Kobiece Recenzje : października 2017\nZapisane w kartach - Inni tom 5 - Anne Bishop (FRAGMENT)\npaździernika 29, 2017 4\nLudzie – błyskawicznie rozprzestrzeniające się dwunożne drapieżniki – rozpoczęli wojnę z terra indigena, zaczęli zabijać mniejszych zmiennokształtnych, którzy zamieszkiwali dzikie tereny graniczące z Cel-Romanią, znajdującą się po drugiej stronie terytorium Oceanu. A tu, w Thaisii, wybito tyle Wilczej Straży, że na niektórych obszarach już w ogóle nie było słychać jej pieśni.\nZgodzili się co do tego, że wybicie wszystkich ludzi w Thaisii nie było dobrym rozwiązaniem, i zastanawiali się nad dalszymi posunięciami jeszcze długo po zachodzie słońca.\nJednakże strzegący pierwotnych terenów Starsi z reguły trzymali się z dala od takich miejsc, chyba że trafiali do nich pod postacią kłów i pazurów Namid. Nie nawiązywali kontaktów z ludźmi,\ntak jak robili to mniejsi zmiennokształtni. Z opowieści wiedzieli, że istnieją różne gatunki dwunożnych drapieżników, jednak nie mieli pojęcia, co sprawiało, że jeden człowiek szanuje ziemię i wyznaczone granice, natomiast inny zabija i porzuca mięso albo odbiera domy upierzonym czy futrzastym stworzeniom. Ludzie z LPiNW wypowiedzieli wojnę terra indigena. Czy istniały inne wrogie gatunki, których Starsi jeszcze nie poznali?\nCzy jeśli ludzie powrócą do odzyskanych miast, zaczną walczyć ze zmiennokształtnymi, próbującymi dostosować te miejsca do terra indigena, którzy nie chcieli całkowicie porzucić ludzkiej postaci? Ale przecież tubylcy ziemi przyjmowali nie tylko postać innego drapieżnika, lecz i jego cechy. Czy istniały ludzkie cechy, których nie powinny przyjmować terra indigena? Dokąd mogli się udać Starsi, żeby przyjrzeć się ludziom i ustalić, do czego nie wolno dopuścić w odzyskanych miastach?\nwielkie Jeziora: Największe, Tala, Honon, Etu i Tahki Pozostałe jeziora: Jeziora Piór/Jeziora Palczaste rzeka: Talulaha/Wodospad Talulaha\nBennett, Wioska Wytrzymałych, Przystań Przewoźników, Harmony, Centrum Północ-Wschód, (Dyspozytornia), Jerzy, Lakeside, Podunk, Złota Preria, Ravendell, Shikago, Sparkletown, Sweetwater,\nTalulah Falls, Toland, Orzechowy Gaj, Pole Pszenicy\nObecnie sytuacja kształtuje się następująco: na ogromnych terenach należących do Innych rozrzucone są niewielkie ludzkie osady. W większych miastach znajdują się ogrodzone parki nazywane Dziedzińcami, gdzie mieszkają Inni, których zadaniem jest obserwowanie ludzi i pilnowanie przestrzegania umów, jakie zawarli z terra indigena. Po jednej stronie wciąż panuje niechętna tolerancja – a po drugiej strach. Ale jeśli ludzie będą ostrożni, przetrwają.\nPrzynajmniej niektórzy z nich.\nChcąc jak najszybciej dołączyć do Wilków i pobiegać we wczesnoporannym słońcu, Simon Wilcza Straż, dowódca Dziedzińca w Lakeside, pędził w stronę przyjaciół, którzy chowali się za drzewami i krzakami, by z ukrycia obserwować wybrukowaną drogę otaczającą Dziedziniec. Tak naprawdę obserwowali jednak nie drogę, a mężczyznę, który jechał nią powoli.\nTo Kowalski, warknął Blair. Było to ciche warknięcie, ale człowiek natychmiast zaczął się rozglądać, jakby jego małe uszy były w stanie złowić ten dźwięk.\nNa rowerze, dodał Nathan.\nPozwoliliśmy mu na jazdę po wybrukowanych drogach, rzekł\nSimon, trochę zmartwiony faktem, że tak bardzo się martwią poczynaniami dobrze im znanego człowieka.\nKarl Kowalski był jednym z ludzkich policjantów, którzy współpracowali bezpośrednio z terra indigena, żeby zminimalizować ryzyko wystąpienia konfliktów między ludźmi a Innymi. Z tego względu przylepiono mu łatkę miłośnika Wilków i był skonfliktowany z innymi ludźmi. Ostatni incydent miał miejsce w zeszłym tygodniu, gdy jakiś samochód „przez przypadek” gwałtownie skręcił z drogi i niemal potrącił Kowalskiego, gdy ten jeździł na rowerze. Ponieważ terra indigena odebrali to jako groźbę skierowaną do członka ich ludzkiego stada, Simon, Vladimir Sanguinati i Henry Niedźwiedzia Straż – członkowie Stowarzyszenia Przedsiębiorców Dziedzińca – postanowili pozwolić ludzkiemu stadu jeździć na rowerze po wybrukowanych drogach.\nSimon był przekonany, że wszystkie Wilki zostały poinformowane o decyzji Stowarzyszenia Przedsiębiorców – zwłaszcza Nathan, który trzymał straż w biurze łącznika, i Blair, kontroler stada na Dziedzińcu – jednak po raz pierwszy człowiek odważył się jeździć po drodze, na której nadal wisiała tabliczka ostrzegawcza „Intruzi będą zjadani”.\nSimonie, chodzi o rower, warknięcie Blaira nie było już tak ciche.\nKowalski zaczął pedałować trochę szybciej.\nAch. Rower. Teraz Simon już rozumiał, o co chodziło Wilkom – dlaczego tak się ekscytowały tą sytuacją. Ludzie jeździli na rowerach do Zielonego Kompleksu i do kilku innych miejsc na Dziedzińcu – te dwukołowe pojazdy bardzo intrygowały Wilki. Teraz jednak nie chodziło o transport z miejsca w miejsce. To musiało być coś innego.\nZabawa w ganianego? spytała z nadzieją Jane, chodzące ciało Wilczej Straży.\nMogli się umówić, że Kowalski jest ofiarą, rzekł Nathan.\nA czy on umie się w to bawić? spytał Blair.\nJest policjantem, odparł Nathan. Cały czas gania innych ludzi.\nTo jeszcze nie oznacza, że rozumie zasady naszej zabawy.\nZdaniem Simona Nathan nie miał pojęcia o pracy policji – miał jedynie jakieś nadzieje w tym względzie. Mimo wszystko mogli spróbować zaproponować zabawę. Jeśli Kowalski się nie zgodzi, to po prostu sobie pobiegają. Ale… ten rower. Simon naprawdę miał ochotę poganiać za rowerem. Dowiedzmy się.\nWybiegły na drogę – Simon i Blair na prowadzeniu. Szybko dogoniły swoją udawaną zwierzynę. Czy jednak uda im się pobawić?\nKowalski odwrócił się i wytrzeszczył oczy – zaczął pedałować jeszcze szybciej.\nNie łapiemy, tylko gonimy, zastrzegł Simon.\nSzybki jest! Jane przyśpieszyła i wysunęła się przed samców; po kilku sekundach znalazła się tuż za rowerem.\nTylko nie łap za koła! wydyszał Nathan. Jeśli twój kieł wkręci się w szprychy, możesz złamać sobie szczękę albo jeszcze gorzej.\nUważałam, gdy oficer Karl opowiadał szczeniakom o niebezpieczeństwach płynących z gryzienia kół, warknęła Jane, wyraźnie urażona tym niepotrzebnym pouczeniem. Przyśpieszyła jeszcze bardziej – była już w idealnej pozycji, żeby podgryźć łydkę Kowalskiego.\nTen spojrzał na nią i ponownie przyśpieszył. Zamiast jechać przez most, dzięki czemu trafiłby do części zamieszkałej przez Jastrzębie, skręcił w drogę biegnącą wzdłuż jeziora Żywiołów, tak by wrócić do Zielonego Kompleksu.\nWilki biegły, ale wciąż utrzymywały ten sam dystans, nawet gdy Kowalski zwolnił, jadąc pod górkę. Na zmianę goniły rower i zmuszały swoją ofiarę do ucieczki, do nieustannego pedałowania. Gdy dotarli do skrzyżowania z główną drogą Dziedzińca, Kowalski skręcił w lewo, na Zielony Kompleks, zamiast w prawo – w stronę targu.\nKiedy ofiara opadła z sił, większość stada zwolniła, a potem zawróciła do kompleksu Wilczej Straży. Nathan ruszył na targ i do biura łącznika, gdzie miał obserwować dostawców i pilnować Meg Corbyn, łączniczki z ludźmi. Simon i Blair biegli za Kowalskim aż do Zielonego Kompleksu. Następnie Blair udał się do Kompleksu Usługowego, a Simon pobiegł do wody przez część wspólną, stanowiącą otwarty środek jedynego kompleksu wspólnego dla wszystkich gatunków. Napił się, a potem przybrał ludzką postać i wsadził głowę do wody. Po chwili wyprostował się i odrzucił ciemne włosy z twarzy, rozpryskując wodę wokół. Schłodził ramiona i pierś. Wyszczerzył zęby, gdy Kowalski zostawił rower i ostrożnie zbliżył się do Wilka.\nTo była świetna zabawa w ganianego! – rzekł radośnie Si-mon. – Muszę przyznać, że umiesz grać rolę zwierzyny.\nTak. – Simon przekrzywił głowę, dziwiąc się nieufności człowieka. Przecież świetnie się bawili, prawda? – Chcesz trochę wody? – zaproponował.\nDziękuję. – Kowalski ochlapał twarz i kark, a potem ramiona.\nAle nie wziął nawet łyka.\nPrzez chwilę Simon się nad tym zastanawiał. Ludzie byli mądrymi, ekspansywnymi drapieżnikami, które ostatnio po raz kolejny udowodniły terra indigena, że nigdy nie będzie można im w pełni zaufać – oni nie ufali nawet sobie samym. Pod względem fizycznym byli jednak o wiele słabsi niż inne drapieżniki. Weźmy na przykład to niepicie. Przecież w wodzie nie było nic złego. Ktoś spuścił już tę wczorajszą i wykorzystał ją do podlania drzewa i innych roślin, a potem dolał świeżej – do picia i chlapania się. Ludzie pili wodę pompowaną ze studni, ale tylko ze szklanki, wiadra albo innego małego pojemnika, ale nie mogli pić tej samej wody ze wspólnego zewnętrznego zbiornika? Jakim cudem przetrwali tak długo jako gatunek?\nA czy ktoś nie umie grać roli ofiary? – spytał Kowalski i wy-tarł twarz dłonią.\nStado samic. Za każdym razem, gdy zapraszamy je do zaba-wy, zatrzymują rowery i pytają, czy mogą nam w czymś pomóc. – Simon rozłożył ramiona w geście sugerującym, że kompletnie tego nie rozumie. Potem wskazał na Kowalskiego. – Ale ty sam zainicjowałeś zabawę i mieliśmy świetną przebieżkę.\nKowalski prychnął cicho.\nNo cóż, ja też.\nPonieważ samice nie potrafią pedałować tak szybko i długo jak ty, może mogłyby się bawić ze szczeniakami. Dzięki temu szczenięta mogłyby się nauczyć biegać w stadzie bez ryzyka, że zostaną kopnięte czy zranione przez prawdziwą ofiarę.\nPrzyglądali się sobie przez chwilę.\nPorozmawiam z Ruthie – obiecał w końcu Kowalski.\nUsłyszeli szczęk szkła i obaj spojrzeli w stronę letniego pokoju pod mieszkaniem Meg Corbyn.\nMusi być później, niż myślałem – rzekł Kowalski. – Lepiej wrócę do domu i umyję się przed pracą.\nSimon patrzył, jak mężczyzna idzie w stronę roweru – i letniego pokoju. Przez chwilę wydawało mu się, że Kowalski chce wejść do środka i porozmawiać z Meg, i poczuł, jak jego kły wydłużają się do długości kłów wilka, wargi się podnoszą, a z gardła dobywa się ciche warknięcie. Ale Kowalski tylko uniósł dłoń i powiedział:\nA potem odjechał.\nSimon ruszył, ale gwałtownie się zatrzymał, uświadomiwszy sobie, że jest nagi w ludzkiej postaci. Wcześniej nie miało to dla niego żadnego znaczenia – aż do czasu, gdy na Dziedzińcu zamieszkała Meg. Ludzie reagowali w różny sposób na widok nagich innych przedstawicieli swojego gatunku, nawet jeśli ubranie nie było konieczne dla ochrony czy ciepła. Meg świetnie dopasowała się do swoich zmiennokształtnych futrzastych czy pierzastych przyjaciół, ale była inna niż oni – była inna niż on – i może to dlatego ich przyjaźń różniła się od jej pozostałych relacji – czy to z ludźmi, czy z terra indigena.\nPrzez większość nocy spał z nią, przybrawszy postać Wilka. Mieli osobne mieszkania, ale były one połączone letnim pokojem i tylnym korytarzem. Coraz częściej zachowywali się, jakby mieszkali razem. Nie połączyli się jednak w parę w sposób, w jaki połączyli się Kowalski i Ruthie. Ale z drugiej strony terra indigena parzyli się tylko raz w roku, gdy samice miały ruję. Meg krwawiła tak jak ludzkie samice – co miesiąc, nie wykazywała jednak żadnego zainteresowania łączeniem się w pary. Ale…\nKilka tygodni temu poprosiła go, żeby popływał z nią nago. Żeby oboje byli nadzy, w ludzkiej postaci. Bardzo zdenerwował ją fakt, że siedzi z nim naga w wodzie; wyglądała na przerażoną, gdy pocałował bliznę z prawej strony jej szczęki – bliznę, dzięki której ocaliła Wilczą Straż w Lakeside oraz wiele innych Wilków w Rejonie Północno-Wschodnim i poza nim.\nJuż wcześniej ją całował – raz czy dwa w czoło. Kiedy jednak musnął ustami tę bliznę, poczuł, że coś się w nim zmienia, a w ciągu kolejnych dni zaczął instynktownie rozumieć, że nie jest taki sam jak reszta Wilczej Straży. Już nie.\nMoże nie tylko przez wzgląd na Meg poprosił ją po pocałunku, żeby rozpoczęli Wilczą zabawę, mimo że oboje wyglądali jak ludzie. Wtedy już się nie bała. A od tej pory… No cóż, nie umknął mu fakt, że podczas takich upałów, jak teraz, ludzie nie nosili niemal żadnej odzieży w swoich norach i w ich pobliżu – i nikt nic sobie z tego nie robił.\nNa górze jest bardzo gorąco – rzekła Meg cicho, wiedziała jednak, że ją słyszy. Jego uszy może i wyglądały na ludzkie, nadal jednak był Wilkiem. – Zniosłam tu trochę jedzenia na śniadanie.\nWezmę szybki prysznic i dołączę do ciebie.\nSzybko wszedł do środka i po schodach do łazienki w swoim mieszkaniu. Mycie ciała i włosów trwało krótko, ale stał pod prysznicem, żeby nacieszyć się spływającą po ciele chłodną wodą. Jednocześnie zaczął rozmyślać o tym, jaką komplikacją była w jego życiu Meg Corbyn.\nPrzywiózł ją do Dziedzińca i zaproponował pracę w charakterze łącznika, jeszcze zanim się zorientował, że jest wieszczką krwi, cassandra sangue – rasą ludzkich samic, które widziały przyszłość, gdy nacinano ich skórę. Uciekła od mężczyzny, który był jej właścicielem i wykorzystywał ją, a Simon i reszta terra indigena z Lakeside przyjęli ją do siebie.\nBrzmiało prosto, ale wcale takie nie było. W Meg nic nie było proste. Była niczym kamień wrzucony do stawu – fale, które powstały na powierzchni wody, zmieniły niemal wszystko, łącznie z terra indigena, którzy się z nią zaprzyjaźnili. Ze względu na Meg mieszkańcy Dziedzińca zaczęli wchodzić w bezprecedensowe interakcje z ludźmi – działo się tak po raz pierwszy od wielu wieków. Ze względu na Meg terra indigena w całej Thaisii starali się ocalić pozostałe wieszczki krwi, porzucone niczym niechciane szczenięta przez ludzi, którzy kiedyś byli ich właścicielami. Ze względu na Meg na Dziedzińcu w Lakeside zamieszkało stado ludzi, dzięki którym terra indigena, pobierający ludzką edukację, nabierali doświadczenia i mogli ćwiczyć swoje umiejętności na ludziach bez ponoszenia odpowiedzialności za swoje błędy.\nTo właśnie przez Meg zaczął odnosić wrażenie, że w jakiejś niewielkiej części stał się człowiekiem i nie da już się tego cofnąć.\nPrzez te wszystkie lata dużo ludzkich samic chciało przejść na dziką stronę i uprawiać seks z którymś z przedstawicieli terra indigena. A wielu terra indigena zastanawiało się, jak to jest uprawiać seks w ludzkiej postaci. Ciekawość jednak kończyła się na zaspokojeniu swoich potrzeb w ciągu jednej nocy – potem każdy szedł swoją drogą. Albo – jak w przypadku Sanguinatich – pożądanie było wykorzystywane w charakterze wabika, żeby nasycić się krwią wybranej ofiary.\nUprawianie seksu a bycie z kimś w parze to jednak dwie różne rzeczy. Taki związek to już poważna sprawa. Chodziło o stado, o rodzinę. Niektóre gatunki terra indigena łączyły się w pary na całe życie, inne – nie. Nawet wśród tych pierwszych zdarzało się, że związek się rozpadał. Ojciec Simona, Elliot, nigdy nie mówił o tym, dlaczego jego samica go porzuciła. A Daphne, siostra Simona, w ogóle nie opowiadała o swojej parze ani o tym, dlaczego przybyła do Lakeside sama tuż przed tym, jak na świat przyszedł jej szczeniak.\nNie, takie związki nie zawsze mogły przetrwać, a gdy się rozpadały, konsekwencje były niewielkie. Po rozstaniu się pary dominującej mógł nastąpić rozpad stada. Niektórzy mogli przyłączyć się do stad zamieszkujących nawet inne części kontynentu. Rozpad związku z reguły nie zagrażał istnieniu gatunku – a przecież mogło się to wydarzyć, jeśli przyjaźń Simona i Meg stałaby się czymś więcej, ale nie przetrwała fizycznego aktu parzenia się. Wiedział o tym. Wiedzieli o tym również Tess, Vlad i Henry. Oraz część ludzi. Podejrzewał jednak, że Meg nie miała o tym pojęcia. Nie był pewien, czy okaże się na tyle silna i udźwignie jeszcze to – już i tak proszono ją o zbyt wiele.\nZranili ją ludzie, którzy ją uwięzili i wykorzystali. Skrzywdzili ją tak, że od tej pory bała się ludzkich samców. Owszem, od czasu do czasu Simon zastanawiał się, czy uprawianie seksu z Meg byłoby w jakiś sposób wyjątkowe, nie chciał jednak ryzykować zerwania łączącej ich więzi. Musiał być bardzo ostrożny – ze względu na Meg, na siebie, na wszystkich. Ile z tego, co ludzkie, zechcą zachować terra indigena? Starsi zadali to pytanie, nie określając, czy chodzi o populację ludzi, o ich wynalazki, czy o jakieś nieuchwytne cechy, które były przyswajane razem z fizyczną postacią, jeśli przybrało się ją na dłuższy czas.\nZakręcił wodę, wytarł się, a następnie założył parę przyciętych dżinsowych spodni.\nGdy Starsi zapytali o to po raz pierwszy, pomyślał, że czekają na odpowiedź w postaci słów. Kiedy jednak wybuchła wojna w Celtycko-Romańskiej Wspólnocie Narodów po drugiej stronie Atlantiku, a Starsi podjęli decyzję o zmniejszeniu i oddzieleniu ludzkich stad w Thaisii, Simon zrozumiał, że odpowiedź będzie zależała od tego, czego dowiedzieli się oni o wydarzeniach na Dziedzińcu i w jego okolicach.\nMeg rozstawiała naczynia na małym stoliku w letnim pokoju, ale myślami nadal była przy Simonie i Karlu Kowalskim, którzy stali przy wodzie i rozmawiali. Simon wyglądał na szczęśliwego. Karl stał tyłem do okien pokoju, nie mogła więc dostrzec jego twarzy, jego sylwetka wskazywała jednak na to, że jest spięty. Dlaczego jednak miałby się denerwować czymś, co Simonowi zdawało się sprawiać taką radość? Z drugiej strony – Wilki i ludzie rzadko podchodzili do spraw w taki sam sposób.\nIch ciała pokazywały przeciwne emocje, ale Meg zauważyła też kilka podobieństw. W przeciwieństwie do Henry’ego Niedźwiedziej Straży, wielkiego i umięśnionego nawet w ludzkiej postaci, Simon i Karl mieli silne i szczupłe mięśnie myśliwych, którzy ganiali za ofiarą – choć Karl pewnie rzadko musiał ganiać za ludźmi, których chciał aresztować. Obaj mieli ciemne włosy, ale włosy Karla były krótsze niż Simona. Prawdziwa różnica – widoczna niemal od razu – dotyczyła jednak ich oczu. Karl miał piwne, a Simon – bursztynowe, w postaci zarówno wilczej, jak i ludzkiej.\nGdy Karl odszedł, uwagę Meg przykuły pewne części ciała Simona, których z reguły nie pokazywał. Nie potrafiła stwierdzić, co czuła, patrząc na nie. Owszem, była przerażona, ale też trochę ciekawa. Ona i Simon się przyjaźnili, uwielbiała Sama, jego siostrzeńca. Co więcej, zostali partnerami, którzy próbowali ocalić Dziedziniec – i miasto Lakeside. Zaangażowali się również w pomoc dla cassandra sangue, starających się przetrwać w tym przepełnionym doznaniami świecie.\nCzytała wiele opowieści o parach – ludzi coś do siebie przyciągało, kłócili się ze sobą, dochodziło między nimi do nieporozumień, uprawiali seks albo zrywali, jeszcze zanim ich związek zdążył się rozwinąć. Jednak to były ludzkie pary, a nie wieszczka krwi i Wilk. Jej ciało wciąż pamiętało krzywdy, jakie spotkały ją w kompleksie, jednak jej umysł już dawno je wyparł. Po tych przeżyciach o wiele łatwiej było jej przebywać z Simonem, gdy miał wilczą postać. W głębi duszy wiedziała, że Simon nigdy nie skrzywdziłby jej, tak jak tamci mężczyźni w kompleksie, ale to w towarzystwie Wilka czuła się bezpieczniej – mimo jego kłów i pazurów.\nMimo wszystko teraz, gdy zobaczyła go bez ubrań… Owszem, to było przerażające, ale coś w niej zatrzepotało; zaczęła się zastanawiać, jakby to było, gdyby…\nNiemal przewróciła szklankę wody. Nie słyszała, jak Simon wszedł do pokoju.\nWcale nie. – A jednak. Jego męskie ciało, które widziała w ca-łej okazałości – poza przerażającymi, ukrytymi w spodniach fragmentami – bardzo ją rozpraszało. A potem zorientowała się, że ma na sobie tylko cienką bawełnianą sukienkę i majtki. Gdy ubierała się po porannym prysznicu, nie miało to większego znaczenia.\n„Sama się o to prosiła”. Nie pamiętała, czy przeczytała to zdanie w jakiejś książce, czy było to wspomnienie – wizja ze starego proroctwa. Wiedziała jednak, że właśnie taką wymówkę podawał mężczyzna, zmuszając ją do uprawiania z nim seksu.\nNie zastanawiała się nad tym, co na sobie miała, ale skoro ona zwróciła uwagę na ciało Simona, to może on zwrócił uwagę na nią? Tak jakby… „Sama się o to prosiła”.\nNie! Ludzki samiec może pomyślałby w ten sposób, ale nie Simon, nawet w ludzkiej postaci. Jej mózg doskonale zdawał sobie z tego sprawę – o wiele łatwiej byłoby, gdyby zrozumiało to również jej ciało.\nOczywiście, że tak. – Podszedł bliżej i zmrużył bursztynowe oczy. Wcześniej jednak Meg zdążyła dostrzec czerwone błyski, co oznaczało, że był zły. – Pachniesz zdenerwowaniem. I trochę chcicą, ale głównie zdenerwowaniem. – Warknął, obnażając zdecydowanie mało ludzkie kły. – Czy Kowalski cię zdenerwował?\nNie. – Czuła, że cała się trzęsie, jednak jej odpowiedź za-brzmiała stanowczo i ostatecznie. Ostatnie, czego pragnęła, to by Simon zezłościł się na któregoś z jej ludzkich przyjaciół. – Myślałam o czymś smutnym.\nPrzestał warczeć i przekrzywił głowę – teraz wyglądał bardziej na zdumionego niż złego.\nDlaczego miałabyś myśleć o czymś smutnym?\nZaczęła się w niego wpatrywać. Nie chciała mu powiedzieć, o czym myślała – a tak z pewnością brzmiałoby jego kolejne pytanie – wzruszyła więc ramionami i zmieniła temat na taki, który z pewnością go zainteresuje: jedzenie.\nNie mogłam zdecydować, co zrobić na śniadanie, więc przy-niosłam dużo różnych rzeczy, łącznie z tym. – Podniosła mały pojemniczek i łyżeczkę, ale nagle się zawahała.\nJogurt. – Przełknęła porcję białej zawiesiny i zaczęła się za-stanawiać, dlaczego zdaniem Merri Lee i Ruth jogurty są smaczne. Może to kwestia gustu? – Spróbuj. – Wyciągnęła łyżeczkę z kolejną porcją w stronę Simona, zastanawiając się, jak zareaguje.\nPrzechylił się i zaczął ją wąchać. A potem zjadł.\nMeg wstrzymała oddech, niepewna, czy Simon przełknie czy wypluje jogurt.\nPrzełknął. A potem spojrzał na pozostałe pokarmy, które przyniosła.\nDlaczego miałabyś jeść to coś, skoro możesz jeść plastry mięsa bizona?\nMeg nie lubiła bizoniego mięsa.\nMerri Lee i Ruth mówią, że jogurt jest dobry dla wnętrzności, zwłaszcza dla wnętrzności dziewczyny.\nCieszę się, że nie jestem dziewczyną – mruknął Simon, a na-stępnie nałożył sobie na talerz kilka plastrów mięsa, rozglądając się za odpowiednimi dodatkami.\nMeg wmusiła w siebie jeszcze jedną łyżeczkę jogurtu, a potem zamknęła pojemniczek. Wystarczy. Dzisiaj już dostatecznie zadbała o swoje wnętrzności. Zjadła połowę jagód i podsunęła miskę Simonowi. Miała nadzieję, że odmówi, on jednak z radością przyjął swoją część, przez co Meg musiała się zadowolić plasterkiem ostrego sera.\nPrawie nic nie jesz – zauważył kilka minut później.\nNa razie mi wystarczy. – To była prawda; przed pracą chciała jeszcze zajrzeć do Czegoś na Ząb i sprawdzić, co Nadine Fallacaro i Tess przygotowały do baru na Dziedzińcu.\nZabrali resztę jedzenia do jej mieszkania, a następnie pozmywali. Później Simon poszedł do siebie, żeby przebrać się do pracy.\nMeg przyglądała się ubraniom wiszącym w szafie, rozważając, które z nich nadają się dla łączniczki i jednocześnie są na tyle praktyczne, żeby mogła założyć je w upalny, parny dzień. Ostatecznie wybrała ciemnozielone szorty, brzoskwiniową koszulkę z krótkim rękawem i wygodne sandały.\nUpewniła się, że schowała do plecaka książkę, którą aktualnie czytała, a potem zamknęła drzwi do mieszkania i zeszła na dół, żeby poczekać na Simona.\nPorucznik Crispin James Montgomery odwrócił głowę, by spojrzeć na Grega O’Sullivana, agenta Biura Śledczego, który siedział z tyłu radiowozu. Gdy O’Sullivan popatrzył znacząco na trzeciego mężczyznę w samochodzie, Monty zerknął na swego partnera, oficera Karla Kowalskiego, który wiózł ich na spotkanie z nowym p.o. burmistrza i komisarzem policji.\nKowalski był pełnym wigoru mężczyzną pod trzydziestkę. Jako policjant bardzo zaangażowany w swoją pracę, starał się pomagać ludziom z Lakeside w nawiązaniu dobrych relacji z terra indigena – miał przez to problemy z właścicielem, od którego wynajmował mieszkanie; poróżnił się też ze swoimi rodzicami i bratem.\nAle po wybiciu ludzi w kilku miastach na Środkowym i Północnym Zachodzie w odwecie za rzeź Wilczej Straży na tych samych terenach, po burzach, które przeszły nad Thaisią i Lakeside, po tym, jak ludzie na krótko zobaczyli przerażających terra indigena, którzy żyli na dzikich obszarach i rządzili nimi, Monty zastanawiał się, czy zdaniem Kowalskiego nadal istnieje szansa na to, że ludzie przetrwają wściekłość Żywiołów i terra indigena, znanych jako kły i pazury Namid.\nZastanawiał się również, co zrobi, jeśli Kowalski i Michael Debany, drugi policjant w ekipie, zechcą pracować w innym zespole albo nawet przenieść się na inny komisariat w Lakeside.\nWszystko w porządku? – spytał Monty, choć wiedział, że py-tanie o to siedzącego w samochodzie O’Sullivana nie ma większego sensu. Agent robił, co mógł, żeby zachęcić do dialogu Simona Wilczą Straż i pozostałych członków Stowarzyszenia Przedsiębiorców Dziedzińca, nikt jednak nie znał go na tyle dobrze, żeby uważać go za przyjaciela.\nKowalski zatrzymał się za autobusem, do którego właśnie wsiadali pasażerowie. Czemu go nie ominie? Jeśli będą czekać za autobusem na każdym przystanku, spóźnią się na zebranie.\nKątem oka Monty zobaczył, jak O’Sullivan zakrywa dłonią swój zegarek, co oznaczało jedno: możemy się spóźnić.\nMonty i O’Sullivan byli swoimi fizycznymi przeciwieństwami. Greg O’Sullivan był po trzydziestce, miał zielone, bystre oczy i krótkie włosy, które zaczęły mu się przerzedzać na czubku głowy. W pracy był gorliwy i wykonywał wszystkie polecenia niczym surowy, zawzięty wojownik. Monty był najstarszy ze wszystkich mężczyzn, choć wciąż przed czterdziestką. Miał ciemną karnację, brązowe oczy i krótkie, kręcone, siwiejące już włosy – poza tym nie wszystkie zmarszczki na jego twarzy były mimiczne. Już nie.\nDzisiaj rano urządziłem sobie przejażdżkę rowerową po Dziedzińcu, a skończyłem, bawiąc się w ganianego z Wilkami – powiedział Kowalski. – Zostałem wyznaczony do odegrania roli ofiary.\nO’Sullivan pochylił się do przodu.\nWszystko w porządku? – upewnił się.\nKowalski spojrzał we wsteczne lusterko i ominął autobus, który zatrzymał się na kolejnym przystanku.\nNo cóż, nie planowałem aż tak intensywnych ćwiczeń przy tej pogodzie. Wilki nie zrobiły mi krzywdy, jeśli o to pytasz. Nawet nie próbowały. Dla nich to była zabawa; widocznie w jakiś sposób zasygnalizowałem, że mam na nią ochotę. Ale, na bogów, gdy zobaczyłem je na rynku… Nie chodzi o to, że zapomniałem, jakie są wielkie, ale naprawdę nie miałem pojęcia, jakie wrażenie robią ich gabaryty, gdy polują. Kiedy zobaczyłem, że biegną w moją stronę, instynkt podpowiedział mi, żeby uciekać. Oczywiście mi się nie udało.\nA wiesz, w jaki sposób zaprosiłeś je do zabawy? – spytał cicho Monty.\nKowalski na chwilę skupił się na prowadzeniu.\nSimon powiedział, że zamiast przyjąć zaproszenie do zabawy, dziewczyny zatrzymują się i pytają, w czym mogą pomóc – pewnie więc chodziło o to, że zamiast przystanąć, ruszyłem do przodu.\nInstynkt drapieżnika – rzekł O’Sullivan. – Gdy coś biegnie, drapieżnik zaczyna to gonić.\nWcześniej nigdy nie gonili żadnego z nas, a przecież cały czas jeździmy rowerami do ogrodu warzywnego w Zielonym Kompleksie. – Światło zmieniło się na żółte. Kowalski zahamował, zamiast przyśpieszyć. – Z początku myślałem, że Wilki, które mnie gonią, nie słyszały o tym, że otrzymaliśmy pozwolenie na jazdę na rowerze po brukowanych ulicach. Potem jednak rozpoznałem Nathana i chyba Simona. Przy drogach nadal stoją tabliczki z ostrzeżeniem „Intruzi będą zjadani”, więc gdy zobaczyłem, że Wilki pędzą w moją stronę… – Wypuścił powietrze i wcisnął pedał gazu, gdy ponownie zapaliło się zielone światło. – To tylko zabawa. Zdaniem Simona wszyscy świetnie się bawiliśmy. Owszem, Wilki na pewno miały niezły ubaw.\nA ty? – spytał Monty.\nPatrzymy na te same rzeczy, ale nie widzimy tych samych rze-czy. Uświadomiłem sobie, jak łatwo jest wysłać jeden niewłaściwy sygnał i wszystko spieprzyć.\nMonty wyjrzał przez okno i zaczął się zastanawiać, jaki sygnał wyślą nowy burmistrz i komisarz policji.\nMeg otworzyła biuro łącznika i spojrzała na zegarek. Nathan się spóźniał, ale Jake Wronia Straż był już na swoim posterunku, czyli na wysokim murku, oddzielającym obszar dostaw i teren za studiem Henry’ego.\nWyglądało na to, że przez kolejną minutę miała biuro tylko dla siebie.\nCzuła mrowienie w rękach. Nie kłucie, poprzedzające potrzebę nacięcia skóry i wypowiedzenia proroctwa, ale coś łagodniejszego, bardziej wspomnienie niż trwoga.\nOtworzyła szufladę i podniosła wieko drewnianej skrzynki, którą zrobił dla niej Henry. Popatrzyła na koszulki kart do przepowiadania przyszłości, których nauczyła się używać do poznawania proroctw, by już nie nacinać skóry srebrną brzytwą. Może dziś wreszcie wyjmie z pudełka wszystkie karty i zacznie odrzucać te, które nie będą potrzebne do utworzenia talii kart Pionierki.\nZaczęła niepewnie tasować karty. Nie żeby to miało dla niej jakieś znaczenie – gdy zadawano pytanie, czuła mrowienie w dłoniach i na podstawie intensywności tego odczucia wybierała właściwe karty.\nZamknęła oczy, tak by nie widzieć koszulek. Dotknęła kart koniuszkami palców i szepnęła:\n– Jakie znaczenie dla Lakeside będzie mieć spotkanie z nowym burmistrzem?\nNic. Nic się nie wydarzyło. Przejechała palcami po kartach, ale zniknęło nawet delikatne mrowienie. Potem jednak pojawiło się pieczenie w opuszkach palców prawej dłoni. Zaczęła rozsuwać karty, aż dotarła do tej, która wywoływała to uczucie. Wzięła ją i otworzyła oczy – znała odpowiedź, jeszcze zanim spojrzała na obrazek. Karta pochodziła z dziecięcej talii i została wmieszana w karty proroctw. Obrazki z dziecięcych kart były bardzo przydatne, choć odpowiedzi, które układała na ich podstawie, z reguły były niepożądane.\nCo oznacza dla Lakeside nowy burmistrz? Wielki znak zapytania. Przyszłość nieznana. Przyszłość Lakeside była nieznana, odkąd mieszkający tu terra indigena uświadomili sobie, że odpowiedź Starszych na działania ruchu Ludzie Przede i Nade Wszystko będzie bardzo, bardzo ostra.\nDzisiaj jednak Meg miała nadzieję na inną odpowiedź.\nOdłożyła kartę i już miała zamknąć skrzynkę, gdy do głowy przyszło jej kolejne pytanie. Lakeside było miastem kierowanym przez ludzi, ale Dziedziniec należał do terra indigena. W obliczu ostatnich wydarzeń pojawienie się wrogich stosunków między ludźmi a Innymi mogło mieć straszliwe konsekwencje.\nZamknęła oczy i ponownie położyła palce na kartach. Gdy po raz pierwszy przepowiadała z nich przyszłość, postanowiła, że z trzech wyciągniętych kart pierwsza będzie symbolizować podmiot, druga – akcję, a trzecia – skutek. Nie wiedziała, czy tak właśnie ludzie przepowiadają przyszłość z kart, wyglądało jednak na to, że jej się to udawało.\n– Co się stanie z moimi przyjaciółmi z Dziedzińca? – Zaczęła powtarzać to pytanie i szukać obrazków, z których mogłaby wyczytać odpowiedź. Wybrała trzy karty, wywołujące największe mrowienie w palcach, zaniosła je do wielkiego drewnianego stołu do sortowania i zaczęła odwracać w kolejności, w jakiej je wybrała.\nNa pierwszej znajdowały się trzy obrazki: pociąg, autobus i samochód. Na drugiej – wybuch. Na trzeciej… znak zapytania. Przyszłość nieznana.\nWyjęła z szuflady notes, otworzyła go na czystej stronie, a potem spisała pytania i wyciągnięte w odpowiedzi karty.\nNie miała ochoty odkładać kart na miejsce, dopóki ich komuś nie pokaże, ale też nie miała ochoty pokazywać ich nikomu ze Stowarzyszenia Przedsiębiorców. Może powie o tym któremuś ze swych ludzkich przyjaciół? Po drugiej stronie ulicy, w dwurodzinnym domu na Wroniej Alei, mieszkała Ruth Stuart, a Merri Lee wprowadzała się do mieszkania w jednym z sąsiednich kamiennych budynków. Budynek ten został ostatnio zakupiony przez Dziedziniec w celu zapewnienia pracownikom miejsca do życia, jeśli zostaliby oni wyrzuceni z mieszkań wynajmowanych od innych ludzi.\nSapnęła, usłyszawszy pukanie do drzwi oddzielających sortownię od zaplecza. Uspokoiła się, widząc Twylę Montgomery – czekała, aż ktoś ją wpuści. Sortownia była z reguły niedostępna dla ludzi – poza kilkoma wyjątkami – a ponieważ na targ przychodziło ostatnio tyle różnych osób, granic strzegły warczenia i odsłonięte kły.\nDzień dobry, pani Twylo – rzekła Meg.\nUsłyszała jakiś hałas z pomieszczenia z przodu. Najwyraźniej w czasie, gdy układała karty, do pracy przyszedł Nathan.\nDzień dobry, pani Meg. – Twyla przeszła przez pokój; po-stawiła na stole kubek termiczny i pojemnik. – I dzień dobry panu, panie Nathanie. Dzisiaj będzie bardzo parno i wszystko będzie się lepić. Nie zazdroszczę panu noszenia futra, choć jest przepiękne.\nZapadła cisza. Po chwili Nathan odpowiedział cichym „arroo” i wrócił na swoje posłanie pod jednym z wielkich okien.\nMeg się uśmiechnęła. Twyla Montgomery była matką porucznika Montgomery’ego – chudą kobietą o ciemnej skórze, która z wiekiem coraz bardziej zwisała, brązowych, przeważnie łagodnych oczach i krótkich kręconych włosach, już bardziej siwych niż czarnych. Była również bardzo rozsądna i nie dawała sobie w kaszę dmuchać – dzięki czemu Wilki wolały obserwować ją z bezpiecznej odległości.\nDo Czegoś na Ząb przyszedł pan Simon; narzekał na jogurt, dziewczęce wnętrzności i na to, że nie lubi pani bizoniny – rzekła Twyla. – Pomyślałam sobie, że może dopadła go jakaś choroba mózgu i zaczął gadać bzdury, ale pani Tess powiedziała, że pewnie zjadła pani za mało na śniadanie, więc przygotowała kanapkę z jajkiem i jeszcze coś. – Chwila ciszy. A później: – Dziewczyno, czy ty sobie odmawiasz jedzenia?\nNie, proszę pani. Zjadłam mało w domu, bo planowałam ku-pić coś w drodze do pracy. – Ponieważ Twyla nie odrywała od niej wzroku, Meg dodała: – I naprawdę nie lubię bizoniego mięsa.\nKiedyś spróbowałam kawałek i mi też nie zasmakowało. Po-dejrzewam jednak, że gdybym miała do wyboru zjeść bizoninę albo chodzić głodna, to bym ją zjadła – i ty też.\nMeg pokiwała głową.\nW obliczu takiego wyboru pewnie nawet Simon polubiłby jogurt.\nTwyla zaczęła się śmiać.\nMeg wyobraziła sobie, że ktoś podaje jej talerz z zamoczonymi\nw jogurcie zawijasami z bizona. Wzdrygnęła się i zaczęła rozważać, czy można zrobić sałatkę ze zwykłej trawy.\nTwyla popukała palcami w trzy karty leżące na stole.\nO co w tym chodzi? A może nie możesz mi tego zdradzić?\nTo karty do przepowiadania przyszłości, ale ja nazywam je kartami proroctw. Próbuję odkryć, czy niektóre z cassandra sangue mogą wykorzystać je do wypowiadania proroctw zamiast nacinania swojej skóry. Tysiąc razy. Powiedziano, że tyle właśnie razy może się skaleczyć wieszczka krwi, zanim zginie lub oszaleje. – Ponieważ większość wieszczek nie dożywała trzydziestych piątych urodzin, dwudziestoczteroletnia Meg odczuwała ogromną motywację, żeby znaleźć alternatywę dla brzytwy.\nI co te karty ci mówią? – spytała Twyla.\nNie wiem. Spytałam, co się stanie z moimi przyjaciółmi z Dziedzińca. I w odpowiedzi wyciągnęłam właśnie te karty. – Meg poczekała, aż starsza kobieta stanie przy stole obok niej. Potem powiodła palcem od jednej karty do drugiej. – Podmiot, akcja, skutek.\nTwyla zmarszczyła czoło, patrząc na pierwszy obrazek – pociąg, autobus i samochód.\nJakaś podróż? Albo transport?\nMożliwe, że jedno i drugie. Ta karta oznacza podmiot, ale może też oznaczać, że którąś z tych form transportu ktoś, albo coś, przyjedzie do Lakeside. Wybuch, czyli karta akcji, może oznaczać prawdziwy wybuch bomby albo na przykład wybuch ostrego konfliktu między grupami ludzi. Może więc grupa podróżujących do Lakeside sprowadzi na Dziedziniec jakieś problemy. Nieźle wychodzi mi już wybieranie kart, zawierających odpowiedzi, ale razem z Merri Lee nadal pracujemy nad opracowaniem prawidłowego sposobu ich interpretacji.\nGdy patrzyła, jak Twyla przygląda się kartom, zaczęła jej mrowieć skóra między łopatkami.\nA co oznacza znak zapytania? – spytała zmartwiona kobieta.\nPrzyszłość nieznana. Taką samą odpowiedź wylosowałam, kiedy dziś rano spytałam o przyszłość miasta Lakeside. – Meg przyjrzała się Twyli. – Pani wie, co oznaczają te karty, prawda?\nMam pewien pomysł, ale to nie jest nic, czym chciałabym się dzielić. Jeszcze nie teraz.\nTwyla ruszyła na zaplecze.\nDziękuję za jedzenie! – zawołała za nią Meg.\nKobieta odwróciła się, żeby na nią popatrzeć.\nBardzo proszę. I nie żałuj sobie jedzenia. Nie ma takiej po-trzeby.\nGdy Meg usłyszała, jak drzwi na zaplecze się zamykają, zaczęła się drapać po plecach. Lubiła Twylę Montgomery – nawet Inni obdarzyli starszą kobietę zaufaniem, a w przypadku kogoś, kogo znali tak krótko, była to rzadkość. To właśnie dlatego Meg czuła się teraz tak niepewnie.\nMiała nadzieję, że pani Twyla podzieli się z nią swymi obawami, zanim wydarzy się coś złego.\nTwyla czyściła blaty stołów w konsulacie – w należącym do Elliota Wilczej Straży budynku na Dziedzińcu. Elliot był twarzą Dziedzińca, terra indigena, który rozmawiał z burmistrzem i członkami rady miasta, brał udział w wydarzeniach politycznych i udzielał wywiadów prasie. Szybko jednak zrozumiała, że prawdziwym liderem Dziedzińca jest Simon.\nNigdy jeszcze żaden człowiek nie wycierał tych stołów tak długo – rzekł Elliot za jej plecami.\nPodskoczyła i odwróciła się w stronę Wilka. Nie usłyszała, jak zszedł na dół ze swego gabinetu na piętrze.\nNa pierwszy rzut oka wyglądał na prezesa dużej i dobrze prosperującej firmy: nosił drogie garnitury, przycinał włosy u fryzjera, który prawdopodobnie brał za to więcej, niż ona zarabiała przez tydzień, a jego umięśnione i szczupłe ciało świadczyło o tym, że wiele godzin spędzał na siłowni. Tak, wyglądał jak prezes, a politycy i inni prezesi mogli sądzić, że również myśli tak jak oni. Ale miał bursztynowe oczy Wilka i nawet jeśli ludzie czasem nie brali pod uwagę tego, kim był, on z pewnością cały czas o tym pamiętał.\nWidzę, że w ogóle poświęcali mało czasu na sprzątanie. Dla-tego teraz tyle mi to zajmuje – odparła.\nZaczął się jej przyglądać. Przyzwyczaiła się do tego. Wrony, które pracowały na rynku, zawsze miały do niej mnóstwo pytań, a gdy wybierała się do sklepu na zakupy, przynajmniej jedna z nich szła z nią i wypytywała o wybór konkretnych produktów. Wilki starały się ją poznać, starały się poznać wszystkich ludzi, którzy mieli dostęp do sklepów na Dziedzińcu, zauważyła jednak, że ją, Nadine Fallacaro i Katherine Debany, matkę oficera Debany’ego, obserwowali uważniej niż młodsze kobiety należące do stada Meg Corbyn.\nPrzecież w stadzie Wilków też było tak, że starsze samice uczyły młodsze, prawda?\nPodejdź tutaj – rzekł Elliot. A kiedy nie ruszyła się z miejsca, dodał: – Proszę.\nZaprowadził ją do stojących pod ścianą szafek na dokumenty i wskazał stos teczek na niewielkim stoliku pod ostatnią szafką.\nWiesz, jak to posegregować?\nWzięła jedną z teczek, spojrzała na tytuł na okładce i znalazła właściwą szufladę. Potem podeszła do kolejnej szuflady. I kolejnej.\nPo chwili wszystko zamknęła, odwróciła się i spojrzała na Elliota.\nCo to jest? – zapytała.\nTo ludzki sposób segregowania dokumentów.\nTo pan tak twierdzi.\nW jego oczach pojawiły się czerwone błyski.\nŻe ten, kto to zrobił, miał własny system znajdowania różnych dokumentów i nikt inny nie znał tego systemu – albo ten ktoś był głupcem i po prostu wsadzał różne akta do szuflad z nadzieją, że nikt nigdy nie każe mu niczego znaleźć. – Twyla zrobiła krok do przodu, żeby rzucić teczkę na stos; a Elliot patrzył na nią tak, jakby miał ochotę rozerwać ją na strzępy.\nMożesz to naprawić? – spytał. Sprawiał wrażenie, jakby miał problemy z wypowiadaniem niektórych słów, co było dziwne, bo jeszcze pięć minut wcześniej mówił całkiem wyraźnie. – Umiesz pracować w takim miejscu?\nNa Dziedzińcu każdy miał jakąś pracę. A w stadzie Wilków każdy miał jakąś pozycję. Wprawdzie nie wszyscy ludzie, którzy mogli otrzymywać część zysków Dziedzińca, dostawali jakieś zadania, jednak wiadomo było, że Inni oczekiwali, by nowo przybyli wykazali się jakimiś przydatnymi umiejętnościami – wtedy zyskiwali akceptację stada.\nTwyla zaczęła się zastanawiać. Owszem, byłaby to jakaś odmiana po myciu podłóg i szorowaniu toalet – ale przecież to też ktoś musiał robić. Podejrzewała, że do Elliota przychodziło niewielu gości, byłaby to więc praca spokojniejsza niż w sklepie na rynku, a jej przydałoby się trochę spokoju, skoro popołudniami miała pomagać w opiece nad dziećmi.\nNie umiem pisać na maszynie i nie znam się na kompute-rach – powiedziała wreszcie. – Jedyne, co mogę robić, to odbierać telefony i segregować dokumenty. Ale tylko rano, gdy dzieci są na lekcjach. Przyjechałam do Lakeside, żeby pomóc Crispinowi w opiece nad Lizzy – i ta praca jest dla mnie najważniejsza.\nOczywiście. Dbamy o nasze młode – odrzekł Elliot, tym ra-zem spokojnie i wyraźnie. A po chwili dodał: – Sam to mój wnuk.\nTwyla się uśmiechnęła.\nTo miły chłopiec. – Widywała Sama w okolicach rynku; cza-sami bawił się z innymi dziećmi, jednak najczęściej spędzał czas z Meg Corbyn i młodym Wilkiem o imieniu Jedynak. Gdy za pierwszym razem zobaczyła jego szare oczy, pomyślała, że jest ludzkim dzieckiem o dziwnym kolorze włosów – były złotosiwe. Wzięła go za młodszego brata albo kuzyna Meg. A potem zobaczyła Meg ze szczeniakiem o identycznym umaszczeniu.\nSierra napisała, że umie obsługiwać komputer i pisać na ma-szynie – zauważył Elliot. – Może ona mogłaby…\nNie. – Stanowczość w jej głosie zaskoczyła ją bardziej niż El-liota. Miała jednak czas, by zastanowić się nad kartami proroctw, które wylosowała Meg. Nie wiedziała, w jaki sposób ktoś inny mógłby zinterpretować te karty, jednak stwierdziła, że proroctwo dotyczy jej rodziny. Poczuła wściekłość i zawód, dowiedziawszy się, że Sierra okłamała Crispina, mówiąc, że nie miała jak się skontaktować z ich bratem, Cyrusem. Gdyby powiedziała prawdę, Crispin i tak nie pokryłby kosztów biletu na pociąg dla brata, tak jak zrobił w przypadku matki, siostry i dzieci, ale z pewnością zadzwoniłby do niego i kazał wyjechać z Toland, zanim nadeszła burza.\nPopatrzyła na Elliota. Nie był prawdziwym przywódcą, ale miał określoną pozycję na Dziedzińcu i wśród Wilków. Nie mogła prosić Crispina, żeby potwierdził to, co podejrzewała. Jako policjant miał możliwość ustalenia pewnych informacji, gdyby jednak dowiedział się, że młodsza siostra kontaktowała się z Cyrusem, pokłóciliby się.\nMoja Sierra to dobra dziewczyna. Mądra i miła, potrafi ciężko pracować i kocha swoje dzieci. I przeważnie można jej ufać. Ale, panie Elliot, wszyscy mamy swoje słabości, a jej słabością jest brat Cyrus. Potrafi ją ogłupić i przekonać do robienia rzeczy, których normalnie by nie robiła, bo wie, że są złe. – Twyla rozejrzała się po konsulacie. – To jak gabinet osoby sprawującej władzę. Niektóre sprawy należą do codzienności i się nie liczą, a do niektórych nie powinien się wtrącać nikt poza panem. Gdyby Sierra tu pracowała, a Cyrus pojawiłby się i zaczął ją namawiać do zdradzenia mu informacji, które mógłby potem sprzedać, przez jakiś czas by się opierała, ostatecznie jednak dałaby mu to, o co prosi. A potem jeszcze usprawiedliwiłaby jego zachowanie. I w ten sposób wszyscy wpadlibyśmy w poważne tarapaty.\nAle przecież Cyrusa tu nie ma – zauważył Elliot.\nMyślę, że może już być w drodze. – Kobieta podeszła do jed-nego z biurek i zapisała numer telefonu do Zabójczo Dobrych Lektur. Oderwała karteczkę i wręczyła ją Elliotowi. – Sierra powiedziała mi i Crispinowi, że Cyrus nie zostawił do siebie żadnego kontaktu. Wydaje mi się, że skłamała. Że odkąd tu jesteśmy, zadzwoniła do niego już kilka razy. Nie umiem powiedzieć, czy dzwoniła bez pozwolenia. Gdy jednak pod nieobecność panów Simona i Vlada nakryłam ją, jak rozmawia z aparatu przy kasie, zdenerwowała się i powiedziała, że tylko zamawiała pizzę. Ale tamtego dnia dzieci wcale nie jadły pizzy na lunch. – Zawahała się. – Policja ma swoje sposoby na sprawdzenie numerów, pod które dzwoniono z konkretnego telefonu, nie mogę jednak poprosić o to Crispina. Nawet jeśli się mylę i od czasu naszego przybycia do Lakeside Sierra nie kontaktowała się z Cyrusem, to przed naszym wyjazdem okłamała Crispina, co z pewnością doprowadziłoby do napięcia między nimi.\nCyrusowi zawsze udawało się skłócić swoje rodzeństwo, nawet jeśli Crispin stawał w obronie siostry.\nZ telefonu w księgarni dość często się dzwoni – rzekł Elliot.\nBardzo prawdopodobne, że dzwoniono również do Toland.\nPan Simon i pan Vlad z pewnością by się nie zorientowali.\nW porządku. – Złożył kartkę i schował ją do kieszeni. – Skoro twoja młoda się do tego nie nadaje, to może przychodzi ci do głowy ktoś inny?\nKatherine Debany – odparła Twyla bez wahania. – Pracowa-ła jako osobista asystentka. Prawdopodobnie umie prowadzić takie biuro lepiej niż my wszystkie razem wzięte. Wiem, że przez kilka popołudni w tygodniu pracowała dla Pete’a Denby’ego.\nElliot nie pytał, dlaczego tak wykwalifikowana pracownica była bez pracy, a Twyla nie śpieszyła z wyjaśnieniami. Obie z Katherine zostały zwolnione, ponieważ nie chciały przyłączyć się do ruchu Ludzie Przede i Nade Wszystko.\nPowiedz Katherine, żeby do mnie przyszła. – Ruszył w stronę schodów. Postawił stopę na pierwszym, gdy zadzwonił telefon. Spojrzał na Twylę.\nChce pan, żebym odebrała?\nTak. – Podjął wspinaczkę. – Dziękuję.\nUśmiechnęła się i podniosła słuchawkę.\nKonsulat Dziedzińca, mówi Twyla. W czym mogę pomóc?\nMonty siedział przy stole konferencyjnym i zastanawiał się, czy kogokolwiek dziwiła jego obecność na spotkaniu, w którym udział brali również burmistrz Lakeside, komisarz policji, agent Biura Śledczego i kapitan Douglas Burke. Przecież był tylko porucznikiem i dowodził dwuosobowym zespołem.\nBezskutecznie próbował uwierzyć w to, że praca jego zespołu nie ma nic wspólnego z jego obecnością na zebraniu.\nDziękuję, że odłożyli panowie na chwilę swoje ważne obo-wiązki i zgodzili się ze mną porozmawiać.\nWalter Chen, nowy burmistrz, uśmiechnął się do każdego po kolei. Był to łagodny uśmiech, pasujący do niskiego wzrostu mężczyzny i jego cichego głosu. Kąciki piwnych oczu znaczyły głębokie zmarszczki, czarne włosy były dokładnie zaczesane do tyłu.\nDoceniamy możliwość spotkania się z panem – odparł Greg O’Sullivan. A potem kiwnął głową do mężczyzny, którego Monty nie kojarzył.\nZna pan komisarza Alvareza? – spytał Chen, nieco zaskoczony.\nNie pracowaliśmy w tym samym okręgu w Dyspozytorni, ale agent O’Sullivan jest związany z gubernatorem Hanniganem, a ja mam przyjemność należeć do grona jego przyjaciół – odparł Alvarez. Był przystojnym, rosłym mężczyzną po pięćdziesiątce, miał błyszczące czarne oczy i gęste, ciemne, falujące włosy.\nMonty spojrzał na Burke’a. Zastanawiał się, co jego kapitan wie na temat tego mężczyzny.\nProszę usiąść – powiedział Chen. – Może kawy? Herbaty? Mamy czarną i zieloną. Zielona przyjechała aż z Tokhar-Chin i jest sprzedawana na ryneczku nieopodal mojego domu.\nNikt nie zamówił nic do picia. Wszyscy czekali, aż burmistrz zacznie rozmowę.\nOn jednak zwlekał. Po chwili ponownie się uśmiechnął.\nGreg O’Sullivan pochylił się do przodu.\nCzy mogę zadać panu pytanie?\nProszę. – W głosie Chena zabrzmiała ulga.\nDlaczego pan i komisarz Alvarez zostaliście wyznaczeni na te stanowiska?\nAlvarez spojrzał na Chena, potem popatrzył po twarzach pozostałych mężczyzn przy stoliku.\nJestem świeżą krwią, mam być wsparciem dla gubernatora. Z całą pewnością nie będą z tego faktu zadowoleni dyrektorzy komisariatów w Lakeside, ponieważ w normalnej sytuacji miejsce Kurta Wallace’a, który musiał mimowolnie podać się do dymisji, zająłby właśnie któryś z nich. Teraz jednak nie mamy do czynienia z normalną sytuacją. To miasto ma ogromne znaczenie dla całego Rejonu Północno-Wschodniego i ludzki rząd nie może sobie pozwolić na popełnienie kolejnych błędów. Ja nie wspierałem ruchu Ludzie Przede i Nade Wszystko. Mam to w aktach. Mam nadzieję, że w kolejnych tygodniach wyjdzie nam to na korzyść.\nW jakim sensie? – spytał Burke.\nAlvarez się uśmiechnął.\nZyskamy w oczach terra indigena na Dziedzińcu Lakeside i poza nim.\nJa też nie wspierałem ruchu Ludzie Przede i Nade Wszystko – dorzucił Chen. – Kilka firm w mojej dzielnicy zostało zniszczonych przez ich zwolenników, doszło do kilku bójek, wskutek których kupcy przestali przyjeżdżać na rynki.\nNowy komisarz policji, który wspierał gubernatora i nie wspierał LPiNW, i nowy burmistrz, który miał w swoim otoczeniu ludzi nękanych czy nawet pobitych przez ruch. Tak samo było w przypadku niektórych sklepów na rynku. Piekarnia i kawiarnia Nadine Fallacaro została doszczętnie spalona. Gdyby Meg Corbyn nie odczuła przemożnej potrzeby nacięcia skóry i gdyby nie zinterpretowano poprawnie jej ostrzeżenia, Nadine zginęłaby w płomieniach.\nTak więc przybycie burmistrza Chen i mnie to dodatkowe ko-rzyści – rzekł Alvarez, patrząc na Burke’a. – Burmistrz ma rodzinę w Tokhar-Chin, a ja w Felidae. Możemy otrzymywać wiadomości z tych miejsc i – mam nadzieję – pomóc w rozwoju i kontynuacji handlu z tymi częściami świata. Tak jak pan, kapitanie Burke, ma rodzinę w Brittanii, co okazało się bardzo pożyteczne.\nNie miałem wieści od kuzyna Shamusa od początku lipca, ale to między innymi dzięki jego pomocy udzielonej terra indigena nasze statki nadal mogą pływać między Thaisią a Brittanią.\nAlvarez powiódł wzrokiem po twarzach Burke’a, Monty’ego i O’Sullivana.\nKrążą plotki, że wasza trójka spotkała Żywioł, który rządzi oceanem Atlantyckim.\nOwszem. – O’Sullivan się wzdrygnął. – Ona, przynajmniej miałem wrażenie, że to samica, pozwoli statkom z Thaisii płynąć do Felidae, Brittanii, Burzowych Wysp i Afrikah. Jeśli jednak spróbujemy udać się po to, co zostało z Celtycko-Romańskiej Wspólnoty Narodów, zniszczy każdy statek z Thaisii, który wpłynie na jej wody.\nDotyczy to również statków rybackich.\nTokhar-Chin? – spytał Chen.\nŻywioł, który strzeże Pacyfiku, decyduje o tym, komu wolno wpłynąć na wody między Thaisią a Tokhar-Chin, nie mamy jednak powodu, by sądzić, że istnieje konflikt między mieszkającymi tam ludźmi a terra indigena.\nChen skinął głową.\nNo dobrze. Czyli żyjemy w tekturowym domu, tak? Mamy miasto, które wciąż jest zarządzane przez ludzi, i teren przez nich kontrolowany, nawet jeśli został wydzierżawiony od terra indigena.\nKtórzy mogą odmówić odnowienia umowy dzierżawy i eks-mitować żyjących tu ludzi – dodał Burke. – Inni na Zachodnim Wybrzeżu tak właśnie postąpili, gdy pojawiły się problemy w Jerzy; tutaj mogą postąpić tak samo.\nAle z pewnością nie wszyscy na raz – rzekł Burke. – Prze-cież granice miasta nie zostały wytyczone podczas zawierania jednej umowy. Gdy przybyło tu więcej osób, stopniowo dodawano sąsiadujące obszary. Kiedy pojawiły się konflikty między Innymi i ludźmi, sprawdziłem dzierżawę terenów w mojej okolicy. Byłem przerażony faktem, jak mało lat zostało do zawarcia kolejnej umowy i… – przerwał. Po chwili podjął, ale kolejne słowa wypowiadał z wyraźnym trudem: – Lakeside to miasto składające się z sąsiadujących ze sobą terenów, a na nich często mieszkają rodziny pochodzące z określonych części świata. Większość rodzin z mojej dzielnicy pochodziła z Tokhar-Chin. Są tam też ludzie z Felidae i Afrikah. Wydaje mi się, że ci, którzy przybyli z Brittanii, zamieszkują tereny, na których żyją potomkowie obywateli Celtycko-Romańskiej Wspólnoty Narodów.\nTo chyba prawda – odparł Burke.\nGdy zobaczyłem, ile miasto płaci za dzierżawę tych terenów – ta informacja nie była tajna, ale też trudno było ją znaleźć – zacząłem się zastanawiać, czy urzędnicy nie będą chcieli zrezygnować z dzierżawy jednej części, żeby mieć dostatecznie dużo pieniędzy na dzierżawę pozostałych, ważniejszych terenów.\nMonty patrzył z uwagą na Chena. Burke zaklął pod nosem.\nNa bogów na górze i na dole! – O’Sullivan oparł się na krze-śle. – Czy ktoś naprawdę to rozważa?\nNie wiem – odparł łagodnie Chen. – Wtedy byłem jedynym człowiekiem zasiadającym w radzie miejskiej i nie miałem żadnego wpływu na bieg wydarzeń. A teraz? – Pytanie zawisło w powietrzu.\nBurke nachylił się do przodu.\nPrzy tym krańcu jeziora Etu znajdują się cztery łatwo dostęp-ne obszary: miasto Lakeside, miasto Talulah Falls, wieś na Wielkiej Wyspie i mieszana społeczność w Osiedlu Nadrzecznym. Z tych czterech miejsc Lakeside jest jedynym, które znajduje się pod kontrolą ludzi. Jest również jedynym, w którym ludzie mogą robić z ziemią niemal wszystko: mogą zakładać farmy, otwierać fabryki albo wyrzynać się na ulicach. Tak przynajmniej było do tej pory. Dopóki nie skonfliktowaliśmy się z Innymi, którzy mieli pilnować, żebyśmy nie popełnili jakichś głupstw, reszta terra indigena się do tego nie wtrącała. To jednak się zmieniło. Ludzie zadarli z pilnującymi ich terra indigena, Inni zostali zaatakowani – część z nich zabito, co rozwścieczyło mieszkańców dzikich terenów – terra indigena, których nikt nigdy nie chciał oglądać. Teraz stoją oni na naszym progu i pilnują, żebyśmy nigdy nie zapomnieli tego, co zrobiliśmy.\nW ciemności kryje się niebezpieczeństwo – dodał O’Sulli-van. – Działania ruchu LPiNW wymazały granicę między ziemiami kontrolowanymi przez ludzi a terenami dzikimi i nie da się tego cofnąć.\nAlvarez się zamyślił.\nNie będziemy bezpieczni w ciemnościach – powiedział po chwili. – Czy to oznacza, że sugerujesz wprowadzenie godziny policyjnej o zachodzie słońca?\nWydaje mi się, że w granicach miasta ludzie chodzący do kina, teatru czy na kolację nie znajdą się w większym niebezpieczeństwie niż wcześniej, gdy jedyne drapieżniki, które biegały po ulicach, nie tylko wyglądały jak ludzie, lecz były ludźmi – zauważył Burke. – Czy jednak ktoś jest na tyle głupi, żeby wychodzić z miasta po zmroku? To straszny sposób na popełnienie samobójstwa.\nPonawiam zatem pytanie – rzekł Alvarez. – Czy mamy wpro-wadzić godzinę policyjną?\nBurke zawahał się, a potem pokręcił głową.\nDopóki nie dojdzie do nocnej rzezi, nie przekonasz ludzi, żeby wracali do domu przed zmrokiem, zwłaszcza o tej porze roku. Lepiej byłoby nakazać, żeby wszystkie sklepy i bary zamykały się przed dziesiątą czy jedenastą. W ten sposób większość pracujących na wieczorną zmianę byłaby w domach przed północą. Im mniej osób na ulicach, tym łatwiej będzie nam reagować na wezwania o pomoc, zamiast pilnować grupy osób, które zamiast rozumem, kierują się brawurą.\nDobrze – odparł Alvarez. – Ta propozycja może wyjść od mo-jego biura, ponieważ to policja będzie musiała rozwiązywać wszelkie konflikty między ludźmi oraz radzić sobie z konsekwencjami… konfliktu z terra indigena.\nKonsekwencjami konfliktu. Monty pomyślał, że to bardzo dyplomatyczny sposób na opisanie tego, co Starsi zrobili ludziom, którzy stanęli im na drodze podczas szaleństwa na ulicach. Lekarz medycyny sądowej nadal próbował dopasować poszczególne części ciała do osób znajdujących się na liście zaginionych.\nPo tych ustaleniach Chen przeszedł do kolejnego tematu:\nPodróżowanie między poszczególnymi obszarami jest ry-zykowne. Nawet przewożenie ładunków przez Wielkie Jeziora wiąże się z niebezpieczeństwem – powiedział. – Przez wiele miesięcy Lakeside wykorzystywało bony, żeby zapobiec gromadzeniu się łatwo psujących się pokarmów, a kupcy mogli żądać większej ceny, jeśli ktoś nie miał bonu. Przez większość czasu ludzie podchodzili bardzo sensownie do kupowania rzeczy, takich jak jaja czy masło. Potem jednak zaczęło nam brakować choćby mąki – spowodowali to zwolennicy LPiNW, którzy pozwolili mieszkańcom Thaisii na sprzedawanie z zyskiem żywności w Cel-Romanii. Teraz ludzie oglądają puste półki, ponieważ są opóźnienia w dostawach. Obywatele nie mają na tyle rozumu, żeby pojąć, że brak konkretnego pożywienia jest jedynie tymczasowy. Kilka razy dziennie ktoś dzwoni do mojego biura i pyta, co mam zamiar zrobić z brakiem żywności. Ludzie nie wierzą, gdy im mówię, że może niektóre pokarmy nie są dostępne w pożądanych przez nich ilościach, ale nadal jest mnóstwo jedzenia. Z tego względu konieczny będzie sprawiedliwy podział, który jednak z pewnością wywoła sprzeciw. Jeśli w jakimś sklepie braknie jakiegoś produktu, wina może zostać zrzucona na Innych, zwłaszcza jeśli Dziedziniec cały czas będzie otrzymywać dostawy.\nCiężarówki tubylców ziemi przywożą dobra z farm prowa-dzonych przez Intuitów albo Innych, a Inni przeważnie kupują produkty wyrabiane w społecznościach intuickich i Prostego Życia – rzekł Burke. – Te zasoby nigdy nie znalazły się na sklepowych półkach w mieście.\nWściekłość i rozsądek rzadko idą w parze – odparł Chen. – Poza tym czy Inni nie kupują na przykład benzyny do swoich pojazdów?\nMonty siedział cicho, ale wymagało to od niego dużego wysiłku. Przed burzami i pojawieniem się pierwotnych terra indigena, którzy zaczęli grasować na ulicach miasta, w Lakeside mieszkało około dwustu tysięcy obywateli. Mimo ostatnich wydarzeń ludzie nie brali pod uwagę faktu, że jeśli spróbują powstrzymać dostawy, jeśli nie pozwolą Innym kupować paliwa, jeśli zaczną się wtrącać w sprowadzanie żywności należącej do Dziedzińca… Z punktu widzenia Innych wyglądało to tak, że mają pod ręką dwieście tysięcy łatwych do upolowania ofiar. Z większością z nich poradziliby sobie o wiele szybciej niż z jeleniami, na które polują teraz.\nPrzejrzałem raporty dostarczone przez kierowników po-szczególnych komisariatów, łącznie z comiesięcznymi rachunkami za zaopatrzenie i media – rzekł Alvarez. – Czy komisariat na Orzechowej nie musi płacić podatku za wodę, tak jak wszyscy inni w Lakeside?\nDzięki nam umorzono opłaty komisariatowi i szpitalowi po tym, jak miejscowa łączniczka z ludźmi została ranna – odparł Burke.\nAlvarez i Chen popatrzyli na Burke’a, potem na Monty’ego, ale żaden z nich nie spytał o Meg Corbyn. Czyżby wiedzieli, kim ona była?\nW takim razie przysługa za przysługę – rzekł Alvarez. – Po-nieważ w dzisiejszych czasach sprowadzenie czegokolwiek zza granicy wymaga niemałych wysiłków dyplomatycznych, spodziewamy się braku paliwa. Otrzymałem już jednak wytyczne od gubernatora: pierwszeństwo do paliwa będą miały pompy w miejskich garażach, ponieważ to właśnie tam tankują radiowozy, wozy strażackie i karetki. Kapitanie Burke, może niech pan i porucznik Montgomery zwrócą się do przywódców Dziedzińca, żeby tankowali właśnie w tych miejscach?\nTo bardzo wspaniałomyślna propozycja – odparł Burke.\nI praktyczna. Nasze przetrwanie zależy od naszej życzliwo-ści. – Jego uśmiech zniknął. – Nie wydaje mi się, by do ludzi docierało, ile utracili w ciągu ostatnich tygodni – i ile mogą jeszcze stracić, jeśli nie będą działać ostrożnie. – Spojrzał na Burke’a. – Jako młody policjant spędziłem trochę czasu w wiosce znajdującej się na dzikich terenach. Około godziny drogi stamtąd znajdowała się kolejna wioska. Pewnej nocy wybuchł konflikt między ludźmi i Innymi, zostaliśmy wezwani na pomoc. Do tej pory czasem się budzę z walącym sercem i drżącymi dłońmi, bo przypominam sobie skutki zemsty bardziej agresywnych form terra indigena. Jeśli tylko coś może sprawić, żeby tutaj do tego nie doszło… – przerwał. – Albo żeby już w ogóle do tego nie dochodziło, ponieważ, jak rozumiem, niektórzy policjanci nauczyli się już tego, co pan i ja.\nO’Sullivan ze świstem wypuścił powietrze.\nGubernator Hannigan chce, żebym zorganizował filię Biura Śledczego tutaj, w budynku należącym do władz.\nAle… – zaczął Monty, ale zawahał się. O’Sullivan pracował dla gubernatora i nie był to czas ani miejsce na komentowanie jego decyzji – albo rozkazów jego przełożonego.\nO’Sullivan kiwnął głową, tak jakby słyszał myśli Monty’ego.\nOch, i zostawię swoje miejsce w konsulacie. Zaproponowa-no mi to, a ja nie chcę stracić tego powiązania z Dziedzińcem. Podejrzewam jednak, że będę musiał poradzić sobie z ludźmi, którzy mają wrogie podejście do terra indigena – lepiej będzie spotykać się z nimi na ich terenie.\nMogę to załatwić – rzekł Chen i zaczął się przyglądać O’Sul-livanowi. – Będziemy mieli kogoś w każdym obozie, choć niełatwo się tam teraz przebywa.\nOwszem, ale po ataku na Wilczą Straż na Środkowym i Pół-nocnym Zachodzie gubernator na otrzymaną ode mnie informację odpowiedział na tyle szybko, że udało się zapobiec podobnym atakom na Północnym Wschodzie.\nA czy istniało prawdziwe zagrożenie?\nTego się nie dowiemy – odparł Burke. – Jeśli jednak weźmie-my pod uwagę odpowiedź Wilków z Dziedzińca, rzekłbym, że na Północnym Wschodzie mogło dojść do podobnych ataków, ale udało się zdusić je w zarodku.\nChen się zamyślił.\nMamy szczęście – powiedział po chwili. – Tyle miejsc jest teraz odciętych od świata. Nawet nie wiemy, ile miejsc i ludzi straciliśmy. Tak jak zauważył kapitan Burke, znajdujemy się w zasięgu trzech innych wspólnot i nie jesteśmy aż tak odizolowani. Mamy też linie telefoniczne i telegraficzne, dzięki którym możemy się połączyć z wieloma miastami w Rejonie Północno-Wschodnim. Mamy więc dostęp do informacji i nie musimy się zastanawiać, czy tylko my przetrwaliśmy. – Spojrzał na Monty’ego i Burke’a. – Moglibyście zorganizować spotkanie z przywódcami Dziedzińca? Tak, byśmy mogli nawiązać z nimi przyjazne relacje?\nJeśli to możliwe, chciałbym wziąć w tym udział – wtrącił Alvarez.\nBurke tylko na niego spojrzał, a Monty rzekł:\nZapytam o to.\nNa tym zakończyli spotkanie. Burke podwiózł O’Sullivana na komisariat przy Orzechowej, a Monty i Kowalski wrócili na Dziedziniec.\nMoże najpierw powinniśmy zająć się patrolowaniem ulic – odezwał się Monty, gdy dojeżdżali na miejsce.\nKowalski skręcił we Wronią Aleję; minął dwurodzinny dom i budynki mieszkalne, które należały już do Dziedzińca.\nCzy jest coś, o czym powinienem wiedzieć? – spytał.\nNasz nowy burmistrz chce się spotkać z przywódcami Dzie-dzińca.\nPrzez dłuższą chwilę jechali w ciszy. W końcu Kowalski rzekł:\nO ile nie pojedzie na to spotkanie rowerem, Wilki powinny się na to zgodzić.\nNie martwiłem się tym, że on chce rozmawiać z Wilkami. Myślałem o Tess. I o tym, co mogliby powiedzieć Chen i Alvarez, gdy poznają Meg Corbyn i zobaczą dowód na to, kim jest.\noficer Michael Debany, komisariat przy orzechowej, Lakeside Drogi Michaelu,\nwiesz, jak wyglądają mama i tata, po bardzo burzliwej dyskusji, która tak naprawdę oznacza, że właśnie się pokłócili? I jak potrafią udawać, że nic się nie stało i normalnie z nami rozmawiać, a potem, gdy tylko wyjdziemy z pokoju, wrócić do kłótni? No cóż, wczoraj chyba byłam świadkiem takiej właśnie dyskusji między Jesse Walker i Tolyą Sanguinatim. Przejeżdżałam obok sklepu w Bennett i widziałam ich przez okno. Oni też mnie widzieli. Jesse do mnie pomachała, a Tolya się uśmiechnął, dlatego pomyślałam o mamie i tacie.\nNie plotkuję. Naprawdę. Ale przecież Jesse jest przywódczynią Intuitów ze Złotej Prerii, a Tolya rządzi Bennett, więc jeśli się na siebie wściekają, to naprawdę niedobrze. Zwłaszcza że nikt z nas nie wie, dlaczego tak nagle się pokłócili, skoro do tej pory dobrze im się współpracowało.\nMoże mógłbyś spytać Sanguinatich w Lakeside, czy coś na ten temat słyszeli? Nie chcę się w to wtrącać… No dobrze, wtrącam się, ale podoba mi się tutaj, w tym tygodniu wysprzątano jeden z domów i udostępniono go dla nowych mieszkańców, a ja mogłam sobie wybrać mieszkanie. W przyszłym tygodniu się przeprowadzam. Dziwnie jest wybierać meble należące do ludzi zabitych przez Starszych, ale z drugiej strony ludzie cały czas kupują meble i sprzęt z wyprzedaży z majątków, a to chyba to samo – w końcu zginęli wszyscy mieszkańcy tego miasta i nie było to spowodowane starością ani żadną epidemią. Próbuję więc traktować to jak jedną wielką wyprzedaż, ale mimo to ucieszyłam się, że zanim weszłam do domu, gruntownie go wysprzątano.\nZ reguły nie rozwodzę się nad tym, dlaczego nagle całe miasto opustoszało. Ale to trochę tak, jakby przyjaciel mówił ci, że jego rodzice się rozwodzą, a potem wszedłbyś do swojego domu i przyłapał własnych rodziców w trakcie strasznej awantury. Powtarzasz sobie, że twojej rodziny to nie spotka, a potem widzisz, że to jednak jest możliwe, jeśli ludzie nie będą uważać na to, co mówią i robią.\nNie wiem, czy wyślę ten list, bo pewnie zaczniesz się martwić i będziesz chciał, żebym wróciła do domu. Ale mnie jest tu dobrze. Naprawdę. I nie pisnęłabym nawet słówkiem, gdybym w tamtej chwili ich nie zobaczyła.\nNapisałam ci mój nowy adres. Gdy dostaniesz ten list, ja pewnie będę już po przeprowadzce, ale w Bennett nie ma jeszcze zbyt wielu mieszkańców, więc w pensjonacie z pewnością przechowają dla mnie korespondencję.\nÀ propos mieszkańców – naszym nowym szeryfem jest Wilk. Nazywa się Virgil Wilcza Straż i sprawia wrażenie „tak niebezpiecznego, że nie potrzebuje broni”. Tak właściwie to nie jest żadne wrażenie, bo on rzeczywiście jej nie potrzebuje. Wystarczy, że odsłoni zęby i warknie – i już wszyscy grzecznie przestrzegają prawa. Mówi do mnie Barbara Ellen. Tak samo jak Tolya. Nie wiem dlaczego. Wszyscy inni nazywają mnie Barb.\nA skoro mowa o niebezpiecznych istotach, ktoś z Panterzej Straży zajął mały domek pod miastem. Mieszka z nim jakiś młody mężczyzna, człowiek. Widziałam, jak przechadzają się wokół placu, ale na razie nie utrzymują z nikim kontaktu. Powiedziano nam, żeby dać im czas i przestrzeń – nie nachodzić ich z ciastem i nie witać na siłę jako nowych sąsiadów. Nie żeby ktokolwiek z nas gotował albo piekł, bo w pensjonacie i w hotelu wyżywienie jest za darmo, a jeśli chcesz ugotować coś dla siebie, musisz sam zapłacić za składniki. Po co więc się wysilać i robić sobie kanapkę, skoro możesz dostać pełnowartościowy i zrównoważony posiłek, który ktoś dla ciebie przygotuje?\nMuszę już kończyć. Moc uścisków dla mamy i taty. I dla ciebie też.\nDo: Simon Wilcza Straż i Vladimir Sanguinati,\nJesse Walker jest niezadowolona i zagroziła, że przestanie pomagać w organizowaniu sklepów i mieszkań w Bennett. Chce wiedzieć, jakie mamy plany wobec miasta i innych miejsc wyczyszczonych z ludzi i przejętych przez Starszych. Czy chcemy odnowić w nich populację Intuitów i terra indigena? A może porzucimy część miast i pozwolimy, by niszczały? Czy ludzie, którzy przyjechali do Bennett, zawitali tylko na jakiś czas, żeby pomóc, czy zostaną na stałe, staną się pełnoprawnymi mieszkańcami i będą mogli zająć się handlem, produkcją albo biznesem? Chce wiedzieć, czy Bennett ma być prawdziwym miastem czy tylko pewnym etapem pozbywania się ludzi.\nTak jak prosił Dziadek Erebus, Sanguinati już się tu urządzili. Przejęliśmy kontrolę nad dworcem kolejowym, pocztą, telegrafem, a ja zostałem oficjalnym przywódcą miasta. Przybyli do nas zmiennokształtni z wielu straży, którzy chcą pracować, jednak większość z nich ma małe doświadczenie w przebywaniu z ludźmi. A większość młodych Intuitów ma małe doświadczenie w przebywaniu z terra indigena. Ponieważ Starsi zawsze są w pobliżu, ludzie zawsze się boją.\nWydaje mi się, że Jesse Walker ma konkretny cel. Najpierw chodziło o zabezpieczenie Bennett, bo znajdowała się tam jedyna stacja kolejowa na przestrzeni wielu kilometrów i nie można było pozwolić, żeby wpadła ona w ręce ludzkich wrogów terra indigena. W tym celu ustaliłem podstawowe biznesy i branże, które będziemy musieli utrzymać. Jeśli jednak w mieście ma być więcej sklepów i zakładów wspierających pracowników dworca, musimy zawrzeć kompromis i pozwolić przyjechać do Bennett tym, którzy chcą się osiedlić w innym miejscu – zwłaszcza że niektórzy, jak na przykład Barbara Ellen Debany, mają umiejętności, które się nam przydadzą. Możemy zrobić z Bennett punkt wypadowy i wysyłać stąd grupy, których celem będzie odzyskanie kolejnych pustych miast. W tym celu musimy jednak wybrać właściwych ludzi. Mamy tu dużo młodych, którzy mogliby zostać, jeśli tylko otrzymają okazję do nauczenia się jakiegoś zawodu. Teraz potrzebujemy dorosłych, nadających się do prowadzenia zakładów.\nCzy Dziedziniec w Lakeside mógłby pełnić rolę filtra i przysłać nam odpowiednich chętnych? Załączam listę zawodów i branż, których potrzebujemy zdaniem Jesse Walker – bo biura i zakłady już mamy. Nie musimy od razu zapełniać wszystkich wakatów, przecież nie na każde stanowisko znajdzie się od ręki odpowiedni kandydat, wydaje mi się jednak, że musimy odpowiednio się wysilić, jeśli chcemy stworzyć tu mieszaną społeczność, taką samą, jaka zamieszkuje Lakeside.\nPS Barbara Ellen dobrze się sprawuje. Zachęciłem ją, żeby napisała do rodziny. Wrona, pracująca na poczcie, powiedziała mi, że Barbara wysłała list 26 lipca, może jednak nie pisać tak często, jak życzyłaby sobie tego jej rodzina, bo jest zajęta zawieraniem nowych znajomości i zajmowaniem się zwierzętami domowymi, które pozostały po ludziach. Ponieważ tak dużo zwierzaków – jak je nazywa – potrzebuje nowych domów, albo przynajmniej nowych opiekunów, zasugerowała, żeby każdy nowy mieszkaniec otrzymywał powitalny prezent – psa, kota albo ptaka. Próbuję odwieść ją od tego pomysłu i wytłumaczyć, że nowi terra indigena mogą pomyśleć, że te żywe podarki to po prostu kolacja.


Jak nie nabrać brzucha ?\nNo niestety, uwypukla się mój brzuch, niestety coraz bardziej .... nie jem słodyczy, utrzymuję dobrą wagę - wciągam gada spacerując i wygląda na to że to tzw. sks ... czyli starość k ...., starość .... brzuch zwisający to moja trauma .... co mam robić - ćwiczyć brzuszki : ??????\nDokładnie trzeba ćwiczyć ale nie tylko mięśnie brzucha. Trzeba nastwić sie na ćwiczenia wzmacniające na całej sylwetce naszego ciała. Dobrym dodatkowym sposobem jest masaż brzucha. Pobudza perystaltykę jelit i uelastycznia skórę. Pomoże przy umiarkowanym nasileniu problemu obwisłego brzucha. Uelastycznia skórę, napną ją.\nPij dużo wody ! Przedewszystkim przy kazdym wysiłku powinno się pić dużo wody co pomoże nam osiągnać wymarzony efekt\nAktualny czas: 24-02-2021, 21:38 Polskie tłumaczenie © 2007-2021 Polski Support MyBB


Disney sklep internetowy pod adresem Swiminn\nDisney Pianka Do Golenia Nurkowanie Magnetyczny Spray Do Trzymania\nSprzęt Disney w swiminn - najlepszy wybór w najlepszych cenach! Dajemy Ci łatwość przeglądania i zakupòw online oraz co więcej wybrane przez Ciebie produkty zostaną dostarczone bezpośrednio do Twoich drzwi. Większość naszych produktów jest dostarczana w ciągu 24 godzin od zamówienia. Jako autoryzowany dystrybutor Disney, mamy szeroką wiedzę i wgląd informacji na temat naszych produktów, możemy dostarczyć Ci koniecznej wiedzy jak korzystać z naszych produktów. Najnowsze pływanie nowe produkty, dostępne w naszych sklepach online swiminn, aby zakupić sprzęt pływanie. U nas zawsze zyskasz jak najlepsze usługi. Wierzymy, że duża część satysfakcji pochodzi z wiedzy, podczas dokonywania zakupu, informacje pozostają całkowicie poufne i bezpieczne. Chcemy, abyś był w 100% zadowolony z zakupu. Jeśli to nie wystarczy, zawsze można wysyłać niechciany zakup z powrotem do nas w ciągu 30 dni. Jeśli masz jakieś pytania lub wątpliwości prosimy o kontakt z naszym biurem obsługi klienta, którzy chętnie Ci pomogą!


Maluchy w krainie dźwięku. Koncert dla najmłodszych w najbliższą niedzielę w RCK - Raciborski Portal Internetowy - raciborz.com.pl\nStrona główna Rozrywka Maluchy w krainie dźwięku. Koncert dla najmłodszych w najbliższą niedzielę w RCK\nRaciborskie Centrum Kultury zaprasza na koncert w cyklu „Maluchy w krainie dźwięku” zatytułowany „Przeboje przedszkolaka” już w najbliższą w niedzielę 21 lutego 2021 o godz. 15:30 (sala kameralna RCK RDK przy ul. Chopina 21).\nW programie koncertu królować będą lubiane i łatwo wpadające w ucho przedszkolne przeboje znane pokoleniom. To one tym razem nadawać będą ton zabawom najmłodszych – niemowląt, maluszków i przedszkolaków.\nW urozmaiconą zabawą muzyczną podróż zabierze milusińskich skrzypaczka, fantastyczny pedagog i animatorka kultury – Dorota Banaś.\nHonorowane są raciborskie karty: ,,Rodzina +”, ,,Senior 60+”\nPoprzedni temat:Już jutro (16.02) otwarte spotkanie w sprawie strategii rozwoju Raciborza\nNastępny temat:List otwarty w sprawie windy przy Urzędzie Miasta: Komuś zależy, by postawić społeczeństwo przed faktem dokonanym


Katarzyna i Waldemar Włodarczyk | Dobry Dentysta \nJesteś tutaj: Lista stomatologów » Wielkopolskie » Poznań » Katarzyna i Waldemar Włodarczyk\n- Gabinet Stomatologiczny - zapewniamy profesjonalne podejście do każdego pacjenta. Poznań\nWizyty adaptacyjne dla dzieci w naszym gabinecie są bezpłatne. NIe odmawiamy pomocy nawet najbardziej przerażonym maluchom. Cierpliwie tłumaczymy dzieciom cały proces leczenia, oczywiście adekwatnie do wieku. Zajmujemy się miedzy innymi chirurgicznym usuwaniem zębów mądrości. POdczas badania wykorzystujemy kamere wewnatrzustną. Posiadamy również wysokiej klasy aparat RTG, dzięki któremu pacjent nie jest narażony na tak dużą dawkę promieniowania, jak przy rtg konwencjonalnym.\nAdres: Rumcajsa 2a/4\nTel 1: 507 477 641\nStrona WWW: www.poznan-dentysta.pl/\nsobota: Po uzg. telefonicznym\nniedziela: Po uzg. telefonicznym\nTel:507 477 641\nŚwietny kontakt - objaśnianie i omawianie wszystkich najdrobniejszych szczegółów leczenia, na prośbę pacjenta nawet i po dziesięć razy. Wielka cierpliwość, życzliwość, rzeczowość i spokój. Atmosfera wyjątkowo bezstresowa i przyjazna.\nDzięki nim nie tylko bezboleśnie wyleczyłam swoje zęby, ale pozbyłam się strachu przed dentystą. Podczas moich wizyt panowała niezwykle sympatyczna atmosfera w gabinecie, dzięki czemu od razu potrafiłam się rozluźnić. Jeszcze raz serdecznie dziękuję za bezstresowe leczenie i do zobaczenia na wizycie kontrolnej ;)\nProfesjonalizm, fachowa obsługa.... Polecam. Będę do nich zawsze wracać w razie potrzeby :)\nNajlepsi lekarze stomatolodzy. Cala rodzina korzysta z ich usług juz ponad 3 lata i będziemy dalej. Profesjonalizm,fachowa obsługa,......polecam.\nA.F. 6 września 2013 Ocena: Bardzo dobry PROFESJONALIZM W KAŻDYM CALU. ARTYSTA ! WYPEŁNIENIE KOMPOZYTOWE DO ZŁUDZENIA KSZTAŁTEM PRZYPOMINA NATURALNĄ KORONĘ ZĘBA. LECZENIE KANAŁOWE - OD POCZĄTKU DO KOŃCA PRECYZYJNA PRACA, WYKONANA Z DUŻĄ DOKŁADNOŚCIĄ I DBAŁOŚCIĄ O KAŻDY SZCZEGÓŁ NA KAŻDYM ETAPIE PROCESU LECZENIA. STOMATOLOGIA ZACHOWAWCZA I ENDODONCJA-MISTRZOSTWO !\nDodany przez: krysia\nNaprawdę wspaniali lekarze, mogę ich polecić każdemu kto tak jak ja boryka się z lękiem przed stomatologami..;) Przy nich wszelki strach zniknie:) Są wspaniałymi specjalistami, którzy zna się na rzeczy i wiedzą jak radzić sobie z kimś tak "trudnym" jak ja, a do tego wszystkiego naprawdę fantastyczni weseli ludzie!!\nTylko w ich ręce oddaję swoje zęby! w 100% POLECAM !!!\nW 100% polecam. Profesjonalni stomatolodzy i sympatyczni ludzie. Wizyty u nich to przyjemność bez stresu:)\nŚwietny fachowiec. Specjalista od trudnych przypadków. Wyleczył zęby, które inni dentyści skazali na usunięcie. Rzeczowy, kompetentny i wrażliwy na drugiego człowieka. Lekarz, któremu się ufa.\nPełna profeska i niesamowite zdolności manualne. Z całego serca polecam!


Opinie Kogis: jak sprawdzić organizatora kolonii i obozów przed kupieniem wakacji dla dziecka?\nOpinie Kogis: jak sprawdzić organizatora kolonii i...\nGdy zapada decyzja o tym, aby w końcu posłać dziecko na pierwszy wyjazd wakacyjny bez rodziców, do domu wkrada się mały chaos. Trzeba przecież wszystko zaplanować, przekazać dziecku podstawowe informacje na temat bezpieczeństwa, a przede wszystkim znaleźć odpowiednią kolonię lub obóz. Na szczęście wybór imprez jest ogromny i trudno sobie wyobrazić, aby ktokolwiek miał problem z wybraniem takiego wyjazdu, który perfekcyjnie wpisuje się w zainteresowania dziecka. Pamiętajmy jednak, że ciekawy program i temat imprezy to jeszcze nie wszystko. Konieczne jest również upewnienie się, że można zaufać danemu organizatorowi. Doskonałe opinie o Kogis najlepiej świadczą o tym, że jesteśmy firmą godną zaufania. Na naszym przykładzie wymieniamy najważniejsze rzeczy, jakie rodzice powinni sprawdzić analizując ofertę konkretnego organizatora kolonii i obozów.\nJesteśmy jednym z najbardziej doświadczonych organizatorów wyjazdów wypoczynkowych dla dzieci i młodzieży. Nie oznacza to oczywiście, że ulegamy rutynie – cały czas mamy mnóstwo pomysłów na uatrakcyjnienie programów naszych imprez. Doświadczenie wiąże się jednak z umiejętnością przewidywania różnych zagrożeń, jak również pozwala nam wybierać takie ośrodki, które spełniają najwyższe normy bezpieczeństwa, zapewniając dzieciom i młodzieży odpowiedni komfort oraz gwarantując im przyjemne spędzenie wakacyjnego czy feryjnego czasu. W opiniach o Kogis rodzice bardzo często podkreślają właśnie to, że zdecydowali się na naszą ofertę z uwagi na wieloletnie doświadczenie oraz dobre recenzje poprzednich klientów.\nPrzed wykupieniem wakacji dla dziecka w jakiejkolwiek firmie obowiązkowo trzeba sprawdzić, czy działa ona na polskim rynku w sposób legalny. Najważniejsze jest upewnienie się, że dany organizator jest zarejestrowany – można to zweryfikować na stronie internetowej Ministerstwa Edukacji przy pomocy specjalnej wyszukiwarki.\nJak to wygląda w Kogis? Nasza firma jest wpisana do Rejestru Organizatorów i Pośredników Turystycznych Województwa Mazowieckiego pod numerem 1319. Co za tym idzie, każda organizowana przez nas impreza jest zgłaszana do Kuratorium Oświaty. Przechodzimy rygorystyczne kontrole, które potwierdzają, że jesteśmy organizatorem godnym zaufania, na pierwszym miejscu zawsze stawiającym bezpieczeństwo uczestników.\nWarto również podkreślić fakt, iż posiadamy Certyfikat Gwarancji Ubezpieczeniowej Turystycznej firmy Signal Iduna. Polisa działa zarówno na terytorium Polski, jak i poza granicami naszego kraju. Daje to poczucie bezpieczeństwa rodzicom, którzy wiedzą, że nawet gdyby doszło do jakiejś nieprzewidzianej sytuacji, zawsze zadziała ochrona ubezpieczeniowa.\nAtrakcyjna, możliwie jak najszersza oferta\nMinęły czasy, kiedy kolonie i obozy przebiegały według stałego schematu: śniadanie, czas wolny, jakaś wycieczka, sport, obiad, czas wolny, kolacja i spać. Obecnie organizatorzy dosłownie stają na głowie, aby maksymalnie uatrakcyjnić swoje imprezy i dopasować je do oczekiwań jak największej grupy uczestników. Wystarczy spojrzeć na aktualną ofertę Kogis. Mamy obozy i kolonie sportowe, artystyczne, w siodle, wodniackie, dla fanów gier i przyrody, a także dla tych, którzy po prostu chcą maksymalnie wypocząć i zażyć prawdziwego chilloutu.\nWarto zwracać na to uwagę, ponieważ dziecko nie powinno jechać na kolonie czy obóz, które pod względem tematu nie wpisują się w jego zainteresowania. Taki wyjazd może być bardzo nieudany i spowodować, że pociecha kategorycznie odmówi kontynuowania tej przygody w przyszłości.\nOpinie Kogis: gdzie szukać recenzji organizatorów wyjazdów dla dzieci i młodzieży?\nNajwięcej opinii o Kogis publikujemy na naszej stronie internetowej, gdzie można sprawdzić dziesiątki recenzji zadowolonych rodziców i samych uczestników. Dodatkowo warto oczywiście zajrzeć do wyszukiwarki internetowej oraz na fora poświęcone turystyce, na których także spokojnie da się znaleźć opinie czy to o Kogis, czy innych organizatorach. Jeśli dominują pozytywne głosy, w dodatku rzetelne i wiarygodnie wyrażone, można w ciemno zakładać, że mamy do czynienia z profesjonalną, godną zaufania firmą.\nJak uzyskać odszkodowanie od linii lotniczych za opóźniony l...\nBoom na agroturystykę w Polsce. Skąd się wziął?\nJak wygodnie wywołać zdjęcia z wakacji? To łatwiejsze niż my...\nDlaczego warto korzystać z dwóch nawigacji w czasie podróży ...


Jak ocenić prace działu księgowości? - Archiwum wiadomości nf.pl\nJak ocenić prace działu księgowości?\nArchiwum wiadomości nf.pl »Wiadomości archiwalne»Jak ocenić prace działu księgowości?\nOd lat menadżerowie zadają sobie pytanie, w jaki sposób oceniać pracę działów księgowych. Z jednej strony wiedzą oni, że praca księgowych jest bardzo złożona, z drugiej strony nie potrafią oni uwolnić się od wrażenia, że praca ta jest wykonywana nieefektywnie. Myśl o słabej wydajności nie jest bezpodstawna. Wystarczy porównać analogiczną pracę rachunkową wykonywaną przez małe, rodzinne biura świadczące usługi księgowe.\nBiura takie prowadzone jedynie prze kilka osób potrafią obsługiwać nawet kilkadziesiąt średniej wielkości podmiotów dodatkowo prowadząc jeszcze rozliczenia kadrowe. Takie zestawienie nie pozostawia wątpliwości – coś musi być nie tak!\nPolskie przepisy finansowo-księgowe w połączeniu z ustawodawstwem podatkowym należą do najbardziej skomplikowanych na świecie. Z tego powodu obsługa księgowa również jest wyjątkowo pracochłonna. Ciągłe zmiany w przepisach, stałe wydłużanie i komplikowanie procedur sprawozdawczych, wszystko to powoduje, że praca w rachunkowości wymaga ciągłej nauki i niesłychanej skrupulatności. Co ciekawe przeciwko zagmatwanym, ciągle zmienianym przepisom protestują nie służby FK, lecz zazwyczaj średniego i wyższego szczebla menadżerowie. Jeżeli słychać narzekania na taki stan rzeczy ze strony księgowych, słychać go głównie ze strony księgowych punktów usługowych. Czyżby złożoność polskiego prawa fiskalnego była po myśli etatowych księgowych? Ta wydawałoby się absurdalna myśl może po chwili zastanowienia doprowadzić do pytania: dlaczego?\nJedną z podstawowych potrzeb człowieka jest stabilizacja, w warunkach korporacyjnych stabilizacja to brak zmian i wysoka pozycja, przy czym najlepiej gdy pozycja ta wynika z wiedzy merytorycznej. Człowiek intuicyjnie dąży do stabilizacji, czynnikiem, który taką stabilizację zapewnia jest niezastępowalność. Czym bardziej skomplikowany i ważny dla firmy jest proces, tym pewniej czują się związani z nim pracownicy. Sytuacja księgowości w jakimś stopniu przypomina status działu IT. Nikt naprawdę nie jest w stanie odpowiedzieć na pytanie, co dzieje się wewnątrz tego działu.\nTym bardziej nikt też nie kwapi się, aby szczegółowo weryfikować wydajność pracy poszczególnych informatyków.\nW zamian za autonomię organizacja wymaga od działu IT określonego standardu usług. Ten standard manifestuje się na przykład czasem realizacji usług (jak szybko informatycy zainstalowali nowa drukarkę lub ustawili modem) oraz szeroko rozumianą stabilnością systemu IT. Przykład komórki IT nie do końca odzwierciedla pozycję działu księgowego. Prowadzenie rachunkowości podobnie jak IT jest procesem usługowym, jednak podstawowym adresatem usług tego działu nie jest firma, lecz państwo. To podstawowy powód niepomiernie większego znaczenia służb FK w stosunku do komórek IT. Przedstawienie państwa jako podstawowego adresata usług FK w jakiś sposób tłumaczy, dlaczego działy księgowości niechętnie podejmują się prac analitycznych na rzecz firmy.\nJak w tym kontekście należy oceniać sprawność i wydajność pracy służb rachunkowych? Czy można podobnie jak w procesie IT nie wchodząc w szczegóły wymagać określonego standardu?\nZazwyczaj menadżerowie w kontekście standardów sprawozdawczości wymieniają terminowość i poprawność. Trudno oprzeć się wrażeniu, że zarządzający ulegają pewnej iluzji. Wydaje im się, że to oni są powodem utrzymania wysokich standardów. Są w błędzie, standardy narzuciło służbom księgowym państwo. Niedotrzymanie terminu lub nierzetelnie sporządzona deklaracja oznaczałoby dla głównej księgowej duże problemy.\nZazwyczaj zarządy zgłaszają pod adresem działów księgowych dwie typowe potrzeby: po pierwsze starają się wpłynąć na szybsze (np. z tygodniowym wyprzedzeniem) zamykanie okresów rozliczeniowych, po drugie zgłaszają potrzebę uzyskania dodatkowych, mających odpowiednią formę informacji o kosztach i przychodach.\nNajczęściej księgowe zgadzają się na przyspieszenie terminu zamykania sprawozdań finansowych, jednocześnie (nie bez racji) wskazują na nieunikniony wzrost rozliczeń międzyokresowych1. Co do uzyskania dodatkowych informacji zarządczych menadżerowie starają się unikać merytorycznej dyskusji ogólnie opisując swoje potrzeby, ostatecznie przystają na nie do końca zadowalającą propozycję księgowej. Menadżerowie rzadko czują się mocni w obszarach rachunkowości. Groźba merytorycznej rozmowy i utraty pozycji w wyniku zdemaskowania braków jest czynnikiem, który ostatecznie powstrzymuje od prób głębszej ingerencji w wewnętrzne życie księgowości. Eksperci zarządzania nieświadomi posiadanej wiedzy i obszarów, na których nie muszą się znać, niechętnie wchodzą dalej na grząski grunt rachunkowości.\nJak zmierzyć niemierzalne?\nKiedyś otrzymałem propozycję zbudowania modelu oceny efektywności pracy dużego punktu gastronomicznego. Restauracja zatrudniała 35 osób, w tym księgową, magazyniera, zaopatrzeniowca, sprzątaczki, kierownika i kilkanaście kucharek. Mimo swego atrakcyjnego położenia i wystroju restauracja przynosiła wielkie straty. W odpowiedzi przygotowaliśmy zestawienie z najbliższym barem orientalnym samodzielnie prowadzonym przez starszą Koreankę. Bar ten proponował około 80 potraw z czasem przygotowania od 3 do 10 minut. Restauracja proponowała kilkanaście potraw kuchni polskiej.\nRozpoczęliśmy od prostego wskaźnika ilości rodzajów potraw na jedną kucharkę (w barze orientalnym wskaźnik ten wyniósł 80, w restauracji zaś niespełna 3). Posiadając informację o ilości wydanych posiłków dziennie i czasie przyrządzenia każdego typu posiłku z receptury, oszacowaliśmy całkowity czas pracy nad posiłkami. Czas ten podzieliliśmy przez liczbę kucharek w obu punktach gastronomicznych uzyskując w ten sposób efektywny czas pracy pracowników.\nPraca księgowej jest żmudna i drobiazgowa. Składa się z niezliczonej ilości drobnych czynności, z których każda wymaga specjalistycznej wiedzy i doświadczenia. Kontrola tego rodzaju pracy jest szczególnie trudna i w praktyce mało efektywna. Istnieje wiele podobnie trudnych do bezpośredniej kontroli zawodów: praca kucharzy, cukierników, mechaników samochodowych. Tego typu pracę ocenia się zazwyczaj nie po czynnościach, lecz po efektach: jak długo reperowano pojazd, jak smakuje danie i jak długo je przyrządzano.\nW przypadku działu księgowości ocena wydaje się prostsza, gdyż efekt pracy jest ustandaryzowany przez ustawodawcę. Deklaracja podatkowa nie może odbiegać od przepisów, musi być sporządzona rzetelnie i terminowo, ma jedną formę i czynności z nią związane są podobne. Skoro więc nie istnieje „lepszy” i „gorszy” bilans a terminy i tak są i będą dotrzymywane, optymalizacje pracy księgowości można jedynie postrzegać w kategoriach minimalizacji kosztów. Oznacza to starania o poprawę efektywności pracy.\nW latach 70-tych w Polsce prowadzono liczne badania mające na celu stworzenie wskaźników wydajności dla stanowisk o dużym stopniu specjalizacji. Mierzono czas wykonywanych czynności, tworzono wykresy statystyczne i modele czasu pracy z uwzględnieniem różnych wariantów uciążliwości. Na dominującym wtedy warszawskim SGPIS-ie powstało pojęcie „Czasu Technicznie Uzasadnionego”. Obecnie podobne modele wykorzystywane są w na przykład w autoryzowanych serwisach niektórych koncernów samochodowych. Mechanik po dokonaniu naprawy rejestruje swoje czynności w specjalnym programie. Aplikacja znając średni czas każdej czynności wycenia wartość pracy mechanika. Podobne metody wyceny pracy stosują producenci branży IT. Tam analogiczna aplikacja nosi nazwę Kalendarza Czasu Pracy. Myślę, że nie muszę opisywać co stałoby się, gdyby zaproponować podobną technikę dla działów księgowości. Zamiast tego należy zadać pytanie: co skłania menadżerów do tak żmudnych kontroli? Istnieje wspólna cecha, która łączy autoryzowane serwisy samochodowe, renomowane restauracje i działy księgowości lat 70-tych. Tą cechą jest brak możliwości skorzystania z usług podwykonawców.Kontrola złożonych procesów specjalistycznych zawsze wiązać się będzie z dużym wysiłkiem i brakiem pewności co do jej skuteczności.\nWarto zauważyć, że warsztaty samochodowe, firmy cateringowe i gastronomiczne, cukiernie, większość specjalistycznych pracochłonnych obszarów gospodarki zdominowanych jest przez małe podmioty rodzinne.\nOgromna większość małych firm w Polsce korzysta z zewnętrznych usług księgowych. Wraz ze wzrostem wielkości podmiotów spada odsetek księgowości zewnętrznych na rzecz własnych działów FK. Powodem takiego kierunku rozwoju jest chęć posiadania kontroli nad przepływem informacji i płaconymi podatkami. Zazwyczaj działy księgowe nie wykazują inicjatywy w szukaniu oszczędności podatkowych, a szeroka i rzeczowa informacja nie odbiega daleko od informacji, jakie można uzyskać ze sprawozdań finansowych lub wprost z „obrotówki”. To co często wstrzymuje wydzielenie księgowości na zewnątrz to obawa o wyciek informacji poufnych lub poczynań stojących na granicy prawa.Trzeba zdać sobie sprawę z tego, że każda firma ma swoje grzechy, o które nie trudno przy tak restrykcyjnych i złożonych przepisach fiskalnych.\nZ drugiej strony komercyjne firmy księgowe zobowiązane są do zachowania tajemnicy swoich klientów. Nigdy nie słyszałem o złamaniu tej zasady przez jakiekolwiek biuro, wielokrotnie jednak słyszałem o szantażach stosowanych przez byłych pracowników. Należy zdać sobie sprawę z tego, że głównym celem istnienia działów księgowości jest realizowanie obowiązku stałej sprawozdawczości fiskalnej wobec skarbu państwa.\nDziały te pracują na rzecz innego podmiotu niż firma, stąd wynika potrzeba autonomii tego działu. Uciążliwość i zagmatwanie polskich przepisów zmusza do wysokiej specjalizacji, dlatego trudno wymagać od służb księgowych wiedzy i informacji z zakresu rachunkowości zarządczej. Biorąc pod uwagę powyższe argumenty w kontekście optymalizacji, należy kierować swoje wysiłki wyłącznie w kierunku minimalizacji kosztów.\n1 Zgodnie z zasadą współmierności kosztów i przychodów do rozliczeń międzyokresowe kosztów księguje się m.in. koszty zakupu towary i materiałów, na które sprzedający nie zdążył wystawić faktury.\nGotowość na kryzys sprawdza się w walce,\nWszystko musisz udokumentować\nDofinansowanie nowoczesnego parku maszynowego\nPrzeważa optymizm, ale możliwa korekta\ncele w księgowości\nocena roczna pracownika księgowa\norganizacja pracy w księgowości\nanaliza czasu pracy w dziale księgowym\nksiegowosc cel efektywnosciowy\nocena własnej pracy w dziale księgowości\npraca w księgowości ryzyko\nplan pracy działu księgowości\nosobiste cele rozwoju w ksiegowosci\nEquit Wojciech Moszczyński\nKIEDY PRACOWNIK MOŻE SIĘ ZWOLNIĆ NATYCHMIAST\nzakup towaru we francji przez polskiego nabywcę a dostawa do innego państwa UE, koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodów podatek CIT, kruszace sie koncowki, zachowania w zespole, usprawnienie własnej pracy poprzez, czy można cofnąć orzeczenie o niepełnosprawności, badanie potencjału zawodowego przykłady, metoda warsztatowa w pedagogice, zażalenie do prokuratora nadrzędnego, krok do kariery, czy lekarz poprawi błędny nip na zwolniwniu, czy benzynę można wrzucić w koszty, jak układać lek na półkach, jak załozyc pryeatna szkole, znani harcerze ktorzy zspisali sie w historii polski, szantaz z podstekstem seksualnym w pracy, jak prowadzić warsztaty antystresowe, co jest miarą ryzyka z inwestowaniem w papiery wartościowe, szybkie nawiązywanie kontaktów, jak się zmienia polska, wręczenie dyscyplinarki na l4, jubileleuszówka ile lat, kiedy przy dyscyplinarce wystawia sie swiadectwo pracy, gdzie złożyć skargę na prezesa zwiazków, czy zwolnienie lekarskie niepłatne wykazuje się w świadectwie pracy


Stylowa, drewniana komoda 50108 2 pary drzwiczek półka - ArtSeries\n» Stylowa, drewniana komoda 50108 2 pary drzwiczek półka\nCena: 749,00 zł 927,00 zł 749.00\nMasywna komoda przyścienna z pięknymi rzeźbieniami.\nOferowana przez nas szafka posiada liczne, ręczne zdobienia na przedniej szufladzie i drzwiczkach oraz na bokach. Mebel wykonany jest z drewna egzotycznego w kolorze ciemnego mahoniu. Na górze mebla znajduje się szuflada, poniżej której półka wraz z zamykaną szafką. Nasza komoda będzie świetnym dodatkiem do stylowo urządzonego salonu, czy też korytarza.\nCena: 819,00 zł 866,00 zł\nStylowa, drewniana komoda 2 pary drzwiczek rzeźbionych 47383\nStylowa komoda w kolorze ciemnego mahoniu z widocznymi rzeźbieniami.\nWymiary: 83 x 81 x 36 cm\nKomoda kolonialna 68262 rtv tv szafka drewniana z półkami


Jest 18:30, złota godzina. Rodziny wychodzą z domów szeregowych i wystawiają meble na ulicę, aby rozkoszować się wieczornym słońcem. Różowe prześcieradła trzepocą na balkonie.\nMały Schillaci biega po brukowanym placu, tańcząc z wyimaginowanym obrońcą. Nagle staje w miejscu. Zakładając ręce za głowę, patrzy sfrustrowany, jak piłka ucieka, turlając się w dół alejki.\nNa chodniku trzech dziadków z laskami siedzi na ławce. Mają na sobie nieoficjalny uniform sycylijskich starców: lekkie kurtki, kaszkiety i wyraz cichej refleksji na twarzy.\nDla nich to kolejny wtorkowy wieczór. Dla garści turystów, którzy odbyli 40-minutową podróż pociągiem z Palermo (takich jak ja), to kwintesencja stereotypowej włoskiej wioski. Coś wspaniałego!\nGłowna rola w filmie Cinema Paradiso\nCefalú: piękne jak na gwiazdę filmową przystało\nJeśli Cefalú wydaje się znajome, nic dziwnego – nadmorska miejscowość użyczyła scenografii dla jednego z najpiękniejszych włoskich filmów: Cinema Paradiso.\nTen klasyk z 1988 roku nakręcono w różnych miejscach Sycylii, w tym Palermo, a Cefalú występuje w wielu z najbardziej pamiętnych scen obrazu.\nSława nie uderzyła jednak miastu do głowy. Pomimo gwiazdorskiego występu w filmie Porta Marina z charakterystycznym gotyckim łukiem wygląda tak samo jak wtedy, gdy Giuseppe Tornatore filmował tłum miejscowych oglądających projekcję Ulissesa na deszczu.\nW świecie selfie i tandetnych sklepów z pamiątkami Cefalú to prawdziwa perełka, która pozostaje w większości nieodkryta. Ale wkrótce sytuacja ta może ulec zmianie.\nW tym roku miasto kandyduje do listy światowego dziedzictwa UNESCO. Władze Cefalú mają nadzieje zaimponować sędziom niesamowitą normańsko-bizantyjską katedrą.\nWraz z katedrami w Palermo i Monreale budynek ten pokazuje, jak kultury normańskie, bizantyjskie i arabskie współżyły na Sycylii, działając razem aniżeli walcząc ze sobą.\nTo filozofia życia, którą mieszkańcy chętnie promują – mają nawet stare powiedzenie: „W Sycylii kot, mysz i pies żyją razem”.\nTego wieczoru na ulicach Cefalú widać, że od tamtych czasów nic się nie zmieniło.\nTrzy pobliskie miasteczka, których nie należy przegapić\nPoniżej przedstawiam trzy pobliskie miasteczka, które warto odwiedzić. Do wszystkich można szybko dojechać pociągiem z dworca kolejowego Cefalú.\nŁodzie rybackie Porticello\nTa mała wioska rybacka, której nazwa oznacza „piękny port”, jest wprost przeurocza. Nie odwiedza jej wielu obcokrajowców, ale Sycylijczycy uwielbiają to miejsce z uwagi na znakomite restauracje i pastelowe budynki, które wyglądają jak rodem z regionu Cinque Terre.\nDawne piękno: Bagheria\nWarto odwiedzić tę miejscowość, choćby po to, aby podziwiać piękno barokowych willi o miodowych barwach.. Urodził się tutaj również reżyser filmu Cinema Paradiso, Giuseppe Tornatore.\nStarożytne ruiny i piękne widoki\nRzymskie ruiny w Solunto stoją na zboczach Wzgórza Catafalmo i zapewniają widoki na całe wybrzeże Santa Flavia. Pierwotnie fenicka wioska podbita przez Greków, a następnie Rzymian, starożytne miasteczko Solunto to kolejny fascynujący przykład filozofii „żyj i pozwól żyć” wszechobecnej w historii i kulturze Sycylii.\nChociaż żadne budowle nie zachowały się w całości, części mozaik i malunków są wciąż widoczne i dostępne dla odwiedzających. Ponieważ Solunto nie jest zbyt znane wśród organizatorów wycieczek, odwiedzający nie muszą martwić się o długie kolejki i mogą swobodnie oraz we własnym tempie zwiedzać starożytne budynki i agorę.\nPorada: Czeka cię spora wspinaczka, więc załóż wygodne buty. Gra jest jednak warta świeczki: po wejściu na szczyt zobaczysz niesamowite widoki na całą zatokę, w tym Porticello i Santę Flavię.\nJak dotrzeć do Cefalú z Palermo:\nWsiądź w pociąg na dworcu kolejowym Stazione Centrale w Palermo. Usiądź przy oknie, aby podziwiać widoki na sycylijskie wybrzeże, które już same w sobie są warte ceny biletu (8 euro).\nNajbliżej Cefalú znajduje się lotnisko w Palermo. Odwiedź Ryanair.com i sprawdź loty do Palermo.


Morawiecki przeprasza za swoje kłamstwa. Ale wstyd! - Polska i świat - Forum nto.pl\nFarałon - dziś, 10:44\nMorawiecki przeprasza za swoje kłamstwa. Ale wstyd!\nRozpoczęty przez Olaf Leniuchowicz , wrz 28 2018 06:58:00\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 06:58:00\nTo chyba pierwszy premier w historii Polski, który został sądownie zmuszony do sprostowania wygłoszonych podczas kampanii wyborczej kłamstw .\nStraszny obciach panie Pinokio Morawiecki\nUżytkownik Olaf Leniuchowicz edytował ten post 28 wrzesień 2018 - 07:00:49\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 07:31:30\nTwoja ulubiona telewizja TVN ostatnio też przepraszała,taka to Pinokiowa telewizja,wstyd na całą Polskę,przecież to cała prawda całą dobę.\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 08:19:54\nnie stety tacy teraz ludzie dbają o nasze interesy ....po trupach do celu\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 09:06:15\nCzy to od kłamstw ten kłamca ma takiego szpiczastego nochala?\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 09:23:52\nOd oglądania TVN-U. Czy Ty też masz szpiczastego nochala?\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 09:51:47\nPrzecież on ogląda tylko TvPIS.\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 10:34:26\nSkąd wiesz,oglądasz razem z nim?\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 10:40:32\nOn oglada TvPIS i brame piekieł bo tam kiedys trafi ża te kłamstwa i oszukiwanie ludzi hahaha\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 11:25:28\nMoże i ogląda.Ale na pewno nie wylewa swoich żali do życia na forach internetowych,nie płacze że žycie kopie go w cztery litery i nie ma problemów z dzieckiem,tak samo jak Brama piekła i tym się różnimy Zdzisiu.\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 11:46:03\nRóżnimy się tym że ja nie boje się mówić prawdy ot i wszystko na temat a jeśli ktoś popełnia błędy to niech za to odpowiada\nUżytkownik zdzis40 edytował ten post 28 wrzesień 2018 - 11:47:47\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 11:54:33\nPrawdę o swoich kłopotach rodzinnych zachowaj dla siebie.\nDla przypomnienia,jeden obiecywał\n"Ludziom trzeba oddać to, co im komuniści ukradli. Rozdajmy każdemu czeki na 100 mln zł, za które będzie można kupić przedsiębiorstwa czy domy. Dajmy Polskę Polakom, zamiast sprzedawać ją Amerykanom, którzy chcą pozamykać 75% przedsiębiorstw i zwolnić ludzi."\nIle Zdzisiu dostałeś?\nA może trzeba było posłuchać drugiego\nMoże by problemy zniknęły.\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 12:01:11\nKiedyś już napisałem w jakimś temacie że mądry nie jest ten co pisze komentarze ale ten kto na głupie komentarze potrafi ustąpić\nżyczę ci miłego dnia bo nawet nie wiesz co piszesz ..POZDRAWIAM\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 12:15:45\nZauważyłem, że „życie“ napisałeś w ten sposób: „žycie“. Widzę więc, że „wklejasz“ polskie litery. Muszę więc domniemać, że nie masz polskiej klawiatury i klikasz z zagranicy. Jeżeli tak jest to dziwię się, że zabierasz głos na temat naszego życia w Polsce. Nie mieszkasz tutaj, wiec nie mów nam co jest dla nas dobre, a co złe. Pozwól nam, tutaj żyjących decydować o naszych losach. Jeżeli zdecydowałeś się opuścić ojczyznę, to pozostaw nam kształtowanie jej losów.\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 12:19:13\nZdzisiu,powiedz dlaczego wylewasz na forum swoje żale?\nGdybyś miał rację zgłosiłbyś się do jakiejś organizacji,fundacji,adwokata,radcy prawnego ze swoim problemem,a może NTO lub jakiś Superwizjer zainteresowałby się tematem?\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 12:34:09\nPiszę z Polski,używam smartfona,wyszła literówka za co przepraszam.\nDlaczego używasz nicku Pinky,czy piszesz z zagranicy?\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 13:21:48\nMorawiecki to pierwszy kłamca pośród premierów i pierwszy premier pośród oszustów. To nie mój premier na szczęście .\n#17 Olaf Leniuchowicz\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 13:55:55\nPierwszy bankster na świecie który nie udzielał kredytów frankowych\n#18 Olaf Leniuchowicz\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 13:59:59\nDzięki kłamcy Pinokio Morawieckiemu kłamstwo stało się symbolem rządów PIS\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 15:11:39\nKoleś taki nick miałem już w przedszkolu. Myślę, że wtedy jeszcze nie było Ciebie na świecie. Wnioskuję to z Twoich wpisów. „Zero“ doświadczenia życiowego i „nauczki“ z przeszłości.\nJeżeli chodzi o pisanie ze smartfona to daruj sobie. Takiego znaku tam też nie ma. Naturalnie jeżli używasz polską klawiaturę.\nMożesz tutaj pisać co chcesz; za parę ojro zdradziłeś naszą ojczyznę.\nTyle mam Tobie do powiedzenia. Dyskutować nie będę z Tobą, bo to nie jest Twoja silna strona…\nNapisano 28 wrzesień 2018 - 15:13:23\nA zatwardziali pisowcy cieszą się jak dzieci,że Morawiecki nie musi przepraszać za to co nakłamał.Bo,że nakłamał to sąd przyznał.Na dodatek dzisiaj drugi specjalista pisowski od kłamstw został skazany,a żeby było śmieszniej musi wpłacić odpowiednią sumę Owsiakowi.Piętnować i karać po kieszeni za każde kłamstwo, szczególnie osób publicznych,bo ci kłamcy wstydu nie mają za grosz.