NA KOLONIE BEZ KURSÓW - Centrum Wspierania Rodzin - Rodzina I Rodzicielstwo\nNA KOLONIE BEZ KURSÓW - Centrum Wspierania Rodzin\nBezpłatny magazyn Centrum Wspierania Rodzin „Rodzinna Warszawa”\nPROJEKTY W PWD\nPWD OD KUCHNI\nNr 2 (3) maj 2016\nzmiany przepisów dot. organizacji\npraca nad sobą oczami\ndzieci z „Ogniska Praga”\nMłodzież w CWR kręci!\no młodzieżowym studiu\ntelewizyjnym przy Starej 4\nRatując jedno zwierzę\nZMIENIAMY JEGO ŚWIAT\nwywiad z wolontariuszką\nz Fundacji Pegasus\nJanek z Ogniska „Starówka”\npodczas zajęć w młodzieżowym\nMajówka za pasem, a rozleniwiające ciepło sączy się zza\nokna. Kadra i wychowankowie PWD intensywnie myślą\njuż o wakacjach. Planując wypoczynek letni na ten rok,\nwarto zapoznać się z nowymi przepisami. Najważniejsze\ninformacje dotyczące zmian legislacyjnych znajdziecie\nw artykule „Na kolonie bez kursów”.\nDla Centrum Wspierania Rodzin „Rodzinna Warszawa”\npierwsze półrocze 2016 roku to czas wyjątkowo pracowity. Od lutego prowadzimy\nmłodzieżowe studio telewizyjne. Nasi wychowankowie poznają tu tajniki reżyserskiego fachu. Pierwsze efekty można zobaczyć na kanale Youtube Studio TV Młodzieżowa oraz na Facebooku TV Młodzieżowa. Kto ma pomysł i chce kręcić – zapraszamy\ndo współpracy. Więcej o studiu dowiecie się z artykułu „Młodzież w CWR kręci”.\nJeśli lubicie nowoczesne technologie, zgłoście się koniecznie do testowania nowej\nmiejskiej aplikacji Virtualna Warszawa („Wirtualny przewodnik po stolicy”). My w Ogniskach IT się nie boimy, dlatego z przyjemnością wybraliśmy się do polskiego oddziału duńskiej firmy informatycznej KMD. Relację z wizyty oraz wywiad wychowanka\nOgniska „Starówka” z prezesem firmy znajdziecie na stronach 16-18.\nInterdyscyplinarne partnerstwa PWD z biznesem, organizacjami, instytucjami i lokalnymi społecznościami to podstawa innowacyjnych programów i strategii na rzecz\nwspierania rodziny. W tym numerze O! prezentujemy wybrane dobre praktyki i projekty realizowane w Ogniskach Wychowawczych, m.in. Akcję Święty Mikołaj oraz wolontariat młodzieżowy na rzecz Fundacji Pegasus oraz dorobek dziennikarski Młodzieżowej Redakcji O!\nPodstawowym narzędziem pracy w PWD jest socjoterapia. O swoim spojrzeniu na\nten proces opowiadają wychowawczyni i dzieci z Ogniska „Praga”.\nReszty nie będziemy Wam zdradzać – musicie zajrzeć do pisma sami. Czytajcie drugi\nnumer O! i rozpowszechniajcie! A jeśli chcecie coś napisać o swojej organizacji, świetlicy lub projekcie – wiecie gdzie nas szukać!\nStara 4, 00-213 Warszawa\ntel.: (22) 831 41 94, wew. 201\nfax: (22) 831 41 94\nZmiany prawne a PWD\nstr. 8-11 Na kolonie bez kursów\nstr. 12-13 Po co dzieciom socjoterapia\nstr. 14-15 Akcja Święty Mikołaj\nstr. 16 Oko w oko z informatykami\nstr. 17-18 Musab kontra Prezes KMD\nstr. 18 Rewizyta na Starówce\nstr. 19-22 Wyśnione Przedstawienie\nstr. 22-24 Rewolucje (między)Ogniskowe\nstr. 24 Na pomoc koniom w Musułach\nstr. 25-28 Ratując jedno zwierzę nie zmienimy świata,\nale dla tego zwierzęcia zmieni się cały świat\nstr. 29 Czas młodych liderów\nStrefa Młodego Dziennikarza\nstr. 30-32 Rodzinne odbijanie na Starówce\nstr. 33 Ping pong na bis\nstr. 34 Selfie z Żydem\nstr. 35 Za darmo… znaczy kolejka\nstr. 36-37 Zakręceni zbieracze\nstr. 38-40 Z wizytą w Policji\nstr. 41 L jak miłość\nstr. 42 Rebusy\nstr. 43 Na początku był „Dziadek”\nRebus 1 Chłopak na opak (lektura szkolna, H.Ożogowskiej)\nCzek.it, Dawid Tomasik\nInicjatywy m.st. Warszawy\nstr. 4-5 Wirtualny przewodnik po Warszawie\nstr. 6-7 Młodzież w CWR kręci!\nRebus 2 Leniwe wakacje pracowitej mrówki\nVIRTUALNA WARSZAWA TO APLIKACJA NA SMARTFONY, KTÓRA POMOŻE OSOBOM NIEWIDOMYM I SŁABOWIDZĄCYM W PORUSZANIU SIĘ PO MIEŚCIE. Z MAP\nI MULTIMEDIÓW SKORZYSTAJĄ RÓWNIEŻ TURYŚCI. NA RAZIE PROGRAM MOŻNA\nTESTOWAĆ W KILKU WYBRANYCH PUNKTACH STOLICY.\nAplikacja Virtualna Warszawa to technologiczny przełom w dostępie do usług miejskich na skalę światową. Innowacyjność\nprojektu została doceniona przez zagraniczne instytucje. W 2014 m.st. Warszawa otrzymało od Fundacji Bloomberg Philanthropies\naż milion euro na realizację swojego pomysłu. Virtualna Warszawa jest jednym z pięciu\nlaureatów Mayors Challenge, konkursu który\nwspiera miasta na całym świecie we wdrażaniu nowatorskich rozwiązań odpowiadających na współczesne wyzwania i problemy.\nSystem ma służyć przede wszystkim jako\nmobilna nawigacja dla osób z dysfunkcjami wzroku – pomóc odnaleźć określone\nlokalizacje, załatwić sprawę w urzędzie\noraz sprawdzić, gdzie w danym momencie\nznajduje się interesujący użytkownika pojazd komunikacji miejskiej. Z wirtualnego\nprzewodnika skorzystają również turyści.\nPożyteczne nie znaczy nudne. W ramach\nVirtualnej Warszawy będzie można zagrać\nw multimedialne gry miejskie. Na razie program jest w fazie pilotażowej. Można się do\nniego zalogować z telefonu i przetestować\nw wybranych punktach stolicy.\nWersja testowa aplikacji przede wszystkim\nułatwia użytkownikom załatwienie spraw\nw Stołecznym Centrum Osób Niepełno-\nsprawnych przy ulicy Andersa 5. Program\nwykorzystuje systemy udźwiękowiające smartfony Talk Back oraz VoiceOver.\nW SCON przy pomocy telefonu można pobrać numerki kolejkowe wewnątrz urzędu\noraz odnaleźć drogę do właściwego gabinetu lub pokoju w budynku. Nawigacja działa\nrównież na stacji II linii metra Centrum Nauki\nKopernik. Spragnieni rozrywki mogą zagrać\nw dwie gry: przygotowanej we współpracy\nz Centrum Nauki Kopernik na terenie Parku\nOdkrywców oraz w Multimedialnym Parku\nFontann, tworzonej wraz z Centrum Wspierania Rodzin „Rodzinna Warszawa”. Gry są\ndostępne dla osób, które zaktualizują swoje\nkomórkowe oprogramowanie do systemu\nAndroid 5.0 lub iOS 8.\nJeśli ktoś chciałby się zaangażować w testowanie nowej aplikacji, wystarczy przesłać\nswoje imię i nazwisko, adres e-mail oraz informację o posiadanym systemie operacyjnym w swoim telefonie (iOS lub Android) na\nKarolina Iwińska-Wojtkowska, Dorota Nowińska,\nPamiętaj, że żebyś mógł testować\naplikację, musisz znajdować się na\nobszarze jej funkcjonowania! Czekamy\nna Twoje uwagi pod adresem:\nTelefon powinien posiadać Bluetooth 4.0, żyroskop, magnetometr.\nRekomendowane wymagania sprzętowe: iPhone 5 lub nowszy system\noperacyjny iOS 8 lub Android 5.0 lub nowszy.\nUwaga: Virtualna Warszawa działa tylko, gdy włączysz: Internet, Bluetooth i GPS. Musisz być również w zasięgu beaconów. W fazie testowej aplikację uruchomisz w SCON, w Multimedialnym Parku Fontann,\nw Parku Odkrywców przy Centrum Nauki Kopernik oraz na stacji II linii\nmetra - Centrum Nauki Kopernik.\nGra w Multimedialnym Parku Fontann\nWiększości Multimedialny Park Fontann kojarzy się głównie z wielobarwnymi widowiskami świetlnymi, które odbywają się tu od maja do\nwrześnia każdego roku. Jest to również największy zielony skwer w tej\nczęści Warszawy, gdzie można wypocząć z widokiem na Wisłę. Dzięki współpracy Biura Pomocy i Projektów Społecznych oraz Centrum\nWspierania Rodzin „Rodzinna Warszawa” do parku zawitała jeszcze\njedna atrakcja, czyli multimedialna gra w ramach aplikacji Virtualna\nWarszawa. Użytkownik ma przed sobą aż 14 zadań, które umożliwią\nmu lepsze poznanie okolicy oraz historii mijanych obiektów. Gra dostępna jest również dla osób z dysfunkcjami wzroku.\nfot.: Marcin Dunin-Borkowski\nZapraszamy do współpracy zorganizowane grupy w szczególności ze stołecznych szkół, organizacji pozarządowych oraz miejskich instytucji pracujących\nz dziećmi i rodzinami. Masz pomysł? Chcesz wiedzieć więcej? Napisz: [email protected]\nW LUTYM 2016 ROKU NA STAREJ 4 CENTRUM WSPIERANIA RODZIN „RODZINNA\nWARSZAWA” OTWORZYŁO NOWOCZESNE STUDIO TELEWIZYJNE. MŁODZIEŻ NA\nRAZIE OSWAJA SIĘ ZE SPRZĘTEM I Z TAJNIKAMI DZIENNIKARSKIEGO FACHU. JUŻ\nWKRÓTCE W ŚWIAT WYRUSZĄ PIERWSI REPORTERZY PIONIERSKIEJ NA SKALĘ\nOGÓLNOPOLSKĄ MŁODZIEŻOWEJ TELEWIZJI INTERNETOWEJ.\nLegendarne czwarte piętro przy ulicy Starej 4. Stąd patron i założyciel Ognisk Kazimierz Lisiecki, zwany przez swoich współpracowników i dzieci „Dziadkiem”, zwykł\nspoglądać na swoje królestwo. Ponoć nie\nwahał się, gdy trzeba było wychylić głowę przez okno i zdyscyplinować opieszałego wychowawcę czy nieposłusznego\nwychowanka. Z mieszkania roztacza się\npiękny widok na teren Ognisk „Starówka”\noraz Wisłę. Tu właśnie na początku 2016\nroku wprowadziła się najnowsza inicjaty-\nMłodzież w CWR kręci\nwa Centrum Wspierania Rodzin „Rodzinna\nWarszawa”, czyli młodzieżowe studio telewizyjne. Gospodarzami miejsca są Paweł\nSzczutowski i Marcin Dunin-Borkowski. To\noni przy wsparciu ekipy remontowej urządzili i przygotowali studio do dalszej pracy.\nTeraz wszystko w rękach i głowach młodych.\nTV od kuchni\nNawet krótka wycieczka po studiu robi\nwrażenie. Prosto z korytarza trafiamy do\nliveroomu, czyli miejsca przygotowanego\ndo realizacji wywiadów i relacji na żywo.\nJeden z zakątków pomieszczenia zajmuje\ngreen screen. Dzięki pomalowanej na jaskrawozielony kolor ścianie młodzi dziennikarze będą mogli przenieść swoich gości w każde miejsce na ziemi. Kilka chwil\ni jednolite tło można zamienić na dowolny obraz. Ograniczeniem są tylko temat\ni wyobraźnia twórcy. W drugim końcu pomieszczenia znajduje się aneks kuchenny\nz płytą indukcyjną. Program śniadaniowy,\nhit kulinarny, kameralne wywiady, burzliwe\ndyskusje o ważnych sprawach czy nawet\nprognoza pogody – tu w studiu TV przy\nStarej 4 wszystko jest możliwe i zostanie\nzarejestrowane przez trzy kamery studyjne\nBlackmagic o rozdzielczości Full HD. Nie\nmożna zapomnieć o studyjnym oświetleniu w systemie zawieszenia lamp. W drugim pokoju znajduje się pomieszczenie\nrealizatorskie z mikserem obrazu, odsłuchem dźwięku oraz przełącznikami świateł\ni komputerami: emisyjnym i montażowym.\nWyposażenie reżyserki umożliwia pełną\nkontrolę nad sytuacją w studio. Pod okiem\nspecjalistów młodzi dziennikarze nauczą\nsię tu od A do Z montażu i obróbki obrazu.\nGotowa przestrzeń czeka na chętnych do\nnauki. Młodzieżowe studio telewizyjne\nma być miejscem, gdzie dzieci, młodzież\ni młodzi dorośli do 26 roku życia zdobywają fachową wiedzę i umiejętności obsługi\nsprzętu audiowizualnego i kompleksowej\nrealizacji materiałów filmowych. Na razie\nuczestnicy zajęć będą się uczyć tworzenia\nfilmików, teledysków, tutoriali i różnorodnych form dziennikarskich, a także oswajać z kamerą i ćwiczyć warsztat filmowca.\nDocelowo w studiu powstanie Telewizja\nMłodzieżowa publikująca swoje nagrania\nvideo w systemie VOD oraz realizująca\nmateriały reporterskie z najważniejszych\nwarszawskich imprez i wydarzeń. Do\nwspółpracy zapraszamy również osoby\nindywidualne - pasjonatów filmów i dziennikarstwa.\nNA KOLONIE BEZ KURSÓW\nOD KWIETNIA 2016 ROKU ZMIENIŁY SIĘ PRZEPISY DOTYCZĄCE ORGANIZACJI KURSÓW NA KIEROWNIKÓW I WYCHOWAWCÓW WYPOCZYNKU LETNIEGO. ZE ZMIAN\nCIESZYĆ SIĘ BĘDĄ ZWŁASZCZA WYCHOWAWCY PRACUJĄCY W PLACÓWKACH\nzczegółowe przepisy dotyczące organizacji obozów i kolonii letnich regulowało dotychczas dosyć już nobliwe\nrozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 stycznia 1997 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać organizatorzy\nwypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej,\na także zasad jego organizowania i nadzorowania (Dz. U. Nr 12, poz. 67, z późn. zm.).\nPoczątek kwietnia przyniósł jednak sporo\nrewolucji. Ministerstwo prima aprilis świętowało na poważnie – tego dnia weszły\nw życie przepisy ustawy z dnia 11 września\n2015 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty\noraz ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym\n(Dz. U. poz. 1629). Już pięć dni później opublikowano rozporządzenia Ministra Edukacji\nNarodowej z 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (Dz. U. poz. 452).\nW rozporządzeniu ustawodawca określa\ntermin zgłoszenia wypoczynku i jego formy.\nNowe prawo wskazuje liczbę uczestników,\nktórzy mogą pozostawać pod opieką jednego wychowawcy. Ściśle definiuje również obowiązki kierownika i wychowawcy\nwypoczynku organizowanego przez szkoły\ni placówki (m.in. konieczność prowadzenia\ndziennika wypoczynku), a także program\nkursów na kierownika i wychowawcę, w tym\nformy i wymiar zajęć. Zmianom uległy także\nwzory niektórych dokumentów: zgłoszenia,\nkarty wypoczynku, wzór karty kwalifikacyjnej, zaświadczenia o ukończeniu kursów na\nwychowawcę i kierowników. Rozporządze-\nnie wyraźnie mówi też o tym, jakie dokumenty potwierdzają posiadane przez kadrę\nprzygotowanie do prowadzenia zajęć w ramach kursu na kierownika wypoczynku lub\nna wychowawcę wypoczynku.\nOrganizatorzy wypoczynku mogą zgłaszać\nzamiar zorganizowania wypoczynku w okresie ferii letnich, w roku szkolnym 2015/2016,\nod 1 maja 2016 r. Dobrą wiadomością jest\ntakże możliwość zgłoszenia wypoczynku\nz uchybieniem 21-dniowemu terminowi\nw przypadkach uzasadnionych względami społecznymi, ale nie później niż na 7 dni\nprzed zaplanowanym wyjazdem.\nWejście w życie nowych przepisów oznacza, że rozporządzenie Ministra Edukacji\nNarodowej z dnia 21 stycznia 1997 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać organizatorzy wypoczynku dla dzieci i młodzieży\nszkolnej, a także zasad jego organizowania\ni nadzorowania (Dz. U. Nr 12, poz. 67, z późn.\nzm.) przestało obowiązywać. Wprowadzone\nzmiany wpłyną z pewnością na podniesienie\nwiedzy i umiejętności osób pełniących role\nkierowników i wychowawców.\nNowe przepisy są istotne dla wszystkich organizatorów wypoczynku, ale cieszą zwłaszcza te zmiany, które dotyczą placówek wsparcia dziennego. Zgodnie z nowelizacją część kadry\nPWD nie będzie musiała już kończyć tzw. kursu kolonijnego!\nZgodnie z art. 92c ust. 2 pkt 2 lit a ustawy z dnia 7 września\n1991 r. o systemie oświaty, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia\n11 września 2015 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz\nustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, organizator wypoczynku zapewnia kadrę wypoczynku, którą stanowią kierownik\nwypoczynku i wychowawcy wypoczynku spełniający warunki,\no których mowa w art. 92p ust. 1-6. Artykuł ten również precyzuje zakres wymagań wobec wychowawców. Wychowawca\nmusi być osobą, niekaraną, pełnoletnią i posiadać wykształcenie co najmniej średnie i ukończony kurs wychowawcy.\n1. być osobą niekaraną za umyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przestępstwo przeciwko wolności seksualnej\ni obyczajności, przestępstwo przeciwko\nrodzinie i opiece, z wyjątkiem przestępstwa określonego w art. 209 ustawy\nz dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny\n(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.), przestępstwo określone w rozdziale 7 ustawy\nz dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu\nnarkomanii (Dz. U. z 2012 r. poz. 124 oraz\nz 2015 r. poz. 28 i 875) albo wobec której\nnie orzeczono zakazu prowadzenia działalności związanej z wychowywaniem,\nleczeniem, edukacją małoletnich lub\nopieką nad nimi lub zakazu przebywania\nw określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania się z określonymi\nosobami, zbliżania się do określonych\nosób lub opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu;\n2. mieć ukończone 18 lat\n3. posiadać co najmniej wykształcenie\n4. ukończyć kurs na wychowawcę wypoczynku\nI tu właśnie pojawia się kluczowy zapis – nauczyciele, instruktorzy harcerstwa\nw stopniu przewodnika lub\nrównoważnym oraz wychowawcy pracujący w placówka wsparcia dziennego, którzy ukończyli studia wyższe\nna opisanych przez ustawę\nkierunkach lub na dowolnym kierunku uzupełnione\nprzez odpowiednie studia\npodyplomowe – nie muszą\nmieć ukończonego kursu\nArt. 92p ust. 6 ww. ustawy stanowi, że\nwarunek ukończenia kursu na wychowawcę wypoczynku nie dotyczy:\n2. osób pracujących z dziećmi w placówkach wsparcia dziennego lub placówkach\nopiekuńczo-wychowawczych, które posiadają wykształcenie określone w art. 26 ust.\n1 pkt 1 lit. a lub w art. 98 ust. 1 pkt 1 ustawy\ni systemie pieczy zastępczej, oraz\n3. instruktorów harcerskich w stopniu co najmniej przewodnika lub równoważnym nadanym w organizacji harcerskiej funkcjonującej\nw Rzeczypospolitej Polskiej albo w stopniu\nrównoważnym nadanym w organizacji harcerskiej funkcjonującej w innym państwie\nczłonkowskim Unii Europejskiej, państwie\nczłonkowskim Europejskiego Porozumienia\no Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy\no Europejskim Obszarze Gospodarczym lub\nArt. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej odnosi się do osób pracujących\nz dziećmi w placówce wsparcia dziennego jako wychowawca i wskazuje na wykształcenie wyższe\n– na kierunku pedagogika, pedagogika specjalna, psychologia, socjologia, praca socjalna, nauki o rodzinie lub na\ninnym kierunku, którego program obejmuje resocjalizację,\npracę socjalną, pedagogikę opiekuńczo-wychowawczą lub\n– na dowolnym kierunku, uzupełnione studiami podyplomowymi w zakresie psychologii, pedagogiki, nauk o rodzinie, resocjalizacji lub kursem kwalifikacyjnym z zakresu pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej.\nW myśl art. 92p ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U.\nz 2015 r. poz. 2156, z późn. zm., dalej\n„ustawa”) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r. o zmianie\nustawy o systemie oświaty oraz ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz.\nU. z 2015 r. poz. 1629) kierownikiem\nwypoczynku może być osoba, która:\n1) nie była karana za umyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności,\nz wyjątkiem przestępstwa określonego w art. 209 ustawy z dnia 6 czerwca\n1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88,\npoz. 553, z późn. zm.), przestępstwo\nokreślone w rozdziale 7 ustawy z dnia\n29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012 r. poz. 124 oraz\nz 2015 r. poz. 28 i 875) albo wobec której nie orzeczono zakazu prowadzenia\ndziałalności związanej z wychowywaniem, leczeniem, edukacją małoletnich lub opieką nad nimi lub zakazu\nprzebywania w określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania\nsię z określonymi osobami, zbliżania\nsię do określonych osób lub opuszczania określonego miejsca pobytu\nbez zgody sądu;\n3) posiada co najmniej wykształcenie\nWarunek, o którym mowa w pkt 4, nie dotyczy osób zajmujących stanowiska kierownicze\nw szkołach lub placówkach oraz instruktorów\nharcerskich w stopniu co najmniej podharcmistrza lub równoważnym nadanym w organizacji harcerskiej funkcjonującej w Rzeczypospolitej Polskiej albo w stopniu równoważnym\nnadanym w organizacji harcerskiej funkcjonującej w innym państwie członkowskim Unii\nEuropejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu\n(EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej (art. 92p ust. 4 ustawy).\nPlacówką w rozumieniu ustawy są jednostki\norganizacyjne wymienione w art. 2 pkt 3-5, 7\ni 10 ustawy tj.:\n•placówki oświatowo-wychowawcze, w tym\nszkolne schroniska młodzieżowe, umożliwiające rozwijanie zainteresowań i uzdolnień\noraz korzystanie z różnych form wypoczynku i organizacji czasu wolnego;\n•placówki kształcenia ustawicznego,placówki kształcenia praktycznego oraz ośrodki\numożliwiające uzyskanie i uzupełnienie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych;\n•placówki artystyczne - ogniska artystyczne umożliwiające rozwijanie zainteresowań\nw tym poradnie specjalistyczne udzielające\ndzieciom, młodzieży, rodzicom i nauczycielom pomocy psychologiczno-pedagogicznej, a także pomocy uczniom w wyborze\n•młodzieżowe ośrodki wychowawcze, młodzieżowe ośrodki socjoterapii, specjalne\nośrodki szkolno-wychowawcze oraz specjalne ośrodki wychowawcze dla dzieci\ni młodzieży wymagających stosowania\nspecjalnej organizacji nauki, metod pracy\ni wychowania, a także ośrodki umożliwiające\ndzieciom i młodzieży, o których mowa w art.\n16 ust. 7, a także dzieciom i młodzieży z upośledzeniem umysłowym z niepełnosprawnościami sprzężonymi realizację odpowiednio obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust.\n3, obowiązku szkolnego i obowiązku nauki;\n•placówki zapewniające opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza\nmiejscem stałego zamieszkania;\nPodsumowując, kierownicy innych jednostek organizacyjnych niż szkoły oraz wyżej\nwymienione placówki, aby móc wykonywać funkcję kierownika wypoczynku, muszą\nukończyć stosowny kurs na kierownika wypoczynku.\nCZYLI O PRASKICH ZAJĘCIACH „NIE JESTEŚ SAM”\nWYCHOWANKOWIE Z OGNISKA „PRAGA” ZE ŚRODKOWEJ 9 OPOWIADAJĄ\nO TYM, CO DAJĄ IM COTYGODNIOWE ZAJĘCIA. DOJRZAŁOŚĆ ODPOWIEDZI\nZSZOKUJE NAWET STARYCH WYJADACZY.\nNajprościej mówiąc socjoterapia to terapeutyczna metoda pracy z dziećmi i młodzieżą.\nPod wodzą specjalisty uczestnicy w bezpiecznej i stałej grupie rówieśników\nuczą się jak radzić sobie z indywidualnymi trudnościami, rozpoznawać\ni nazywać emocje, a także funkcjonować pośród innych ludzi.\nDzięki różnorodnym zabawom,\naktywnościom i ćwiczeniom\nzbierają nowe doświadczenia i zdobywają umiejętności.\nTyle teorii, bo zdecydowanie ważniejsza jest praktyka.\nTo właśnie podczas zajęć,\nw wyniku ciężkiej pracy ich\nuczestników, wydarzają się\nW Ogniskach prowadzonych\nprzez Centrum Wspierania Rodzin „Rodzinna Warszawa” kadra kładzie duży nacisk na pracę\nkorekcyjną z dziećmi. Na cotygodniowych zajęciach wychowankowie mają możliwość zmierzenia się ze\nsobą, swoimi ograniczeniami oraz z tym,\njak ich widzą i rozumieją ich koledzy, koleżanki i wychowawcy. Oddajmy zatem głos tym,\nktórzy w socjoterapeutycznym procesie grupowym biorą udział na co dzień.\nZajęcia prowadzę od trzech lat i widzę,\njak kolejne dzieci powoli zaczynają się\notwierać, zabierać głos na forum, mówić o swoim samopoczuciu oraz o tym,\nco im się przydarzyło dobrego, a co\nzłego, co je zaskoczyło, a co rozbawiło.\nLepiej poznają siebie samych poprzez\nrozpoznawanie i sięganie do swoich zalet,\numiejętności, talentów, ale i niedoskonałości; poprzez prezentację siebie, rozpoznawanie swoich uczuć. Podczas socjoterapii\nmają okazję skonfrontować się z informacjami\nzwrotnymi na swój temat, otrzymanymi od innych\ndzieci. Poznają kolegów i koleżanki z Ogniska, ich\nzdanie na różne tematy i dowiadują się, co o sobie myślą\ninni. Uczą się przebywać ze sobą, relaksować, dbać o siebie nawzajem, współpracować w grupie, wyrażać swoje opinie, potrzeby, dzielić się radościami i smutkami.\nDzięki naszej pracy dzieci zbliżyły się do siebie, uważniej\nsiebie wzajemnie słuchają, lepiej czują się w swoim towarzystwie. To ważne, bo przecież Ognisko to przede\nwszystkim relacje ludzi, którzy je tworzą ...\nOkiem Dzieci z Ogniska „Praga”\nspisane przez Annę Junczyk\nZapytałam ostatnio dzieci, co im daje uczestniczenie w spotkaniach socjoterapeutycznych.\nPozwoliłam sobie pogrupować te wypowiedzi\nw sześciu kategoriach. Moje mądre dzieci – po\nburzy mózgów – odpowiedziały tak:\nSzczęście, wesołość, radość, śmiech, fajne\nuczucia; poczucie bezpieczeństwa; zaskoczenie; szczerość.\nFajni ludzie wokół; można się czegoś o kimś dowiedzieć, poznać innych; dowiadujesz się co, ta\nosoba lubi, czego nie lubi; poznanie innych, przyjaźń,\nlubienie; można poznać Ciocię.\nMożna się dużo nauczyć; wiadomości, naukę, inteligencję,\nOdwagę; prawdy można się o sobie dowiedzieć; przykre rzeczy i wesołe.\nPracujemy razem, pracujemy razem ze sobą; wspólne pomysły.\nNauczyć się różnych zabaw; różne zabawy; wspólne zabawy\nWychowankowie, Ognisko „Praga”\nAnna Junczyk, Ognisko “Praga”\nPo co dzieciom socjoterapia\nplacówka system nagród jest elementem\nzłożonego procesu pedagogicznego i,\naby działał wspierająco dla dzieci, wymaga dużej konsekwencji. Ważną rolę w całej układance pełni szczególnie prezent\nświąteczny, zróżnicowany w zależności od\nosiągnięć i zaangażowania dzieci. Wszystko jest wcześniej omawiane z naszymi\npodopiecznymi, kadra mówi im, jak ocenia ich całoroczny postęp, tłumaczy swoje\ndecyzje i informuje, o jaki prezent w danym roku mogą prosić świętego Mikołaja.\nObdarowywanie w praktyce\nOD 2015 W NASZYCH OGNISKACH DZIAŁA JEDNOLITY SYSTEM MOTYWACYJNY\nDLA WYCHOWANKÓW. ZORGANIZOWANA W GRUDNIU AKCJA ŚWIĘTY MIKOŁAJ,\nCZYLI BOŻONARODZENIOWY ZAKUP SPERSONALIZOWANYCH PACZEK, SFINANSOWANYCH PRZEZ FIRMY ORAZ INDYWIDUALNYCH WOLONTARIUSZY, TO KOLEJNY ETAP NASZEGO PROGRAMU BUDOWANIA DŁUGOTERMINOWYCH INTERDYSCYPLINARNYCH PARTNERSTW NA RZECZ DZIECI I ICH RODZIN.\nOgniska Wychowawcze to nie tylko miejsce, gdzie dzieci mogą spotkać się z rówieśnikami, odrobić lekcje, dobrze bawić\ni zjeść coś ciepłego. W ramach codziennych działań wychowankowie uczą się\npracy na rzecz grupy, otwartości i szacunku dla drugiego człowieka oraz rzetelnego\nwypełniania przydzielonych im obowiązków. Dzięki istniejącemu systemowi motywacyjnemu wspieramy ich w rozwoju, doceniamy wytrwałych i aktywnych. Program\nopiera się na założeniu, że motywacja zewnętrzna jest wstępem do kształtowania\nwewnętrznego przekonania, że warto coś\nrobić. Nagradzamy dzieci za wysiłek, jaki\nwłożyły w zmianę zachowań, nabywanie\nnowych umiejętności oraz za postawę,\nktórą prezentują. Pokazujemy wychowankom, że to jak wygląda ich życie, jaką mają\npozycję w społeczeństwie, a także jakie\nbudują relacje zależy wyłącznie od nich\nsamych – od tego, co robią, co umieją i jakimi są ludźmi. Jasne zasady i oczekiwania dają naszym wychowankom poczucie\nbezpieczeństwa oraz uczą odpowiedzialności. Ważnym elementem tego systemu\nsą paczki świąteczne.\nW Ognisku wszelkie nagrody, które dziecko otrzymuje, pełnią inną funkcję niż\nw domu rodzinnym. Istniejący w naszych\nTyle na temat zasad akcji. W czasie realizacji programu zarówno dzieci, jak i dorośli\nmusieli walczyć z różnymi pokusami. Nasi\nMikołaje, choć czasem serce szeptało im\ncoś innego, wzorowo wywiązali się z reguły cenowej. Wszystkie prezenty, które trafiły pod ogniskowe choinki, były trafione,\nnikt się nie pomylił. Co oczarowało dzieci,\nrównież pięknie opakowane.\nDla wychowanków była to również próba\ncharakteru, aby nie prosić swojego Mikołaja o droższy prezent i wywiązać się\nz ogniskowej umowy. Młodszych w wyborach wsparła kadra, starsi mieli znakomitą\nokazję nauczyć się, jak planować wydatki.\nKomputery w Ogniskach nieraz były roz-\ngrzane do czerwoności (ponoć na Grochowie nawet jeden nie wytrzymał napięcia),\nbo dzieciaki skrupulatnie sprawdzały w Internecie, co za daną kwotę można kupić\ni tropiły najlepsze okazje.\nOgromnym przeżyciem było również wigilijne spotkanie świątecznych par. Niestety nie wszyscy Mikołaje mogli przybyć,\nale i tak w Ogniskach zapanowały radość\ni wzruszenie. Dzieciaki były przejęte tym,\nże dorośli włożyli tyle wysiłku i czasu w to,\naby sprawić im przyjemność. Obdarowujących czarował klimat wigilii w placówkach\nCentrum Wspierania Rodzin „Rodzinna\nWarszawa”, docenili przygotowane przez\nwychowanków programy artystyczne oraz\nsuto zastawione stoły pełne świątecznych\nDzięki wsparciu wolontariuszy z różnych\nfirm oraz instytucji pod naszymi choinkami\nw tym roku leżała cała masa kolorowych\npakunków, a na twarzach dzieci pojawiły\nsię piękne uśmiechy. Za pomoc w realizacji Akcji Święty Mikołaj serdecznie dziękujemy firmom DHL, Sanora, Nestle oraz\ninnym darczyńcom pragnącym zachować\nZ PROGRAMISTAMI Z KMD\nPÓŹNYM POPOŁUDNIEM 25 STYCZNIA REPREZENTACJA CENTRUM WSPIERANIA\nRODZIN „RODZINNA WARSZAWA” Z DYREKTOREM NA CZELE ODWIEDZIŁA SIEDZIBĘ DUŃSKIEJ FIRMY INFORMATYCZNEJ KMD POLAND. PODCZAS WIZYTY ZWIEDZILIŚMY NOWOCZESNE BIURO, POROZMAWIALIŚMY Z PRACOWNIKAMI I SZALELIŚMY W GAME ROOMIE.\nszystko zaczęło się jak w dobrym\nfilmie sensacyjnym. Nasza trzynastoosobowa ogniskowa ekipa\nz Dyrektorem, Panią Dyrektor i Ciocią Anią\nw składzie wyruszyła ze Starej 4 dwoma busami. Krótka podróż i – jesteśmy na miejscu.\npracy. Biuro kryje również różnorodne niespodzianki jak np. drukarkę ukrytą w niebieskim „domku” o dźwiękoszczelnych ścianach, kolorowe murale, śmieszne obrazki na\nwejściach do toalet i rebusy na drzwiach do\nBiuro KMD Poland mieści się na trzecim\ni czwartym piętrze w nowo wybudowanym\nbiurowcu przy Inflanckiej 4a. Wjazd windą\nto dopiero początek. Każdy, kto wchodzi na\nteren firmy, musi mieć specjalny zestaw kart\nmagnetycznych. Otrzymaliśmy je wszyscy\nna recepcji. Za bramkami czekał już na nas\nnietypowy przewodnik – sam prezes firmy\nJens Brinksten. Dzięki niemu dowiedzieliśmy się, że KMD tworzy oprogramowanie\nkomputerowe dla wielu instytucji i urzędów\nna całym świecie. W Danii właściwie wszystkie najważniejsze bazy danych i państwowe\nsystemy komputerowe to dzieło naszych\nDuże wrażenie zrobiły na nas pomieszczenia, w których specjaliści z KMD na co dzień\npracują. Pracownicy mogą korzystać z niezliczonej ilości nowocześnie wyposażonych\nsal konferencyjnych, odpocząć w bibliotece,\nna fotelu-huśtawce z widokiem na Warszawę oraz naładować baterie w specjalnej sali\ngier (tzw. game room) grając w piłkarzyki\nlub na konsoli. Ściany i sufity biura są odpowiednio wyciszone, aby zapewnić ludziom\nodpowiednie warunki do kreacji. Wszyscy\npracują w systemie open space, czyli w kilku\ndużych pokojach z wieloma stanowiskami\nPo zwiedzaniu na głodnych odkrywców\nczekały kanapki, słodycze i napoje. Później nasza drużyna podzieliła się na dwa\nzespoły. Dyrekcja Centrum Wspierania Rodzin „Rodzinna Warszawa” wraz z zarządem\nKMD wybrała się na spotkanie, a dzieciaki\nw towarzystwie Cioć Ani i Sylwii powędrowały do game roomu, gdzie rzuciły wyzwanie pozostałym pracownikom firmy w boju\nw piłkarzyki. Czas w KMD szybko nam minął,\nna koniec otrzymaliśmy jeszcze prezenty.\nWspominając wspólną przygodę, czekamy\nna rewizytę. Odkładając na bok wszystkie\ndorosłe sprawy, musimy dać szansę naszemu Dyrektorowi na piłkarzykowy rewanż!\nOko w oko z informatykami\nPOLACY I DUŃCZYCY SĄ PODOBNI – POWIEDZIAŁ MŁODEMU REPORTEROWI MUSABOWI Z OGNISKA „STARÓWKA” JENS BRINKSTEN, PREZES I TWÓRCA ODDZIAŁU\nFIRMY KMD W POLSCE. CAŁA ROZMOWA ODBYŁA SIĘ W JĘZYKU ANGIELSKIM.\nMusab: Czy oddziały firmy KMD znajdują\nsię tylko w Polsce i Danii?\nJens Brinksten: Mamy oddziały również\nw innych krajach – w Szwecji i Norwegii.\nTakże w Rosji, na Ukrainie i w Indiach znajdują się ludzie, którzy pracują dla KMD.\nJakiej narodowości są Państwa pracownicy w Danii?\nNasi pracownicy pochodzą z wielu bardzo\nróżnych krajów. W Danii dla KMD pracuje\naż 3000 osób.\nJak długo powstawał biurowiec, w którym\nznajduje się KMD?\nIle powstawał cały biurowiec, tego nie\nwiem (śmiech). Ale wiem, ile powstały nasze biura.\nI ile czasu to trwało?\nBiura zaczęliśmy tworzyć w maju ubiegłego roku. Te pomieszczenia były zupełnie\npuste. Pięć miesięcy zajęło nam przygotowanie wystroju wnętrza – ścian, podług,\nsufitów, toalet. Wcześniej niczego tu nie\nCzy kiedy zaczynał Pan tworzyć KMD Poland, wiedział Pan, że firma się tak bardzo\nTaka była moja intencja. Takie zadanie\nA dlaczego Pan w ogóle zaczął budować\nMoi szefowie w Danii poprosili mnie o to,\nMusab kontra prezes KMD\nżeby to zrobił. Wcześniej również wiele\nrazy uczestniczyłem w tworzeniu nowych\nfirm – zakładałem je w 16 różnych krajach.\nły, jak i specjalnie zatrudnione do tego firmy z zewnątrz. Ostateczne rozmowy i decyzje podejmujemy sami.\nA dlaczego tym razem wybrał Pan Polskę?\nJest wiele ważnych powodów. Po pierwsze, Polacy są naprawdę dobrymi informatykami. Po drugie, z naszej siedziby głównej w Kopenhadze mamy do Warszawy\nbardzo blisko. Możemy przylecieć samolotem rano i wrócić do domu wieczorem.\nPo trzecie, Polacy i Duńczycy są do siebie\npodobni. To ułatwia tworzenie biznesu\nw Polsce, bo w podobny sposób myślimy\no wielu sprawach i mamy podobne podejście do pracy.\nJeśli ktoś nowy chce dołączyć do firmy\nKMD, to sam ich Pan sprawdza czy robią to\nspecjalnie wyznaczone przez Pana osoby?\nProwadzimy rekrutację na różne sposoby.\nRobią to zarówno nasze wewnętrzne dzia-\nCzy kiedy był Pan mały, miał Pan marzenie, żeby zostać biznesmenem?\nAni trochę. Chciałem być biologiem morskim.\nCiocia Agata: To jak to się stało, że został\nZakochałem się i zamieszkałem z moją\ndziewczyną. Musiałem zarobić na nasze\nutrzymanie i nie stać mnie było na to, żeby\nstudiować biologię. Poszedłem do pracy.\nOd tego momentu już zawsze uczyłem się\njednocześnie pracując. Nigdy nie miałem\ntak, że tylko studiowałem.\nMusab: Dziękuję za wywiad.\nTo ja dziękuję za ten wywiad!\nNA REWANŻ NIE MUSIELIŚMY DŁUGO CZEKAĆ. 16 LUTEGO OŚMIU PRACOWNIKÓW\nKMD ODWIEDZIŁO OGNISKO „STARÓWKA”. TYM RAZEM W ROLĘ PRZEWODNIKÓW\nWCIELILI SIĘ NASI WYCHOWANKOWIE – MUSAB I WŁODEK.\nRewizyta i rewanż\n22 GRUDNIA PODCZAS UROCZYSTEJ WIGILII OGNISKA „MURANÓW” ODBYŁ SIĘ\nNIEZWYKŁY WYSTĘP ŚWIĄTECZNY. PRZEZ KILKA TYGODNI PRZYGOTOWYWALI GO\nWYCHOWAWCY - CIOCIE EDYTA I MONIKA WRAZ Z BYŁYMI OGNISKOWCAMI. ODDAJEMY GŁOS AUTOROM WYDARZENIA.\nzięki zapałowi i sumienności przewodników nasi goście zajrzeli właściwie w każdy kąt Ogniska przy\nStarej 4. Chłopcy nie tylko oprowadzili\nprzybyszów po budynku, ale także zapoznali ich z tajnikami funkcjonowania naszej\nplacówki. Opowiedzieli, jak działa system\nmotywacyjny, co wychowankowie robią\nw każdej z sal i jak wyglądają zajęcia. Pracownicy KMD poznali nasze Ognisko od\nkuchni – również dosłownie, zwiedzając\nkrólestwo Cioci Halinki oraz pracownię\nartystyczną Cioci Eli. Wizytę w Ognisku\npoprzedziła oficjalna prezentacja Centrum\nWspierania Rodzin „Rodzinna Warszawa”\njako instytucji. Na koniec dzieci i dorośli\nrozproszyli się po „Starówce”. Wieść niesie,\nże dobrze się bawili grając w swoje ulubione gry – tenisa stołowego, bilard oraz Fifę.\nBardzo miło wspominamy wizytę w naszych skromnych progach i mamy nadzieję, że będziemy mieli okazję częściej\nOd 11 lat jestem wychowawcą w Ognisku „Muranów”. Przez moją grupę wychowawczą\nprzewinęło się naprawdę sporo młodzieży, część z nich zdążyła już osiągnąć dorosłość.\nPamiętam każdego swojego wychowanka, z dużą ekipą do dzisiaj\nutrzymuję kontakt. Jestem z nimi związana poprzez wspólne lata,\nwspomnienia. To oni stali się moją bożonarodzeniową inspiracją. Gdy w listopadzie padło pytanie, kto ma pomysł na\nprzedstawienie jasełkowe, zapanowała cisza. Żadna z nas\nnie miała gotowego pomysłu, ja również. Może to dziwnie zabrzmi, ale po kilku dniach miałam sen… Przyśniło\nmi się przedstawienie poetycko-muzyczne, przygotowane przez byłych Ogniskowców. To było właśnie\nTO. Pomysłem podzieliłam się z najmłodszą częścią\nkadry muranowskiej. Dziewczyny uznały, że to świetny pomysł. Dla reszty świata wszystko owiane było\ntajemnicą. Zapytałam więc „byłych”, co oni na to?\nWiększość zgodziła się, ucieszyli się, że o nich pomyślałam! Zaczęły się sobotnie wieczorne próby. Czas\nprzedświąteczny był dla nas wszystkich magicznym\nczasem, chwilowym powrotem do przeszłości. Wspólne,\nregularne spotkania przywołały masę wspomnień i uruchomiły refleksje. Wychowankowie mogli zastanowić się, jaką rolę\nOgnisko odegrało w ich życiu i jaką wartość ma dla nich powrót\nw to miejsce po latach. Każdy z nich na swój sposób przeżywał wspólną pracę i występ świąteczny. Niektórzy zapragnęli podzielić się swoimi wrażeniami i refleksjami.\nOgnisko – drugi dom, miejsce rozwijania się w nastoletnich latach mojego życia. Odwiedziny zawsze sprawiają mi wielką\nradość. Myśl, że mogę zobaczyć się z osobami sprzed lat\n– bezcenna. Wiadomość o przygotowywaniu przedstawienia bardzo mnie ucieszyła. Zasiała też nutkę niepokoju,\nbo jednak po tylu latach wystąpić, było dla mnie nie lada\nwyzwaniem. Przygotowania do świąt „dorosłego wychowanka” wyglądają inaczej niż jeszcze kilka lat wcześniej. To\ninna magia... magia rodzinna. Wspólne śpiewanie w „starym”\ngronie było naprawdę świetne i mam nadzieję, że za rok się to\npowtórzy. Ale i tak się o tym nie dowiecie….. Upsss ...\nW Ognisku pojawiłem się w 2007 roku. Na początku przyszedłem tylko na Dzień Sportu\n– ,,Spartakiadę”. Namówił mnie kolega, wychowanek Ogniska „Muranów”. Spodobała\nmi się atmosfera miejsca oraz wychowawcy,\nktórzy ją tworzyli. Zacząłem interesować się\ncodziennym życiem Ogniska, brałem udział\nw zajęciach, turniejach, rozgrywkach. Byłem\nmistrzem w ping-pongu. Zmieniłem się. Na początku byłem zwykłym, cichym dzieckiem, które nie radziło sobie z problemami we własnym\nśrodowisku i z problemami rodzinnymi. Na Muranowie zdobyłem pewność siebie oraz otworzyłem\nsię na ludzi. Pozytywnie wpłynęły na mnie lata, które\nspędziłem tutaj. Nie najlepiej radziłem sobie w szkole, nauka nigdy nie była moją mocną stroną. Uwielbiałem za to naukę\nna gitarze. Do tej pory pamiętam swój pierwszy występ gitarowy podczas Wigilii, po miesiącu ćwiczeń czy zagranie własnej melodii na Międzyogniskowym Dniu Kobiet. Ognisko\n„Muranów” dało mi dużo, z przyjemnością tu przychodzę i wspólnie z wychowawcami\noraz innymi wychowankami wspominam te wspaniałe chwile.\nDo Ogniska przychodziłem 12 lat, od podstawówki aż do technikum gastronomicznego. Zacząłem pojawiać się na Muranowie, ponieważ miałem problemy z nauką, byłem\nniegrzecznym chłopcem, podejrzewano u mnie ADHD. Z czasem polubiłem Ognisko.\nZacząłem przychodzić nie tylko, żeby zjeść czy odrobić lekcje, uwielbiałem siedzieć\ndo końca, do 19.00. Po odrabianiu lekcji graliśmy w ping-ponga, mieliśmy dyżury porządkowe. W Ognisku mogłem się rozwijać pod każdym względem. Każdy dzień był dla\nmnie czymś nowym. Z czasem zrobiłem się spokojniejszy, zacząłem doroślej patrzeć\nna różne rzeczy. Do Ogniska przychodziłem jak do drugiego domu. Co święta braliśmy\nudział w przedstawieniach. Występowaliśmy przed wspaniałą publicznością – Ciociami,\nRodzicami, dawnymi wychowankami Dziadka – Mamutami i innymi gośćmi. Takie występy wiele dla mnie znaczyły, kształtowały mnie. Później stałem się jednym z najstarszych\nwychowanków i pomagałem Ciociom w drobnych naprawach, byłem DJ’em podczas świąt oraz dyskotek. Ognisko wychowało mnie, pomogło obrać cel. Podejmowałem w swoim życiu różne decyzje, ale zawsze\ngdzieś głęboko w myślach przypominało mi się\nOgnisko i to, co mi tu mówiono. W drugiej klasie technikum, gdy skończyłem 18 lat, zacząłem mieć więcej obowiązków (m.in. praca\nw McDonald’s) i nie miałem czasu, by przychodzić do Ogniska. Wpadałem tu jednak\njeszcze od czasu do czasu, by uzyskać\npomoc w lekcjach lub po prostu pogadać\nz Ciociami o życiu, pracy i czym się tylko\nda. Nadal chętnie przychodzę, by pomóc,\nbo lubię tu być. Mam z Muranowem wiele wspomnień, to była szkoła życia. Zdaję\nsobie sprawę z tego, że gdybym nie pojawił\nsię tu w odpowiednim momencie, teraz pewnie siedziałbym przed komputerem i grał, nie\nmiał znajomych albo byłbym tzw. blokersem. Na\nprzestrzeni lat wiele się tu zmieniło, ale nawet gdy\nbędę miał swoje dzieci, to będę tu z nimi przychodził\ni opowiadał im o Ognisku.\nWychowanką Ogniska „Muranów” zostałam w 2005 roku. I czuję się nią do dziś. Byłam\njedną z najmłodszych dziewczynek, które przychodziły wówczas do Ogniska. Starsi\nOgniskowcy przyjęli mnie z otwartymi rękami. Atmosfera Ogniska była i jest nadal nie\ndo opisania. Tu nauczyłam się słuchać innych ludzi, przestrzegać zasad. Pamiętam, że\nkiedy na zbiórce wychowawca podnosił rękę do góry, oznaczało to ciszę. Tak jest do tej\npory. Gdy mówił nam potem, co się będzie działo w danym dniu, każdy patrzył na niego\nz podziwem. Poznałam tu wielu przyjaciół, z którymi nadal mam kontakt. Nauczyłam się\npanowania nad emocjami, akceptowania innych ludzi takimi, jacy są. Dawni i obecni wychowawcy są dla mnie wzorem, a zarazem rodziną. Uczyłam się tu na własnych błędach,\nz nich wyciągnęłam bardzo dużo wniosków. Ogniskowe Święta zbliżały nas jeszcze bardziej\ndo siebie. W Ognisku byłam bardzo aktywna, uczęszczałam na zajęcia\nrozwijające zainteresowania. Wspólnie organizowaliśmy też wiele występów, dyskotek, konkursów, obozów. Tych przeżyć nie\nda się opisać. Każdy z nas wziął z nich coś dla siebie. Teraz,\ngdy wchodzę do Ogniska, swojego drugiego domu, przelatują mi przed oczami wszystkie te lata. W minionym\nroku przygotowywaliśmy przedstawienie na Wigilię.\nGdy stanęłam na scenie przed obecnymi wychowankami Ogniska, ich rodzicami i wychowawcami, przeszył\nmnie dreszczyk emocji. Stres przed występem był taki,\njak przed laty! Jestem pewna, że każde kolejne przyjście\ndo Ogniska zawsze będzie takie samo: przyjemne, pełne\nemocji, wspomnień i niesamowitego klimatu, panującego\nw naszym drugim Domu.\nPrzychodząc do Ogniska, nie myślałem, że ta fajna przygoda będzie trwać tak długo. Przyprowadził mnie kolega – wychowanek Ogniska „Muranów”, mówiąc że\npoczuję się tutaj jak w domu. Na początku nie bardzo\nw to wierzyłem. Potem doszedłem do takiego etapu,\nże wolałem iść do kolegów ogniskowych i kochanych\nCioteczek niż powłóczyć się gdzieś po szkole z innymi.\nOgnisko bardzo pomogło mi w zdobyciu większej wiedzy, a co za tym idzie, lepszych ocen w szkole. Wspierało mnie w wyborze przyszłej drogi zawodowej. Dzięki\nuwielbianym przeze mnie zajęciom kulinarnym poszedłem\ndo technikum gastronomicznego. Jednak każda przygoda kiedyś\nsię kończy, więc i ja musiałem się w końcu rozstać z ogniskowym życiem. Nigdy całkowicie – przychodziłem w odwiedziny. Pomagałem młodszym i nowym wychowankom\nw odnalezieniu się w Ognisku. Kiedy trzeba pomóc przy organizacji różnych uroczystości,\nstaram się nadal być i pomagać. Przed ostatnią Wigilią wraz z kolegami i koleżankami ze\n„starej ekipy” dostaliśmy cynk od Cioci, że trzeba przygotować przedstawienie. Przyszliśmy z nastawieniem, że wesprzemy młodszych kolegów przy jasełkach. Okazało się jednak, że to my mamy przygotować występ. To było wielkie wyzwanie stanąć ponownie na\nscenie przed Ciociami, obecnymi wychowankami, Dyrekcją i naszą grą przekazać magię\nogniskowych, rodzinnych świąt. Na próbach bawiliśmy się świetnie, wspominając dawne\nwystępy i ogniskową codzienność. Na scenie daliśmy z siebie wszystko. Cudownie było\npoczuć zarówno ten stres, jak i radość, i ciepło rodzinne podczas uroczystej kolacji.\nSŁODKI, SŁONY, GORZKI, KWAŚNY I UMAMI TO PODSTAWOWE SMAKI ROZPOZNAWANE PRZEZ LUDZI. CHCĄC POTWIERDZIĆ TĘ TEZĘ, 23 STYCZNIA ZAPROSILIŚMY REPREZENTANTÓW WSZYSTKICH OGNISK NA GROCHOWSKIE OGNISKOWE REWOLUCJE. UCZESTNICY MIELI SZANSĘ NA WŁASNEJ SKÓRZE (A RACZEJ\nNA WŁASNYCH JĘZYKACH!) PRZEKONAĆ SIĘ O RÓŻNORODNOŚCI RECEPTORÓW\nSMAKOWYCH. ŁĄCZYLIŚMY WIĘC ZE SOBĄ NAJMNIEJ SPODZIEWANE SKŁADNIKI. MIKSOWALIŚMY NAJRÓŻNIEJSZE PRODUKTY. A POTEM WSZYSCY WSPÓLNIE\nPRZYSTĄPILIŚMY DO UCZTY WIEŃCZĄCEJ CAŁE SPOTKANIE.\nielany, Grochów, Marymont, Mokotów, Muranów, Okęcie, Praga, Starówka... wszystkie Ogniska stawiły\nsię we wskazanym miejscu. Nikt chyba\ndo końca nie wiedział, czego się spodzie-\nRewolucje (między) ogniskowe\nwać. Będziemy gotować? Piec? Czy oceniać będzie Magda Gessler? A może Karol\nOkrasa? Punktualnie o 11:00 karty zostały\n1. Osiem stanowisk z produktami bazowymi.\n2. Jeden stół wspólny z wieloma artykułami.\n3. Dwie rundy.\n4. Wieloosobowe tajemnicze jury oceniające wykonane potrawy.\nDo noża, gotowi, start!\nTylko cztery zasady? Tak! Nam do dobrej\nzabawy nic więcej nie potrzeba. Każda\ndrużyna składała się z pięciorga uczestników (czworga dzieci i jednego wychowawcy). Przed rozpoczęciem zabawy zespoły\nlosowały numer stołu. Na stanowiskach\nznajdował się jeden produkt bazowy, na\nktórym drużyny opierały swoją potrawę. Do dyspozycji uczestników był także\nwspólny stół z mnóstwem dodatkowych\nartykułów, przypraw, warzyw i owoców.\nW pierwszej rundzie „Nie ma mocnych na\nMariolę” powstały dania słone – sałatki,\nkanapeczki, tortille... przysmakom nie było\nkońca. Druga część spotkania zatytułowana „Ruda tańczy jak szalona” bazowała na\nsmaku słodkim, czyli naszym ulubionym.\nPo każdej rundzie odbyła się prezentacja\ni krótkie omówienie powstałych potraw,\ndrużyny miały także czas na przygotowanie swojego stanowiska do dalszej pracy.\nOdwiedził nas w tym dniu Dyrektor Jarosław Adamczuk wraz ze swoim przeuroczym synkiem, który podbił serca dziewczęcej części uczestników. I ku ogólnemu\nzdziwieniu, to nie on oceniał dania. W skład\ntajnego jury weszli bowiem wszyscy wychowawcy biorący udział w Ogniskowych\nRewolucjach. To oni wybierali swoich faworytów, ukradkiem podglądając współpracę panującą w zespołach. To oni jako\npierwsi mieli szansę skosztować powstałe\npyszności, dzięki czemu mogli zdecydować o ostatecznej ocenie.\nImpreza zakończyła się najbardziej wyczekiwaną chwilą, czyli poczęstunkiem. Było\nsłodko. Było słono. A przede wszystkim\n– było smacznie! Po wspólnym spałaszowaniu przygotowanych potraw, nadszedł\nczas na wręczenie upominków. Każdy zespół otrzymał ogniskowy dyplom i książkę\nkucharską, uczestnicy z kolei zostali na-\ngrodzeni pamiątkowymi fartuchami kuchennymi oraz batonikami. Pierwsze miejsce zajęło Ognisko „Praga” - serdeczne\nPrzygotowania do Ogniskowych Rewolucji\nzaczęły się jeszcze długo przed oficjalnym\nspotkaniem. Produkcja plakatów i dyplomów, zakupy, sprzątanie, przygotowanie\ncałego Ogniska na przyjazd kucharzy...\nRealizacja spotkania nie byłaby możliwa,\ngdyby nie wsparcie naszych dzielnych\nwolontariuszek. Dominika, Martyna, Paulina, Weronika i Wiktoria, bo o nich mowa,\nto nasze najstarsze wychowanki, na które\nzawsze możemy liczyć, gdy potrzebujemy\ndodatkowej pomocy. Dziewczyny często\nangażują się w organizację ogniskowych\nimprez, nie oczekując niczego w zamian.\nściej. Uczą one dzieciaki, że Ogniska to\ncoś więcej niż miejsca, w których odrabia\nsię lekcje. Ogniska to duża warszawska\nspołeczność mająca wspólne wartości\ni misję. Zarówno wspólne wyjazdy do Sopotni, jak i wszystkie okazje do wspólnych\nspotkań integrują naszych wychowanków\ni stwarzają im możliwość lepszego poznawania siebie nawzajem. Dzięki takim\nwydarzeniom jak Ogniskowe Rewolucje\nmożemy bezkarnie łączyć nieoczywiste\nsmaki i tworzyć nowe kompozycje kulinarne. Bardzo podoba nam się, że możemy uruchomić naszą wyobraźnię, a także\ndać ponieść się kuchennym szaleństwom.\nMamy nadzieję na drugą edycję.\nJustyna „Ciocia Dżasta” Moszczyńska\nSpotkania międzyogniskowe pojawiają\nsię w naszych kalendarzach coraz czę-\nZE STAJNI W MUSUŁACH\nMŁODZI Z GOCŁAWIA OD PÓŁ ROKU UCZESTNICZĄ W WOLONTARIACIE NA RZECZ\nKONI ZE STAJNI W MUSUŁACH 30 KILOMETRÓW OD WARSZAWY.\nfot.: Dominik Lubecki\no był impuls. W listopadzie 2015 roku przeczytaliśmy w Internecie artykuł o Fundacji „Pegasus”, która\nratuje konie przed katorżniczą pracą, zaniedbaniem\ni śmiercią. A wszystko to dzieje się w stajni 30 kilometrów\nod Warszawy. Postanowiliśmy zgłosić się tam na wolontariat. Podopieczni Fundacji zauroczyli nas, a ludzie, którzy\ntam pracują, zarazili swoją pasją. Gocławianie stali się nie\ntylko sympatykami, ale także aktywnymi wolontariuszami,\nangażując się w różne formy pomocy instytucji. Ostatnio\nbyliśmy w odwiedzinach u koni w ferie zimowe. Zabraliśmy\nze sobą kosz ze smakołykami dla zwierzaków.\nRATUJĄC JEDNO ZWIERZĘ,\nZ WOLONTARIUSZKĄ FUNDACJI PEGASUS ROZMAWIALI WYCHOWANKOWIE OGNISKA „GOCŁAW”\nJakie były początki założenia fundacji?\nAgata Rybkowska: Fundacja PEGASUS\nzostała założona w 2002 roku przez Agatę\nGawrońską. Agata od wielu lat zajmowała\nsię ochroną zwierząt, a szczególnie bliskie jej sercu były konie. Wraz z rosnącą świadomością dotyczącą targów,\nwykorzystywania koni i ich tragicznego losu we włoskich rzeźniach\npostanowiła działać. Początkowo\nwykupiła kilka zwierząt z transportów na własną rękę. Rosła\nliczba zwierząt, które ocaliła, miała kolejne pomysły na\ndziałanie na ich rzecz, więc\nswoją działalność zakładając Fundację Pegasus.\nfundację ratującą konie?\nKonie są zwierzętami bardzo bliskimi człowiekowi. Od setek lat pomagały\nw pracach w polu, umożliwiły\nrozwój transportu. Niestety\nludzie zapominają o tym, że\nto istoty odczuwające ból, posiadające emocje i rozwiniętą\nstrukturę społeczną. Ktoś musiał\nupomnieć się o ich prawa, staliśmy\nsię więc ich głosem.\nKim są ludzie tworzący Fundację „Pegasus”?\nFundację Pegasus tworzą wolontariusze\ni opiekunowie zwierząt. Zarząd Fundacji\ndziała non-profit. Nasza fundatorka Agata\nto urzędnicy, pracownicy korporacji,\nwłaściciele biznesów. Wśród osób\npomagających Pegasusowi nie\nbrakuje dzieci i młodzieży.\nUczniowie stanowią najliczniejszą grupę wśród naszych wolontariuszy. Do\nzespołu należą opiekunowie zwierząt, Jacek\ni Rafał, czyli koniuszy\nw ośrodku w Musułach i Krzysztof, opiekun mazurskich koni.\nTo ludzie, którzy całe\nswoje życie podporządkowali\njest to ich praca zawodowa, ale przede\ndwa ośrodki, jeden\nw Musułach, drugi na\nMazurach. Jak udało się\nznaleźć te lokalizacje?\nna co dzień prowadzi własną firmę. Użyczyła ona fundacyjnym koniom dwie stajnie i kilkadziesiąt hektarów łąk w swoim\ngospodarstwie agroturystycznym na Mazurach. Renata jest nauczycielem w jednej\nz warszawskich szkół. W Fundacji nadzoruje ośrodek Pegasusa pod Warszawą, zajmuje się koordynacją wolontariatu\ni adopcjami zwierząt. Nasi wolontariusze\nOśrodek znajdujący się\nna Mazurach został nieodpłatnie użyczony przez Agatę.\nPoza tym nasze konie rozlokowane były w różnych prywatnych\nstajniach. Zwierząt ciągle przybywało, więc postanowiliśmy stworzyć\nwłasny ośrodek. Najpierw dzierżawiliśmy\nobiekty, w końcu trafiliśmy na idealny teren dla koni po przejściach. Udało nam się\nwynegocjować z właścicielem korzystne\nwarunki dzierżawy i tak trafiliśmy do Musuł. Mieszka tam ponad 50 zwierząt – konie, osiołki, psy i koty. Mają do dyspozycji\n20 hektarów pastwisk, stajnie i wiaty.\nW jaki sposób trafiają do\nReagujemy, gdy człowiek znęca się nad\nzwierzęciem. Podopieczni trafiają do nas\nz interwencji, targów, skupów koni rzeźnych oraz od prywatnych opiekunów.\nCzy zwierzęta przebywające w ośrodku\nnadają się do jazdy konnej?\nWiększość uratowanych koni to zwierzęta,\nktóre nie były już do niczego potrzebne\nczłowiekowi. Urazy nóg, wiek, wyeksploatowanie spowodowały, że zostały wyłączone z pracy i skazane na rzeź. Niekiedy\ntrafiają do nas matki z dziećmi albo bardzo\nmłode konie, które miały być sprzedane\nna mięso. Takie zwierzęta mogą współpracować z człowiekiem w siodle. Są to\njednak sporadyczne przypadki i to najczęściej te konie trafiają do adopcji. W ośrodkach, które prowadzimy, przebywają\nw zdecydowanej większości emeryci i zwierzęta chore.\nzwierzętami projekt pomaga wykształcić\nw młodych ludziach postawy filantropijne,\na także wskazuje im drogę do rozwoju.\nw Państwa fundacji?\nNasz program wolontariatu ma na celu łączenie ludzi, którzy kochają konie i darzą\nje szacunkiem. Jeżeli nie mają doświadczenia w zajmowaniu się końmi, poświęcamy im\nProwadzą Państwo edukację\nspołeczną skierowaną do\ndzieci i młodzieży, na czym\nPoprzez nasze działania uświadamiamy\nznaczenie wzajemnych relacji między\nludźmi, zwierzętami i środowiskiem.\nW ośrodkach Fundacji dzieci i młodzież mogą na co\nz końmi. Sprawia\nto, że każdy niezależnie od wieku, płci czy pozycji\nsię szanowany i potrzebny. Terapia kontaktowa z udziałem\nzwierząt pomaga pokonać najtrudniejsze bariery. Nasz program pomocy\nopiera się na cyklicznych\nzajęciach w ośrodku Fundacji\nPegasus w Musułach. Uczymy\nempatii, zaangażowania społecznego i szerzymy idee wolontariatu.\nDzięki współpracy w grupie, wykonywaniu powierzonych zadań i opiece nad\ntyle czasu, ile potrzebują, aby zdobyli je\ni mogli w przyszłości uczyć innych, młodych wolontariuszy. Uczymy prowadzenia\nkoni, czyszczenia, lonżowania, karmienia.\nNiezależnie od pogody i pory roku konie\nmuszą być nakarmione, napojone, boksy i pastwiska posprzątane, a leki podane. Dlatego tak ważne jest, aby wolontariusz poważnie przemyślał swoją decyzję.\nObecnie mamy stały zespół 14 osób, na\nktóre możemy zawsze liczyć. Jest też grupa kilkudziesięciu ludzi, którzy przyjeżdżają do Pegasusa kilka razy w roku.\nSama rozpoczęłam wolontariat, gdy miałam zaledwie 13 lat. Poznałam mnóstwo\nludzi, najlepszych przyjaciół i zdobyłam\nnieocenione doświadczenie. Zajmowałam\nsię nie tylko psami i końmi, przez 3 lata\nopiekowałam się też między innymi niedźwiedziami i wilkiem. Ludziom, którzy zastanawiają się, czy rozpocząć wolontariat\nmogą powiedzieć, że to wspaniała forma\ndawania z siebie tego, co najlepsze innym.\nA to, co dajemy, zawsze do nas wraca.\nJaka jest rola takich miejsc jak „Pegasus”?\nWolontariuszem może zostać każdy. Obowiązują jednak pewne ograniczenia dotyczące wieku. Z uwagi na potencjalne\nniebezpieczeństwo podczas codziennych\nzadań, dzieci poniżej 12 roku życia nie\nmogą się zgłaszać do zadań związanych\nz pomocą w stajni. Dzieci i młodzież w wieku 12-15 muszą być w towarzystwie osoby\ndorosłej. Niepełnoletnia młodzież powyżej\n15 roku życia będzie pracować pod opieką\nChcemy zmienić świat. Nawet jeśli jest to\ntylko jego niewielki fragment, warto pokazywać, że zmiany są możliwe. Każdy, kto\nodwiedzi jeden z naszych ośrodków, może\npoznać konie, docenić ich piękno, poznać\nich uczucia. Dzięki temu staje się wrażliwszy na ich los. Każde uratowane zwierzę to\nzmieniony los żyjącej istoty. Obserwujemy\nogromne zmiany we wrażliwości ludzi na\nlos zwierząt. To zasługa edukacji społecznej i promowania odpowiednich postaw.\nW jaki sposób wolontariat w „Pegasusie”\nmoże wpływać na młodych ludzi?\nJakie są plany Fundacji „Pegasus” na najbliższy rok?\nPraca z końmi oddziałuje na człowieka\nnaprawdę wielopoziomowo. Wspomaga\nrozwój nowych umiejętności. Poprawia np.\nuwagę, pamięć, uważność zmysłów. Bezpośredni kontakt z dużym, silnym zwierzęciem wpływa także na wzrost poczucia\nwłasnej wartości i pewności siebie. Zwierzę nie ocenia, nie krytykuje, jest ufne. Obcowanie z tak dużym zwierzęciem zwykle\nbudzi wiele emocji – przez to uczy ich\nwyrażania. Sprzyja to nauce prawidłowej\nkomunikacji i budowania relacji. Czas spędzony z koniem i opieka nad nim sprawia,\nże między wolontariuszami i zwierzętami\ntworzą się bardzo trwałe więzi i poczucie\nChcemy kontynuować i rozwijać naszą dotychczasową działalność. Mamy nadzieję\nuratować kolejne zwierzęta i zapewnić im\nbezpieczny los. W 2016 roku rozpoczynają\nsię prace sejmowe nad nowelizacją Ustawy o Ochronie Zwierząt. Czynnie bierzemy\nudział w tworzeniu nowego prawa, które\nma pomóc chronić zwierzęta. Priorytetem\njest wprowadzenie zakazu wykorzystywania zwierząt w cyrkach, ograniczenie\nbezdomności zwierząt i zakaz trzymania\npsów na łańcuchach. Naszym marzeniem\njest wykreślenie konia z listy zwierząt rzeźnych.\nW jaki sposób mogłabyś zachęcić młodzież do udziału w wolontariacie?\nCZAS MŁODYCH LIDERÓW\nDZIĘKI WSPÓŁPRACY STOWARZYSZENIA HARCERSKIEGO, ZWIĄZKU HARCERSTWA\nRZECZYPOSPOLITEJ ORAZ URZĘDU M.ST. WARSZAWY POWSTAŁA NIEZWYKŁA\nPROPOZYCJA DLA MŁODYCH LIDERÓW. KAŻDA INICJATYWA WYMYŚLONA PRZEZ\nMŁODZIEŻ NA RZECZ SPOŁECZNOŚCI LOKALNEJ MA SZANSĘ ZDOBYĆ DOFINANSOWANIE. W OGNISKU „STARÓWKA” W RAMACH PROJEKTU POWSTAŁ SPEKTAKL\nżowała 27 wychowanków Ogniska „Starówka”. Przedstawienie dotyczyło ponadczasowych wartości, odwiecznej walki\ndobra ze złem – od narodzin Ziemi do czasów współczesnych. Spektakl w warstwie\nartystycznej nawiązywał do najnowszych\ntrendów artystycznych. Pomysłodawcy\noparli występ na pantomimie. Tło stanowił odpowiednio przygotowany i skonstruowany film. Specjalnie przygotowany\nobraz, muzyka miały współgrać z ruchem\naktorów. A wszystko po to, żeby wzbudzić\nw widzach pozytywne emocje i rozbudzać\nfot.: Sylwia Tybora\nomysł inicjatywy narodził się szybko.\nMłodzież pochyliła się nad tematem\ntrudnym, ale bardzo aktualnym. Żyjemy w czasach niepewnych, na co dzień\njesteśmy świadkami terroryzmu, wojen\ni konfliktów na tle różnic wyznaniowych,\nrasowych, światopoglądowych. Nasi liderzy – Patrycja Klimek, Aleksandra Górska,\nMichał Ludwicki wraz z ciocią Justyną i Elą,\npodczas warsztatów teatralnych, wpadli\nna pomysł sztuki integrującej społeczność\nogniskową, zróżnicowaną wiekowo, kulturowo, religijnie, rasowo. Sztuka miała promować współdziałanie ponad wszelkimi\nTak powstał spektakl teatralny „A Ty, dokąd? My-ponad podziałami”, do którego\nmłodzież wraz z wychowawcami zaanga-\nMłodzież projekt rozpisała, uzupełniła\nwniosek i… zdobyła grant. Wspólną pracą\nrozwinęła zdolności teatralne i organizatorskie. Dzięki pozyskanym funduszom\naktorzy mogli zakupić stroje, a cała grupa\nteatralna wybrała się na niezwykły spektakl „Królowa Śniegu” w Teatrze Narodowym. Przedpremierowy pokaz wypadł\nw magicznym czasie świąt. Spektakl zrobił\nwrażenie nie tylko na dzieciach.\nUczestnicy i inicjatorzy na długo zapamiętają spektakularną sztukę z fenomenalną\nchoreografią, nieprzeciętną muzyką i godną podziwu scenografią. Kto wie, może\nkiedyś, któryś z ogniskowych aktorów,\nrównież stanie na deskach prawdziwego\nteatru? Naszym zdaniem, to tylko kwestia\nJestem ciekawa, jak się przygotowujesz do\nMYŚLĘ, ŻE NA PIERWSZĄ\nPIĄTKĘ MNIE STAĆ\nPatrycja: Ile zagrałeś już poważnych gier, które\nsię liczą do punktacji?\nMichał: Akurat w miksie rodzinnym ani jednej,\nbo się do niego nie zgłosiłem, ale w poprzednich rozgrywkach w „wariata” grałem w każdej.\nDwie udało mi się wygrać, - udało mi się zdobyć dwie gwiazdki.\nGram z kolegą w Ognisku na Starym Mieście\ni ćwiczę też w szkole. Gram już od mniej więcej trzech lat.\nDwanaście, teraz w lutym kończę trzynaście.\nKto według Ciebie jest faworytem?\nNa pewno część osób dorosłych, ale są też\ndzieciaki, które mają duże szanse.\nWidzimy tutaj osoby, które się rozgrzewają. Czy\nwszystkie ich gry się liczą?\nCzęsto. Przed grą zawsze chcą się tak jakby\nwczuć, rozgrzać, żeby się pewniej czuć przy\nstołach, ale kiedy rozgrywają, to punkty są naliczane.\nRODZINNE ZAJAWKI Z PING-PONGIEM W ROLI GŁÓWNEJ W OGNISKU „STARÓWKA”,\nCZYLI MIĘDZYPOKOLENIOWE SPOTKANIE FANÓW GRY W TENISA STOŁOWEGO TO\nJUŻ MAŁA TRADYCJA. W LISTOPADZIE ROZGRYWKI ŚLEDZIŁY MŁODE DZIENNIKARKI Z REDAKCJI O!. HISTORIĘ STYCZNIOWEGO BISU PRZEDSTAWIA WYCHOWAWCZYNI Z OGNISKA, MAŁGORZATA WIŚNIEWSKA.\nWidzisz siebie w pierwszej dziesiątce, trójce czy\nmoże niżej w punktacji?\nNie chcę się przechwalać, ale myślę, że na\npierwszą piątkę mnie stać.\nMasz dużego konkurenta?\nfot.: Aleksandra Górska\nować. Jakie są rodzaje gier, jakie możemy\nspotkać tutaj konkurencje?\nfot.: Zuzanna Nowińska\nDuch zdrowej rywalizacji – to jest to, co ogniskowcy kochają! Turniej ping-ponga na Starej\n4 to rywalizacja, w której biorą udział dzieci\nuczęszczające do Ognisk a także ich rodzice\nlub opiekunowie. Do walki stanęła również\nreprezentacja wychowawców. Celem zawodów z tej dziedziny jest przede wszystkim\nRodzinne odbijanie na Starówce\nintegracja i wzmacnianie więzi. Nigdy nie\nbrakuje też śmiechu i dobrej zabawy. Gra odbywa się w trzech kategoriach – „wariat”, mix\nrodzinny (para dziecko/rodzic lub opiekun),\nkonkurencja indywidualna. Profesjonalista\nnigdy nie przegapia okazji, gdy coś się dzieje. Dlatego do akcji wkroczyła Młodzieżowa\nRedakcja O!. Udało nam się porozmawiać\nz bohaterami rozgrywek.\nPOZIOM JEST WYRÓWNANY\nPatrycja: Dzień dobry. Jest Ciocia jedną z organizatorek turnieju ping-ponga, czy długo\nCiocia Agnieszka: Pomysł, organizacja i realizacja trwały około dwóch tygodni. Pomogła mi Ciocia Gosia.\nGdyby mogła nas Ciocia trochę poinstruwww.centrumwspieraniarodzin.pl\nJuż jedną konkurencję mamy rozstrzygniętą, to jest tzw. „wariat” , także mamy już trzy\npierwsze miejsca. Mamy jeszcze mix rodzinny, czyli grę rodzic z dzieckiem kontra rodzic\nz dzieckiem i są jeszcze rozgrywki mieszane, czyli każdy z każdym może zagrać - i dorośli, i młodzież.\nMoże już Ciocia powiedzieć, kto w „wariacie”\nMamy już trzy miejsca, czyli tak: trzecie miejsce zajął Michał, drugie Kacper, a pierwsze\nmiejsce miałam przyjemność zająć ja.\nCzy wypatrzyłaś już osoby, które naprawdę\ndobrze grają? Możemy doszukiwać się jakiegokolwiek zwycięzcy?\nPoziom jest wyrównany. Jest w naszym\ngronie dużo osób, które czymś się charakteryzują jeśli chodzi o grę w ping-ponga. Są\nosoby, które bardzo dobrze serwują, są osoby, które ścinają, i są tacy, którzy wiedzą, na\nktórą stronę stołu odbić piłeczkę, żeby przeciwnik miał utrudnioną sytuację\nWe wcześniejszym wywiadzie, a także w tym\npojawiają się imiona Kacpra i Michała. Czy\nCioci zdaniem będą to faworyci ping-pongowych rozgrywek?\nMają szanse, niewątpliwie, skoro już w jednych rozgrywkach zajęli wysokie pozycje.\nNatomiast myślę sobie, że życie może nas\nzaskoczyć i mogą na tym miejscu pojawić\nsię inni zawodnicy.\nPorozmawiajmy o rodzicach. Ich poziom gry\njest bardzo wysoki – dają z siebie wszystko,\nwidać że są zaangażowani. Według Cioci\nping-pong jest grą na szczęście, czy do wyćwiczenia poprzez treningi?\nUważam, że trening jest bardzo ważny i to\ndotyczy każdej dyscypliny sportu. Jeśli ktoś\nsystematycznie trenuje, to na pewno staje\nsię coraz lepszy, ale np. w grze w „wariata”\nbyły sytuacje, kiedy po prostu komuś się poszczęściło.\nŻyczę szczęścia w rozgrywkach i dziękuje za\nGrają Tata Karol z Synem Łukaszem i Tata\nMariusz z Synem Jankiem Patrycja: Czy\nwcześniej Państwo grali ze sobą w takich\nA chłopcy już razem ze sobą grali?\nChłopcy ciągle ze sobą grają.\nCzy jest Pan dumny ze swojego syna Michała, którego imię często powtarza się\njako ping-pongowego faworyta?\nOczywiście, że tak! Mam nadzieję że zostanie jakimś wielkim tenisistą.\nA czy uprawiają Państwo inne sporty ze\nNajważniejsza jest regularność w uprawianiu sportu. Lubimy piłkę nożną i z chęcią\nwzięlibyśmy udział także w takich zawodach.\nPatrycja: Cześć, ile masz lat?\nIle czasu grasz już w ping-ponga?\nCzy widzisz siebie na wyższych pozycjach\nPING-PONG NA BIS\nPO NIEZWYKLE UDANYCH ROZGRYWKACH W TENISA STOŁOWEGO W LISTOPADZIE\nDZIECI I RODZICE DOPYTYWALI O TERMIN KOLEJNEGO PINGPONGOWEGO SPOTKANIA. WRAZ Z CIOCIĄ AGNIESZKĄ USTALIŁYŚMY DOGODNY, SOBOTNI TERMIN. MIMO\nMROŹNEGO PORANKA EKIPA FANÓW TENISA STOŁOWEGO NIE ZAWIODŁA.\nozpoczęliśmy przez wszystkich lubianą grą w „wariata”. Bez podziału na dorosłych i dzieci... do utraty tchu biegaliśmy wokół stołu. Ciocia Ela szkoliła swoje\numiejętności, za każdym razem pokonując\nwięcej okrążeń przy stole. Mistrzem okazał\nsię Rad – nasz były wychowanek, dzisiaj\nw roli starszego brata-opiekuna. Wygrać\nwcale nie było łatwo, dopiero w dogrywce\nrozstrzygnięto, kto ma I, a kto II miejsce.\nRozgrzani przystąpiliśmy do następnej konkurencji, jaką był –„MIX rodzinny”. Pary złożone z dziecka i rodzica/opiekuna rywalizowały zacięcie. Zasady... najważniejszą zasadą\npoza grą fair play – oczywiście dobra zabawa. W tej rywalizacji klasyfikacja wyglądała\nRozgrywki indywidualne. Kibicowaliśmy\ni sędziowaliśmy sobie wzajemnie. Do rywalizacji dorosłych przyłączyły się ciocie –\nAgnieszka i Małgosia. Wśród dzieci nie miał\nsobie równych Musab.Tak dobrze się bawiliśmy, że nikt nie zauważył, że czas kończyć\nimprezę... Nie zdążyliśmy z zapowiedzianą\nniespodzianką – czyli robotem - który wyrzuca piłeczki. Treningi z robotem odbywają\nsię w ciągu tygodnia, nawet najmłodsi próbowali swoich sił. Dziękujemy wszystkim za\nA więc może masz jakiś inny sport, którym\nZdecydowanie - piłka nożna. Gram na\nobronie i w pomocy, a moim ulubionym\nzespołem jest FC Barcelona.\nByłeś kiedyś w Barcelonie?\nMam nadzieję, że ci się uda i trzymam\nkciuki za sportową formę.\nGabriela Kowalik, Patrycja Klimek,\nZuzanna Nowińska, Aleksandra Górska\nMłodzieżowa Redakcja O!\nPing pong na bis\nSELFIE Z ŻYDEM\nCZYLI AKCJA Z OKAZJI MIĘDZYNARODOWEGO DNIA\nCZASAMI NA DRODZE MŁODEGO REPORTERA ZUPEŁNIE PRZYPADKIEM DZIEJĄ SIĘ\nRZECZY TROCHĘ DZIWNE… TAK BYŁO TYM RAZEM. OCZYWIŚCIE REDAKCJA O! POSTANOWIŁA ZBADAĆ SPRAWĘ.\nSelfie Młodzieżowej Redakcji O!\nodczas wycieczki po Starym Mieście natrafiłyśmy na nietypową akcję. Naszą uwagę przyciągnął młody chłopak w jarmułce oraz tabliczka, na\nktórej miał napisane „Przytul Żyda”. Jak\nprzystało na profesjonalistki, postanowiłyśmy zbadać, co się dzieje i porozmawiałyśmy ze współorganizatorką wydarzenia.\nŚwiętujemy Międzynarodowy Dzień Walki\nz Faszyzmem i Antysemityzmem, który\njest co roku 9 listopada. Chcemy pokazać\nludziom, że nie warto być złym. Pragnie-\nmy nagłaśniać to, jak ważna jest równość.\nNagrywamy naszych kolegów Żydów, którzy stoją z tabliczkami i pokazują, że każdy\nczłowiek jest równy. To nie pierwsza i nie\nostatnia nasza akcja – powiedziała w rozmowie z dziennikarzami redakcji „O!”, dwudziestoletnia studentka dziennikarstwa,\nwolontariuszka wolontariatu równości,\nktóra walczy o równe prawa dla wszystkich.\nZA DARMO ZNACZY...\nREDAKCJA O! Z OGNISKA „STARÓWKA” ODWAŻNIE ZAPUSZCZA SIĘ W TEREN. TYM\nRAZEM MŁODZI DZIENNIKARZE ZBADALI, KTO I Z JAKICH POBUDEK KORZYSTA\nZ BEZPŁATNYCH WEJŚCIÓWEK NA ZAMEK KRÓLEWSKI.\nNa tropie królewskich komnat –\n- dziewięcioletnia Milena\nPatrycja: Często przychodzicie ze\nszkołą do Zamku Królewskiego?\nMilena: Nigdy w nim nie byliśmy.\nA sama byłaś już tutaj?\nNie, jestem dopiero pierwszy raz.\nChciałabyś coś konkretnego\nNie wiem... Może jakąś komnatę. Interesują mnie królewskie meble.\nZimno nam niestraszne –\n- Mieszkanka Warszawy\nPatrycja: Czemu czeka Pani w kolejce\ndo Zamku Królewskiego w tak zimny\nNo poczekamy. Zobaczymy, jak szybko posuwać będzie się ta kolejka, bo\njeśli to będzie bardzo wolno, no to\npogoda jest niesprzyjająca... A przyszliśmy tu, bo po prostu chcemy zobaczyć wnętrza Zamku Królewskiego\ni skorzystać z tego, że jest darmowe\nA była już tu Pani wcześniej?\nSkąd dowiedziałyście się Panie o takiej możliwości?\nByło to bardzo nagłośnione w mediach. Pamiętam, że w listopadzie co\nroku można za darmo odwiedzić jeszcze Pałac w Wilanowie, Łazienki Królewskie i coś tam może jeszcze.\nJak widać, warto tropić okazję. W Warszawie wiele się dzieje, a dobra zabawa nie zawsze musi być kosztowna.\nA Wy kiedy ostatnio byliście w Zamku\nOczywiście! Jestem warszawianką,\nmoja siostra, która przyszła tutaj ze\nmną, jest spoza Warszawy, ale ona też\nZa darmo znaczy... kolejka\nDOCIEKLIWEJ REDAKCJI MAGAZYNU „O!” NIE UMKNĘŁO WYJĄTKOWE WYDARZENIE W PAŃSTWOWYM MUZEUM ETNOGRAFICZNYM. W RAMACH TEMATYCZNIE\nZWIĄZANEJ IMPREZY „O! KOLEKCJA” MŁODE DZIENNIKARKI I FOTOREPORTERKI –\nZUZIA, OLA, GABRYSIA I PATRYCJA POROZMAWIAŁY Z WYJĄTKOWYMI POSTACIAMI\nO WYJĄTKOWYCH PRZEDMIOTACH\na wystawie każdy zbieracz, bo\ntakim mianem określono bohaterów całego zamieszania,\nmiał swoje stoisko. Do współpracy zaproszono zawodowców, a więc osoby,\nktóre na co dzień prowadzą muzea\nczy skanseny, ale też amatorów-pasjonatów, którzy kolekcjonują przedmioty ze starannością i zamiłowaniem.\nNa początku naszą uwagę skupiła kolekcja papierowych pieniędzy. Wróć.\nPo prostu – banknotów. Nie można\npowiedzieć, że papierowych, bo niektóre z nich, jak na przykład egzemplarz z Rumunii, są zrobione z plastiku.\nInne stanowisko składało się z kilkudziesięciu egzemplarzy rozmaitych\nzabawek z popularnych czekoladowych jajek, potocznie zwanych „Kinder Niespodziankami”.\n- Przyjechali do nas kolekcjonerzy\nz całej Polski i prezentują swoje niesamowite zbiory prywatne. To pasjonaci i każdy z nich opowie coś o swojej\nkolekcji. Niektórzy posiadają nawet\nmałe zbiory naklejek czy figurek z różnych filmów – powiedziała nam, Magdalena Wrzesińska z Działu Edukacji\nw Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie. - Zaprosiliśmy ich\npo to, aby wydobyć z nich informacje,\ndlaczego to zbierają i dlaczego ta pasja jest dla nich ważna. Dowiadujemy\nsię od naszych gości także, jak dbać\no taką kolekcję i jak ją rozwijać – dodała.\nW trakcie wycieczki rozmawialiśmy\nz właścicielem muzeum diabłów\nw jednej z warszawskich piwnic.\nW swoich zbiorach posiada nawet\ndiabła wyrzeźbionego z czarnego klawisza fortepianu. - Kolekcję prowadzę\nod lat z moją małżonką. Nasze zbiory gromadzimy w bloku na ul. Bukowińskiej i serdecznie zapraszamy do\nzwiedzania, po uprzednim kontakcie\ntelefonicznym – zachęcił pomysłodawca zbiorów.\nNaszą uwagę przyciągnęło także stoisko z okarynami, na którym dowiedziałyśmy się w jaki sposób wydobyć\ndźwięk z glinianego instrumentu.\nO tym, jak powstają ogromne zbiory opowiedział jeden z wystawców,\nwłaściciel Muzeum Kurpiowskiego. Z żoną prowadziliśmy lekcje w naszym\ngospodarstwie, między innymi obróbki bursztynu. A później zaaranżowaliśmy naszą stodołę na pomieszczenie\nmuzealne, w którym możemy przyjmować naraz 50 osób. Coraz szybciej\nzaczęło nam brakować miejsca przez\nilość przedmiotów, jakie posiadamy,\ngdyż nic nie wyrzucam – mówił właściciel prywatnego muzeum. - Stworzyłem kolekcję z moją żoną, ale jeżeli\nchodzi o mnie, to zacząłem zbieractwo od najmłodszych lat. Zawsze\nmnie interesowała historia i kawałek\nnaszej ziemi i to, co z niej zostało.\nPobyt w Muzeum Etnograficznym zakończyła wyjątkowa opowieść o Japończyku, którą zaprezentował właściciel muzeum bajek z Konstancina\nREDAKCJA MŁODYCH DZIENNIKARZY GAZETY OGNISKOWEJ „O!” Z BIELAN POSTANOWIŁA WYBRAĆ SIĘ NA PROFESJONALNY WYWIAD. ODWIEDZILIŚMY WYDZIAŁ\nPREWENCJI BIELAŃSKIEJ KOMENDY MIESZCZĄCY SIĘ PRZY ULICY BRONIEWSKIEGO 58, GDZIE UDAŁO NAM SIĘ POROZMAWIAĆ Z KOM. ELWIRĄ KOZŁOWSKĄ I KOM.\nCzy trzeba przejść specjalne badania, żeby\nwykonywać ten zawód?\ni nim jedzie. Na wszystko są procedury,\naczkolwiek służby mają takie prawo.\nPan: Należy przejść całą skomplikowaną\nprocedurę. Jest to szereg badań lekarskich, testy sprawnościowe, testy psychologiczne i testy wiedzy. Przyszły policjant\nmusi przejść je wszystkie pozytywnie.\nPoddawany jest także rozmowie z psychologiem, który stwierdza czy osoba ma\npredyspozycje do wykonywania zawodu –\nczy jest zrównoważona, wzbudza zaufanie\ni nie ma zaburzeń psychicznych.\nCzy policjantki mają takie same prawa jak\nGdybyście mogli Państwo zaprezentować\nnam policyjne odznaki...\nPan: Taka srebrna gwiazda, którą macie\nzapewne na myśli, jest dołączana do legitymacji policyjnej. Większość policjantów\nze służb prewencyjnych wyróżnia mundur.\nSłużby kryminalne są ubrane po cywilnemu, bo mają działać z zaskoczenia. Każdy\npolicjant na służbie powinien jednak posiadać przy sobie legitymację policyjną, na\nktórej znajduje się numer identyfikacyjny\nytania, które zadaliśmy naszym Gospodarzom, przygotowaliśmy w trakcie „burzy mózgów” na zajęciach\ndziennikarskich. Kilka z nich wyłoniło się\nw trakcie spotkania, dlatego opisaliśmy\npozytywnym zaopiniowaniu mojej osoby\nprzez komendę stołeczną warszawskiej\npolicji rozpoczęła się moja praca w służbie\nDlaczego zdecydowaliście się Państwo zostać policjantami?\nPan: Musi być to przede wszystkim osoba\nopanowana i zrównoważona. W pracy na\nco dzień mamy do czynienia z osobami\nz różnych warstw społecznych i pojawiają\nsię sytuacje bardzo nerwowe, kiedy trzeba\nzachować zimną krew. Ważną cechą jest\ntakże wysoka kultura osobista, gdyż policjant swoją postawą daje przykład innym.\nNależy pamiętać, że funkcjonariusz musi\nPani: W moim przypadku była to chęć\nwpływania na innych ludzi, aby respektowali prawo. A przede wszystkim chciałam\nPan: Już kiedy byłem dzieckiem, bawiłem\nsię, chyba jak każdy chłopiec, w strażaka\ni policjanta. Później, kiedy stałem się nastolatkiem, zmieniło się moje podejście\ni nie za bardzo za nimi przepadałem. A potem wstąpiłem do wojska. Z biegiem czasu\ni dojrzewaniem podejście zaczęło mi się\nzmieniać. Po skończeniu szkoły wojskowej\ndoszedłem do wniosku, że może warto\nby było zmienić mundur na policyjny i po\nJakie cechy charakteru powinien posiadać\nPani: Dodam do tych cech empatię. Dobry policjant musi zachować równowagę\npomiędzy współczuciem drugiej osobie,\na niezbyt mocnym przeżywaniem jej problemu czy sytuacji. W pracy policjanta należy być też rozważnym i obiektywnym.\nKuba: Moja mama miała kiedyś taką sytuację, że widziała jak grupa cywilów podjechała czerwonym autem z szyberdachem,\nwysiadła do przechodnia i zaczęła go\nsprawdzać. Żeby Pan widział jej minę...\nPan: To właśnie służby cywilne, kryminalne, które mają działać z zaskoczenia. Do\nzadań takich funkcjonariuszy należy właśnie m.in. zatrzymanie osoby na gorącym\nuczynku. Wyobraźmy sobie taką sytuację, że złodzieja mieliby łapać policjanci\nwychodzący z radiowozu. Przecież taka\nosoba od razu będzie wiedziała, że to policja i zacznie przed nią uciekać lub zmieni\nswoje działanie lub zamiar tak, że nie będziemy mogli jej nic udowodnić. Stąd cywilne stroje.\nI rzeczywiście policja może nagle zabrać\nmi mój samochód, żeby np. gonić\nPan: To nie jest tak, jak w filmach amerykańskich, że policja zabiera samochód\nPani: Dokładnie takie same prawa, jak\ni obowiązki. Przechodzimy też takie same\ntesty sprawnościowe jak nasi koledzy. Nie\nma taryfy ulgowej.\nEmil: Ale chyba kobieta nie może przeszukać mężczyzny?\nPani: Może, ale staramy się robić tak, żeby\nprzeszukiwała osoba tej samej płci.\nPan: No właśnie. Użyłeś pojęcia przeszukanie, a ono jest specyficzne i związane\nz procesem. Jeśli chodzi o sytuację związaną z podejrzeniem przestępstwa, np.\nposiadania nielegalnych substancji, to nie\njest to przeszukanie, a kontrola osobista.\nEmil: Straż Miejska nie może tego robić\nprawda? I nie wolno sprawdzać osoby nieletniej?\nPan: Straż Miejska takiego prawa nie posiada. Instytucja ta może dokonać przeszukania, ale dopiero w momencie kiedy\nprzestępstwo jest już ujawnione i na przykład istnieje konieczność doprowadzenia\nosoby do policji.\nOsoba dorosła taka, jak opiekun prawny,\nwychowawca, przedstawiciel szkoły, musi\nbyć obecny w przypadku kiedy osoba nieletnia jest przesłuchiwana w charakterze\nsprawcy. Prawo nie określa jednak, że dorosły powinien być obecny przy nieletnim\nprzesłuchiwanym w roli świadka albo poddanemu kontroli osobistej.\nZuzia: Chciałabym zadać pytanie z innej\nbeczki. Czy nie boi się Pani, że będzie Pani\nPani: Oczywiście, że się boję! Każdy ma\ntaką świadomość. Zdaję sobie sprawę\nz tego, że nawet w sytuacjach pozornie\nbłahych mogę zostać zaatakowana przez\nosobę niebezpieczną czy niezrównoważoną.\n„L” JAK MIŁOŚĆ\nCZTERNASTY LUTEGO TO CZAS MIŁOŚCI, SERDUSZEK, CZUŁYCH SŁÓWEK I ROMANTYCZNYCH WYPADÓW NA MIASTO. EKIPA Z OGNISKA „OKĘCIE” W NIETYPOWY\nSPOSÓB ŚWIĘTOWAŁA WALENTYNKI – Z CAŁYCH SIŁ DOPINGUJĄC SWOICH PIŁKARSKICH IDOLI.\nZuzia: A nie boi się Pani śmierci?\nPani: Mam nadzieję, że nigdy nie będę\nw takiej sytuacji, że ktoś będzie do mnie\nstrzelał i także, że ja nie będę musiała do\nPan: Ryzyko jest zawsze. Jadąc na interwencję musimy się liczyć z tym, że coś\nnieoczekiwanego może się wydarzyć.\nOstatnio rozmawiałem z kolegą policjantem, który odwiedzał warszawskie szkoły\ni powiedział mi, że często młodzi ludzie\nmają żal do policjantów, że są agresywni.\nJa uważam, że są zdecydowani. Często\nrozkaz nieruchomego stania jest odebrany\njako agresja, ale trzeba mieć na uwadze\nfakt, że policjant nie wie czy dana osoba\nnie posiada niebezpiecznego przedmiotu.\nZdecydowane działanie i komunikaty policjanta mają służyć zachowaniu bezpieczeństwa.\nKuba: Kolega opowiadał mi, że policjant\npobił jego brata.\nPan: Jeżeli uważamy, że policjant przekroczył swoje kompetencje, to w każdej jednostce istnieje możliwość złożenia skargi\nna funkcjonariusza. Trzeba pamiętać, że\nszczególnie koledzy kolegom w opowieściach wiele rzeczy wyolbrzymiają, żeby\nsię popisać, a w rzeczywistości sytuacja\nwyglądała zupełnie inaczej.\nIstnieje taka strona na Facebooku „Hallo\npolicja proszę przyjechać na Facebooka”.\nCzy tak może się stać?\nPan: W szeregach policji są komórki policji, które zajmują się bezpieczeństwem\nw sieci. Szczególnie częstym zdarzeniem,\nktóre jest zgłaszane policji jest hejt czyli\nnienawiść i przemoc internetowa, cyberprzemoc, przemoc psychiczna. Młodzi\nludzie często komentują sprawy myśląc,\nże czynią to dla zabawy, a w efekcie mogą\nKuba: A jak ktoś założy fałszywy profil i będzie z niego hejtował, a później wyrzuci ten\nkomputer, to policja może go złapać?\nPan: Każda wiadomość posiada adres\nelektroniczny a urządzenie – adres IP. Każdy smartfon, tablet, komputer, komórka\nposiada taki numer i znajduje się on w każdej wysłanej przez nas wiadomości. Młodzi ludzie mają błędne przeświadczenie\no anonimowości w sieci – nie jest tak. Policja może znaleźć każdego.\nW bardzo miłej i przyjemnej atmosferze upłynął nam czas. Takie spotkanie na\npewno na długo zapadnie w pamięci zarówno dziennikarzy, jak i funkcjonariuszy –\npolicjanci napisali o naszym spotkaniu na\nSonia Tulczyńska, dziennikarka\nWychowankowie, Ognisko „Bielany”\nla każdego z nas, słowo „miłość“\noznacza coś innego: różnie ją rozumiemy, czujemy, okazujemy. Dla\nprzykładu, zróbmy krótki quiz: które spośród podanych słów kojarzy Ci się z miłością: serce, róża, a może.. trybuna? Jak\nwidzisz, wybór nie był oczywisty, a każda\nodpowiedź jest poprawna. Dla naszych\nogniskowców wybór był prosty. Wieczorem czternastego lutego ubrani w odpowiednie atrybuty miłości: czapki i szaliki,\nstawili się na trybunie stadionu przy Łazienkowskiej na wyjątkowej randce. Oczywiście, mamy na myśli mecz Legia Warszawa - Jagiellonia Białystok.\nAtmosferę tego wydarzenia poczuliśmy\njuż w drodze na stadion – co chwilę spotykaliśmy kibiców, którzy tak jak my jechali\nwspierać swoją drużynę. Na miejsce dotarliśmy bez trudności i z tłumem warszawiaków weszliśmy na stadion. Pepsi Arena\no tej porze wyglądała oszałamiająco. Zanim zdołaliśmy się na dobre rozgościć na\nsektorze rodzinnym, w siódmej minucie\nnapastnik Nemanja Nikolić rozwiązał worek z bramkami. Kibice oszaleli – a to był\ndopiero początek wielkiego spektaklu.\nZ naszego miejsca mogliśmy obserwować\nbardzo dokładnie całe spotkanie. Nasz\nsektor okazał się także miejscem spokojnym i bezpiecznym. Oglądanie meczu\nna ekranie nie może równać się z przeżywaniem prawdziwych emocji na żywo,\na nasza ukochana drużyna dawała nam\nwiele powodów do radości: ten mecz był\nprzykładem piękna futbolu. Jeszcze do\nkońca pierwszej połowy Legia prowadzi-\nła dwoma punktami. Przerwę w meczu\numilił nam poczęstunek ciasteczkami „Legionkami”. Po zmianie połów, oglądaliśmy\nmecz z perspektywy piłkarzy Jagiellonii.\nNie było to problemem, ponieważ zdecydowana część gry odbywała się na połowie gości, a od bramki dzieliło nas zaledwie kilka metrów. Dzięki temu mogliśmy\nobserwować dwa kolejne gole dla Legii\nz naprawdę bliska!\nO lepszych Walentynkach nie mogliśmy\nmarzyć. Cudownie wspominamy niesamowitą atmosferę, która towarzyszyła nam\nw tym dniu. W końcu niecodziennie idzie\nsię na randkę z Legią, szkoda, że trwała\ntylko 90 minut.\nKibice, Ognisko „Okęcie”\nPrawidłowe odpowiedzi do rebusów znajdziecie na stronie 3\nNA POCZĄTKU BYŁ DZIADEK...\nRys. Anna Uhera, teksty: Tomasz Kwiatkowski\nDO WSPÓŁPRACY PRZY TWORZENIU CZASOPISMA O!\nI WSZYSTKIE WARSZAWSKIE PWD.\nChcesz napisać coś o codziennej pracy swojej placówki czy organizacji?\nRealizujesz projekt, o którym chcesz opowiedzieć innym?\nChcesz podzielić się swoją wiedzą ekspercką?\nW Twojej placówce jest ekipa młodych dziennikarzy, którym warto dać głos?


Bóg polskich kazań jaki jest, każdy słyszy – Więź\n2016-04-23T12:23:48+02:00Mój komentarz do wszystkiego|\nBóg polskich kazań jaki jest, każdy słyszy\nPrzez katolicki Internet przewaliła się mała dyskusja na temat poziomu polskiego kaznodziejstwa. Sytuacja jest dobra, chociaż nie jest beznadziejna – chciałoby się powiedzieć. Jedni twierdzą, że jest źle, inni – że nie tak bardzo, a może nawet jest ok. W dyskusji wzięli udział: Małgorzata Wałejko, Piotr Żyłka, Szymon Hołownia, ks. Wojciech Węgrzyniak. Mój głos nie będzie ani komentarzem, ani też polemiką z tezami tychże autorów. Każdy z nich ma przecież trochę racji, wszystko zależy od kryteriów i oczekiwań. Postanowiłem jednak dorzucić swój głos jako ten, który już od lat uczy homiletyki i próbuje kleryków uczynić kaznodziejami.\nZacznę od cytatu z siebie. W zakończeniu książki pt. „Emaus. Tajemnice dnia ósmego” (która ukaże się na dniach) piszę tak: „Na temat jakości polskiego kaznodziejstwa napisano już wiele i nie miejsce tutaj, aby je gruntownie analizować, ale z wieloletniego już doświadczenia wykładowcy homiletyki mogę powiedzieć, że to wcale nie Pisma są dla wielu kaznodziejów i młodych adeptów tej sztuki podstawowym źródłem głoszenia Ewangelii. Być może nie potrafią ich otwierać dla innych, bo i dla nich – choć znane – postają w dużej mierze zamknięte. Wystarczy, by wspomnieć kazania pasyjne, w których – co znamienne – autorzy chętniej niż do Ewangelii uciekają się do nie zawsze aprobowanych przez Kościół wizji mistyczek czy mistyków, a przecież w Pismach jest wszystko, co potrzebne do wiary i poznania Boga. Trzeba uwierzyć Słowu, Historii, Mitowi – w nich jest wszystko, co zbawczo konieczne”.\nPrzytoczyłem tę diagnozę, ponieważ wydaje mi się ona kluczowa dla wielu problemów związanych z polskim kaznodziejstwem. Jego główną bolączką jest brak Słowa, by nie powiedzieć – brak Boga. Kiedy na FB napisałem krótki post, z którego wziął się także tytuł tego wpisu: „Bóg polskich kazań jaki jest, każdy słyszy”, ks. Adam Kalbarczyk, homileta z Poznania, napisał: „Tak, mamy w polskich kazaniach do czynienia z ateizmem eklezjalnym”. To diagnoza jeszcze okrutniejsza od mojej. Ale chyba – choćby częściowo – prawdziwa.\nPrzed kilkoma laty redakcja „Biblioteki Kaznodziejskiej” poprosiła mnie o podsumowanie ankiet czytelników na temat współczesnych homilii. Jak wynika z wypowiedzi słuchaczy, bardzo często kaznodzieje zbawczą i nawracającą moc Bożego słowa zamieniają na siłę moralnych argumentów, które nie zawsze zakorzenione są w Dobrej Nowinie. Przypomina wypowiedź abp. Coleridge’a, który na synodzie poświęconym słowu Bożemu powiedział, że kaznodziejstwo sprowadzone do moralizowania może „wzbudzać zainteresowanie lub podziw, ale nie wiarę, która zbawia”. Ale jeśli nie „moralina”, to co?\nNiedawno opublikowane „Dyrektorium homiletyczne” daje liczne wskazania dla kaznodziejów. Kiedy analizowane są teksty czytań okresu Paschy, znajdujemy taką oto podpowiedź: „Homilista znajduje w tych fragmentach jedno ze swoich najmocniejszych i najważniejszych narzędzi. Widzi, jak apostołowie posługiwali się Pismem do głoszenia śmierci i zmartwychwstania Jezusa, i on robi to samo, nie tylko używając tekstu, który akurat ma przed sobą, lecz zachowując ten sam styl przez cały rok liturgiczny”. Taka winna być „stylistyka” kaznodziejska, której osią nie jest nieustanna analiza katalogu grzechów, współczesnych wyzwań bioetycznych czy kwestii społeczno-politycznych. Celem kazania jest nieustanne wkraczanie w misterium zbawienia, które dokonało się i wciąż się dokonuje w Chrystusie. Bez tego wejścia – kaznodziei i słuchacza – wszystkie inne „palące kwestie”, do których chętnie kaznodzieje wracają, pozostaną zawieszone w próżni, a ich gadanie zamieni się w moralną połajankę albo polityczną agitkę. Takie jest moje najgłębsze przekonanie. Nigdy dość przypominania, że chrześcijaństwo to nie system etyczny, lecz nowa egzystencja, której źródłem jest miłość Tego, który ukochał nas, gdy jeszcze byliśmy grzesznikami. Bogu niech będą dzięki za papieża Franciszka, Rok Miłosierdzia i „Misericordiae vultus”.\nOwszem, to prawda, że z każdego kazania można coś wziąć dla siebie, ale to nie może się stać argumentem dla akceptowania kaznodziejskiej bylejakości. Problem kazania to przede wszystkim problem kaznodziei i jego wiary. Jeden przykład. Michał Piętosa pisał na Facebooku o swoich wrażeniach z kazania wysłuchanego w Niedzielę Miłosierdzia Bożego. Otóż kaznodzieja – wcale młody chłop – „mówił o swoim zmaganiu i wątpliwościach, czy powinien upomnieć kupującego na stacji paliw hot-doga, okazując odwagę w wyznawaniu wiary – przez świadectwo, czy stchórzyć. Jak się ostatecznie okazało, on nie wykazał sie odwagą, a ja na próżno oczekiwałem wyjścia z klasą z przytoczonego przykładu, który swoją drogą jako jedyny zapadł w pamięć zarówno mi, jak i otaczającym mnie uczestnikom Eucharystii. P. S. I ani słowa o miłosierdziu…”.\nSłusznie mówi ks. prof. S. C. Napiórkowski, że jeden kaznodzieja ma większy wpływ na wiernych niż stu teologów. I jest w tym prawda. To ambona wciąż jeszcze pozostaje główną tubą Kościoła i miejscem głoszenia Boga. Kaznodzieja projektuje na wiernych swoją wiarę i niewiarę, swoje wątpliwości i swoją wizję Boga, swój strach przed sądem i swoją ufność w Boże miłosierdzie. A jakimi się lekturami karmi? Wystarczy pójść na Targi Wydawców Katolickich. W tym roku nie byłem, ale w poprzednich latach dominowały: cuda eucharystyczne, nawrócenia i egzorcyzmy, no i święci – im bardziej niezwykli, tym lepiej. O Panu Jezusie jakby mniej.\nEmaus. Tajemnice dnia ósmegoFranciszekhomiletykakaznodziejstwoks. Wojciech WęgrzyniakMałgorzata WałejkoPiotr ŻyłkaprzepowiadanieSzymon Hołownia