Żurawie stacjonarne ✦ lista firm w Polsce ✦ Panorama Firm\nWyniki dla żurawie stacjonarne w lokalizacji Polska - 14 firm\nCrane Serwis i Konserwacja Suwnic i Żurawi\nul. Oleśnicka 19, Dąbrowa Tarnowska\n...Firma specjalizuje się w zakresie konserwacji urządzeń dźwignicowych. Oferuje również doradztwo techniczne wraz z naprawami gwarancyjnymi (producent ZBUD)oraz pogwarancyjnymi. W zakres działalności wchodzi również montaż oraz pełne przygotowanie do odbioru przez UDT. Świadczone usługi dotyczą suwnic, żurawi, wciągników i wciągarek...\n...Specjalizacją firmy JAR-DŹWIG jest elektromechanika dźwigowa. Zapraszamy do zapoznania się ze szczegółową ofertą...\n...niebezpiecznych ADR, * Kursy dokształcające dla kierowców wykonujących transport drogowy (m. in. przewóz osób i rzeczy), * Kurs na kierowcę Taxi, * Kurs operatora koparek jednonaczyniowych, * Kurs operatora ładowarek jednonaczyniowych, * Kurs operatora koparko-ładowarek, * Kurs operatora żurawi stacjonarnych i przyściennych żurawików stacjonarnych, * Kurs...\nul. Mariana Rapackiego 13, Lublin\n...czerwca 2019 r. ROZPOCZĘCIE KURSÓW NA HDS WÓZKI PODNOŚNIKOWE SUWNICE ZWYŻKI PODNOŚNIKI WCIĄGNIKI ŻURAWIE, 10 maj 2019 r. zwyżka, żuraw budowlany, zwyżki, szkolenia energetyczne, świadectwa energetyczne szkolenia, kurs energetyczny, uprawnienia energetyczne, kursy zawodowe, hds, kurs lublin, kurs pedagogiczny lublin, kursy, szkolenia lublin...\n"Pro-Edu Sp.j. D.Karmazyn R.Krokocki"\n...Operator podestów ruchomych przejezdnych IP podest Operator wciągników, wciągarek, żurawi stacjonarnych Zapraszamy do obejrzenia naszej oferty kursów energetycznych: Kursy/uprawnienia energetyczne Grupa 1 elektryczne (eksploatacja + dozór)\tg1 Kursy/Uprawnienia energetyczne Grupa 2 cieplne (eksploatacja + dozór)\tKursy/Uprawnienia...\nPrzedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe "Resbau"\nul. Traugutta 1c, Rzeszów\n...inwestycyjnych przez doświadczonych kierowników budowy przy zastosowaniu najnowocześniejszych technologii. - wynajem żurawi wieżowych stacjonarnych jak również poruszających się po szynach. W parku maszynowym posiadamy żurawie samowznoszące Firmy PEINER SMK 108, SMK 108/1, SMK 108/2. Zaletą tych żurawi jest niski koszt transportu i montażu i demontażu dzięki...\nul. Gdyńska 48, Miszewo\n...CargoLifts jest wyspecjalizowanym przedsiębiorstwem zajmującym się sprzedażą, wynajmem i serwisem wózków widłowych, dźwigów, żurawi samojezdnych oraz innych profesjonalnych urządzeń niezbędnych w Twojej firmie. Dźwigi i żurawie stacjonarne oraz samojezdne, suwnice podwieszane i bramowe oraz oprzyrządowanie o udźwigu od 200 kg do 450 ton. Wózki...\nul. Budowlanych 42, Gdańsk\n...suwnic z kabiny lub poziomu roboczego; - kursy obsługi żurawi stacjonarnych; - kursy obsługi podnośników; - kursy BHP i ppoż.; - kursy pierwszej pomocy przedmedycznej. Przeprowadzamy szkolenia i egzaminy oraz wydajemy uprawnienia i certyfikaty Urzędu Dozoru Technicznego oraz Instytutu Spawalnictwa w Gliwicach. Nasza oferta to: - duży wybór dostępnych...\nOśrodek Szkolenia KARFAST Karolina Cyranowska\n...kursu dostają Państwo również uprawnienia na wciągniki, wciągarki i żurawie stacjonarne Suwnice dzielimy na: SII - sterowane z poziomu roboczego SI - sterowane z kabiny Kurs ADR dla kierowców przewożących towary niebezpieczne Kurs ADR – podstawowy podstawowy w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych wszystkich klas. Kurs ADR – specjalistyczny...\nZeud Tomasz Kurowski\nul. Toruńska 93 lok. 3, Włocławek\n...Suwnic sterowanych w poziomu roboczego – Żurawi stacjonarnych...\nul. Napoleona 2, Kobyłka\n...Firma działa na rynku już od 1997 roku. Zajmujemy się profesjonalnymi remontami i naprawą żurawi przenośnych, samojezdnych, przewoźnych. W ofercie mamy również naprawę i konserwację innych typów urządzeń, m.in: naprawiamy podesty ruchome , dźwigniki przemysłowe i inne. Firma zajmuje się również remontami i serwisowaniem belownic do makulatury...\n...Zajmujemy się produkcją i sprzedażą części i podzespołów do suwnic, żurawi, wciągników. Sprzedajemy kompletne urządzenia dźwignicowe różnych typów - także spełniających nietypowe wymagania klientów. Wykonujemy elementy wg rysunku technicznego np. koła, wały, wieńce zębate; poprzez toczenie, frezowanie, wytaczanie, napawanie, wypalanie, odlewy...\nEl-Kon Kamil Węgłowski\nul. Dąbrowskiego, Iława\n...podesty ruchome, przejezdne; - dźwigniki samochodowe, hakowe, transportowe; - żurawie przenośne, przewoźne, samojezdne, stacjonarne (HDS, żuraw leśny); - urządzenia dla osób niepełnosprawnych. Ponadto oferuję również: 1. POMIARY I USŁUGI ELEKTRYCZNE 2. AUTOMATYKA PRZEMYSŁOWA 3. NAPRAWA URZĄDZEŃ SPAWALNICZYCH (migomatów i spawarek). Zapraszam...


18 października w Centrum Ekologiczno-Kulturalnym w Trzeciewnicy zorganizowano forum inicjatyw lokalnych i organizacji pozarządowych obszaru LSR.\nUczestnicy spotkania mieli doskonałą okazję do zdobycia lub poszerzenia wiedzy na temat fundraisingu, czyli procesu zdobywania funduszy poprzez proszenie o wsparcie różnego rodzaju instytucji, fundacji lub osób prywatnych. Ponadto omówiona została działalność Stowarzyszenia „Partnerstwo dla Krajny i Pałuk” , a także programu współpracy powiatu nakielskiego z organizacjami pozarządowymi.\nW programie nie zabrakło również prezentacji tzw. „Dobrych praktyk”, pokazujących w jaki sposób można rozwijać pasje dzieci i młodzieży, a także zachęcić ich do dbania o nasze środowisko. Forum było przeznaczone dla szerokiego grona odbiorców, m.in. członkiń Kół Gospodyń Wiejskich, sołtysów, reprezentantów Ochotniczych Straży Pożarnych, przedstawicielom lokalnych organizacji pozarządowych (fundacji i stowarzyszeń) oraz radnym z terenu gminnym i powiatowem\nOceń artykuł: 18 21\nTomasz, w dniu 19-10-2019 13:55:22 napisał:\nJest i nasza małomiasteczkowa społeczniczka Emi\nJa, w dniu 19-10-2019 17:40:30 napisał:\nIle jeszcze pójdzie zarobić. Żal\nHeldbaum50, w dniu 19-10-2019 19:08:29 napisał:\nWitam Ilu doradców muszę zatrudnić, zapłacić, zęby fundraisingu, wprowadzić we własnym gospodarstwie???? A może porostu pozwólcie rolnikom produkować, sprzedawać bezpośrednio bez tysiąca ograniczeń, certyfikatów, i wymagań jak dla wielkich firm. Płoskie społeczeństwo przez wieki produkowało żywność sprzedawana sąsiadom, znajomym. zdrowo i ekologicznie. dlaczego teraz nie można? Niech pan minister Ardanowski powie.


Usługi gięcia blachy Katowice, Gliwice, Śląsk | ASAP S.A.\nStrona główna » Gięcie blachy sprzętem wysokiej jakości\nGięcie blachy sprzętem wysokiej jakości\nFunkcjonowanie szeroko pojętego budownictwa, przemysłu motoryzacyjnego, maszynowego i wielu innych działów gospodarki bez odpowiednio profilowanych różnego rodzaju blach i metali trudno byłoby sobie wyobrazić. Ogromne potrzeby w tym zakresie wymagają zapewnienia nie tylko szybkich dostaw, ale także najwyższej jakości wykonania.\nDo spełnienia oczekiwań rynku wykorzystuje się innowacyjne technologie oraz przypisane im urządzenia. Do gięcia metali oraz blach stosuje się zazwyczaj nowoczesne, wielofunkcyjne prasy krawędziowe, których zadaniem jest wyginanie, zaginanie, prostowanie, skręcanie, profilowanie i zawijanie. Wszechstronność zadaniowa w jednym urządzeniu, ogromna precyzja wykonania, doskonała powtarzalność seryjnych produkcji oraz szybka realizacja każdego procesu to niewątpliwe atuty prasy krawędziowej.\nOferowane usługi gięcia blach dla klientów z Katowic, Gliwic, krótko mówiąc z całego Śląska i nie tylko realizujemy z wykorzystaniem specjalistycznej prasy krawędziowej AMADA HFBO 220 30. Wyjątkowo niezawodne urządzenie pozwala na nacisk rzędu 2200 KN. Osiem osi sterowania przy maksymalnej długości nachylania 3250 mm umożliwia gięcie blachy nawet w przypadku skomplikowanych kształtów i, co ważne, bez odkształceń materiałów, co oznacza, że obróbka odbywa się zawsze w odpowiednich warunkach tj. zgodnie z technologicznymi wymogami.\nNa cały proces z udziałem prasy krawędziowej AMADA HFBO 220 30 składają się trzy etapy: gięcie sprężyste, plastyczne i dotłaczanie. Czynności mogą być, w zależności od uwarunkowań materiałowych i określonych potrzeb, przeprowadzane na zimno lub, gdy dany element jest podgrzany do właściwej temperatury. Niewątpliwymi zaletami urządzenia to między innymi:\nwyjątkowa precyzja wykonania procesu (brak niedokładności nawet przy obróbce skomplikowanych elementów),\noptymalizacja procesu technologicznego (eliminacja strat materiałowych),\nznakomita powtarzalność seryjnych produkcji (pewność zachowania ciągłości procesów produkcyjnych realizowanych przez klienta),\nduża prędkość obróbki (bezproblemowe zachowanie terminu realizacji projektu),\nwygoda użytkowania (utrzymanie pełnej koncentracji operatorów prasy krawędziowej nad cyklem produkcyjnym).\nKażda dokonywana przez nas realizacja zlecenia, zwłaszcza dotyczącego wieloseryjnego projektu charakteryzuje się niskim kosztem jednostkowym, co oznacza, że klient uzyskuje nie tylko najwyższą jakość i terminowość wykonania, ale również atrakcyjną cenę gięcia blachy. Równie ważne jest kompleksowe wsparcie, jakiego udzielamy poprzez zindywidualizowany charakter podejścia do projektu, w tym wykonanie bezpłatnej wyceny na podstawie dostarczonej dokumentacji oraz profesjonalne doradztwo techniczne, również obejmujące wykonanie dokumentacji przez naszych specjalistów. Oprócz gięcia blachy, czy też metali w zakresie naszych usług funkcjonuje między innymi specjalistyczne cięcie wodą lub laserem, spawanie, ukosowanie, a także zakrzywianie rur oraz malowanie zabezpieczające lub całościowe, co sprawia, że nasza oferta jest wszechstronna i może wspomóc różnorodne projekty.


- Po godzinie 19.00, kierujący Audi 29-letni mężczyzna, jadący przez miejscowość Dąbrowa, przekroczył dozwoloną prędkość. W związku z tym, patrol policji chciał go zatrzymać do kontroli. Pomimo sygnałów, mężczyzna zaczął uciekać. Funkcjonariusze podjęli za nim pościg. 29-latek przejechał przez skrzyżowanie na drodze krajowej nr 42 i wbił się z ogromną siłą w jeden z domów - relacjonuje w rozmowie z Gazetą, oficer prasowy KPP w Starachowicach, mł. asp. Paweł Kusiak. - Mężczyzna był pod wpływem alkoholu, miał blisko 1,5 promila alkoholu w wydychanym powietrzu. Został zabrany do szpitala - dodaje rzecznik.\nDomownikom, na szczęście, nic się nie stało.\nNa miejscu obecna była także Straż Pożarna. Strażacy wydobyli zakleszczonego kierowcę z pojazdu.\nTAGI: Stykówgmina Brodypowiat starachowickiświętokrzyskiewypadekpolicja


Wróciłem do żywych | Niedziela.pl\nWróciłem do żywych\nNiedziela Ogólnopolska 24/2016, str. 50-51\nRozmawia Marta Jacukiewicz\nArchiwum prywatne Grzegorza Kleszcza\nMarta Jacukiewicz: – Grzegorzu, znamy Cię jako sportowca, ale pewnie mało kto wie, że w swoim życiu doświadczyłeś nawrócenia. Zacznijmy od tego, że Twoje dzieciństwo nie było kolorowe...\nGrzegorz Kleszcz: – Przeżyłem przemoc w domu i na zewnątrz. W moim środowisku było dużo alkoholizmu. Mieszkałem naprzeciw baru – nieraz widziałem pijackie awantury. W mojej okolicy było dużo chłopców, którzy również doświadczyli tej przemocy. To z kolei objawiało się naszą agresją. Zawsze potrafiłem znaleźć sobie kłopoty. A jeśli się nie udało – kłopoty znajdywały mnie (śmiech), ale anioł mnie strzegł. Uciekałem z domu. Włóczyłem się...\n– Kiedy był ten przełomowy moment?\n– Kiedy miałem 11 lat, zacząłem jeździć na obozy. Chciałem być silny. To było jasne – muszę być silny, żeby przetrwać. Wtedy nawet nie wiedziałem, co to znaczy być sportowcem. Nie wiedziałem, jaka to dla mnie szansa!\n– Szansa na „nowe życie”, na wyzwolenie się z doświadczeń dzieciństwa?\n– Mimo że uprawiałem sport, nie byłem wolny od tej patologii, która gdzieś się za mną ciągnęła. Przejawiało się to też w agresji. Najtrudniej było mi ją opanować. Później były alkohol, narkotyki – chociaż z nich zrezygnowałem najszybciej. Oczywistą sprawą było to, że na imprezie muszą być kokaina i trawa.\n– Sport traktowałeś jako odskocznię od rzeczywistości?\n– Nie, to był cel sam w sobie. Gdy zacząłem solidnie trenować – szybko zacząłem osiągać dobre rezultaty. Gdy mieszkałem na wsi, dużo pracowałem. Musiałem pracować, żeby mi starczyło na bilety, wyjazdy. Kiedy już zobaczyłem, że to przynosi mi satysfakcję – trenerzy o mnie zabiegali. Miałem propozycję, by przejść do Ciechanowa i Wrocławia, ale chciałem trenować z najlepszymi – trafiłem do Budowlanych Opole. Do tej pory są najlepszym klubem. Tam się zaczęła moja droga...\n– I pierwsze sukcesy...\n– W ciągu dwóch lat zostałem mistrzem świata juniorów. Przez siedem lat w Polsce nie było żadnego tytułu mistrzowskiego. To było na warszawskiej Wojskowej Akademii Technicznej. Zwyciężyłem w 1996 r.\n– To zwycięstwo było chyba najlepszą motywacją?\n– Wiesz... Dla młodego chłopaka, który przeszedł to wszystko, co ja – biedę i inne różne niefajne rzeczy – to zwycięstwo było czymś nie do opisania. Stałem na podium, grali hymn – cała sala była za mną. Byłem w swoim kraju i zdobyłem tytuł mistrza świata. Wtedy się zaczęło – wywiady... Było dużo fajnych momentów. Pamiętam, jak weszliśmy do hotelu. Był jeden telewizor na sali, ludzie oglądali film. Powiedziałem: Przepraszam państwa, czy mogliby państwo na chwilkę przełączyć na wiadomości? Oczywiście zdziwienie. Przełączyli. Akurat był wywiad ze mną. Godzinę wcześniej na sali obok zdobyłem mistrzostwo świata. Ludzie zaczęli gratulować, klaskać. Było bardzo dużo takich fajnych rzeczy.\n– I później ten nieszczęsny doping...\n– Zaledwie siedem tygodni później... Zostałem przyłapany na dopingu. Wtedy było o mnie jeszcze głośniej. Pamiętam moment, kiedy dowiedziałem się, że zostałem zdyskwalifikowany na dwa lata. Przeżyłem szok. Stojąc, straciłem świadomość. To było potężne uderzenie. Takiego ciosu nigdy wcześniej nie przeżyłem. Tak jakby na chwilę czas się zatrzymał. Nie brałem tego, na czym mnie złapali, chociaż wcześniej miałem do czynienia z dopingiem. Przy moich warunkach fizycznych i talencie – wielu trenerów to potwierdzi – nie potrzebowałbym żadnego dopingu. Dostałem od Boga niesamowity dar dźwigania ciężarów. Robiłem to koncertowo.\n– Wróciłeś jakby z podwojoną siłą?\n– Wróciłem do ciężarów, były igrzyska, medale. Na początku podnosiłem ciężary z taką lekkością, że nie da się tego opisać. Przy wadze 105 kg podrzucałem 235 kg. Był moment, że w kadrze byłem najmocniejszy. W 1998 r. zrobiłem 420 kg w dwuboju. Nie było lepszego zawodnika ode mnie w tamtym czasie.\n– Co się później stało?\n– Razem z trenerem rozmieniłem swój talent na drobne, bo byłem zmuszany do treningów, które w ogóle nie przynosiły rezultatu, ale były katorżnicze. Dla wielu ludzi kończyło się to poważnymi kontuzjami. Ja na treningach dawałem z siebie wszystko, a kiedy jechałem na zawody – nie miałem siły. To nie był odpowiedni trening dla mnie. Z jednej strony jesteś sportowcem – oddajesz się cały swojej pasji, a z drugiej – okazuje się, że nie ma efektu takiego, jaki byś chciał. W 1999 r. wyjechaliśmy całą kadrą, nie wracaliśmy na obozy. Chcieliśmy, aby wyrzucili naszego trenera. Wtedy rządziła bardzo mocna ekipa SLD. Trener Szewczyk był działaczem partyjnym...\n– Czyli początek końca – jeśli tak można powiedzieć...\n– Zamiast dźwigać, zajmowaliśmy się bójkami, a kiedy można było, to imprezami. Wiadomo, że impreza źle wyglądała, jak nie było całego zestawu (śmiech). Bardzo źle to przeżyłem. Kiedy przestałem trenować, zacząłem się staczać. Dzięki temu, że Bóg wyciągnął do mnie rękę przez o. Jamesa Manjackala – nawróciłem się, wróciłem do żywych.\n– Byłeś na takim etapie swojego życia, że mogłeś prawie cały czas imprezować. Szukałeś czegoś jeszcze? Brakowało Ci czegoś?\n– Powoli się zatracałem. W pewnym momencie byłem bardzo nieszczęśliwy. Skończyło się dźwiganie, nie miałem żadnych perspektyw – a przynajmniej ich nie widziałem. Byłem przyzwyczajony do innego życia: samoloty, hotele, sport, imprezy. A tu nagle szara rzeczywistość.\n– To był moment, w którym rozpoczęło się Twoje świadome nawrócenie?\n– Podczas nawrócenia doświadczasz walki duchowej. I zapewniam każdego, kto będzie czytał nasz wywiad: czystość jest największą cnotą, jaką człowiek może mieć. Kiedyś nie rozumiałem, jak można żyć w czystości. To było dla mnie niepojęte. Wiedziałem, że temu nie sprostam. Lekceważyłem to. Ale kiedy zacząłem żyć w czystości – okazało się, że jest to coś wspaniałego. Czasami jest bardzo ciężko, bo jest mnóstwo pokus, ale człowiek jest wolny. Najpiękniejsze jest to, że wróciłem z imprezy i nic nie zrobiłem, nikogo nie pobiłem.\n– Mówisz o czystości w szerszym kontekście...\n– Czystość myślenia, postępowania, czystość względem przyjaciół. Teraz jestem na takim etapie, że czasem komuś coś zarzucam, a u siebie nie widzę takich rzeczy...\n– Chyba większość z nas ma coś takiego.\n– Pracuję nad tym. Jest to praca z Duchem Świętym, Pismem Świętym, medytacją, modlitwą, z rekolekcjonistami. Od kogoś trzeba czerpać. Myślę, że cały czas rozwijam się w tym kierunku. A to jest przecież bardzo ważne.\n– Jakie znaczenie ma dla Ciebie rodzina?\n– Olbrzymie, zwłaszcza moja rodzina – żona i dziecko. Pochodzę z rodziny po przejściach, w domu były ciężkie przeżycia... Nie miałem normalnej, wzorcowej rodziny. Dla mnie rodzina to świętość – kocham moją żonę, moje dziecko. Dopiero teraz widzę, jak niepełna była moja rodzina, zanim urodził się mój syn. To był olbrzymi brak. Dziecko dopełnia rodzinę.\n– Czym dla Ciebie jest ojcostwo?\n– Ojcostwo jest dla mnie powołaniem i wyzwaniem. Chciałbym być dobrym ojcem – takim, który rozumie syna i jego potrzeby. Zależy mi na tym, aby przekazać mu wartości, które są ważne, aby poczuł w sercu, że jeśli Bóg jest na pierwszym miejscu, to wszystko inne jest na właściwym miejscu. Będę zachęcał go do uprawiania sportu, przekażę mu to, czego się nauczyłem, aby nie popełnił moich błędów. Nie będę go do niczego zmuszał, a raczej szukał rozwiązań, aby pokazać Michałowi właściwą drogę – jeśli zbłądzi. Będę się modlił, aby dobry Bóg dopomógł mi być dobrym ojcem.\n– Co się zmieniło od narodzin Michałka?\n– Zmieniło się moje podejście do życia. Staram się być bardziej odpowiedzialny... Odcinam zbędne rzeczy, które mi przeszkadzają i zabierają czas. Staram się tak organizować czas, aby być jak najczęściej w domu z żoną i synem. Unikam ludzi, którzy szkodzą mi i mojej pracy... Powoli staję się bardziej stanowczy i asertywny. Dzięki Michałowi jestem silniejszy.\n– Powróćmy jeszcze do Twojego dzieciństwa. Dzięki temu, że sam doświadczyłeś patologii, wyciągasz teraz rękę do innych, aby ich ratować...\n– Moim marzeniem było, aby do klubu przychodzili chłopcy po przejściach, wyrzuceni na margines. Zrobię wszystko, aby ich wyciągnąć z tego marazmu. Przemoc to tylko wierzchołek góry lodowej, ale najgorsze jest to, co pod tym – zepsucie. Spełniam się jako trener, ale młodzież jest oporna na sport. Staram się szukać tych młodych ludzi w różnych miejscach.\n– Kiedy patrzę na Ciebie, widzę, że szczęście masz niemalże wypisane na twarzy. Jak rozumiesz szczęście?\n– To przede wszystkim pokój wewnętrzny – myślę, że od tego wszystko się zaczyna. Jeśli masz pokój w sercu i głowie, to obojętnie, co będzie się działo – zobaczysz szczęście w różnych sytuacjach. Jestem przekonany, że te wszystkie przejścia – może wydaje się to niezrozumiałe – to też pułapka; im bardziej rozleje się zło, tym bardziej obficie później rozlewa się łaska Boża. Szczęście jest wtedy, kiedy się rozwijasz, kiedy żyjesz w czystości. Wiesz, że Bóg się tobą opiekuje. Co by się nie działo – tam jest drugie życie. Szczęście w moim życiu to rodzina, dziecko, na które czekam. To są właśnie te momenty, których jeszcze nie znamy. Szczęście jest zbudowane z wielu elementów.\nSmoleńska rana życia\nNiedziela rzeszowska 15/2015, str. 4-5\nAlicja i Stanisław Zając\nZ senator Alicją Zając, wdową po senatorze Stanisławie Zającu, rozmawia Natalia Janowiec\nNATALIA JANOWIEC: – 5 lat temu w katastrofie rządowego Tu-154M, 10 kwietnia 2010 r., pod Smoleńskiem zginął Pani mąż. Jak wyglądał tamten dzień?\nOd dłuższego czasu towarzyszy mi myśl, że jesteśmy obłudnikami, jeżeli chodzi o wiarę, gdyż jestem przekonany, że Syn Boży do większości z nas, współczesnych chrześcijan powiedziałby te same słowa, jak 2 tysiące lat temu mówił prosto w oczy faryzeuszom: Biada wam, obłudnicy.\nDlaczego mam wrażenie, że staliśmy się obłudnikami? Wystarczy przyjrzeć się, jak większość z nas podchodzi do naszej wiary. Zapewne od niejednego bym usłyszał: Ale czego się czepiasz? Rano i wieczorem pacierz odmówię, Koronkę do Bożego Miłosierdzia też, Różaniec też, w niedzielę prawie zawsze jestem na Mszy Świętej itp. Ale co z tego? Czy my modlimy się, bo faktycznie czujemy żywą obecność Boga czy „bo tradycja nakazuje” lub „bo w domu tak się przyjęło”. Dlatego uważam, że staliśmy się niejako faryzeuszami obecnych czasów, czyli „musimy spełnić jakiś obowiązek, bo tak wiara nakazuje” i tyle. Nie robimy to z miłości do Boga, ale raczej dlatego, żeby uniknąć Jego gniewu i ewentualnej srogiej kary.


Okulary korekcyjne - jakie będą najlepsze? Czym się kierować przy wyborze?\nDodano: 11.03.2021 08:58\nStarania okulistów często zdają się na nic, gdy ludzie na podstawie zasłyszanych informacji próbują “leczyć” wady wzroku na własną rękę. Tymczasem prawidłowy dobór okularów korekcyjnych jest kluczowy dla zdrowia naszych oczu.\nRady, które nie opierają się na badaniach naukowych mogą nie tylko nie poprawić nam wzroku, ale pogłębić wadę. Czym więc powinniśmy się kierować podczas wyboru? Zanim odpowiemy na to pytanie, przyjrzyjmy się nieco bliżej okularom korekcyjnym.\nCzemu służą okulary korekcyjne? Charakterystyka.\nPodstawową funkcją okularów korekcyjnych jest korygowanie wad wzroku. Skupiają one na siatkówce światło, które przechodzi przez rogówkę i soczewkę. Dzięki temu możliwe jest uzyskanie poprawnego widzenia.\nW dzisiejszych czasach jednak oprócz kwestii stricte zdrowotnych, okulary spełniają funkcję estetyczną - również te korekcyjne. Oczywiście konieczne jest dobranie odpowiedniej soczewki. Niemniej jednak mamy do wyboru różnego rodzaju kształty i kolory oprawek. Dzięki nim możemy nie tylko widzieć, ale również wyglądać dobrze.\nKiedy nosić okulary korekcyjne?\nZalecenia specjalistów odnośnie do tego kiedy powinniśmy nosić okulary mogą być różne. Wszystko bowiem zależy od konkretnej wady wzroku i stopnia jej zaawansowania. W najmniej dotkliwych przypadkach okulista zaleci nam prawdopodobnie noszenie okularów:\nPodczas prowadzenia auta\nW trakcie pracy (np. przy komputerze czy na magazynie)\nKiedy oglądamy telewizję\nPrzy okazji wizyty w kinie, teatrze, operze czy innym tego typu wydarzeniu\nJeśli jednak nasza wada należy do tych poważniejszych, najprawdopodobniej będziemy musieli nosić okulary cały czas. Pamiętajmy, żeby stosować się ściśle do zaleceń specjalisty - w przeciwnym razie możemy przyczynić się do pogłębienia wady.\nCzym się kierować przy wyborze okularów korekcyjnych? Wygląd vs. zdrowie\nMożna wyróżnić tak naprawdę dwa kryteria, którymi należy się kierować podczas wyboru okularów korekcyjnych. Tym ważniejszym będzie zdrowie. Tutaj powinniśmy zdać się na wiedzę specjalisty, bowiem nie jesteśmy w stanie dobrać odpowiednich okularów samodzielnie. Bardzo ważne jest, aby ich konstrukcja była adekwatna do naszej wady wzroku.\nDużo większą swobodę będziemy mieć jeśli chodzi o wygląd. Możemy bowiem dostosować okulary korekcyjne do swoich estetycznych preferencji. Pamiętajmy przy tym, że nie każdej osobie będzie pasował jeden kształt oprawek. Dlatego bardzo ważne jest umiejętne dopasowanie okularów do kształtu swojej twarzy. O tym porozmawiamy dokładniej za chwilę. Teraz jednak przyjrzyjmy się nieco zależności pomiędzy wadą wzroku, a wyborem okularów korekcyjnych.\nWada wzroku, a okulary korekcyjne: co warto wiedzieć?\nNajważniejszym elementem okularów są soczewki korekcyjne. Dzielą się one ze względu na:\nMateriał wykonania (soczewki mineralne, organiczne i poliwęglanowe)\nIndex - współczynnik załamania światła. Im jest wyższy, tym cieńsza i lżejsza będzie soczewka\nMoc i geometria (soczewki skupiające i rozpraszające)\nKonstrukcja (jednoogniskowe, dwuogniskowe, progresywne)\nUszlachetnienie (jednoogniskowe, z powłoką antyrefleksyjną, fotochromowe)\nW zależności od tego, jaka konkretnie wada wzroku nas dotknęła (krótkowzroczność, dalekowzroczność czy astygmatyzm) - inny będzie prawidłowy dobór wszystkich powyższych parametrów. Ostatecznie zawsze powinniśmy zdać się na wiedzę specjalistów, warto jednak wiedzieć z czym mamy do czynienia.\nKrótkowzroczność i nadwzroczność - czym się charakteryzują?\nKrótkowzroczność (wada wzroku minus) wynika ze zbyt dużego rozciągnięcia gałki ocznej i wypukłej rogówki. Osoby krótkowzroczne mają problemy z dostrzeganiem rzeczy, które znajdują się daleko od nich. Dalekowzroczność (nadwzroczność) opisuje natomiast sytuację odwrotną. Osoby cierpiące na nadwzroczność bardzo dobrze widzą jedynie to, co znajduje się w pewnej odległości od nich. Przyczyną tej wady jest płaska rogówka i za krótka gałka oczna.\nCo ciekawe - krótkowzroczność powinniśmy leczyć zawsze. W przypadku nadwzroczności znaczenie ma stopień pogłębienia wady i wiek osoby. U dzieci zaleca się noszenie okularów korekcyjnych w skrajnych przypadkach, gdy wada przekracza 3.0 dioptrii.\nAstygmatyzm: czym jest i jak się objawia?\nNieco innym typem wady wzroku jest astygmatyzm, czyli zniekształcona wizja. Jej przyczyną jest nieprawidłowa krzywizna rogówki i soczewki. Bardzo często astygmatyzm występuje równocześnie z innymi wadami - jak krótkowzroczność czy nadwzroczność - z tego powodu dość ciężko jest go zdiagnozować.\nSposobem na skuteczne pozbycie się astygmatyzmu jest operacja laserowa. Nie mogą jej się jednak poddać dzieci.\nSkala wady wzroku - co to jest i na co wpływa?\nSkala wady wzroku jest wskaźnikiem, który pozwala dostosować odpowiedni tryb leczenia do pacjenta. Określa się ją na podstawie pogłębienia wady wyrażonej w dioptriach. W przypadku krótkowzroczności wygląda ona następująco:\nNiska krótkowzroczność (do -3.0 dioptrii)\nŚrednia krótkowzroczność (od -4.0 do -6.0 dioptrii)\nWysoka krótkowzroczność (poniżej -8.0 dioptrii)\nSkala dalekowzroczności również dzieli się na trzy poziomy. Przedziały, w których one występują są jednak inne. Wyróżniamy:\nNiską nadwzroczność (poniżej +2.0 dioptrii)\nUmiarkowaną nadwzroczność (od +2.0 do +5.0 dioptrii)\nCiężką nadwzroczność (powyżej +5.0 dioptrii)\nPamiętajmy, że nieleczone wady wzroku (szczególnie krótkowzroczność) mogą doprowadzić do bardzo dotkliwych konsekwencji - wliczając w to nawet ślepotę.\nOkulary korekcyjne, a kształt twarzy - jak dobrać oprawki?\nGdy mamy już pewność, że soczewki korekcyjne zostały prawidłowo dobrane względem naszej wady - czas wybrać kształt oprawek. Zanim jednak zaczniemy szukać - warto się zastanowić, czego właściwie potrzebujemy. Na samym początku określmy swój kształt twarzy - to właśnie on będzie bowiem głównym wyznacznikiem doboru okularów. Najłatwiej zastosować następujący podział:\nTwarz okrągła (podobna szerokość i długość, delikatne rysy) - w jej przypadku najlepsze będą oprawki prostokątne, kwadratowe lub zwężane w dół: pozwolą one optycznie wydłużyć i wyszczuplić twarz.\nTwarz owalna (idealne proporcje) - dobrze będą wyglądać na niej każde okulary.\nTwarz trójkątna - w jej przypadku najlepszym wyborem będą delikatne, okrągłe lub owalne okulary w jasnym kolorze.\nTwarz kwadratowa (prawie identyczne proporcje i wyraziste krawędzie) - najlepiej wybrać zaokrąglone oprawki, gdzie góra jest ciemniejsza, a dół jaśniejszy. Nadadzą one twarzy delikatności.\nTwarz podłużna - podobna do twarzy kwadratowej, jednak nieco dłuższa. Powinniśmy do niej dobierać okrągłe oprawki, które zrównoważą proporcje.\nGdy już określimy swój kształt twarzy i dobierzemy względem niego odpowiedni kształt oprawek - pozostaje jedynie odwiedzić odpowiednią placówkę i cieszyć się wyglądem, który możemy zobaczyć na własne oczy!\nCzytaj więcej na temat:okulary, moda, zdrowie, wzrok


Cieśnina Dampiera – Wikipedia, wolna encyklopedia\nCieśnina Dampiera; z lewej wyspa Umboi, z prawej Nowa Brytania\nCieśnina Dampiera – cieśnina w północno-wschodniej Oceanii, oddzielająca Nową Brytanię od wyspy Umboi.\nZostała odkryta i skartowana przez Williama Dampiera w 1700 roku. Łączy Morze Bismarcka na północy z Morzem Salomona na południu. Od położonej bardziej na zachód cieśniny Vitiaz oddziela ją szereg wysp i wysepek.\nW roku 1883 rząd Wielkiej Brytanii odmówił władzom Queenslandu uznania ich roszczeń do Nowej Gwinei na wschód od południka 141° E, czyli istniejącej kolonii Nowa Gwinea Holenderska. W roku 1884 Niemcy anektowały północne wybrzeża Nowej Gwinei od holenderskiej granicy do Cieśniny Dampiera i zajęły terytorium teoretycznie do centralnego pasma górskiego wyspy, przy czym zmieniono nazwę z Archipelag Nowa Britannia na Archipelag Bismarcka.\nPo wybuchu I wojny światowej w roku 1914, australijskie siły zbrojne zajęły, obok innych posiadłości niemieckich, Archipelag Bismarcka i – po kilku miesiącach walk – Nową Gwineę Niemiecką. Traktat wersalski utworzył na tych terenach mandat Ligi Narodów, a administrację powierzył Australii.\nW czasie walk na Nowej Gwinei (1942–1945) w trakcie trwania II wojny światowej, cieśnina nabrała ogromnego znaczenia strategicznego. 8 marca 1942 roku w Lae i Salamaua nad zatoką Huon wylądowały dwa bataliony armii japońskiej, co dało Japończykom kontrolę nad cieśninami Vitiaz i Dampiera, jednak utracili ją gdy w październiku wojska australijskie zdobyły Finschhafen, zaś siły US Army dokonały lądowania na Nowej Brytanii w grudniu 1943 roku. Generał Douglas MacArthur 12 lutego 1944 roku ogłosił, że wojska amerykańskie zajęły niebronioną Rooke Island (Umboi).\n↑ William Churchill: Germany's Lost Pacific Empire, „Geographical Review” 10/1920(2), s.87\n↑ William Churchill Germany's Lost Pacific Empire, „Geographical Review” 10/1920 (2), s.84\n↑ William Churchill: Germany's Lost Pacific Empire, „Geographical Review” 10/1920 (2), s.89\nOstatnio edytowano 16 sty 2018 o 09:25


Pasażer pod wpływem alkoholu wywołał awanturę w samolocie lecącym z Hiszpanii\nzdjęcie poglądowe/pxhere.com/ CC0 Domena publiczna\nPasażer lecący samolotem z Hiszpanii do Wielkiej Brytanii wywołał awanturę na pokładzie. Był pod wpływem alkoholu. Próbowała go uspokajać m.in. stewardesa z Polski, pani Dorota, niestety potraktował ją w okropny sposób. Podróżny za niewłaściwe zachowanie został ukarany więzieniem.\n19-letni pasażer z Wielkiej Brytanii wywołał awanturę w samolocie lecącym z Hiszpanii\nZachowywał się agresywnie, obrażał obsługę i wygłaszał głośno skandaliczne uwagi\nZa swoje zachowanie turysta został ukarany 12 tygodniami więzienia. Musi zapłacić stewardesom również po 250 funtów odszkodowania\nPasażer samolotu lecącego z Hiszpanii do Wielkiej Brytanii zachowywał się w sposób skandaliczny. Jak się okazało, był pod wpływem alkoholu, co jednak w żadnym stopniu go nie usprawiedliwiało.\nOfiarą jego ohydnego zachowania była Polka, pracująca jako stewardesa, pani Dorota. Mężczyzna został ukarany.\nSkandaliczne zachowanie pasażera na pokładzie samolotu\n19-letni pasażer leciał samolotem linii easyJet. Na pokładzie spożywał znaczne ilości alkoholu, nie zwracając uwagi na osoby wokół. W pewnym momencie zaczął zachowywać się dość głośno, więc jedna z osób z obsługi zwróciła mu uwagę.\nTyle wystarczyło, by na pokładzie rozpętała się awantura. Pasażer na co dzień mieszkający w Liverpoolu zaczął krzyczeń, obrażać pracownicę oraz używać wulgaryzmów. Zagrożono mu więc policją, jeśli się nie uspokoi.\nW odpowiedzi na to mężczyzna zerwał się z miejsca i ruszył w kierunku stewardesy. Miał mówić, że zna ważnych ludzi i nie boi się policji. Wtedy na pomoc koleżance ruszyła pani Dorota.\nPonownie poprosiła spokojnie pasażera, by się uspokoił i zajął swoje miejsce. Wtedy on w odrażający sposób zasugerował jej stosunek intymny na pokładzie. Dla załogi było tego skandalicznego zachowania już zbyt wiele - o zdarzeniu zostały powiadomione służby.\nPo wylądowaniu samolotu na lotnisku w Manchesterze, policja wyprowadziła pijanego pasażera na płytę. Jego sprawa błyskawicznie trafiła przed sąd, który wydał wyrok.\n19-letni Kieran H. najbliższe 12 tygodni spędzi w więzieniu. Oprócz tego każdej ze stewardes musi zapłacić po 250 funtów odszkodowania za swoje oburzające zachowanie.\nPo zdarzeniu Polska rozmawiała z portalem Metro. Jak przyznała, pasażer zachowywał się w sposób nieprzewidywalny i w pewnym momencie zaczęła obawiać się o swoje zdrowie. Starała się jednak mimo to załagodzić sytuację i zapewnić innym podróżnym bezpieczeństwo.\nTuryści „pod wpływem" plagą w samolotach\nNiestety incydenty z udziałem pijanych pasażerów nie są rzeczą sporadyczną w samolotach. Każdego roku dochodzi przynajmniej do kilku takich sytuacji nie tylko w Europie, ale na całym świecie.\nW grudniu ubiegłego roku zgłoszenie o 35-letnim Polaku, który leciał z Amsterdamu do Warszawy, otrzymały służby z lotniska im. Fryderyka Chopina. Mężczyzna miał być agresywny, odmawiał założenia maseczki, przez co uznano go za osobę stwarzającą zagrożenie dla innych podróżnych. Więcej o tym zdarzeniu przeczytać można tutaj.\nW lutym 2021 roku stewarda zaatakował natomiast pijany Brytyjczyk, lecący na pokładzie samolotu linii Ryanair. On również nie zgadzał się na założenie maseczki zasłaniającej usta i nos, a gdy obsługa go o to poprosiła, uderzył w głowę jednego z pracowników.\nDo awantury doszło również zaledwie 3 dni temu w samolocie lecącym z Oslo do Warszawy. To kolejny przykład połączenia alkoholu i niechęci do maseczek. Mieszkaniec Lublina nie stosował się do poleceń załogi oraz kapitana samolotu, więc po wylądowaniu wyprowadziła go z pokładu Grupa Interwencji Specjalnych. Za swoje nieodpowiedzialne zachowanie dostał kary w wysokości 600 zł.


Puzderko porcelanowe z pieskiem kwadrat K&M DECOR\n» Puzderko porcelanowe z pieskiem kwadrat\nKod produktu: 417J\nPojemnik porcelanowy do najróżniejszych rzeczy o sześciennym kształcie. Porcelana szkliwiona techniką krakelurową, powodującą powstanie siatki mikropęknięć na szkliwie. Piesek i okucie z brązu. Sygnowany William Lowe.\nKasetka książka - z motywem dzieci m.\nKasetka w kształcie książki oprawionej w ekologiczną skórę z motywem dzieci w strojach XVIII-wiecznych. Zamykana na zatrzask magnetyczny.\nPojemnik porcelanowy- kura m.\npojemnik porcelanowy z przykryciem o kształcie kury. Dekoracyjne naczynie użytkowe do przechowywania różności.


"Buzdygan" dla generała\nMiesięcznik Polska Zbrojna przyznaje raz w roku nagrodę "Buzdygany" dla wyróżniających się osobowości związanych z obronnością. Wśród tegorocznych laureatów jest gen. dyw. Krzysztof Motacki, dowódca Wielonarodowej Dywizji Północny-Wschód.\nKandydatów, spośród których Kapituła wybierała najlepszych z najlepszych, wskazali dowódcy jednostek i instytucji wojskowych z całej Polski. Najpierw każdy z członków Kapituły wskazał po dwóch swoich faworytów. Dzięki temu powstała lista, na podstawie której odbyło się głosowanie. Sześć osób, które otrzymały największą liczbę głosów, zostało laureatami Buzdygana. – Prestiż tej nagrody w wojsku znakomicie obrazuje proces wyłaniania laureatów, bo to samo środowisko dba, aby była to elita elit. Tak też stało się i tym razem. Wybraliśmy najlepszych z najlepszych – mówi Maciej Podczaski, dyrektor Wojskowego Instytutu Wydawniczego.


Format 416s. 165×235mm, oprawa twarda\nKolejna bibliofilska edycja najsłynniejszego obok Władcy Pierścieni dzieła Tolkiena\nWydanie XV poprawione i uzupełnione o blisko 50 kolorowych ilustratora Teda Nasmitha\n„Silmarillion” został opublikowany w 1977 roku, w cztery lata po śmierci autora, w opracowaniu jego syna Christophera. W 1956 roku sam pisarz tak mówił o swojej nieistniejącej jeszcze książce: „Nie sądzę, aby zyskała popularność Władcy Pierścieni – ani śladu hobbitów! Masa mitologii, wszędzie elfy i podniosła stylistyka…” A jednak „Silmarillion” stał się najsłynniejszym obok Władcy Pierścieni dziełem Tolkiena.\n„Silmarillion” to zbiór opowieści o Dawnych Dniach, czyli o Pierwszej Erze Świata, poprzedzającej epokę, w której rozgrywa się akcja „Władcy Pierścieni”. Legendy i mity sięgają zamierzchłych czasów, gdy pierwszy Władca Ciemności, Morgoth, przebywał w Śródziemiu, a Elfy Wysokiego Rodu toczyły z nim wojnę, by odzyskać Silmarile, trzy świetliste klejnoty, w których przetrwało światło Dwóch Drzew Valinoru.


Lovastin Lovastatinum - ulotka - dawkowanie, zastosowanie, opis leku - www.doz.pl\nStrona główna Poradnik o zdrowiu Encyklopedia leków Lovastin\nLovastin - Lovastatinum\nPreparat do stosowania doustnego. Przeznaczony dla osób dorosłych. Preparat przyjmuje się podczas wieczornego posiłku.\nGdy masz nadwrażliwość na lowastatynę lub pozostałe składniki preparatu.\nGdy cierpisz na schorzenia wątroby i/lub nerek, ostre i ciężkie infekcje, urazy, poważne zaburzenia metaboliczne, hormonalne lub elektrolitowe.\nGdy przyjmujesz leki immunosupresyjne, leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, flukonazol), bezafibrat, kwas nikotynowy, erytromycynę, klarytromycynę, nefazodon, cyklosporynę, diltiazem, amprenawir, indinawir, sakwinawir, nelfinawir, ritnonawir, doustne leki przeciwzakrzepowe, lewotyroksynę, cholestyraminę, mibefradil.\nJeśli jesteś lub przypuszczasz, że jesteś w ciąży, a także gdy karmisz piersią (Lek jest przeciwwskazany w ciąży i okresie karmienia piersią).


Zapiekanka z kurczaka i grzybów ii - zywnosci\nZapiekanka z kurczaka i grzybów ii\nJest to świetny posiłek „po pracy” dla dwóch osób. Eksperymentowałem z posiłkami dla 2 osób, ponieważ będziemy „pustymi gniazdownikami” na jesieni. Jest to bardzo smaczne na białym ryżu gotowanym na parze z zieloną sałatą na boku .\n4 uda z kurczaka bez kości (skóra na)\n1 (227 gram) opakowanie pokrojone w grzyby\nRozgrzać piekarnik do 400 °. Wymieszać musztardę i oliwę z oliwek; natrzeć mieszankę na kawałki kurczaka. Sezon kurczaka z 0,5 łyżeczki soli i pieprzu do smaku; odłożyć na bok.\nWrzuć razem grzyby, czosnek i zieloną cebulę do 2-litrowego płytkiego naczynia do pieczenia. Podnieś kurczaka, stroną ze skórą do góry. Piec, aż kurczak będzie prawie ugotowany, około 25 minut. ułożyć kurczaka pod brojlerami.Gotować aż skóra pokryje się brązem i chipsami, około 5 minut.\nPrzenieść kurczaka i grzyby do półmiska lub pojedynczych talerzy (ze stosem parzonego białego ryżu); soki gotujące łyżkę.\nile biaka w kurczaku piersi uda i wicej\nczy kurczak jest rodem elaza\ninformacje o wartociach odywczych wieprzowiny w porownaniu z kurczakiem\nczy udka z kurczaka s zdrowe 881 1130 1\nronica ywieniowa piersi z kurczaka\nzapasy kurczaka, proszek z papryki, olej, Ząbki czosnku, Brandy, zapasy kurczaka, zatoka, Pietruszka,\nhiszpański kurczak czosnkowy\nudko kurczaka, sól pieprz, olej, sos sojowy, kochanie, ząbek czosnku, cytrynowy, woda, tymianek, Pietruszka,\nlepki cytrynowy kurczak gordon ramsay\nolej, kurze udka, Sól, pieprz, szalotka, Ocet balsamiczny roku,\nuda z kurczaka z octem balsamicznym\nzapasy kurczaka, ocet winny, sos sojowy, czosnek w proszku, proszek z papryki, Oregano, sól selerowa, Goździk, pieprz, rozmaryn, jajka, chleb, proszek z papryki, Sól, pieprz, cebula, pieprz, olej, chleb, ocet winny, cukier, zapasy kurczaka,\nwyspa kurczaka mniam-mniam


Masowe mordy powstrzymane przez uzbrojonych cywilów | HOPLOFOBIA\nFederalne ustawodawstwo normujące kwestię “stref wolnych od broni” (tzw. Gun-Free Zones, potocznie i w skrócie: GFZ) Ameryka zawdzięcza Republikanom w tym sensie, że głosowania za ich ustanowieniem odbywały się zazwyczaj w trakcie kadencji republikańskiego prezydenta (naturalnie poparcie Demokratów dla tej legislacji było kategoryczne i absolutne). Za Busha Seniora najpierw przepchnięto nieszczęsną Gun-Free School Zones Act (zobacz więcej tu), a potem niejaki Donald J. Atwood, zastępca sekretarza obrony, wypuścił dyrektywę, nakazującą rozbrojenie praktycznie wszystkich pracowników cywilnych i wojskowych przebywających na terenie obiektów militarnych w USA. Nie trzeba się wielce doktoryzować z nauk społecznych ani legitymować dyplomem ukończenia kryminologii, aby zgadnąć, które cele najczęściej stają się areną egzekucji dokonywanych przez wielokrotnych morderców.\nJohn Lott przy każdej okazji cierpliwie akcentuje znaczenie tego fenomenu w rozmowach ze zwolennikami kontroli broni – motywacja zamachowców może być różna (atak terrorystyczny, zemsta powodowana frustracją, pragnienie zyskania sławy, seksualna niepewność itd.), mogą być oni również emocjonalnie zżyci z danym miejscem, nie zmienia to jednak podstawowego faktu, że oto w ujęciu statystycznym i z perspektywy długoterminowej, licząc od końca lat 90. XX wieku, poza ośmioma wyjątkami , do wszystkich publicznych masakr niepowiązanych z działalnością stricte przestępczą (wojny narkotykowe o rynki zbytu, rozboje, akcje odwetowe rywalizujących ze sobą gangów etc.), w których ginęły więcej niż cztery osoby , dochodziło w lokalizacjach, gdzie obowiązywał prywatny, stanowy lub federalny zakaz noszenia broni :\ndiagram po angielsku → link\nNajnowszy raport FBI dotyczący ataków terrorystycznych, przeprowadzonych na terenie USA w okresie 1972-2015 przez działających indywidualnie napastników (lone-actor terrorist), tylko potwierdza tę szokująco oczywistą prawidłowość – niespełna 80 proc. uderzeń koncentrowało się na słabo chronionych obiektach bez żadnych fizycznych zabezpieczeń czy barier. Raptem w ośmiu sytuacjach terror ukierunkowany był na cele, które uznać można (przy zastosowaniu szerokich kryteriów oceny poziomu bezpieczeństwa) za “dobrze chronione” (chodzi o budynki z zamkami elektronicznymi na szyfr i/lub kartę zbliżeniową, punkty kontrolne z wartownikiem albo bramki z wykrywaczami metalu).\nPoniżej uszeregowany z pominięciem chronologii katalog masowych morderstw (także spoza Stanów Zjednoczonych), istotnych w kontekście dyskusji o polityce gun-free zones. Są w tym zbiorze przypadki zamachów nieudanych, tj. zdarzeń z potwierdzoną interwencją uzbrojonego cywila (głównie właściciela licencji na noszenie broni ukrytej, ale okazjonalnie też policyjnego stróża dorabiającego do emerytury, ewentualnie żołnierza w rezerwie), który albo kompletnie zapobiegł rozlewowi krwi, albo zminimalizował liczbę rannych i zabitych. Będę je dodatkowo podkreślał czerwoną linią.\nHistorycznie pierwsza publiczna strzelanina w XX-wiecznej Ameryce, którą badacze potrafią dobrze zidentyfikować (zobacz s. 25). Sprawcą był niejaki Monroe Phillips, lokalny biznesmen oraz handlarz nieruchomościami. Przegrawszy z kretesem serię procesów sądowych, winą za swoje życiowe porażki obarczył senatora, burmistrza i prominentnego adwokata o nazwisku Harry Dunwoody. Doprowadzony do wrzenia, Phillips chwycił za dwururkę i po zdmuchnięciu głowy pana polityka wyszedł na miasto, siekając na oślep do przechodniów. Łącznie zginęło sześć osób, a +30 odniosły rany. I teraz najciekawsza rzecz: PIERWSZY MASOWY MORD W XX STULECIU Z UŻYCIEM BRONI PALNEJ ZOSTAŁ STŁUMIONY PRZEZ UZBROJONEGO CYWILA. Ofiar mogło być sporo więcej, gdyby nie przytomna reakcja prawnika, E. C. Buttsa. Draśnięty w nogę przelatującą kulą, pobiegł do sklepu z narzędziami, zakupił strzelbę, zakradł się na tyły apteki, w której przebywał morderca, i z pomocą jakiegoś młodzieńca z pistoletem zdołał trafić Monroe’a w nerki. Obrażenia okazały się śmiertelne.\nStrzelnica w Chorzowie, Polska, rok 2014\n25-letni mieszkaniec Kielc przyszedł na strzelnicę jak każdy pospolity klient – wpisał się do księgi gości, zapłacił, wypożyczył broń i przez następne dwie godziny trenował strzelanie pod okiem emerytowanego gliniarza, równolegle odliczając minuty do ataku. Gdy pomieszczenie się wyludniło, odwrócił się do instruktora i kilkanaście razy nacisnął na spust, z zimną krwią zabijając mężczyznę, po czym zapakował do torby sześć egzemplarzy broni i ruszył w stronę wyjścia. Nietypowy odgłos wystrzałów zaalarmował dziewczynę w biurze. Kobieta sprawdziła monitoring i natychmiast wezwała szefa. Ten kazał jej uciekać i zadzwonić po pomoc, a sam stanął w drzwiach budynku i odpowiadał ogniem, ilekroć napastnik próbował opuścić obiekt. Po paru minutach chłopak stracił wolę walki i oddał się w ręce policji. Wszystko wskazuje na to, że przy użyciu skradzionej broni planował dokonać masakry w centrum handlowym:\nDramatyzmu całej sprawie przydaje fakt, że opisane zajście powinno się raczej rozpatrywać w kategoriach cudu niż normalnej, spodziewanej, rutynowej reakcji na zaistniałe zagrożenie – gospodarz był tamtego dnia nie tylko fizycznie obecny na miejscu zdarzenia (co należy uznać za fartowny zbieg okoliczności), ale również jako jedyny włodarz strzelnicy na Śląsku posiadał zezwolenie na broń palną do ochrony osobistej, które z trudem wyżebrał od decydentów z komendy wojewódzkiej (w tym aspekcie ciągle dominuje w Polsce reglamentacja uznaniowa i wszelkie decyzje orzekane są na niekorzyść petentów).\nRestauracja Zona Caliente, Arlington, Teksas, rok 2017\nPrzy ciele zamachowca znaleziono dwie sztuki broni palnej i dwa noże. Mężczyzna szykował się do przetrzebienia biesiadników. Pytał ludzi, czy należą do meksykańskiej mafii albo czy są członkami kartelu. Zdążył zamordować menadżera restauracji, zanim zginął od kul “dobrego Samarytanina”, który wraz z żoną kończył obiad:\nRestauracja McDonald’s, Birmingham, Alabama, rok 2018\nKiedy kierownik fast foodu uchylił drzwi, aby wypuścić ostatnich gości (ojca z dwójką synów), do wnętrza przedostał się recydywista w kominiarce i dosłownie sekundę później rozpoczął ostrzeliwanie lokalu. Jego gwałtowne, irracjonalne zachowanie sugeruje, że motywem ataku była nie tylko napaść rozbójnicza, lecz także chęć zrobienia krzywdy przypadkowym osobom (wiadomo też, że sędzia cofnął mu wyrok w zawieszeniu, co oznaczało dla niego nieuchronny powrót za kratki). Szczęśliwie wychodzący mężczyzna sięgnął po broń i śmiertelnie ugodził furiata, odnosząc przy okazji niegroźne dla życia obrażenia.\nWarsztat samochodowy, Rockledge, Floryda, rok 2017\nDwóch posiadaczy licencji na skryte noszenie broni krytycznie raniło niedoszłego kamikadze, który bez ostrzeżenia otworzył ogień do klientów i personelu firmy Schlenker Automotive. W strzelaninę z agresorem wdał się najpierw właściciel serwisu, lecz niebawem pośpieszył mu z odsieczą anonimowy pracownik. Szef policji ujawnił na konferencji prasowej, że podejrzany miał przy sobie zapasowe magazynki do pistoletu i że nic nie łączyło go z warsztatem:\nImpreza szkolna w parku, Titusville, Floryda, rok 2018\nNapastnik zaatakował w miejscu, w którym bawiło się przeszło 150 dzieci. Natychmiast został powalony przez uzbrojonego cywila strzałem w głowę. Nikt inny fizycznie nie ucierpiał. Policja: We are extremely grateful that nobody else was injured in this incident. This suspect opened fire at a crowded public park, this could have been so much worse. (link)\nGabinet dentystyczny, Kingsport, Tennessee, rok 2019\nMężczyzna wtargnął do poczekalni, zastrzelił swoją żonę, po czym zaczął mierzyć z broni do znajdujących się w środku ludzi. Świadkiem zdarzenia był umówiony na wizytę pacjent, który błyskawicznie zareagował – wyciągnął rewolwer i unieszkodliwił mordercę. Szeryf hrabstwa Sullivan, Jeff Cassidy, nazwał interweniującego starszego pana bohaterem: w porę dostrzegł zagrożenie, podjął działania zgodne z prawem i, nie bacząc na niebezpieczeństwo, próbował zapobiec większemu nieszczęściu.\nRestauracja Louie’s Grill & Bar, Oklahoma City, Oklahoma, rok 2018\nLicencjonowany ochroniarz cierpiący na urojenia prześladowcze zasypał gradem kul budynek restauracji. Przez frontowe okno trafił trzy losowe dziewczyny, żadnej jednak nie zabił. Nosił stopery do uszu i plastikowe okulary. Atak został przerwany przez dwóch cywilów (na zdjęciu) – żołnierza sił powietrznych w stanie spoczynku, który spacerował akurat z rodziną po okolicy, i ochroniarza z pobliskiego superkameretu (po prawej). Zaraz po usłyszeniu strzałów, obydwaj popędzili na parking do swoich samochodów po broń.\nBaza armii amerykańskiej Fort Hood, Killeen, Teksas, rok 2009\nFort Hood jest placówką wojskową, gdzie teoretycznie nie powinno dojść do rzezi, skutkującej 13 ofiarami śmiertelnymi i 29 rannymi. Kompleks nie został wytypowany na oślep. Nidal Malik Hasan, służący w armii jako psychiatra, strzelał do bezbronnych żołnierzy oraz pracowników cywilnych przez ok. dziesięć minut – do momentu aż nie zjawiła się policja. Już po wszystkim wyszło na jaw, że przebywający w bazie personel miał zakaz przenoszenia broni palnej, która była składowana w oddzielnym pomieszczeniu w depozycie pod nadzorem komendanta żandarmerii wojskowej. Większość dzienników tradycyjnie przemilczała ten detal. Tymczasem generał Robert Cone oświadczył:\nW Fort Hood nie nosimy broni – to jest nasz dom. [As a matter of practice, we do not carry weapons — this is our home.]\nKontraktowy specjalista wojskowy, Jerry Richard, którego szczęśliwie nie było wtedy w bazie, wyłożył kawa na ławę, co myśli:\nNa misji jesteś gotowy na takie wypadki, a tutaj nie możesz się nawet bronić. [Overseas you are ready for it. But here you can’t even defend yourself.]\nMałżonka jednego z postrzelonych żołnierzy, Mandy Foster, na pytanie CNN, co sądzi o tym, że jej mąż ma niebawem wyjechać do Afganistanu, odpowiedziała:\nTam przynajmniej jest bezpieczny i może użyć broni w razie zagrożenia. [At least he’s safe there and he can fire back, right?]\nKościół baptystów, Sutherland Springs, Teksas, rok 2017\nKościół Jezusa Chrystusa, Nashville, Tennessee, rok 2017\nBoiling Springs, Karolina Południowa, rok 2012\nKafeteria Luby’ego, Killeen, Teksas, rok 1991\nCentrum handlowe Westgate Mall w Nairobi, Kenia, rok 2013\nSklep Walmart, Tumwater, Waszyngton, rok 2018\nPastor, ojciec piątki dzieci, zabija szaleńca, który postrzelił trzy osoby przed supermarketem.\nUniwersytet Bacha Khan w prowincji Khyber Pakhtunkhwa, Pakistan, rok 2016\nCzasami zdarzają się przypadki, gdy cywilny obrońca ginie w starciu z lepiej wyposażonym i bardziej zdeterminowanym przeciwnikiem. Tak było niedawno – 4 fanatycznych, talibańskich bojówkarzy zaatakowało uniwersytet w Pakistanie, mordując 22 osoby i raniąc kolejne +50. Ich ofensywę wyhamował nauczyciel chemii, 27-letni Syed Hamid Husain, ściskając w dłoni kompaktowy pistolet. Dla porównania: oni mieli kamizelki kuloodporne, karabiny maszynowe i granaty. Ostatecznie mężczyzna poległ na korytarzu uczelni, ale jego poświęcenie nie poszło na marne – zdołał uratować wielu studentów, którzy, wykorzystając okazję, bunkrowali się w pokojach i skakali z okien. Jeden ze świadków strzelaniny zeznał potem, że terroryści stracili piętnaście minut na wymianę ognia z Syedem.\nŚwiątynia Sikhów, Oak Creek, Wisconsin, rok 2012\nSatwant Singh Kaleka, wymachując nieporadnie nóżem do masła, w akcie desperacji wybiegł naprzeciwko neonazisty, uzbrojonego w Springfielda XD(M), stając się tym samym pierwszą ofiarą masakry w świątyni Sikhów. Jego śmierć – nazwana później w mediach “bohaterską” – spowolniła napastnika, co nie uchroniło jednak od kul sześciu innych osób.\nDlaczego kapłan miał przy sobie nóż kuchenny? Ponieważ noszenie broni palnej na terenie świątyni było zabronione, a pracownicy zachęcani do przestrzegania tego prawa:\nŻadnej broni. Wszyscy wiedzą, że broń jest zabroniona w całej świątyni. [No guns allowed in the temple. Everyone knows that it’s not allowed, anywhere in the temple.]\nNiektórzy spośród członków diaspory – zwłaszcza ci preferujący ceremonialne kirpany jako element stroju religijnego – zaczęli ostrożnie kwestionować sensowność restrykcji i rozważać zabieranie ze sobą także broni palnej.\nKino Century, Aurora, Kolorado, rok 2012\nW okolicy czynnych było siedem kin, wyświetlających Mrocznego Rycerza w ramach seansów o północy, rozproszonych w odległości 3-20 minut jazdy od domu zabójcy, lecz tylko w jednym ustanowiono zakaz wnoszenia broni palnej – i do niego właśnie wtargnął James E. Holmes, masakrując dwanaście osób. W pamiętniku mordercy można przeczytać, iż najpierw planował on uderzyć w lotnisko, ale zorientowawszy się, jak dobrze chroniony jest terminal pasażerski, ostatecznie zaniechał pierwotnej koncepcji. I choć z lektury diariusza wynika, że Holmes nie traktował GFZ jako zmiennej decydującej o wyborze obiektu kinowego (bardziej liczyły się dla niego takie parametry miejsca jak położenie sali względem całości multipleksu, rozlokowanie wyjść i korytarzy ewakuacyjnych czy też możliwość łatwego zablokowania drzwi łańcuchem), to trudno polemizować z efektem końcowym jego działań – padło akurat na taki budynek, co do którego istniała największa pewność, że będą w nim bezbronni ludzie.\nCentrum handlowe w pobliżu Happy Valley, Oregon, rok 2012\nGęsto zaludniony pasaż w Clackamas Town Center w szczycie gorączki przedświątecznych zakupów. Do środka wpada 22-letni Jacob Tyler Roberts w masce hokejowej, wyposażony w karabinek AR-15. Morduje dwie osoby, rani jedną, po czym zabija się z własnej broni.\nDlaczego rozjuszony psychopata w zatłoczonej galerii uśmierca ledwo dwoje ludzi? Bo na posterunku był Nick Meli, który skonfrontował się z szaleńcem. Gdy tylko spostrzegł, co się dzieje, schował się za filarem, wyciągnął pistolet i wycelował w zamaskowanego świra, ale na skutek zbyt dużego tłoku nie zdecydował się nacisnąć spustu. Roberts zauważył Nicka, lecz z powodu awarii mechanizmu ryglującego wstrzymał ogień i wycofał się na klatkę schodową. Ponieważ ponowne spotkanie oko w oko z uzbrojonym cywilem było dla niego nieopłacalne, to uporawszy się z defektem w karabinku, popełnił samobójstwo strzałem w głowę.\nPearl, Missisipi, rok 1997\n16-letni Luke Woodham zabił matkę, wziął sztucer myśliwski ojca, upchał po kieszeniach tyle amunicji, ile się tylko dało, po czym wsiadł za kółko i zajechał pod mury ogólniaka (Pearl High School), gdzie zastrzelił dwie osoby (w tym swoją dawną dziewczynę) i zranił siedem innych. Ofiar mogło być bez porównania więcej, gdyby nie szybka reakcja wicedyrektora szkoły, Joela Myricka, eks żołnierza, który wybiegł z budynku po pistolet schowany w samochodzie.\nWoodham strzelał i przeładowywał bez opamiętania. Kiedy usłyszał syreny radiowozów, rzucił się w kierunku pojazdu. Jak ustalono w trakcie śledztwa, chciał odwiedzić położoną niedaleko szkołę i dalej zabijać. Plany pokrzyżował mu Myrick – stanął twardo przy bramie wyjazdowej z parkingu i wycelował w przednią szybę wozu. Widząc lufę broni wymierzoną w swoją głowę, Woodham roztrzaskał samochód. Dyrektor natychmiast podbiegł do dzieciaka i trzymał go na muszce aż do przyjazdu policji.\nSan Ysidro, San Diego, Kalifornia, rok 1984\nPunktualnie o godzinie szesnastej James Huberty, czterdziestoletni bezrobotny w wojskowych spodniach i czarnym trykocie, wszedł do restauracji McDonald’s i przez następne 77 minut zabijał stołujących się w środku klientów. Egzekucja w San Ysidro na zawsze zmieniła sposób działania policyjnych jednostek taktycznych.\nPierwszy zjawił się na wezwanie funkcjonariusz Miguel Rosario, kompletnie nieprzygotowany do interwencji, ze służbowym rewolwerem przy pasie. Chwilę później przybyła kawaleria, jednakże na skutek obowiązujących wówczas regulacji, zabraniających policyjnym oddziałom uderzeniowym otwierać ogień bez zatwierdzenia ataku przez dowódcę, operatorzy SWAT stali bezczynnie przed restauracją i czekali na swojego pryncypała, który utknął gdzieś w korku po drodze. Dotarcie na miejsce rzezi zajęło mu dobre pół godziny. Gdy w końcu zajechał, było praktycznie po wszystkim. Czynnikiem utrudniającym działania była dodatkowo konstrukcja budynku. Terrorysta zajmował obiekt, który podczas budowy podwyższono o ponad metr na specjalnym wspornikowym murze biegnącym wzdłuż trzech stron baru. W konsekwencji ekipa ratunkowa dysponowała ograniczoną widocznością – w odróżnieniu od oprawcy, który miał idealny ogląd sytuacji na zewnątrz.\nHuberty został ostatecznie zdjęty przez policyjnego snajpera. Zdążył zamordować 21 osób (w tym pięcioro dzieci), a zranić dziewiętnaście. Szaleniec skrupulatnie wybierał punkt na mapie: pierwotnie chciał uderzyć na poczcie, potem w supermarkecie. Teoretycznie w roku 1984 na terenie hrabstwa można było nosić ukrytą broń po otrzymaniu zezwolenia, realnie – uzyskanie kwitu graniczyło z cudem (San Diego to jurysdykcja typu no-issue).\nRynek miejski, Jerozolima, Izrael, rok 1984\nNa istnienie tego zamachu w kronikach statystycznych zwrócił uwagę Amerykanom izraelski policjant i prof. kryminologii, Abraham Tennenbaum, na łamach “Baltimore Sun” (artykuł z 26 października 1991 roku) w kontekście masakry w teksańskim Killeen. Oto trzech uzbrojonych w karabiny maszynowe i granaty terrorystów otworzyło ogień do zgromadzonych na placu w Jerozolimie przechodniów. Zdołali śmiertelnie postrzelić tylko pojedynczą osobę. Zanim się rozkręcili, padli od kul cywilów pod bronią. Jeden z ocalałych Arabów wspominał później, że jego ekipa nie miała pojęcia, iż Izraelczycy mogą publicznie nosić ukrytą broń. (Neutralizing the shooter after the first round of shooting could save a lot of innocent lives. A similar case happened a couple of years ago in Jerusalem. Three terrorists carrying automatic weapons and grenades attacked civilians crowded at the city’s densest junction. Only one person was killed, though many were injured. The small number of victims was explained by the quick response of civilians who used their personal handguns against the attackers.)\nEDIT: “New York Times” pisał w 1984 roku o jednym zabitym terroryście: Israeli storekeepers and pedestrians pulled pistols, chased one of the terrorists and fatally wounded him. (link)\nBlacksburg, Wirginia, rok 2007\nW kwietniu 2007 roku Cho Seung-huim, wyposażony w pistolety Walthera P22 i Glocka 19, zastrzelił 32 osoby na terenie Politechniki i Uniwersytetu Stanowego Wirginii. Media ochrzciły tę egzekucję mianem “masakry w Virginia Tech”.\nNiecały rok wcześniej Christopher Gilbert, republikański deputowany do stanowej legislatury, przedłożył w parlamencie projekt ustawy, zabraniający publicznym uczelniom zakazywania studentom wnoszenia broni na teren kampusu uniwersyteckiego. Władze VT oprotestowały inicjatywę, która wkrótce potem przepadła w głosowaniu. Ich rzecznik prasowy, Larry Hincker, z ulgą przyjął wiadomość o kasacji uchwały:\nSpołeczność akademicka docenia działania władz uczelni. Pomogą one przebywającym na terenie uniwersytetu rodzicom, studentom, pracownikom oraz gościom czuć się bezpiecznie. [The university community is appreciative of the General Assembly’s actions because this will help parents, students, faculty and visitors feel safe on our campus.]\nCho Seung-huim nie szukał nikogo konkretnego – po prostu wędrował korytarzami i strzelał. Oprócz studentów, wśród zabitych znaleźli się także wykładowcy. Jak relacjonowały media, “wyjątkowym poświęceniem” wykazał się pochodzący z Rumunii profesor Liviu Librescu, który własnym ciałem zablokował wejście do auli wykładowej, aby studenci mogli uciec przez okna. Napastnik ustrzelił go w końcu przez zamknięte drzwi. Wyczyn starszego pana upamiętniły wszystkie światowe serwisy informacyjne i agencje prasowe. Niestety na terenie Uniwersytetu obowiązywał całkowity zakaz posiadania, noszenia i przechowywania broni palnej – zarówno przez studentów, gości z zewnątrz, jak i etatowych pracowników, dlatego rumuński inżynier jedyne, co mógł zrobić, to w akcie desperacji zatarasować drzwi; użycie broni w celu zabicia psychopaty nie wchodziło w rachubę.\nMiami, Floryda, rok 1982\nNa godzinę przed strzelaniną Carl Robert Brown, żołnierz amerykańskiej marynarki wojennej zwolniony ze służby z honorami, w cywilu nauczyciel historii, odwiedził swojego 10-letniego syna i zapytał, czy nie zechciałby on dołączyć do tatusia, który tamtego ranka zamierzał zabić wielu ludzi, a przejażdżkę po mieście zakończyć wizytą w pobliskim ogólniaku Hialeah Junior. Nie wiemy, jakiej odpowiedzi udzielił na to pytanie dzieciak, niemniej w ostatnią podróż Brown udał się samotnie.\nOkoło godziny jedenastej czasu lokalnego podjechał na rowerze pod sklep spawalniczy Boba Moore’a ze zwieszoną z pleców na pasku strzelbą. Niemal natychmiast po wejściu do środka zaczął strzelać. W sumie zabił osiem osób, zranił zaś trzy, które jakimś cudem zdołały wybiec ze sklepu na ulicę i uniknąć kolejnych kul. Nikt nie stawiał oporu ani nie odpowiedział ogniem. Brown spokojnie przeładował strzelbę, wyszedł z budynku, wsiadł na rower i popedałował w stronę ogólniaka, gdzie planował dokończyć dzieła zniszczenia. Świadkowie wspominali, że jak na kogoś, kto przed chwilą dokonał masowego mordu, wyglądał na rozluźnionego.\nNa nieszczęście dla Browna o egzekucji usłyszał Mark Kram, pracownik pobliskiego sklepu z narzędziami. Nie zastanawiał się długo: chwycił rewolwer, wskoczył do auta i ruszył w pogoń za mordercą. Po drodze zdążył jeszcze zgarnąć z ulicy kumpla, Ernesta Hammetta. Obydwaj dopadli Browna sześć przecznic dalej, niedaleko portu lotniczego Miami. Zgodnie z tym, co później zeznał Kram, najpierw oddał strzał ostrzegawczy w kierunku zabójcy – tyle że zamiast ostrzec, pocisk trafił go w plecy. Rozjuszony wojak nawrócił rowerem i wymierzył strzelbę w swoich prześladowców, lecz oni byli szybsi: wbiegli na niego, wpychając z całym impetem na betonowy słup. Brown zwalił się z roweru i po chwili umarł. W kieszeniach miał pozostawione dwadzieścia nabojów.\nKenilworth, przedmieścia Kapsztadu, RPA, rok 1993\nDo kościoła pod wezwaniem św. Jakuba wparowało czterech żołnierzy z militarnego skrzydła Kongresu Panafrykańskiego, zaopatrzonych w broń maszynową (karabiny R4 używane przez siły zbrojne RPA) i ręczne granaty M26. Ich celem była eksterminacja jak największej liczby zgromadzonych w środku wiernych, a znajdowało się tam wtedy prawie tysiąc czterystu ludzi. Żeby dopełnić dzieła zniszczenia, zamierzali obrzucić gmach kościoła koktajlami Mołotowa i spalić budynek na popiół. Ostatecznie zabili 11 osób, ranili 58, po czym… uciekli w popłochu.\nPowodem pośpiesznego odwrotu zamachowców był misjonarz, Charl van Wyk, który sięgnął po rewolwer i ugodził jednego z napastników. Wystarczyło kilka nieszczególnie precyzyjnych strzałów z drugiej strony, by odwrócić bieg wypadków i pokrzyżować plany morderców. Jeden strzał jest czasami tym, co robi różnicę między życiem a śmiercią.\nSkromny misjonarz napisał książkę upamiętniającą tamte wydarzenia – “Shooting Back”; nieco wcześniej w 2004 roku założył organizację działającą na rzecz upowszechnienia broni palnej wśród cywilów w RPA (Gun Owners of South Africa/GOSA):\nNational Shooting Club w Santa Clara, Kalifornia, rok 1999\nZegar wskazywał dwunastą w południe, gdy ubrany na czarno Richard Gable Stevens, lat 21, po raz pierwszy przekroczył próg strzelnicy w Santa Clara. Spędził kwadrans rozglądając się za bronią, którą mógłby wypożyczyć. Jego uwagę przykuł jeden konkretny egzemplarz – Colt Sporter w kalibrze 9 mm z 32-nabojowym magazynkiem. Obejrzawszy karabinek, wręczył go obsłudze, po czym wyszedł bez słowa.\nWrócił jeszcze tego samego dnia, pod wieczór, gdy ostatni pracownicy zamykali już strzelnicę i przylegający do niej sklep. Wypożyczył Colta Sportera, zapłacił za dwa pudełka amunicji i poinformowany przez personel, że do zamknięcia pozostało niewiele ponad pół godziny, udał się na stanowisko strzeleckie. Oprócz niego wewnątrz znajdowały się trzy osoby – kasjerka, sprzątacz oraz młody instruktor z ukrytym w kaburze pod koszulą Glockiem. Stevens spytał ich, czy są uzbrojeni. Gdy zaprzeczyli, ruchem broni wskazał na drzwi wyjściowe na parking przed budynkiem. Szedł tyłem w taki sposób, żeby przez cały czas mieć na celowniku trójkę zakładników. Mężczyzna z Glockiem ustawił się na przedzie.\nSkręcili za róg. W tym momencie Stevens ujawnił swoje zamiary, oznajmiając bez emocji, że wszystkich zabije. Kiedy na sekundę obejrzał się za siebie, instruktor błyskawicznie chwycił pistolet i wygarnął do niego dwukrotnie, trafiając w ramię i pierś. Niedoszły morderca runął na glebę i w takiej pozycji doczekał do przyjazdu policji.\nStevens planował kontynuować zabijanie w innym miejscu. W zarejestrowanym na niego samochodzie zaparkowanym nieopodal strzelnicy policja znalazła szczegółowy grafik dnia. Po wrzuceniu ciał pracowników do kontenera na śmieci, jego następnym celem miał być klub nocny The Usual, gdzie swego czasu pracował jako wykidajło.\nRelacja z wydarzeń w formie wspomnień nieustraszonego cywila do poczytania tu.\nSalt Lake City, Utah, rok 2012\nNews, który oczywiście nie przedostał się do ogólnokrajowych dzienników; puścili go tylko w regionalnych. Krótko – jakiś wariat wszedł do spożywczaka, zakupił nóż i dosłownie po chwili zaczął atakować przypadkowych klientów, dźgając ich bez opamiętania. Dwie osoby zostały ciężko ranne – jedna w klatkę piersiową, druga w głowę. Zanim psychol dopadł do kolejnej, atak powstrzymał anonimowy cywil. Wyciągnął broń i wymierzył w furiata, ostrzegając, że jeśli nie odłoży noża, zabije go. Delikwent posłuchał. W tym momencie pozostali statyści dopadli do niego i unieruchomili mu ręce.\nSzkoła The Mercaz HaRav, Jerozolima, Izrael, rok 2008\nAlaa Abu Dhein, Palestyńczyk, lat 26, działał sam. Wszedł do budynku szkoły niosąc pudło, w którym schował samoczynną wersję AK-47 i zapas magazynków. Szacuje się, że w ciągu 20 minut wystrzelił 500-600 nabojów, zabijając osiem osób i raniąc 11. Zginął od kul Yitzchaka Dadona, cywila, studenta, który wybiegł z uczelni, wspiął się na dach sąsiedniego budynku i dwoma precyzyjnymi strzałami ze swojego prywatnego karabinu zdjął napastnika:\nWyłonił się z biblioteki, siekając na wszystkie strony z automatu. Gdy zbliżył się do wyjścia, strzeliłem mu dwa razy w głowę. [He came out of the library spraying automatic fire… the terrorist came to the entrance and I shot him twice in the head.]\nUniwersytet Teksański, Austin, rok 1966\nLatem roku 1966 w krótkim odstępie czasu odnotowano na terenie USA wybuchy przemocy, które na zawsze zapisały się w zbiorowej świadomości Amerykanów. Najpierw Richard Speck zasztyletował osiem studentek pielęgniarstwa w internacie w południowej części Chicago, a dwa tygodnie później Charles Joseph Whitman wspiął się na wieżę zegarową Uniwersytetu Teksańskiego w Austin i odstrzelił czternaście osób za pomocą powtarzalnego Remingtona 700 z zamontowanym celownikiem optycznym (wcześniej w domu zadźgał jeszcze matkę i żonę). Zginął od kuli policjanta, Houstona McCoya.\nO czym się często zapomina, snując narrację o tej konkretnej masakrze, to fakt, że oprócz gliniarzy, którzy wbiegli na 28. piętro wieży uniwersyteckiej, wśród interweniujących był także cywil, Allen Crum. W młodości służył w armii, w siłach powietrznych, jako operator karabinu maszynowego, przy czym nigdy w życiu nie wystrzelił ani jednego naboju. W dniu jatki Crum był czterdziestoletnim pracownikiem pobliskiej księgarni należącej do UT Austin, wyglądał jak dorabiający do emerytury ochroniarz supermarketu – nadwaga, łysina, twarz niepodobna do nikogo. Ostatecznie jednak to on tamtego feralnego popołudnia pomagał policji oczyszczać chodnik ze spanikowanych przechodniów, to on uratował życie młodego chłopca, wreszcie – to on chwycił za karabin i ruszył razem z funkcjonariuszami na szczyt wieży ubić Whitmana (w latach 60. XX wieku teksańska policja nie dysponowała regularnymi oddziałami SWAT). Co warte podkreślenia, Crum nie był jedynym członkiem społeczności aktywnie partycypującym w neutralizacji zagrożenia.\nRamiro “Ray” Martinez, jeden z trójki gliniarzy brawurowo szturmujących wieżę, podziękował później ludności cywilnej za wsparcie ogniowe. W swojej autobiografii “They Call Me Ranger Ray” pisał o ogromnym szacunku, jakim darzy przechodniów, którzy sięgnęli wtedy po broń i prując ołowiem w kierunku mordercy maksymalnie utrudnili mu celowanie:\nDo teraz ubolewam, że rola zwykłych obywateli, którzy chwycili za karabiny myśliwskie, ciągle nie została należycie udokumentowana. Miasto Austin i cały stan Teksas powinni być im dozgonnie wdzięczni, gdyż tamtego dnia uratowali wiele ludzkich istnień. Snajper czynił niemałe spustoszenia, kiedy mógł strzelać bez przeszkód, ale jak tylko do akcji wkroczyli uzbrojeni cywile, zmuszony był szukać osłony, co ograniczało mu widoczność. Jeszcze raz dziękuję wszystkim cywilom za to, że ułatwili mi pracę.\n[I was and am still upset that more recognition has not been given to the citizens who pulled out their hunting rifles and returned the sniper’s fire. The City of Austin and the State of Texas should be forever thankful and grateful to them because of the many lives they saved that day. The sniper did a lot of damage when he could fire freely, but when the armed citizens began to return fire the sniper had to take cover. He had to shoot out of the rainspouts and that limited his targets. I am grateful to the citizens because they made my job easier.]\nWydawana na Uniwersytecie Teksańskim gazeta studencka “The Daily Texan” w czterdziestą rocznicę wydarzeń z Austin opublikowała artykuł ze wspomnieniami uczestników strzelaniny (niestety, nie mogę zlokalizować źródła). Jedną z moich ulubionych historii była opowieść o profesorze, który bez przerwy grzał w stronę Whitmana z okna swojego gabinetu, podczas gdy inni pracownicy uczelni ładowali mu amunicję do karabinu. W zegarze na szczycie wieży było tyle dziur po kulach, że musieli później wymienić całą konstrukcję. Whitman większość swoich ofiar trafił w pierwszych kilku minutach od rozpoczęcia masakry, kiedy nikt w okolicy nie miał jeszcze bladego pojęcia, co się dzieje.\nWashington Navy Yard, Waszyngton DC, rok 2013\nDrugi kompleks wojskowy na tej liście. Jakiś czas temu dyrektor FBI, James Comey, ujawnił szczegóły, rzucające nieco więcej światła na przebieg wydarzeń w budynku dawnej stoczni marynarki wojennej.\nAaron Alexis bardzo dobrze znał rozkład pomieszczeń w gmachu 197, a co najważniejsze – potrafił przewidzieć, ilu strażników pod bronią może napotkać po drodze. Wrześniowa zbrodnia nie była jego pierwszą wyprawą do centrum administracyjnym marynarki. Wcześniej wykonywał tam zlecenia dla jednego z kontrahentów, zajmując się konserwacją wewnętrznej sieci komputerowej bazy, miał zatem mnóstwo czasu na rekonesans oraz zaplanowanie ataku (Before Monday, Alexis had been working on a server refresh project in Building 197, and that would require movement and access throughout the building).\nNa teren placówki wjechał prywatnym samochodem po uprzednim okazaniu przepustki. Przez ramię zawiesił sobie torbę sportową, w której ukrył rozłożoną na części strzelbę ze spiłowaną kolbą (Remington 870). W łazience poskładał broń i bez zbędnej zwłoki rozpoczął strzelaninę. Walił na oślep w tym sensie, że nie był zainteresowany żadną konkretną grupą osób. Comey powiedział, że Alexis po prostu “wędrował korytarzami, polując na ludzi” (He was wandering the halls and hunting people to shoot).\nKonfrontacja w Navy Yard bezlitośnie obnażyła jałowość niektórych propozycji wysuwanych przez zwolenników NRA, zwłaszcza tych dotyczących rozstawiania wszędzie umundurowanej ochrony. W pewnym momencie zamachowiec natknął się bowiem na ochroniarza, Richarda Ridgella (emerytowany policjant z osiemnastoletnim stażem). Ridgell jako jeden z niewielu pracowników Navy Yard miał pozwolenie na noszenie broni palnej w obrębie gmachu, o czym Aaron Alexis doskonale wiedział. Zabiwszy strażnika, zabrał mu Berettę razem z zapasową amunicją i gdy wystrzelił ostatną brenekę z Remingtona, kontynuował “polowanie” przy użyciu zdobycznego pistoletu.\nMedia donosiły również, że zaskakująco szybko pojawił się oddział SWAT w pełnej gotowości bojowej, ale nie wkroczył do akcji, bo dostał rozkaz wycofania się z miejsca zdarzenia\nMyślę, że nie będzie przesadą, jeśli powiem, iż mogliśmy uratować parę osób więcej, gdyby zezwolono nam na interwencję. [I don’t think it’s a far stretch to say that some lives may have been saved if we were allowed to intervene.]\nNie obyło się też bez tradycyjnych manipulacji. Zanim poddano go edycji, oryginalny paragraf z reportażu “Daily Mail” wyskakiwał w rozmaitych relacjach medialnych i kopiowany był przez blogerów. Niebawem został jednak zredagowany i w rezultacie z finalnego tekstu powycinano wszystkie nacechowane pozytywnie fragmenty o broni palnej:\nNa zakończenie krótki wywiad z ojcem jednego z żołnierzy, który w dniu strzelaniny przebywał w Navy Yard na służbie:\nMój syn był wczoraj w koszarach na terenie stoczni. Żołnierze mieli przy sobie broń, ale bez amunicji. “Byliśmy szkoleni pod kątem podobnych sytuacji” – podkreślali. “Gdybyśmy mieli załadowaną broń, wyczyścilibyśmy budynek. Do tego czasu zginęły trzy osoby. Mogliśmy uratować resztę.”\nPodsumowując: żołnierze gotowi do akcji po usłyszeniu pierwszych wystrzałów – rozbrojeni, pracownicy cywilni gotowi do odstrzelenia zabójcy – rozbrojeni, oddział SWAT przyjeżdża, po czym dostaje polecenie wycofania się. Ale wiadomo – broń to zło.\nSzpital Miłosierdzi, Darby, Pensylwania, rok 2014\nDzielnica Logan Square, Chicago, Illinois, rok 2015\nBrawurowy kierowca Ubera wyciąga broń i sześciokrotnie otwiera ogień w stronę mężczyzny, ostrzeliwującego przechodniów idących chodnikiem. Zero ofiar po stronie cywilów, napastnik zostaje poważnie ranny, jedna z kul grzęźnie w dolnych partiach jego pleców.\nDzielnica West Pullman, Chicago, Illinois, rok 2014\nŻołnierz na przepustce powala dwoma strzałami z pistoletu wściekłego typa atakującego ludzi wychodzących z imprezy. Jedna kobieta zostaje niegroźnie ranna.\nSklep z alkoholem Magnet Bottle Shop, Rockdale, Georgia, rok 2015\nWariat wpada do monopolowego i zabija właściciela oraz jednego z klientów. Inny klient sięga po broń i odpowiada ogniem, zmuszając mordercę do ucieczki. Zapoznawszy się z nagraniem z kamer, policja nie ma wątpliwości, że uzbrojony cywil zapobiegł pełnoskalowej masakrze. Na konferencji prasowej szeryf hrabstwa, Eric Levett, mówi:\nUważam, że gdyby pan Scott nie wyciągnął broni i nie strzelił do podejrzanego, mielibyśmy więcej ofiar. Napastnik nie troszczył się zbytnio o to, do kogo celuje tak długo, dopóki ktoś nie wycelował w niego. W moim odczuciu pan Scott uratował innych ludzi przebywających akurat w tym sklepie.\n[I believe that if Mr. Scott did not return fire at the suspect then more of those customers would have hit by a gun. It didn’t appear that he cared who he shot or where he was shooting until someone was shooting back at him. So in my opinion he saved other lives in that store.]\nFiladelfia, Pensylwania, rok 2015\nAwantura w salonie fryzjerskim – rozlegają się odgłosy wystrzałów. Jeden z przechodniów reaguje i wchodzi do środka z prywatną bronią w pogotowiu. Przewidując rozwój wypadków, strzela furiatowi w klatkę piersiową, po czym zgłasza się na komisariat. Wedle opinii kapitana policji, Franka Llewellyna, swoją postawą mężczyzna udaremnił masowy mord:\nOsoba, która ruszyła z pomocą, nosiła broń legalnie, zareagowała na zagrożenie i, jak sądzę, uratowała wielu ludzi. [The person who responded was a legal gun permit carrier. He responded and I guess he saved a lot of people in there.]\nNew Holland, Południowa Karolina, rok 2015\nDwóch strażaków-wolontariuszy neutralizuje pijanego agresora na parkingu przed budynkiem straży pożarnej.\n Do tych wyjątków zaliczają się na przykład: rozstrzelanie członków Gwardii Narodowej w barze śniadaniowym w Carson City (Nevada, 2011), usiłowanie zabójstwa kongresmenki Gabrielle Giffords na wiecu politycznym w Tuscon (Arizona, 2011) czy seria ataków w wykonaniu kierowcy Ubera w hrabstwie Kalamazoo (Michigan, 2016). Kompletna lista do podejrzenia tu → link.\n Standardowa definicja masowego mordu w miejscu publicznym, wypracowana przez FBI w latach 70. XX wieku, zobacz → link (Generally, mass murder was described as a number of murders [four or more] occurring during the same incident, with no distinctive time period between the murders. These events typically involved a single location, where the killer murdered a number of victims in an ongoing incident). W innym dokumencie FBI wyraźnie precyzuje, jakie incydenty wyklucza ze zbioru strzelanin: (…) shootings that resulted from gang or drug violence – pervasive, long-tracked, criminal acts were not included.\n Jak nietrudno zgadnąć, pracownicy naukowi zlokalizowanej przy Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa w Baltimore Szkoły Zdrowia Publicznego Bloomberga nie zgadzają się z tym twierdzeniem. Ich zdaniem, do ~90 proc. masakr dochodzi w strefach, gdzie noszenie broni palnej jest dozwolone (s. 2). Skąd bierze się ta rażąca dywergencja?\nPo pierwsze, raport przygotowany przez JHSPH nawiązuje obszernie do zawartości chronologicznie wcześniejszej publikacji sporządzonej przez inną organizację Bloomberga – Everytown for Gun Safety. Broszura EGS została poddana skrupulatnej krytyce (case by case → link) przez Johna Lotta. Jej autorzy do puli masowych strzelanin zaliczyli morderstwa dokonywane w domach na członkach rodziny. Jakim cudem teren domu zyskuje nagle status miejsca publicznego – tego analitycy opłacani przez nowojorskiego burmistrza-miliardera nie raczyli wyjaśnić.\nRozróżnienie to jest o tyle kluczowe, że wyraźnie separuje otwartą sferę publiczną od tragedii rozgrywających się w ograniczonej przestrzeni prywatnej. Żeby zabić współmałżonka wraz z potomstwem, nie potrzeba wcale broni palnej (z powodu hałasu, który generuje, może ona wręcz utrudniać sfinalizowanie przestępstwa). Przytaczając z pamięci: w roku 2009 odkryto największe masowe morderstwo w powojennej historii stanu Georgia: siedmioro dorosłych i jedna nieletnia zostało zatłuczonych na śmierć podczas snu przy pomocy tępego przedmiotu; łącznie na ciałach ofiar zidentyfikowano 220 ran miażdżonych (link). Niedawno w Indiach znaleziono martwych czternastu domowników z poderżniętymi gardłami (link), z kolei dwa lata temu w Australii ujawniono szczegóły największego mordu rodzinnego od czasu rzezi w Hope Forest (1971) – od ciosów nożem zginęło ośmioro dzieci (link).\nPo drugie, za strefy, do których można wnosić broń, twórcy propagandówki od EGS uznali budynki wyposażone w uzbrojoną ochronę. Problem w tym, że rola ochroniarza nie należy wcale do łatwych ze względu na przyciągające uwagę umundurowanie. Masowi mordercy eliminują strażników w uniformach w pierwszej kolejności (ostrzelanie gmachu parlamentu w Ottawie , zamach na dyskotekę w Stambule [sylwester 2016/2017]) albo organizują szczegółowy rekonesans jeszcze przed atakiem i dowiadują się, gdzie mogą napotkać opór ze strony gliniarza dorabiającego do emerytury (jatka w bazie Navy Yard , masakra w nocnym klubie dla gejów w Orlando , nieudany zamach na pasaż handlowy w teksańskim Frisco [2018, zobacz tu i tu]). Zaangażowanie ochrony jest zawsze lepsze niż jej deficyt, ale nigdy nie stworzy ona takiej przewagi, jaką gwarantuje anonimowość cywila z bronią palną ukrytą w kaburze pod koszulą.\nTrzecia kwestia: według Bloomberga, miasta typu Boston czy San Francisco nie są gun-free zones, bo w teorii lokalne władze wydają pozwolenia na noszenie ukrytej broni w ich granicach. Praktyka przeczy jednak założeniom teoretycznym. Liczba licencjonowanych właścicieli broni krótkiej w obrębie SF wynosi mniej niż dziesięć osób (są to głównie celebryci i przyjaciele szeryfa), natomiast Boston realnie jest jak hawajskie Honolulu – jurysdykcja typu no-issue. Nikt przy zdrowych zmysłach nie zakwalifikuje tych metropolii do grona przyjaznych idei noszenia broni.\nPo czwarte wreszcie, definicja, którą posługuje się Lott, wyklucza wojny gangów oraz wszelkie ataki odwetowe z przejeżdżających samochodów (drive-by-shootings). Czym innym jest zorganizowana przestępczość narkotykowa tudzież konflikty uliczne w dzielnicach o złej reputacji z udziałem rywalizujących ze sobą gangów, czym innym zaś zaplanowany z wielotygodniowym lub wielomiesięcznym wyprzedzeniem wybuch przemocy, popełniony z intencją zamordowania jak największej liczby przypadkowych osób w szkole, kościele czy centrum handlowym (sprawcami z grubsza 90 proc. “strzelanin” w USA są czarni i Latynosi – w dużej mierze członkowie gangów bądź młodociani przestępcy). Krótko rzecz ujmując, w statystykach EGS nastąpiło wymieszanie dwóch kompletnie nieprzystających do siebie subkategorii, co sugeruje zamiar manipulowania wynikami. Remedium na przemoc, będącą produktem ubocznym drug war czy murzyńskiej gettokultury, różni się systemowo od zapobiegania atakom na “łatwe cele”, o których wspominał sekretarz generalny Interpolu, Ronald K. Noble.\nTagi: Bloomberg, defensywne użycie broni, gun free zone, John Lott, media, strzelaniny\nPoprzedni wpisStrzelaniny w USA: statystyki szkolne Następny wpisJeszcze raz o strefach wolnych od broni\nKilka dni temu byłem w Sądzie Okręgowym w pewnym mieście wojewódzkim na wschodzie Polski (bez szczegułów by nie prowokować nieszczęścia). W tym to Sądzie prezes wydał całkowity zakaz wnoszenia broni nawet przez policjantów czyli policjant na służbie poproszony na świadka przez sąd nie może wejść na teren sądu z bronią. Wspaniała okazja dla jakiegoś wariata lub rozczarowanego polskim sądownictwem. Likwiduje, nawet nożem, jedynego policjanta przy bramce wykrywającej metal (zresztą przemiłego gościa zażenowanego całą sytuacją) i potem liczba ofiar jest tylko ograniczona ilością amunicji którą wariat zabrał ze sobą lub stopniem zmęczenia sprawcy zadającego ciosy nożem na oślep. A najszybszy patrol przyjedzie po 5- 10 minutach.\n@E, jako biegły spędzający trochę czasu w sądach mogę Ci powiedzieć, że na bramkach (w moim rejonie) nigdy nie ma uzbrojonej ochrony. I nic więcej nie dodam.\nŚwietna robota z zebraniem wszystkich tych sytuacji i opisaniem ich. Szacunek!\nPEER REVIEW (36)


7 rzeczy, które powinnaś wiedzieć o facetach - Kuncio.com\n28 lut 7 rzeczy, które powinnaś wiedzieć o facetach\nPosted at 20:12h in Lifestyle\tby\tmagda 2 Comments\nJako mężatka z kilkunastoletnim „związkowym” doświadczeniem mogę śmiało powiedzieć, że jesteśmy z zupełnie różnych światów, w sensie My – kobiety i Oni – mężczyźni.\nZasadniczo faceci są przewidywalni. Naprawdę tak sądzę. Szczególnie, gdy spędziło się z jednym kilka, kilkanaście lub kilkadziesiąt lat. Poza tym w wielu rzeczach są do siebie podobni, zresztą nie ma się co dziwić, kobiety też tak mają. J Co tak naprawdę powinnaś o nich wiedzieć?\nMów bez owijania w bawełnę, a jest szansa, że Cię zrozumie\nMy kobiety tak mamy, że wydaje się nam, że skoro my się domyślamy to oni też się domyślą. Otóż nie! Facet się nie domyśli jeśli nie powiesz mu czegoś wprost. On potrzebuje jasnego komunikatu, czyli nie naprowadzania, a jedynie przejrzystej informacji. Jeśli chcesz żeby coś zrobił albo wymyślił jakiś pomysł na wspólny wyjazd to po prostu mu to powiedz. Nie powiesz, nie pojedziesz. Proste.\nOczywiście czasami zdarzają się im przebłyski, ale myślę, że jeszcze taki się nie urodził, aby za każdym razem zrozumieć Twoje zakamuflowane podchody.\nTy faceta nie zmienisz, musi on wykonać trochę pracy\nWiele się mówi o tym, że kobieta może zmienić mężczyznę. I jak najbardziej jest w tym trochę prawdy, bo kobieta może być bodźcem do zmian. Na tyle silnym, że jest w stanie pomóc mężczyźnie w jego transformacji. Jednak cały proces nie mógłby się zadziać gdyby nie to, że mężczyzna tego chce. Nikogo nie nakłoni się do zmian, jeśli nie będzie ich chciał, jeśli nie będzie miał motywacji.\nJeden z moich profesorów na studiach mówił, że kobiety są jak anioły na ziemi i jak to wśród aniołów bywa mogą być dobre lub złe.\nFacet słucha tylko połowę tego co mówisz\nTy się produkujesz, a on i tak nie wie co do niego powiedziałaś. Nie ma nic bardziej wkurzającego, bo ile można się powtarzać. K. miał nawet na to swój patent, bo zapamiętywał ostatnie cztery słowa i jak widziałam, że raczej jego uwaga nie jest skupiona na tym co mówię, pytałam się co do niego powiedziałam. Później już wiedziałam, że była to jego wypracowana metoda, bo kontekstu i tak nie ogarniał. Teraz od razu mówię, że ma się skupić, bo powtarzać po dziesięć razy nie będę.\nZnalezienie niektórych rzeczy to dla niego zagadka\nProsty przykład. Nasza córka ma już ponad trzy lata. Od kiedy się urodziła jej rzeczy nie zmieniły swojego miejsca. Oznacza to tyle, że spódniczki są na drugiej półce w szafie, spodnie dresowe w szafce z zielonymi drzwiczkami, a koszulki podzieliłam na długi i krótki rękaw. Mimo to co najmniej dwa razy w tygodniu słyszę pytanie, gdzie on ma znaleźć te rzeczy. Wtedy faktycznie się zastanawiam: On tak na serio, czy chce mnie tylko zdenerwować? Biorąc pod uwagę jak się miotał podczas tego szukania, potwierdziło tylko, że faktycznie nie wiedział…\nDla świętego spokoju powiedzą, że dobrze wyglądasz\nNie każdy facet musi się znać na modzie, jednak jakieś poczucie proporcji z reguły ma. Niektórym idzie to gorzej, innym bardzo dobrze i są też tacy, którzy w ogóle tego zmysłu nie posiadają. Bez względu na jaki typ trafisz w momencie zmęczenia materiału powie Ci, choćbyś worek na sobie miała, że jest dobrze. Więc jeśli nie masz w domu lustra, jeśli światło źle pada i nie możesz zobaczyć jak wykonałaś makijaż to po prostu przenieś się z lusterkiem w inne miejsce, bo poleganie na opinii faceta może być zgubne.\nMężczyźni też lubią robić zakupy\nAle tylko wtedy, kiedy robią je dla siebie. Ostatnio jestem nagabywana na zakupy. Jest to tym bardziej dziwne, że za każdym razem trzeba go wyciągać, a ostatnio przestałam to robić, bo najzwyklej w świecie mi marudzi. Jednak tym razem sytuacja jest inna, bo nie mamy jechać tylko na zakupy dla mnie, ale i dla niego. W związku z tym zapał jest o wiele większy. Kobieto pamiętaj! Mężczyzna chce chodzić na zakupy, gdy sobie musi kupić ubrania, gdy planujecie wybrać się do sklepu z elektroniką lub gdy chcecie zamienić samochód na inny model. Wtedy na pewno możesz liczyć na jego zaangażowanie.\nPojawia się katar, a mężczyzna zamienia się w chłopca\nTę sytuację zna chyba każda kobieta. Gdy w domu pojawia się katar, pojawia się też transformacja – wielki facet zmienia się w malutkiego chłopca. Na termometrze 36,8, oprócz kataru żadnych innych objawów, ale on czuje, że jedyna rzecz jaką może zrobić to leżeć. Najchętniej wziąłby od razu coś na przeziębienie. Z reguły chodzi o specyfik działający, jak to mówi lekarz pierwszego kontaktu mojego męża, jedynie w obrębie telewizora. No cóż, trzeba przetrwać i liczyć, że katar szybko minie.\nSłoneczna witamina Posted in Zdrowie i dieta, Lifestyle\nNauka oszczędzania dla Twojego dziecka krok po kroku – wpis gościnny Posted in Lifestyle\nco powinnaś wiedzieć o facetach faceci mężczyzna relacje damsko-męskie\nPosted at 19:07h, 01 marca Odpowiedz\nO tak co do facetów to zdecydowanie się zgadzam Fanie to wszystko opisałaś A chory mężczyzna to umierający mężczyzna i potrzebuje opieki i ciepłego słowa, co z tego, że to tylko katar 😛\nPosted at 10:16h, 21 września Odpowiedz\nZdecydowanie mężczyzna też ma uczucia i też go boli. A robienie z niego najgorszego to też droga donikąd. Warto brać pod uwagę że dużo im zawdzięczamy.


Trasa ucieczki Świętej Rodziny ma być wpisana na listę UNESCO\nZelda Caldwell - 21.05.17\nWpisanie na listę Światowego Dziedzictwa ścieżki, którą uciekali Maryja, Józef i Jezus mogłoby okazać się prawdziwym dobrodziejstwem dla egipskiej turystyki.\n„Ścieżka Świętej Rodziny” to trasa, którą do Egiptu przed Herodem – według tradycji – mieli uciekać Maryja i Józef z Dzieciątkiem. Jak podaje agencja prasowa Fidez, miejsce to może znaleźć swój punkt na mapie Światowego Dziedzictwa UNESCO.\nTo odznaczenie może się okazać skarbem dla turystyki tego kraju, która została nadwątlona z powodu terroryzmu oraz niestabilności w regionie. Według Daily News Egypt, liczba podróżujących drogą powietrzną do Egiptu tylko w okresie od 2015 do 2016 roku spadła o 40 proc.\nW ostatnich latach egipskie ministerstwo turystyki, opierając się o Ewangelię oraz tradycję chrześcijańską promowało podróże pielgrzymkowe nawiązujące do trasy Świętej Rodziny. Według agencji Fides, wizyta Papieża Franciszka w Egipcie była także wiązana z możliwością otwierania się na chrześcijańskich pielgrzymów. 9 maja br., niecałe dwa tygodnie po wizycie papieskiej, egipski minister turystyki Yahiya Rashid udał się do Watykanu, by promować program „Podróż Świętej Rodziny”.\nWyznaczone miejsca wzdłuż „Ścieżki Świętej Rodziny” były przygotowane i zaakceptowane przez kościół prawosławny oraz jego zwierzchnika Tawadrosa II – podaje „Daily News Egypt”.\nWedług tych propozycji, pielgrzymi mogliby odwiedzać następujące historyczne miejsca:\nPierwszy etap zawiera Kościół św. Sergiusza oraz okolice starego Kairu, monastyry Wadi El Natrun w gubernatorstwie (muhafazie) Beheira, Drzewo Dziewicy w mieście Matariya, Gabal El Teir Monastery w mieście Minya i wszystkie archeologiczne instalacje w Assiut.\nPodróż rozpocznie się od obszaru starego Kairu, który jest znany ze swej Babilońskiej Twierdzy, gdzie Święta Rodzina mieszkała w jaskini, która znajduje się w kościele św. Sergiusza.\nPielgrzymka zawierałaby także Kościół Zawieszony i będzie prowadziła dalej do Maadi, by w południowym Kairze odwiedzić Kościół Maryi Dziewicy i dalej przenieść się do Wadi El Natrun na zachodniej stronie rzeki Nil, gdzie znajduje się największa liczba monastyrów i kościołów. Na obszarze znajduję się także Monastyr św. Paisjusza, Monastyry: Syryjski oraz Paromeos.\nWycieczka poprowadzi dalej do Monastyru Gabal El Teir oraz Muharraq w mieście Assiut, gdzie Święta Rodzina w swojej jaskini spędziła sześć miesięcy.\nKońcowy punkt wycieczki zawiera Mount Dronka, gdzie znajduje się stara jaskinia w górach, gdzie Święta Rodzina zatrzymała się przed swoją drogą powrotną.


Suche ekstrakty słodowe - stwórz piwo w domu - sklep Czerwona Dynia\nSuche ekstrakty słodowe - doskonałe dla fanów domowego piwa!\nW procesie warzenia piwa w domowych warunkach lubisz sięgać po nowe propozycje i odkrywać nowe smaki? Wypróbuj suche ekstrakty słodowe i miej pewność, że przygotowany napój alkoholowy będzie doskonały! Niepozorne dodatki stanowią doskonały zamiennik cukrów i sprawiają, że smak piwa jest jeszcze lepszy. Poznaj przygotowaną przez nas ofertę i przekonaj się, jak wiele masz możliwości!\nSuche ekstrakty słodowe - doskonałe zamienniki cukrów\nJeszcze lepszy smak i skład piwa warzonego w domowych warunkach? To możliwe, zwłaszcza jeśli zdecydujesz się na suche ekstrakty słodowe, które zgromadziliśmy w tej kategorii! Dokładnie sproszkowane, dodatkowo zostały zapakowane z największą starannością - wszystko po to, by w Twoje ręce trafił produkt doskonałej jakości! Co więcej - są odpowiednie jako alternatywa dla cukrów lub glukozy w brzeczce piwnej. Zadbaj nie tylko o niepowtarzalny smak, ale także - wysoką klasę warzonego piwa! Niezastąpione w osiągnięciu takiego celu okażą się suche ekstrakty słodowe.


Recital Weroniki Gojny w Rybniku - koncert z okazji Dnia Matki • www.rybnik.com.pl\nWydarzenie zostanie zorganizowane w halo! Rybnik w sobotę 26 maja o godz. 17:00. Weronice Gojny będzie akompaniował Jakub Madzia.\nWeronika Gojny - wokalistka wielu regionalnych orkiestr, MOD RYBNIK, uczestniczka projektów muzycznych, zwyciężczyni konkursu rozśpiewane Morawskie Wrota 2017r. Od dziecka ma zamiłowanie do muzyki. Współpracowała z różnymi agencjami muzycznymi tworząc przy tym muzykę elektroniczną. Aktualnie skupia się na tworzeniu własnego materiału.\nJakub "Morte" Madzia - pianista i producent muzyczny z Rybnika. Występował w całej Polsce oraz za granicą m.in. w zespole współzałożyciela legendarnej grupy Paktofonika - Rahima oraz jako stały członek składu koncertowego wielokrotnie nagradzanego Jana Niezbendnego. Oprócz współpracy z wieloma polskimi raperami (na płaszczyźnie tworzenia podkładów muzycznych) ma na swoim koncie występy z takimi artystami jak m.in. Grubson, Kuba Więcek czy zespół Carrantuohill. Aktualnie zajmuje się komponowaniem ścieżek dźwiękowych do gier komputerowych oraz skupia się na działalności koncertowej.\nTagi: Halo! Rybnik, Weronika Gojny, Jakub Madzia, Dzień Matki w Rybniku, koncert w Rybniku


OŚWIĘCIM. Strażnicy dopadli wandali. Pomógł sygnał od mieszkańca - oswiecimskie24.pl\nOŚWIĘCIM. Strażnicy dopadli wandali. Pomógł sygnał od mieszkańca\n11 marca 2018 Autor: red\nDzięki telefonowi od mieszkańca udało się zatrzymać wandali, którzy obsmarowali sprayem drzwi wejściowe do klatki jednego z bloków na ul. Staszica.\nMieszkaniec poinformował, że w dewastacji drzwi wzięło udział trzech młodych mężczyzn. Dyżurny straży miejskiej wysłał patrol, który na miejscu potwierdził zaistniały fakt.\nStrażnicy w pobliżu bloku zauważyli trzy osoby, które pasowały do opisu ze zgłoszenia. W trakcie legitymowania jeden z mężczyzn przyznał się do zniszczenia drzwi.\nNa miejsce wezwano patrol policji, który przejął dalsze czynności.\n- Chcieliśmy bardzo podziękować osobie, która wykazała się czujnością i szybko powiadomiła straż miejską. Taka postawa pozwoliła ująć sprawcę, a co za tym idzie odpowie ona teraz za swoje czyny - powiedziała Joanna Brania, komendant Straży Miejskiej w Oświęcimiu.\nDo zdarzenia doszło 7 marca.\npytam, 13.03.2018 09:03\nPOLICJA powinna zapytać tych kretynów czy aby nie malowali innych miejsc w Oświęcimiu? Osobiście mam przeczucie graniczące z pewnością, że takich "malunków" wykonali znacznie więcej niż tylko te drzwi.Dla rodziców przykra i kosztowna zabawa dzieci ale dla poszkodowanych szansa na refundację kosztów, dla kolejnych kretynów-spayowców- ostrzeżenie.