Zepsuł się adapter WiFi w Twoim Xboxie? Jest na to rada... [wideo] | Gadżetomania.pl\nZepsuł się Wam adapter Wifi w Xboxie 360? A może nie macie pieniędzy za zakup dodatkowych akcesoriów służących do łączności bezprzewodowej w tejże konsoli? Nie panikujcie, jest na to rada.\nCo się stanie kiedy przegrzeje się nowy Xbox360?\nWszystkie oryginalne akcesoria do konsol nie należą do tanich rzeczy. Tym bardziej będziemy zirytowani, jeżeli posłuszeństwa odmówi któryś z podzespołów naszej platformy do gier. Weźmy na przykład adapter WiFi na USB do Xboxa 360. Nówka sztuka kosztuje około 200 złotych. Nie jest to mała kwota jak na takie "maleństwo".\nAby cieszyć się bezprzewodową łącznością na naszej konsoli wystarczy, że zaopatrzymy się w kabel sieciowy (prawdopodobnie "skrosowany") oraz komputer stacjonarny lub laptop posiadający zwykłą kartę WiFi.\nNajpierw musimy rozłączyć wszystkie połączenia sieciowe. Następnie tworzymy mostek pomiędzy siecią LAN, a siecią bezprzewodową na naszym komputerze. Teraz ponownie uruchamiamy oba połączenia i łączymy się z wybranym bezprzewodowym punktem dostępowym. Ostatnią rzeczą, którą trzeba wykonać to podłączenie konsoli z komputerem za pomocą kabla LAN.\nMożliwe, że część osób wiedziała o tym rozwiązaniu. Ale są również, tacy, którzy zaoszczędzą trochę grosza tylko dlatego, że zajrzeli niedzielnym popołudniem na łamy Gadżetomanii.\nGoogle Latitude namierzy Twoich znajomych\nHDMI a telewizja 3D Apple w kryzysie? Czy to starannie przygotowana strategia? [Mapsgate] W nocy poleciał w kosmos Giove-B iPhone dostaje aplikację tylko dla katolików Sanyo PLC-XC56 – projektor, który automatycznie zmienia filtry Japonia zbuduje najszybszy superkomputer na świecie Najnowszy pomysł ZAiKS-u? Opłata od piractwa doliczana do cen sprzętu Trik z mentosami i kostkami lodu wcale nie działa? (wideo) Energia płynąca dosłownie z morza (wideo) Thermaltake Luxa² LM300 Touch Pro pokryta kryształami Nadchodzi koniec ery myszek? Alternatywne sposoby obsługi komputera Apple sprzedaje więcej tabletów niż komputerów!


Czerwony Tybet. Komunizm w Krainie Śniegu - Robert Stefanicki - opinia o książce (234795) - Lubimyczytać.pl\nRobert Stefanicki /\nCzerwony Tybet. Komunizm w Krainie Śniegu /\n6,97 (33 ocen\ti\t10 opinii) Zobacz oceny\n„Czerwony tybet” to realistyczny portret obrosłego legendami kraju. Heroicznego i zastraszonego, stawiającego opór i kolaborującego, pięknego i zaśmierdłego. Robert Stefanicki podróżował po Tybecie pociągiem, autobusem, na jaku i pieszo. Opowiada o kraju, w którym Chińczycy oraz podlegli im politycznie i ekonomicznie - ale nie kulturowo czy religijnie - Tybetańczycy prowadzą ze sobą - dialog...\nźródło opisu: http://kulturalnysklep.pl/TYBET/pr/-czerwony-tybet...(?)\nźródło okładki: http://www.empik.com/czerwony-tybet-stefanicki-rob...»\nBrethil | 2015-09-22\nNa półkach: Przeczytane, 2015, Non fiction\nPomyśl przez chwilę o Tybecie. Co przychodzi Ci do głowy? Malownicze, zaśnieżone szczyty? Mnisi w barwnych szatach? A może powiewające na wietrze flagi modlitewne? Tak, to właśnie Tybet. Nie sądzę jednak, by w Twoich myślach pojawiały się hasła, takie jak komunizm czy samospalenie... To też Tybet. Jak jedno państwo może mieć dwa tak diametralnie różne oblicza, być jednocześnie piękne i zacofane, niepoddające się sinizacji, choć mówiące prawie wyłącznie po chińsku, żyjące nadzieją i pogrążone w beznadziei? Cóż, to właśnie Tybet.\nReportaż Roberta Stefanickiego to przede wszystkim szczegółowe sprawozdanie w trzech wypraw do Tybetu odbytych w latach 2002-2013. Wraz z autorem obserwujemy przemianę zacofanego, zaściankowego państewka, patrzymy, jak Lhasa - stolica Tybetu - ze starego, urokliwego miasta zmienia się powoli w betonową dżunglę i jak burzone są klasztory, a w ich miejsce stawia się ładniejsze, czystsze fasady udające już tylko miejsce kultu. Oprócz tych oczywistych zmian, widzimy także zmieniającą się mentalność Tybetańczyków stopniowo przechodzącą z woli walki w poczucie beznadziei, a mimo to próbujących zachować odrębność.\n"Czerwony Tybet..." spełnił w moim przypadku głównie rolę edukacyjną.Dla przykładu, przed przeczytaniem tej książki Tybet postrzegałam tak, jak chyba większość Europejczyków - jako kolebkę buddyzmu, kraj, którego mieszkańcy stoją na wyższym poziomie duchowym, a w dodatku są pokojowo nastawieni do wszystkiego, co żyje. Brzmi pięknie? Tak się tymczasem składa, że praktycznie do czasu chińskiego podboju, w Tybecie panował system feudalny dobrze znany nam ze średniowiecza, to znaczy - kasta rządząca, w znacznej części złożona z duchowieństwa i masy niewyedukowanej biedoty. Krajem pokojowym też trudno Tybet nazwać, skoro ok. VII wieku miał pod kontrolą większość sąsiednich państw, z których bynajmniej żadne nie skapitulowało bezkrwawo. Długo by jeszcze wymieniać tego typu sprzeczności między Tybetem takim, jakim go znamy czy kojarzymy, a takim, jakim opisuje go Stefanicki.\nZasadniczą zaletą tego reportażu jest fakt, że autor pozostawia nam pole na wolną interpretację. Stefanicki nie próbuje być opiniotwórczy, przedstawia zarówno wady, jak i zalety chińskiej ekspansji na Tybet - pisze zarówno o Tybetańczykach, którzy cierpią nie mogąc wyznawać własnej religii, o mnichach torturowanych w więzieniach, jak i o wyjściu z owego feudalistyczno-zaściankowego systemu, co Kraina Śniegu zawdzięcza Chinom. Nawet samo zakończenie nie jest jednoznaczne, bo wbrew pesymistycznej wymowie końcowych rozdziałów, autor cytuje na końcu Wanga Lixionga i jego optymistyczną wizję wyzwolenia Tybetu.\nJedno, co może się w "Czerwonym Tybecie" nie podobać - to nie jest łatwa książka. I nie chodzi tu nawet o to, że dotyka trudnej tematyki, choć, fakt faktem, ta nie należy do najłatwiejszych i nie znam chyba nikogo, kto z przyjemnością czytałby o samospaleniach, nie w tym jednak rzecz. Utrudnieniem może być namnożenie nazwisk i historycznych faktów w niektórych rozdziałach, przez co chwilami przez książkę wręcz się brnie. Biorę jednak poprawkę na to, że trudno opowiadać o jakimś kraju i robić to w sposób wiarygodny nie odwołując się do jego historii. A gdyby ktoś pogubił się w tej zawiłości, na ostatnich stronach książki znajdzie zgrabne kalendarium prowadzące go przez najważniejsze wydarzenia w historii Tybetu.\nZ półki w bibliotece zgarnęłam "Czerwony Tybet" głównie dlatego, że zaintrygował mnie tytuł w połączeniu z piękną okładką i nie zawiodłam się. Jeśli zobaczycie kiedyś tą książkę w pobliżu - sięgnijcie po nią i przekonacie się, że naprawdę warto.\nInne recenzje także na: czymkolwiek.blogspot.com/


CSM Focsani - CSM Calarasi na żywo - transmisja live stream online - Meczyki 24\nCSM Focsani - CSM Calarasi\nCSM Focsani - CSM Calarasi 16.08.2019 16:30\nZobacz za darmo spotkanie CSM Focsani - CSM Calarasi, który rozpocznie się 16.08.2019 16:30. Ten mecz na żywo możesz legalnie zobaczyć na stronie bukmachera Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Transmisja live stream online. Darmowe mecze na żywo online CSM Focsani - CSM Calarasi z kategorii Międzynarodowe Towarzyskie Klubów.\nW dniu 16.08.2019 16:30 odbył się mecz między CSM Focsani i CSM Calarasi. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.


STIGA Twinclip 950 SQ AE - Kosiarka akumulatorowa 4w1 z napedem - Garden System\nStrona główna / Strefa marek / STIGA / Kosiarki STIGA / Kosiarki akumulatorowe Stiga / STIGA Twinclip 950 SQ AE – Kosiarka akumulatorowa 4w1 z napedem\nSTIGA Twinclip 950 SQ AE – Kosiarka akumulatorowa 4w1 z napedem\nSKU: 294513898/ST1 Kategorie: Kategorie, Kosiarki akumulatorowe, Kosiarki akumulatorowe Stiga, Kosiarki akumulatorowe z napędem, Kosiarki STIGA, Maszyny do trawy, STIGA, Strefa marek Tag: STIGA\nWytrzymała, szybka i nieszkodliwa dla środowiska nowa kosiarka akumulatorowa firmy STIGA, wyposażona w najnowocześniejszą technologię !\nSTIGA Twinclip 950 SQ AE, to niezwykle ekologiczna kosiarka, która zasilana jest dwoma potężnymi zsynchronizowanymi 48V akumulatorami nowej generacji o pojemności 7,5 Ah (sprzedawanymi osobno) pozwalającymi na skoszenie w 40 minut powierzchni do 1100 m2 na jednym ładowaniu. Kosiarka posiada niezawodny, bezszczotkowy silnik o mocy 2 300 W zapewniający niezwykle cichą i bezemisyjną pracę przy minimalnych wymaganiach konserwacyjnych, oznacza to też, że produkt ten jest bardzo przyjazny dla otoczenia i środowiska. Nie bądź ogrodnikiem, który irytuje okolicę niekończącymi się hałaśliwymi i zanieczyszczającymi maszynami ogrodniczymi – wybierz bardziej ekologiczną opcję bez utraty mocy i praktyczności, a gwarantujemy, że nigdy nie spojrzysz wstecz.\nCechą wyróżniającą model Twinclip 950 SQ AE napęd na tylne koła z wbudowanym elektronicznym wariatorem. Rozwiązanie to sprawia, że koszenie staje się dużo bardziej komfortowe w tempie jakim uznasz za najbardziej Ci odpowiadający.\nWysokowydajne akumulatory działają synchronicznie, równoważąc różne ładunki, zapewniając przy tym większą niezależność i wydłużony czas pracy. Wiele osób błędnie zakłada, że maszyny zasilane bateryjnie szybko się rozładowują, ale dzięki temu sprytnemu systemowi opracowanemu przez Stiga tak się nie stanie. Połączenie dwóch 48V akumulatorów 7,5 Ah (sprzedawanych oddzielnie) zapewnia najlepszą wydajności i najdłuższą pracę.\nZaprojektowany przez szwedzkiego producenta model Twinclip 950 SQ AE oferuje nam oszałamiającą szerokość koszenia wynoszącą aż 48 cm. Produkt ten dostarczany jest z bardzo pojemnym 70-litrowym hybrydowym koszem na trawę wraz z przejrzystym wskaźnikiem informującym o stanie zapełnienia worka. Dodatkowo urządzenie to posiada możliwość wyboru jednej z czterech funkcji koszenia: wyrzut tylny / wyrzut boczny / zbieranie / mulczowanie, które polega na rozdrabnianiu ścinek trawy i rozprowadzaniu ich na trawniku jako naturalny nawóz, dzięki tej opcji nie będziesz potrzebował dodatkowych produktów nawozowych, co pozwoli Ci zaoszczędzić mnóstwo pieniędzy.\nBędziesz zachwycony możliwościami i wszechstronnością tej akumulatorowej kosiarki STIGA Twinclip 950 SQ AE, gdyż wykonana została z wysokiej jakości stali galwanizowanej i wyposażona w scentralizowaną dźwignią za pomocą której można ustawić wysokość koszenia w aż siedmiu pozycjach, w zakresie od 25 do 77 mm. Ponadto przy ergonomicznej, składanej kierownicy z miękkim uchwytem znajduje się intuicyjna klawiatura dzięki której możemy uzyskać doskonałe cięcie przy mniejszym zużyciu energii po przez przełączenie się na tryb Eco. W modelu Twinclip 950 SQ AE zamontowano z przodu dodatkowo praktyczną rączkę ułatwiającą transport urządzenia.\nI Niezwykle mocny silnik bezszczotkowy 2,2 kW zapewnia wyjątkową wydajność cięcia\nI Prosta centralna regulacja wysokości koszenia w 7 pozycjach (od 25 do 77 mm)\nI 70-litrowy kosz na ściętą trawę ze wskaźnikiem poziomu napełnienia\nI Szerokość koszenia 48 cm\nI Zasilany nowej generacji dwoma akumulatorami 48V 7,5 Ah – sprzedawanymi osobno\nKOSIARKA AKUMULATOROWA WTINCLIP 950 SQ AE (bez ładowarki i akumulatorów)\nSugerowana pojemność akumulatora/baterii: 2x 7,5 Ah\nMaksymalny obszar roboczy: 1100 m2\nKoła: 210/240 mm, aluminiowe, rowkowane, łożyska kulkowe\nWymiary: 1410 x 670 x 1220 mm\nDzięki dwóm akumulatorom 48 V 7,5 Ah ( sprzedawanym oddzielnie) i energooszczędnemu bezszczotkowemu silnikowi o mocy 2,3 kW Twinclip 950 SQ AE skosi do 1100 m2 w 40 minut na jednym ładowaniu.\nWybierz, czy chcesz mulczować, zbierać czy wyładowywać z boku lub z tyłu. Szerokie 48 cm urządzenie tnące bardzo szybko poradzi sobie z wszelakimi trawnikami.\nSolidny i łatwy w przechowywaniu\nEkstremalnie wytrzymałe kołpaki, solidny przód i kierownica regulowana w trzech pozycjach oraz możliwośc przechowywania w pionie.\nPodwójne ostrze Twinclip\nPełna kontrola na wyciągnięciu ręki\nZ łatwością zarządzaj swoją kosiarką za pomocą intuicyjnego panelu sterowania z trybem ekonomicznym i sześcioma różnymi prędkościami.\nI Pojemny 70-litrowy kosz na trawę\nI Scentralizowana regulacja wysokości koszenia w zakresie od 25 do 77 mm (7 pozycji)\nI Zasilany dwoma akumulatorami 48V 7,5 Ah – sprzedawanymi oddzielnie


Koszty ekologiczne transportu drogowego | eioba.pl\nKoszty ekologiczne transportu drogowego\nTransport drogowy to olbrzymie obciążenie dla środowiska. Jednak czy jest jakaś granica rozsądnie akceptowalnej ingerencji w środowisko? I czy można ją przesunąć w dół?\nWyświetlenia: 966 Zamieszczono 28/11/2014\nTransport drogowy jest olbrzymim obciążeniem dla środowiska począwszy od samej drogi, która przecina nasze środowisko rzeką asfaltu i betonu (również wytwarzanego z ogromnymi kosztami środowiskowymi), po poruszające się dymiące spalonymi węglowodorami pojazdy. Jednym słowem horror. Oczywiście godzimy się wszyscy z tymi faktami, bo transport jest krwiobiegiem gospodarki i bez niego nie ma szans na utrzymanie standardu życia. Jednak czy naprawdę:\nUnia Europejska należy do światowych liderów polityki proekologicznej. Z jednej strony to dobrze, z drugiej dostajemy trochę po palcach, bo ci "nieekologiczni" są po prostu tańsi. Czasami, choć rzadko wychodzi nam to na zdrowie jak w przemyśle samochodowym, w którym europejska technika silników wysokoprężnych, dzięki ekologii właśnie, jest najlepsza. W rezultacie, wracając do pytania, czy nic nie da się zrobić, ciężko wskazać jak sytuację poprawić. Bo wskazać prawem- ma być tak a tak , jest łatwo, tylko co ze skutkami...wszystkimi (niedowiarkom polecam historię Locomotive Act, o której napiszę kolejnym razem)? Ostatnio czytałem dokument komisji parlamentu europejskiego opisujący możliwe drogi redukcji zużycia ropy naftowej. Wprawdzie podstawą do rozważań było nadmierne uzależnienie Unii od importowanej ropy, jednakże poszukiwane rozwiązania kierowały się już ekologią. Nie miejsce to na omówienie tego dokumentu. Jednakże warto zwrócić uwagę, że istnieją technologie oszczędzające atmosferę. Jeżeli Europa pierwsza zdecyduje się na podjęcie w tym zakresie rękawicy to mamy jeszcze szansę na połączenie ognia z wodą, tzn. uzyskania efektu ekologicznego i uzyskaniu prymatu w nowej technologii.\nCzy to jest odpowiedź?\nJedyną technologią, która, moim zdaniem, ma szanse, to samochód elektryczny. W tej chwili pałeczkę lidera trzymają (z innej strony zupełnie nieekologiczni) Amerykanie. I to zarówno wśród samochodów osobowych (TESLA S) jak i ciężarowych - na drogach Kalifornii rozpoczęto drogowe testy systemów do uzupełniania energii elektrycznej ciężarówek w czasie jazdy (Nota bene jest to system szwedzkiej SCANII). Odpowiedź na kluczowe pytanie brzmi więc: tak, da się wiele zrobić (co ciekawsze bez kosztów związanych z obniżaniem standardów transportu drogowego). Jednakże ciągle otwarte jest pytanie co konkretnie temu transportowi w osiągnięciu ekologiczności pomoże. Ponieważ pomimo entuzjazmu (mojego) co do napędu elektrycznego, pozostaje wiele nierozwiązanych kwestii, które mogą podważyć podane tu wnioski, a palmę wygranej osiągnie np. napęd wodorowy, ostatnio jakby trochę zapomniany.\nCzyli jednak brak odpowiedzi?\nAbsolutnie jest odpowiedź i brzmi ona: zakaszmy rękawy i szukajmy intensywnie rozwiązania, tak by jeszcze my,a nie nasze wnuki mogły odczuć realną poprawę środowiska naturalnego tym razem wywołaną rewolucją w transporcie drogowym.\nkomentarze: 10 | wyświetlenia: 4258\nkomentarze: 4 | wyświetlenia: 97028\nkomentarze: 6 | wyświetlenia: 6508\nkomentarze: 17 | wyświetlenia: 8224\nkomentarze: 5 | wyświetlenia: 13035\ntransport, ekologia, transport drogowy, napęd elektryczny, technologia


Mieszkanie na wynajem, Wrocław, Stare Miasto, 200.00 m2, 10000.00 PLN, Stare Miasto\nMieszkanie pięcio pokojowe na wynajem w miejscowości Wrocław w dzielnicy Stare Miasto w cenie 10 000 zł\nMieszkanie o powierzchni 200.00 m2\nWyjątkowy, 200mkw apartament, umieszczony na ostatnim piętrze kameralnego budynku Rezydencja Tumska. Lokal dwustronny, doskonale doświetlony, niezwykle przestronny o niestandardowej wysokości pomieszczeń ponad 3 m. Obszerny salon połączony z wygodnym aneksem kuchennym, w formie wyspy, jadalnia; trzy oddzielne sypialnie, w tym jedna z obszerną szafą garderobianą; gabinet, garderoba, dwie okazałe łazienki ( wanna, prysznic); pomieszczenie gospodarcze w pralką a także suszarką. Całość zaaranżowana a także zagospodarowana w sposób nowoczesny a także funkcjonalny, umożliwiający o wysokim standardzie zamieszkanie dużej rodziny. Lokal jest klimatyzowany, całkowicie umeblowany a także wyposażony. Całość okala balkon z widokiem na panoramę miasta. Do mieszkania przynależą 2 m.postojowe. SZCZEGÓLNIE POLECAMY kontakt: Patrycja Weiss 508 948 307\nSymbol oferty: EXW-MW-524, Lokalizacja: Wrocław, Stare Miasto, Bolesława Prusa, Rodzaj budynku: apartamentowiec, Pow. całkowita [m2]: 200,00 m², Powierzchnia użytkowa [m2]: 200,00 m², Piętro: 6p, Ilość pokoi: 5, Czynsz najmu: 10 000 PLN ,\nStandard: , Opłaty w czynszu: wywóz śmieci, woda ciepła, woda, telewizja kablowa, ogrzewanie, ochrona, monitoring, fundusz remontowy, CO, Ilość pięter w budynku: 6, Stan lokalu: Do wprowadzenia, Mies. czynsz admin.: 2 500 PLN, Okna: drewniane, Balkon: taras, Ilość balkonów: 1, Rok budowy: 2008, Widok: na inne budynki, Woda: ciepła - miejska, Dojazd: asfalt, Ogrzewanie: C.O. miejskie, Winda: tak, Ilość wind: 2, Usytuowanie: dwustronne,


Lemurka.pl - lemurkapl.pinger.pl\nOstatni wpis:8 lata temu, 11:28\nLicznik odwiedzin:9 868 / 3054 dni\nWpis Na Blogu: STEREOTYPOM STANOWCZE NIE\nMissMorgan: nie do końca się zgadzam, ale ogólnie uchwyciłaś wszystko w miarę dobrze. ludziom najczęściej po prostu nudzi się druga osoba, dopóki na prawdę nie doceni jej obecności\nWpis Na Blogu: 21 WIEK, A 24 GRUDNIA. DO PRZODU, A JEDNAK SIĘ COFAMY\nWpis Na Blogu: MAGICZNE CHWILE ZE STARUSZKIEM W BRODZIE\nPrzepraszam za problemy z blogiem! Wszystkie poprawki wprowadzone! Zapraszam do czytania i komentowania moich artykułów, a także do odwiedzania i polubienia głównej strony mojego bloga http://lemurka.pl oraz strony na Facebooku, Twitterze lub Blipie!!! Zapraszam :)\nWpis Na Blogu: CIEMNA STRONA ZIELONEGO\nLemurka.pl: Hmm, no może właśnie napisałam tylko skrajności, dlatego, że nie chciałam pisać książki ;) Tak, to oczywiste, że wszyscy i wszystko się od siebie różni, ale mi właśnie chodziło o tę część ludzkich zachowań, jakie opisałam w powyższym artykule ;)\nMissMorgan: Poglądy mam bardzo podobne, ale jednak znowu trochę generalizujesz. Rozumiem, że rozpatrywanie różnych indywidualności zajęłoby Ci wiele czasu i pewnie napisałabyś książkę, ale nie możesz zapominać, że ludzie są różni. Przedstawiłaś tak na prawdę tylko skrajności. Ale ciekawie napisane, bardzo się podobało :)\nWpis Na Blogu: MARUDNI MĘŻCZYŹNI I WYZWANIA KOBIET\nSTYLEthings: hahaha uwielbiam ten obrazek! :)\nLemurka.pl: Dokładnie Morgan91, faceci również mają swój męski świat, na który my zdajemy się trochę częściej narzekać, ale jak to bywa, nigdy nikt nikomu nie dogodzi :P Dlatego najważniejszy jest kompromis, kompromis i jeszcze raz kompromis :)\nMissMorgan: No wszystko fajnie, tylko my kobiety też zapominamy, że nie można lekceważyć zainteresowań meżczyzn. Oni też potrzebują sobie pogadać o autach, mechanice czy sportach. Nawet o innych, mniej stereotypowych zainteresowaniach, o których my rownież powinnyśmy słuchać. Kobiety tutaj też podpadają na całej lini bo tak, nas to trzeba słuchać itp. was już nie... Wiele razy się z tym spotkałam. Pamiętajmy, że trzeba szanować zainteresowania drugiej osoby i chociaż starać się budować rozmowę. Nie jesteśmy wcale takie poszkodowane... częściowo same zapracowałyśmy sobie na to by mężczyźni nawet nie starali się nad zrozumieć.\nWpis Na Blogu: JEST AKCJA, MUSI BYĆ REAKCJA\nLemurka.pl: Tak, właśnie problem tkwi w tym, że dziewczyny od razy rzucają się w wir niezdrowego odchudzania, widzą zaskakujące efekty po 2 tygodniach i już się tego trzymają, lecz nie zdają sobie sprawy, że tak na prawdę tylko fundują sobie efekt yo-yo, bo za chwilę wracają z wilczym głodem do bram lodówki... Wiadomo, zdrową dietą musimy przyzwyczaić żołądek, a później możemy oczekiwać efektów, no i oczywiście do tego trochę ruchu. Pozdrawiam Morgan91 i dziękuję za poparcie w tym temacie :)\nMissMorgan: Co do diet i odchudzania... przez 21 lat swojego życia nie interesowały mnie diety. ćwiczyłam, uprawialam sporty poza tym lubiłam w miarę swoje ciało. Problem urósł po kontuzji kolan i paru innych kłopotach jak ruch nie był już wskazany. A ograniczeń żywieniowych jak nie miałam tak nie brałam ich po uwagę, aż.. się utyło. Nie dużo, perę kilo. Ciało specjalnie tez się nie zmieniło, tylko mój brzuch nie był taki płaski jak wcześniej... no więc w porę chłopak mnie ogarnął, że już czas chyba przestac ignorować zdrowe odżywianie. Więc zamiast białego chleba jem ciemne, nie jem słodyczy, ograniczyłam cukier i efekty widać natychamist. Do tego odrobina ruchu i gotowe. Problem jest jeden... nie wszystkie dziewczyny uznają zdrowy tryb żywieniowy.... wolą głodówki. A wszystko przez promowanie tego typu zachowań! Podoba mi się jak o tym piszesz.\n#zdarzenia #pytania #cofanie #wspomnienia #życie #przeszłość\nWpis Na Blogu: NIE ZAPOMINAJ, ŻE KIEDYŚ JUŻ NIE WRÓCI\nWpis Na Blogu: CHEMIA + FIZYKA = MIŁOŚĆ…?\nWiedźma1: coś w tym jest:)\nWpis Na Blogu: TAK, TO WASZA WINA\nWpis Na Blogu: KTÓRĘDY DO PRZYSZŁOŚCI?\nno_damage_no_fun: zdjęcie genialne:)\nFancy Tangerine ♥: Świetne zdjęcie <3\nO mnie: Miejsce, gdzie poruszam tematy trudne, śmieszne oraz te kontrowersyjne, na które często ciężko znaleźć odpowiedź lub są często przemilczane.\nlemurka.pl - Blog\ntwitter.com/lemurkapl - Twitter\nfacebook.com/lemurkapl - Facebook\nlemurkapl.blip.pl - BLIP\nKomentarz od VannZaws, 7 lata temu »\nKomentarz od STYLEthings, 8 lata temu »\nTagi Lemurka.pl (6)\nprzeszłość życie wspomnienia cofanie pytania zdarzenia\nZnajomi Lemurka.pl (727)\nObserwują (732) ?


LIFTING BEZ SKALPELA? TO MOŻLIWE! OTO ULUBIONY ZABIEG NAJWIĘKSZYCH GWIAZD! | Modanaurode moda, zdrowie, uroda, medycyna estetyczna\nSonoQueen to wyjątkowy zabieg liftingujący – i to bez użycia skalpela. Procedura gwarantuje wielowymiarowe, trwałe napięcie i wygładzenie skóry. To także doskonały zabieg ujędrniający, który można stosować na różne problemy.\n– SonoQueen HIFU THERAPY to prawdziwie królewski dotyk odmładzający, zamknięty w formie szybkiego, komfortowego zabiegu – nie tylko na twarz, ale również na ciało. Proces przebudowy i liftingu odbywa się wewnątrz skóry, dzięki temu natychmiast można powrócić do swoich codziennych zajęć. Resztę pracy nad młodym wykona nasza skóra – tłumaczy dr Monika Kuźmińska.\nSonoQueen działa głęboko wewnątrz skóry, bez uszkadzania jej zewnętrznej warstwy. Dzięki temu zabieg nie wymaga okresu rekonwalescencji ani też specjalnego przygotowania.\n– Zabieg SonoQueen jest zupełnie bezbolesny. W niektórych przypadkach może występować delikatne miejscowe uczucie ciepła. W większości przypadków Pacjenci oceniają zabieg jako komfortowy i dlatego SonoQueen nazywana jest „królową liftingu” – wyjaśnia dr Kuźmińska. Co istotne – w przeciwieństwie do większości kwasów i peelingów chemicznych, zabieg można wykonywać latem.\nSonoQueen HIFU THERAPY to nie tylko świetny zabieg liftingujący skórę na twarzy. Równie dobrze radzi sobie z ujędrnianiem ciała. Wiotka skóra na brzuchu po ciąży lub utracie kilogramów, obwisłe ramiona, opadnięte i pozbawione jędrności pośladki – terapia HIFU pomoże w pozbyciu się kompleksów. Jak już zostało wspominane wyżej – zabieg można wykonywać nawet przed urlopem. Pierwszy efekt napięcia jest widoczny już po zabiegu, jednak jest to tylko wstęp do spektakularnego efektu liftingu.\n– Skóra potrzebuje czasu, aby mogły dokonać się w niej zmiany odpowiadające za jędrność i gęstość. Finalny rezultat widoczny jest po około 3 miesiącach, ale… zdecydowanie warto czekać! Zadowolone pacjentki uważają ten zabieg za magic technology – nie pozostawia śladów a działa – dodaje dr Monika Kuźmińska.


Sneakersy NEW BALANCE - GR997HDM Granatowy - Sznurowane - Półbuty - Chłopiec - Dziecięce | eobuwie.pl\nLekkie, sznurowane buty marki New Balance. Wierzchnią część cholewki stanowi Skóra naturalna - Zamsz, Skóra ekologiczna - Skóra ekologiczna, Materiał - Materiał. We wnętrzu materiał, co sprawia, że buty zachowują dobre właściwości higieniczne We wnętrzu butów znajduje się wkładka: materiał. W podeszwie zastosowano wysokogatunkowe tworzywo. Buty gwarantują wygodę na co dzień i nie ograniczają ruchu stopy.


Drake Gaunniss: Świat Wewnętrzny\nBleach OtherWorld PBF Świat Żywych Reszta Świata Drake Gaunniss: Świat Wewnętrzny\nOręż wciąż był zbyt daleko, by choćby myśleć o sięgnięciu go dłonią. Dało się odnieść wrażenie, że cała otaczająca ciemność odgradzała go szczelnie tak od Seaxa, jak od węszącej Bestii.\nWszystko to jednak zmieniło się w jednej sekundzie. Drake odczuł potężne żgnięcie w klatce piersiowej. Niemiłosierny ból zamroczył go na moment, sprawiając, że zarysy broni oraz Pustego przepadały powoli w mroku, jak gdyby bezpowrotnie stając się jego częścią.\nZa moment niemniej znów mógł w pełni dostrzec ich kształty. Bądź nawet lepiej niż przedtem. I o dziwo nie było to wszystko, co mógł teraz ogarnąć wzrokiem.\nStąpał po leśnej ściółce. Wkoło pnie drzew i obfite formacje krzewin. A na wprost strumyk, kojący zmysły łagodnym szumem. Promienie porannego słońca przezierały nieskromnie przez korony. Obrazy, odgłosy i zapachy wołowskiej przyrody mogły sprawić, że Drake niemal zapomniał na chwilę o nieznośnym bólu w piersi.\nWszystko to spostrzegał jednak w niedużym kręgu światła, o promieniu nie większym dziesięć kroków. Za tą granicą nadal widniała nieprzenikniona ciemność, w której mógł zauważyć tylko monstrualną sylwetkę Bestii i odległy zarys noża. Oraz inkarnację McHane'a, który wznosił się teraz na poziomie drzewnych koron.\n– Niech rozpoczną się łowy...\nGdy tylko wypowiedział te słowa, Bestia z nagła zwróciła wzrok ku Drake'owi. Nie patrzyła na niego wprost, rozglądała się lekko na boki. Sprawiała wrażenie, jakby zwietrzyła zapach ofiary, lecz nie znała jeszcze jej dokładnego położenia.\nZaczęła zmierzać w jego stronę, klucząc między niewidocznymi dla Drake'a drzewami.\nGdyby Gaunniss spróbował poczynić pierwsze kroki naprzód, zobaczyłby, że niewielki krąg światła podąża wraz z nim, natomiast to, co znajdowało się więcej niż pięć metrów dalej, zawsze będzie pozostawać zagadką do rozwikłania.\n– …czekam na ciebie. – Dobiegł go głos, nie wiadomo jednak skąd. Nie wiadomo, czy należący do kobiety, czy mężczyzny. Ale nie miało to w tej chwili znaczenia. Wystarczyło mu bodaj wiedzieć, że powinien usłuchać tego głosu, bez względu na wszystko.\nW jednej chwili ciemność została zastąpiona lasem, pięknym i nieprzebranym. Ten głos, był niezwykły, właściwie nawet hipnotyzujący. Wróciłem do Domu? Do krainy tak legendarnej jak sam Vlad III Basarab?\nTrwając w tym stanie zdecydowałem się ruszyć przed siebie. Ból przypomniał mi o tym, czego dotyczyć może ta wędrówka i ta nagła zmiana otoczenia — walki z bestią.\nLeśne poszycie nie stanowiło problemu, musiałem wręcz znaleźć coś, cokolwiek wskazówkę, jedyną jaką miałem do tej pory był głos.\n– Kim jesteś... — wyrwało się ze mnie w moim ojczystym języku. W końcu, tutaj nie musiałem przejmować się, że ktokolwiek mnie nie zrozumie, zresztą, nie chciałem, żeby ktokolwiek rozumiał...\nWytężając zmysły spróbowałem ponownie usłyszeć ten dźwięk i iść za nim.\n– Nazywam się - - - - - - - - . Jestem tam, gdzie - - - - - - - - - - - - - - - - - . Podążaj za mym kształtem. – odparł nieznajomy, posługując się nienagannym wołoskim. – Strzeż się, nie walcz z nim. Beze mnie jesteś bez szans.\nDrake wciąż miał niewątpliwą przewagę nad Pustym przedzierającym się przez skąpany w czerni las. Widział jego sylwetkę, natomiast ten mógł kierować się tylko węchem. Ponadto z niejakim trudem przemieszczał się z tak wielkim cielskiem między konarami. Zatrzymywał się także co i raz, by na nowo pochwycić zapach ofiary.\nGaunniss nadal spostrzegał również swój cel – Seax jawiący się niczym marny okruch na niezoczonym horyzoncie. Dotarcie do niego mogło zająć nawet wiele dni i nocy, o ile pojęcia te miały jakiekolwiek znaczenie w owej przestrzeni.\n– Bez Ciebie? — czym było to dziwne uczucie w mojej piersi? Czymże uraczył mnie Los? Dlaczego czułem, że to coś... Ta istota, której kształt objawił się znajomym nożem nordyckim powodowała u mnie takie doznania? Zawierzyłem na słowo, tym razem.\nGłos wiódł mnie dalej. Zastanawiałem się w jaki sposób mogę jeszcze spowolnić bestię pędzącą moim tropem. No właśnie zapach, był zgubną rzeczą, dzięki tej słabości, mogę cię oszukać. Tak więc, jeśli natrafię na jezioro lub rzekę... Zostawię mój zapach tuż na brzegu, płaszcz powinien być wystarczającym odwróceniem uwagi. A sam przejdę przez wodę obmywając się z zapachu.\nWciągnąłem powietrze i ruszyłem przed siebie, co rusz zmieniając tempo z marszu na bieg. Musiałem oszczędzać siły jeśli chciałem dotrzeć do broni, która zapewni mi starcie na równi z tym Demonem. Hollowem, bo tak nazwał to Bóg Śmierci, którego jakiś czas temu spotkałem...\nW trakcie paru pierwszych godzin łowów Bestia zdołała skrócić nieco dystans do Drake'a. Lecz gdy ten pozostawił przy kolejnym napotkanym strumieniu swój płaszcz, a sam zmył z siebie nieco własnego odoru, jego potworny prześladowca niechybnie dał się zwieść. Podczas gdy Gaunniss przemierzał kolejne mile w kierunku należnego mu oręża, Bestia zupełnie zgubiła trop. A gdy dotarła już do miejsca, w którym Drake pozostawił swój ubiór, zaryczała gniewnie i jęła intensywnie węszyć. Summa summarum odległość między nią a upragnioną zdobyczą znacząco się zwiększyła.\nW ten oto sposób przeminął cały dzień łowów. Jak się okazało, w tym świecie także obowiązywał zwyczajny cykl dnia i nocy. Na nieszczęście Drake'a, gdy nastała już prawie całkowita ciemność, bez mała zlewająca się z mrokiem widocznym za granicą dziesięciu kroków, zdał on sobie sprawę z tego, że kształty Seaxa oraz Bestii przepadły mu z pola widzenia. Na domiar złego, nawet gdyby spróbował teraz poprosić tajemniczy głos o wskazanie drogi, ten uparcie by milczał.\nOdczuwał też dotkliwe zmęczenie ucieczką, lecz czy mógł sobie pozwolić na postój? W owej chwili nie widział nawet, czy Bestia kontynuowała łowy, czy też udała się na spoczynek. Z drugiej strony błądzenie w egipskich ciemnościach mogło zaprowadzić go na manowce. Pamiętał co prawda kierunek, którego powinien się trzymać, lecz w takich warunkach nietrudno było zboczyć z kursu.\n"Co to jest? Kpina, czy kolejne wyzwanie?" — zapytałem sam siebie, zatrzymałem się gdy ciemność mnie ogarnęła. Ciemność tak znajoma i tak obca jednocześnie. Czego ode mnie wymagasz? Żebym polował na Ciebie tak, jak ten Demon na mnie?\nNieprzebrany mrok nie odstraszył mnie nawet na chwilę. Skupiłem się na swoim otoczeniu. Musiałem iść przed siebie. Odpocznę dopiero w grobie, teraz jednak miałem cel, jasno postawiony i tak różny od tego, co miało miejsce wcześniej. Moja dusza pragnęła wyrwać się z tego przeznaczenia, jakiego byłem więźniem. Ciemności nie powstrzymały mnie. Pognałem co sił w nogach, w kierunku wyznaczonym przez seax'a.\nNocna tułaczka zdawała się nawet bardziej nużąca od marszu za dnia, i nie mniej wyczerpująca. Gdy nastał brzask, Drake spostrzegł tedy, że ukrócił dystans do oręża mniej, niż by oczekiwał, a co gorsza zgubił nieco właściwy kierunek wędrówki. Z drugiej strony tak znacznie pozostawił w tyle Bestię, iż mógł przypuszczać, że Pusty pozwolił sobie na drzemkę w dzikich ostępach.\nNiemniej Drake z biegiem czasu mógł utracić tę przewagę. Za sprawą zmęczenia spadło jego tempo marszu, podczas gdy Bestia była pełna sił i powtórnie ruszyła na łowy.\nNa swej drodze dostrzegł raptem wydrążoną w ściółce jamę. Dość obszerną, by mógł się w niej zmieścić stary odyniec. Z wnętrza nie dochodziły żadne dźwięki, nie dało się też wyczuć zapachów oznajmiających, że gościło tam jakiekolwiek stworzenie. Z głębi ziała ciemność podobna do tej, która rozciągała się naokół sfery widoczności, choć niezupełnie ta sama. Otaczająca go czerń bardziej przypominała taflę płaskiego jak stół jeziora, podczas gdy ta wypełniająca norę... Można by przysiąc, że falowała niczym anielsko spokojne morze.\nWszystko ma swoje limity, prawda? Ja chyba też, jednak nie zamierzałem teraz się poddawać. Po głębszej inspekcji zdecydowałem się sprawdzić norę. Delikatnie dotknąłem powierzchni czerni w jamie, starając się poczuć jakąkolwiek energię jaka od niej mogła bić. Jeśli nie wyczułem nic, po prostu przekroczę jej taflę i wejdę wgłąb. Gdyby szczęście mi sprzyjało, mógłbym się ukryć tutaj. Jeżeli natomiast korytarz ma ciąg dalszy, postaram się ruszyć nim, jeśli jednak biegnie w przeciwnym do obranego przeze mnie kierunku, będę zmuszony opuścić to miejsce i ruszyć dalej na powierzchni...\nNie wyczuwając niczego niepokojącego we wnętrzu nory, Drake postanowił sprawdzić, co znajduje się w środku. Jama była w istocie tunelem, niezbyt długim, a na drugim jego końcu Gaunniss dostrzegł światło.\nKiedy wyszedł z powrotem na powierzchnię, mógł z niejakim zaskoczeniem stwierdzić, że dystans do oręża skrócił się diametralnie, a sylwetka Bestii majaczyła w bardzo odległej ciemności. Gdyby przypadkiem pomyślał teraz, że wszystko to zdaje się zbyt piękne, niestety miałby słuszność. Parę metrów nad ściółką ponownie ujrzał zawieszoną w powietrzu inkarnację McHane'a.\n– Wygląda na to, że wypadałoby nieco wyrównać szanse. – Rzekłszy, złączył dwa palce u dłoni, przyłożył do ust i gwizdnął donośnie.\nBestia obróciła pysk w ich kierunku. Ryknęła dziko, zgięła odnóża i jednym nieprawdopodobnym susem pokonała gigantyczny dystans, czyniąc odległość do ofiary mniejszą niż kiedykolwiek wcześniej. Teraz Drake mógł nawet dostrzec zarysy mięśni na masywnym humanoidalnym cielsku, a także miejscowe owłosienie, barwą podobne do włosów na jego głowie.\nGdyby podążył teraz w kierunku broni, pewno dotarłby do niej na następny dzień. Ale czy starczy mu sił? I czy przy obecnym wyczerpaniu zdołałby uciec wygłodniałemu łowcy?\nMógł także wrócić się tunelem. Miał pewność, że Bestia nie dałaby rady się tam zmieścić.\n18-06-2020 02:27 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 18-06-2020 02:28 przez Drake Gaunniss.)\nNazwanie tego farsą chyba nie miało sensu, moim przeciwnikiem byłem ja sam, a także wyidealizowana postać Ernesta McHane, który postanowił nawet nie raczyć dać mnie spokoju wewnątrz mojej własnej głowy. Westchnąłem ciężko, choć poziom zmęczenia nie był aż tak wielki, należało jednak zakonserwować siły. Musiałem więc wycofać się do tunelu, tutaj ze pewnością potwór nie miał możliwości wejścia, z żadnej ze stron. Los ponownie zakpił ze mnie.\nZatrzymałem się wgłębi tunelu, mając pewność, że potwór nie sięgnie mnie z żadnej ze stron. Jednakże uwadze nie umknął fakt, że ten stwór miał cechy łudząco zbliżone do moich własnych. Czy odesłanie w niebyt tej bestii wchodziło w grę? Czy mógłbym odprawić egzorcyzm nad nią? Urwałem usadawiając się nieco wygodniej postanowiłem dać sobie kilka chwil na odpoczynek, jeśli mam dotrwać i zdążyć sięgnąć po miecz, muszę być w pełni sił...\nDrake zamyślał jedynie krótki postój, jednak gdy tylko przysiadł, zmęczenie tak poważnie dało się we znaki, iż siłą rzeczy zmorzył go sen.\nKiedy z powrotem uchylił powieki, nie potrafił dokładnie określić, jak długo trwała jego drzemka, niemniej z pewnością mógł rzec jedno – nie znajdował się już w tej samej norze co wcześniej. Wnętrze było znacznie obszerniejsze i okazało się... Leżem spoczywającego tuż obok odyńca. Z maską Pustego na świńskim pysku.\nZwierz wybudził się ze snu parę chwil po Drake'u i wydał z siebie iście rozeźlony kwik. Z jamy prowadziło tylko jedno wyjście. Dość obszerne, by móc rzucić się żwawym biegiem do ucieczki.\nAgonia, żart i karykatura. Te słowa chyba najlepiej opisywały to, co czułem w tym momencie i to, czym byłem. Agonią była moja egzystencja, próba dotarcia do tego głosu. Żartem próby ucieczki przed Fatum, a karykaturą potwór, który na mnie czekał. Nic dodać, nic ująć.\nZerwałem się i pognałem przed siebie, miarkując oddech i pamiętając o starej szkole odebranej jeszcze za czasów Zakonu Białego Wilka, jeśli jest coś, czego mnie nauczyli, to kontroli własnego oddechu podczas pracy i biegu, niezależnie od celu...\nW międzyczasie sięgnąłem głębiej, wewnątrz własnej duszy obudziłem odrobinę mocy duchowej, ponownie chciałem usłyszeć, odnaleźć mojego przewodnika w ciemności. Mój miecz i moje zwycięstwo w tej batalii. Nie mogłem umrzeć tutaj, przecież nie mogłem bez wzięcia odwetu na moim oprawcy. Na potworze, który porwał mojego drogiego brata, zagroził życiu niewinnych osób.\nMoje serce jednak było rozdarte, między sobą samym, bratem, a białogłową, której los także nie był mi obojętny. Musiałem przetrwać. Muszę się stąd wydostać i kontynuować, nawet jeśli to oznacza dalsze cierpienie i istnienie w bólu...\nPodczas ucieczki Drake ze zdumieniem mógł zreflektować się, że odrobina snu wyposażyła go w siły, których nawet u siebie nie podejrzewał. Był szybki niczym afrykański gepard, dzięki czemu bez trudu w krótkim czasie zdystansował dziką świnię.\nNa zewnątrz powoli zapadał zmierzch. W głębokim mroku, poza sferą światła, nigdzie nie widać było Bestii, lecz broń nadal pozostawała widoczna. I znacznie bliższa niż wcześniej. Z niespodziewanym przypływem mocy w nogach zdawała się już niemal na wyciągnięcie ręki.\nGdy Drake przemykał między drzewnymi pniami, jego oczom co rusz ukazywały się kształty okolicznej zwierzyny – dzików, jeleni, saren, lisów, zajęcy. Każdy osobnik nosił maskę Pustego i natychmiast rzucał się w pogoń.\n– Już prawie. Słyszę twój oddech. Bez względu na wszystko, nie zatrzymuj się.\nLecz raptem drogę Gaunnissa przeciął szeroki półkrąg nieprzyjaznego zwierzyńca. Każda bestia – tak większa, jak mniejsza – zaczęła gromadzić tuż przy pysku ładunek szkarłatnej energii, być może znanej Drake'owi jako Cero.\n"Dlaczego mnie torturujesz..." — przeszło mi przez myśl gdy pędziłem przed siebie. Czemu właściwie uciekam? Dlaczego nie mogę podjąć walki? Moja wola, obecnie ściśnięta i ograniczona była brakiem życia, to, co tliło się we mnie było jedynie resztkami świadomości. Tą chęcią zmiany, tym czymś, czego może i pragnąłem, a może nie.\nUśmiechnąłem się do siebie widząc barykadę zwierzyńca, to było... Nawet zabawne. Przyspieszyłem tempa i rzuciłem się w kierunku najmniejszych zwierząt. W ostatniej chwili unikając zabójczego pocisku, który już miałem okazję zobaczyć, a przesadzając dystans tuż nad moim wybrańcem, czyli lisem. Małym i niepozornym, choć w tym świecie, mógłby być czyś groźniejszym, gabarytom nie ucieknie. Jego wielkość idealnie zgrała się z moimi susami, jakimi odbijałem się od ziemi i pędziłem dalej. Wyłączyłem chęć odwetu, za upokorzenie, za ucieczkę. Trzeba wiedzieć, kiedy zejść ze sceny niepokonanym. Tak też zrobiłem...\nBrawurowymi susami wyminął mordercze promienie o centymetry, jeden z nich przysmażył mu lekko włosy. Wkrótce Drake pozostawił całą zwierzęcą formację daleko w tyle, zaskoczywszy ją z powodzeniem.\nBiegł jeszcze długo, lecz czuł, że starczy mu sił. W jednej chwili zaczął zarazem odczuwać głód. Głód, jaki targał trzewiami goniących go stworzeń – miał co do tego pewność. Wiedział, że jedyny sposób na jego zaspokojenie to dać się schwytać i pożreć.\nPo pewnym czasie wkroczył nieoczekiwanie na bardziej otwarty teren, być może polankę, a zaraz potem na drewniany most, który dalej poprowadził go pod kamienne mury i masywną okutą bramę. Jak łatwo mógł odgadnąć, stał właśnie u progu zamku. Seax znajdował się gdzieś wewnątrz fortyfikacji i tu niestety pojawiał się ważki problem. Brama była zamknięta. Drake, gdyby nawet spróbował, nie zdołałby wskoczyć lub wdrapać się na blanki. Znalezienie jakiegokolwiek przesmyku czy innego wejścia zdawało się bardzo trudnym i co gorsza czasochłonnym zadaniem. A czasu zbyt wiele niestety nie miał, z czego zdał sobie sprawę, gdy usłyszał zza pleców raban wydawany przez tropiące go bestie w maskach. Lada moment miały pewnie wtargnąć na most. Nie było już sensu zawracać, Drake znalazł się w potrzasku.\n05-07-2020 21:28 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 05-07-2020 21:29 przez Drake Gaunniss.)\nZatrzymałem się... Tylko na chwilę, tylko przez moment kontemplując swoją sytuację. Czymkolwiek jesteś, teraz mnie zwodzisz ponownie?\n– Jeśli mam walczyć... i przetrwać to potrzebuję broni! — syknąłem podnosząc przy okazji poziom mojej energii duchowej. Jakby nie patrzeć ten świat nauczył mnie głębszego patrzenia na swoją osobę. Moje zdolności... Nieważne jak nikłe by się teraz nie wydawały, mogły wspomóc mnie w przetrwaniu... — a jeśli mam tutaj umrzeć, nie zamierzam bez walki!\nBestia pod postacią rozjuszonego zwierzyńca przekroczyła most. Każdy z jej pomniejszych awatarów przystąpił do natarcia. Tak doskonale skoordynowanego, że odparcie bądź uniknięcie ataków zdawało się graniczyć z cudem. Omalże nie było też sposobności na wyprowadzenie jakiejkolwiek kontry. Ograniczona przestrzeń pola walki, przez którą drapieżcy nie mogli w pełni wykorzystać przewagi liczebnej, pomagała w niewielkim stopniu. Na ciele Drake'a pojawiało się coraz więcej zadrapań i ugryzień. Jeden ze wściekłych zajęcy uczepił się jego nogi, wpiąwszy zębiska w goleń.\n–Co ty wyprawiasz? – odezwał się stłumiony, karcący głos. – To ty jesteś władcą tego miejsca. Twoje słowo jest tu nieodwołalnym wyrokiem. Niedorzecznością są wrota zamku, które stoją zamknięte przed własnym panem.\nNa mojej twarzy zagościł uśmiech. Słowa mocy, które rozbrzmiały wewnątrz były kojące, a jednocześnie podbudowały mojego ducha. Mój czas jeszcze nie nadszedł. Tak więc z całej siły rąbnąłem pięścią zająca. Po to, by wyswobodzić się z jego uścisku. Chrzęst łamanych kości sprawił, że krew zaczęła płynąć szybciej. Przez chwilę zapomniałem o ranach. Grymas coraz bardziej paskudny, ale i szczery, moja mordka wykrzywiła się jeszcze mocnej.\n– Otwórz się! — Warknąłem przedzierając się przez zwierzyniec, co mniejsze awatary traktowałem kopnięciem, tudzież wykorzystywałem ich masę przeciwko nim samym, uderzając truchłem jednego, czy drugiego zająca w inne postaci. Moim celem były Wrota zamku i to, co kryło się po drugiej stronie...


Poranek - Numer 103\nPORANEK Numer 103\nObietnica Jego powrotu\n„Nie masz Żyda ani Greka, nie masz niewolnika ani wolnego, nie masz mężczyzny ani kobiety; albowiem wy wszyscy jedno jesteście w Jezusie Chrystusie. A jeśli jesteście Chrystusowi, tedy jesteście potomkami Abrahama, dziedzicami według obietnicy.” List świętego Pawła do Galacjan, Rozdział 3:28-29\nApostoł św. Paweł pisze do prawdziwych wierzących, do tych, którzy są Chrystusowi, którzy przyoblekli się w Chrystusa przez zanurzenie w Jego śmierć poprzez poświęcenie oraz spłodzenie z Ducha Świętego. Przyjęli oni ducha oraz usposobienie Mistrza i pragną coraz bardziej upodabniać się do niego.\nWybór Kościoła jest surową próbą, ze względu na to, że Bóg chce określić przydatność charakteru tych wszystkich, którzy będą wchodzić w skład tego nasienia, „aby się stali podobni do obrazu Syna jego, a On żeby był pierworodnym pośród wielu braci. A których przeznaczył, tych i powołał, a których powołał, tych i usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych i uwielbił” (Rzym. 8:29-30). Osiągnięcie tego stanu chwały wymaga naszego zbliżenia się do pełnej harmonii z Ojcem.\nW przymierzu Abrahamowym, według zapisu w 1 Mojżeszowej 12:3, Bóg zapowiedział swój zamiar błogosławienia całej ziemi poprzez nasienie Abrahama. Część tego nasienia będzie specjalną klasą, która została przewidziana przed założeniem świata. „W nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nienaganni przed obliczem jego; w miłości” (Efez. 1:4). Wskazuje to także na ściśle określone niezbędne kwalifikacje dla członków tej klasy, której charakterystykę rozwiniemy w dalszej części naszej lekcji. Widzimy więc, że liczne „nasienie”, według pierwotnego Planu Bożego, było zaplanowane od początku – zupełność, moc oraz władza zawsze będą w Jezusie Chrystusie, naszym Panu i Odkupicielu.\nNastępnym krokiem w Boskim Planie jest wybór specjalnej klasy spośród ludzi zwanej „kościołem pierworodnych, którzy zapisani są w niebie” (Hebr. 12:23), których Jezus jest Panem i „Głową” (Efez. 1:22-23). Nazwani są także jego „braćmi” (Hebr. 2:12), „królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym” (1 Piotr. 2:9). W nim, jako Najwyższym Kapłanie, mają udział w chwale, czci i nieśmiertelności. Jako współdziedzice Jego królestwa, oni uczestniczą w dziedzictwie Przymierza Abrahamowego jako nasienie, do którego należą niebiańskie obietnice. Oni będą kapłanami Boga i Chrystusa i będą królowali z nim tysiąc lat (Obj. 20:4). Tysiącletnie królowanie Mesjasza będzie czasem błogosławienia i podnoszenia rodzaju ludzkiego. Czas, w którym Kościół będzie królował z Chrystusem w Jego królestwie chwały, będzie czasem naprawy świata, tysiąc lat, podczas których szatan będzie związany. Będzie to czas, kiedy poznanie wypełni całą ziemię i kiedy ziemia będzie podniesiona do stanu jaki panował w raju.\nObecną misją Kościoła jest doskonalenie świętych do przyszłego dzieła oraz przygotowanie się do roli kapłanów i królów przyszłego wieku. Ci, którzy będą przygotowani do uczenia świata łagodności, cierpliwości, braterskiej życzliwości i miłości, muszą najpierw rozwijać te cechy charakteru w sobie (Gal. 5:22-23). Rozwijanie tych owoców Ducha wymaga wiele wysiłku od naśladowców Pana.\nWybór Kościoła jest surową próbą, a ci którzy „według postanowienia jego są powołani” (Rzym. 8:28), muszą upodabniać się do obrazu Jego Syna. Dopiero wtedy będą oni w stanie mieć udział w chwale, do której zmierzają. Ten najwyższy zaszczyt otrzymają tylko usprawiedliwieni, ale usprawiedliwieni „przez wiarę” (Rzym. 5:1).\nZdecydowana większość świata została zaślepiona przez księcia „tego świata” i oni w obecnym czasie nie mogą wierzyć i służyć Bogu żywemu (2 Kor. 4:4). Wybrany Kościół, po zakończeniu się wąskiej drogi, kiedy zostanie skompletowany, udoskonalony i uwielbiony (Mat. 7:14), stanie się istotnie Maluczkim Stadkiem, które nie będzie się składać z wielu „mądrych”, „możnych” i „wysokiego rodu” według ciała, tak jak ocenia to świat (1 Kor. 1:26-28). Przeto „to, co u świata głupiego, wybrał Bóg, aby zawstydzić mądrych, i to, co u świata słabego, wybrał Bóg, aby zawstydzić to, co mocne.” (w. 27) Powodem tego jest to, „aby żaden człowiek nie chełpił się przed obliczem Bożym.” (w. 29)\nPrawdziwe dziecko Boże pragnie czynić tak, jak powiedziano, „Kto się chlubi, w Panu się chlubił” (w. 31) „Posłuchajcie, bracia moi umiłowani! Czyż to nie Bóg wybrał ubogich w oczach świata, aby byli bogatymi w wierze i dziedzicami Królestwa, obiecanego tym, którzy go miłują?” (Jak. 2:5). Nagrodą, która odłożona jest dla tych powołanych, wybranych i wiernych, będzie urząd kapłana, króla, władcy i nauczyciela. Pamiętamy, że w obrazowym Izraelu urząd kapłana był wyraźnie oddzielony od urzędu króla. W Chrystusie jednak te dwa urzędy są połączone, jak to jest zilustrowane w podwójnym urzędzie Melchizedeka. Oni są królewskim kapłaństwem według porządku Melchizedeka i jako królowie będą panować i sądzić świat razem z ich Panem (Obj. 5:10).\nOn jest ich głową, a Kościół, Jego Ciało, jest królewskim kapłaństwem przyszłości. Musimy starać się o znalezienie się wśród kapłanów już teraz, w czasie poświęcenia i nie możemy zawieźć. Naszym pragnieniem jest, jeśli będziemy wierni tak, jak kapłani, otrzymać tytuł króla, aby rządzić wraz z Nim i błogosławić narody. „To namaszczenie, które od niego otrzymaliście, pozostaje w was” (1 Jana 2:27).\nOlej zaczął płynąć po ciele w dniu Pięćdziesiątnicy i spływa w dół przez cały Wiek Ewangelii. Kiedy liczba wybranych zostanie skompletowana i uwielbiona wraz z Głową, Chrystusem Jezusem, wtedy Wiek Ewangelii się zakończy. Zacznie się wtedy Wiek Mesjański, a członkowie Kościoła będą królowali jako współpracownicy i współdziedzice wraz z Chrystusem w Tysiącletnim królestwie.\nWracając do słów z naszego tematowego wersetu, „nie masz Żyda ani Greka, nie masz niewolnika ani wolnego, nie masz mężczyzny ani kobiety”. Co Apostoł ma na myśli? W Liście do Rzymian 10:12 stwierdza: „Nie masz bowiem różnicy między Żydem a Grekiem, gdyż jeden jest Pan wszystkich, bogaty dla wszystkich, którzy go wzywają”. Zdajemy sobie sprawę, że było niewłaściwe zrozumienie pośród wielu Żydów, którzy obecnie uznają Chrystusa, odnośnie tego czego oni oczekiwali od innych, szczególnie od pogan.\nŻydzi byli ludźmi, którzy otrzymali wyrocznię Bożą i którym został nadany Zakon, jak wykazuje List do Rzymian 9:4. Jedną z najbardziej kontrowersyjnych spraw było obrzezanie, jednak apostoł Paweł pokazał im, że literalne obrzezanie nie jest warunkiem, aby być miłym Bogu. „Bo w Chrystusie Jezusie ani obrzezanie, ani nieobrzezanie nic nie znaczy” (Gal. 5:6). Korzystniejszym jest obrzezanie serca, aby mieć Zakon wypisany „na tablicach serc ludzkich” (2 Kor. 3:3). Jest to ważny warunek, aby zjednać wszystkich w ciele Chrystusowym. To była dla nich trudna lekcja do zrozumienia i naprawdę wiązała się z czymś więcej.\nNauka jest taka, że Bóg przyjmuje wszystkich tych, którzy przychodzą do Niego przez Chrystusa bez względu na rasę, zamożność, użyteczność, zaszczyty wśród ludzi, bądź płeć. Wszystkie te rzeczy są używane przez świat do zdobywania przewagi nad innymi, jednak z Boskiego punktu widzenia, w Chrystusie jesteśmy jedno. Traktuje wszystkich nas jako jedno, z drugiej strony, według Boskiego zamierzenia błogosławi każdemu z osobna. Rozważmy pozostałą część stwierdzenia apostoła, że „nie ma niewolnika ani wolnego” w Jezusie Chrystusie.\nApostoł mówi „Zostałeś powołany, będąc niewolnikiem? Nie trap się tym” (1 Kor. 7:21). Inaczej mówiąc, nie zastanawiaj się nad tym, czy wolność jest konieczna dla twojego duchowego dobra. Bóg może Ci błogosławić i uwolnić Cię jako zwycięzcę tak, jak gdybyś był zamożnym panem. Z Boskiego punktu widzenia te cechy nie poniżają niewolników. „Każdy bowiem, kto wzywa imienia Pańskiego, zbawiony będzie.” (Rzym. 10:13).\nTo pokazuje inny ważny aspekt naszej lekcji, że Ewangelia jest dla wszystkich (Rzym. 5:15; Kol.1:23). Mamy powiedziane, że tak będzie również w przyszłości. „A ten, kto pragnie, niech przychodzi, a kto chce, niech darmo weźmie wodę żywota” (Obj. 22:17). Zdajemy sobie sprawę z tego, że w Zakonie było rozgraniczenie pomiędzy niewolnikiem a wolnym, kobietą a mężczyzną. Niezależnie od tego jaki przywilej dla Żydów pokazany był w Zakonie, to jednak według Ewangelii nie ma różnicy, bo wszyscy powołani są by głosić.\n„Duch Wszechmocnego, Pana nade mną, gdyż Pan namaścił mnie, abym zwiastował ubogim dobrą nowinę; posłał mnie, abym opatrzył tych, których serca są skruszone, abym ogłosił jeńcom wyzwolenie, a ślepym przejrzenie.” (Izaj. 61:1). Ten werset nie mówi tylko o publicznym zwiastowaniu, ale pokazuje wszelkie starania w Chrystusie w rozgłaszaniu poselstwa nadziei i zachęty. Wymaga to od każdego z członków używania talentów w służbie dla Pana, Prawdy i braci. „Niech każdy pozostanie w tym stanie [zawód], w jakim został powołany.” (1 Kor. 7:20). Każdy rodzaj służby, w jakimkolwiek wymiarze, jest przyjemny Panu, a powinien być wykonywany z pragnieniem i staraniem się, aby Go zadowolić.\nZnaczenie tego tematu jest zilustrowane przez apostoła Pawła, kiedy mówi nam, „Ci wszyscy trwali jednomyślnie w modlitwie wraz z niewiastami i z Marią, matką Jezusa, i z braćmi jego” (Dz. Ap. 1:14). Apostoł pokazuje jak ogromny szacunek ma dla niewiast, a widoczne jest to w kilkunastu wzmiankach o jego wiernych współpracownikach i pomocnikach. Byli gotowi studiować Pisma, dając dowód swojej gotowości do rozpoczęcia misji i pokazać swoją żywą i rozwijającą się wiarę. Spotykali się na wspólnym zgromadzeniach, aby zanosić modlitwy w intencji całego Ciała. Modlitwa jest absolutnie konieczna i nieodzowna w chrześcijańskim życiu oraz mobilizuje nas do dalszej służby. Przez nasze słowa i przez nasze działanie możemy przekazywać wesołą nowinę o Królestwie, o ważnych zarysach restytucji i zmartwychwstania.\nDomownicy wiary dzielą radość z ubiegania się o nagrodę Wysokiego Powołania w Jezusie Chrystusie. Ich pokora oraz chęć i umiejętność słuchania sprawia, że mogą widzieć i rozumieć teraźniejszą Prawdę przez Ducha Świętego.\nOni kochają sprawiedliwość, sprawy tego świata ich nie pociągają, łatwo się uczą, są „nienagannymi pracownikami, wykładającymi należycie słowo prawdy” (2 Tym. 2:15), „Prowadzi pokornych drogą prawa i uczy ich drogi swojej” (Ps. 25:9). Poselstwo od Pana w obecnym czasie jest zaproszeniem do odpocznienia. „Pójdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a Ja wam dam ukojenie” (Mat. 11:28).\nIstnieją dwie klasy robotników: robotnicy tego świata, którzy zabiegają o sprawy doczesnego życia, oraz naśladowcy Pańscy, którzy zabiegają „nie o pokarm, który ginie, ale o pokarm, który trwa, o pokarm żywota wiecznego” (Jan. 6:27). To są również ci, którzy czują jarzmo Przymierza Zakonu jako wierzący Żydzi, lub ci, którzy są obarczeni ciężkim jarzmem Szatana jak wierzący poganie. Żydzi byli pod jarzmem Rzymian w czasach Apostoła Pawła, ale jarzmo wspomniane tutaj to jarzmo religijne, jarzmo Zakonu. „Dlatego z uczynków zakonu nie będzie usprawiedliwiony przed nim żaden człowiek, gdyż przez zakon jest poznanie grzechu” (Rzym. 3:20).\nBóg udzieli szczególnego błogosławieństwa usprawiedliwienia z łaski przez wiarę dla tych, których powołał. Dzięki temu są oni przygotowani, aby wziąć jarzmo i stać się współpracownikami Pana w Ojcowskiej służbie. W Jego służbie nigdzie nie ma odpoczynku dla znużonych serc, jak tylko w jedności z Chrystusem. Otrzymaliśmy obietnicę, że Pan jest bliski tym, którzy mają serce skruszone – wyrażają szczery żal z powodu grzechu. Lud Boży posiada pokój i spokój umysłu poprzez znajomość Jego planu i charakteru. Wymaga to absolutnej pewności, że Jezus zapłacił „zupełną cenę” zarówno za Żydów jak i za Pogan. Obecne odpocznienie w wierze pewnego dnia zastąpione będzie przez rzeczywiste odpocznienie w Królestwie. Wtedy to członkowie ciała będą gruntownie przygotowani do wejścia do niebieskiego odpocznienia jako współdziedzice wraz z Chrystusem. Jezus zaprosił tak wielu jak mógł, najpierw Żydów, później Pogan, tych którzy mają właściwą postawę serca, aby poświęcać swój czas, wpływy, myśli i sposobności w służbie dla Boga. Chociaż jest to zaproszenie, a nie rozkaz, to jednak wymaga posłuszeństwa wobec Boskiej woli.\nOn zaprasza nas, abyśmy przyszli, dokonali całkowitego poświęcenia i wzięli jarzmo Chrystusowe w miejsce jarzma Prawa Zakonu lub jarzma Szatana, którym poprzednio byliśmy związani. „I poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi” (Jan. 8:32). Jesteśmy uwolnieni od błędów przeszłości, wolni by kochać Boga, wierzyć jego Słowu, zaufać i zrozumieć jak Jezus zakosztował śmierci za wszystkich ludzi.\nOn przyniósł nam wolność z niewoli strachu dotyczącego przyszłości. Poprzez codzienne poddawanie naszej woli Chrystusowi coraz bardziej uwalniamy się z niewoli grzechu. Nasz Pan zaprasza nas, abyśmy byli jego partnerami, prawdziwymi towarzyszami tego samego jarzma razem z Nim, aby uczyć się lekcji, które pomogą nam w naszym wzroście i rozwoju, w sposób miły naszemu Ojcu. Musimy, tak jak On, z łatwością przyswajać naukę, bo nawet pomimo Jego doskonałości, w swoim życiu On znajdował miejsce na naukę. Nasz Pan był pokorny i skromny w sercu, on nie brał pod uwagę swojej własnej woli, przyjął na siebie jarzmo woli Ojca.\nNasz Pan Jezus był, i ciągle jest, największym nauczycielem ludzi postanowionym przez Niebieskiego Ojca, największym i naczelnym nauczycielem ponad wszystkich. Związaliśmy się z naszym Panem przez przymierze przy ofierze, ofierze w śmierć. Pragnieniem naszych serc jest, aby uczyć się dobrych lekcji, które mogą przygotować nas do przyszłej chwały.\nKażdy z nas powinien radować się z wspaniałego przywileju głoszenia dobrych wiadomości o tym, co Bóg przygotował dla tych, którzy go prawdziwie miłują i są powołani według Jego zamierzenia. W Jezusie Chrystusie jesteśmy jedno. „On jest pokojem naszym, On sprawił, że z dwojga [Żydów i Pogan] jedność powstała, i zburzył w ciele swoim stojącą pośrodku przegrodę [barierę] z muru nieprzyjaźni” (Efez. 2:14).\nPrzez osiemnaście stuleci wyłączna Boża łaska była tylko dla Żydów. Wtedy były tylko dwie klasy ludzi, mianowicie Izraelici, którzy byli pod Boskim przymierzem, i wszyscy inni którzy nie mieli z Bogiem kontaktu wynikającego z przymierza. „On zniósł zakon przykazań i przepisów, aby czyniąc pokój, stworzyć w sobie samym z dwóch jednego nowego człowieka.” (Efez. 2:15). Nadszedł czas, kiedy poselstwo o Bożej łasce przeszło do Pogan, nie do indywidualnych wierzących, ale do Ciała Chrystusa (Efez. 1:22). Znamy ich jako duchowego Izraela, nowy naród, naród, który wcześniej nie był narodem, a który teraz otrzymał pokój. „I przyszedłszy, zwiastował pokój wam, którzyście daleko, i pokój tym, którzy są blisko” (Efez. 2:17).\nDzięki Jezusowi nie musimy być już dłużej obcymi przybyszami, będąc spłodzeni z Ducha Świętego, możemy stać się współobywatelami. Obecnie, będąc w Chrystusie, możemy mieć nasze obywatelstwo w niebie jako Oblubienica Chrystusowa, czyli kompletne Ciało. „A jako współpracownicy napominamy was, abyście nadaremnie łaski Bożej nie przyjmowali” (2 Kor. 6:1). Jest tutaj wytłumaczony związek pomiędzy naszym Panem a członkami Jego ciała. Otrzymaliśmy zaproszenie do tego, aby być współpracownikami Boga w wykonywaniu Jego planu. Jesteśmy przez to poczytani z Chrystusem jako dopełniający konieczną miarę udręk.\nJest to wspaniałe dzieło przemiany, „A nie upodabniajcie się do tego świata, ale się przemieńcie przez odnowienie umysłu swego, abyście umieli rozróżnić, co jest wolą Bożą, co jest dobre, miłe i doskonałe.” (Rzym. 12:2). To wszystko jest możliwe dzięki łasce Boga przez poświęcenie i usprawiedliwienie. „Teraz raduję się z cierpień, które za was znoszę” (Kol. 1:24).\nMożna to osiągnąć przez ofiarowanie się, samozaparcie i wzięcie na siebie krzyża. Wiemy, że jeśli „razem z nim cierpimy, abyśmy także razem z nim uwielbieni byli” (Rzym. 8:17). Później wspaniały Najwyższy Kapłan przyjmie nas jako członków swego Ciała. On zlicza nasze cierpienia, które zawierają ofiarę ziemskich interesów i praw dla sprawiedliwości, jako część jego własnych cierpień. Prawdziwy naśladowca, przyjęty przez Ojca, ma możliwość dokończenia swojego udziału w ofierze Chrystusa poprzez wierność wobec przymierza. Mamy również radować się z tego, że jesteśmy zaliczeni do godnych cierpienia udręk Chrystusowych. Jeśli zostaliście ochrzczeni w Chrystusa, przyoblekliście się w Chrystusa, to staliście się członkami Jego Ciała.\nJesteśmy zatem współdziedzicami, na co wskazuje werset 29 naszej lekcji, „I dziedzicami według obietnicy”. Jesteśmy dziedzicami wraz z Chrystusem tej wspaniałej obietnicy chwały i nieśmiertelności. Nie jesteśmy jak nasz Pan, który był „święty, niewinny, nieskalany” i jako prawdziwy Żyd był dziedzicem błogosławieństw przymierza, ale przez społeczność z Nim możemy mieć przystęp do naszego Ojca. „Albo czy nie wiecie, (…) że nie należycie też do siebie samych? Drogoście bowiem kupieni” (1 Kor. 6:19-20).\nJest to wypełnieniem obietnicy danej Abrahamowi, zgodnie z najważniejszym aspektem tej obietnicy – duchowym aspektem. Uwielbiony Chrystus, jako głowa i ciało, będzie tym obiecanym nasieniem Abrahama. „Ażeby wypróbowana wiara wasza okazała się cenniejsza niż znikome złoto, (…) ku chwale i czci, i sławie, gdy się objawi Jezus Chrystus.” (1 Piotr. 1:7). Literalne nasienie Abrahama, Izaak, nie stał się wypełnieniem tej obietnicy, jednak był on obrazem na Chrystusa, którego Bóg wybrał jako duchowe nasienie. Jezus jest Głową, a Kościół Jego członkami. Jezus wraz z Oblubienicą stanowią to duchowe nasienie Abrahama.\nPrzypomnijmy zastosowanie przymierza Abrahama do Kościoła „jako gwiazdy na niebie” i do ziemskiego nasienia „jako piasek na brzegu morskim” (1 Moj. 22:17). Dwa nasienia, z których pierwsze odnosi się do rozwoju w wierze, drugie do Zakonu i uczynków. Oba wymagają posłuszeństwa i szczerej miłości do Ojca i Jego Syna. Będzie to konieczne dla wszystkich narodów, aby mogły stać się jako Izraelici, dzieci Abrahama, a zatem i dzieci Boga. Klasa wierzących musi być najpierw skompletowana i otrzymać doskonałość w pierwszym zmartwychwstaniu. Oni będą uwielbieni w mocy królestwa, zanim Starożytni Święci otrzymają swoje błogosławieństwa na poziomie ziemskim i zanim cielesny Izrael będzie zgromadzony jako pierwociny Królestwa Boga na ziemi. Ostatecznie wszystkie narody będą miały udział w błogosławieństwach Nowego Przymierza, „najpierw Żydowi, a potem i Grekowi” (Rzym. 2:10, BG).\nObietnica błogosławienia wszystkich ludzi na ziemi zapisana w 1 Moj. 22:17-18 wypełni się nie tylko w Chrystusie i Kościele, ale także osobiście w Abrahamie i jego cielesnym nasieniu, które przyjdzie do harmonii z Boskim Planem. Duchowe nasienie rozwija się z łaski w Wieku Ewangelii. Wiemy także, że to duchowe nasienie było ukryte do właściwego dla Boga czasu. „Społeczność z Panem mają ci, którzy się go boją, On też obwieszcza im przymierze swoje.” (Ps. 25:14). Znane są słowa „Wam dane jest znać tajemnice Królestwa Niebios” (Mat. 13:11). Dla osób postronnych te wszystkie rzeczy były mówione w przypowieściach, podobieństwach, aby „słuchając, nie słyszeli ani nie rozumieli” (werset 13). Zaprawdę błogosławione są twoje oczy jeśli widzisz tę tajemnicę i błogosławione jest twoje serce, jeśli doceniasz ten przywilej, którym tylko poświęceni mogą się radować.\nBOSKIE DROGOCENNE KAMIENIE\nW obecnym czasie mamy udział w cierpieniach Chrystusowych przez „picie” z Jego kielicha i poprzez zanurzenie w Jego ofiarniczą śmierć. Ci, więcej niż zwycięzcy – to jest „Kościół pierworodnych, którzy są zapisani w niebie” – są Boskimi drogocennymi kamieniami na duchowym poziomie, tak jak wierni Starożytni Święci byli w przeszłości drogocennymi kamieniami na poziomie ziemskim, wyróżnieni w Królestwie Mesjasza. Następujące słowa są lekcją dotyczącą przyszłej nagrody: „Tak to mówili między sobą ci, którzy boją się Pana, a Pan uważał i słyszał to. I tak została spisana przed nim księga pamiątkowa dla tych, którzy boją się Pana i czczą jego imię. Będą moją własnością mówi Pan Zastępów w dniu, który Ja przygotowuję, i oszczędzę ich, jak ktoś oszczędza swojego syna, który mu służy.” (Mal. 3:16-17).\nPierwszym z tych drogocennych kamieni był nasz Pan Jezus, a kolejne w różnych rozmiarach są ciosane i polerowane podczas Wieku Ewangelii. Te kamienie muszą być najpierw powołane przez Boga, jednak Bóg naznaczył Jezusa jako naczelnego mistrza do ich przygotowywania.\nUkształtowane na podobieństwo Mistrza, podążające Jego śladami, te drogocenne kamienie zostaną złożone razem. „Zgromadźcie mi wiernych moich, Którzy zawarli ze mną przymierze przez ofiarę.” (Ps. 50:5) – tych, którzy cierpliwie wytrwali w przymierzu ofiary ze mną i w czasie próby okazali się twardego charakteru jako diamenty. Poprzez wytrwałość wypracowali w sobie owoce Ducha Świętego – cechy charakteru niezbędne, aby zostać przyobleczonymi w złoto, jako prawdziwi Izraelici, święci Boga.\nTylko ci, którzy cierpieli ofiarniczo z Panem jako członkowie Jego Ciała, będą mogli dzielić z Nim chwałę jako współdziedzice, jako członkowie wielkiego proroka, kapłana, króla, pośrednika i sędziego świata. Członkowie Jego ciała zostaną wkrótce wzbudzeni i staną się uczestnikami Jego zmartwychwstania jako następni w kolejności po ich Orędowniku, który po wstąpieniu do nieba wstawił się za Kościołem, za domownikami wiary, jako ich Najwyższy Kapłan. On przywodzi ich do Siebie jako współuczestników Jego chwały. Po okazaniu swej wierności aż do śmierci, oni staną się dziedzicami rzeczy niebieskich, i pomogą zrealizować prośbę w naszej modlitwie Pańskiej. „Przyjdź królestwo twoje; bądź wola twoja jako w niebie, (…) Amen.” (Mat. 6:10-13).\nSłużcie jedni drugim w miłości. Gal. 5:13\nNaszą miłość dla drugich, dla Pana Boga, dla braci, dla naszych rodzin, dla naszych bliźnich, a nawet dla naszych wrogów określamy według naszej gotowości do poświęcania się dla ich korzyści i dla ich dobra największego. Jeśli sami stwierdzamy, że nie czynimy żadnych poświęceń dla dobra sprawy Pańskiej, nie oszukujmy samych siebie, mówiąc, że kochamy Pana Boga. Jeśli nie mamy ochoty do czynienia poświęceń na korzyść braci i innych drogich nam osób, nie pojmujmy tej sprawy błędnie, nazywając ją miłością. Jeśli nie jesteśmy chętnymi do okazywania przychylności nawet naszym wrogom, kiedy są w potrzebie, nie błądźmy. Pan Bóg oznajmił, że jedynym wskaźnikiem serca miłującego jest okazywanie dobroci, miłosierdzia i samozaparcia. R 4224:5\n„Szukajcie Pana, póki może być znaleziony i wzywajcie go, póki blisko jest.” Księga Izajasza, Rozdział 55:6 (BG)\nOd czasu upadku Adama prawie każdy pragnie powrotu wiecznego życia, powrotu do stanu doskonałości, pojednania z Bogiem, do relacji przymierza z Nim. To, co ostatecznie zaspokoi wszystkie te pragnienia, porównane jest do ożywczego pokarmu i napoju, którego Bóg daje darmo ludzkości.\n„Nuż wszyscy pragnący pójdźcie do wód, i wy, co nie macie pieniędzy, pójdźcie, kupujcie a jedzcie; pójdźcie mówię, kupujcie bez pieniędzy i bez zapłaty, wino i mleko. Przecz wynakładacie pieniądze nie na chleb, a pracę swą na to, co nie nasyca? Słuchajcie, słuchajcie mię, a jedzcie to , co jest dobrego, i niech się rozkocha w tłustościach dusza wasza.” (Iz. 55:1-2, BG). Prorok zapowiada nadejście czasu, w którym wszyscy, którzy łakną, będą nasyceni, a ich pragnienie zostanie zaspokojone. Okres opisany w tych dwóch wersetach odnosi się do nadchodzącego wieku Tysiąclecia. W tym czasie ludzkość będzie stopniowo otrzymywać to, co jest dobre poprzez Pośrednika pomiędzy Bogiem i człowiekiem – Jezusa Chrystusa i Jego Kościół.\nW obecnym wieku Ewangelii, poprzedzającym wiek Tysiąclecia, Chrystus i Kościół ma być skompletowany i uwielbiony. Ci, którzy staną się członkami klasy Kościoła są zapraszani by przyjść do Boga w tym właśnie wieku, ale nie poprzez pośrednictwo, tylko bezpośrednio przez Chrystusa. Czytamy: „Nakłońcie ucha swego, a pójdźcie do mnie, słuchajcie, a będzie żyła dusza wasza. I postawię z wami przymierze wieczne, miłosierdzie Dawidowe pewne wyleję na was. Oto dałem go za świadka narodom, za wodza i nauczyciela narodom. Oto naród, którego nie znał, powołasz, narody, które cię nie znały, zbieżą do ciebie dla Pana, Boga twego, i Świętego Izraelskiego, bo cię uwielbi. Szukajcie Pana póki może być znaleziony i wzywajcie go, póki blisko jest. Niech opuści niepobożny drogę swoją, a człowiek nieprawy myśli swoje i niech się nawróci do Pana, a zmiłuje się; i do Boga naszego, gdyż jest hojnym w odpuszczeniu” (Iz. 55:3-7, BG).\nApostoł Paweł przypominał Żydom, że określenie „miłosierdzia Dawidowe’’ odnosi się do Chrystusa. „Wypełnił teraz Bóg dzieciom ich przez wzbudzenie nam Jezusa, jak to napisano w psalmie drugim: Synem moim jesteś, Dzisiaj cię zrodziłem. A że go wzbudził z martwych, aby już nigdy nie uległ skażeniu, powiedział to tak: Dał nam święte rzeczy Dawidowe, rzeczy pewne.” (Dz.Ap.13:33-34, BG).\nKról Dawid był figurą na Chrystusa jako króla, będącego przywódcą i rządzącym nad ludźmi. Będzie On dzielił królewską władzę ze swoim Kościołem. „Zwycięzcy pozwolę zasiąść ze mną na moim tronie, jak i ja zwyciężyłem i zasiadłem wraz z ojcem moim na jego tronie” (Obj.3:21, BG).\nTo przez Chrystusa i jego Kościół Bóg całkowicie ułaskawi resztę ludzkości. Ci, którzy znajdą zaspokojenie swoich pragnień w obecnym wieku Ewangelii, będą pomagali reszcie ludzkości w zaspokojeniu ich pragnień w wieku Tysiąclecia. Wtedy wszyscy zrozumieją prawdę słów: „Boć zaiste myśli moje nie są jako myśli wasze, ani drogi wasze jako drogi moje, mówi Pan; (…) Takie będzie słowo moje, które wynijdzie z ust moich; nie wróci się do mnie próżno, ale uczyni to, co mi się podoba i poszczęści mu się w tem, na co je poślę” (Iz.55:8-11, BG).\n„Uczcie się dobrze czynić; szukajcie sądu, podźwignijcie uciśnionego, sąd czyńcie sierocie, ujmujcie się o krzywdę wdowy.” Księga Izajasza, Rozdział 1:17 (BG)\nDwanaście plemion Izraela zostało wybranych spośród pogańskiego świata wielkiego bałwochwalstwa i pustych rytuałów , by służyć jako żywy przykład Bożych zasad. Ceremonialne obrzędy Izraelitów miały być symbolicznym wyrazem prawdziwego, szczerego uwielbienia Boga. Jednak dziesięć plemion odłączyło się od Judy i Beniamina i były od tamtego czasu znane jako Królestwo Izraelskie. Wkrótce uległo ono moralnemu upadkowi. Kapłani, tracąc znaczenie prawdziwego uwielbienia, pozwolili by hipokryzja wyparła prawdziwe oddawanie czci, pozwalając nawet by oddawanie czci bożkom mieszało się z uwielbieniem jedynego, prawdziwego Boga. Jego świadomość tej obłudy została wyrażona przez proroka Izajasza: „…lud ten przybliża się do mnie usty swemi, a czci mnie wargami swemi, a serce jego jest daleko ode mnie.” (Iz. 29:13, BG).\nPorównując obłudę Izraelitów do praktyk Sodomy i Gomory, Pan Bóg mówi: „Słuchajcie słowa Pańskiego, książęta Sodomscy, przyjmijcie w uszy zakon Boga naszego, ludzie Gomorscy! Cóż mi po mnóstwie ofiar waszych? Mówi Pan. Jużem syty całopalenia baranów i łoju tłustego bydła; a krwi cielców, i baranów, i kozłów nie pragnę. Gdy przychodzicie, abyście się okazywali przed twarzą moją? Któż tego żądał z rąk waszych, abyście deptali sini moje? Nie ofiarujcie więcej ofiary daremnej. Kadzenie jest mi obrzydliwością; nowiu miesiąca i sabatu, gdy zwołujecie zgromadzenia, nie mogę ścierpieć (bo nieprawością jest) ani dnia zapowiedzianego. Nowych miesięcy waszych, i uroczystych świąt waszych nienawidzi dusza moja; stały mi się ciężarem; upracowałem się nosząc je. Przetoż gdy wyciągniecie ręce wasze, skryję oczy moje przed wami, a gdy rozmnożycie modlitwę, nie wysłucham; bo ręce wasze krwi są pełne” (Iz. 1:10-15 BG). Tak oto Bóg definiuje fałszywe oddawanie czci jako wszystko co jest mu ofiarowane inaczej niż z serca.\nPoza wyjątkiem Pana Jezusa, wszystkie serca należące do rodzaju ludzkiego są niedoskonałe, grzeszne: „Albowiem wszyscy zgrzeszyli i nie dostaje im chwały Bożej” (Rzym.3:23, BG).\nPanu Bogu pozostaje zatem wytłumaczyć, jak to możliwe, by grzeszne serce mogło zostać przyjęte do złożenia ofiary prawdziwego uwielbienia. „Omyjcie się, czystymi bądźcie, odejmijcie złość uczynków waszych od oczów moich; przestańcie źle czynić. Uczcie się dobrze czynić, szukajcie sądu, podźwignijcie uciśnionego, sąd czyńcie sierocie, ujmijcie się o krzywdę wdowy” (Iz. 1:16-17 BG)\nCeremonialne, uroczyste modlitwy i ofiary nie mogą stanowić pokuty za nieuczciwe traktowanie czy ucisk bliźniego albo obłudne oddawanie czci Panu Bogu. Sprawiedliwość wobec ludzi jest tak samo ważną częścią życia religijnego, jak sprawiedliwość wobec Boga. Obrzędy, ceremonie i ofiary pochodzące z zatwardziałego serca są na nic, ponieważ znieważają Boży majestat. Grzesznik, który z pokornego i skruszonego serca prawdziwie pragnie Bożego przebaczenia, chociaż nie zna się na rytuałach i ceremoniach, otrzyma je poprzez Jezusa Chrystusa w stosownym czasie i w stosowny dla Pana Boga sposób. Bóg będzie najpierw wymagał od grzesznika szczerego pragnienia podporządkowania się Jego Boskim zasadom i takie działanie jest niesłychanie rozsądne. „Przyjdźcie teraz, a rozpierajmy się z sobą, mówi Pan: choćby były grzechy wasze jako szkarłat, jako śnieg zbieleją, choćby były czerwone jako karmazyn, jako wełna białe będą” (Iz. 1:18, BG).\nWielka jest wiara twoja; niechaj ci się stanie jak chcesz. Mat. 15:28\nIm więcej zastanawiamy się nad przedmiotem wiary, tym bardziej upewniamy się, że wiara nie tylko jest niezbędną, ale również bardzo cenną. Bez wiary nie możemy zbliżyć się do Pana Boga. Nie możemy pozostawać w Jego miłości, nie posiadając wiary. Nie możemy otrzymywać od Niego codziennego miłosierdzia, błogosławieństwa i kierownictwa, jeśli nie będziemy wierzyć w Jego obietnice. Nie możemy uznawać siebie za Jego dzieci spłodzone z Ducha Świętego do dziedzictwa Bożego i współdziedzictwa z Panem Naszym Jezusem Chrystusem, jeśli nie okażemy wiary obietnicom Jego Słowa. Nie potrafimy postępować za Panem dzień po dniu, jeślibyśmy kierowali się widzeniem, a nie wiarą. Jest to próba, której poddani są wszyscy Jego naśladowcy. Jeśli nie zaufamy obietnicom Bożym, nie będziemy w stanie zrozumieć, w jaki sposób, w przeciwnościach przychodzących od świata ciała i Szatana, wydających się być dla nas tak szkodliwymi, mogą być ukryte błogosławieństwa. Zatem, nie będziemy przygotowani należycie do Królestwa Niebieskiego z jego zaszczytami, błogosławieństwami i przywilejami, jeśli teraz nie wyrobimy w sobie wiary. Ona uzdolni nas do właściwego wykorzystywania wszystkich nauk, które nabywamy w szkole Chrystusowej. R 3787:5\nPieśni Wieczorne 14 Kwiecień\n„Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: czy wieczorem, czy o północy, czy gdy kur zapieje, czy rankiem.” Ewangelia Świętego Marka, Rozdział 13:35.\nW ostatniej części serii „Skarby Prawdy” naszą uwagę skupiliśmy nad znaczeniem oświadczenia świętego Judy, byśmy „bojowali o wiarę raz świętym podaną” (Juda 3, BG). Nawoływanie to ma szczególne znaczenie, jest duchową zachętą dla ludu Bożego, który żyje teraz w końcowych latach obecnego wieku Ewangelii.\nPrzy końcu tego wieku „czuwający” muszą zatem zrozumieć znaczenie podstawowych doktryn, wspólnych naszej wierze żniwa tego wieku. Apostoł Paweł nawoływał nas do odpowiedniej postawy w tym okresie: „Czuwajcie, trwajcie w wierze, bądźcie mężni, bądźcie mocni.” (1 Kor. 16:13). W świetle następnego nawoływania apostoła, tym razem do Tymoteusza, wytyczony cel zostaje uzupełniony dodatkowym elementem. Apostoł zachęca młodzieńca, by „pilnował” siebie samego, podstawowych nauk Prawdy, które są potrzebne do zbawienia oraz by dzielił się z innymi tymi wspaniałymi słowami Prawdy – ze wszystkimi, którzy mają uszy ku słuchaniu (1 Tym.4:16).\nOBIETNICA NASZEGO PANA\nW trzeciej części tej serii zajmiemy się napełniającą nas otuchą obietnicą, jaką nasz Pan i Zbawca pozostawił swym wiernym w ostatnich dniach swojej ziemskiej działalności. Pan Jezus tłumaczył uczniom, że ma ich opuścić na jakiś czas, aby udać się do „domu Ojca” i przygotować im miejsce (Jan 14:1-2). Następnie wypowiedział najpiękniejsze słowa obietnicy: „A jeśli pójdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i wezmę was do siebie, abyście, gdzie Ja jestem, i wy byli. I dokąd Ja idę, wiecie, i drogę znacie.” (w. 3-4).\nNAWOŁYWANIE DO CZUWANIA\nNasz tytułowy werset oraz kontekst, z którego został zaczerpnięty werset, wskazują, że niewiadome będzie, kiedy nasz Mistrz, Jezus Chrystus, powróci według swojej obietnicy. Czytamy: „Ale o tym dniu i godzinie nikt nie wie: ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec. Baczcie, czuwajcie; nie wiecie bowiem, kiedy ten czas nastanie.” (Mar. 13:32-33). Nawołanie do obserwowania owego wydarzenia zostało skierowane do tych, którzy oczekują tego czasu, choć dokładny czas przyjścia nie został wyraźnie podany. Z opisu ewangelisty Marka można wywnioskować, że czas ten zostanie objawiony czuwającym, którzy będą się mieć na „baczności” i będą trwać w modlitwach. Ci, którzy nie będą czuwać, jak nasz Pan przykazał, nie rozpoznają ani czasu, ani wydarzeń, które będą wiadome i zostaną rozpoznane przez obserwujących ich wypełnienia.\nNawołanie do czuwania jest w pełni potwierdzone innymi wersetami. W związku z tym apostoł Paweł nas zachęca: „Sami bowiem dokładnie wiecie, iż dzień Pański przyjdzie jak złodziej w nocy. Gdy mówić będą: Pokój i bezpieczeństwo, wtedy przyjdzie na nich nagła zagłada, jak bóle na kobietę brzemienną, i nie umkną. Wy zaś, bracia, nie jesteście w ciemności, aby was dzień ten jak złodziej zaskoczył. Wy wszyscy bowiem synami światłości jesteście i synami dnia. Nie należymy do nocy ani do ciemności. Przeto nie śpijmy jak inni, lecz czuwajmy i bądźmy trzeźwi.” (1 Tes. 5:2-6). Apostoł w swej wypowiedzi kładzie nacisk na czuwających synów światłości, oświeconych Pańską obecnością i jego naukami.\nPOCHODNIA W CIEMNYM MIEJSCU\nApostoł Paweł wskazuje na sposoby, jakimi nasz Mistrz będzie nas pouczał i informował odnośnie ścieżki, po której chodzimy. Nie mówi on, że stanie się to poprzez cudowne objawienia czy sny, ale poprzez biblijne świadectwo Słowa Prawdy. „Mamy więc słowo prorockie jeszcze bardziej potwierdzone, a wy dobrze czynicie, trzymając się go niby pochodni, świecącej w ciemnym miejscu, dopóki dzień nie zaświta i nie wzejdzie jutrzenka w waszych sercach.” (2 Piotr. 1:19). Znowu w centrum wypowiedzi znajdują się ci, którzy czuwają w świetle „słowa prorockiego jeszcze bardziej potwierdzonego”.\nChociaż wolą Bożą nie było, aby Jego lud naprzód dowiedział się konkretnych informacji o dokładnym czasie powrotu naszego Pana Jezusa Chrystusa, odpowiedni czas miał nadejść pod koniec wieku, kiedy wierni czuwający mieli otrzymać błogosławieństwo w postaci odpieczętowania skarbów Prawdy i odkrycia czasu wtórego przyjścia. Wątpiący i mądrzy tego świata pozostaną w ciemności i nieświadomości. Ci, którzy starają się udowodnić sobie lub innym, że nikt nic nie będzie wiedział o czasie wtórej obecności naszego Pana, nie są w stanie należycie docenić głębi i duchowego znaczenia pocieszających słów Pana Jezusa. Czuwający mają przykazane obserwować czasy i pory należące do cudownego planu Bożego w celu ich rozpoznania, a nie by pozostawać ze światem w zupełnej ciemności. Dlatego też prorok Daniel ostrzega: „Wielu będzie oczyszczonych, wybielonych i wypławionych, lecz bezbożni będą postępować bezbożnie. Żaden bezbożny nie będzie miał poznania, lecz roztropni będą mieli poznanie.” (Dan. 12:10). Mamy trwać w światłości, nawet jeśli inni pozostają w ciemności.\nNiektórzy chrześcijanie zrazili się nauką Mistrza o Jego wtórym przyjściu i potknęli się o nią. Czasem było to wynikiem nierozsądnego, literalnego patrzenia na sposób Jego niewidzialnej obecności. Nie możemy odrzucić jednej z najpiękniejszych i najbardziej znaczących nauk Pisma Świętego tylko dlatego, że inni źle zrozumieli przedmiot. Niektórzy mogą wnieść mądrość tego świata do tego, co jest związane z nauką o wtórym przyjściu.\nNauka ta jest wypełnieniem wspaniałej obietnicy, jaką dał sam Jezus Chrystus przy końcu swojej ziemskiej działalności, a Jego słowa powinny zająć znaczące miejsce pośród klejnotów kosztownej Prawdy. Jego pełne zachęty słowa mają moc podnieść inne obietnice i błogosławieństwa, które są powiązane z tą nauką. Nie może ona zostać odłożona na bok czy ukryta, ale powinna zająć w planie Bożym odpowiednie miejsce jako błogosławieństwo dla wszystkich, którzy są Jego szczerymi i prawdziwymi sługami.\nWEZMĘ WAS DO SIEBIE\nNauki i obietnice związane z wtórą obecnością Jezusa Chrystusa znajdują się w centralnym punkcie Boskiego planu jako pojednanie i błogosławienie wszystkich narodów ziemi poprzez nasienie obietnicy. Obietnice te zostały ustanowione w proroczych słowach apostołów, proroków i w słowach samego Pana Jezusa. Wielu braci o szczerym sercu doceniło i pokochało te nauki. W swoim sercu trzymają dla nich najbardziej znaczące miejsce, podczas gdy inni chrześcijanie nie przykładają wagi do tego przedmiotu w sposób doktrynalny czy inny.\nMamy obserwować wtóre przyjście Tego, który nas odkupił i który obiecał: „Przyjdę znowu i wezmę was do siebie”. Słowo „wezmę” (gr. paralamvano), użyte tu przez świętego Jana, oznacza także „otrzymać, przyjąć, usłyszeć, upewnić się, dowiedzieć się, nauczyć się, wziąć, wziąć do siebie, wezwać, przyjąć, uznać” (3880, Strong). Używa go również apostoł Paweł, kiedy pisze do braci w Koryncie odnośnie Ewangelii, która została przez nich przyjęta. „A przypominam wam, bracia, ewangelię, którą wam zwiastowałem, którą też przyjęliście i w której trwacie” (1 Kor. 15:1). Apostoł wskazuje potem, jak ważne jest by trwać w nauce Pisma: „I przez którą zbawieni jesteście, jeśli ją tylko zachowujecie tak, jak wam ją zwiastowałem, chyba że nadaremnie uwierzyliście.” (w.2). Następnie apostoł używa tego słowa aby potwierdzić swoją wiarę: „Najpierw bowiem podałem wam to, co i ja przejąłem, że Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism” (w.3).\nCzuwanie nie obejmuje jedynie myśli powrotu naszego Pana, ale także wspaniałą nadzieję, iż Jego wierna Oblubienica w przygodnim czasie zostanie wzięta przez Pana do Jego chwalebnego Królestwa. W owym czasie znajdzie się z Nim w chwale i dzielić będzie wielki przywilej podnoszenia i błogosławienia ludzkości.\nBŁOGOSŁAWIEŃSTWA PŁYNĄCE Z NASIENIA OBIETNICY\nWzdychające stworzenie od dawna oczekuje objawienia chwały przyszłego królestwa sprawiedliwości i pokoju oraz wypełnienia obietnicy o nasieniu Abrahamowym. Poprzez tę wspaniałą obietnicę nasz Ojciec Niebiański wybiera członków Oblubienicy Chrystusowej w czasie obecnego wieku Ewangelii. Znajdą się oni wraz z Jezusem Chrystusem oraz dzielić będą Jego chwałę jako współdziedzice, wypełniając wspaniałe przywileje świadczenia dobrodziejstw i błogosławienia biednego, schorowanego od grzechu świata.\nObietnica ta z pewnością się wypełni. „Potem zawołał anioł Pański powtórnie z nieba na Abrahama, mówiąc: Przysiągłem na siebie samego, mówi Pan: Ponieważ to uczyniłeś i nie wzbraniałeś się ofiarować mi jedynego syna swego, Będę ci błogosławił obficie i rozmnożę tak licznie potomstwo twoje jak gwiazdy na niebie i jak piasek na brzegu morza, a potomkowie twoi zdobędą grody nieprzyjaciół swoich, I w potomstwie twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi za to, że usłuchałeś głosu mego.” (1 Moj. 22:15-18).\nZ NIM UWIELBIENI\nCzuwanie zawiera w sobie nadzieję oraz czekanie. Czekamy na to, co apostoł Paweł opisał w liście do Tytusa: „Oczekując błogosławionej nadziei i objawienia chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Chrystusa Jezusa” (Tyt. 2:13). W okresie powoływania i wypróbowywania członków Jego ciała, nasz Pan przemienia cielesny stan swej Oblubienicy na swój własny obraz i podobieństwo. „Umiłowani, teraz dziećmi Bożymi jesteśmy, ale jeszcze się nie objawiło, czym będziemy. Lecz wiemy, że gdy się objawi, będziemy do niego podobni, gdyż ujrzymy go takim, jakim jest.” (1 Jan. 3:2).\nZwycięzcy wierni będą jako On jest, ujrzą Go, takim, jaki jest, będą z nim uwielbieni i włączą się do Jego wielkiego dzieła przynoszenia błogosławieństw życia i pokoju dla całego rodzaju ludzkiego. Ten oczekiwany czas jest także czasem cierpienia, nie tylko dla świata znajdującego się pod jarzmem grzechu i pod oślepiającym wpływem Szatana, ale także dla członków klasy Kościoła, o których apostoł pisał: „A nie tylko ono, lecz i my sami, którzy posiadamy zaczątek Ducha, wzdychamy w sobie, oczekując synostwa, odkupienia ciała naszego.” (Rzym. 8:23).\nCi, którzy badają Słowo Boże rozumieją w jaki sposób nasz Pan Jezus Chrystus powrócił aby ustanowić swoje Królestwo. „Sami bowiem dokładnie wiecie, iż dzień Pański przyjdzie jak złodziej w nocy.” (1 Tes. 5:2), którego świtanie nie może zostać dostrzeżone ludzkim okiem. Jeśli Wtóre Przyjście byłoby widzialną na zewnątrz manifestacją, świat dowiedziałby się o nim równie szybko jak lud Boży – ci, co mieli czuwać i zwracać na nie baczną uwagę. Nie byłoby wtedy prawdą, że „dzień Pański” przychodzi znienacka na świat jako „złodziej”, Kościół pozostałby w ciemności, nieświadomy wydarzenia.\nSŁOWO BOŻE NASZĄ LAMPĄ\nMamy obserwować znaki czasu w świetle Bożego Słowa – naszej lampy. Wiek Ewangelii jest bez wątpienia okresem nocy, a lud Boży oczekuje obiecanego powrotu Mistrza. „Bóg jest w nim, nie zachwieje się: Bóg wspomoże go przed świtem [zaraz z poranku BG].” (Ps. 46:6).\nSłowo Boże jest światłem przewodnim na ścieżce Kościoła przez cały okres Wieku Ewangelii, jak wyraził psalmista Dawid: „Słowo twoje jest pochodnią nogom moim I światłością ścieżkom moim.” (Ps.119:105). Lampa, objawiona prawda, prowadzi wszystkich wiernych, czujnych pielgrzymów w drodze do niebiańskiego miasta – górnego Jeruzalem. Jak wielka to pociecha! Jak mrocznym i ponurym byłoby nasze pielgrzymowanie bez niej. Patrząc wstecz, wysławiamy Pana, w jaki sposób prowadził nas w życiu dzień po dniu.\nCi, którzy zważają na przełomowe wydarzenia wskazane przez Pana poprzez proroka Daniela, Izajasza, Jeremiasza i innych, zdają sobie sprawę, że przeszliśmy już dużo dłuższą drogę niż początkowo oczekiwano od Kościoła, kiedy rozpoczął swój bieg. Obserwując te przełomowe wydarzenia, zdajemy sobie sprawę jednocześnie, iż obecnie jesteśmy bardzo blisko końca naszej podróży oraz czasu, w którym wielkie błogosławieństwa, których lud Boży tak długo oczekiwał i o które się modlił, już nadeszły. Czuwający dostrzegli świadectwo Mistrza, zanotowane przez proroka Daniela, mówiące, że w czasie końca nastąpi rozpowszechnienie podróży – „bo to wiele ich przebieży” po całej ziemi. Ten czas jest oznaczony ogólnym wzrostem wiedzy, jak zapowiedział prorok Daniel. „Ale ty, Danijelu! zamknij te słowa, i zapieczętuj tę księgę aż do czasu naznaczonego [ostatecznego – BW]; bo to wiele ich przebieży, a rozmnoży się umiejętność.” (Dan. 12:4, BG).\nMusimy uważnie obserwować przepowiedziane znaki czasu oraz szanować łaski obiecane nam przez Boga. Uważni czuwający nie są obojętni wobec spełniających się co krok obietnic. Inni mogą być świadomi zmian zachodzących na świecie, ale dziecko Boże postrzega je nie tylko jako fakty, ale także jako dowód na to, że żyjemy w zapowiedzianym czasie, zwanym „czasem ostatecznym”. Jest to także dzień przygotowania na błogosławieństwa Królestwa, które wkrótce nadejdzie, a o którym pisał prorok Malachiasz: „Ale dla was, którzy boicie się mojego imienia, wzejdzie słońce sprawiedliwości z uzdrowieniem na swoich skrzydłach.” (Mal. 3:20).\nNASILAJĄCY SIĘ UCISK\nProroctwo Daniela wskazuje, że wraz z Pańską Wtórą Obecnością nastaje rozwój wiedzy, a ten rozwój wiedzy przyczynia się do nasilenia się ucisku i niezadowolenia wśród ludzi. Wynikiem tego będzie, jak zostało to wyrażone w proroctwie: „W owym czasie powstanie Michał, wielki książę, który jest orędownikiem synów twojego ludu, a nastanie czas takiego ucisku, jakiego nigdy nie było, odkąd istnieją narody, aż do owego czasu. W owym to czasie wybawiony będzie twój lud, każdy, kto jest wpisany do księgi żywota.” (Dan. 12:1).\nWierni czuwający, którzy wypatrują wypełnienia owych rzeczy, rozpoznają bezład i przemoc, które charakteryzują nasze czasy, będące kulminacyjnym końcem Wieku Ewangelii. Pokładają również ufność w Bogu, że ich imiona znajdą się wpisane w księdze żywota. Lud Boży wyraźnie dostrzega nadchodzący wielki ucisk. Pismo jasno mówi, że wszystkie obecne ludzkie instytucje upadną w anarchii, zamieszaniu i bezładzie.\nWSZYSCY GO UWIELBIĄ\nDziecko Boże nie spuszcza wzroku z Niebiańskiego Ojca lub Jego kierownictwa. Widzi, że nadchodząca katastrofa socjalna i kościelna będzie naturalnym wynikiem pychy i samolubstwa. Pamięta także i ufa, że Bóg ma pieczę nad biegiem wszystkich spraw, jak zostało to wyrażone przez psalmistę: „Zaiste i gniew człowieczy chwalić cię musi, a ty ostatek zagniewania skrócisz.” (Ps. 76:11).\nNaśladowcy Jezusa Chrystusa nie patrzą jedynie na zewnętrzne znaki, widziane w świecie, ale dokładnie badają w proroctwach biblijny zarys historii świata. Dzieje się tak, ponieważ dostrzegają znaki czasu oraz widzą naszkicowane w proroctwach „czasy ucisku”, które z pewnością mają nadejść. W związku z tym Jezus obiecał czuwającym Ducha Świętego, który wprowadzi ich we wszelką prawdę i objawi im rzeczy, jakie mają nadejść. „Lecz gdy przyjdzie On, Duch Prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę, bo nie sam od siebie mówić będzie, lecz cokolwiek usłyszy, mówić będzie, i to, co ma przyjść, wam oznajmi.” (Jan. 16:13).\nTen sam zapis, który mówi o upadku ziemskich instytucji, ukazuje także, że ich upadek jest zaznaczony w planie Bożym w taki sposób, że z nadejściem właściwej godziny Bóg ustanowi swoje Królestwo. Znajdzie się ono w rękach Kościoła, którego wywyższenie ma przynieść chwałę Bogu i błogosławieństwo wszelkiemu stworzeniu. Ci, co czuwają, dostrzegają, że nasz Pan Jezus Chrystus zaopatrzył nas w proroczy zarys Wieku Ewangelii w czasie swego obiecanego powrotu i przygotował do długo oczekiwanego Królestwa Prawdy i sprawiedliwości.\nOznacza to konieczność obserwowania wydarzeń, na które nasz Pan zwrócił uwagę. Czuwający muszą znajdować się w harmonii z jego Słowem i respektować jego nauki i obietnice. Nie wolno im lekceważyć słów, jakie wypowiedział, lecz powinni zwracać uwagę na każde proroctwo, jakie polecił obserwować. Wiedzą, że Dzień Pański przyjdzie znienacka na świat pod koniec obecnego Wieku Ewangelii, rozpoznany tylko przez tych, co obserwują i są czujni.\nOdpieczętowanie ukrytych skarbów Prawdy wiązało się z Wtórą Obecnością naszego Pana. Fakt ten jest wielkim błogosławieństwem dla domowników wiary i dla tych, którzy są świadkami wypełniania się proroctw przy końcu tego wieku. Ludowi Bożemu są udzielane obfite błogosławieństwa poprzez rosnące światło, które rozświetla doktryny i nauki Prawdy, a on sam chętnie dzieli się tą nowiną z innymi, którzy mają uszy ku słuchaniu.\nOdsłonięcie zapowiedzianego czasu przy powrocie Mistrza było najpierw wiadome czuwającym, którzy byli gotowi i czujni co do Bożych obietnic. Światło Prawdy i wiedza odnośnie wspaniałych planów i zamierzeń Boga były wielkim błogosławieństwem. Kiedy Królestwo Chrystusa zostanie ustanowione pod zarządem uwielbionego Kościoła, cały rodzaj ludzki zostanie oświecony Słowem Bożym i wspaniałymi obietnicami, które są w nim zawarte.\nEwangelista Łukasz wyraził myśl o tym, jak wzrastająca światłość objawi się wszystkim ludziom w stosownym czasie. „Nikt też nie zapala świecy i nie nakrywa jej naczyniem ani nie stawia pod łóżkiem, ale stawia ją na świeczniku, ażeby widzieli światło ci, którzy wchodzą. Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie miało być ujawnione, ani nic tajemnego, co by nie miało być poznane i nie miało wyjść na jaw.” (Łuk. 8:16-17)\nWidoczne zatem jest, że wzrastające światło Pańskiej obecności, które już oświeciło i obficie błogosławi domowników wiary, w stosownym czasie rzuci światło na schorowany od grzechu i umierający rodzaj ludzki. W tym czasie tajemne uczynki ciemności „zostaną ujawnione” a „ukryte” uczynki Prawdy zajaśnieją wszystkim, którzy są posłuszni doskonałemu prawu Bożemu.\nKrólestwo Chrystusowe zostanie ustanowione w sprawiedliwości i pokoju na całej ziemi. Jak powiedział objawiciel Jan: „Oto przychodzi wśród obłoków, i ujrzy go wszelkie oko, a także ci, którzy go przebili, i będą biadać nad nim wszystkie plemiona ziemi. Tak jest! Amen.” (Obj. 1:7). Słowa te opisują sposób, w jaki nasz Pan powrócił wśród obłoków na mroczny świat – tajemnie, niewidocznie i znienacka. Królestwo Chrystusowe przyniesie oświecenie każdemu człowiekowi i nadejdzie czas, kiedy wszystkie oczy Go ujrzą (rozpoznają) a wszelka nieprawość zostanie zniszczona.\nZachowajcie siebie samych w miłości Bożej. Juda 21\nCzy według oceny Bożej, ja znaczę coś lub niewiele, będzie zależało raczej od mojej miłości dla Niego, dla Jego braci, dla Jego celów, dla ogółu ludzkości i nawet dla moich nieprzyjaciół, niż od mojej wiedzy, popularności lub oratorstwa! Nie uważamy, żeby ktoś mógł mieć znajomość głębokich tajemnic Bożych, nie będąc spłodzonym przez Świętego Ducha miłości. Żaden człowiek nie może poznać głębokich rzeczy Bożych, jeśliby one nie były mu objawione przez Ducha Bożego. Przed utratą znajomości, może dojść do wcześniejszej utraty Ducha, który sprowadził znajomość. Dlatego przy ocenianiu charakteru, na pierwszym miejscu powinniśmy stawiać miłość, uważając ją za główny probierz naszego zbliżenia się do Pana Boga i przyjęcia nas przez Niego. R 4917:6\nPieśni Wieczorne 31 Sierpień