Michał Libera – „Przekręt” - MOCAK\n//Przekręt// - Michał Libera\nPrzekręt - Michał Libera\nSztuki wizualne niejako naturalnie przerzucają pomost między przeszłością i teraźniejszością – oglądający Wielką szybę Marcela Duchampa patrzyli na ten sam przedmiot, który widzimy dzisiaj. Jak muzyka wydobywa dźwięki z przeszłości? Jak możliwa jest historia dźwięku?\n„Pozwólcie, że zaczniemy od dźwięku”. Pierwsze zdanie w książce Bruce’a Smitha Acoustic World of Early Modern England nie może być niczym innym niż prowokacją. Jak można zaczynać książkę historyczną od dźwięku? Smith nie pisze: „pozwólcie, że zaczniemy od nuty”, i nie pisze: „pozwólcie, że zaczniemy od nagrania”. Nie pisze tym samym ani historii muzyki, ani nawet historii słuchania, ale proponuje studia w obszarze archeologii akustycznej. Historia muzyki wszak pomija dźwięk, ucieka od słuchania, w efekcie wyrzucając poza obszar zainteresowania ewentualną historię dźwięku. Czym zresztą mogłaby ona być, skoro dźwięk znika? Opisem obwiedni spektralnej – tych kilku sekund od ataku po wybrzmienie dźwięku? Początek, rozwój, a przede wszystkim granice przedmiotowe historii muzyki determinowane są przez technologie reprodukcji. Historia nie opisuje żadnego dźwięku poza tym, który udało się zatrzymać – w innym przypadku byłaby bezprzedmiotowa. Ale co dokładnie mówią na temat muzyki, która kiedyś była teraźniejsza, opasłe tomy w archiwach bibliotek czy gigantyczne czasem kolekcje mediatek? Inaczej: ile nagranie White Christmas odtworzone za dwadzieścia lat powie naszym potomkom o tym, czym był przebój grupy Wham!? Czy nie jest tak, że historią tej piosenki jest przyciszony głos George’a Michaela docierający z małych głośników w gwarnym sklepie z bombkami? Albo z budzącego nas o 7.00 w połowie listopada radia, które wyłączamy w mgnieniu oka? Czy nie jest tak, że historią tego utworu są właśnie owe przyciszenia, zagłuszenia szumem hipermarketu czy zerwane takty? Co zostaje z nich na tysiącach płyt CD lub w partyturze – jeśli takowa istnieje? Zresztą z perspektywy historii muzyki różnica między nagraniem i partyturą jest drugorzędna – ważniejsze jest to, co je łączy.\nNaturalnie rok 1877, w którym wynaleziono fonograf, przejdzie do historii jako totalna rewolucja oddzielająca od siebie dwa sposoby reprodukcji – symbol graficzny od rzeźby wykonanej przez falę dźwiękową; wzrok od słuchu i – co za tym idzie – czytanie od słuchania; wykonanie od odtworzenia, a więc także interpretację od konfrontacji. Obie technologie mają jednak jeden wspólny element. Jest nim obietnica dostarczenia stabilnego, niezmiennego, weryfikowalnego przedmiotu historii muzyki. Paradoksalnie jednak właśnie ten element decyduje, że jej historyczność i empiryczność pozostają w sprzeczności. Historia nie opisuje rzeczywistej muzyki z przeszłości, ale co najwyżej idealne w swym charakterze partytury. W przypadku nagrań jest podobnie – analizowane jest, w jaki sposób ktoś wysłuchał muzyki za nas przy pomocy mikrofonów ustawionych w określonych miejscach. To zastygłe w nagraniu wysłuchanie już się nie zmieni, choć zmienne będą nasze sposoby słuchania tego słuchania. Zmienne i ulotne – powiedzielibyśmy – więc niemożliwe do obrócenia w przedmiot dociekania historycznego. Ale właśnie ta niemożliwość stała się na przestrzeni ostatnich kilku dekad obszarem zainteresowania szeregu teoretyków, artystów i kuratorów. Była tym samym okazją do wypracowania narzędzi i procedur na styku sztuki i nauki, do poruszania się po tym zdradliwym terenie.\nFragment tekstu. Całość dostępna w „MOCAK Forum” nr 1 (1/2011)\nAudytorium, Czarnobyl, fot. z archiwum J. Kirkagaarda\nBasen w Czarnobylu, fot. z archiwum J. Kirkegaarda\nWnętrze kościoła w Czarnobylu, fot. z archiwum J. Kirkegaarda\nWnętrze katedry w Chester, dzięki uprzejmości muzeum katedry w Chester


Nieziemski wschód Słońca. Zobacz wyjątkowe nagranie z ISS\nNieziemski wschód Słońca.\nZobacz wyjątkowe nagranie z ISS\n15-05-2016 12:03 Wykonał je astronauta Jeffrey Williams\nMagiczny wschód Słońca z ISS\nJeffrey Williams, astronauta z Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, zachwycił się pięknem wschodzącego Słońca. Przebywający na pokładzie stacji mogą podziwiać aż 15 takich zjawisk w ciągu 24 godzin. Przekonaj się na własne oczy, jak pięknie wygląda ono z perspektywy orbity naszej planety.\nNiezwykłe nagranie Ziemi ze stacji ISS. Rozdzielczość jest zachwycająca - 19-04-2016\nAmerykańska Agencja Kosmiczna NASA coraz częściej publikuje obrazy i nagrania w zadziwiająco wysokiej rozdzielczości 4K. Tym razem możemy zobaczyć Ziemię z perspektywy Kosmosu. czytaj dalej\nAstronauci, którzy przebywają na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej ISS, mają wyjątkowe szczęście. W ciągu jednego dnia mogą obserwować aż 15 wschodów i zachodów Słońca. Jeffrey Williams stworzył niezwykły timelapse. Pokazuje na nim, jak piękne widoki mogą podziwiać i to kilkanaście razy dziennie.\nStacja ISS znajduje się na wysokości około 330 kilometrów i okrąża Ziemię z prędkością 27 tysięcy kilometrów na godzinę. Oznacza to, że w ciągu doby jest w stanie wykonać 15 pełnych obiegów wokół naszej planety.\nPrzed wschodem Słońca wszystko jest czarne. Nie widać Ziemi, choć znajduje się bardzo blisko. Wraz z pierwszymi błyskami Słońca, które są wyjątkowo ostre, wyłania się nasza planeta. Im Słońce wędruje wyżej, tym większą część Ziemi oświetla. Promienie słoneczne padają na części chmur, których nie widzimy z powierzchni Ziemi. To właśnie obłoki blokują dopływ promieniowania słonecznego do przypowierzchniowych warstw atmosfery.\nDołącz do nas na Snapchacie\nŹródło: NASA/Jeffrey Williams\nale i tak dalej nie polecą już dawno mieli być na księżycu i jak na razie to tylko zdjęcia ziemi pokazują bo nic innego nie maja lub nie potrafią dalej lecieć\n~werner von braun /2016-05-16 05:34\ndo Mariana : nie ograniczaj się Człowieku Mały ... wiocha też jest ładna , ale ile można ?\n~Dzidek /2016-05-15 22:48\nJak ja im zazdroszcze być tam droga do gwiazd być na orbicie piekne\n~Robert /2016-05-15 16:29\nTrzeba dobrze wciągnąć żeby twierdzić, że jest tu coś nadzwyczajnego.\nWschód słońca w polskich Tatrach lub nad Bałtykiem, czy polskim polem na wsi jest o wiele ładniejszy.\n~Marian /2016-05-15 12:58


Inżynierskie spojrzenie na grę strategiczną - PDF\nInżynierskie spojrzenie na grę strategiczną\nDownload "Inżynierskie spojrzenie na grę strategiczną"\n1 Inżynierskie spojrzenie na grę strategiczną Na podstawie gry Widelands, kontynuatora pomysłu gry The Settlers II BlueByte Adres: https://wl.widelands.org/ Wykonał: Jakub Rak\n2 1. Słowo wstępne Istnieje wiele gier komputerowych, w których myślenie i podejmowanie decyzji ma wielką wagę. Zdecydowana większość z nich należy do grupy gier strategicznych. Zdecydowana większość gier opiera się w jakimś stopniu na rzeczywistości, umiejscawiając gracza w przeszłości (starożytność, średniowiecze, etc.) lub w przyszłości ludzkości. Jednak niewiele z tych gier odzwierciedla we właściwy sposób panujące warunki. Stopień skomplikowania otaczającego nas świata sprawia, że programiści spędziliby wiele lat opracowując symulację tylko fragmentu rzeczywistości. W grach to uproszczenie jest najbardziej widoczne we wszystkich procesach produkcyjnych. Większość z nich to bezpośrednia produkcja surowców potrzebnych do wytworzenia armii (rys. 1) lub tworzenie waluty, za którą kupujemy wojsko. drewno żywność Produkcja wojska Produkt 4: wojsko złoto Rys. 1. Przykładowy proces produkcyjny wojska w grze Age Of Empires II. Surowce podstawowe można zdobyć bezpośrednio w grze, bez przetwarzania w żaden sposób wykorzystujemy je do produkcji wojska- produktu finalnego. W 1994 roku niemiecka firma Blue Byte wydała drugą z serii grę The Settlers. Gra była innowacyjna jak na owe czasy i wprowadzała gracza w świat oparty na starożytności. Gra ta była wyjątkowa ze względu na wprowadzenie skomplikowanych procesów produkcyjnych opartych na wielu produktach (w liczbie 31) i wielu procesach (19). Gra zyskała wielu zwolenników, którzy na początku lat postanowili powtórzyć sukces firmy tworząc grę typu open- source. Nowa gra o nazwie Widelands rozwijana jest do dzisiaj. Opiera się na podobnych prawach przetwórstwa, ale jest ona dużo bardziej rozwinięta. O ile w Settlers II produkty budowlane były tylko dwa (kamienie i deski), o tyle w Widelands dla jednego z plemienia Imperium (są 3 różne nacje) występuje aż 7 różnych produktów: belki, deski, kamienie, marmur, marmurowe kolumny, tkanina, złoto. W niniejszej pracy pragnę przedstawić kilka ze schematów produkcyjnych (nacji Imperium), tak, jak to było wykonane na ćwiczeniach oraz opisać strategię, która stoi w sprzeczności z panującymi w rzeczywistości prawami i wskazać, dlaczego ta strategia ma przewagę nad innymi i w jakich warunkach ona ma sens istnienia. Warto zaznaczyć na początku, że każdy produkt może być zmagazynowany w magazynie, porcie lub w kwaterze głównej. Dwa pierwsze budynki mogą być budowane w różnych miejscach i różnych ilościach.\n3 2. Schematy produkcyjne. a) Żywność Najbardziej popularnym produktem żywnościowym jest chleb. Produkowany jest on z wody oraz mąki, a mąka jest wytwarzana z pszenicy: Pszenica (Farma) Mielenie, mąka (Młyn) Proces 2: Pieczenie, chleb (Piekarnia) Produkt 4: chleb Woda (Studnia) Rys. 2. Schemat produkcji chleba. W nawiasach wyszczególniłem nazwy budynków uczestniczących w produkcji. Schemat wydaje się prosty, ale mechanizmy gry utrudniają dobór parametrów produkcyjnych. Przykładowo farma produkuje jedną jednostkę pszenicy na około 2 minuty, a młyn przetwarza ją w około 15 sekund. Chleb jest pieczony w około pół minuty. Gracz musi więc wybudować wiele farm, niewiele młynów i średnią ilość piekarń, aby proces ten był efektywny w 100% na każdym z etapów. Pozostałe jednostki żywności (ryby, mięso) można zdobyć ze środowiska naturalnego. Dodatkowo mięso można wyprodukować: Pszenica (Farma) Woda (Studnia) Tworzenie, mięso (Chlew) mięso Rys. 3. Schemat produkcji mięsa w chlewie. W porównaniu z grą Settlers II, schemat ten został uproszczony, gdyż został pominięty jeden półprodukt: świnie, które były przetwarzane na mięso w rzeźni.\n4 b) Produkty pochodne żywności Żywność jest surowcem aktywnym w wielu miejscach gry Widelands. Początkowo, w Settlers 2, była ona używana bezpośrednio w kopalniach do produkcji węgla, rudy żelaza, rudy złota lub kamienia. W Widelands żywność musi być przetworzona na rację żywnościową lub posiłek, aby była użyta w kopalni: Chleb (Piekarnia) Mięso lub Ryba (Chlew, dom rybaka) Przetwarzanie (Karczma) Posiłek Mięso lub Ryba lub Chleb Przetwarzanie (Tawerna lub Karczma) Racja żywnościowa Rys. 4. Schematy produkcyjny procesów wytwarzania posiłków i racji żywnościowych. Racje używane są w podstawowych kopalniach, posiłki w rozbudowanych. c) Udział żywności w szkoleniu żołnierzy Oprócz części gospodarki związanej z wydobyciem surowców naturalnych z gór, żywność jest używana w dużych ilościach do trenowania żołnierzy. Ten aspekt jest chyba najważniejszym użyciem żywności: Chleb (Piekarnia) Mięso (Chlew) Ryby (Dom rybaka) Proces 1-3: Trenowanie (Arena, Koloseum, Obóz treningowy) Produkt 5: Wyszkoleni żołnierz Produkt 4: Niewytrenowany żołnierz Rys. 5. Schemat treningu żołnierzy. Na schemacie nie ujęto broni oraz zbroi potrzebnych w obozie treningowym do poprawiania statystyk żołnierzy. W arenie oraz koloseum żołnierze poprawiają statystyki uników (większe szanse na uniknięcie obrażeń podczas bitwy).\n5 d) Zbroje oraz bronie Żołnierze muszą walczyć bronią. Zbroje dodają im punktów zdrowia. Każda broń jest tworzona z deski oraz (różnych ilości) węgla, sztabek złota i sztabek żelaza. Podobnie jest ze zbrojami, tyle, że zamiast desek używamy tkanin. Sztabki (wszystkie) są produkowane w hucie z ród metali oraz węgla. Schemat produkcyjny tej linii wygląda następująco: Węgiel (Kopalnia węgla) Ruda żelaza (Kopalnia r. żelaza) Przetapianie: żelazo lub złoto (Huta) Proces 2: Kucie: Różne rodzaje broni (Płatnerz) Produkty 6: Bronie Ruda złota (Kopalnia r. złota) Produkt 4: Deski (Tartak) Proces 3: Kucie: Różne rodzaje zbroi (Zbrojmistrz) Produkty 7: Zbroje Produkt 5: Tkanina (Warsztat tkacki) Rys. 6. Schemat produkcyjny broni i zbroi. e) Zespolenie schematu w jeden Wszystkie te schematy można złożyć w jeden ogólny schemat działania całego państwa/imperium albo po prostu fabryki: Produkty 1: Zboże, woda, ryby Przetwarzanie: Chleb, mięso, ryby Proces 2: Przetwarzanie: Racje, posiłki Proces 3: Wydobycie: Węgiel, rudy metali Proces 4: Przetapianie: Metale Proces 5: Kucie: Bronie, zbroje Proces 6: Trenowanie Produkt 5: Wyszkoleni żołnierz Rys. 7. Ogólny schemat produkcji wyszkolonych żołnierzy. Pominięto kierunki przemieszczania produktów pomocniczych, takich jak żywność do trenowania żołnierzy, czy węgiel do kucia.\n6 3. Mechanika gry Niezwykle ważną rzeczą jest opisanie zasadniczych różnic pomiędzy procesami produkcyjnymi w grze a w rzeczywistości. a) Magazyny W rzeczywistości posiadając jakąś przestrzeń magazynową, płacimy za nią czynsz lub podatki i jest ona skończona (w sensie skończonej objętości). W grze sprawa ma się zupełnie odwrotnie: magazyn raz zbudowany nie wymaga żadnych opłat, a jego pojemność jest niemal nieskończona (prawdopodobnie kończy się wraz z uzyskaniem zaprogramowanej liczby typu int, ale to zbyt duża liczba, żeby uzyskać ją w grze). b) Zakłady produkcyjne/ maszyny W rzeczywistości utrzymanie maszyn kosztuje. Musimy zapłacić pracownikom, a maszyny trzeba naprawiać. W grze znajdujemy uproszczenie w postaci braku kosztów utrzymania oraz braku zatrzymania produkcji z powodu awarii (zakłady produkcyjne się nie psują). c) Jakość produkcji W rzeczywistości każda produkcja wiąże się z pewnymi brakami. Dążymy wprawdzie do minimalizacji wartości i uzyskujemy bardzo dobre wyniki (na przykład rzędu 1 ppm), ale wciąż braki występują. W grze sytuacja jest nieco inna- jakość produkcji wynosi zawsze 100% i nie ma braków. d) OEE Wskaźnik efektywności w rzeczywistości jest obliczany ze względu na wszelkie przestoje i braki. W rzeczywistości wskaźnik jest zawsze mniejszy od 100%, ale w grze sprawa ma się nieco inaczej. Jeśli zakład produkcyjny pracuje nieprzerwanie przez dłuższy czas, przy nazwie budynku pojawia się wartość 100%, oznaczająca maksymalną wydajność produkcji. Wartości pośrednie oznaczają przestoje (tylko przestoje!). Są budynki wykorzystujące środowisko naturalne (na przykład leśniczy sadzący drzewa, jeśli nie ma miejsca- zmniejsza się jego efektywność produkcji), ale zdecydowana większość z nich może mieć przestoje ze względu na brak jakiegoś produktu w magazynie podręcznym. W takim przypadku wartość procentowa oznaczająca efektywność produkcji (taka jest definicja w grze) może być traktowana jako wskaźnik OEE danego zakładu produkcyjnego. e) Statystyki Zarówno w rzeczywistości jak i w grze możemy obliczyć wartości statystyczne. Jedna z nich jest warta uwagi: produktywność (OEE całego zakładu produkcyjnego). W grze jest ona zdefiniowana jako wartość średnia produktywności (OEE) wszystkich zakładów produkcyjnych, które są na mapie (oraz należą do nas). W rzeczywistości (za stroną powinniśmy obliczyć tę wartość jako współczynnik OEE wąskiego gardła wszystkich linii produkcyjnych. Mimo, że istnieje pewna rozbieżność w definicji współczynnika, nadal ma swoją interpretację: gracz z wysoką produktywnością odznacza się dobrym zaopatrzeniem wszystkich zakładów produkcyjnych w potrzebne zasoby. Taki gracz (jeśli tylko ma pozostałe statystyki porównywalne z innymi graczami), może być najtrudniejszym przeciwnikiem w walce. f) Spowolnienie produkcji Warto wspomnieć, że w rzeczywistości możemy zmniejszyć wydajność danej maszyny ze 100% do niemal dowolnej wartości. W grze spowolnienie jest tylko w wersji logicznej: Prawda lub Fałsz. 100% lub 0%. Nigdy pośrednio. Można jedynie sterować ilością produktów dostarczanych do budynku (a więc sterujemy przestojami produkcyjnymi).\n7 g) Wojsko W rzeczywistości bardzo duża liczba słabych jednostek piechoty pokonuje oddział najlepiej wyszkolonych żołnierzy. W grze sytuacja jest odwrotna. Istnieje TYLKO piechota i dwóch najlepszych żołnierzy może odeprzeć atak nawet kilkudziesięciu słabszych. To bardzo często zmienia pogląd na walki. h) Cel Tutaj rzeczywistość znacząco się mija z grą. W realnym świecie budujemy fabrykę i wyposażamy ją po to, by zdobyć pieniądze i zwrócić nakład finansowy z nawiązką. Zwykle wiąże się to z walką na tle gospodarczym z konkurentami. W grze celem jest (najczęściej) pokonanie przeciwnika militarnie: zbudowanie wojska i zaatakowanie jego terytorium. Im lepszymi jednostkami- tym mniejsze straty dla naszego imperium. Cele gospodarcze (a więc dobre rozplanowanie wszystkich zakładów produkcyjnych) są zwykle na drugim planie. Na szczęście istnieje pewna grupa map, która dąży do wyeksponowania gospodarki. W takich sytuacjach gracze z najlepszymi gospodarkami na mapie wygrywają. 4. Strategie wygrywające a) Sposób 1.: maksymalizacja wykorzystania surowców. Każdy szanujący się inżynier (jak się okazuje, także i gracze) powinien spróbować kopiować zdobyte doświadczenie w przemyśle do gry. Zakładanie linii produkcyjnych przewidujących maksymalne użycie dóbr naturalnych i dążenie do uzyskania celu w jak najkrótszym czasie jest domeną większości z graczy. Takie postępowanie w przypadku szybkich starć oznacza wygraną. Jednak na dłuższą metę nie zawsze daje pozytywne rezultaty. Nie znamy dokładnych parametrów budynków (maszyn na linii produkcyjnej) i nie możemy ustalać ich wydajności. To skutkuje przestojami w najróżniejszych miejscach. Eliminacja tych przeszkód może trwać kilka godzin i nie zawsze przynosi oczekiwane rezultaty (nakładają się inne, pominięte tutaj problemy, głównie związane z transportem surowców). Dlatego, że nie zawsze da się wygrać w ten sposób, powstała druga, alternatywna strategia: b) Sposób 2.: maksymalizacja efektywności ostatnich procesów produkcyjnych. Przede wszystkim należy założyć, że interesuje nas produkcja stałej liczby najlepszych żołnierzy. Wiąże się to z tym, że na końcu linii produkcyjnej musimy mieć stały zapas produktów. Idąc wstecz, analizując całą linię produkcyjną, dochodzimy do wniosku, że założenie implikuje istnienie wąskiego gardła na końcu linii produkcyjnej. Taka innowacja nie ma sensu w rzeczywistości, głównie ze względu na nadmiar produktów w magazynie (koszty magazynowania rosłyby w nieskończoność). A nadmiar półproduktów nigdy by nie został wykorzystany. W grze jednak ma sens- w krytycznym momencie możemy dobudować kolejny budynek na końcu linii produkcyjnej i w ten sposób wykorzystać nadwyżkę, nie tracąc przy tym ciągłości produkcji na każdym z etapów. Zasada wąskiego gardła sprawdza się jedynie podczas dłuższych gier. Wynika to z tego, że produkcja wszystkich półproduktów wymaga czasu. Również wybudowanie wszystkich budynków nie jest natychmiastowe. Jednak efektywność takiej produkcji jest oszałamiająca.\n8 5. Przykład Podczas jednej z gier zastosowałem sposób drugi, jako ten, który najbardziej lubię. Przeciwnik stosował swój wyuczony pierwszy sposób na grę. Ze względu na dużą odległość między nami, każdy z nas miał wystarczająco dużo czasu na zbudowanie wszystkiego, zanim nastąpiło zasadnicze starcie. Po pierwszych 3 godzinach w grze (nieco szybciej w rzeczywistym czasie), przeciwnik zaczął produkcję najlepszych jednostek. Ze względu na duże braki w liniach produkcyjnych nie produkował najlepszych jednostek, ale pośrednie, wymagające nieco mniej nakładów. Ja dopiero w okolicy 6 godziny zacząłem produkcję. Od razu najlepsze jednostki w prawie dowolnej liczbie. Początkowo borykałem się z pewnymi brakami (zanim wszystkie zakłady zaczęły działać poprawnie, trochę czasu minęło), ale tylko najlepsze jednostki. W okolicach 8 godziny przeciwnik wciąż próbował nadrobić braki, które zaczęły narastać na poziomie transportowym (jednym słowem korki na drogach wynikające z braku rozplanowania przestrzennego), ja natomiast rosłem w siłę. Wprawdzie walki trwały od pewnego czasu, ale w takim momencie siła gospodarcza ma największe odzwierciedlenie w potędze militarnej. Ostatecznie, po kilku kolejnych godzinach gry przeciwnik się poddał, mówiąc ze zdziwieniem, że nie wierzył, że tak szybko można wyprodukować tak dużą liczbę najlepszych żołnierzy. Cała rozgrywka była podzielona na kilka wieczorów, nie musi być wykonana za jednym razem. 6. Wnioski W świecie wirtualnym wprowadzanie w życie zasad znanych z inżynierii produkcji ma sens, ale tylko w ograniczonym stopniu. Przy pierwszym spotkaniu z grą można wykorzystać znane schematy działania i dadzą one pozytywne rezultaty. Jednak nie jest to jedyne i najlepsze wyjście. Dopiero dokładna analiza mechaniki gry wskazuje na zaprzeczenie zasad użytecznych w przemyśle takich jak eliminacja wąskich gardeł (tutaj: kontrolowanie wąskich gardeł) lub inne mogą przynieść najlepsze wyniki i wygraną na każdym polu.


Czy zapłacenie składek do ZUS dotyczących wynagrodzeń za styczeń 2005 r. w dniu 15 marca 2005 r. umożliwi uznanie ich za koszty...\nCzy zapłacenie składek do ZUS dotyczących...\nOdpowiedzi udzielono: 23 listopada 2009 r.\nZgodnie z regulaminem wynagradzania obowiązującym w naszej spółce wynagrodzenia wypłacane są pracownikom z dołu do 10 dnia następnego miesiąca. W ten sposób wynagrodzenie należne pracownikom spółki za styczeń 2005 r. zostanie wypłacone im najpóźniej do 10 lutego 2005 r.\nCzy w przypadku gdy wynagrodzenia za styczeń 2005 r. zostaną wypłacone pracownikom 10 lutego 2005 r. możliwe jest uznanie ich za koszty uzyskania przychodów stycznia 2005 r. i rozliczenie w ramach deklaracji podatkowej składanej 20 lutego 2005 r.? Czy zapłacenie składek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczących wynagrodzeń za styczeń 2005 r. w dniu 15 marca 2005 r. umożliwi uznanie ich za koszty uzyskania przychodów lutego 2005 r. i rozliczenie ich w ramach deklaracji składanej 20 marca 2005 r.?


Czarne Espresso: Krótkie podsumowanie roku 2016\nAutor: Czarne Espresso o 21:57\nŁukasz Marciniak 5 stycznia 2017 22:37\nZdecydowanie inne podsumowanie niż u mnie, ale bardzo fajne :)\nDobrze, że do Sandersona nie muszę Cię namawiać - świetnie pisze i właściwie jedynie Stalowe Serce i Pożar są zdecydowanie słabsze a tak wszystko świetne :)\nZimową Opowieść mam w planach, podobnie jak drugą książkę Helprina. Jakiś czas temu kupiłem właśnie te dwie książki i jakąś o Gwiezdnych wojnach na Znaku za 33zł plus dostawa :D\nCzarne Espresso 6 stycznia 2017 22:01\nSuper promocja, troszkę żałuję, że się nie skusiłam, bo był czas, że obie książki były relatywnie często w doskonałych promocjach :) Na "Pamiętnik..." teraz też się będę czaić, bo "Zimowa opowieść" jest nieco dziwna, ale bardzo mi się podoba :)\nMarta Pyznar 6 stycznia 2017 11:34\nPierwsze niestatystyczne podsumowanie jakie przeczytałam i bardzo mnie taka odmiana, bo widać, że bloga prowadzisz dla siebie i własnej satysfakcji a nie liczb i statystyk.\nCieszę się, ze sc-fi przypadło Ci do gustu, ten gatunek lubię, ale wciąż każde spotkanie jest dużym wyzwaniem, czy na pewno wszystko zrozumiem. Najczęściej są to spotkania wymagające ale bardzo satysfakcjonujące.\nMiło mi że moja osoba znalazła się w Twoim podsumowaniu, nasze spotkanie bardzo miło wspominam. Pamiętaj o mnie jak będziesz jeszcze kiedyś w Krakowie.\nCzarne Espresso 6 stycznia 2017 22:04\nDziękuję Ci :) Do Krakowa na pewno jeszcze się wybiorę, tylko na razie nie wiadomo kiedy :) Jak będziesz na Podkarpaciu to również zapraszam :)\nA co do sci-fi to świetnie je podsumowałaś, "wymagające, ale satysfakcjonujące". Teraz czaję się na "Wszyscy na Zanzibarze" i czuję, że będzie to dobra lektura.\nWioleta Sadowska 6 stycznia 2017 11:38\nJa też nie analizuję swoich rocznych statystyk. Życzę Ci przede wszystkim w nowym roku dużo czasu na czytanie.\nBeti G. 6 stycznia 2017 22:23\nMój Sanderson przeleżał na półce caluśki rok, może nadrobię go w tym? :)\nMam nadzieję, że w 2017 będą u Ciebie przepisy, bo bardzo lubię te posty :)\nSamych wspaniałości na 2017 rok :* ŚCISKAM :)\nCzarne Espresso 7 stycznia 2017 22:42\nSanderson jest naprawdę świetny! Na pewno się nie zawiedziesz!\nJakieś przepisy na pewno się pojawią. Cieszę się, że posty na ten temat przypadły Ci do gustu )\nDziękuję i również życzę cudownych chwil w Nowym Roku <3\npikku_vampyyri 6 stycznia 2017 22:59\nGratuluję imponującego wyniku! Tym bardziej, jak zdążyłam się już zreflektować, że nie zawsze wybierasz lekkie lektury.\nCzarne Espresso 7 stycznia 2017 22:43\nCóż, lubię różnorodność :D\nAnnRK 9 stycznia 2017 09:15\nPozostaje życzyć, by kolejny rok był jeszcze lepszy.\nMnóstwa świetnych odkryć literackich! :)\nCzarne Espresso 9 stycznia 2017 16:36\nDziękuję bardzo! Tobie Aniu też tego życzę :)\nSkryta Książka 9 stycznia 2017 12:21\nOby 2017 był lepszy i tego Ci bardzo gorąco życzę :)\nElenkaa 10 stycznia 2017 10:56\n78 książek to świetny wynik, gratulacje;)\nCzarne Espresso 10 stycznia 2017 23:10\nMiłka Kołakowska 10 stycznia 2017 23:01\nWynik naprawdę świetny, gratuluję! Jestem ciekawa, czy ja również kiedyś przekroczę granicę własnego literackiego komfortu :) Pozdrawiam!\nPolecam, bo można odkryć naprawdę świetne lektury :)\nAlicja S. 18 stycznia 2017 18:52\nWow, mnóstwo książek przeczytałaś, gratuluję! :)\nCzarne Espresso 19 stycznia 2017 19:27\nEpilog - zaczytana Joana 31 stycznia 2017 15:58\nGratuluję ciekawe podsumowanie :-)\nCzarne Espresso 1 lutego 2017 18:35


Strona główna›Pornobiznes wierzy w tablety\nWedług ankiety przeprowadzonej przez Xbiz, zdaniem kierownictwa wytwórni porno i aktorów, przyszłość przemysłu to ludzie oglądający filmiki ze stron internetowych na smartfonach i tabletach.\nŹródło zdjęć: © Tablet możesz zabrać ze sobą do łóżka... (fot. chip.pl)\nPrzyszłość porno należy do urządzeń mobilnych, jak twierdzi sama branża, według badania zleconego przez magazyn „branżowy”. Xbiz. Co więcej, wygląda na to, że domena .XXX okazała się niewypałem: ponad połowa ankietowanych nie zamierza kupować adresu z tą końcówką, uważa, że to duża inwestycja nieprzynosząca żadnych dla nich realnych korzyści.\nCo ciekawe, branża porno, która zawsze najdynamiczniej wdrażała innowacje techniczne (VHS. Internet, gry) uważa, że filmy 3. nie mają sensu i raczej nie mają przyszłości w branży erotycznej z uwagi na niski popyt.\nPrzeciwne stanowisko zajmują wobec urządzeń mobilnych. Znaczna część ankietowanych uważa, że telewizory typu smart, tablety i smartfony to przyszłość branży, która powoli będzie odchodzić od przygotowywania treści pod tradycyjne notebooki.\nNajwiększy problem branża widzi w darmowych witrynach porno, naśladujących YouTube’a, prezentujących wymieszane treści amatorskie i profesjonalne. Zdaniem branży, to dużo większy problem niż piractwo, które dotyka branżę porno tak samo, jak wszystkie inne. Ankietowani są zdania, że niezbędny jest nowy model biznesowy, by mogła ona dalej przynosić dochody, które drastycznie spadły na skutek zarówno piractwa, jak i darmowych stron erotycznych.\nATM nadal wierzy w mPay


Strzyżenie psa Nowa Sól | Animaly\nStrzyżenie psa Nowa Sól\nPrzeglądaj wizytówki firm z kategorii strzyżenie psa znajdujących się w mieście Nowa Sól. Znajdziesz tutaj opinie o firmach oraz w łatwy sposób umówisz wizytę w dogodnej dla siebie lokalizacji. Znajdź firmę, która w największym stopniu spełnia Twoje wymagania.\nPoznaj firmy z kategorii strzyżenie psa w mieście Nowa Sól\nPies na Fali\nStrzyżenie psa w Nowej Soli to zabieg, który najczęściej wykonywany jest tuż po kąpieli pieska. Usługę strzyżenia psa możesz zarezerwować w wielu salonach w Nowej Soli. Fryzjer dla psa w sposób profesjonalny, a przede wszystkim bezpieczny wykona strzyżenie pieska. Piękna, błyszcząca i puszysta sierść u psa to duma każdego właściciela. Najlepsi fryzjerzy psów w Nowej Soli postępują ze zwierzakiem z największą starannością, aby zapewnić mu jak największy stopień komfortu w trakcie wizyty. Nie zapomnij, że regularne strzyżenie psa ma ogromny wpływ na jego zdrowie. Właściwa pielęgnacja sierści pomaga zapewnić odpowiednią higienę i uniknąć infekcji. Skorzystaj ze strzyżenia psa u psiego fryzjera w Nowej Soli.\nUsługi dla zwierząt Nowa Sól\nWeterynarz Nowa Sól\nGroomer Nowa Sól Czesanie psa Nowa Sól Czyszczenie uszu psa Nowa Sól Kąpiel psa Nowa Sól Kompleksowa pielęgnacja psa Nowa Sól Obcinanie pazurów u psa Nowa Sól Pielęgnacja oczu psa Nowa Sól Strzyżenie psa Nowa Sól Trymowanie psa Nowa Sól\nBehawiorysta Nowa Sól Behawiorysta dla psa Nowa Sól Psie przedszkole Nowa Sól Szkolenie grupowe psa Nowa Sól Szkolenie indywidualne psa Nowa Sól\nHotel dla zwierząt Nowa Sól Opieka nad psem Nowa Sól


ROZMIĘKANIE co znaczy\nSłownik rozmiękanie co to znaczy.\nDefinicja ROZMIĘKANIE. Co to jest martwych tkanek i nie wszystkich wytworów patologicznych na.\nCo to znaczy Rozmiękanie: przechodzenie ze stanu stałego w ciekły; dotyczy raczej martwych tkanek i nie wszystkich wytworów patologicznych na przykład włóknika pod wpływem enzymów produkowanych poprzez żywe komórki otoczenia i napływowe komórki organizmu (granulocyty obojętnochłonne) albo bakterie (R. zakażone)\nCo to jest ostra albo pierwotnie przewlekła dolegliwość zakaźna spowodowana poprzez pasożytniczego pierwotniaka o kształcie gruszkowatym, posiadającego witki - rzęsistka pochwowego (Trichomonas vaginalis rozmiękanie.\nCo to jest raczej nowotworowych) różnego rodzaju promieniowaniem jonizującym. Podobnie, jak chemoterapia bądź chirurgia jest jednym z głownych osiągnięć zachodniej medycyny w leczeniu schorzeń nowotworowych rozmiękanie.\nCo to jest zajmujący się wykonywaniem i oceną badań, których rezultatem są obrazy rentgenowskie, rentgenowskiej tomografii komputerowej, izotopowe, ultrasonograficzne, rezonansu magnetycznego i termograficzne rozmiękanie.\nCo to jest przestrzeń pomiędzy powięziami albo więzadłami, gdzie przebiegają naczynia krwionośne, nerwy albo mięśnie rozmiękanie.\nCzym jest ROZMIĘKANIE znaczenie w Słownik chemiczny R .\nSłownik Rozmiękanie co to znaczy\nCo oznacza ROZMIĘKANIE definicja\nCo znaczy ROZMIĘKANIE znaczenie chemia.\nCzym jest ROZMIĘKANIE wyjaśnienie, wzór.\nSłownik rozmiękanie co to jest.


HAPPY HCS2 1201-30 12-igłowa przemysłowa maszyna do haftu Made in Japan - Hafciarki komputerowe dla firm, przemysłowe maszyny do haftu, hafciarka BERNINA, HAPPY, BROTHER - Hafciarki domowe, Hafciarki przemysłowe, BERNINA, BROTHER, HAPPY\nW pełni przemysłowa, wydajna, ogromna, ciężka i wzmocniona, taka właśnie jest JAPOŃSKA hafciarka komputerowa HAPPY HCS 2 1201-30 (Voyager 2)\nJapońska przemysłowa 12-igłowa hafciarka komputerowa !\nPrawdziwe Made in JAPAN !\nPole haftu: 28.5 x 29 cm !\nPrędkość haftu 1 000 wkłuć na minutę !\n12 igieł = 12 kolorów nici nawleczonych jednocześnie\nmetalowa, wzmocniona konstrukcja – waga 42 kg (!)\nmaksymalne pole haftu 28.5 x2 9cm\ndedykowana do działalności gospodarczej\nkolorowy, dotykowy ekran o przekątnej 7 cali\nKilkanaście wbudowanych czcionek alfabetu w kilku rozmiarach\nwspółpraca z komputerem – bezpośrednie połączenie poprze kabel USB, sieć LAN lub moduł WiFi\ndostępny tamborek do haftu na czapkach bejsbolowych (pole haftu 70 x 180 mm)\nmożliwość doposażenia w moduł Wi-Fi do komunikacji z komputerem\nChcesz zapoznać się z szerszym opisem hafciarki - kliknij - Hafciarka HAPPY HCS2\nHafciarka komputerowa HAPPY HCS 1201-30 jest idealnym połączeniem zalet hafciarki przemysłowej z łatwością i prostotą obsługi maszyny domowej. Ogromne pole haftu 29×28.5 cm, pozwala bez problemowo wykonać nawet bardzo duże wzory. HAPPY HCS 2 potrafi haftować z prędkością 1000 wkłuć igły na minutę. Hafciarkę możemy dostosować do haftu na czapkach bejsbolowych, na skarpetach, kieszeniach i elementach cylindrycznych, co czyni ją bardzo wszechstronną. Urządzenie posiada stabilną metalową konstrukcję i bardzo mocny silnik, co gwarantuje niezawodność i zapewnia długą bezawaryjną pracę przy zachowaniu ogromnej siły wkłucia Hafciarka komputerowa HAPPY HCS 2 jest łatwa w nawlekaniu i sterowana poprzez czytelny, dotykowy kolorowy ekran co sprawia, że ta maszyna do haftu nadaje się dla każdego, nawet początkującego użytkownika, który dopiero stawia pierwsze kroki w hafcie komputerowym. HAPPY HCS 2 jest także bardzo uniwersalną hafciarką mogącą haftować dosłownie na każdym materiale jak i na dowolnym elemencie garderoby.\nJapońskie hafciarki Happy tak jak hafciarki szwajcarskiej firmy BERNINA posiadają wzmocnioną, metalową konstrukcję oraz metalowe podzespoły, które zapewniają bezawaryjną pracę i długowieczność. Solidna konstrukcja to także gwarancja siły wkłucia i prędkości, która w modelu HCS 2 wynosi aż 1 000 (tysiąc !) wkłuć na minutę. Hafciarka posiada możliwość doposażenia w różnego rodzaju tamborki. Mamy możliwość zastosowania tamborka do czapek bejsbolowych, a także tamborka do haftu na skarpetkach czy też wielu rodzajów tamborków płaskich (prostokątnych i okrągłych) oraz tamborków sprężynowych.\nZobacz co potrafi przemysłowa hafciarka 12-igłowa HAPPY HCS 2\nHafciarka komputerowa HAPPY HCS 2 posiada 12 igieł co pozwala na nawleczenie 12 kolorów nici jednocześnie. Wykonując więc 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, czy też 12 kolorowy haft nie musimy zatrzymywać hafciarki, aby zmienić kolor nici. Wystarczy zaprogramować daną igłę przypisując jej wybrany kolor we wzorze haftu. Oczywiście możemy także wykonywać wzory, które mają więcej niż 12 kolorów, ponieważ hafciarka po wyhaftowaniu 12 kolorów zatrzyma się i poprosi o nawleczenie kolejnego koloru lub kilku kolorów nici. Nawlekanie maszyny do haftu HAPPY HCS 2 jest bardzo proste i szybkie. Nowe nici możemy dowiązać do końcówek poprzedniego koloru i przeciągnąć je jednym ruchem przez wszystkie naprężacze i przelotki. Na koniec wystarczy tylko przewlec nić przez oczko igły.\nO wysoką efektywność zadbano, instalując serię czujników zerwania nici. Automatyczne zatrzymanie hafciarki, pozwala w bardzo prosty sposób wrócić do przerwanego miejsca w hafcie i dokończyć wór. HAPPY HCS 2 1201-30 będzie również pamiętał wprowadzone wcześniej dane w przypadku nagłej utraty zasilania. Zestaw dodatkowych sprężynek naprężających ma zadanie zapobiegać przypadkowej zmianie naprężenia nici. Precyzyjne i „trzymające” ustawioną wartość przemysłowe naprężacze obrotowe pozwalają na zachowanie idealnego naprężenia nici oraz jego bardzo precyzyjną regulację.\nMaszyna do haftu HAPPY HCS 2 sterowana jest za pomocą dotykowego 7-calowego ekranu o wysokiej rozdzielczości. Ekran umożliwia nam nie tylko wybór i podstawową edycję haftu, ale także na zaawansowane modyfikacje naszego wzoru. Wszystko odbywa się poprzez wskazanie odpowiedniej „ikonki” obrazującej daną funkcję. Wszystko odbywa się łatwo i precyzyjnie. Sterowanie jest bardzo intuicyjne i z pewnością każdy użytkownik będzie w stanie szybko nauczyć się obsługi hafciarki. Wysoka rozdzielczość ekranu sprawia, że wszystko jest czytelne i przejrzyste.\nEkran dotykowy pozwala na wszelkie regulacje i wprowadzanie ustawień dotyczących zarówno haftu jak i hafciarki. Duże i czytelne ikony oraz animacje i grafiki pozwalają na łatwe nawigowanie po menu. Podgląd haftu na tamborku ułatwia nam pracę i pozwala np na „oszczędne” rozłożenie na tamborku kilku wzorów naszywek, tak aby nasza praca była bardziej wydajna. Wzory możemy skalować, obracać czy też odbijać lustrzanie.\nW pamięci hafciarki znajduje się mnóstwo wbudowanych wzorów hafciarskich. Wzory te są pogrupowane, a dostęp do nich jest bardzo przejrzysty i wygodny. Wbudowane wzory możemy łatwo modyfikować i łączyć ze sobą. Wszystkie zmiany i modyfikacje dostępne są z poziomy dotykowego ekrany hafciarki.\nHafciarka posiada także możliwość haftowania napisów tworzonych bezpośrednio za pomocą ekranu. Do dyspozycji mamy kilkanaście alfabetów hafciarskich w kilku rozmiarach! Daje nam to niesamowite możliwości i pozwala na wykonywanie spersonalizowanych ubrań, kocyków, ręczników, czapek itp, bez konieczności projektowania haftów na komputerze. Daje nam to możliwość wykorzystania hafciarki np. podczas festynów, zabaw, imprez czy też na stoisku w ruchliwym turystycznym miejscu, gdzie będziemy mogli wykonywać hafty usługowo z dowolnym napisem wybranym przez naszego klienta.\nNasze napisy możemy dowolnie modyfikować i tworzyć z nich fantazyjne wzory. Możemy haftować także ciekawe monogramy lub łączyć napis ze wzorem haftu. Wszystko to dostępne jest poprzez wbudowany w hafciarkę program to projektowania i edycji napisów i haftów.\nMocny silnik zastosowany w hafciarce HAPPY HCS 1201-30 pozwala na haftowanie nawet najgrubszych materiałów. Siła wkłucia hafciarki bez problemu poradzi sobie z haftem np. na pasach do Judo.\nWzmocniona konstrukcja i metalowe podzespoły pozwalają na pracę z najtrudniejszymi materiałami. Posiadając hafciarkę HAPPY HCS 1201-30 mamy pewność, że możemy przyjąć każde hafciarskie zlecenie i wykonać hafty, które zachwycą naszych klientów.\nHafciarka przemysłowa HAPPY HCS 2 pozwala na haftowanie wzorów wczytanych bezpośrednio z PenDrive USB. Przygotowane w programie do projektowania haftów wzory możemy z łatwością przenieść do hafciarki poprzez czytnik USB. Dodatkowo wzory te możemy edytować już z poziomu ekranu hafciarki dostosowując je do naszych potrzeb. Zapisane na PenDrive wzory widoczne są na ekranie hafciarki w formie zdjęć, co bardzo ułatwia pracę. Drugie gniazdko USB służy do podłączenia myszki komputerowej, aby jeszcze precyzyjniej sterować hafciarką i haftem. Możemy także zapisywać hafty z PenDrive USB do pamięci hafciarki.\nZ drugiej strony ekranu znajdziemy gniazdo LAN oraz „drukarkowe” gniazdo USB. Gniazdo LAN umożliwia podłączenie hafciarki z routerem naszej sieci komputerowej dzięki czemu mamy możliwość sterowania kilkoma hafciarkami będącymi w naszej sieci z poziomu jednego komputera !\n„Drukarkowy” port USB służy do połączenia hafciarki bezpośrednio z naszym komputerem aby móc sterować hafciarką z poziomu komputera. Możemy nie tylko sterować hafciarką, ale również wysyłać hafty bezpośrednio z komputera „po kablu”.\nOpcjonalne hafciarkę można wyposażyć w moduł Wi-Fi umożliwiający bezprzewodową komunikację z komputerem.\nHafciarka posiada jasne oświetlenie diodami LED. Dzięki zastosowaniu tego rodzaju oświetlenia bezpośrednio nad igłami, mamy idealnie doświetlone pole pracy i możemy z łatwością kontrolować postęp pracy naszej hafciarki oraz jakość naszego haftu.\nKompaktowe gabaryty hafciarki pozwalają na wykorzystanie jej w warunkach „polowych”. Hafciarka jest poręczna i mobilna. Możemy ją ustawić na deptaku, festynie, zabawie, zawodach sportowych czy innym dowolnym miejscu, gdzie możemy wykonywać hafty usługowe w postaci np dowolnych napisów wymyślonych przez klientów na czapkach bejsbolowych, t-shirtach, bluzach polarowych czy koszulkach polo. Pomysłów na zastosowanie hafciarki jest naprawdę mnóstwo i z pewnością każdy użytkownik będzie mógł dostosować ją do własnych potrzeb i upodobań.\nHafciarkę HAPPY HCS 2 można wyposażyć także w opcjonalny laserowy wskaźnik, który „rysuje” za pomocą światła lasera obrys naszego haftu lub miejsce gdzie dany element wzoru znajdzie się fizycznie na tamborku. Ułatwia to zdecydowanie pracę oraz pozwala na precyzyjne pozycjonowanie naszego haftu na materiale.\nHafciarkę HAPPY HCS 2 możemy także wyposażyć w specjalny tamborek umożliwiający haft na czapkach bejsbolowych. Tamborek pozwala na łatwe i szybkie upinanie czapek oraz precyzyjny haft na środku naszej czapki. Zestaw do haftu na czapkach pozwala na bardzo wydajne haftowanie ponieważ zawiera dwa uchwyty do mocowania czapki, dzięki czemu możemy upinać kolejną czapką podczas gdy hafciarka haftuje jedną z nich.\nMaszynę do haftu HAPPY HCS 2 1201-30 posiada także możliwość wyposażenia w specjalny tamborek haftu na skarpetach. Łatwy montaż tamborka i upinanie skarpet co pozwala na wydajne haftowanie i szybką realizację dowolnego zlecenia. Tamborek pozwala na haftowanie nie tylko na skarpetach, ale również na wąskiej odzieży dziecięcej jak np niemowlęce body. Idealnie nadaje się także do haftu na rękawiczkach.\nBardzo interesującym rozwiązaniem jest możliwość wyposażenia hafciarki HAPPY HCS 2 w specjalny system sprężynowych tamborków. Tamborki sprężynowe umożliwiają haftowanie gdy w żaden sposób nie możemy upiąć materiału w standardowym tamborku. Dzieje się tak ze względu na rodzaj materiału na jakim haftujemy, bądź ze względu na trudne umiejscowienie naszego wzoru haftu. Ramka sprężynowa umożliwia lub ułatwia haftowanie na skórze i materiałach skóropodobnych, na ortalionie, filcu, wykładzinach. Ze względu na trudną lokalizację haftu, ramka sprężynowa pozwala na łatwe haftowanie na kołnierzyku koszuli, stójce, haftu na patce, haftu na gotowej kieszonce czy też w w pobliżu zamka błyskawicznego. Ramka sprężynowa pozwala także na bardzo łatwe upinanie toreb i plecaków.\nJak widać hafciarka HAPPY HCS 2 jest w 100% uniwersalna i każdy z użytkowników z pewnością będzie mógł dopasować hafciarkę do swoich potrzeb. Uniwersalność i niesamowita wytrzymałość sprawiają, że hafciarka jest polecana do każdej działalności i z powodzeniem wykona każde hafciarskie zadanie jakie przed nią postawimy. Nadaje się zarówno do małej działalności gospodarczej jak i dużego, profesjonalnego studia hafciarskiego. Idealna hafciarka dla agencji reklamowych i punktów usługowych, a także dla zakładów produkcyjnych i rzemieślniczych.


Wideofilmowanie Poznań - lepszeseo.pl- nowoczesny katalog dla seo\nchwilówka (8), katalog stron internetowych (10), hotel (8), dobry katalog stron (7), noclegi (8), Kraków (12), pożyczki (10), warszawa (13), Adwokat (10), reklama (8), kredyt (8), ogłoszenia (9), skup lozysk (11), sklep internetowy (8), kredyty (7), skup łożysk (17), ciekawe strony (7), chwilówki (9), Poznań (9), indeks stron (7)\nTagi: film ślubny Poznań, wideofilmowanie Poznań\nProfesjonalna firma zajmująca się wideofilmowaniem na terenie Poznania? Adam Wita Film z pewnością spełni wszystkie Wasze oczekiwania! Skupiamy się przede wszystkim na szczegółach, dzięki czemu stworzony przez nas film jest wzruszający i zawiera wszystkie najważniejsze momenty. Naszym celem jest całkowite zadowolenie naszych klientów, dlatego utrzymujemy z nimi ścisły kontakt. Naszą firmę tworzy małżeństwo, więc bardzo dobrze wiemy na jakie elementy w naszej pracy zwracać uwagę. Serdecznie zachęcamy do zapoznania się z naszymi pracami na stronie internetowej pod adresem: wideofilmowanie Poznań\nAdres witryny: adamwitafilm.com


FIGHTIME.PL - Powrót Silvy\nPo dwóch latach do oktagonu wraca Anderson Silva. Podczas gali UFC 234 w Melbourne legendarny Brazylijczyk zmierzy się z niepokonanym Israelem Adesanyą.\nNiektórzy być może zdążyli zapomnieć o 43-letnim zawodniku z Kraju Kawy. Po raz ostatni Anderson Silva pojawił się w oktagonie UFC 11 lutego 2017 roku. Podczas gali UFC 208 w Barclays Center w Nowym Jorku pokonał decyzją sędziów Dereka Brunsona. Dla Brazylijczyka była to 34 wygrana w karierze. Dziewięć miesięcy później popularny "Spider" miał rywalizować z Kelvinem Gastelumem, jednak na kilka tygodni przed pojedynkiem wypadł z rozpiski ze względu na wpadkę dopingową. Było to drugie tego typu zdarzenie w karierze Silvy. Pierwsze miało miejsce w 2015 roku.\nPojawiały się informacje, że byłemu mistrzowi wagi średniej UFC może grozić nawet osiem lat zawieszenia! Sugerowano nawet ewentualne zakończenie kariery przez Brazylijczyka. Sytuacja potoczyła się inaczej. W organizmie zawodnika wykryto m.in. metylotestosteron, który pochodził z zanieczyszczonych suplementów. Na etykiecie nie została wymieniona żadna z zabronionych przez Agencję Antydopingową substancji. Kara dla Silvy - rok zawieszenia. 10 listopada 2018 roku Brazylijczyk mógł myśleć o kolejnym starciu.\n10 lutego w Australii wróci do rywalizacji, ale nie będzie miał łatwego zadania. Wiek robi swoje, a młodość idzie do przodu. Israel Adesanya wygrał piętnaście walk, a w UFC debiutował w zeszłym roku. Nigeryjczyk zdążył stoczyć już cztery walki dla amerykańskiej organizacji, dwie wygrał przed czasem. Ostatnio w pierwszej rundzie odprawił Dereka Brunsona.\nSilva, choć jest legendą UFC, ostatnio nie nawiązywał do najlepszych czasów. Po czterech porażkach i uznanej za nieodbytą walkę z Nickiem Diazem, przyszło zwycięstwo z Brunsonem. Czy tym razem głodny rywalizacji Silva nawiąże do starych, dobrych czasów? Adesanya będzie dążył do kolejnego zwycięstwa, które może przybliżyć do starcia o pas.\nW walce wieczoru UFC 234 zaprezentują się Robert Whittaker i Kelvin Gastelum. Stawką pojedynku będzie pas wagi słomkowej, który należy do Australijczyka. Whittaker stanie do pierwszej obrony tytułu.\nFot. Anderson „The Spider” Silva Facebook\nKowalkiewicz poznała kolejną rywalkę News\nKogo na emeryturę chce wysłać Jotko? News\nKolejna szansa na wywalczenie pasa News\ntagi: Anderson SilvaUFC


800 190 590 – Telefoniczna Informacja Pacjenta – MCM Polesie\nTIP, czyli Telefoniczna Informacja Pacjenta to wspólny projekt Rzecznika Praw Pacjenta oraz Narodowego Funduszu Zdrowia. Pod jednym numerem telefonu, już od 13 listopada będzie można uzyskać informacje dotyczące zabezpieczenia potrzeb zdrowotnych Pacjentów jak i ochrony ich praw. Dziś podpisano oficjalne porozumienie w tej sprawie.\nTo pierwszy etap wprowadzanych zmian – nowa idea call center w NFZ oraz w Biurze Rzecznika Praw Pacjenta wykracza daleko poza samo informowanie. Docelowo Telefoniczna Informacja Pacjenta będzie nie tylko pomagała Pacjentowi poruszać się po systemie ochrony zdrowia, ale z czasem, na wzór brytyjskiego NHS, pozwoli na uzyskanie prostych porad medycznych.\nWięcej informacji można uzyskać klikając w link.


Miasto w rękach architektów!? Górny: To chyba dobrze? [WYWIAD] - - 2015-03-12\nMiasto w rękach architektów!? Górny: To chyba dobrze? [WYWIAD]\nDariusz Górny, prezes SARP i wiceprezes Izby Architektów (fot. Adam Oziewicz)\n– Wielkim grzechem starej władzy było wyprowadzanie funkcji miastotwórczych poza centrum – uważa Dariusz Górny, prezes SARP i wiceprezes Izby Architektów. Nowy, przebudowany magistrat ma być kluczową próbą odwrócenia tego procesu.\nAdam Oziewicz: Ilu architektów działa w Gorzowie?\nDariusz Górny, prezes SARP i wiceprezes Izby Architektów: – Oficjalnie nie prowadzimy takiej statystyki, ale według moich szacunków to około 90 osób.\nJak wielu jest w SARP-ie?\n– 60. Jak sądzę około 30 architektów jest poza stowarzyszeniem. To albo starsze osoby już nie wykonujące zawodu, albo młodzi, którzy po prostu nie chcą udzielać się społecznie.\nSkoro SARP zrzesza zdecydowaną większość miejscowych architektów to znaczy, że organizacja jest opiniotwórcza, a jej głos rzeczywiście liczy się w mieście...\n– Zdecydowanie tak. Przynajmniej tak powinno być. Jednak w praktyce pozostaje jeszcze problem drugiej strony, czyli tych, którzy tę opinię zechcieliby wysłuchać i wprowadzać w życie. Oczywiście najwięcej do powiedzenia w dziedzinie inwestycji, urbanistyki, architektury mają władze miasta. Nasze doświadczenia z poprzedniego okresu nie są najlepsze...\nTo, że rozmawiamy to również efekt zmiany sytuacji w mieście. Mówienie o architekturze nabiera innego wymiaru – wraz z nowym prezydentem pojawiła się szansa na realizację postulatów środowiska architektonicznego. Czy gorzowski SARP ma wypracowany lub wypracowuje model współpracy z urzędem miasta?\n– Mam nadzieję, że jesteśmy na dobrej drodze do tego, aby taki model wypracować. Jako środowisko zawodowe mocno zaangażowaliśmy się w kampanię wyborczą. Do samorządu miasta – wspieraliśmy „Ludzi dla Miasta”. Na listach „LdM-u” było przynajmniej sześciu architektów i kilkanaście osób silnie związanych z naszym środowiskiem.\nMoże wróćmy do sytuacji sprzed wyborów. Teraz jesteśmy w komfortowej sytuacji – wiemy, co się stało, kto tak naprawdę wygrał samorząd, jest nowy prezydent. Patrząc jeszcze z tamtej, przedwyborczej, perspektywy – jakie były motywy zaangażowania się w kampanię wyborczą?\n– To oczywiste. Było bardzo nieciekawie na linii SARP urząd miasta – ostatnio nie było żadnego porozumienia. Od lat z roku na rok byliśmy spychani coraz bardziej na margines. Prezydent Jędrzejczak zlikwidował funkcję architekta miejskiego. Przestało działać miejskie biuro planowania przestrzennego – bardzo ważny zespół dla rozwoju Gorzowa. Ale to, co nas najbardziej bolało to kwestia jakości otaczającej nas przestrzeni i jej powolna degradacja. Kolejne decyzje podejmowane w urzędzie nie rokowały najlepiej. Były w sprzeczności z naszymi sugestiami i posiadaną wiedzą. Kolejne spektakularne inwestycje były lokowane tak, że ostatecznie przyczyniały się do rozbijania tkanki miejskiej. Filharmonia w dziurze, urząd na Zawarciu, Nova Park – to najbardziej jaskrawe przykłady złych decyzji. Z kolei kluczowe sprawy związane z zagospodarowaniem ścisłego centrum leżały w szufladzie, a wiele obiektów popadło w ruinę.\nKrótko mówiąc, było to votum nieufności dla prezydenta i jego urzędników, na które zapracowali sobie od lat?\n– Tak można powiedzieć. Prezydent Jędrzejczak po wygraniu poprzednich wyborów zadeklarował, że nie będzie ponownie kandydował na urząd, my tę obietnicę potraktowaliśmy bardzo poważnie. Stąd nasze wsparcie dla „LdM-u”. Liczyliśmy, że z nową władzą uda nam się nawiązać lepszy kontakt i wyciągnąć miejską przestrzeń ze stanu krytycznego, bo wymagał natychmiastowych działań. Co ważne, wtedy nie mieliśmy żadnych gwarancji, że operacja wyborcza się powiedzie... Wiemy, że teraz głównym problemem nie jest architektura, bo ona sama niczego nie naprawi, nawet gdybyśmy wybudowali złote pałace. Rzeczywistym kłopotem jest zapaść demograficzna miasta – młodzi ludzie nie chcą mieszkać w Gorzowie, nie widzą tu sensu dla siebie. Aktualne zadanie to odwrócenie tendencji. Architektura i ładnie zagospodarowana przestrzeń jest ważna, ale nie rozstrzygająca. Zatem przed nami ciężka praca na wielu frontach.\nJest wydział urbanistyczny w magistracie – część z jego pracowników należy do SARP-u. Środowisko architektoniczne mówi jednym głosem czy tych głosów jest więcej?\n– Dokładnie, to dwie osoby Dariusz Jeziorny i Katarzyna Gucałło, pani Kasia zresztą od niedawna jest wiceprezesem SARP. Martwi mnie jednak, że w tym wydziale nie ma zbyt wielu architektów.\nSkoro w wydziale jest dwoje członków SARP-u to zastanawiam się czy środowisko jest jednorodne, ma spójny pogląd na kształtowanie przestrzeni w mieście? Jest jeden plan architektów na współpracę z miastem czy jest ich wiele?\n– Kontakty SARP-u z urzędem na dzisiaj odbywają się na szczeblu prezydenta i wiceprezydentów i zaczynają przynosić wymierne efekty. Jaskółką nadziei jest – zresztą zgodnie z postulatem wyborczym – zorganizowanie, pierwszego w nowej rzeczywistości, konkursu architektonicznego na obiekt magistratu. Jest teraz naszym oczkiem w głowie – chcielibyśmy, aby rezultat unaocznił gorzowianom, jak można dochodzić do rozstrzygnięć w dziedzinie zagospodarowania przestrzeni. Z kolei ze strony urzędu to dobry sygnał dla nas architektów w dziedzinie wdrażania dobrych praktyk.\nPrzypomnę może, czym jest konkurs architektoniczny to wiele rozstrzygnięć problemu przestrzennego z różnych punktów widzenia – rozwiązania przedstawiają architekci o różnych temperamentach, wrażliwości. Dowodów na to, jak można mieć różne poglądy na ład przestrzenny w śródmieściu dostarczył konkurs na centrum Gorzowa sprzed sześciu lat – 50 bardzo różniących się prac i wiele wspólnych konkluzji. Reasumując, w niedalekiej perspektywie mamy ważne zadanie – gorzowski SARP w drodze zapytania ofertowego został wybrany organizatorem konkursu na nowy magistrat. Jego celem jest odbudowanie urzędu w połączeniu z zagospodarowaniem budynku po policji oraz sprowadzenie kadry urzędniczej z powrotem do centrum. Chodzi nie tylko o ukształtowanie samej bryły i funkcji kompleksu służącego administracji, ale też uporządkowanie otoczenia tego miejsca, jego kontekstu urbanistycznego. Wszystko po to, aby stwarzać dobrą przestrzeń w mieście.\nMamy już pewne zalążki... Uważam, że nie wszystko, co dotąd zostało zrobione przez miasto jest złe. Mamy bulwar, który w jakimś sensie można zaliczyć do pozytywnych osiągnięć z przeszłości. Ale to miejsce nie może funkcjonować samo dla siebie – musi być powiązane z centrum. Kolejne etapy zagospodarowania zdegradowanych przestrzeni muszą być tak realizowane, aby wyłapać pewne związki przestrzenne i je uszanować, lub na nowo odbudowywać. Liczymy, że przy okazji budowy urzędu, w powiązaniu między innymi właśnie z bulwarem, uda się naprawić znaczący fragment miasta.\nZłe jest punktowe kształtowanie przestrzeni, bez wyraźnej myśli spajającej całość, bo potem bardzo trudne jest zbudowanie związków pomiędzy elementami zagospodarowania. Nie zawsze zdajemy sobie z tego sprawę, ale gdy jedziemy do obcego miasta, chodzimy ulicami i przed nami otwierają się kolejne uliczki, ryneczki, a budowle harmonijnie zamykają przestrzeń wzdłuż przemierzanej trasy to znaczy, że jest porządek, o który ktoś zadbał, że są to po prostu dobrze zbudowane struktury. Człowiek nie nudzi się idąc przez takie miasto. Z kolei u nas przejście z centrum do filharmonii to gehenna – jeżeli ktoś jest w Gorzowie pierwszy raz, na pewno tego nie polubi.\nZnany jest termin ogłoszenia konkursu na magistrat?\n– Na razie mam informację, że jako SARP będziemy go organizować. Jesteśmy w stałym kontakcie z wydziałem inwestycji – dogrywamy szczegóły. Wiem, że umowa jest przygotowana, na dniach będziemy ją podpisywać. Spisałem już wstępny harmonogram działań i plany są takie, że na przełomie listopada i grudnia będziemy mieli wyniki konkursu – na pewno będzie wystawa pokonkursowa, aby mieszkańcy wyrobili sobie pogląd na to, co przygotowali architekci i jak będzie kształtowana ta część miasta.\nSARP w Gorzowie działa od zawsze?\n– Nasz kolega, śp. Hirek Świerczyński i koledzy architekci starszego pokolenia (Wiesław Szlachciuk, Jolanta Mijas-Król), w latach 70’ na bazie gorzowskiego koła SARP, które wtedy było w strukturze zielonogórskiej, w Gorzowie powołali samodzielny oddział.\nCiekawi mnie czy SARP jako organizacja architektów w Gorzowie po 1989 roku – gdy nie obowiązywało już centralne planowanie – ma coś w miejskiej architekturze, z czym w pełni się utożsamia? Innymi słowy, czy w Gorzowie jest jakiś zespół budynków, który powstał z inicjatywy i przy udziale SARP-u?\n– Trzeba uściślić, SARP jako organizacja nie zajmuje się projektowaniem i budowaniem, to co do niej należy to m.in. organizacja konkursów architektonicznych, promowanie wysokiej jakości architektury. Oczywiście sami członkowie SARP-u są autorami projektów architektonicznych. W minionej epoce, gdy obowiązywało planowanie centrale, doprowadzono do nieszczęścia w postaci klasycznego blokowiska w centrum. Wybudowano tu domy charakterystyczne dla zabudowy peryferyjnej. Teraz nie sposób się tego pozbyć. Ale to nie tylko przypadłość Gorzowa czy Polski – idee corbusierowskie, szczególnie u nas wypaczone i źle zrozumiane, wprowadzano w życie na całym świecie. Problem, że tym podejściem zachłysnęli się niemal wszyscy architekci. Prawda jest taka, że bloki z centrum powinny mieć szansę zniknąć z powierzchni ziemi po 50 latach eksploatacji bez większego żalu. Tak to się dzieje w rozwiniętych krajach. U nas nie będzie łatwo to przeprowadzić, ale trzeba ludzi uświadamiać, że tak może być lepiej dla miasta. To co się stało w centrum w latach 60’ było podbudowane dobrymi intencjami – miały być szersze ulice, nowoczesne budynki. W końcu wyszło, co wyszło. Teraz te szerokie ulicę są solą oku, bo to właśnie nadmierny ruch zdegradował centrum. Układ komunikacyjny Chrobrego – Sikorskiego czyli skrzyżowanie przy katedrze jest charakterystyczne raczej dla tras szybkiego ruchu a nie dla centrum kameralnego miasta.\nWróćmy do pytania. Przypominam, czy w Gorzowie jest jakiś zespół budynków, który powstał z inicjatywy, przy udziale SARP-u?\n– W nowej Polsce zostały ograniczone nasze możliwości – przepadły duże biura projektowe, które wcześniej nadawały ton kształtowaniu przestrzeni. Obecnie wszystko, co jest budowane jest projektowane w mniejszych zespołach. No, ale powstało kilka rzeczy, których gorzowskie środowisko architektoniczne nie musi się wstydzić – Park 111, kilka ładnych plomb. Jednak zrealizowanych złożeń urbanistycznych na większą skalę w Gorzowie próżno szukać. Powstające nowe osiedla mieszkaniowe to nie wszystko.\nCzyli ani za Woźniaka, ani za Andrzejczaka czy Jędrzejczaka gorzowscy architekci jako środowisko nigdy nie usiedli z urzędnikami i nie próbowali zrobić porządku z miejską przestrzenią?\n– Był tylko jeden taki moment, ale inicjatywa nie należała do prezydenta Jędrzejczaka tylko do radnych – to duży konkurs architektoniczny na zagospodarowanie centrum sprzed 6 lat (2009 rok). Wyjątek od reguły. Rada, z naszą pomocą, przeforsowała ten pomysł. Uchwalono budżet i przeprowadzono całą procedurę – w końcu wyłoniono zwycięzcę. Niestety do dziś z najlepszych koncepcji nic nie wprowadzono w życie. Mama nadzieję, że w nowej sytuacji tamte pomysły już da się sukcesywnie realizować.\nDebata (http://www.tylkogorzow.com/index.php?id=strona/article/debata/debata-1 ) przygotowana prawie trzy lata temu przez redakcję „tylko gorzów” – było grono kilkunastu uznanych architektów. Wyraźnie wtedy słyszałem, że środowisko nie mówi jednym głosem na temat tych samych planów czy koncepcji.\n– Rzeczywiście tak bywa i to też jest pewien problem..., ale najważniejsze, aby o kluczowych kwestiach szczerze rozmawiać.\nPodczas samej debaty o miejskiej architekturze nie dało się tego zweryfikować, dlatego zastanawiam się do dzisiaj, z czego wynikają różnice poglądów między architektami? Chodzi o wiek, a może kończyli różne uczelnie lub hołdują różnym estetykom architektonicznym? Gdy grup najlepszych fachowców mówi różnym głosem na temat tych samych obiektów to u słuchacza musi pojawić się niepokój...\n– Proszę się nie martwić... Sytuację świetnie obrazuje dowcip: przypadkiem spotyka się dwóch od dawna praktykujących architektów – razem studiowali. Jeden prowadzi za rękę małego chłopca. Nie widzieli się jakiś czas – dyplomy zdobyli ładnych parę lat temu. Jeden drugiego zagaduje patrząc na dziecko: – Twoje? – Tak. – Ja bym to zrobił inaczej... Odpowiedź to kwintesencja tego zawodu. To profesja bardzo twórcza – architekt przygotowując projekt można powiedzieć, mocno w niego wchodzi. Stąd bardzo różne podejścia, a potem skrajne oceny jego pracy. Wracając do konkursu. Gdy sędziują architekci o dużym doświadczeniu to ich wybory są dobre i najczęściej nie budzą kontrowersji. Z kolei dochodzenie do wspólnej konkluzji czy wniosku wcale nie jest aż takie trudne. Najlepszym przykładem jest nasz konkurs na centrum gdzie na 50 bardzo różnych prac, ponad 35 wśród istotnych rozstrzygnięć przestrzennych proponowało budowę dwóch mostów przez Wartę, aby poprawić układ komunikacyjny. To oznacza, że są pewne obiektywne kryteria oceny pracy architektów czy urbanistów, a ostateczne rozstrzygnięcia często mamy wspólne. Nie wiem, co było przedmiotem tak wielkich rozbieżności na wspomnianej debacie. Ale pewnie gdyby je podeprzeć jedną bazą założeń i oczekiwanych celów to rozwiązania poszłyby w jednym kierunku. Ponadto nie obawiałabym się pewnych dysonansów, bo one nie są wcale groźne, w większym stopniu są twórcze. My się nawzajem przekonujemy – dyskusje są ostre, ale też owocne. Nie bałbym się też tego, że jeden architekt ma inne zdanie od drugiego, bo to wcale nie oznacza, że któryś z tych poglądów jest zły – może być tak, że dwa rozwiązania są równoważne i dobre. Tak jest też w innych zawodach – lekarze przy jednym schorzeniu stosują różne metody leczenia i obaj mogą osiągnąć sukces.\nWtedy skrajnie różne oceny budziła przebudowa willi przy Kosynierów Gdyńskich według projektu Pawła Sierakowskiego.\n– To przykład, który rzeczywiście trudno rozstrzygnąć... Nie mam nic przeciwko temu, aby budować różnorodne formy. Każdy ma prawo do własnej ekspresji. Projekt – z koncepcją szklanej obudowy – sam w sobie trzeba uznać za dobry. Problem w tym, że nie jest dopasowany do realiów. Wprost nawiązuje do idei budowania pomników w mieście bez uwzględnienia okoliczności. Pierwszy mój zarzut do tego opracowania to próba – na pewnym etapie prac koncepcyjnych – zamknięcia Kosynierów Gdyńskich. Realizacja takiego projektu zablokowałaby przygotowanie tak zwanej małej obwodnicy dla centrum – właśnie tam miałby prowadzić szlak w stronę Warty i na drugi most przez rzekę. Teraz jest tam jeszcze miejsce na przygotowanie takiej trasy. Po przebudowie według pierwszej koncepcji willi na MOS taka szansa mogłaby zostać zaprzepaszczona. Ponadto pod względem ekonomicznym i eksploatacyjnym realizacja takiego projektu jest problematyczna.\nPodczas rozmowy z nowym prezydentem zapytałem o to, jak wyobraża sobie współpracę ze środowiskiem architektonicznym w Gorzowie? – to ważne wobec tego, że wsparło go w kampanii. Powiedział, że wzmocni siłę komisji urbanistycznej oraz powoła architekta miejskiego. Czy pan coś o tym wie?\n– Zostaliśmy poproszenie przez urząd o przedstawienie akceptowalnego modelu funkcjonowania służb administracji budowlanej i przede wszystkim planowania przestrzennego, bo w naszej ocenie źle działały za rządów prezydenta Jędrzejczaka. Oprócz likwidacji funkcji architekta miejskiego wspomniane wydziały zostały rozdzielone – to miało swoje złe efekty, bo nie było współpracy, szwankowała koordynacja zadań. Koledzy otrzymywali decyzje o warunkach zabudowy przygotowane w wydziale urbanistyki, do których mieli zwykle sporo zastrzeżeń. Obecnie te zespoły zostały sklejone. To wynik sięgnięcia do wzorców dobrze funkcjonujących we Wrocławiu, Poznaniu czy Szczecinie. Miałem kilka rozmów z wiceprezydentem Szymankiewiczem. Wiem, że urząd pracuje nad wdrożeniem sugerowanych modeli. Co z tego wyniknie? – zobaczymy. Na razie uzbroiłem się w cierpliwość... Pierwszy ruch został wykonany – mamy jeden wydział urbanistyki i architektury. Czekamy na dalsze ruchy, bo mamy świadomość, że nie trzeba wymyślać prochu. Dobrze funkcjonujące miasta opierają się na sprawdzonych rozwiązaniach i to przynosi efekty.\nA co z architektem miejskim?\n– To nasz postulat jeszcze z kampanii. Ale, aby architekt miejski był skuteczny musi mieć odpowiednie instrumenty prawne i być wyposażony w skuteczne środki działania... Na szczęście panowie prezydenci doskonale znają realia – nie ma co wywarzać otwartych drzwi, wystarczy zajrzeć, jak to robią choćby w najbliższym nam Szczecinie gdzie wiceprezydent miasta i architekt miejski są członkami SARP-u. Jak się rozmawia z kolegami stamtąd to są kwitnący – czują, że ich tam się słucha, a rozwój miasta ruszył z kopyta. Mają spektakularne realizacje, choćby tamtejszą filharmonię, która przejdzie do historii światowej architektury. Przypomnę, projekt został wyłoniony w drodze konkursu – wygrał architekt z Hiszpanii, a nagrodą był projekt realizacyjny. Teraz mają u siebie prawdziwą perłę.\nUściślimy, jak mają wyglądać relacje między architektem miejskim a komisją urbanistyczno-architektoniczną?\n– Nie dzielmy skóry na niedźwiedziu. Na razie nie możemy mówić o żadnych relacjach, bo nie ma architekta miejskiego. Pozwoliłem sobie zaprosić pana prezydenta na zjazd naszej izby architektów – 21 marca w Bibliotece Herberta – z prośbą, aby zechciał nam powiedzieć o planach magistratu dotyczących tych spraw. Ponieważ jesteśmy w stałym kontakcie, mam nadzieję, że do tego czasu będzie precyzyjna informacja na ten temat. Co do komisji urbanistyczno-architektonicznej, to bezpośredniej podstawy prawnej dla niej dostarcza ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Będąc ciałem doradczym dla prezydenta miasta, wyraża opinię w sprawach z zakresu planowania zagospodarowania przestrzennego stanowiących przedmiot decyzji władz samorządowych. Sprowadza się to głównie do opiniowania opracowywanych planów zagospodarowania przestrzennego. Chodzi o to, że skład tej komisji może być, że tak powiem, niestabilny – ustawa zakłada, że mogą tam też być ludzie, którzy nie są architektami czy urbanistami. Z kolei stanowisko architekta miejskiego powinno być dobrze umocowane, aby miał realną szansę wpływania na przestrzeń.\nCzyli architekt miejski nie jako funkcja doradcza, ale wprost decyzyjna?\n– Tak powinno być.\nNajbardziej kontrowersyjne zarazem wyeksponowane miejsca w Gorzowie. Co jest rzeczywistą przyczyną tego, że pewne sprawy od lat nie zostały ruszone? Jak sądzę, teraz można o tym mówić wprost. Na przykład bałagan architektoniczny przy Hawelańskiej w okolicach PZU i blokowanie przez miasto budowy jednego z prywatnych inwestorów.\n– Tematu nie znam od środka, ale wiem, że była próba realizacji takiej inwestycji. Obecnie jest kompletny chaos. Zgadzam się, to jedno z tych miejsc, które wymaga natychmiastowych działań.\nWidział pan projekt przygotowany przez inwestora?\n– Kilka lat temu zajrzałem do niego, ale teraz nie podjąłbym się głębszej oceny. O ile dobrze pamiętam, w grę wchodziła dobudowa. Jeżeli tak, to dobry plan, bo to miejsce zdecydowanie wymaga zabudowy. To jest bardzo ważna lokalizacja w centrum – bo ten fragment miasta jest widoczny z bardzo wielu miejsc. A co widać? Otwarte oficyny dwóch kamienic, budki handlowe, zamknięty lokal gastronomiczny i postój taksówek – tak nie powinno wyglądać centrum. Co do formy zabudowy, zawsze można dyskutować... Akurat w tym rejonie w bardzo już odległych czasach (śmiech) przygotowywałem dyplom na studiach architektonicznych moje zadanie poległo między innymi na pouzupełnianiu zabudowy. Takich miejsc w Gorzowie jest sporo.\nAle dla tego miejsca, o którym wspomnieliśmy, projekt jest gotowy od kilku lat, ale miasto robiło problemy – nie wydawało pozwolenia na budowę. Sprawa nawet trafiła do sądu.\n– Przypominam sobie, to kuriozalna sytuacja – kolega architekt przepychał się z administracją budowlaną o wysokość daszków...\nTeraz sprawa jest już finalizowana, a pozwolenie na budowę ma być na dniach. Ciekawi mnie jeszcze pana opinia na temat Strzeleckiej. Może nie samej ulicy i najbliższego otoczenia, ale całego miejscowego planu z koncepcją wielopoziomowego parkingu przy Parku 111 i ronda na skrzyżowaniu przy dawnym kinie Słońce. Co pan o tym sądzi?\n– Parkingi to kwestia drażliwa, bo ostatecznie dotyczy niemal wszystkich miejsc w Gorzowie... Trochę się uchylę od odpowiedzi wprost, zarazem powiem o pewnej zasadzie. Należy uspokajać ruch w centrum poprzez umożliwienie parkowania samochodów na obrzeżach wspomnianej już miniobwodnicy. To są dobre rozwiązania z konkursu na centrum. Z tego powodu byłbym bardzo ostrożny, jeżeli chodzi o wpuszczanie intensywnego ruchu i parkowanie dużej ilości pojazdów w ścisłym centrum. Tym bardziej, że w Gorzowie da się to rozwiązać bezkolizyjnie – to nie gigantyczne miasto jak Londyn czy Hamburg. Niektóre wielkie aglomeracje robią przymiarki do tego, aby swoje centra w ogóle uwolnić od ruchu samochodowego. Jeżeli tam można, to u nas tym bardziej. Trzeba sobie uświadomić, jako architekci też musimy nad tym mentalnie popracować, że nie wszędzie trzeba wjechać autem pod drzwi. Oczywiście można zbudować parking, który nie będzie straszył przechodniów często ogromne są budowane w centrach miast i ich po prostu nie widać. Są parkingi podziemne i naziemne, których architektura jest przyjemna dla oka i harmonizuje z otoczeniem. Ale akurat u nas nie o to chodzi – w Gorzowie ruch trzeba wyprowadzić ze ścisłego centrum, a parking przy Parku 111 w tym na pewno nie pomoże. Nie zawsze zdajemy sobie z tego sprawę, ale nasze centrum – na przykład trasę od Biblioteki Herberta do starego szpitala przy Warszawskiej – możemy spacerkiem przemierzyć w nieco ponad 10 minut. To wcale nie są wielkie odległości.\nAle jeszcze plan dla Strzeleckiej i... rondo na skrzyżowaniu Jagiełły – Chrobrego?\n– Wracam do rezultatów konkursu. Gdybyśmy zlikwidowali element komunikacyjny w postaci ulicy Chrobrego na odcinku od dawnego kina Słońce do Mostu Staromiejskiego to nie ma o czym mówić. Rondo wtedy nie wchodzi w rachubę. Reasumując, to wszystko trzeba na nowo odkopać i przemyśleć... Był zrobiony plan zagospodarowania ulicy Strzeleckiej przez kolegów Myckę i Gołackiego – to nie jest zły plan, ale z wielu względów rada miasta go nie przyjęła. W mojej ocenie, jeżeli chodzi o samą zabudowę tego kwartału, autorzy wykonali kawał dobrej roboty. Natomiast pewne kwestie – na przykład komunikacyjne – trzeba jeszcze raz przeanalizować. Tu widzę wielką rolę dla urbanistów, architektów i komunikantów, powinni zrobić nowy model dla komunikacji w Gorzowie z założeniem, aby sukcesywnie wyprowadzać ruch ze ścisłego centrum. Podsumowując, z moich informacji wynika, że spór wokół Strzeleckiej wygasł z przyczyn naturalnych – prywatny inwestor już nie ma przeciwnika w osobie prezydenta Jędrzejczaka, a administracja z nowym prezydentem rozwiązuje problem.\nOstatnie dni... Jest w środowisku jakiś temat na topie? Coś o czym architekci ostatnio gorąco dyskutują?\n– Zdecydowanie konkurs na projekt magistratu. Za moment będę musiał w to przedsięwzięcie wciągnąć większą grupę kolegów architektów, bo przyprowadzenie takiej procedury to nie jest zadanie dla jednej osoby. Przyznaję, że powodzenie tego konkursu jest dla mnie bardzo ważne, zresztą przełożenie go potem na realne działania budowlane również. Na szczęście dla rozwiązań konkursowych, w magistracie jest teraz dobry klimat – w wydziale urbanistyki i architektury koledzy i koleżanki chwalą się, że na każdym biurku leżą i są brane pod uwagę wyniki konkursu sprzed sześciu lat. To dobry znak.\nStowarzyszenie Architektów Polskich SARP to organizacja z wieloletnią tradycją, ma ponad 125 lat. Powstała jeszcze przed odzyskaniem niepodległości. Zalążki organizacji powołano najpierw w Krakowie, potem w Warszawie. Przystąpienie do stowarzyszenia jest dobrowolne – kto chce, ten należy. Ale przez dziesiątki lat wypracowała sobie uznanie w dziedzinie promowania architektury, edukowania swoich członków oraz przygotowywania konkursów architektonicznych – ma swój regulamin, sędziów konkursowych i tradycje w organizowaniu takich przedsięwzięć. SARP ma charakter opiniotwórczy – przez umocowania statutowe jest predestynowane do promowania architektury najwyższej jakości. Z kolei Izba Architektów jest organizacją samorządu zawodowego – jest obowiązkowa. Gdy architekt chce być aktywny zawodowo – sprawować samodzielne funkcje techniczne w budownictwie – musi należeć do Izby. SARP-ów regionalnych jest 25 (w lubuskim oddział zielonogórski i gorzowski), a Izby działają od 2002 roku, pokrywają się z podziałem administracyjnym – jest ich 16. Izby powstały na mocy ustawy o samorządach zawodowych w myśl dyrektywy unijnej – SARP jako jedyne stowarzyszenie zrzeszające znaczącą liczbę architektów było akuszerem powstania samorządu zawodowego. Izby to instytucja, która przejęła pewne obowiązki administracji państwowej – chociażby przeprowadzanie egzaminów na uprawnienia budowlane, prowadzenie rejestrów osób uprawnionych do sprawowania samodzielnej funkcji w budownictwie. SARP gorzowski zrzesza około 60 architektów, a Lubuska Izba ponad 180. Akt prawny ustanawiający Izbę Architektów, powołał też Izbę Inżynierów Budownictwa oraz Izbę Urbanistów, ale w ostatnim czasie, w wyniku działań deregulacyjnych, ta ostatnia została rozwiązana.


Silcare kremowe mydło Secret Love 250 ml JRJ Medical s.c. - Rękawiczki nitrylowe, dezynfekcja, wyposażenie gabinetów\n» Silcare kremowe mydło Secret Love 250 ml\nSilcare kremowe mydło Secret Love 250 ml\nKod produktu: 0000000001198\nKremowe mydło Sensual Moments Secret Love 250 ml\nKremowe mydło Sensual Moments with Silk Milk do mycia i pielęgnacji ciała oraz dłoni tworzy gęstą, bogatą i przyjemną pianę; nie wysusza skóry. Zawarta w nim gliceryna wykazuje działanie nawilżające, a kompleks Silk Milk wpływa na poprawę elastyczności skóry, stanu jej wygładzenia i ujędrnienia. Częste mycie mydłem ogranicza rozwój bakterii.\n- Secret Love – niezwykle kwiatowa kompozycja urzekająca radosnymi akcentami. Znajdziesz tu szlachetne nuty irysa, kwiatu pomarańczy i jaśminu, które są podkreślone przez głębokie akordy paczuli i kompozycję pralin oraz soczystych malin.\nbogata i aksamitna piana myje i delikatnie nawilża\nodpowiednie dla utrzymania prawidłowego pH na skórze\npozostawia na skórze niezwykle przyjemny i trwały zapach perfumeryjny\nSposób użycia: Niewielką ilość mydła nanieść na wilgotna skórę dłoni lub ciała, masować do momentu powstania piany, spłukać pod bieżącą wodą. W razie konieczności czynność powtórzyć.


Spotkałem prawdziwych ludzi. | Niepoprawni.pl\nTracę Wiarę, Wiarę w Ludzi...\nPrzeznaczenie, czy jest zapisane w księgach, czy też w nas ? Rodzimy się skazani na swój człowieczy los, a może jednak dostajemy narzędzie do jego kształtowania. Nawet jeśli tabula raza, to jednak zbudowana z istniejącej już materii i zapisana takąż treścią. Czy mamy podążać za swoim fatum, bezradnie rozkładając ręce, a może warto sięgnąć w głąb siebie, odnaleźć je i zrozumieć po co nam było dane. Dlaczego właśnie nas dotknęło. Gdy innym los pozornie sprzyja.\nSzczególnie niebezpiecznym jest dać się uwieść ułudzie, podążać za głosem chorej ambicji i przywdziewać obcą skórę. Która prędzej, czy później spowoduje ucisk nie do zniesienia. Marzenia to jedno, a realizm to drugie, choć winny iść w parze. Co nie wyklucza najbardziej śmiałych. Przychodzi chwila, gdy przestajemy wierzyć w siebie, w to, że mamy siłę sprawczą. Iż z małej iskry może zapłonąć wspólna watra. Pamiętajmy bowiem o tym, że przeznaczenie najczęściej chodzi parami. Nie jest samotne.\nJest jak dzban gliniany, łatwo go stłuc. Możemy go ulepić nie tylko własnymi rękami i od nas po części zależy, gdzie będzie miał ucho i jak go poniesiemy. Nie bez wagi jest też to, czym go wypełnimy. Komu, gdy zajdzie potrzeba damy się z niego napić, czasem kosztem naszego pragnienia. Bardzo często mijamy się z naszym losem na rozstajach i nawet Anioł Stróż tu nie pomoże, a Bogu opadają ręce. Tym samym szatan je zaciera. To on właśnie swym czarem sprowadza nas na inne, niż nasza ścieżka. Ludzie potrafili dawniej oddzielić Dobro od Zła, pokarm sycący od wilczych jagód. Metodą prób i błędów budowali własną bazę danych, teraz do niej wkleja się zawirusowane pliki.\n„…Przeznaczenie rozdaje karty, a my tylko gramy...”.\nNie raz ulegałem podszeptom demiurgów, żyłem wbrew swojemu przeznaczeniu. Grałem tak, jak mi karto znaczone rozdano. Teraz wiem, że czasem złe wybory potrafią co prawda nas zwieść, jednak gdy usłyszymy „ten głos”, to znajdziemy się kiedyś we właściwym miejscu i właściwym czasie. Tak było wiele razy, tak też się zdarzyło, gdy po „Katastrofie Smoleńskiej” szerzej otworzyłem zwężone przez codzienność oczy i serce zaczęło bić we właściwym rytmie. Najpierw dla Polski, a potem dla siebie. Bo Polska to nie jest jakiś byt urojony, to każdy z nas. Z perspektywy nie tylko czasu, ale i dojrzałości moich zmysłów, bo choć ponoć z czasem tępieją, to jednak na to miejsce przychodzi ich siła rozróżniania, z tej perspektywy wiem, że przeznaczenie nie jest przewróconą kartą, ni zamkniętą księgą z trwałym drukiem. Im bardziej od niego uciekamy, tym bardziej się o nas upomni. Ma jednak granice swojej cierpliwości. Nie wystarczy bowiem wziąć do ręki jego karty, trzeba je poukładać i nauczyć się nimi grać. Choćby przez wiele przegranych partii.\n„…Nie wypytuj Wiatru, dlaczego znajdujesz się tam, gdzie jesteś.\nNawet jeśli zostałeś przykryty warstwą cementu, rób wszystko,\nbyś mógł zapuścić korzenie i żyć.\nMasz jakieś przeznaczenie…”.\nNie wiem dlaczego pewnego dnia, bardzo bogatego w zajęcia i plany trafiłem do „Głodujących” w obronie nie tylko historii. A miałem pójść tam nazajutrz. Nie wiem też dlaczego następnego dnia czas tak mi się poukładał, że zanim ich odwiedziłem spotkałem się z człowiekiem, który zapewne sam o tym nie wiedząc zaprowadził mnie do nich nie w roli ciekawskiego obserwatora, a człowieka, który widzi w Nich prawdziwych ludzi. Dla których warto poświęcić nie tylko czas, ale i całego siebie. Bo tam ujrzałem Polskę w całej krasie. Bez zadęcia zbędnego, w najprostszym wymiarze patriotyzmu. Gdy trzeba iść na bój, stanąć na być może ostatnich szańcach polskości. Tam gdzie nie było zbędnych słów, pustych gestów. Rozmowy i działania nie na froncie walki politycznej. Rozum i serce w jednym szeregi stały.\n„…Przeznaczenie nie mieści się wewnątrz człowieka,\nlecz wokół niego…”.\nTo słowa, które z jedną drobną korektą doskonale opisują to, co się mi przydarzyło. Przeznaczenie jest i w nas i wokół nas, nierozłącznie. Nie wiem, czy tylko mój Anioł zaprowadził mnie w to miejsce w odpowiednim czasie. Być może była to zmowa wielu Naszych Stróżów. Czas nabrzmiał, a i się kończy, coraz szybciej. Wokół idei odradza się wspólnota. Moc zaklęta w sokach polskich drzew, jakimi są nie tylko głodujący, ale i większość tych, co z potrzeby nie tylko serca ich wspierali. Odwiedzając, wspierający w każdy możliwy sposób. Warto było, spotkania po latach, nie byłoby ich, gdyby nie to symboliczne miejsce na Dębnikach. Na skrzyżowaniu Konfederackiej i Kazimierza Puławskiego, blisko Serca Krakowa, Wawelskiego Wzgórza. Nowe znajomości, więzi i przyjaźnie. Pomysły, wymiana wizytówek i myśli. Stare Walczaki i młodzi ludzie biegli w sieci, technice, sprawni inaczej niż my, partyzanci starej daty. Powstał most międzypokoleniowy, z jednej strony ścieżka dla skate`ów, a z drugiej dla starych rowerów. Próbowano ich, „Głodujących” obsobaczyć, stara i sprawdzona metoda. Prym wiódł niejaki Sokolewicz, ten co własną hagiografię uprawia, również na naszym poletku. Życiorysy do sprawdzenia, nieprzemakalni, nie celebrycki styropian. Pisane w Wiśniczu, we Wronkach, w ciężkim Więźniu. Tam gdzie próbowano wyeliminować „Prawdziwych Ludzi” w konfrontacji z grypsującymi. I to się nie udało, ani wtedy, ani teraz. Bo krew jest jedna, bez względu na pozycję na ulicy.\n„…Przeznaczenie znajdzie sobie drogę…”.\nMoje przeznaczenie w końcu zaprowadziło mnie w te miejsca, które były mi pisane. W tym, jakim się urodziłem, jak mnie wychowano, dzięki moim złym i dobrym wyborom. To nie tylko przyziemie w kościele św. Stanisława Kostki. To też moja dzielnica, moje miasto i moja Polska. Dla nich się zrodziłem i umrę. Właśnie dla nich się odradzam, co i Wam serdecznie polecam. Byście sięgnęli w pamięć, to fizyczną i duchową też. Nie przegapili znaków, na Niebie i Ziemi, widzialnych i ukrytych w tym, co najprostsze. W pochyleniu się nad bliźnim, sprawach wspólnych i pozornie obcych. Przypomnijmy sobie, że obok nas żyją ludzie tacy, jak my. Podobnie czują, tęsknią, marzą. Boją się i przerażają. A tak naprawdę bardzo pragną dotyku, tej mocy płynącej ze splatania rąk, przytulenia i pulsu wspólnego. A to właśnie odradza, prowadzi, nie zwodzi. Takoż boli przewodników ku fatum, jakim wydaje się nieuchronność zdarzeń. Tam gdzie są jeszcze ludzie z krwi i kości, tej przelanej i tej złożonej na „Smoleńskiej Ziemi”, w Katyniu. W każdym miejscu, które polskie jest, na mapie świata.\n„…Zasiejesz myśl, zbierzesz działanie.\nDziałanie zaowocuje nawykiem, a ten da plon w postaci charakteru.\nCharakter jest ziarnem, z którego wykiełkuje twoje przeznaczenie…”.\nWyrzekłem się Polski. Jak wielu. Co najgorsze tam, gdzie prawdziwy bój się toczy. Nie w słowie i w sercu, bez zaprzaństwa. Dałem się uwieść narracji o budowaniu Polski bez jej odrodzenia. Bez wypalenia chwastów i zaorania ziemi tak wyjałowione przez wyrugowanie trójpolówki. A zamiast niej deptanie walonkami. Wszystkiego, co stoi na przeszkodzie nomadycznej agroturystyce. Wpaść, pobalować i szukać kolejnego lokalu do spalenia. Do cna, bez możliwości zasiewu i zbioru. Tak, by nigdy więcej Wiosny nie było. Współcześni Barbarzyńcy, silni nowoczesności w domu i w zagrodzie. Słabością tak wielu tych, co oddali się nowym rytuałom, bezmiernie. Może liczna ich armia, stoją za nią wielcy stratedzy i moc mediów zależnych bardziej, niż nie. Zapominają jednak tylko o tym, w czym Nasza Siła. Niezmienna od wieków. Trzy proste słowa. Bóg, Honor i Ojczyzna. Dla jednych wyświechtane, a dla innych, nie tylko Starych Wiarusów, dla Młodej Gwardii, to właśnie przeznaczenie. Od urodzenia, aż po kres dni. W ostatnim oddechu i urywając Łeb Hydrze w kołysce.\nChoć nie wiemy jeszcze dlaczego nasze ręce zaciskają się bezwiednie na właściwej krtani. I vice versa, lekceważenie tego, co się wydarzyło i jakie owoce może, to zrodzić jest reakcją właściwą. Znaną metodą przeinaczeń i lekceważenia sobie tego, co się odradza. Gdy zmysły i umysłu zaczynają się budzić. Koniec jest początkiem, ostatni kęs chleba rodzi zaczyn. Fermentuje i dojrzewa pod skorupą lawy wszechobecnej. Sadzić, by rozsadzić.\n„…My nie milczymy, my rośniemy, zmieniamy w siłę gorzki gniew.\nI płynie w żyłach moc tej ziemi, jak sok w konarach starych drzew…”.\nSpotkałem prawdziwych ludzi…\nTo rodzi więź i zobowiązanie.\nIgnacy Jan Paderewski - Siła honoru i miłości do Ojczyzny\n"...Cóż więcej dodać, prócz życzenia, by ludzie tak wielcy,\njeszcze kiedyś zechcieli urodzić się pośród nas...".\nwalka o Polske !\nbaca. - 2 Kwietnia, 2012 - 03:14\nnapisales wazny txt, ale...\ntrafil on do 'cyberprzestrzeni', kiedy wszyscy juz spia.\nA teraz chyba juz lacznie z gospodarzem ;)\nGlodowka krakowska, choc zawieszona, bedzie trwac. Az do upadku tego koszmarnego rzadu.\n* Na portalu "wPolityce" opisana jest inicjatywa naukowcow z Uniwersytetu Warszawskiego w sprawie katastrofy smolenskiej. Txt o zaniedbaniach polskiego rzadu w tej sprawie nie mogl ukazac sie nawet w wewnetrznym biuletynie UW.\ni wielkie dzieki za te relacje z krakowskiej glodowki !\njwp - 2 Kwietnia, 2012 - 12:39\ntekst, jak tekst, natomiast ważne jest, by Ci co z różnych względów nie zawsze mogą dotknąć takich sytuacji wiedzieli, że warto. Iż pomimo wielu czynników zewnętrznych sporo jednak pd nas zależy i od tego z kim się bratamy.\nDobro, piękno i prawda w jednym.\nAnna. - 2 Kwietnia, 2012 - 05:35\nDodam, że przeznaczenie rozumiane jako coś, co możemy kształtować, to nasze powołanie.\nSzacun i wdzięczność, JWP\njwp - 2 Kwietnia, 2012 - 12:41\nteż tak to rozumiem. A kiedy los nas wskaże kierunek, to tylko od nas zależy, czy nim podążymy.\nWłaśnie, trzeba umieć odnaleźć swoje powołanie.\nALI (niezweryfikowany) - 2 Kwietnia, 2012 - 08:26\nDla mnie,przeciętnego człowieka Twoje rozważania wykraczają po za granice mojej wyobraźni.Jawią się one w obszarze filozofii abstrakcyjnej.Bo cóż to jest przeznaczenie?.Trudno to sobie wyobrazić. Można to dostrzegać jak coś nieuniknionego,coś na co człowiek nie ma żadnego wpływu.Przeznaczenie to los,który może podobnie kształtować zdarzenia,to fatum-niby to samo ale przynoszące złe,negatywne konsekwencje.Ja to tak zrozumiałem.A jeżeli pojawi się jakaś iskra,jakiś nieoczekiwany odruch,lub zdarzenie,czy będzie można to też nazwać,że to też jest przeznaczenie?\njwp - 2 Kwietnia, 2012 - 12:44\nFilozofia to nie diabeł jakiś, choć i w niej nie brakuje dewiacji umysłowych.\nJa tylko próbuję oddać słowami pewną ulotność, coś pozornie niezmierzalnego, a jednak o sile pioruna.\nA często do nas zależy gdzie iskra padnie.\nALI (niezweryfikowany) - 2 Kwietnia, 2012 - 13:41\nMiałeś szczęście,bo w swoim życiu poznałeś 13 prawdziwych ludzi.Ja jestem starszy od Ciebie dwukrotnie lub prawie dwukrotnie-jak sądzę-a znałem jedynie 2 prawdziwych ludzi,może3.\njwp - 2 Kwietnia, 2012 - 14:19\nWiek rzecz względna, a nie sądzę byś przekroczył setkę.\nMoże spotkałeś ich więcej, tylko nie do końca poznałeś.\nTo się jeszcze wydarzy.\nALI (niezweryfikowany) - 2 Kwietnia, 2012 - 21:30\nWybacz,przesadziłem,sądziłem,że masz nie więcej jak 44 lata.Bardzo dużo w Tobie młodzieńcze energii.\nRówna Babka - 2 Kwietnia, 2012 - 10:27\nTeż miałam przyjemność, dzięki Tobie, spotkać tych protestujących, popatrzeć w zmęczone, ale uśmiechnięte oczy i powiedzieć - dziękuję. To są fajni i porządni Ludzie, cieszę się, że ich poznałam. Poza tym tekst w porządku, fragmentami, jakby trochę o mnie.\njwp - 2 Kwietnia, 2012 - 12:47\nWiesz dobrze o co mi chodzi, a o Tobie prawie zawsze.\nRówna Babka - 5 Kwietnia, 2012 - 01:26\njwp - 5 Kwietnia, 2012 - 03:13\nŚnij Pięknie, by budzić się...\nRe: Spotkałem prawdziwych ludzi.\nmarekgwwa - 2 Kwietnia, 2012 - 11:14\nUczciwych – mających zasady,\nWierzących, zdałoby się – świętych.\nw szeregach władzy – w polityce!\njwp - 2 Kwietnia, 2012 - 12:48\ndziękuję za te strofy o Nich.\nTo rodzi więź i zobowiązanie......\nmaruś - 2 Kwietnia, 2012 - 12:18\n..witaj JWP. kolejny , wartościowy i piękny post. Ja wiem że taki tekst nie nie może powstać -ad hoc. Wiele aspektów i wydarzeń powoduje,że Autor decyduje się napisać tak osobisty tekst. Masz moje asolutne uznanie. Śledzę Twoją działalność pro.społeczną od ponad roku. Nawet gdybym bardzo chciął to nie mógłbym porównać się do Ciebie. Twoi bliscy napewno są dumni,że mają tak prawego Człowieka. Ja natomiast mam malutką satysfakcję - również dla mnie, data 10 kwiecień 2010 AD , jest datą przełomową ,która przewartościowała ,prawie wszystko. Wiesz, JWP, ja też dedykuję Ci cytat A. Schopenhuera :\n... " najwazniejsze w życiu to nauczyć się,które mosty przekraczać,a które palić "....\n..... może błądze,ale nigdy nie stracę honoru. Zawsze ,będę Ci Bratem i Przyjacielem.\njwp - 2 Kwietnia, 2012 - 13:15\nten akurat cytat winien dla wielu "spacerkiem" idących przez życie być wskazówką, tak na dobry początek.\nJa, Ty i wielu nam podobnych czuje zobowiązanie i nie odżegnuje się od miłego, choć trudnego wobec bliźnich i Ojczyzny obowiązku.\nTo co czynimy prowadzi Nas do ludzi, ja trafiłem na Ciebie, na ludzi prawych, a przy okazji też na "figlarne trolliki". Mniej lub bardziej służbowe.\nNie możemy trwać w postawie - Bóg tak chciał, przecież nie wiemy tego. Bóg nam dał możliwość wyboru i grzechem jest bierność.\nPozdrawiam Cię Marku Serdecznie\n.... wiesz JWP,\nmaruś - 2 Kwietnia, 2012 - 14:08\n... cytat ,który podałeś :\n" przeznaczenie rozdaje karty , a My tylko gramy "...\njest błedny... A.S., nie miał racji , bo przeznaczenie rozdaje karty i decyduje jakie otrzymujemy ? ..a grać to se możemy :-)))\nDrogi JWP, czy mogę mieć prośbę ?\n...gdybyś Ją spotkał......dobra OK ! ... i tak tego nie zrobisz dla mnie :-))\n.... jeszcze parę godzin możemy posłuchać muzyki,....\na póżniej nastąpi zaduma .\njwp - 2 Kwietnia, 2012 - 14:21\nto dość prowokacyjny cytat. Każdy karciarz wie, że na grę wpływa nie tylko rozdanie kart. Sami czasem je tasujemy, znaczymy i wyciągamy z rękawa.\nSpotkam i przekażę.\n@ JWP... no cudna ta samba...\nmaruś - 2 Kwietnia, 2012 - 14:36\n....a może jakaś Bossa Nova o Skowroneczku ?? :-))\noj, chyba w złą godzinę zapytałem ...\nTrzy proste słowa. Bóg, Honor i Ojczyzna\nZaścianek - 2 Kwietnia, 2012 - 12:42\nŁączę się z innymi w wyrazach szacunku i poparcia.\njwp - 2 Kwietnia, 2012 - 13:18\nSerdecznie Pozdrawiam Współczulnych.\ncześc i czolem:)\namelia007 - 2 Kwietnia, 2012 - 14:17\n10p dalam juz rano, a teraz przychodze z pisenka. piosenka jest moim manifestem zwiazanym z krótkim lirykiem 3 wersowym wklejonym przeze mnie pod poprzednia notka:)\na powaznie to utwór niby stary, a nic nie stracil na aktualności...\njwp - 2 Kwietnia, 2012 - 14:35\na ja ze swojej strony przypomnę...\nWiecie co ? Coś Wam powiem !\ncontessa - 2 Kwietnia, 2012 - 21:14\nCzytam komentarze i mi się tak jakoś fajnie cieplutko robi po lewej stronie.\nTo chyba tyle bo namyśliłam sobie co Wam tu napisać ale chyba była jakaś poważna awaria na NP, no i... zapomniało mi się co powiedzieć chciałam.\nW każdym razie... pisałam kiedyś, że widzę tą ławeczkę oczami wyobraźni i dziś znów w głowie jej widok przyćmił wszystko.\nJak tylko przestanie u mnie śnieżyć (po tygodniu cudnej wiosny chlapnęło śniegiem i się martwię, że sąsiedzkim boćkom jajka zamarzły, upsss...) i wznowię zabawę w ogrodniczkę, to sypnę koło ławeczki trochę maciejki i nasturcji. Na szczęście zostało mi trochę niewysianych nasion to starczy na powtórkę u mnie i na ławeczkę.\nMoże ktoś zasieje malwy ?\njwp - 2 Kwietnia, 2012 - 22:17\nczyli zabieramy się za wiosenne porządki, walczymy z chwastami, spulchniamy i nawozimy glebę, aby polskie kwiatuszki zakwitły.\ncontessa - 2 Kwietnia, 2012 - 23:13\nMoja balkonowa "arystokracja" :\nTrochę się rozmazało przy zmniejszaniu ale pączki maciejki widać w lewym górnym rogu.\nNie wiem jak się ten kwiatek nazywa bo przyfrunął nie wiadomo skąd (samosiejka), ale jest cudny i szkoda, że kwitnie tylko przez godzinę...\njwp - 3 Kwietnia, 2012 - 19:42\nPiękny, jak kwitnie i również przed.\nNo to ja w rewanżu coś z mojego ogródka.\ncontessa - 4 Kwietnia, 2012 - 16:37\nTe zielone prążkowane kulki to już po przekwitnięciu.\nTwoje kwiaty też cudny, a ten słodki rudzielec to z Twojego inwentarza ? Chyba wiesz, że jestem kociara...\nPS. Nad różą jakieś podejrzane zielsko widzę ale nikomu nie powiem. ;);)\njwp - 4 Kwietnia, 2012 - 20:07\nKulki, nie kulki, też ładne.\nA rudę kocię to z zeszłego lata w sąsiedniej kamienicy.\nJa na zwierzątka sobie pozwolę, jak wrócę na wieś.\nTo jednak nie maryśka, chociaż różne zioła mam.\nSzpilka - 2 Kwietnia, 2012 - 22:00\nto dziwne słowo, dziwny stan ducha. Ono wprawdzie nie tkwi w nas lecz obok, jednak wywiera znaczący wpływ na podejmowane przez nas decyzje. Ono jest jakby przewodnikiem po życiu, chociaż nie każdy zdaje sobie z tego sprawę. Czasami zdarzało mi się w życiu zastanawiać nad podjęciem takiego, czy innego kroku, zupełnie jakby nieracjonalnego. Okazywało się później, że był w tym jakiś głęboki sens, dalszy etap pewnego zamysłu, który prowadził do konkretnego celu. Po kilku takich próbach oceny doszłam do wniosku, że to Przeznaczenie wprawia mnie w ruch i przestałam grać jego kartami, bo Ono nie rozdaje kart aby nimi grać lecz proponuje taki, a nie inny kierunek. Ja mam tylko odpowiedzieć sobie na pytanie, czy korzystam z podpowiedzi, czy nie. Do tej pory zawsze na tym dobrze wychodziłam. Na mojej drodze pojawiało się i pojawia nadal wielu wspaniałych ludzi, z którymi znajduję wspólny język, którym mogę ufać i których na odległość mogę nazwać przyjaciółmi.\nDlatego wolę opierać się na powiedzeniu mistrza Wergiliusza:\n„…Przeznaczenie znajdzie sobie drogę…”. Wystarczy mu nie przeszkadzać, tylko akceptować. Dzięki niemu możemy nasze dążenia, wspólnotę myśli i wolę działania przekształcić w strumień gorącej lawy, która pochłonie wszelkie zło jakie zdążyło się rozplenić na naszej pięknej polskiej ziemi.\njwp - 3 Kwietnia, 2012 - 20:19\nprzepraszam, że z opóźnieniem, choć komentarz czytałem od razu po opublikowaniu.\nTwoje uzupełnienie jest cenne i co najważniejsze wiarygodne, stoi za nim prawdziwa historia.\nWystarczy podążać za głosem serca i nie pozwolić by go jazgot świata zagłuszał.\nDla Ciebie inny kwiatuszek i...


SERCE CZŁOWIEKA - FILEO\n– cz. I\njest albo świątynią Boga, albo mieszkaniem szatana\nTa broszura powstała wiele lat temu i stała się wielkim błogosławieństwem dla tysięcy ludzi. W obecnym opracowaniu została ona zmodyfikowana, a zawarte w niej treści dostosowano do czasów współczesnych. Jest ona duchowym zwierciadłem, w którym ludzie mogą się przejrzeć i zobaczyć stan swojej własnej duszy w taki sposób, w jaki Bóg go widzi. Już mnóstwo osób przy jej czytaniu głęboko poznało swoje własne serce i przez pokutę oraz wiarę w Chrystusa otrzymało nowe serce i nowego ducha. Podczas czytania tej broszury myśl o tym, że przedstawia ona zwierciadło, w którym dokładnie możesz zobaczyć samego siebie. Niezależnie od tego czy jesteś chrześcijaninem czy wyznawcą jakiejś innej religii, ateistą czy jeszcze kimś innym, możesz ujrzeć w niej swój własny obraz, tak jak widzi Ciebie Bóg. ,,Albowiem u Boga nie ma względu na osobę” (Rzym. 2,11), ponieważ ,,Pan patrzy na serce” ( I Sam. 16,7).


Autor: StormS\t07 grudnia 2013\tCechą rozpoznawczą firmy Nintendo było to że zwykle do konsoli można było podłączyć różne zmyślne akcesoria. Nie inaczej jest z grą Pac-Man vs. na Nintendo Gamecube, do którego możemy podłączyć Gameboy Advance i cieszyć się nietypowym multiplayerem którego zasady każdy opanuje w try miga. Tylko co ten tytuł ma wspólnego z wydaną dziewięć lat później konsolą Wii U? Zapraszam do czytania.\nRecenzja Zasady Pac-Mana zna chyba każdy, ale i tak je przypomnę dla niewtajemniczonych (a są jacyś?). Jesteśmy wielką wiecznie głodną żółtą kulką której celem jest zjedzenie wszystkich małych kuleczek na planszy. Zadanie utrudniają nam cztery kolorowe duszki, mające z kolei chrapkę na Pac-Mana. Bohater nie może się przed nimi bronić, chyba że zje specjalną kulkę. Pozwala ona na chwilę Pac-Manowi z ofiary stać się oprawcą i pożreć zmory. Jako że strzygi są nieśmiertelne po skonsumowaniu wracają do swojej „bazy” po czym dalej ruszają na żer (wówczas efekt specjalnej kulki już na nich nie działa, mimo że jej efekt jeszcze przez chwilę mogą odczuwać duchy które nie zostały zjedzone). Pac-Man wygrywa gdy wszystkie kulki z planszy znikną.\nJest to wersja dedykowana specjalnie dla wielu graczy. Trzech z graczy jest duszkami a czwarty Pac-manem. Ważne żeby zapamiętać jakim kolorem jesteśmy oznaczeni. Gracze – duszki grają na padach i na ekranie telewizora wyświetla się najbliższe dla nich otoczenie. Nie widzą całej planszy więc zmuszeni są do gry kooperacyjnej, gdzie każdy powinien informować pobratymców w której części mapy widzi Pac-Mana. Gracz będący Pac-Manem jest wybierany na początku rozgrywki losowo i gra na Gameboy Advance widząc całą planszę. Kiedy Pac-Man zostaje zjedzony gracz nim operujący przekazuje Gameboya oraz pewną stałą pulę punktów temu kto go zjadł, natomiast ten drugi poprzedniemu Pac-Manowi pada, aby teraz to on był duszkiem. Wygrywa ten gracz który uzbiera pulę punktów ustaloną przed rozpoczęciem rozgrywki.Efektem takich zmian jest powstawanie małego kablowego spaghetti przed konsolą bo pady siłą rzeczy się plączą. Zadziwiające jest to że gra jest tak obmyślona że nawet kiedy przez palce przewiną ci się wszystkie możliwe pady to i tak zostajesz przy swoim duszku, i puli punktów. Na planszy można także znaleźć sporadycznie pojawiające się owoce które dodają Pac-Manowi pewną ilość punktów a duszkom chwilową szerszą perspektywę widzenia planszy, zatem warto się za nimi rozglądać. Oprócz standardowej planszy do wyboru mamy kilka innych układów, lecz zasad gry w żaden sposób to nie zmienia. Gra zaprojektowana jest przez samego wielkiego mistrza Shigeru Miyamoto, a głosu narracyjnego użyczył nikt inny jak słynny Charles Martinet, który zwyczajowo podkłada głosy dla najbardziej rozpoznawalnej ferajny spod znaku wielkiego N. Rozgrywka jest dość nietypowa, i stała się wzorcem dla wydanej dziewięć lat później konsoli Wii U. Kilka mini gierek w Nintendo Land, korzysta z tych samych zasad co Pac–Man Vs. Niestety nabycie tytułu wiąże się ze sporymi wydatkami. Należy zakupić pady jeżeli nie ma się pełnego kompletu (choć można grać z jednym padem i GBA w dwie osoby ale mija się to z celem tej gry, maksimum frajdy daje jedynie pełne obłożenie). Ponadto należy zainwestować w konsolę GBA oraz kabel (DOL-011) łączący go z konsolą stacjonarną. Grę wydano w kilku wersjach. Pierwsza została wydana samodzielnie w opakowaniu papierowym niczym dodatek do gazety. Druga „Player’s Choice” z dołączoną grą Pac-Man World 2. Trzecia wydana na DS jako jeden ze składników składanki Namco Museum DS, jest to jednak wersja okrojona o jedną planszę normalnie dostępną w wersji GC. Produkt można także odpalić na konsoli Nintendo Wii (wersje ze wsteczną kompatybilnością). Wydano ją także jako dodatek do gry R: Racing Evolution oraz I-Ninja na Nintendo Gamecube.\nZdjęcia/Skany Zdjęcia/skany: StormS, tbxx\nPac-Man vs. [PAL]\nKod wydawcy: DOL-PRJP-EUR\nPac-Man vs. [NTSC]\nKod wydawcy: DOL-PRJE-USA\nScreenshoty Gameplay Gameplay: joosh, tbxx\nPac-Man vs. [PAL]Gameplay Informacje Także na: -Wydawca: Namco (US), Electronic Arts (EU) Producent: Namco Gatunek: Miscellaneous>>Puzzle>>General Liczba graczy: 2-4Ograniczenia wiekowe:\nGCGBA Cable Komentarze #1\nAle fajny pomysł :) Nawet nie wiedziałem, że coś takiego powstało. Szkoda, że tyle z tym zachodu.\nFajna recka! Chyba kupię tą grę aż 3 razy!: Wersję players choice,(da radę podłączyć gba do wii?), namco museum(zawsze marzyłem by grać w pac-mana na handlerze), i I-ninja, który jest jedną z moich lepiej wspominanych gier PC, które nie odpalają się na mojej aktualnej konfiguracji.\nTak, można podpiąć GBA do Wii. Można również zamiast GBA podpiąć GC z GBplayerem i grać na 2 TV.


I to przekonanie przekazuje czytelnikom w formie właśnie tej fikcyjnej opowieści, która jest dialogiem rzekomo żyjącego nadal Hitlera ze szlachetnym żydowskim lekarzem, drem Eduardem Blochem, który w swoim czasie próbował wyleczyć ukochaną matkę Hitlera, chorującą na nowotwór.\nDr Bloch miał mieć wiele spotkań z Hitlerem po wojnie, w trakcie których szef III Rzeszy ujawnił wiele tajemnic. Autor nie podaje, gdzie te spotkania miały miejsce, ale uważny czytelnik może domyślić się, że odbyły się one w pewnym kraju w Ameryce Południowej, który udzielił po wojnie schronienia wielu, nie tylko czołowym, nazistom. Książka nie dotyczy jedynie kwestii zaginionych skarbów, jak opiewa tytuł, ale autor przypomina czytelnikom również o innych sprawach, takich jak przyzwyczajenia Hitlera (objadanie się słodyczami, obgryzanie paznokci w chwilach zdenerwowania), pisze o jego wiernej służbie (kamerdyner Heinz Linge), wspomina bliskich współpracowników wodza.\nW trakcie wszystkich rozmów Hitler bagatelizuje problemy ludobójstwa czy zbrodni wojennych, eksperymentów medycznych dra Mengele, choć dość poważnie wspomina swoje przywiązanie do jasnowidzów wszelkiej maści, np. do Duńczyka Erika Jana Hanussena czy Szwajcara Karla Ernesta Krafta.\nWiele uwag w książce rzeczywiście dotyczy sprawy ukrytych skarbów III Rzeszy: Hitler podaje wiele miejsc ich ukrycia, przyczyny gromadzenia skarbów, skradzionych w różnych krajach. Te uwagi odnoszą się również do tzw. Bursztynowej Komnaty, do tzw. Złotego Pociągu oraz do miliardów sfałszowanych funtów szterlingów. Wiele tych elementów zostało wcześniej opublikowanych w innych źródłach, jak np. akcja statku „Minden”.\nW książce opisano również pewne przypadłości Hitlera, a także zdemaskowano legendy o jego nieistniejących zaletach, wymyślonych przez propagandę „na użytek ciemnego ludu, który wszystko kupi”. Hitler wyjaśnia też tło powitania „Heil Hitler”, niedokończenie prac nad bombą atomową, prace nad bronią kosmiczną, czy istotę tajnej bazy numer 211. Wreszcie Polonica czyli szyfr Enigma, złamany przez podludzi-Polaków; a to złamanie przez Polaków Hitler potraktował jako istotną porażkę.\nJest to bardzo wartościowa książka, która dzięki wyobraźni i wiedzy autora ukazuje w sposób uporządkowany istotę hitleryzmu i charakter jego twórcy.\nChristopher Macht. „Spowiedź Hitlera 3. Szczera rozmowa o zaginionych skarbach”. Wydawnictwo „Bellona”, Warszawa 2020, 268 str.\nJesteś naszym 8 384 568 Czytelnikiem.