire Terrier, Shih-Tzu i innych psów o jedwabistym, lejącym włosie. Nie zawiera w składzie parabenów, silikonów, substancji ropopochodnych, ostrych środków konserwujących i ma zbilansowane pH.\nSo Posh - I'm So Silky, Silk Protein Rinse off Conditioner - odżywka dla psów długowłosych, 300 ml\nSo Posh - pompka do kosmetyków o pojemności 4 l\nPompka pasująca do kosmetyków marki So Posh w pojemności 4l. Ułatwia dozowanie skoncentrowanych odżywek i szamponów.\nOdżywka I'm So Puffy nadaje szacie pożądaną, wystawową objętość. Jest bogata w witaminy i pozostawia sierść w doskonałej kondycji. Najlepiej używać po myciu szamponem I'm So Puffy. Jeśli chcesz wzmocnić efekt działania odżywki można przed jej nałożeniem pozostawić na włosie odrobinę szamponu. Nie zawiera parabenów agresywnych konserwantów. Posiada zrównoważone pH. Koncentrat 1:10


Yu Yu Hakusho z zapowiedzianym serialem aktorskim na Netflixie! - MUSH.pl\nYu Yu Hakusho z zapowiedzianym serialem aktorskim na Netflixie!\nZamieść komentarz we wpisie Yu Yu Hakusho z zapowiedzianym serialem aktorskim na Netflixie!\nSiec obiegła w dniu wczorajszym informacja, której raczej nikt się nie spodziewał. Przedstawiciele japońskiego Netflixa zapowiedzieli powstanie aktorskiej adaptacji mangi Yu Yu Hakusho, autorstwa Yoshihiro Togashiego. Wygląda na to, że produkcja zadebiutuje nie tylko w Japonii, a równocześnie na całym świecie.\nYohihiro Togashi dziś znany jest bardziej z tworzenia (a ostatnio raczej nietworzenia) mangi Huntex x Hunter. W 1990 natomiast, sławę przyniosła mu manga Yu Yu Hakusho, opowiadająca o nastolatku imieniem Yusuke Urameshi, który ginie w wypadku, ale w zaświatach otrzymuje propozycję umożliwiającą mu powrót do świata żywych, pod postacią zwalczającego demony „duchowego detektywa”. Dzieło Togashiego otrzymało adaptacje w formie anime (dostępne na polskim Netflixie!) pod koniec 1992 roku, jednak teraz dostanie również film live-action, co ogłosili przedstawiciele Netflix Japan.\nNa chwilę obecną wiadomo tylko tyle, że za produkcje aktorskiej serii odpowiadać będzie firma Robot, a jej producentami są Kazutaka Sakomoto oraz Akira Morii. Wciąż nic nie wiadomo o szacowanej dacie premiery oraz o obsadzie, jednak patrząc na ekipę oraz miejsce produkcji, wszystkie role najprawdopodobniej zagrają azjatyccy aktorzy i aktorki.\nTagi: adaptacja live-action Netflix netflix japan serial aktorski yoshihiro togashi yu yu hakusho zapowiedź\nWcześniejszy element Koniec z kupowaniem kont z grami na Allegro. Serwis aktualizuje regulamin\nNastępny element Cyberpunk 2077 – Jak zdobyć motocykl z Akiry (Yaiba Kusanagi CT-3X)


Program partnerski - zacznij zarabiać z Money2Money\nDołącz do programu partnerskiego Money2Money\ni zwiększ swoje zyski\nZarabianie w internecie nigdy nie było łatwiejsze. Sprawdź, co ma do zaoferowania\nafiliacja Money2Money i zacznij dobrze zarabiać w sieci.\nAfiliacja - łatwe zarabianie w internecie\nZarabianie w internecie nigdy nie było łatwiejsze. Sprawdź, co ma do zaoferowania afiliacja Money2Money\ni zacznij dobrze zarabiać w sieci.\nNie musisz posiadać strony internetowej, żeby z nami zarabiać. Wystarczy, że masz swoje grono odbiorców, użytkowników, przyjaciół, którym możesz zaproponować wybrane przez siebie produkty.\nZarabiaj dzięki treściom, które publikujesz. Nie musisz być ekspertem finansowym, by polecać konta osobiste, pożyczki gotówkowe czy karty kredytowe. Wzmianki o nich mogą przecież stanowić uzupełnienie wpisu na dowolny temat.\nDzisiaj użytkownicy zaczynają szukać produktów od wpisania frazy w Google. Jeśli potrafisz analizować, optymalizować konwersję, monetyzować ruch, to w Money2Money znajdziesz kilkadziesiąt kampanii, które pozwolą Ci zarobić.\nZarabiaj na wiedzy eksperckiej i renomie swojego serwisu. Nie musisz prowadzić serwisu finansowego - możesz polecać produkty bez względu na tematykę Twojej strony internetowej.\nPosiadacze baz mailingowych\nMasz własną bazę mailingową? Wysyłasz newslettery, promujesz artykuły? Skorzystaj z gotowych kreacji mailingowych – polecaj, sprzedawaj wybrane przez siebie produkty czy usługi subskrybentom Twoich baz.\nMożesz polecać produkty na Facebooku, Pintereście lub Instagramie - tak naprawdę ogranicza Cię tylko wyobraźnia! Od nas możesz otrzymać narzędzia, które z pewnością ułatwią Ci zarabianie w sieci.\nZarabianie w internecie nigdy nie było tak łatwe.\nZ Money2Money możesz zarabiać na dwa sposoby, a wybór pozostawiamy Tobie.\nI sposób Promuj produkty\nII sposób Polecaj znajomym\nCo możesz promować w Money2Money ?\nSkorzystaj z bezpiecznego narzędzia, które pozwoli Ci zarabiać\nKonta osobiste to podstawowy produkt bankowy, z którego korzysta praktycznie każdy. Wiele banków oferuje ciekawe bonusy za otwarcie konta, dzięki czemu możesz łatwo i skutecznie polecać te produkty.\nBranie kredytów przez internet jest coraz prostsze i powszechniejsze. Dzięki niewielu formalnościom można szybko otrzymać pieniądze na remont, zakup samochodu czy sprzętu RTV/AGD.\nZakup usług finansowych przez internet to już standard. Polisę OC/AC możesz kupić w kilka minut, nie wstając z kanapy. W ofercie M2M znajdziesz też ubezpieczenia komunikacyjne, na życie, turystyczne czy NNW.\nKażdy potrzebuje czasem szybkiego zastrzyku gotówki. Warto wtedy skorzystać z pożyczki pozabankowej. WIele instytucji gwarantuje minimum formalności, pieniądze na koncie w 15 minut i pierwszą darmowa pożyczkę.\nKarty kredytowe są wygodnym narzędziem do płacenia w sieci. Wiele z nich posiada atrakcyjne programy lojalnościowe, które pozwalają na uzyskanie realnych korzyści, np. bilety do kina lub zniżki na zakupy, vouchery do popularnych sklepów.\nW Money2Money znajdziesz również produkty pozafinansowe. Zobacz, jak wiele różnych możliwości na zarabianie mamy dla Ciebie w naszym programie. Zarejestruj się i poznaj wszystkie dostępne produkty!\nJakie narzędzia do promowania znajdziesz\n1. Linki afiliacyjne\n2. Darmowa strona\nWygenerowany link możesz umieścić w dosłownie każdym miejscu w sieci - na Facebooku, swojej stronie internetowej, blogu, czy też w mailu. Wystarczy, że ktoś kliknie w Twój link i skorzysta z oferty, a na Twoje konto wpłynie prowizja!\nPo rejestracji otrzymasz od nas stronę internetową - zupełnie za darmo! Pomoże Ci ona w efektywnym zarabianiu w internecie. Jej adres będzie składać się z Twojego loginu i domeny oferty-kredytowe.pl\nWidżety porównywarek ofert pomogą wybrać odbiorcom Twojej strony lub bloga najbardziej korzystne konto, kredyt czy pożyczkę. Widżety kalkulatorów będą stanowić ciekawe uzupełnienie treści na zarządzanych przez Ciebie powierzchniach.\nAtrakcyjne kreacje reklamowe idealnie nadają się na stronę internetową lub bloga. Banery wykorzystaj do uatrakcyjnienia wpisu pod kątem wizualnym. Możesz użyć ich też jako zwykłej reklamy - wybór należy do Ciebie!\nChcesz dowiedzieć się więcej o programach partnerskich?\nZarabianie w internecie nie jest żadnym mitem – to rzeczywistość dla tysięcy internautów, którzy w ten sposób dorabiają, a nawet traktują to jako główne źródło dochodów. Sposobów na czerpanie korzyści finansowych w sieci jest wiele, a jednym z nich są liczne programy partnerskie, nazywane również programami afiliacyjnymi lub po prostu afiliacją. Pytanie tylko o to, co to są programy partnerskie? Czy w rzeczywistości można zarobić na tym, że „wejdziemy” w programy partnerskie? Co oznacza w ogóle to pojęcie i jak zacząć zarabiać na programach tego typu?\nZ definicji wynika, że programy partnerskie to narzędzie z jednej strony służące do marketingu internetowego, a z drugiej – do zarabiania pieniędzy za uczestnictwo internauty w większej sieci. Pod względem technicznym program partnerski to pewien skrypt stworzony przez programistów, sprzężony z bazą zamówień np. sklepu internetowego. Organizatorem programu partnerskiego mogą być banki, sklepy internetowe, portale e-commerce, firmy pożyczkowe i tym podobne. Słowem wszyscy, którzy oferują produkty i usługi. Natomiast uczestnikami programu afiliacyjnego są np. osoby fizyczne lub firmy dysponujące własną witryną WWW lub gotowe do jej utworzenia. Tak naprawdę programy partnerskie są przeznaczone dla każdego użytkownika internetu. Kiedy partner przystępuje do programu partnerskiego, umieszcza na swojej stronie internetowej materiały, jakie dostarczone mu zostały przez organizatora. Jeśli dzięki niemu organizator sprzeda produkt bądź usługę, to uczestnik otrzymuje za każdą taką transakcję ustaloną z góry prowizję.\nProgram partnerski i płynące z niego korzyści\nMotywacją do przystąpienia do programu partnerskiego są oczywiście pieniądze. Programy partnerskie w praktyce dają przychód w postaci ustalonej prowizji od organizatora afiliacji. Nie jest to jednak jedyna korzyść, jaką przynosi to narzędzie. W praktyce zyski z niego czerpią nie tylko partnerzy, ale i sprzedawcy, tj. ich właściciele.\nJako partner takiego programu możesz osiągać korzyści w postaci prowizji, którą uzyskujesz:\nnic samodzielnie nie sprzedając,\nnie mając własnego produktu,\nnie martwiąc się o dystrybucję produktów i usług oraz o obsługę klienta,\nbez skupiania się na formalnościach,\nbez prowadzenia księgowości,\nnie płacąc nic za członkostwo w programach partnerskich – większość z nich jest darmowa.\nJako partner programu afiliacyjnego możesz po prostu skupić się na tym, jak najefektywniej polecać produkty potencjalnym klientom. Nie trzeba mieć przy tym zarejestrowanej działalności gospodarczej, ponieważ do współpracy w programach partnerskich zapraszane są również osoby fizyczne, z którymi organizator programu zawiera umowę dzierżawy powierzchni reklamowej (wydawca dzierżawi ją sieci partnerskiej).\nO korzyściach płynących z programów partnerskich należy mówić również w związku ze sprzedawcą, właścicielem programu partnerskiego. On sam może zyskiwać nowych klientów, nie ryzykując pieniędzy na niepewne działania reklamowe, które zresztą mogą nie przynieść oczekiwanych skutków. Płaci on wyłącznie za wyniki i wydaje pieniądze, jak zarobi na nowych klientach. Program partnerski jest sposobem na promocję marki.\nModele rozliczeniowe w programach partnerskich\nIstnieją trzy główne modele rozliczeniowe w programach partnerskich. Chodzi o:\nPPS (pay per sale) – gdzie wypłacana jest prowizja od zakupów, jakich dokonują poleceni przez partnera klienci u organizatora programu;\nPPC (pay per click) – najkorzystniejszy model rozliczeniowy, gdzie prowizja wypłacana jest za każde kliknięcie w link lub banner partnera;\nPPL (pay per lead) – gdzie prowizja wypłacana jest za dokonaną przez klienta określoną akcję, inną jednak niż stricte zakup, np. za zapisanie się do newslettera czy wypełnienie formularza.\nModele rozliczeniowe w programach partnerskich mogą występować oddzielnie względem siebie, ale też mogą się łączyć. Najważniejszą zasadą afiliacji jest to, że partnerzy i organizatorzy programów rozliczają się z reguły za uzyskane efekty.\nMożna spotkać się także z inną systematyką modeli rozliczeniowych w afiliacjach, gdzie wyróżnia się:\nModel CPS – najmodniejszy model rozliczeniowy, gdzie wynagrodzenie przyznawane jest za wygenerowaną sprzedaż. Może występować w wariancie kwotowym, jako stała stawka za sprzedaż, lub w wariancie procentowym, jako odpowiednia część wygenerowanego przychodu.\nCPA – cost per action, inaczej model PPP (pay per performance), gdzie wynagrodzenie naliczane jest za każde wykonanie określonej akcji. W praktyce stosuje się przy tym modele: CPC, gdzie akcją jest klik, CPL, gdzie akcją jest lead (wspominany wcześniej model PPL), CPS, gdzie akcją jest sprzedaż, czy CPO, w którym akcją jest złożenie zamówienia.\nCPC/PPC – cost per click / pay per click – gdzie organizator programu płaci za każdy wygenerowany klik.\nuCPC/CPCu – czyli unique cost per click czy cost per click unique – model rozliczenia za każde unikatowe kliknięcie, pochodna modelu CPC czy PPC.\nCPD – cost per download – określona stawka wypłacana partnerowi za każdorazowe pobranie danego pliku udostępnionego przez wydawcę.\nCPE – cost per engagement – wynagrodzenie przyznawane jest za każdy konkretny przejaw zaangażowania użytkownika.\nCPL lub PPL – cost per lead lub pay per lead – prowizja przyznawana za pozyskanie „leadu”, np. w postaci danych osobowych potencjalnego klienta.\nCPM/CPT – cost per mille / cost per thousand – koszt, jaki reklamodawca ponosi za wyświetlenie reklamy przez tysiąc użytkowników.\noCPM – optimized cost per mile – zoptymalizowany model CPM.\nCPO – cost per order – wynagrodzenie przysługuje partnerowi za każde wygenerowane zamówienie.\nCPS/PPS – cost per sale / pay per sale – rozliczenie za dokonaną z polecenia partnera sprzedaż.\nCPT/ PPT – cost per type / pay per type – rzadko stosowany model rozliczenia, w którym wynagrodzenie naliczane jest za przepisanie przez użytkownika danego hasła.\nFF – flat fee – opłata pobierana jest przez wydawcę za emitowanie reklamy przez ustalony z góry okres.\nCPV/PPV – cost per view / pay per view – koszt obejrzenia reklamy przez użytkownika.\nIle możesz zarobić w programach partnerskich?\nIstnieją różnego rodzaju modele rozliczeń i typy, w jakich są rozwijane programy partnerskie. Jak zarabiać na tych programach i ile można zyskać? Zarobki zależą od zaangażowania i kreatywności partnera. Im skuteczniej będziemy reklamować produkty i usługi organizatora programu, tym większe będą nasze dochody.\nNajczęściej w programach partnerskich wypłacana jest prowizja za ustaloną aktywność docelowych klientów. Może być udzielana prowizja bezpośrednia i wieczna. Prowizja bezpośrednia otrzymywana jest, gdy klient wejdzie z danego linku np. do sklepu organizatora programu partnerskiego i dokona zakupu. Inny charakter ma prowizja wieczna, gdy partner zarabia na wszystkich zakupach od poleconego klienta, niezależnie od tego, w jakim czasie są one realizowane.\nJeszcze lepiej zarabiają partnerzy, którzy wchodzą na tzw. II poziom w programach partnerskich. Rola partnera zwiększa się – już nie reklamuje tylko produktów i usług organizatora ani nie zdobywa wyłącznie nowych klientów, ale też zachęca potencjalnych partnerów do przystąpienia do programu partnerskiego.\nKiedy partner programu partnerskiego wypracuje zyski, tj. naliczona zostanie mu prowizja, sieć afiliacyjna prześle naliczoną kwotę przelewem na konto bankowe wskazane przez partnera na etapie rejestracji w programie.\nJak zdecydować się na odpowiedni program partnerski?\nIstnieje wiele firm i instytucji, które organizują programy partnerskie. Jak zacząć na nich zarabiać? Pierwszym krokiem będzie wybór odpowiedniego dla nas programu. Ważne, aby program partnerski miał jasną strukturę – partner od razu powinien wiedzieć, ile i na czym zarobi. Warto skorzystać z takich programów, które prowadzone są przez znane firmy czy instytucje, ponieważ ich renoma sprawi, że łatwiej będzie przyciągnąć do nich klientów.\nDla kogo są programy partnerskie?\nKiedy wiemy już, co to są programy partnerskie, możemy zacząć się zastanawiać, jak na nich zarabiać. Jak zacząć czerpać korzyści z konkretnych programów? Przede wszystkim trzeba wybrać taki program, który będzie nam odpowiadał. Właściwie każdy może przystąpić do programów partnerskich. Zwykle pod tym względem nie ma żadnych ograniczeń, ale warto jest brać udział w programach, które rozumiemy i które działają w branżach w większym bądź mniejszym stopniu nam bliskich.\nŁatwiej będzie nam promować coś, z czym się utożsamiamy i co rozumiemy niż produkty i usługi w zupełnie nieznanej nam branży. Prowadząc np. stronę WWW o tematyce finansowej i mając wiedzę z zakresu finansów i ekonomii, można zapisać się do programu partnerskiego pośredniczącego np. w zaciąganiu kredytów i pożyczek.\n2008-2019 TOTALMONEY.PL. WSZELKIE PRAWA ZASTRZEŻONE.\ncheap tumi backpack National Colombia Jersey klima, energi cheap fjallraven backpack Cheap Shoes From China News web power tools for sale Golden State Warriors Jerseys cheap yeti cups Baseball