Literatura nierówności - Czas Kultury\nKiosk Eurozinu Literatura\nNierówność kwitnie i pogłębia się: sceny nieszczęść i niesprawiedliwości społecznej przewijają się w nieskończonej pętli na naszych ekranach i na kanałach społecznościowych. Jest coś nieprzyzwoitego w tym, jak spektakl podąża za rytmem cyklu informacyjnego, jak oplata się liczbami, statystykami, wykresami i opiniami ekspertów. Nierówność jest czasami prezentowana jako nieunikniona konsekwencja systemu rynkowego, innym razem wykorzystywana jako wyzwalacz chwilowego oburzenia lub współczucia. W międzyczasie dyskusje o jej narastaniu zbyt szybko przysłaniają życie, pojedyncze historie, które się za nimi rozgrywają. W świecie objętym „powszechnym reportażem” jedynym przywilejem literatury jest dawanie doświadczeniom ludzkiego głosu lub splatanie nieoczekiwanych, różnorodnych lub uzupełniających się sieci znaczenia i interpretacji.\nChociaż istnieje francuska tradycja narracji społecznej podążająca śladami naturalizmu Emila Zoli lub rozmachu Victora Hugo, współczesne powieści nie skupiają się już raczej na świetlanej, sprawiedliwej przyszłości. Wiele z nich prezentuje rozczarowany ton i podpina się pod wspólne poczucie utraty ideałów, starając się równolegle zbadać jej podłoże oraz efekty. Dzieje się tak być może dlatego, że w dzisiejszych czasach samo przyznanie, że nierówności są symptomem naszej współczesnej choroby oraz odzyskiwanie języka do przeciwstawiania się alienacji w zorientowanym rynkowo świecie, są już aktami oporu wobec degradacji naszych społeczeństw.\nWe współczesnej literaturze francuskiej narracje o nierówności są tak zróżnicowane, że próba ich wyczerpującego omówienia byłaby arogancją. Poza tym mimo że narracje te są specyficznie francuskie w sensie ich umiejscowienia, ukazywane przez nie formy upadku społecznego oraz wypełniające je postaci opierają się także na ścieżkach narracyjnych, eksplorowanych zwłaszcza przez pisarzy amerykańskich. Jak temu nurtowi francuskiej literatury, oswajającemu pesymizm i rozczarowanie, udaje się jednak nakreślić nowe horyzonty? Jakie zmiany w modelu społecznym dokumentują te narracje? Pewne jest tylko jedno: epokę zbiorowych utopii mamy już za sobą.\nNowe przestrzenie społeczne\nZauważalną niechęć pisarzy do zajmowania się nierównością można tłumaczyć kilkoma powodami: dystansem socjologicznym, niewystarczającym materiałem powieściowym, preferencjami wydawcy… Co istotniejsze, łatwo można się narazić na oskarżenia o mizerabilizm lub wyrachowane pseudozaangażowanie, nie mówiąc już o nieuniknionych porównaniach z amerykańskimi kolegami po fachu, spadkobiercami nieustającej tradycji. Bez względu na powód wydaje się że społeczna niemoc nie jest w stanie dłużej podtrzymywać fikcji czy patosu. Francuzi krzywo patrzą na tych, którzy używają nierówności jako pretekstu zamiast tworzyć prawdziwie zaangażowane teksty. W państwie, w którym egalitaryzm jest częścią dziedzictwa narodowego, nierówność była już zanadto eksploatowana przez polityczne, komercyjne i nastawione na sensację dyskursy. Częściowa porażka aktywizmu społecznego i podboje agresywnego liberalizmu ekonomicznego karmiły podejrzliwość wobec zbiorowych utopii jako czysto sentymentalnej reakcji na nierówności. Niemniej jednak literatura francuska na początku XXI wieku stworzyła coś w rodzaju kartografii i genealogii nierówności zarówno ekonomicznej, jak i społecznej. Odprzemysłowienie, zubożenie peryferii oraz rekonfiguracja przestrzeni miejskich są zjawiskami, którym ta literatura się przygląda.\nFrançois Bon, autor powieści takich jak „Sortie d’usine” (1982) i „Daewoo” (2004) od lat 80. XX wieku konsekwentnie daje językowy wyraz tym przekształceniom i wstrząsom, na przykład w świecie przemysłowym lub na obrzeżach wielkich miast. Wymagająca natura jego bogatych i wielopłaszczyznowych prac zwraca uwagę czytelnika na kreatywną etykę autora, wymykającego się etykietkom piszącego o nieuprzywilejowanych, marginalizowanych czy o przedstawicielach klasy robotniczej. Materiały do swoich tekstów Bon czerpie z rozmów i opowieści ludzi, których świat nie chce słyszeć lub widzieć. Hybrydyczna forma jego narracji, w których fikcja idealnie stapia się z badaniami i raportami, gwarantuje ochronę przed generalizującą lub esencjonalizujacą perspektywą, która mogłaby pomijać osobiste wymiary nierówności pojawiające się w różnych francuskich środowiskach i krajobrazach.\nPoszukiwanie solidnej etycznie metody opisu porzucenia przedmieść wraz z ludzką, niewidoczną dla mediów katastrofą charakteryzuje także „La nuit de Walenhammes” Alexisa Jenniego (2015). W powieści – będącej podsumowaniem zaniedbań i cynizmu pustoszących obszary odprzemysłowione – dziennikarz, delikatny obserwator bez stałego zatrudnienia, zostaje rzucony do fikcyjnego miasteczka w północnej Francji. Odkrycia, spotkania, powracająca retoryka polityczna, slogany, słowa mieszkańców – zwycięzców lub przegranych globalizacji – służą uchwyceniu w gęstej strukturze powieści zjawiska, które wiecznie umyka przez palce. Płonące baseny i morderstwa tworzą dodatkowy, okrutny i skarnawalizowany wymiar chaosu i rozpaczy, doświadczanych przez tych, którym globalizacja ekonomiczna odebrała godność. Zakończenie powieści w ironiczny sposób uwypukla obojętność i fatalizm towarzyszący upadkowi społecznemu, jak gdyby rzeczywiście nie było „żadnej alternatywy” – to hipnotyzujące hasło trzymuje swoje ofiary w bierności i ułudzie. Nierówność to powolna, lecz śmiertelna trucizna:\nNierówność jest toksyczna: psychologicznie, społecznie, ekonomicznie. Wżera się, blokuje tryby, społeczeństwo jako całość staje się niewydolne. Gdy dobrobyt się nie przemieszcza, bieda dopada każdego oprócz tych, którym dostaje się wszystko – zwycięzców, naczelnych elitarystów.\nNowoczesność na końcu trasy\nSąd przez próbę jest zawsze bliską perspektywą reprezentacji nierówności, jak pożar jałowego pola, na które rzucono pojedynczą iskrę. „La tour abolie” Gérarda Mordillat’a to historia osadzona w La Défense – głównej dzielnicy finansowej, tuż za granicami Paryża. Powieść jest mroczną opowieścią o nihilistycznej rebelii samotniczych, zezwierzęconych istot, żyjących w piwnicach drapacza chmur i żerujących na resztkach, które pozostawili uprzywilejowani. Kiedy menedżerska stołówka zostaje zamknięta na skutek cięcia kosztów, w wieżowcu wybucha agresja – budynek jest metaforą nieegalitarnego, hierarchicznego społeczeństwa, które świadomie ignorując gnijące fundamenty, sprawia, że upadek staje się nieunikniony. Arcydzieło Tristana Egolfa, „Lord of the Barnyard” (2000) jest godną uwagi, prekursorską narracją o przemocy, która ociera się o farsę. To historia zemsty młodego Johna Kaltenbrunnera, który wykorzystany i upokorzony, wznieca rewolucję w małym mieście na amerykańskim południu, mobilizując zubożałych i wzgardzonych śmieciarzy. Także tutaj spotykamy się z obrazami ludzi „odrzutów”, „odpadów”, którzy zostali wypędzeni w celu umożliwienia prawidłowego funkcjonowania sfery społecznej, a potem powracają z destrukcyjną siłą. Karnawalizacja tych narracji wynika z odwrócenia, w którym żądne zemsty zbiorowisko słabeuszy dopełnia powolnego procesu rozkładu, zmiatając wszystko ze swej drogi i nie pozostawiając żadnej szansy na odbudowanie pokojowej i zwartej wspólnoty.\nDwa zestawy tekstów – oba szczególnie symptomatyczne dla bankructwa egalitaryzmu oraz triumfu indywidualizmu z zachodnią rezygnacją w tle – odniosły ogromny sukces zarówno we Francji, jak i poza nią (co jest znakiem, że głęboko rezonują w erze globalizacji i kryzysów). Virginie Despentes i Michel Houellebecq – każde z nich na swój, idiosynkratyczny sposób nie tylko opisuje te zmiany społeczne wraz z efektami, lecz także dąży do rozpoznania ich horyzontów lub możliwości przetrwania poza nimi. Czerpią ze sposobów opisu społeczeństwa charakterystycznych dla powieści naturalistycznej i adaptują je w ten sposób, by służyły ich celom, uzupełniając je o wyobrażeniowość i techniki narracyjne zapożyczone z nurtu literatury anglosaskiej, dotychczas protekcjonalnie określanej jako „popularna”. Lecz to właśnie te wpływy – jako produkty kontrkultury zrodzone z globalizacji oraz XX wieku – umożliwiają im udźwignięcie ciężaru osobliwości czasów współczesnych: fantastyka naukowa w „Cząstkach elementarnych” Houllebecqa (1998), futurystyczna dystopia „Uległości” (2015) i noir ze zbrodnią w tle w „Vernon Subutex” Despentes (2015–2017).\nAutorzy ci nie zostali wybrani przypadkowo: Houellebecq ukazuje bezlitosną degradację ekonomicznej i technologicznej nowoczesności, która dotarła do końca trasy, podczas gdy Despentes stara się przywrócić głos upokorzonym – tym, którzy skończyli jako przegrani w brutalnym i okrutnym społeczeństwie. Apatia Houellebecqowskiego menedżera średniego szczebla lub napady furii czy rezygnacji tych, którzy znaleźli się na marginesie wspólnoty otwierają perspektywę na całą sferę społeczną współczesnej Francji. To przedstawienie jest ponure i pesymistyczne, ukazuje zdominowanie ciał i intymności przez siły rynku, wyczerpanie pragnienia, akumulowanie bogactwa i przywilejów wiodące do erozji solidarności i upadku sprawiedliwości społecznej. Mimo że chłodny, beznamiętny, niemalże analityczny styl Houellebecqa zdaje się biegunowym przeciwieństwem dobitnej, szalenie muzycznej i napędzanej slangiem prozy Despentes, oboje realizują to samo zadanie: ukazują rozległą panoramę, klarowny fresk rozczarowania sięgającego lat 80. XX wieku. Oboje autorzy nasycają swój język oddechem i zadyszką pokolenia, które zawsze wiedziało, że jest stracone. Jednostka jest być może królem, ale ten król jest nagi i włada emocjonalną i egzystencjalną pustynią: umiera samotnie w iluzorycznym i znieczulającym komforcie albo jest łamany i wykluczany. Człowiek jest zdezorientowany w świecie pełnym nierówności, ma pełną świadomość własnej niemocy lub, co gorsza, braku pragnienia buntu się przeciwko hegemonicznemu porządkowi i permanentnemu stanowi przemocy społecznej.\nW sadze o Vernonie Subuteksie realizowana jest wizja francuskiego społeczeństwa rozdartego nienawiścią i zdradami społecznymi, z obstrzępionym ze wszystkich stron mottem „wolność, równość, braterstwo”. Porażka socjalizmu, zwrot liberalny, powstanie Frontu Narodowego oraz zmagania klasowe i tożsamościowe układają się w ogólne poczucie, że każdy odpowiada za siebie. Te indywidualizmy dochodzą do głosu w polifonicznej, sięgającej korzeniami lat 80. XX wieku narracji. Francuski model egalitarny rozpadł się, pozostawiając po sobie społeczną dżunglę:\nI tak jak dzieciarnia z przedmieść podpala samochody stojące pod blokami, ale nigdy nie atakuje szesnastej dzielnicy, tak samo Francuz tyrający za grosze wyżywa się na współpasażerach w środkach komunikacji miejskiej. Jest potulny mimo irytacji: dzień wcześniej w telewizji dano mu do zrozumienia, że są ludzie bardziej upośledzeni od niego, bardziej zadłużeni, bardziej nieszczęśliwi – śmierdzące czarnuchy, muzułmańscy zabójcy, cygańscy złodzieje. Podczas gdy to, co stanowiło o prawdziwej kulturze francuskiego narodu: zdobycze socjalne, państwowa edukacja, wielkie polityczne teorie, zostało z rozmysłem zlikwidowane, to prawdziwym wyczynem tej dyktatury zamożnych było zmanipulowanie ludzi.\nOchronić to, co zniknęło\nJuż „Poszerzenie pola walki” Houellebecqa (1994) wskazało na prymat rynku nad duchem, podczas gdy „Platforma” (2001) zaproponowała opis Zachodu, który w swoich przedśmiertnych drgawkach żeruje na biednym, młodym globalnym Południu. „Mapa i terytorium” (2010) ukazywała odprzemysłowioną Francję na drodze do stania się ponurym, otwartym muzeum, a „Uległość” – satyra polityczna przedstawiała francuskie społeczeństwo w kryzysie tożsamościowym, wstrząśnięte przez ruchy wspólnotowe. Religia i rynek są zaprezentowane jako organy regulacji społeczeństwa – rolę tę mogły przyjąć po ostatecznym upadku solidarności i snu o kolektywizmie. Hedonizm drugiego sortu i infantylny konsumeryzm są wszystkim, co przetrwało w tych narracjach o całkowitej entropii wspólnoty ludzkiej. Nieliczne przyczółki solidarności – „możliwości wyspy”, jak powiedziałby Houellebecq, są niepewne i zarezerwowane dla relacji międzyludzkich, których przeznaczeniem jest porażka: więzi romantycznych oferujących przelotny autentyzm u Houellebecqa lub momentów grupowych – sekciarskich lub plemiennych, odnajdywanych w tańcu i muzyce u Despentes. Ale nie dajmy się zwieść, te rzeczy prawie zawsze kończą się źle, pokonane przez wciąż powracający indywidualizm. Biorąc pod uwagę brak możliwości ustanowienia prawdziwych związków pomiędzy podmiotowościami, które przenika paradygmat ekonomiczny i eksplozja tożsamości w ramach walki każdego z każdym, rozwiązywanie konfliktów w stanie spokojnej równowagi stanowi nieosiągalny cel.\nNie powinniśmy oczekiwać, że narracje zaoferują nam wyczerpującą panoramę nierówności lub że będą prezentować jakości profetyczne. W tym przeglądzie krajobrazu literatury francuskiej reprezentacje nierówności i przedstawione sceny są zabarwione nihilizmem. A jednak nigdy nie są całkowicie pozbawione humoru, jak gdyby był on niezbędnym buforem, który osłania przed gniewem. Powieści i ich autorzy uparcie nalegają na kształtowanie języka i spojrzeń narracyjnych w taki sposób, by gwarantowały tymczasową ucieczkę z duszącej teraźniejszości. Omawiane francuskie powieści reagujące na swoje czasy są przesycone rozpaczą, która jest czymś więcej niż tylko złorzeczeniem: ukazują możliwości, zwracają uwagę na to, co na naszych oczach ulega samorozpadowi i są próbami ochronienia tego, co w tekstach już zniknęło. Nasz świat nie jest w kryzysie – on jest kryzysem, podobnie jak literatura: niepewność to gest solidarności, nawet jeśli tylko poprzez tworzenie znaczących scen socjologicznych.\nprzekł. Iwona Ostrowska\n Zob. É. Charrin, Chômage fictif’, „Esprit” 11/2014, oraz Le roman de l’égarement français, „Esprit” 10/2012.\n Poor People (New York, Harper Perennial, 2008) Williama T. Vollmanna to dogłębne studium na skrzyżowaniu dziennikarstwa i literatury, traktujące o pisaniu o nierównościach jako tradycji literatury amerykańskiej.\n A. Jenni, La nuit de Walenhammes, Paris 2015, s. 280.\n V. Despentes, Vernon Subtext. Tom 2, przekł. J. Giszczak, Kraków 2016, s. 50.\nArtykuł ukazał się w czasopiśmie „Esprit”, wyd. Marzec 2019\nThis translation was supported by the Eurozine Translations Pool which is co-funded by the Creative Europe Programme of the European Union\nMontpellier, Francja, fot. Pierre Herman


UBEZPIECZENIA W ZARZĄDZANIU RYZYKIEM PRZEDSIĘBIORSTWA ZASTOSOWANIA LECH GĄSIORKOWICZ - skladnicaksiegarska.pl\n> KSIĄŻKI>ekonomia, biznes, prawo>finanse i bankowość>UBEZPIECZENIA W ZARZĄDZANIU RYZYKIEM PRZEDSIĘBIORSTWA ZASTOSOWANIA LECH GĄSIORKOWICZ\nUbezpieczenia stają się coraz ważniejszą częścią polskiej gospodarki, która odrabia wieloletnie zaniedbania w tym zakresie. Tworząc obecnie ponad 1% PKB, dają zatrudnienie już blisko 150 tys. osób. Ich istnienie ma podstawowe znaczenie dla normalnego funkcjonowania przedsiębiorstw. Ubezpieczenia chronią m.in. ich zasoby oraz podnoszą poziom bezpiec...\nUbezpieczenia stają się coraz ważniejszą częścią polskiej gospodarki, która odrabia wieloletnie zaniedbania w tym zakresie. Tworząc obecnie ponad 1% PKB, dają zatrudnienie już blisko 150 tys. osób. Ich istnienie ma podstawowe znaczenie dla normalnego funkcjonowania przedsiębiorstw. Ubezpieczenia chronią m.in. ich zasoby oraz podnoszą poziom bezpieczeństwa obrotu rynkowego, tym samym wpływając na ich wartość rynkową. Efektywne użycie ubezpieczeń w programach zarządzania ryzykiem wymaga dysponowania coraz większymi umiejętnościami i kompetencjami. Wychodząc naprzeciw tym potrzebom, uruchomiliśmy serię wydawniczą po nazwą \_"Współczesne Ubezpieczenia\_", która dostarcza m.in. specjalistycznej wiedzy niezbędnej do efektywnego wykorzystywania ubezpieczeń jako instrumentu zarządzania przedsiębiorstwem.


Uszkodzenie stroików przy czyszczeniu - Harmonijka Ustna\nHarmonijka Ustna » Harmonijka » Naprawa, czyszczenie oraz tuning » Uszkodzenie stroików przy czyszczeniu\nWysłany: 2010-04-26, 19:56 Uszkodzenie stroików przy czyszczeniu\nWitam, przy konwersacji harmonijki, prawdopodobnie ją uszkodziłem, mianowicie czyściłem płytki stroikowe szczoteczka, po osuszeniu i złożeniu mojej Luby, okazało się że kanał 3 i 4 na wydechu, zaczął po prostu pierdzieć. przeczyściłem ją jeszcze wielokrotnie dokładnie, to igiełka czy kartką papieru, zważywszy na to aby żadne szczepy kartki nigdzie nie ugrzęzły, no i poskutkowało to pierdzenie jest bardziej metaliczne^^. mianowicie wygląda tak jak w załączniku.\nMam pytanie co wówczas powinienem zrobic? isc po pilniczek i próbować ja nastroić, a może jakiś serwis, tylko nie wiem gdzie owy znajde jestem z Województwa dolnosląskiego 45 km oddalnej miejscowosc od Wrocławia. Mój model to Hohner Marine Band special 20\nEdit. Dodam jeszcze że szczelina miedzy stroikami a płytka jest grubość żyletki, Uszkodzone stroiki na pozór wyglądają normalnie, gorzej już z wydobowanym dzwiekiem\nWysłany: 2010-04-26, 20:23 Odp: Uszkodzenie stroików przy czyszczeniu\nTrudno tak z próbki ocenić co jest nie tak, brzmi mi to na zdeformowany albo źle wycentrowany stroik, musiałbym ją zobaczyć na żywo. Jakbyś chciał to możesz mi ją podwieźć, mieszkam we Wro i zajmuję się naprawą oraz customizacją, na pewno coś poradzę na to.\nWysłany: 2010-04-26, 20:33 Odp: Uszkodzenie stroików przy czyszczeniu\nW żadnym wypadku nie czyścimy płytki stroikowej szczoteczką Resztę można, ale stroiki łatwo uszkodzić bo włoski klinują przy stroikach.\nP.S. Polecam kolegę Pulatoma jakby co ;]\nMam pytanie do [b]Pulatoma[/b], i reszty. Ja z moim specialem mam podobny problem już od daaawna. Na (3) mam dźwięk bardzo podobny do tego co podał kolega, tylko jest lekko delikatniejszy i nazwałbym go szmerem. Normalnie wydobywa się porządany dźwięk, ale oprócz niego występuje jeszcze taki metaliczny delikatny szmer metalu. Ogólnie nie jest przez odbiorcę jakoś zauważalny mocno, ale jest to defekt. Stroik oglądałem kilka razy i wydaje się siedzieć prosto i poprawnie, a dźwięk na ucho i tuner jest ok.\nWysłany: 2010-04-26, 20:56 Odp: Uszkodzenie stroików przy czyszczeniu\n[b]Pulatom[/b], rzeczywiście to nie głupie wyjście, z moim małym doświadczeniem, w naprawie i tuningu mogę ją jeszcze tylko bardziej zepsuć. Niestety jestem obecnie zabiegany, przygotowywaniem do matury, wiec w najbliższym czasie raczej się do Wrocławia nie wybiorę. Jednak mogłabym Ci wysłać harmoszkę i zwrócić koszty za przesyłkę.( i robociznę?). Ale to jeszcze zobaczę, muszę sobie kupić wdzianko to może i akurat się wybiorę jednak do Wrocławia:).\n[quote]W żadnym wypadku nie czyścimy płytki stroikowej szczoteczką Resztę można, ale stroiki łatwo uszkodzić bo włoski klinują przy stroikach. [/quote] jak to powiadają Mądry Polak po szkodzie ^,^.\nWysłany: 2010-04-26, 21:29 Odp: Uszkodzenie stroików przy czyszczeniu\n[quote="shusty"]Mam pytanie do Pulatoma, i reszty. Ja z moim specialem mam podobny problem już od daaawna. Na (3) mam dźwięk bardzo podobny do tego co podał kolega, tylko jest lekko delikatniejszy i nazwałbym go szmerem. Normalnie wydobywa się porządany dźwięk, ale oprócz niego występuje jeszcze taki metaliczny delikatny szmer metalu. Ogólnie nie jest przez odbiorcę jakoś zauważalny mocno, ale jest to defekt. Stroik oglądałem kilka razy i wydaje się siedzieć prosto i poprawnie, a dźwięk na ucho i tuner jest ok. [/quote]\nJeśli stroik jest na 100% dobrze wycentrowany, to albo poluzowało się łączenie (na niskich dźwiękach się to czasem zdarza, trzeba po prostu dobić trochę nit, tylko z duuużym wyczuciem), albo jak stroik był strojony (również w fabryce, niekoniecznie musi być ręcznie) to mógł zostać po tym jakiś paproch mocno przyczepiony do stroika, niewidoczny gołym okiem, ale dzwoniący. Można go podważyć wykałaczką i przytrzymując z jednego boku podpiłować pilniczkiem z jednej strony i potem odwrotnie, ale też z ogromnym wyczuciem, bo jak się przesadzi to stroik traci atak (za duża szpara się robi).\n[quote="Soban"]Pulatom, rzeczywiście to nie głupie wyjście, z moim małym doświadczeniem, w naprawie i tuningu mogę ją jeszcze tylko bardziej zepsuć. Niestety jestem obecnie zabiegany, przygotowywaniem do matury, wiec w najbliższym czasie raczej się do Wrocławia nie wybiorę. Jednak mogłabym Ci wysłać harmoszkę i zwrócić koszty za przesyłkę.( i robociznę?). Ale to jeszcze zobaczę, muszę sobie kupić wdzianko to może i akurat się wybiorę jednak do Wrocławia:). [/quote]\nNo problemo, można to tak załatwić, jakby co to pisz na mejla albo gg.


Kto dzwonił z numeru 699005571?\nSprawdź kto dzownił z numeru: 699005571\nNumer telefonu: 699005571\nInny format zapisu: 699-005-571, 699 005 571\nSłownie: sześć, dziewięć, dziewięć, zero, zero, pięć, pięć, siedem, jeden,\n* W zwizku z tym, że numery telefonów można przenosić miedzy operatorami. Nie ma pewności czy aktualnie numer telefonu 699005571 jest w sieci Cyfrowy Polsat\nSumaryczna ocena numeru: brak oceny Korzystając z naszej wyszukiwarki dowiesz się w kilka sekund kto do Ciebie dzwonił. Nie ma prostszego sposobu na poznanie właściciela numeru telefonu 699005571. Nasza baza jest bardzo szeroka, znajdują się w niej miliony numerów telefonu. Możesz być pewny że znajdziesz tam także numer 699005571\nDzięki naszej wyszukiwarce poznasz nie tylko osobę, która dzwoniła. Dzięki zakładce ostatnie wyszukiwania dowiesz się czy połączenia z tego numeru otrzymali także inni użytkownicy. Za sprawą komentarzy dodawanych przez naszych użytkowników będziesz wiedział się w jakiej sprawie osoba ta chciała się z Tobą skontaktować i czy warto oddzwonić na ten numer. W ten sposób unikniesz połączeń od oszustów i naciągaczy, dowiesz się czy warto wystrzegać się połączeń z numeru 699005571\nJeśli numer 699005571, który wpisałeś nie znajduję się w naszej bazie oznacza to że prawdopodobnie jest bezpieczny lub żaden użytkownik go jeszcze nie dodał. Zachowaj jednak czujność, telemarkerzy czy przedstawiciele firm od czasu do czasu zmieniają swoje numery telefonu. Jeśli okaże się że to numer nękający – dodaj go naszej bazy. W ten sposób ostrzeżesz innych użytkowników!\nKomentarze dodane przez użytkowników dla numeru 699005571


Anusiakowe Opowieści: lutego 2016\nNie tylko mężczyźni ćwiczą i budują swoją masę mięśniową. Obecnie także kobiety starają się zachować piękne ciało, które to określić można jako marzenie. Wiele kobiet sięga dziś po białko serwatkowe, albowiem pragną także się odchudzać. Nic w tym dziwnego, ponieważ jest ono bardzo bogate w minerały oraz w proteiny co sprawia, że daje uczucie sytości. Tym samym regularne przyjmowanie białka serwatkowego powoduje, że okres między atakami głodu znacznie się wydłuża. Tym samym mamy szansę aby szybciej schudnąć oraz poprawić swoje wyniki i efekty diety oraz codziennych ćwiczeń. To wszystko sprawia, że kobiety coraz częściej sięgają po białko serwatkowe i stosują je regularnie.\nBiałko tego typu jest także źródłem aminokwasów egzogennych, dlatego doskonale wpływa na nasz cały organizm. Jeżeli każdego dnia wypijamy białko serwatkowe na przykład w czasie najdłuższej przerwy pomiędzy posiłkami o wiele łatwiej utrzymać szczupłą i piękną sylwetkę. Oczywiście możemy stosować koktajl. Zastosować możemy miedzy innymi owoce, takie jak banany, wodę, a także dodać kostki lodu. Białka tego typu możemy kupić w wielu różnorodnych sklepach ze zdrową żywnością a także w sklepach sportowych. Dziś możemy kupić białko serwatkowe w wielu różnorodnych postaciach, dlatego zaopatrzyć się możemy w białka w postaci koncentratów, izolatów a także hydrolizatów. Warto powiedzieć, że jest to środek o specjalnym przeznaczeniu żywieniowym przede wszystkim dla osób aktywnych. W swoim składzie posiada duże ilości izoleucyny, leucyny oraz aminokwasu waliny. Tym samym ten suplement diety wyróżnia się doskonałymi właściwościami, które to pozytywnie wpływają na nasz cały organizm, pomagają budować masę mięśniową, a także sprawiają, że łatwiej możemy stracić zbędne kilogramy.\nDlaczego kobiety powinny sięgnąć po białko serwatkowe?\nJeszcze do niedawna białko serwatkowe stosowali jedynie mężczyźni. Było bowiem przekonanie, że to produkt jedynie dla męskiego przeznaczenia. Jednakże dziś sytuacja znacznie się zmieniła i po białko sięgnęły również kobiety. Jest to bardzo dobra decyzja ponieważ białko serwatkowe nie tylko buduje masę mięśniową, przez co polecane jest dla osób trenujących sporty siłowe, a także kulturystów, ale również a może nawet przede wszystkim zmniejsza uczucie głodu, sprawia, że nasz żołądek czuje się pełny, a tym samym o wiele łatwiej powstrzymać się od podjadania między posiłkami. Dzięki temu każda kobieta, która to właśnie przebywa na diecie, z całą pewnością o wiele szybciej schudnie, zaś jej dieta oraz ćwiczenia fizyczne będą o wiele bardziej skuteczne.\nAutor: Bartosz Malak o 02:58 Brak komentarzy:


P.W.KONSPO sp.j M.Latos i Z.Gliniecki Bydgoszcz - Opinie, Kontakt\nOtrzymaj oferty od specjalistów jak P.W.KONSPO sp.j M.Latos i Z.Gliniecki nawet w kilka minut\nOd 2001 roku produkujemy stolarkę PCV. Dynamiczny rozwój firmy pozwolił na poszerzenie naszego asortymentu o ślusarkę aluminiową i rolety zewnętrzne. Aktualnie jesteśmy jednym z największych producentów okien i drzwi w województwie kujawsko-pomorskim. Najwyższa jakość jest dla nas standardem dlatego nasze wyroby można spotkać w całej Polsce, a ponad 30% produkcji eksportujemy do takich krajów jak Niemcy, Dania, Norwegia, Austria, Anglia i Irlandia.\nJesteśmy nastawieni na nieustanny rozwój. W ramach dofinansowania z Unii Europejskiej pod koniec 2010 roku został wymieniony park maszynowy na najnowocześniejsze urządzenia dostępne na rynku (między innymi centrum tnące, zgrzewarki czterogłowicowe). Dzięki tej modernizacji jesteśmy w stanie wyprodukować ponad 250 okien dziennie. Obecnie zatrudniamy ponad 90 osób, a powierzchnia produkcyjno-biurowa zajmuje ponad 4,5 tyś. m2.\nZapraszamy do zapoznania się z szerokim asortymentem naszych wyrobów. Jakość i profesjonalizm to nasze flagowe produkty dlatego warto nam zaufać.\nOkna PCV, Okna, Drzwi, Okna aluminiowe, Rolety zewnętrzne, Okna drewniane, Naprawa okien, Transport międzynarodowy powyżej 3,5t, Transport krajowy powyżej 3,5t, Żaluzje, moskitiery\nPomorskie , Kujawsko-pomorskie , Wielkopolskie , Niemcy , Szwajcaria\nArkadiusz B., 23 kwietnia 2019\nOkna montowałem przeszło 20 lat temu. Nie mam na co narzekać, a firma ciągle istnieje. Chciałem zobaczyć czy mają może moskitiery. Polecam!\nAgnieszka P., 27 lipca 2016\nKupię i zlecę montaż okien, 11szt., Tczew\nod specjalistów takich jak P.W.KONSPO sp.j M.Latos i Z.Gliniecki\nPowiązane produkty i usługi: okna plastikowe, płyty osb, bud mat, folia paroizolacyjna, okna plastikowe Bydgoszcz, płyty osb Bydgoszcz, bud mat Bydgoszcz, folia paroizolacyjna Bydgoszcz, okna i drzwi pcv, rolety zewnętrzne, ślusarka aluminiowa i ognioodporna, moskitiery\nBudowlana 4, Bydgoszcz\nNazwa firmy PRZEDSIĘBIORSTWO WIELOBRANŻOWE "KONSPO" MARIUSZ LATOS I ZBIGNIEW GLINIECKI - SPÓŁKA JAWNA\nData rozpoczęcia działalności 1991-04-10\nKod pocztowy 85874\nData powstania 1991-04-10