Dwa patrolowce dla Straży Granicznej - Altair Agencja Lotnicza\nStraż Graniczna dostarczyła dziś dodatkowych wrażeń uczestnikom kończących się BME 2010. W bazie Kaszubskiego Dywizjonu Straży Granicznej na Westerplatte ochrzczono dwie nowe jednostki patrolowe tej formacji.\nMatkami chrzestnymi były Elżbieta Bieńkowska - minister rozwoju regionalnego, oraz Anna Wypych-Namiotko - wiceminister infrastruktury. Patrolowce podawane do chrztu przez obie panie noszą w rejestrach Straży Granicznej symbole SG-111 i SG-112. Są to jednostki o długości 23,9 m, szerokości 6,65 m, rozwijające prędkość do 15 węzłów, obsadzone przez 6 marynarzy Straży Granicznej. Ich dostawcą i wykonawcą jest stocznia estońska, która wygrała przetarg, oferując najniższą cenę. Patrolowce nazwane Patrol 1 i Patrol 2 przeznaczone są do służby na wodach granicznych z Rosją na Zalewie Wiślanym.\nJak się dowiedzieliśmy od marynarzy Straży Granicznej, wstępne testy jednostek wypadły tak znakomicie, a warunki dostaw następnych okrętów są tak obiecujące, że najprawdopodobniej zamówione zostaną u tego samego wykonawcy jeszcze 3 patrolowce. Źródła stoczniowe podały nam, że stocznie polskie nie były w stanie konkurować cenowo z estońskimi, które dotknięte kryzysem oferują nadzwyczajnie niezwykłe warunki dostawy.\nMorski Oddział Straż Granicznej prócz 3 dodatkowych małych estońskich patrolowców zamierza się wyposażyć w 2 pełnomorskie okręty patrolowe. Po jednym dla każdego dywizjonu - zachodniopomorskiego i kaszubskiego. A także nabyć jeden śmigłowiec W-3 AM Anakonda.\n- Marynarka Wojenna RP może jedynie pozazdrościć marynarzom Straży Granicznej - oświadczył jeden z oficerów naszej floty podczas konferencji podsumowującej hipotetyczne i możliwe programy modernizacyjne polskich sił morskich, towarzyszącej gdańskim Balt-Military-Expo 2010. Ponieważ od 20 lat żaden nowy okręt nie wszedł do służby w Marynarce Wojennej. Z zaprezentowanej analizy Akademii Marynarki Wojennej, której autorami są profesorowie tej uczelni: Zbigniew Badeński i Henryk Sołkiewicz (obaj są admirałami w stanie spoczynku), wynika jasno, że ogromny regres w wydatkach na modernizację floty nastąpił w 2008, kiedy ich poziom spadł z 653 mln zł (2007) do 471 mln zł. W 2009 było już zupełnie źle, kiedy na odnowienie marynarki MON wydało tylko... 226 mln zł. Konkluzja obu admirałów w stanie spoczynku jest miażdżąca: MW RP zmuszona została w okresie ostatnich trzech lat do ograniczenia wydatków bieżących aż o 50,6%!\nZ danych obu profesorów wynika, że przy ciągle podnoszonych rocznych wydatkach MON - od 12,6 mld zł w 1999 do 22,8 mld zł w 2009 - coroczny budżet Marynarki Wojennej systematycznie obniżano, z poziomu 8% całości w 1999 do zaledwie 2,9% w 2009. Admirałowie wyliczyli, że w okresie 2007 - 2009 okrojono flotę (biorąc pod uwagę skromny, 6-% udział marynarki w całości budżetu MON) o 1,38 mld zł, czyli o tyle, ile pochłonęłaby budowa dodatkowej korwety Gawron. Jeśli natomiast utrzymywanoby 8-% udział marynarki w wydatkach MON, kwota niedoinwestowania floty w latach 2007-2009 sięgnęłaby 2,708 mld zł. Wystarczyłoby to na dwie dodatkowe korwety lub w pełni wyposażony i uzbrojony nowoczesny okręt podwodny z siłownią niezależną od dopływu powietrza.\nZdjęcia: Antoni Ciejpa - Straż Graniczna


AKOMPANIAMENTY DO UTWORÓW GRANYCH PRZEZ UCZNIÓW NA EGZAMINACH I AUDYCJACH\n...Nic nie zastąpi nauczyciela. Dobry akompaniator też jest bezcenny.\nJednak czasem, kiedy dopiero się uczysz, nie wszystko idzie tak jak powinno.\nPróbujesz i próbujesz. Czas płynie...Twój nauczyciel jest coraz bardziej znudzony... zniecierpliwiony...\nPozwól mu odpocząć!\nSięgnij po nasze gotowe akompaniamenty! Ćwicz sam, kiedy chcesz i jak długo chcesz.A kiedy już się nauczysz, razem zagracie to pięknie.\nSTUDIO MUZYCZNE WARIACJA OFERUJE:\nProfesjonalne akompaniamenty fortepianowe, gotowe lub na zamówienie:\ndla uczniów Szkół Muzycznych I-go i II-go stopnia\nstudentów kierunków wokalnych i instrumentalnych\ndla wykonawców, muzyków i śpiewaków\ndla amatorów, do domowego muzykowania. więcej...\nPodkłady muzyczne do egzaminów, dla kandydatów na studia aktorskie i wokalne. więcej...\nAranżacje dowolnych utworów muzyki klasycznej lub rozrywkowej. więcej...\nPrzykładowe wykonania utworów muzyki klasycznej i rozrywkowej nagrywane przez naszych wykonawców więcej...\nAkompaniatorów i muzyków do wynajęcia więcej...\nOpracowywanie i konwersja plików mid na wave lub mp3, nagrywanie podkładów do karaoke, kompilacja muzyki do spektakli i inne usługi muzyczne więcej...\nMożliwość bezpłatnej publikacji artykułów związanych z muzyką. więcej...\nJesteśmy otwarci na wszystkie ciekawe propozycje ! :-)\nMUZYCZNY LUKSUS, NA KTÓRY CIĘ STAĆ:\nNasze akompaniamenty to Twój idealny, domowy akompaniator. Nie nudzi się, nie irytuje, ma dla Ciebie zawsze czas.\nW szkole zawsze jest zbyt mało czasu na pracę z akompaniatorem, ale z naszymi nagraniami będzie Ci o wiele łatwiej. Możesz ćwiczyć w domu tak długo, aż opanujesz właściwą intonację i tempo utworu , a pracę z akompaniatorem zacząć dopiero kiedy już przezwyciężysz wszystkie trudności techniczne.\nBędziecie mogli poświęcić cały czas na pracę nad całością utworu i zespoleniem obu głosów w muzyczną całość.\nDzięki temu będziesz lepiej przygotowany, a lepsze przygotowanie to mniejszy stres, większa swoboda wykonania i w efekcie lepsza ocena.\nNigdy więcej mozolnego rozczytywania utworu. Nigdy więcej ślamazarnego grania. Nigdy więcej pomyłek! Teraz będziesz przychodził na lekcję przygotowany a Twój akompaniator będzie zachwycony\nWiesz, co grasz ! Dzięki gotowym akompaniamentom uczysz się łatwiej, szybciej i z przyjemnością\nMożliwość usłyszenia od początku obu partii utworu sprawi, że łatwo Ci będzie zorientować się w charakterze utworu, zrozumieć go i poczuć jego wewnętrzny puls.\nDzięki temu ćwiczenie staje się łatwiejsze i przyjemniejsze.\nUnikasz stresu związanego z obawą przed pomyłką czy ograniczonym czasem który nauczyciel ma dla Ciebie.\nPowtarzasz i ćwiczysz sam tyle razy, ile jest Ci potrzebne do biegłego opanowania utworu.\nDostajesz to, co najlepsze\nNasze akompaniamenty są bardzo starannie opracowane.\nDo każdego z nich dodajemy ścieżkę z dźwiękiem metronomu. Zawsze są to 2 takty na początku utworu i na początku każdej części, a także wszędzie tam, gdzie jest to potrzebne (np. pauzy lub długie nuty w partii fortepianu).\nNa życzenie klienta możliwe jest także nagranie akompaniamentu całkowicie bez metronomu lub dodanie go we wskazanych przez klienta miejscach.\nKażdą płytę rozpoczyna dźwięk a, tak że solista ma możliwość dostrojenia się do instrumentu.\nW naszym studio nagrywamy akompaniamenty o różnym stopniu trudności-od najprostszych, przydatnych uczniom dopiero rozpoczynającym naukę, po akompaniamenty dla zawodowych muzyków czy śpiewających aktorów.\nWszystkie opracowane są równie starannie.\nW naszej ofercie jest już ponad 300 utworów, a stale pojawiają się nowe.\nNawet jeśli w naszym sklepie nie znajdziesz utworu, którego szukasz , możesz go zamówić. W ciągu 10 dni przedstawimy Ci wycenę i nagramy go dla Ciebie .\nMożesz także przysłać nam swoją opinię i propozycję tego, co chciałabyś, żeby znalazło się w naszej ofercie w przyszłości.\nWyjątkowa oferta - akompaniament z linią melodyczną\nMamy także w ofercie przykładowe wykonania utworów. Jeśli jeszcze nie czytasz biegle nut, a chciałbyś usłyszeć całość i zrozumieć charakter utworu, możesz go posłuchać w wykonaniu naszych muzyków.\nPonieważ linia melodyczna grana jest na fortepianie, nie będzie Ci niepotrzebnie sugerować sposobu wykonania czy interpretacji utworu.\nKupując u nas oszczędzasz czas\nJeśli będziesz pracował z naszymi akompaniamentami, nie będą Ci potrzebne dodatkowe lekcje. Będziesz mógł grać wtedy kiedy chcesz, tak długo jak chcesz i tyle razy ile chcesz.\nMożesz mylić się i powtarzać utwór wielokrotnie-nasze akompaniamenty nie znudzą się ani nie zniecierpliwią.\nMożesz ćwiczyć nawet wtedy, gdy wyjeżdżasz. Zabierasz płytę i instrument ze sobą możesz grać gdzie chcesz. Możliwe jest także zamówienie utworów w formacie mp3-odtworzysz je nawet przy pomocy telefonu komórkowego.\nMożesz kupić dokładnie to i dokładnie tyle, ile potrzebujesz-nawet tylko minutę muzyki w cenie już od 8 zł za utwór!.\nNie płacisz za to, czego nie potrzebujesz. Co więcej , płacisz tylko za muzykę-koszt płyty, okładki i tłoczenia bierzemy na siebie! Jeśli zamówisz kilka utworów i nie zmieszczą się one na jednej płycie, podzielimy je na dwie lub więcej bez dodatkowych kosztów.\nW przystępnej cenie otrzymujesz wyjątkowy produkt, dokładnie taki, jakiego potrzebujesz.\nWiększość utworów nagrana jest w dwóch tempach - wolniejszym do ćwiczenia i szybszym, docelowym. Tak więc w cenie jednego nagrania otrzymujesz dwa. Możesz także zamówić nagranie w dowolnym, podanym przez Ciebie tempie.\nJeżeli nie znalazłeś w naszym sklepie potrzebnego Ci akompaniamentu, zamów go u nas. Przedstawimy Ci wycenę utworu, a po jej zaakceptowaniu nagramy go specjalnie dla Ciebie , z nut naszych lub powierzonych.\nMożesz przesłać nam nuty faksem lub mailem, w formacie JPG, png lub gif. Możesz także wysłać nam je pocztą-po dokonaniu nagrania odeślemy Ci je z powrotem wraz z nagraną płytą.\nCena zależy tylko od długości i stopnia trudności akompaniamentu.\nZyskujesz o wiele więcej, niż tylko akompaniament\nZostając naszym klientem zyskujesz więcej niż akompaniament:\n- bezpłatny dostęp do forum z ekspertem, gdzie możesz zadawać pytania na wszystkie interesujące Cię tematy z zakresu nauki gry na instrumentach i śpiewu\n- bezpłatny biuletyn, w którym znajdziesz artykuły i informacje ze świata muzyki.


Najmłodszy miliarder świata - GF24.pl\nInwestorzy spotykają się z nim, aby przekonać go do tego, by pozwolił im zostać wspólnikiem w jego biznesie.\nJako 19-latek Alexandr Wang (urodził się w styczniu 1997 r.) porzucił prestiżowy MIT (Massachusetts Institute of Technology), aby współtworzyć start-up Scale AI. Teraz pomaga firmom takim jak Air Force, Army, GM i Flexport wykorzystywać potencjał danych, które gromadzą. Jako 25-latek jest też najmłodszym miliarderem, który ów status zawdzięcza własnej pracy. Jest również pierwszym z pokolenia miliarderów, którzy zarabiają na tworzeniu danych.\nAlexandr dorastał w okolicach słynnego laboratorium Los Alamos w Nowym Meksyku. W Stanach Zjednoczonych to miejsce owiane legendą tajnego projektu Manhattan, w którym stworzono pierwszą bombę atomową świata. Rodzice Alexandra byli fizykami, którzy pracowali nad projektami broni dla wojska. Teraz on robi dokładnie to samo, tyle że na większą skalę. W szóstym roku swojego istnienia firma Wanga (założona została w San Francisco) Scale AI, podpisała już trzy kontrakty o wartości około 350 milionów dolarów (może być to więcej, bo projekty rządowe specjalnie przejrzyste nie są). Chodzi o to, aby pomagać amerykańskim siłom powietrznym i armii w wykorzystaniu sztucznej inteligencji. Imponujące osiągnięcie jak na 25-latka bez dyplomu.\nTechnologia Scale wykorzystywana jest obecnie do analizy zdjęć satelitarnych. Znacznie szybciej niż analitycy, pozwala określić, jakie szkody powodują rosyjskie bomby na Ukrainie. Jednak ich programy cenione są nie tylko przez siły zbrojne. Już ponad 300 firm, w tym legendarny producent aut General Motors, korzysta ze Scale. W uproszczeniu jego narzędzia pozwalają wypłukać „złoto” z ogromnej rzeki danych, którymi dysponują firmy. – Każda branża korzysta z ogromnych ilości danych – tłumaczył działanie firmy Wang. – Naszym celem jest pomóc im w uwolnieniu potencjału ukrytego w tych danych i tym samym wzmocnieniu tych firm przy pomocy sztucznej inteligencji – podsumowuje.\nSzacuje się, że 15 proc. udziałów Wanga w AI Scale jest warte 1 miliard dolarów, co czyni go najmłodszym miliarderem na świecie. Przychody AI Scale szacowane są na 100 mln dolarów. Następnym w kolejce człowiekiem, który sam dorobił się miliarda dolarów, jest Brazylijczyk Pedro Franceschi, 25-letni współzałożyciel firmy obsługującej karty kredytowe Brex.\nJako dziecko Wang był geniuszem matematycznym, który brał udział w krajowych zawodach (w tym najsłynniejszych znanych jako Mathcounts, w których wystartował jako szóstoklasista), dla młodych fizyków, a także zajmował się programowaniem. Tego ostatniego nauczył się przy pomocy internetu. Również próbował swoich sił w zawodach programistów takich jak komputerowa olimpiada młodzieży (The USA Computer Olympiad – USACO).\nW szóstej klasie zapisał się na swój pierwszy krajowy konkurs matematyczny, którego celem było zdobycie darmowego biletu do parku Disneya. Nie wygrał konkursu, ale do magicznego świata i tak trafił, tylko nie do tego, do którego zamierzał. W zawodach młodych talentów matematycznych (The USA Mathematical Talent Search – USAMTS) zdobył brązowy medal w 2011 roku, a później został złotym medalistą w 2012 roku. W 2013 roku Wang znalazł się wśród 30 laureatów ogólnokrajowej olimpiady matematycznej. W prestiżowym konkursie „Kto chce być matematykiem” zajął trzecie miejsce. Oprócz matematyki był również doskonale zapowiadającym się młodym fizykiem. W 2014 roku brał udział w Narodowej Olimpiadzie Fizyków Stanów Zjednoczonych (USAPhO), w której dostał się aż do półfinału.\nW wieku 17 lat pracował już na pełnym etacie jako programista wspierający jedną z internetowych firm. Pracę zaczął już po ukończeniu szkoły średniej. A w ofertach mógł przebierać. Wybrał Addepar, którym miał prestiżowe stanowisko inżyniera oprogramowania. Później przez dwa lata pracował w Quora jako kierownik techniczny. Nieźle jak na nastolatka. W 2016 roku odbył staż w Hudson River Trading, dla której opracowywał algorytmy sprzedażowe.\nWówczas poznał współzałożycielkę AI Scale, Lucy Guo. Dostał się także na studia do prestiżowego MIT, który jest jak Harvard dla inżynierów. W przerwie letniej po pierwszym roku studiów zaczął pracę nad powstaniem AI Scale z Lucy Guo. – Powiedziałem rodzicom, że to będzie coś, czym będę zajmował się podczas letnich wakacji. Oczywiście nigdy nie wróciłem już na uczelnię – opowiada Alexandr Wang.\nZaledwie w trzy lata firma stała się potęgą. Zaczęła zatrudniać 100 stałych pracowników i ponad 30 tys. pracowników na zlecenie. Wśród jej klientów pojawiły się tak znane firmy, jak Waymo, Cruise, Airbnb, Pinterest, Lyft, OpenAI, nuTonomy czy koreański gigant Samsung.\nCzłowiekiem, który najbardziej inspiruje Aleksandra Wanga, jest legendarny założyciel Appla Steve Jobs.\n– Nie można łączyć kropek patrząc w przyszłość. Można je tylko łączyć patrząc wstecz. Musisz więc ufać, że kropki jakoś się połączą w Twojej przyszłości. Musisz zaufać czemuś – swojemu wnętrzu, przeznaczeniu, życiu, karmie – mówił w słynnej mowie w Stanfordzie w 2005 roku Steve Jobs. W tym dość mętnym cytacie chodzi o to, że niezależnie jak bardzo planujemy swoją przyszłość, to zawsze pojawi się jakieś nieprzewidziane zdarzenie. Bo takie właśnie jest życie. Ta mądrość pozwoliła Aleksandrowi Wangowi nie przejmować się specjalnie przyszłością. Jego pasje i działania stały się głównym wyznacznikiem jego przyszłości.\nAlexandr gra na skrzypcach odkąd skończył dziewięć lat. Jego inne zainteresowania obejmują pisanie, wędrówki. Do jego ulubionych lektur należą prace kontrowersyjnych filozofów Frederica Nietzsche (1844-1900), którym inspirowali się naziści, Francuza Jean Paul Sartra (1905-1980) i mniej znanego duńskiego filozofa Sorna Kierkegaard (1813-1855). Te zainteresowania pokazują, że człowiek, który jest w stanie wyciągnąć z gąszczu danych ukryte w nich wnioski, stara się rozwikłać najstarszą zagadkę ludzkości: jaki jest sens ludzkiej egzystencji?\nMimo że odniósł gigantyczny sukces, jego rodzice wciąż są rozczarowani jego decyzją o porzuceniu studiów. Aleksander Wang jest jednak pewien słuszności swoich wyborów. I stara się żyć według maksymy swojego idola Steve Jobsa, który był przekonany, że nie ma czegoś takiego jak nieudane doświadczenie. Każdy projekt, nawet ten zakończony porażką, to po prostu wiedza. A wygrywa ten, który wie dużo i umie z wiedzy robić użytek.\nAleksander Wang należy do pokolenia przedsiębiorców, którzy nie muszą martwić się o fundusze dla realizacji swoich projektów. To inwestorzy spotykają się z nim, aby przekonać go do tego, aby pozwolił im zostać wspólnikiem w jego biznesie. Takie spotkanie „kwalifikacyjnie” odbył Alexandr z samą słynną piosenkarką Katty Perry.\nPoprzedni artykułWygrać z rynkiem\nNastępny artykułEuropejskie „Alternatywy 4”


Samochód Opel Corsa wypożyczony na okres 17 dni w Wrocław - Lotnisko\nJak zawsze niezawodnie, jednak... strasznie dlugo czekalismy na kogokolwiek z obslugi podczas oddania samochodu (ok.30 min). Absolutnie jest to zrozumiale, duzo odbiorow, przyjec itd. jednak mysle, ze jedna osoba powinna byc na stale w biurze. Nie zmienia to jednak faktu, ze POLECAM i na pewno skorzystam z usług jeszcze raz! :)\nSamochód Renault Clio wypożyczony na okres 6 dni w Kraków - Lotnisko\nWszystko super.Perfekcyjna obsluga\nPełen profesjonalizm, miła obsługa, na pewno skorzystamy z usług odkryjauto.pl raz jeszcze...\nWyjątkowa życzliwość i uprzejmość. Jestem głęboko wdzięczny za okazaną uprzejmość.\nSamochód Ford Focus wypożyczony na okres 10 dni w Kielce zwrot Warszawa - lotnisko Modlin\nBardzo dobra wypożyczalnia,konkurencyjne ceny,korzystam regularnie.\nBardzo zadowolony. Jak zawsze warto\nSamochód Renault Megane Kombi wypożyczony na okres 7 dni w Katowice - Lotnisko zwrot Katowice\nKorzystamy z usług tej wypożyczalni za każdym razem kiedy wracamy do kraju na urlop, i za każdym razem wszystko przebiega sprawnie i szybko,pełen profesjonalizm samochody bardzo dobrze utrzymane. Mieliśmy raz problem z ogrzewaniem i w ciągu godziny podstawiono nam inny samochód. Nie szukają problemów tam gdzie ich nie ma. Z czystym sumieniem bardzo polecamy!\nJak zawsze najlepszy servis.\nSamochód Volkswagen Passat wypożyczony na okres 6 dni w Poznań - Lotnisko\nsuper,super, super !!!!!!!!!!\nSamochód Seat Ibiza wypożyczony na okres 6 dni w Wrocław - Lotnisko zwrot Kraków - Lotnisko\nWszystko poszło sprawnie i bardzo szybko. Jesteśmy z mężem zadowoleni z samochodu, który dostaliśmy. Również z tego, ze zostaliśmy podwiezieni z lotniska do waszego biura i w druga stronę z biura na lotnisko.\nSamochód Renault Kadjar wypożyczony na okres 3 dni w Katowice - Lotnisko zwrot Kraków - Lotnisko\nWszystko fajnie i bez problemow\nSamochód Citroen C-elysee wypożyczony na okres 21 dni w Rzeszów - Lotnisko\nJak zwykle miła i szybka obsługa , bardzo polecam!\n< wstecz687688689690691692następna >


szczepienie roślin - ZIELONE POGOTOWIE BLOG\nTag: szczepienie roślin\nDla Zielonego Pogotowia lato to również dobry czas na szczepienie iglaków… tyle że nie wszystkich. Wykorzystując metodę zwaną szparą boczną, możemy zaszczepić miniaturkę na większym\nNapisano 28 cze 2019 15 cze 2022 przez Zielone Pogotowie\nW szczepieniu róż chodzi o to, aby przenieść oczko z róży szlachetnej na młody pęd odmiany bardziej odpornej. W ten sposób otrzymamy szlachetny krzew różany\nKALENDARZ SZCZEPIEŃ I ROZMNAŻANIA ROŚLIN to pierwszy poradnik, który stworzyliśmy po założeniu kanału Zielone Pogotowie na YouTube. Od początku cieszy się on dużym zainteresowaniem i ma bardzo dobre opinie, przede wszystkim ze względu na ogromną\nZ dniem otwarcia naszego sklepu internetowego wydaliśmy nowy Poradnik: Szczepienie drzew i krzewów. Jeśli interesujesz się szczepieniem, lub planujesz takie zabiegi na swoich roślinach,\nTworzymy stronę i kanał Zielone Pogotowie, na której pomagamy ogrodnikom amatorom, jak i profesjonalistom. Publikujemy filmiki instruktażowe pokazujące jak pielęgnować ogród i konkretne rośliny. Odkrywamy


KASK HEAD ANDOR 2015 CZARNY - w SnowShop.pl\nKASK HEAD # ANDOR # 2015 CZARNY\nNowoczesny kask zaprojektowany przez innowacyjną markę Head. Bardzo lekki i komfortowy. Model ANDOR posiada odpinane nauszniku, termiczną i niezawodną wentylację i wiele innych przydatnych technologii. Zapewnia niezrównaną ochronę przed uderzeniami a jednocześnie perfekcyjnie dopasowuje się do anatomicznego kształtu głowy każdego użytkownika, zapewniając długotrwały komfort uzytkowania. Head ANDOR to kask, który zachwyci nawet najbardziej wymagających użytkowników!!!\nSkorupa: Light ABS\nSKORUPA LIGHT ABS\nDo konstrukcji kasków InMould użyto lekkiej skorupy, która została wykonana z najwyższej jakości poliwęglanu. Tłumiąca wszelskie uderzenia pianka EPS wdrażana jest bezpośrednio do wnętrza skorupy PC. Oba fragmenty łączą się zpewniając maksymalną ochronę i dużą lekkość.\nWentylacja termiczna to nowoczesny, automatyczny system wentylacji odprowadzający ciepłe powietrze na zewnątrz. System ten nie pozwala także na dostanie się chłodnego i zimnago powietrza do wnętrza kasku.\n360 BOA FIT\nSystem Fit Boa 360reguluje dopasoanie kasku do każdej wielkości głowy.\nKASK HEAD ANDOR 2015 CZARNY\n499 PLN 289 - 339 PLN\nKASK SALOMON MIRAGE 2018 CZARNY\nKASK SALOMON HACKER 2018 CZARNY\nKASK K2 VIRTUE 2017 BORDOWY\n549 PLN 320 PLN


Pracownicy upadającej firmy z Nowej Soli zarzucają prezesowi nieczyste interesy, i odbieranie załodze odpraw | Gazeta Lubuska\nPracownicy upadającej firmy z Nowej Soli zarzucają prezesowi nieczyste interesy, i odbieranie załodze odpraw\nFilip Pobihuszka [email protected] 68 387 52 87 21 stycznia 2010, 4:45\nPrezes Serwis Zachód nie zgodził się na zdjęcie. Nikt spoza spółki nie wie dokładnie, co dzieje się za murami firmy. fot. Filip Pobihuszka\nDo redakcji "GL" wpłynął list, pod którym podpisali się zdesperowani pracownicy upadającej firmy Serwis Zachód Sp. z o.o. z siedzibą w Nowej Soli, którzy po 31 marca tego roku zasilą grono bezrobotnych.\nJak czytamy, nie dostaną odpraw ani innych świadczeń, bo - według zarządu - nie ma na to pieniędzy. Tak przynajmniej wynika z listu, w którym można przeczytać też o tym, jakoby prezes, dzięki różnym operacjom miał z masy upadłościowej odebrać sobie ponad 250 tys. zł.\n"To pieniądze nieuczciwe mu naliczone, wykombinowane przez radę nadzorcza i machlojki głównej księgowej". "Majątek firmy też już został rozkradziony, podzielili się samochodami, laptopami, kamerami, telefonami i innym dobrym jeszcze sprzętem, ta reszta, co została, jest niewiele warta" - autorzy pisma nie szczędzą gorzkich słów pod adresem władz firmy.\nNadawcy listu snują też przypuszczenia, że prezes celowo doprowadził spółkę do upadłości poprzez zaniechanie. "Ponieważ prezesowi przestało zależeć na pracy (bo emerytura) to nie negocjował żadnych robót, nie walczył o zlecenia" - czytamy.\n- Do sądu w Zielonej Górze został zgłoszony wniosek o upadłość firmy. Do drugiego lutego powinien zostać rozpatrzony - mówi prezes zarządu firmy Jerzy Preuss. - Jeśli chodzi o pracowników, to ci, którzy mieli u nas umowy na czas nieokreślony i trzymiesięczne wypowiedzenie, dostaną takie odprawy, jakie są określone w kodeksie pracy. Czyli mniej więcej wartość trzymiesięcznego wynagrodzenia - mówi J. Preuss.\nPrezes stanowczo odpiera zarzuty odnośnie przyznawania sobie podejrzanych premii. - Ja również mam trzymiesięczne wypowiedzenie i trzymiesięczną odprawę - J. Preuss pokazuje odpowiedni zapis na swojej umowie. - Gdy do firmy wejdzie syndyk i cały majątek zostanie sprzedany, to pieniądze w pierwszej kolejności trafią na odprawy, dla pozostałych wierzycieli, dla skarbówki czy ZUS. Jeżeli coś zostanie, to przeznaczone zostanie dla udziałowców, w tym dla pracowników - mówi prezes.\nW liście czytamy też sugestię, że prezes zatrudniał za duże pieniądze swojego syna, "którego nikt w firmie nie widział, a który zarabiał pieniądze w tej firmie". - Owszem mój syn pracuje w firmie, w naszym magazynie na Al. Wolności - potwierdza J. Preuss. - Ale nie ja go zatrudniałem, przeszedł z CPN. Został tu przekazany jak większość obecnych tu pracowników - dodaje. J. Preuss stanowczo odcina się od zarzutów jakoby w firmie miały miejsce nieczyste interesy. - Nic takiego nie było - ucina krótko.\nFirma Serwis Zachód rozpoczęła działalność w 2000 roku i dzierży niejako schedę po pionie technicznym Polskiego Koncernu Naftowego. W liście czytamy: "Przeszliśmy z koncernu (...) jako pełnoprawni udziałowcy a okazało się, że teraz jesteśmy nikim. (...) Czujemy się zaszczuci a prezes jeszcze się nam odgraża, żebyśmy nie skakali za dużo, bo to nam tylko zaszkodzi."\nTymczasem pracownicy firmy pytani przez nas w pracy nie chcieli komentować sprawy.\nGość 21.01.2010 16:26:30\nPewnie jak zwykle wielkie halo o nic


Ogień i woda - boskie żywioły - vps41.iat.pl\nZarówno ogień jak i woda od niepamiętnych czasów towarzyszą człowiekowi i trudno wyobrazić sobie bez tych żywiołów ziemskie, codzienne życie.\nOgień zawsze był źródłem ciepła i światła - ogrzewał, umożliwiał przygotowanie posiłku, rozświetlał mrok. W kulturze chrześcijańskiej ogień był jednym z głównych symboli Boga - w Starym Testamencie towarzyszył kontaktom Narodu Wybranego ze Stwórcą (w gorejącym krzaku ukazał się Mojżeszowi, a pod postacią słupa ognistego prowadził Izraelitów po opuszczeniu Egiptu). Ludy starożytne - Grecy, czy Rzymianie - czciły bóstwa ognia jako niszczycielską, groźną siłę, której składano błagalne ofiary. Ale kult ognia zajmował też ważne miejsce w tradycji starosłowiańskiej. Czczono przede wszystkim „ogień niebieski” - czyli słońce i pioruny, jak i „ogień ziemski” - uważany za symbol tego pierwszego.\nOgień pochodzący z nieba, a więc ze strefy świętej, otaczany był wielkim szacunkiem i traktowany jak żywa istota. Ludzie wierzyli, że można go obrazić i rozgniewać, ale też zaskarbić sobie jego przychylność. Nie wolno było wkładać do ognia ostrych narzędzi (żeby nie pokaleczyć płomieni), ani go znieważyć np. przez plucie, albo zalewanie nieczystościami. Jako stały towarzysz człowieka, ogień raz zapalony w domu płonął bez przerwy. Dokładano wszelkich starań, by go nieustannie podsycać i zabezpieczać przed wygaśnięciem. Przy każdym rozpalaniu ognia znaczono znak krzyża, a pojawiający się płomień witano: Witaj gościu pożądany, Jezusieńku nasz kochany! Witam Pana mojego i światłość Jego! Ogień miał też wymiar magiczny - zapalony we właściwym czasie i we właściwy sposób chronił ludzi i ich dobytek przed złem, miał zapewnić szczęście i dostatek. Ogień rozniecało młode małżeństwo, przybywając po ślubie do domu, gospodarze wprowadzający się do nowej chałupy, czy pasterze w szałasie, kiedy wyszli w góry na wypas stada. Ogień płonący w domu należało przynajmniej raz do roku odnowić - wygaszając go zupełnie i zapalając od nowa (zamiast jak zwykle zasypywać wieczorem popiołem i rankiem rozdmuchać ten sam żar) - najlepszym do tego dniem była Wigilia. Nagłe wygaśnięcie ognia w domu było złą wróżbą - zwiastowało nieszczęścia i choroby. Kiedy więc zaistniała taka konieczność, ogień pożyczano sobie wzajemnie, choć niechętnie. Istniała możliwość, że wraz z ogniem może bowiem opuścić dom wszelka pomyślność.\nJeśli chodzi o obrzędy - na początku wiosny ogień płonął w ogniskach, jako wszelkie zło, personifikacja zimy i śmierci. Lato z kolei witały sobótkowe ogniska palone w Zielone Świątki i Św.Jana Chrzciciela - ogień ten miał zapewnić lepsze plony, a dym zapobiegać gradom. Jesienne ogniska, pełne zadumy nad przemijaniem, uczcić miały dobry rok i bogate zbiory.\nPrzez wieki rodzinne, domowe ognisko było centrum życia, symbolem jedności i spokoju. Blask ognia chronił przed złymi mocami. A przed jego niszczycielską siłą broniło orędownictwo św.Floriana i św.Agaty, zwanych często „ognistymi świętymi”.\nWoda od samego początku uważana była za symbol oczyszczenia, miała być prapoczątkiem istnienia, symbolem wieczności i życia. W tradycyjnej kulturze woda jest granicą pomiędzy światem żywych i umarłych, materią, która ułatwia przejście z jednej strefy do drugiej. Wreszcie w chrześcijaństwie w chrzcie świętym woda zmywa z człowieka grzech pierworodny, wprowadzając go do grona Dzieci Bożych.\nObok ognia, powietrza i ziemi, woda jest czwartym żywiołem, który stanowi podstawowy „składnik” świata i zapewnia na ziemi Boży porządek. Uważano, że każdy czyn, który narusza ten Boski ład wywołuje niezwykłą aktywność wody - powodzie albo obfite opady, czy też suszę. Wodę, zwłaszcza źródlaną i bieżącą, otaczano wielkim szacunkiem - podobnie jak ogień, traktowano ją jak żyjącą istotę. Rozmawiano z nią, witano ją i żegnano, dziękowano, przepraszano, proszono. Odebranie komuś dostępu do wody (np. zagrodzenie sąsiadowi drogi do potoku) uważano za szczególne przewinienie i wierzono, że po śmierci winowajca będzie cierpiał ogromne męki pragnienia.\nWoda była cennym lekarstwem dla ludzi i dla zwierząt - jej zdrowotne właściwości wzmagało zaczerpnięcie jej w określonym miejscu i czasie, z równoczesnym wypowiadaniem magicznych formuł. Woda święcona z kolei posiadała ochronne właściwości przed złymi mocami. W Boże Narodzenie wszyscy domownicy obmywali twarze wodą, w której umieszczono monety z cennego kruszcu. Miało to zapewnić zdrowie, urodę i pomyślność.\nWażna była pierwsza kąpiel w życiu noworodka - przygotowywano ją z wody nabieranej z prądem potoku, nigdy pod prąd, a wylewano w miejsce, gdzie nikt nie chodzi, by nie zabrać dziecku szczęścia. Wodą należało także obmyć ciało zmarłego, a wylewano ją tam, gdzie ludzie, ani zwierzęta nie mogły w nią wejść, gdyż groziło to utratą zdrowia.\nPonieważ woda niosła ze sobą płodność, urodzaj i dostatek - kropiono, czy polewano nią młode zwierzęta, wozy wyruszające wiosną do pierwszych prac polowych, czy pannę młodą wiezioną do domu męża. Towarzyszyła człowiekowi przez całe jego życie - bo wodą kropiono na początek każdą kołyskę, jak i na koniec każdą trumnę.


Laguna na wlosach?:D - Wizaz.pl\nLaguna na wlosach?:D\n2007-10-27, 14:57 #1\nZakochalam sie w tym prostu\ni teraz mam pytan pare:\nile moze kosztowac zrobienie czegos takiego u fryzjera? i czy najpierw trzeba rozjasniac wlosy czy ta niebieska farba bierze nawet ciemne wlosy? ile to sie utrzyma na wlosach?\nUlm_633182231354687500.jpg (51,8 KB, 155 załadowań)\nCzas edycji: 2007-10-27 o 15:01 Powód: zapomnialam zdjecia:P\n2007-10-28, 11:21 #2\nDot.: Laguna na wlosach?:D\n2007-10-28, 11:48 #3\nmi się wydaje, że sa to doczepiane pasma, miałam podobne, tylko fioletowe\n2007-10-29, 14:44 #4\nidz do salonu ktory pracuje na welli oni maja farby od bialych do czerni\njesli chodzi o koszta to nie wiem , ale jak pamietam to najpierw pasemko trzeba rozjasnic i potem naklada sie farbe niebieska , musisz pamietac ze tak intensywny kolor utrzymuje sie dosc krotko pozniej wiadomo sie wymywa jak to farba na rozjasnionych wlosach )\n2007-10-30, 17:57 #5\nnikt wiecej nic nie wie? moim zdanie na doczepione to nie wyglada\n2007-10-30, 18:00 #6\nPo prostu idź do fryzjera i się spytaj. Każdy fryzjer inaczej sobie policzy za to...Jest to robione farbą, wiadomo najpierw się rozjasnia je. Kolor szybko spłukuje się i zostaje taki nijaki =.=\n2007-10-31, 10:49 #7\nwidziałam na allegro ostatnio taką farbę:\ntu są różne kolory


www.muzulmanie.com - Dżihad w internecie. Radykalne kazania obiegły sieć\nBrytyjskie media niepokoi dostępność w internecie licznych radykalnych kazań i wykładów Anjema Choudary'ego. Urodzony w Londynie, 49-letni muzułmański kaznodzieja został uznany przez ławę przysięgłych za winnego w procesie o wspieranie terroryzmu i czeka na wyrok.\nWyszukiwarki internetowe nie nadążają blokować linków do kazań Choudary'ego, które uzasadniają terror, egzekucje zakładników i brutalne kary za łamanie nakazów Koranu.\nTwitter, Google i YouTube usuwają tylko te materiały, które łamią ich własne reguły, ale i tak liczni zwolennicy Choudary'ego publikują je ponownie. Wiele materiałów nie kwalifikuje się zresztą do usunięcia, jak powszechnie dostępne wywiady znanych sieci telewizyjnych z kaznodzieją.\nAnjem Choudary dwa lata temu mówił na przykład telewizji Russia Today: "Allah wspomina w Koranie: przygotujcie się jak możecie, by przerazić wroga, więc terroryzowanie wroga to element islamu. Po drugie, na wojnie muzułmanie nie widzą różnicy między cywilami a wojskowymi, bo to cywile wybierają polityków, którzy, jak Obama, wysyłają wojsko do krajów islamu".\nW zeszłym roku brytyjski parlament zarzucił bezowocne próby ustawowego zdefiniowania zakresu wolności słowa - tak, by wykluczyć mowę nienawiści i zobligować fora internetowe do ściślejszej kontroli ich zawartości.


Hirudoterapia | Terapie Medyczne\nHirudoterapia to umiejętne wykorzystanie związków zawartych w ślinie pijawki do terapii dostosowanej do konkretnego schorzenia z dokładną analizą wszelkich przeciwwskazań. Profesjonalizm wymaga skrupulatnego przestrzegania zasad aseptyki i antyspektyki oraz doboru ilości pijawek i zabiegów dla danego pacjenta.\nLecznicze działanie substancji wytwarzanych przez pijawki zostało odnotowane w wielu stanach chorobowych opisanych w literaturze medycznej. Należy jednak pamiętać o kilku podstawowych zasadach: pijawki muszą być certyfikowane i pochodzić z pewnego źródła a sam hirudoterapeuta posiadać dyplom ukończenia kursu i najlepiej dodatkowo kwalifikacje medyczne.\nZanim podejmiecie Państwo decyzję obowiązkowo proszę zapoznać się z przeciwwskazaniami, a w przypadku jakichkolwiek wątpliwości jeszcze skonsultować decyzję z lekarzem prowadzącym lub hirudoterapeutą. Proszę pamiętać, że lista wskazań jest orientacyjna i są to choroby wymieniane, jako korzystnie rokujące w przypadku zastosowanej terapii pijawką lekarską. Zawsze ostateczną decyzję podejmujemy wspólnie z pacjentem. Natomiast przeciwwskazania są nie do pominięcia i tutaj musimy przestrzegać wytycznych dla Państwa bezpieczeństwa.


utworzone przez Witek | 18 maj 2016 | Ameryka Pł, Stany Zjednoczone | 0 komentarzy\nNo i co ? Czy nie lepiej oglądać, strome klify, pieniące się fale, przepiękne plaże itp. itd. niż przeciskać się między drapaczami chmur, wśród biegających, zdezorientowanych ludzi? Czy stać w gigantycznych korkach, rozglądając się za wolnym miejscem do parkowania? Z mojego punktu widzenia pytania dosyć retoryczne. Mam nadzieje, że parę załączonych poniżej zdjęć wyjaśni dlaczego szybko opuściłem San Francisco. Tak piękną drogą dawno albo w ogóle jeszcze nie jechałem. Z lewej strony pieniący się wysokimi falami lazurowy ocean, po którym od czasu do czasu przepłynie wieloryb lub ławica rozskakanych delfinów, po prawej kolorowe mniej lub bardziej spadziste góry, miejscami zsuwające się wprost do morza. Trudno opisywać to roztaczające się wokół piękno, a co dopiero przez nie przejechać, koncentrując się jednocześnie na kierownicy. No, no są momenty, że zapatrzony w jakiś punkt w ostatniej chwili odbijam kierownicą, by nie wylecieć z zakrętu i nie stoczyć się w sam środek owej otaczającej piękności. Z tego punktu widzenia droga jest równie śliczna co niebezpieczna.\nSzczęściem niby perełkami w kolii kalifornijska “Jedynka” (to nazwa owej wspaniałej drogi, po której jadę) poprzetykana jest cudownymi wioskami i miasteczkami, w których na chwilę można odpocząć od jednego piękna, koncentrując się na innym. Ot np. Eureka, w której zostaję na noc, a rankiem ją obiegam, może każdego zafascynować architekturą domów. Mam wrażenie, że w każdym z nich mieszka albo sam Gargamel albo przynajmniej ktoś z jego rodziny. Albo taki Fort Bragg, w którym spędzam noc przy tak zwanej Szklanej Plaży i też nie mogę się oprzeć porannemu joggingowi. Takich miejsc mam pod drodze kilkanaście. W jednych zatrzymuję się na dłużej, inne po prostu przejeżdżam. Przejeżdżam powoli i uważnie. Podobno, w którymś z tych miasteczek mieszka Clint Eastwood, a z nim zadrzeć, potrącając go przy przechodzeniu przez jezdnię, nie bardzo bym chciał.\nZadarłem za to z policją, a jak wiemy z filmów z amerykańską policją nie ma żartów. Też tak myślałem, ale rzeczywistość mija się z ekranową fikcją. Policjanci, ona i on, okazują się bardzo życzliwi i mimo sporych problemów w porozumieniu się – oni nie znają języków obcych 😉 tłumaczą mi dlaczego mnie zatrzymali, ale nie karzą mandatem, który pewnie mocno nadwyrężyłby mój budżet. O co poszło? Ano jadę sobie lekko pod górkę, z prawej i lewej strony mam ciągłą linię. Ani ja zjechać nie mam jak, ani nikt z samochodów jadących za mną nie może mnie wyprzedzić. Wyprzedza dopiero, włączywszy koguty, policja i każe zatrzymać się w niewielkiej zatoczce po prawej stronie. Co się okazuje? Jechałem jakieś 70 km/h bo z moim małym silnikiem 2,2 litra i przyczepką, szybciej pod górkę nie jeżdżę, by go nie zarzynać. Znak ograniczający prędkość wskazywał 55mil/h czyli około 85km/h. Jadę zatem wolniej niż przepisy pozwalają, a zatem według amerykańskiego prawa drogowego muszę każdorazowo, gdy tylko jest możliwość (w tym celu wybudowano sporo zatoczek) zjechać i przepuścić samochody jadące z tyłu. Dla mnie to oczywiście kłopot, bo jadąc pod górę z małym silnikiem diesla, potrzebuję po każdym zatrzymaniu sporo czasu by znów się rozpędzić, no ale cóż biedni Amerykanie mogą za to, że mam mały silnik. Oni mają duże i przeważnie benzynowe więc się nie przejmują. No nic. Dostałem upomnienie, żegnam naprawdę uprzejmych amerykańskich stróżów prawa i jak najszybciej wjeżdżam na następną górę. W Ameryce jeździć wolno nie wolno.\nSzybko zatem mijają mi ostatnie kilometry Kalifornii, która z nadmorskiej zmienia się w lesistą pokrytą tajemniczą mgłą. Przede mną Mystic Forest.


Aktualności, strona 2 - Gminna Biblioteka Publiczna w Dobrzejewicach\nListonosz Felek i jesienna pocztówka\nZ okazji Światowego Dnia Poczty i Znaczka Pocztowego z opowiadaniem o Listonoszu Felku tym razem wybrałyśmy się do nowo otwartego przedszkola „Tęczowa Kraina” w Głogowie. Podczas tego miłego spotkania maluszki poznały zasady adresowania listu i wykonały piękne jesienne...\nczytaj dalej na temat: Listonosz Felek i jesienna pocztówka\nJesień to cudowna pora roku, która magią swoich barw zainspirowała małych twórców z klasy I C ze SP w Dobrzejewicach. Przedstawiamy Wam Panią Jesień z opowiadania „Liście brzozy".\nŚwięto miłośników książki\nStatuetki -„Przyjaciel Biblioteki”, nagrody dla najlepszych w konkursie „Pocztówka z mojej gminy - miejsca pamięci”, wystawa starej fotografii, niezwykły koncert zespołu wokalnego Polskie Kwiaty z Gminy Chełmża, ciekawostki historyczne Czernikowa i okolic przedstawione przez Dariusza Chrobaka oraz broń i stroje żołnierskie zaprezentowane przez Krzysztofa Czarneckiego, spotkanie autorskie z Katarzyną Enerlich, koncert czytanej poezji lokalnej w wykonaniu Barbary Rogalskiej aktorki Teatru „Baj Pomorski” w Toruniu, a także okazja do rozmów z goszczącymi autorami książek oraz piękna pogoda – to atrakcje, które towarzyszyły nam 9 czerwca podczas Drugiego Festiwalu Książki i Bibliotek Publicznych Powiatu Toruńskiego w Czernikowie.\nZapraszamy do galerii festiwalowych wrażeń\nczytaj dalej na temat: Święto miłośników książki\nczytaj dalej na temat: Serdecznie zapraszamy!\nEko-torebki w wykonaniu trzecioklasistów z Brzozówki to doskonały prezent na Święto Mamy. Modnie i wygodnie.\nczytaj dalej na temat: Eko-torebki\n22 maja bibliotekę odwiedziła grupa przedszkolna „Żabki”. Podczas zajęć maluchy wykleiły serce w ramce.\nBardzo miło w naszej bibliotece zakończyła się XV edycja programu Tygodnia Bibliotek pod hasłem „DoWOLNOŚĆ CZYTANIA”. Był to interesujący pełen spotkań i wrażeń tydzień...\nNajwiększą jednak dla nas niespodzianką był występ małych aktorów ze SP w Dobrzejewicach. Dziękujemy serdecznie dzieciom oraz wychowawcom Pani Kasi i Pani Danusi jak również rodzicom za przygotowanie przedstawienia.\nczytaj dalej na temat: Święto Bibliotek i Bibliotekarzy\n,,Do czego służy Mama" - Danuta Ludwiczak\nW Tygodniu Bibliotek odwiedziła nas klasa I z SP w Dobrzejewicach. Tym razem to dzieci przedstawiły nam wierszyk pt. ,,Do czego służy Mama''. Następnie pracowicie przystąpiły do wykonania upominku ...


Athenasoft Sp. z o.o. > Sklep > Norma PRO EDU - wersja szkoleniowa\nNorma PRO EDU - wersja szkoleniowa\nNorma PRO EDU jest szkoleniową wersją popularnego programu do kosztorysowania Norma PRO. Program przeznaczony jest dla niepublicznych placówek edukacyjnych i firm szkoleniowych.\nWraz z programem otrzymujecie Państwo:\nProgram działający bez ograniczeń czasowych.\nPełną dokumentację programu w formie elektronicznej.\nGotową do użycia bazę cenową INTERCENBUD.\nRóżnice w stosunku do wersji komercyjnej:\nProgram posiada własny format zapisu pliku kosztorysu. Oznacza to, że kosztorysów zapisanych w tej wersji programu nie uda się otworzyć w wersji komercyjnej Normy PRO.\nBrak funkcji importu i eksportu kosztorysu do plików w formatach innych programów kosztorysowych, a także do plików w formacie ATH i ATH2.\nNa każdym wydruku drukowany jest napis "Wersja edukacyjna".\nBrak opcji wydruku do pliku HTML.\nProgram posiada własny format katalogów normatywnych i nie współpracuje z katalogami z wersji komercyjnej.


„Jezus nie powołuje tych,\nktórzy są tego godni,\nale tych, których sam chce”.\nTwój Oblubieniec liczy na ciebie,\nże ukarzesz światu Jego prawdziwe Oblicze.\nOn czeka na twoje płonące serce, by mógł zapalać serca zimne.\nCzeka na twoje ręce, by nieść pomoc potrzebującym,\nczeka na twe całkowite oddanie się by mógł przez ciebie zbawiać świat.\nNie możesz Go zawieść! On cię po to powołał.\nJezu mój, z miłości do Ciebie zostawiłem wszystko, Ty jesteś moją jedyną Miłością, Ty mi wystarczasz. Św. Alfons\nOdkryj swoje życiowe powołanie... Nadaj nowy sens swemu życiu i życiu innych...\nTylko Bóg wystarcza sam sobie, ale woli liczyć na ciebie\nCHCIAŁEM SŁUŻYĆ PRAWDZIE\nOd czwartej klasy szkoły podstawowej byłem ministrantem. Dostałem wtedy książeczkę obrzędów Mszy świętej z łacińskim tekstem. Ministranci też musieli nauczyć się łaciny, by poprawnie odpowiadać po wezwaniu kapłana. Bardzo mi się podobało jak ksiądz śpiewał po łacinie: In secula seculorum..., a mnie utkwiło w pamięci jedynie: Jasek kulasek i tak często śpiewałem sobie pod nosem, wracając z kościoła. Szlifowałem łacinę, która okazała się później bardzo przydatna w szkole średniej.\nW domu rodzinnym, często razem z rodzicami słuchałem Mszy świętej, transmitowanej przez Radio Wolna Europa. Rodzice od najmłodszych lat wpajali nam troskę o sprawy Boże. Gorliwość religijna przejawiała się w odmawianiu codziennej modlitwy, braniu udziału we Mszy św., rekolekcjach, itp. Nie mogło mnie zabraknąć na roratach czy drodze krzyżowej. Pobożne i przykładne życie rodziców było dla mnie wzorem do naśladowania.\nNie pamiętam, kiedy zacząłem poważnie myśleć o kapłaństwie, ale już jako mały chłopiec pragnąłem żyć tak, jak święci. Będąc w szóstej klasie, razem z grupą ministrantów i naszym księdzem katechetą, pojechaliśmy do Częstochowy. Tam, na jednej z ulic, po raz pierwszy w życiu, zobaczyłem pijaną kobietę. Pomyślałem sobie wtedy: w takim świętym miejscu, taki grzech? To był dla mnie uderzający widok. Coś mnie wtedy poruszyło. Innym razem, kiedy byłem z ministrantami w Niepokalanowie, zafascynowałem się postacią św. Maksymiliana Kolbe. Zaciekawiła mnie także ruchoma szopka oraz głęboko zapadł mi w serce film, pt. Marcelino chleb i wino, który wtedy obejrzałem.\nCoraz bardziej pociągały mnie sprawy religijne, dlatego też gorliwie uczestniczyłem w lekcjach religii. Lubiłem przebywać w budynkach sakralnych i podziwiać architekturę świątyń. Kiedyś, w czasie misji parafialnych, kiedy rekolekcjonista głosił kazania, wpatrywałem się uważnie w niego z zadartą głową, aż chłopcy się ze mnie naśmiewali.\nKiedy w święto Trzech Króli, cała moja siódma klasa, zamiast na zajęcia do szkoły, poszła do kościoła na Mszę święta, powstała niezła afera. Do szkoły wezwano rodziców. Obniżono wszystkim ocenę ze sprawowania. Napiętnowano nas publicznie za ten wyczyn. Ale to wszystko nie osłabiło mojej gorliwości, a wręcz przeciwnie, zbliżyło mnie jeszcze bardziej do Pana Jezusa i zachęciło do szukania prawdy. Po maturze, razem z księdzem katechetą, jak najszybciej zawiozłem dokumenty do seminarium.\n« 1 2 3 4 5 6 7  9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 »\nGŁOS POWOŁANIA<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />\nDzień, jeden z wielu dni słonecznych, gdzie słońce lipcowe chyliło się ku ziemi i jakby chciało ogarnąć swymi promieniami wszystko i wszystkich, tylko nie mnie. Tak, pamiętam ten dzień bardzo dobrze, gdzie wszystko prysło! Moja kariera sportowa, moje plany, marzenia na nic…\nCzarne chmury i bezradność zawisły nade mną, lecz Boża miłość po raz kolejny dała mi znak, bym zrezygnowała ze swoich planów, a zaufała Bogu bez granic; mówiąc za św. Teresą, bym szła po „falach ufności i miłości”. W tym też wspaniałym dniu doświadczeń, moja znajoma pani Teresa podwiozła mnie „zagubioną ptaszynę” na przystanek autobusowy, gdzie miałam wrócić do domu. Przy pożegnaniu zatrzymała mnie swoją ręką i dając obrazek św. Teresy od Dzieciątka Jezus, powiedziała z taką czułością – „niech Ona cię prowadzi, zaufaj”. Nie znałam jeszcze wtedy św. Teresy, więc odpowiedziałam jej (p. Teresce), że nie chcę zdjęcia jakiejś dziewczyny, po co mi ona. Usłyszałam słowa z auta – „Ona ci pomoże”.\nMinął jeden miesiąc, drugi, czwarty, kolejny, a św. Teresa jak kropla po kropli rzeźbiła w moim sercu drogę dla Chrystusa. Coraz żywiej zaczęłam wczytywać się w jej pisma, książki. Moje powołanie rozwijało się jak pąk róży, powoli, ale rozwijało się i coraz częstsze myśli, pragnienia, rozmowy były skupione wokół mojej przyszłości, mojego powołania.\nPewnego dnia podjęłam decyzję, że pojadę do mojej koleżanki, która jest w zgromadzeniu bezhabitowym w Siedlcach i z nią porozmawiam na nurtujące mnie problemy. Wspólnie postanowiłyśmy odwiedzić wspólnoty zakonne. Chodziłyśmy od jednego do drugiego zgromadzenia i ciągle mi coś nie odpowiadało, nie było to moje miejsce, gdzie Bóg chciał mnie mieć dla siebie.\nWięc Siostra trochę zmęczona tą pielgrzymką po domach zakonnych, oświadczyła, że został jeszcze jeden zakon, zgromadzenie Sióstr Teresek i pomyślałam sobie, że znów św. Tereska stanęła mi na drodze, a może wyszła po mnie, bo dobry Bóg nie mógłby wzbudzać pragnień nie do spełnienia.\nWeszłyśmy do domu Sióstr Teresek, gdzie jak pamiętam, dwie siostry, bardzo miło i serdecznie przyjęły nas, i z takim zachwytem opowiadały o zgromadzeniu, o swojej Patronce, o życiu, itp. Poczułam się dziwnie swojsko, rodzinnie. Wiedziałam już, że to jest moje miejsce, gdzie powinnam służyć Panu Bogu na wzór św. Teresy. Tak więc przekroczyłam próg zgromadzenia. Wiem, że Bóg mnie kocha najbardziej jak tylko to możliwe, że chce mnie mieć blisko siebie. Więc Mu zaufałam.\nSPOGLĄDAJĄCNA DOM SIÓSTR\nrobiłam sobie wyrzuty, że jeszcze tam nie jestem\nPochodzę z parafii, gdzie siostry Tereski miały swój dom. Często koło niego przejeżdżałam. Jeszcze jako dziecko zapytałam moją ciocię właśnie o ten dom: Kto tam mieszka? Odpowiedziała mi, że siostry zakonne, które ubierają się tak zwyczajnie, jak kobiety. Zapamiętałam każdy szczegół tej odpowiedzi, nawet ton jej głosu.\nGdy miałam 19 lat, mój młodszy brat miał przystąpić do I Komunii świętej. Często chodziłam z nim do kościoła na spotkania przedkomunijne. Religii uczyła go jedna z sióstr z tego domu, który od dawna przyciągał mój wzrok. Pewnego razu, klęcząc tuż za nią, uświadomiłam sobie, że mam być taką siostrą. Czułam, że to nie był tylko jakiś mój wymysł, ale wołanie Boga. Wtedy bardzo się rozpłakałam i nie chciałam, żeby ktoś to zobaczył. Na szczęście nie było dużo ludzi, gdyż był to dzień powszedni.\nPo jakimś czasie, znowu klęcząc w kościele w podobnym miejscu, zobaczyłam w prawej nawie, jakby jakąś jasność i wtedy usłyszałam w sobie wyraźny głos:„Pójdź za mną”. Odtąd, zawsze już, gdy słyszałam słowa Ewangelii o powołaniu – odnosiłam je do siebie. Martwiłam się tylko, że powołani natychmiast zostawili wszystko i poszli... Teraz więc kiedy przejeżdżałam koło domu sióstr, robiłam sobie wyrzuty. Aż wreszcie wyznałam na spowiedzi jako grzech, to, że jeszcze nie wstąpiłam do Zgromadzenia. Kapłan odpowiedział mi, że na wszystko jest miejsce i czas i żebym spokojnie czekała.\nDzień zgłoszenia się do zakonu uznałam za ten czas. Poczułam wtedy, że muszę to zrobić, bo Bogu się nie odmawia.\nMówią: sen mara, Bóg wiara, ale faktem jest, że gdyby nie sen...nie byłabym dziś siostra zakonną. Zanim go przytoczę, powiem, że od wczesnej młodości myśli o życiu zakonnym często chodziły mi po głowie. Odchodziły i powracały, ale nie wiedziałam, jaki nadać im kierunek. I tak przeszły lata szkolne. Rozpoczęłam pracę zawodową i dorosłe życie. Męża nie szukałam, bo czułam, że to nie to, a zresztą wolny czas po pracy lubiłam spędzać w kościele. Płynęły kolejne lata, w których były takie momenty, że chciałam zrobić krok w stronę życia zakonnego, ale zawsze brakowało mi pewności, odwagi i chyba przysłowiowego kopniaka. Pewnego dnia Pan Bóg mi go dał.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />\nMiałam sen, że jestem w kościele. Sporo ludzi. Ma być mój ślub. Jestem ubrana w piękną białą suknię. Organy zaczynają grać. Do ołtarza wychodzi ksiądz i mnie woła, abym już podchodziła. W tym momencie zauważam, że obok mnie nie ma kandydata na męża, więc stoję, a ksiądz mnie woła, ludzie zaczynają się oglądać do tyłu, a ja przerażona nie wiem, co robić. Iść nie iść? Sama przecież nie będę składać przysięgi małżeńskiej. Obudziłam się z mocnym biciem serca. Przez cały dzień chodził mi po głowie ten sen. Co miał znaczyć mój ślub bez kandydata na męża?\nNastępnej nocy historia się powtarza. Śni mi się dokładnie to samo, z tą tylko różnicą, że tym razem - wołana przez księdza, zbliżam się do ołtarza. Kiedy już dochodzę, ksiądz znika, a mój wzrok pada na krzyż. W tym momencie zrozumiałam sercem i umysłem całą tę sytuację w ten sposób, że mam ślubować Chrystusowi. Po obudzeniu wstąpiła we mnie nowa siła i energia. Postanowiłam, że zwalniam się z pracy i idę do zakonu. Zrobiłam to z samego rana ku wielkiemu zaskoczeniu mojego Dyrektora i koleżanek z pracy.\nW drodze do domu ogarnął mnie potworny lęk: a co będzie jak mnie nie przyjmą do zakonu? Zresztą, nawet nie wiem do którego się zgłosić. Zaczęłam się w duchu modlić: Boże nie zostawiaj mnie teraz samej. Powiedz mi, co robić dalej. Wróciłam do domu i...zobaczyłam na stole gazetę religijną. Sąsiadka przyniosła i zapomniała zabrać. Chwyciłam to pismo jakby conajmniej miało mi uratować życie. Spodziewałam się, że może tu znajdę jakiś adres zakonu. I był! Od razu wycięłam go nożyczkami. Był to adres Zgromadzenia „Jedność” p.w. św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Siedlcach. Nawet nie wiedziałam gdzie to jest, ale wiedziałam, że jutro tam jadę. Dotarłam do Siedlec i odnalazłam siostry. Okazało się, że jest to zgromadzenie bezhabitowe sióstr Teresek, gdzie pierwsze śluby zakonne składa się w białej ślubnej sukni, jak było w moim śnie...\nZostałam siostrą zakonną w tej wspólnocie i wiem, że to miejsce wybrał mi Pan.\nŚwiętą Teresą zachwyciła się w młodości moja mama. Często śpiewała o niej pieśni, a ja wraz z nią. Ale nie dlatego, bym czciła świętą Teresę, tylko po prostu lubiłam śpiewać.\nW każdym razie wiedziałam, że jest w niebie taka święta, która wygląda jak ta na obrazie w moim pokoju.\nKiedy byłam uczennicą liceum, wypożyczyłam sobie z biblioteki parafialnej „Dzieje duszy”- autobiografię św. Teresy. Przeczytałam jednym tchem. Potem chciałam zwyczajnie zwrócić książkę do biblioteki, ale za każdym razem, gdy ją zawoziłam, biblioteka była nieczynna. Próba oddania książki przeciągnęła się na okres studiów. Za którymś razem, wioząc ją, powiedziałam sobie, że jak tym razem się nie uda, to książka będzie moja. Ileż będę ją wozić! I została moja..., bo okazało się, że już nie ma tej biblioteki.\nAle to nie koniec mojej przygody z Teresą. Otóż po maturze, składając dokumenty na studia, w drodze powrotnej napisałam podanie o przyjęcie do zakonu. Pomysł ten przyszedł mi do głowy na stacji PKP w Siedlcach z taką siłą, że zrobiłam to natychmiast. Adres wybrałam sobie z książki telefonicznej na poczcie obok PKP. Wybór padł na Zgromadzenie „Jedność” p.w. św. Teresy od Dzieciątka Jezus - w tej bowiem nazwie była znana mi nieco Patronka. Jeszcze tego samego dnia złożyłam podanie, ale jak wróciłam do domu i dotarło do mnie, co zrobiłam, podanie wycofałam i poszłam na studia.\nAle Pan Bóg nie dał mi spokoju. Sam ugruntował moje powołanie i po kilku latach podjęłam dojrzałą decyzję o życiu zakonnym. Jedynym problemem było – gdzie iść? I znów jak przed laty posłużyłam się książką telefoniczną, tym razem po to, aby umówić się z jakąś przełożoną na rozmowę o wyborze Zgromadzenia. Po dwóch spotkaniach u sióstr na Cmentarnej w Siedlcach byłam już pewna, że to właśnie tutaj. Wstąpiłam i okazało się..., że przed kilku laty swoje podanie złożyłam do tej właśnie wspólnoty, tylko w jej drugim domu.\nOd dziewięciu lat jestem szczęśliwą siostrą świętej Tereski, i uśmiecham się z tego swojego uciekania przed powołaniem... s. Bożena\nDWIE PROPOZYCJE NARAZ… <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />\nByłam młodą dziewczyną, gdy skończyła się wojna. Jak każdy, zastanawiałam się, co dalej? Jak ułożyć sobie życie? Brałam pod uwagę wyjście za mąż, ale nie wykluczałam i innej drogi życia, np. poświęcenia swego życia Bogu.\nPewnego dnia koleżanka poprosiła mnie, abym była druhną na jej ślubie, na co chętnie się zgodziłam. I tego samego dnia przyjechała do mnie inna koleżanka, w zasadzie mało mi znana, z którą nie często się widywałam i zapytała mnie wprost: - Chcesz iść do zakonu? Chcę, odpowiedziałam od razu, bo w tym momencie uświadomiłam sama sobie, że to właśnie jest moim największym pragnieniem. Odmówiłam druhnowania na weselu, a zaczęłam kompletować rzeczy potrzebne do rozpoczęcia życia zakonnego. Koleżanka ta we wszystkim mi pomogła. I ona także została siostrą zakonną.\nCOŚ WIECEJ NIŻ KOBIECA INTUICJA\nByło to tuż po wojnie. Każdy szukał pracy, gdzie się dało. Jadzia wiedziała, że w rodzinnej miejscowości nie ma żadnych perspektyw i pomyślała, że zamieszka na wsi i będzie uczyć dzieci katechizmu i nie za jakąś pensję, ale za cokolwiek, by się utrzymać. Przypadkowo poznała koleżankę w podobnej sytuacji i razem zamieszkały w wynajętym pokoiku. Wszystko dobrze się układało, obie katechizowały z pasją, a ludzie byli życzliwi.\nOd pewnego jednak czasu Jadzię budziły w nocy jakieś hałasy, o których na razie nikomu nie mówiła. W końcu, pewnej nocy dał się słyszeć rumor rozwalanego stosu drewna. Najpierw pomyślała, że ktoś okrada gospodarzy. Wyjrzała przez okno, ale niczego, ani nikogo na podwórzu nie było widać. Stos drewna był nienaruszony. Położyła się spać, ale gdy hałas powtórzył się kolejny raz, obudziła koleżankę i spytała, czy słyszy to samo. Ta odpowiedziała, że niczego nie słychać i dalej spokojnie spała.\nNastępnej nocy Jadzia usłyszała wyraźnie, że ktoś na podwórzu rąbie drewno. Pomyślała, że to dziwne, że rąbie o tej porze. Znów wyjrzała przez okno, ale nikogo nie było w miejscu, skąd rozlegał się stukot rąbanego drzewa. Ogarnął ją lęk, gdy znowu usłyszała rąbanie. Szybko obudziła koleżankę i powiedziała: Ale teraz słyszysz ten hałas, prawda? Ta odpowiedziała, że niczego nie słychać, widocznie coś ci się zdaje. Do rana Jadzia nie zmrużyła już oka, wyraźnie słysząc to, co wcześniej.\nKolejnej nocy przeraziła się już na dobre. Tym razem nie na podwórzu, ale na strychu, tuż nad ich pokojem, ktoś przesuwał ogromne pudła, w jedną stronę i z powrotem. Tego było już za wiele. Postanowiła wybadać co to za strachy i tajemnice. Zapytała najpierw sąsiadów, czy w tym domu, w czasie wojny nic się nie wydarzyło. Odpowiedzieli, że syna gospodarzy zabili Niemcy. Wtedy zdecydowała się wszystko opowiedzieć gospodarzom, gdyż była przekonana, że ktoś daje jakieś znaki przez to stukanie. Wysłuchali jej uważnie i stwierdzili, że trzeba sprawdzić, co jest w tych miejscach. Zaczęto kopać i tam, gdzie słyszała rąbanie drewna – odkryto skład broni, zaś na strychu odnaleziono wiele żołnierskich płaszczy. Od razu zgłoszono to odpowiednim władzom i oddano. Następnego dnia przyjeżdżają do tej miejscowości Niemcy i jest rewizja. Wszędzie szukają broni. Gdyby gdzieś znaleziono, całej wsi groziło spalenie, a ludziom – rozstrzelanie! Niemcy przeszukali też u gospodarzy te miejsca, gdzie jeszcze poprzedniego dnia znajdował się skład broni i płaszcze. Nie znaleźli niczego i odjechali.\nPo tym wydarzeniu, gospodarze i ci, którzy wiedzieli o całej sprawie, całowali Jadzi ręce, że uratowała im wszystkim życie i dziękowali Bogu. A Jadzia, niedługo po tym poszła do zakonu. Jako siostra Gemma, w naszym Zgromadzeniu, przez prawie 50 lat katechizowała dzieci z prawdziwym talentem i poświęceniem. Miała wiele wewnętrznego światła, co do ludzi i różnych spraw. Niejeden uczeń, jej słowom i modlitwie zawdzięcza pójście za głosem powołania.\nUSTA MILCZĄ DUSZA ŚPIEWA <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />\nOdkąd sięgam pamięcią, życie religijne w mojej rodzinie kwitło. Miałam szczęście mieć wspaniałych i głęboko wierzących rodziców. Mogłabym o nich powiedzieć to samo, co św. Teresa od Dzieciątka Jezus, patronka mojego Zgromadzenia, mówiła o swoich rodzicach - że byli bardziej godni nieba niż ziemi. A ja, podobnie jak ona, wstąpiłam do zakonu mając zaledwie piętnaście lat. Moi rodzice nie tylko, że nie byli przeciwni, ale bardzo się z tego powodu ucieszyli, zwłaszcza mama, która gorąco pragnęła, by któreś z jej dzieci poświęciło swe życie Bogu i często się o to modliła. Wiedziałam o tym, a z siostrami zakonnymi miałam kontakt od wczesnego dzieciństwa, gdyż dwie moje ciocie były w zakonie i jeszcze brat mojej mamy. Kiedy obie ciocie przyjeżdżały do nas, ja tylko czekałam na chwilę, kiedy będę mogła ubrać się w ich habit. Gdy tylko była taka możliwość, robiłam to natychmiast i szybko biegłam nie do lustra, ale przed obraz Matki Bożej, aby się pomodlić w takim stroju. Czułam się wtedy wyjątkowo. Moja mama, widząc, jak robię z siebie zakonnicę, była bardzo szczęśliwa, mając nadzieję, że moje dziecięce marzenia staną się rzeczywistością. I nie musiała długo czekać, bo gdy tylko ukończyłam szkołę podstawową, oznajmiłam, że chcę pojechać do cioci do zakonu i trochę tam pobyć, zobaczyć jak tam się żyje. W zasadzie to jechałam z zamiarem pozostania tam na zawsze i tak też się stało. Od razu wiedziałam, że jestem na swoim miejscu i takie przekonanie jest we mnie do dnia dzisiejszego.\nChcę jeszcze wspomnieć o postawie mojego taty, gdy zmarła jego żona, zostawiając mojego małego braciszka. Wiele osób radziło mu wtedy, aby mnie poprosił, bym wróciła do domu, bo sam nie będzie w stanie sobie poradzić. Tata powiedział wtedy, że woli nie spać i jeść suchy chleb, ale córki z zakonu nie zabierze. W zakonie zostałam organistką i w tym sensie mogę żartobliwie powiedzieć, że przegrałam życie. Bo tak na co dzień, to nawet gdy moje usta milczą, dusza śpiewa.\nWYBRAŁA LEPSZEGO, BO Z BYLE KIM NIE CHCE SIĘ UMAWIAĆ\nSiostry Tereski znałam od dawna, gdyż miały swój dom w mojej rodzinnej miejscowości. Przy ich domu był duży ogród. Wiele razy chodziłam tam po kwiaty, by ozdobić figurkę Matki Bożej, ale nie tylko dlatego. Po prostu lubiłam do sióstr przychodzić. Coś mnie tam ciągnęło.\nKiedy już byłam młodą dziewczyną, jedna z tych sióstr zapytała mnie wprost, czy nie chciałabym przyjść do nich do zakonu. Odpowiedziałam, że tak, ale dopiero wtedy, gdy mój brat się ożeni, bo nie zostawię mamy samej. Tata wtedy już nie żył.\nA mój brat nie żenił się jeszcze przez 9 lat. Za to wszyscy naokoło uparli się, aby to mnie wydać za mąż. I coraz to kogoś stręczyli, przysyłali. A ja tym więcej modliłam się w duchu, aby żaden kawaler mnie nie chciał. Najwięcej różańców odmówiłam za mojego sąsiada, żeby mi się broń Boże nie oświadczył. Został sam po śmierci rodziców i naprawdę przydałaby mu się żona. Znaliśmy się od dziecka, byliśmy w podobnym wieku i bardzo sobie bliscy. Przechodziły mnie ciarki na myśl, że jak on by mnie poprosił o rękę, to mogłabym się nie zdobyć na to, aby odmówić, tak było mi go szkoda.\nPan Bóg wysłuchał moich modlitw i mój brat się wreszcie ożenił, a sąsiad się nie oświadczył. Nic więc nie stało już na przeszkodzie realizacji pragnień serca, o których nikt z rodziny nie wiedział. Nadarzyła się okazja do wyjazdu, gdyż koleżanka w liście prosiła o pomoc w opiece nad dzieckiem. Pod pozorem wyjazdu do niej zaczęłam się pakować do zakonu. Ale szybko się wydało, bo ktoś z moich bliskich dowiedział się, że inna moja koleżanka wyjeżdża zająć się tym dzieckiem.\nI posypały się pytania: to gdzie ty tak naprawdę jedziesz? Cóż było robić? Przyznałam się, że wstępuję do zakonu sióstr Teresek w Siedlcach.\nKiedy kończyłam pakowanie, zajechał do nas kolejny kandydat na męża dla mnie. Nie odzywałam się najpierw nic. Pomyślałam, że tak szybciej się zniechęci. Wtedy usłyszałam od niego: Panna Józia to się taka dumna zrobiła i z byle kim nie chce gadać. Pewnie sobie wybrała lepszego…\nNo, cóż, wybrałam takiego, że lepszego to na pewno się nie znajdzie.\nOBIECANKI – CACANKI<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />\nMyśl o zakonie zrodziła się we mnie nagle, pod wpływem dramatycznych przeżyć związanych z bardzo ciężkim wypadkiem mojego brata. Gdy jego życie wisiało na włosku, złożyłam Bogu obietnicę, że wstąpię do zakonu, gdy on przeżyje.\nBrat powrócił do zdrowia, a ja czułam się związana przysięgą. Wkrótce poznałam siostry zakonne i nawiązałam z nimi kontakt. Podczas rekolekcji powołaniowych, kapłan powiedział mi, żebym nie czuła się związana tamtą obietnicą, bo Bóg niewolników nie potrzebuje. Byłam zaskoczona, ale zarazem poczułam się wolna.\nZaczęłam więc szukać swojego miejsca w życiu, ale nie mogłam nigdzie znaleźć szczęścia. Po długim błądzeniu, także z dala od Pana Boga, coraz bardziej żałowałam, że uwolniono mnie od tamtej przysięgi, by być siostra zakonną.\nZaczęłam pytać Boga w modlitwie, kim On chce abym była i wtedy odkryłam, że On powołuje mnie do swojej służby! Z radością przyjęłam powołanie, już nie jako coś, co sobie sama narzuciłam przysięgą. Zrozumiałam, że to nie ja wybieram, ale że to Bóg mnie wybrał. Bogu niech będą dzięki.\nTA JEDNA NIEDZIELA SERCE DO DZIŚ ROZWESELA<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />\nNie myślałam o wstąpieniu do zgromadzenia, choć lubiłam przebywać sam na sam z Bogiem na modlitwie, pielgrzymować do różnych sanktuariów, uczestniczyć w uroczystościach religijnych. Miałam niewielki problem ze zdrowiem, więc sądziłam, że o powołaniu nie może być mowy.\nZaczęłam zastanawiać się nad tym, co zrobić ze swoim dalszym życiem. Jaką drogę wybrać? Podjęcie decyzji nie było łatwe, więc prosiłam Pana Boga o pomoc, o jakiś widoczny znak... Pewnej niedzieli, całkiem przypadkowo, sięgnęłam po tygodnik katolicki „Niedziela”. Wśród wielu artykułów moją uwagę zwróciło ogłoszenie sióstr Teresek w Siedlcach. Spodobało mi się to, że siostry nie noszą habitów, gdyż ja nigdy nie chciałam się wyróżniać z otoczenia. Coraz częściej myślałam o tym, czy mogłabym być przyjęta do tej wspólnoty. W końcu odważyłam się i przyjechałam do sióstr, by się o tym osobiście przekonać. Efekt był taki, że mija już ponad 27 lat odkąd jestem siostrą zakonną w tym Zgromadzeniu. W swojej pracy mam wiele możliwości świadczenia o Chrystusie, a ludzie nie krępują się w kontakcie ze mną, gdyż często nie wiedzą kim jestem. I to ukrycie jest pięknie pomyślane przez Pana Boga.\nWEZWANIE PRZYSZŁO<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />\nPierwsze myśli o życiu zakonnym, pojawiły się, gdy do naszej parafii przyjechały siostry zakonne. Miałam wówczas 16 lat. Po tym spotkaniu pomyślałam, że ja bym chętnie do nich poszła. Chciałabym być taka jak one. Kiedy powiedziałam o tym w domu, usłyszałam, że to nie można tak sobie pójść do zakonu; że to trzeba najpierw mieć powołanie. Nie wiedziałam co to znaczy i zastanawiałam się, czy to chodzi o otrzymanie jakiegoś wezwania.\nNa razie takie wezwanie nie przychodziło, ale ja wciąż o tym myślałam. Na razie i tak nie mogłabym pójść do zakonu ze względu na sytuację w domu. Mama zmarła, gdy miałam 12 lat, tata chorował, i musiałam sprawować opiekę nad młodszym rodzeństwem.\nByłam już starszą panną, gdy poszłam do pracy i koleżanka pewnego dnia mówi do mnie: Tobie to już najwyższy czas wyjść za mąż, albo wstąpić do zakonu. Odpowiedziałam, że ja to bym chętnie poszła do zakonu, ale nie wiem gdzie. Wtedy ona mi doradziła, że jest taki zakon bezhabitowy, nawet niedaleko stąd, gdzie pracują te siostry, bym się tam zgłosiła. Zostałam zaproszona przez siostry i tak trafiłam do Zgromadzenia w Siedlcach. Odczytałam to jako wezwanie Boże.\n„BYĆ BLIŻEJ CIEBIE CHCĘ”<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />\nW zasadzie to ja żyłam jak zakonnica, będąc jeszcze w świecie. Nie ciągnęło mnie wcale na zabawy, ani na pogawędki z koleżankami. Szkoda mi było na to czasu. Wolałam sobie coś poczytać albo się pomodlić. Od wczesnych lat lubiłam chodzić do kościoła, zwłaszcza na nabożeństwo różańcowe. Namawiałam swoje koleżanki, by też chodziły, ale im się to szybko znudziło.\nJa natomiast w kościele, blisko Pana Jezusa, czułam się dobrze. Bardzo pragnęłam tej bliskości. Tak samo dobrze czułam się w obecności osób duchownych. Jak np. ksiądz zbierał na tacę i przypadkiem otarł się o mnie, to byłam bardzo szczęśliwa, że taka święta osoba się mnie dotknęła. I bardziej mnie ciągnęło, by przebywać blisko osób duchownych niż osób świeckich, ale najbardziej, to chciałam być blisko ołtarza. Teraz, będąc w zakonie, jestem Panu Bogu wdzięczna za możliwość przebywania tak blisko Tabernakulum, bo zawsze o tym marzyłam.\nMNIE TAM WSZYSTKO JEDNO GDZIE, BYLE WCZEŚNIEJ<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />\nW moim życiu, widzę wiele podobieństwa do Patronki naszego Zgromadzenia – świętej Teresy od Dzieciątka Jezus. Nawet imię. Poza tym, jej mama zmarła, gdy miała zaledwie 4,5 roku. Mnie tak samo. Przy trumnie mojej mamy jakaś starsza osoba, wskazując na mnie, powiedziała: Ja nie doczekam, ale wy doczekacie, że to dziecko będzie w zakonie.\nŚwięta Teresa miała świątobliwego ojca, ja także. No i św. Teresa mając 15 lat, prosiła swojego ojca o pozwolenie wstąpienia do zakonu, ja dokładnie tak samo. Reakcja była identyczna. I jej tata i mój tata – zapłakał, ale się nie sprzeciwił.\nNa moją prośbę tata poszedł ze mną do Węgrowa pieszo, gdzie był klasztor sióstr. W rozmowie z s. przełożoną dowiedziałam się, że nie przyjmują kandydatek w tak młodym wieku. Przyjęto natomiast moje dokumenty i powiedziano mi, że będą na mnie czekać. Pomyślałam sobie: O Jezu, jak długo mi będzie trzeba czekać!\nOd pewnej osoby dowiedziałam się, że zna siostry Tereski i tam mogłabym wstąpić. Ucieszyłam się i odpowiedziałam, że mnie tam wszystko jedno gdzie, byle wcześniej.\nPojawiła się przeszkoda i tym razem. Rodzeństwo mówiło: My nie wyobrażamy sobie świąt bez ciebie. Moja przybrana mamusia także nie chciała mnie puścić do zakonu. Usiłując mnie zatrzymać, poszła do księdza proboszcza, aby ten mi nie dał opinii potrzebnej do zakonu. Ale ksiądz proboszcz powiedział, że nie może mi tej opinii nie dać, bo będzie mnie miał na sumieniu. Według niego ja mam prawdziwe powołanie.\nTatuś przywiózł mnie do Siedlec, ale na stacji rozpłakał się i powiedział: Ja bez ciebie nie wracam. Kuzynka próbowała go pocieszać, a ja wciąż mówiłam to samo: tatusiu, jak ja nie pójdę do zakonu, to będę nieszczęśliwa. Nie chciał mnie też puścić mój trzyletni braciszek, któremu powiedziałam, że ja zaraz wrócę. Płakał po moim odejściu 2 tygodnie. Kiedy po nowicjacie przyjechałam do domu, braciszek przypomniał mi te słowa - „Ja zaraz wrócę” i powiedział: Tereniu, to się idzie do zakonu i się kłamie? Oczywiście musiałam się wytłumaczyć.\nPonieważ byłam dopiero kandydatką przed pierwszymi ślubami, najbliżsi jeszcze pytali: I co, nie wrócisz do domu? Odpowiedziałam, że nie, bo będę nieszczęśliwa jak wrócę. I nie wróciłam. Od tamtego czasu minęło już 60 lat. I do dziś jestem szczęśliwa.\ns. Teresa Benwenuta\nBEZ WIĘKSZYCH CEREGIELI\nSiostry Tereski poznałam przez moją cioteczną siostrę, do której przyjeżdżałam na wakacje. Zabrała mnie tam kiedyś ze sobą, aby pomóc siostrom w pracach polowych. Nie pamiętam, co zwróciło wtedy moją uwagę. Może radość, z jaką siostry wykonywały swoje obowiązki? Po prostu podobało mi się i już. Odtąd wiedziałam już jakie mam plany na przyszłość.\nKiedy więc do moich kuzynów przyjechała siostra zakonna z zakonu habitowego z Warszawy i chciała mnie zabrać, abym tylko zobaczyła jak jest u nich, czułam ogromną niechęć. Nie umiałam podać żadnego powodu, dlaczego odrzucam taką ofertę choćby samego wyjazdu do stolicy, ale coś mnie jakby zniechęcało do tego wyjazdu. W końcu nie poszłam na umówione spotkanie. Zwyczajnie uciekłam. I przyszłam tu gdzie czułam, że mam przyjść.\nMyśli o życiu zakonnym towarzyszyły mi przez wszystkie lata szkoły średniej. Było dla mnie oczywiste, że po maturze wstąpię do zakonu. Na razie nic nikomu nie mówiłam. Pewnego dnia, przed moim kościołem parafialnym, na tablicy ogłoszeń, pojawił się plakat zgromadzenia zakonnego wraz z informacją o warunkach przyjęcia kandydatek. Wyczytałam wszystko jednym tchem, jakby samo niebo to właśnie dla mnie napisało.\nOdtąd, ile razy przechodziłam obok kościoła, spoglądałam na ten plakat, i powoli przygotowywałam się, by powiedzieć w domu o swoim powołaniu. Pomyślałam, że najpierw powiem mamie, gdy będziemy wracały ze Mszy świętej w niedzielę. Zatrzymam się przy tablicy ogłoszeń, pokażę plakat i powiem, że tam idę.\nTak też zrobiłam, ale jakież było moje zaskoczenie, gdy podeszłam i zobaczyłam, że akurat tej nocy plakat zniknął. Bo jeszcze poprzedniego dnia wisiał. A wisiał cały rok. Odczytałam to jako znak, że mam pójść do zakonu gdzie indziej. Tylko gdzie? Nie wiedząc, co robić, zapytałam o radę kapłana w czasie spowiedzi. A trafiłam na spowiednika sióstr Teresek.\nTen mnie zapytał: A ty chcesz się więcej modlić, czy więcej pracować? Bo jak wolisz więcej się modlić niż pracować, to idź do klauzurowego, a jak pracować, to do jakiegoś zgromadzenia czynnego. Odpowiedziałam, że najbardziej by mi odpowiadało żeby było i jedno i drugie po połowie. W takim razie, to już wiem, gdzie cię skierować. Jak chcesz żeby było pół pracy i pół modlitwy, to jedź do Siedlec, do sióstr Teresek. Przyjechałam i tutaj już zostałam.\nMając 13 lat należałam do grupy oazowej. Byłam zaangażowania w życie parafii, śpiewałam w chórze. Kiedyś zobaczyłam siostry habitowe posługujące w kościele i bardzo mi się to spodobało, ale zadawałam sobie pytanie, dlaczego nie można byłoby tego robić bez habitu? Byłoby wygodniej, swobodniej. Nie rzucałabym się tak bardzo w oczy. W dziecięcych marzeniach wyobrażałam sobie, że jestem taką skrytką. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że istnieją siostry bezhabitowe.\nGdy skończyłam 17 lat, przypadkowo nawiązałam kontakt z siostrami Tereskami. Któregoś dnia towarzyszyłam koleżance, która wybierała się do sióstr, aby oddać pożyczoną książkę. Ta wizyta zrobiła na mnie ogromne wrażenie, kiedy się okazało, że tutaj mieszkają siostry nie noszące habitu. I tak zaczęła się moja przygoda z zakonem. Po roku czasu podjęłam decyzję o wstąpieniu do tej właśnie Wspólnoty. s. Krystyna\nOTRZYMAŁAM KSIĄŻKĘ DZIEJE DUSZY ŚW. TERESY\nBędąc nastolatką, razem z moją siostrą, pojechałam odwiedzić starszą koleżankę, która wstąpiła do zakonu, a pochodziła z naszej miejscowości. Pierwsze spotkanie z siostrami wywarło na mnie dobrewrażenie. Radosna atmosfera zakonna bardzo mnie ujęła. Siostry były miłe i życzliwe, gotowe podzielić się nawet kubkiem mleka. Przyglądając się im, pomyślałam, że ja, będąc taką siostrą, mogłabym pracować wszędzie, nawet wśród świeckich osób. Zaciekawiło mnie takie życie zakonne.\nOdjeżdżając, otrzymałam książkę, pt. „Dzieje duszy” św. Teresyod Dzieciątka Jezus. Święta Teresa zachwyciła mnie swoją prostotą i dziecięcą postawą wobec Boga. Od tej pory coraz częściej myślałam o życiu zakonnym. Mając prawie 18 lat, gdy wydawało mi się, że już jestem pewna co do wyboru drogi życiowej, przyszły niepewności. Może jednak powinnam wyjść za mąż? Nie mogłam się zdecydować. Powiedziałam w końcu o tym rodzicom. Mój tato tylko tyle powiedział: Jak pójdziesz, to żebyś nie wracała. Przemyśl to i przemódl.\nTa sytuacja męczyła mnie coraz bardziej. Zaczęłam więc z nadzieją modlić się, prosząc Boga o pomoc w dokonaniu wyboru. I oto pewnej nocy we śnie ujrzałam Pana Jezusa, który pokazał mi dwie różne drogi. Wskazując na nie, powiedział: Wybieraj! Przez moment obserwowałam, jak może w przyszłości wyglądać moja droga życia zakonnego oraz droga życia małżeńskiego.\nTak więc odpowiedź od Boga przyszła szybko, ale wyboru musiałam dokonać sama. Wybrałam życie zakonne. Nigdy swej decyzji nie żałowałam. Po latach dowiedziałam się, że mama mojej koleżanki modliła się o nasze powołanie. Rzeczywiście obie wstąpiłyśmy do zakonu, tylko każda do innego.\nOd dziecka mama zabierała mnie ze sobą do kościoła, choć był to czas wojny. Czasem zabierała mnie także do sióstr zakonnych, które mieszkały w mojej parafii. Lubiłam tam przebywać. Siostry były bardzo miłe, przyjazne. Szyły i haftowały ornaty, stuły, a także piękne stroje dla dziewczynek sypiących kwiatki w czasie procesji, które najbardziej mi się podobały. Przyszedł czas, że i ja w końcu założyłam ten strój na procesję Bożego Ciała. Jedna z sióstr często pytała mnie przekornie: Przyjdziesz do nas? Odpowiadałam wtedy, że przyjdę. To były tylko dziecięce obietnice, ale po latach nabrały powagi.\nPrzez wiele lat utrzymywałam kontakt z siostrami. Nawiązała się serdeczna przyjaźń. W tym czasie moje koleżanki poszły do innych zakonów. A ja w wieku 17 lat zdecydowanie powiedziałam rodzicom, że odchodzę do naszych sióstr. Nie byli tym zachwyceni, ale też bardzo się nie sprzeciwiali. Miałam czterech braci, ale jako jedyna córka byłbym bardziej potrzebna w domu.\nPo krótkim pobycie w zakonie rozchorowałam się i wróciłam do domu. To była dla mnie ciężka próba. Wydawało mi się wówczas, że zakon nie jest dla mnie, że nie dam rady wytrwać, lepiej będzie jak zostanę przy rodzicach. Ale to był tylko chwilowy kryzys. Po roku znów dano mi szansę, którą z wdzięcznością przyjęłam i wszystko już ułożyło się dobrze. s. Januaria\nMARZYŁAM, ŻEBY MIESZKAĆ BLISKO KOŚCIOŁA…\nW dzieciństwie często marzyła o tym, żeby kiedyś mieszkać w pięknym domu, żeby było blisko do kościoła i żebym mogła pracować wśród osób duchownych. Mieszkając na wsi, już od najmłodszych lat dużo pracowałam w gospodarstwie, pomagając mamie. Mój tata zmarł, gdy miałam zaledwie 10 lat. Wieczorami poświęcałam czas na czytanie książek, gazet. Bardzo lubiłam czytać Rycerza Niepokalanej. To właśnie w tej gazetce znalazłam ciekawe treści na temat życia Kościoła, życia zakonnego, misji. Poznałam lepiej ojca Maksymiliana Kolbe.\nTo sprawiło, że coraz więcej zaczęłam zastanawiać się nad sobą, nad swoją przyszłością. Wtedy też pojawiła się myśl o wstąpieniu do zakonu. To zastanawianie się trwało prawie trzy lata. W końcu któregoś razu w rozmowie z mamą nieśmiało wspomniałam o tym, że postanowiłam pójść do zakonu. Wtedy mama ostro się sprzeciwiła temu i przyznała się do czegoś, co skrywała w tajemnicy przez wiele lat. Otóż jeszcze przed moim narodzeniem mama postanowiła, że jeśli urodzi się syn, którego tak bardzo wyczekiwała z tatą, to ofiaruje go Panu Bogu. Ale obietnica nie miała dotyczyć córki. A teraz Pan Bóg niejako upomniał się o swoje. Nie było wyjścia. Mama już nie protestowała, chociaż bardzo pragnęła przy mnie dożywać. Z żalem, ale oddała mnie Bogu.\nMając 24 lata, opuściłam dom rodzinny. Ksiądz proboszcz, któremu siostry Tereski szyły sutanny, skierował mnie właśnie do nich. Niestety nie dotarłam pod wskazany adres, gdyż po drodze zabłądziłam i trafiłam do sióstr habitowych, które chciały mnie „przechwycić”. Zatrzymałam się więc u nich na krótko, ale zaraz potem trochę zawiedziona wróciłam do domu. Nie czułam się tam dobrze, to nie było moje miejsce. Napisałam tylko list do sióstr, że wybieram inny zakon i za przynagleniem księdza proboszcza, za drugim razem trafiłam już pod wskazany adres. Znalazłam ten właściwy dom. Dziecięce pragnienia przerosły moje oczekiwania. Mieszkałam w różnych domach z kaplicą i prawie przez 40 lat posługiwałam kapłanom w kuchniach, stołówkach.\nW mojej rodzinie były skrupulatnie zachowywane przepisy Kościoła i tradycje religijne. Niedzielne Godzinki, w Wielkim Poście – Gorzkie żale, oraz codzienny różaniec, umieliśmy prawie na pamięć. Wspólnie, nawet w czasie pracy w polu, śpiewaliśmy pieśni religijne lub patriotyczne. W naszym domu bez modlitwy nie można było położyć się spać lub zasiąść do stołu. Wzrastałam w atmosferze religijności, gdzie wiara była głęboka, nie poddawana żadnej wątpliwości. Zwłaszcza moją mamę cechowała taka wiara, a przy tym jej łagodność, słowność, prawdomówność, uczciwość, zachęcały mnie do praktyk religijnych. Moja gorliwość wzrastała wraz z wiekiem. Lubiłam czytać opowiadania biblijne i żywoty świętych, aby je później opowiadać innym dzieciom. Przed pójściem do szkoły często brałam udział we Mszy świętej, pokonując 3 km drogę do kościoła. Jeśli miałam się w co ubrać, to nie było dla mnie złej, ani dalekiej drogi do kościoła. Nie ominęłam żadnych adoracji, klęcząc niekiedy bardzo długo przed Najświętszym Sakramentem, zapominałam o głodzie, nie czułam bólu kolan. Czekałam nieraz długo w kolejce do spowiedzi, nie zważając na zimno.\nBędąc słabego zdrowia postanowiłam uczyć się krawiectwa, ale nie wiedziałam, gdzie taka szkoła się znajduje. Zrządzeniem losu spotkałam koleżankę, która powiedziała mi, że w Parczewie mieszkają siostry Tereski, które prowadzą warsztaty krawieckie. I tak trafiłam do sióstr, u których rozpoczęłam naukę. Przez okres zimy tam mieszkałam. Będąc uczennicą krawiectwa zastępowałam często naszą instruktorkę w młodszych klasach. W przerwach zachęcałam dziewczęta do śpiewania Gorzkich żali w czasie Wielkiego Postu, Litanii do Matki Bożej w maju czy Litanii do Serca Pana Jezusa w czerwcu. Śpiewałyśmy wtedy pełnym, radosnym głosem, chociaż modlitwa w szkole była zabroniona. Rodziło się wówczas we mnie pragnienie apostolstwa wśród ludzi. Życie moje zaczęło się zmieniać. Widząc, że siostry codziennie przyjmują Komunię Świętą, ja także zapragnęłam codziennie przyjmować Pana Jezusa i spowiadać się co dwa tygodnie. Wyręczałam starsze siostry przy ubieraniu kwiatami ołtarzy w kościele, pomagałam przy dekoracjach, np. na Boże Ciało.\nSiostry często powtarzały: Panna Zuzia będzie nasza. Wśród sióstr dobrze się czułam. Doświadczałam niejednokrotnie pomocy, zwłaszcza wtedy, kiedy chorowałam. Miałam okazję uczestniczyć w rekolekcjach zakonnych i poznać lepiej Patronkę Zgromadzenia. Przeszłam właściwie tzw. okres postulatu. Byłam gotowa wstąpić do tej wspólnoty, ale obawiałam się, że z moim słabym zdrowiem nie dam rady temu sprostać. Po skończeniu szkoły, na zaproszenie ojca Andrzeja Mazurkiewicza, założyciela tej Wspólnoty, pojechałam do innego domu sióstr podreperować swój organizm dotknięty gruźlicą. Był tam duży, piękny ogród, gdzie spędzałam wiele czasu. Dobre wyżywienie i odpoczynek wzmocniło mój stan zdrowia. Podczas tego pobytu poznałam wielką dobroć Ojca, który dbał o mnie jak o córkę, przynosząc w kieszeni zawsze coś do jedzenia, mówił: Jedz Zuzia, żebyś nabrała sił i zdrowia i żebyś wytrwała w nowicjacie. Słów Ojca Założyciela nie sposób zapomnieć. Był to człowiek przeniknięty Bożą dobrocią, miłujący ludzi. Dobroć okazywał wszystkim, darząc otoczenie dobrodusznym uśmiechem. Swoją postawą przynaglał wręcz do dobra. Patrząc na Ojca, postanowiłam żyć podobnie jak On i zdecydowałam, że zostanę w zakonie, ofiarując się za zbawienie bliskiej mi osoby. Od siostry przełożonej otrzymałam zapewnienie, że w mojej sytuacji nie muszę wykonywać ciężkiej pracy, ale mogę zająć się innymi obowiązkami. Pan Bóg dla każdego coś przygotował we wspólnocie.\nDla mamy moje odejście z domu było wielkim przeżyciem, tym bardziej, że byłyśmy z sobą bardzo zżyte i miała nadzieję, że będzie przy mnie dożywać. Ale Pan Jezus wzywał. Nie mogłam dłużej czekać. Po latach pragnienie mamy się spełniło, bo miałam możliwość opiekowania się nią aż do śmierci.\ns. Zuzanna Salomea\nWEWNĘTRZNE PRZEKONANIE MÓWIŁO MI, ŻE TRZEBA JECHAĆ\nOd najmłodszych lat bardzo chętnie chodziłam pieszo do kościoła, pomimo że nie było blisko. Chętnie brałam udział w nabożeństwach. Najbardziej zachwycała mnie muzyka kościelna i śpiew. Już wtedy marzyłam o tym, żeby w przyszłości grać na organach i śpiewać wysoko na chórze. Często przystępowałam do sakramentów świętych. To było pragnieniem mojej mamy, która mnie ofiarowała Panu Bogu, zanim jeszcze się urodziłam, ale na wspomnienie o tym, że może kiedyś zostałabym siostrą zakonną, nie było mowy, to było dla mnie nie do przyjęcia. Wszystko zostawić, porzucić; piękne stroje, zabawy, dom rodzinny. Opuścić rodziców, rodzeństwo, znajomych. To nie dla mnie!\nMając 14 lat, inaczej zaczęłam postrzegać świat. Poważnie zastanawiałam się nad swoją przyszłością, ale nigdy nie myślałam o założeniu rodziny. To może jednak zakon? Ale jaki i gdzie? Jak wygląda takie życie? Nurtowały mnie tego typu pytania. Coraz mniej interesowało mnie towarzystwo kolegów i koleżanek. Unikałam wiejskich zabaw. Skazywałam się na samotność, ale to była radosna samotność. Kiedy rodziców nie było w domu, wtedy klękałam do modlitwy z różańcem w ręku.\nW sercu rodziło się pragnienie bycia bliżej Boga. Nie chciałam się z tym zdradzać. Nie ujawniałam też moich planów na przyszłość. Byłam jeszcze za młoda na podjęcie tak poważnej decyzji. Coraz częściej jednak myślałam o życiu zakonnym, nie mając pojęcia jak to miałoby wyglądać, bo sobie nie wyobrażałam siebie w habicie. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że istnieją zakony bezhabitowe. W końcu zdobyłam się na odwagę i powiedziałam najpierw o tym mamie, że zamierzam wstąpić do klasztoru, choć jeszcze nie wiem do jakiego.\nRozwiązanie tego problemu nastąpiło szybko. Po rozmowie z księdzem, który zaproponował mi zakon habitowy i bezhabitowy, bez namysłu wybrałam ten, w którym nie nosi się habitu. A poza tym znajdował się bliżej domu.\nNapisałam list pod wskazany adres i czekałam niecierpliwie na odpowiedź. Siostra przełożona w odpowiedzi napisała mi, że jestem jeszcze za młoda, że powinnam najpierw ukończyć szkołę, ale mogę przyjechać i zobaczyć jak wygląda życie zakonne.\nWewnętrzne przekonanie mówiło mi, że nie ma na co czekać. Świadomie podjęłam decyzję. Pojechałam i zostałam u sióstr Teresek. Mając 17 lat opuściłam rodzinną miejscowość. Sąsiedzi powtarzali tylko, czy ta dziewczyna zwariowała? Do domu już nigdy nie przyjedzie. Takie wyrzeczenie! Ale to mnie nie przestraszyło. Byłam gotowa na wszystko, co mnie tam będzie czekać…\nNa początku w domu zakonnym, pośród sióstr, czułam się bardzo dobrze. Ale przyszedł taki moment, kiedy zaczęłam bardzo tęsknić za domem rodzinnym. Nie mogłam sobie z tym poradzić. Zaczęły się budzić wątpliwości. Zwierzyłam się z moich obaw ojcu spowiednikowi i wtedy usłyszałam od niego, że to tylko szatańskie podszepty, więc wybieraj. Utwierdzona w przekonaniu, że moje miejsce jest właśnie tutaj, zostałam w zakonie.\nMoje najcichsze marzenia się spełniły. Grą i śpiewem wielbię Pana Boga a jednocześnie swoją wymarzoną pracą mogę służyć ludziom.\nPO CICHU MARZYŁAM, ŻEBY BYĆ SIOSTRĄ\nW powojennych czasach, w mojej licznej rodzinie, od najmłodszych lat każde z nas musiało pracować, aby zarobić na chleb. W wieku 12 lat zostałam opiekunką do dzieci. Po szkole pieszo wędrowałam do innej miejscowości, aby i tam zajmować się dziećmi.\nOprócz tego, moim zadaniem było jeszcze doglądanie krów na pastwisku. Podczas tego zajęcia miałam dużo czasu, który wypełniałam najczęściej modlitwą, śpiewem i rozmyślaniem. Lubiłam leżeć na trawie, podziwiać barwną przyrodę i wpatrywać się w niebo, w przepływające z lekkością obłoki, tworzące niezwykłe kształty. Obserwacja przyrody zmuszała mnie do refleksji nad światem, nad życiem. Moje dziecinne wyobrażenie i pojmowanie świata opierało się na tym, czego dowiedziałam się od rodziców i na lekcjach religii, której uczyła mnie siostra szarytka. To dzięki niej zaczęłam inaczej myśleć o sobie, o świecie. Po cichu marzyłam, żeby być jak ona.\nMoi pobożni rodzice swoim przykładem zachęcali mnie do modlitwy, do udziału we Mszy św. Nie zawsze jednak mama chciała mnie wziąć ze sobą do kościoła, bo droga była daleka, a ja nie miałam obuwia. Prosiłam wówczas swoją koleżankę, aby mi pożyczyła swoich butów, które zakładałam dopiero przed wejściem do świątyni, a potem znów boso wracałam do domu. Było mi wstyd chodzić w pożyczonych butach koleżanki, ale nie mogłam nie pójść do kościoła.\nW szkole byłam bardzo nieśmiała, a jednocześnie trochę „rozbrykana”. Wraz z innymi dziećmi brałam udział w różnych zabawach, przedstawieniach. Wtedy nie czułam lęku przed publicznością. Często spotykaliśmy się na modlitwie w domu bądź przy kapliczce. Razem z koleżanką lubiłam przystrajać kwiatami przydrożne krzyże.\nObrazek św. Teresy od Dzieciątka Jezus, który mama kupiła dla mojej starszej siostry Tereski, mającej zamiar pójść do zakonu, przyciągnął moją uwagę. Wyszło na to, że ja ją uprzedziłam w tych zamiarach. Kiedyś na rekolekcjach dla dzieci usłyszałam słowa, które głęboko utkwiły mi w pamięci: „Komu więcej dano, od tego więcej wymagać się będzie”…. Często rozważałam to zdanie.\nPo szkole podstawowej już chciałam pójść do zakonu, nie wiedząc gdzie i dokąd. To pragnienie było tak silne, że nie mogłam dłużej z tym zwlekać. Za radą mamy postanowiłam udać się do księdza proboszcza, aby mi coś poradził. Sama nie miałam odwagi, więc poszłam z mamą. Ksiądz, nie wahając się długo, powiedział: jedź do Siedlec. Jak się później okazało, przełożoną tego zakonu była siostra pochodząca z mojej parafii, która kiedyś była dawną szkolną koleżanką mamy.\nPo opinię do proboszcza poszłam już sama. Ksiądz pobłogosławił mnie na drogę. Mój tato też mnie pobłogosławił i powiedział, że jak idę do zakonu, to żebym wytrwała. Odpowiedziałam, że nie po to idę, abym z powrotem wracała.\nSpodobało mi się od pierwszej chwili. Nawet nie płakałam. Miałam wtedy zaledwie 15 lat. Przez prawie 35 lat pracowałam z dziećmi, nauczając katechezy. Organizowałam różne przedstawienia, misteria. Robiłam to, o czym kiedyś marzyłam. Pan Bóg obdarzył mnie licznymi talentami, abym głosiła Jego chwałę wśród ludzi.\nWPATRYWAŁAM SIĘ Z ZACHWYTEM W JEJ OBRAZ\nO wstąpieniu do zakonu myślałam już od dziecka, chociaż o zakonach żeńskich niewiele wiedziałam. W przeszłości moja Mama bardzo pragnęła zostać siostrą zakonną, ale jej życie ułożyło się inaczej. W szkole podstawowej moje koleżanki często rozmawiały o życiu zakonnym i nawet jak wspominały o tym, serio czy żartem, miały zamiar resztę życia spędzić na służbie Bogu. Wtedy i mnie się udzieliły takie pragnienia, ale nie miałam odwagi z nikim o tym porozmawiać. W czasach mojej młodości nie było tak ogromnego dostępu do informacji, więc na siłę nie szukałam żadnego zakonu. Ale zaczęłam zastanawiać się poważnie nad tym, jaką drogę życia powinnam wybrać.\nModliłam się często w tej sprawie w kościele, przed obrazami świętych. Moją uwagę najbardziej skupiała postać jednej świętej, ubranej w habit i welon na głowie, w którą wpatrywałam się z zachwytem i myślałam wówczas, jaka piękna jest ta święta. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że to św. Teresa od Dzieciątka Jezus, jedna z patronek mojej parafii.\nW drodze do pracy, miałam zwyczaj wstępowania także do innego kościoła w moim mieście, na modlitwę, a właściwie na rozmowę ze św. Maksymilianem Kolbe, którego prosiłam, aby pokierował mnie do właściwego zakonu. Chciałam zostać siostrą zakonną, ale nie wyobrażałam siebie w habicie, a zwłaszcza w noszeniu czegoś na głowie, do czego nie byłam przyzwyczajona. To mnie zniechęcało, ale nie powstrzymało przed wyborem życia zakonnego.\nPodjęcie jednak konkretnej decyzji odkładałam z roku na rok, chociaż myśl o zakonie tkwiła we mnie mocno, nurtowała mnie, nie dawała spokoju i stawała się coraz bardziej natarczywa. To zmusiło mnie w końcu do działania. Pomogło mi w tym ogłoszenie z prasy katolickiej, zachęcające dziewczęta do życia w bezhabitowym zakonie. To było to, czego pragnęłam.\nPierwszy krok miałam za sobą. Została jeszcze rozmowa z rodzicami o moich planach. Od mamy po raz pierwszy dowiedziałam się, że ze św. Teresą od Dzieciątka Jezus byłam nieświadomie związana prawie od urodzenia. W obliczu śmiertelnego zagrożenia, rodzice poprosili kapłana, aby udzielił mi jak najszybciej sakramentu chrztu świętego. Ksiądz proboszcz, który miał szczególne nabożeństwo do św. Teresy, modlił się wtedy o łaskę zdrowia dla mnie przez wstawiennictwo tej świętej i oddał mnie w jej opiekę.\nWyzdrowiałam i w dojrzałych latach wstąpiłam do zgromadzenia, którego św. Teresa jest główną patronką. Może to Ona sama przyprowadziła mnie do tego miejsca? A może i przez „kumoterstwo” św. Maksymiliana, który był wielkim czcicielem św. Teresy?\nOd początku życia zakonnego św. Teresa stała mi się bardzo bliska. Pokochałam Ją jak siostrę i staram się kroczyć przez życie jej małą drogą duchowego dziecięctwa.\nNIE MIAŁAM ODWAGI PRZYZNAĆ SIĘ, ŻE IDĘ DO ZAKONU\nOd dziecka wzrastałam w duchu katolickim. Moja mama należała do zakonu tercjarskiego. Tata „kościelny śpiewak”, znawca Pisma świętego, uczył nas modlitwy, śpiewu, zapoznawał z katechizmem, zwłaszcza moją starszą siostrę, przygotowującą się do I Komunii św. Miałam wówczas 6 lat i pamiętam jak chętnie uczyłam się prawd katechizmowych. Na egzamin mama zabrała nas obie. Kiedy padały pytania, pierwsza rwałam się do odpowiedzi, zadziwiając wszystkich znajomością katechizmu. Egzaminujący nas ksiądz proboszcz stwierdził, że jestem dobrze przygotowana i też mogłabym przystąpić do I-ej Komunii świętej. Rodzicom ten pomysł się spodobał, chociaż zakup kolejnej sukienki był sporym wydatkiem. Postanowiono więc, że po uroczystości moją komunijną sukienkę sprzedadzą.\nPóźniej często brałam udział w procesjach jako bielanka, a kiedy byłam starsza, nosiłam wraz z innymi dziewczętami, feretron z obrazem św. Teresy i św. Antoniego. Byłam także zelatorką młodzieżowego kółka różańcowego. Coraz bardziej pragnęłam służyć Panu Bogu i myślałam o wstąpieniu do zakonu.\nJednak po śmierci ojca musiałam zaopiekować się mamą, bo siostra opuściła już rodzinny dom. Większość obowiązków w gospodarstwie spadła na mnie. Kiedy mama przed śmiercią chciała rozpisać majątek, bałam się, że będę musiała przy nim już zostać, co pokrzyżowałoby mi plany. Powiedziałam wymijająco, że nie chcę spadku. Nie miałam odwagi przyznać się, że idę do zakonu, ale mama przeczuła mój sekret. Sama kiedyś tęskniła za życiem zakonnym i w sercu pragnęła, abym ja została siostrą zakonną. Powiedziała tylko: Dziecko, aby ci chleba nie brakowało…\nZanim wstąpiłam do zakonu, już dużo wcześniej znałam siostry Tereski, które miały swój dom w mojej parafii. Podobało mi się to, co siostry robiły dla Kościoła i parafii. Tam też widziałam swoje miejsce. Zanim jednak przyjechałam do Siedlec na stałe, przez pół roku jeszcze porządkowałam sprawy majątkowe.\nPrzez ponad 40 lat życia zakonnego pełniłam różne obowiązki. Najczęściej jednak byłam zaangażowana w pracę przy kościele: dbanie o wystrój ołtarzy, robienie okolicznościowych dekoracji, prowadzanie bielanek w czasie procesji. Młodzieńcze pragnienia służby Bogu stały się realne. Na emeryturze podjęłam jeszcze obowiązki zakrystianki.\nW moim zakonnym życiu były łzy szczęścia i smutku. Były trudności, kłopoty, ale też było wiele radości. A gdy przychodziła pokusa ucieczki do świata, zwracałam się z wyrzutem do świętej Teresy: „Nosiłam” Cię przez tyle lat, to teraz pomóż mi przetrwać ten trudny czas. Przetrwałam z jej pomocą. Święta dotrzymuje więc słowa, że będzie pomagać z nieba.\nZAŚLUBINY Z OBLUBIEŃCEM\nMoje powołanie zakonne kształtowało się już od dzieciństwa. Bardzo lubiłam się modlić, chodzić do kościoła, jeździć z moją siostrą na oazy.\nDuży wpływ na rodzące się powołanie mieli moi rodzice, prawdziwi świadkowie wiary, którzy swoim życiem potwierdzali miłość do Pana Jezusa i Matki Najświętszej.\nNa pytanie mamusi: „Kim chciałabyś zostać jak dorośniesz?” - odpowiadałam, że zwykłą panią. Ale już wówczas mama mówiła, że zostanę zakonnicą.\nBędąc jeszcze w domu rodzinnym miałam taki sen: Stałam przed dużą bramą, którą miałam przekroczyć, ale nie jako osoba, ale jako ciemny punkcik, który krąży pod sklepieniem. Zobaczyłam maszynę, coś podobnego do magla, jak głośno pracuje i chce mnie wciągnąć w swoje tryby. Bronię się i rozpaczliwie szukam pomocy. Nagle spostrzegam świetlisty, jasny punkt, który odciąga mnie od tej maszyny. Pragnę podziękować temu punkcikowi, chcę wiedzieć, kto to jest i okazać mu wdzięczność za uratowanie mi życia. Zbliżamy się razem do wyjścia z bramy. Za bramą zobaczyłam teren ogrodzony wysokim płotem, piękne słońce, bardzo dużo zakonników ubranych w białe habity, ale to, co było najważniejsze, to zobaczyłam stojącą obok mnie piękną, świetlistą postać młodzieńca. Nagle w swym sercu poczułam wielką radość, której nie jestem w stanie opisać. Po czym zakonnik podchodzi do młodzieńca i do mnie, nakłada nam złote szaty i złote korony na głowę. Na tacy podaje obrączki. Młodzieniec wkłada mi obrączkę na palec, wypowiadając słowa: „Czy chcesz być moja?” Odpowiadam, że tak, przy tym czuję w sercu wielkie szczęście i miłość niewymownie piękną i czystą.\nNastępnie idziemy w orszaku, a na placu rozlegają się okrzyki: „Niech żyją, niech żyją, niech żyją”. Przed nami ujrzałam bardzo długi stół, zastawiony wieloma barwnymi potrawami. Siadamy wraz z zakonnikami do stołu i w tym momencie się budzę, żałując, że to tylko sen i że już się skończył.\nSpisałam ten niezwykły dla mnie sen, dając mu tytuł: „Zaślubiny z Oblubieńcem”, gdyż byłam przekonana, że tym Młodzieńcem jest sam Jezus Chrystus, który powołuje mnie do swojej służby.\nMinęło jeszcze sporo czasu, zanim podjęłam decyzję o wstąpieniu do zakonu. Znałam wiele różnych zgromadzeń, ale kiedy dowiedziałam się o istnieniu zakonu bezhabitowego, wtedy już byłam pewna, że to moje miejsce, bo nawet będę wyglądać jak zwykła pani.\nSerce moje rozradowało się, gdy pierwszy raz przyjechałam do domu zakonnego w Siedlcach. Zobaczyłam miłą, rodzinną atmosferę, pełną życzliwości i siostrzanej miłości, a wiszący na ścianie obraz „potwierdził”, że Bóg przygarnia mnie jak swoje dziecko i przeznacza na Swą wyłączną służbę.\nDo dziś jestem Bogu za to bardzo wdzięczna!


Pulpety w sosie pomidorowym przepis | Dorota Kamińska\nPulpety w sosie pomidorowym potrafię przygotować drobiowe lub wieprzowe, choć sama należę do zwolenników bezmięsnej wersji. Przepis na pulpety z sosem pomidorowym pamiętam jeszcze z czasów dzieciństwa. To bardzo wygodne danie lubiane przez wiele dzieci, choć przez równie wiele pozostaje nietknięte ;). Cóż, widocznie trzeba dorosnąć do nich, jak do wielu innych potraw. U mnie dziś w wersji z komosą ryżową przesmażoną z cebulą, marchewką i grzybami oraz sosem sojowym z dodatkiem przypraw. Zobaczcie jak zrobić pulpety z sosem pomidorowym krok po kroku.\nPulpety z sosem pomidorowym podane z kaszą lub gotowanymi ziemniakami, doprawione papryką w proszku i ziołami.\nPrzepis na: pulpety w sosie pomidorowym, pulpety z sosem pomidorowym\n300 g wieprzowiny (zmielona w maszynce do mięsa; polecam mieszankę 200 g mięsa chudego, np. łopatki oraz 100 g tłustego, np. surowego boczku; można zastąpić mięsem drobiowym)\n1 cebula (mała; drobno posiekana; można przed dodaniem do pulpetów zeszklić ją na 1 łyżeczce oliwy)\n1-2 łyżki natki pietruszki i/lub szczypiorku (drobno posiekane)\n500 g pomidorów (dojrzałe, o słodkim smaku, najlepiej malinowe lub bawole serca)\n¼-½ łyżeczki suszonych ziół (opcjonalnie; mieszanka bazylii, oregano i tymianku)\nWszystkie składniki dokładnie mieszam w misce tak, żeby w masie nie było większych kawałków bułki.\nPomidory można sparzyć i obrać ze skórki lub wykorzystać razem ze skórką. Najważniejsze, żeby przekroić wszystkie na ćwiartki i usunąć gniazda nasienne. Razem z solą oraz, opcjonalnie – ziołami, przekładam do garnka/patelni z cebulą i czosnkiem. Zagotowuję.\nNa niewielkim ogniu, żeby warzywa delikatnie bulgotały, gotuję sos przez 3 minuy. Można rozdrabniać całość łopatką lub, na sam koniec, zmiksować blenderem.\nPassata pomidorowa – przepis\nChudsza wersja to mięso drobiowe, natomiast dla miłośników wieprzowiny jest propozycja z dodatkiem boczku. Choć wiele jest receptur na sosy, najpopularniejszy to ten z pomidorów. Postawcie na świeże, dojrzałe, o słodkim smaku lub dobrej jakości passatę. Z dodatkiem świeżych lub suszonych ziół, dobrze doprawiony sos w połączeniu z delikatnym mięsem stworzy wyjątkowo smaczny zestaw.\nNie jest to skomplikowana receptura, a wykonanie chyba nawet przyjemniejsze od smażenia kotletów mielonych. Masę wystarczy ulepić w dłoniach, a następnie podgotować. Potem przyrządza się sos i następnie dusi całość.\nKoniecznie przetestujcie wersję z chili, jeśli lubicie ostre smaki. Możecie dodać je zarówno do mięsa, jak i potem do sosu. Z kolei wersja łagodniejsza, zwłaszcza drobiowa, to idealne danie dla dzieciaków. Jeśli Wasze pociechy lubią pulpeciki i pomidorowy sos, możecie zaserwować im je z dodatkiem makaronu lub ryżu.\nPulpety w sosie pomidorowym przepis\nTo zdecydowanie lżejsza wersja od klasycznych mielonych, a do tego bezglutenowy obiad. Choć najszybciej jest je przygotować z dodatkiem surowej cebuli, gorąco polecam zaplanować sobie odrobinę więcej czasu i zeszklić ją najpierw na oliwie. Doskonale uzupełni smak mięsa, a w połączeniu z natką pietruszki stworzy świetną mieszankę dodatków.\nDajcie mi koniecznie znać w komentarzach, czy przypadły Wam do gustu. Bardzo jestem ciekawa, czy zdecydowaliście się na nieco ostrzejszą wersję z chili oraz która wersja sosu zagościła na Waszych talerzach :).\nDorota Kamińska 7 czerwca 2019


Forum Ciąża 6-miesięczny Niejadek\nTytuł: 6-miesięczny Niejadek\n: pt mar 04, 2011 7:35 pm\nRejestracja: pt mar 04, 2011 7:21 pm\nWitam i proszę o radę w imieniu pewnej zdesperowanej Mamy.\nMoja 6 - miesięczna siostrzenica, nagle odmówiła jedzenia mleka wieczorem. Karmienie butelką kończy się wypluwaniem pokarmu i tym, że dopiero w środku nocy zjada normalną porcję, co oczywiście trochę martwi rodziców, bo wcześniej prawie przesypiała noce, a teraz po prostu budzi się głodna. Innych problemów z jedzeniem w ciągu dnia nie ma - zupki, kaszki i deserki zjada bez protestu. Poradźcie co robić: zmieniać mleko? pory karmienia? czy po prostu przeczekać?\n: pt mar 04, 2011 7:50 pm\nJa bym przeczekała, mój mały też miał taki okres, że nie chciał tej wieczornej butli.\nJakby małej nie smakowało mleko to by go w ogóle nie piła więc nie ma sensu go zmieniać\n: pt mar 04, 2011 11:26 pm\nRejestracja: pn cze 09, 2008 10:41 pm\njak moja miała taki okres to ją karmiłam na śpiocha... jak zasnęła już tak całkiem to jej podsuwałam butelkę z mleczkiem/kaszką, ona pięknie przez sen otwierała dziubek i ssała. Wypijała tak praktycznie 160-200ml. Więc może niech tak spróbują ?\nPolecamy: Jej zielone oczy – odc. 6\nUczucia są kruche. Nie są w stanie przetrwać wszystkich przeciwności. Czasem wystarczy delikatny podmuch wiatru, by domek z kart się rozsypał. ...


Łagiewniki: akcja "Odjazdowy Bibliotekarz"\npiątek, 13.5.2022 08:00 1096 1\nW dniu 11.05.2022 r. Gminna Biblioteka Publiczna w Łagiewnikach po raz kolejny włączyła się do ogólnopolskiej akcji "Odjazdowy Bibliotekarz". Był to już XI Rajd Rowerowy zorganizowany dla wszystkich przyjaciół bibliotek, czytelnictwa oraz miłośników rowerów i aktywnego wypoczynku.\nNa starcie przed GOKBiS w Łagiewnikach stawiła się liczna, 30-osobowa grupa uczestników, zarówno tych dużych jak i małych. Cykliści przemierzyli malowniczą trasę z Łagiewnik do Sokolnik. Uczestnicy rajdu wybrali się na spacer w przepięknej scenerii na wieżę Bismarck. Przewodnikiem tej wyprawy był wójt Łagiewnik Jarosław Tyniec.\nPo spacerze, przy ognisku na placu przed świetlicą, można było upiec kiełbaskę. Podczas wspólnych rozmów, w miłej atmosferze był czas na odpoczynek przed drogą powrotną. Organizatorzy dziękują uczestnikom za udział w kolejnej edycji "Odjazdowego Bibliotekarza".\nŹródło: Gminna Biblioteka Publiczna w Łagiewnikach\nuczestnik poniedziałek, 16.05.2022 09:58\nwszystko super: trasa, pogoda, akcja, poczęstunek