← Walka płci i Bóg Ojciec\nRadość (z)bawienia →\nPosted on 25 września 2012 | 7 Komentarzy\nJednym z ciekawszych fragmentów dotyczących relacji Boga i tychże jest passus z mowy apostoła Pawła na Areopagu. Przekonuje, że Zbawiciel, którego zwiastuje, nie jest tylko jakimś lokalnym bohaterem żydowskim, ale ma znaczenie również dla Greków. Jak? Otóż Bóg „z jednego pnia wywiódł też wszystkie narody ludzkie, aby mieszkały na całym obszarze ziemi, ustanowiwszy dla nich wyznaczone okresy czasu i granice ich zamieszkania, żeby szukały Boga…” (Dz. Ap. 17,26-27).\nZacznę od tego, że tożsamość (wszelka – i osobista, i rodzinna, ale i narodowa) to ciągłe pytanie o przeszłość, mające na celu przyszłość. Tożsamość w tym ujęciu nie jest dana; ona jest zadana. Zwróćmy uwagę, że to zadanie dane od Boga, bowiem na kartach Biblii widzimy takie właśnie ujęcie historii, przedstawiające narodzenie określonego narodu: to Izrael. Patrząc (a mamy do tego prawo) na Pięcioksiąg Mojżeszowy jako właśnie ich „projekt tożsamość” (ale i wzór) – a więc źródło konstytuujące ich znaczenie, wartość, cele jako narodu, zwróćmy uwagę JAKIE fakty się w nim pojawiają. (Swoją drogą, ciekawie zauważyć, że geopolityka Izraela i Polski jest bardzo podobna: zawsze obok mieli również dwóch potężnych sąsiadów, tyle że nie ze wschodu i zachodu, a południa [Egipt] i północy [Asyria/Babilon]). To postać Abrahama, sprawiedliwego Bożego, od którego wszystko się zaczęło. Józefa, który radził faraonowi – władcy kraju, w którym przez ponad 400 lat izraelici mieszkali, doświadczając doli obywateli drugiej kategorii. To przejście przez Morze Czerwone, w którym sam Bóg zainterweniował, aby mogli wyjść.To niekorzystne przedstawienie – jako szemrających – Żydów chcących wrócić pod opiekę Egiptu (swoją drogą, 2x – i w trakcie wędrówki po pustyni, i za czasów Jeremiasza).\nNie wiem, jakich informacji autor zdecydował się nie zawrzeć. Ale widzę logikę tych, które zawarł i wierzę, że jest w tym Boży. To takie przedstawienie historii tego ludu, by widział swoją odrębność od Egipcjan i Kaananejczyków; by widział Bożą rękę prowadzącą ich w trudnej i nie zawsze chlubnej historii; to historia dająca nadzieję i siłę w trudnych wydarzeniach.\nWydaje mi się, że właśnie Polski silnej. Innymi słowy: Polski sięgającej na wschód i zachód. Tak wiem, to niepoprawne politycznie, ale uznajmy oczywisty fakt, że w polityce nigdy nie ma bezruchu. Albo ktoś wpływa (raczej) na nas, albo my wpływamy (raczej) na kogoś. Albo to nasze wpływy się zaznaczają u sąsiada, albo na odwrót. Granice istnieją w sferze materialnej i na mapach, ale granice polityczne są czymś umownym. Silniejsza kultura oddziałuje na słabszą; uczy jakie zachowania są właściwe, jak ma wyglądać rodzina, co jest przyzwoite, co jest piękne, godne pożądania, itp. Silniejsza wizja historii uczy postrzegania przeszłości; przekonuje do takiej a nie innej perspektywy. „Kto kontroluje przeszłość, kontroluje przyszłość. A przyszłość kontroluje ten, kto kontroluje teraźniejszość” (jak powiedział George Orwell w „1984”). Czyli – kontrolujmy teraźniejszość. Bo inaczej ktoś to będzie robił za nas. Gdy będziemy to robić sami, wtedy nasza wizja przeszłości będzie wpływać na nasze – i nie tylko nasze – działania. Inaczej inni będą nam mówić kim jesteśmy, skąd pochodzimy i w związku z tym czym jest nasze powołanie. I czym nie jest.\nDalej, silniejsza kultura i wizja historii wiąże się z silniejszą ekonomią i perswazją militarną. Czyli kto komu płaci; kto u kogo pracuje. I kto kogo się boi. Polityka ulega wizji mecenatu. Jeśli uwierzymy, że z definicji Niemiec jest mądrzejszy, a Rosjanin silniejszy, zaczniemy się poddawać, ulegać. I będziemy słuchać Niemców, a drzeć przed Rosjanami. (Na ten przykład, jedynie, ma się rozumieć;) ).\nBóg więc chce Polski silnej. Inna nie ma racji bytu. Inna niknie. Zanika. Zamiera. Staje się poszerzoną strefą graniczną między naszymi sąsiadami. I niczym więcej. Służą temu fasadowe instytucje – zarówno polityczne, jak kulturalne i wojskowe, i w ogóle, we wszelkich możliwych sferach społecznych – które stwarzają wrażenie życia, samodzielności, ale faktycznie nie mają woli ani odwagi przekroczyć naznaczonych granic kompetencji. Które nie są zbyt szerokie. I przede wszystkim są poddane wizji silniejszych sąsiadów, przez co nie rzucają owej hierarchii żadnego wyzwania. Przeciwnie, utwierdzają polskie społeczeństwo w przekonaniu, że tak jest i być musi, i lepiej nie próbować tego zmieniać, bo rozzłoszczeni Wielcy mogą się jeszcze nie daj Boże zdenerwować, i wtedy naprawdę sobie narobimy prawdziwego bigosu.\nTylko, czy to jest Boży plan? Uważam, że nie; że chrześcijanin na to godzić się NIE powinien. Powinien założyć, że geopolityka, dana od Boga, to potencjał dla naszego narodu. A więc, należy go wykorzystać. Należy go w wierze rozwijać. Objawienie 21:26 mówi o królach, że „wniosą do niego [Nowego Jeruzalem] sławę i dostojeństwo narodów”. A więc, istnieje również w polskim narodzie potencjał do sławy i dostojeństwa, które sam Bóg uzna za coś wartościowego. Nie wolno tego Bożego oczekiwania zlekceważyć.\nKiedyś zastanawiałem się nad tym, czemu jestem Polakiem, i czy mi z tym dobrze. Czy nie lepiej by było, żebym urodził się gdzieś indziej. Czasem podobały mi się bardziej inne narody. Dziś myślę, że takie myśli są nierozsądne, a przede wszystkim niechrześcijańskie. Skoro wierzę w Bożą Opatrzność, w Boży plan, to muszę wierzyć i w to, że fakt, iż Mateusz Wichary, który urodził się już w Polskim Wrocławiu, gdzie się nawrócił, i skąd wyjechał, realizuje Bożą, odwieczną wolę. Jestem Polakiem. Mam to przyjąć z Bożych rąk i nie marudzić. Mam rozpoznać Boży plan i dołożyć swoją rękę do pługa, zamiast rozglądać się na boki i orać wężykiem.\nJestem Polakiem. I chwała Bogu! Biblia nie mówi o Europejczykach. Biblia mówi o narodach. Bogu podoba się ich różnorodność. Ale Bóg również chce, aby owa różnorodność była wypełniona Boża treścią – jak w dniu Pięćdziesiątnicy, co było proroczym znakiem roli Kościoła w Bożym planie dla narodów (Dz 2:11) – a poprzez ową treść, aby potencjał złożony w każdym narodzie stawał się sławą i dostojeństwem, które Jemu się podobają, i które mogą narody wnieść do Jego Królestwa. Oto zadanie, przede mną – i myślę, przed każdym Polakiem i chrześcijaninem.\nBóg więc chce Polski silnej. Takie mamy położenie i tyle. Gdybym miał odwołać się do historii – Bóg chce Polski Jagiellonów. Jako chrześcijanin i protestant, dodam: Polski chrześcijańskiej, ale i tolerancyjnej; łączącej, wchłaniającej owe sąsiednie żywioły, przez uprzejmość zarówno katolików, prawosławnych, jak protestantów, projektu chrześcijan różnych wyznań. Polski, która pamięta o swych wielkich chwilach, i która stawia sobie za cel powrót do takiej Polski właśnie. Ale i nie spychającej w kąt niepamięci czasów niewoli. Przeciwnie: widzącej i w tych czasach upór wiernego znoszenia upokorzenia w nadziei powrotu do wolności i wielkości. Widzącej niewolę egipską w nadziei zajęcia Ziemi Obiecanej; czy babilońską w nadziei do niej powrotu.\nTego celu dziś przed nami się nie stawia. Ze względu na różne obawy. Strach przed brakiem politycznej poprawności, złajaniem przez Mądrzejszych i Silniejszych, kompleksów. Czasem pewnie ze względu na zwykłe cwaniactwo, prywatę. Po prostu, służba Wielkim się opłaca. Ma się tą darmową cebulę i ogórki, a i rządzeniem się kłopotać człowiek nie musi. Ale tym bardziej powinniśmy go przed sobą stawiać. Chrześcijanie jako działanie wiary. Jesteśmy z Bożego zrządzenia Polakami. Tak Bóg wybrał i tego mamy się trzymać. Nic nam do tego, to Jego wola. A skoro tak, to rozejrzyjmy się wokół – co z tego wynika. I podejmijmy wyzwanie. Szukając Go – szukając zadań, które przed nami stawia, w upartej realizacji tego, co posiadamy i kim jesteśmy, a nie poprzez obojętność i krótkowzroczność.\n7 responses to “Geopolityka i Opatrzność”\nWie Cz | 25 września 2012 o 3:19 pm | Odpowiedz\nAmen! Jako Polak i protestant w pełni się pod tym podpisuję. Marzę o Polsce, która przywróci świetność państwa z okresu Jagiellonów, jego różnorodność i tolerancję dla inaczej wierzących obywateli. Marzę o narodzie, który nikomu /oprócz Boga /się nie kłania i jest dumny ze swojej historii zakorzenionej w chrześcijańskim dziedzictwie/ do którego zaliczam wszystkich innowierców I RP/ Marzę o narodzie, który buduje wspólne dobro i uczciwie traktuje „tych innych” żyjących pod naszym wspólnym polskim niebem:)W\nmajuwodz | 1 października 2012 o 10:12 pm | Odpowiedz\n„jest dumny ze swojej historii zakorzenionej w chrześcijańskim dziedzictwie/ do którego zaliczam wszystkich innowierców I RP”\nczyli arian – braci polskich też 🙂\nZasadniczo to całe te rozważania… naprawdę nie chcę sprawiać przykrości autorowi, ale czy nie zauważa, że objawienie Boga w Biblii jest dynamiczne tzn. na początku jest On rozumiany jako dość typowy bóg jednego plemienia, jego opiekun ze sfery niewidzialnej, ale o cechach dość prymitywno-ludzkich. Jasne w ST też się gdzieś tlą przeczucia Boga objawionego przez Jezusa, ale niestety jest ich nieporównywalnie mniej niż tych bardziej przyziemnych. Moim zdaniem nie ma większego sensu spłaszczać dynamikę objawienia i przez to robić w niektórych dziedzinach kroki w tył. W końcu Jezus przyszedł nie jako rewolucjonista i mąż stanu, ale jako ktoś kto wskazywał na coś znacznie ważniejszego niż sytuacja polityczna tego czy innego narodu. Czy nie On powiedział: „Królestwo moje nie jest z tego świata?” ? Co ciekawe Jemu współcześni z uczniami na czele chcieli właśnie, by był przywódcą polityczno-religijnym Izraela w rodzaju Dawida. Ale on poruszał się już jakby w innym paradygmacie duchowym. Spróbujcie to Panowie uchwycić, na pewno macie wystarczającą wiedzę biblijną. Powiem tylko jedno. Polityka to synonim słowa wojna. Wojna to konflikt dwóch ludzi opętanych przez ich własnego szatana – ego. Przez jego lęki i projekcje. Każdy kto serio traktuje nauczanie Jezusa znajdzie w nim sposób, żeby się od swojego osobistego szatana uwolnić. Jestem tego pewien. Pozdrawiam serdecznie.\nmateuszw | 2 października 2012 o 9:20 am | Odpowiedz\ncóż, przykrość chyba nie jest największym przewinieniem.\nCo do dynamiki objawienia – nie trzeba przyjmować Pana wniosków, by je zauważać. Mam inną na nią perspektywę. Z przykrością odnoszę wrażenie, że uważa Pan za fakt oczywisty, iż Bóg w ST jawi się „jako dość typowy bóg jednego plemienia, jego opiekun ze sfery niewidzialnej, ale o cechach dość prymitywno-ludzkich.” Śmiem twierdzić, i jestem w znakomitym gronie biblistów różnych wyznań i czasów, że to perspektywa niestety, zanurzona w dość wąskim, a przede wszystkim nie dość ambitnym i mało twórczym, mało oczekującym od Bożego objawienia, zależnym od naturalistycznego światopoglądu, poglądzie liberalnym. Poglądzie, który może w pewnym momencie pomógł biblistyce, a;le wyłącznie jako kontrapunkt – przez swą niewiarę i zaprzeczanie istotnym faktom biblijnym zmobilizował biblistów oczekujących od Bożego Słowa więcej, do intensywniejszej pracy.\nTak więc, jestem przekonany, że jest dokładnie na odwrót – że wszystkie wielkie tematy Objawienia zaczynają się od samego początku właśnie; że Biblia jest wyjątkową całością, i owa całościowość jej mnie powala, cieszy i zachwyca. Ostatecznie, skłania do uwielbienia Boga samego. W związku z tym proponowana przez Pana perspektywa jest dla mnie całkowicie nieciekawa, a przede wszystkim jakaś smutna. Nie dająca nadziei, zniechęcająca do czytania Biblii, i ostatecznie przykra. Nie tylko mam wrażenie z zewnątrz, ale całkiem możliwe, choć tu oczywiście w proroka bawić się nie będę, z wewnątrz prawdopodobnie również.\nOdwołanie się, zresztą bez żadnego komentarza, do bardzo brzemiennego w skutki stwierdzenia Jezusa, iż Królestwo Jego jest nie z tego świata, nie dowodzi nic. Kiedy Królestwo Boże nie z tego świata wkracza w świat ludzki w wizji Daniela 2, to w żaden sposób nie niszczy to realności jego wpływu na struktury społeczno-polityczne. Przeciwnie. Spróbujcie to Panowie uchwycić, na pewno macie wystarczającą wiedzę biblijną.\nNa koniec jeszcze krótko o poniższych słowach: „Polityka to synonim słowa wojna. Wojna to konflikt dwóch ludzi opętanych przez ich własnego szatana – ego. Przez jego lęki i projekcje. Każdy kto serio traktuje nauczanie Jezusa znajdzie w nim sposób, żeby się od swojego osobistego szatana uwolnić. ”\nWidzę, że w ogóle nie porusza Pan kontekstu politycznego, społecznego wiary. Cały sens chrześcijaństwa zredukował Pan do osobistej pobożności. Jest to moim zdaniem zarówno redukcjonizm niebiblijny, jak i szkodliwy. Cóż by to bowiem miało znaczyć? Żeby nie było polityki? Czy żeby zostawić ją niewierzącym? A może chrześcijanie w ogóle nie powinni o to pytać, tym się zajmować? Któż więc powinien i dlaczego? Przykro mi to stwierdzić, ale Pana wypowiedzi mają znamiona nieprzemyślenia, pewnej chaotyczności, braku odniesienia do najistotniejszych wątków poruszanych w artykule. Niestety, łączą się przy tym z poczuciem wyższości, przekonania o wielkiej wadze własnych opinii, co w świetle powyższych uwag uważam za połączenie nieuzasadnione.\nmajuwodz | 2 października 2012 o 2:05 pm | Odpowiedz\n🙂 Dziękuję za zastrzeżenia odnośnie mojej wypowiedzi, wezmę je pod uwagę. Faktycznie mój komentarz jest nieco na marginesie poruszonych przez Pana spraw, z tej prostej przyczyny, że same przesłanki do wszczęcia wywodu o tym jakiej Polski na arenie międzynarodowej chce Bóg uważam za fałszywe. Na tych przesłankach, czy inaczej założeniach odnośnie stosunku Boga do świata, samego rozumienia Boga i Jego objawienia w Biblii koncentruję moją uwagę, bo uważam że tu tkwi błąd całego rozumowania.\nPowiem wprost, nie uważam by łączenie spraw tego świata, czyli w tym wypadku polityki, ze sprawami wiary było sensowne, gdyż uważam że ten świat nie jest dziełem dobrego Boga, ani też dobry Bóg nim nie administruje. Dowody na to dostarcza nam zwykła obserwacja wydarzeń dnia codziennego oraz wyniki pracy historyków. Światłość nie ma nic wspólnego z ciemnością. Królestwo Boże jest gdzie indziej, w sferze jak to Pan ujął osobistej pobożności. Właśnie na jej rozwoju powinni koncentrować się ludzie szczerze podążający za nauką Jezusa. Rozumieniem natomiast naturalną tendencję religii chrześcijańskiej do zajmowania się sprawami tego świata, gdyż trudno żeby było inaczej, skoro jest ona dziełem ludzkim. W tym sensie jednak może się okazać, że stanie się ona przeszkodą dla urzeczywistnienia Królestwa Bożego, które jest umieszczone w sferze duchowej. Powiem więcej, nie sądzę by Jezus planował założenie nowej religii, to raczej tacy ludzie jak Paweł i Piotr to uczynili. Ludzie Ci niestety nie mieli tak doskonałego poznania prawdziwej rzeczywistości duchowej, więc pomieszali kilka istotnych rzeczy, czego owocem jest m.in. nasza obecna dyskusja oraz niezbyt chlubna historia chrześcijaństwa, które zostało zaadoptowane na państwową ideologię. Od tego czasu było one częściowo oczyszczana z najgrubszych osadów błędów ludzkiego ego m. in. tak rozumiem ruch Reformacyjny, jednak to co Panowie tu robicie próbując odgrzewać teologię polityczną jest niestety krokiem w tył.\nOsobiście interesuję się zagadnieniami społeczno-politycznymi, ale rzeczywiście nie łączę tego bezpośrednio z moją wiarą. Zwyczajnie będąc tu na ziemi wędrowcem uczę się żyć w dwóch odmiennych rzeczywistościach na raz. Jestem patriotą lokalnym, narodowym jak i europejskim, angażuję się z tej racji zarówno w pozytywne przemiany społeczne zgodne z moimi wartościami, jak i w obronę interesów społeczności, do których należę. Mam przy tym jednak świadomość przemijalności i względności tych spraw. Prawdziwy sens leży gdzie indziej i jedynie na to próbuję zwrócić Panów uwagę.\nW kwestii Biblii… jak mawiał mój przyjaciel „Miś jest w lesie, ale las nie jest misiem.” Objawienie Boga, ślady Jego Ducha można odnaleźć w Biblii, ale sam ten tekst nim w 100% nie jest.\nDobrze Pan odczytał moje spojrzenie, akceptuję wnioski wyciągnięte przez liberalną krytykę Biblii, musiałbym zadać gwałt swojemu rozumowi by tego nie uczynić. Wiem również, że fundamentalizm i kult Biblii jest w chrześcijaństwie szeroko rozpowszechniony, zapewniam jednak Pana, że mając dystans do Biblii jako źródła duchowej mądrości, można również z niego obficie czerpać, moim zdaniem nawet obficiej. Jeśli odrzucam kult plemiennego Boga, który patronował wojnom i eksterminacjom innych plemion/narodów, to tylko pomaga mi to w lepszy zrozumieniu nauk Jezusa. Problemem jest jedynie lęk, który utrzymuje, że nie można używać rozumu w odczytywaniu Biblii, że należy trzymać się dogmatu Sola Scriptura i uważać każde jedno słowo w Biblii za święte, bo inaczej cały gmach wiary się zawali. (Zawali się co najwyżej gmach doktryny protestanckiej i nic więcej) Jak większość lęków jest on zwykłym kłamstwem ego, którego używa ono w celu zniewolenia i odstraszania nas od Prawdy. Jeśli się Pan jemu uważnie przyjrzy, to przyzna mi Pan rację. Jeśli oczywiście nie zatka Pan uszu i nie uzna mnie Pan wcześniej za wysłannika Szatana, który chce zniszczyć ostoje Pana wiary, tego typu lęk przed otwartą dyskusją z inaczej myślącymi oraz przed samodzielnym myśleniem zaszczepia religia chrześcijańska od setek lat. Na szczęście ma coraz mniej narzędzi by skutecznie to czynić, choć oczywiście decyzja zależy od poszczególnych ludzi, decyzja na ile lubią być manipulowani, na ile przywiązali się do różnych iluzji. Proszę mi przy tym wierzyć, że nie potrzebuję się wcale dowartościowywać tocząc jałowe bitwy na wersety, czy inną wiedzę quasiduchową, wiedza jest niczym, mądrość jest wszystkim. Jest mi dobrze na mojej drodze w tym świecie i nie potrzebuję karmić mojego ego przez poniżanie innych. Chcę jedynie świecić Prawdą w której mam udział, tak jak Duch Boży mnie prowadzi. Pozdrawiam.\nmateuszw | 2 października 2012 o 3:27 pm | Odpowiedz\nWitam, i dziękuję za odpowiedź. Co do Pana argumentów:\n1.Łączenie wiary i sprawy tego świata. Cóż, jeśli wiara nie łączy się z Pana życiem w tym świecie, to czymże ona jest? Jakoś oddzielanie wiary od jakiejkolwiek sfery mojej egzystencji nie jawi mi się jako nic pozytywnego. Hobby? Istnienie Boga i służba Jemu z definicji nie może być niczym mniej, jak czymś, co nas całkowicie pochłania.\n2. „ten świat nie jest dziełem dobrego Boga…” – widzę, że lubi Pan Marcjona i być może gnozę. Argument z istnienia zła oczywiście nic nie wnosi, wystarczy potraktować poważnie tekst biblijny. Czyli co? Wierzy Pan w jednego, złego Boga, dwóch bogów, czy raczej w ogóle w żadnego boga, a religię traktuje jako źródło inspiracji, jedno z wielu zapewne?\n3.Królestwo pozadoczesne jest fikcją. Albo Bóg jest obecny w historii, albo Go nie ma, nie sądzi Pan?\n4.„ Właśnie na jej rozwoju powinni koncentrować się ludzie…” – w jakim autorytecie Pan to mówi? Własnego ego, które chce Pan zwalczać? Cóż innego jest mi Pan w stanie zaoferować? Niech Pan przestanie używać słowa „powinność” i pouczać innych, skoro nie ma źródła powinności, ani prawdy. Dziwi mnie Pana przywiązanie do tego mentorskiego tonu, jest ono zupełnie niewłaściwe w świecie, jakim Pan go opisuje.\n5.„ Rozumieniem natomiast naturalną tendencję religii chrześcijańskiej do zajmowania się sprawami tego świata, gdyż trudno żeby było inaczej, skoro jest ona dziełem ludzkim” – no tu to mnie Pan rozbawił. A czymże innym może ona być Pana zdaniem?\n6.„nie sądzę by Jezus planował założenie nowej religii, to raczej tacy ludzie jak Paweł i Piotr to uczynili.” A na jakiej podstawie Pan tak nie sądzi? Skąd takie pewne informacje? Z całym szacunkiem, ale jeśli świat jest tym, czym Pan twierdzi, że jest, niech Pan takich sądów nie wypowiada. A swoją drogą, jaki sens ma w nim Jezus?\n7.„Ludzie Ci niestety nie mieli tak doskonałego poznania prawdziwej rzeczywistości duchowej, więc pomieszali kilka istotnych rzeczy,…” – znów, mam wrażenie, że Pana ego naprawdę zbyt mocno w Panu działa. Skąd roszczenie do bycia takim autorytetem?\n8.Teologia polityczna jako krok w tył: cóż, gdyby nie teologia polityczna, biegalibyśmy dalej po puszczy. Zachowuje się Pan podobnie jak chronieni żelaznymi szablami w Rzeczypospolitej arianie, ze swymi drewnianymi imitacjami. Może Pan negować ten świat tylko dlatego, że ktoś traktuje poważnie to, czego Pan nie lubi. Ktoś kiedyś zrozumiał Modlitwę Pańską, której Pan wiążąco nie traktuje: bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi.\n9.„Osobiście interesuję się zagadnieniami społeczno-politycznymi, ale rzeczywiście nie łączę tego bezpośrednio z moją wiarą. Zwyczajnie będąc tu na ziemi wędrowcem uczę się żyć w dwóch odmiennych rzeczywistościach na raz.” – cóż, jedyne, co mogę powiedzieć, że oddzielanie wiary od życia to strategia na dłuższą metę śmiertelna. W końcu tak Pan ja oddzieli, że Pan o niej zapomni.\n10.„Objawienie Boga, ślady Jego Ducha można odnaleźć w Biblii, ale sam ten tekst nim w 100% nie jest.” – a skąd takie dogmatyczne stwierdzenie?\n11.„akceptuję wnioski wyciągnięte przez liberalną krytykę Biblii, musiałbym zadać gwałt swojemu rozumowi by tego nie uczynić.” Cóż, może za mało Pan myśląc wierzy. Zachęcam do spróbowania. A swoją drogą: potwierdza Pan to, z czym spotkam się bardzo często – nieuzasadnione dobre samopoczucie osób, które w imię swego intelektu odrzucają wiarę, mało się siląc, aby jaz zachować. Widzi Pan, dla mnie wiara to decyzja. Ja wybieram pewną drogę i idąc po niej, myślę. I odnajduję na niej naprawdę wielkich myślicieli. Ale Pan się z nimi nigdy nie spotka, wybierając drogę na skróty, w poczuciu własnej wyjątkowości, i politowania dla takich jak ja.\n12.„Jeśli oczywiście nie zatka Pan uszu i nie uzna mnie Pan wcześniej za wysłannika Szatana, który chce zniszczyć ostoje Pana wiary, tego typu lęk przed otwartą dyskusją z inaczej myślącymi oraz przed samodzielnym myśleniem zaszczepia religia chrześcijańska od setek lat.” Znów Pan sobie w tani sposób schlebia. Jak Pan widzi, rozmawiam z Panem. Samodzielność to niekoniecznie niezależność, niezależność od Boga, którą Pan proponuje jako odwagę. Która jest zwykłą, prymitywną i nieciekawą niewiarą, która na mnie nie robi żadnego wrażenia.\n13.„Jest mi dobrze na mojej drodze w tym świecie i nie potrzebuję karmić mojego ego przez poniżanie innych. Chcę jedynie świecić Prawdą w której mam udział, tak jak Duch Boży mnie prowadzi.” Wspaniale. Proszę więc iść dalej. Natomiast ja, w związku z faktem, iż zechciał Pan idąc zatrzymać się na moim blogu, pozwalam sobie Pana na tej ścieżce zaczepić. Mam nadzieję, że potraktuje to pan jako okazję do rozwoju.\nmajuwodz | 2 października 2012 o 11:37 pm | Odpowiedz\nCo do pkt. 4 mówię to do czego jestem przekonany, trudno żebym wypowiadał się inaczej i owszem część moich przekonań dotyczy nie tylko sfery moich osobistych przeżyć i poglądów, ale również spraw o charakterze bardziej ogólnych, które dotykają mnie jako członka różnych społeczności i tradycji. Człowiek jest w końcu istotą społeczną. Rozumiem, że jako pastor nie jest Pan przyzwyczajony do rozmowy w której druga osoba otwarcie i odważnie wypowiada swoje poglądy i czułem że będzie to osią konfliktu między nami. Cóż rzeczywista równość między ludźmi, w którą osobiście głęboko wierzę była jednym z powodów dla których odrzuciłem ścieżkę, którą Pan podążył. Ale wie Pan nic straconego 🙂 zawsze może Pan zrzucić jarzma hierarchii i nie krępować głosu Ducha Prawdy, który jest w Pana sercu obecny.\nNie widzę sprzeczności między drogą wiary i poznaniem rozumowym. Chyba że ma Pan na myśli wiarę w dogmaty i arbitralnie poskładane przez różne grona „uczonych w Piśmie” doktryny, w tym sensie rzeczywiście kłóci się ona często z rozumem. Dlatego odrzucam postawę czołobitności wobec „wielkich myślicieli” chrześcijańskich, którzy się nawzajem za kłótnie o doktryny lub innych za przejawy nieortodoksyjnego myślenia tak chętnie palili na stosach. Dziwię się przy tym trochę, że tak wielu ludzi identyfikujących się z nauczaniem Jezusa zawartym w Biblii jeszcze tego nie uczyniła.\nJezus nie jest założycielem religii, bo jego nauczanie nie miało charakteru doktrynalnego. Jezus nie był nauczycielem doktryny, tylko nauczycielem mistycznej drogi w ramach tradycji judaistycznej. Religię chrześcijańską stworzyli ludzie władzy ze skrawków Jego nauczania, zapożyczeń od innych systemów religijnych oraz własnych „oryginalnych” koncepcji, które były uzgadniane na zasadzie konsensusu często pod dyktando bieżącej potrzeby, a które z czasem stały się niepodważalną świętością dla ludzi ślepo zapatrzonych w tradycję. Element mistyczny de facto z czasem zaczął w religii chrześcijańskiej „zdychać”. W końcu nadeszły ciemne wieki Średnie, a potem nieśmiałe próby odrodzenia oryginalnych nauk. Naprawdę Pan tego nie dostrzega? Mówię z dużą dozą pewności o pewnych sprawach, bo są dla mnie i grona moich najbliższych znajomych oczywistością. Poza tym jestem wolnym człowiekiem i nie zwykłem mówić z przyklęku.\nWracając do meritum naszej dyskusji powtórzę to co już powiedziałem, wiara w Boga, który jest Miłością, nie ma dla mnie nic wspólnego z czynnym zaangażowaniem w politykę, której cechą główną jest kontrolowanie społeczeństw za pomocą autorytarnej przemocy i kłamstwa. Widzę co najwyżej sens w angażowaniu się w ruchy zmieniające kształt polityki, ograniczające przemoc i próbujące ją odkłamać, natomiast teologia polityczna z wiarą w boży plan polegający na tym, że na stołkach Piłatów i Goebbelsów posadzi on „swoich ludzi” czyli chrześcijan i wtedy wszystko będzie cacy, jest jedną z najzabawniejszych koncepcji na jaką ostatnio trafiłem ^^ Tym humorystycznym akcentem kończę i pozdrawiam.\nPS Zapraszam oczywiście do korespondencji mailowej, gdyby kiedyś Pan uznał, że warto.\nmateuszw | 3 października 2012 o 10:07 am | Odpowiedz\n1. Znów Pan sobie w tani sposób schlebia. Problem pkt. 4 nie leży w tym, że „jako pastor nie jest Pan przyzwyczajony do rozmowy w której druga osoba otwarcie i odważnie wypowiada swoje poglądy „, bo czy pastor, czy nie, funkcjonuję jak Pan widzi w internecie, gdzie mało kto zważa na funkcje duchowną dyskutanta. Chodzi mi o prostą rzecz: czemu Pan poucza, jakby była prawda obiektywna, czuje się w obowiązku na coś zwracać uwagę, przed czymś przestrzegać, skoro Pan w nią nie wierzy? Niech Pan więc będzie konsekwentny i uzna, że wszystko co jest, to Pana osobiste wrażenia kontra moje. Ale w tym układzie niestosowne jest mówienie o jakiejkolwiek powinności i wydawania stwierdzeń kategorycznych o czymkolwiek. I na to tylko zwróciłem Pana uwagę.\n2. „Nie widzę sprzeczności między drogą wiary i poznaniem rozumowym. Chyba że ma Pan na myśli wiarę w dogmaty i arbitralnie poskładane przez różne grona “uczonych w Piśmie” doktryny, w tym sensie rzeczywiście kłóci się ona często z rozumem. Dlatego odrzucam postawę czołobitności wobec “wielkich myślicieli” chrześcijańskich,..” Albo Pan nieuważnie czyta, albo celowo mylnie przedstawia moje wypowiedzi. Stwierdziłem tylko, że na drodze wiary w Objawienie Pisma Świętego, znajduję wielu wielkich ludzi, co daje mi satysfakcję i również intelektualne spełnienie, którego Pan, odrzucając je, nie doświadczy. „Czołobitność” to nieco inna postawa, mam nadzieję, że się zgodzimy. Przy okazji, cieszy mnie, że nie widzi Pan sprzeczności między droga wiary a rozumem, tylko że nie o tym pisałem. Zachęcałem Pana do ambicji zachowania wiary myśląc, a nie odrzucania jej w imię jakoby lojalności względem rozumu. I niestety, Pana wybór dowodzi czegoś dokładnie odwrotnego, co Pan deklaruje w pierwszym zdaniu powyższego cytatu.\nCo do doktryn: proszę chwilę krytycznie spojrzeć na własne wypowiedzi. Mają one charakter równie dogmatyczny, co krytykowane przez Pana ortodoksyjne chrześcijaństwo. Swoją drogą, Pana arbitralność w porównaniu do arbitralności biblistów jest bez porównania większa.\n3.”Mówię z dużą dozą pewności o pewnych sprawach, bo są dla mnie i grona moich najbliższych znajomych oczywistością.” Zachęcam do poszerzenia nieco horyzontów.\n4. „wiara w Boga, który jest Miłością, nie ma dla mnie nic wspólnego z czynnym zaangażowaniem w politykę, której cechą główną jest kontrolowanie społeczeństw za pomocą autorytarnej przemocy i kłamstwa. Widzę co najwyżej sens w angażowaniu się w ruchy zmieniające kształt polityki” – sam Pan sobie zaprzecza. Czym jest „angażowanie się w ruchy zmieniające kształt polityki” które Pan aprobuje jak nie „czynne zaangażowanie w politykę” które Pan potępia?\nI jedno i drugie kształtuje władzę. Swoją drogą, nie widzę, jak ze zdania, iż Bóg jest miłością, wynika wniosek, polityka jest zła. Szczególnie, że władza pochodzi od Boga.\nPodsumowując, z całym szacunkiem, rozmowa dalsza z Panem nie należy do najbardziej rozwijających mnie doświadczeń. Skoro Pan pisze na moim blogu, czuje się w obowiązku zabierać głos, natomiast w przedmiotowej sprawie przynajmniej, nie sądzę, abym był skłonny dalej konferować.\nTak czy inaczej, życzę Panu błogosławieństwa Bożego, wierząc, że jeśli On zechce, poprowadzi Pana w szczególny, przemieniający całe życie sposób.


"Spektrum.Z kolekcji wideo Zachęty" w Wiedniu - News O.pl\nJulita Wójcik, Sielanka, 2004, materiał udostępniony przez Zachętę\nArtyści: Paweł Althamer, AZORRO, Wojciech Bąkowski, Marta Deskur, Paweł Kruk, Robert Kuśmirowski, Katarzyna Kozyra, Alicja Karska& Aleksandra Went, Jacek Malinowski, Anna Niesterowicz, Karol Radziszewski, Joanna Rajkowska, WUNDERTEAM, Julita Wójcik, Piotr Wysocki, Artur Żmijewski\nKompilacja filmów wideo prezentowana w ursula blikle lounge stanowi wybór prac z kolekcji wideo Zachęty. Program tematycznych pokazów filmów wideo to spektrum, czyli pewien uporządkowany zbiór pewnych zjawisk i pojęć analizowanych przez twórców. To prezentacja dzieł najnowszej sztuki wideo w Polsce, tworzonej przez wybitnych artystów młodego i średniego pokolenia.\nProjekcje wchodzące w skład projektu Spektrum, zostały podzielone na następujące bloki tematyczne: dźwięk, gender, portret społeczny i role. Dokonany wybór był podyktowany zarówno warunkami technicznymi miejsca prezentacji – zostały wybrane projekcje jednokanałowe, których tematyka i estetyka pozwala na pokazanie w proponowanej postaci.\nDobór tych dzieł to również próba nakreślenia szereg tematów poruszanych przez polskich artystów posługujących się wideo. Stanowi on przekrój i spektrum problemów aktualnych w sztuce polskiej. Nie można go traktować jako obraz całkowity, lecz przekrojowe spojrzenie na polską sztukę wideo ostatnich dwóch dekad. Artyści sięgają po odmienne techniki filmowe – od animacji po estetykę dokumentu, filmową czy telewizyjną (reality show). Z pośrednictwem kamery rejestrują znaki czasu, w którym tworzą.\nDźwięk (od 2 do 8 maja)\nPłeć (od 9 do 15 maja)\nRole (od 16 do 22 maja)\nPortret społeczny (od 23 do 29 maja)\nJulita Wójcik "Obieranie ziemniaków" 2001, Mały Salon Zachęty, materiał udostępniony przez Zachętę\nProjekt zorganizowany we wspólpracy z Kunsthalle Wien.\nWystawa potrwa od 2 do 29 maja 2011 roku.\nTags Alicja Karska& Aleksandra Went Anna Niesterowicz Artur Źmijewski AZORRO Jacek Malinowski Joanna Rajkowska Julita Wójcik Karol Radziszewski Katarzyna Kozyra Marta Deskur Paweł Althamer Paweł Kruk Piotr Wysocki Robert Kuśmirowski Ursula Blickle Videolounge w Wiedniu Warszawa Wiedeń Wojciech Bąkowski WUNDERTEAM Zachęta Narodowa Galeria Sztuki w Warszawie\nPoprzedni news Konferencja Archiwum jako Projekt\nNastępny news Zofia Rydet – Początek


81.WAW.PL z międzynarodową nagrodą - Archiconnect.pl\nRZ | 25 sie 2015 10:06 0\nWorld Architecture Award – 20+10+X to ważne wydarzenie w świecie architektury. Nagrody w konkursie przyznawane są przez osoby związane ze środowiskiem architektonicznym: architektów, krytyków architektury, pracowników akademickich, redaktorów czasopism architektonicznych, a także ekspertów z różnych instytucji zainteresowanych zagadnieniami architektonicznymi.\nDodatkowo, projekty zgłoszone do konkursu mogą być oceniane są przez wszystkich zarejestrowanych w serwisie użytkowników. W każdym cyklu konkursowym nagrodę otrzymuje 20 projektów wybranych przez członków honorowych oraz 10 projektów wskazanych przez zarejestrowanych użytkowników, którzy oddali swój głos.\nWyróżnienie w konkursie World Architecture Award – 20+10+X to kolejny powód do dumy dla architektów z pracowni 81.WAW.PL – Anny Paszkowskiej-Grudziąż i Rafała Grudziąża.\nZwłaszcza, że w tegorocznej odsłonie konkursu nagrodzone zostały jedynie 2 projekty z Polski. Warto także dodać, że jury konkursowe w zeszłym roku doceniło inny projekt pracowni – Dom korona.\nJak podkreślają autorzy projektu dom horyzontalny to typowy dom jednorodzinny, który jednak zaskakuje nietypową oryginalnością. Budynek na planie litery L kryje we wnętrzu komfortową i wygodną przestrzeń dla czteroosobowej rodziny. Bryła budynku to układ pionowych i poziomych płaszczyzn, przesuniętych względem siebie, dzięki czemu udało się optycznie wyróżnić strefę wejścia od strefy ogrodu.\nPonadto przestrzeń budynku została podzielona na dwie bryły – jedną z garażem oraz drugą, będącą właściwą częścią mieszkalną. Wraz z domem zaprojektowany został także ogród w stylu japońskim, w którym głównym elementem dekoracyjnym są płaskie głazy oraz niska roślinność zachowująca zieleń przez cały rok.


Małe wiatraki na skraju bankructwa / Energia wiatrowa, wiatraki, urządzenia napędzane siłą wiatru, koszt / Agropolska\n24-04-2017,8:25\tAktualizacja: 24-04-2017,9:34\nWłaściciele wiatraków dotują je z innych działalności, np. rolniczej czy przetwórczej. Stawiając pojedyncze turbiny osoby te lokowały w nich oszczędności życia lub zadłużały się. Dzisiaj mają problemy ze spłatami i walczą o przetrwanie.\nWłaściciele małych wiatraków są zdani na cenę z rynku i mogą nie przetrwać. Foto_PAP/Tomasz Gzell\nRolnicy budowali zielone megawaty, ręcząc swoim majątkiem. Dziś nie mają pieniędzy na spłatę rat kredytów i boją się przejęć za bezcen swoich wiatraków.\nWłaściciele wiatraków dotują je z innych działalności, np. rolniczej czy przetwórczej. To często biznesy rodzinne. Stawiając pojedyncze turbiny osoby te lokowały w nich oszczędności życia lub zadłużały się. Dzisiaj mają problemy ze spłatami i walczą o przetrwanie - pisze "Rzeczpospolita".\nUpadek systemu zielonych certyfikatów mali producenci energii wiatrowej boleśnie odczuwają na własnej skórze. - Podczas gdy z każdym miesiącem drastycznie spadają nasze przychody, nie zmienia się rata zaciągniętego kilka lat temu...\nPowodem są taniejące zielone certyfikaty, które miały stanowić wsparcie od państwa.\nPrzyczyną ich niskiej ceny jest nadpodaż. Nadwyżka pojawiła się po przyznaniu przez rząd PO-PSL wsparcia dla współspalania. Koalicja przez lata nie zdecydowała się na zdjęcie nadwyżki przez zwiększenie obowiązku umorzenia certyfikatów.\nZa certyfikat płaci się obecnie ok. 25 zł/MWh, czyli 10 proc. tego, co w czasach prosperity. Do tego dochodzi 160 zł/MWh za energię. Małe wiatraki są zdane na cenę z rynku. Nie mają umów długoterminowych na certyfikaty czy energię. Zainteresowani kupnem wiatraków już pukają do banków oferując za nie o wiele mniej niż wynosiła wartość inwestycji.\nOd stycznia część samorządów nalicza wyższy podatek od nieruchomości dla turbin (nie tylko od części budowlanej, ale też technicznej). Jest to efekt tzw. ustawy wiatrakowej, która miała regulować techniczny, a nie podatkowy aspekt działania turbin.\n- 1 stycznia 2018 roku ma także zostać zniesiony obowiązek odkupu energii dla ponad 500 kW. - powiedział dziennikowi Kamil Szydłowski, wiceprezes Stowarzyszenia Małej Energetyki Wiatrowej.\nemergia wiatrowa wiatraki oze zielone certyfikaty aukcje oze stowarzyszenie małej energetyki wiatrowej turbiny wiatrowe


Pancakes z mąki kokosowej - Upieczmy.pl - Twoje przepisy kulinarne. Przepisy na każdy dzień.\nPancakes z mąki kokosowej Placki, naleśniki i gofry\nPyszne ciasto na naleśniki\nNaleśniki to idealna potrawa na śniadanie. Przepis na to danie zna każda pani domu. A czy zastanawiałaś się kiedyś, jak może smakować naleśnik, który nie zawiera w swoim składnie ani jajka ani mleka? Odpowiedź brzmi: Naprawdę smakowicie! Pod warunkiem, że zastąpisz te dwa składniki... bananem!\nJeśli jeszcze nie macie dość rabarbaru to zapraszam na pyszne placuszki, oczywiście jak to u mnie są w stylu fit, pełnoziarniste i tylko z łyżeczką cukru kokosowego by drożdże lepiej pracowały, daktyle doskonale balansują kwaśność rabarbaru, do tego odrobina dżemu niskosłodzonego i można zapomnieć o cukrze.


Ogromny pożar w Warszawie. Supermarket w ogniu - Wiadomości Warszawa - WP WawaLove\nPożar w Warszawie. Na Wawrze supermarket stanął w płomieniach Źródło: Pixabay, Facebook\nNocny pożar w dzielnicy Wawer w Warszawie. Jak informowały media, płonął jeden z supermarketów.\nWarszawa. Nocny pożar na Wawrze\nInformację o pożarze otrzymaliśmy od jednego z czytelników na #dziejesie. "Płonie Netto przy Wisełki 6. Dojazd od Patriotów. Służby na miejscu, trwa akcja gaśnicza. Ulicę zablokowali strażacy" - informował internauta.\nPierwsze zgłoszenie wpłynęło do stanowiska kierowania służb w Warszawie po godzinie 22. Na miejsce zadysponowano jednostki straży pożarnej.\nJak wynika z informacji straży pożarnej, na które powołuje się portal warszawawpigułce.pl, ogień wdarł się do wnętrza budynku. Akcja gaśnicza warszawskich strażaków miała być wyjątkowo trudna.\nPożar na Wawrze w Warszawie. Supermarket w ogniu\nPodobną informację o pożarze supermarketu na Wawrze podał jeden ze stołecznych serwisów poświęconych dzielnicy Praga-Południe. "Płonie market Netto przy ulicy Patriotów, tuż obok stacji PKP Warszawa Radość. Pożar jest mocno rozwinięty. Trwa duża akcja gaśnicza, na miejsce dojeżdżają kolejne zastępy straży pożarnej" - czytamy.\nDo komunikatu dołączono także nagranie. Widać na nim płomienie wydobywające się z dachu budynku. Ogniem objęta była praktycznie cała górna część dyskontu. Na supermarketem unosiły się kłęby gęstego dymu. Wokół supermarketu pracowały też zastępy straży pożarnej.\nNa razie nie ma informacji na temat przyczyn, które doprowadziły do pojawienia się ognia.\nCzytaj też: Warszawa. Pożar na Grochowie. Zapaliły się stare zabudowania\nŹródło: warszawawpigułce.pl / "Praga-Południe na sygnale"


Poznawanie historii, kultury i porównanie sytuacji społecznej ... - Radio Opole\n2018-08-12, 07:44 Autor: Ewelina Laxy\nPoznawanie historii, kultury i porównanie sytuacji społecznej kobiet - uczestniczki warsztatów UO odwiedziły Radio Opole [FILM, ZDJĘCIA]\nStudentki japońskiego Kobe College w Opolu odwiedziły też Radio Opole [fot. Wanda Kownacka]\n10 Japonek poznaje historię i kulturę Polski. Studentki z koledżu w Kobe oraz ich opiekunka prof. Yolanda Tsuda odwiedziły naszą rozgłośnię. Poznały tajniki prowadzenia realizacji dźwięku, przeniosły się w czasie, a także wzięły udział w audycji "Ze zdrowiem Ci do twarzy". Wizyta była częścią projektu organizowanego przez Uniwersytet Opolski i japońską uczelnię. W ramach zajęć uczestniczki nie tylko poznają dzieje historyczne naszego kraju, ale przyglądają się obecnej sytuacji społecznej kobiet w Azji i Europie.\nUroczysta inauguracja roku na Uniwersytecie Opolskim. "Nosimy w sobie dzisiaj poczucie dumy"\nJaponia oczami Piotra Milewskiego. Spotkanie w MBP w Opolu\nJaponia budzi się do życia. Wystawa w Muzeum Śląska Opolskiego\nJak mówią uczestniczki warsztatów, różnice pomiędzy Polską a Japonią są widoczne, ale występuje też dużo podobieństw.\n- Podoba nam się, że mężczyźni są szarmanccy wobec kobiet. Te życie codzienne jest dosyć podobne, smakuje nam polskie jedzenie. Okazuje się, że w wielu wypadkach ma podobny smak jak dania japońskie.\n- Motywem przewodnim tegorocznego wyjazdu jest kwestia historii wojny, losów kobiet. Pozycja kobiety w Polsce jest wyższa, niz w przypadku Japonii. To jest też jeden z celów tych wyjazdów, żeby dziewczyny zobaczyły, że nic ich nie ogranicza, że nie muszą godzić się na pracę tylko w takich typowo kobiecych zawodach, jak np. bycie bibliotekarką, ale, że spokojnie mogą myśleć o tym, żeby być profesorem na uczelni - dodaje dr Błażej Choroś z Instytutu Politologii UO.\nUczestnicy warsztatów odwiedzili też m.in. Centralne Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach-Opolu, czy obóz na Majdanku.\nStudenci z Japonii przyjechali Opola po raz trzeci.\nUczestniczki warsztatów, dr Błażej Choroś\nTagi: Japonia, Błażej Choroś, wizyta, warsztaty, Uniwersytet Opolski, Kobe College, Yolanda Tsuda, Centralne Muzeum Jeńców Wojennych w Opolu


Majorka, część 3- Sa Calobra, Torre del Verger - LOOKS LIKE TRAVEL\nNadszedł trzeci dzień pobytu na Majorce. Naszym dzisiejszym celem jest wizyta w zatoce Sa Calobra. Z Palma de Mallorca do Sa Calobra można dojechać dwoma trasami- przez Soller lub przez miejscowość Inca. Znamy już pierwszą, dlatego wybieramy tą drugą. Jest parę kilometrów dłuższa, lecz czas jazdy identyczny.\nZa miastem Inca zaczynają się niezwykle widoki. Co chwilę przejeżdżamy przez jakieś malowniczo położone miasteczko. Wybór tej trasy to naprawdę świetny wybór. Warto odkrywać każdy zakamarek wyspy. Ciężko mi było zrobić zdjęcia przez szybę, ale mam dwa podglądowe ujęcia.\nZaraz za miejscowością Caimari jest punkt widokowy. Można się tu zatrzymać i porobić zdjęcia gór Serra de Tramuntana. W tym miejscu rozpoczyna się pieszy, górski szlak, który prowadzi do miejscowości Lluc.\nW Lluc jest sanktuarium, które można zwiedzić. Przeczytałam w internecie, że nie jest specjalnie ciekawe, dlatego odpuszczamy sobie ten punkt trasy.\nZa punktem widokowym jedziemy cały czas zawijasami pod górę. Jesteśmy podekscytowani, bo nie dość, że trasa jest lekko przerażająca, to widoki wspaniałe. Są też momenty nieciekawe, kiedy przejeżdża się przez las, ale mimo to warto tędy pojechać. Zwłaszcza, że droga jest bezpieczna i dosyć szeroka. Pomimo tego, że jechaliśmy wciąż pod górę, nie było przepaści.\nNajbardziej widokowa trasa na majorce\nPo kilkunastu kilometrach wyjeżdżamy z lasu i jesteśmy już na drodze bezpośrednio prowadzącej do Sa Calobra. Zatrzymujemy się w możliwych miejscach, aby fotografować góry.\nJest dosyć mało miejsc, w których można się zatrzymać, dlatego kiedy nikt za nami nie jedzie, stajemy nawet na środku drogi, gdyż nie mogłoby zabraknąć fotek pięknych serpentyn. Jednak i tak zdjęcia nie odzwierciedlą tego, jak niezwykle jest jechać tą trasą.\nW pewnym miejscu trasy widać z góry zatokę. Akurat jest dużo chmur, więc efekt nie jest taki jak w słoneczny dzień.\nNad zatoką Sa Calobra\nW końcu jest Sa Calobra! Podróż zajęła nam wiele czasu, ale zdecydowanie nie był to czas stracony! W zatoce jest zimno i wietrznie. Fale są ogromne i chlapią, kiedy stoi się blisko brzegu. Szczerze mówiąc trasa tutaj podobała mi się bardziej niż sama zatoka, ale może to przez pogodę, która po raz kolejny nas nie rozpieszcza. Niestety zdjęcia wychodzą ponure.\nRuszamy w kierunku wąwozu Torrent de Pareis. Po drodze wychodzi czasem słońce zza chmur i w końcu można podziwiać lazur morza.\nWąwóz jest niezwykle fotogeniczny! Znowu słońce chowa się za chmurami, przez co zdjęcia trochę tracą, ale za to jakie piękne kadry można tu złapać.\nNiestety udało nam się dotrzeć tylko na początek wąwozu, gdyż dalsze przejście blokowała woda. Cały szlak, którym można spacerować ma długość 6 km. Jednak z tego, co czytałam, nie jest to łatwa trasa, więc i tak nie pokonalibyśmy całej odległości. Parę miejsc jest naprawdę trudnych do przejścia i wymaga dobrej kondycji. Podobno dno kanionu w niektórych miejscach ma szerokość paru metrów przy urwistych, pionowych ścianach sięgających trzystu metrów.\nWracamy z powrotem do zatoki Sa Calobra. Część drogi prowadzi przez wąski, oświetlony tunel w skale.\nDocieramy do samochodu i znowu jedziemy widokową trasą. Tym razem już bez zbędnego zatrzymywania się. Zdarzyły się jednak kilkusekundowe postoje, aby sfotografować koziołki. Pełno ich tutaj i nie uciekają przed ludźmi.\nW związku, że dzień się powoli kończy, postanawiamy zajechać tylko do punktu widokowego Torre del Verger. Początkowym planem była jeszcze wizyta w przepięknym (podobno) miasteczku Fornalutx oraz przejazd nie tylko do punktu widokowego Torre del Verger, ale dalej aż do miejscowości Port d’Andratx. Niestety nie było opcji, aby starczyło nam na to czasu przez zachodem słońca.\nZ zatoki kierujemy się na Soller, a więc nie jedziemy już tą samą drogą, co w stronę Sa Calobra. Za to po raz kolejny (tak jak wczoraj) mijamy miejscowości Deia i Valdemossa. Po drodze robimy zdjęcia.\nZnowu spotykamy koziołki.\nNiedaleko Torre del Verger zatrzymujemy się na chwilę w innym miejscu, skąd też są ciekawe widoki.\nDo Torre del Verger docieramy podczas zachodu słońca. Na miejscu stoi wieża, na którą można się wspiąć, wchodząc przez mały otwór.\nTrochę żałujemy, że już dzień się kończy, ale zachód słońca w tym miejscu jest wart zobaczenia.\nWracamy do auta i jedziemy do Palma de Mallorca. A jutro czeka na nas kolejny dzień pełen odkrywania wyspy. I zobaczymy naprawdę dużo!\nPrzy zatoce Sa Calobra jest duży parking. W listopadzie, czyli kiedy my byliśmy, był bezpłatny.\nŻałuję bardzo, że nie udało się zobaczyć miasteczka Fornalutx. Zamiast tego pojechaliśmy kawał drogi do Torre del Verger. Na dzień dzisiejszy polecałabym ten punkt trasy zahaczyć przy okazji wizyty w okolicach Valdemossy, a Fornalutx zwiedzić tego samego dnia co Sa Calobra.\nBardzo mnie cieszy, że do Sa Calobra pojechaliśmy przez miejscowość Inca. Google Maps wskazywał nam trasę przez Soller. Droga była bardzo ciekawa. Udało się obejrzeć góry Serra de Tramuntana.\nOdległości, jakie pokonaliśmy dzisiaj (według google maps):\nPalma de Mallorca (parking) – Sa Calobra 70 km (1 godz. 25 min)\nSa Calobra – Torre del Verger 71 km (1 godz. 54 min)\nTorre del Verger – Palma de Mallorca (parking) 24 km (37 min)Dzisiaj jeździliśmy trochę więcej i udało się zobaczyć mniej miejsc niż poprzedniego dnia. Najdłużej zajęła nam trasa serpentynami w pobliżu Sa Calobra. Była wymagająca ze względu na liczne zakręty. Poza tym zatrzymywaliśmy się co chwilę, aby podziwiać widoki. Zarezerwujcie sobie tutaj nieco więcej czasu.\nWięcej wpisów z Majorki znajdziecie tutaj:\nCategory: Hiszpania, Majorka\nTags: Baleary, Blog o podróżach, Blog podróżniczy Europa, Co warto zobaczyć na Majorce, Co warto zobaczyć w Hiszpanii, Co warto zwiedzić, Klimatyczne zdjęcia z podróży, Majorka co zobaczyć, Majorka co zwiedzić, Majorka na własną rękę, Majorka plan podróży, Majorka relacja z podróży, Najlepsze blogi podróżnicze, Relacje z podróży, Tanie podróżowanie


Na południe! Pięć stanów i trzy motele - Osiem stóp\nW drogę wyruszyliśmy w czwartek wczesnym popołudniem, na Florydę dotarliśmy w niedzielę koło południa, po drodze zaliczając trzy najtańsze sieciówki motelowe. Prognozy straszyły flash floodami i śnieżycami, na szczęście nas (tym razem) ominęło.\nRoute 47 nie istnieje\nMotele? Z przyczepą?\nNie lubisz kłopotów? Nie nocuj u Szkotów!\nPrognozy pogody nas trochę wystraszyły. To w końcu był nas pierwszy raz z przyczepą. Dobrze w sumie, że to Franek ją podłączył. Jako były właściciel dokładnie widział co i jak ustawić. Pierwszy raz po samodzielnym podłączeniu przyczepy będzie pewnie stresujący, kiedy pociągniemy też za sobą stres, czy aby nam się przyczepa zaraz nie odczepi.\nZ tym pierwszym razem mieliśmy jeszcze jeden stres. Mianowicie słyszeliśmy, że autostrady na południe od Chicago są bardzo wietrzne. A w końcu wiatr to dość istotny czynnik przy jeżdżeniu z przyczepą. Okazało się, że nie taki diabeł straszny, jak go malują. Wiało nawet miejscami dość mocno, ale nasza przyczepa jest niska i krótka, więc żeby ją zwiać musiałby być huragan. Nie mieliśmy też po drodze śniegu, co uradowało nas szczególnie, bo stan opon naszej przyczepy pozostawiał sporo do życzenia. Śnieg za to nie ominął Atlanty, która pogrążyła się pod grubą na 1 cal biała pokrywą. Dzięki temu trafiła do wszystkich wiadomości na żółte i czerwone paski. A śnieg pojawił się pewnie jako temat numer jeden w wieczornych modlitwach dzieci, bo taki armageddon jak 3 centymetry śniegu zazwyczaj oznacza zamknięcie szkół. Niestety dla nich, a na szczęście dla nas, śnieg nocy nie przetrwał. Dzieci do szkoły poszły, a my mieliśmy choć trochę łatwiejszą drogę na południe.\n„Route 66 nie istnieje” – tak swą książkę o USA zatytułował Wojciech Orliński. Gdyby startował z Plano w Illinois na południe mógłby też napisać, że Route 47 nie istnieje. Zanim dotarliśmy na porządną międzystanówkę musieliśmy przejechać prawie 90 mil drogą, która prowadziła wyłącznie przez pola kukurydzy. Illinois chyba składa się wyłącznie z Chicago i pól kukurydzy. Nie żebyśmy mieli coś przeciwko. Było naprawdę ładnie, a krajobrazy idealnie pasowały do kreskówkowych teledysków do „Old McDonald had a farm”. Dalej nie było inaczej. Kentucky to takie jeszcze bardziej południowe Illinois.\nKentucky – nasz stan numer 2\nZ cichej i spokojnej Route 47 wyjechaliśmy na autostradę. Na prawdziwych międzystanówkach co chwila wyprzedzają nas wielkie tiry, u jednego naliczyliśmy 11 podwójnych kół z jednej strony, czyli w sumie 44 koła… Wyprzedziła nas też ciężarówka, ciągnąca taką samą ciężarówkę, do której była doczepiona jeszcze jedna taka ciężarówka.\nCiekawe jest też to, że o ile całkiem sporo osobówek trzyma się limitu prędkości plus maksymalnie 5-10 mil, tak ciężarówki w tych okolicach ciągną ile się da. Dlatego widok tira wyprzedzającego wszystkich lewym pasem nie należy do rzadkości. Przy ograniczeniach 55-70 mil w zależności od drogi nie staraliśmy się przekraczać 50-55 mil. Nie jesteśmy jeszcze bardzo sprawni w kierowaniu przyczepą, a dodatkowo nie ufamy oponom Eddiego. Musimy je zmienić, jak tylko zrobi się cieplej. Pod koniec drogi przyspieszyliśmy do 60 mil i planujemy utrzymać tę prędkość jako naszą górną granicę.\nMount Vernon, IL. Pierwszy dzień i 256 mil na liczniku\nW Mount Vernon wybór padł na Motel 6 – jedną z najpopularniejszych tanich sieci w USA. Tu też skorzystaliśmy z rady Orlińskiego i potęgi internetu. Okazało się być niezbyt tanio (trochę ponad 40 USD bez podatku, co z podatkiem dało 63 USD), i niestety bez śniadania. Pokój w miarę czysty, motel prawie pusty. Żadna przygoda.\nDlaczego ciągnąc za sobą przyczepę nocowaliśmy w motelach? W Chicago było przeraźliwie zimno. Po kilku godzinach jazdy w nagrzanym samochodzie na południe liczyliśmy na to, że może zrobiło się te kilka stopni na plusie, ale nie. Dalej było zimno. Postanowiliśmy nie ryzykować. Jeśli okazałoby się, że są problemy z ogrzewaniem, to byśmy zamarzli. W dodatku Franek zabezpieczył przyczepę na zimę. Do zbiornika na ścieki wlał trochę niezamarzającego płynu, pospuszczał dokładnie wodę. Byliśmy więc dodatkowo bez łazienki i toalety. A wysikiwanie Maćka ubranego w piżamę na mrozie nie jest dobrym pomysłem, szczególnie na początku długiej podróży. Uznaliśmy więc, że wydamy te kilkadziesiąt dolarów na noclegi, dojedziemy jak najszybciej na Florydę, tam się ogarniemy i przygotujemy na zimniejsze dni. Czas pokazał, że dobrze zrobiliśmy.\nKolejnego dnia rano udało nam się wyruszyć w miarę wcześnie, ale z zakupami w Walmarcie i śniadaniem w Wendy’s prawdziwą jazdę zaczęliśmy dopiero przed południem. Ten dzień skończyliśmy w Manchesterze, Tennessee. Na mapie wypatrzyliśmy, że kawałek przed nami jest kolejne Mount Vernon. Przez chwilę mieliśmy niecny plan, żeby zanocować właśnie tam i do końca wyprawy nocować tylko w Mount Vernonach, ale niestety było trochę za daleko.\nW Manchesterze zanocowaliśmy (a jakże!) w Scottish Inn i było to, jak do tej pory najgorsze doświadczenie noclegowe. Było przeokrutnie zimno, w pokoju praktycznie nie działało (nawiewowe jak wszędzie) ogrzewanie, drzwi się nie domykały, prysznic był zepsuty, a continental breakfast okazało się być kilkoma muffinami i kawą. Aczkolwiek cena z kuponem zniżkowym (o kuponach więcej niżej oraz w naszym małym poradniku o podróżach kamperem po USA) była najniższa z trzech moteli zaliczonych przez nas w drodze na Florydę – niecałe 40 USD po podatku.\nDzień drugi. Manchester, TN, 568 mil na liczniku\nKolejny przystanek to już Georgia. Bardzo miły stan, zielone lasy, wreszcie w miarę ciepło. Krajobrazy całkiem jak w domu. Nie licząc oczywiście miast. Nie tak znowu daleko na północ, całkiem blisko na Florydę. Może kiedyś tu zamieszkamy? W trasie działo się niewiele. Dwupasmowa autostrada, wszyscy bardziej lub mniej grzecznie mijają nas lewym pasem. Żadnych wariatów prujących po sto mil na godzinę. Aż się chce jechać!\nJeśli ktoś zna Stany z zakorkowanych autostrad w okolicach Chicago, Nowego Jorku, czy w Indianie, to w te okolice jawiłyby mu się jako autostradowy raj. W korku staliśmy przez te trzy dni raz a i to stosunkowo krótko. Nawet przez tak wielkie miasta jak Atlanta przejeżdżaliśmy bez problemu.\nAtlanta, GA, widok z poziomu autostrady, czyli -1\nZ jazdą przez duże miasta mieliśmy niestety mały problem. Rozładowanie dużego ruchu załatwiono po amerykańsku, czyli dorzucając kolejne pasy. Zwyczajowo są dwa, przy mniejszych miastach często trzy. Tyle nas nie przeraża. Trzymamy się z prawej strony i raczej nie bawimy się w wyprzedzanie, chyba że musimy. A jak nawet musimy, to nic, że jedziemy z przyczepą, bo ciągniemy ją samochodem z silnikiem V8 4,7 litra. Daje radę nim kogoś wyprzedzić. A zwykle prawym jedziemy my, środkowym wyprzedzają nas tiry, a lewym wszystkich wyprzedzają jeszcze szybsze tiry.\nCztery, pięć pasów – jeszcze dajemy radę. Czasem się trzeba przebić dwa-trzy pasy w tą czy w tamtą stronę, ale szybko nabieramy wprawy. Eddie ma ten plus, że w pakiecie dostał całkiem niezły osprzęt do haka. To sway control – czyli regulowana szyna blokująca wychylenia przyczepy na boki oraz weight distribution bar, czyli dodatkowe mocowania na hak przenoszące nacisk przyczepy z tylnego krańca na bardziej centralne rejony samochodu.\nDzięki nim zestaw jeep+eddie prowadzi się stabilnie, nawet przy w miarę szybkich manewrach. Poziom komfortu zostaje przekroczony przy szóstym pasie. Siedem jest mocno nieprzyjemne, bo wszyscy śmigają po kilka pasów z prawej do lewej i samemu też trzeba czasem nagle kilka przeskoczyć. Osiem – do tej pory rekord – to już była masakra. Na szczęście nie potrwała długo i wystarczyło się trzymać mniej więcej trzeciego-czwartego pasa od lewej, żeby ją przetrwać. A to dlatego, że na przykład autostrada rozdzielała się na dwie trasy po cztery pasy, a których od razy dwa skrajne prowadziły w jednym kierunku a dwa pozostałe w innym. I z trzeciego pasa trzeba było w 2-3 mile, czyli 2-3 minuty znaleźć się na siódmym.\nAshburn, GA. Dzień trzeci – 913 mil\nW Georgii nocowaliśmy w Super 8 w Ashburn. Drugiej z najtańszych sieci. Tym razem zapłaciliśmy ciut ponad 40 USD z podatkiem za noc. Pokój czysty, śniadanie nie powalało, ale było całkiem w porządku (pewnie byłoby bardziej powalające, gdyby nie to, że zaspaliśmy i zgarnęliśmy same resztki). W kategorii motele to był zdecydowany zwycięzca (z Baymont O’Hare oczywiście nie wygrał, ale to nie ta sama półka).\nKolejny przystanek zaplanowaliśmy już na Florydzie. Z naszych planów, żeby Ashburn opuścić bladym świtem i dojechać jak najdalej na południe oczywiście nic nie wyszło. Na śniadanie dotarliśmy tuż przed godz. 9, spod motelu wyjechaliśmy trochę po godz. 10. Po drodze zaliczyliśmy jeszcze dwa Welcome Center, jedno udawane dwie mile przed granicą Florydy, drugie prawdziwe już za granicą. Po lekturze ulotek wybraliśmy kemping w Eustis (120 USD za tydzień ze wszystkimi podłączeniami – wodą, zrzutem ścieków, prądem i tv). Plan jest taki, żeby dużo drożej już nie było.\nFloryda. Dzień czwarty – 1185 mil\nDzieciarnia w drodze spisała się bez zarzutu, Kalina jak to Kalina, na przemian spała i uśmiechała się, Maciek cały czas gadał albo śpiewał (podróż sponsoruje słówko „dlaczego” oraz piosenka o bałwanku). Stopniowo też wychodził z niego kaowiec. Maciek dyrygował: teraz śpiewają chłopaki a mama bije brawo, albo: tata nie śpiewa, mama śpiewa, a ja biję brawo, i tak całymi godzinami.\nSprzęt też (odpukać) sprawuje się bez zarzutu. Spalanie GC tak bardzo nie boli (11-12 litrów na setkę), jeśli się pamięta, że litr najlepszej benzyny 93, którą tankujemy kosztuje ok. 3 PLN, a czasem i trochę mniej. Kosztowo wychodzi więc mniej więcej tak, jak wycieczka lanosem do Włoch, którą uskuteczniliśmy dwa lata wcześniej.\nEddie też dobrze znosi podróż. Przed wyjazdem bliśmy się trochę mocniejszych podmuchów wiatru, ale tylko z raz czy dwa razy lekko nami zachwiało. Jak już wspominaliśmy, mamy dodatkowy sprzęt do haka za kilkaset dolarów (sway control), który szedł w zestawie z przyczepą. W środku wszystko trzymało się dobrze, poza jedną szafką, która otwierała się mimo zabezpieczeń, ale w końcu otworzyliśmy ją na stałe i przerobiliśmy na półkę. Raz niestety przytarliśmy też Eddiem asfalt. Przy większych dołkach przyczepa mocno idzie w dół, kiedy samochód podjeżdża pod górę. Wtedy tył potrafi zaszorować po drodze. Tak nam się zdarzyło przy wjeździe pod supermarket, ale nic strasznego się nie stało. Potem nauczymy się rozpoznawać po śladach na asfalcie, czy wjazd na stacę czy parking będzie bolał. Dostrzeżemy też, że Eddie jest dużo niżej posadowiony niż inne przyczepy, a w dodatku ma absurdalnie nisko dospawane zabezpieczenia na tylnym zderzaku. Właściwie każdy wjazd na stację musieliśmy pokonywać z minimalną prędkością, a najlepiej jeszcze pod ostrym kątem, tak by przyczepa nie miała skoku.\nW niedzielę po południu, czyli czwartej doby naszej podróży z domem na plecach, zameldowaliśmy się w Eustis na Florydzie. Nasz wyzerowany w Plano licznik zatrzymał się na razie na 1186 milach. Eustis jest co prawda trochę bardziej na północ niż planowaliśmy, ale jest tu wystarczająco ciepło i przyjemnie. Pierwsze dni na kempingu, to już jednak temat na kolejnego posta.\nautostrada motele Podróżowanie z dziećmi Przyczepa Samochód super 6 super 8 sway control weight distribution bar


Zdrowie i bezpieczeństwo naszych Klientów i Pracowników jest dla nas najważniejsze. Salony Coccodrillo w centrach handlowych od 28 grudnia 2020 r. zostały zamknięte. Salony uliczne, w których wdrożyliśmy dodatkowe procedury bezpieczeństwa, pozostają otwarte. Zachęcamy do zakupów w sklepie internetowym coccodrillo.eu oraz skorzystania z usługi „Zamów przez telefon w Twoim salonie”. Sprawdź szczegóły>>\nSukienka z krótkim rękawem dla małej dziewczynki Wygodna sportowa sukienka dla małej dziewczynki pochodzi z kolekcji CATURDAY, której motywem przewod... czytaj dalej\nZobacz całą kolekcje: CAT


Badania geologiczne gruntu Chorzele - Geolog, odwierty, geologia inżynierska i geotechnika.\nBADANIA GEOLOGICZNE GRUNTU Chorzele - ODWIERTY GEOLOGICZNE - GEOLOG - ATRAKCYJNA CENA\nGeolog ➤ Badania geologiczne ☎ 662 662 242. Badania gruntu i odwierty geologiczne Chorzele. Opinia i dokumentacja geologiczno-inżynierska, dokumentacja geotechniczna.\nOdwierty geotechniczne, sondowanie dynamiczne DPL, DPM, sondowanie statyczne CPT, CPTU. Badanie zagęszczenia gruntu płytą VSS. Badania geologiczne pod domy jednorodzinne. Ocena warunków gruntowo-wodnych przed zakupem działki budowlanej i rozpoczęciem budowy. Badania gruntu pod fundamenty i odbiory dna wykopu fundamentowego. Badania geotechniczne pod przydomowe oczyszczalnie ścieków. Badania laboratoryjne gruntu. Hydrogeologia, badania zanieczyszczeń i składu wód, projektowanie i wykonywanie piezometrów. Nadzór geotechniczny inwestycji budowlanych takich jak: drogi, tory kolejowe, mosty, wodociągi, kanalizacja, sieci elektro-energetyczne, parkingi, budynki kubaturowe, boiska , place zabaw i inne. Obszar usług: Przasnysz, Chorzele.\nJesteśmy jednostką solidnie wykonującą badania geologiczne / geotechniczne gruntu pod fundamenty, wobec tego jeżeli jest to temat, jaki Państwa intryguje – zapraszamy do kontaktu!\nStworzona przez nas propozycja usług geologicznych to propozycja kierowana zarówno kontrahentom prywatnym, którym wymagane są badania gruntu pod dom, jak i biznesowym. W tym miejscu warto zaznaczyć, że choć jednostka prywatna nie jest wiązana ustawowo do realizacji takich testów, warto w nie inwestować, ażeby uniknąć kosztownych oraz potencjalnie niebezpiecznych pomyłek konstrukcyjnych.\nTudzież, jeśli chodzi o badania geologiczne / geotechniczne gruntu pod oczyszczalnie, czy opcjonalne inne inwestycje, dokumentacja geologiczno-inżynierska jest gruntownie niezbędna dla legalizacji całego przedsięwzięcia.\nTo, co nas wyróżnia – to z całą pewnością olbrzymia wiedza i gigantyczne doświadczenie, które posiadamy, jak też wynikająca z tego faktu szeroka oferta usług geologicznych.\nCo więcej, w naszej klarownej szerokiej ofercie można odszukać o wiele większą liczba usług połączonych bezpośrednio z geotechniką oraz geologią. Zezwolimy sobie również na podkreślenie w tym miejscu tego, jak ważne jest to, ażeby badania geologiczne / geotechniczne gruntu pod budowę zostały powierzone w dłonie fachowców. Tylko w ten sposób wolno zdobyć pewność, że prowadzenie prac na danym obszarze, jak i późniejsze przebywanie w danym budynku będzie bezpieczne.\nNie wolno jednakże zatrzymać się na samym badaniu. Równie istotne okazuje się dobre przygotowania dokumentacji, która obejmuje najważniejsze informacje wynikające z uskutecznionych badań, jak także (jeżeli obejmuje to cena) zalecenia z opisującej nas strony.\nWobec tego, jeśli interesuje Państwa również sporządzenie raportu dokumentującego podjęte przez nas badania dynamiczne gruntu, zachęcamy do kontaktu. Podjęcie się tego zadania będzie dla nas bezsporną przyjemnością, co łączy się z zaangażowaniem i dokładnością, które włożymy w jego realizację.\nJak wspomniano wcześniej, będąc profesjonalistami w dyscyplinie geologii – możemy sobie zezwolić na świadczenie szeregu usług – od specyfikacji, po badania geologiczne / geotechniczne gruntu pod kosztowny, mosty. Mamy w końcu do czynienia z tak bogatymi dyscyplinami, iż zawężenie oferty do minimum, nie byłoby w stanie odpowiedzieć na potrzeby dzisiejszych Kontrahentów, których intryguje geologia i geotechnika.\nW ramach naszej profesjonalnej oferty realizowane są pomiędzy innymi wykonywane w gruncie odwierty geologiczne. Nie wolno zbadać stopnia zagęszczenia gruntu bez ich uprzedniego wykonania. Przy czym, żeby przeprowadzone przez naszych profesjonalistów badanie zagęszczenia gruntu było maksymalnie zgodne ze stanem praktycznym, użytkujemy do tego szczególny sprzęt oraz zaawansowane metody. W większości wypadków będzie to badania gruntu płytą dynamiczną, chociaż nie wykluczamy innych sposobów, jak ten w jakim stosowane są np. piozometry. Wszystko jest ostatecznie zależne od indywidualnego wypadku, właśnie dlatego także cennik jest dość elastyczny.\nPozwolimy sobie też w tym miejscu zaznaczyć, że bez względu na to, czy zlecą nam Państwo badania gruntu płytą VSS, czy sondowanie gruntu – z nami jest nie tylko na czas oraz fachowo, jakkolwiek przede wszystkim bezpiecznie.\nWiercenia geologiczne oraz inne zadania nam powierzone są realizowane z wykorzystaniem najlepszej jakości urządzeń wiertniczych, a wszelkie opinie geologiczne tworzone przez fachowych geologów oraz geotechników.\nNie pozostaje nam wobec tego nic innego, jak nakłonić do skorzystania z naszej oferty. Jesteśmy przekonani, że będzie ona dla Państwa atrakcyjna pod względem cen oraz satysfakcjonująca w odniesieniu do wykonania. W razie pobocznych pytań, wystarczy się z nami skontaktować – na wszelkie odpowiemy z radością!


POLITECHNIKA SZCZECINSKA WYDZIAŁ MECHANICZNY KATEDRA MECHANIKI - PDF Darmowe pobieranie\nDownload "POLITECHNIKA SZCZECINSKA WYDZIAŁ MECHANICZNY KATEDRA MECHANIKI"\n1 POLITECHNIKA SZCZECINSKA WYDZIAŁ MECHANICZNY KATEDRA MECHANIKI i PODSTAW KONSTRUKCJI MASZYN ZAKŁAD MECHANIKI TECHNICZNEJ Laboratorium Wytrzymałości Materiałów BADANIE METALI NA ZAMĘCZENIE Opracował: Jędrzej Ratajczak SZCZECIN 2005\n2 1. Cel ćwiczenia Zmęczeniem materiału nazywa się zmiany występujące w materiale pod wpływem okresowo zmiennych naprężeń lub odkształceń, które mogą doprowadzić do zniszczenia materiału. Charakterystyczną cechą zniszczenia zmęczeniowego materiału jest to, że występuje ono przy maksymalnych naprężeniach znacznie niższych od wytrzymałości doraźnej R m, a nawet od granicy plastyczności R e lub R 0,2. Pęknięcia zmęczeniowe mają charakter pęknięć kruchych. Są one szczególnie niebezpieczne z tego względu, że powstanie szczeliny zmęczeniowej pozostaje często nie zauważone, a ostateczne zniszczenie części następuje nagle i niespodziewanie, i prowadzi zwykle do niebezpiecznych awarii. Badania wykazały, że ok. 80% wszystkich pęknięć w maszynach spowodowanych jest zmęczeniem materiału, a tylko ok. 20% - przeciążeniem statycznym. Celem ćwiczenia jest zapoznanie się z podstawami badań doświadczalnych wytrzymałości zmęczeniowej materiału, używanymi do tego celu próbkami i urządzeniami oraz praktycznym wyznaczeniem wskaźników charakteryzujących zachowanie się materiału w warunkach naprężeń okresowo zmiennych. Wykonanie ćwiczenia polega na przeprowadzeniu zmęczeniowej próby zginania, zbadaniu zachowania się materiału w warunkach okresowo zmiennych naprężeń wywołanych zginaniem obrotowym oraz wyznaczeniu wytrzymałości na zmęczenie. 2. Opis badań zmęczeniowych 2.1. Uwagi ogólne Odporność elementów maszyn na zmęczenie zależy od: - rodzaju i właściwości materiału, - kształtu elementu, - rodzaju obróbki powierzchniowej - gładkości powierzchni, - zakresu zmienności naprężeń w materiale. W związku z tym badania wytrzymałości zmęczeniowej dzielą się wyraźnie na badania próbek materiału z uwzględnieniem sposobu obróbki i gładkości powierzchni oraz badania wytrzymałości zmęczeniowej kształtowej, tzn. badania gotowych elementów technicznych, posiadających skomplikowane kształty, jak np. wały korbowe, połączenia gwintowe itp. Do drugiej grupy należy także zaliczyć badania próbek z wykonanymi na nich różnego rodzaju\n3 karbami, zmierzające do ustalenia wpływu spiętrzania się naprężeń w karbach na obniżenie wytrzymałości zmęczeniowej. Niekiedy specjalnym badaniom zmęczeniowym poddaje się całe zespoły konstrukcyjne a nawet gotowe urządzenia Charakterystyka naprężeń zmęczeniowych Zmienność naprężeń w próbie zmęczeniowej charakteryzuje się cyklem naprężeń, okresem zmian T lub częstością zmian f oraz zakresem zmian naprężeń, które można rozpatrywać jako wynik nałożenia składowej statycznej m (naprężenie średnie) i wahadłowo zmieniającej się dynamicznej o amplitudzie a (rys.1). T Naprężenie, N/mm 2 min m a a max Czas t, sek Rys.1. Wielkości charakterystyczne naprężenia okresowo zmiennego Cyklem naprężeń nazywa się okresowo zmienne naprężenie o wartościach zmieniających się w sposób ciągły w czasie jednego okresu. Okresowo zmienne naprężenia występujące w próbach zmęczeniowych mają najczęściej charakter sinusoidalny (rys.60). Można je wyrazić wzorem = m + a sinωt gdzie: ω - częstość kołowa zmian naprężenia, t - czas. Największa wartość naprężenia cyklu jest równa a najmniejsza max = m + a min = m - a gdzie: a - amplituda naprężenia, m - naprężenie średnie cyklu. Wzajemne zależności można również wyrazić wzorami max min a = 2\n4 max + min m = 2 Stosunek χ naprężenia średniego m do amplitudy naprężenia a nazywa się współczynnikiem stałości obciążenia m χ = a Stosunek R najmniejszego naprężenia min do największego naprężenia max cyklu nazywa się współczynnikiem asymetrii cyklu (lub charakterystyką cyklu). R = Między współczynnikami χ i R zachodzi następująca zależność m χ = a min max 1+ = 1 Cykl, w którym max i min mają ten sam znak nazywa się cyklem jednostronnym, a cykl, w którym naprężenia zmieniają znak - cyklem dwu-stronnym (przemiennym). Cykl, w którym m = 0, nazywa się cyklem wahadłowym (symetrycznym); ( max = - min = a, χ = 0, R = -1; rys. 61a). R R b Naprężenie, N/mm 2 Czas t, sek a Rys.2. Przebiegi zmian naprężenia: a) przy cyklu wahadłowym, b) przy cyklu tętniącym. Cykl, w którym jedno ze skrajnych naprężeń głównych cyklu jest równe zeru nazywa się cyklem tętniącym; ( m = a = 0,5 max, χ = 1, R = 0; rys.61.b). Dla określenia dowolnego naprężenia okresowo zmiennego potrzebne są dwie wartości, np. max, i min lub a i m.\n5 Kształt krzywej, wg której zmienia się naprężenie przy tych samych wartościach ekstremalnych, nie ma istotnego wpływu na proces zmęczenia. Również zmiany częstości w zakresie cykli na minutę nie mają wyraźnego wpływu na wyniki badań zmęczeniowych. Proces zmęczenia zależy w decydującym stopniu od doboru wartości, max i min, Ponieważ może tu być nieograniczona liczba możliwości, dla uporządkowania przyjmuje się, że podstawowe próby zmęczeniowe wykonuje się przy naprężeniach zmieniających się wg cyklu wahadłowego, w którym m = 0, a zmienia się tylko wartość amplitudy a. Dla takiego przypadku obciążenia wytrzymałość zmęczeniowa ma wartość najmniejszą Próbki Kształt i wymiary próbek ustala się w zależności od rodzaju mierzonych wielkości i warunków ich określania. Dla określenia wskaźników Zmęczeniowych materiałów stosuje się próbki o prostym kształcie. Dla określenia wytrzymałości zmęczeniowej części maszyn i elementów konstrukcji stosuje się próbki o takich kształtach i wymiarach, które zapewniają możliwie pełną analogię rozkładu naprężeń i warunków obciążania. Materiał do badań, powinien być możliwie jak najbardziej jednorodny i jak najlepiej reprezentować tworzywo, którego własności zmęczeniowe chce się badać. Seria próbek metalowych powinna być wykonana nie tylko z jednego wytopu ale nawet z jednego wlewka. Kształty próbek nie są na ogół znormalizowane. Zależą one w głównej mierze od tego, jaką własność zmęczeniową chce się badać oraz za pomocą jakiego urządzenia będzie przeprowadzone to badanie. Wyjątek stanowią niektóre próbki do zmęczeniowej próby zginania, objęte normą PN-76/H Przykłady próbek pokazano na rys.3. Zalecane przez normę wymiary części roboczej tych próbek podano w tablicach 1 i 2. Części chwytowe próbek dostosowuje się do uchwytów maszyny zmęczeniowej. R R M g d l M g M g t M g d D Rys.3. Próbki okrągłe do próby zmęczeniowej zginania (wg PN-67/H-04326): a) o stałym przekroju, b) z karbem obrączkowym U\n6 Przy wykonywaniu próbek należy przestrzegać jednakowej technologii. Duży wpływ na wytrzymałość zmęczeniową ma stan powierzchni próbki (gładkość, zgniot). Najwyższą wytrzymałość zmęczeniową osiąga się przy próbkach szlifowanych i polerowanych. Tablica 1 Zalecane wymiary części roboczej próbek okrągłych o stałym przekroju w mm d l R 5 5 7,5 l 5d 7, Tablica 2 Zalecane wymiary części roboczej (karbów) próbek okrągłych z karbem obrączkowym U oraz współczynniki kształtu α k przy zginaniu D d r t mm 6,00 5,0 0,50 0,50 1,89 9,00 7,5 0,75 0,75 1,89 12,00 10,0 1,00 1,00 1,89 α k 2.4. Maszyny do prób zmęczeniowych Najbardziej rozpowszechnione są tzw. zmęczeniówki giętno-obrotowe (rys.4). Próbka 1 zaciśnięta jest w uchwytach samocentrujących 2, ułożyskowanych obrotowo w tulejach 3. Próbka z tulejami i wrzecionami stanowi jak gdyby belkę podpartą w punktach A i B i obciążoną dwiema symetrycznie położonymi siłami poprzecznymi P. Cała próbka znajduje się więc w stanie czystego zginania momentem gnącym M g = Pa, a naprężenia w najwyższych i najniższych włóknach próbki wynoszą Pa 32Pa = ± = ± 3 W πd gdzie: P - siła obciążająca próbkę, N, d - średnica próbki, mm, a - odległość siły P od punktu podparcia, mm.\n7 A P P B a 2P a Rys.4. Uproszczony schemat zmęczeniówki giętno-obrotowej Maszyna napędzana jest silnikiem 4, za pośrednictwem sprzęgła podatnego 5. Z wałkiem napędowym połączony jest licznik obrotów 6. Nie uwidoczniony na schemacie wyłącznik przyciskowy powoduje wyłączenie silnika w momencie złamania próbki. Zmęczeniówki omawianego typu dają częstość zmian naprężenia cykli na minutę. Zamierzone wartości naprężenia osiąga się przez dobór odpowiedniego obciążenia P. Próba polega na ustaleniu liczby cykli naprężeń N, którą próbka wytrzyma do chwili jej zniszczenia. Oprócz omówionej najprostszej zmęczeniówki istnieje bardzo dużo różnorodnych rozwiązań konstrukcyjnych maszyn do badań zmęczeniowych. Szczególnie szerokie zastosowanie do badań próbek lub elementów konstrukcyjnych na cykliczne rozciąganie, ściskanie i zginanie mają maszyny zmęczeniowe zwane potocznie pulsatorami z układem napędowym hydraulicznym, elektromagnetycznym lub dźwigniowo-sprężynowym. Częstość pulsatorów hydraulicznych jest zazwyczaj mała i nie przekracza cykli/min. Ze względu na znaczne niekiedy różnice między poszczególnymi konstrukcjami maszyn zmęczeniowych oraz brak ogólnie obowiązujących międzynarodowych norm wykonania próbek i warunków przeprowadzania prób, należy zachować szczególną ostrożność przy interpretowaniu i uogólnianiu wyników badań zmęczeniowych Przeprowadzenie próby metodą klasyczną Klasyczna metoda bania wytrzymałości zmęczeniowej metali polega, na sporządzeniu wykresu zmęczeniowego (Wöhlera) i wyznaczeniu wytrzymałości na zmęczenie. Minimalna liczba próbek potrzebna do tego celu wynosi 8-12 sztuk. Przed przystąpieniem do prób zmęczeniowych należy wyznaczyć granicę wytrzymałości na rozciąganie R m badanego materiału. Pierwszą próbkę obciąża się tak aby maksymalne naprężenie wyniosło ok. 0,67R m. Po pęknięciu pierwszej próbki, obciążenie drugiej i następnych próbek dobiera się w ten sposób, aby otrzymać kolejno coraz niższe naprężenia max, przy tym\n8 samym naprężeniu średnim m. Różnice pomiędzy kolejnymi wartościami naprężeń max przyjmuje się rzędu N/mm 2. Zmniejszając, naprężenia otrzymuje się coraz większe liczby cykli N, przy których próbki ulegają pęknięciu. Dla próbek stalowych liczby te dochodzą do rzędu 10 milionów, zaś dla innych materiałów - do 100 i więcej milionów. Liczne badania zmęczeniowe wykazały, że punkty reprezentujące wyniki prób w układzie współrzędnych - N, skupiają się, w pobliżu pewnej krzywej, zwanej krzywą (wykresem) Wöhlera. Krzywa Wöhlera dla stali (rys.5a) przy obniżaniu naprężeń zdąża asymptotycznie do linii równoległej do osi cykli, a dla próbek z innych materiałów (rys.5b) obniża się asymptotycznie do samej osi cykli. Z tego wynika, że dla materiałów, stalowych istnieją graniczne naprężenia, poniżej których próbka nie ulegnie zniszczeniu przy dowolnie dużej liczbie cykli obciążeń. Największą wartość naprężenia okresowo zmiennego max (przy danym cyklu), przy której próbki n1e ulegają zniszczeniu po przeniesieniu nieograniczonej liczby cykli obciążenia nazywa się nieograniczoną wytrzymałością zmęczeniową albo rzeczywista, (fizyczna) granicą zmęczenia. Wartość tę na wykresie Wöhlera wyznacza asymptota (rys.5a). a) b) Z o Z o Z go Z go 0 N o N G = 10x10 6 N, cykle 0 N o N G = 100x10 6 N, cykle Rys. 5. Wykresy Wöhlera: a) dla stali, b) dla stopu aluminium W praktyce za granicę zmęczenia (wytrzymałość zmęczeniowa) przyjmuje się (PN-76/H-04325) największą wartość naprężenia okresowo zmiennego max (przy danym cyklu), przy której próbki nie ulegają zniszczeniu w ciągu określonej liczby cykli N G, przyjętej umownie za bazę (podstawę) próby zmęczeniowej. Dla stali konstrukcyjnych przyjmuje się za bazę N G = cykli, a dla metali i stopów nieżelaznych N G = cykli. Wyznaczone w ten sposób granice zmęczenia oznacza się przez: Z go - przy wahadłowym zginaniu, Z so - przy wahadłowym skręcaniu, Z rc - przy wahadłowym rozciąganiu i ściskaniu. Charakteryzują one własności zmęczeniowe dla poziomej względnie lekko nachylonej części krzywej Wöhlera (rys. 5). Dla stali praktyczna granica zmęczenia pokrywa się z fizyczną granicą zmęczenia.\n9 Oprócz nieograniczonej i praktycznej wytrzymałości zmęczeniowej rozróżnia się jeszcze tzw. ograniczona wytrzymałość zmęczeniową Z oo. Definiuje się ją jako największą wartość naprężenia okresowo zmiennego (przy danym cyklu), przy której średnia żywotność próbek N śr równa się przyjętej liczbie cykli N. Ograniczona wytrzymałość zmęczeniowa charakteryzuje właściwości zmęczeniowe materiału w zakresie wyraźnie nachylonej części krzywej Wöhlera. Można ją łatwo wyznaczyć wprost z wykresu (rys.5a). Zmieniając wartość naprężenia średniego m, otrzymuje się inną krzywą Wöhlera oraz inną wartość wytrzymałości zmęczeniowej. Komplet krzywych Wöhlera, wyznaczonych dla róznych wartości m służy do sporządzenia bardziej złożonych wykresów obrazujących właściwości zmęczeniowe materiału w szerokim zakresie zmienności cykli, jak np. wykres Smith'a (rys.6). Cechą charakterystyczną badań zmęczeniowych jest duży rozrzut otrzymywanych wyników poszczególnych prób. Dlatego też badania muszą być przeprowadzone dla serii próbek a ich wyniki opracowane metodami statystycznymi. Każda próbka z danej serii jest w trakcie próby obciążana aż do zniszczenia lub też do przetrwania liczby cykli odpowiadającej bazie (N G ) próby zmęczeniowej. Liczba próbek w jednej serii może być różna w,zależności od rodzaju informacji, będącej celem badań. W przypadku badań statystycznych liczba próbek jest zależna od stosowanej metody statystycznej. Rys.6. Wykres zmęczeniowy Smith a, a) metoda wykreślania, b) uproszczony dla przypadku, gdy Z rj < R e, c) dla przypadku, gdy Z rj > R e Do badań używa się na ogół nie mniej niż 10 próbek, a W przypadku elementów maszyn - nie mniej niż 6 sztuk. Co najmniej 2 próbki nie powinny ulec zniszczeniu w ciągu N G cykli przy naprężeniu równym granicy zmęczenia lub o 5% wyższym. Przy dużym rozrzucie właściwości zmęczeniowych, średnią granicę zmęczenia należy wyznaczyć metodą statystyczną, używając do tego celu co najmniej 5 próbek dla danego naprężenia.\n10 2.7. Przełom zmęczeniowy Badania mikroskopowe wykazały, że istota zmęczenia polega na tworzeniu się w materiale (pod działaniem naprężeń okresowo zmiennych) mikropęknieć, których liczba zwiększa się z czasem i obejmuje coraz większą partię materiału. Gdy przekrój zostanie już dostatecznie osłabiony następuje doraźne zniszczenie elementu. Ognisko Przełom zmęczeniowy Przełom doraźny Linie frontu Ogniska Rys.9. Charakterystyczny przełom zmęczeniowy czopa wału zginanego. Zniszczenie zmęczeniowe można poznać po charakterystycznym przełomie. Dla większości metali można wyróżnić w nim dwie odmienne strefy, odpowiadające dwom etapom niszczenia materiału (rys.9). Strefa pierwsza, nazwana strefą zniszczenia zmęczeniowego ma zwykle charakterystyczną wygładzoną powierzchnię (w skutek docierania się i doklepywania ścianek szczeliny) o kształtach muszlowych z widocznymi niekiedy tzw. liniami przystankowymi (liniami frontu), świadczącymi o nierównomiernym, skokowym pogłębianiu się szczeliny. Druga strefa przełomu zmęczeniowego o powierzchni wizualnie bardziej gruboziarnistej powstaje nagle w ostatnim okresie pracy elementu. Ta część przełomu nosi nazwę strefy doraźnej. W okolicy przełomu brak jest widocznych odkształceń plastycznych, a więc ma on charakter przełomu kruchego. Zniszczenia doraźne są uwarunkowane naprężeniami nominalnymi, natomiast zniszczenia zmęczeniowe - naprężeniami lokalnymi. Stąd też istotny wpływ na wytrzymałość zmęczeniową elementów wywierają wszelkiego rodzaju karby, powodujące lokalne spiętrzenia naprężeń.\n11 Rys.10. Przykłady przełomów zmęczeniowych - schematy.\n12 Rys.10. Przykłady przełomów zmęczeniowych - widoki. 3. Przebieg ćwiczenia 1. Przygotować arkusz protokołu pomiarów wg podanego wzoru (przed przy stąpieniem do wykonania ćwiczenia). 2. Zapisać w protokole dane dotyczące próbki i maszyny wytrzymałościowej. Średnicę próbki zmierzyć z dokładnością do 0,05 mm. 3. Zamocować w uchwytach maszyny próbkę z karbem i poddać ją próbie zginania do wystąpienia przełomu zmęczeniowego. Obciążenie próbki przyjąć wg wskazań prowadzącego ćwiczenie. 4. Na papierze milimetrowym sporządzić wykres Wöhlera wg danych pomiarowych oraz podanych przez prowadzącego. 5. Odczytać z wykresu wartość granicy zmęczenia (wytrzymałości zmęczeniowej) Z go. 6. Naszkicować i opisać przełom próbki. 4. Wytyczne do sprawozdania Sprawozdanie winno zawierać: 1. Określanie celu próby zmęczeniowej zginania. 2. Definicje podstawowych pojęć. 3. Opis przebiegu ćwiczenia. 4. Wykres Wohlora w układzie współrzędnych - N względnie - Lg(N), sporządzony na podstawie wyników pomiarów i podanych przez prowadzącego ćwiczenie. 5. Omówienie wyników badań zawierające analizę otrzymanych zależności (wykresów), ocenę stosunku Z go i. R m oraz szkic i opis przełomu próbki.\n13 6. Protokół pomiarów (zawierający schemat obciążania próbki i pomiaru ugięć). 7. Uwagi i wnioski. 5. Literatura 1. K. Grudziński; Ćwiczenia Laboratoryjne z Wytrzymałości Materiałów, Skrypt PS. 2. PN-76/H Badanie metali na zmęczenie. Pojęcia podstawowe i ogólne wytyczne przygotowania próbek oraz przeprowadzenia prób. 3. PN-76/H Badanie metali na zmęczenie. Próba zginania. 4. Mały Poradnik Mechanika, WNT M. Zakrzewski, J. Zawadzki; Wytrzymałość materiałów, PWN Z. Brzoska; Wytrzymałość materiałów, PWN 1974.


Świnoujście - iswinoujscie.pl » Najbardziej rowerowe miasto w Polsce to…\n» Strona Główna » Wydarzenia » Najbardziej rowerowe miasto w Polsce to…\niswinoujscie.pl • Piątek [21.09.2018, 08:34:19] • Polska\nRywalizacja w ramach kampanii Kręć Kilometry po technologię trwa do 30 września. Ranking można śledzić na stronie kreckilometry.pl. W ubiegłym roku najwięcej kilometrów przejechali mieszkańcy Pabianic. Ale w tym sezonie wszyscy biją nowe rekordy, więc końcówka września będzie gorąca!\nGość • Sobota [22.09.2018, 12:54:25] • [IP: 164.127.17.***]\n17:01 Daleko? 137 miejsce na 1103 miejsc, tak więc jakby w pierwszej dziesiątce. A ja nie mam cierpliwości bawić się w jakieś aplikacje, dziś już wszystko co wydaje się bezinteresowne i tak ma jakiś haczyk, jakieś zalogowanie się, jakieś usługi marketingowe czy ciasteczka, i to nie te wkładane w paszczękę, lecz wklejane w prywatny komp. Tak więc dziś wyciągam rower, wsiadam nań i jadę w głąb Niemiec, bo najbardziej rowerowym obszarem jest wyspa Uznam, na szczęście nie z kre t y ńs ko dobranymi kostkami polbruku, ułożonymi poprzecznie do kierunku jazdy, z powierzchnią sfałdowaną chyba wskutek obciążania maszynami do usuwania śniegu. Jadę ot tak, bo kocham pejzaże, szum wiatru we włosach lub otworach kasku czy nosa. Niemieckie gęganie zlewa się w szum jakby wiatru, SLD i KOD czyli wściekłe miauczenie oddala się, choc nadal pozostaje na tej samej wyspie - oto szczęście.\nGość • Piątek [21.09.2018, 17:01:07] • [IP: 93.94.186.**]\n137. Świnoujście - 10794 km proszę nagłośnić te IDE bo jesteśmy daleko na 137 pozycji


Nowe kolorystyki adidas #NMD - News - Szczepan Radzki\nadidas nie przestaje bombardować rynku kolejnymi kolorystykami #NMD.\nAha – jakby ktoś nie wiedział to eNeMDi, a nie Nomad. Więcej o nazwach butów – tutaj.\nNa swoich profialch w social media, adidas zaprezentował nam jak będą wyglądały kolejne CW #NMD. Oba to tonalne sznurki i trzy paski pasujące do cholewki oraz tylnych klocków łączących podeszwę i cholewkę. Klocki na bokach są w kolorach niebieskim – przy czarnym CW – i pomarańczowym przy CW szarym.\nPopatrzcie na to co przygotował adidas i dajcie znać co sądzicie.\nAha, no i obserwujcie nas na Instagramie.