Kurtki narciarskie - jak wybrać? Poradnik - Ceneria.pl\nKurtka narciarska to jeden z najważniejszych elementów odzieży narciarskiej. Miłośnicy jazdy na nartach potrafią spędzać na stoku całe dnie ale pogoda nie zawsze jest idealna, dlatego tak istotny jest dobór odpowiedniej odzieży.\nOferta kurtek narciarskich dostępnych w sklepach jest bardzo zróżnicowana, zarówno pod względem wyglądu, funkcjonalności jak i cen. O tym, na co zwrócić uwagę podczas wyboru modelu kurtki przeczytasz w poniższym poradniku.\nNa początku warto zastanowić się, w jakich warunkach będziemy w niej jeździć, jak często oraz w jakich widełkach cenowych chcemy się zmieścić. Osoby, które dopiero uczą się jazdy na nartach i nie są pewne, czy ten sport przypadnie im do gustu, nie muszą od razu inwestować w najlepsze kurtki przeznaczone dla ekstremalnych narciarzy.\nNajistotniejszy jest materiał z którego została wykonana – powinien być wodoodporny, oddychający i chroniący przed wiatrem. Dodatkowe funkcjonalne detale kurtki, zdecydowanie podwyższą komfort jej użytkowania.\nNiezależnie od stopnia zaawansowania naszej jazdy, kurtka narciarska powinna być dobrze dopasowana do sylwetki (damska, męska lub dziecięca), nie ograniczając przy tym ruchów, zapewniająca nam ciepło i oczywiście powinna nam się podobać.\nWybierając kurtkę narciarską, najwygodniej skorzystać z tabeli rozmiarów podanej przez producenta. Powinna być dobrana tak, by zmieściła się pod nią w razie potrzeby dodatkowa warstwa odzieży. Kurtka narciarska zbyt luźna albo zbyt obcisła nie będzie komfortowa w noszeniu. Nieco dłuższe kurtki dobrze chronią dolne partie pleców przed wychłodzeniem.\nfot: (C) Jonathan Selkowitz / Marmot\nKurtka narciarska powinna być wodoodporna. W zależności od warunków w jakich zamierzamy jeździć możemy dobrać odpowiednią membranę.\nKurtka z membraną o wodoodporności do 5000 mm H2O ochroni nas podczas umiarkowanych opadów, przy większych może przepuszczać wodę. Powinna wystarczyć początkującym narciarzom oraz tym jeżdżącym rzadko.\nKurtka o parametrach membrany do 10000 mm H2O ochroni narciarza w czasie przeciętnego deszczu ale nie sprawdzi się podczas dużych opadów.\nKurtka o membranie powyżej 10000 mm H20 jest bardzo dobrym wyborem dla jeżdżących na nartach często, również dla tych lubiących ekstremalną jazdę, potrzebujących dobrej ochrony przed opadami.\nIm wyższa wartość membrany, tym większa wodoodporność ale również cena kurtki.\nW tym miejscu warto wspomnieć o podklejanych szwach, które nie powinny przepuszczać wilgoci.\nMembrana nie pozwala przeniknąć cząsteczkom wody z opadów pod kurtkę, jednocześnie odprowadzając nadmiar wilgoci ( potu) na zewnątrz.\nWspółczynnik przepuszczania pary wodnej na zewnątrz to właśnie oddychalność. Podczas intensywnej jazdy na nartach wytwarza się dużo wilgoci, która pozostając przy skórze spowoduje jej wychłodzenie. Aby uniknąć dyskomfortu z tym związanego, warto wybrać kurtkę o wysokim parametrze oddychalności np. 10000 g.\nW kurtkach narciarskich najlepiej spisuje się wypełnienie syntetyczne, zapewniające komfort termiczny ale nie chłonące tak bardzo wilgoci jak naturalne wypełnienie puchowe.\nWśród funkcjonalnych rozwiązań stosowanych w kurtkach narciarskich i podnoszących komfort ich użytkowania dobrze sprawdzają się m.in.:\nodpowiednio rozmieszczone kieszenie ( wewnętrzna na dokumenty, zewnętrzna na skipass)\nrękawy z wewnętrznymi mankietam\ngłęboki kaptur, który zmieści się na kask ze stójką chroniącą przed wiatrem\nsygnalizator lawinowy RECCO\nW Outdoorowej porównywarce cen Ceneria.pl znajdziesz kurtki narciarskie takich renomowanych marek jak m.in.: Dynafit, Salomon, Black Diamond, Marmot, Columbia, Arc’teryx, Rossignol, Patagonia, The North Face czy Descente. Wśród bogatej oferty sklepów na pewno dobierzesz kurtkę idealnie dopasowaną do Twoich potrzeb.\nKurtka narciarska Icefrost / SALOMON\nKurtka RS Softshell / SALOMON


„Wojna przeciwko Korei Północnej to bardzo niebezpieczna droga dla USA” - Sputnik Polska\n01:07 12 Maj 2021\n13:56 06.11.2017 (zaktualizowano 21:06 06.11.2017) Krótki link\nPremier Japonii Shinzo Abe oznajmił dzisiaj, że Japonia i USA wspólnie z Chinami i Rosją zamierzają pracować nad rozwiązaniem kryzysu wokół północnokoreańskiego programu nuklearnego i rakietowego. Wcześniej poinformował, że USA i Japonia porozumiały się w sprawie maksymalnej presji na Koreę Północną.\n„Trump i Abe stwierdzili możliwość zbrojnego rozwiązania problemu KRLD. W tej kwestii nie znajdą szerszego poparcia. Nie zadziała jako środek presji na Pjongjang. Przygotowując się do wojny z KRLD, USA kroczą niebezpieczną drogą. Odpowiedź Pjongjangu jest z góry znana. Wojna rozpoczyna się od deklaracji. Następnie giną ludzie” — napisał senator na swojej stronie na Twitterze.\nPrezydent USA Donald Trump przebywa z wizytą w Japonii, a jutro przybędzie do Korei Południowej. Władze tego państwa przed tym wydarzeniem starają się pokazać swoje poparcie dla prób zmuszenia KRLD do zawieszenia programu rakietowo-jądrowego w drodze presji gospodarczej i zastraszania. Pjongjang z kolei pomimo międzynarodowych i jednostronnych sankcji nadal się zbroi pod pretekstem zabezpieczenia się przed zagrożeniem ze strony USA.\nShinzō Abe, Aleksiej Puszkow, Japonia, Korea Północna, USA


Strona główna / Sklep / Odzież codzienna / TUCANO URBANO Komin Sharpei Navy\nilość TUCANO URBANO Komin Sharpei Navy\nTUCANO URBANO Komin Sharpei Navy świetnie sprawdzi się wtedy, kiedy pogoda za oknem stanie się kapryśna. Nada się zarówno jako osłona szyi podczas jazdy na skuterze jak i na co dzień. Dodatkowo jest bardzo elegancki i występuje w różnych wariantach kolorystycznych, abyś mógł/mogła dopasować go do pozostałych części swojej garderoby. Nie zwlekaj, wyposaż się w niego już dziś! Z pewnością przypadnie Ci do gustu.\nSKU: 685-97 Kategoria: Odzież codzienna Tagi: CHUSTA, KOMIN, motomio, SHARPEI, tucano urbano


Polska droga od komunizmu | Przegląd\nAutor: Andrzej Walicki\t| Czerwiec 14, 2009\nProf. ANDRZEJ WALICKI: Zapiski z dziennika – Czego lewicy nie wolno popierać, elity, kombatanci z „Solidarności”, polemika z Kołakowskim, Śpiewakiem…\nNa konferencji Fundacji im. Stefana Batorego na temat „Państwo i społeczeństwo wg PiS” (8 października 2007 r.) wiele uwagi poświęcono problemom rzekomego „braku zerwania z komunistyczną przeszłością”. W rzeczywistości zerwanie takie nastąpiło, i to nie tylko przez zmianę nazwy państwa i nowelizację konstytucji, lecz również w bardzo kontrowersyjnej formie symbolicznej: przez zaproszenie prezydenta Jaruzelskiego na inauguracyjną ceremonię Wałęsy (22 XII 1990) przejęcia insygniów władzy z rąk emigracyjnego prezydenta, Ryszarda Kaczorowskiego (niemal zupełnie nieznanego w kraju), oraz ogłoszenie narodzin III RP, czyli symboliczny powrót do 1939 r. oraz uznanie dziejów PRL za „czarną dziurę”. Nie było to gestem w stronę narodowego pojednania! Było świadomym poniżeniem rządowej strony Okrągłego Stołu oraz delegalizacją PRL, czyli (co nie od razu zostało zauważone) potraktowaniem patriotów PRL-owskich jako kolaborantów z nielegalną władzą. Znamienne, że niewłaściwość tego triumfalistycznego gestu odnotował również Jerzy Giedroyc.\nSprawiedliwość historyczna, jak śmiem sądzić, wymagała raczej gestu pojednawczego, pozwalającego uczciwym patriotom PRL-owskim zachować poczucie godności. Nowe władze powinny były zdawać sobie sprawę, że PRL była najsłabszym ogniwem międzynarodowego komunizmu, że PZPR po roku 1956 nie „budowała” komunizmu, lecz różnymi sposobami wymigiwała się od tego, przywracając świadomie lub nieświadomie polską narodową „tożsamość”, łącznie z jej przywarami. IPN-owski historyk Maciej Korkuć głęboko myli się, twierdząc, że „wszystkie kolejne ekipy kierownicze partii były faktycznie ideowymi dziećmi Stalina” („Patriotyzm Polaków”, Kraków 2006, s. 198) i że istniała ciągłość między Polską Gomułkowską a interwencjonalizmem KPP. W rzeczywistości Gomułka postawił na narodową legitymizację partii, krytykując stanowisko KPP w kwestii narodowej punkt po punkcie, od początku do końca.\nKonsekwencją postawienia znaku równości między PRL a „komunizmem” było świadome dążenie do wykluczenia „komunistów” ze wspólnoty narodowej, stygmatyzowanie ich jako „nominalnych” jedynie Polaków oraz zakaz współdziałania partii „postsolidarnościowych” z SdRP, a następnie SLD. Była to więc polityka ideowej dyskryminacji, całkowicie sprzeczna z zasadą, iż nikogo nie wolno dyskryminować ze względu na „światopogląd, opinie polityczne lub wszelkie inne” (Karta Praw Podstawowych UE). Więcej nawet: niejednokrotnie wyrażano przekonanie (m.in. w polemikach ze mną), że mniejszościami podlegającymi prawnej ochronie są tylko mniejszości etniczne i wyznaniowe, „komuniści” natomiast mniejszością taką nie są, a więc powinni bezwarunkowo podporządkować się narodowej większości, wyrzekając się prawa do obrony własnej tożsamości i własnej pamięci. Powinni nawet zgodzić się, że\nmają „gorsze biografie”,\ni pokornie akceptować wynikające stąd konsekwencje. Nawet „Gazeta Wyborcza” nie zawahała się stwierdzić, że ekskomunistom „mniej wolno”.\nŁatwość, z jaką wiele osób zaakceptowało te wyobrażenia o „moralno-politycznej jedności narodu” (świadomie używam sformułowania z czasów PRL), świadczy moim zdaniem o sile odruchów kolektywistycznych i niedostatecznym przygotowaniu do akceptacji liberalnego pluralizmu. Z drugiej strony, zjawisko to zmusiło osoby przywiązane do zasad liberalnych do przeciwstawienia się wojującemu „antykomunizmowi” w imię elementarnej politycznej przyzwoitości. W tych warunkach nie było możliwe zbudowanie społeczeństwa liberalno-demokratycznego opartego na podziałach wedle programów politycznych i racjonalnie rozumianych interesów.\nWedle ideologii PiS w obronie „komunistów” wystąpiły inteligenckie „salony”, co było ceną za porozumienie elit zawarte przy Okrągłym Stole. Nie jest to prawdą, aczkolwiek prawdą jest niestety, że „salony towarzyskie” odgrywały w III RP nienaturalnie wielką rolę opiniotwórczą.\nAby nie być gołosłownym, pozwolę sobie przywołać konkretny przykład. W końcu 2000 r.\n(12 XI 2000) na łamach „TP” pojawił się programowy artykuł Piotra Wojciechowskiego pt. „Między bunkrem a salonami”. Przeczytaliśmy w nim, że „salon”, czyli „nieformalna struktura stojąca na straży cnót obywatelskich”, w poufnych rozmowach ustalająca role i reputacje, jest jedynym środkiem obrony przeciwko „bunkrowi”, czyli nieformalnej strukturze SLD kierującej z ukrycia wszystkim, co złe. Trudno w to uwierzyć, ale można to przeczytać. O tym zaś, że „salon” traktował swą misję bardzo serio, świadczą takie fakty jak odmowa udzielania łamów wymienionego tygodnika takim osobom jak Andrzej Drawicz lub Bronisław Łagowski – pierwszemu za nazbyt przyjazny stosunek do Rosji (co uchodziło za politycznie niepoprawne), drugiemu za obronę państwowości PRL-owskiej.\nMyślę, że po upływie dziesięciu lat mogę już pozwolić sobie na odnotowanie faktu zabawnego wprost w swej małostkowości. Otóż dodatek kulturalny do wymienionego tygodnika pt. „Kontrapunkt” odnotowywał wszystkie, najmniejsze nawet wyróżnienia (a nawet urodziny) zaprzyjaźnionych ludzi kultury i humanistów, ale całkowicie przemilczał międzynarodową nagrodę im. Eugenio Balzana, wręczoną polskiemu uczonemu za „wyjątkowe osiągnięcia w dziedzinie badań nad myślą narodów słowiańskich”, mimo że przy wręczaniu tej nagrody, przyznanej uprzednio też ludziom tej miary co Emmanuel Levinas, następnie zaś Paul Ricoeur, obecny był ambasador RP oraz osoby bliskie redakcji „TP”. Czy było to niedopatrzeniem? Nie – było to zastosowaniem reguły, że reputację polskich humanistów powinno się ustalać po konsultacjach z odpowiednimi gremiami w Polsce.\nO tym, że było to regułą właśnie, a nie wyjątkiem, świadczy dobitnie fakt, że w ogóle nie omówiła tej nagrody „Rzeczpospolita”, mimo że dziennikarze z tej gazety obecni byli na uroczystości jej wręczenia. „Gazeta Wyborcza” zaś drastycznie zmarginalizowała tę nagrodę, nie podając nawet, od kogo i gdzie ją otrzymałem. „Polityka” z kolei, która nieco wcześniej wyróżniła mnie nagrodą za książkę „Marksizm i skok do królestwa wolności”, otrzymała ode mnie faks z informacją o nagrodzie Balzana, ale – o czym powiedział mi dyskretnie jeden z jej redaktorów – świadomie zrezygnowała z podania tego faktu do wiadomości publicznej.\nlub totalne zmarginalizowanie prestiżowej nagrody międzynarodowej, nazywanej „włosko-szwajcarskim Noblem” i wręczanej w pałacu Kwirynalskim przez prezydenta Włoch, było tak drastyczne, że parę osób (Bronisław Łagowski, Andrzej de Lazari) ze zdziwieniem odnotowało to w prasie. Jak z tego widać, elity nie były skłonne do pochopnego bratania się. Przeciwnie: bano się „grzesznych związków” nie tylko z „komunistami”, lecz również z ludźmi nazbyt niezależnymi, a więc niepoddającymi się sterowaniu przez „salony”.\nÓw lęk postsolidarnościowych elit (używam słowa „elita” z niechęcią, w krajach demokratycznych bowiem nikt sam siebie do elity nie zalicza) przed posądzeniem o „grzeszne związki” był tak wielki, że prowadzić mógł prostą drogą do odrzucenia potencjalnych sojuszników i do politycznego samobójstwa. Tak właśnie stało się z Unią Wolności, która po uchwaleniu w roku 1997 r., przy współudziale SLD, liberalno-demokratycznej konstytucji zawarła sojusz z antykomunistyczną prawicą Mariana Krzaklewskiego, czyli pośrednio z księdzem Rydzykiem.\nPolityka III RP określana była więc na wszystkich szczeblach, z kulturą włącznie, nie przez „grzeszne związki”, ale przez paniczny lęk przed takimi związkami.\nW dniu wczorajszym, w sali Lustrzanej pałacu Staszica odbywała się promocja zbioru artykułów Zbigniewa Pełczyńskiego opublikowanego przez Wydawnictwo Naukowe „Scholar” pod tytułem „Polska droga od komunizmu. Refleksje nad historią i polityką 1956-2006”. Miałem przyjemność zagaić dyskusję nad tą książką mojego starego przyjaciela, wybitnego naukowca z Oksfordu, a zarazem zasłużonego organizatora współpracy naukowej między Oksfordem a uniwersytetami polskimi oraz założyciela pionierskiej szkoły liderów w Warszawie.\nPoznałem Zbigniewa Pełczyńskiego jesienią 1960 r. jako stypendysta Fundacji Forda w oksfordzkim St. Anthony’s College. Przeczytałem wówczas (w maszynopisie) jego rozprawę doktorską o pismach politycznych Hegla, polemizującą z błędną interpretacją heglizmu w słynnej książce K. Poppera „The Open Society and its Enemies”. W swej dysertacji habilitacyjnej o rosyjskim słowianofilstwie pt. „W kręgu konserwatywnej utopii. Struktura i przemiany rosyjskiego słowianofilstwa” (PWN 1964) odnotowałem (na s. 259), że w interpretacji sporu słowianofilów z heglizującymi okcydentalistami dużą pomoc okazała mi „analiza rozpraw politycznych Hegla w nieopublikowanej pracy doktorskiej Zbigniewa Pełczyńskiego »Hegel’s Minor Political Writings” (July 1956)«.\nByło to ważne dlatego, że Hegel traktowany był jako główny inspirator konserwatywno-romantycznego historyzmu słowianofilów, czyli kierunku krytykującego racjonalizm i liberalizm jako zjawisko swoiście zachodnie, obce wartościom wspólnotowym reprezentowanym ponoć przez chrześcijańską Rosję. W rzeczywistości było na odwrót: Hegel był oczywiście sojusznikiem rosyjskich liberalnych okcydentalistów, a nie romantycznych, antyzachodnich konserwatystów. Antycypował Weberowską koncepcję rozwoju jako racjonalizacji stosunków społecznych, racjonalnej biurokracji i więzi społecznej\ntypu kontraktualnego, bronił więc (używając kategorii F. Tönniesa) zracjonalizowanego Gesellschaft, a nie organicznego Gemeinschaft. W świetle analiz Pełczyńskiego było zupełnie oczywiste, że reprezentował szeroko rozumianą tradycję liberalną, a nie tradycję „myślenia konserwatywnego” w sensie Mannheima lub w sensie Popperowskiego „trybalizmu”. Inna rzecz, że był to liberalizm etatystyczny, kładący nacisk na rolę państwa w procesie racjonalizacji stosunków społecznych.\nMoje późniejsze badania nad myślą rosyjską, m.in. nad Borysem Cziczerinem oraz tzw. szkołą państwową w rosyjskiej historiografii potwierdzały na każdym kroku, że w sporze o Hegla rację miał Pełczyński właśnie, a nie Popper, i że tradycji liberalnej nie można utożsamiać z liberalizmem anglosaskim. W krajach Europy kontynentalnej, zwłaszcza w Prusach i w Rosji, ważną rolę odgrywał liberalizm etatystyczny, mogący nawiązywać do idei racjonalnego państwa w tradycji heglowskiej.\nBezpośrednią współpracę ze Zbyszkiem nawiązałem z okazji ważnej pracy zbiorowej pt. „Conceptions of Libertyin Political Philosophy” (pod red.\nZ. Pełczyńskiego i J. Graya, Athlone Press, Londyn 1984). Z inicjatywy Pełczyńskiego, który rozmawiał ze mną na ten temat w Warszawie jesienią 1981 r., napisałem do niej rozdział\no koncepcji wolności u Marksa.\nPrzedyskutowałem ten tekst z Leszkiem Kołakowskim w Canberze (z okazji jego Tanner Lecture wygłoszonego na Australijskim Uniwersytecie Narodowym w 1982 r.), a następnie posłałem go Izajaszowi Berlinowi, który ocenił go entuzjastycznie. Niestety, wbrew początkowym ustaleniom, książka ukazała się bez przedmowy Berlina, nie chciał on bowiem firmować swym nazwiskiem rozdziału o Hannie Arendt, której nie cierpiał. Pełczyńskiemu bardzo zależało oczywiście na przedmowie Berlina, którego uważał za jednego ze swych mistrzów, ale nie chciał płacić za to uleganiem prywatnym fobiom wielkiego skądinąd człowieka. Sądzę, że to wierność standardom bezstronności cechowała Pełczyńskiego na wszystkich etapach jego działalności.\nNajważniejszym punktem stycznym między moimi zainteresowaniami a badaniami Pełczyńskiego stała się sprawa polska w okresie kryzysu „realnego socjalizmu”. W przeddzień stanu wojennego wyjechałem do Australii na zaproszenie Australijskiego Uniwersytetu Narodowego (ANU). Nieco później, do tego samego Zakładu Historii Idei Eugeniusza Kamenki przyjechał na kilka miesięcy Pełczyński jako visiting Fellow. Widywaliśmy się wówczas codziennie, a sprawy polskie były głównym tematem naszych rozmów. Już wtedy stało się dla mnie jasne, że łączy nas duża zbieżność poglądów. Obaj nie ulegaliśmy zjawisku, które Leon Petrażycki nazywał „zarażaniem się emocjonalno-intelektualnym”, czyli spontaniczną uległością wobec dominujących emocji grupowych. Pozwalało nam to dystansować się od środowisk, które zareagowały na wprowadzenie stanu wojennego demonizacją PRL, interpretowaniem rzeczywistości PRL-owskiej w kategoriach manichejskiej walki „dobra” (opozycji) ze „złem” (władzą), a więc w rezultacie pseudoantykomunistyczną histerią (używam słowa „pseudo”, ponieważ za prawdziwy „antykomunizm” uważam walkę z komunizmem autentycznym, ofensywnym i pewnym siebie, a nie walkę z geopolitycznym realizmem reżymu Jaruzelskiego). Dlatego już wówczas uświadomiłem sobie istotną zbieżność między poglądami mojego przyjaciela z Pembroke College a własnym postrzeganiem tego, co stało się w Polsce.\nUroczyście promowana wczoraj książka Zbyszka poświęco-\nna jest „polskiej drodze od komunizmu”. Zgodnie z obowiązującym schematem ideologicznym należało się spodziewać, że autor rozpocznie drogę odwrotu od komunizmu od narodzin „Solidarności” oraz od ukształtowania się w PRL wielonurtowego ruchu opozycji zewnątrzsystemowej. W rzeczywistości jednak Pełczyński dowodzi, że proces dekomunizacji Polski rozpoczął się w roku 1956! Zacytujmy:\n„Twierdzę, że »polska droga do komunizmu« stała się, od roku 1956, drogą od komunizmu. Stało się to nader oczywiste podczas piętnastu nadzwyczajnych miesięcy pomiędzy sierpniem 1980 a grudniem 1981 r. Wierzę, jednak, i będę próbować wykazać, iż Polska weszła na drogę od komunizmu na długo przed narodzinami »Solidarności«, i że wydarzenia lat 1980-1981 rozwijały się w tak dramatycznym tempie właśnie ze względu na ten tak długi okres przygotowawczy” (s. 152, podkr. AW).\nCytat ten pochodzi z wykładu Pełczyńskiego pt. „Poland: The Road from Communism”, wygłoszonego w Oksfordzie w roku 1982. Uzasadniając ten pogląd, uczony oksfordzki nie zawahał się przed sformułowaniem tezy, że „wkład Gomułki w rozwój komunizmu, jeśli oceniać go obiektywnie, był ogromny” (s. 157). Rozwinął ją w punktach, które uważam za właściwe powtórzyć jego własnymi słowami, aczkolwiek z wprowadzeniem maksymalnych skrótów. A więc:\n„Po pierwsze, system komunistyczny utracił piętno sowieckiego pochodzenia i sowieckiej dominacji (…). Po drugie, Gomułka uczynił system akceptowalnym, utrzymując przymus na minimalnym poziomie (…). Po trzecie, Gomułka zniósł wiele dokuczliwych środków kontroli osobistej, zwłaszcza kontaktów z Zachodem (…). Po czwarte, zaprzestano urabiania kultury wedle kanonów z socrealizmu czy innych oficjalnych dogmatów. Uniwersytety i instytucje badawcze zyskały pewną samorządność, marksizm-leninizm był teraz traktowany jako jedno z wielu możliwych stanowisk, co prawda nadal popierane przez partię rządzącą i silnie subsydiowane (…). Stowarzyszenia zawodowe i kulturalne cieszyły się szeroką autonomią (…), jedno czy dwa spośród nich, jak na przykład Związek Literatów Polskich, zupełnie wyzbyły się charakteru ideologicznego”.\n„Wreszcie, również w ramach PZPR Gomułka wprowadził znaczny zakres wolności. Marksizm-leninizm pozostał oficjalną doktryną, nie wolno go było kwestionować publicznie, ale władze partyjne\nnie wnikały zbyt głęboko\nw stan umysłu członków partii – liczyło się tylko zewnętrzne zachowanie. Agnostycyzm ideologiczny był powszechny, nawet praktyki religijne były tolerowane. Partia stała się raczej szeroko otwartym kościołem politycznym niż fanatyczną sektą – jej celem nie było wybawienie dusz z oków przesądów religijnych, lecz skuteczne zarządzanie państwem i rozwojem gospodarczym. Nie wynikało to z wewnętrznej przemiany duchowej – partia naprawdę nie miała w tej sprawie wyboru. Po roku 1956 mogła znaleźć kandydatów, tylko nie kładąc nacisku na ideologiczną ortodoksję. Inaczej niż partia stalinowska, która próbowała dostosować do siebie kraj, partia dostosowywała się teraz do kraju”.\nRozszerzenie zakresu wolności, o którym tu mowa, polegało przede wszystkim (co dodaję od siebie) na uznaniu, że obok płaszczyzny „preferencji” i „ingerencji”, czyli obok poglądów narzucanych lub zakazanych, może istnieć „płaszczyzna tolerancji”, czyli poglądów, których partia ani nie zakazuje, ani nie narzuca. Wedle wspomnień Jerzego Putramenta, była to polityka „wprowadzana odgórnie, z całą świadomością” już od wiosny 1956 r. (J. Putrament, „Pół wieku. Poślizg”, KiW, Warszawa 1987, s. 156-157). W praktyce okazało się to ustępstwem zasadniczym, umożliwiającym kształtowanie niezależnej kultury i myśli humanistycznej, a w dalszej konsekwencji również elementów bezpośredniej debaty nad stanem kraju.\nNa krótką metę innowacje te walnie przyczyniły się do stabilizacji systemu, ale w skali historycznej oznaczały w istocie początek generalnego odwrotu od komunistycznej ofensywy – rezygnację z legitymizowania systemu komunistycznym ideałem, głęboką erozję ideologicznej wiary, zatrzymanie „budownictwa komunizmu” na etapie tego, co już osiągnięto i co należy reformować pragmatycznie, a więc w praktyce w kierunku przeciwstawnym obowiązującej do niedawna wizji przyszłości. Kilkanaście lat później Leonid Breżniew ujął to w formule stania na gruncie „realnie istniejącego socjalizmu”, przeciwstawiając ten postulat zaangażowaniu Chruszczowa w „przyspieszone budownictwo komunizmu”.\nW Polsce jednak ów proces deideologizacji komunistycznej de nomine władzy, a więc faktycznego porzucania komunizmu, był nie tylko chronologicznie wcześniejszy, lecz również znacznie głębszy i dalej idący. Po krótkotrwałej próbie zastąpienia komunistycznej legitymizacji władzy jawnym nacjonalizmem nastał czas pragmatycznego modelu Gierka, następnie zaś (w roku 1980) próba modelu konsultacyjnego, a po stanie wojennym eksperymentowanie z pluralizmem w ramach ustroju autorytarnego wciąż, ale niepróbującego restaurować ideologicznej więzi z tradycją komunizmu. Negocjacyjna forma zmiany ustroju w roku 1989 była więc zakończeniem, a nie początkiem, długiego procesu faktycznej dekomunizacji.\nW moim magnum opus pt. „Marksizm i skok do królestwa wolności” (Stanford 1995, przekł. pol. Warszawa 1996), a także w artykułach pisanych w latach 1980. i 1990. zebranych w tomie „Polskie zmagania z wolnością. Widziane z boku” („Universitas”, Kraków 2000), rozwinąłem identyczne niemal poglądy na ewolucję „realnego socjalizmu”. W roku 1993 pisałem więc na łamach pisma „Res Publica Nowa”, że popaździernikowy „realny socjalizm” PRL „nie przybliżał się do komunizmu, lecz od niego oddalał. A skoro tak, to nazwanie go komunizmem jest jedynie manipulacją negatywnymi konotacjami słowa komunizm. Ustrój PRL nie był komunizmem ani z punktu widzenia doktryny marksistowskiej, ani z punktu widzenia kierownictwa PZPR lub KPZR, ani wreszcie z punktu widzenia zwykłego zdrowego rozsądku. Społeczeństwo polskie było antykomunistyczne nawet wtedy, gdy udzielało poparcia kolejnej ekipie rządowej (np. ekipie Gierka). Przytłaczająca większość członków PZPR dystansowała się od komunizmu i bardzo nie lubiła komunistycznego rodowodu swej partii. Stawianie znaku równości między realnym socjalizmem a komunizmem, lub między partyjnymi a komunistami, jest dowodem złej woli lub elementarnego niezrozumienia PRL jako rzeczywistości społecznej, psychologicznej i ideologicznej” (patrz „Polskie zmagania z wolnością”, s. 121).\nPaweł Śpiewak w książce „Pamięć po komunizmie” (Gdańsk, 2005) poddał te moje poglądy dewastującej w swym mniemaniu krytyce, wyrażającej obiegowe opinie „obozu postsolidarnościowego”. Jeszcze surowiej odniósł się do nich Tomasz Wołek, zarzucając Śpiewakowi, że potraktował moje poglądy poważnie, podczas gdy wystarczyłoby rozprawić się z nimi „w krótkich abcugach”\ni wykluczyć mnie\nz grona uczestników debaty politycznej jako głosiciela absurdów (patrz „Przegląd Polityczny”, nr 73-74, 2005, s. 68-69).\nObaj autorzy odrzucili więc rozróżnienie między komunizmem we właściwym sensie tego terminu, określającym pewną wizję przyszłości, a „komunizmem” w żargonie dziennikarskim, jako określaniem wszelkich systemów, w których władzę sprawuje partia uważająca się (bądź w jakimkolwiek sensie, choćby tylko „genetycznym”) za komunistyczną. Za absurdalny uznali opis popaździernikowej Polski Ludowej jako kraju, w którym ledwie zaczęto budować fundamenty komunizmu i w którym partia rządząca nie chciała kończyć tej budowy w imię własnej wygody, ustępliwości wobec opinii oraz, last but not least, z powodu uwolnienia się od mentalności komunistyczno-totalitarnej. A przecież tak właśnie było – wbrew iluzjom antykomunistycznej opozycji pragnącej widzieć się w roli heroicznych zwycięzców komunistyczno-totalitarnego smoka.\nNa poglądy sformułowane tak mocno jak w wypadku Wołka, do którego nie mam żadnych osobistych uprzedzeń, odpowiedzieć muszę równie stanowczo. Ideologowie „obozu postsolidarnościowego”, postrzegający zmianę ustrojową jako swoją własną wyłączną zasługę, ulegają kombatanckiemu zaczadzeniu, a więc nie potrafią formułować ani rozumieć diagnoz z punktu widzenia zewnętrznego obserwatora, jakim był oczywiście Pełczyński. Ja zaś świadomie broniłem się przed emocjonalno-intelektualnym zarażeniem się ideologią antykomunistycznej opozycji, widziałem w niej bowiem symplifikatorstwo, którego nie byłem w stanie akceptować. Dlatego też opatrzyłem swój zbiór artykułów uczciwym podtytułem „Widziane z boku”. To „patrzenie z boku” okazało się zbieżne z perspektywą oksfordczyka.\nJest rzeczą oczywistą, że to, co dostrzega się „z boku”, inne jest od tego, co widzi się „od środka”. To pierwsze wydłuża dystans, co dla ludzi zaangażowanych w walkę bywa bolesne, a czasem krzywdzące, ale to drugie, czyli spojrzenie wyłącznie „od środka”, zakłada z reguły jakiś zbiorowy egocentryzm, niebezpiecznie absolutyzujący własne racje. Kombatancki syndrom „obozu posierpniowego”, koncentrujący się na krzywdach doznanych od komunizmu, gloryfikujący własne zwycięstwa i jednocześnie obsesyjnie tropiący we własnych szeregach przejawy słabości utożsamiane ze zdradą, zbyt mocno zaciążył nad życiem umysłowym odrodzonej Polski, zainstalował w niej klimat opresyjności, podejrzliwości i szantażu. Dlatego właśnie tak cenne jest, moim zdaniem, uzupełnienie spojrzenia od wewnątrz na polskie zmagania z komunizmem spojrzeniem z zewnątrz, pozwalającym lepiej zrozumieć złożoność rzeczywistości PRL-owskiej, wyodrębnić w niej różne etapy i zobaczyć je w perspektywie porównawczej.\nNależy mocno podkreślić, że błędu absolutyzowania własnych zaangażowań ideowych nie należy rozumieć wąsko, przypisując go jedynie zwolennikom odwetowej, skrajnie lustracyjnej ideologii tzw. IV Rzeczypospolitej. „Manichejskim” uproszczeniem w ocenie przeciwnika grzeszyli w tej czy innej mierze wszyscy przedstawiciele opozycji antysystemowej, a następnie „obozu posierpniowego”. Typowym tego przykładem było i jest do dziś\nznaczenia przełomu październikowego 1956, a więc tego właśnie wydarzenia, w którym Pełczyński (wraz z niżej podpisanym) dostrzegł początek wychodzenia Polski z komunizmu. Anna Bikont i Joanna Szczęsna dobitnie wyraziły to stanowisko w swej książce „Lawina i kamienie” (Prószyński i S-ka, Warszawa 2006, s. 310), stwierdzając obcesowo: „Z dzisiejszej perspektywy nie ulega wątpliwości, że Październik ’56 skończył się od razu w październiku”. Co gorsza, analogiczny pogląd znajdziemy w monumentalnym dziele L. Kołakowskiego „Główne nurty marksizmu” („Aneks”, Londyn 1988, s. 1151), w którym czytamy: „Tak zwany »październik polski«, czyli objęcie władzy przez Gomułkę i jego ekipę, nie był bynajmniej początkiem społecznej czy kulturalnej odnowy albo »liberalizacji«, ale przeciwnie, początkiem jej końca”.\nW świetle świetnego rozwoju kultury i nauki polskiej w pierwszej dekadzie po Październiku, w tym również wspaniałego rozkwitu myśli samego Kołakowskiego, są to w mojej ocenie słowa bulwersująco niesprawiedliwe, jaskrawo kontrastujące z przedstawionymi wyżej poglądami Pełczyńskiego.\nPrzyczyną tej skrajnej jednostronności autora „Głównych nurtów marksizmu” była „niecierpliwość w sprawach narodowych”, przed którą przestrzegał Norwid. Polegała ona na nadziei, że partia zdemokratyzuje się od wewnątrz, dopuszczając do procesów decyzyjnych swe skrzydło „rewizjonistyczne”, to zaś było ewidentnie niebezpieczną utopią, niemogącą liczyć na tolerancję ZSRR i innych naszych sąsiadów. Realną „mądrością etapu” (wyrażenie St. Stommy) była liberalizacja bez politycznej demokratyzacji, tego jedynie oczekiwało od partii społeczeństwo polskie – w odróżnieniu od ambitnych „rewizjonistów” partyjnych, nie mniej wyobcowanych społecznie niż partyjni „dogmatycy”. Ja osobiście, jako młody człowiek nienależący do PZPR i powiązany (podobnie jak Pełczyński) ze środowiskami AK-owskimi, nie myślałem nawet o politycznej demokratyzacji partii, a więc nie przeżyłem rozczarowania, które stało się udziałem Kołakowskiego. Oczekiwałem od partii tego jedynie, aby ograniczyła zakres swej władzy i aby nie przestając być partią autorytarną (bo tylko taka partia mogła spełniać rolę klosza ochraniającego odrębności polskie), zrezygnowała z aspiracji totalitarnych i z prymatu ideologii nad celami ogólnonarodowymi. Sądzę, że na tym właśnie polegał niepisany kontrakt między władzą a społeczeństwem polskim zawarty w roku 1956. Mimo klęski poniesionej przez wewnątrzpartyjnych rewizjonistów Gomułka w gruncie rzeczy dotrzymał tej umowy: Polska po roku 1956 była przecież krajem wychodzącym już z ortodoksyjnego komunizmu, zupełnie innym niż w czasach stalinowskich.\nW omawianej książce Pełczyńskiego znajdujemy bardzo ciekawe potwierdzenie tezy, iż liberalizacja kulturalna była z punktu widzenia reżymu Gomułkowskiego czymś zupełnie różnym od jawnej opozycji politycznej. Cytuję:\n„W 1966 roku Kołakowski został w końcu wyrzucony z partii za wygłoszenie do audytorium złożonego ze studentów krytycznej mowy w dziesiątą rocznicę polskiego Października. Jednak w rok później Państwowe Wydawnictwo Naukowe wydało zbiór jego esejów filozoficznych pod tytułem »Kultura i fetysze«. Wyglądało to tak, jak gdyby partia usiłowała rozróżnić Kołakowskiego – niepoprawnego kolegę partyjnego – od sławnego myśliciela marksistowskiego i profesora filozofii. Pierwszego należało doprowadzić do porządku, nie miało to jednak wpływu na traktowanie drugiego. Dopiero po marcu 1968 nałożono totalną blokadę na publikacje jakichkolwiek tekstów Kołakowskiego” (s. 79).\nCytat ten chciałbym opatrzyć drobnym uściśleniem: „Kultura i fetysze” (1967) nie były już dziełem marksistowskim, ale znakomitą dokumentacją rozstawania się Kołakowskiego z marksizmem. Ale w ogólnej ocenie omawianego okresu całkowicie zgadzam się z Pełczyńskim. W wyniku przełomu październikowego Polska definitywnie zerwała z ideologicznym monopolem marksizmu-leninizmu. Marksizm, zarówno w filozofii, jak i w socjologii (zwłaszcza w szkole Juliana Hochfelda) rozwijał się twórczo i coraz swobodniej, współistniejąc z kierunkami niemarksistowskimi. Wydział Filozofii UW z Leszkiem Kołakowskim i Bronisławem Baczką przeżywał złoty okres swego rozwoju. Ja osobiście wykorzystałem te możliwości w sposób maksymalny, dzięki czemu zaliczony zostałem w latach 1964-1965 (wraz z L. Kołakowskim, B. Baczką i J. Szackim) do współtwórców tzw. warszawskiej szkoły historii idei.\nNic dziwnego więc, że zareagowałem na pojawienie się „Głównych nurtów marksizmu” obszernym listem do Kołakowskiego, pisanym w Genewie w dniach 27 lutego – 3 marca 1979 r. Wyraziłem w nim m.in. stanowczy sprzeciw wobec tezy, iż Październik 1956 był „początkiem końca kulturalnej odnowy”, pisząc, iż był to tylko „początek końca politycznych aspiracji rewizjonizmu”. „Odnowa kulturalna” stała się natomiast faktem niewątpliwym.\nByło tak w samej rzeczy. Wystarczy przypomnieć\nsamorzutne zniknięcie socrealizmu\n(wciąż duszącego rozwój literatury i sztuki w krajach sąsiedzkich), wspaniałe osiągnięcia kinematografii i teatru, triumfalny powrót i świetny rozwój socjologii oraz wytrwałą pracę historyków, cierpliwie demontujących, cegiełka po cegiełce, fundamenty historycznej indoktrynacji zbudowane przez stalinowską konferencję otwocką 1952 r.\nZjawisk tych nie da się wyjaśnić przy traktowaniu dziejów PRL jako „czarnej dziury”. Studia Pełczyńskiego, ukazujące dzieje popaździernikowej PRL jako historię wychodzenia z komunistycznej zapaści, rzucają natomiast wiele światła na procesy tak bardzo dziś ignorowane lub zniekształcane.\nW tygodniku „Europa” z dn. 23 marca znajduję wywiad B. Łozińskiego z Leszkiem Kołakowskim pt. „Wiara fundamentem istnienia”. Leszek stwierdza w nim m.in., że nie wie, co to dziś lewica! Bo w równość wobec prawa wierzą ponoć wszyscy i nawet państwo laickie „nie jest monopolem ruchów lewicowych”. Co do liberalizmu, to „zawsze, przynajmniej w Europie, liberalizm oznaczał wolny rynek” (s. 4), a Kościół ponoć „akceptuje liberalizm ekonomiczny”.\nZdziwiłem się. Po pierwsze (o czym pisałem wielokrotnie), liberalizm wcale nie zawsze utożsamiał się z ideologią wolnorynkową, a nauka społeczna Kościoła (zwłaszcza w wykładni Jana Pawła II) liberalizmu ekonomicznego nie akceptuje. Ale mniejsza o to. Co z tą lewicą?\n– Nieodwracalność podstawowych zdobyczy welfare state (ubezpieczenia społeczne, publiczna służba zdrowia, darmowa edukacja. Domaganie się ich anulacji jest klasycznym wstecznictwem).\n– Niezgoda na „świętość” i aksjologiczną nadrzędność prawa własności prywatnej. Prywatyzacja tylko ze względów pragmatycznych, reprywatyzacja jako absolutny wyjątek. Niedopuszczalność ekspropriacji na rzecz właścicieli sprzed wielu lat. Zasada „grubej kreski” w tych sprawach, bo przywracaniu „prawowitych właścicieli” nie będzie końca.\n– Horyzontalna i wertykalna (pokoleniowa) solidarność społeczna.\n– Etyczny indywidualizm. Odrzucenie dyktatury wspólnoty, narodu, państwa. Dyktatura w imię wartości kolektywistycznych to śmiertelny grzech komunizmu, od którego lewica musi się odżegnać.\n– Niezgoda na etnocentryzm i politykę nienawiści. W tym bezwarunkowe odrzucenie żądań pozasądowej lustracji i pomysłów dyskryminowania ekskomunistów.\n– Niezgoda na wszelkie formy instytucjonalizacji rządów, a także nieformalnej władzy tzw. elit, zwłaszcza zaś tych, które skompromitowały przez nadużycie sztandar „postsolidarności” (co nie łączyłoby się z jakąkolwiek dyskryminacją jednostek).\n– Krytyka mitotwórstwa\nsłużącego tym elitom, zwłaszcza mitów „kombatanckich”.\n– Odrzucenie orwellowskiej nowomowy, czyli prób zdominowania społeczeństwa przez narzucenie języka (np. „roszczenia” zamiast „uprawnienia”, „dziecko” lub nawet „Polak” jako określenie embrionu itp.).\n– Protest przeciwko próbom monopolizacji wartości narodowych, w tym zwłaszcza przeciwko próbom konstruowania i narzucania „jednej pamięci narodowej”, wykluczającej tradycje polskiej lewicy.\n– Maksymalny obiektywizm w ocenie Polski Ludowej, z szacunkiem dla ludzi dobrze ją wspominających oraz w trosce o to, aby jej zaczerniony obraz nie stawał się narzędziem prawicowej indoktrynacji.\n– Obrona cywilizowanych zasad państwa prawa. W związku z tym stanowczy sprzeciw wobec zawłaszczania zasług i czynienia z tego specjalnych uprawnień („nam więcej wolno”) oraz wobec polityki traktowania kogokolwiek jako „obywatela drugiej kategorii”.\n– Niezgoda na rusofobię, odrzucenie, rzecz jasna, wszelkich form antysemityzmu.\n– Odrzucenie pseudoantykomunizmu, tj. antykomunizmu bez komunistów, służącego dyskryminacji postpeerelowskiej lewicy, przy jednoczesnym antykomunizmie we właściwym sensie tego terminu. Wiedza o tym, czym był komunizm, umiejętność odróżniania jego odmian i faz, aby nie być bezbronnym wobec antykomunistycznej prawicy. Umiejętność przeciwstawienia się poglądowi L. Kołakowskiego (patrz wspomniany wyżej wywiad, s. 3), że słowo „socjalizm” zostało „zmonopolizowane przez leninowską wiarę i praktykę”.\n– Czy również sprawy obyczajowe i moralne? Tak, w zakresie rzeczywistego równouprawnienia kobiet, kontroli urodzin, kontracepcji. Swoboda obyczajowa w rozsądnych granicach, bo przesada pod tym względem to nie lewicowość, lecz kontrkulturowy libertynizm.\nW nawiązaniu do Leszka Kołakowskiego przypomnieć należy również „postawę nieustannej czujności wobec wszelkich absolutów”, z którą tak mocno identyfikował się w młodości. Programowy antyfundamentalizm, antydogmatyzm, niezależność myśli. Na lewicę dogmatyczną, fundamentalistyczną, miejsca już nie ma.\nPost scriptum (styczeń 2009):\nW książce Tony Judta „Reappraisals. Reflections on the Forgotten Twentieth Century” (W. Heinemann, Londyn 2008) jeden z rozdziałów, opublikowany pierwotnie w „The New York Review of Books” (21 IX 2006), poświęcony został drugiemu anglojęzycznemu wydaniu dzieła Kołakowskiego „Główne nurty marksizmu”. Szczególną uwagę autora zwróciła nowa przedmowa do tej książki, ostrzegająca czytelników przed próbami reanimacji marksizmu – przy jednoczesnym podtrzymywaniu tezy, że marksizm stracił wszelką aktualność we współczesnym świecie („ta czaszka już się nie uśmiechnie!”). Judt zgadza się, że myśl o wskrzeszaniu marksistowskiego komunizmu jest fantazją – tak samo nierealną jak wiara w wiecznotrwałość panującego dziś konsensusu co do „demokracji rynkowej” (s. 142-143).\nNic jednak (dodaje) nie jest tak potężne jak fantazja, „której czas nadszedł”. Komunistyczna eschatologia jest dziś martwa, ale marksizm może ożyć jako narzędzie analizy i krytyki bezwzględnej dominacji kapitalistycznego rynku i jego liberalnych apologetów. Od samego początku bowiem z tego właśnie czerpał swą siłę, o czym dziś niestety skłonniśmy zapominać (w tej kwestii autor powołuje\nsię na s. 140 na moją książkę\n„Marxism and the Leap to the Kingdom of Freedom”). Kołakowski głosi, że kwestia społeczna w swym groźnym wymiarze przestała istnieć, co zdemontowało prawomocność lewicy. Było tak, przynajmniej w jakiejś mierze, w zachodniej Europie okresu triumfów welfare state, ale to już przeszłość. Dziś kwestia społeczna odrodziła się jako centralna sprawa świata, a wraz z nią, czy chcemy tego, czy też nie, znów pojawiła się szansa dla marksizmu. Nieprzypadkowo w sondażu BBC z 2005 r. Marks uznany został „za największe-\ngo filozofa wszystkich czasów”\n(s. 142 i przyp. 20 na s. 146).\nOstatni rozdział „Reappraisals”, opublikowany w roku 1997 w „Foreign Affairs” i formujący poglądy, które zdaniem autora całkowicie się potwierdziły, nosi tytuł „The Social\nQuestion Redivivus”. Jest to diagnoza pisana z pozycji lewicowego liberalizmu, a nie klasycznej lewicy, zawiera bardzo mocne sformułowanie tezy, że lewica musi przezwyciężyć swój kryzys, ponieważ jej istnienie niezbędne jest dla współczesnego świata, aczkolwiek w zupełnie nowej roli: w roli siły konserwatywnej, broniącej osiągnięć liberalnego państwa opiekuńczego. Doświadczenie zapomnianego dziś XX w. wykazało wprawdzie, że państwo nie może być organizatorem produkcji, ale dowiodło jednocześnie, że jest nie do zastąpienia w ubezpieczeniach społecznych, służbie zdrowia, edukacji, a nawet w zabezpieczeniu transportu i organizacji wypoczynku. We wszystkich tych dziedzinach państwo nie może być wyeliminowane przez rynek lub spontaniczne siły „społeczeństwa obywatelskiego”. Zadaniem lewicy jest więc obrona wspólnego dobra przez wytyczanie racjonalnych granic urynkowienia i prywatyzacji.\nJak łatwo zauważyć, program ten, uwiarygodniony autorytetem człowieka uważanego za najwybitniejszego historyka powojennej Europy (autora słynnej syntezy pt. „Postwar. A Hisfory of Europe Since 1945”, opublikowanej niedawno w przekładzie polskim), zbieżny jest całkowicie z pierwszym punktem nakreślonej wyżej listy postulatów lewicy. Uważam tę zbieżność za ważką i krzepiącą.\nProf. Andrzej Walicki – historyk idei, członek rzeczywisty PAN i emerytowany profesor Uniwersytetu Notre Dame w Indianie w USA, uczony o międzynarodowym autorytecie, laureat prestiżowej międzynarodowej nagrody im. Eugenia Balzana. Autor licznych prac z zakresu filozofii społeczno-politycznej, tłumaczonych na wiele języków, badacz myśli rosyjskiej, polskiej filozofii narodowej, historii marksizmu i myśli liberalnej\nSpoiwem lewicy są dziś postulaty:\n– Niezgoda na wszelkie formy instytucjonalizacji rządów, a także nieformalnej władzy tzw. elit, zwłaszcza zaś tych, które skompromitowały przez nadużycie sztandar „postsolidarności”.\n– Krytyka mitotwórstwa służącego tym elitom, zwłaszcza mitów „kombatanckich”.


Czemu bijemy się o mięso i marchewki? Walka bojówek wege z mięsożercami - Kosą po patelni\nw Gadki w kuchni, Lifestyle, Luźne przemyślenia, Tematy społeczne\nKosą po patelni 30 października 2019, 11:08 6 komentarzy\nTak obserwuję sobie co się na necie wyprawia, a szczególnie nasiloną ostatnio wojnę między wyznawcami kultu wegetariańskiego, a mięsożercami i się nadziwić nie mogę. Czy naprawdę jeśli robimy coś inaczej niż inni, to musimy zaraz naprawiać cały świat obok nas i walczyć o to by ich przekonać do swoich racji? Czemu przy okazji w tym wszystkim tyle agresji, że bierzemy do ręki jak szable marchewki i piszczele i się nimi naparzamy po głowach?\nJaki jest mechanizm, już mówię… wiem bo sam to przerabiałem, blisko 3 lata nie jedząc mięsa. Widziałem te zachowania u siebie, więc nie prawcie mi kazań, że nie znam tematu. Widzę też to teraz u wielu osób, które uprawiają politykę wojującej marchewki. Zapada decyzja – przechodzę na wegetarianizm. Nie ważne z jakich powodów. Zazwyczaj większość osób, nie oszukujmy się, robi to – bo to modne. Część z powodów ideologicznych, a jeszcze trochę ze zdrowotnych.\nPodjęliśmy tę decyzję i patrzymy mimo wszystko czasem tęsknie na grill czy kaszankę (nie wciskajcie kitu, że nie). Przy okazji rodzina i znajomi zachowują się strasznie: “no zjedz karkóweczkę, czemu nie chcesz. Śwince już nie pomożesz. ” Wtedy w nas budzi się pierwsza agresja. Zaczynamy się bez sensu złościć na to, że nas nie rozumieją. A może im to wytłumaczyć?\nZaczynamy więc krucjatę ideologiczną, na chwilę obecną jeszcze z natką pietruszki w ręku: miękką i łagodną. Tłumaczymy, wyjaśniamy i przekonujemy – dlaczego tak. Oczywiście jak krew w piach te nasze wysiłki i frustracja się pogłębia, by z czasem zacząć wrogo reagować już na zaczepki i docinki. Od słowa do słowa, wojna gotowa.\nMięsożercy bez winy nie są. Po kij przekonują, że to złe? Argumenty w stylu: po to masz kły by jeść mięso, są z czapy totalnie. Każdy broni swoich racji i sytuacja staje się patowa. Nie trafiają już argumenty i nikt nikogo nie słucha. Walimy na odlew marchewka i piszczelami się po głowach. Tylko po co?\nJa zawsze stałem pośrodku – żal mi zwierząt, ale zwyczajnie lubię mięso, jego smak, fakturę i cenie jego wartości odżywcze. Tak samo lubię warzywka, a chyba najbardziej połączenie obu. Nie mam nic do Twojego talerza! Serio, jedz sobie co chcesz i ile chcesz, skoro Twój organizm to lubi to czemu ja mam nie lubić i się wtrącać. Jak organizowałem jakieś imprezy zawsze starałem się dowiedzieć, czy ktoś z gości nie jest na coś uczulony, lub np. nie je mięsa. I przygotowywałem specjalnie coś i pod niego, by nie czuł się źle. To takie trudne akceptować? Ludzie kultura tego zwyczajnie wymaga. Sam mam w domu wegetariankę i jakoś dajemy sobie wszyscy radę i nie łażę za nią i nie mówię: “zjedz kiełbaskę, dobra świnka”, bo wiem że bym jej w ten sposób zatruł życie.\nWyznawałem też zawsze zasadę, że mój organizm, mój talerz. Co komu do tego co jem, kiedy i w jakich ilościach. Są dni kiedy w ogóle jeść mi się nie chce, a są takie, że wchłaniam jak jamochłon. Potrafię tydzień nie jeść mięsa, albo żywić się kilka dni tylko nim. Jedno co mi zawsze przyświecało to równowaga. Wszystkiego po trochu i słuchaj co pragnie twój organizm. Ta równowaga żywieniowa jest świetnie zachowywana, jednak komentarze jakie czytam pod postami w tej wojnie jedzeniowej – wyprowadzają mnie z równowagi psychicznej, skutecznie.\nLudzie – po co? Tłumaczcie, głoście swoje racje, przekonujcie się wzajemnie, ale toczcie tę walkę na argumenty, a nie wyzwiska. Przekonasz kogoś do tego by nie jadł mięsa nazywając go trupożercą? Obrazisz wywołasz agresję zwrotną i nic nie osiągniesz. Podobnie w drugą stronę, namolnie przekonując do zjedzenia kawałka mięsa zwyczajnie się znęcasz.\nKażdy niech je co chce, a ideologia niech się szerzy, a nie podbija.\n10 listopada 2019 20:39\nNie jadłam mięsa przez ponad 3 lata, ale to z reguły zakonnej. Obowiazywał zakaz spożywania mięsa, chyba że któraś z sióstr była bardzo chora lub w sędziwym wieku. Jedynym mięsem jaki jadłam w tym czasie to ryba 😀 ale ryba to ryba a nie mięso (hihihihi). Przez wzgląd na to, że nikt nie jadł drobiu ani świnki, jakoś nie tęskniłam za jedzeniem zwierząt. Też mamy zasadę w domu, że jak przyjeżdżają goście to zawsze pytamy czy wszyscy wszystko jedzą. Mamy też kilka zaprzyjaźnionych par które też zawsze pytają przed naszym przyjazdem czy czegoś nie jemy. A kto co je i… Czytaj więcej »\ni zawsze pewnie zostaje tona jedzenia po bo na zapas zrobione 🙂 skąd ja to znam\nPamiętam czasy, gdy przeszłam na taki faktyczny wegetarianizm. Wtedy nie było takiego wyboru w sklepach, nie było też takiego dostępu do wiedzy na temat zbilansowanej diety bezmięsnej. Pozostawało jeść to, co było i o czym się wiedziało – pasztet i kotlety sojowe 😉 Moja mama chodziła za mną i powtarzała “jak nie zaczniesz jeść mięsa, to Cię wezmę do lekarza, bo na pewno masz anemię…”. Do lekarza poszła sama, bo mimo, iż od zawsze je mięso, to anemia złapała ją, a nie mnie. Ja wróciłam do mięsa, bo miałam na to ochotę, ale wcześniej je porzuciłam tez dlatego, że tak… Czytaj więcej »\n3 listopada 2019 10:47\nzaintrygował mnie ten schabowy nie ze świni dobrze że na końcu dodałas te boczniaki bo miałem milion myśli w głowie 🙂 a co do tematu to własnie równowaga i potrzeba organizmu powinna kierować naszymi wyborami diety. Bądź eko nie jedz mięsa i inne modne hasła jakoś do mnie nie trafiają bo je zwyczajnie lubię. Przez szereg lat jakie żyję ten temat wraca jak każda moda, a potem ucicha i jest gdzieś w tle. Bo chcesz, bo potrzebujesz, bo jestes tego świadomy to sa zdrowe przesłania by przejść na wege, a nie że Kowalska nie je mięsa to ja tez będę… Czytaj więcej »\n30 października 2019 21:15\nWiesz, co. Ja to sobie myślę, że to trochę jest tak, że ludzie często nie słuchają siebie na wzajem. Moja prawda, twoja gówno prawda. Jakiś czas temu młody Chajzer przyjął wyzwanie od pani “starszej” na swoim fp, gdzie przez 30 dni miał nie jeść mięsa. Jakie tam wiadro pomyj się na niego wylało, i to w szczególności od tych wege, bo reszta, albo go dopingowała, albo miała wywalone na to, co chłopak robi “ze swoim życiem”. Szczerze mówiąc, chciałabym spróbować nie jeść mięsa przez dłuższy czas, tylko po to, aby się przekonać, jak to jest. Poza tym, co i rusz… Czytaj więcej »\n31 października 2019 11:58\nja tez tak mam że jednak mięsko to mięsko ale staram się przeplatać i często coś bezmięsnego zagości na talerzu. Zrób mu dwa dni w tygodniu bez mięsa może na początek – najwyżej nadrobi dzień po 🙂 A jak to jest nie jest mięsa dłużej? I ciężko i łatwo – przede wszystkim trzeba to robić z głową. Dieta musi być uzupełniana o składniki występujące w mięsie by była optymalna, trzeba dużo zmienić tak naprawdę w kuchni i przyzwyczajeniach. Jakoś faktu, że jest później lepiej, bo nie jem mięsa nie widziałem u siebie. Zwyczajnie inne jedzenie ani lepsze, ani gorsze. Wcale… Czytaj więcej »\nPoprzedni artykuł Patelnie grillowe – 5 zalet, o których warto wiedzieć\nNastępny artykuł 5 przepisów spalających tłuszcz czyli jak szybko schudnąć


Localize - zadbaj o najwyższą jakość tłumaczeń - ABIS Neon\nHome » Software » Oprogramowanie » Localize - zadbaj o najwyższą jakość tłumaczeń\n2015-12-22|Kategoria: Software / Oprogramowanie\nDla wielu z nas języki obce przestały być jakimś abstrakcyjnym tworem, którego warto uczyć się tylko dla własnej satysfakcji. Globalizujący się świat jest miejscem, w którym znajomość języków obcych i umiejętność posługiwania się nimi sprawia, że w biznesie możemy prześcignąć na przykład naszą konkurencję. Jeśli jednak chodzi o zawieranie umów międzynarodowych i kontraktów, warto oprzeć się na wiedzy profesjonalnych tłumaczy, korzystających z dedykowanego im oprogramowania, zawierającego narzędzia cat. Narzędzia te to mechanizmy analizujące tłumaczony tekst i podpowiadające tłumaczowi ich dotychczasowe tłumaczenie. Narzędzia cat pozwalają zatem na przyspieszenie procesu tłumaczenia, bez pogorszenia jego jakości. Prowadzisz firmę zajmującą się profesjonalnymi tłumaczeniami? Nasze oprogramowanie zawierające narzędzia cat to rozwiązanie właśnie dla ciebie. Skorzystaj z możliwości usprawnienia i przyspieszenia twoich tłumaczeń. Nasi specjaliści przedstawią ci wszystkie zalety tego rozwiązania.


B4design.pl - tworzenie stron internetowych - Dodaj-strone.com.pl - katalog stron internetowych\nB4design.pl - tworzenie stron internetowych\nKategorie: Projektowanie stron Tagi: strony www , strony internetowe , projektowanie stron oleśnica , strony internetowe bierutów , strony www twardogóra\nFirma b4design oferuje profesjonalne strony i sklepy internetowe. Pracujemy na oryginalnym oprogramowaniu, nasz zespół składa się ze specjalistów działu IT. Oferujemy najwyższą jakość a zarazem rozsądną cenę. Strony wykonywane przez naszą firmę są zgodne ze standardami W3C. Proponujemy także projekty graficzne (wizytówki, plakaty, ulotki) oraz pozycjonowanie w wyszukiwarkach internetowych. Siedziba firmy znajduje się w Oleśnicy, jednak pracujemy zdalnie na terenie całej Polski, a także za granicą. Zapraszamy do zapoznania się z naszym portfolio, co jakiś czas robimy update'a wykonanych przez nasza firmę projektów.\nB4design.pl - tworzenie stron internetowych


Rozmowa o Avengers: Infinity War | Żabim okiem\nRozmowa o Avengers: Infinity War\nJarosław Paradyż 9 czerwca 2018 Rozmowa o Avengers: Infinity War2018-06-09T12:17:07+02:00 Filmy, Filmy/Seriale\nTym razem brak klasycznej recenzji. Jest za to rozmowa moja i naczelnego fsgk.pl, Daela o tym czy to całe “Infinity War” to dobre jest w ogóle czy nie. Polecam tak tekst jak i zaglądanie na fsgk.pl.\nJarek: Dziesięć lat, osiemnaście filmów, bazyliony dolarów, niespotykana skala przedsięwzięcia, pobite rekordy, a to wszystko, żeby nasi kochani bohaterowie mogli spotkać swoją nemezis – Szalonego Tytana imieniem Thanos. Całe uniwersum Marvela spięło się i połączyło w “Avengers: Infinity War”. Ale… to dopiero część pierwsza opowieści. A zatem, DaeLu, jak wrażenia po seansie?\nDaeL (redaktor naczelny fsgk.pl): Przede wszystkim jestem zaskoczony. Wydawało mi się, że formułę marvelowską znam już na wylot, i że od postępującego znużenia filmami superbohaterskimi nie ma odwrotu. “Czas Ultrona” w moim przekonaniu dowodził, że magii pierwszych “Avengers” nie da się już odtworzyć. A jednak bracia Russo podołali karkołomnemu zadaniu, tworząc naprawdę angażujący widza film – i to mimo wielkiej obsady i po prostu gigantycznej skali. Zresztą skala jest zrozumiała, bo nad Ziemią (i nie tylko) zawisła kosmiczna groźba. Thanos zaczął gromadzić Kamienie Nieskończoności w celu zniszczenia (w sposób niedyskryminujący) połowy istot rozumnych we Wszechświecie. I choć trudno się tego domyślić nie obejrzawszy filmu, pomimo na pozór absurdalnej motywacji, Thanos jest wprost fenomenalnym złoczyńcą i największym atutem nowych Mściwojów.\nJ: O tak. Zgadzam się w stu procentach. Chciałem napisać, że jest najlepszym czarnym charakterem w MCU od czasów… ale nie. Po prostu lepszego nie było. Kropka. Jest bezwzględny i brutalny, ale jednocześnie ma ciekawą przeszłość, ma jasny cel i dobrze uzasadnioną motywację. Nie jest to taki typowy złoczyńca nr 5, który pohukuje, pręży się i chce zdobyć władzę nad światem. Thanos ma (nomen omen) nieludzki plan wobec Wszechświata. A kiedy go objaśnia nie można mu odmówić… słuszności? Może nie słuszności, ale jest w tym pewna okrutna logika, którą ciężko kwestionować. To sprawia, że linia podziału na dobrych i złych nie jest taka jednoznaczna.\nThanos, Szalony Tytan, wokalista Limp Bizkit.\nD: Thanos nie dość, że potrafi przedstawić swoje racje, to jeszcze jest w swej morderczości bardzo sprawiedliwy, dotrzymuje umów, a na dodatek zdarza mu się okazać przeciwnikom szacunek albo nawet litość. Josh Brolin naprawdę zrobił kawał dobrej roboty uczłowieczając fioletowego olbrzyma. Brakło mi tylko pewnej “kropki nad i” w postaci zarysowania jakiejś alternatywy dla jego działań. Wydaje mi się, że po wykupieniu przez Disneya wytwórni Fox (co sprawia, że prawa do ogromnej liczby postaci wracają do Marvela), wszystko to ewoluuje w stronę sprowadzenia Galaktusa. Gdyby Thanos postawił sprawę jasno – albo zabijamy połowę Wszechświata, albo przychodzi Galaktus i morduje wszystkich – to byłby bohaterem tej opowieści.\nJ: Może i tak, ale moim zdaniem fioletowy Tytan i tak dość klarownie przedstawia swoje racje, opowiadając o własnych doświadczeniach. No i bardzo ucieszyło mnie, że filmowy Thanos znalazł mniej komiksowe zastosowanie rękawicy nieskończoności niż jego papierowy pierwowzór. Właściwie jedyną wadą tej postaci jest… wygląd. To znaczy był w porządku, ale ja nie mogłem się pozbyć skojarzenia z… Fredem Durstem, liderem Limp Bizkit. Zrozumiem jeśli sam nie zauważyłeś tego minusa.\nMściwoje 3: Krieg Keine Grenzen.\nD: Może być w tym coś na rzeczy, bo jego chudy pomagier przypominał trochę Wesa Borlanda. Ale dość tych bizkitowych nawiązań. Thanos był dla mnie pierwszym i największym zaskoczeniem. Drugim było to, jak dobrze twórcy poradzili sobie z tak ogromną liczbą postaci. W “Avengers: Infinity War” na ekranie pojawiają się chyba wszyscy filmowi herosi z wyjątkiem Hawkeye’a i Ant-mana.\nJ: Tak, oczekiwałem dużo większego rozgardiaszu i przeskakiwania z wątku na wątek. Bracia Russo wykorzystali prosty, ale skuteczny pomysł: podzielili bohaterów na mniejsze grupy, z których każda miała jakieś zadanie. Dzięki temu praktycznie wszyscy herosi i heroiny dostają trochę czasu antenowego. Poza wspomnianymi Langiem i Burtonem nikt nie został potraktowany po macoszemu. Szczególnie dobrze wypadł – czego się nie spodziewałem – Doktor Strange. Był świetną przeciwwagą dla Tony’ego Starka. Mistrzostwo!\nDoktor Dziwago w akcji.\nD: Co ciekawe niektóre postaci nawet się w filmie nie spotkały. I całe szczęście. Stworzenie odseparowanych od siebie, ale powiązanych fabularnie wątków (obrona Kamienia Umysłu, obrona Kamienia Czasu i budowa super-broni) pozwoliło na w miarę zgrabne przeskakiwanie pomiędzy lokacjami i bohaterami, trochę tak jak w Imperium Kontratakuje i Powrocie Jedi. Logicznie trzyma się to kupy bardzo dobrze. Pod względem tonu – pomimo drobnych zgrzytów – też jest w miarę spójnie.\nJ: Ha – i tu się na pewno nie spotkamy w połowie drogi! Dla mnie największą wadą filmu jest właśnie totalny chaos pod względem tonu. Film nie do końca wie, czy chce być straszny, czy śmieszny. Żartów jest dużo i są naprawdę zabawne. Tyle, że jest jedno ale… a właściwie wielkie i znaczące “ALE”. Po wielu naprawdę dobrych i mrocznych momentach (o tym w części spojlerowej) bardzo szybko następuje seria dowcipów i to kompletnie nie pozwala wybrzmieć poważnym scenom. Jeszcze na domiar złego irytował mnie Bruce Banner. Od neurotycznego i wystraszonego facecika z Ragnarok, gdzie był wspaniały przeszedł gładko do bycia marvelowym Jar Jar Binksem. Sceny kiedy się przewraca i mówi “śmieszne” rzeczy będąc w Hulkbusterze to jest czysty George Lucas, w najgorszym prequelowym wydaniu. Czekałem aż się potknie i wpadnie w krowią (nosorożcową?) kupę.\nD: To niestety ostatnio taka praktyka w “blockbusterach”, mam nadzieję, że wkrótce minie. Przyznam, że raz czy dwa miałem wrażenie, że za szybko rzucony żart trochę psuje nastrój. Nigdy nie było to jednak tak drastyczne jak w przypadku “Ostatniego Jedi”, kiedy śmieszkowanie nieustannie szło w poprzek emocji, które film próbował przekazać i niszczyło całą wymowę sceny. Faktycznie można było trochę przyhamować z żartami, szczególnie w scenach z Thorem, który – umówmy się – powinien być w zupełnie innym nastroju. Ale chyba nie jest aż tak źle jak mówisz.\nJ: Dla mnie jednak kilka scen było naprawdę popsutych. Jeszcze mi nie minął szok i niedowierzanie, nie zdążyłem przesiąknąć grozą tego, co się wydarzyło, a już było radośnie, śmiesznie i lekko. Kilka razy naprawdę mnie to zirytowało. Za dużo i za szybko. Tym bardziej, że te mroczne elementy (naprawdę mroczne) uderzały mocno i celnie, nie były pseudo-mrokiem z ostatnich podrygów DC/WB typu Batman v Superman czy Justice League. To zresztą prowadzi mnie do kolejnego wniosku in minus. Tak jak się bałem – Strażnicy Galaktyki niespecjalnie wpasowali się w ten film. Między innymi z powodu ciągłych żartów na ekranie. Kiedy zaczynali uderzać w poważne tony typowe dla Avengersów śmierdziało mi to jakimś fałszem. Szczególnie jedna scena z pewnym wyznaniem. Bardzo nie na miejscu. Jakby ktoś zabrał wspaniałe i zakręcone klocki Lego z fantazyjnych zestawów Jamesa Gunna i budował z nich standardowy zestaw Lego City. Żeby było jasne: Strażnicy są ekstra i kilkukrotnie emanują tą samą magią co w swoich filmach, ale to wszystko nie leży dobrze w jednym filmie z całym tym nadęciem ekipy Nicka Fury’ego.\nThor jest w tym filmie wyjątkowo boski.\nD: To chyba kolejny punkt, co do którego się nie zgodzimy. Moim zdaniem Strażnicy zostali wykorzystani bardzo poprawnie. Powiedziałbym nawet, że bracia Russo dość umiejętnie pokazali tę samą chemię i ten sam typ humoru, które widzimy u naszych bohaterów w filmach Gunna. Inne były po prostu proporcje. Akcja leci do przodu, więc czasu na przekomarzanie się jest trochę mniej. Ale “kupiłem” wszystkie sceny ze Strażnikami, nawet te smutniejsze. Zresztą to w jaki sposób Russo dobrali proporcje udziału poszczególnych postaci w tym filmie, to w jaki sposób montowali sceny akcji, jak balansowali pomiędzy akcją i scenami pozwalającymi złapać widzowi oddech – to wszystko był majstersztyk. Z jednej strony ani przez moment nie miałem wrażenia, że jakaś scena jest zbędna (darowano nam przedstawiania bohaterów, twórcy założyli, że ich już znamy), z drugiej nie czułem zmęczenia nieustanną akcją, bo przeskakiwanie między wątkami było bardzo umiejętne. W ogóle pod względem rzemiosła filmowego film stoi naprawdę wysoko. Wygląda dużo lepiej niż ostatnie produkcje Marvela…\nJ: A to ciekawe. To znaczy zgadzam się, że umiejętnie żonglowali wątkami i nie odczuwałem nudy, ale też nie widzę tu czegoś ekstra w temacie kinematografii. Ot, standardowy – bardzo dobry dodajmy – poziom znany już wcześniej z “Civil War” czy “Winter Soldier”.\nRumble in Wakanda.\nD: Sądzę, że poprawiono pewne rzeczy w stosunku do kilku ostatnich filmów Marvela (Black Panther, Spider-Man: Homecoming, czy właśnie Civil War). Efekty specjalne stoją na wyższym poziomie, a i kamera czasem pracuje dość sprytnie, pokazując nam ciekawe rzeczy, szczególnie w wątkach “kosmicznych”. Bracia Russo nie mają może oka Zacka Snydera (odpowiedzialnego za ważniejsze produkcje z DC), ale też oferują nam w miarę spójną historię czego Snyder zrobić nie potrafi.\nJ: Wiesz, myślałem jeszcze o kwestii wątków i wydaje mi się, że jednak przesadzili z ich ilością. Minimalnie. Cały czas zastanawiam się po co aż tak rozbudowali pobocznego questa z pewnym toporem. Ani to nie wnosiło wiele do fabuły, ani nie działo się tam nic wartego uwagi albo istotnego dla rozwoju bohaterów. Było za to bardzo rozpraszające i niepotrzebne “cameo” znanego i specyficznego aktora. Aż mi się przypomniał Matt Damon w “Interstellar”. Podobny kaliber pomysłu z czapy na casting dla mniej istotnej roli.\nScarlet Witch i Vision. Spędzamy z nimi parę dłuższych chwil na początku filmu, bo pewnie 90% widzów już ich nie pamięta.\nD: Wyprawa po Stormbreakera… Cóż, mnie się podobała, łącznie z rolą poboczną i moim zdaniem dała nam potrzebny oddech od pędzącej na złamanie karku walki o klejnoty. Poza tym pokazywała nam przemianę pewnej postaci i była świetnie zagrana. W ogóle wszyscy aktorzy stanęli na wysokości zadania.\nJ: Cóż, to pewnie odczucia subiektywne, każdy będzie miał inaczej w tej materii. A aktorsko “Infinity War” to rzeczywiście majstersztyk kina komiksowego. Josh Brolin świetnie ożywił Thanosa i nadał mu niepowtarzalny charakter. Reszta aktorów to już sprawdzona ekipa, dlatego największe brawa należą się ludziom odpowiedzialnym za castingi w całym MCU. Od dawna nie widzę na ekranie aktorów, tylko żywych superbohaterów z krwi i kości. To niesamowita zasługa. Jeśli miałbym kogoś wyróżnić poza Brolinem to chyba Benedicta Cumberbatcha. Doktor Strange jest tu o niebo ciekawszy niż we własnym, solowym filmie. Ale na delikatny prztyczek w nos zasłużył Robert Downey Jr. Mam wrażenie, że powoli widać zmęczenie materiału. Może nie takie jak Jennifer Lawrence w X-Men, ale już zauważalne.\nPeter Quill i Tony Stark razem to jak zderzenie dwóch tych samych biegunów magnesu.\nD: Tak, też mam wrażenie, że RDJ jest już trochę zmęczony rolą… ale o tym, i o innych detalach fabuły porozmawiamy w części spoilerowej. A póki co słowo konkluzji dla wszystkich, którzy nie chcą sobie psuć zabawy. Moim zdaniem “Avengers: Infinity War” to jeden z najlepszych filmów ze stajni Marvela. Nie jest to film doskonały, ale wyraźnie widać, że twórcy wiedzą gdzie leżą ich atuty, potrafią uczyć się na błędach i podchodzą do materiału źródłowego z dużą dozą miłości. Dlatego sprezentowali nam kawał świetnego, komercyjnego widowiska. Jeśli komuś podobała się pierwsza część Mściwojów, to na trzeciej też się nie zawiedzie.\nJ: “Avengers: Infinity War” to projekt udany. Na pewno mogę go polecić wszystkim fanom Marvela (osoby, które nie oglądały innych filmów mogą się jednak na seansie męczyć). Może nie trafi do mojego top 3 filmów z MCU, ale jeśli konkurencja (hej DC!) nie potrafi ogarnąć historii z trójką swoich najbardziej ikonicznych bohaterów i jednym złoczyńcą, to Marvelowi należy się tym większy szacunek. Dopięli dziesięcioletnią, osiemnastofilmową historię spójną i interesującą klamrą. A właściwie to rozpoczęli dopinanie tej klamry, bo jak wspomnieliśmy historia kończy się tzw. “cliffhangerem”. Nie mogę się doczekać drugiej części “Infinity War”, mimo, że na pierwszą czekałem bez wielkiego “hurr durr”.\nD: Cokolwiek by to miało znaczyć…\nJ: Gratulacje dla braci Russo. Dokonali niemożliwego.\n« Od slashera do bohatera\nTym razem coś (mocno) nie zagrało »


Strona główna » Artykuły » Producent folii i folii polietylenowych w Świebodzicach\nProducent folii i folii polietylenowych w Świebodzicach\nWitaj w tym pięknym dniu, oto ja, folia polietylenowa – surowiec, który wykorzystywany jest w Fol-Plast do wytwarzania najróżniejszych wyrobów wykorzystywanych w wielu różnych celach przez osoby prywatne oraz przedsiębiorstwa. Dzisiaj nie będę skromna, a wręcz przeciwnie – postaram się udowodnić Ci, jak wiele jestem warta i dlaczego przewyższam wiele innych surowców, z których można wykonywać opakowania i inne wykorzystywane przez Ciebie na co dzień artykuły. Gotowy? No to zaczynamy!\nNajwiększe zalety folii w wielkim skrócie\nPo pierwsze, jestem uniwersalna. Możesz używać mnie do wielu celów - jako opakowania, jako warstwy ochronną dla różnych produktów podczas ich przechowywania lub przewożenia w inne miejsce, jako zabezpieczenia na placach budowy czy podczas remontu... Tych zastosowań jest całe mnóstwo. Zresztą, na pewno przyszło Ci do głowy kilka innych, o których nie wspomniałam. No właśnie. Wykorzystaj mnie więc w tym celu, w jakim wydam Ci się najbardziej przydatna, a ja na pewno nie będę protestowała.\nJestem dostępna w różnych formach – jako woreczek śniadaniowy, worek na śmieci, torba na zakupy, folia w rolce itd. Wybierz produkt foliowy, który przyda Ci się najbardziej i przekonaj się, jak świetnie się sprawdzi.\nPo trzecie, jestem surowcem wytrzymałym i niezawodnym. Świetnie zabezpieczam i chronię. Nie przechwalam się, to najczystsza prawda, zaręczam! Nie musisz się obawiać o przedmioty, które umieszczasz wewnątrz mnie, ponieważ wkładam cały swój wysiłek w to, by odpowiednio chronić je przed warunkami zewnętrznymi oraz przed uszkodzeniami mechanicznymi. W końcu właśnie na tym polega moja praca!\nPo czwarte, mogę być dostosowana do Twoich potrzeb. Mogę przybierać różne kolory i kształty, można na mnie umieszczać nadruki, można dobierać mój rozmiar do mojego docelowego przeznaczenia. Jestem jak kameleon i wcale mi to nie przeszkadza – a wręcz przeciwnie, uważam, ze to jedna z moich największych zalet!\nŚwiebodzice – producent folii i folii polietylenowych, który jest godny zaufania\nA po piąte, i na razie ostatnie (żeby nie popaść w zbyt duży samozachwyt), chcę podkreślić, że jestem produkowana przez firmę o wysokiej pozycji na rynku. Firmę, która cieszy się dobrą opinią powstałą na podstawie wielu pomyślnie zrealizowanych zleceń. Klienci, którzy do tej pory zaopatrzyli się we mnie, są bardzo zadowoleni z tego zakupu. Dołącz do nich i sprawdź, czy i Tobie mogę się przydać. Jestem dostępna w Świebodzicach, ale także i w innych okolicznych miejscowościach, więc znaleźć mnie jest bardzo łatwo.\nJak mnie kupić?\nZapoznaj się z ofertą Fol-Plast – zrób to za pośrednictwem strony internetowej lub kontaktując się telefonicznie z przedstawicielem firmy. Sprawdź, jakie produkty foliowe możesz zamówić i jak możesz je spersonalizować i dostosować do konkretnych zadań. Poznaj szczegóły współpracy i przekonaj się na własnej skórze, jak może być satysfakcjonująca i jak wiele możesz na niej zyskać Ty sam, Twoja firma i Twoje otoczenie. Do zobaczenia niedługo!


Salicortex opinie, cena, zamienniki, ulotka i działanie\nOpinie o lekach i suplementach » Leki na choroby układu nerwowego » Leki przeciwbólowe i na migrenę » Salicortex\nból głowyból reumatycznygorączkaprzeziębienie\nCzy Salicortex bez recepty?\nTak, Salicortex dostępny jest bez recepty w każdej aptece.\nSalicortex to preparat zawierający korę wierzby (Salicis cortex). Surowiec ten zawiera zespół glikozydów salicylowych: salicynę, salikortynę, salirepozyd i inne. W organizmie glikozydy te są przekształcane do kwasu salicylowego. Kwas salicylowy, będący inhibitorem enzymów cyklooksygenazy 1 i 2 (COX-1 i COX-2), hamuje wydzielanie mediatorów zapalenia – prostaglandyn. Wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwgorączkowe i przeciwzapalne. Jego działanie objawia się po długotrwałym stosowaniu.\nSalicortex jest wskazany w bólach głowy, gorączce w przebiegu przeziębienia oraz w bólach kostno-stawowych o niewielkim nasileniu.\nPrzeciwwskazania to: nadwrażliwość na korę wierzby, salicylany, niesteroidowe leki przeciwzapalne lub którekolwiek z substancji pomocniczych, astma, czynna choroba wrzodowa, ciąża w trzecim trymestrze, ciężka niewydolność wątroby lub nerek, zaburzenia krzepnięcia krwi. Nie stosować u dzieci poniżej 18 roku życia.\nKora wierzby może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych, jak acenokumarol i warfaryna.\nNależy przyjmować doustnie jedną tabletkę trzy razy dziennie po posiłku.\nCena za opakowanie zawierające 60 tabletek waha się w granicach 15-20 zł.\n1 tabletka zawiera: substancje czynne: kora wierzby (Salicis cortex) – 330 mg (glikozydy fenolowe w ilości 20 mg w przeliczeniu na salicynę); substancje pomocnicze: skrobia ziemniaczana, bezwodny koloidalny dwutlenek krzemu\nNie należy stosować produktu w przypadku ostrych stanów zapalnych. Jeśli gorączka przekroczy 39 stopni, należy zasięgnąć porady lekarza. Nie stosować jednocześnie z innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi bez konsultacji z lekarzem.\nDziałania niepożądane, które mogą wystąpić podczas stosowania kwasu salicylowego to: objawy nadwrażliwości (astma, pokrzywka, świąd, wysypka, wykwit), objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka), wrzody żołądka i dwunastnicy, krwawienia.\nDowiedz się więcej o składzie: kora wierzby.\nSalicortex a alkohol\nSalicortex u osób starszych(65 lat i więcej)\nSalicortex dla dzieci(do 18 lat)\nSalicortex w ciąży\nLek Salicortex u kobiet w ciąży wskazuje ewidentne ryzyko w stosunku do płodu. Można zażywać TYLKO WTEDY ,GDY korzyści wynikające ze stosowania leku u kobiety ciężarnej mogą usprawiedliwiać podanie leku.\nSalicortex a karmienie piersią\nStosowanie leku Salicortex jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.\nSalicortex a prowadzenie pojazdów\nBrak danych dotyczących wpływu Salicortex na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych.\nSalicortex nie jest lekiem refundowanym(wg listy z 1 lipiec 2016).\nSalicortex cena i opakowania\nSalicortex, tabletki z kory wierzby, 330 mg, 20 szt cena\nSalicortex, tabletki z kory wierzby, 330 mg, 60 szt cena\nNurofen Ultrafast Saridon Aspirin Activ Gripex Control\nSalicortex Opinie Dodaj własną opinię Zadaj pytanie na forum Salicortex uzyskał ocenę 4.3 z 5 na podstawie 1 opinii\n1 opinia o Salicortex\nJestem 35 letnią kobietą chorującą na dolegliwościach reumatyczne. Salicortex dopiero zaczynam stosować, kilka razy na dzień. Stosowałam lek/preparat przez: 9 dni w dawce: 1 tabletek. Lek dobry na dolegliwościi reumatyczne ale nie tylko, ponieważ jest dobry na gorączkę i przeziębienia. Lek nie jest drogi a do tego dużo tabletek. Polecam. Skutki uboczne oceniam na minimalne. Salicortex w mojej opinii jest łatwy w użyciu.


Transmisja Mszy św. z Wilna w TV Polonia\n11 września 2005 roku, o godzinie 13.00 czasu warszawskiego, już po raz kolejny w swojej historii, Program Satelitarny TV Polonia przeprowadzi transmisję Mszy Świętej spoza granic Polski.\nPo Lwowie i Paryżu widzowie TV Polonia będą mogli uczestniczyć w nabożeństwie celebrowanym w Kaplicy Matki Boskiej Ostrobramskiej w Wilnie. To miejsce odegrało ogromną rolę w historii Polski i Litwy. W 1993 roku modlił się tu Jan Paweł II, który wówczas wypowiedział znaczące słowa, iż ostrobramska świątynia jest miejscem jedności wszystkich wierzących tego kraju.\nW czasie celebry tej szczególnej Mszy Świętej wystąpią dwa chóry wileńskie: Zespół Pieśni i Tańca "Wileńszczyzna", który wykona m.in. takie utwory jak: "Gaude Mater Polonia", "Nie opuszczaj nas Panie", "Santus", "Veni Jesu" ; "Ave Verum", "Maryjo Bogarodzico", "Wileńszczyzny drogi kraj", "O Panie, któryś jest na niebie", "Ave Maryja", oraz Schola św. Ducha, wykonująca m.in.:"Witaj Gwiazdo Morza", "Nie bój się, wypłyń na głębię", "Matko życia", "Czego chcesz od nas Panie", "Ukaż mi Panie swą Twarz" , "Barka".\nW przeddzień mszy, 10 września 2005 roku, w godzinach 18.00 - 20.00, TV Polonia zaprasza na spotkanie "Klubu TV Polonia", które odbędzie się w Instytucie Kultury Polskiej w Wilnie.\nW czasie spotkania zostanie zaprezentowana jesienna ramówka, nowości i zmiany w programie. Na pytania i uwagi wileńskich widzów o programie, odpowiadać będzie dyrektor anteny Antoni Bartkiewicz. Uczestnicy spotkania wezmą też udział w quizie wiedzy o Programie Satelitarnym TVP S.A. TV Polonia.\nDołącz do dyskusji: Transmisja Mszy św. z Wilna w TV Polonia


(Zam: 03.03.2020 r., godz. 12.44)\n- spotkanie ze specjalistą z Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Legionowie,.\n2 marca 2020 r. odbyło się w szkole spotkanie dzieci, młodzieży oraz pracowników z panią Patrycją Siek, specjalistą z działu promocji zdrowia PSSE w Legionowie.\nSpotkanie miało na celu zapobieganie rozprzestrzeniania się wirusów powodujących choroby oraz podniesie świadomości w zakresie przestrzegania zasad higieny.\nJednocześnie przypominamy, że została uruchomiona specjalna infolinia Narodowego Funduszu Zdrowia w zakresie informacji dla Polaków o postępowaniu w sytuacji wątpliwości podejrzenia koronawirusa.\nInfolinia działa całodobowo, siedem dni w tygodniu pod numerem telefonu: 800-190-590.\nPragniemy przypomnieć ABC zasad zdrowego stylu życia:\n1. Myj często ręce.\nMycie rąk wodą z mydłem lub środkiem na bazie alkoholu zabija wirusy, jeśli są na twoich rękach.\n2. Zachowuj zasady higieny układu oddechowego.\nJeśli kichasz lub kaszlesz, zasłoń usta i nos zgiętym ramieniem (kichaj w zgięcie łokcia) lub chusteczką, którą następnie wyrzuć natychmiast do zamykanego kosza na śmieci i umyj starannie ręce.\n3. Utrzymuj odpowiednią odległość.\nNie zbliżaj się do innych na mniej niż 1 metr, a zwłaszcza do osób, które kaszlą, kichają lub mają gorączkę.\nKiedy osoba mająca zakażenie układu oddechowego, taką jak koronawirus, kaszle lub kicha, może rozprzestrzeniać małe ilości wydzieliny („kropelki”, stąd nazwa przenoszenia takich chorób – droga kropelkowa) zawierającej wirus. Jeśli będziesz blisko, możesz zostać zakażony.\n4. Unikaj dotykania oczu, nosa i ust.\nTwoje dłonie mają kontakt z różnymi powierzchniami, na których może znajdować się wirus. Jeśli dotykasz później oczu, nosa lub ust, możesz przenieść na siebie zakażenie.\n5. Jeśli masz gorączkę, kaszel i trudności z oddychaniem, zgłoś się pilnie do lekarza.\nW przypadku wystąpienia objawów, takich jak gorączka, kaszel i trudności z oddychaniem, bardzo ważne jest, żeby zgłosić się pilnie do lekarza, ponieważ ich powodem może być zakażenie układu oddechowego lub inna poważna choroba. Objawy ze strony układu oddechowego mogą mieć wiele przyczyn i w zależności od twojej sytuacji, historii podróży i innych okoliczności (np. kontaktu z osobą, która mogła być zakażona), jedną z przyczyn może być koronawirus z Wuhan.\n6. Jeśli masz łagodne objawy zakażenia układu oddechowego i nie byłeś w ostatnim czasie za granicą, zachowuj środki ostrożności i odpowiednią higienę, a także pozostań w domu do czasu, aż wyzdrowiejesz.\n7. Zachowuj środki ostrożności i odpowiednią higienę podczas wizyt na targu ze zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego.\n8. Unikaj spożywania surowych lub niepoddanych dokładnej obróbce termicznej produktów pochodzenia zwierzęcego.\nEdyta Kuś/ Zespół ds. Promocji Zdrowia, data: brak danych r., godz. brak danych\nIwona Kopka, data: 03.03.2020 r., godz. 12.44\nIwona Kopka, data: 03.03.2020 r., godz. 12.50\n03.03.2020 r., godz. 12.50 Iwona Kopka Edycja strony\n03.03.2020 r., godz. 12.44 Iwona Kopka Dodanie strony


Lech - Legia w liczbach. W Warszawie "Kolejorzowi" udało się wygrać 11 razy | Sportowy24\nLech - Legia w liczbach. W Warszawie "Kolejorzowi" udało się wygrać 11 razy\nPress Focus/x-news 17.10.2019\nAż 118 razy miała miejsce rywalizacja pomiędzy Legią Warszawa a Lechem Poznań w najwyższych klasach rozgrywkowych (Ekstraklasa, I liga). Dotychczas „Kolejorz” zwyciężał 36 razy. Z kolei, aż 52 razy górą byli „Wojskowi”. 30 meczów kończyło się remisem. Na stadionie przy ul. Łazienkowskiej lechitom udało się wygrać tylko 11 razy.\nPo raz ostatni piłkarze poznańskiego Lecha dokonali tego 25 października 2015 roku. Zwycięstwo dał gol Kaspra Hamalainena, późniejszego zawodnika "Wojskowych". Spotkanie pomiędzy Legią Warszawa a Lechem Poznań obędzie się w sobotę 19 października o godzinie 17.30.\nMateriał oryginalny: Lech - Legia w liczbach. W Warszawie "Kolejorzowi" udało się wygrać 11 razy - Gol24


Różowe matowe szpilki z wycięciem i siateczką. Super seksowne.\nRóżowe matowe czółenka z siateczką\nZwykle to detale robią wielką różnice. Tak dokładnie jest w przypadku tych butów. Klasyczne czarne szpilki o idealnej wysokości obcasa zostały upiększone dwoma prostymi zabiegami. W jednym z dwóch wycięć w cholewce została wkomponowana niezwykle zmysłowa i seksowna siateczka. Buty są po prostu niesamowicie piękne i zmysłowe. Dla miłośniczek wyjątkowych okazji i pasjonatek szpilek.\nInteresują Cię najnowsze trendy? Jeśli tak, to wiesz na pewno, że różowy kolor jak co roku wraca do łask! Róż to kolor kobiecy, delikatny i pełen wdzięku. Nie odmawiaj więc sobie tej przyjemności, jaką jest kolejna para pięknych szpilek właśnie w tym kolorze!\nRóżowe matowe czółenka z siateczką to propozycja wyjątkowa, bowiem ten model to tylko na pozór klasyczna, grzeczna wersja. Całości charakteru dodaje niewątpliwie ich asymetryczność. Popatrz też na to w jak atrakcyjnej cenie możesz mieć tak dobrze wykonane czółenka. To zdecydowanie zakup, na który powinna sobie pozwolić każda z Pań, które jeszcze nie mają podobnego modelu w swojej garderobie! Zapraszamy też do zapoznania się z innymi kolorami tego samego modelu.\nNapisz opinię o produkcie:Różowe matowe szpilki z wycięciem i siateczką. Super seksowne.


Królewskie Obserwatorium Astronomiczne w Greenwich (The Royal Greenwich Astronomical Observatory) – obserwatorium astronomiczne zbudowane przez króla Karola II 10 sierpnia 1675 roku. Kierowane było w późniejszych latach m.in. przez Johna Flamsteeda. Służyło wówczas do pomiarów astrometrycznych, przydatnych do nawigacji w żegludze dalekomorskiej. Następnie stanowisko dyrektora objął Edmund Halley (w 1720 r.). Obecnie nie prowadzi obserwacji z powodu londyńskiego zanieczyszczenia światłem.Minimum Wolfa – okres małej aktywności słonecznej, trwający od około 1280 do 1340 roku. wyznaczony na podstawie szacowanych zmian liczby plam słonecznych. Podobnie jak w przypadku innych minimów, odnotowano w tym czasie niższe średnie temperatury na Ziemi. Mniejszej aktywności słonecznej przypisuje się związek z okresami chłodniejszymi na Ziemi.\nJan Heweliusz, łac. Johannes Hevelius, niem. Johann Hewelcke, inne formy nazwiska: Hewel, Hewelke, Höfelcke, Hövellius, Höwelcke (ur. 28 stycznia 1611 w Gdańsku, zm. 28 stycznia 1687 tamże) – gdański astronom, matematyk i konstruktor instrumentów naukowych.Promieniowanie kosmiczne – promieniowanie złożone, zarówno korpuskularne jak i elektromagnetyczne, docierające do Ziemi z otaczającej ją przestrzeni kosmicznej. Korpuskularna część promieniowania składa się głównie z protonów (90% cząstek), cząstek alfa (9%), elektronów (ok 1%) i nielicznych cięższych jąder. Promieniowanie docierające bezpośrednio z przestrzeni kosmicznej nazywamy promieniowaniem kosmicznym pierwotnym. Cząstki docierające do Ziemi w wyniku reakcji promieniowania kosmicznego pierwotnego z jądrami atomów gazów atmosferycznych, to promieniowanie wtórne.\nPlama słoneczna – widoczny ciemniejszy obszar na powierzchni Słońca (fotosfera), którego cechami są temperatura niższa niż temperatura otoczenia i silne pole magnetyczne (kilka tysięcy Gs). Mimo jasności (temperatura ok. 4000-5000 K) kontrast z otoczeniem o temperaturze ok. 6000 kelwinów powoduje, że plamy słoneczne wydają się mieć kolor czarny.Minimum Sporera – okres małej aktywności słonecznej, trwający od około 1420 do 1570 roku (lub 1460 - 1550). Istnienie tego minimum zostało wywnioskowane na podstawie badań obfitości izotopu węgla C w słojach drzew, którego w okresie mniejszej aktywności Słońca wytworzyło się więcej niż w innych okresach. Minimum nazwano nazwiskiem niemieckiego astronoma Gustawa Spörera, badacza plam słonecznych.\nJohn Flamsteed (ur. 19 sierpnia 1646 w Denby, Anglia - zm. 31 grudnia 1719 w Greenwich, Londyn) – pierwszy Astronom Królewski i założyciel obserwatorium astronomicznego w Greenwich, które rozpoczęło działalność w 1675 roku. Urząd ten uzyskał Flamsteed, nie dysponujący wyższym wykształceniem dostępnym już wówczas w Anglii, dzięki królowi. Pośmiertnie w 1725 roku opublikowano wyniki jego obserwacji w dziele nazwanym Historia Coelestis Britannica, zawierającym m. in. katalog pozycyjny ze współrzędnymi 2866 gwiazd i określił ich pozycje z dużo większą dokładnością niż wcześniejsze prace. Niektóre gwiazdy, jak np. 61 Cygni, nadal znane są pod numerami z tego katalogu.Minimum Daltona – okres małej aktywności słonecznej, trwający od około 1790 do 1830 roku. wyznaczony na podstawie szacowanych zmian liczby plam słonecznych. Podobnie jak w przypadku minimum Maundera oraz minimum Spörera, odnotowano w tym czasie niższe średnie temperatury na Ziemi. Na ten okres przypada trzecie i ostatnie maksimum zasięgu lodowców górskich podczas małej epoki lodowej 1820-1850 (czas reakcji lodowców średniej wielkości to 17-40 lat). Mniejszej aktywności słonecznej przypisuje się związek z okresami chłodniejszymi na Ziemi.\nMała epoka lodowa (w skrócie MEL, ang. Little Ice Age – LIA) – okres ochłodzenia znany głównie z rejonu północnego Atlantyku, który nastąpił po okresie średniowiecznego optimum klimatycznego. Średnie temperatury na półkuli północnej spadły o około 1 °C.Rotacja różnicowa – obrót ciała, w przypadku którego różne części ciała poruszają się z różną prędkością kątową. Rotacja różnicowa nie zachodzi w przypadku ciał sztywnych.\nW okresie trwania minimum Maundera zaobserwowano mniej zórz polarnych niż w pierwszej połowie wieku.\nJean-Felix Picard (ur. 21 lipca 1620 we Flèche, Francja, zm. 12 lipca 1682 w Paryżu) – ksiądz, astronom, geodeta i fizyk francuski.Datowanie radiowęglowe – metoda badania wieku przedmiotów oparta na pomiarze proporcji między izotopem promieniotwórczym węgla C a izotopami trwałymi C i C (datowanie izotopowe). Metoda dostępna w wielu laboratoriach, również w Polsce, opracowana została przez Willarda Libby’ego i jego współpracowników w 1949. Libby otrzymał za tę pracę Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii w 1960 roku.\nPomiary obfitości izotopu C w przyrostach rocznych drzew pozwalają wnioskować o występowaniu minimów aktywności słonecznej w przeszłości. Zmniejszona zawartość tego izotopu koreluje z obserwowanym w latach 1790–1830 minimum Daltona. Wyodrębniono i nazwano także wcześniejsze takie okresy, m.in. minimum Spörera (1420–1570) i Wolfa (przełom XIII i XIV wieku). Badania radiowęglowe wskazują, iż w ciągu ostatnich 8000 lat było 18 takich minimów.\nJ.M. Vaquero, F. Sánchez-Bajo, M.C. Gallego. A Measure of the Solar Rotation During the Maunder Minimum. „Solar Physics”. Czerwiec 2002 (ang.).


##### Kojarzenie wenusów – Wenus z kraju tulipanów - Kurier Dąbrowski.\nObrazy z Wenus i Amorem w pejzażu były ulubionym motywem złotego wieku. Pierwsze skojarzenie, jakie nasuwa się naukowcom to oczywiście. Merkury randki online najlepszy pierwszy e-mail kojarzony z intelektem, myślami, analizowaniem, edukacją. Wenus, Amor kojarzenie wenusów Pluton kojarzenir kobiety „niewdzięczne”.\nTen zawód od zawsze kojarzony jest z biedą w większości przypadków. Jej rzymską odpowiedniczką była Wenus (Wenera). Kobiety są z Wenus, a Mężczyźni z Marsa, kojarzenie wenusów pojąć koojarzenie świata. Dalej Augustyn podaje zadziwiający komentarz do metamorfozy Wenus: „Z.\nSkojarzenie tych dwu arcydzieł sztuki i dwu różnych symboli kobiecości przyniosło. Czarna Wenus to pseudonim południowokoreańskiego szpiega, który na początku lat 90.\nWładała roślinnością, często kojarzona z owocami i kwiatami (szczególnie różami) oraz. Tytuł: Wulkan zarzucający sieć na Wenus i Marsa, z serii Metamorfozy Owidiusza.\nKojarzenie wenusów dzisiejszej edycji zajmiemy się Wenus. Wenus – druga pod względem odległości od Słońca planeta Układu Słonecznego. Was mogą kojarzyć się tego kojarzenie wenusów wieczoru z. Carter, czołowa angielska pisarka drugiej jojarzenie XX w., jest kojarzona z ruchem feministycznym.\nSymbolikę związaną z Wenus kojarzenid pentagramem odkryjemy kojarzenie wenusów róży, która na całym świecie jest kojarzona z miłością. Okaleczona Wenus z Milo, spoglądająca na nas w kojarzenie wenusów Luwrze, zachwyca i.\nPo latach harówy zaczęłam być widoczna i kojarzona z organizacją.\nBetonowy labirynt to ojczyzna małej Wenus. Skąd wzięło się w starożytności takie skojarzenie? Giovanni Bellini Toaleta Wenus, detal | 1515, olej kojarzenie wenusów płótnie, 62 × 79 cm. W swych pozytywnych aspektach Wenus obdarza osoby spod znaku Byka.\nTwórca: Tempesta Antonio. Temat: Metamorfozy (Przemiany) - dzieło. Kojarzenie wenusów, często kojarzony jako miejsce narodzin bogini miłości Wenus. Być może to tylko takie moje skojarzenie. Władała roślinnością, często kojarzona z owocami i kwiatami (szczególnie różami).\nSeria Forerunner od Garmina często kojarzona jest z triatlonem, czy. DWIE PŁCI: Kobiety nie są z Wenus, za to socjobiologia jest z. Kojarzenie wenusów podobna do Ziemi, dziś jest bezwodną planetą rozgrzaną do piekielnych temperatur. Zobacz inne Gry dziecięce, najtańsze i najlepsze oferty, opinie. Niestety, będąc w. I Strzelec, i Jowisz kojarzone są z religią.\nEksperci z NASA Langley Research Centre pracują nad koncepcją załogowej misji Wenus. Putta przedstawione na postumencie Wenus Uranii mogłyby aluzyjnie. To teatr w filmie. Kojarzenie wenusów się niezwykle kojarzenie wenusów i intrygująco.\nJest to również symbol planety Wenus i symbol alchemiczny miedzi. Wręcz nasuwa się skojarzenie, że najnowsza kolekcja narodziła się jak Wenus z morskiej piany. A przywołane skojarzenie to kolejny marketingowy chwyt i ciekawy przykład. W darmowe serwisy randkowe alberta roku pierwszą gwiazdką nie będzie gwiazda a planeta Wenus.\nKojarzone jest ono z pasem, jaki bogini miłości zakłada co wieczór, aby kojarzenie wenusów nie. Opis: Obraz przedstawia nagą Wenus spoczywającą w wyszukanej pozie na tle krajobrazu z rzeką i młynem. Recenzja filmu: Kobieta na Marsie, mężczyzna na Wenus, reż.\nPrevious Article Scena randkowa w Londynie\nWenus z kraju tulipanów - Kurier Dąbrowski.\nPowiat, Bucks, County\n10, najlepszych, darmowych, stron, randkowych\nZdanim Dalea Arneya i Chrisa Jonesa, misja. Temat: Wenus (Afrodyta), Wazon, Mitologia, Akt, Putto, Amor (Eros.\nZ kim Robert Pattinson spotyka się teraz w 2012 roku Mezimi z, kim, Robert, Pattinson, spotyka, się, teraz, w, 2012, roku\ndarmowy, internetowy, profil, randkowy\nNadając jej imię antycznej greckiej bogini, bogini miłości - Wenus, przypisujemy jej określone znaczenie - jest ona figurką bogini i w pewnym sensie kojarzona. Będzie to silny, pierwotny instynkt, kojarzony z męską seksualnością przypisaną bogowi wojny.\nRandka z boginią powyżej 40 lat Kajitaxe randka, z, boginią, powyżej, 40, lat\nrandkowy, skan, 6, tygodni, 4, dni(2)\nserwisy, randkowe, Pakistanu(0)\njest, portalem, randkowym(5)\nnajśmieszniejsze, rosyjskie, zdjęcia, randkowe(7)


ŻABA WIETNAMSKA LATAJĄCA ( Polypedates leucomystax )\nIch charakterystyczną cechą są niezwykle rozwinięte błony pławne służące jako „spadochron”, które umożliwiają jej wykonywanie długich, posuwistych skoków.\nŻABA ROGATA ALBINO ( Ceratophrys cranwelli )\nGatunek występujący na terenach Argentyny, Urugwaju oraz Brazylii. Odmiany albinotyczne mają ubarwienie kremowo - pomarańczowe. Żaba ta jest aktywna przez cały dzień. Do tego dość łatwo adaptuje się do kontaktów z człowiekiem.\nŻABA ROGATA ( Ceratophrys cranwelli )\nGatunek występujący na terenach Argentyny, Urugwaju oraz Brazylii. Dorosłe samice osiągają do 12 cm długości ciała, natomiast samce są mniejsze i dorastają do ok. 8cm. Jest także pięknie ubarwiona i posiada niespotykany wśród innych płazów wygląd.\nWIELKA ROPUCHA AZJATYCKA ( Bufo asper )\nZamieszkuje tereny Azji południowej - lasy deszczowe Indonezji, Malezji czy Borneo. W warunkach naturalnych lubi przebywać wzdłuż brzegów strumieni lub rzek. Jest aktywna głównie nocą i prowadzi wodno-lądowy tryb życia.\nTRASZKA WALTLA ( Pleurodeles waltl )\nJest to największy europejski płaz. W naturze występuje na Półwyspie Iberyjskim i w Maroku. Zwana jest także Salamandrą Waltla. W hodowli osiąga przeważnie 20 cm długości ciała.\nTRASZKA CHIŃSKA ( Cynops orientalis )\nTraszka Chińska pochodzi ze środkowo i południowo-wschodnich Chin. Osiąga od 6 do 10cm długości ciała, przy czym samice są nieco większe niż samce.\nSENEGALSKA ŻABA BIEGAJĄCA ( Kassina senegalensis )\nJest to średniej wielkości żabka zamieszkująca sawanny Afryki od Senegalu, przez Etiopię, południową Somalię oraz Kenię. Osobniki tego gatunku mogą się od siebie nieznacznie różnić ubarwieniem. Najczęściej występuje ubarwienie szare z jednym, głównym czarnym pasem przebiegającym przed środek grzbietu.\nRZEKOTKA ZIELONA ( Hyla cinerea )\nGatunek ten jest szeroko rozpowszechniony w Ameryce Północnej, gdzie zasiedla tereny od Nowego Jorku na zachód do Kansas i na południe po Teksas. Ze względu na łatwość w hodowli i ładny wygląd polecana jest początkującym terrarystom.\nRZEKOTKA WIEWIÓRCZA ( Hyla squirella )\nPłaz ten pochodzi z południowo-wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych Ameryki. Jeśli chodzi o jej charakterystykę to jest dosyć podobna do Rzekotki Zielonej ( Hyla cinerea ). Jej wymagania co do warunków w terrarium także są podobne.\nRZEKOTKA NOWOGWINEJSKA ( Litoria infrafrenata )\nRzekotki Nowogwinejskie zamieszkują północną Australię, Nową Gwineę, wschodnią cześć Indonezji oraz okoliczne wyspy. Co ciekawe, uważana jest za największą rzekotkę świata. Są o wiele bardziej aktywne niż Rzekotka Australijska. Jest ona polecana średnio zaawansowanym terrarystom.\nZ powodu charakterystycznych cech fizycznych i behawioralnych Rzekotka Australijska jest na całym świecie popularnym egzotycznym zwierzęciem domowym. Należy ona do najłatwiejszych w utrzymaniu bezogonowych, cechują ją szeroka dieta i duża odporność na choroby.


Opiekunki do pracy przy seniorze - dakar drift\nDodano: 2016-11-07Kategoria: Wytwórczość / Opieka\nChciałabyś dostać ciekawą pracę, gdzie mogłabyś nie tylko zarobić dobrą pensję, lecz czuć się spełniona? Zachęcamy do zapisania się do naszej firmy. Potrzebujemy zarówno opiekunów jak i opiekunki do seniora. Działamy w wielu państwach, między innymi świadczymy swoje usługi w Niemczech. Dlaczego warto wybrać naszą firmę? Zapewniamy zawsze jasne i przejrzyste warunki współpracy. Będziesz mogła u nas podjąć się pracy opiekunki do seniora na podstawie legalnej umowy o pracę z dostępnymi pakietami zdrowotnymi i innymi dodatkami. Zapewniamy także premie dla najlepszych pracowników i możliwości poszerzania wiedzy na kursach!\nBoksyt jest rudą aluminium wykorzystywaną przede wszystkim przy produkcji tego surowca. Jednak nie zawsze surowiec ten używany jest w hutnictwie. Wiele innych firm kupuje go jako materiał do swojej produkcji. W zastosowaniach przemysłowych boksyt jest także surowcem do wyko...


Jackpot 6000 Automat Online PL lll▷ Graj Jackpot 6000 od NetEnt za Darmo\nJackpot 6000 Automat Online PL III▷ Graj Jackpot 6000 od NetEnt za Darmo\nJackpot 6000 Slot recenzja i doświadczenia\nJeśli lubisz klasyczne automaty, np. lubiane owocówki to z pewnością zainteresuje Cię slot Jackpot 6000. Możesz grać za darmo lub za pieniądze. Automat Jackpot 6000 przywołuje wspomnienia z lat 60. ubiegłego wieku. Gra jest wciągająca i nigdy Ci się nie znudzi. Producentem automatu Jackpot 6000 jest szwedzka firma NetEntertaiment. Od momentu powstania czyli od 1996 r. zaskakiwała swoich graczy innowacyjnością i nowoczesnością swoich produktów. Zawsze stawiała na wysoką jakość i dzięki temu jest w czołówce producentów gier.\nTo klasyczny automat, który z pewnością miałeś okazję spotkać w barach lub kasynach naziemnych. Przeniesie Cię klasycznego salonu gier hazardowych. Poczujesz się jak przed prawdziwą maszyną. Na Jackpot 6000 składają się 3–bębny, 3 – rzędy i 5–linii wygrywających.\nSlot Jackpot 6000 przypomina jednorękiego bandytę. Symbolami w grze są owoce, dzwonek, gwiazdka, joker i klaun. W prawym dolnym rogu ekranu wybierasz wartość monety, którą chcesz postawić. Następnie ustawiasz poziom, klikając na „Zakład”. Możesz grać na najwyższą stawkę poprzez kliknięcie na przycisk „Maksymalny Zakład”. Zagrasz wtedy na poziomie 10 Wartości monety, wybranej wcześniej. Zaznaczając (klikając) na „ Maks. Zakład” bębny będą się automatycznie obracać. Po wybraniu niższego poziomu zakładów, naciśnij „Kręć” i rozpocznij grę.\nPo wygranej kombinacji zawsze możesz zagrać w „Orzeł i ogony”. Wystarczy, że prześlesz część wygranej, przyciskając „Transfer” i „postaw zakład” – klikając na liść lub przycisk z mężczyzną. Kiedy postawisz 10 monet i wygrasz bonusową rundę, aktywujesz funkcję Supermeter. Klikając na przycisk „Spin”, z automatu aktywujesz 5 linii z zakładem – 20 monet. Wówczas znów naciśnięcie przycisk i bębny zaczną się obracać. Jeśli trafisz 2 klauny na bębnach wygrasz od 10 do 6000 monet, przy 3. Jokerach – 6000 monet. Gra jest naprawdę prosta. Jeśli poznasz wszystkie jej zasady, nie będziesz chciał jej wyłączyć.\nW grze możesz otrzymać bonusy: możliwość gry za darmo oraz runda bonusowa z dużym jackpotem. Za każdym razem kiedy pojawiają się na bębnach wygrane kombinacje, aktywuje się funkcja gry. Możesz wówczas wybrać reszkę lub orła lub i jeśli tylko odgadniesz, zostaną podwojone wygrane.\nW górnej części planszy jest logo i opcje, które będziesz chciał zdobyć w grze. Po obu stronach jest po pięć zwycięskich układów, na których Ci będzie zależało. Na samym środku są bębny – główny panel automatu. Na dole planszy są wszystkie przyciski funkcyjne. Szata graficzna choć przypomina znane nam automaty, jest ostra i trójwymiarowa. Gra ma prosty interfejs. Sam automat jest kolorowy i błyszczący, ale już ściany, sufit, kwiat i żyrandole sprawiają wrażenie, że znajdujesz się przed maszyną, na piętrze starodawnego kasyna. Do tego muzyka, czyli dźwięki przeniesione rodem z naziemnych automatów. Producent zadbał o ten element i w momencie trafienia 3 symboli słyszysz inne dźwięki, a podczas naliczania wygranej kwoty słychać przeliczanie pieniędzy. Muzyka może wprowadzić Cię w trans gry. Co ważne możesz ją włączyć w komputerze i w urządzeniach mobilnych.\nNetEnt stanął na wysokości zadania, projektując ten automat. Profesjonalny automat, nowoczesny, a przy tym klasyczny. Tak naprawdę trudno doszukać się w nim wad. Możesz grać bez pieniędzy i rejestracji, zupełnie za darmo. Nawet jak nie radzisz sobie z innymi grami, to tu nie będziesz miał żadnego problemu. Łatwa, przyjemna, ciekawa, starannie wykonana, intuicyjna – można tu wymieniać bez końca zalety Jackpota 6000. Masz więc możliwość gry dla przyjemności lub dla pieniędzy. No może znajdziemy jednak jakąś wadę – wciąga i zachęca do zagrania o poważne pieniądze. Jeśli będziesz grał darmowej wersji i wygrywał duże wirtualne pieniądze, w końcu zechcesz je mieć w kieszeni, a i to nie jest specjalnie trudne. Zanim będziesz grał w prawdziwym kasynie, możesz wypróbować darmowe gry hazardowe Jackpot 6000 w wersji demo bezpłatnie.\nJackpot 6000 NetEnt FAQ\nCzym charakteryzuje się automat Jackpot 6000?\nGra slotowa Jackpot 6000 jest klasycznym automatem owocowym znamy z lat 60 – tych ubiegłego wieku. Symbolami są znane nam owoce, dzwonek, gwiazdka, joker i klaun. Układ slotu: 3 bębny i 3 rzędy pozwala na tworzenie kombinacji symboli, do których można wykorzystać 9 okien. Maszyna ma zaprogramowanych 5 linii wygrywających, ale niestety sztywne zasady obstawiania czyli nie można zmieniać monet na jedną linię oraz liczy linii aktywnych linii. Jedyną możliwością jest zmiana stawki na pojedyncze uruchomienie bębnów. Poza tym gra jest bardzo prosta.\nCzy w automacie Jackpot 6000 jest dostępny Progresywny Jackpot?\nNiestety nie ma, choć człon w nazwie – Jackpot może zmylić graczy.\nCo jest Wildem w automacie Jackpot 6000?\nRolę Wildów pełnią symbole Jokera. Jeśli trafimy chociaż 3 takie symbole na bębnach, bez względu na miejsce, wygrywamy 6 000 monet.\nNa czym polega Supermeter w automacie Jackpot 6000?\nJest to opcja dodatkowa i bardzo korzystna. Chcąc mieć do niej dostęp, musimy trafić dowolną zwycięską kombinację, ale bez udziału ikon Jokera. Kiedy zdecydujemy się uaktywnić funkcję Supermeter, możemy utworzyć zwycięską kombinację z dwoma symbolami Jokera znajdującymi się na bębnach w różnych miejscach. Oprócz podstawowej wartości dla danego symbolu, otrzymamy dodatkową wygraną o wartości od 10 do 6 000 monet. Licznik Supermeter rośnie po każdej takiej wygranej, ale kiedy dojdzie do kwoty 6, 000 lub wyższej, opcja wyłącza się i na nasze konto wpływa łączna wygrana. Wracamy wówczas podstawowej gry. W czasie rundy Supermeter każda nasza stawka na grę zostaje podwojona.\nIle można wygrać w automacie Jackpot 6000?\nNetEnt zaprogramował automat na wygraną do 6, 000 monet. Jeśli postawimy w grze 2 euro, możemy wygrać w grze podstawowej 12, 000 euro, a wraz z opcją Head or Tails, możemy podwoić pulę. Mamy więc możliwość wygrania w maszynie 24, 000euro.\nNa czym polega opcja Heads and Tails w automacie Jackpot 6000?\nDzięki tej funkcji mamy szansę podwoić swoją wygraną. Heads or Tails jest porównywana do znanej z innych automatów rundy Gamble. W tej grze slotowej nie wybieramy koloru kart, ale orzełka lub reszkę. Jeśli podrzucona moneta upadnie stroną, którą wskażemy, wtedy cała nasza pula zostanie podwojona. Jeśli jednak się pomylimy i upadnie drugą stroną, stracimy wszystkie pieniądze. Maksymalnie możemy wygrać 3, 000 monet. Nie musimy ryzykować. Możemy wziąć wygrane pieniądze i przejść do gry Super Meter. Klikamy klawisz odbioru, bierzemy wygraną gotówkę i wracamy do gry głównej.\nGraj Jackpot 6000 w kasynie na prawdziwe pieniądze