Znów na fali - rozmowa z Pawłem Małyszko, Prezesem Zarządu Zakładu Usług Żeglugowych w Szczecinie. - Gospodarka morska.\nWiadomości Znów na fali - rozmowa z Pawłem Małyszko, Prezesem Zarządu Zakładu Usług Żeglugowych w Szczecinie.\nDysponujący flotą holowników Zakład Usług Żeglugowych działa od ponad 60. lat. Obsługuje porty: Szczecin, Świnoujście i Police. Firma szczyci się zatrudnianiem wyszkolonych i doświadczonych pracowników, jednak na przełomie 2011. i 2012. roku zmuszona była ogłosić upadłość. Po kolejnych przemianach własnościowych cała flota jednostek pływających ZUŻ została w lipcu 2012 r. zakupiona przez niemiecką firmę holowniczą Otto Wulf GmbH & Co. KG, mającą swoją siedzibę w Cuxhaven i posiadającą obecnie 100% udziałów ZUŻ.\nGospodarka Morska: Nie tak dawno zakończyliście etap bardzo poważnych przekształceń i nie wszyscy jeszcze uwierzyli, że Zakład Usług Żeglugowych powstał z popiołów. Tymczasem ogłosiliście niedawno zawarcie bardzo poważnego kontraktu...\nPaweł Małyszko: To prawda. Zawarliśmy długoterminową umowę na obsługę statków z największym armatorem na Morzu Północnym i Bałtyckim – Unifeederem. Duńczycy rozwijając działalność w Polsce postawili konkretne wymagania dotyczące elastyczności i oczekiwanej jakości usług. Zdecydowali się na nasze usługi.\nGM: Czy często podpisujecie umowy bezpośrednio z armatorami?\nPaweł Małyszko: Tak, chociaż wiele stałych kontraktów zawieranych jest także za pośrednictwem agentów. Nie ma tu wyraźnej reguły, a proporcje często się zmieniają.\nGM: Zakład Usług Żeglugowych działa pod tą nazwą od ponad 60. lat, ale w kontekście ostatnich przemian własnościowych mówienie o ciągłości firmy jest chyba pewną przesadą?\nPaweł Małyszko: Jeśli weźmiemy pod uwagę zatrudnionych w firmie pracowników, to większość z nich pracuje w ZUŻ od bardzo wielu lat i pracowali w niej także wówczas gdy działalność gospodarczą prowadził tu syndyk masy upadłościowej. Kontynuacja współpracy z większością konrahentów także została przez ten czas zachowana.\nGM: Jak sam pan zauważył "większość pracowników". Różnica w ilości zatrudnionych w ZUŻ osób w roku 2011 i 2014 jest znaczna.\nPaweł Małyszko: Ograniczenie zatrudnienia było niezbędne. W administracji z dwudziestu pięciu etatów zostało pięć, a spośród setki członków załóg utrzymaliśmy sześćdzisiąt miejsc pracy.\nGM: Czyli połowa waszych pracowników straciła pracę?\nPaweł Małyszko: Czyli sześćdziesiąt pięć osób pracuje dziś w dobrze prosperującej firmie, która jeszcze w 2011. roku była tak nierentowna, że ogłosiła upadłość.\nGM: Nie dało się inaczej przeprowadzić firmy przez kryzys?\nPaweł Małyszko: To wymaga szerszego wyjaśnienia. W latach 90. firma została sprywatyzowana bez wprowadzenia dodatkowego kapitału, a jej udziały trafiły prosto w ręce pracowników. W efekcie priorytetem udziałowców stało się utrzymanie zatrudnienia, a nie dążenie do efektywności i rentowności. Bardzo ważnym elementem programu naprawczego, który przedstawiłem w 2011. było natomiast ograniczenie kosztów, pozwalające na zwiększenie konkurencyjności naszych usług. Nie udało mi się tego przeforsować.\nGM: Czyli pracownicy będący jednocześnie udziałowcami woleli pójść solidarnie na dno niż ograniczyć liczbę miejsc pracy?\nPaweł Małyszko: Zaproponowany przez zarząd program naprawczy nie zyskał akceptacji udziałowców.\nGM: To bardzo zły sygnał dla idei demokracji pracowniczej...\nPaweł Małyszko: To Pańskie wnioski.\nGM: Powróćmy do teraźniejszości. Jakie są gwarancje, że nowy właściciel majątku ZUŻ utrzyma dotychczasowy profil biznesowy firmy?\nPaweł Małyszko: Sto lat doświadczenia w branży, znajomość rynku oraz możliwości inwestycyjne. Firma Otto Wulf zainwestowała w holowniki ZUŻ niemałe pieniądze, skupiając się na poprawieniu ich stanu technicznego. Planowany jest także zakup większych jednostek. Zmieniły się nasze możliwości i podejście do klientów.\nPaweł Małyszko: Razem z resztą floty Otto Wulf jesteśmy w stanie zapewnić usługi holownicze w basenach Morza Bałtyckiego i Północnego. Staliśmy się też bardziej elastyczni. W połączeniu z dobrą jakością obsługi i doświadczeniem załogi nie powinniśmy mieć przez najbliższe lata kłopotów z utrzymaniem się na rynku. Już teraz zdarzają się okresy, kiedy cała nasza flota obłożona jest pracą w stu procentach. Pod koniec zeszłego roku wręcz brakowało nam tonażu. Zdajemy sobie jednak sprawę, że nadmiar tonażu holowników oczekujących na spiętrzenie usług także nie byłby dobrym rozwiązaniem, ponieważ poza tym okresem generowałby straty.\nGM: Iloma holownikami obecnie dysponujecie?\nPaweł Małyszko: Ośmioma. Cztery z nich są tak wyposażone, że mogą wykonywać holowania pełnomorskie, a pozostałe są holownikami typowo portowymi.\nGM: Domyślam się, że przekłada się to na wynik finansowy firmy. Może Pan zdradzić jak wypadł on w pierwszym kwartale 2014. roku?\nPaweł Małyszko: Powyżej oczekiwań.\nZakład Usług Żeglugowych w Szczecinie - prezentacja GospodarkaMorska.TV:


Zobacz temat - Przyda mi się porządny detoks…\nAlkoholizm - Przyda mi się porządny detoks…\nAnonymous - 2018-01-16, 10:42\nTemat postu: Przyda mi się porządny detoks…\nCześć! Nie ma co ukrywać. Jestem alkoholikiem. Już kilka razy próbowałem odstawić procenty, ale niestety, za każdym rzem było gorzej. Wpierw to były bóle głowy, już nie wspominając o porządnym ssaniu, a z każdą kolejną próbą ból się nasilał i czułem go już nie tylko w głowie, ale i w kończynach. Pojawiły się też drgawki… w ogóle było to straszne. Dlatego też szukam szybkiego i skutecznego sposobu na detoks. Jesteście w stanie mi pomóc? Byłbym wdzięczny za informacje, gdzie można przez takie coś przejsć.\nmarcel - 2018-01-16, 15:06\nNajlepiej napij się i daj komuś zadzwonić na wytrzeźwiałkę :P wtedy będziesz miał błyskawiczny detoks. A tak zupełnie na poważnie, to nie ma co się z tym chłopie spieszyć. Pośpiech nie równa się skutecznemu leczeniu, to po pierwsze. Po drugie, sam detoks to też nie wszystko, trzea przejść przez odpowiednią terapię.\nAnonymous - 2018-01-17, 09:37\nNie wiem, czy mam na to czas, jeśli mam być szczery. MOże i jestem alkoholikiem, ale tez prowadzę własną firmę i ona sobie nie może ot tak leżeć odłogiem.\nmarcel - 2018-01-17, 13:40\nTo chyba będziesz musiał komuś powierzyć na pewien czas funkcje kierownicze. Ciesz się, że w ogóle utrzymałeś przedsiębiorstwo, bo z tym też bywa różnie. Wiem, wiem – alkoholicy zdarzają się nawet wśród prezesów wielkich koncernów, no ale… oni mają jeszcze sztab ludzi.\nkoos - 2018-01-18, 08:39\nz doświadczenia ostatnio spotkałem znajomego którego kiedyś poznałem na odwyku ... prowadził własną dobrze prosperująca firme na dziś zapierdzielał w klapkach do noclegowni....\nSkromnaJa - 2018-01-18, 11:15\nHej! Jeśli chcesz się udać na porządny detox w Poznaniu jest dobra placówka, która oferuje profesjonalne leczenie z alkoholizmu. I tak, jak kolega powyżej stwierdził, na to musisz sobie znaleźć czas, bo inaczej, nawet jeśli przejdziesz przez dobry, kilkudniowy detoks, to nie będziesz wyleczony z alkoholizmu. To znaczy, żeby nie było. Niestety, ale alkoholikiem zostajesz na całe życie. Jedyne co, to chodzi o kontrolę nad sobą, by nie pić więcej.\nAnonymous - 2018-01-18, 15:15\nRozumiem, czyli jednak to nie będzie tak na szybko. No dobra, a mogę prosić o jakiś namiar do nich?\nSkromnaJa - 2018-01-19, 10:38\nJasne. Ten ośrodek terapii jest położony w atrakcyjnym miejscu, gdzie można naprawdę wypocząć i przemyśleć wiele rzeczy, więc zastanów się A tu do nich kontakt reklama Sam sobie zobacz, jak to wygląda, przejrzyj sobie galerię, poczytaj nieco na stronie… Wierz mi, jak przejdziesz tam przez detox i jeszcze dodatkowo terapię, to będziesz szczęśliwszym człowiekiem.\nschabowy - 2018-01-19, 13:30\nMiałem właśnie pisać o tym samym ośrodku, co koleżanka. Mój brat tam był i naprawdę wyciągnęli go z tego bajzlu, jaki sobie zgotował. Generalnie mają super kadrę, wolą poświęcić kilka dni na detox, zamiast robić go na hurra, bo to wcale lepiiej nie wychodzi… Będziesz zadowolony.\nAnonymous - 2018-01-22, 10:35\nSkoro tak mówicie, to pewnie coś jest na rzeczy. Skontaktuję się z nimi i zobaczę. Pzdrawiam!\nkoos - 2018-01-24, 14:55\na ja powiem tak....prywatny ośrodek...ok masz dużo kasy to wolna wola...pytanie czy nie lepiej spróbować bezkosztowo....i skłaniałbym się do tej drugiej opcji\nAnonymous - 2018-03-16, 11:25\nPo pierwsze nie ma nic za darmo, a po drugie w przypadku osób uzależnionych nie ma czasu na próbowanie. Sam miałem problem z piciem, sił i motywacji wystarczyło na jedno podejscie. Szczesliwie posluchalem znajomego i zapisałem się tu - XXXXXX czego nie zaluje i z czystym sumieniem polecam kazdemu. Z kolei inny moj kumpel zaczal leczyc sie za darmo w szpitalu. Do dzis problem powraca, a dodatkowo ma zniszczoną watrobe przez zle dobrany detoks.\nreduta - 2018-03-16, 14:40\nNo widzisz, a ja znam kogoś komu pomogł pobyt w szpitalu. Dziś się naprawdę sporo pozmienialo, a nasza sluzba zdrowia naprawde zrobiła postepy.\nContra - 2018-03-19, 08:06\nAnonymous - 2018-03-19, 11:50\nNie jest idealnie ale lepiej niż było.


Toksyczna miłość Teresy i Weroniki Rosati - Newsy - Polki.pl\nToksyczna miłość Teresy i Weroniki Rosati\nMatka i córka opowiadają całą prawdę o swojej relacji\nMonika Kotowska / Viva / 19.06.2009 19:20\n– Wpisałam w przeglądarkę: „toksyczna miłość matki do córki”. Pierwszy był materiał o Was. Jak się z tym czujecie? Wasza miłość jest toksyczna?\nWeronika Rosati: To jakaś bzdura. Lubimy ze sobą przebywać, świetnie się rozumiemy, mamy wiele wspólnych zainteresowań i to wyraźnie komuś przeszkadza. Co w tym toksycznego? W Stanach mówią „trashing celebrities”, czyli wrzucanie gwiazd do kubła na śmieci. To teraz strasznie modne takie toksyczne paplanie: „Są niemal nierozłączne. Ona nie ma wielu przyjaciół. Wszędzie chodzi z mamą”, niektórzy wytykają nam bliską relację. Mówiąc o niej: „niepokojąca”. W kim mamy mieć oparcie jak nie w najbliższych?\nTeresa Rosati: Nie jestem typem matki, która się w życiu nudzi, ma jedną córkę i tylko nią żyje. Mam męża, syna, wnuki. I swoją pracę: butik, atelier, pokazy mody. Krzywdzę dziecko? Wręcz przeciwnie, to plotki i insynuacje krzywdzą Weronikę. Ona twierdzi, że jestem nie do zdarcia, ale to nieprawda. Bo w tym wszystkim muszę jeszcze zachować spokój. O łzy w moim przypadku nietrudno, ale nie mogę zacząć histeryzować. Ciężko znieść to, co się wokół nas dzieje.\nWeronika Rosati: Rodzice uczyli mnie, że prawdziwym szczęściem jest umieć dawać miłość. Oni umieją okazywać ją sobie, mnie, bratu, jego nastoletniej córce i maleńkiemu synkowi. A teraz mam myśleć, że nasza miłość jest toksyczna? Jesteśmy tu obie. Spróbuj zajrzeć nam w serca. Zapewniam cię, oddzielne życia też mamy. Są sprawy tylko moje i tylko jej.\nTeresa Rosati: Weronika ma bardzo silną osobowość. Narzucić jej swoją wolę? Nie wiem, czy to jest w ogóle możliwe. Nasi znajomi mówią na Weronikę „szefowa” (śmiech).\n– A czy „szefowa” kogoś słucha? Co robi, gdy znajdzie się, jak ostatnio, w ogniu krytyki?\nWeronika Rosati: Zawsze idę swoją, trudną drogą. PR nie jest moim priorytetem. Nie prowadzę kariery, bo moją jedyną ambicją jest być dobrą aktorką. Ale kiedy niedawno wokół nas było zbyt wielkie zamieszanie, negatywny szum, spotkałyśmy się ze specjalistą od wizerunku. Aby spojrzeć uważnie na tę naszą toksyczną miłość. „Wiecie, bo wy musicie teraz oddzielnie chodzić. Wejść osobno na imprezę. Najpierw jedna, za godzinę druga”. Spojrzałyśmy na siebie ze zdumieniem. Ale raz spróbowałyśmy. I czułyśmy się z tym fatalnie.\nTeresa Rosati: Wyszło na to samo. Zrobiono nam zdjęcia, gdy już byłyśmy razem.\nWeronika Rosati: Wychodzę z mamą. Bo z jakimkolwiek mężczyzną zrobią mi zdjęcie, zaraz dzwoni telefon: „Kto to jest, czy to ten wybrany?”.\nTeresa Rosati: Czasem proszę: „Werona zostaw mnie w spokoju. Ja tam nie pasuję, to młodsze grono, będę się źle czuła”. Ale mięknę na jej: „Mamo, nie pójdę z kolegą. Bo zaraz będą komentarze, że jesteśmy razem. A tego mam dość!”. Czasem chciałabym jej odmówić, a nie mogę (śmiech).\nWeronika Rosati: Za to słyszymy: „toksyczny związek”. Przecież wszędzie rodzina jest największą wartością. A w Polsce? Toksyczne, chore? W ogóle plotka jest najbardziej złośliwą i okrutną formą ataku. Trzeba mieć odwagę i klasę, żeby ignorować kłamstwa. Tyle razy byłam obrażana, że zrozumiałam, że czasem muszę odpowiedzieć. Kiedy jest się atakowanym, chce się bronić. Niereagowanie powodowało, że plotki się utrwalały.\n– Żaden chłopak nie zastąpi mamy?\nWeronika Rosati: To są przecież zupełnie inne związki…\n– A co powiecie na zarzuty, że matka wpycha córkę na salony? Krążą anegdoty o tym, jak bardzo zależało Pani na tym, by Weronika poznała Romana Polańskiego.\nWeronika Rosati: Salony? Ależ ja tam nie byłam… od wczoraj (śmiech). A zresztą, nie wiem, kto kogo wprowadza…\nTeresa Rosati: Hmm, na szczęście tych plotek nie znam. Prawda jest taka, że to Weronika przedstawiła mnie Polańskiemu.\nWeronika Rosati: A my poznaliśmy się siedem lat temu. Znajomy reżysera, Gene Gutowski, zadzwonił raz i powiedział: „Słuchaj, Roman dostaje nagrodę. Złote Berło za całokształt twórczości. Może ty dasz mu kwiaty?”. Odpowiedziałam natychmiast: „Z ogromną przyjemnością”. Nie rozumiałam późniejszych zjadliwych komentarzy. Dość długo wtedy rozmawialiśmy o szkołach aktorskich w Stanach. Pstryknięto nam zdjęcia i oto cała historia. Jakich wiele. Niestety, wciąż staję się obiektem ataków. Mam różne nastroje, bywam emocjonalna, i tak ma być. Ale jestem często osądzana w sposób nieobiektywny i krzywdzący. Dlaczego, gdy przyjmuję rolę, pisze się tylko: „Rosati rzuciła szkołę”? Chodziło o najnowszą francuską produkcję Pascala Bourdiaux. A kiedy jednak okazało się, że nie pojadę do Paryża, bo złamano warunki umowy, czytam: „Rosati bajki opowiada”. Dodam, że szkoły nie rzuciłam. A może warto wspomnieć, że zagrałam w teledysku, który Konrad Aksinowicz zrobił dla Pauli Pospieszalskiej. Może będzie z tego dłuższy film? Kto wie? Gram główną rolę w filmie Piotra Matwiejczyka „Piątek trzynastego”. A „Smutna”, do której Piotr zaprosił mnie latem ubiegłego roku, będzie miała niedługo premierę. Za mną epizod w serialu „39 i pół”. Czekam też na podpisanie umowy, która chyba na dłużej zatrzyma mnie w kraju. Ale to jeszcze tajemnica. Tylko czy ktoś o to zapyta?\n– Weroniko, to Cię boli?\nWeronika Rosati: Gdybyś spytała mnie kiedyś, czy się tym wszystkim przejmuję, odpowiedziałabym: „Nie”. A dziś przyznam prawdę: „Tak”. Stałam się kawałkiem publicznej własności. Czymś, bo już nie osobą. Chyba każdy artysta by się tym martwił. Wybitny reżyser George Cukor, który uwielbiał kobiety, powiedział: „Aktorka musi być irytująca. Bo ma wzbudzać skrajne emocje”.\nTeresa Rosati: Nie wiem, czy się z tym zgadzam?! Aktorka musi być akceptowana.\n– Zdarzają się Wam kłótnie? W czym się ze sobą nie zgadzacie?\nWeronika Rosati: Jeśli coś leży na sercu, od razu o tym mówimy. Jestem emocjonalna. Ale uważam, że dopóki będę uczciwa w swoich emocjach, mam prawo walić prosto z mostu.\nTeresa Rosati: Czasem łapię się na tym, że jestem wobec córki zbyt krytyczna. Potem mam wyrzuty sumienia. Ale nie mam najmniejszego problemu z tym, żeby do mojego dziecka powiedzieć: „Wybacz. Przesadziłam. Zdenerwowałam się, ale tak mnie strasznie wkurzyłaś”.\nWeronika Rosati: Trzeba przyznać, że o wygląd zdarzają się między nami gorące dyskusje (śmiech). Powiedzmy, że mama woli, gdy jestem naturalna.\nTeresa Rosati: Nie znoszę panterki, a Weronika lubi. Uważam, że czasem przesadza w stylizacji. A przecież ma tak wyrazistą urodę.\nWeronika Rosati: Z czym się zupełnie nie zgadzam. W domu jestem inna, bez makijażu, ale kiedy wychodzę, chcę się kimś zainspirować. Raz to będzie Ava Gardner, raz Sienna Miller. Lubię zmiany – zakładać maski, być na granicy. I tak już trochę złagodniałam.\nTeresa Rosati: Prawda, że Weronika to nie jest produkt stylistów czy projektantów. Potrafi być strasznie uparta. I chyba zawsze tak było. Miała cztery latka i w mrozy, idąc do przedszkola, zakładała sukienkę na halkach, wyszywaną perełkami. Ryczała, że nie pójdzie w spodniach. Ma swój styl. Dziś czasem staram się ją stonować. Złagodzić.\nWeronika Rosati: Aha, złagodzić: „Jezu! Co ona na siebie włożyła, znowu będzie na mnie!”. I wzywa tatę na pomoc.\n– To „granie” Weroniki nie pozostaje bez komentarza. Martwi się Pani czasem o córkę?\nTeresa Rosati: Staram się uszanować jej osobowość i upodobania. Z jednej strony przeżywam tortury, bo mam inną estetykę. Z drugiej wiem, że u aktorek takie upodobania do osobliwego stylu są częste.\n– Zawsze byłyście ze sobą blisko? Wiedziała Pani, kiedy Weronika po raz pierwszy się zakochała?\nTeresa Rosati: Oczywiście, choć nigdy jej nie wypytywałam.\nWeronika Rosati: Jestem dosyć ewidentna, wszystko po mnie widać. Pytasz o bliskość? Przytulamy się cały czas.\nTeresa Rosati: Weronika miała trzy latka, kiedy zobaczyłam, jak silnie jest do mnie przywiązana. Jeździliśmy po nią do przedszkola na zmianę z mężem. Czasem zdarzało jej się płakać, kiedy okazywało się, że to akurat on, nie ja. Wiedziałam, że to niedobrze i powoli próbowałam zmieniać. Pokazywałam, że na świecie jest nie tylko mama. I nie była. Latami jeździli razem pod namiot na Mazury. To nie był mój ideał. Poświęcałam się (śmiech). Mówiłam: „Kochany, ale tu wilgoć, a mnie się tak włosy kręcą. Myszy tam skrobią, materac niewygodny”. Wytrzymywałam tydzień i uciekałam pod pretekstem złej pogody. Ale oni obydwoje to kochali. Nie byłam zwariowaną matką. Ale na pewno otwartą, nawet wylewną.\n– Bo taka była Pani mama?\nTeresa Rosati: Wychowywałam się w Lublinie. Rodzice, lekarze stomatolodzy, oboje byli bardzo zajęci. Mama nie poświęcała mi tyle czasu, ile ja swoim dzieciom. Różniłyśmy się pod względem sposobu bycia, charakteru. Mówię w czasie przeszłym, bo zmarła, gdy Weronika miała niespełna roczek. Mama wszystko w sobie kryła, emocje chowała. Nie miałam z nią bliskiego kontaktu. Koleżanki zwierzały się swoim, ich mamy wiedziały o wszystkich sympatiach, problemach. Nie doświadczyłam tego w domu. Może dlatego, że nas było pięcioro. Weronika ma co prawda brata. Ale Marcin jest 12 lat starszy. W zasadzie oboje byli chowani jak jedynacy. Dość że relacje matka–córka w moim domu były zupełnie inne.\nWeronika Rosati: Chyba mogę zdradzić. Moja mama w młodości bywała szalona. Włosy kręcą jej się naturalnie. Jako nastolatka prasowała je żelazkiem. Jej młodsza siostra miała za to grube i proste. Namówiła ją, żeby się obcięła. A potem doczepiła sobie koński ogon z tych włosów. Zdjęcie mamy zrobione w tej nowej fryzurze stoi u mnie w srebrnej ramce na parapecie.\n– Czy to znaczy, że usprawiedliwi Pani każde szaleństwo córki?\nTeresa Rosati: To prawda, że ona potrafi być spontaniczna. Dwa czy trzy lata temu dzwoni do mnie z festiwalu w Wenecji: „Mamo, przyleć do mnie dziś wieczorem. Jest kilka przyjęć na różnych wyspach. Super”. „No, Weronka, ale ja mam tu coś”, marudzę. „Mamo, co za sprawa? Złap samolot. Załatwię, że ktoś wyjedzie po ciebie na lotnisko”, nie dała mi szansy. Mąż był wtedy w Brukseli czy gdzieś w świecie. Bo kiedy jest w domu, staram się spędzać z nim jak najwięcej czasu. Wtedy nasze weekendy są święte. Ale dom był pusty, myślę: „W końcu dlaczego nie?”. Byłam tak podekscytowana, że z Frankfurtu, gdzie miałam przesiadkę, chciałam wsiąść w zły samolot. Podaję bilet w bramce do Genui i słyszę: „Pani przecież leci do Wenecji. Za dziesięć minut”. Musiałam się puścić sprintem (śmiech). Ledwie zdążyłam. Potem pływałyśmy motorówkami z wyspy na wyspę. Czas minął fantastycznie. A w pierwszej chwili nie chciało mi się nigdzie ruszyć.\nWeronika Rosati: Z nas dwóch to ja zawsze bardziej marudzę, kiedy mam gdzieś wyjechać. Trudno mi rozstać się z domem. I wciąż przekładam wyjazdy. Prawda jest taka, że od ostatnich sześciu lat większość czasu jestem poza domem. Wpadam tylko na święta. Kiedy jestem w Stanach, tęsknię za rodzicami. Mama stara się być u mnie przez tydzień co kilka miesięcy. I to jest cudowne.\nTeresa Rosati: Robię generalne porządki. Wyciągam ją na spacery. Gotujemy albo chodzimy na kolacje. Zaliczamy sztuki na Broadwayu, pokazy filmów. Lubię te wyjazdy. Chodzę sobie w dresie, nie muszę się malować, jest spokój.\nWeronika Rosati: Ostatnio przeżyłam z mamą jeden z najszczęśliwszych dni mojego życia. Najpierw muszę powiedzieć, że Jane Fonda jest jednym z moich ideałów. Jako kobieta i aktorka (na równi z Krystyną Jandą). Wreszcie miałam okazję, by ją poznać i porozmawiać po spektaklu na Broadwayu. Wspaniała kobieta. Jest wielką inspiracją. Usłyszeć od niej słowo na temat zawodu było bezcenne. Razem z mamą poszłyśmy na sztukę, w której grała. Było tak. Siedzimy w trzecim rzędzie. Fonda gra, a ja nie mogę się skupić. Myślę: marzenie spełniło się z nawiązką. Przecież będę opowiadała to wnukom (śmiech). Odwracam się do mamy: „Wiesz co? Jestem najszczęśliwsza pod słońcem. Dwie kobiety, które najbardziej na świecie podziwiam, są teraz ze mną na jednej sali”. Mama znowu płacze? (śmiech). Ale to prawda.\n– Weroniko, mówisz, że często czujesz się samotna. A czy Ty sama nie izolujesz się od ludzi?\nWeronika Rosati: Jeżeli cokolwiek nauczyło mnie takiej świadomej izolacji, bo przyznaję, sama ją sobie narzuciłam, to…\nTeresa Rosati: Szwajcaria. Weronika przeżyła tam traumę. Mąż dostał kontrakt. Wyjechaliśmy, gdy miała sześć lat. Nie znając języka, poszła do szkoły. Najgorsze, że boisko szkolne było vis-ą-vis naszego bloku. Patrzyłam, dzieci się bawią, Weronika próbuje je zagadywać – nie reagują. Przeżywałam tortury. Pewnie nie wytrzymam, żeby się nie rozpłakać.\nWeronika Rosati: Kiedy wracałam, mama często mnie naśladowała. Bo chowałam ręce głęboko w rękawy kurteczki. I tymi wiszącymi rękawami kręciłam młynki. Tym się zajmowałam. Długo nie mogłam nauczyć się pisać ani czytać. Dzieci mówiły do mnie „oko”, pokazując na nos. A potem się śmiały. To był strasznie trudny czas. Wytrzymałam tak trzy lata. Stałam zwykle z boku, obserwowałam. Na pewno wiele razy było widać, że jest mi przykro. Ale nigdy bym się nie narzucała. Chowałam się w swoim świecie. I postanowiłam: Będę gwiazdą. Żeby oni wszyscy czuli się głupio.\nTeresa Rosati: Na szczęście w końcu mogliśmy przenieść Weronkę do szkoły międzynarodowej. Przerwać złe pasmo. Wiesz, oglądałam po latach twoje zdjęcia z tamtych czasów. Święto Halloween, jesteś przebrana za Nockę. Sama szyłam ci kostium. Widać na twojej twarzy wielki smutek. Pyta pani o naszą bliskość? Podróżując z mężem do Stanów, Szwajcarii, byłyśmy na siebie w pewien sposób skazane.\n– I przez tamtą traumę dzieciństwa Weronika jest dziś samotnikiem?\nTeresa Rosati: Czy ja wiem? Zawsze wiedziała, że chce zostać aktorką. W którymś momencie zorientowaliśmy się z mężem, że ona wszystko chce temu podporządkować.\nWeronika Rosati: Mam przyjaciół w każdym zakątku świata. Ale większość wolnego czasu spędzam nad książkami, słownikami, filmami. Potrafiłam obejrzeć trzy, cztery klasyki pod rząd. Mama krzyczała tylko: „Dziecko, ty od tego oślepniesz”. A ja za wszelką cenę chciałam być lepsza. Nie od innych, od siebie.\nTeresa Rosati: Pamiętam, kiedy po pierwszej czy drugiej klasie liceum odebrała świadectwo, powiedziała: „A teraz idę robić angielski”. Byłam bardzo zdziwiona: „Dziewczyno, dziś jest koniec roku, zostaw ten angielski”. A ona na to: „Nie. Zaplanowałam sobie i muszę coś przeczytać”. Oglądała filmy w wersji oryginalnej i wyznaczała sobie materiał, który musi przerobić danego dnia.\nWeronika Rosati: Czytałam mnóstwo biografii z lat 30., 40. Chłonęłam, jak te wspaniałe aktorki szły przez życie. Fascynował mnie ich „drive”, nie ma na to dobrego słowa po polsku. Taki życiowy pęd i determinacja. Aż w końcu sama dostałam się na wydział teatrologii.\nTeresa Rosati: Była już wtedy po pierwszym roku u Machulskich. Bo tam przyjęto ją bez matury, warunkowo. A ona mówi: „Mamo, za tydzień są jeszcze egzaminy do Szkoły Filmowej w Łodzi. Może zdążę się przygotować?”. „Daj sobie spokój”, prosiłam. „Już zdałaś na teatrologię. Poza tym Machulskimi jesteś zachwycona. Po co ci to?”. Nie chciałam jej powiedzieć: „I tak się tam nie dostaniesz”. Dwadzieścia miejsc i kilkuset zdających. Nie powiedziałam. Przeszła wszystkie siedem etapów.\nWeronika Rosati: I choć tak bardzo kocham dom, 19-latka postanowiła wyjechać na rok na studia.\nTeresa Rosati: To była z twojej strony ogromna odwaga. Byłam zaskoczona. Najpierw ta Łódź, potem Stany. Już wcześniej tłumaczyliśmy jej z mężem, że to strasznie ciężki zawód, szczególnie dla kobiety. Byliśmy zdecydowanie przeciwni. Ale przecież wiedzieliśmy, że nie zamkniemy córki w domu. Sama dobrze wiedziałam, co znaczy nie realizować się w swojej pasji. Przecież ja z tego rodzinnego Lublina uciekłam przed medycyną. Wybrałam pierwsze lepsze studia. Handel zagraniczny, bo oznaczał kontakt ze światem. Dla moich rodziców projektowanie mody to nie był zawód.\nWeronika Rosati: A ja w końcu postawiłam na Amerykę. Najpierw była to Stella Academy of Acting w Los Angeles. Potem Lee Strasberg Institute w Nowym Jorku. Rodzice zawsze mieli swoje zdanie, ale nie stawiali sprawy na ostrzu noża. Każdą moją decyzję uszanowali.\n– Masz 25 lat i w kraju wciąż mieszkasz z nimi.\nWeronika Rosati: I to takie dziwne? Jakąkolwiek mogłabym zrobić w życiu karierę, nic nie miałoby znaczenia, gdybym nie miała domu. Tyko tam czuję się kompletna.\nTeresa Rosati: Kiedy Weronika wraca późno z planu, bywa, że i w środku nocy, wstaję. Wiem, że będzie jej miło. Nie zmuszam się do tego. Czasem Weronika mnie terroryzuje, zmusza, wabi, żebym oglądała z nią stare filmy. Wolę współczesne kino. Ale to dziecko mnie rozczula, kiedy, choć wiem, że niezbyt interesuje się modą, woła: „Zobacz, jakie cudne kiecki!”. Był taki słynny w latach 30. projektant Adrian (Greenberg – przyp. red.), pracował dla wytwórni MGM. To moja inspiracja, a nie duet Dolce & Gabbana. Przychodzę, Wera przytula się do mnie i mówi: „Jestem taka szczęśliwa”. Wtedy się rozpływam.\nWeronika Rosati: Czy mama teraz nie przypomina Grety Garbo? Zwłaszcza z profilu?\nTeresa Rosati: A ta znowu swoje (śmiech). Od wielu lat mamy taki jeden tydzień w roku, który spędzamy tylko we troje. Weronika mówi: „Żadnych znajomych, przyjaciół, tylko my”. To od lat jest świętość. I nie tracimy ze sobą kontaktu. Kiedy ona jest w Los Angeles, często do niej piszemy albo dzwonimy: „Tu, w Sadybie, są takie filmy…” i wymieniamy. „To na co mamy, córeczko, iść?”. Dobrze ją chociaż na chwilę usłyszeć.\n– Czego chce Pani dla Weroniki?\nTeresa Rosati: Dla mnie najważniejsze jest, żeby była szczęśliwą kobietą. Żeby miała udany związek i koniecznie dzieci. Bo z maluchami Weronika ma fantastyczny kontakt. Lgną do niej, nawet te obce. Wyciągają rączki, a przy mnie zaraz buzia w podkówkę.\n– Weroniko, jakieś marzenia?\nWeronika Rosati: Pracuję dziś na jutro. I marzy mi się, żeby to jutro nastąpiło…\nProdukcja sesji: Elżbieta Czaja i Anna Wierzbicka\nWeronika Rosati - to koniec kłamstw\nWeronika Rosati wraca do gry\nHerbuś czy Rosati


Męskie kapcie kolorowe\nWesołe obuwie domowe dla mężczyzn\nRozsmakuj się w barwach tęczy z kolekcją kolorowych kapci. To niebanalne obuwie po domu, na wakacje; do garnituru czy piżamy. Sam zdecyduj, gdzie je założysz! Są lekarstwem na chłodne poranki, pomysłem na prezent, dopasowanym do charakteru przyszłego właściciela, a także fantastycznym dodatkiem na co dzień. Zacznij z nimi każdy poranek i przekonaj się o magii, jaka tkwi w miękkich, puszystych kapciach SOXO. Nasze kapcie są ekstrawaganckie i finezyjne - łamiemy wszystkie schematy na temat kapci oraz ich kolorystyki. Znajdziesz u nas obuwie we wszystkich kolorach tęczy: od białego, przez beżowe, czerwone czy żółte, po odcienie bardziej mroczne: szarości i czerń, dla osób, które lubują ciemną stronę mocy. Kapcie męskie przeniosą Cię w odległe krainy i tylko od Ciebie zależy, do kogo dołączysz. Team Batman czy może Team Supermana? Zbierz swoich znajomych i razem przekonajcie się o magicznej mocy naszych kapci. Przeżyjcie razem przygodę nie z tej planety, którą zapamiętasz na całe życie.\nKlasyki, to jest to! Nie zapomnieliśmy także o tych, którzy lubią niekonwencjonalne i oryginalne obuwie, które będzie dopasowane do jego osobowości czy charakteru. A może nie lubisz wyróżniać się z tłumu? Preferujesz prostotę i wygodę? Zajrzyj na soxo.pl, a na pewno znajdziesz kapcie idealne dla siebie, nie tylko pod względem wygody użytkowania, ale także i koloru. Nie czekaj ani chwili dłużej! Zamów kapcie już dziś i poczuj się wyjątkowo, jak nigdy dotąd.\nPomysł na prezent jest zazwyczaj ciężkim wyborem odpowiedniego produktu. A my mówimy, że absolutnie nie! Szeroki wachlarz kapci prezentowych na Dzień Ojca i Dzień Dziadka zaskoczy każdego mężczyznę swoją wyjątkowością. Komfort i ciepło na co dzień, w połączeniu ze śmiesznymi napisami stanowią idealny duet, który zachwyci ukochanego mężczyznę. Elegancko zapakowane obuwie to niepowtarzalny prezent dla przyszłego właściciela.\nDla fanów wielkich kotów żyjących w Afryce przygotowaliśmy również kapcie ze zdjęciem lwa. Stylowe, miękkie obuwie otuli stopy prawdziwego mężczyzny żądnego przygód. Męska stylizacja może wyróżniać się z tłumu. Zapomnij o nudzie! Noś kolorowe kapcie i ciesz się wygodą przez cały dzień.


CZEKOLADA NA NOC | InfoZdrowie24.pl\nSkurcze łydek - nieprzyjemna dolegliwość Skurcze łydek to nie tylko dolegliwość często występująca u sportowców. Skarży się na nią także wiele kobiet w ciąży. Ale to nie koniec listy osób, które mogą doświadczać tej nieprzyjemnej dolegliwość. Zdarza się, że skurcze łydek nasilają się u osób, które\nznajdują się także w czekoladzie, kawie czy herbacie. Osoby, które chorują na dnę moczanową powinny unikać produktów z pierwszej grupy. Te artykuły spożywcze, w których zawartość puryn jest średnia, mogą być spożywane jedynie od czasu do czasu. W przypadku ataku choroby także z nich trzeba całkowicie\n, śluzówki przewodu pokarmowego lub uczulone na drożdże. Magnez ucieka Jeśli żyjesz w ciągłym stresie, możesz mieć niedobory magnezu , objawiające się przewlekłym zmęczeniem, nerwowością, kłopotami ze snem, uczuciem smutku. Gdy te kłopoty 'zajadasz' czekoladą (będąc bogatym źródłem magnezu, wydaje się\nszklanki ciepłej, przegotowanej wody, z dwiema łyżkami miodu i dodatkiem soku z cytryny . Podjadaj suszone śliwki. Specjaliści od medycyny naturalnej polecają także śliwkowy napój: 10 suszonych śliwek zalewasz na noc ciepłą wodą. Rano wodę wypijasz, a śliwki zjadasz. Do znanych naturalnych środków\nCzy gorąca czekolada na noc...\nsprawi, że będę miała ładne sny? Najlepiej erotyczne! Mam przeciążony mózg. Muszę się odstresować. :)\nKaszel od czekolady?\nOd pół roku moja Julka(prawie 4 lata)kaszle.Głównie w nocy.Wiem,że to prawdopodobnie alergia.Ale pomimo rewolucji w domu(kurze,wietrzenie.itd)były noce spokojne i noce z kaszlem.ALE odstawiłam jej czekoladę i od tygodnia nie kaszle.Czy to możliwe,że reakcją alergiczną na alergen POKARMOWY\n/p skladnikow zrobic syrop. Forme wylozyc ciastkami, polac polowa syropu i posmarowac polowa kremu. Powtorzyc operacje, na wierzchu maja byc ciasteczka. Przykryc plastikowa folia i schlodzic w lodowce, najlepiej cala noc. Podawac posypane kakao + tarta czekolada.\nRe: Czy gorąca czekolada na noc...\nNo tak.... jak sie posiada tylko jedna...:) -- Niech mnie juz nikt nie pyta:" A co na to Wacikowa", bo wiadomo co ona na to :)\nMusisz odciazyc jedna synapse, podczas gdy ostatnia bedzie czuwala nad zachowaniami czynnosci zyciowych -- Niech mnie juz nikt nie pyta:" A co na to Wacikowa", bo wiadomo co ona na to :)\nna to najlepsza jest abstynencja :) -- https://www.suwaczki.com/tickers/zem315nmt9immb3h.png\nz cala premedytacja :) -- Niech mnie juz nikt nie pyta:" A co na to Wacikowa", bo wiadomo co ona na to :)\nMaha pokaz cycki :) -- Niech mnie juz nikt nie pyta:" A co na to Wacikowa", bo wiadomo co ona na to :)\nnie jest trudno zmeczyc dwie synapsy :) -- Niech mnie juz nikt nie pyta:" A co na to Wacikowa", bo wiadomo co ona na to :)\nje suis ( nie wiem czy dobrze) :) -- Niech mnie juz nikt nie pyta:" A co na to Wacikowa", bo wiadomo co ona na to :)