Strona główna Dyskusyjne Kluby Książki Spotkania autorskie 2016\nSpotkania autorskie ze Zbigniewem Masternakiem\nPiątek, 16 grudnia 2016 13:58 | |\nW dniach 12-14 grudnia 2016 r. Zbigniew Masternak gościł w 3 świętokrzyskich bibliotekach w Rakowie, Sędziszowie oraz w WBP na spotkaniu bibliotekarzy z województwa świętokrzyskiego. Łącznie w spotkaniach wzięło udział ponad 130 osób.\n+ - Zbigniew Masternak w GBP w Rakowie Kliknij, aby ukryć\nSpotkanie rozpoczęło się od przedstawienia Pana Zbigniewa Masternaka oraz zapoznania uczestników warsztatów z jego twórczością oraz zainteresowaniami. Po krótkim wstępie rozpoczęła się wymiana zdań na temat sztuki kręcenia filmów, uczestnicy spotkania dowiedzieli się jak od początku do końca powstaje film, zadawali mnóstwo pytań oraz dzielili się własnymi spostrzeżeniami. Pan Masternak wyjaśnił po krótce młodzieży jak należy konstruować plan filmu po czym zachęcił ich do wymyślenia oraz napisania własnych pomysłów scenariuszowych w formie synopsisu z uwzględnieniem swojej miejscowości jako miejsca w którym rozgrywa się akcja. Uczestnicy spotkania podzieleni na grupy w ciągu 40 minut przygotowali własne scenariusze, a następnie zaprezentowali je przed całą grupą. Na koniec spotkania Pan Zbigniew omówił poszczególne pomysły scenariuszów uwzględniając ewentualne poprawki oraz omawiając błędy popełnione w trakcie pisania. W nagrodę autorzy najlepszych prac zostali docenieni poprzez celujące oceny z języka polskiego. W spotkaniu uczestniczyło 21 osób w tym 6 członków DKK.\nSpotkania autorskie z Wojciechem Jagielskim\nŚroda, 26 października 2016 15:19 | |\nDruga tura spotkań Wojciecha Jagielskiego z czytelnikami województwa świętokrzyskiego odbyła się w dniach 17-19 października 2016 r. Autor gościł w 3 bibliotekach: w Starachowicach, Stąporkowie oraz poza programem DKK w Staszowie. Łącznie w spotkaniach wzięło udział 180 osób.\n+ - Wojciech Jagielski MBP w Starachowicach Kliknij, aby ukryć\n18 października w MBP w Starachowicach gościł Wojciech Jagielski, pisarz, dziennikarz, reporter wojenny. Długoletni współpracownik PAP i Gazety Wyborczej. Nominowany do nagrody Nike i nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego.Czytelniczki DKK poznały Jagielskiego wcześniej, dzięki książce jego żony Grażyny: „Miłość z kamienia” (2013). Opowiada ona w niej o życiu z korespondentem wojennym. Wiemy jaki trudny i niebezpieczny to zawód. Pytaliśmy więc dziennikarza: jak to jest być tak odpornym psychicznie? Czy jest z kamienia? Nie boi się? Jak udawało się uniknąć niebezpieczeństw? Co go chroniło? W tym samym roku, 2013, ukazał się „Trębacz z Tembisy”. Reportaż o jednym z największych przywódców XX wieku – Nelsonie Mandeli, ale też o autorze, o tym jak wysoką cenę płaci za dziennikarską pasję. Przymus, aby jechać tam gdzie jest niebezpiecznie. Wkroczył nią na nowy etap swojego życia. Przestał tak ryzykować życie.Opowiadał nam, skąd bierze się potrzeba pisania reportaży. Czemu wojna i to prosto z frontu? Czy lubił ten dreszczyk? Co tam go ciągnęło? Obowiązek? Jeśli tak, to wobec kogo? Bohaterów czy czytelników? Jaki jest jego cel. I zawsze była to pasja i całkowite oddanie i poszukiwanie prawdy. Rzetelne dziennikarstwo.Jest specjalistą od Afryki, Kaukazu i Azji Środkowej. Kiedy w 2002 powstała „Modlitwa o deszcz”, o Afganistanie, Kapuściński napisał o niej: Pokazał dramat Afganistanu jako dramat świata, w którym, choć na różny sposób, przecież uczestniczymy wszyscy. Chwalił bardzo ten, jak i następne reportaże Jagielskiego. A Jagielski bardzo ceni teksty i warsztat Kapuścińskiego. Kapuściński recenzował jego debiut i napisał wstęp do „Dobrego miejsca do umierania” (1994), recenzował także późniejsze książki. Niektórzy porównują ich do siebie. Może dlatego, że Jagielski wydobywa tak samo istotę problemu, jego uniwersalność. Tworzy alegorię.Padło pytanie o warsztat: czy jest typem archiwisty czy słuchacza? Jagielski nie używa dyktafonu, ale tylko dlatego, że kiedy zaczynał nie było tak małych urządzeń. Teraz chętnie korzystałby z osiągnięć techniki. Choć wypracował sobie inny system zbierania danych. Zapytany, czy znalazłby jakiś temat dla siebie w Polsce, powiedział, że nie jest specjalistą w tej dziedzinie i nie czuje się kompetentny.Na końcu rozgorzała dyskusja o odpowiedzialności i powinności reporterów i fotoreporterów. Głównie chodziło o kontrowersyjne zdjęcia. Po co one są? Czemu służą? Kiedy fotografie pomagają fotografowanym? A kiedy szkodzą fotografom. Wspomniał o swoim przyjacielu Krzysztofie Millerze, który popełnił samobójstwo. Wojciech Jagielski to skarbnica wiedzy o pracy dziennikarza. Przy tym bardzo ciepły, mądry i otwarty człowiek. Z przyjemnością słucha się jego opowieści.\n+ - Wojciech Jagielski w Bibliotece w Stąporkowie Kliknij, aby ukryć\nSpotkanie z Wojciechem Jagielskim odbyło się 19 października 2016 r. w Miejsko-Gminnym Ośrodek Kultury i Sportu, w kawiarni „Pod Grzejnikiem”. Prowadząca spotkanie, dyrektor MGOKiS w Stąporkowie Katarzyna Sorn przedstawiła na początek czytelnikom dorobek pisarski Wojciecha Jagielskiego. Chronologiczne ujęcie kolejnych ścieżek zawodowych autora pozwoliło na usystematyzowanie i uzmysłowienie obecnym gościom drogi jaką przeszedł Jagielski stając się następcą znakomitego reportażysty Ryszarda Kapuścińskiego. Autor przyznał, iż nagrody którymi zostały uhonorowane jego reportaże nie maja dla niego wielkiej wartości i dopiero takie spotkania z czytelnikami pozwalają w pełni poczuć wartość jego pracy. Jako obserwator konfliktów zbrojnych w Afganistanie, Tadżykistanie, Czeczenii, Gruzji Jagielski barwnie opowiadał o swoich wyprawach i przygotowaniach do wydania kolejnej książki.Podsumowaniem spotkania były pytania czytelników w których dominował aktualny temat terroryzmu i problemu uchodźców. Podpisywanie książek i rozdawanie autografów zakończyło dyskusję z naszym gościem.K. Sorn\nurodzony w 1960 r., dziennikarz i reporter, absolwent dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Zaczynał w latach 80. jako dziennikarz PAP, od 1991 do 2012 roku pracował w Gazecie Wyborczej. Obecnie znowu pracuje w Polskiej Agencji Prasowej. Specjalizuje się w tematyce Afryki oraz Azji Środkowej i Kaukazu. Opublikował pięć książek: Dobre miejsce do umierania (1994), Modlitwa o deszcz (2002, nominowana do nagrody literackiej Nike, Nagroda im. ks. J. Tischnera), Wieże z kamienia (2004), Nocni wędrowcy (2009) oraz Trębacz z Tembisy (2013). Otrzymał m.in. nagrody: Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (1995, tzw. polski Pulitzer), im. Dariusza Fikusa (2002) oraz złotą odznakę „Zasłużony dla Polskiej Agencji Prasowej” (2005). Choć jest porównywany do Ryszarda Kapuścińskiego, od początku podąża swoją własną pisarską drogą.\nSpotkanie z Grzegorzem Kasdepke w Starachowicach\nPoniedziałek, 10 października 2016 10:51 | |\nW piątek, 23 września, uczniowie kl II ze Szkoły Podstawowej nr 10 i III ze Szkoły Podstawowej nr 12 wzięli udział w niezwykłym spotkaniu. Gościem Czytelni Głównej MBP w Starachowicach był Grzegorz Kasdepke. Dziennikarz, autor scenariuszy i jeden z najbardziej znanych pisarzy dla dzieci i młodzieży. Dzieci do biblioteki dotarły w niecodzienny sposób. Wzięły udział w grze miejskiej, której celem było wprowadzenie czytelników w klimat przygody i bajkowej twórczości pisarza. Uczniowie kierując się serią znaków i instrukcji bez problemu dotarli na umówione spotkanie. Ku zaskoczeniu wszystkich nagrodą za doskonale wykonane zadania było spotkanie z bajkopisarzem. Autor opowiadał o swojej twórczości, czytał fragmenty własnych książek i rozmawiał z uczestnikami spotkania. Fantastyczny kontakt pisarza z dziećmi wywołał lawinę przeróżnych pytań. Na koniec mali czytelnicy otrzymali autografy i dedykacje. Spotkanie odbyło się w ramach działalności DKK dla młodzieży przy Filii nr 5 „Plastuś” MBP w Starachowicach. Zrealizowano je dzięki współpracy z Wojewódzką Biblioteką Publiczną im. W. Gombrowicza w Kielcach i dofinansowaniu ze środków Instytutu Książki.\nSpotkania autorskie z Małgorzatą Wardą\nPoniedziałek, 27 czerwca 2016 09:00 | |\nW dniach 13-16 czerwca 2016 r. Małgorzata Warda gościła w 5 świętokrzyskich bibliotekach w: WBP w Kielcach, Sandomierzu, Chęcinach, Kurzelowie, Szumsku. Na spotkanie do Chęcin dojechali klubowicze DKK z Wodzisławia, Jędrzejowa (2 DKK) i Sędziszowa. Do Kurzelowa DKK z Włoszczowy, Dobromierza, Secemina. Łącznie w spotkaniach wzięło udział ponad 160 osób.\n+ - Małgorzata Warda w WBP w Kielcach Kliknij, aby ukryć\n13 czerwca w WBP w Kielcach gościła znana i lubiana pisarka Małgorzata Wardą. Pani Małgorzata opowiedziała o inspiracjach do swych powieści. W każdej z nich porusza trudne zagadnienia, jak krzywda dzieci, przemoc, porzucenie, rozmaite odchylenia psychiczne. Książka „Nikt nie widział, nikt nie słyszał” zaczęła się jako zwykła opowieść o siostrach, by przekształcić się w opowieść o zaginięciu. W dużej mierze inspiracją była głośna wówczas historia Nataszy Kampusch wiezionej przez kilka lat w piwnicy. Autorka opowiedziała o swych kontaktach z psychologiem, z policjantem, a nawet z jasnowidzem - przy książce „Jak oddech”. W „Mieście z lodu” odczarowywuje mit sielskiego małego miasteczka i porusza temat choroby psychicznej. Najnowsza książka dla młodzieży „5 sekund do Io” opisuje grę komputerową w bardzo nowoczesnej technologii. Książka ta została nagrodzona przez polską sekcję IBBY. Jesienią ukaże się książka (wstępnie tytuł brzmi „Dziewczyna którą znam”) o morderstwie.\nNa spotkaniu Pani Małgorzata opowiedziała o swych problemach z wydawnictwami, przygodach z redaktorami tekstów, a także o studiach i działaniach arytystycznych. Uczestnicy spotkania byli ciekawi, skąd bierze pomysły na swe powieści, jak buduje postaci bohaterów, czy ma wpływ na okładki swych powieści i tytuły.\nSpotkanie odbyło się w ramach programu Dyskusyjne Kluby Książki i było finansowane przez Instytut Książki. Swoim spotkaniem w WBP autorka rozpoczęła cykl spotkań w bibliotekach w naszym województwie.\n+ - Małgorzata Warda w Sandomierzu Kliknij, aby ukryć\nW poniedziałek 13 czerwca odbyło się w naszej bibliotece spotkanie autorskie z Małgorzatą Wardą, w ramach projektu Dyskusyjne Kluby Książki realizowanego przez Instytut Książki, przy współudziale Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Kielcach. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku na kierunku rzeźby, jednak z zamiłowania pisarka. Autorka takich powieści jak: „Ominąć Paryż”, „Czarodziejka”, „Środek lata”, „Nikt nie widział, nikt nie słyszał”, „Dziewczynka, która widziała zbyt wiele”, „Miasto z lodu”. Laureatka ubiegłorocznej nagrody IBBY „Książka roku 2015” za książkę dla młodzieży „5 sekund do Io”. W 2013 r. na Festiwalu Literatury Kobiecej w Siedlcach nagrodzona przez fundację „Age of Reading” za książkę „Dziewczynka, która widziała zbyt wiele”, która porusza tematykę wykluczenia.\nAutorka pasjonująco i ciekawie opowiadała o swojej drodze twórczej. O pierwszych próbach literackich, gdy jako pięciolatka wysyłała bajki do telewizyjnego programu dziecięcego z psem Pankracym, a w latach szkolnych zapisywała zeszyty niesamowitymi historiami, które robiły furorę wśród koleżanek, ale wzbudzały niepokój rodziców. O prawdziwym prozatorskim debiucie w niszowym początkującym wydawnictwie (zauważonym w programie Kuby Wojewódzkiego), książką „Dłonie” z 2004. O swoich doświadczeniach ze współpracy z innymi wydawnictwami, a w szczególności z Prószyńskim i S-ka, któremu jest wierna do dziś i w którym wydała najwięcej książek.\nOdsłoniła kulisy powstawania swoich powieści, swoje inspiracje i motywy podejmowanych tematów. Powieści niełatwych w odbiorze, podejmujących trudne problemy, rzadko goszczących w literaturze, jak choćby zaginięcia i porwania dzieci. W centrum zainteresowania pisarki jest rodzina i panujące w niej trudne relacje. Często naznaczone przemocą fizyczną i psychiczną. Tym bardziej poruszające, iż przedstawione z perspektywy dziecka. Zagubionego, bezradnego i samotnego. Pogłębione o konsultacje z zawodowymi psychologami i funkcjonariuszami policji. Sztuka jest wciąż obecna w życiu pisarki, realizuje prywatne zamówienia związane z malarstwem ściennym i portretami. W „Grupie Miejskiej” wraz z malarzem Marcinem Kędzierskim komentuje miejską rzeczywistość. Teksty jej są słownym komentarzem do obrazów artysty inspirowanych miastem. Gdynia, miasto urodzenia i zamieszkania, często stanowi tło rozgrywających się wydarzeń jej powieści. Tak jak środowisko artystyczne. Jest autorką kilku tekstów piosenek zespołu „Farba”, prywatnie żona gitarzysty Macieja. Studiowała również w Szkole Filmowej B. Lindy i M. Ślesickiego. Z grupą pisarek, której szefuje Manuela Kalicka, prowadzi agencję literacką „Manuskrypt” wspierającą młodych literatów. Nieobce są jej nowe technologie, posiada swoją stronę internetową - Małgorzata Warda „Słowa mają swoją moc”. A przy tym niezwykle sympatyczna i ujmująca, czym wzbudziła sympatię uczestników spotkania, a tym samym zachęciła do czytania swoich powieści.\n+ - Małgorzata Warda w Chęcinach Kliknij, aby ukryć\n„Pisanie to frajda, czytanie też, a Małgorzata Warda w chęcińskiej Niemczówce to niezapomniane przeżycie!”\nCo może sobie pomyśleć mol książkowy oczekujący na spotkanie z cenioną pisarką, która porusza w swoich książkach bardzo poważne tematy, prezentując niezwykle dojrzałą, przemyślaną i skłaniającą do refleksji literaturę, kiedy w drzwiach zabytkowego pomieszczenia, w którym ma się odbyć wspomniane spotkanie staje... piękna blondynka o figurze modelki i zniewalającym uśmiechu? Myśli, że pomylił adres i chce uciekać! Otóż nie. Nic nie pomylił, tylko jest durny, bo myśli stereotypowo (co bardzo dziwi, bo skoro czyta, to horyzonty powinien mieć szerokie). Czy ktoś zabronił urodziwym ludziom, w szczególności kobietom, być jednocześnie mądrymi? Nikt przecież. A to właśnie FAJNE!\nNapisałam - przydługi i być może prowokacyjny dla niektórych - wstęp, by wyjaśnić jak się czułam, kiedy zobaczyłam na żywo (widziałam ją wcześniej na zdjęciach, ale żadne nie oddało rzeczywistości) - Małgorzatę Wardę, wspaniałą autorkę (o czym doskonale wiedziałam, bo przeczytałam kilka jej powieści) i kobietę, która w moim przekonaniu z powodzeniem mogłaby pretendować do miana MISS POLSKICH PISAREK.\nTo był pierwszy szok, ale wierzcie mi, nie ostatni. Pani Małgosia zaskakiwała nas co chwilę. Okazało się bowiem, że jest nie tylko piękna, utalentowana, skromna i mądra, ale jest też tytanem pracy. Nie leży i pachnie, o nie! Zasuwa jak prawdziwa mrówka. W swoim trzydziestoparoletnim życiu zdążyła napisać dziesięć powieści, liczne opowiadania, teksty piosenek, felietony do czasopism. Zdążyła też spełnić się malarsko i rzeźbiarsko. Potwierdzeniem jej talentu literackiego są liczne wyróżnieniami, nominacje i nagrody, że wymienię choćby najświeższe osiągnięcie – mianowicie tytuł Książki Roku Polskiej Sekcji IBBY dla „5 sekund do Io”.\nZajmuje się ponadto domem; jest żoną muzyka z zespołu „Farba” i mamą ośmioletniej Sylwi. Z informacji zamieszczonych na jej profilu facebookowym wiem, że w gdyńskim domu mieszka z nimi jeszcze mała Jeżynka, cudny, jasno umaszczony jeż, którym przecież też trzeba się troskliwie zajmować, wyczarowując na to czas.\nZ fascynujących opowieści Małgorzaty Wardy o literackich dokonaniach wyłania się na początku dziewczynka zakochana w opowieściach czytanych przez rodziców i dziadków. Chętnie oglądająca też telewizyjny „Piątek z Pankracym” (kultowy program mojego pokolenia). Pewnego dnia napisała bajkę dla psa Pankracego. Historyjkę rodzice wysłali na adres telewizji. Opowieść spowijały kulfony - mała Gosia miała jeszcze niewprawną rączkę, ale jej pasja pisania już wtedy była niezwykle wyraźna. Bajka została odczytana w programie, co wywołało wielką radość dziewczynki. Radość tworzenia i głód osiągania sukcesów literackich pozostały z Małgorzatą Wardą na zawsze. Napędzają ją do pracy, dodają skrzydeł. Sprawią, że ciężka praca pisarza, orka jak twierdzą niektórzy, jest dla niej niewypowiedzianą przyjemnością i sensem, bez którego życie nie miałoby smaku ani koloru.\nKiedy trochę podrosła i była już w podstawówce, napisała smutną opowieść pt. „Ewa”, o dziewczynie która zmarła na raka płuc. Wszystkim w szkole historia się spodobała. Wzruszali się i gratulowali autorce. A ona już wiedziała, że nie pójdzie na skróty i że trudne tematy pociągają ją najbardziej.\nMałgosia dorosła, skończyła studia na warszawskiej ASP, na wydziale rzeźby. Okazało się, że ma wiele talentów. Przez chwilę się wahała, ale ostatecznie wybrała pióro, bo w pisaniu poczuła się najlepiej. Odkryła w nim szczególną magię, która sprawia, że przy pomocy wyobraźni można przenosić się w dowolny wymiar oraz kreować własne światy. Cudowne doświadczenie!\nDebiutancką książkę napisała w 2005 roku. Były to „Dłonie”, historia oparta na własnych przeżyciach z okresu studiów na ASP. Autorka opowiedziała w niej o blaskach i cieniach życia młodych artystów. Powieść wydała w świeżutkim wydawnictwie - Ligatura. Niestety nie poradziło sobie na rynku i upadło, co utwierdziło pisarkę w przekonaniu, że powinna się starać o umowy z dużym, stabilnym finansowo wydawnictwem. Z następną książką los skierował ją do Prószyńskiego. Poza kilkoma wyjątkami to właśnie tam wydaje do dziś swoje powieści.\nPo „Dłoniach” przyszła kolej na: „Nie ma powodów, by płakać” i „Ominąć Paryż”. Podobnie jak pierwsza odnoszą się do doświadczeń życiowych Małgorzaty Wardy.\nKolejny etap w karierze literackiej naszego gościa związany jest z pisaniem powieści (tu znów zaskoczenie) o tematyce niezwykle poważnej, a nawet bolesnej. Postanowiła zmierzyć się z problemami, z jakimi niekiedy przychodzi zmagać się człowiekowi. Porwania, prześladowania, przemoc w rodzinie, porzucanie dzieci, choroby, wykluczenie społeczne, uzależnianie się młodzieży od gier komputerowych. Naprawdę niełatwa tematyka... Pani Małgosia twierdzi, że podejmując ją, oswaja swoje lęki. Zgłębienie tematu, wykreowanie bohaterów, którzy zmierzą się z zadanym problemem, pozwala na zdobycie wiedzy działającej na zasadzie „szczepionki ochronnej”. Pisarka buduje sobie w ten sposób swoisty schron na wypadek nieszczęścia. Myślę, że czytelnik robi to samo czytając jej książki. Odsyłam więc do właściwych tytułów: „Nikt nie widział, nikt nie słyszał”, „Środek lata”, „Dziewczynka, która widziała zbyt wiele”, „Jak oddech”, „Najpiękniejsza na niebie”, „Miasto z lodu” i „5 sekund do Io”. Szczególny nacisk kładę na „Dziewczynkę…”, bo jestem pod ogromnym wrażeniem tej historii, opowiadającej o rodzeństwie Aarona i Ani i ich heroicznej walce o przetrwanie w gronie, wydawałoby się, bliskich i opiekuńczych ludzi. Książka daje czytelnikowi w kość, ale w pozytywnym sensie, skłania do ważnych refleksji. Polecam ją serdecznie.\nAutorka arcyciekawie opowiadała o genezie powstania każdej ze swoich powieści. Interesująco zarysowywała fabuły, kusiła do ich przeczytania niezwykle skutecznie. Wszyscy obecni na spotkaniu, także Pan Burmistrz, obiecali sobie, że w najbliższym czasie sięgną po wymienione lektury.\nPani Małgosia zdradziła również, że za każdym razem, gdy dostaje z wydawnictwa radosną wiadomość o przyjęciu książki, cieszy się jak dziecko. Skacze ze szczęścia i dostaje gigantyczny zastrzyk energii do pisania kolejnej. Inspiracji szuka dosłownie wszędzie. Życie dostarcza jej w dużych ilościach. Czasem wystarczy przy trywialnym zmywaniu naczyń włączyć telewizor i usłyszeć, na przykład, o dramatycznej historii Nataschy Kampusch...\nMałgorzata Warda podkreśla, że do każdej książki przygotowuje się bardzo długo i nad wyraz rzetelnie. Chce być wiarygodna w tym, co opowiada. Profesjonalizm nakazuje jej dokładność i rzeczowość. Wiele z treści już napisanej wycina, pisze od nowa, poprawia do znudzenia, a wszystko to zmyślą o czytelniku, by dostał rzecz bliską ideałowi.\nNasze spotkanie obfitowało w deszcz pytań do autorki, na które chętnie i interesująco nam odpowiadała. Wiemy już teraz, że jednym z ulubionych pisarzy pani Małgosi jest Jacek Hugo Bader (Nasz DKK też jest jego zagorzałym fanem). Dalej - Donna Tartt, Elizabeth Flock, Asa Larsson, Margaret Atwood i Majgull Axelsson. Dowiedzieliśmy się także, że spełniło się jej marzenie z dzieciństwa, by kiedyś książki jej autorstwa stanęły na półce w domowej bibliotece rodziców. Ciekawostką wartą upamiętnienia jest fakt, że przygotowując się do książki „Jak oddech” korzystała z konsultacji ze znanym jasnowidzem Krzysztofem Jackowskim. Zdradziła, że to przesympatyczny, otwarty człowiek, który opowiedział jej wiele rewelacyjnych historii, zaintrygował pojęciem „inteligencji zmarłych” i był naprawdę pomocny.\nSpotkanie przebiegło w fantastycznej atmosferze, do czego przysłużyło się oprócz talentu gawędziarskiego i uroku pani Małgosi, osoby niezwykle ciepłej, przesympatycznej i dowcipnej - klimatyczne, kameralne wnętrze chęcińskiej Niemczówki, posiadające prawdziwą moc zbliżania ludzi... Początkowe onieśmielenie gdzieś szybciutko ucieka, a w jego miejscu pojawia się swoboda, wzajemne zainteresowanie, ekscytująca rozmowa, uśmiech goszczący na wielu twarzach i poczucie, że doświadczyło się czegoś szczególnego.\nNieważne, że przy zadawaniu pytania człowiek koncertowo się zająknął, że w ferworze emocji wylał na siebie wodę mineralną, że zrobił sobie zdjęcie z gościem, przy którym wygląda jak dorodna bulwa. To wszystko to naprawdę nic... Najważniejsze, że poznaliśmy oto wyjątkową pod wieloma względami pisarkę, ciekawą jak rzadko i przemiłą tak, że spotkanie przekroczyło wszelkie limity czasowe, trwając, bagatela, 3,5 godziny.\nZa to fascynujące przeżycie, za szansę na autograf i wspólne pamiątkowe zdjęcie z gościem (machać na bulwę) – dziękuję Pani Małgosi Wardzie, swojemu DKK, pomysłodawcom i organizatorom spotkania.\nJolanta Domaga DKK Chęciny\n+ - DKK z Jędrzejowa na spotkaniu z Małgorzatą Wardą w Chęcinach Kliknij, aby ukryć\nDo Chęcin „na Wardę”\nJędrzejowskie klubowiczki nie planowały wyjazdu na żadne ze spotkań autorskich. Nie dlatego, że nie chciały, wręcz przeciwnie, ochoty nie brakowało. Jednak wszystkie członkinie, to kobiety bardzo zapracowane, a godziny spotkań i potrzebny czas na dojazd uniemożliwiają udział w tych intelektualnych ucztach. Tym razem jednak spotkanie miało się odbyć w pobliskich Chęcinach, o przystępniejszej porze. Zachęcone przez panią Małgosię Grodzicką, postanowiłyśmy jechać. Wybrały się wszystkie, które mogły.\nDrogę odbyłyśmy wspólnie z koleżankami z Wodzisławia i Sędziszowa, dołączyły też dwie panie z bliźniaczego klubu jędrzejowskiego. Siedemnaście miłośniczek literatury i jeden przyszły czytelnik (sześcioletni syn klubowiczki), mknęło krajową siódemką w przebudowie, na spotkanie z Małgorzatą Wardą, do klimatycznej i gościnnej „Niemczówki” w Chęcinach. A tam czekała już na nas przemiła pani Barbara Woś, gospodyni spotkania. Nie było czasu na zwiedzanie zamku, ale pokazała nam „Niemczówkę” i opowiedziała o niej. Po czym zaczęły nadchodzić chęcińskie klubowiczki, które bardzo ciepło nas przyjęły.\nW końcu pojawiła się bohaterka spotkania - Małgorzata Warda w towarzystwie burmistrza Chęcin, zachwyconego frekwencją. „Jeszcze nigdy nie widziałem tutaj tylu osób! Goście z całego województwa, a może i nie tylko!”.\nPani Małgorzata opowiadała bardzo plastycznie o swojej drodze pisarskiej, warsztacie twórczym i perypetiach wydawniczych. Zdradziła też kilka anegdot ze swojego życia rzeźbiarki - malarki. Odsłoniła rąbka tajemnicy życia studenckiego przyszłych artystów-plastyków, wypełnionego sztuką i wolną myślą, ale i pogonią za akceptacją, a także trudnością funkcjonowania w społeczeństwie. Część tych doświadczeń i obserwacji przedstawiała w swoich powieściach, między innymi w tej która przyniosła jej rozgłos - „Ominąć Paryż”. Zaspokoiła ciekawość czytelniczek, mówiąc, skąd czerpie tematy, jak przygotowuje się do ich realizacji, jakie spotyka przeszkody. A porusza tematy ważne i bolesne, jak chociażby zaginięcia i porwania dzieci, przemoc w rodzinie, choroba dwubiegunowa, czy zakazana miłość między rodzeństwem. Dzięki wspaniałej narracji i lekkości pióra te trudne kwestie pochłaniają uwagę czytelników, uwrażliwiając ich na cierpienie i rozpacz innych. Jest więc Małgorzata Warda autorką z misją, wpływającą na poszerzenie świadomości społeczeństwa, angażującą się bez reszty w rzetelne przedstawienie poruszanych zagadnień.\nAle to nie tylko profesjonalistka, to przede wszystkim ciepła, serdeczna osoba, która urzekła wszystkich uczestników spotkania, pozostawiając nas na długo w miłym rozmarzeniu. Jędrzejowskie klubowiczki zapraszały pisarkę do odwiedzenia naszego miasta i poszukania w nim inspiracji. Oto, co mówiły po powrocie do domu:\nJustyna - „Spotkanie z panią Małgorzatą Wardą wspominam bardzo miło i przyjemnie. Sama pani Małgosia jest cudowną osobą, posiada wewnętrzne ciepło, którym zaraża otoczenie. O swoich książkach opowiada w taki sposób, iż zaraz ma się ochotę pobiec do księgarni i wykupić wszystkie jej książki, po czym natychmiast je przeczytać. Ja przeczytam na pewno.”Iwona - „Spotkanie było fajne i pouczające. Pisarka w swoich książkach prezentuje życie takim jakie naprawdę jest.”Monika - „Małgorzata Warda urzekła mnie swoją osoba, która na pierwszy rzut oka kojarzy się z miłym ciepłym opowiadaniem, które mamy czytają swoim dzieciom. Autorka porusza jednak w swoich książkach bardzo ważne tematy. Tematy tabu, o których często się nie mówi bo są zbyt trudne. Miłym akcentem spotkania było pytanie Pani Małgorzaty do nas "jakie my lubimy czytać książki" dało sie odczuć, że mimo iż to ona jest tam gwiazdą, my również jesteśmy dla niej WAŻNE.”Agnieszka - „Spotkanie z pisarką było niezapomnianym przeżyciem. Mocno pobudziła moją wyobraźnię i na pewno przeczytam jej książki. Pięknie nas wprowadziła w trudne sytuacje życiowe bohaterów. Warto dowiedzieć się więcej. Spotkanie z pisarką bardzo mobilizuje do nadrobienia zaległości w czytaniu jej utworów.”Iwona - „Miałam przyjemność uczestniczyć w spotkaniu z młodą i zdolną pisarką Małgorzatą Wardą. Odbyło się ono w uroczym lokalu o nazwie „Niemczówka” w Chęcinach. Po poznaniu autorki „Miasta z lodu” mam bardzo pozytywne odczucia co do jej osoby. Jej wygląd jest adekwatny do jej osobowości. Małgorzata Warda jest nie tylko bardzo ładną ale też miłą i mądrą kobietą. Jednak najbardziej podobała mi się jej pasja oraz zaangażowanie w to co robi. Niewiele ludzi tak bardzo kocha swoją pracę. Myślę że dzięki swojemu zamiłowaniu oraz dużym umiejętnościom ma ona szanse zrobić zawrotną karierę. W moim domu na pewno nigdy nie zabraknie miejsca na książki Małgorzaty Wardy, a każdą z nich przeczytam jednym tchem.”Adrian (6 lat)- „Autorka miała białą sukienkę i czerwony pasek.”Wiele osób zafascynowanych osobą pani Małgosi i jej opowieściami natychmiast prosiło o wpisanie na listę oczekujących na wypożyczenie jej książek, również pan burmistrz zapragnął poznać twórczość gościa. Będzie czekał w kolejce z chęcińskimi czytelniczkami.\nPo części oficjalnej, przy kawie, autorka cierpliwie podpisywała książki, wpisywała się do kronik klubowych, fotografowała się i rozmawiała z miłośniczkami jej twórczości.\nWygląda na to, że będziemy stałymi bywalczyniami spotkań autorskich w naszym województwie. Już obmyślamy sposoby na przekonanie pracodawców, że te spotkania i wyjazdy są bezwzględnie konieczne, by dobrze pracować, dlatego powinni mieć na uwadze nasze wcześniejsze wyjścia.\nSerdecznie dziękujemy wszystkim organizatorom.\nPisarka, malarka, rzeźbiarka, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Zadebiutowała w 2005 r. książką „Dłonie”. Jednak sukces przyniosła jej kolejna powieść „Ominąć Paryż” (2006). Autorka reprezentuje w wydawnictwie Prószyński i S-ka „Serię z cynamonem”, do której zalicza się również jej kolejna powieść „Czarodziejka” (2006). Autorka powieści: „Środek lata” (2007), „Nikt nie widział, nikt nie słyszał” (2010), „Dziewczynka, która widziała zbyt wiele” (2012), „Jak oddech” (2013), „Miasto z„lodu” (2014), „Najpiękniejsza na niebie” (2015). Dwukrotnie nominowana do nagrody głównej Festiwalu Literatury Kobiecej w Siedlcach. Laureatka nagrody IBBY 2015 dla najlepszej książki młodzieżowej za powieść 5 sekund do IO. Jest autorką kilku tekstów piosenek zespołu Farba. Od urodzenia mieszka w Gdyni.\nPoniedziałek, 30 maja 2016 09:00 | |\nW dniach 17-19 maja 2016 r. Wojciech Jagielski gościł w 4 świętokrzyskich bibliotekach w: WBP w Kielcach, Skarżysku-Kamiennej oraz poza programem DKK w Ostrowcu Świętokrzyskim i Busku. Łącznie w spotkaniach wzięło udział ponad 270 osób.\nByła to pierwsza tura spotkań z czytelnikami województwa świętokrzyskiego. W październiku odbędą się spotkania w Staszowie, Stąporkowie oraz Starachowicach.\n+ - Wojciech Jagielski w WBP w Kielcach Kliknij, aby ukryć\nW piękne majowe popołudnie znany korespondent, dziennikarz i pisarz, Wojciech Jagielski, odwiedził czytelników województwa świętokrzyskiego. Spotkanie odbyło się w sali konferencyjnej WBP w Kielcach.\nPrzyznam się, że plakat informacyjny ze zdjęciem zaproszonego gościa, w moim odczuciu, trochę go skrzywdził, w sensie - mocno postarzył. W rzeczywistości pan Wojciech wygląda dużo młodziej i sympatyczniej. Jest to drobny mężczyzna, miły i skromny, niezwykle ujmujący, otwarty na rozmówcę, a także dowcipnie, a co ważne - niezwykle ciekawie opowiadający o interesujących rzeczach, oczywiście ściśle związanych z jego dziennikarską profesją. Tematy spotkania wiązały się ze specjalizacją dziennikarską pana Wojciecha, czyli z zagadnieniami Azji Środkowej, Kaukazu, Zakaukazia i Afryki. Tym regionom poświęcił również siedem książek, które napisał, np. „Modlitwę o deszcz”, „Wieże z kamienia”, „”Dobre miejsce do umierania”, „Wypalanie traw”, „Nocnych wędrowców”, „Trębacza z Tembisy” i rewelacyjne, według mnie, „Wszystkie wojny Lary”.\nWojciech Jagielski twierdzi, podobnie jak inny sławny reporter Jacek Hugo Bader, iż reporterowi w reporterskim rzemiośle najbardziej nieodzowne jest szczęście do ludzi i łaskawy los. Ów los dawno temu rzucił go, tuż po zakończeniu studiów Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, do pracy w PAP. Stał się depeszowcem, dzięki czemu poznał dziennikarski fach od podszewki, nauczył się go naprawdę porządnie. Potem była Gazeta Wyborcza. I znowu szczęśliwy przypadek. Okazuje się, że pan Wojciech przepisując artykuły, miał tendencję do popełniania drobnych błędów. Przełożeni nie byli tym zachwyceni. Lęk przed literówkami, typu „Mauzoleum Lenia” zamiast „Mauzoleum Lenina”, przyspieszył oddelegowanie Jagielskiego do pracy w terenie. Niestety nie do wymarzonej Afryki, na to brakło funduszy, a do południowych rewirów ówczesnego Związku Radzieckiego. Była to połowa lat osiemdziesiątych, więc radziecki kolos jeszcze mocno się trzymał. I tu kolejny uśmiech losu. Dziennikarz trafił w swej pierwszej podróży do Gruzji, idealnego kraju dla początkującego dziennikarza. „Gruzja jest rozgadana”. Tam wszyscy chętnie opowiadają o czym się chce, wystarczy słuchać. Gruzini są bardzo przyjacielscy i gościnni, a do tego „każdy każdego zna”. Niemal wszyscy są ze sobą jakoś spokrewnieni, powiązani, więc od przypadkowo spotkanego człowieka można szybko trafić do poszukiwanych prominentów, a ci z chęcią odpowiedzą na pytania. Autor „Wszystkich wojen Lary” z jakąś czułością w głosie opowiadał o chwilach spędzonych w Gruzji, uśmiechał się i szczerze ją polecał do odwiedzenia, bo to wyjątkowe miejsce, jak stwierdził.\nPytanie prowadzącego spotkanie o znajomość z Masudem, przywódcą afgańskich partyzantów, przeniosło opowieść gościa do Afganistanu właśnie, znanego nam szerzej od czasu ataków członków Al-Kaidy na WTC w Nowym Jorku. Podróżowanie po Afganistanie w latach dziewięćdziesiątych przypominało cofnięcie się w czasie. Zero dróg, zero komunikacji, inna epoka. Reporter wyłączał się z życia na jakiś czas, co nawet mu się podobało, bo mógł odpocząć od męczącej cywilizacji.\nSpotkanie naszego gościa z Masudem było oczywiście dziełem przypadku. Jagielski, razem z przydzielonym mu fotoreporterem, spotkali gdzieś na drodze jakiegoś człowieka i zapytali go, co mogą ciekawego zobaczyć, żeby o tym napisać. Człowiek zbadał, na czym im zależy najbardziej. Oni na to - fotograf, że chciałby uwiecznić linię frontu, a Wojciech Jagielski, że najchętniej porozmawiałby z samym Masudem. Myśleli, że oto żartują sobie niewinnie z tubylcem. Tymczasem ów tubylec spełnił niespodziewanie ich życzenia. Tak trafili do legendarnego Masuda.\nDziennikarz opowiadał również o podróżach do Afryki, wyraził swoją opinię o legendarnym Nelsonie Mandeli, wspomniał o Polaku, Januszu Walusiu, który był autorem zamachu w RPA, o dzieciach wykorzystywane na wojnie w Ugandzie i o tym, że bał się z nimi rozmawiać, o bezpieczeństwie dziennikarzy w dzisiejszych niespokojnych czasach. Gość przyznał, że do Syrii nie pojedzie, bo to jak targanie się na własne życie.\nNa koniec wspomniał też o Larze, bohaterce swojej ostatniej książki. Podobno Lara już ją przeczytała i przygotowuje panu Wojciechowi spotkanie autorskie w Dolinie Pankisi, a on jest ogromnie ciekaw tego spotkania.\nMiałam w planach zapytać autora „Wszystkich wojen Lary” o wymowę książki i cel jej napisania. Jednak nie zwykłam pytać o rzeczy oczywiste, a w tym przypadku przesłanie jest dla mnie jasne. Według mnie, pisarz, po pierwsze, chce wytłumaczyć czytelnikowi mechanizm rodzenia się islamskich bojowników religijnych (mudżahedinów), przez co nieco go oswaja z problemem terroryzmu i z fanatyzmem fundamentalistów islamskich. Ściśle wiąże się z tym wojna w Syrii, a więc i problem uchodźców wojennych mamy przy okazji naświetlony. Po drugie – autor w swojej książce ostrzega przed konsumpcjonizmem, w który stacza się Europa. Książka bardzo ważna, warto przeczytać.\nJestem ogromnie wdzięczna za niezwykle ciekawe spotkanie, w którym dane mi było uczestniczyć i za które gorąco dziękuję organizatorom.\n+ - Wojciech Jagielski w MBP w Skarżysku-Kamiennej Kliknij, aby ukryć\n17 maja 2016 roku odbyło się w naszej Bibliotece spotkanie autorskie zorganizowane we współpracy z Dyskusyjnym Klubem Książki działającym przy Bibliotece w Skarżysku-Kamiennej oraz Wojewódzką Biblioteką Publiczną w Kielcach, a finansowane ze środków Instytutu Książki.\nGościem był Wojciech Jagielski - reporter, wieloletni dziennikarz i korespondent Gazety Wyborczej, autor książek o Kaukazie, Afganistanie, Czeczenii, Ugandzie i Republice Południowej Afryki. Spotkanie prowadziła pani Magdalena Smożewska-Wójcikiewicz - redaktor Rozgłośni Polskiego Radia w Kielcach, która nie tylko przygotowała merytoryczną stronę zebrania, ale także zadbała o ciepłą i serdeczną atmosferę.\nBohater spotkania zadziwił zebranych erudycją, skromnością, poczuciem humoru i talentem opowiadania o rzeczach trudnych prostym językiem. Zapytany o wybór zawodu, stwierdził, że reporterem został z przypadku: „Pisanie reportaży to nie był mój wybór. W pewnym momencie zacząłem pisać coś, co nie było już depeszą, a nie było jeszcze reportażem”.\nAutor wielokrotnie podkreślał, że reporter jest od opisywania, a nie od wartościowania. Wyjeżdżając w rejony ogarnięte wojną lub rewolucją zamienia się w „robota”, dla którego liczy się tylko wykonanie zadania. Jako Wojciech Jagielski przejmuje się i wzrusza, ale jako reporter jest chłodnym obserwatorem. Jest przecież w pracy - o czym mówi zanim wejdzie w inne relacje, ze swoimi rozmówcami. Opowiadał o pasji dziennikarza, radach i relacjach międzyludzkich, również o osobach mu bliskich jak żona Grażyna, czy wieloletni współpracownik, fotoreporter Krzysztof Miller.\nZgromadzeni – około 85 osób, mogli wysłuchać, co wiąże reportera Jagielskiego z Ernestem Hemingwayem, a co z Ryszardem Kapuścińskim. Odniósł się także, do pracy dziennikarza dzisiaj, do spraw uchodźców z rejonów ogarniętych konfliktami i do dzisiejszej sytuacji w Europie i kraju. Ciekawie opowiadanych przygód było dużo. Na zakończenie spotkania publiczność mogła zadawać pytania, na które publicysta chętnie odpowiadał. Można było również zakupić ksiązki „Modlitwa o deszcz” lub „Wszystkie wojny Lary” autorstwa Wojciecha Jagielskiego i otrzymać od niego autograf.\nSpotkania autorskie z Magdaleną Kordel\nPiątek, 20 maja 2016 13:23 | |\nW dniach 9-13 maja 2016 r. Magdalena Kordel gościła w 8 świętokrzyskich bibliotekach w: WBP w Kielcach, Klimontowie, Połańcu, Czarnocinie/Michałowicach, Skalbmierzu, Końskich, Krasocinie oraz poza programem DKK w Ożarowie. Na spotkanie do WBP w Kielcach przyjechali klubowicze DKK z Rakowa i Szumska, do Klimontowa DKK z Obrazowa, do Michałowic DKK z Opatowca, do Krasocina DKK z Włoszczowy. Łącznie w spotkaniach wzięło udział ponad 270 osób.\n+ - Magdalena Kordel w WBP w Kielcach Kliknij, aby ukryć\nSpotkanie prowadził mąż autorki p. Kuba Kordel w formie rozmowy z autorką. Pytania dotyczyły początków kariery, publikacji opowieści o życiu młodej matki w odcinkach w Gazecie Otwockiej i debiutu jakim było 48 tygodni. Autorka opowiedziała skąd czerpie inspiracje, jak buduje postaci, jaką rolę spełniają przedmioty, o roli dobrej konstruktywnej krytyki. Ostatnie powieści dotyczą czasów dawnych: Tajemnica bzów przedwojennego Lwowa.\n1 czerwca ukaże się kolejna powieść pt. Marzenia i tajemnice.\nCzytelnicy zadawali pytania o rolę męża w pisarstwie żony, czy z pisania można się utrzymać.\nPo ponad godzinie ustawiła się kolejka po autograf autorki. Klubowicze z Rakowa i Szumska zakończyli spotkanie wspólną fotografią z autorką.\n+ - DKK z Rakowa na spotkaniu z Magdalną Kordel w WBP w Kielcach Kliknij, aby ukryć\nW dniu 9 maja z inicjatywy kierownika Gminnej Biblioteki Publicznej w Rakowie – pani Iwony Sikory został zorganizowany wyjazd grupowy na spotkanie autorskie z panią Magdaleną Kordel do Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Kielcach. Łącznie wzięło w nim udział 12 Czytelników z dwóch Dyskusyjnych Klubów Książki działających przy bibliotece w Rakowie i filii bibliotecznej w Szumsku.\nSpotkanie było niezwykle ciekawe i inspirujące. Pani Magda okazałą się ciepłą, wrażliwą i niezwykle elokwentną osobą. Urzekła nas swoim dojrzałym, a zarazem optymistycznym „podejściem” do spraw trudnych, codziennych. Konwersację prowadził jej mąż Jakub, co było nowym, niestandardowym rozwiązaniem.\nAutorka mówiła z pasją o swoim życiu, pasji, zainteresowaniach oraz planach twórczych. Zainspirowani wypowiedziami Czytelnicy zadawali pytania dotyczące wykreowanych przez nią bohaterów literackich, miejsc, w których toczy się akcja jej książek.\nSkorzystaliśmy z możliwości zakupu książek autorstwa pani Kordel wraz z osobistą dedykacją autorki.\nMiłą i ciepła atmosfera spotkania, umiejętność budowania zainteresowania słuchaczy, posługiwanie się pięknym, literackim językiem oraz wielka dojrzałość i mądrość życiowa pisarki to atuty podnoszące wartość spotkania.\nNa pewno wiele osób sięgnie po książki pani Magdaleny, a ja dołożę starań, aby zakupić nowe pozycje do biblioteki.\nKierownik GBP w Rakowie\n+ - Magdalena Kordel w Bibliotece w Michałowicach Kliknij, aby ukryć\n11 maja 2016 r. o godz. 12. odbyło się spotkanie autorskie z Panią Magdaleną Kordel. Spotkanie to zostało zorganizowane w ramach Dyskusyjnego Klubu Książki, które działają w Gminnej Bibliotece Publicznej w Czarnocinie i Filii Bibliotecznej w Michałowicach. Spotkanie autorskie zostało zorganizowane w Filii bibliotecznej w Michałowicach ponieważ w nowo wybudowanej bibliotece jest duża czytelnia i odpowiednia ilość miejsc siedzących.\nW spotkaniu wzięło udział 40 osób. Na spotkanie przybyli członkowie DKK, stali czytelnicy naszych bibliotek, emerytowana pracownica gminnej biblioteki, grupa aktywnych Seniorów z terenu naszej gminy. Wszystkie chętne osoby, które wyraziły chęć udziału w spotkaniu zostały dowiezione gminnym szkolnym autobusem. Dowóz był prezentem od Wójta Gminy, Pani Marii Kasperek.\nW spotkaniu uczestniczyła także gościnnie grupa członków Dyskusyjnego Klubu Książki z Opatowca, 13 członków DKK oraz 3 pracownice biblioteki.\nSpotkanie było bardzo ciekawe, uczestnicy zadawali Pani Magdalenie dużo pytań, na które ona chętnie odpowiadała. Była także możliwość zakupienia książek napisanych przez autorkę.\nZakupiliśmy także komplet książek do naszych bibliotek, które wyszły spod pióra autorki.\nZarówno Pani Magdalenie, jak i przybyłym gościom z Opatowca bardzo się podobały nasze okolice, więc udaliśmy się na średniowieczne Grodzisko, które znajduje się w sąsiedniej miejscowości Stradów, wszyscy podziwiali piękne widoki i panoramę naszych okolic. Wycieczce dopisała piękna pogoda.\nNa zakończenie przygotowaliśmy dla wszystkich uczestników spotkania kiełbaski z grilla.\nSpotkanie w Michałowicach można określić jako mile spędzoną majówkę.\n+ - Magdalena Kordel w Bibliotece w Skalbmierzu Kliknij, aby ukryć\n11 maja 2016 r. w Skalbmierskiej bibliotece odbyło sięspotkanie z Magdaleną Kordel. W spotkaniu uczestniczyli klubowicze DKK z Biblioteki Publicznej. Autorka opowiedziała o swoich książkach i okolicznościach ich tworzenia. Pani Magda zapowiedziała wydanie kolejnej książki. Akcentem kończącym spotkanie było podpisanie przez pisarkę książek oraz wpisanie się do kroniki bibliotecznej.\n+ - Magdalena Kordel w Bibliotece w Połańcu Kliknij, aby ukryć\nW majowej atmosferze, nasyconej zapachem bzu, 10 maja 2016 roku, czytelnicy Miejsko-Gminnej Biblioteki Publicznej w Połańcu spotkali się z Magdaleną Kordel, autorką wielu poczytnych powieści społeczno-obyczajowych. Pisarce towarzyszył mąż Jakub, który prowadził spotkanie. Autorka mieszka wraz z rodziną w niewielkim mieszkaniu w podwarszawskim Otwocku. Marzy jednak o domu w górach.\nOpowieść o sobie rozpoczęła od wspomnień z dzieciństwa, w którym książka odegrała ważną rolę. Już jako dziecko pani Magdalena zmieniała zakończenia książek, które jej czytano. Ulubioną jej autorką była Lucy Maud Montgomery. Miłość do książek w dużym stopniu wpłynęła na wybranie przez nią drogi życiowej związanej z pisarstwem.\nPierwszą książkę „48 tygodni” napisała do szuflady. Ukazała się w 2005 roku, dzięki jej mężowi, który dostarczył ją do wydawnictwa. Druga i trzecia książka zostały odrzucone przez wydawców, co zniechęciło ją do pisania. Na szczęście dla czytelników – tylko na krótko.\nPowieść „Uroczysko” napisała też dla siebie, po trudnym okresie w swoim życiu zawodowym. Nie planowała dalszego ciągu, ale trudno było jej się rozstać z powieściowym miasteczkiem. To miejsce i postacie zostały i przewijają się w następnych powieściach.\nJako ulubioną swoją książkę Magdalena Kordel wymieniła „Tajemnicę bzów”, która ukazała się w 2015 roku. Jest to jej pierwsza książka z tłem historycznym.\nW trakcie spotkania, oprócz tego, że pisarka barwnie opowiadała o sobie i o swoich książkach, odpowiadała także na liczne pytania czytelników. Słuchaczy interesowały między innymi plany pisarskie autorki. Jak się okazało, są one bardzo bogate. Za kilka tygodni na rynku wydawniczym pojawi się kolejna powieść „Nadzieje i marzenia”. Obecnie pani Kordel pracuje nad książką, która utrzymana zostanie w klimacie wigilijnym. W planach ma także powieść retro oraz publikację stanowiącą rozstrzygnięcie historii Majki znanej czytelnikom z cyklu zapoczątkowanym „Uroczyskiem”. Prawdopodobnie będzie też książka stanowiąca kontynuację oraz zamknięcie wątków osób znanych z cyklu o Malowniczem. Zebranych zainteresowała w szczególności informacja, że autorka myśli o tym, by w niedalekiej przyszłości akcję jednej ze swoich powieści osadzić w naszym regionie.\nMagdalena Kordel barwnie opowiadała także o tym, jak pisze i skąd czerpie inspiracje do swoich powieści. Choć pisanie jest jej pasją, to czasem przychodzi jej ono z trudem. Musi zżyć się z postaciami i ich historią, a dopiero po napisaniu pierwszych kilkudziesięciu stron, zaczyna pracować systematycznie. Bohaterowie książek najczęściej pojawiają się przypadkowo, czasem, tak jak Leontyna znana z „Tajemnicy bzów”, mają swoje pierwowzory w spotkanych w rzeczywistości osobach. Leontyna jest wyjątkiem. Autorka najczęściej nie „widzi” jak będą wyglądać bohaterowie jej książek, ale nadaje im osobowość. Przede wszystkim widzi ich cechy charakteru, a nie wygląd fizyczny.\nZapytana o to, czy śladem innych twórców mogłaby pisać na zamówienie, odpowiedziała, że w tej chwili nie widzi takiej możliwości, ponieważ ma swoje pomysły na książki, które pragnie zrealizować. Autorka zdradziła, że z natury jest osobą optymistyczną i nie potrafiłaby napisać książki w stylu „Dżumy” czy „Ludzi bezdomnych”.\nDużo czyta. Jej zdaniem kluczowe dla warsztatu pisarza jest ciągłe obcowanie se słowem. Jej ulubionymi polskimi autorami są: Agnieszka Lingas-Łoniewska, Katarzyna Enerlich, Małgorzata Gutowska-Adamczyk, Małgorzata Kalicińska, Marek Krajewski oraz pisarze zagraniczni: Gavalda, Nesbo, King, Sparks, Irving, Hemingway.\nDla Magdaleny Kordel zawsze ważne są marzenia, dlatego pomaga spełniać je młodym autorom. Dzięki akcji na blogu „Kto napisze ze mną książkę” debiutanci mogą wydać swoją książkę. Z uśmiechem na twarzy opowiadała o krytyce swoich książek w internecie. Rozróżnia krytykę, która ma moc budowania od krytykanctwa, które boli, i które należy zignorować.\nW podziękowaniu za interesujące i ciepłe spotkanie pisarka otrzymała od Pani dyrektor Biblioteki - Renaty Wójtowicz album „Miasto Kościuszki Połaniec” opracowanego przez Radosława Matusiewicza oraz książkę Krystyny Orlicz „Na ścieżkach czasu”. Uczestnicy spotkania, którzy kupili książki, a było ich sporo, czekali wytrwale na autograf autorki. Na koniec uczestnicy spotkania zostali upamiętnieni na wspólnym zdjęciu. W spotkaniu uczestniczyło 29 osób.\nSpotkanie odbyło się w ramach Dyskusyjnego Klubu Książki i było jednym z punktów programu tegorocznego Tygodnia Bibliotek. Zostało sfinansowane ze środków Instytutu Książki.\n+ - Magdalena Kordel w Bibliotece w Końskich Kliknij, aby ukryć\nZnana i popularna pisarka spotkała się w koneckiej Bibliotece z licznie zgromadzonymi czytelnikami, wielbicielami jej twórczości. Spotkanie zorganizowano przy współpracy z Instytutem Książki i Wojewódzką Biblioteką Publiczną im. Witolda Gombrowicza w Kielcach w ramach Dyskusyjnych Klubów Książki.\nRozmowę poprowadził bardzo sprawnie mąż autorki, zadając jej pytania, które pomagały zobrazować proces twórczy, etap przygotowania do pisania kolejnych książek, sposoby na przełamanie kryzysu w pisarstwie, zbieranie pomysłów i poszukiwanie natchnienia. Dużo uwagi autorka poświęciła na zobrazowanie codzienności i tzw. „kuchni” pisarskiej, starań o wydanie książek, negocjacji z wydawcami, w końcu radości i satysfakcji z miłego przyjęcia książki przez czytelnika.\nDo licznych pytań prowadzącego swoje zapytania dołączyła publiczność, z radością przyjmująca bardzo przyjazny i wylewny sposób odpowiedzi pisarki, charakteryzujący się dużą dawką szczerości i barwnego obrazowania swoich poszukiwań i doświadczeń twórczych. Na zakończenie miłego wieczora autorka jeszcze długo i chętnie wpisywała czytelnikom dedykacje do zakupionych po spotkaniu książek.\n+ - Magdalena Kordel w Bibliotece w Krasocinie Kliknij, aby ukryć\nW spotkaniu uczestniczyło 16 osób, w tym Dyskusyjny Klub Książki z Krasocina i Włoszczowy. Przybyłych gości przywitała Aneta Kowalczyk – moderator krasocińskiego DKK-u. W spotkaniu autorskim uczestniczył mąż Magdaleny Kordel - pan Kuba, autorka odpowiadała na pytania zadawane przez niego. Magdalena Kordel wspaniale zainteresowała czytelników swoją osobą i twórczością. Spotkanie trwało prawie 2 godziny. Zakończyliśmy je pamiątkowym zdjęciem. Uczestnicy spotkania mogli nabyć książki autorki i zdobyć jej autograf. Autorka podczas spotkania opowiedziała nam o drodze jaką przebyła, aby wydać swoją pierwszą książkę oraz o etapach przygotowań, jakie poczyniła podczas pisania kolejnych książek. Autorka zakochana jest we Lwowie, gromadzi pamiątki związane z tym pięknym miastem oraz chce w przyszłości napisać książkę o Lwowie. Naszym czytelniczkom bardzo podobały się niektóre cytaty z książek, np. „...pomarszczył mi się kostium...”; „...ciociu czy, ty aby nie jesteś brudafonem?”; „Mężczyzna jest jak bank. Musi zarabiać i tyle”. Na spotkaniu poznaliśmy rzeczywistych i fikcyjnych bohaterów powieści oraz dowiedzieliśmy się, skąd autorka czerpie pomysły na nowe książki.\nautorka wielu bestsellerowych powieści. Pisać zaczęła, by poradzić sobie z trudną przeszłością, ale szybko okazało się, że jej książki stały się balsamem dla duszy tysięcy czytelników. Uwielbia podróżować, czytać i gotować. Razem z mężem i dwójką dzieci mieszka w Otwocku i kiedy tylko może ucieka w Sudety, bo marzy się jej dom gdzieś wysoko w górach. Wie, jak ważne są marzenia, dlatego pomaga spełniać je innym. Dzięki jej blogowi Za górami za lasami początkujący pisarze mają szansę wydać książkę. Autorka powieści: 48 tygodni (2005), Uroczysko (2010), Uroczysko 2. Sezon na cuda (2011), Uroczysko 3. Wino z Malwiną (2012), Okno z widokiem (2011), Malownicze 1. Wymarzony dom (2014), Malownicze 2. Wymarzony czas (2014), Malownicze 3. Tajemnica bzów (2015).\nPoniedziałek, 25 kwietnia 2016 10:57 | |\nW dniach 11-13 kwietnia 2016 r. Barbara Gawryluk gościła w 6 świętokrzyskich bibliotekach w: Sandomierzu, Samsonowie i Żarczycach Dużych (filia MGBP w Małogoszczu) oraz poza programem DKK w WBP w Kielcach, Busku-Zdroju i Stąporkowie. Łącznie w spotkaniach wzięło udział ok. 520 osób.\n+ - Barbara Gawryluk w WBP w Kielcach Kliknij, aby ukryć\nAutorka rozpoczęła swoje spotkanie z dziećmi od omówienia swojej najnowszej książki: „Klinika zdrowego chomika”. Pisząc ją, czerpała ze swojego doświadczenia w pracy dziennikarskiej, bo każdy rozdział w książce rozpoczyna się od audycji radiowej z lekarzem weterynarii. Radio Kraków, w którym pracuje pisarka, rzeczywiście współpracuje z opisanym w książce weterynarzem, a niektóre z opisanych historii wydarzyły się naprawdę. Autorka opowiadała również dzieciom o słynnej historii psa płynącego na krze – Baltica, oraz o foczce Klifce znalezionej na plaży. W repertuarze pani Gawryluk jest również książka o psiej wierności na przykładzie Dżoka, pieska, który dwa lata mieszkał na rondzie w centrum Krakowa czekając na swojego pana. O problemach małych ludzi, m.in. rozbitej rodzinie i różnicach kulturowych opowiada książka „Zuzanka z pistacjowego domu”, o której autorka również opowiadała dzieciom.\nUczestnicy spotkania mieli dużo pytań. Pytali o warsztat pracy, plany pisarskie (Czy będą kolejne książki o Kaktusie?) i sprawy prywatne (Czy pani ma w domu jakieś zwierzę?). Po spotkaniu dzieci korzystały z możliwości kupienia książki autorki, zdobycia autografu, zrobienia wspólnego zdjęcia. W podziękowaniu za spotkanie wręczyły bukiet wiosennych kwiatów i mnóstwo laurek.\n+ - Barbara Gawryluk w Bibliotece w Żarczycach Dużych Kliknij, aby ukryć\nW Bibliotece Publicznej w Żarczycach Dużych 11 kwietnia 2016 r. odbyło się spotkanie autorskie z pisarką i dziennikarką, Panią Barbarą Gawryluk. Na co dzień pisarka pracuje w Radiu Kraków. Najmłodsi znają jej głos z audycji Alfabet, dorośli z serwisów informacyjnych i rozmów o kulturze. Jest też tłumaczką szwedzkiej literatury dziecięcej. Spotkanie zostało zorganizowane przez Wojewódzką Bibliotekę Publiczną im. Witolda Gombrowicza w Kielcach we współpracy z Instytutem Książki w Warszawie.\nAutorka książek dla dzieci przyjechała do biblioteki w ramach Dyskusyjnego Klubu Książki. Spotkanie autorskie było poprzedzone spotkaniem Dyskusyjnego Klubu Książki, na którym klubowiczki dyskutowały o książce Barbary Gawryluk "Czarna, Klifka i tajemnice z dna morza" oraz z uczniami Szkoły Podstawowej w Żarczycach, którym na lekcjach bibliotecznych przybliżono twórczość pisarki.\nSpotkanie rozpoczęło się o godzinie 9, wszystkich zaproszonych gości powitał dyrektor Szkoły Podstawowej Pan Grzegorz Orłowski.\nW pierwszej części autorka ciekawie opowiedziała o swoich książkach: „Dżok. Legenda o psiej wierności”, „Klinika zdrowego chomika”, „Gwizdek, przygody tatrzańskiego świstaka”, „Baltic. Pies, który płynął na krze”, „Przedszkolaki z ulicy Morelowej”, „Dwa domy”, „W Zielonej Dolinie”, „Klifka, opowieść o foczce, która szukała mamy”, „Czarna, Klifka i tajemnice z dna morza”, „Zuzanka z pistacjowego domu”, „Mali bohaterowie” oraz seria „Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai”.\nW drugiej części uczniowie zadawali pytania, na które pisarka wyczerpująco odpowiadała. Trudno było zakończyć to miłe spotkanie i mamy nadzieję, że autorka nas kiedyś odwiedzi.\nSpotkanie zakończyło się rozdaniem autografów.\nW spotkaniu brało udział 80 osób: uczniowie i nauczyciele Szkoły Podstawowej z Kozłowa, uczniowie, nauczyciele i pracownicy Szkoły Podstawowej w Żarczycach Dużych, bibliotekarki Miejsko-Gminnej Biblioteki w Małogoszczu, dyrektor - Pani Grażyna Skrobot i Pani Marta Kot, redaktor Gazety Jędrzejowskiej - Pani Anna Czarnecka-Skrobot.\nDyskusyjny Klub Książki w Bibliotece Publicznej w Żarczycach Dużych działa od 2007 roku, ramach działalności klubu odbyło się już 7 spotkań z pisarzem, które biblioteka otrzymuje w nagrodę za aktywne działanie klubu. Bibliotekę odwiedzili pisarze: Ewa Nowak, Grzegorz Kasdepke, Grażyna Bąkiewicz, Renata Piątkowska, Marta Fox, Kalina Jerzykowska i Barbara Gawryluk. Opiekunem klubu jest Anna Stańczyk.\n+ - Barbara Gawryluk w MBP w Sandomierzu Kliknij, aby ukryć\n12 kwietnia aula Centrum Rekreacji MOSiR przy ul. Portowej w Sandomierzu pękała w szwach. Blisko 130 dzieci z sandomierskiej Szkoły Podstawowej nr 3 oraz Szkoły Podstawowej w Mściowie przybyło, by spotkać się z Barbarą Gawryluk, autorką książek dla dzieci, tłumaczką i dziennikarką, absolwentką filologii szwedzkiej Uniwersytetu Jagiellońskiego.\nW słowie wprowadzenia autorka zdradziła, że jej przyjaźń z literaturą i książką sięga najmłodszych lat i gdy przychodziła do biblioteki prosząc o książkę zawsze mówiła „poproszę książkę o dzieciach”. Zapewne dlatego bohaterowie jej opowiadań to dzieci i zwierzęta.\nMali czytelnicy mieli okazję poznać wierne i odważne psy Baltica i Dżoka, małą foczkę Klifkę, świstaka Gwizdka czy mieszkańców Kliniki Zdrowego Chomika z audycji radiowej Radia Kraków. Niezwykłe przygody zwierząt, a także ich małych opiekunów wzbudziły u dzieci ogromne zainteresowanie nie tylko za sprawą ciekawego języka literackiego, lecz przede wszystkim dlatego, że są to historie prawdziwe. Można by doszukiwać się wielu przyczyn ogromnego powodzenia książek Barbary Gawryluk, jednak jak sama autorka wyznała, to żyłka dziennikarska i umiejętności słuchania dzieci pomagają, a te jednym głosem mówią, że „książka dla dzieci przede wszystkim powinna być wesoła, pogodna i pełna humoru”. Nie dziwi więc, że podczas spotkania książki Barbary Gawryluk znikały jak ciepłe bułeczki, a przed stolikiem gościa stawiła się długa kolejka po autografy.\nSpotkanie z Barbarą Gawryluk zrealizowano w ramach projektu Instytutu Książki Dyskusyjne Kluby Książki, zorganizowane przez Wojewódzką Biblioteką Publiczną im. Witolda Gombrowicza w Kielcach oraz Miejską Bibliotekę Publiczną im. Jana Długosza w Sandomierzu.\n+ - Barbara Gawryluk w GBP w Samsonowie Kliknij, aby ukryć\nNa wstępie pisarka zapoznała dzieci ze swoją pracą jako dziennikarz i pisarz. Wyjaśniła skąd bierze pomysły na książki. Opowiedziała uczestnikom historię psa Baltica i przeczytała fragment swojej książki. Następnie dzieci poznały postać dra Wojtka i Kliniki Zdrowego Chomika. Dyskutowaliśmy o zwierzętach, jakie kto ma w domu, a jakie chciałby mieć. Autorka przeczytała fragment utworu. Kolejną szczegółowo omówioną pozycją była „Czarna, Klifka i tajemnica z dna morza”. Na zakończenie pisarka odpowiadała na pytania uczestników spotkania. Dzieci wręczyły własnoręcznie wykonane ilustracje do książek B. Gawryluk. Autorka podpisywała książki i zakładki, a potem zrobiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcia.\nAnna Skałka, Agata Paździerz\nabsolwentka filologii szwedzkiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Tłumaczka i dziennikarka radiowa. W Radiu Kraków prowadzi autorski program o literaturze dla dzieci Alfabet. Kilka jej książek znalazło się na Złotej Liście Fundacji ABC XXI. Zbiór opowiadań Zuzanka z pistacjowego domu został uhonorowany Nagroda Literacką im. Kornela Makuszyńskiego, a książka W zielonej dolinie otrzymała nominację do tej nagrody. Laureatka nagrody IBBY za upowszechnianie czytelnictwa.\nWtorek, 12 kwietnia 2016 09:54 | |\n4 kwietnia w samo południe odbyło się spotkanie autorskie ze znaną autorką powieści dla kobiet p. Grażyną Jeromin-Gałuszką. Autorka opowiedziała o początkach swej kariery: przypadkowo usłyszała o konkursie organizowanym przez wydawnictwo Prószynski Kolory życia i wysłała swą powieść Złote nietoperze. Na zgłoszonych 1500 tekstów jej zwyciężył. Została pisarzem Prószyńskiego, podpisano z nią umowę na kolejne powieści. Pisała od lat młodzieńczych, ale debiut przypadł na lata dojrzałe. Mieszka w małej wsi i obecnie utrzymuje się z pisania. Rocznie wydaje jedną powieść. Jej Magnolia zdobyła pierwszą nagrodę na festiwalu literatury kobiecej w Siedlcach. Autorka opowiedziała o trzeciej części Magnolii, która ukaże się w czerwcu. Uczestnicy spotkania byli ciekawi, skąd bierze pomysły na swe powieści, jak buduje postaci bohaterów, czy ma wpływ na okładki swych powieści, skąd bierze tytuły. Dyskusja była ożywiona i trwała ponad 45 minut. Autorka opowiedziała o swych planach na kolejne powieści - a chce całkowicie zmienić tematykę - przenieść akcję w czasy dalekiej przyszłości.\nabsolwentka bibliotekoznawstwa na Uniwersytecie Warszawskim oraz scenopisarstwa w PWSFTViT w Łodzi. Publikowała utwory poetyckie i krótkie formy prozatorskie w czasopismach oraz antologiach. Laureatka ogólnopolskiego konkursu na temat filmowy, zorganizowanego przez Agencję Scenariuszową i tygodnik Film. Współautorka scenariusza jednego z popularnych seriali telewizyjnych. Jej debiutancka powieść Złote nietoperze (2007) otrzymała pierwszą nagrodę w konkursie literackim Kolory życia. Autorka powieści: Oczy Marzanny M. (2008), Kobiety z Czerwonych Bagien (2011), Nie zostawiaj mnie (2012), Gdybyś mnie kochała (2013), Magnolia (2013), Długie lato w Magnolii (2014), Złoty sen (2015).\nSpotkania autorskie z Karoliną Wilczyńską\nWtorek, 22 marca 2016 09:28 | |\nW dniach 15 - 18 marca 2016 r. Karolina Wilczyńska gościła w 5 świętokrzyskich bibliotekach w: WBP, Ożarowie, Samsonowie, Dobromierzu, Kozłowie. Na spotkanie w Ożarowie przybyli m.in. klubowicze DKK z Glinian, Lasocina, Jakubowic, do Dobromierza - DKK z Włoszczowy i Kurzelowa, a do Kozłowa - DKK z Sędziszowa i Wodzisławia. Łącznie w spotkaniach wzięło udział ponad 130 osób.\n+ - Karolina Wilczyńska w WBP w Kielcach Kliknij, aby ukryć\n15 marca w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Kielcach odbyło się spotkanie ze znaną i lubianą pisarką Katarzyną Wilczyńską. Spotkanie było tym milsze, że autorka mieszka w Kielcach, a rodzinne miasto pojawia się w cyklu książek Stacja Jagodno. Wspólnie omawialiśmy zauroczenie kielecczyzną, Górami Świętokrzyskimi i okolicami Zagnańska, czyli książkowego Jagodna. Autorka podkreślała uczuciowość swoich bohaterek, opowiadała o emocjach, z którymi na co dzień ma kontakt w swojej pracy i o próbie ich opisania w książkach. Zdradziła kulisy warsztatu pisarskiego i opowiedziała o innych pasjach, które wypełniają jej czas wolny. Nie obyło się bez autografów, kolorowych pamiątkowych pieczątek w książkach i wspólnych zdjęć.\n+ - Karolina Wilczyńska w MiGBP w Ożarowie Kliknij, aby ukryć\n...najważniejszy jest człowiek i jego emocje... - spotkanie z Karoliną Wilczyńską\n15 marca 2015 r. o godz. 17:00 Biblioteka Publiczna Miasta i Gminy im. Witolda Gombrowicza w Ożarowie gościła Karolinę Wilczyńską - pisarkę, trenerkę i terapeutkę.\nNa wstępie spotkania autorka opowiedziała czytelniczkom o sobie, swojej rodzinie, pasjach, także o tym, czym jest dla Niej pisarstwo, skąd czerpie tematy do swoich powieści i czy bohaterowie Jej prozy to postacie rzeczywiste czy fikcyjne. Pisarka napomknęła również o problemach debiutującego pisarza: czy wystarczy być dobrym, czy może potrzeba raczej szczęścia? Co to znaczy „pisać dla czytelnika” i jak widzą to wydawcy, a jak pisarze? Czy odbiorca chce myśleć? Wszak pisarstwo jest artystyczną formą ukazywania samego siebie, tworzeniem przekazu, dialogu z czytelnikiem, w którym prozaik zawiera głębię swych przeżyć.\nW dalszej części spotkania autorka nakreśliła kulisy powstania powieści: „Performens” i „Ta druga”, opowiedziała o „Anielskim kokonie”, wprowadziła uczestników w klimat powieści: „Jeszcze raz Nataszo”, „Dasz radę Nataszo” i zapoznała nas z bohaterami: „Zaplatanej miłości” i „Marzeń szytych na miarę”, dwóch tomach z cyklu „Stacja Jagodno”. Pod koniec spotkania Karolina Wilczyńska uchyliła rąbka tajemnicy i zdradziła nam parę informacji dotyczących fabuły trzeciego tomu ww. cyklu, który ma się ukazać na wiosnę tego roku.\nPani Wilczyńska okazała się osobą niezwykle sympatyczną, bardzo pogodną i otwartą co sprawiło, że spotkanie było ożywione, a dyskusja o emocjach i sile kobiecości była nie tylko możliwa, ale też ciekawa i interesująca. Było kameralnie, nastrojowo, miło i urokliwie.\n+ - Karolina Wilczyńska w Bibliotece w Samsonowie Kliknij, aby ukryć\nKarolina Wilczyńska z sąsiedzką wizytą w Bibliotece w Samsonowie.\nSpotkanie ze znaną kielecką pisarką i terapeutką Karoliną Wilczyńską zakończyło cykl imprez zorganizowanych w Bibliotece z okazji Dnia Kobiet.\nNie było to typowe spotkanie, tylko wizyta „dziewczyny z sąsiedztwa”. Pani Karolina odziedziczyła niedawno domek letniskowy na Borowej Górze, u dziadków spędzała każdą wolną chwilę i nawet męża poznała w słynnym niegdyś klubie „U Ducha”. Pierwotny tytuł cyklu powieści „Stacja Jagodno” brzmiał „Stacja Zagnańsk” - niestety został zmieniony przez wydawcę dla celów marketingowych, podkreślam to w każdym z wywiadów - mówi Karolina Wilczyńska. Autorkę zachwyciła swoją siłą, charakterem sołtys Samsonowa Honorata Durlik – na pewno taka postać znajdzie się w kolejnej powieści. Podobnie także pod wpływem rozmowy z wójtem gminy Zagnańsk Szczepanem Skorupskim zostanie rozwinięty wątek wójta, a bohater nabierze pozytywnych cech.\nJednak to kobiety - energiczne, pełne pasji, pochodzące z różnych środowisk, które łączy kobieca siła są inspiracją dla artystki. O nich opowiadają powieści: „Ta druga”, „Anielski kokon”, „Jeszcze raz, Nataszo”, czy „Dasz radę, Nataszo”. Nowa książka, która ukaże się 13 kwietnia była najtrudniejszym wyzwaniem dla pisarki. Jak zdradziła czytelnikom, będzie to erotyk opowiadający o różnych aspektach miłości. Tradycyjne spotkanie zakończyły pytania, autografy i wspólne zdjęcia.\nOrganizatorami spotkania byli: Instytut Książki, Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Kielcach i Gminna Biblioteka Publiczna w Samsonowie.\nModeratorki DKK w Samsonowie\n+ - Karolina Wilczyńska w Bibliotece w Dobromierzu Kliknij, aby ukryć\nPisarkę Karolinę Wilczyńską gościliśmy również w Dyskusyjnym Klubie Książki w Dobromierzu, w czwartkowe popołudnie 17 marca 2016 r. Na spotkanie przybyły również kluby z Włoszczowy i Kurzelowa. Już na początku milo zaskoczyliśmy Panią Karolinę wiadomością, iż na pierwszą dyskusję w naszym klubie (pięć lat temu) wybraliśmy „Performens” - czyli pierwszą jej książkę. Potem szybko minęło półtoragodzinne spotkanie, w trakcie którego pisarka opowiedziała nam o swoich książkach i o sobie. Zdradziła nam, których pisarzy ceni sobie najbardziej, jakie książki lubi czytać i co napisze w przyszłości. Potem było wiele pytań i długa kolejka po autografy. Kiedy na zakończenie, dziękując za spotkanie, wręczyliśmy portret narysowany przez naszą czytelniczkę dostrzegliśmy u Pani Karoliny wyraźne wzruszenie. To był bardzo miły wieczór.\nSpotkanie mogło się odbyć dzięki Instytutowi Książki, Wojewódzkiej Bibliotece w Kielcach. Bardzo serdecznie dziękujemy tym instytucjom za wsparcie finansowe i pomoc organizacyjną. Jesteśmy przekonani, że przyczyni się do powiększenia grona czytelników.\nModerator Dyskusyjnego Klubu Książki\n+ - Karolina Wilczyńska w Bibliotece w Kozłowie Kliknij, aby ukryć\nKlubowiczki z naszego DKK miały możliwość uczestniczyć 18 marca w spotkaniu z pisarką, laureatką konkursów literackich Panią Karoliną Wilczyńską, które odbyło się w Kozłowie (gmina Małogoszcz) w lokalu tamtejszej biblioteki. Autorka wielu książek, m.in. „Performens” i „Ta druga”, o których ostatnio dyskutowałyśmy - osoba pogodna i bardzo sympatyczna – sprawiła, że spotkanie w miłej atmosferze upłynęło nam niezwykle szybko. Wiele mogłyśmy się dowiedzieć o jej dotychczasowej pracy twórczej i planach na przyszłość.\nDziękujemy Pani Dorocie - gospodarzowi spotkania za miłe przyjęcie oraz WBP w Kielcach, która pokryła koszty naszego przejazdu na spotkanie.\nElżbieta Puto - moderator DKK przy GBP w Wodzisławiu\nWtorek, 01 marca 2016 12:25 | |\nmieszka i pisze w Kielcach. Trenerka, terapeutka, prezeska fundacji. Autorka powieści: Performens (2006), Ta druga (2011), Anielski kokon (2013), Jeszcze raz, Nataszo (2014), Stacja Jagodno. Zaplątana miłość (2015), Stacja Jagodno. Marzenia szyte na miarę (2015), Dasz radę, Nataszo (2016). Laureatka konkursu na powieść Świat kobiety 2011 oraz konkursów na opowiadania Littera Scripta, Kryminalna Piła, Secretum Caligo.


Tryumf Cross Duathlon. Nowe spojrzenie na sportowe wydarzenie\n24 czerwca b.r. na Podkarpaciu odbędzie się nietuzinkowa impreza sportowa. Popularne bieganie zostanie tutaj połączone w ramach duathlonu z jazdą na rowerze by razem dać efekt prawdziwie zdrowego, zbalansowanego ruchu, promowanego ostatnio coraz bardziej w świecie biegów.\nOrganizatorem tej nowatorskiej imprezy jest Stowarzyszenie Rowerzyści ze Stali.\nCross Duathlon to impreza, która odbędzie się w tym roku po raz drugi, tym razem w Madejówce k. Stalowej Woli. Zawodnicy będą mieli do pokonania 4 km biegu oraz 20 km jazdy na rowerze. Trasa pobiegnie leśnymi duktami oferując różnorodność terenu a co za tym idzie wiele nierówności do pokonania. Cross Duathlon zgromadzi biegających i rowerzystów, którzy w tych sportach chcą postawić na zdrowy balans i mniejsze obciążenie organizmu. Bieganie połączone z jazdą na rowerze pozwala na proporcjonalne rozłożenie sił przy jednoczesnym zachowaniu dynamiki i ciągłości aktywności fizycznej. Dodatkowo taka aktywność fizyczna nie obciąża nadmiernie poszczególnych partii mięśniowych i stawów, co bywa typowym efektem na przykład długotrwałego, jednostronnego biegania, groźnym dla zdrowia, przed którym coraz głośniej przestrzegają ortopedzi.\n- Największa siła jaką mamy, to wiara w siebie. Chcemy promować jazdę na rowerze i bieg w naszym mieście. Wkładamy w organizację zawodów dużo serca i pracy, jest to dla nas ogromna przyjemność– powiedziała prezes Stowarzyszenia Klaudia Kowalska.\nKażdy z uczestników zawodów otrzyma medal za walkę o zwycięstwo a ponadto zostaną wyłonieni zwycięzcy w 3 kategoriach: grupy wiekowe 16-39 lat i 40+ oraz Open Kobiet.\n19 Czerwca 2018 10:08:44 ~Zenobia\nZnasz ich prywatnie, ze sie wypowiadasz?\n16 Czerwca 2018 10:35:17 ~Daria\nTe chlopy to w wiekszosci misie z brzuchami rowerzysci i biegacze sportowcy


Hazzard Hoedown (Pigeon Forge, TN) - opinie - TripAdvisor\nHazzard Hoedown opinie, Pigeon Forge\nHazzard Hoedown - ZAMKNIĘTE\n2330 Parkway, The Grand Majestic Dinner Theater, Pigeon Forge, TN 37863-3253\nBardzo podobało nam się przedstawienie, byliśmy bardzo rozczarowani w obiad udział w show. Kelnerzy nie byli bardzo przyjaźni, nie mogłem nawet go uzupełnić, i nie było, mimo że wszyscy wokół mnie otrzymaliśmy. Następnym razem będziemy tylko show, przejdź na kolację!\nDobra muzyka i śmiech, nie tak długo, jak wiele innych wskazuje, że byłem. O tej porze show ja nie myślę, że cena była dobra. tylko na pokaz, w którym nie zapytał, czy chcemy coś do picia i nikt nie przywitał nas w drzwiach lub nas...posadzić przy stoliku. Wakacje weekend i tylko z powrotem w sposób pełny, nie wiem ile to jeszcze potrwa aż chciałbym zmienić na 5:00 pokaż na coś innego.Więcej\nCo to dobra zabawa. Nasza rodzina śmiał się od początku do końca. Jedzenie było średnie, a jeśli zrobiliśmy to ponownie, po prostu show. Był to wspaniały rodzinny czas, i moja 10-letnia świetnie się bawiły. Wskazówka: dla dzieci cena nie obejmuje ten sam posiłek.\nNie mamy żadnych pojęcie, czego się spodziewać, by wypracować coś wspólnego z Dukes zagrożenia, nie śpiew i osób podających się za The Dukes. Jedzenie było mniej niż wystarczające. Poinformowano mnie, że to było w formie bufetu, bardziej jak zapewniło na talerzu. wieprzowiną nie było nawet...przez całą drogę, kurczak były zimne 2 minut po podawane. To było jak jedzenie było wyciągnąć z Walmart i podgrzane. Najlepszą częścią posiłek, to bułkę dlatego, że było świeże i Apple. Można dostać lepsze jedzenie w Taco Bell. Na pewno nie warte $80 spędziliśmy na bilety. Pokaz był najlepszy.Więcej\nWspaniała rozrywka i dobre jedzenie\nI nie wiedziałem czego się spodziewać po ostatnich kilku recenzji. Jedzenie było dobre, a serwery były doskonałe. Wszyscy wokół nas wydawały się jak jedzenie. Pokaz był bardzo zabawny.\nMuzyczny z niedobrym jedzeniem!\nSpodziewaliśmy się więcej z komedii. To był śpiew, ale wszyscy śpiewacy byli utalentowani. Jedzenie było okropne!!! Nie dodatkowo płacić za jedzenie. Niechlujne Joes, skrzydełka kurczaka, kolba kukurydzy, fasolki po bretońsku, surówka z białej kapusty. Jest bałagan niechlujne Joes! Nie jesteśmy wybredni, ale jedzenie było ledwo...zjadliwe.Więcej\nBardzo zabawne przedstawienie. Jedzenie było lepsze niż przeciętne. Nasz kelner był doskonały. I naprawdę nie obchodzi mnie coraz nasze jedzenie w formie bufetu w stylu, ale mają wszystko wyszło tak, że wszystko przebiegło bezproblemowo.\nŚwietnie się bawiliśmy. Jesteśmy bardzo zadowoleni z rozrywki i posiłki w formie bufetu były pyszne! Serwer, Tina, była wspaniała i duża różnorodność zarówno z rozrywki i jedzenie. Jeszcze tam wrócimy!!!\nBardzo udany show!\nPojechałem z moim dzieciom na tej wystawie, i wszyscy świetnie się bawiliśmy. Jeśli jesteś fanem The Dukes zagrożenia lub po prostu trochę zabawne piosenki jest to wspaniałe miejsce do odwiedzenia.\nDoskonały pokaz dla rodziny. Świetnie śpiewasz do komedii. Było więcej niż wystarczająco dużo jedzenia. Po przedstawieniu znajduje się tam spotkania z młodymi wykonawcami. Wart swojej ceny. Wrócę tam ponownie w przyszlosci.


Dary 13 soboty - 10 października - Diecezja Zachodnia Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego\nDary 13 soboty – 10 października\n„Dziękując zawsze za wszystko Bogu i Ojcu w imieniu Pana naszego Jezusa Chrystusa.”\nDzisiejsza kolekta podczas Szkoły Sobotniej dotyczy darów 13 soboty i jest przeniesiona z marca tego roku ( z powodu covid-19 ).\nWspomoże realizację dwóch projektów. Pierwszy z nich realizowany przez Wydział Intereuropejski, który dotyczy czterech przedsięwzięć.\nDrugi projekt – dotyczy rozbudowy Domu Modlitwy w Czechowicach-Dziedzicach – który prowadzi Diecezja Południowa Kościoła w Polsce oraz tamtejszy Zbór.\nObecnie miejsce, w którym zgromadza się zbór w Czechowicach-Dziedzicach, nie jest już wystarczające dla jego potrzeb. Dlatego będziemy wdzięczni za każdą złożoną przez was złotówkę, i niech ten złożony dar będzie wyrazem Waszej wdzięczności Bogu.\n„A Bóg pokoju, który przez krew przymierza wiecznego wywiódł spośród umarłych wielkiego pasterza owiec, Pana naszego Jezusa, niech was wyposaży we wszystko dobre, abyście spełnili wolę jego, sprawując w nas to, co miłe jest w oczach jego, przez Jezusa Chrystusa, któremu niech będzie chwała na wieki wieków” (Hebr. 13,20.21).\nbrat w Chrystusie Marek Jankowski\nJak złożyć dary\nDary zostaną zebrane podczas drugiej części nabożeństwa. Należy w tym celu przygotować koperty lub zebrać dary w przeznaczonym do tego celu koszyku.\nDar na „Rozbudowę Domu Modlitwy w Czechowicach” można również przekazać bezpośrednio na konto Diecezji Południowej 49 1020 2892 0000 5702 0166 5108 z dopiskiem „Rozbudowa Domu Modlitwy w Czechowicach-Dziedzicach”\nW związku z pojawiającymi się pytaniami, przygotowałem wyjaśnienia dotyczące kalendarza darów na 2020r., a w szczególności promocji darów w IV kwartale. Może wydawać się zaskakujące, że w jednym kwartale pojawiają się aż 3 razy dary określane mianem 13-tej soboty. Bieżący rok pod tym względem jest wyjątkowy z powodu pandemii i konieczności zamknięcia naszych Domów Modlitwy od połowy marca. W wyniku tego nie mieliśmy możliwości prowadzenia działań tak, jak było to dotychczas, w tym również składania darów w naszych zborach. Ominęły nas zbiórki darów 13-tej soboty za 1 i 2 kwartał.\nKorygując kalendarz uwzględniliśmy pominięte zbiórki dary, zaś z niektórych musieliśmy zrezygnować. Kalendarz zatwierdziła Rada Kościoła i w ten sposób wypracowano kompromisowe rozwiązanie, chociaż nie idealne. Pozostaliśmy przy nazwach stosowanych wcześniej, by ułatwić identyfikację naniesionych zmian. Z tego powodu mamy dary 13-tej soboty trzykrotnie w jednym kwartale. I nie chodzi o dzień w którym dokonujemy zbiórki ale o cele, które darami można wspierać. Dary są zbierane w czasie Szkoły Sobotniej, połowę przeznacza się na cel zagraniczny a resztę na cel krajowy za wyjątkiem, gdy darczyńca zdecyduje inaczej. Szczegóły możemy znaleźć na stronach promujących dary w kwartalniku Szkoły Sobotniej.\nJednocześnie zachęcamy do organizacji w zborach, z zachowaniem zasad bezpieczeństwa, Dnia Żniwno-Dziękczynnego, który przypada na sobotę 10 października. W tym dniu nie zostanie przeprowadzona ogólnokrajowa zbiórka darów, jednak celebrowanie tego dnia w zborach można zakończyć zbiórką, które zasilą fundusze zboru.\nMam nadzieję, że niniejsze wyjaśnienia okażą się przydatne. Życzę wielu błogosławieństw Bożych, dużo zdrowia i opieki Bożej.\n10 października 2020 - Dary 13 soboty\n17 października 2020 - Dzień ORTV Głos Nadziei\n14 listopada 2020 - III Festiwal Twórczości Dzieci


Gdyby nie „nieposłuszny” abp Lefebvre, odebrano by nam katolikom na zawsze prawdziwą Mszę św – gloria.tv\nGdyby nie „nieposłuszny” abp Lefebvre, odebrano by nam katolikom na zawsze prawdziwą Mszę św\n1352.6K Sep 18, 2017\nEON shares this\nPrzepiękny film, który można także odczytać jako przestrogę przed przejawami destrukcji. Porusza subtelny problem relacji między posłuszeństwem a powinnością obrony Tradycji, obrony katolickiej wiary. Film może kogoś obudzić do myślenia w kategoriach prawdy i dostrzeżenia, że i nie w bajce nie wszystko jest dzisiaj „w najlepszym porządku”…\nFilm „Katolicy” w reżyserii Jacka Golda. Zrealizowany …More\nFilm „Katolicy” w reżyserii Jacka Golda. Zrealizowany w 1973 r., w dwa lata po wprowadzeniu przez papieża Pawła VI nowego rytu mszy, jest odbiciem tej najdramatyczniejszej w dziejach katolicyzmu epoki, która wzbudziła zainteresowanie nawet niekatolików. W filmie występują Trevor Howard, Martin Sheen, Cyril Cusack, Andrew Keir i Michael Gambon. Jednak gra aktorska jest tylko tłem dla skontrastowania przeciwstawnych postaw. Już pierwsze ujęcie wprowadza napięcie, które będzie towarzyszyć widzowi aż do końca. Na irlandzkim wybrzeżu zakonnicy z położonego na wyspie klasztoru odprawiają tradycyjną, trydencką Mszę św.. Widz odbiera scenę jak z czasów prześladowań Cromwella, kiedy katolicy irlandzcy zbierali się w ukrytych miejscach, nocą, na Świętą Liturgię.Przebywający w Rzymie przełożony zakonu, któremu podlega nieposłuszny klasztor, wysyła specjalnego wysłannika dla wprowadzenia posoborowych zmian. Przełożony wyszydza starą Mszę jakby to był przeżytek, nic już dla współczesności nie znaczący anachronizm (spółczenie jest podobnie). Wysłannik, ksiądz grany przez Martina Sheena, dla skontrastowania ze swymi zakonnymi adwersarzami jest ubrany po cywilnemu i wydaje się być człowiekiem całkowicie zeświecczonym. Jest zresztą brany przez ludność za dziennikarza, któremu nie należy pomagać. Kiedy zdeterminowany (nasuwa się tutaj analogia do współczesnych znanych nam modernistów) przy pomocy śmigłowca dotrze w końcu ze swymi poglądami do bogobojnych mnichów, będą to dwa przeciwstawne światy. Z jednej strony głęboka wiara i troska o zbawienie dusz poprzez udzielanie im sakramentalnej posługi, z drugiej natomiast służba, jak sam wysłannik przyznaje, ludzkości – łącznie z pełną akceptacją rewolucyjnej działalności w Ameryce Łacińskiej. I co najbardziej zdumiewające, nie wierzy on w rzeczywistą obecność Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie, co jest jakby dyrektywą płynącą z samego Rzymu. Kluczową postacią w dramacie jest konserwatywny opat, już kilkakrotnie przeciwstawiający się zmianom prowincjała. Ale w decydującym momencie przyznaje, że już od pewnego czasu stracił wiarę (!) – i on właśnie przechodzi na stronę apostazji. Jest to bardzo symptomatyczny sojusz modernistów i tych co stracili wiarę. W ostatniej sekwencji opat zaczyna wyznawać protestancką definicję obecności Pana Jezusa przez sam fakt wspólnotowej modlitwy. Przy pomocy nakazu posłuszeństwa opat chce wprowadzić modernistyczne nowinki. Tego jednak w filmie już nie zobaczymy. Znając historię możemy się tylko domyślać, jaki los spotkał tę monastyczną wspólnotę, której końcem będzie zeświecczenie, utrata powołań i opuszczenie na zawsze klasztoru na wyspie. Mechanizm zniszczenia był wszędzie podobny. Posługując się zaprzeczeniem zasady posłuszeństwa, która jest tylko w służbie Prawdy, a nigdy odwrotnie, dokonano demontażu Tradycji w Kościele\nNie wiem czy o mnie ci chodziło, ale to nie mnie tu cytujesz.\n@Młot na posoborowe\nDrugim ważnym wątkiem jest na początku filmu. Kapłani sami pozbawiają się szacunku, gdy zdejmują sutannę. Bohater filmu jak wyższy dostojnik Watykanu był w zwykłym świeckim ubraniu rybak nie chciał go wziąć do łodzi, mimo że krzyczał, że jest księdzem - dostał po łapach.\nQuel Jak zwykle "alergik 'na Msze Trydencką, klakier WoTK, musi wtrącić swoje "judaszowe trzy grosze". Kolejny internetowy głupek i pożyteczny idiota w rękach żydków i lewaków na Glorii TV po Waculi25, a może to, to samo?\nDrugim ważnym wątkiem jest na początku filmu. Kapłani sami pozbawiają się szacunku, gdy zdejmują sutannę. Bohater filmu jak wyższy dostojnik Watykanu był w zwykłym świeckim ubraniu rybak nie chciał go wziąć do łodzi, mimo że krzyczał, że jest księdzem - dostał po łapach\nOne more comment from Młot na posoborowe\nJeden ważny wątek przebija się przez ten film. To przez niewierzących lub wątpiących przełożonych zakonów, seminarium, biskupów łatwo rezygnowali z Mszy Tradycyjnej i w duchu POSŁUSZEŃSTWA NAKAZYWALI swoim podwładnym dostosować do nowych reguł i surowo karali słuszny bunt prawdziwie służących Bogu podwładnych. Taka była cena utrzymaniu się na "wygodnym stołku" przełożonego".\n"do końca lat 70 prawie 80 można było jeszcze w moim mieście uczestniczyć normalnie\nw liturgii Kapłan tyłem do wiernych"\nJeśli ktoś się uparł i miał wsparcie wiernych a przede wszystkim biskupa to niewykluczone, że mógł nawet do końca lat 70.\n"Pewnie w dużej mierze biskupi i księża szli "na łatwiznę" - co obiektywnie przyznaję."\nOtóż to. Niektórzy kapłani i biskupi cieszyli się, że ryt …More\nOtóż to. Niektórzy kapłani i biskupi cieszyli się, że ryt jest mniej restrykcyjny. Ale tutaj trzeba zaznaczyć, że księża i biskupi prawdopodobnie nie zdawali sobie sprawy w czym uczestniczą, a jeśli tak było i jednocześnie uznawali tamtych za prawdziwych papieży i hierarchię, to byli im po prostu posłuszni. Natomiast niektórzy wierni cieszyli się, że w końcu rozumieją Mszę. Ale tutaj również trzeba zaznaczyć, że nie wytłumaczono wiernym tego, że nie miało miejsca przetłumaczenia na język narodowy i lekka modyfikacja rytu, ale że wprowadzono zupełnie nowy ryt.\n"Pomimo reformy liturgii katolickiej, dokonanej po II soborze watykańskim przez papieża Pawła VI, forma trydencka jest nadal uważana przez Kościół katolicki za godziwą i ważną."\nSkoro wprowadzono nową Mszę, to czy można to nazywać reformą? Moim zdaniem to było zburzenie porządku starego i wprowadzenie nowego. Wystarczy porównać oba ryty i to widać jak na dłoni.\nCo do dalszej treści, to ta cała historia, walka o Mszę, to jest po prostu reżyserowany teatr. Wiadomo dlaczego oni zaczęli powoływać komisje, analizy itp. Dlatego bo Mszę trydencką zapewniali Bractwo i sedewakantyści i wielu wiernych do nich przechodziło, a tam wierni dowiadywali się o soborze. Aby zatrzymać odpływ wiernych należało przywrócić 'powszechnie' Mszę trydencką w kościele soborowym. Uczyniono to ale według zasad modernistów.\nZresztą Msza była kluczowa dla modernistów na początku swej rewolucji. Teraz ona już nie jest tak ważna, natomiast będą ją używać do tworzenia podziałów w kościele soborowym i to robią. Np. Franciszka wypowiedź na temat 'reformy liturgii' była wrzutką aby w kościele soborowym się zakotłowało i żeby się zajęli komentowaniem itd., a tymczasem rewolucja idzie dalej.\nBractwo przekabacono, Fellay już zmienił Bractwo, a ci z Bractwa nawet o tym nie wiedzą, a nawet jak im się to powie i wymieni co już się zmieniło, to zbywają to. Jedynie Williamson i jego grupa idzie drogą Lefebvre. Oczywiście i Lefebvre się mylił (zatem Williamson również) jak i Fellay, a jedyną możliwością jest sedewakantyzm, ale tu już inna kwestia.\n"skoro każdy ksiądz mógł odprawiać"\nWłaśnie o to chodzi że nie mogli odprawiać. Przyszło nowe zarządzenie, nowy mszał, zrobili przemeblowanie ku nowemu porządkowi. Jak mieli odprawiać Mszę trydencką? Musieliby się sprzeciwić biskupowi. A jakby to zrobili to albo miłosierny biskup by im pozwolił prywatnie odprawiać (może w niektórych przypadkach publicznie), albo byliby wyrzuceni. A z tego …More\nWłaśnie o to chodzi że nie mogli odprawiać. Przyszło nowe zarządzenie, nowy mszał, zrobili przemeblowanie ku nowemu porządkowi. Jak mieli odprawiać Mszę trydencką? Musieliby się sprzeciwić biskupowi. A jakby to zrobili to albo miłosierny biskup by im pozwolił prywatnie odprawiać (może w niektórych przypadkach publicznie), albo byliby wyrzuceni. A z tego co mi wiadomo, tamte czasy raczej nie były miłosierne dla takich księży.\nJeśli odgórnie nakazuje się NOM, grożąc suspendą czy ekskomuniką i jednocześnie ciężko uzyskać pozwolenie na trydencką, to czy to nie jest działanie bliskie zakazowi?\nPoza tym, czemu oni wprowadzając NOM powoływali się i do tej pory się powołują na SWII, skoro ten mówił jedynie o dostosowywaniu się, a nie o wprowadzaniu czegoś nowego?\n@Quel W tym cały paradoks przekłamania.\nZakazać, nie zakazał. Lecz uzyskać zgodę, to była sztuka.\nPS. Ale dlaczego tradycyjny ryt był obłożony takimi restrykcjami?\nNigdy nie pozwolono na Msze św. TYLKO i WYŁĄCZNIE w jęz. ojczystym! Jęz. sakralnym, jęz. Kościoła była i BĘDZIE łacina!\nMszy RZYMSKIEJ nie zakazano! Odsyłam do orzeczenia komisji pracującej pod koniec lat 80tych (był w niej również kard. Ratzinger).\nMsza TRYDENCKA, czy RZYMSKA (zamiennie) była nadzwyczajną i zwyczajną przez 15ście wieków.\nPotwierdzam i zamykam temat.\nJak sam kiedyś natknąłem się na ten film to byłem zaskoczony, że jest tak prawdziwy, że wogóle powstał.\n@Jean Sarthois Bezcenne.\nOne more comment from Jean Sarthois\n@Piotr2000 Ja także proszę o modlitwę ;)\na teraz ZADANIE dla wszystkich wierzacych:\n1. zebrac sie w grupe osob, ktorym zalezy na umocnieniu Kosciola swietego Tradycja i isc /ruszyc swoje 4 litery/ do swojego ksiedza proboszcza z prosba o wyznaczenie czasu /najlepiej jedna z mszy swietych niedzielnych/ i kaplana na odprawianie Mszy swietej Wszechczasow !\n2. Zadbac o teksty Mszy swietej po lacinie i przecwiczenie z wiernymi stalych jej …More\n2. Zadbac o teksty Mszy swietej po lacinie i przecwiczenie z wiernymi stalych jej czesci,\n3. Uwzglednic specyfike umiejscowienia oltarza swietego, rozdawania i przyjmowania Komunii swietej /patena na okruchy Komuniii swietej, postawa kleczaca i do ust przy przyjmowaniu Komunii swietej/,\n3. Poprosic ksiedza o przygotowanie konferencji ukazujacej poszczegolne czesci Mszy swietej trydenckiej i wartosc tejze Mszy swietej.\nDziekuje Ci za ten bardzo wymowny tytul.\nBog powoluje ludzi jako Swoje narzedzia\ndla obrony Prawdy i Dobra.\nTak. Dzieki arcybiskupowi Lefebvre'owi i podobnym mu,\nw stalosci, w trwaniu przy tym,\nprzy czym trwal Kosciol swiety przez 20 wiekow,\nmozemy dzisiaj juz bardzo wyraznie mowic\no Mszy Swietej Wszechczasow,\nnie ulegac falszywemu wstydowi,\nze jest ona archaizmem czy folklorem,\ndopominac sie o jej sprawowanie,\ndopominac sie o wlasciwe jej miejsce\nw Kosciele po soborze watykanskim II.


Życie Częstochowy i powiatu Czujniki smogu w Olsztynie - Życie Częstochowy i powiatu\nTrwa instalacja sensorów Airly na terenie gminy Olsztyn. Łącznie będzie ich sześć. Airly to największa i najgęstsza na świecie globalna sieć monitorowania jakości powietrza.\nCzujniki zostaną zamontowane na budynkach: Urzędu Gminy Olsztyn, strażnic w Przymiłowicach i Biskupicach oraz szkół: w Turowie, Zrębicach, Kusiętach. Koszt zakupu sensorów to 10 tys. zł. Każdy będzie mógł sprawdzić jakość powietrza w swoim otoczeniu – na stronie internetowej https://airly.org/map/pl/ lub w bezpłatnej aplikacji Airly.\nSystem czujników Airly na bieżąco monitoruje stężenia cząsteczek stałych (PM1, PM2.5, PM10), prowadzi pomiar temperatury, wilgotności powietrza oraz ciśnienia atmosferycznego. Znajdziemy tam dane z ostatnich 24 godzin, oraz dodatkowo prognozę zanieczyszczenia na następną dobę.


Delia Cosmetics balsam do ust Honey Trap odżywczy 4.9 g\nDelia Cosmetics Balsam do ust Honey Trap odżywczy zawiera formułę bogatą w aktywne składniki regenerujące oraz cudowną moc miodu. Intensywnie nawilża, odżywia i pielęgnuje spierzchnięty, szorstki naskórek ust. Przywraca im witalność, jędrność i elastyczność. Twoje usta będą wyglądać młodo i kusząco. Chroni przed niekorzystnymi czynnikami atmosferycznymi – słońcem, wiatrem, mrozem. Idealny do codziennej pielęgnacji.\n- nanieś balsam na usta,\n- rozprowadź go po całej ich powierzchni.


Dowolna aktywność powtarzana 7 godzin dziennie będzie skutkować zmianami w mózgu. Tak działa mózg.\nDużo racji, ale nie bez fałszywych tropów...\n" ...ba - nasze duże i sprawne mózgi wyewoluowały przez to, że nasi przodkowie dużo biegali."\nNie, nie biegali dużo, a już na pewno nie intencjonalnie. Biegali, gdy musieli. Celem jednak było konserwowanie energii w stopniu maksymalnym, a nie jej beztroskie wydatkowanie.\nPrzyczyna nadwagi i otyłości jest inna. Wyewoluowaliśmy, o czym świadczą solidne badania tak, aby wydatek energetyczny był constans ( +- oczywiście i w dłuższym okresie), Z czego z kolei wynika, że za nadwagę odpowiada zła dieta. Ewolucyjny ruch natomiast jest dla zdrowia, nie dla odchudzania.\nMózgi nie wyewoluowały przez bieganie :D Dzikie koty biegają dużo więcej...\nZ chwilą spopularyzowania smartfonów zaczęła się choroba, podobnego wirusa obserwowano przy grach na konsolach, wcześniej wszystkie automaty były sprawcami niejednego nieszczęścia rodzinnego. Obecnie nie trzeba jakichś wymyslnych broni, wystarczy spowolnic internet lub przyblokować niektóre strony, wariatów przybędzie, inny wariant jest bardziej ekologiczny, wystarczy zrobić zarzutkę na linie energetyczne jak kiedyś na Bałkanach, większość ludzi nie poradzi sobie w prostym życiu.\nJakie zmiany pokazało MRI ???\n...niektórzy są uzależnieni od władzy.. objawia się to tym, ze np. ciągle startują w wyborach do sejmu, senatu, na prezydenta, samorządowca, hierarchy kościelnego, itd. itp... ;)\nPrzeraza ich bycie "zwyklym szaraczkiem" bez obstawy ochroniarzy, bez immunitetu, bez insygniów władzy, bez możliwości wpływu na życie innych ludzi.. itd. itp.\nPrzepraszam, ale jakoś nie wierzę w perfekcyjną, podkreślam: perfekcyjną, znsjomość angielskiego zdobytą w trakcie sesji gier on-line. Wierzę, że jest w stanie się sprawnie porozumieć, ale to nie jest „perfekcyjna znajomość’. Zupełnie zbędne zaklinanie rzeczywistości, które obniża wiarygodność całego wywodu.


strugi firmy Rebir\nstrugi firmy Rebir\nJak widzę, firma jest łotewska. Urządzenia mają moc ogromną, większą niż inne strugi, szerokość ostrza też. Planuję wydać kilkaset złotych, więc chce je dobrze zainwestować. Korzystacie może z tych strugów, nie sparzę się, kupując jeden? Nie będę wykorzystywał go profesjonalnie. Proszę o doradztwo.\nRe: strugi firmy Rebir\nBardzo polecam! Szczególnie model IE-5708. Nie ma możliwości, żebyś nie umiał go używać, świetne parametry. Nie będziesz żałować zakupu.\nA ja bym polecił strug ie-5708, dzielnie mi się sprawuje. Nieważne, które urządzenie tej firmy kupisz, Rebir to dobry wybor.\njesli strug rebira, to tylko wspomniany ie-5708. to sprawdzone narzedzie, nie do zajechania. za to o E1-82-1 slyszalem niepochlebne opinie, wiec nie polecam.\nNo więc zakupiłem IE-5708. Dam znać, jak się sprawuje. Dziękuję uprzejmie za wszystkie rady.


CUTANIA® Chews - suplement dla psów i kotów na choroby skóry i włosów - :: VetNova - Suplementy dla psów i kotów\nStrona główna » Produkty » CUTANIA® Chews\nNowa generacja suplementu dermatologicznego dla długookresowej pielęgnacji włosów i skóry u psów i kotów.\nRedukuje zapalenie i świąd skóry, stymuluje produkcję kolagenu i nawilżenie skóry, przyspiesza regenerację i gojenie skóry. Alternatywa dla terapii kortykosterydami.\nPrzeznaczony do stosowania w stanach zapalnych skóry pochodzenia alergicznego, wywołanych przez drobnoustroje i pasożyty. Łojotokowe zapalenie skóry. Stymulowanie rozwoju kolagenu i keratyny. Atopowe zapalenie skóry. Urazy skórne: leczenie pooperacyjne, oparzenia itp. Miejscowe zapalenie skóry: wyprysk wilgotny, pododermatitis, ziarniniak lizawkowy itp.\nSkrobia kukurydziana, drożdże piwowarskie, tłuszcz z kurczaka , woda, gliceryna, lecytyna sojowa, olej z czarnej porzeczki, jęczmień, ryż i żyto, olej szafranowy, owies, otręby, metylosulfonylometan (MSM), witamina C, L-cysteina, N, N-dimetyloglikonian (DMG), DL-Metionina, mieszanina maltodekstryny, alginianu sodu i siarczanu wapnia, oleju rybnego, ekstraktu Vitis vinifera, L-Proline, Ekstrakt z nasion Perilla frutescens, cynk, naturalna witamina E, kwas sorbowy, kwas hialuronowy o niskiej masie cząsteczkowej (HyaMax®), niacynamid, kwas propionowy, mieszanina naturalnych tokoferoli w połączeniu z małymi ilościami dwutlenku krzemu, kwasu cytrynowego, oleju roślinnego i ekstraktu z rozmarynu, witaminy A (octanu retinolu).\nOleje i tłuszcze 13,6%\nStymulowanie rozwoju kolagenu i keratyny, aby uruchomić naturalne mechanizmy naprawcze skóry. Zasadnicze znaczenie w długoterminowym leczeniu, ponieważ jest w stanie utrzymać odpowiednie warunki do regeneracji ran i prawidłowego funkcjonowania tkanki nabłonkowej. CUTANIA® jest dobrą alternatywą dla kortykosteroidów w celu kontroli stanu klinicznego po przejściu fazy ostrej.\nAtopowe zapalenie skóry: środowiskowe, sezonowe alergie, alergie na pokarm.\nUrazy skórne: leczenie pooperacyjne, oparzenia itp.\nZakaźne (Malassezja, bakterie lub grzyby).\nIchtioza, suche i wilgotne łojotokowe zapalenie skóry....\nMiejscowe zapalenie skóry: wyprysk wilgotny, pododermatitis, ziarniniak lizawkowy itp.\nCUTANIA® Gryzaki: 1 gryzak /7,5 kg.\nNie podawać zwierzętom z biegunką.\nCUTANIA® Chews: 60 gryzaków (1 miesiąc dla psa o wadze 15 kg).


Apart - wszystko na temat Apart w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : Apart (96)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia Apart. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku Apart) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem Apart posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania Apart jesteśmy w stanie zaprezentować Ci Apart materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Piątek 26.10.2012 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Czwartek 14.03.2013. W naszym serwisie znajdziesz również 7 galerii opisanych słowem Apart. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania Apart ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu Apart.