Kolorowy świat... malowany świat... czyli Kredki Margaretki: 06/01/2015 - 07/01/2015\nDobre czarne dni :)\nByliśmy wczoraj z Wikingiem w odwiedzinach u Leosia i jego mamy. Z mamą Leosia poznałam się w szpitalu, leżałyśmy razem na patologii, tyle, że ona była wtedy w 33 tygodniu ciąży i leżała na podtrzymaniu. Nie udało się, Leoś urodził się jako wcześniak, pięć godzin po naszym Wikusiu.\nAleż urósł! Masę urodzeniową miał 2470, a Wiking 2670. Teraz Leoś już waży 7kg, Wiking o kilogram mniej. Ten nasz Wiking to jednak kruszynka jest ;) Na co dzień oczywiście tego nie widzę, bo cały czas mam w pamięci to, jak wyglądał po urodzeniu i widzę, jak bardzo urósł, ale przy innych dzieciach naprawdę jest malutki. Niemal każde dziecko przy nim jest duże. Ostatnio na basenie instruktorka myślała, że Wikuś ma dopiero trzy miesiące :)\nZa to dzisiaj na zajęciach jedna mama z kolei myślała, że Wiking jest starszy i ma już około 7 miesięcy. Ona sama przyszła z dzieckiem urodzonym 1 stycznia. Ale nie chodziło jej o wygląd, tylko o to, że Wiking cały czas na brzuszek się przewraca, a w dodatku ciągle się ustawia jak do raczkowania. Rzeczywiście Wikinga ulubiona pozycja ostatnio to klęk podparty i kiwa się w nim w przód i w tył. Pełzanie opanował perfekcyjnie, ale z czworaków jeszcze wystartować nie potrafi. Jednak rzeczywiście dzieci, które również urodziły się w styczniu, z którymi się spotykamy, nie są jeszcze na tym etapie jeśli chodzi o ruch. Nie mówię o Leosiu, bo to wcześniak, więc może to miało jakieś znaczenie, ale w ogóle jeszcze nie widzieliśmy pięciomiesięczniaka, który się tak swobodnie porusza. Strasznie śpieszno Wikingowi do tego raczkowania. Ale przecież już u mnie w brzuchu był bardzo ruchliwy. Za to zębów jeszcze ciągle nie ma ;) Ale dziś słyszałam teorię, że to dobrze, bo im później wychodzą zęby, tym są mocniejsze (?)\nNo, ale w sumie to nie o tym miałam, tylko o tej naszej wizycie wczorajszej :) Zawiązałam Wikinga w chustę i poszłam na przystanek. Pojechaliśmy kawałek autobusem, potem jeszcze parę przystanków tramwajem i już byliśmy na miejscu. Chłopaki poleżeli razem na macie, podali sobie ręce, powspominali stare dobre czasy z porodówki. My zresztą też. To znaczy zamiast leżenia na macie wybrałyśmy siedzenie przy stole... :) Potem nam maluchy zrobiły stereo, bo się zmęczone zrobiły. Miałam zamiar wyjść, ale Paula zaproponowała, żebym spróbowała Wikinga uśpić w wózku. Udało się, więc obaj ucięli sobie drzemkę. Całkiem dobrze się zgrali, bo obudzili się też mniej więcej w tym samym czasie :) Spędziliśmy bardzo przyjemny dzień.\nA późnym popołudniem miałam umówioną wizytę, więc to Franek miał się Wikingiem zająć, wykąpać go (choć to akurat właśnie Franek robi codziennie), nakarmić i położyć spać. Trochę się bałam tego ostatniego, bo to moje zadanie, gdyż Franek ma na to mało cierpliwości, ale kiedy wróciłam do domu o 20:00, było już po wszystkim a mąż właśnie kończył robić kolację dla mnie :) Powiedział, że Wiking był wybitnie spokojny i nawet nie stęknął przy ubieraniu po kąpieli!\nDzisiaj też było fajnie. I nie wiedzieć czemu Dzieciak znalazł sobie nową rozrywkę. Śmieje się do rozpuku ze mnie, kiedy jem. No doprawdy, zabawne bardzo, że matka szczęką rusza... Chichrał się jak szalony.\nNo, wygląda na to, że mamy całkiem dobre dni w tym czarnym okresie, oby tylko tak dalej ;) Tylko znając życie, a raczej Wikinga, skoro to napisałam, to się zepsuje :P Przekora to jego druga natura - po mamusi!\nAutor: margolka o 18:40 30 komentarzy: Linki do tego posta\n"Czarny" czas z dopiskiem\nZajrzyjcie tu i przeczytajcie aktualizację na samym dole. Pliisss, pomóżcie! :)\nTak, wygląda na to, że mamy, a konkretnie Wiking ma "czarny" czas. Tak nazywam okresy, w które Wikuś wchodzi zgodnie z tym wykresem (źródło: internet), obrazującym skoki rozwojowe.\nJasne, że granice zawsze są płynne, ale przyznać muszę, że u Wikinga mocno się to pokrywa. I to żadna autosugestia, bo zwykle jest tak, że zauważam, że jest bardziej marudny i wymagający, zastanawiam się, który tydzień życia właśnie skończył i potem sprawdzam ten wykres. Prawie zawsze okazuje się, że rzeczywiście wkroczyliśmy w strefę cienia... Tak też było ostatnio. Mniej więcej od tygodnia Dzieciak trochę więcej marudzi - i proszę bardzo, za dwa dni skończy 24 tygodnie...\nNa szczęście nie zawsze jest tak, że ta ciemność trwa ciurkiem przez sześć tygodni na przykład. Bo ostatnio Wiking miał też przebłyski lepszego humoru ;) A potem faktycznie przez prawie miesiąc był cudownym dzieckiem. Biorę więc głęboki oddech i po pierwsze czekam na nieco jaśniejsze chmury, a po drugie na słoneczne dni, które nadejdą w okolicy 12 lipca.\nCzym właściwie się ten nasz czarny czas charakteryzuje? Ogólnym zmęczeniem materiału można by powiedzieć :) Materiału w postaci dziecka i matki :D Dziecko jest zmęczone codziennością - a przynajmniej tak to wygląda, bo trudniej przychodzi mu wszystko to, co dotychczas sobie wypracował. Szybciej się wszystkim nudzi, szybciej się denerwuje, szybciej płacze. Sporo marudzi. Nie zajmuje się sobą aż tak chętnie - a przynajmniej nie przez tak długi czas, jak potrafi (choć teraz nie narzekam - właśnie posadziłam młodego w krzesełku do karmienia przed lustrem; siedzi i się na siebie gapi, Narcyz jeden :D). Przestaje marudzić, kiedy weźmie się go na ręce, kiedy zacznie się do niego gadać, weźmie na kolana, pokaże plastikową butelkę... Ale nie zawsze. Czasami marudzi - bo tak! I nie wiadomo właściwie, dlaczego. Nie wiadomo też, jak temu zaradzić. Poza tym, niestety - i to jest chyba najtrudniejsze w tym wszystkim - to, co zazwyczaj szło gładko, już tak gładko nie idzie.\nZmęczenie materiału w postaci matki polega na tym, że chwilami jej się po prostu nie chce. A musi. Matka zagaduje, stroi miny, śpiewa, skacze, wygłupia się i przytula. Ale w pewnym momencie ma ochotę sobie po prostu usiąść i oklapnąć, tego niestety plan dnia nie przewiduje. Matka ma ochotę na coś innego, na jakieś przełamanie schematu i dlatego znowu zaczyna odliczać do... do przyjazdu Ali, do przyjazdu Doroty, do wizyty u lekarza, do spotkania z koleżanką ze szpitala, do spaceru z nową koleżanką z Podwarszawia, do wakacji i tak dalej.\nOstatnie dni tak przyjemnie mi upływały, tak dobrze mi się z Wikingiem żyło, że w ogóle nie odliczałam. Skoro zaczęłam, to zdecydowanie świadczy o zmęczeniu materiału :)\nMateriał jest też czasami zmęczony fizycznie - bolą ręce, bolą plecy, bolą nogi - po co materiałowi jakikolwiek fitness? :D Bywa, że boli całe ciało - od napinania się. Bo jak dziecko płacze, to się matka nieświadomie napina, i dopiero wieczorem, gdy dziecko już śpi, matka się tak odpina na całego i czuje wtedy jaka była spięta.\nNiemniej jednak i tak nie jest najgorzej. Nawet te teraźniejsze czarne czasy nie są tak trudne jak nasze wspólne początki. Myślę, że przede wszystkim dlatego, że nauczyłam się jednego - wszystko mija! Dotyczy to niestety również tego, co dobre, moim mottem jako matki chyba powinno być: "Do niczego się nie przyzwyczajaj!". Ale teraz już wiem, że to co złe, trudne, męczące też minie, trzeba tylko poczekać...\nTak poza tym Wiking nadal jest fajny. Ale te chwile słabości chyba już na stałe wejdą w nasz codzienny krajobraz i trzeba się z nimi polubić. Bo wygląda na to, że czarne okresy będą pojawiać się jeszcze przez najbliższy rok. A jak się skończą to się pojawi bunt dwulatka, potem jakiś inny bunt i... tak już będzie zawsze. Jak dobrze pójdzie, to może za jakieś trzydzieści lat trochę odsapniemy...\nNo i okazało się, że ten wczorajszy dzień był całkiem fajny. Na razie w aktualnym czarnym okresie tylko jeden dzień był taki, którego naprawdę miałam dość ;) Więc nie jest najgorzej, oby tak dalej!\nAutor: margolka o 18:44 18 komentarzy: Linki do tego posta\nWspomnienie ciąg dalszy... - nazajutrz\nW szkicach znalazłam jeszcze trzy notki, które napisałam tuż po tym, kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Zabawnie mi się teraz to czyta :) Niemal czuję te emocje, które zawładnęły mną wtedy. Przypominam sobie wszystko.. Gdyby nie te wpisy, to chyba nie potrafiłabym aż tak dobrze odtworzyć tamtych uczuć, były tak nietypowe dla mnie, że prędzej wydawałoby mi się, że ich nigdy nie doświadczyłam :) Ale proszę, oto dowód! (kontynuacja notki z 20 maja)\nNie mogliśmy wczoraj z Frankiem zasnąć. Te emocje i myśli nas przytłoczyły. Położyliśmy się z obietnicą, że idziemy spać i nie będziemy rozmawiać ani rozmyślać. Ale się nie dało. Najpierw rozmyślaliśmy każde w swojej głowie, a później rozmawialiśmy... Po 1:00 Franka oddech się zmienił, więc chyba wreszcie udało mu się zasnąć. Ja miałam gonitwę myśli jeszcze przynajmniej do 2:00, kiedy to ostatni raz spojrzałam na zegarek :)\nNie ogarniam tego, co się dzieje, naprawdę :) Czy w ogóle da się uwierzyć w to wszystko? Czy można do tego po prostu przywyknąć i ot tak przyjąć, że oto rozpoczęła się dla nas nowa rzeczywistość? Bo jak na razie to jest dla mnie niewyobrażalne. Choć na razie przecież teoretycznie nic się nie zmieniło, to tak naprawdę zmieniło się wszystko i jakoś nie potrafię sobie miejsca znaleźć.\nPewnie wydaję się Wam jakimś dziwadłem, że to właśnie takie emocje mi towarzyszą :) Ale ja zawsze powtarzałam, że jeśli chodzi o dzieci, to mam podejście zdecydowanie bardziej racjonalne niż emocjonalne. Chciałam dzieci, ale ich nie planowałam - być może dla kogoś zabrzmi to jak sprzeczność, ale tak nie jest :) Ja po prostu czekałam, wiedziałam, że ten moment pewnie po prostu przyjdzie.I przyszedł.\nJednak to racjonalne "chcenie" nie stało się nigdy u mnie emocjonalną tęsknotą. Na dzieci obcych ludzi spoglądałam bez większego zainteresowania, na dzieci w rodzinie patrzyłam z uśmiechem i lubiłam się z nimi pobawić. Ale to nie były moje dzieci, więc nie miałam w stosunku do nich jakichś głębszych uczuć.\nDlatego też teraz nie jestem w euforii, moja radość jest - znowu - racjonalna :) Przede wszystkim jestem nadal oszołomiona i nie dociera do mnie, że to już :) A poza tym jestem strasznie podekscytowana! Myślę, że to słowo chyba najtrafniej odzwierciedla to, co się dzieje wewnątrz mnie.\nJakbym nie kombinowała, nie potrafię tego opisać... Chyba muszę poczekać, aż emocje opadną i wtedy będę mogła odnaleźć tę radość, którą znam :) Nie tę szaloną, której nie potrafię ogarnąć - której nie rozumiem, która mnie męczy biegając po moim ciele w te i we wte. Ale tę wyważoną, rozsądną, niosącą nadzieję, dającą pozytywną energię... :) Czekam na nią, bo te aktualne emocje mnie po prostu rozerwą na strzępy. Ja tego nie wytrzymam jeśli to będzie trwało przez kolejne osiem miesięcy :P No i dobrze by było jednak się wyspać przez ten czas ;)\nAutor: margolka o 20:18 8 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: bez chronologii, ciąża, grypa emocjonalna, wspominki\nKarmienie, czyli Wikingowa rutyna dla zainteresowanych część 1\nDziś pierwsza notka, z zapowiadanego wcześniej cyklu "dla zainteresowanych" :) Chodzi o to, że doskonale rozumiem, że nie każdego może ciekawić tematyka, którą będę poruszać. Chciałabym się bowiem skupić na pewnych aspektach życia niemowlaka - w ogóle i w szczególe (czyli opisując, jak to wygląda u nas).\nDzisiaj będzie o karmieniu. Notka wyszła mi (nic nowego :/) oczywiście długa, dlatego najpierw jej konspekt:)\n1. Karmienie w teorii.\n2. Pierwsze "wspólne posiłki"\n3. SSS, czyli stopniowa stabilizacja ssania ;)\n5. Problemy laktacyjne w teorii i praktyce\n7. Karmienie dziś\nPamiętam, co sobie pomyślałam, kiedy w szkole rodzenia mieliśmy zajęcia na temat karmienia piersią. Pomyślałam sobie - masakra!!! Obliczyłam sobie, że przynajmniej osiem razy na dobę oznacza karmienie co trzy godziny, do tego każde karmienie trwa około 30 minut, więc ze zgrozą stwierdziłam, że non stop będę miała dziecko uwieszone na sobie!\nDo samego karmienia piersią nastawiona byłam nijako. Nie zależało mi szczególnie, nie wiedziałam nawet, czy będę miała pokarm, czy będę umiała karmić itp. Denerwowało mnie nawet trochę, że teraz jest taka presja na karmienie piersią. Nie ze strony moich bliskich, bo akurat wśród tych osób nie było tak, ze wszyscy karmili tylko piersią i twierdzili, że ja też muszę, tylko tak ogólnie.\nKiedy urodziłam Wikinga, to położna zajęła się przystawieniem go do mojej piersi. Jeszcze leżałam na łóżku porodowym, kiedy ona przyłożyła mi Wikinga do piersi i stymulowała go, żeby zacząć ssać. Później podczas tych dni w szpitalu naprawdę nie mogłam narzekać na pomoc jeśli o to chodzi - położne były na każde nasze zawołanie (zwłaszcza na bloku porodowym, gdzie leżałam przez parę dni z braku miejsc). Wiking ssał ładnie, ale często przysypiał i trudno było go "zmusić" do tego, żeby chwycił pierś. Ale już 48 godzin później udało mi się nakarmić go zupełnie samodzielnie i bez żadnego problemu.\nPrzyznam, że te pierwsze dni zachowywałam się nieco zabawnie :) Sama się z tego śmieję (co nie znaczy, że Wy możecie się wyśmiewać ze mnie do woli :P pamiętajcie, że nie miałam doświadczenia!:)), ale nie wiedziałam co to znaczy karmić "na żądanie". Powiedzieli osiem godzin na dobę, powiedzieli co trzy godziny - no to karmiłam z zegarkiem w ręku! Przecież wiecie, jaka ja jestem rozpisana :) Kiedy Wiking płakał, to patrzyłam na zegarek i myślałam sobie - o co mu chodzi? Przecież jadł półtorej godziny temu :) W ogóle to muszę kiedyś napisać o tych moich pierwszych trzech dniach z Wikingiem, bo mam wrażenie, że byłam wtedy nieco przyćmiona :) Wiking zresztą też, więc chyba dlatego nie było dramatu, tylko się całkiem dobrze zgraliśmy :D Ale teraz nie będę odbiegać od tematu.\nW trzeciej dobie życia Wikinga już się zorientowałam, że trzeba go karmić częściej i że on się zwyczajnie uspokaja przy ssaniu piersi. Na początku - jeszcze w szpitalu - trochę mi to doskwierało. Potem przyjechaliśmy z Wikingiem do domu i zupełnie zmieniłam mój pogląd na karmienie piersią :) W ogóle nie traktowałam tego jako uciążliwości! Wiking jadł bardzo długo (oczywiście często jedzenie przechodziło w ciamkanie) - minimum 30 minut, zwykle więcej. Ale wcale mi to nie przeszkadzało, bo wtedy miałam chwilę dla siebie - czytałam, przeglądałam blogi, robiłam to, co można było robić na siedząco, czasami drzemałam. Samego karmienia nie traktowałam jako czynności mistycznej, kiedy mogłam się godzinami wpatrywać w małego i nad nim rozczulać. Owszem, lubiłam na niego popatrzeć, ale skupiałam się nad tym szczególnie, a więc nie będę temu przypisywać większego znaczenia.\nMniej więcej około szóstego tygodnia życia Wikinga, karmienia stały się krótsze. Bardzo nad tym ubolewałam! Ale skróciły się do jakichś 15 minut, więc i tak nie było źle. Poza tym, Wiking nadal przy karmieniu zasypiał, co było dla mnie bardzo istotne, bo zdarzało się, że spał tak nawet trzy godziny. Czasami udawało mi się go przełożyć, a czasami nie, spał więc tak na moich kolanach :) Nie mogłam się co prawda za bardzo ruszyć, ale zazwyczaj byłam zapobiegliwa i wszystko, co było mi potrzebne, miałam w zasięgu ręki. A to było całkiem przyjemne, kiedy on tak sobie przy mnie słodko spał.\nIm Wiking był starszy, tym krótsze były karmienia. A przede wszystkim - przystawienie go do piersi wcale nie gwarantowało, że się automatycznie uspokoi, jak to bywało przez pierwszy miesiąc. Jeszcze na chwilę wrócił do tego na przełomie marca i kwietnia, czyli u progu skończenia trzeciego miesiąca życia - znowu ciągle tylko jadł (a w zasadzie sobie ciamkał), a potem zasypiał przy piersi na parę godzin, żeby obudzić się na kolejną porcję mleka.\nA potem się skończyło. I tak już zostało do dzisiaj. Wiking opróżnia pierś w jakieś pięć minut (maksymalnie). Skończyły się więc czasy, że mogę sobie cokolwiek przy karmieniu porobić, bo zanim się zastanowię, on już skończy jeść :) Poza tym teraz bardziej się przy jedzeniu wierci. Ostatnio jego rozrywką jest podszczypywanie mnie rączką, którą ma na dole w ramię. Drugą rączką głaszcze mnie po dekolcie :) Przyznam, że to nawet przyjemne (głaskanie, nie szczypanie ;)). Zdecydowanie jednak teraz karmienie ma tylko jedną funkcję i jest to - jak sama nazwa wskazuje - karmienie :)\nJedynie w nocy Wiking je trochę dłużej (bo i przerwy w jedzeniu ma dłuższe). Ale też już rzadko zasypia przy samym jedzeniu. Zwykle jest tak, że je, je, je i nagle z głośnym cmoknięciem się odrywa od piersi (w nocy zawsze karmię go na leżąco), odwraca na plecki albo na drugi boczek, głośno wzdycha i dopiero wtedy idzie spać.\nKto by pomyślał w styczniu, że naprawdę to napiszę, ale pomimo tego, że ogromnie się cieszę, że Wiking jest już starszy, tęsknię za tymi czasami, kiedy wisiał przy piersi godzinę i sobie przy niej zasypiał :) Żałuję, że nie przystawiałam go absolutnie zawsze kiedy płakał (chociaż oczywiście robiłam to prawie zawsze) - a to przez idiotyczne rady, które gdzieś tam od czasu do czasu wyczytałam, że się dziecko przyzwyczai i bez piersi nie będzie mogło zasnąć albo że nie może być tak, że matka jest uwiązana. Co za bzdury!! Dziecko po prostu samo wyrasta z tego etapu - tylko o tym jakoś rzadko specjaliści od tresowania wychowywania dzieci piszą. Często było tak, że mały płakał (najczęściej popołudniami tak było), Franek próbował go uspokoić, w końcu mówił "weź go do piersi". Czasami byłam "asertywna" wobec Wikinga i mówiłam, ze musimy spróbować jakoś inaczej, ale częściej brałam (i słusznie!). I nie raz miałam wtedy poczucie porażki, że daję się "sterroryzować" dziecku, bo nie umiem go inaczej uspokoić. Teraz już jestem mądrzejsza, wiem, że to nie był żaden terror i że trzeba było robić tak, jak mi intuicja podpowiada, a nie martwić się, co będzie za pół roku, bo tak jakaś baba sobie gdzieś napisała. Pewnie i niektóre z Was pisały mi w komentarzach, że tak nie będzie wiecznie, ale ja i tak się bałam, że u nas będzie inaczej. Coś mi na mózg wtedy padło chyba :D Zresztą o tym też jeszcze kiedyś napiszę. Dzisiaj skupię się na tym jedzeniu.\nOkazało się więc, że karmienie piersią nie tylko nie jest dla mnie uciążliwe, ale wręcz sprawia mi przyjemność i jest zwyczajnie dużo wygodniejsze. Jedzenie mam zawsze przy sobie, podgrzane, gotowe do podania. Nie trzeba niczego szykować, wyparzać butelek, podgrzewać wody itp, itd. Zwłaszcza w nocy jest to wprost nieoceniona wygoda. Cieszę się więc, że mogłam i mogę karmić piersią. Ale żeby było jasne - nie jestem zdecydowaną orędowniczką teorii głoszącą wyższość karmienia naturalnego nad karmieniem butelką. To znaczy zalety tego pierwszego są ogromne i faktycznie, jeśli można, to lepiej karmić w ten sposób. Ale potępianie matek karmiących inaczej - z jakiegokolwiek powodu to gruba przesada. Podobnie jak uznawanie ich za jakieś gorsze. Zwłaszcza, że różnie może być.\nU nas wcale nie było różowo. Miewamy od czasu do czasu problemy i zaliczyliśmy kilka wizyt w poradni laktacyjnej. Pierwsza była zanim Wiking skończył dwa miesiące. Po prostu nagle zaczął jeść niespokojnie, szarpał się przy piersi i samo jej podanie nie uspokajało go tak jak wcześniej (jeśli chodzi o to ostatnie, to teraz już wiem, że po prostu z tego wyrósł i że zwyczajnie nie musiał już jeść tak często). Już Meg podpowiedziała mi, że powodem może być bolący brzuszek, a pani doktor w poradni laktacyjnej to potwierdziła. Ale poza tym stwierdziła, że mam po prostu za duży wypływ pokarmu i Wiking się krztusi albo boi się, że się zakrztusi. Przez jakiś czas, tuż przed karmieniem odciągałam jakieś 10-20 ml pokarmu (co czasami było katorgą, bo Wikuś chciał "już, teraz, natychmiast"i domagał się tego wrzaskiem, nie interesowało go, że to raptem dwie minuty czekania). Trochę pomogło.\nA potem znowu zaczął się problem - tym razem miałam wrażenie, że Wiking się nie najada i że mam mało pokarmu. Podobno nie ma takiej opcji, żeby matce zabrakło pokarmu albo żeby był on mało wartościowy. Jeszcze dwa miesiące temu święcie w to wierzyłam, bo po pierwszym kryzysie laktacyjnym (tak, uważam, że coś takiego naprawdę istnieje, bo przez to przechodziliśmy) pokarm faktycznie znowu się pojawił w dużych ilościach. Ale potem Wiking sprawiał wrażenie wiecznie głodnego, przy piersi się denerwował już po chwili (tak, jakby za szybko się skończyło), a i ja przy odciąganiu pokarmu zauważyłam, że ilości są dużo mniejsze. Pani doktor w poradni mówiła, że może być tak, że po prostu piersi się już przyzwyczaiły do wikingowego ssania i dlatego jest mi trudniej odciągać laktatorem albo ręcznie. Ale jednocześnie stwierdziła, ze tempo przyrostu masy ciała u Wikinga nie jest oszałamiające (choć cały czas idzie swoim torem) i doradziła nam, żeby próbować go jednak dokarmiać.\nWspominałam już kiedyś, że już w pierwszych dniach położna środowiskowa zdecydowanie nam doradzała dokarmianie. Zwłaszcza kiedy mówiliśmy, że mały dużo płacze. To kolejny problem - bardzo wiele osób ma jedną radę na płacz dziecka - nakarmić! Albo dokarmić, bo pewnie matka ma za mało pokarmu... Na początku jej nie posłuchaliśmy, później spróbowaliśmy, ale Wiking wypijał raptem 10/20 ml z tego co mu podaliśmy, więc wiedzieliśmy, że głodny nie jest. Przez pierwsze trzy i pół miesiąca prawie wcale nie podawaliśmy mu mleka modyfikowanego - zdarzyło się to nam może z pięć razy, kiedy np. zostawiliśmy go z moją mamą, kiedy nie mieliśmy pewności, czy się najadł, albo kiedy nie chciał jeść z piersi. No właśnie, bo Wiking był takim ciekawym przypadkiem (dawno mu się to nie zdarzyło, dlatego piszę w czasie przeszłym), że czasami, szczególnie kiedy był mocno zdenerwowany, nie chciał się przystawić do piersi! Strasznie wrzeszczał, a kiedy udawało mi się go uspokoić i znowu próbowałam go przystawić, znowu płakał (a wiedziałam, że jest głodny) Za to z butelki pił ładnie - na tę okoliczność miałam zwykle trochę swojego mleka odciągniętego, ale jak nie miałam albo jak byłam poza domem, to miałam ze sobą mieszankę.\nPani doktor w poradni laktacyjnej podejrzewała u Wikinga dyschezję niemowlęcą i wiele rzeczy mogłoby faktycznie na nią wskazywać (oczywiście to wszystko ma też związek z tymi bólami brzuszka, które miewał).\nWracając jednak do dokarmiania - chodziło o to, żeby sprawdzić, czy po opróżnieniu piersi, Wiking będzie chciał wypić coś jeszcze. Najczęściej dokarmiałam go odciągniętym swoim mlekiem, ale czasami go nie miałam lub nie zdążyłam rozmrozić, więc podawaliśmy mu czasami mieszankę. W pewnym momencie, tak na początku piątego miesiąca, Wiking ewidentnie był głodny w nocy i nie najadał się tym, co miałam w piersi. Przez to męczyliśmy się oboje i od tamtej pory przed snem zaczęliśmy go karmić mlekiem modyfikowanym. Pomogło.\nOczywiście znam doskonale prawa rządzące się laktacją i wiem, że samo dokarmianie prowadzi do tego, że mleka u matki jest jeszcze mniej. Ale ja za każdym razem, kiedy Wiking omijał jedzenie z piersi, odciągałam mleko. Czasami robiłam to nawet częściej, żeby pobudzić laktację. Wiele razy te sposoby poskutkowały i po jakimś czasie faktycznie mleka było trochę więcej. Nie sprawdzało się u nas natomiast za bardzo jak najczęstsze przystawianie dziecka w tym celu - po prostu Wiking się irytował.\nPóźniej byliśmy jeszcze na wizycie kontrolnej i okazało się, że jak na swój wiek, Wikuś trochę za szybko zmniejszył tempo przyrostu masy ciała. Poza tym pani doktor stwierdziła, że synek jest wybitnie ruchliwy, przez co widocznie ma większe zapotrzebowanie kaloryczne. Dlatego też za jej radą, mniej więcej od 20go tygodnia powoli dajemy Wikingowi coś więcej do jedzenia niż mleko. Na początku zaczęliśmy wprowadzać gluten poprzez dodanie paru łyżeczek kaszki , potem podawaliśmy mu też raz na dwa dni porcję kaszki łyżeczką, a także od czasu do czasu wprowadzaliśmy jakieś warzywo. Przed wczoraj Wiking dostał pierwszy słoiczek (ale mu smakowało!)\nByć może ktoś uzna, że to za wcześnie. W końcu powinno się karmić wyłącznie piersią przez pierwsze pół roku. Ale okazuje się, że naprawdę nie jest to takie łatwe. Przynajmniej nie w każdym przypadku. U nas zapotrzebowanie energetyczne Wikinga zdecydowanie wskazywało na to, że chyba czas na coś więcej. Jasne, że z jednej strony chciałabym faktycznie karmić cały czas tylko piersią. Ale z drugiej, wcale nie uważam, że robię coś złego i że to jakoś bardzo Wikingowi zaszkodzi. Tym bardziej właśnie irytuje mnie presja, jaką kładzie się na karmienie piersią. Rozumiem, że należy wyraźnie mówić o korzyściach z tego płynących, ale jednocześnie nie powinno się potępiać matek, które karmią inaczej. Ja na przykład czasami wolę nie mówić o tym, że powoli rozszerzamy Wikingowi dietę, bo spotyka się to z niezrozumieniem niektórych matek - z pewnością tych, które akurat żadnego problemu z karmieniem nie miały.\nOczywiście każdy kij ma dwa końce i uważam, że z kolei są osoby, które zbyt szybko doradzają sztuczne dokarmianie. Dlatego też trzeba się zdać chyba na swój rozsądek i intuicję. Tak też zrobiliśmy zaprzestając dokarmiania za pierwszym razem i wprowadzając je niedawno.\nPodsumowując - karmienie piersią to naprawdę genialny wynalazek matki natury. Wygodny, łatwo dostępny, wcale nie uciążliwy, jak mi się wcześniej wydawało i na pewno tworzy jakąś wyjątkową więź między matką a dzieckiem. Niemniej jednak, wcale nie uważam, że karmiąc butelką tej więzi nie ma, bo moim zdaniem to bardzo dobrze, że jest jakaś alternatywa.\nNie miałam żadnych większych problemów z laktacją (poza tymi kryzysami laktacyjnymi) - nie doskwierał mi nawał pokarmu, piersi mnie w ogóle nie bolały, nie miałam poranionych brodawek itp. Pod tym względem Wiking okazał się ssakiem doskonałym :) A ja karmicielką doskonałą :D Nie stosowałam też żadnych diet. Owszem, próbowałam odstawić nabiał, kiedy obawiałam się, że może bóle brzuszka są wynikiem alergii u Wikusia, ale po 10 dniach bez żadnej różnicy, odpuściłam.\nTeraz Wiking jada raczej nieregularnie - bo niby co trzy godziny, ale w rzeczywistości jest to częściej, często już po dwóch jest głodny. Nie wiem, może ma mały żołądek i musi jeść mało a częściej (podobnie jak ja). W dalszym ciągu jego głównym pożywieniem jest moje mleko, ale raz na dobę dostaje około 120ml mieszanki, jedną porcję mleka z kilkoma łyżeczkami kaszki a średnio raz na dwa dni dodatkowy posiłek w postaci kaszki lub jarzyn. W nocy Wiking nadal się budzi na jedzenie. Czytałam gdzieś, że dopóki dziecko nie osiągnie wagi 6,5kg (Wiking ma 6,1) to niemal pewne, że będzie robiło nocne pobudki, później różnie bywa. Ale jeśli chodzi o to nocne jedzenie, to różnie z naszym Wikusiem bywa, bo najczęściej budzi się około północy, potem między 2 a 3 i później między 5 a 6. Ale czasami jest głodny szybciej, a bywa, że budzi się tylko raz (np dzisiaj zrobił pobudkę tylko przed trzecią, a potem już o szóstej i nie zasnął z powrotem).\nNie wiem, jak długo będę jeszcze karmić piersią. Na razie nie jest to dla mnie przeszkodą, więc nie myślę o zakończeniu laktacji. Nie wiem, na ile pozwoli mi na takie karmienie mój organizm. Bo nie wiem, jak to jest tak naprawdę, ale chyba to, jak przebiega laktacja jednak w dużej mierze zależy od organizmu kobiety? Zastanawiam się, czy to, że jestem taka chuda ma wpływ na to, że tego mleka nie produkuję tyle, ile inne kobiety. U mnie odciągnięcie 80 ml mleka to duży sukces (i to często na raty), chyba, że nie karmię dłużej niż 3 godziny. Jednocześnie Wiking wygląda na zadowolonego, kiedy tyle dostaje za jednym posiedzeniem, więc na pewno coś w tym jest, że organizm dostosowuje się do potrzeb dziecka. No i wydaje mi się to dość naturalne, że skoro jestem raczej drobna, to proporcjonalnie tego mleka będę miała mniej niż kobieta wysoka i tęższa. Może się mylę, ale grunt, że jakoś sobie z tym wszystkim radzimy i Wiking rośnie. Jest drobny, to prawda, no ale jakaś sprawiedliwość na tym świecie musi być - jak ja bym dźwigała takiego dziesięciokilogramowego klocka na przykład (którym to Wiking się oczywiście stanie, ale jest szansa, że już będzie wtedy przynajmniej próbował chodzić :P), nie mówiąc już o tym, jak ja bym go w ogóle urodziła :)?\nAutor: margolka o 17:41 24 komentarze: Linki do tego posta\nEtykiety: dla zainteresowanych, rodzicielstwo, Tasiemiec - Wiking\nWycieczka z małym człowieczkiem\nNormalnie z dnia na dzień coraz bardziej widać, że mamy w domu małego człowieczka a nie jakieś tam kwilące zawiniątko w wózku. Zaczyna się interesować coraz większą ilością rzeczy - od jakiegoś już czasu wyciąga rączki w stronę butelek. Nie tylko swoich. Kiedy widzi naszą półtoralitrową butelkę z wodą to po nią sięga i doskonale wie, którą stroną trzeba ją włożyć do buzi.\nPoza tym coraz trudniej mi się czyta, bo zaczyna się interesować moimi książkami. Najbardziej lubi zrzucać je ze stołu. Ewentualnie, kiedy czytam, trzymając go na kolana, próbuje przewracać mi strony. Oby mu to zainteresowanie książkami zostało, choć wolałabym, żeby nieco inaczej się z nimi obchodził ;)\nZdarzyło się już raz, że ściągnął ze stołu serwetę - ze wszystkim co na niej było oczywiście :)\nNajfajniejsze jest to, że kiedy wychodzę, to nie mam już wrażenia, że wychodzę z wózkiem, tylko z kompanem :) Już się nie boję, że nagle Wiking włączy syrenę (oczywiście czasami włącza, tylko zwykle wiem, dlaczego). Kiedy mu się nudzi w wózku, to go wyciągam. Ostatnio na przykład siedziałam sobie przez dwadzieścia minut w parku a on siedział mi na kolanach i się rozglądał.\nDzisiaj urządziliśmy sobie we trójkę wycieczkę. Nie było nas w domu prawie pięć godzin - dla niemowlaka to dużo. Najpierw dość długo spał. Później obudził się, ale z uśmiechem na buzi. Siedzieliśmy trochę na ławce, Wikuś siedział trochę na moich, trochę na frankowych kolanach. Rozglądał się, trochę bawił się swoją grzechotką, a kiedy mu się znudziło, zawiązaliśmy go Frankowi na brzuchu w nosidle. I kontynuowaliśmy spacer.\nZaliczyliśmy dzisiaj podróż kolejką i metrem a także przekąskę w barze, lody i małe zakupy w drogerii. We wszystkim towarzyszył nam Wiking i nawet nie zastękał. No prawie, bo kiedy wracaliśmy pociągiem, to już go musieliśmy wyjąć z nosidełka, bo za mało widział :) Ale zadowoliła go znowu miejscówka na moich kolanach i grzechotka.\nFajnie, kiedy można tak wyjść z domu i nie być zupełnie ograniczonym tym, że ma się dziecko.\nA jutro jedziemy pierwszy raz na basen! Wiking będzie uczył się pływać :) Już dawno o tym myśleliśmy - jeszcze zanim się urodził i już w lutym dzwoniłam, żeby zapytać o kurs, ale na ten, który się rozpoczął w styczniu Wikuś był rzecz jasna za mały. Teraz za to załapał się na przyspieszony wakacyjny, więc to nam odpowiada jeszcze bardziej. Bardzo jestem ciekawa, jak mu się spodoba...\nAutor: margolka o 17:14 29 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: chwile wytchnienia, Tasiemiec - Wiking, weekendowo\nZakupy na odległość.\nZrobiliśmy to! :) Naprawdę kupiliśmy prezent, który będzie dopiero prezentem pod choinkę :D Pokazałam Frankowi, co mi ostatnio wpadło w oko i też stwierdził, że to dobry pomysł, a ponieważ jest to rzecz piknikowa, a więc mocno sezonowa, wiemy, że w grudniu byłoby o nią trudno. Dzięki temu mamy już prezenty dla rodziców - Franka i moich.\nBo stwierdziłam, że ten prezent będzie również trafiony w przypadku moich rodziców. Ale kiedy poszliśmy do sklepu (Home&You) okazało się, że została tylko jedna sztuka. Mogliśmy oczywiście pojeździć po Warszawie i poszukać, ale najpierw zadzwoniłam do siostry, do Krakowa. Akurat wybierała się w weekend na zakupy, więc poprosiłam, żeby zajrzała do sklepu i zobaczyła, czy jest ten produkt. Wysłałam jej na telefon linka, żeby dokładnie wiedziała, czego szukać. Udało się. W dodatku była promocja, więc drugą rzecz zakupiłyśmy za 10 zł :)\nŚmiejcie się, ale ja naprawdę uwielbiam robić wszystko z wyprzedzeniem i mieć poczucie kontroli nad pewnymi sprawami, nie znoszę za to gorączkowej bieganiny po sklepach, w tłumie ludzi i zupełnie bez pomysłu :D\nW dobie sieciówek, internetu i mmsów tego rodzaju zakupy są naprawdę proste i zakup czegokolwiek nie stanowi zwykle żadnego problemu. My w rodzinie często je praktykujemy :)\nPierwszy raz zdarzyło się to dość dawno - chyba pięć, czy nawet sześć lat temu. Szukałam płaszcza zimowego, ale ponieważ miałam sesję na studiach nie miałam zbyt wiele czasu na chodzenie po sklepach. Za to moja mama pojechała na zakupy do Wrocławia i kiedy szukała czegoś dla siebie, znalazła płaszcz, który mógłby mi odpowiadać. Zadzwoniła, żebym się przeszła do Orsaya i zobaczyła. Zobaczyłam, przymierzyłam - pasował i w dodatku mi się podobał ;) Kupiłam. I wysłałam mamie mmsa, żeby pokazać jak wyglądam.\nW ogóle to chyba już wspominałam, że nie lubię ubrań kupować sama, bo lubię, kiedy ktoś na mnie spojrzy obiektywnym okiem i obejrzy dookoła, żeby stwierdzić, czy rzeczywiście w czymś dobrze wyglądam, czy tylko lustro sklepowe tak pokazuje. Dlatego też, kiedy zdarzyło mi się, że byłam na zakupach przypadkiem sama i coś znalazłam, to robiłam sobie zdjęcie i wysyłałam do mamy albo Franka, żeby się poradzić ;)\nA najlepszą akcję zrobiłyśmy kiedyś z moją siostrą :) To było jak jeszcze mieszkałam w Poznaniu, więc pewnie jakieś trzy lata temu.\nZadzwoniła do mnie, że widziała w Kapphalu świetne białe spodnie, przymierzała i pasowały, ale akurat nie miała ze sobą pieniędzy (nie pamiętam, dlaczego nie mogła zapłacić kartą*, no ale nie mogła), więc postanowiła wrócić następnego dnia. Niestety okazało się, że rozmiar 34 został już wykupiony. Poprosiła więc, żebym sprawdziła, czy w Poznaniu będzie dostępny ten rozmiar. Sprawdziłam szybko w internecie, gdzie w Poznaniu znajdują się sklepy tej sieci i wstąpiłam po drodze do jednego. Żeby mi ułatwić sprawę (bo białych spodni przecież może być całe mnóstwo) siostra podała mi numer tego konkretnego modelu. Weszłam więc do sklepu i po prostu spytałam o rozmiar 34. Nie było. Zostały mi jeszcze dwa sklepy, w oddalonych od siebie dość znacznie lokalizacjach. W domu zjadłam obiad i zastanawiałam się jak to zrobić, żeby stracić jak najmniej czasu i nie pojechać gdzieś niepotrzebnie. W końcu odszukałam sobie w internecie numery telefonu do tych sklepów, zadzwoniłam i po prostu zapytałam o dostępność. Po jakichś 30 minutach już sprawdzałam w przymierzalni - tak na wszelki wypadek - te spodnie (były trochę za ciasne**), a po godzinie byłam z powrotem w domu i dzwoniłam do siostry z informacją, że mam :)\nTo się nazywają zakupy za pośrednictwem, czy też raczej za pomocą nowoczesnych technologii! :))\n* swoją drogą płatność kartą to naprawdę udogodnienie, odkąd Biedronka wprowadziła w swoich sklepach terminale, to nie wiem, czy gdzieś jeszcze (rzecz jasna poza małymi sklepikami, gdzie się to nie opłaca) nie ma możliwości płatności kartą! W każdym razie ja prawie nigdy nie mam ze sobą gotówki i kiedy jest nagle potrzebna, to mam duży problem :) Swoją drogą to dobry sposób na różnego rodzaju "zaczepiaczy", którzy zbierają na fundacje albo piwo - mówię po prostu, że nie mam gotówki.\n** byłyśmy z siostrą swego rodzaju fenomenem jeśli chodzi o rozmiary - spodnie mojej siostry zawsze były na mnie za ciasne, bo miałam szersze uda i biodra, za to moje spódnice nigdy się nie dopinały na niej, bo ona z kolei miała trochę więcej w pasie :P To brzmiało dość tajemniczo, że nie możemy się wymieniać ciuchami, bo obie jesteśmy "za grube" na ubrania tej drugiej, ale wynikało to po prostu z innej budowy ciała. (Piszę w czasie przeszłym, bo teraz niestety jestem chudsza zarówno od mojej mamy, jak i siostry, więc co najwyżej mogę im pooddawać swoje stare ubrania, z wymienianiem się jest gorzej.)\nAutor: margolka o 14:50 31 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: technologia, zakupy\nKarmienie, czyli Wikingowa rutyna dla zainteresowa...


Śmigłowce dla polskiej armii. Chcemy, żeby inne kraje także serwisowały w Łodzi swoje maszyny - RMF 24\nŚmigłowce dla polskiej armii. Chcemy, żeby inne kraje także serwisowały w Łodzi swoje maszyny\nNiedziela, 30 października 2016 (11:35)\nŚmigłowce dla wojsk specjalnych i śmigłowce morskie - to najpilniejsze potrzeby polskiej armii. Tak wiceminister obrony narodowej Bartosz Kownacki komentuje ostatnie rozmowy MON z producentami śmigłowców, które w ciągu kilkunastu miesięcy chce kupić resort.\nrace przy naprawach śmigłowców w Wojskowych Zakładach Lotniczych Nr 1 S.A. w Łodzi /Grzegorz Michałowski /PAP\nNowe oferty mają dotyczyć między innymi dodatkowych miejsc pracy w Wojskowych Zakładach Lotniczych w Łodzi. Walczymy, żeby serwisowano tam nie tylko polskie maszyny - tłumaczy Bartosz Kownacki. Nie tylko na potrzeby polskiej armii, tylko także na potrzeby innych armii Europy Środkowej, bo wiemy, że takie poważne przedsięwzięcia są realizowane teraz na Słowacji, będą w innych państwach, chociażby w Czechach, na Węgrzech, być może także na Litwie - mówi Kownacki.\nNiewykluczone, że tym razem postępowanie zostanie podzielone na kilka przetargów. Duże postępowanie, takie jak to, w którym poprzedni rząd wybrał caracale, jest mniej korzystne dla polskiego wojska - przekonuje wiceminister obrony.\nWczoraj resort obrony poinformował, że wszyscy trzej oferenci śmigłowców dla polskiego wojska - PZL Mielec, PZL Świdnik oraz Airbus Helicopters - rozpoczęli w mijającym tygodniu rozmowy z prowadzącym zakupy Inspektoratem Uzbrojenia MON.\nMON z satysfakcją stwierdza, że przedstawione nowe oferty w pełni odpowiadają potrzebom SZ, a nawet w zakresie niektórych parametrów są znacznie ciekawsze od ofert składanych poprzednio - poinformowała w komunikacie opublikowanym na stronie internetowej MON pełniąca czasowo obowiązki rzecznika resortu Katarzyna Jakubowska.\nWskazała, że chodzi m.in. o uzbrojenie śmigłowców oraz zdolności do zwalczania okrętów podwodnych.\nJakubowska poinformowała, że znacznie szersza jest także oferta w zakresie offsetowej współpracy z polskimi zakładami przemysłu lotniczego, w tym przede wszystkim z zakładami PZL nr 1 w Łodzi.\nPrzekazała również, że "dostawy pilnie potrzebnych śmigłowców rozpoczną się już w roku 2017 (niezależnie od dostawy 2 śmigłowców szkoleniowych)".\nW tym samym okresie rozpocznie się też tworzenie w polskich zakładach potencjału serwisowego oraz całkowicie nowego łańcucha dostaw szeroko uwzględniającego możliwości polskiego przemysłu i polskiej myśli technicznej - podała.\nNewsAirbus Helicopters zwalnia ludzi. Przez zerwane negocjacje ws. Caracali?\nNewsOpozycja chce śledztwa ws. przetargu na śmigłowce dla polskiej armii. Chodzi o kontakty Macierewicza\nNewsRozpoczęły się rozmowy ws. śmigłowców dla polskiej armii


Tobiszowski: import węgla jest "grą biznesową" i potwierdzeniem chłonności polskiego rynku - Bankier.pl\nGospodarka Tobiszowski: import węgla jest "grą biznesową" i potwierdzeniem chłonności polskiego rynku\nPodczas briefingu w Katowicach Tobiszowski był także pytany o perspektywę zorganizowania wnioskowanego przez górnicze związki zawodowe spotkania poświęconego przyszłości węgla i sektora wydobywczego, z udziałem ministrów energii, środowiska, przedsiębiorczości i technologii oraz finansów. Wiceminister powtórzył, że po stronie rządowej jest wola takiego spotkania, trzeba natomiast znaleźć dogodny dla wszystkich uczestników termin. W tym tygodniu minister energii Krzysztof Tchórzewski ma kontaktować się w tej sprawie z innymi ministrami.(PAP)\npiechota1000 2019-03-04 18:52\nWitam . Z całym szacunkiem dla górników , ale marzy mi się Polska bez kopalń węgla . Może wtedy mielibyśmy nowoczesną energetykę i bez bajdurzenia o bezpieczeńśtwa energetycznego.\nNiestety jeszcze tyle kopalni zostało do wygaszenia. Wiem , że politycy PIS zwłąszcza si któzy idą do tak nielubianej Brukselii Witam . Z całym szacunkiem dla górników , ale marzy mi się Polska bez kopalń węgla . Może wtedy mielibyśmy nowoczesną energetykę i bez bajdurzenia o bezpieczeńśtwa energetycznego.\nNiestety jeszcze tyle kopalni zostało do wygaszenia. Wiem , że politycy PIS zwłąszcza si któzy idą do tak nielubianej Brukselii uwielbia górnictwo, ale ja wole nowe technologie. Pozdro dla wszaystkich fanów wegla, młota i kilofa.\noorim 2019-03-04 15:17\nNie napiszę wprost co myślę, bo moderator by skasował.. zapytam grzecznie: 1) czy w 2011 roku PiS strzelał do PO za ten import węgla? (pytanie retoryczne).... 2) czy dziś PiS ściemnia jakimiś grami biznesowymi?.. 3) czy niby niezależność od gazu i ropy a za to strumień pieniądza za węgiel do Rosji? 4) na interesie Nie napiszę wprost co myślę, bo moderator by skasował.. zapytam grzecznie: 1) czy w 2011 roku PiS strzelał do PO za ten import węgla? (pytanie retoryczne).... 2) czy dziś PiS ściemnia jakimiś grami biznesowymi?.. 3) czy niby niezależność od gazu i ropy a za to strumień pieniądza za węgiel do Rosji? 4) na interesie górniczego lobby zyskuje Rosja?... kto tu jest zdrajcą?\nandrzejwaskez 2019-03-04 15:55\nPis twierdzi, że niedoinwestowane w czasach PO górnictwo (jak powiedziała Pani Bieńkowska "ale jaja": rząd miał w d... górnictwo przez 7 lat) potrzebuje kilku lat na wznowienie/rozpoczęcie wydobycia na nowych pokładach. Skoro PO rozbudowała elektrownię Opole, to jeszcze bardziej zwiększyła zapotrzebowanie na Pis twierdzi, że niedoinwestowane w czasach PO górnictwo (jak powiedziała Pani Bieńkowska "ale jaja": rząd miał w d... górnictwo przez 7 lat) potrzebuje kilku lat na wznowienie/rozpoczęcie wydobycia na nowych pokładach. Skoro PO rozbudowała elektrownię Opole, to jeszcze bardziej zwiększyła zapotrzebowanie na węgiel więc siłą rzeczy trzeba go importować. A jak importować to tańszy. Z każdego kraju importować możemy bo węgiel to nie gaz, więc jest to niezależność od Rosji, która polega na tym, że możemy importować taki węgiel, którego stosunek jakości do ceny jest najlepszy. Opozycyjna burza w szklance wody ludzi niemyślących samodzielnie lub płatne komentarze komitetu wyborczego wiadomej partii.\nfakty odpowiada andrzejwaskez 2019-03-04 16:18\nSzkoda, że przed wyborami pisiory mówiły co innego, bo to, że trzeba kupować tam gdzie taniej to wie każdy. Cała bajeczka ładnie brzmi, ale odpowiedz mi na jedno pytanie, skoro za P.O górnictwo się zwijało, jakim cudem w 2015 zalegało kilka milinów ton węgla na śląskich hałdach ? Przyszedł PIS, węgla polskiego Szkoda, że przed wyborami pisiory mówiły co innego, bo to, że trzeba kupować tam gdzie taniej to wie każdy. Cała bajeczka ładnie brzmi, ale odpowiedz mi na jedno pytanie, skoro za P.O górnictwo się zwijało, jakim cudem w 2015 zalegało kilka milinów ton węgla na śląskich hałdach ? Przyszedł PIS, węgla polskiego brakuje i trzeba sprowadzać, hałdy puste.\nandrzejwaskez odpowiada fakty 2019-03-04 16:30\nNie wiem dlaczego zalegał na hałdach. Może szedł lewy import? Wiem natomiast jedno. Cena akcji JSW gdy PO odchodziła od władzy wynosiła 9 zł teraz jest 60 zł.\nfakty odpowiada andrzejwaskez 2019-03-04 17:00\nMówisz o specyficznym węglu koksującym, czyli nie na temat. W czasie dużego boomu gospodarczego to jest normalne, że ceny rosną. A jak tam wartość firm energetycznych teraz i 5 lat temu. Bo tak naprawdę to te firmy zapłaciły za reformę górnictwa, zmuszając je do przejęcia nierentownych kopalń. Możesz podać wartość Mówisz o specyficznym węglu koksującym, czyli nie na temat. W czasie dużego boomu gospodarczego to jest normalne, że ceny rosną. A jak tam wartość firm energetycznych teraz i 5 lat temu. Bo tak naprawdę to te firmy zapłaciły za reformę górnictwa, zmuszając je do przejęcia nierentownych kopalń. Możesz podać wartość Tauron, Energa, PGE dzisiaj i 5 lat temu ?\nandrzejwaskez odpowiada fakty 2019-03-04 17:58\nA skąd wiesz jaki węgiel zalegał na hałdach? I dlaczego kopalnie były nierentowne? Czyżby dlatego, że rząd przez 7 lat miał w d.... górnictwo? Więc de facto nie jest to nie na temat.\nandrzejwaskez odpowiada fakty 2019-03-04 18:01\nJeszcze ad vocem. W 2017 roku całe górnictwo przyniosło 3,6 mld zysku.\nfakty odpowiada andrzejwaskez 2019-03-04 18:12\nEnerga Kogeneracja, będąca częścią Grupy Energa zainwestuje w PGG 500 mln zł, PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna, będąca częścią Grupy PGE 500 mln zł, PGNiG Termika z Grupy PGNiG 500 mln zł, FIPP FIZAN 300 mln zł, TFS 400 mln zł oraz Węglokoks 217 mln zł (łączne zaangażowanie Węglokoksu 26.04.2016\nW 2016 roku dofinansowano PGG kwotą 2,5 mld złotych, czy PGG oddało te pieniądze do firm energetycznych i innych, ze mówisz o jakimś zysku ?\nfakty odpowiada andrzejwaskez 2019-03-04 18:14\nJakie węgiel zalegał na hałdach ? A jaki miał zalegać, chyba dobry, skoro Macierewicz kupił go do rezerw materiałowych za pieniądze MON. Bo jeśli nie był dobry, to chcesz powiedzieć, że A. Macierewicz za pieniądze podatników na zbrojenia kupił lewy węgiel ?


SP15 » Lekcja otwarta w klasie 1 s\nLekcja otwarta w klasie 1 s\nAutor: Katarzyna Smoleńska 18 lutego 2020\n11 lutego klasa 1 s wzięła udział w lekcji otwartej, aby pokazać to czego nauczyła się w ciągu semestru jako oddział sportowy. Gośćmi byli nauczyciele wychowania fizycznego, Pani wychowawczyni. Pojawili się także goście specjalni – Babcie, Dziadkowie i Rodzice małych sportowców. Uczniowie mieli lekcję z piłkami, wykonywali zadania, w których łapali, rzucali oraz kozłowali piłkę, wykorzystywali ją także w zabawach. Bardzo ważnym elementem lekcji była współpraca ze współćwiczącym oraz w grupie, a także słuchanie i rozumienie poleceń nauczyciela. Dzieci otrzymały także pierwsze koszulki klubowe.\nDziękujemy pięknie za przybycie wszystkim gościom i zapraszamy za rok.


Niejeden przedsiębiorca, zobowiązany do zakupu kasy fiskalnej, dziwi się, który sprzęt wybrać. Na zbycie przydatne są różne rodzaje kas. Wątpliwości dotyczą oraz tego, jakie parametry warto uwzględnić, tak aby wybór wykazał się jako dużo funkcjonalny. Na zakupy dużo nie wyruszać, nie wiedząc o kasach zupełnie nic. Na moc stronach internetowych można poczytać, o sposobach kas zaś ich daniu.\nTypy kas Urządzenia tanie w sprzedaży oferują różne możliwości, zaś ich charakter chce z tego, czy przechodzimy do wykonywania z kasą typu erc czy pos. Te nowe są o wiele dużo ciężkie i oferują znacznie dużo funkcji, niż potrzebują niektóre grupy przedsiębiorców, kiedy na dowód lekarze, fryzjerzy czy taksówkarze. Tutaj lepszą decyzję stanowi zakup kasy przenośnej, i czasem jednostanowiskowej. Podczas wizyty w handlu warto zwrócić uwagę na dodatek dobrze niż jeden rodzaj urządzenia. Dlatego tylko dla dużo osób wybór kasy fiskalnej prezentuje się problemem. Chodzi tutaj o kilka parametrów, które zależą od potrzeb danego przedsiębiorcy i rodzaju jego roli.\nPrzechowywanie paragonów Z pewnością powinien zastanowić się nad sposobem przechowywania kopii paragonów. Opcje są dwie: tradycyjna papierowa rolka lub elektroniczna karta pamięci. Przedsiębiorcy coraz chętnie korzystają dzisiaj z tej kolejnej opcji. Kasy fiskalne posnet umożliwiają zapis biletu na kartce pamięci, w ruchu z obecnym korzystają z reguły wydajniejsze baterie. Gdy zabraknie prądu, pozwalają wydrukować o znacznie większą grupę paragonów niż stare modele. Zanim właściciel firmy kupi kasę fiskalną, powinien zastanowić się ponad tym, z którymi narzędziami będzie marzył ją związać. Nie jakaś kasa oferuje możliwość podłączenia do niej czytnika kodów, komputera czy na dowód wagi. Ważne kryterium ma te liczba paragonów, jaką danie jest drukować każdego dnia. Kasy fiskalne dzielą się te pod względem wielkości kodów, które są w bycie zapamiętać. Wybór kasy powinien to dostosować zarówno do ilości towaru czy usług, kiedy i do grupy klientów.


Elektryka i akcesoria - Witryny firmowe, strony związane z usługami\nKatalog -> Firma -> Elektryka i akcesoria\nZapewniamy kompleksową ofertę usług elektrycznych. Wykonujemy wszelkie instalacje elektryczne i alarmowe. Montujemy sieci komputerowe, dokonujemy pomiarów instalacji elektrycznych. Wykonujemy także projekty i instalacje związane z nowoczesnymi technologiami: Inteligenty Dom. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej, skontaktuj się z nami. Wkrótce na naszej stronie uruchomimy opinie Klientów o naszych usługach. Jeśli mieszkasz w Krakow lub jego okolicach i potrzebny Ci solidny elektryk, jesteś na właściwej stronie.\nHurtownia elektryczna FEGA Poland sp. z o.o. jest przedsiębiorstwem, które działa na polskim rynku od 1993 r. Hurtownia dostarcza artykuły elektryczne na tereny budów w całym kraju. Na stronie internetowej znajdą Państwo szczegółowe dane kontaktowe, informacje o bieżących promocjach i akcjach, a także wiadomości z branży elektrotechnicznej. W hurtowni elektrycznej FEGA dostępne są artykuły z takich grup towarowych jak: -kable i przewody, -automatyka przemysłowa, -oprawy i źródła światła, -osprzęt elektroinstalacyjny.\nPierścienie zasilające Złącza


Kredyty dla firm a dewiza kredytu | Urlop, Podróże i Hobby online!\nEtapy zawierania zobowiązania dla przedsiębiorstwa Obejmowanie kredytu nie jest jednak takim miłym procesem. Wszystko jest podzielone na etapy. Każdy etap, czyli krok ma okazję sprawiać nam trudności, a w pewnym czasie wszystko zaprzepaścić. Wobec tego nasze starania do tej pory pójdą w niepamięć i na marne. Nie każdy przechodzi oraz stosuje się do takich zaleceń […]\nObejmowanie kredytu nie jest jednak takim miłym procesem. Wszystko jest podzielone na etapy. Każdy etap, czyli krok ma okazję sprawiać nam trudności, a w pewnym czasie wszystko zaprzepaścić. Wobec tego nasze starania do tej pory pójdą w niepamięć i na marne. Nie każdy przechodzi oraz stosuje się do takich zaleceń i takich przedmiotów, jakie mogą dotyczyć etapów. To nie jest warunek, który identyfikuje się ludzkim życiem. Etapów obejmowania kredyt jest wybitnie sporo – więcej na kredyty dla firm. W każdym jednakże klienta odgrywa główną rolę. Rzecz jasna obok kapitałów, o które przecież każdemu chodzi. Takie etapy nie są meczące oraz zawiłe dla osoby, która jest w tym obeznana. Przydadzą nam się znajomości praw bankowości oraz innych tego rodzaju pieniężnych przedmiotów. To kłopotliwe nie każdy posiada takie znajomości oraz taką wiedzę. To o wiele utrudnia nam sporawe i powoduje, że nie dostajemy kredyt w postaci zapomogi pieniężnej. Wypada podejmować ostrożnie wszystkie decyzje i wszystko kalkulować, gdyż tu chodzi o sprawy pieniężne, a one tego potrzebują.\nMiejsce zamieszkania od dewelopera – czemu warto zainwestować w oprogramowanie do deweloperów?


Graliśmy jak śledzie, bez głowy - mPolska24\nTo porównanie nie jest bezpodstawne i każdy, kto oglądał mecz, może z pewnością zauważyć, że są podstawy do takiego stwierdzenia.\nMamy, owszem, znakomity skład zawodników, ale piłka nożna to sport zespołowy i aby wszystko grało, musi być tak jak w orkiestrze: dobrzy muzycy, dobre instrumenty i sprawny dyrygent.\nW naszej drużynie nie ma dyrygenta. Lewandowski nie nadaje się na kapitana drużyny, bowiem nie ma "kontaktu", nie ma cech przywódcy w zespole. Zbyt wielu kolegów na boisku zazdrości mu sławy. Pozycja kapitana ogranicza też jego rolę jako napastnika. W czasie gry nie widać, aby ktokolwiek usiłował dowodzić, korygować błędy kolegów.\nOrły Górskiego osiągały sukcesy, dlatego że to był zespół, drużyna, w której obowiązywała zasada: wszyscy za jednego - jeden za wszystkich. Nawet bez opaski można było z łatwością zauważyć, kto jest kapitanem. Zespół był tak zgrany, że Kazio Górski mógł nawet na mecz nie przychodzić. Chłopaki zagraliby sami.\nAle mam wrażenie, że przyczyna kłopotów zespołu leży w składzie nie reprezentacji, ale zaplecza drużyny. I nie chodzi mi o to, kto w zespole trenerskim jest, ale kogo nie ma.\nSzkoda, że ci analitycy nie przeanalizowali na początek składu sztabu. Ciekawe zresztą, co oni tak analizuj,ą bo skutków nie widać. Efektem tych analiz w meczu z Ukrainą było to, że najgroźniejsi dla wyniku na boisku byli nie ukraińscy, a niektórzy nasi zawodnicy.\nAle wróćmy do sztabu. Po pierwsze tylko jeden masażysta na tylu chłopa? Kto próbował nawet automasażu, wie, ile wysiłku i czasu to zajmuje. Aby zawodnicy byli w pełni sprawni, potrzeba jest co najmniej trzech masażystów, a nie czterech analityków.\nAle co najważniejsze w sztabie brakuje... psychologa. Aby stworzyć zespół, trzeba znać nie tylko umiejętności techniczne zawodników, ale też i ich psychikę. To tylko ludzie, mają swoje sympatie i antypatie. Nie można ustawić obok siebie ludzi, którzy się nie lubią i współpracować ze sobą nigdy nie będą.\nKiedyś pracowałem nad stworzeniem zespołu z kilkunastu osób. Nie mogłem otrzymać pomocy psychologa, ale poczytałem, jak to robią na świecie. Skorzystałem ze światowej literatury. Robiłem wśród zawodniczek ankiety pozornie na inne niż zespół tematy. Oczywiście anonimowo, choć tak, że wiedziałem, która karta jest czyja. To umożliwiło mi takie zorganizowanie treningu, że osoby, które sobie ufały, uczyły się współpracować z tymi, których nie lubiły. Nawiązywały się sympatie. Efekt? Zespół zaczął osiągać sukcesy. Mało tego, dzisiaj, trzydzieści lat później, potrafią przejechać pół Polski, aby w weekend się ze sobą spotkać.\nJaki jest wpływ dobrego psychologa na uzyskiwanie dobrych wyników i jak się kończy brak tego specjalisty, widzieliśmy na przykładzie Adama Małysza.\nTak więc wróćmy do punktu wyjścia. Polacy grają na tych mistrzostwach jak śledzie, bez głowy. Jeśli weźmiemy nawet najlepsze składniki i spróbujemy z nich zrobić sałatkę ale zestawimy je w niewłaściwej kolejności i złych proporcjach, będzie "niezjadliwa". Możemy się nią nasycić tak, jak sukcesami naszej reprezentacji, ale pozostaje niesmak.\nData: 22.06.2016, 09:33\nTagi: #Piłka #nożna #euro2016 #reprezentacja


Wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży-lokal użytkowy dla najemcy przy ul. Raciborskiej 2C w Baborowie - Gmina Baborów\nWykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży-lokal użytkowy dla najemcy przy ul. Raciborskiej 2C w Baborowie\nBurmistrz Gminy Baborów, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 121 z dnia 14 grudnia 2017 r.), podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości stanowiących własność Gminy Baborów przeznaczonych do sprzedaży:\n- lokal użytkowy nr 2C dla najemcy, o pow. użytkowej 22,60 m2, na I kondygnacji budynku w Baborowie przy ul. Raciborskiej 2C. W lokalu prowadzony jest zakład fryzjerski. Na układ funkcjonalny lokalu składają się: sala, poczekalnia, biuro i wc. Lokal wyposażony jest w instalacje: wodno-kanalizacyjną, elektryczną, grzewczą zasilaną z kominka. Do lokalu nie przynależy żadne pomieszczenie gospodarcze. Lokal usytuowany jest w budynku położonym na działce nr 1277 o pow. 0,0460 ha, stanowiącej tereny mieszkaniowe (B), zapisanej w KW OP1G/00024065/4. Udział w nieruchomości wspólnej wynosi 42/1000. Zgodnie ze „Zmianą Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obejmującego obszar w granicach administracyjnych miasta Baborów” przyjętego Uchwałą Rady Miejskiej Nr IX-105/11 z dnia 12 lipca 2011 roku obszar obejmujący działkę nr 1277 w miejscowości Baborów oznaczony jest symbolem 10-MWUI, stanowi teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej obejmującej zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz funkcję usługową z zakresu usług publicznych i komercyjnych. W ramach przeznaczenia ustala się możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej.\nSprzedaż na własność w trybie bezprzetargowym dla najemcy.\nWartość nieruchomości 14.232,00 zł.\nZ dniem 19 kwietnia 2018 roku, upływa termin do złożenia wniosku przez osobę, której przysługuje pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości na podstawie art. 34 ust 1 pkt. 1 i 2 cytowanej wyżej ustawy tj. osobie, której przysługuje roszczenie o nabycie nieruchomości z mocy ustawy lub odrębnych przepisów albo osoba ta jest poprzednim właścicielem zbywanej nieruchomości pozbawionym prawa własności tej nieruchomości przed dniem 5 grudnia 1990, albo jego spadkobiercą.\nObwieszczenie podaje się do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Miejskiego w Baborowie na okres 21 dni tj. do dnia 29 marca 2018 roku. Wszelkie informacje udzielone będą pod nr tel.: 77/4036918.


Znamy zwycieżców konkursu plastycznego\nKonkurs pt. "Błogosławiony Wincenty Kadłubek - Mistrz Kultury Polskiej" został roztrzygnięty. W rywalizacji wzięli udział uczniowie z 33 szkół z terenu całej Polski. Nadesłano 126 prac. Gala konkursowa z wręczeniem nagród już w sobotę, 31 maja!\nIV Seminarium Sztuki i Kultury Duchowej Cystersów\nUniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie oraz Opactwo Cystersów w Krakowie-Mogile zapraszają do udziału w IV Seminarium Sztuki i Kultury Duchowej Cystersów, które odbędzie się 4-5 czerwca 2014 roku.\nZmiana terminu Gali Konkursowej\nNa konkrus "Bł. Wincenty Kadłubek - Mistrz Kultury Polskiej" wpłynęło do dnia dzisiejszego ponad 80 prac plastycznych z całej Polski. Już w przyszłym tygodniu zbierze się Jury, które dokona oceny nadesłanych prac. Gala Konkursowa, na której zostaną wręczone nagrody i wyróżnienia odbędzie się 31 maja w Jędrzejowie.


Przegląd telewizorów, które odmienią twoje wnętrze\nJeśli kochasz design, nie będziesz w stanie im się oprzeć. Przegląd telewizorów, które odmienią twoje wnętrze\nWykraczają poza klasyczną definicję telewizora. Nie są dodatkiem do wnętrza - to one je kreują.\nAnna Lapwing, 02 lis 2020\nThe Frame – telewizor jak obraz\nLG OLED W9 - telewizor jak tapeta na ścianie\nLoewe Bild 9 – telewizor jak rzeźba\nQLED TV – telewizor jak kameleon\nMAGDA: Urządzam mieszkanie. Szukam telewizora, ktundefinedry będzie miał nie tylko bardzo dobrej jakości obraz i dźwięk, ale będzie też elegancką dekoracją w domu. Czy są takie telewizory na rynku?\nANNA: Są telewizory, ktundefinedre postawione w mieszkaniu, odmieniają wnętrze. Wyglądają jak obrazy, rzeźby, wtapiają się w ścianę. Projektanci tych telewizorundefinedw, przeszli najśmielsze oczekiwania nawet najbardziej wymagających klientundefinedw.\nThe Frame undefined telewizor jak obraz\nJeśli zastanawiasz się, jaki obraz kupić do mieszkania, to już nie musisz. Samsung w niezwykły sposundefinedb połączył technologię i sztukę. The Frame wygląda jak obraz, ktundefinedry po włączeniu staje się telewizorem w designerskiej ramie.\nZa sprawą Trybu Sztuka, gdy telewizor jest wyłączony, zamiast czarnego ekranu można ustawić jeden z ulubionych obrazundefinedw, designerską grafikę lub wybrane przez siebie zdjęcie. Ramę The Frame można wymieniać. W sprzedaży dostępne są cztery kolory undefined czarny, biały, z jasnego lub ciemnego drewna.\nThe Frame wygląda jak dzieło sztuki nie tylko wtedy, kiedy jest wyłączony. Technologia ekranu QLED ze 100% natężeniem kolorundefinedw powoduje, że każdy film lub serial uzyskuje niesamowitą głębię obrazu. W 2020 The Frame został wyposażony w szereg dodatkowych technologii takich jak Dual Led, ktundefinedre udoskonalają kontrast.\nLG Electronics wpadł z kolei na pomysł telewizora, ktundefinedry po zawieszeniu na ścianieundefined scali się z nią. Dzięki temu może przypominać tapetę. Wszystko dzięki temu, że LG OLED W9 posiada wyjątkowo cienki ekran undefined 4 lub 6 mm (w zależności od wielkości undefined 65 lub 77 cali). Telewizor przyciąga wzrok każdego, kto wejdzie do mieszkania, gwarantując fantastyczne wrażenia wizualne.\nOprundefinedcz nietypowego i niezwykle ciekawego rozwiązania dającego wrażenia telewizora cienkiego jak tapeta, LG jest bardzo zaawansowany technologicznie. Posiada procesor II generacji a9 ze sztuczną inteligencją, ktundefinedra gwarantuje bardzo sprawne przetwarzanie udostępnianych na telewizorze treści, ktundefinedre podnoszą jakość obrazu i dźwięku na jeszcze wyższy poziom. Polega to na tym, że LG OLED W9 posiada algorytm Deep Learning (głębokiego uczenia się), ktundefinedry powstał na ponad miliona punktundefinedw analizujących sygnał wideo i decydujących o sposobie jego przetwarzania. Dzięki temu procesor LG przetwarza nawet bardzo przeciętnej jakości filmy na obraz wysokiej klasy.\nLoewe Bild 9 undefined telewizor jak rzeźba\nFuturystyczny, nietypowy. To określenia, ktundefinedre przywodzą na myśl, gdy patrzysz na ten telewizor inspirowany Bauhaus i art deco. Ciepły, matowy, złoty odcień w połączeniu z wyjątkowo cienkim ekranem telewizora, powoduje że całe pomieszczenie nabiera klasy i oryginalnego wyrazu. Telewizory Bild 9 z jednej strony są eleganckie, z drugiej lekkie. Dyrektor kreatywny niemieckiego Loewe undefined Bodo Seprlein na co dzień mieszka w Londynie. A jego projekt jest połączeniem niemieckiego rzemiosła i brytyjskiej wirtuozerii. Całość daje niemal undefinedrzeźbiarski efektundefined.\nDoskonałej jakości obraz gwarantuje technologia OLED. Bild 9 jest wyposażony w funkcję Dolby Vision. Polega ona na tym, że użytkownik ogląda obraz ze znacznie szerszą paletą kolorundefinedw, ktundefinedra odpowiada temu, co naprawdę widzi ludzkie oko. W tej funkcji kolory nabierają odpowiedniej wyrazistości undefined jaśniejsze lśnią bardziej, ciemniejsze uzyskują głębsze nasycenie. Dzięki temu widocznych jest dużo więcej szczegundefinedłundefinedw.\nQLED TV undefined telewizor jak kameleon\nDobry telewizor to podobno taki, ktundefinedry świetnie komponuje się z wnętrzem. Samsung potraktował to stwierdzenie bardzo serio i stworzył telewizor QLED TV. Dzięki trybowi Ambient Mode telewizor umożliwia wyświetlanie na ekranie motywu ściany, na ktundefinedrej jest zawieszony. Dzięki temu urządzenie wtapia się w otoczenie. Funkcja ta, wprawdzie generuje wyższe koszty za energię, jednak Samsung zastosował energooszczędne rozwiązanie, ktundefinedre zużywa undefined jeśli tryb Ambient Mode jest włączony undefined 40% wykorzystywanej podczas oglądania telewizji mocy.\nAby uniknąć chaosu, ktundefinedry wywołują kable podłączane do telewizora, Samsung wyposażył telewizor w przewundefinedd One Invisible Connection. Pełni on funkcję zarundefinedwno kabla zasilającego, jak i AV. Biorąc pod uwagę dodatkowe urządzenia, z ktundefinedrych korzysta użytkownik undefined np. konsole, są one podłączone do modułu One Connect. Tym samym od telewizora wychodzi jeden cienki przewundefinedd, ktundefinedry jest prawie niedostrzegalny


PLUS CAMERIMAGE: Na półmetku - Filmweb\nStrona główna Newsy PLUS CAMERIMAGE: Na półmetku\nautor: Michał Walkiewicz / 28-11-2012 08:25\nJubileuszowy, 20. Festiwal Plus Camerimage trwa w Bydgoszczy od soboty. Poza filmami, które miały swoje festiwalowe i kinowe premiery – "Atlasem chmur", "Operacją Argo", "Imagine", "Pokłosiem", "Bestiami z południowych krain", "Mistrzem" i "Moim rowerem" – a także otwierającym imprezę dokumentem "Side by Side" (wywiad z jego twórcami przeczytacie TUTAJ), nasz dziennikarz obejrzał m.in. "Życie Pi 3D" Anga Lee oraz "Premium Rush" Davida Koeppa. Przeczytajcie, co sądzi o tych filmach.\nChociaż wojownicy polskich szos pewnie się nie zgodzą, rowerzysta to też człowiek. Reżyser David Koepp przekonuje nawet, że to pół człowiek, pół maszyna: widzący więcej, myślący sprawniej i reagujący szybciej. Rowerowi kurierzy z jego filmu robią rzeczy, o których warszawscy hipsterzy baliby się pomyśleć. Żeby dostarczyć przesyłkę we wskazane miejsce, nie cofną się nawet przed zadarciem z psychopatycznym gliniarzem.\nPodobny problem ma Wilee (Joseph Gordon-Levitt) – świr, który nie uznaje przerzutek, nie używa hamulców i którego determinacja równa jest tylko skłonności do ryzyka. Rutynowe zlecenie zamienia się w koszmar, gdy jego śladami zaczyna podążać skorumpowany policjant Robert Monday (Michael Shannon). Mężczyzna przegrał właśnie sporo pieniędzy w Chinatown i jeśli chce dożyć kolejnego poranka, musi ukraść przesyłkę Willeego. Ten jednak ostrzega go zawczasu: "Nie bez przyczyny nasza firma nazywa się Bezpieczny Kurier", po czym wsiada na rower i znika w miejskim labiryncie.\nDobrze myślicie, to jeden z tych filmów, w których samochody są wolniejsze od bicykli, a cała policja Nowego Jorku głupsza od paru wiecznych studentów. Zarówno Wilee jak i Monday to bohaterowie wyciągnięci z kina akcji lat 90. – przegięci, scharakteryzowani paroma linijkami dialogów, rzucający urokliwymi, czerstwymi one-linerami (zwłaszcza Shannon wspina się w tej materii na wyżyny, jest krzyżówką socjopatycznego Gary'ego Oldmana z "Leona zawodowca" i opętanego natręctwami Adasia Miauczyńskiego z "Dnia świra"). Nie inaczej jest z resztą kurierskiej braci: byłą dziewczyną głównego bohatera, Vanessą, która marzy o pracy za biurkiem i zarzuca Willeemu brak odpowiedzialności, a także z napakowanym byczkiem Mannym, który ma chrapkę na pedałującą po Manhattanie Vanessę. Owe klisze mają jednak walor nostalgiczny i nie psują dobrego wrażenia – film Koeppa ma świetne tempo, jest dynamicznie zmontowany, a kaskaderzy wykonują kawał dobrej roboty. Trudno w zasadzie mieć jakiekolwiek pretensje do obrazu, w którym bohaterowie wymieniają się dialogami w rodzaju: "Zostałem kurierem rowerowym, bo kocham prędkość".\nTym większa szkoda, że Koepp wierzy do końca w dramaturgiczny potencjał swojej fabuły i zamiast puścić bohatera w rajd po ulicach NY, cofa się w czasie, naświetlając genezę filmowego konfliktu. Liczne retrospekcje rozrzedzają i spowalniają akcję. Ta rusza z kopyta dopiero, gdy ktoś wsiada na rower – rozbija lusterka samochodów, obdziera łokcie i kolana, ściga i ucieka. W kategorii niezobowiązującego kina akcji "Premium Rush" nie zostawia peletonu w tyle, ale też nie musi nadganiać.\nRozmawiamy z Sir Alanem Parkerem\nPLUS CAMERIMAGE: Rozmawiamy z Keanu Reevesem i Chrisem Kenneallym


Skucha i Wielki przypływ - recenzja\n24 sierpnia 2016 książki\nCo czytam kiedy nie piszę. Część II. „Skucha” i „Wielki przypływ”\nJak to zwykle bywa, po pierwszej części przychodzi druga, a więc kolejna porcyjka moich refleksji o książkach, które czytałam, kiedy Parapet milczał jak zaklęty.\nDziś czas na literaturę faktu i kilka słów o „Skusze” Jacka Hugo-Badera i „Wielkim przypływie” Jarosława Mikołajewskiego. To bez wątpienia dwie dobre, choć zupełnie różne książki.\n„Skucha” Jacek Hugo-Bader, wydawnictwo Czarne\ntkliwość cokolwiek palpacyjna\nHugo-Bader napisał książkę inną niż wszystkie poprzednie. Ja znałam go ze słodko-gorzkich (z akcentem na gorzkich), ostrych jak krawędź lodowca, opowieści o Rosji. W nich autor szwenda się, włóczy, poznaje ogrom ludzi w ich naturalnych środowiskach, a potem siada i opowiada o tym w najbardziej bezpośredni, prosty, pozbawiony push-upów sposób. Pokazuje nam surowy Wschód i pomimo pokazywanych cieni, pozwala się w nim co nieco zakochać.\n„Skucha” natomiast mam poczucie swojego rodzaju eksperyment. To opowieść o pokoleniu autora, o ludziach którzy z czasach Polski Ludowej, a zwłaszcza po ’81 roku, walczyli o wolny kraj. Lecz nie widłami i nabojami, ale słowem. Rozprowadzali prasę opozycyjną, nawoływali do strajku, wszystkimi siłami rozbudzali narodowego ducha. Ich wojna trwała siedem lat, pięć miesięcy i dwadzieścia trzy dni.\n„Solidarnościowi konspiratorzy, chociaż zwycięzcy, to jacyś niepisaci. Czy dlatego, że nie jechali po krawędzi życia i zamiast przelewać krew, kręcili korbami powielaczy? Czy w Polsce bez ofiar nie może być mitologii?” [s.17]\nRację ma autor, kiedy pisze, że ci „Kolumbowie rocznik 50” jakoś słabo w literaturze zostali opisani, zaniedbani poniekąd, zapomniani. Mnie w szkole o nich nie uczyli, nie postawili im nawet maleńkiego pomnika w naszych młodych głowach. Hugo-Bader postanowił zatem przywołać ich do polskiej świadomości pokazując, co się z nimi stało w kraju, o który tak walczyli. Czym im ta Polska odpłaciła, co im dała, a co zabrała. Z typową dla siebie wrażliwością kreśli historie, które choć czasem mi się mieszały, to dały mi emocjonalny obraz tego, jak się ich życie potoczyło. Bo są tacy, którzy wciąż działają w polityce, inni od lat kłócą się z państwem, ale i tacy którzy nie mają co jeść. A także tacy, których droga zaprowadziła do kryminału, wielu się rozpiło, kilkoro leczy depresję. Obraz to raczej smutny, straszny nawet.\nMi, osobie urodzonej w wolnej Polsce, książkę czytało się momentami trudno. Miałam poczucie, że brakuje mi wiedzy, co jakiś czas coś sobie musiałam doczytywać, sprawdzać. I to jest w zasadzie zupełnie w porządku, bo często to robię przy innych lekturach, ale przy „Skusze” wybitnie miałam wrażenie, że to opowieść nie dla mojego pokolenia. Że to książka dla mojej mamy, która opisywane realia zna z autopsji, dla której nazwiska i wydarzenia opisywane przez reportera nakładają się na osobiste przeżycia w tamtym czasie. Mi przez większość czasu towarzyszyło dość specyficzne uczucie jakbym otwierając książkę, weszła do dość głośnej, zatłoczonej kawiarni, usiadła przy stoliku z nieznajomymi mi ludźmi i próbowała włączyć się do rozmowy. Niby po jakimś czasie byłam w stanie zrozumieć o czym mówią, ale nadal ich nie znałam.\nZ drugiej jednak strony, gdyby nie „Skucha” ja nadal żyłabym w niewiedzy na temat tamtych czasów i czym właściwie zajmowała się opozycja. A wiecie czym się zajmowała? Trwaniem. Wydawaniem i puszczaniem w miasto kilkunastu tysięcy zadrukowanych kartek i trwaniem. Podtrzymywaniem na sztucznym oddechu życia organizacji i wolnościowego ruchu.\nTo co dla mnie jest chyba najsmutniejsze to to, że opozycja, „Firma”, jak nazywali swoją organizację, dziś jest pełna napięć i konfliktów. Środowisko się rozpadło, podzieliło na tych, którym się udało i tych drugich. Na spotkaniu autorskim Hugo-Bader powiedział, że dziś postąpiłby inaczej, że trzeba było im pomóc, wyciągnąć rękę, a po ’89 każdy zajął się swoimi sprawami. Tak jakby wraz z zakończeniem „Firmy” przestały istnieć więzi międzyludzkie.\nAle to wszystko nieważne jest, bo „Skucha” jest przede wszystkim dla tych ludzi. Dla Kolumbów rocznik 50. Należało im się to jak psu kość. Żeby ktoś się nad nimi pochylił, zainteresował teraz, po 25 latach. Uniósł ich żal i rozgoryczenie. Oni mieli piękne marzenia, wielkie plany, po cichu wierzyli w to, że jak już wygrają, to oni będą w tej Polsce rządzić. Tylko że stało się inaczej.\n„-Zobaczysz, damy cię na ministra obrony za te wrzaski- mówi któryś do Marka.\n– Co ty?! – protestuje Rysiek. – Z takim głosem to na marszałka Sejmu. A „Celinę” na ministra zdrowia, bo doktórka.\n– Sam se idź na ministra zdrowia! Mogę być premierem. Michała dam do kultury, Freda na ministra transportu, bo taksiarz, a Maćka na szefa od więzień, bo już siedział, to się chłopak zna na tym fachu. Do Jacka też będziemy mówili kiedyś panie ministrze.” [s.82]\nZa książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Czarne.\n„Wielki przypływ” Jarosław Mikołajewski, Wydawnictwo Dowody na Istnienie\nOj dokuczyła mi ta książka. Mikołajewski z kunsztem poety przedstawia sytuację tak, że bliżej z cierpieniem się już nie da być, choć bardziej się go domyślamy, niż widzimy jak na dłoni. Pokazuje nam, Europejczykom co zaniedbaliśmy i zaniedbujemy nadal, na co zamykamy oczy. Jacy dobrzy jesteśmy w udawaniu, że problem nie istnieje. Że nawet jak pomagamy, to często po to żeby uspokoić własne sumienia. A w rozpaczliwej podróży po lepsze życie codziennie toną ludzie.\nReportaż Mikołajewskiego przybliża nam to, co dzieje się od lat na Lampedusie, małej włoskiej wyspie, najczęściej pierwszym miejscu do którego docierają uchodźcy płynący z północnej Afryki na Stary Ląd. Autor porozmawiał z najważniejszymi ludźmi na wyspie i słuchał ich relacji i spostrzeżeń. To często bardzo trudne rozmowy, jak ta z lekarzem, który co noc wychodzi na pomost i wyczekuje na łodzie z uchodźcami, by potem oddzielić żywych od martwych. Albo ta z Giacomo, lokalnym buntownikiem, który tworzy muzeum z przedmiotów należących do zmarłych przybyszów.\nMikołajewski jest poetą, co daje się odczuć w każdym rozdziale tej pięknej książki. Język jakim się posługuje, melodia zdań, wciągają nas w wir obrazów i emocji. Na końcu książki pojawia się także wiersz, trudny, naładowany emocjami, stanowił coś w rodzaju ujścia tego, co nie mogło być wypowiedziane prozą.\nSytuacja na Lampedusie zdaje się być jednak dla autora jedynie pretekstem do pokazania szerszej perspektywy, skonfrontowania nas z naszymi poglądami, a może ich brakiem. Daje nam swego rodzaju pouczenie i zmusza do stawiania sobie niewygodnych pytań. A taka jest według mnie rola reportażu – zmuszać do myślenia i pytania. „Wielki przypływ” z pewnością zostanie mi w pamięci na długo.\n„Mówię wiernym, że najpoważniejszą przyczyną życiowej stagnacji jest czekanie na tę właściwą, dobrą okazję do prawdy i odwagi. Powtarzanie sobie, że „mamy oczekiwać innego”. Każda chwila jest tą okazją, innej może nie będzie. Ta chwila jest okazją jedyną: to, że miliony uchodźców widzą Europę, w tym Lampedusę, jako krainę dobrobytu, pokoju i wolności. I to w tej chwili musisz zmierzyć się z tym wyobrażeniem, jakie mają o tobie. Ta chwila, powiem moim wiernym, to też ćwiczenie z pamięci. Dobrze, żeby Włosi przypomnieli sobie, że oni również są narodem emigrantów.(…) Powiem, i mówię, że to wielka okazja, aby się zastanowić nad Europą.” [s.99]\nwydawnictwo: Agora i Wydawnictwo Czarne\nCo czytam, kiedy nie piszę tekstów na bloga. Część…\nCo robię, kiedy nie piszę tekstów na bloga.\nblog książkowyblog literackidowody na istnieniehugo-baderparapet literackiparapetliterackirecenzjaskuchawielki przypływwydawnictwo czarne\n10 października 2021 at 07:54 Odpowiedz\n[…] Read More to that Topic: parapetliteracki.pl/skucha-wielki-przyplyw/ […]\n3 września 2021 at 10:57 Odpowiedz\n[…] Find More to that Topic: parapetliteracki.pl/skucha-wielki-przyplyw/ […]\n15 lipca 2021 at 19:34 Odpowiedz\n[…] Info to that Topic: parapetliteracki.pl/skucha-wielki-przyplyw/ […]\n28 czerwca 2021 at 13:20 Odpowiedz\n[…] Find More on that Topic: parapetliteracki.pl/skucha-wielki-przyplyw/ […]\n25 czerwca 2021 at 12:07 Odpowiedz\n[…] Read More on to that Topic: parapetliteracki.pl/skucha-wielki-przyplyw/ […]\n19 czerwca 2021 at 10:06 Odpowiedz\n[…] Find More on to that Topic: parapetliteracki.pl/skucha-wielki-przyplyw/ […]


Prawo jest po twojej stronie!Kilka receptur na środki domowej czystości. Eko sprzątaniePasja do krzewów ozdobnychCzy w 2020 jeszcze warto wynająć podnośnik?Zegarek mvmtDentysta ZabrzeCovings in LondonJak wygląda współczesna stomatologia?Ogólnie o poradach prawnychCo iglak to iglakCoś o skupie złomuPolskie prawo nie jest proste. Czy warto zatrudniać prawnika?Jak cyklinować parkiet Od RękiLike adventures? Visit PolandPoprawa wyglądu i poprawa stanu zdrowia. Zabiegi i operacje upiększające i nie tylko Importance of the printer at workA Ty jak zarządzasz swoją firmą? Tradycyjnie, czy nowocześnie?Masz firmę, potrzebujesz prawnika?Modne ubieranie bez rozbijania banku. Krótko o lumpeksachProdukcja dywanów i ich używanie w pokojach i salonieWłoskie ziarna kawyO wieżowcach, myciu okien i pracach na wysokościachUmyj swoje autoJaka jest wartość twojej nieruchomości?Kobieca uroda w olejkach?Usługi prawne dla przedsiębiorstwKilka zabiegów dla zdrowia i urodyNa szybko o geodezji i sprawach z nią związanychOgólnie o problemie z insektamiSzukamy rzetelnego mechanika


Renowacja posadzki przemysłowej krok po kroku | Cemix\nStrona główna » Blog » Renowacja posadzki przemysłowej krok po kroku\nRenowacja posadzki przemysłowej krok po kroku\nPosadzki przemysłowe to różnego rodzaju posadzki betonowe, żywiczne, cienkowarstwowe polimerowo-cementowe czy betonowe polerowane. Kładzie się je w obiektach, w których wymagania odnośnie podłóg są dużo wyższe, niż przeciętnie. Posadzki takie powinny zatem być odporne na obciążenia mechaniczne, termiczne oraz chemiczne. Stosuje się je w magazynach, zakładach przemysłowych, hangarach czy na parkingach.\nIch utrzymywanie w odpowiednim stanie ma wpływ na bezpieczeństwo pracowników, a także znacząco przyczynia się do wydłużenia okresu jej użytkowania.\nDobór odpowiednich środków czyszczenia, podobnie jak wybór techniki; maszynowej lub ręcznej, będzie zależał od rodzaju posadzki. Wybierając płyn, zwróćmy uwagę na jego wartość Ph oraz rodzaj zabrudzeń, do którego usuwania jest on przeznaczony. Wybierajmy te, które chronią przed odkładaniem się zabrudzeń głęboko w porach posadzki, słabo pieniące, o dużej sile działania oraz właściwościach emuglujących.\nCo jednak, gdy samo czyszczenie to za mało, a posadzka wymaga renowacji?\nOznakuj szkody i obrób szczeliny\nRenowację posadzki przemysłowej powinniśmy zacząć od zlokalizowania szkód i ich oznakowania, aby wiedzieć gdzie i jakie działania podjąć.\nKolejny etap to obrobienie dziur i szczelin; pamiętajmy, aby luźne elementy betonu wykruszyć młotkiem, a następnie usunąć pył oraz piasek.\nWymieszaj zaprawę naprawczą\nTak przygotowaną posadzkę możemy poddać renowacji. Prace zaczynamy od wymieszania zaprawy z wodą według wskazań producenta. Ważne, aby przed nałożeniem zaprawy, każde miejsce zwilżyć pędzlem.\nWypełnienie szkód i wyrównywanie\nZaprawę nakłada się kilkukrotnie w uszkodzone miejsca, a następnie uciska na tyle, aby nie pozostało w niej powietrze. Zaprawa powinna sięgać ponad powierzchnię naprawianej posadzki na wysokość około 1-2 mm. Po tym jak wypełnienie wstępnie podeschnie, czyli po około godzinie, wyrównujemy powierzchnię zaprawy, ewentualnie ponownie zwilżając ją wodą.\nNie zapominajmy o tym, aby naprawiane miejsca przez kilka dni utrzymywać w stanie wilgotnym. Jeśli zaprawa zbyt szybko odparuje wilgoć, wówczas może pękać albo stać się krucha.


Z DNIA 28 MAJA 2020 R\nW związku z sytuacją epidemiologiczną dotychczasowe akty prawne metropolity katowickiego obowiązują nadal w takim zakresie, jaki określają najnowsze rozporządzenia władzy cywilnej, ze szczególnym uwzględnieniem wskazań zaktualizowanych w niniejszym zarządzeniu.\nZ dniem 6 czerwca br. odwołana zostaje ogólna dyspensa od obowiązku uczestnictwa w niedzielnej Mszy św. Zgodnie z przepisami prawa kościelnego „wierni są zobowiązani do uczestnictwa w Eucharystii w niedzielę i dni nakazane, chyba, że są usprawiedliwieni dla ważnego powodu, np. choroba, pielęgnacja niemowląt (por. KKK 2180, 2181, 2182.).\nW obecnej sytuacji utrzymuje się dyspensę dla osób w podeszłym wieku, osób z objawami infekcji oraz tych, którzy czują obawę przed zarażeniem. Wiernych, którzy z uzasadnionej racji nie mogą uczestniczyć w niedzielnej Eucharystii, zachęcam do duchowej łączności ze wspólnotą Kościoła, korzystania z transmisji telewizyjnych, radiowych bądź internetowych oraz do stosowania praktyki Komunii św. duchowej.\n2. Sprawowanie Eucharystii i innych nabożeństw w kościele\nPodczas sprawowania Eucharystii i innych nabożeństw, które zostają przywrócone zgodnie z kalendarzem liturgicznym i parafialną tradycją, należy z najwyższą troską zachować wszystkie zasady dotyczące bezpieczeństwa, stosownego dystansu osób, zasłaniania ust i nosa (z wyjątkiem celebransa) oraz dezynfekcji powierzchni.\nZa zgodą rodziców i z zachowaniem wszystkich rygorów sanitarnych przywraca się posługę służby liturgicznej, w tym ministrantów, lektorów, kantorów oraz scholi, a także udzielanie Komunii św. w kościele przez nadzwyczajnych szafarzy.\nNadal zalecam wiernym przyjmowanie Komunii św. na rękę, a celebransom tę formę jej udzielania.\nW ślad za zarządzeniem z dnia 16 maja br. zachęcam wiernych do korzystania z sakramentu pokuty i pojednania, zwłaszcza w okresie wielkanocnym, który trwa do niedzieli Trójcy Przenajświętszej (7 czerwca), i do pełnego uczestnictwa we Mszy św. tzn. z przyjęciem Komunii św.\nPrzywracamy w parafiach odwiedziny chorych z posługą sakramentalną z zastosowaniem wszystkich aktualnie obowiązujących zasad sanitarnych. Zaleca się rozłożenie tej posługi w czasie, aby nie kumulować odwiedzin w jednym dniu.\nUdzielanie sakramentu bierzmowania w parafiach należy organizować za pośrednictwem Wydziału Duszpasterstwa Kurii Metropolitalnej, a następnie szczegóły uzgadniać z biskupem - szafarzem sakramentu.\nW nawiązaniu do pkt. 5 zarządzenia z dnia 4 maja br. polecam proboszczom zorganizowanie uroczystości wczesnej i pierwszej Komunii św. w ścisłej współpracy z rodzicami i katechetami, z zachowaniem obowiązujących zasad sanitarnych i z uwzględnieniem rozporządzeń władzy cywilnej.\nBiorąc pod uwagę aktualnie obowiązujący stan prawny, możliwe będzie zorganizowanie procesji Bożego Ciała. Zaleca się jej organizację wokół kościoła z czterema błogosławieństwami bez konieczności budowy osobnych ołtarzy. Należy przy tym zastosować najnowszą normę służb medycznych, według której w zgromadzeniach poza budynkami kultu może uczestniczyć do 150 osób, a także stosowne zalecenia sanitarne. Zalecam także wystawienie Najświętszego Sakramentu do adoracji wiernych po ostatniej Mszy św. przedpołudniowej do Mszy św. wieczornej.\nPrzywracamy duszpasterstwo dzieci i młodzieży, w tym pracę formacyjną służby liturgicznej, Dzieci Maryi, ERM, Ruchu Światło-Życie, a także innych grup parafialnych.\nW porozumieniu ze szkołą, rodzicami oraz katechetami można planować Msze św. szkolne, zwłaszcza na zakończenie roku szkolnego.\nPrzywracamy dekanalne spotkania formacyjne w II czwartek każdego miesiąca.\nZachowując zasadę rezydencji, duchowni mogą korzystać z przysługującego im dnia wolnego.\nNiniejsze zarządzenie obowiązuje od dnia 30 maja 2020 r. (z wyjątkiem punktu 1). Należy je umieścić w gablotce i na głównej stronie internetowej parafii oraz przekazać i wyjaśnić wiernym w ogłoszeniach parafialnych.


Start Artykuły Zaproszenie do składania ofert na usługi integracji społecznej\nZaproszenie do składania ofert nr 1/2010 na Usługi Integracji Społecznej\nw Gminie Wola Uhruska\nogłasza otwarty konkurs nr 1/2010\nna realizację usług integracji społecznej\nna usługi integracji społecznej w roku 2010\nw ramach środków uzyskanych przez Rząd Rzeczpospolitej Polskiej z kredytu Międzynarodowego Banku Odbudowy i Rozwoju (Bank Światowy) na\nPoakcesyjny Program Wsparcia Obszarów Wiejskich (PPWOW)\nGmina Wola Uhruska uzyskała dotację w wysokości 205 248,60 zł,\nz czego część, tj. 42 914,63 zł przeznacza na realizację niżej określonych usług.\nWójt Gminy Wola Uhruska (zwany dalej Zamawiającym) zaprasza zainteresowanych kwalifikowanych usługodawców do składania ofert na świadczenie wszystkich lub wybranych usług integracji społecznej mieszkańcom Gminy spośród usług opisanych poniżej.\nSpotkanie informacyjne dla zainteresowanych, potencjalnych usługodawców odbędzie się w Urzędzie Gminy Wola Uhruska, ul. Parkowa 5, dnia 26 marca 2009 roku o godzinie 11.00.\nZgodnie z § 3 pkt. 2 Porozumienia o współpracy przy realizacji Poakcesyjnego Programu Wsparcia Obszarów Wiejskich zawartego pomiędzy Zarządem Województwa Lubelskiego, w zw. z art. 4 ust. 1 lit. A Ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U z 2007 Nr 223 poz. 1655 z późn.zm.) wybór usługodawców odbywać się będzie w oparciu o procedurę CPP ((ang.) Community Participation in Procurement – Udział społeczności w zamówieniach) Banku Światowego opisaną w Podręczniku Realizacji Programu Integracji Społecznej dostępnym pod następującym adresem: http://www.ppwow.gov.pl.\nPodręcznik zawiera również informacje nt. kosztów kwalifikowanych, podmiotów uprawnionych do świadczenia usług jak również formularze wykorzystywane w realizacji programu.\n4.1. OFERTY CZĘŚCIOWE\nZamawiający dopuszcza składanie ofert częściowych. Oferent może złożyć ofertę na jedną lub więcej z wymienionych części poszczególnych zadań. Jeżeli oferent chce złożyć ofertę na więcej niż jedną część poszczególnego zadania, jest zobowiązany do złożenia odrębnych ofert techniczno-finansowych na każdą część poszczególnego zadania. Wybór oferty jest dokonywany odrębnie w stosunku do każdej części poszczególnego zadania.\nI. Usługi dla rodzin\nOrganizacja działaności Centrum Rozwoju Rodziny\nOrganizacja działalności Centrum Rozwoju Rodziny jako punktu wspierającego rozwój rodzin i ich członków poprzez udzielanie porad i konsultacji prawnych, psychologicznych, medycznych, rehabilitacyjnych, prowadzenie szkoleń z zkresu udzielania pierwszej pomocy w sytuacjach zagrożenia zdrowia i życia.\nZgodność z celami szczegółowymi Strategii Rozwiązywania Problemów Społecznych:\nZadanie zgodne z celami szczegółowymi Tworzenie grup systemu profilaktyki i opieki nad dzieckiem i rodziną oraz Realizacja zadań zmierzających do życiowego usamodzielnienia się osób i rodzin oraz ich integracji ze społecznością w ramach celu głównego Prowadzenie aktywnej polityki pomocy społecznej, str. 69\nZamawiający oczekuje, iż w ramach usługi będą spełnione między innymi następujące działania:\n1) świadczenie porad i konsultacji prawnych (głównie z zakresu prawa rodzinnego) – 3\ngodz. co 2 tygodnie – łącznie 30 godz.;\n2) świadczenie porad i konsultacji psychologicznych – 3 godziny w miesiącu – łącznie 15\n3) organizacja spotkań informacyjnych z lekarzami specjalności z zakresu;\n- kardiologii – 5 godz.;\n- okulistyki – 5 ogdz.;\n- neurologii – 5 godz.\n- ortopedii – 5 godz.\n- pediatrii – 5 godz.\n- dermatologii – 5 godz.\nzakłada się organizację minimum 2 spotkań informacyjnych z udziałem po trzech specjalistów – łączna liczba godzin spotkań z lekarzami – 30 godz.;\n4) świadczenie porad i konsultacji rehabilitacyjnych – po 8 godz. tygodniowo przez 9\ntygodni – łączna liczba godzin 72 ;\n5) organizacja dwóch 4-godzinnych szkoleń z zakresu udzielania pierwszej pomocy –\nłączenie 8 godz.\n6) miejsce wykonywania usługi – Wola Uhruska;\n7) przedstawienie w ofercie informacji nt.: planu realizacji usługi integracji społecznej oraz\nsposobu monitorowania realizacji usług, przewidywanych działań informacyjnych oraz\ninformacji dotyczących zapewnienia trwałości podejmowanych działań i spełnienia\njednego z poniższych warunków, tj.: usługa nie jest powtórzeniem dotychczasowego\nzakresu działań realizowanych przez danego usługodawcę, lub też dotyczy usług\nświadczonych przez tego usługodawcę na rzecz dodatkowych beneficjentów, lub usługa\nbędzie realizowana w partnerstwie z innymi usługodawcami.\nMinimalna liczba uczestników każdego z działań – 15 osób\nŁączna liczba godzin usługi – 155\nTermin wykonania zamówienia: jedna wycieczka w miesiącach kwiecień-sierpień 2010 r.\nNa realizację zadania została przeznaczona kwota w wysokości: 36 000,00 zł.\nPodstawą płatności na rzecz usługodawcy będzie rzeczywiście zrealizowana liczba jednostek zdefiniowana jako 1 godzina usługi.\nRezultatem działań będzie pomoc rodzinom, w których występują różnego rodzaju problemy oraz zwiększenie stopnia integracji tych rodzin w radzeniu sobie z występującymi sytuacjami kryzysowymi.\nDziałanie polega na zorganizowaniu 3 dniowego wyjazdu studyjny dla uczestników szkolenia oraz uczestników warsztatów budowania Gminnej Strategii Rozwiązywania Problemów Społecznych, organizacji pozarządowych, usługodawców i pracowników samorządu realizujących politykę społeczną w Gminie Wola Uhruska w celu zapoznania się z　przykładami działań społecznych w innych gminach.\nZadanie zgodne z celem szczegółowym Opracowanie i wdrożenie systemu dokształcania i doskonalenia zawodowego mieszkańców w ramach celu głównego Podwyższenie jakości zasobów ludzkich poprzez rozwój gminnego systemu edukacji, str. 67.\n1) organizacja minimum 3-dniowej wizyty studyjnej dla 25 osobowej grupy obejmującej\nzapoznanie się z działalnością:\n- Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Gminy Bałtów „Bałt”, Stowarzyszenia „Delta” i\nPrzedsiębiorstwa Społecznego „Allozaur” działających w ramach wioski tematycznej w\n- Stowarzyszenia Rozwoju Gminy i Wspierania Przedsiębiorczości w Żegocinie oraz\n- Fundacji Wspierania Rozwoju Społecznego „Leonardo” w Krakowie w tym\nPrzedsiebiorstwa Społecznego – stolarni w Wieliczce;\n2) przedstawienie w ofercie szczegółowego programu wizyty studyjnej;\n3) zapewnienie ubezpieczenia, całodobowego wyżywienia, zakwaterowania uczestników\n4) przedstawienie w ofercie informacji nt.: planu realizacji usługi integracji społecznej oraz\nLiczba uczestników wyjazdu studyjnego – min. 25 osób – uczestników wyjazdu wskaże Gmina Wola Uhruska spośród osób realizujących politykę społeczną oraz uczestników warsztatów budowania Gminnej Strategii Rozwiązywania Problemów Społecznych.\nTermin wykonania zamówienia: w miesiącach czerwiec-lipiec 2010 r.\nNa realizację zadania została przeznaczona kwota w wysokości: 16　914,63 zł.\nW odniesieniu do tej części z powodu przeszacowania kwot z EUR na PLN gmina zastrzega sobie prawo do zawarcia umowy/porozumienia na inną kwotę nie niższą jednak niż 15 000 zł.\nPodstawą płatności na rzecz usługodawcy będzie wyjazdu studyjnego – 1 zrealizowany wyjazd studyjny trwający min. 3 dni.\nRezultatem działań będzie uzyskanie przez osoby realizujące politykę społeczną w Gminie Wola Uhruska praktycznych informacji bezpośrednio od osób, zaangażowanych w realizcję działań społecznychych zasługujących na miano dobrej praktyki oraz przygotowanie od strony teoretycznej jak i praktycznej do zwiększonej aktywności w pozyskiwaniu środków zewnętrznych i rozwoj praktycznych umiejętności zarządzania projektami.\nOferent zobowiązany jest do złożenia odrębnych ofert technicznych i finansowych na każdy z wyżej wymienionych zakresów zadań.\nPodmiotami uprawnionymi do uczestnictwa w niniejszej procedurze są:\n1) Organizacje pozarządowe (NGOs);\n2) Organizacje kościelne;\n3) Prywatni usługodawcy: firmy, osoby fizyczne, spółdzielnie socjalne;\n4) Samorządy zawodowe, organizacje samorządu gospodarczego, izby rolnicze;\n5) Jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, stowarzyszenia jst i im podległe\nMinimalne wymogi do spełnienia dla usługodawców:\nW odniesieniu do części 1 - Organizacja działalności Centrum Rozwoju Rodziny\n1) Oferta złożona zgodnie z wymogami Zamawiającego, tj. w zakreślonym terminie,\nzłożona w zamkniętej kopercie i opisanej zgodnie z pkt. 7 Zaproszenia oraz na\nformularzu stanowiącym załącznik do Zaproszenia.\n2) Łączna suma kosztów dotyczących remontów oraz zakupu lub amortyzacji sprzętu i\nwyposażenia nie może przekroczyć 30% wartości projektu.\n3) Zgodność oferty z warunkami realizacji i zakresem zamawianych usług, tj. zgodnie z\nzałożeniami danej części Zaproszenia.\n4) Dysponowanie min.\n- bazą lokalową do przeprowadzenia działań w ramach usługi:\n- 1 osobą posiadającą kwalifikacje prawnicze do świadczenia porad i konsultacji\nprawnych – w załączeniu kopia dokumentu potwierdzającego kwalifikacje oraz CV;\n- 1 osobą posiadającą kwalifikacje psychologiczne do świadczenia porad i konsultacji\npsychologicznych – w załączeniu kopia dokumentu potwierdzającego kwalifikacje oraz\n- lekarzami specjalności z zakresu, kardiologii, okulistyki, neurologii, ortopedii, pediatrii,\ni dermatologii do przeprowadzenia spotkań informacyjnych z zakresu problemów\nzdrowotnych w tych dziedzinach medycyny - w załączeniu kopia dokumentu\npotwierdzającego kwalifikacje oraz CV;\n- 2 rehabilitantami do prowadzenia porad i konsultacji rehabilitacyjnych - w załączeniu\nkopia dokumentu potwierdzającego kwalifikacje oraz CV;\n- osobą posiadającą kwalifikacje do przeprowadzenia szkoleń z zakresu udzielania\npierwszej pomocy - w załączeniu kopia dokumentu potwierdzającego kwalifikacje oraz\nW odniesieniu do części 2 - Organizacja wyjazdu studyjnego\n2) Zapewnienie ubezpieczenia, zakwaterowania i całodobowego wyżywienia uczestników\nwycieczek i ich ubezpieczenia – w oparciu o oświadczenie oferenta.\n3) Przedstawienie programu programu wizyty studyjnej;\nWszyscy Oferenci spełniający w/w wymogi minimalne zostaną zakwalifikowani do oceny merytorycznej ofert. Mając na względzie jakość przedstawionej oferty technicznej, oczekiwaną jakość usług oraz ekonomiczność i efektywność działań zaproponowanych przez Wykonawcę, Zamawiający dokona ostatecznego wyboru wykonawców dla realizacji poszczególnych zadań.\n7. PROCEDURY SKŁADANIA i OCENY OFERT:\nOferty techniczno-finansowe, przygotowane z wykorzystaniem standardowych formularzy, należy składać w Urzędzie Gminy Wola Uhruska (sekretariat Urzędu – pok. nr 11 ) w terminie do 16.04.2010 r. do godz. 14.30.\nOferta powinna być złożona w kopercie zamkniętej na adres Zamawiającego z podaniem oznaczenia: Urząd Gminy Wola Uhruska, ul. Parkowa 5, 22-230 Wola Uhruska „Oferta na usługi integracji społecznej – (tytuł usługi z zaznaczeniem numeru części usługi zgodnie z zaproszeniem)” oraz dane adresowe usługodawcy.\nWarunkiem uczestnictwa w konkursie jest złożenie w terminie oferty na określonym formularzu i dostarczenie wszelkich dodatkowych dokumentów w nim określonych.\nOferta złożona po terminie zostanie zwrócona bez otwierania do Oferenta.\n1. Ocena spełniania minimalnych kryteriów technicznych określonych w pkt 6.\n2. Wybór najkorzystniejszej oferty (ofert). Przy ocenie ofert, ustalaniu ich rankingu i podejmowaniu decyzji o udzieleniu zamówienia Komisja będzie brała pod uwagę zapisy przedstawionej oferty, współpracę z partnerami lokalnymi, oferowaną jakość usług, ich innowacyjność, trwałość, oraz ekonomiczność i efektywność działań zaproponowanych przez Usługodawcę.\n3. Negocjacje szczegółów umowy z wybranym(i) Usługodawcą (-ami) (jeśli takie negocjacje okażą się niezbędne).\nOstateczna decyzja dotycząca złożonych wniosków zostanie ogłoszona w ciągu 7 dni od wyznaczonego terminu składania ofert, poprzez umieszczenie jej na stronie internetowej Urzędu Gminy oraz na tablicy ogłoszeń.\nZainteresowani proszeni są o skontaktowanie się z p. Mariuszem Jachimczukiem, Koordynatorem Programu Integracji Społecznej w Gminie Wola Uhruska, w celu pobrania wniosków i uzyskania dalszych informacji.\nUrząd Gminy Wola Uhruska, ul. Parkowa 5, 22-230 Wola Uhruska, tel.: 082 591 50 03 w. 24, e-mail:\n3) Koszty podlegające finansowaniu.\n4) Wzór kwestionariusza niezależności.\n5) Wzór porozumienia.\n6) Wzór sprawozdania.\n7) Wzór Oświadczenia Partnerów.\n8) Wzór Umowy Partnerskiej.\n9) Wzór Listu Intencyjnego.\nDo pobrania komplet załączników\nOdwiedziło nas 6197092 internautów


warszawa.gosc.pl → Jest za co dziękować!\nW pochodzie niesiono też przyozdobioną kłosami kopię cudownego obrazu Matki Bożej Tęskniącej z Powsina.\nCiężkie kłosy zbóż, piękne kwiaty i różnokolorowe warzywa niesiono w jedynym etnograficznym korowodzie dożynkowym w Warszawie.\nNa dożynki tylko z kłosem! – wołały Jadwiga Chodzyń i Wanda Kanabus z zespołu „Powsinianie”, i każdemu przechodniowi zdążającemu na jedyne święto plonów w Warszawie, przypinały kłos pszenicy z kolorową kokardką.\nW klapach marynarek nosili go także przybyli na uroczystości burmistrz Wilanowa Ludwik Rakowski, jego zastępca Tomasz Ciorgoń oraz przewodniczący Rady Dzielnicy Hubert Królak. 28 sierpnia ulicami Powsina przeszedł rozśpiewany korowód mieszkańców, ubranych w regionalne stroje, którzy nieśli dożynkowe wieńce oraz kosze pełne owoców i warzyw. – Chcielibyśmy, żeby tradycję święta plonów przejęli od nas młodzi. My sami kontynuujemy tradycje ojców i dziadków. Jesteśmy rolnikami z dziada pradziada i we krwi mamy miłość do polskiej ziemi – mówił starosta dożynek Edward Trzewik. Wraz ze starościną Haliną Latoszek z Kabat, szli na przedzie pochodu, niosąc ozdobny bochen chleba, upieczonego z mąki z tegorocznych zbiorów. – Jest ciężki, pachnący – zachwalała starościna, podając go do ucałowania bp. Piotrowi Jareckiemu i prosząc o błogosławieństwo zbiorów. Dary z pól i ogrodów złożono przy kościele św. Elżbiety, przed ołtarzem polowym, przy którym bp Piotr Jarecki przewodniczył dziękczynnej Mszy św. Po niej na scenie wystąpiły folklorystyczne zespoły z kraju i zagranicy. Pracownia Etnograficzna „Powsinianie”, Grupa „30 +” oraz parafia św. Elżbiety zadbały o to, żeby młodszym mieszkańcom i gościom przybliżyć dawne stroje i obrzędy, związane ze świętem plonów. Na przykościelnym placu rozłożyły się pracownie rękodzielnicze. W upalny dzień uczestnikom smakował sok wytłaczany z grójeckich jabłek i pajdy chleba ze smalcem. Na wystawie plenerowej przypomniano historię powsińskich dożynek, które znane były już przed wojną i które po dłuższej przerwie, w 1978 r. wskrzesił ówczesny proboszcz ks. Józef Łazicki.


Mayflower Chinese Restaurant, Bristol - recenzje restauracji - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Mayflower Chinese Restaurant\nAtrakcje w pobliżu obiektu Mayflower Chinese Restaurant\nNr 336 wśród 1 298 Restauracje w lokalizacji Bristol}\n3A-5 Haymarket Walk, Bristol BS1 3LN, Anglia\nWystrój nie zachwyca, lokalizacja też nie, ale plusem jest otwarty lokal do późnych godzin nocnych. Obsługa zawsze miła i pomocna, nienarzucająca się. Jedzenie bardzo dobre. Dobrze ugotowany ryż, smaczna chińska herbata, crispy pork belly, azjatyckie warzywa czy kaczka z warzywami.\nDobra obsługa, ale jedzenie bez smaku\nTo warto spróbować chińskiej restauracji\nNie daj się zwieść przez zewnętrzne\nBardzo mały skarb ......\nAdres: 3A-5 Haymarket Walk, Bristol BS1 3LN, Anglia\nNumer telefonu: +44 117 925 0555